1963.02.06

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 44η

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.30′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Ματθαιουδάκης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 167)15.12.62 καὶ 20)24.1.1963, πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τῆς ἐκλογικῆς νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Νάτσινας, Ν. Μάρτης, Σ. Μακρόπουλος καὶ Α. Μίχας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)1955, «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Ἀρβανιτάκης, Ε. Ζαπάρτας καὶ Χ. Ρουχωτᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)1955, «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων Γυμνασίου Ἀλεξανδρουπόλεως, αἰτουμένου ἐπίλυσιν ἐκπαιδευτικῶν αἰτημάτων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, διὰ τηλεγραφήματός του, αἰτεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας κατοίκων Ν. Δράμας λόγῳ συνεχιζομένης κακοκαιρίας. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Α. Φωστηρίδης, δι’ ἐπιστολῆς του, διαμαρτύρεται κατὰ Νομάρχου Δράμας ἀρνουμένου νὰ διαθέσῃ μεταφορικὰ μέσα πρὸς ἀποστολὴν ἀλεύρων, τροφίμων κλπ. πρὸς κατοίκους Κοινότητος Σιδηρονέρι. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Μπριλλάκης, Α. Γιάννου, Σ. Ἠλιόπουλος, Λ. Κύρκος, Δ. Κελτεμλίδης, Β. Ἐφραιμίδης, Ε. Μπενᾶ καὶ Κ. Χιωτάκης, καταθέτουν ἀναφορὰς τῆς Ἐπιτροπῆς Ε.Δ.Α. Κορινθίας κλπ., αἰτουμένων ἀπόλυσιν πολιτικῶν κρατουμένων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Α. Φωστηρίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἐργατικοῦ Κέντρου Δράμας, αἰτουμένου ἐκχιονισμὸν ὁδῶν Δήμου Δράμας, λειτουργίαν συσσιτίου κλπ. Οἱ βουλευταὶ Εὐβοίας κ.κ. Α. Βλαχοθανάσης, Ε. Ἀρβανιτάκης καὶ Μ. Στεφανίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Δήμου καὶ ἐπαγγελματικῶν, ἀγροτικῶν καὶ ἐργατικῶν ὀργανώσεων Ἱστιαίας, αἰτουμένων λῆψιν μέτρων οἰκονομικῆς ἀρωγῆς πληγέντων ἐκ θυέλλης πληθυσμοῦ περιφερείας Ἱστιαίας Εὐβοίας. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἀντιπροέδρου Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Τρικάλων, αἰτουμένου προστασίαν πληγέντων ἐκ συνεχιζομένης κακοκαιρίας ἐμποροεπαγγελματιῶν (αὔξησιν πιστοδοτήσεων, ἀναστολὴν πληρωμῆς χαρτοσήμου κλπ.). Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν καπνοπαραγωγῶν Τσαριτσάνης, αἰτουμένων λῆψιν μέτρων προστασίας καπνοῦ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Προέδρων Διδασκαλικῶν Συλλόγων Ἀθηνῶν, Πειραιῶς καὶ Συλλόγου Γονέων Πειραιῶς, αἰτουμένων ἐπίλυσιν ἐκπαιδευτικῶν αἰτημάτων. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων Ἑλλήνων Σπουδαστῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ, αἰτουμένου παροχὴν στρατολογικῶν διευκολύνσεων εἰς τοὺς ἐν τῷ ἐξωτερικῷ φοιτῶντας σπουδαστάς. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Προέδρου Διδασκαλικοῦ Συλλόγου Ἱεραπέτρας Κρήτης κλπ., αἰτουμένων ἐπίλυσιν ἐκπαιδευτικῶν αἰτημάτων. Ὁ βουλευτὴς Τρικάλων κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἀντιπροέδρου Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Τρικάλων, αἰτουμένου προστασίαν πληγέντων ἐκ συνεχιζομένης κακοκαιρίας ἐμποροεπαγγελματιῶν (αὔξησιν πιστοδοτήσεων, ἀναστολὴν πληρωμῆς χαρτοσήμου κλπ.). Ὁ Ἰωάννης Πανταζῆς, Γεν. Γραμματεὺς τῆς Ὁμοσπονδίας ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων Ἑλλάδος, δι’ ἐπιστολῆς του πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, διαμαρτύρεται διὰ τὰς ἐκτοξευθείσας εἰς βάρος του ἐν τῇ Βουλῇ κατηγορίας παρ’ ἐνίων βουλευτῶν ἐπὶ τῷ τέλει, ὅπως δυσφημήσωσιν αὐτόν. Ὡς δὲ ἐμφαίνηται ἐκ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 674)28.3.47 πρακτικοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Ἀθήναις Ἐφετῶν καὶ ἄλλων συνυποβαλλομένων ἐγγράφων ὁ μηνυτὴς Κων)νος Καραγιώργης, ὑπεύθυνος τῆς τότε ἐκδιδομένης ἐφημερίδος «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ», ἐζήτησε συγγνώμην διὰ τὰ δημοσιευθέντα ἐν τῇ ἐν λόγῳ ἐφημερίδι. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Δ. Πατέρας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἀγοραίων Αὐτοκινητιστῶν Χίου «Ὁ Ἅγιος Χριστόφορος» αἰτουμένου, ὅπως μὴ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν γνωμοδότησις τοῦ Τ.Α.Σ. Χίου ἐπὶ τῷ τέλει τοποθετήσεως νέων αὐτοκινήτων Δ.Χ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Ἁγίου Νίκωνος Ν. Μεσσηνίας, αἰτουμένου κατασκευὴν τῆς ἁμαξιτῆς ὁδοῦ ἀπὸ Λαγκαδᾶ μέχρι τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐργατῶν Φορτοεκφορτωτῶν Λαχανικῶν ὀπωρῶν κλπ., Λιμένος Πειραιῶς, αἰτουμένου χορήγησιν κανονικῆς ἀδείας μετὰ ἀποδοχῶν εἰς τὰ μέλη του. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Θυρωρῶν Ἑλλάδος, αἰτουμένης, ὅπως ἡ παρεχομένη κατοικία εἰς τὰ μέλη της πληροῖ ὅλους τοὺς ὅρους τῆς ὑγιεινῆς. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ 42 ΚΤΕΛ Σερρῶν, αἰτουμένου ἐπανάληψιν διακοπείσης, ἐκ τῶν χιονοπτώσεων, συγκοινωνίας καὶ ἀναστολὴν καταβολῆς ἐκτάκτου φόρου ὁδοποιΐας 8% καὶ 10% μέχρι ἐπαναλήψεως συγκοινωνιῶν. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Λαρίσης, αἰτουμένου τὸν διπλασιασμὸν τοῦ ἐξ 1.400.000 χορηγουμένου ποσοῦ τοῦ Ο.Α.Α.Α. πρὸς τὸν Δῆμον Λαρίσης. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κεντρικῆς Συνεταιρικῆς Ἑνώσεως Συκοπαραγωγῶν Καλαμάτας, αἰτουμένης μείωσιν τοῦ τόκου τῶν δανείων τῶν συναφθέντων μέσῳ Α.Τ.Ε. Οἱ βουλευταὶ Λέσβου κ.κ. Π. Ξενοδοχειάρης καὶ Κ. Μακρῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Βιοτεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν καθυστέρησιν τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Δ. Καρατζένης, καταθέτει τηλεγράφημα κατοίκων Νησίστης Ἄρτης, ζητούντων ψήφισιν τροπολογίας εἰς τὸ ἐργατικὸν νομοσχέδιον περὶ ἀπαλλαγῆς μικροεπιτηδευματιῶν χωρίων ἐκ τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἐν Ἰθάκῃ Συλλόγων ὑπαλλήλων ὑποκαταστημάτων Τραπεζῶν Ἑλλάδος, Ἐθνικῆς, Ἀγροτικῆς κλπ., αἰτουμένων ψήφισιν τῶν κατατεθεισῶν τροπολογιῶν ἐπὶ τοῦ συζητουμένου ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Σερρῶν, αἰτουμένης τὴν χορήγησιν ἐκτάκτου ἐπιδοτήσεως ἐπὶ 8μηνον καὶ ἀναστολὴν χρεῶν ἐπὶ δίμηνον, λόγῳ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ κ. Δ. Κ. Σκίπη, αἰτουμένου ἴσην μεταχείρισιν τῶν ὁμολογιούχων ἐσωτερικοῦ δανείου πρὸς τοὺς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Η. Μπρεδήμας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐν Β. Ἑλλάδι Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων Σπουδαστῶν ἐξωτερικοῦ, αἰτουμένου στρατολογικὴν τακτοποίησιν τῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ φοιτούντων σπουδαστῶν πρὸς ἀποπεράτωσιν τῶν σπουδῶν των.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συζητοῦνται ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων.

§6Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχομεν καταθέσει μίαν πρότασιν μὴ νομοθετικοῦ περιεχομένου ἐξ ὀνόματος τῆς παρατάξεώς μας, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Κανονισμοῦ θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωσθῇ ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς ἢ κατ’ ἐντολὴν τούτου ὑπὸ τοῦ Γραμματέως.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, κατεθέσατε πράγματι μίαν πρότασιν μὴ νομοθετικοῦ περιεχομένου ὀλίγας στιγμὰς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς συνεδριάσεως. Τὸ Προεδρεῖον δὲν εἶχε τὸν καιρὸν νὰ συνεννοηθῇ μὲ τὴν Κυβέρνησιν, ὑπεύθυνον διὰ τὴν συζήτησιν περὶ τῶν θεμάτων τῆς προτάσεώς σας, διότι τὸ σχετικὸν ἄρθρον λέγει, ὅτι δύναται νὰ συζητηθῇ ἀμέσως. Θὰ παρεκάλουν νὰ ἀνακοινωθῇ κατὰ τὴν αὐριανὴν συνεδρίασιν.

§8Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν δύο θέματα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ ἀνακοίνωσις καὶ τὸ ἕτερον ἡ συζήτησις. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνακοινωθῇ ἀπόψε ἡ πρότασις καὶ ἐπὶ τοῦ δευτέρου θέματος τῆς συζητήσεως θὰ ἠδύνατο νὰ ἀναβληθῇ δι’ αὔριον, διὰ νὰ παρασχεθῇ ὁ χρόνος εἰς τὸ Προεδρεῖον νὰ συνεννοηθῇ μὲ τὴν Κυβέρνησιν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶναι συνδυασμένον τὸ ἀφοῦ ἀναγνωσθῇ μὲ τὸ δύναται νὰ συζητηθῇ ἀμέσως. Ἀφήσατε νὰ ἀνακοινωθῇ αὔριον, ὥστε νὰ δοθῇ ὁ καιρὸς εἰς τὸ Προεδρεῖον νὰ ἐνημερώσῃ σχετικῶς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν συναδέλφων κ.κ. Θ. Παππᾶ, Μ. Σβώλου καὶ Ν. Τσόχα, ἀναφερομένης εἰς τὴν καθυστέρησιν καταβολῆς ἐγκριθέντων στεγαστικῶν δανείων εἰς κατοίκους Κυκλάδων, ὁ κ. Θ. Παππᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§10Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς γνωστόν, ἀρκετοὶ ἐκ τῶν κατοίκων τοῦ Νομοῦ Κυκλάδων καὶ ἰδιαιτέρως τῆς πόλεως Ἀπειράνθου Νάξου, ᾐτήσαντο στεγαστικὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα καὶ ἐνεκρίθησαν. Παρὰ τὴν ἔγκρισίν των ὅμως, καίτοι παρῆλθεν ἔκτοτε καιρός, δὲν κατεβλήθησαν εἰς τοὺς δικαιούχους τὰ ἐν λόγῳ ἐγκριθέντα δάνεια. Ὑπεβάλαμεν τὴν ἐρώτησιν εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν μὲ τὴν παράκλησιν, ὅπως μᾶς πληροφορήσῃ ἐὰν πρόκειται νὰ καταβληθῶσιν εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον τὰ ἐγκριθέντα ἐν λόγῳ στεγαστικὰ δάνεια.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου, ἔχει τὸν λόγον.

§12Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Συνιστῶ, κύριε Πρόεδρε.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων, ἔχει τὸν λόγον.

§14Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ. (Ὑφ. Δημοσίων Ἔργων). Κύριε συνάδελφε, τὸ θέμα δὲν ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων. Ἀνήκει εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν Διεύθυνσιν Λαϊκῆς Στέγης. Παρὰ ταῦτα, ἐζήτησα πληροφορίας ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ Ὑπηρεσίαν, ἡ ὁποία μὲ ἐπληροφόρησεν, ὅτι ἀναλόγως τῶν χορηγουμένων πιστώσεων διὰ τὴν στέγασιν σεισμοπλήκτων ἐδόθη τοιαύτη πίστωσις καὶ διὰ τὸν Νομὸν Κυκλάδων. Τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον τοῦ Νομοῦ Κυκλάδων κάμνει τὴν διανομὴν δι’ ὁλόκληρον τὸν Νομὸν Κυκλάδων. Διὰ τὴν νῆσον Νάξον διετέθη τὸ ποσὸν τῶν 1.978.000 δραχμῶν, τὸ ὁποῖον διετέθη διὰ τὴν στέγασιν 178 οἰκογενειῶν. Ἐφ’ ὅσον θὰ δοθοῦν καὶ ἄλλαι πιστώσεις θὰ δοθοῦν τοιαῦται καὶ διὰ τὸν Νομὸν Κυκλάδων διὰ τὴν στέγασιν τῶν ὑπολοίπων σεισμοπλήκτων τῶν ἐχόντων ἀνάγκην στέγης ἢ ἐπισκευῆς τῆς οἰκίας των. Αὐτὰς τὰς πληροφορίας ἔχω ἀπὸ τὴν Διεύθυνσιν Λαϊκῆς Στέγης τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας.

§15Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Εὐχαριστῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν διὰ τὰς πληροφορίας, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς γνωρίζομεν, ὅτι ἔχουν ἐγκριθῆ στεγαστικὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα ὅμως, δὲν καταβάλλονται εἰς τοὺς δικαιούχους. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας, θὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὴν ἁρμοδίαν Ὑπηρεσίαν πληροφορίας.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀναφερομένης εἰς τὴν λῆψιν μέτρων ταχείας ἐξυπηρετήσεως τῶν πολιτῶν παρὰ τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑφυπουργείου Οἰκισμοῦ.

§17Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν γνωρίζω ἂν καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχῃ δεχθῆ ὅσα ἐγὼ παράπονα πολιτῶν διὰ μὴ διεκπεραίωσιν ἐκ μέρους τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑφυπουργείου Οἰκισμοῦ ὑποθέσεών των ἐντὸς εὐλόγου χρόνου καίτοι πρόκειται περὶ ὑποθέσεων ἐπειγούσης φύσεως ὅπως εἶναι τὰ οἰκιστικὰ ζητήματα. Γνωρίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ὑπάρχουν ὑποθέσεις αἱ ὁποῖαι καθυστεροῦν ἐπὶ 2–3 καὶ 4 μῆνας καὶ ὡς αἰτιολογικὸν προβάλλεται ἡ ἔλλειψις ἐπαρκοῦς προσωπικοῦ ὑπαλλήλων, διοικητικῶν καὶ τεχνικῶν. Ἔχω ἀκούσει πλεῖστα παράπονα τοιαύτης φύσεως. Ἐὰν κ. Ὑπουργέ, ὑπάρχῃ πράγματι ἔλλειψις προσωπικοῦ, νομίζω ὅτι —καὶ τοῦτο ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία ἀσφαλῶς τὸ συμμερίζεται— θὰ ἔπρεπε νὰ ζητήσητε αὔξησιν τούτου, διότι προΐστασθε Ὑπουργείου ἔχοντος, πράγματι, μεγίστην ἀποστολήν. Ἐὰν πρόκειται περὶ ἀδιαφορίας τῶν ὑπαλλήλων, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ παρέμβητε πρὸς τόνωσιν τοῦ ἐνδιαφέροντός των. Θὰ παρεκάλουν, ὅπως συστηθῇ εἰς τοὺς ὑπηρετοῦντας ὑπαλλήλους τῆς Ὑπηρεσίας Οἰκισμοῦ ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς διεκπεραιώσεως τῶν ὑποθέσεων τῆς ἁρμοδιότητός των, διὰ νὰ παύσουν νὰ ἀκούωνται τὰ δικαιολογημένα αὐτὰ παράπονα τῶν πολιτῶν ἐναντίον τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑφυπουργείου Οἰκισμοῦ.

§18Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ. (Ὑφυπ. Οἰκισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, ἀφ’ ἧς ἀνέλαβον τὴν Διεύθυνσιν τοῦ Ὑφυπουργείου Δημοσίων Ἔργων, ἐξέδωκα ἐγκύκλιον πρὸς ὅλους τοὺς συναδέλφους καὶ τοὺς παρεκάλουν, ἐφ’ ὅσον ἔχουν ἐκκρεμῆ ζητήματα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον μου, νὰ ἔρχωνται καθ’ ἑκάστην, ἀπὸ τῆς 12ης καὶ ἐκεῖθεν πρὸς ἐξέτασιν καὶ διεκπεραίωσιν αὐτῶν. Ὅλοι οἱ συνάδελφοι εἶναι ἐλεύθεροι νὰ ἐπισκέπτωνται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον εἴτε ἐμὲ προσωπικῶς, εἴτε τὰς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ κοινόν, ἔχουν ὁρισθῆ τρεῖς ὡρισμέναι ἡμέραι ἐπισκέψεως καὶ εἰσόδου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον πρὸς παροχὴν πληροφοριῶν. Μένω κατάπληκτος ἀπὸ τὰ παράπονα τοῦ κ. συναδέλφου, διότι ἂν εἴχατε θέμα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθητε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον νὰ τὸ ἐξετάσωμεν καὶ νὰ δώσωμεν τὴν λύσιν. Ἑπομένως, τὸ πταῖσμα δὲν εἶναι ἰδικόν μου. Ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῆς καθυστερήσεως διεκπεραιώσεως τῶν ὑποθέσεων πολιτῶν. Δὲν σᾶς διαψεύδω· ὑπάρχει πράγματι καθυστέρησις εἰς τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ὑποθέσεων αἱ ὁποῖαι ἐκκρεμοῦν ἀπὸ μακροῦ. Τοῦτο ὀφείλεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ποσοτικὴν ἀνεπάρκειαν τῶν ὑπαλλήλων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν νωχέλειαν τινῶν ἐκ τῶν ἤδη ὑπηρετούντων. Καὶ ἐργάζομαι ἀόκνως δι’ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσω καὶ ὑμᾶς, τοὺς συναδέλφους μου, ἀλλὰ καὶ τὸν λαόν, διότι αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ προορισμός μου. Ἑπομένως, μὴ ἀδικεῖτε ἐμὲ προσωπικῶς, διότι πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι οὔτε ἐπάρκειαν χρόνου διὰ ὕπνον ἔχω καὶ κάμνω πραγματικῶς τὸν χωροφύλακα. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον σᾶς παρακαλῶ καὶ τὸ ὁποῖον πρέπει καὶ σεῖς νὰ κατανοήσητε εἶναι νὰ μὴ ἔρχεσθε πρὸ τῆς 12ης διὰ νὰ ἠμποροῦν αἱ ὑπηρεσίαι νὰ ἐργάζωνται, διότι ὅταν ἀρχίζουν αἱ ἐπισκέψεις τῶν βουλευτῶν καὶ τῶν πολιτῶν, τότε δὲν ἐργάζεται κανείς.

§19Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, χαίρω, διότι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Οἰκισμοῦ συνεφώνησε μαζί μου, ὅτι πράγματι εἰς τὸ Ὑπουργεῖον παρατηρεῖται καὶ νωχέλειά τις καὶ ἀνεπάρκεια προσωπικοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐπισκέψεις τῶν βουλευτῶν, ἔλαβα καὶ ἐγὼ τὴν ἐγκύκλιον, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι σωστὸν σύστημα διοικήσεως καὶ κυβερνήσεως διὰ κἄθε ὑπόθεσιν νὰ ἐνοχλῶμεν τὸν κ. Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ ὑψηλότερα καθήκοντα. Ἐὰν ἐπικρατήσῃ πνεῦμα δραστηριοποιήσεως τῶν Ὑπηρεσιῶν, αὐτομάτως θὰ λύωνται αἱ ὑποθέσεις καὶ οὔτε θὰ ἀπασχολοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργόν, οὔτε τὰς Ὑπηρεσίας. Ἐγὼ ἔφερα τὸ θέμα, κ. Ὑπουργέ, ὄχι διὰ νὰ σᾶς θίξω, ἀλλὰ διότι ἐκτιμῶ ἀπολύτως τὴν προσπάθειάν σας καὶ συνεφωνήσαμεν μαζὶ εἰς τὸ τέλος, ἀλλὰ τὸ ἔκαμα διὰ νὰ σᾶς ὑποβοηθήσω, ἐὰν ὑπάρχῃ νωχέλεια ἔχετε ὅλην τὴν ἠθικὴν συμπαράστασιν τῆς Βουλῆς νὰ λάβητε κἄθε μέτρον αὐτὴν τὴν νωχέλειαν νὰ τὴν σπάσητε καὶ νὰ δραστηριοποιήσητε τὸν τομέα αὐτόν. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἀνεπάρκεια προσωπικοῦ πράγματι, ἔχετε πάλιν τὴν ἠθικήν μας συμπαράστασιν νὰ ζητήσητε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ προσωπικοῦ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν τὸ ἔφερα παρὰ διὰ νὰ σᾶς ὑποβοηθήσω, ἀλλὰ σᾶς παρακαλῶ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀφορμὴν λαμβάνοντες ἀπὸ τὴν ἀποψινὴν συζήτησιν, νὰ καλέσητε τοὺς ὑπαλλήλους καὶ νὰ τοὺς εἴπητε νὰ μὴ ταλαιπωροῦν τὸν κόσμον καὶ νὰ κινοῦν μόνοι των ἕνα ἔγγραφον, νὰ ἐκτελοῦν τὸ καθῆκον αὐτὸ τῆς συνειδήσεως διὰ νὰ κάμουν αὐτὴν τὴν ἐργασίαν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Σακελλάρης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ σχετικῶς μὲ τὴν στέγασιν τῶν σεισμοπλήκτων τῆς περιοχῆς τοῦ Νομοῦ Μαγνησίας.

§21Ε. ΣΑΚΕΛΛΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν περιοχὴν Μαγνησίας σημαντικὸς ἀριθμὸς σεισμοπλήκτων δὲν ἐδικαιώθη ἀρωγῆς καὶ παραμένει ἀκόμη ἀναποκατάστατος. Συγκεκριμένως, πρόκειται διὰ τὰς ἀκολούθους περιπτώσεις. Πρῶτον, ὅσων αἱ οἰκίαι ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς ἐλαφρῶς βεβλαμμέναι καὶ μεταγενεστέρως ἀπὸ νεωτέρους σεισμοὺς κατέστησαν βαρέως βεβλαμμέναι, ὅμως δὲν ἐδόθη τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας νὰ γίνῃ ἐπανεξέτασις τῶν περιπτώσεων καὶ δὲν ἐδικαιώθησαν ἀρωγῆς. Δευτέρα περίπτωσις εἶναι ἐκείνη, ποὺ αἱ οἰκίαι των ἐχαρακτηρίσθησαν ἐξ ἀρχῆς βαρέως βεβλαμμέναι, ἀλλὰ λόγῳ προθεσμίας καὶ αὐτοὶ δὲν ἐδικαιώθησαν ἀρωγῆς. Ὑπάρχει μία τρίτη περίπτωσις, 1.500 τὸν ἀριθμόν, οἱ ὁποῖοι διὰ τυπικοὺς λόγους δὲν ἐδικαιώθησαν ἀρωγῆς. Καὶ μία τετάρτη περίπτωσις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὅλας τὰς προϋποθέσεις νὰ δικαιωθοῦν ἀρωγῆς μέσα εἰς τὴν κεκανονισμένην προθεσμίαν, δὲν ἔγιναν κάτοχοι οἰκοπέδου καὶ αὐτοὶ δὲν ἐδικαιώθησαν τῆς ἀρωγῆς καὶ παραμένουν καὶ αὐτοὶ ἀναποκατάστατοι. Παρακαλῶ, τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ἐὰν πρόκειται νὰ ληφθοῦν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, ὥστε καὶ οἱ σεισμόπληκτοι αὐτοὶ νὰ ἀποκατασταθοῦν.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Οἰκισμοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§23Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ. (Ὑφυπουργὸς Οἰκισμοῦ). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ πρώτου ἐρωτήματος ἀπαντῶ. Εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς τὴν περιοχὴν Μαγνησίας, ὅπως καὶ εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τῆς χώρας, αἱ ὁποῖαι ἐπλήγησαν ἐκ τῶν σεισμῶν, ἐχορηγήθησαν ἀρωγαί. Εἰδικῶς εἰς τὸν νομὸν Μαγνησίας ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου 1955 μέχρι τοῦ Μαρτίου 1957 λόγῳ τῶν γενομένων τότε κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν σεισμῶν ἐχορηγοῦντο δάνεια τόσον εἰς τὰς ὁλοσχερῶς καταστραφείσας οἰκοδομὰς ὅσον καὶ εἰς τὰς ὑποστάσας σημαντικὰς καὶ ριζικὰς βλάβας. Εἶναι ἀληθές, ὅτι κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν ὑπῆρχον τρεῖς κατηγορίαι σεισμοπλήκτων οἰκοδομῶν. Πρῶτον, αἱ καταστραφεῖσαι ὁλοσχερῶς, δεύτερον, αἱ πληγεῖσαι βαρέως καὶ τρίτον αἱ ἐλαφρῶς πληγεῖσαι. Μετὰ τὴν περίοδον αὐτὴν λόγῳ μικρῶν σεισμικῶν δονήσεων, πολλαὶ οἰκίαι, αἱ ὁποῖαι ἦσαν ἐλαφρῶς πληγεῖσαι καὶ διὰ τὰς ὁποίας ἡ νομοθεσία δὲν προέβλεπε παροχὴν ἀρωγῆς, ἐβλάβησαν σοβαρῶς καὶ διὰ τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἐχορηγοῦντο δάνεια, καθὼς θὰ σᾶς εἶναι γνωστόν, μέχρι τοῦ Μαΐου 1959, ὁπότε τὸ πρόγραμμα τῆς ἀποκαταστάσεως ἐθεωρήθη λῆξαν, δεδομένου, ὅτι καὶ αἱ παρεχόμεναι πιστώσεις ἐξηντλήθησαν καὶ δὲν ἐδόθησαν περαιτέρω ἄλλαι πιστώσεις. Τώρα τὸ θέμα αὐτῶν τῶν οἰκιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐνῷ ἦσαν ἀρχικῶς ἐλαφρῶς πληγεῖσαι, ἐγένοντο κατόπιν τῶν σεισμικῶν δονήσεων ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς παλαιότητος τὴν ὁποίαν εἶχον συγχρόνως, ἐγένοντο βαρέως πληγεῖσαι, εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ πλέον ὄχι ἐμὲ ἀλλὰ τὸν συνάδελφόν μου, ἐπὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας, ὁ ὁποῖος ἔχει τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις διὰ τὴν παροχὴν βοηθείας εἰς τὰς οἰκίας αὐτὰς καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ὡρισμένην πίστωσιν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν ἐκ σεισμῶν δι’ ὅλην τὴν χώραν. Ἑπομένως, πρὸς ἐκεῖνον θὰ ἀπευθυνθῆτε διὰ τὸ θέμα αὐτό. Εἰς τὸ δεύτερον ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν μὴ λῆψιν ἀρωγῆς, λόγῳ λήξεως τῆς προθεσμίας, σᾶς εἶναι γνωστόν, ὅτι κατ’ ἐπανάληψιν ἐδόθησαν παρατάσεις ὑποβολῆς αἰτήσεων ὑπὸ τῶν πληγέντων, πρὸς παροχὴν τῆς ἀρωγῆς, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν ἐφ’ ὅσον ἐδίδοντο μέχρι τῆς τελευταίας προθεσμίας, ἡ ὁποία ἐδόθη. Ἐὰν μερικοὶ ἠδιαφόρησαν ἢ δι’ ἄλλους λόγους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι γνωστοὶ εἰς ἡμᾶς, δὲν ὑπέβαλον τὰς αἰτήσεις, τὸ σφάλμα δὲν εἶναι τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία κατ’ ἐπανάληψιν παρέσχε παρατάσεις εἰς τὴν ὑποβολὴν τῶν αἰτήσεων διὰ τὴν παροχὴν τῶν ἀρωγῶν. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, δὲν ὑπάρχουν οὔτε εἰς τὸ ἰδικόν μου Ὑπουργεῖον, οὔτε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας πιστώσεις διὰ τὴν χορήγησιν ἀρωγῶν διὰ τοὺς μὴ ὑποβαλόντας ἐμπροθέσμως καὶ ἐγκαίρως τὰς αἰτήσεις των. Ἐπὶ τοῦ τρίτου ἐρωτήματός σας τοῦ ἀφορῶντος αὐτούς, οἱ ὁποῖοι πράγματι ἐπλήγησαν καὶ οἱ ὁποῖοι διὰ τυπικοὺς λόγους ἢ μᾶλλον διὰ λόγους οἱ ὁποῖοι δὲν ἐθεμελίωνον τὴν παροχὴν τῆς ἀρωγῆς σύμφωνα μὲ τὴν ἰσχύσασαν τότε νομοθεσίαν, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τι. Ἐπὶ τοῦ τετάρτου ἐρωτήματος, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τοὺς μισθωτὰς οἰκιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπλήγησαν ἐκ τῶν σεισμῶν καὶ οἱ ὁποῖοι ἠναγκάσθησαν κατόπιν τῆς καταστροφῆς τῶν οἰκιῶν εἰς τὰς ὁποίας ἐνοίκουν νὰ δοθῇ καὶ εἰς αὐτοὺς ἀρωγή, σᾶς εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τότε, ἐπεκτείνασα τὴν παροχὴν βοηθείας καὶ εἰς τοὺς ἐνοίκους, καθώρισεν ὅπως ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας ἀποκτήσουν οἰκόπεδον, ὥστε νὰ τοὺς δοθῇ ἡ ἀρωγὴ πρὸς ἀνοικοδόμησιν τῆς οἰκίας των. Ὅσοι μὲν ἐξ αὐτῶν κατώρθωσαν νὰ ἀποκτήσουν τὸ οἰκόπεδον ἐδόθη ἡ ἀρωγή, δι’ ὅσους ὅμως ἠδιαφόρησαν δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀποκτήσουν οἰκόπεδον δὲν ἐδόθη ἡ ἀρωγὴ αὐτή. Τὸ θέμα τῶν σεισμοπλήκτων ἐνοικιαστῶν τῆς Μαγνησίας ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸ θέμα τῶν ἀκτημόνων ἢ ἐνοικιαστῶν καὶ τῶν λοιπῶν περιοχῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπέστησαν συμφορὰν ἐκ τῶν σεισμῶν καὶ νομίζω, ὅτι πολὺ συντόμως θὰ τακτοποιηθῇ διὰ τοῦ προγράμματος τῆς λαϊκῆς στέγης, ὥστε ὅσοι ἐξ αὐτῶν παραμένουν ἀκόμη εἰς παραπήγματα ἢ εἰς οἰκίας ἀκαταλλήλους νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ στεγασθοῦν διὰ τοῦ προγράμματος τῆς λαϊκῆς στέγης.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀναφο-

ρῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ Ν. 3239)1955 περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ. λ.π., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας».

§25Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι Τετάρτη, ἡμέρα νομοθετικῆς ἐργασίας, προβλέπεται ἡ συζήτησις μόνον νομοσχεδίων, καὶ δὲν προβλέπεται ἡ συζήτησις Ν. Δ., ἐπαναφερομένων εἰς τὴν ὁλομέλειαν τοῦ Σώματος. Κατὰ τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Κανονισμοῦ, ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν Ν. Δ., τῶν ἐπαναφερομένων εἰς τὴν ὁλομέλειαν, γίνεται κατ’ ἀπόλυτον προτεραιότητα. Βεβαίως, κατ’ οἰκονομίαν, καὶ θὰ ἔλεγον πρὸς διευκόλυνσιν τῆς κυβερνητικῆς νομοθετικῆς πρωτοβουλίας, ἔχει ἐπικρατήσει ἐθιμικῶς, νὰ συζητοῦνται τὰ Διατάγματα μόνον καθ’ ἑκάστην Τετάρτην. Ἐπ’ αὐτοῦ εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς 29ης Ἰανουαρίου ὑπάρχει ρητὴ δέσμευσις, τὴν ὁποίαν ἀναλαμβάνει ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Σώματος καὶ λέγει, μάλιστα, νὰ καταχωρηθῇ ἡ δήλωσίς του εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ ὅτι θὰ τηρηθῇ ἡ συζήτησις Ν.Δ. καθ’ ἑκάστην Τετάρτην ἀπαρεγκλίτως. Παρὰ ταῦτα, δὲν προβλέπεται σήμερον ἡ συζήτησις Ν.Δ. Τὴν προηγηθεῖσαν ἑβδομάδα ὑπῆρχε τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν ἦσαν ὥριμα, ἀπὸ ἀπόψεως κοινοβουλευτικῆς διαδικασίας, τὰ Διατάγματα. Ἤδη ὅμως ἀπὸ τῆς παρελθούσης Δευτέρας εἶναι ὥριμοι δύο προτάσεις, μία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὸ φορολογικὸν καὶ μία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὸ Διάταγμα περὶ μέτρων τάξεως κλπ. Συνεπῶς, ἔπρεπε καὶ τὰ ὅσα θεσπίζει τὸ ἄρθρον 35 περὶ ἀπολύτου προτεραιότητος νὰ τηρηθοῦν εἰς τὴν σημερινὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, ἀλλὰ καὶ ἡ δέσμευσις, τὴν ὁποίαν ἀνέλαβεν ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Σώματος. Παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὥστε νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ αὐτὴ ἡ κατάφωρος παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἀπὸ τὰς δύο ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ὑπεγράμμισα.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατὰ τὰ ἄλλα, εἰς ὅσα ἀνεφέρθητε εἴμεθα σύμφωνοι. Δὲν εἴμεθα σύμφωνοι μὲ τὸν χαρακτηρισμόν, τὸν ὁποῖον ἐδώσατε εἰς τὴν παράλειψιν τῆς ἀναγραφῆς τῶν προτάσεων εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, ὅτι πρόκειται περὶ καταφώρου παραβιάσεως τοῦ Κανονισμοῦ. Διότι τὸ Προεδρεῖον θὰ ἀνέγραφε σήμερον Τετάρτην τὰς προτάσεις αὐτάς, ἂν ἦσαν ὥριμοι. Ὅπως γνωρίζετε ἡ Ἡμερησία Διάταξις τυποῦται καὶ διανέμεται τὴν προηγουμένην ἡμέραν τὸ μεσημέρι. Παρεδόθησαν αἱ ἐκθέσεις τῶν Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν διὰ δύο προτάσεις χθὲς τὸ ἀπόγευμα ὅταν πλέον εἶχεν ἐκτυπωθῆ ἡ σημερινὴ Ἡμερησία Διάταξις. Δι’ αὐτὸ δὲν συμπεριλαμβάνονται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν αἱ ἐν λόγῳ προτάσεις. Ἀπὸ τὴν ἐρχομένην πλέον Τετάρτην θὰ τηρηθῇ καὶ ἡ συμφωνία καὶ ἡ διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἑπομένως, παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ.

§27Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἶναι ὥριμα τὰ Ν. Δ. τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὰς φορολογικὰς διαρρυθμίσεις καὶ εἰς τὰ μέτρα τάξεως.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῆς Ε.Δ.Α.

§29Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, φιλοσοφῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μακρᾶς ἐξορίας του ὁ ἁρμοδιώτατος ἄλλωστε καὶ εἰδικώτατος ἐπὶ τοῦ θέματος Ναπολέων Βοναπάρτης εἶχε διατυπώσει περὶ τῶν δεσποτικῶν καθεστώτων τὴν ἑξῆς, ἐκ τῶν ὑστέρων, βεβαίως, σκέψιν, ὅτι τὰ δεσποτικὰ καθεστῶτα ἀποθνήσκουν ἀπὸ δυσπεψίαν, ἀπὸ κακὴν χώνευσιν. Ἐξεγείρουν τόσον ὅλας τὰς τάξεις, ὅλα τὰ στρώματα καὶ ὅλας τὰς κοινωνικὰς δυνάμεις, δημιουργοῦν τόσας ἀντιθέσεις, δημιουργοῦν τόσα προβλήματα, διότι ἐννοοῦν διὰ τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ ἐπιβάλλουν τὴν ὕπαρξίν των ἐναντίον τῆς θελήσεως τῶν πολλῶν, ὥστε εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ ἐπεκτείνουν ὁλονὲν τὴν ἐπέμβασιν καὶ τὴν πίεσίν των, νὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ καταβροχθίσουν ὅλα. Εἶναι διαπιστωμένον, εἶναι φανερόν, ὅτι ἡ κυβερνῶσα Καραμανλικὴ ὀλιγαρχία κατελήφθη ἀπὸ τὴν ἰδίαν ἀδηφαγίαν. Δὲν ὑπαινίσσομαι τὴν ὑλικὴν μόνον ἀδηφαγίαν. Περὶ ταύτης ἀρκετὸς ἔγινε λόγος κατὰ τὴν παραλλήλως πρὸς τὸ ἐργατικὸν νομοσχέδιον συζητηθεῖσαν περὶ τοῦ διϋλιστηρίου ἐπερώτησιν. Ἐννοῶ τοῦτο, ὅτι ἐξηναγκάσθησαν πλέον, διότι δὲν δύνανται ἄλλως νὰ ἐπιβιώσουν, νὰ στρέφωνται ἐναντίον ὅλων, νὰ προσπαθοῦν νὰ καταπιέσουν καὶ νὰ καταπνίξουν τοὺς πάντας, ὅλα τὰ στρώματα τῆς κοινωνίας, ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις. Ἤδη εἶναι φανερόν, ὅτι προσπαθοῦν νὰ ἀναχαιτίσουν τὰς πλέον στοιχειώδεις καὶ τὰς πλέον δικαιολογημένας διεκδικήσεις τῆς ἐργατικῆς τάξεως, νὰ περιορίσουν τὴν ἐργατικὴν τάξιν, νὰ τῆς ἐπιβάλουν νὰ κηδεμονεύηται ἀπὸ ἐγκαθέτους τῆς ἐργοδοσίας, ἀπὸ πρόσωπα περὶ τῆς δράσεως καὶ τοῦ ποιοῦ τῶν ὁποίων πολλὰ καὶ μὲ συγκεκριμένα στοιχεῖα ἐλέχθησαν κατὰ τὴν συζήτησιν, ἀπὸ ὑποκείμενα μὲ τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχολῆται ἡ Βουλή, ἀλλὰ ὁ Εἰσαγγελεύς. Ὑπάρχει μία ἱστορικὴ πεῖρα, ὅτι ποτὲ αἱ ἀντιδραστικαὶ ὀλιγαρχικαὶ μερίδες δὲν ὁμολογοῦν τὸ πραγματικὸν πρόγραμμά των, οὐδὲ ἀναγνωρίζουν τὸν ἀντιλαϊκὸν χαρακτῆρα των. Μήπως δὲν εἴχομεν τὴν περίοδον ἐκείνην κατὰ τὴν ὁποίαν ὡς πρῶτος ἐργάτης καὶ ὡς πρῶτος ἀγρότης ἐνεφανίζετο καὶ διεφημίζετο ὁ ἀρχηγὸς τῆς Δικτατορίας; Ἢ τί ἄλλο ἔκαμαν τὰ χιτλερικὰ καθεστῶτα καὶ τὰ καθεστῶτα τοῦ Μουσσολίνι καὶ τοῦ Φράνκο; Τὸ ἴδιον καὶ ἡ σημερινὴ ὀλιγαρχία κατ’ ἐπανάληψιν διεκήρυξε τὴν στοργὴν πρὸς τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ κατὰ τοῦτο πιστεύω, ὅτι ὀφείλονται μεγάλαι χάριτες εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ποὺ εἰσήγαγε τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον καὶ ἀπεκάλυψε τὸ καταχθόνιον μῖσος, τὸ ὁποῖον τρέφουν πρὸς τοὺς ἐργαζομένους. Αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, ἀφ’ ἧς εἰσήχθη συγκλονίζει τὴν Ἑλλάδα, ἐδημιούργησε μίαν ἐκρηκτικὴν κατάστασιν. Ὀργίλη καὶ ἠγανακτισμένη ἡ ἐργατικὴ τάξις ἐξωθεῖται εἰς τὰ ἀκρότατα ὅρια τῆς ἀπογνώσεως. Μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἔσπειρεν ἀνέμους καὶ θερίζει θυέλλας ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Διαμαρτυρίαι, πορεῖαι, στάσεις ἐργασίας, ἀπεργίαι, ἀπεργίαι πείνης, ὑπάρχει ἕνας σάλος, μία ἀναταραχή, μία ἀναστάτωσις τῆς κοινωνίας καὶ τῆς Πολιτείας εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ αὐτὸ τὸ θέμα νὰ χωρισθῇ καθόλου ἀπὸ τὰ μέτρα ἐχθρότητος καὶ ἀξέστου καὶ βαναύσου συμπεριφορᾶς πρὸς μίαν ἄλλην κατηγορίαν ἐπὶ μισθῷ ἐργαζομένων καίτοι μὴ ἀμέσως πληττομένων ἀπὸ τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον πρὸς τοὺς ἐκπαιδευτικούς, ὁ ἱερὸς ἀγὼν τῶν ὁποίων εὑρίσκει συμπαραστάτην ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Ἄλλωστε, τὸν ἀντεργατικὸν χαρακτῆρα τοῦ νομοσχεδίου εἰς μίαν προσπάθειαν νὰ φιλοσοφήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος, προσπάθειαν πολὺ ρηχὴν καὶ πολὺ εὐθηνήν, ἀνεγνώρισε καὶ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ νὰ καταστῇ περισσότερον ἀξιόπιστος πρὸς τοὺς ἐργαζομένους ὁ κ. Κανελλόπουλος ἀνεμνήσθη ἡμερῶν ἀρχαίων πρὸ ἑνὸς τρίτου τοῦ αἰῶνος καὶ ἀνέφερεν ὡρισμένας ἐνεργείας του καὶ δραστηριότητάς του σχετικὰς μὲ τὸ κοινωνικὸν πρόβλημα. Μολονότι ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην καὶ τὴν ἐξέλιξίν του προεῖδε καὶ τὴν οὐσίαν τῶν ἀντιλήψεών του ἐπεσήμανε καὶ ἀπεκάλυψεν ὁ ἀείμνηστος Γληνὸς μὲ ἐκεῖνα τὰ γνωστὰ ἄρθρα, τῶν ὁποίων ἐπιθυμῶ νὰ μὴ ὑπενθυμίσω τὰς ἐπικεφαλίδας κατὰ τὴν συζήτησιν αὐτήν, ὁπωσδήποτε ἐὰν νομίζῃ ὁ κ. Κανελλόπουλος, ὅτι πρὸ ἑνὸς τρίτου τοῦ αἰῶνος ἔκαμέ τι τὸ κοινωνικόν, ἡ ἀναπόλησις αὐτὴ καὶ ἡ ἀναδρομὴ ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐξέλιξίν του εἶναι μία ἀληθινὴ τραγῳδία καὶ μοῦ θυμίζει τὸν τραγικὸν στίχον τοῦ Βάρναλη: «Ἄχ πούσουν νειότη ποὔλεγες πὼς θὰ γινόσουν ἄλλος». Ὁπωσδήποτε ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, θέλων νὰ κάμῃ τὴν ἐργατικὴν τάξιν νὰ δεχθῇ τὴν μοῖραν της, ἐτόλμησε νὰ διακηρύξῃ, ὅτι ἡ μοῖρα τῶν ἐργαζομένων ὑπὸ ὅλα τὰ κοινωνικὰ συστήματα καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς εἶναι μοῖρα ἐξαθλιώσεως, μοῖρα ἀθλιότητος, μοῖρα δυστυχίας. Ἐπεχείρησε μάλιστα, περιγράφων ὅπως ἤθελε τὸ πῶς διάγουν ὑπὸ σοσιαλιστικὰ καθεστῶτα οἱ ἐργαζόμενοι, νὰ μετατοπίσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ δώσῃ τὴν ἐντύπωσιν τῆς αἰωνιότητος καὶ τοῦ ἀναποδράστου εἰς κἄτι τι, ποὺ δὲν εἶναι χαρακτηριστικὸν ἑνὸς ταξικοῦ ἐκμεταλλευτικοῦ συστήματος. Καὶ μόνον τὸ γεγονός, κ. συνάδελφοι, ὅτι αὐτὴ ἡ ταξικὴ ἀντίληψις, ὅτι ἡ μοῖρα τῶν ἐργαζομένων εἶναι ἡ ἀθλιότης ἔχει ξερριζωθῆ, ὅτι ὁ κάθε ἕνας ἠξεύρει, ὅτι ἀναλόγως πρὸς τὰς ἱκανότητάς του, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ὁποίων, διὰ τὴν μόρφωσιν, διὰ τὴν παιδείαν καὶ εἰς τὴν διάρκειαν ἀκόμη τῆς Ἑλληνικότητος, ὑπάρχουν ἄφθονα τὰ μέσα καὶ μεγάλα, τὰ κίνητρα καὶ αἱ παροτρύνσεις καὶ ὅτι ἠμπορεῖ ν’ ἀνέβῃ καὶ ν’ ἀναδειχθῇ εἰς τοὺς πιὸ ὑψηλοὺς βαθμοὺς τῆς κοινωνικῆς καὶ κρατικῆς ἱεραρχίας, ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος ἡγέτης τάξεως, χωρὶς οὔτε νὰ ἔχῃ ἄλλον ἐκμεταλλευτὴν ἡγέτην, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ ἐκμεταλλεύηται κανένα, διότι ἡ χειραφέτησις τῆς ἐργατικῆς τάξεως συνεπάγεται τὴν χειραφέτησιν ὅλων τῶν τάξεων καὶ μόνον αὐτὸ τὸ γεγονός, ὅτι δὲν αἰσθάνεται προορισμόν του τὴν ἀθλιότητα καὶ τὴν δυστυχίαν καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι ἔχει ἀπαλλαγῆ αὐτῆς ὁ ἐργάτης, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἄλλα νὰ πωλήσῃ εἰς τὴν ἀγορὰν διὰ νὰ ζήσῃ, παρὰ τὴν ἐργατικήν του δύναμιν, ὅτι εἶναι ἐλεύθερος ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀγωνίαν, τοῦ ἐὰν θὰ εὕρῃ αὔριον δουλειά, ἐὰν θὰ ἠμπορέσουν νὰ μορφωθοῦν τὰ παιδιά του, καὶ μόνον τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι μία ἀπελευθέρωσις. Ἀλλὰ δὲν εἶναι σήμερον τὸ θέμα τὸ τί γίνεται εἰς τὰς σοσιαλιστικὰς χώρας, τὸ θέμα εἶναι τί ἡ ἀντιδραστικὴ ὀλιγαρχικὴ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ μελετᾷ καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβάλῃ ἐπὶ τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν χώραν μας; Εἶχεν εἴπει ὁ φίλος, ἐκ Χίου, συνάδελφος κ. Ζορμπᾶς, εἰς τὴν προχθεσινήν του ἀγόρευσιν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη χώρα εἰς τὴν ὁποίαν ἡ δεξιὰ ἐλέγχει τὰ συνδικᾶτα. Λάθος. Εἶναι καὶ ἡ Ἱσπανία. Ὑπάρχουν ἐκλεκτικαὶ καὶ φυσικαὶ συγγένειαι μεταξὺ τῶν δύο καθεστώτων. Ἀλλὰ διατὶ νὰ ἀποροῦμεν διὰ τὰς φιλοδοξίας τοῦ κ. Κανελλοπούλου τὰς ρηχάς, ὅταν εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ ταξικὴ διάρθρωσις κἄθε κοινωνίας προσδιορίζει τόσον ἔντονα καὶ τὰς ἰδέας καὶ τὰς ἀντιλήψεις, ὥστε πραγματικοὶ φιλόσοφοι, ὡς ὁ μεγαλύτερος τῶν φιλοσόφων τοῦ κόσμου, κατὰ γενικὴν παραδοχήν, ὁ Ἀριστοτέλης, γεννημένος ὅμως μέσα εἰς μίαν ταξικὴν κοινωνίαν τοῦ συστήματος τῆς δουλοκτησίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἐμορφώθη καὶ ἀπέκτησε τὰς ἀντιλήψεις του, ἔγραψεν αὐτὴ ἡ μεγάλη διάνοια: «Οἱ ἄνθρωποι, ἄλλοι μὲν ἐλεύθεροι, ἄλλοι δὲ φύσει δοῦλοι». Φύσις προωρισμένη διὰ τὴν ἐξαθλίωσιν εἶναι μὲ τὰ ταξικὰ κριτήρια τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἡ ἐργατικὴ τάξις.

§30Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Δὲν εἶπεν αὐτό. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§31Ε. ΖΑΝΝΗΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος ἐν μέσῳ θορύβου καὶ κωδωνοκρουσιῶν).

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σεῖς, τόσον ἤρεμος ἄνθρωπος, κ. Ζαννῆ, διακόπτητε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον;

§33Η. ΗΛΙΟΥ. Ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ, κ. συνάδελφοι, συνεχίζει μίαν παράδοσιν τῆς δεξιᾶς, τῆς ὁποίας καὶ παλαιότερον εἰς Κυβερνήσεις, ποὺ συμμετεῖχεν ὁ σημερινὸς Πρωθυπουργὸς ὡς Ὑπουργὸς κτυπητὰ δείγματα, ἦτο ἡ ἐξάρθρωσις τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν, ἡ καταδίκη τοῦ καπνεργατικοῦ κόσμου, ἡ δημιουργία αὐτοῦ τοῦ τύπου συμβάσεως ἐργασίας διὰ τὰ καπνομάγαζα, ποὺ δὲν ἰσχύει οὔτε εἰς τὴν Ἀγκόλα, τὴν Πορτογαλικὴν ἀποικίαν, ἡ σύμβασις ἐργασίας ποὺ ἐνῷ ὡς ἐκ τῆς φύσεώς της εἶναι διαρκής, ἐν τούτοις συνάπτεται κἄθε Δευτέραν καὶ ὑποχρεωτικῶς τερματίζεται τὸ Σάββατον καὶ κἄθε νέα πρόσληψις τελεῖ ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς οἰκείας Νομαρχίας, ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ ἀπὸ τοῦ 1955 εἰσηγήθη ἐργατικοὺς νόμους, ποὺ ἀποτελοῦν ὅλοι ἓν ὄργιον εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ ἔκαμε μίαν συστηματικὴν προσπάθειαν ξηλώματος τῶν κοινωνικῶν κατακτήσεων. Τὸ πρῶτον ἦτο, τοὺς πρώτους μῆνας τῆς ὑπάρξεώς της, τὸ 1956, τὸ μέτρον διὰ τοῦ ὁποίου κατήργησε τὰς ἀμετακλήτους δικαστικὰς ἀποφάσεις ὑπὲρ τῶν ἐκφορτωτῶν Καλαμάτας, ἐν συνεχείᾳ τὸν θεσμὸν τῆς ἀποζημιώσεως διὰ καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας. Ὄχι, καμμίαν νέαν κατάκτησιν κοινωνικήν, ὕστερα ἀπὸ τὴν λαίλαπα καὶ τὴν ἀναταραχὴν τῶν δύο πολέμων. Ὁ θεσμὸς αὐτὸς ὑπῆρχεν ἀπὸ τὸ 1914 ἐπὶ Μιχαλακοπούλου, διὰ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ ἐπεξετάθη τὸ 1920 καὶ ἐπὶ τῶν ἐργατῶν, θεσμὸς ἐρριζωμένος βαθύτατα, ἐκλονίσθη καὶ ἠκρωτηριάσθη μὲ μεθοδικότητα. Ἤρχισεν ἀπὸ τοὺς ἐργάτας τύπου, τὸν προεξέτεινεν εἰς τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὴν Η.Ε.Μ. Τὸν εἰσήγαγεν εἰς μίαν σειρὰν συμβάσεων κυρωθεισῶν διὰ νόμων σχετικῶν, μὲ τοὺς ὅρους ἐργασίας εἰς ξένα καὶ ἐντόπια μονοπώλια. Καὶ τί πρῶτον καὶ τί ὕστατον νὰ ἀπαριθμήσῃ κανείς; Τὴν προστασίαν καὶ ἐπέκτασιν τοῦ συστήματος τῆς καθυστερήσεως τῶν δεδουλευμένων ἡμερομισθίων τῆς καταδολιεύσεως, ποὺ γίνονται εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ δικαιώματα μεγάλων κλάδων, ποὺ δὲν κατορθώνουν ποτὲ μὲ τὴν αὔξησιν τῶν προϋποθέσεων, νὰ πάρουν σύνταξιν, ὡς οἱ οἰκοδόμοι, οἱ ἐπισιτισταὶ καὶ μία σειρὰ ἄλλη. Σήμερον τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον ἀποκορυφώνει τὸ ἀντεργατικὸν ὄργιον, πραγματώνει τὰς διακηρύξεις τοῦ κ. Καραμανλῆ καὶ τοῦ κ. Παπαληγούρα περὶ τῆς ἀνάγκης μέτρων σκληρῶν καὶ θυσιῶν διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἐναρμονισθῶμεν μὲ τοὺς οἰκονομικοὺς ὅρους ἐκ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, μέτρων σκληρῶν καὶ θυσιῶν μεγάλων, ὄχι βέβαια εἰς βάρος τῶν προνομιούχων ποὺ βλέπουν νὰ ἐπεκτείνωνται καὶ νὰ γιγαντώνωνται τὰ προνόμιά των καὶ ἡ ἀσυδοσία των, ἀλλὰ τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν ἀδυνάτων. Ἱκανοποιεῖ καὶ τὰς πλέον παραλόγους ἀξιώσεις τῆς μεγάλης ἐργοδοσίας περὶ καταργήσεως ἀσφαλιστικῶν μέτρων καὶ τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας καὶ δὲν ἀφήνει εἰς τοὺς ἐργαζομένους ἄλλην ἐλευθερίαν παρὰ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ νὰ ἐκπατρισθοῦν ἀπὸ τὸν τόπον τῆς ὁποίας αἱ πλουτοπαραγωγικαὶ πηγαὶ ἀπεμπολοῦνται εἰς ξένα μονοπώλια καὶ εἰς ἀεριτζῆδες μεσάζοντας, διὰ ρυπαρῶν καὶ κακοήθων συμβάσεων, καθὼς τοὺς ἀφήνει καὶ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ νὰ ἀποθνήσκουν τῆς πείνης. Δι’ αὐτὸ σήμερον ὑπάρχει αὐτὸς ὁ μυκηθμὸς τῆς ὀργῆς τῆς ἐργατικῆς τάξεως ποὺ συγκλονίζει τὴν κοινωνίαν καὶ ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἐσπείρατε μίαν κοινωνικὴν ἀναταραχήν, καὶ μὴ ἀμφιβάλλετε, θὰ θερίσητε τοὺς καρπούς της. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ πώρωσις, μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζεται λ.χ. ἡ ἀπεργία πείνης, ὅπως ἡ χθὲς τερματισθεῖσα τῶν λιμενεργατῶν, ποὺ κατὰ δεκάδας καὶ ἑκατοντάδας διεκομίζοντο μὲ τὰ φορεῖα εἰς τὰ νοσοκομεῖα, διότι δὲν εἶχον ἐναντίον τῆς ἐπιδρομῆς τῆς Καραμανλικῆς ὀλιγαρχίας ἄλλα μέσα νὰ ἀντιτάξουν καὶ νὰ ἀμυνθοῦν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀκρότατον αὐτὸ μέσον, τῆς ἀπεργίας πείνης. Ἐν τούτοις, καὶ εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἀντεμετώπισαν τὴν βίαν τῶν ἀστυνομικῶν ὀργάνων, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς ἐδίδαξεν ἡ κυβερνῶσα ὀλιγαρχία, ὅτι ἐπιτελοῦν ἐθνικὸν ἔργον, ἐὰν ὅταν ὑπάρχουν συγκρούσεις, ὅπως τώρα, μεταξὺ καὶ τῶν πλέον ἀπεχθῶν καὶ εὐτελῶν συμφερόντων τῶν προνομιούχων καὶ τῶν πλέον δικαίων διεκδικήσεων τῶν ἐργαζομένων, χρέος αὐτῶν εἶναι νὰ ἐπεμβαίνουν καὶ νὰ συντρίβουν τὰ ρόπαλα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἡ ἔλλειψις, λοιπόν, κάθε εὐαισθησίας εἰς τὴν μυριόστομη ἰαχὴ τῶν ἐργαζομένων, δείχνει διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, πόσο μακρυὰ εὑρίσκεται ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ ἀπὸ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν συνείδησιν τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον καὶ προηγουμένως, ὅτι ὁ ἐπὶ μισθωτῇ ἐργασίᾳ ἐργαζόμενος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ μέσα εἰς τὴν ἐμπορευματικὴν κοινωνίαν μας δὲν ἔχει κανένα ἄλλο ἐμπόρευμα νὰ πωλήσῃ παρὰ τὴν ἐργατική του δύναμιν. Πρέπει νὰ συμφωνήσῃ διὰ τὴν πώλησιν αὐτῆς τῆς δυνάμεως, δηλαδὴ διὰ τὸ μεροκάματο καὶ διὰ τοὺς ὅρους τῆς δουλειᾶς. Μεταξὺ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος πάει εἰς τὸ γραφεῖον τοῦ ἐργοδότου διὰ νὰ ζητήσῃ δουλειά, διότι πεινάει καὶ αὐτὸς καὶ ἡ οἰκογένειά του, καὶ τοῦ οἰκονομικῶς ἰσχυροῦ ἐργοδότου εἶναι τόση ἡ δυσαναλογία, ἡ ἀνισότης ἡ οἰκονομική, ὥστε δὲν ὑπάρχει καμμία δυνατότης διαπραγματεύσεως. Εἶναι ὁ ζητῶν ἐργασίαν, ἕρμαιον εἰς τὸ ἔλεος τῆς ἐργοδοσίας. Εἰς τὰς συγχρόνους κοινωνίας διεπιστώθη καὶ ἀναγνωρίζεται καὶ προστατεύεται. Ἐπειδὴ ἡ ἀντιμετώπισις ἀτομικῶς τῶν σχέσεων μὲ τὴν ἐργοδοσίαν παρουσιάζεται ὡς κάτι τι τὸ ἀδύνατον, ὡς ὅτι πρὸς τὴν διαπραγμάτευσιν μὲ κἄποιους ὅρους στοιχειώδους δικαιοσύνης καὶ κοινωνικοῦ μέτρου, μόνος δρόμος εἶναι οἱ ἐργάται νὰ συνασπίζωνται καὶ ἑνώνωνται, διὰ νὰ δημιουργήσουν τὰς ἐργατικὰς ἑνώσεις, τὰς ὁποίας αὐτοὶ νὰ κατευθύνουν καὶ νὰ διοικοῦν, ὥστε νὰ ἐκπροσωποῦν καὶ νὰ διεκδικοῦν τὰ συμφέροντά των. Καὶ κατόπιν νὰ συμβάλλωνται συλλογικῶς καὶ νὰ δημιουργοῦν ἔτσι, ὅπως ἀπεφάνθη καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος, δίκαιον ἀντικειμένου ποὺ δεσμεύει τοὺς ἐργοδότας, ὥστε νὰ προστατεύωνται καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τυχὸν δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ μετάσχουν τῆς συλλογικῆς συμβάσεως. Τρίτον, ἔχομεν τὸ δικαίωμα μιᾶς ἄλλης συνησπισμένης δράσεως. Τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας. Αὐτὴ ἡ συσπείρωσις τῶν ἐργαζομένων, πάντοτε κτυπήθηκε ἀπὸ ὀλιγαρχικὰς Κυβερνήσεις καὶ καθεστῶτα, εἰς τὴν ἀρχὴν μὲ ποινικὰ μέτρα. Μέχρι σχεδὸν τοῦ 1911 ἦσαν ἀπηγορευμένα ἢ σχεδὸν παράνομα τὰ Σωματεῖα καὶ ἡ ἀπεργία, ἡ ὁποία ἐχαρακτηρίζετο ὡς θρασύτης κατὰ τῆς ἀρχῆς καὶ ἐτιμωρεῖτο σὰν ἀδίκημα τοῦ Παλαιοῦ Ποινικοῦ Νόμου. Ἀφ’ ὅτου τὸ κίνημα τῶν ἐργαζομένων, ὀφειλόμενον εἰς τὰς τεχνολογικὰς ἐξελίξεις καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς βιομηχανικῆς κοινωνίας, ἐπιβάλλει τὴν ὕπαρξιν καὶ τῶν Σωματείων καὶ τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων καὶ συμβάσεων καὶ τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ δικαιώματος ἀπεργίας, ὅπου δὲν χωρεῖ ἡ φασιστικὴ βία ὠμή, συνδυάζεται ἡ ἀντιδραστικὴ ἐνέργεια ἑνὸς ἀστυνομικοῦ κράτους μὲ τὴν προσπάθειαν τῆς παραδόσεως αὐτῆς τῆς συλλογικῆς δυνάμεως ποὺ μπορεῖ νὰ παρουσιάσῃ ἡ ἐργατικὴ τάξις διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ προστατεύσῃ τὰς πλέον στοιχειώδεις διεκδικήσεις της εἰς τὴν διάβρωσιν αὐτῶν καὶ τὴν ἐπιβολὴν ἐγκαθέτων, διεφθαρμένων, ἀργυρωνήτων ἡγετῶν ποὺ νὰ τὴν προδίδουν καὶ εἰς τὴν ἀσυδοσίαν τοῦ ὀλιγαρχικοῦ κράτους. Αὐτοὺς τοὺς στόχους ὑπηρετεῖ καὶ ἡ ἐργατικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, διότι καὶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἕνας ὑπηρέτης τῆς ὀλιγαρχίας. Εἰς τὸ ὕψος τῶν ἀποδοχῶν, εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις, αὐτὸς ὁ βασικὸς θεσμὸς προϋποθέτει ὅτι ἡ συλλογικὴ ἐκπροσώπησις τῶν ἐργαζομένων, εἴτε εἰς ἓν ἀντιπροσωπευτικὸν ὄργανον, εἴτε κατ’ ὁμοσπονδίας, κέντρα ἢ σωματεῖα, διαπραγματεύεται καὶ συμβάλλεται μὲ τοὺς ἐργοδότας διὰ λογαριασμὸν ὅλων. Δι’ ἡμᾶς, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου διαιωνίζει τὴν τακτικὴν τοῦ νόμου 3239, καθ’ ἥν ἐπεμβαίνει τὸ Κράτος μὲ τὸ δικαίωμα νὰ ἀναστέλλῃ, νὰ ἀκυρώνῃ καὶ νὰ ματαιώνῃ κάθε αὔξησιν ποὺ ἐπετεύχθη, εἴτε μὲ συμφωνίαν ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν, εἴτε μὲ διαιτησίαν. Καὶ διὰ ποίους λόγους; Διὰ λόγους παραβλάπτοντας τὸ γενικώτερον συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ἢ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας ἐκτιμώμενον ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἑκάστοτε ἀκολουθουμένης κοινωνικῆς ἢ οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως». Ἀπὸ ὅ,τι ἕως τώρα ἡ Κυβέρνησις παρουσίασεν ὡς νομισματικήν, κοινωνικὴν καὶ οἰκονομικὴν πολιτικήν της, εἶναι γνωστόν, ὅτι τείνει πάντοτε εἰς τὸ νὰ συμπιέζῃ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀπορωτέρων τάξεων, νὰ καθηλώνῃ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθιά των μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀποφυγῆς πληθωριστικῶν πιέσεων. Ὅμως, ἐδόθη καὶ ἄλλοτε εὐκαιρία νὰ τὸ τονίσω, ὅτι ὅπου ἔχει πραγματοποιηθῆ μία γοργὴ καὶ ἀξιοσημείωτος οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις, πάντοτε ἐπάνω εἰς τὴν προγραμματισμένην παροχὴν ὑψηλοῦ ποσοστοῦ ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ὑψηλῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ εἰς τὰ εὐρύτερα καταναλωτικὰ στρώματα, διότι μόνον ἔτσι δημιουργεῖται πλατειὰ ἐσωτερικὴ ἀγορά, τὰ προϊόντα ρευστοποιοῦνται ταχέως καὶ μόνον ἔτσι παρέχεται ἡ δυνατότης μεγαλυτέρων συνεχῶς ἐπενδύσεων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς αὐξανομένης ζητήσεως καὶ μόνον ἔτσι δραστηριοποιεῖται ἡ οἰκονομία καὶ ἀναπτύσσεται οἰκονομικῶς μία χώρα. Μὲ τὴν παρακράτησιν ἑνὸς μεριδίου ποὺ ἀνήκει εἰς τοὺς ἐργαζομένους στεροῦμεν τὴν βιομηχανίαν μας ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, ἀπὸ τοὺς πελάτας της. Ἄς ἀφήσωμεν τὴν καραμέλλαν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διότι αὐτὸ ποὺ λέγουν ὅτι μπαίνομεν εἰς ἀγορὰν 170 ἑκατ. κατοίκων καὶ ὅτι ἡ βιομηχανία μας θὰ ἀποκτήσῃ ἀγοραστὰς εἰς τὸ Βέλγιον, τὴν Λωρραίνην καὶ τὸ Ρούρ, μόνον ὡς φαιδρολόγημα δύναται νὰ ἐκληφθῇ, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ συναγωνισθῶμεν ἡμεῖς τὰ μεγαθήρια τῶν ἀνεπτυγμένων αὐτῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, βάσις τῆς ἀναπτύξεώς μας θὰ εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ἀγορά. Ἑπομένως, ὅταν ἀποστεροῦμεν ἀπὸ τοῦ προσήκοντος μεριδίου εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τοὺς ἐργαζομένους, τότε ὄχι ἐν ὀνόματι κἄποιας κοινωνικῆς δικαιοσύνης, γιὰ τὴν ὁποίαν ἡ ὀλιγαρχία μπορεῖ νὰ ἀδιαφορῇ, ἀλλὰ ἐν ὀνόματι τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος καὶ τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας μας πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τῆς καθηλώσεως τοῦ μεριδίου τῶν ἐργαζομένων ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ δυνατότης κύριοι βουλευταί, νὰ ἐπεμβαίνῃ τὸ Κράτος καὶ νὰ ἀπαγορεύῃ τὰς συμφωνηθείσας αὐξήσεις ἢ τὰς διὰ διαιτησίας ἀποφασισθείσας, ἡ ὁποία δυνατότης εἶχε δύο ἐφαρμογὰς προσφάτως, μίαν εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας Μεταφορῶν ὅπου ἡ ἀποφασισθεῖσα αὔξησις 7% περιωρίσθη εἰς τὸ 3%, ἐνῷ αἱ αὐξήσεις τῶν εἰσιτηρίων ἐγένοντο αὐθαιρέτως, καὶ μία ἄλλη ἐπίσης περίπτωσις πρόσφατος, εἰς βάρος τῶν μακαρονοτεχνιτῶν, ἡ δυνατότης αὐτὴ εἶναι ἡ συνέπεια τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐπιπέδου μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων τῶν ἐργαζομένων. Τὸ νομοσχέδιον φέρεται ὡς βελτιῶνον τάχα τὴν κατάστασιν τοῦ Ν. 3239, διότι, λέγει, ὅτι ἐπαφίεται τὴν τελικὴν κρίσιν εἰς τὸ Διαιτητικὸν Δικαστήριον. Ποίαν κρίσιν; Ἐδῶ, πρῶτον, ὑπάρχει μία προσπάθεια δημιουργίας τοῦ νιπτῆρος τοῦ Ποντίου Πιλάτου. Δηλαδὴ νὰ νίπτῃ τὰς χεῖρας της ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ λέγῃ ὅτι εἶναι ἀπόφασις τοῦ Διαιτητικοῦ Δικαστηρίου. Δεύτερον, ὑπάρχει παραβίασις τῆς ἀρχῆς τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν. Βεβαίως, τὰ Δικαστήρια εἶναι ἁρμόδια νὰ τέμνουν διαφορὰς ἢ νὰ ἑρμηνεύουν συμβάσεις, τῶν ὁποίων οἱ ὅροι ἀμφισβητοῦνται. Ἀλλὰ εἶναι ἔργον των νὰ χαράσσουν νομισματικὴν πολιτικήν; Εἶναι δυνατὸν τὸ Δικαστήριον νὰ εἴπῃ ὅτι θεωρεῖ ὀρθὴν αὐτὴν ἢ ἐκείνην τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν; Ὅταν ὑπάρχει πρότασις τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι λόγῳ συμφέροντος τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας ἀντιτίθεται πρὸς τὰς αὐξήσεις, πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Διαιτητικὸν Δικαστήριον νὰ ἐκφέρῃ κρίσιν περὶ τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς; Πρόκειται, κύριοι, ἁπλῶς περὶ τοῦ ἐπινοήματος, ὡς ἀνέφερα, τοῦ νιπτῆρος τοῦ Ποντίου Πιλάτου. Τὸ Δικαστήριον θὰ εἶναι δέσμιον τῶν ἀπόψεων περὶ οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὰς ὁποίας θὰ ἐπικαλεσθῇ ἡ Κυβέρνησις, ἡ δὲ Κυβέρνησις ἁπλῶς ἐξ ἐσχάτης ἀνανδρίας ἀποφεύγει νὰ ἀναλάβῃ εὐθέως τὰς εὐθύνας, καὶ δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι οὐδεμία τροπολογία τοῦ τύπου ἐκείνης τὴν ὁποίαν ἐξ ἀγαθῆς προαιρέσεως προέτεινεν ὁ συνάδελφος κ. Βασιλᾶτος, δηλαδὴ νὰ ἀλλάξῃ ἡ σύνθεσις τοῦ Διαιτητικοῦ Δικαστηρίου, εἶναι δυνατὸν νὰ φέρῃ ἐν προκειμένῳ ἀποτέλεσμα. Κύριοι βουλευταί, εἶναι ἀνάγκη νὰ προσαρμοσθοῦν οἱ μισθοὶ καὶ τὰ ἡμερομίσθια. Ἀντιμετωπίζομεν σήμερον ἕνα συνεχὲς κῦμα ἀνατιμήσεων, ποὺ ὀφείλεται εἰς τὴν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐξ αἰτίας τῆς φορολογικῆς πολιτικῆς της, ἡ ὁποία τὰ βάρη τὰ ἐπιρρίπτει εἰς τὴν λαϊκὴν κατανάλωσιν καὶ ἀφήνει ἀσυδότους τοὺς ἰσχυροὺς καὶ δεύτερον, εἰς τὸ θέμα τῆς πολιτικῆς της ἐπὶ τῆς βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως, διότι δι’ οὐδεμίαν ἀνάπτυξιν ἐνδιαφέρεται ἡ Κυβέρνησις, ἀλλ’ ἁπλῶς ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ δημιουργοῦνται ἐπωφελεῖς συνδυασμοὶ ὑπὲρ εὐνοουμένων κερδοσκόπων, εἰς βάρος τῶν συμφερόντων τῆς χώρας ἔναντι ἀνταλλαγμάτων μεσιτικῆς μορφῆς. Κάμνομεν βιομηχανίαν σακχάρεως, διὰ νὰ ἔχωμεν ἀκριβωτέραν τὴν σάκχαριν. Κάμνομεν διϋλιστήριον διὰ νὰ ἔχωμεν ἀκριβώτερον τὸ πετρέλαιον. Ὅλα αὐτὰ προσδιορίζουν τὸ κῦμα τῶν ἀνατιμήσεων. Ὁ κ. Κανελλόπουλος πομπωδῶς προχθὲς ἠθέλησε νὰ συγχύσῃ τὰ δεδομένα, λέγων ὅτι ἀπὸ τοῦ 1959–61, τὸ σύνολον τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐργαζομένων ἔφθασε ἀπὸ 31,4 δισ. εἰς 35,5 δισ. Ἄν καὶ ἡ αὔξησις αὐτὴ δὲν εἶναι ἀντίστοιχος μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα, ἀλλὰ πρέπει νὰ διευκρινισθῇ ὅτι τὰ 31 ἢ τὰ 35 δισ. ἀφοροῦν πᾶν εἰσόδημα ἰδιωτικοῦ ἢ δημοσίου προσώπου, χαρακτηριζόμενον ὡς ἀμοιβὴ ἐργασίας. Δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω τὴν τεχνικῆς τῆς καταρτίσεως τῶν ἐθνικῶν λογαριασμῶν καὶ συνεπῶς δὲν γνωρίζω ἐὰν συμπεριλαμβάνηται ἐκεῖ καὶ ἡ Βασιλικὴ χορηγία. Συμπεριλαμβάνονται ὅμως τὰ κέρδη τῶν μεγάλων καρχαριῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν βαρεῖαν φορολογίαν εἰσοδήματος τὰ χαρακτηρίζουν ὡς ἀμοιβὴν διὰ τὴν ἄσκησιν διοικήσεως τῶν ἐπιχειρήσεών των. Ὁ κ. Ἀνδρεάδης εἶχε δηλώσει εἰς τὴν γνωστὴν δίκην ὅτι εἰσέπραττεν ὑπὸ μορφὴν ἀμοιβῆς διοικήσεως 6 ἑκατ. ἐτησίως πλέον τοῦ φόρου εἰσοδήματος, τὸν ὁποῖον πληρώνουν αἱ ἐπιχειρήσεις. Περιλαμβάνονται ἐπίσης ἐκεῖ οἱ μισθοὶ τῶν ἐπισκόπων, στρατηγῶν, μυστικῶν πρακτόρων, κλπ. διογκωμένου οὕτω ἀπαραδέκτως τοῦ ποσοῦ ποὺ ὁ κ. Κανελλόπουλος χαρακτηρίζει ὡς συνολικὴν ἀμοιβὴν τῆς μισθωτῆς ἐργασίας. Δὲν εἶναι σωστό, κύριοι, μία Κυβέρνησις νὰ θέλῃ νὰ συσκοτίζῃ ἔτσι τὰ πράγματα. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν στατιστικήν της ὑπηρεσίαν. Μὲ ἀρκετὴν βραδυπορίαν καὶ καθυστέρησιν ἐκδίδει ἐτησίως τὰ ἀποτελέσματα τῆς βιομηχανικῆς ἐρεύνης. Ἐξέδωσε τὰ ἀποτελέσματα 1958, 1959 καὶ 1960. Τοῦ 1960 διενεμήθησαν εἰς τοὺς βουλευτὰς πρὸ 15θημέρου ἢ 20ημέρου. Προκύπτει λοιπόν, ὅτι εἰς τὰς βιομηχανίας τῆς χώρας ὅλας ὅσας ἀπασχολοῦν ἄνω τῶν 9 ἐργατῶν ὑπῆρξεν ἡ ἀκόλουθος ἐξέλιξις. Τὸ 1958 ὑπῆρχον 5.804 βιομηχανίες καὶ βιοτεχνίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Τὸ 1959 ὑπάρχουν 5.851 καὶ τὸ 1960, 5.859. Ἐργάζονται εἰς αὐτὰς τὸ 1958, 203.000 ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι. Ἀπὸ αὐτοὺς 177.000 εἶναι ἐργάται. Τὸ 1959, 189.000 ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι. Ἀπὸ αὐτοὺς 163.500 ἐργάται. Τὸ 1960 187.000 ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι. Ἀπὸ αὐτοὺς 162.000 περίπου ἐργάται. Δηλαδὴ βλέπομεν μίαν σταθερὰν πτῶσιν τοῦ ὁλικοῦ ἀριθμοῦ ἐργαζομένων. Συμμετέχουν ὁλονὲν ὀλιγώτερον ἐργαζόμενοι. Τὶ παράγουν τώρα αὐτὲς οἱ ἐπιχειρήσεις. Ἀκαθάριστος παραγωγή. Τὸ 1958, 26,6 δισεκ. Τὸ 1959, 28 δισεκ. τὸ 1960, 31,3 δισεκ. Ποία εἶναι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ παράγουν, ἡ προστιθεμένη ἀξία, διότι ἕνα τμῆμα τῆς παραγωγῆς ἀντιπροσωπεύει πρώτην ὕλην, καύσιμα, ἔξοδα συσκευασίας, κάθε ἄλλου εἴδους ἔξοδα καὶ τὸ ἄλλο προστίθεται διὰ τῆς ἐργασίας. Ἡ προστιθεμένη ἀξία εἶναι διὰ τὸ 1958, 8.637.000.000. Διὰ τὸ 1959, 9.142.000.000. Διὰ τὸ 1960, 10.039.000. Δηλαδὴ αὐτὰ τὰ ποσὰ προσθέτουν οἱ ἐργατοϋπάλληλοι ἐπάνω εἰς τὴν ἀξίαν πρώτων ὑλῶν, καυσίμων κλπ., κάθε χρόνον διὰ τῆς ἐργασίας των. Τὶ μερίδιον παίρνουν ἀπὸ αὐτά; Τὸ 1958, 3.808.000.000. Δηλαδὴ 44,3%. Τὸ 1959, 3.796.000.000, ἤτοι 41,5%. Τὸ 1960, 4.041.000.000, δηλαδὴ τὸ 40,4%. Ἑπομένως κάθε χρόνον τὸ μερίδιον τῶν ἐργαζομένων ἐπάνω εἰς τὴν προστεθεῖσαν ἀπὸ τὴν ἐργασίαν των ἀξίαν, περιορίζεται, φθάνει ἀπὸ τὸ 44 εἰς τὸ 40%. Τὸ μερίδιον τοῦ κεφαλαίου ἀπὸ 55,7% ἔφθασε εἰς δύο χρόνια εἰς τὸ 59,6%. Τὶ ἀξίαν προσθέτει κατὰ κεφαλὴν ὁ ἐργαζόμενος; 41.000 τὸ 1958 καὶ παίρνει ἐτησίαν ἀμοιβὴν 15.900 δραχμές. 46.400 προσθέτει ἀξίαν κατὰ κεφαλὴν ὁ ἐργαζόμενος τὸ 1959 καὶ παίρνει 17.000. Τὸ 1960 προσθέτει 51.400 καὶ παίρνει ἀμοιβὴν 18.300. Δηλαδὴ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν 2ετίαν ἡ μὲν αὔξησις τῆς προστιθεμένης ἐργασίας εἶναι 25,4% ἡ δὲ ἐτησία ἀμοιβὴ ἡμερομισθίου ηὐξήθη κατὰ 15,1%. Δηλαδὴ εἶναι ὀλιγωτέρα ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος. Ἀλλὰ μήπως αὐτὸ τὸ 15% ἐκπροσωπεῖ πραγματικὴν αὔξησιν; Ὄχι κ.κ. συνάδελφοι. Ἀκόμη καὶ ὁ πλαστογραφημένος τιμάριθμος τοῦ Κράτους δείχνει μίαν αὔξησιν 6% περίπου. Ὁ τιμάριθμος καταναλωτοῦ. Ἑπομένως, ἕνα μεγάλο μέρος, πηγαίνει πρὸς ἀναπροσαρμογὴν τῆς ἀγοραστικῆς ἀξίας καὶ ὄχι πρὸς πραγματικὴν αὔξησιν. Φυσικὰ οἱ ὑπολογισμοὶ τῆς ΓΣΕΕ δείχνουν τὸν τιμάριθμον τῶν ἀναγκῶν μιᾶς τετραμελοῦς ἐργατικῆς οἰκογενείας ποὺ παρὰ τὴν αὔξησιν, τὸ ἔλλειμμα αὐτῆς ἀνεβαίνει. Τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1958 εἶναι 992 δραχμὲς τὸν μῆνα. Τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1959, 1106 δραχμές, τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1960, 1133 δραχμὲς καὶ τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1961, 1313 δραχμὲς τὸ ἔλλειμμα κατὰ μῆνα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἔγινε ἡ συναλλαγὴ Ὑπουργείου καὶ Γενικῆς Συνομοσπονδίας καὶ ἐσταμάτησε ἡ δημοσίευσις τοῦ πίνακος τοῦ ἐλλείμματος τοῦ μηνιαίου τῆς ἐργατικῆς οἰκογενείας καὶ τοῦ εἰσοδήματος τῆς ἐργατικῆς οἰκογενείας. Ἐσπάσαμεν τὸ θερμόμετρον. Ὁ πυρετός, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ. Ὅλαι δὲ αἱ αὐξήσεις οὐσιαστικῶς ἐδόθησαν ἐπάνω εἰς τὸ γλίσχρον καὶ ἀνεπαρκὲς κατώτατον ὅριον τῆς ἀμοιβῆς ἀνειδικεύτου ἐργάτου. Τώρα, ποῖον ἦτο τὸ ἀντίστοιχον ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριάν; Θυμώνει ἡ Κυβέρνησις ὅταν τὴν λέγωμεν ὀλιγαρχικήν. Ἐγὼ ὅμως, βλέπω εἰς τὸ φύλλον τῆς 1.12. 1962 τοῦ Δελτίου Πληροφοριῶν τοῦ Συνδέσμου Ἑλλήνων Βιομηχάνων, ὅτι τὸ 1958 τὰ ἐμφανίζομεν ἀπὸ τὶς βιομηχανίες τῆς Ἑλληνικὲς ποὺ δουλεύουν ὑπὸ μορφὴν Ἀνωνύμου Ἑταιρείας ἢ Ἑταιρείας Περιωρισμένης Εὐθύνης, καθαρὰ κέρδη—καὶ ὅταν λέγωμεν ἐμφανιζόμενα, ξέρομεν, ὅτι πολλὰ δὲν ἐμφανίζονται, πνίγονται ἔτσι ἢ ἄλλως μὲ κἄτι ἀποσβέσεις καὶ κἄτι ἀμοιβὲς Ἀνδρεάδηδων κλπ., καὶ κἄτι ἀποκρύψεις διὰ φορολογικοὺς σκοποὺς— ὁπωσδήποτε τὰ ἐμφανιζόμενα κέρδη τὸ 1958 εἶναι 5,57%. Τὸ 1957, 7,5%. Τὸ 1960, 11,11%. Δηλαδὴ διπλασιασμὸς τῶν κερδῶν τῆς ἐργοδοσίας. Ὁμοίως, εἰς τὴν ἐτησίαν ἔκθεσιν διὰ τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1961, ὁ κ. Ζολώτας, ἀναφέρει, ὅτι τὰ κέρδη ἄλλου κλάδου τῆς ὀλιγαρχίας, τῶν τεσσάρων μεγάλων Τραπεζῶν, τὸ 1959 ἦσαν 110.000.000 δραχμές, τὸ 1960, 124.000.000, τὸ 1961, 282.000.000 δραχμές. Αὐτὴ ἡ ραγδαία αὔξησις τῆς παραγωγικότητος τῆς ἀποδόσεως τῆς ἐργασίας δὲν ὀφείλεται εἰς ἐκσυγχρονισμὸν μηχανικὸν καὶ τελειοποιήσεως, ὀφείλεται εἰς πίεσιν δι’ ὁλονὲν πιὸ ἐντατικὴν ἐργασίαν. Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῷ τὸ 1958 εἴχαμεν 32.331 ἐργατικὰ ἀτυχήματα, τὸ 1960, φθάνομεν εἰς τὶς 37.000. Διατί; Διότι, ἡ μεγαλυτέρα ὁλονὲν ἐντατικότης τῆς ἐργασίας, φέρνει τὴν πρόωρον φθορὰν τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ, τοῦ πολυτιμοτάτου αὐτοῦ παραγωγικοῦ δυναμικοῦ τῆς χώρας μας, τὴν πρόωρον ἐξάντλησιν καὶ ἑπομένως καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ὑπόκεινται εἰς ὁλονὲν περισσότερα ἀτυχήματα. Γυρνοῦν εἰς τὰ σπίτια των ὡσὰν πραγματικὰ ράκη καὶ δὲν μετέχουν καθόλου καμμιᾶς χαρᾶς καὶ ἀπολαύσεως τῆς ζωῆς. Ἐδῶ ἔγιναν ἀγῶνες αἱματηροὶ ἐπὶ ἕνα καὶ πλέον αἰῶνα διὰ νὰ κατακτήσουν οἱ ἐργάται τὸ δικαίωμα τοῦ ὀκταώρου, τὸ δικαίωμα νὰ δουλεύουν 8 ὧρες τὸ 24ωρον. Καὶ τώρα εἰς τὰς σοσιαλιστικὰς χώρας ἀλλὰ ἐν μέρει καὶ εἰς ἄλλας προοδευμένας κοινωνίας, γίνεται μείωσις καὶ εἰς 7 καὶ εἰς βαρείας ἐργασίας εἰς 6 ὥρας. Καὶ ὁ ἐργάτης ὁ Ἕλλην εἰς τὸν ὁποῖον ἡ πληρωμὴ τοῦ 8ώρου δὲν ἐπαρκεῖ διὰ νὰ ζήσῃ, καὶ τοῦ ἀφήνει ἐλλείμματα, ἀναγκάζεται νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὴν κατάκτησιν αὐτὴν καὶ νὰ ἐπιδιώκῃ ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν ὑπερωριῶν, νὰ δουλέψῃ 10 καὶ 12 ὥρας καὶ ἐγενικεύθη αὐτὸ ὄχι δι’ ἄλλον λόγον, ὄχι ἀπὸ ἀπληστίαν τοῦ ἐργάτου, ἀλλὰ διότι ἡ ἐργατικὴ δύναμις εἰς τὴν χώραν μας δὲν πληρώνεται ὅσον εἶναι τὸ κόστος της, δὲν πληρώνεται ὅσον χρειάζεται διὰ νὰ ἀναπαραχθῇ καὶ νὰ διατηρηθῇ. Ἑπομένως πρέπει νὰ ἴδωμεν τὸ ζήτημα τοῦ μεριδίου τῆς ἐργατικῆς τάξεως, τὸ πρόβλημα τὸ μέγα, τῆς ἀπολύτου καὶ σχετικῶς προϊούσης ἐξαθλιώσεως. Εἰς πόσον σύνολον ἐργαζομένων, ποὺ εἶναι συνεχῶς ὀλιγώτερον, μὲ πόσην παραγωγικότητα ποὺ εἶναι συνεχῶς ὑψηλοτέρα, μὲ ποῖον τιμάριθμον, ὁ ὁποῖος συνεχῶς ἀνεβαίνει, δίδονται τὰ ψιχία ποὺ δίδονται. Εἶναι φανερὸν ὅτι συνεχῶς ἐλαττώνεται εἰς ἐπικίνδυνον βαθμὸν τὸ συνολικὸν μερίδιον τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ μειώνεται ἡ ἀπασχόλησις. Καὶ ἔχομεν διὰ τὸ 1951 τὸν ἀριθμὸν τῶν 85.200 μεταναστῶν, ὅση περίπου ἡ αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ, εἶναι ἕνα δεῖγμα τῆς γενικωτέρας ἐξαθλιώσεως καὶ τῆς ὑπονομεύσεως τῆς ζωτικότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τὴν ὁποίαν ἡ ἀντικοινωνικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ὠθεῖ, διότι ἔχομεν σταθερὰν μείωσιν τοῦ ποσοστοῦ ἐργασίας. Τὸ 1959 ἦτο 98.500, τὸ 1960 98.000, τὸ 1961 μόνον 86.000. Ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνος εἶναι ἡ μετανάστευσις τῶν εἰδικευμένων ἐργατῶν. Ἔχω στοιχεῖα ἑξαμήνου. Τὸ αʹ ἑξάμηνον τοῦ 1960 τὸ 28% τῶν μεταναστῶν ἦσαν εἰδικευμένοι ἐργάται, 4.974. Τὸ πρῶτον ἑξάμηνον τοῦ 1961 ἦταν 46% εἰδικευμένοι ἐργάται, 11.909. Τὸ πρῶτον ἑξάμηνον τοῦ 1962 ἦταν 55% τοῦ συνόλου τῶν μεταναστῶν εἰδικευμένοι ἐργάται, 19.284. Πῶς θὰ γίνῃ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις, ὅταν ἡ ἀστοργία τῆς Κυβερνήσεως διώχνῃ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα αὐτὸ τὸ πολύτιμον ἀγαθόν, ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνταποκριθῇ ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν μίαν ἡμέραν εἰς τὴν ἄλλην, ἀλλ’ οὔτε μέσα εἰς 10 ἔτη; Πῶς θὰ γίνῃ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις, πῶς θὰ γίνῃ ἡ ἐκβιομηχάνισις, πῶς θὰ ἀνταγωνισθῶμεν μέσα εἰς τὸν κύκλον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς; Καὶ ἀκόμη τὴν ἑβδομάδα τῆς ἀπογραφῆς εἴχαμεν ὁλοκληρωτικὰ ἀνέργους 471 χιλιάδας καὶ ὑποαπασχολουμένους 1.159.000, ποὺ μὲ ἀναγωγὴν τῶν ὡρῶν ὑποαπασχολήσεως εἰς ὁλικὴν ἀνεργίαν ὑπολογίζεται ἀπὸ τὰς στατιστικὰς ὑπηρεσίας, εἰς 392 χιλιάδας ὁλικοὺς ἀνέργους, τοὺς ὁποίους ἂν προσθέσωμεν εἰς τοὺς ἄλλους φθάνομεν 863 χιλιάδας συνολικῶς ἀνέργους, δηλαδὴ τὸ 24% τοῦ ἐνεργοῦ πληθυσμοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, πέραν ἀπὸ τὸ θέμα αὐτὸ ποὺ ἀφορᾷ τὴν δυνατότητα ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν οἱ ἐργαζόμενοι μὲ ἐλευθέρας συλλογικὰς συμβάσεις νὰ βελτιώνουν τὸ χαμηλὸν ἐργατικὸν ἐπίπεδον τῶν ἀποδοχῶν, ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει τὸν ἀντεργατικὸν τρόπον τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, εἶναι τὸ θέμα γενικῶς τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τῆς σωματειακῆς νομοθεσίας. Βέβαια, ἡ Κυβέρνησις, δὲν ξεύρω ἐὰν ἀστειεύεται ἢ σοβαρολογεῖ ὅταν ὁμιλῇ περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν μὲ ἐπιβολὴν τῶν ἐγκαθέτων τῆς ἐργοδοσίας προσώπων εἰς τὴν ἡγεσίαν τῆς Γεν. Συνομοσπονδίας, μὲ τὸ ἥμισυ περίπου τοῦ δυναμικοῦ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας ἀπασχολουμένου εἰς τὰ συνδικαλιστικὰ τμήματα διὰ νὰ κηδεμονεύσῃ ἀσφυκτικὰ τὰ συνδικᾶτα καὶ νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὰς ἐκλογάς, νὰ προσδιορίζῃ ποῖος θὰ ἐκλεγῇ, νὰ ἐκφοβίζῃ, νὰ πιέζῃ καὶ ἐν γένει νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ἐκπροσώπησιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ μὲ τὸ σύστημα ὅτι ἀντὶ οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἐργατῶν νὰ ἐκλέγουν ποῖοι θὰ εἶναι οἱ ἐκπρόσωποί των νὰ ἀναστρέφωνται τὰ πάντα ἐννοιολογικῶς καὶ νὰ ἔχωμεν τὸ γεγονός, ὅτι αὐτοὶ ποὺ εὑρέθησαν μιὰ φορὰ κάτω ἀπὸ τὰς γνωστὰς συνθήκας εἰσπηδήσαντες μέσα εἰς τὴν Συνομοσπονδίαν αὐτοὶ νὰ ἐκλέγουν ποῖα σωματεῖα καὶ ὀργανώσεις ἠμπορεῖ νὰ μετέχουν εἰς τὰ ἐργατικὰ κέντρα καὶ εἰς τὴν συνομοσπονδίαν, καὶ νὰ συμμετέχουν εἰς τὴν ἀνάδειξιν τῶν διοικήσεων. Καὶ πῶς ἠμποροῦμεν νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν 1.500.000 Ἑλλήνων φακελλωμένων, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἐργασθοῦν καὶ ἀπολύονται διὰ τὴν ἔλλειψιν πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων. Προλαλήσαντες ρήτορες ἐξέθεσαν καὶ ἀνέλυσαν ἕνα πρὸς ἕνα πολλοὺς ἀπὸ τοὺς νόμους ποὺ στιγματίζουν καὶ ἀτιμάζουν τὴν Ἑλλάδα ὡς Κράτος, ὄχι κράτος πολιτισμένον, ἀλλὰ ἔστω καὶ ὡς κράτος βάρβαρον. Αὐτὴν τὴν νομοθεσίαν, αὐτὸν τὸν θεσμόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐξαρτᾶται ἐὰν θὰ δουλέψῃ καὶ ἐὰν θὰ ζήσῃ κανεὶς ἀπὸ τὸ ἐὰν ἀνήκῃ εἰς τὴν μίαν ἢ εἰς τὴν ἄλλην πολιτικὴν παράταξιν. Ἀκόμη καὶ αὐτὴ ἡ καύχησις τοῦ κ. Κανελλοπούλου, προχθές, ὅτι διέθεσε 225 ἑκατ.—ἀπὸ ποῦ ἀπὸ τὴν τσέπην της; Εἶναι γνωστὴ ἡ προέλευσίς των— ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν εἰς τὰς ἐπαρχίας τῆς ἀνεργίας μὲ χορηγήσεις εἰς δήμους, κοινότητας καὶ νομοὺς διὰ τὴν ἐκτέλεσιν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων καὶ αὐτὴ ἔχει τὸ εἰδεχθὲς ὑπόστρωμά της. Πράγματι ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ τὸ εὐτελὲς γεγονός, ὅτι ἐνῷ τὸ Κράτος ἔρχεται καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι εἰς τὰς 50 δραχμὰς ποὺ εἶναι τὸ κατώτατον ὅριον τοῦ θεμιτοῦ ἡμερομισθίου, ἐκμεταλλεύεται τὴν ἀνάγκην τῶν ἀνέργων καὶ τοὺς λέγει νὰ δουλέψουν μὲ τὸ ἥμισυ τοῦ ἡμερομισθίου, ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ εὐτελοῦς μεθοδεύματος, εἶναι γεγονὸς ὅτι οὐδεὶς προσλαμβάνεται χωρὶς σημείωμα τῆς ἀσφαλείας, χωρὶς σημείωμα τοῦ νομάρχου, χωρὶς σημείωμα τοῦ κυβερνητικοῦ βουλευτοῦ καὶ ἀκόμη εἰς τὴν ὁδοποιΐαν καὶ εἰς τὴν δακοκτονίαν δέν ὑπάρχει προστασία κατὰ τῆς ἀνεργίας, ἀλλ’ ὑπάρχει μία, νὰ μὴ τὴν χαρακτηρίσω, μία ἀποτροπαία συναλλαγὴ πάνω εἰς τὰ πτώματα τῆς ἐργατικῆς τάξεως, μία ἀποτροπαία κομματικὴ ἐκμετάλλευσις. Καὶ πῶς νὰ ὁμιλοῦμεν, κύριοι συνάδελφοι, δι’ ἐλεύθερον συνδικαλισμόν, διὰ συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας, μὲ τὴν ὕπαρξιν τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς μὲ τὰ γνωστὰ τεχνάσματα τῆς ἐργατικῆς ἑστίας καὶ τῆς ἐργατικῆς στέγης. Φυσικὰ αὐτὰ τὰ περὶ ἐργατικῆς στέγης περισσότερον εἶναι δημαγωγία καὶ ἐξυπηρέτησις συμφερόντων ἐργολάβων μὲ ἀφθόνους κακοτεχνίας καὶ ὑπερβάσεις τοῦ κόστους καὶ ὄχι σοβαρὰ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος τῆς ἐργατικῆς στέγης. Ὅπως εἶναι γνωστόν, μὲ τὶς πεντέμισυ χιλ. διαμερίσματα ἢ μεμονωμένες κατοικίες ποὺ κατεσκευάσθησαν εἰς τὸ διάστημα τῆς δεκαετίας, βεβαίως μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀριθμοὺς χρειάζονται δύο αἰῶνες καὶ κάτι διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῆς ἐργατικῆς στέγης. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Ὅμως δὲν εἶναι κυρίως αὐτὸ τὸ ζήτημα. Εἶναι ἡ διαιώνισις καὶ εἰς αὐτὸν τὸν τομέα τὸν εἰδικὸν τῆς δυσμενοῦς διακρίσεως, καὶ ἐὰν κληρωθῇ κανείς, διότι ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προτεραιότητα νὰ μετάσχουν εἰς τὴν κλήρωσιν διὰ νὰ ἐγκατασταθοῦν εἰς ἐργατικὰς κατοικίας καὶ ἂν κληρωθῇ κανεὶς μετὰ ταῦτα πρέπει νὰ προσκομίσῃ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, ἄλλως ἐκπίπτει τοῦ δικαιώματος νὰ στεγασθῇ. Ὑπάρχει, βλέπετε, μία μεγάλη κατηγορία Ἑλλήνων καὶ ἡ μεγίστη πλειοψηφία τῶν ἐργαζομένων, ἡ ὁποία ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ φορολογῆται, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ στρατεύεται, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μετέχῃ εἰς τὰ δημόσια βάρη, ὑπὸ τὸν ὅρον καὶ τὴν ἐργασίαν καὶ τὴν κατοικίαν καὶ τὰ πάντα νὰ τὰ καρποῦνται ἄλλοι. Καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ παρίαι χωρὶς δικαιώματα μὲ μόνον ὑποχρεώσεις. Τὸ ζήτημα αὐτῆς τῆς συνταγματικῆς ἀνισότητος ἐπάνω εἰς τὸ θέμα τῆς παροχῆς τῆς ἐργατικῆς στέγης ἀναλόγως φρονημάτων, συνδυάζεται μὲ τὸ γεγονός, ὅτι ὅλοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ συνεισφέρουν διὰ τὴν ἐργατικὴν κατοικίαν καὶ ὅσα μεγαλόστομα μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως προχθὲς περὶ συμβολῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνάγονται εἰς ἀπώτερον παρελθόν. Διότι ναὶ μὲν ὅταν τὸ πρῶτον, ἐδημιουργήθη ὀργανισμὸς ἐργατικῆς στέγης διετέθησαν 100.000.000 ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν ἔκτοτε ὅμως περιωρίσθησαν ἔφθασαν τὸ 1960 εἰς τὰ 20.000.000 καὶ τὸ 1961 καὶ 1962 ἐμηδενίσθησαν. Δὲν δίδει τίποτε ὁ Κρατικὸς Προϋπολογισμός. Ἀντιθέτως ἡ νομοθεσία ἐπιβάλλει μὲ αὐτὰ ποὺ πληρώνουν οἱ ἐργάται ἀπὸ τὸ ὑστέρημά τους νὰ στεγάζωνται καὶ οἱ ὑπάλληλοι ὡρισμένων ὀργανισμῶν ἐξαρτωμένων ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας. Δὲν βοηθεῖ τὸ Κράτος τοὺς ἐργάτας. Οἱ ἐργάται ὑφίστανται κρατήσεις διὰ νὰ βοηθήσουν τὴν στέγασιν ὡρισμένων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐδημιουργήθη τὸ ζήτημα τῆς κραυγαλέας ἀντισυνταγματικότητος, ἦλθεν εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, κύριοι συνάδελφοι, καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι προκειμένου περὶ θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχουν μίαν πολιτικὴν χροιὰν ἐκφράζουν τὴν πολιτικὴν τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως τὰ Ἀνώτατα Δικαστήρια, προσπαθοῦν, ἐπηρεασμένα ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, ὅτι δὲν τοὺς ἀνήκει αὐτὰ νὰ προσδιορίζουν τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου πολιτικοῦ θέματος ὑπερσυντηρητικοῦ καὶ εὑρῆκαν μίαν ἀτυχῆ δικαιολογίαν, ἡ ὁποία ἐσχολιάσθη δυσμενέστατα. Λέγει ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὅτι ἐπειδὴ ἀπαιτεῖται ὅπως οἱ δικαιοῦχοι ἐργάται ἐργατικῶν κατοικιῶν κέκτηνται ὡρισμένας προϋποθέσεις μεταξὺ τούτων καὶ ἐθνικὰ φρονήματα, ἡ διάταξις αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῇ συνταγματική, διότι ἀπαίτησις τοῦ νόμου εἶναι, ὅπως οἱ ἐργαζόμενοι μὴ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν συναναστροφήν των. Φυσικὰ διὰ νὰ σώσῃ τὴν Κυβερνητικὴν κακότητα ἐφεῦρε τὸ ἀνήκουστον αἰτιολογικόν, τὸ ὁποῖον ὑπέστη καὶ ὑφίσταται τὴν κριτικήν. Διότι ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι δὲν στηρίζεται εἰς πραγματικὰς προϋποθέσεις, οἱ ἐργάται συναντῶνται εἰς τὰ ἐργοστάσια, εἰς τὰ μέσα μεταφορᾶς καὶ ἀλλοῦ καὶ δὲν κάμνουν δεξιώσεις εἰς τὰ σπίτια των ὥστε ἐκεῖ νὰ διαβρωθῶσιν. Ἀλλὰ πάντως μία τοιαύτη νοοτροπία ἄγει εἰς καθιέρωσιν παρ’ ἡμῖν τοῦ συστήματος τοῦ Γκέττο ἢ τοῦ συστήματος τοῦ Ἀπαρχάϊντ ποὺ ἐφαρμόζεται εἰς τὴν Νοτιοαφρικανικὴν Ἕνωσιν καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἐξώσθη ἡ Νοτιοαφρικανικὴ Ἕνωσις ἀπὸ τὸν Ο-ΗΕ, ἢ τοῦ συστήματος τῶν φυλετικῶν διακρίσεων τῶν Η.Π.Α. Εἶναι καταπληκτικὰ ἀσύλληπτον αὐτὸ εἰς τὸ ὁποῖον κατέληξεν ἡ προσπάθεια δικαιολογήσεως τῶν ἀδικαιολογήτων, ἡ ὁποία ἐξέθεσε τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον. Τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον ἔκτοτε, μετὰ τὴν κριτικὴν ποὺ ὑπέστη, χωρὶς νὰ θελήσῃ νὰ θίξῃ τὴν οὐσίαν, ἀκυρώνει παρομοίας παραβάσεις ὡς ἀναιτιολογήτους. Δηλαδὴ ἐπαναλαμβάνεται ἡ τακτικὴ ποὺ εἶχεν ἐφαρμόσει τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον, εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων. Εἰς τὴν ἀρχὴν διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τὴν Κυβέρνησιν εἶπεν ὅτι διαρκεῖ ἡ ἀνταρσία ἐνῷ εἶχε τελειώσει πρὸ πολλῶν ἐτῶν καὶ εἰς τὸ τέλος ἐπειδὴ διεκυβεύετο ἡ σοβαρότης καὶ τὸ κῦρος τοῦ Δικαστηρίου λόγῳ τῆς τακτικῆς τὴν ὁποίαν ἠκολούθει, ἠναγκάσθη νὰ τὴν ἐγκαταλείψῃ τὴν νομολογίαν. Εἰς τὸν ἴδιον δρόμον εὑρισκόμεθα καὶ προκειμένου περὶ πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν πολὺ καλὰ ὅτι ὅσον ὑπάρχει αὐτὸς ὁ ἄτιμος καὶ κατάπτυστος θεσμὸς τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ἐπηρεάζων τὸ δικαίωμα τῆς ἐργασίας καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ζωῆς, λέγετε ὅ,τι θέλετε. Ἐκφωνεῖτε ὅσους θέλετε φλογεροὺς λόγους. «Ἅπαξ μὲν ὁ λόγος μάταιόν τι καὶ κενόν, ὅταν τὰ πράγματα ἀπῇ». Καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως νὰ ὁμιλοῦν περὶ ἐλευθεριῶν συνδικαλιστικῶν εἰς μίαν χώραν ὅπου τὸ 1½ ἑκατομ. κατοίκων ἔχουν φακέλλους ποὺ τοὺς ἐμποδίζουν νὰ πιάσουν δουλειὰ καὶ νὰ φᾶνε ψωμὶ καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ παιδιά τους. Κύριοι συνάδελφοι, ἀτέρμων θὰ ἠμποροῦσε νὰ εἶναι καὶ πάλιν ὄχι ἐξαντλητικὴ ἡ κριτικὴ τοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλὰ ἀφοῦ ἐπισημάνω ἕνα ἄλλον μεγάλο τομέα, τὸν τομέα τῆς ὑπονομεύσεως τῆς αὐτονομίας τῆς διοικήσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων καὶ Ὀργανισμῶν, ἕνα τομέα τοῦ ὁποίου τὴν σημασίαν πρέπει νὰ τὴν προσέξωμεν ὅλοι καὶ ἰδιαιτέρως ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἀφήσω πολλὰ ἄλλα σημεῖα διὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Τὸ ζήτημα τῆς ὑπονομεύσεως, τῆς ἐπιβουλῆς τῆς αὐτονομίας τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων πρέπει πρῶτα–πρῶτα νὰ τὸ ἴδωμεν ὡς θέμα ἀρχῆς. Ἀνεπτύξαμεν εἰς πολλὰς ὁμιλίας μας, καὶ ἔχομεν ἄλλωστε ἀπὸ ἀπόψεως θεσμῶν δημοσίου δικαίου περιλάβει καὶ εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ Κόμματός μας μίαν παρατήρησιν καὶ μίαν ἄποψιν, ὅτι ἐπὶ τέλους ὅσον καὶ ἂν παραβιάζωνται οἱ νόμοι, ἔχομεν ἕνα πολίτευμα, τὸ ὁποῖον ὀρθῶς ἐφαρμοζόμενον θὰ ἠμποροῦσε νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δημοκρατικὴν ὁμαλότητα. Αὐτὸ πραγματοποιεῖται μὲ τὴν λαϊκὴν κυριαρχίαν ἡ ὁποία κατὰ κύριον λόγον ἀσκεῖται ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ λαοῦ, ὅταν νομίμως καὶ γνησίως ἐκλέγωνται, οἱ ὁποῖοι καὶ μόνον ἠμποροῦν νὰ στηρίξουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἐλέγχουν ἀδιαλείπτως τὴν δρᾶσιν της. Ἀλλὰ πέραν ἀπὸ τὴν περίπτωσιν τῆς Κεντρικῆς Κυβερνήσεως δημιουργεῖται συνεχῶς ἕνα πλῆθος αὐτονόμων ὀργανισμῶν καὶ νομικῶν προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Εἰς ἕνα τεῦχος τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς ὑπηρεσίας κυκλοφορῆσαν πρόπερσι ἀναβιβάζονται εἰς 36.000 τὰ νομικὰ πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ἐν Ἑλλάδι, Δῆμοι, Κοινότητες, Σχολικὰ Ταμεῖα, Μητροπολιτικὰ Ταμεῖα, Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα κλπ. Καθ’ ὅσον τὰ Ταμεῖα αὐτὰ καὶ τὰ νομικὰ πρόσωπα ποὺ ἀποτελοῦν ἀποκεντρωμένην δημοσίαν ὑπηρεσίαν διοικοῦνται δ’ αἱρετῶν ἀντιπροσώπων τῶν ἐνδιαφερομένων εἴτε περιοχῶν, εἴτε κοινωνικῶν στρωμάτων, ἐξασφαλίζεται ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἡ θεμελιώδης ἀρχὴ τοῦ πολιτεύματος ἡ λαϊκὴ κυριαρχία. Ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ ἀποσπῶμεν ἀπὸ τὴν Κεντρικὴν Διοίκησιν ἕνα τομέα καὶ τὸν κάμνομεν αὐτόνομον καὶ ἀφήνομεν τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν Ὑπουργὸν νὰ θέσῃ ἐπ’ αὐτοῦ πρόσωπον ἢ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς της καὶ ἐν προκειμένῳ σκεῦος ἐκλογῆς εἶναι τὸ συγκρότημα ποὺ διεκδικεῖ τὴν ἐκπροσώπησιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως εἰς τὴν χώραν μας, ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἀνατίθεται ἡ Διοίκησις εἰς πρόσωπα μὴ ἐκλεγόμενα ἀπὸ τὴν ἐνδιαφερομένην περιοχὴν ἐὰν πρόκειται περὶ νομικῶν προσώπων τοπικῆς σημασίας ἢ ἀπὸ τὰ ἐνδιαφερόμενα στρώματα ἐὰν πρόκειται περὶ νομικῶν προσώπων κλαδικῆς σημασίας, καθίστανται ἀνεξέλεγκτα φέουδα τὰ ὁποῖα ἰδιοποιοῦνται μεγάλους τομεῖς τῆς δημοσίας ἐξουσίας καὶ διοικοῦν κατὰ τὸ δοκοῦν. Τὴν σημασίαν αὐτοῦ δυνάμεθα νὰ ἀντιληφθῶμεν ἀπὸ αὐτὸ ποὺ γίνεται κατὰ κύριον λόγον εἰς τὰς δημοσίας ἐπιχειρήσεις ὅπου εἶναι κλάδοι τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας καὶ ὅπου διάφοροι ὁμάδες εἴτε Πεζόπουλοι λέγονται εἴτε Τσέλοι, τὰς διοικοῦν σὰν φέουδα ἀνεξελέγκτως καὶ αὐθαιρέτως. Ἐὰν ὅμως ἐπεκτείνεται καὶ εἰς τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς τῶν ἐργαζομένων, τὸ πρᾶγμα καταντᾷ δεινότερον, διότι ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ὁ σκοπὸς τῆς διατάξεως, ὁ σκοπὸς τῆς τροποποιήσεως τῆς μεταρρυθμίσεως εἶναι νὰ δώσῃ ἕνα πρόσθετον μέσον ἐπιρροῆς καὶ πιέσεων εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς τῆς Κυβερνήσεως ἐγκαθέτους τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία ἄλλης περαιτέρω μεγαλυτέρας λεηλασίας τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Διότι εἶναι βεβαιωμένον καὶ χαίρομαι ποὺ ἕνας ἀπὸ τοὺς κυβερνητικοὺς βουλευτὰς εἰς μίαν τροπολογίαν του τὸ ἀναγνωρίζει, εἶναι βεβαιωμένον, ὅτι τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα καλῶς διοικοῦνται ὅσα αὐτοδιοικοῦνται ἀπὸ αἱρετοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ ἐνδιαφερομένου κλάδου. Ὅπου τοῦτο δὲν γίνεται ὅπου ὁ κ. Ὑπουργὸς ἢ ὁ κ. Μακρῆς ἢ οἱοσδήποτε ἄλλος ξένος πρὸς τὰ συμφέροντα τοῦ κλάδου διορίζει τὴν διοίκησιν, ὑπάρχει σωρεία καταχρήσεων, κακὴ διαχείρισις, σπατάλη, βρωμερότης. Ἤμουν πρὸ 1½ μηνὸς εἰς τὸ Παρίσι καὶ ἔτυχε νὰ δῶ εἰς ὅλους τοὺς δρόμους τοιχοκολλημένους, ὅπως ἐγένετο ἄλλοτε ἐδῶ, διότι τώρα αὐτὰ δὲν ἐπιτρέπονται παρὰ μόνον διὰ τὴν ΕΡΕ, ὅπως ἐγένετο ἄλλοτε ἐδῶ εἰς τὰς βουλευτικὰς ἐκλογάς, τοιχοκολλημένους καταλόγους ὑποψηφίων διὰ τὴν διοίκησιν τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Ἡ ΣΕ–ΖΕ–ΤΕ, ἡ Φὸρς Οὐβριέρ, τὰ Χριστιανικὰ Συνδικάτα, ἀνεξάρτητοι ὁμάδες κλπ. Καὶ ἔτυχε νὰ εἶμαι ἐκεῖ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκλογῆς καὶ εἶδον ὅτι ἐπὶ τῇ βάσει ἀναλογικῆς ἐκπροσωπήσεως ἐξελέγοντο τόσοι ὑποψήφιοι ἀπὸ τὸ ψηφοδέλτιον τῆς μιᾶς καὶ τόσοι ὑποψήφιοι ἀπὸ τὸ ψηφοδέλτιον τῆς ἄλλης παρατάξεως. Ὅπως βλέπετε αὐτὸ εἶναι ἕνα σύστημα τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἄηθες, εἶναι ἕνα σύστημα γενικευμένον παντοῦ καὶ δὲν εἶναι ἄγνωστον καὶ εἰς τὸν τόπον μας. Τὸ 1922 ὁ νόμος 2868 τὸ προέβλεπε. Τὸν ἀνετρέψαμεν. Ἐδῶ ξερριζώνομεν ὅμως τὸν νόμον 2112 περὶ ἀποζημιώσεως διὰ καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας. Ξερριζώνομεν συστήματα πρὸ 50 καὶ πρὸ 40 ἐτῶν ὑπάρχοντα. Ποῦ θὰ πᾶμε; Θὰ πᾶμε εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Ὄθωνος, τὴν ἐποχὴν τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς ἀπεργίας ὡς ἀξιοποίνου πράξεως. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις σὰν τὸν μαθητευόμενον μάγον ἔχει ἐξαπολύσει σάλον καὶ ἀναταραχὰς τὰς ὁποίας δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐλέγξῃ... (Διαμαρτυρίαι βουλευτῶν τῆς ἀριστερᾶς, διὰ δημιουργούμενον θόρυβον).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ καθήσατε εἰς τὰς θέσεις σας.

§35Η. ΗΛΙΟΥ. Τί περιμένετε; Περιμένετε ἀπὸ ἕνα φεουδάρχην νὰ συγκινηθῇ;

§36Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Νὰ βγοῦν ἔξω τῆς αἰθούσης νὰ συζητήσουν.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καθήσατε, κύριοι βουλευταί.

§38Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ Κόμης Θεοτόκης θορυβεῖ. Ὠργάνωσε κύκλον γύρω του καὶ θορυβεῖ συζητουμένου τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου διὰ νὰ δείξῃ πόσον ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον μόλις τὸ διεπίστωσε, ἔκαμε συστάσεις. Προχωρῆστε, κ. Ἠλιοῦ.

§40Η. ΗΛΙΟΥ. Ἀλλά, σὰν σὲ βράχο ἀτράνταχτο πάνω στὴν ἀντίστασιν τοῦ λαοῦ, στὴν ἀντίστασιν τῆς ἐργατιᾶς θὰ συντριβῇ καὶ τὸ ἐργατικὸν νομοσχέδιον καὶ ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις, διότι προεκάλεσεν μίαν γενικὴν καὶ δικαίαν ἐξέγερσιν τὴν ὁποίαν δὲν θὰ ἠμπορέσῃ τελικῶς νὰ ἀντιμετωπίσῃ.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, δεδομένου ὅτι ὅσοι ὑπολείπονται νὰ ὁμιλήσουν κατὰ τὰ 9)10 πρόκειται περὶ δευτερολογιῶν, δηλῶ, ὅτι θὰ ἐφαρμοσθῇ ἀπαρεγκλήτως τὸ τέταρτον, καὶ εἰς οὐδένα θὰ ἐπιτραπῇ νὰ ὑπερβῇ τὸ τέταρτον. Ὁ κ. Δ. Ντάγγας, ἔχει τὸν λόγον. Κύριε Ντάγγα, πρὸς ἄρσιν πάσης παρεξηγήσεως ἡ ὥρα εἶναι 9.20′.

§42Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὡμίλησα ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ ἤδη δευτερολογῶ, διότι ὡρισμένα στοιχεῖα πρέπει νὰ λεχθοῦν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου διατείνεται καὶ ὑποστηρίζει, ὅτι ἀσκεῖ τὴν ἐργατικὴν πολιτικὴν καὶ συνεπῶς ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἀντεργατικοῦ δὲν εὑρίσκει ἔρεισμα εἰς τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ. Ὑφ’ οἱανδήποτε ἐκδοχὴν κι’ ἂν ἐξετάσωμεν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τονίσωμεν ὅτι οὐδὲν οὐσιαστικὸν μέτρον περιέχει ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων. Θὰ ἀσχοληθῶ κυρίως μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 126)1962 πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διὰ τῆς ὁποίας ρυθμίζεται ὁ τρόπος πληρωμῆς τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν τῆς ὁποίας τὴν κύρωσιν ἐπιδιώκει τὸ νομοσχέδιον. Ὁ Ὀργανισμὸς Ἐργατικῶν Κατοικιῶν ἱδρύθη καὶ λειτουργεῖ μὲ χρήματα τῶν ἐργαζομένων, δεδομένου ὅτι καταβάλλουν 1% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν των. Ἀπὸ τῆς λειτουργίας του ὁ ὀργανισμὸς μέχρι σήμερον, ἔχει ἔσοδα ἐκ τῶν ἠσφαλισμένων ἄνω τῶν 120 ἑκατ. δραχμῶν ἐτησίως καὶ κρατικὴν ἐνίσχυσιν 70 ἑκατ. ἐτησίως. Δηλαδή, μέχρι τοῦδε εἰσεπράχθησαν 600 περίπου ἑκατομμύρια ἀπὸ τοὺς ἠσφαλισμένους καὶ 280 ἀπὸ κρατικὴν ἐνίσχυσιν, ἤτοι σύνολον 880 ἑκατομμύρια. Βάσει τῶν ὅσων ἐξέθεσεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μέχρι τοῦδε ἀνηγέρθησαν 5.737 ἐργατικαὶ κατοικίαι καὶ ἐχορηγήθησαν 3.131 δάνεια αὐτοστεγάσεως. Διετέθησαν δηλαδὴ 450 ἑκατ. περίπου ἐν συνόλῳ, καὶ ἑπομένως ὁ ὀργανισμὸς ἔχει εἰς τὴν διάθεσίν του ἄλλα 400 ἑκατομμύρια.

§43Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Πλέον τῶν ὅσων ἀναφέρετε ὑπάρχουν καὶ αἱ κατοικίαι ὑπὸ ἀνέγερσιν καὶ ὑπὸ ἐκτέλεσιν, ὥστε τὸ σύνολον τῶν δικαιουμένων ἀνέρχεται εἰς 12.000.

§44Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§45Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ἀντιπρ. Κυβερ.). Προσέθεσα καὶ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός.

§46Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ὁ Ὀργανισμὸς Ἐργατικῶν Κατοικιῶν ἔχει σήμερα περίσσευμα 400–450 ἑκατομμύρια. Καὶ ἐρωτᾶται ὁ Ὀργανισμὸς Ἐργατικῶν Κατοικιῶν, εἶναι κερδοσκοπικὸς ὀργανισμός; Εἶναι ἰδιωτικὴ ἐπιχείρησις; Ἢ Ὀργανισμὸς Κοινῆς Ὠφελείας; Ἐὰν δεχθῶμεν, ὅτι ὁ Ὀργανισμὸς αὐτὸς εἶναι Ὀργανισμὸς Κοινῆς Ὠφελείας, ὅπως καὶ πράγματι εἶναι, εἶναι ἀπαράδεκτον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἰς ἀπαντητικόν του ἔγγραφον πρὸς τὴν Ὁμοσπονδίαν Οἰκισμῶν Ἐργατικῶν Κατοικιῶν νὰ παραλληλίζῃ τὸ κόστος τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν, μὲ τὸ κόστος ἀναλόγων κατοικιῶν προερχομένων ἐξ ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων. Εἶναι ἕνα σημεῖον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ κριθῇ. Διότι, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀντιμετωπίζουσα μὲ σοβαρὰ κριτήρια καὶ ἀντικειμενικότητα τὸ ὅλον θέμα, ὑποστηρίζει ὅτι τὸ κόστος τῶν ἐργατικῶν κατοικῶν, ὡς καθορίζεται ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ εἶναι ὑπέρογκον καὶ δυσβάστακτον. Ἐκ τῆς ἀπαντήσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ πρὸς τὴν Πανελλήνιον Ὀργάνωσιν Οἰκιστῶν, ἐδημιουργήθη τὸ θέμα, ποῖον εἶναι τὸ πραγματικὸν κόστος τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν. Εἰς τὴν δημοπρασίαν τὰ οἰκήματα προσεφέρθησαν μὲ τιμὰς 32–36 χιλιάδας. Ὁσαδήποτε καὶ ἂν προσθέσωμεν εἰς αὐτὸ τὸ ποσὸν δι’ ἄλλα ἔξοδα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβοῦν τὰς 45.000. Ποῖον εἶναι τὸ κρατικὸν ἐνδιαφέρον ὑπὲρ τῶν ἐργατῶν, εἶναι δυνατὸν νὰ κριθῇ ἀπὸ τὴν ἐνέργειαν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως.

§47Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουρ. Ἐργασίας). Εἴπατε, ὅτι ὁσαδήποτε ἄλλα ἔξοδα καὶ ἂν προστεθοῦν, τὸ κόστος δὲν ὑπερβαίνει τὰς 45.000. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι εἰς τὴν κοστολόγησιν τῶν κατοικιῶν δὲν περιλαμβάνονται τὰ ἔξοδα λειτουργίας τοῦ Ὀργανισμοῦ. Εἰς τὴν κοστολόγησιν τῶν κατοικιῶν περιλαμβάνεται μόνον ἡ ἀξία τοῦ ἀντιστοιχοῦντος εἰς τὴν κατοικίαν οἰκοπέδου, τὸ ἀναλογοῦν ποσὸν τῆς δαπάνης ἀνοικοδομήσεως καὶ ἡ ἐπίβλεψις τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ἔργου παρὰ τῶν τεχνικῶν. Οὐδὲν πλέον αὐτῶν. Ἀπὸ αὐτῆς συνεπῶς τῆς πλευρᾶς, ἡ ἔκπτωσις ἡ ὁποία γίνεται, γίνεται ἐπὶ τῶν πράγματι δαπανηθέντων διὰ τὴν ἀνέγερσιν τῶν κατοικιῶν. Αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν εἶχα δώσει καὶ εἰς τοὺς οἰκιστάς. Μὴ παρασύρεσθε λοιπὸν ἀπὸ ἀνακριβεῖς πληροφορίας. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους ἀνεφέρατε, εἶναι 1.659 πολυκατοικίαι ὑπὸ ἀνέγερσιν καὶ 1.100 δάνεια ὑπὸ χορήγησιν. Αὐτοὶ οἱ ἀριθμοὶ μαζὶ μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀνεγερθεισῶν κατοικιῶν καὶ τῶν χορηγηθέντων δανείων συμποσοῦνται εἰς 12.000 περίπου.

§48Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἐὰν ἡ εἰσφορὰ τῶν ἐργαζομένων συνεχισθῇ ἐπ’ ἀόριστον, μὲ ἐτησίας εἰσπράξεις 120 ἑκατομμυρίων ἐκ τῶν μισθῶν τῶν ἐργαζομένων, φαντασθῆτε ποῖον τεράστιον ποσὸν θὰ ἔχῃ συγκεντρώσει εἰς μίαν 10ετίαν, καὶ πόσα οἰκήματα θὰ πρέπει νὰ ἀνεγείρῃ.

§49Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἶχα ἐπὶ αὐτοῦ ὁμιλήσει καὶ ἄλλην φορὰν εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι καὶ ὁ μὲ ἡμερομίσθιον ὀλιγώτερον τοῦ σημερινοῦ μέσου ἡμερομισθίου τοῦ ΙΚΑ ἀμειβόμενος μισθωτός, διὰ τῆς εἰσφορᾶς 1% ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἐργασίας του καὶ ἐὰν ἀκόμη εἰσφέρῃ ἐπὶ 35 χρόνια συνεχῶς ἄνευ καὶ τῆς παραμικρᾶς διακοπῆς δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ εἰσφέρῃ εἰς τὸν ὀργανισμὸν πέραν τῶν 8–10 χιλιάδων. Ὁ Ὀργανισμός, λοιπόν, ἀφοῦ ἐκπίπτῃ ἐπὶ τῆς ἀξίας τῆς κατοικίας μεῖζον ποσὸν ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω μεγαλυτέραν καὶ ἀπίθανον μᾶλλον εἰσφορὰν τῶν καλύτερον ἀμειβομένων εἶναι φανερὸν ὅτι σημαντικῶς συμβάλλει εἰς τὴν οὐσιαστικὴν μείωσιν τοῦ κόστους. Ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς, λοιπόν, ἡ μείωσις ἡ ὁποία ἐπέρχεται εἶναι οὐσιαστικὴ καὶ προκύπτει μὲ τὰς πραγματικὰς ἐκ τῆς ἀξίας καὶ τοῦ κόστους τῆς ἐργατικῆς κατοικίας. Πάντως, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἰσφέρει ἕκαστος τῶν ἐργαζομένων, ἐκπίπτεται καὶ μάλιστα ἐπηυξημένον. Εἶναι πάντοτε πολὺ περισσότερα τὰ ἐκπιπτόμενα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἰσφέρουν οἱ ἐργαζόμενοι δικαιοῦχοι.

§50Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἤθελα τὸ σημεῖον τοῦτο νὰ τὸ προσέξητε. Οἱ ἐργαζόμενοι εἶναι 1.700.000, οἱ ὁποῖοι πληρώνουν τὴν εἰσφοράν των καὶ θὰ πληρώνουν ἐπ’ ἀόριστον καὶ οὕτω ὁ Ὀργανισμὸς θὰ εἰσπράττῃ ἐπ’ ἀόριστον 120 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Ἐνῷ, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ στεγασθοῦν δὲν ὑπερβαίνουν τὸ ¼ τούτων. Ἀντιλαμβάνεσθε, κύριοι βουλευταί, πόσον ἀδικοῦνται οἱ ἐργαζόμενοι, διότι θὰ στεγασθῇ μόνον τὸ ¼ ἐξ αὐτῶν, ἐνῷ πληρώνει, ὡς προεῖπον, τὸ σύνολον τῶν ἐργαζομένων. Ἰδοὺ τὸ ἐρώτημα καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἐπιμένω, ὅτι τὸ κοστολόγιον τῶν 90.000 δραχμῶν δι’ ἑκάστην κατοικίαν εἶναι ὑπερβολικὸν καὶ δυσβάστακτον, καὶ ὅτι θὰ πρέπει ἡ μείωσις, τὴν ὁποίαν εἰσηγεῖται ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ 10–20%, τοὐλάχιστον νὰ γίνῃ 50%. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ φανῇ ὅτι παρέχεται προστασία εἰς τοὺς ἐργαζομένους. Κύριοι βουλευταί, καθ’ ἡμᾶς εἶναι ἀπαράδεκτος ὁ διαχωρισμὸς τῶν δικαιουμένων στέγης ἐργατῶν, εἰς νομιμόφρονας καὶ μή. Εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῶν σημερινῶν ἀξιώσεων τῆς κοινῆς γνώμης ἐν σχέσει μὲ τὸ καλῶς ἐννοούμενον κοινωνικὸν συμφέρον. Πέραν αὐτοῦ θὰ ἤθελα ν’ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν τρόπον τῆς διοικήσεως τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν καὶ μὲ τὴν δυνατότητα, ἡ ὁποία παρέχεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., νὰ ὑποδεικνύῃ αὐτὴ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν διαφόρων ὀργανώσεων εἰς τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα. Σᾶς εἶπον προηγουμένως πῶς λειτουργοῦν τὰ διάφορα Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα καὶ πῶς γίνεται ἡ διαχείρισις τῶν χρημάτων αὐτῶν. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἐὰν θὰ ἤθελε νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἐν γένει λειτουργίαν καὶ διαχείρισιν τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων θὰ διεπίστωνεν, ὅτι εἰς ἕνα Ταμεῖον παρατηρεῖται σπατάλη, ἡ ὁποία ἐὰν συνεχισθῇ καὶ εἰς ἄλλα, ὅλα τὰ Ταμεῖα θὰ τὰ τινάξῃ εἰς τὸν ἀέρα. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου, ὅτι τὸ Ταμεῖον Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Ἐργατοτεχνιτῶν, Δομικῶν καὶ Ξυλουργικῶν Ἐργασιῶν ὑφίστανται ἐπιβαρύνσεις ἀδικαιολογήτους. Καὶ συγκεκριμένως: Τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ ταμείου τούτου, συνεκλήθη εἰς συνεδρίασιν τὴν 11ην Δεκεμβρίου 1962 καὶ ὥραν 7.30′ μ.μ. Ἀλλὰ πρὸ τῆς συνεδριάσεως τούτου καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, εἰς τὸ αὐτὸ ταμεῖον συνεδρίασαν αἱ ἀκόλουθοι ἐπιτροπαί του καὶ εἰς τὰς ἑξῆς ὥρας: α) Προπαρασκευαστικὴ Ἐπιτροπὴ Ἐνστάσεων ὥρα 2.30′ μ.μ., β) Ἐπιτροπὴ Ἐσόδων ὥραν 3.30′ μ.μ., γ) Ἐπιτροπὴ Παροχῶν ὥραν 4.30′ μ.μ., δ) Ἐπιτροπὴ Ἐνστάσεων ὥραν 5.30′ μ. μ., ε) Ἐπιτροπὴ Παραλαβῶν ὥραν 6 μ.μ. καὶ στ) Ἐπιτροπὴ Παροχῶν ὥραν 6.30′ μ.μ., ἤτοι τὴν αὐτὴν ἡμέραν τῆς 11.12.62 καὶ ἀπὸ τὰς 2.30′ μ.μ. καὶ μέχρι τῆς 7.30′ μ.μ. τὰ αὐτὰ πρόσωπα, συνεδρίασαν ἑπτὰ φορὰς ὑπὸ διαφόρους μορφὰς καὶ μὲ ἐπιβάρυνσιν τοῦ Ταμείου δρχ. 75, δι’ ἕκαστον πρόσωπον καὶ δι’ ἑκάστην Ἐπιτροπὴν συνεδριάζουσαν. Ἀντιλαμβάνεσθε ποία ρεμούλα γίνεται εἰς βάρος τῶν χρημάτων τοῦ Ταμείου αὐτοῦ. Εἰς τὸ Ταμεῖον τοῦτο ὑπῆρχον 16 Ἐπιτροπαὶ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, τὰς περιώρισεν εἰς 10. Καὶ παρετηρήθη τὸ ἑξῆς φαινόμενον. Ὑπάρχουν διωρισμένοι ἄνθρωποι εἰς τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ Ν.Δ. 3867)1958, ἄρθρον 4, δὲν εἶχον τὴν ἱκανότητα νὰ διορισθοῦν, λόγω παραβάσεως διατάξεων τοῦ Ποινικοῦ Νόμου. Καὶ πράγματι, ὄχι μόνον ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ κ. Χρυσανθοπούλου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ κ. Δημητράτου, ἔχομεν τὸν διορισμὸν εἰς τὸ Ταμεῖον αὐτὸ τοῦ Κ. Λυκιαρδοπούλου, τοῦ ὁποίου τὸν διορισμὸν τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 287)60 ἀποφάσεώς του, ἔκρινεν ἄκυρον καὶ παράνομον, διότι ὁ κύριος αὐτὸς εἶχεν ὑποπέσει εἰς τὸ παράπτωμα τῆς κλοπῆς. Ἐνῷ τοῦτο ἦτο γνωστόν, ἔρχεται τὴν 12.9.1962 ὁ κ. Χρυσανθόπουλος καὶ ἐπαναδιορίζει τὸν κ. Λυκιαρδόπουλον διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 38861 ἀποφάσεώς του, προφανῶς ἀγνοῶν τὸ γεγονὸς αὐτό. Τοῦτο, ὅμως, μὲ πείθει, ὅτι ὅπως καὶ εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1961, ὑπῆρξε καὶ παρακυβέρνησις, ὡς ἐτόνισεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κέντρου, οὕτω καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, πέραν τοῦ Ὑπουργοῦ, ὑπάρχουν καὶ παραϋπουργοί, ἀποφασίζοντες τῇ ἀγνοίᾳ του ἢ τῇ ἀνοχῇ του. Βλέπετε, κ. Ὑπουργέ, ποῦ θὰ ὁδηγήσῃ τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον εἰσηγεῖσθε διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἀναφορικῶς μὲ τὸν διορισμὸν τῶν ἐργατικῶν ἀντιπροσώπων, ἐὰν τὸ νομοσχέδιον ψηφισθῇ, ὡς ἔχει, ἐξ οὗ καὶ ὁ λόγος τῆς ἐπιμονῆς μου, διὰ τὴν ἀπάλειψιν τῆς σχετικῆς διατάξεως τούτου. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, κ. βουλευταί, ὅτι διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καταργεῖται κᾶθε ἔννοια ἐλευθερίας εἰς τὸν συνδικαλισμόν, διότι διὰ τῶν ἀθεμίτων παροχῶν πρὸς ὡρισμένα ἐργατικὰ στελέχη, ἐκφαυλίζονται ταῦτα εἰς βάρος τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁμιλῶν, ἐτόνισεν ὅτι ὅλοι οἱ εὐγενεῖς Ἕλληνες ὤφειλαν νὰ χειροκροτήσουν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἀναμφισβητήτως θὰ τὸ ἐχειροκροτούσαμεν ὅλοι, ἐὰν πράγματι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶχε περιεχόμενον ἐξυπηρετήσεως τῶν καλῶς ἐννοουμένων συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων τάξεων. Ἀλλὰ ὅταν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ περιέχῃ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἔρχεται νὰ τὰς ἐξουθενώσῃ, ἡμεῖς ζητοῦμεν διὰ τῆς ἐπιμονῆς μας ἢ τὴν ἀναμόρφωσίν του καὶ τὴν διατύπωσιν διατάξεων πρὸς τὸ πραγματικὸν συμφέρον τῶν ἐργαζομένων τάξεων, ἢ τὴν μὴ ψήφισιν αὐτοῦ. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι χωρὶς ψωμί, χωρὶς στέγην καὶ χωρὶς ἰατρικὴν περίθαλψιν εἰς τὴν σημερινὴν κοινωνίαν. Κύριοι συνάδελφοι, τὴν διατύπωσιν διατάξεων πρὸς τὸ πραγματικὸν συμφέρον τῶν ἐργαζομένων καὶ ἡ ἀγανάκτησις αὐτῶν, γνωρίζετε καλῶς ὅτι γίνεται πρόξενος πολλῶν ἀνωμαλιῶν εἰς τὴν χώραν. Θὰ πρέπει, κ. Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἐὰν πράγματι ἐνδιαφέρεσθε διὰ τὸν ἐργαζόμενον κόσμον καὶ ἐὰν θέλετε νὰ προσφέρετε ὑψίστην ὑπηρεσίαν εἰς τὸν τόπον, νὰ ἀποσύρητε τὸ νομοσχέδιον αὐτό. (Χειροκροτήματα).

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Βαρδινογιάννης, ἔχει τὸν λόγον.

§52Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν ὡρισμένοι, κ. συνάδελφοι, ἐξῆλθον πρὸς στιγμὴν τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὰς γενικωτέρας ἀρχὰς τὰς ὁποίας ἀνέπτυξεν ἡ Κυβέρνησις σχετικῶς μὲ τὴν κοινωνικὴν οἰκονομικὴν καὶ ἐργατικὴν πολιτικήν της. Εἶναι τὸ κλῖμα εἰς τὸ ὁποῖον διεξάγεται ἡ συζήτησις τέτοιο ὥστε μόνον κουφοὶ ἢ πολὺ βαρύκοοι δὲν ἀκούουν τὰς κραυγὰς ἀπογνώσεως τοῦ λαοῦ μας. Θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ἡ Κυβέρνησις κινεῖται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου καὶ ὅτι δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τίποτε ἄλλο εἰμὴ μόνον ἀπὸ τὴν πάσῃ θυσίᾳ συγκράτησιν τῆς ἐφημέρου ἐξουσίας. Ἠμφισβητήθη ἡ νομιμότης τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐπέμεινεν ἐπὶ τοῦ ἀντιθέτου, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς νομιμότητος τῆς οἱασδήποτε Κυβερνήσεως οὐδεμία διαφωνία εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ὑπάρξῃ. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν νομίζω ὅτι θὰ πρέπει κανεὶς ὅταν ἀσκῇ ἐξουσίαν νὰ μὴ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψει του πρόσωπα καὶ στενὰ χρονικὰ ὅρια, ἀλλὰ νὰ τοποθετῇ ἑαυτὸν καὶ τὰ ἔργα του εἰς τὸν ἀτέλειωτον χρόνον τῆς ἱστορίας. Συζητοῦμεν ἐργατικὸν νομοσχέδιον καὶ αἱ ἀπεργίαι, αἱ διαμαρτυρίαι τῶν ἐνδιαφερομένων διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλην. Ὑπάρχουν ἀσφαλῶς ὡρισμέναι διατάξεις, ὅπως τὸ δῶρον, ἡ ἄδεια, ἡ διευκόλυνσις τῆς πληρωμῆς τῶν ὀφειλομένων εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, ἀλλὰ αὐτὲς δὲν εἶναι ἀρκετές, οὔτε νὰ καλύψουν τὴν δυσφορίαν τοῦ ἐργαζομένου κόσμου, οὔτε νὰ συγκαλύψουν τὰς πραγματικὰς ἐπιδιώξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ὑποαπασχόλησις εἶναι τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς συγχρόνου Ἑλλάδος. Ὁ νέος ἀντὶ νὰ ἀγωνίζεται διὰ τὴν ζωὴν ἀγωνιᾷ καὶ ἐπαιτεῖ οἱανδήποτε ἐργασίαν ὑπὸ οἱουσδήποτε ὅρους. Εἴτε εἶναι μορφωμένος, εἴτε εἶναι ἐργάτης τῆς πόλεως ἢ ἐργάτης τῆς γῆς περιφέρεται ἀπὸ γραφείου εἰς γραφεῖον, ἐμπαίζεται καὶ προσφέρεται ἀτυχῶς τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τὴν μεσιτείαν τοῦ βουλευτοῦ του πρὸς ἐκμετάλλευσιν ἀπὸ τοὺς ὀλίγους. Δὲν σκέπτεσθε ὅτι κἄποτε ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ κουρασθῇ καὶ θὰ ἐξεγερθῇ; Τί πρέπει νὰ γίνῃ διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι εἴμεθα ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου; Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐκφράζει ἕνα κόσμον ξεπερασμένον, ἕνα κόσμον ὁ ὁποῖος εἶναι ἀδύνατον νὰ προσεγγίσῃ τὸν χῶρον ὅπου πάλλεται ἡ νεότης, ὅπου ἀναπτύσσονται τὰ ζέοντα αἰτήματα τῶν καιρῶν διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνυποψίαστος; Ἐρημώνεται ἡ χώρα, φεύγουν οἱ καλύτεροι, οἱ ρωμαλέοι, οἱ ἀκμαιότεροι, φεύγουν οἱ νέοι, ἡ μάννα στερεῖται τὸ παιδί, τὸ παιδὶ τὸν πατέρα, ἡ γυναίκα τὸν σύζυγο καὶ ἡ Κυβέρνησις λέει ὅτι εἶναι εὐλογία Θεοῦ. Ἡ μετανάστευσις εἶναι ὅπως τὸ δηλητήριον, ὅταν μὲν χρησιμοποιῆται ἐπὶ τῇ βάσει συνταγῆς, δηλαδὴ ἐν προκειμένῳ προγράμματος, τότε εἶναι φάρμακον, ὅταν ὅμως λαμβάνεται ἄνευ ὁδηγιῶν τότε εἶναι πραγματικὸν δηλητήριον τὸ ὁποῖον ἀπειλεῖ τὴν ζωὴν τοῦ τόπου μας. Εἶναι τὸ αἷμα ποὺ φεύγει, ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀρτηριακῆς αἱμορραγίας. Δὲν ἀντιλαμβάνεται ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ ποίας δραματικὰς συνθήκας φεύγουν οἱ Ἕλληνες μὲ τὸ εἰσόδημα ἐτησίως τῶν 150 δολλαρίων διὰ τοὺς πεδινοὺς καὶ 80 δολλαρίων διὰ τοὺς ὀρεινοὺς διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Γάλλον μὲ 1.400 δολλάρια εἰσόδημα, τὸν Βέλγον μὲ 1.100 καὶ τὸν Γερμανὸν μὲ 1.250 δολλάρια ἐτήσιον εἰσόδημα. Ζοῦν ὑπὸ μυρίας στερήσεις διὰ νὰ ἐξοικονομήσουν ὀλίγα χρήματα νὰ στείλουν εἰς τὴν πενομένην οἰκογένειάν των καὶ στεροῦνται οἱασδήποτε οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς διὰ νὰ καταντήσουν σωματικὰ καὶ ψυχικὰ ράκη. Αὐτό, βέβαια, δὲν τὸ βλέπομεν ἀμέσως, ἀλλὰ θὰ τὸ δοῦμε μετὰ ἀπὸ ὀλίγα χρόνια, ὁπότε ἢ θὰ συνηθίσουν τὴν ζωὴν ἐκείνην καὶ θὰ μείνουν ἢ δὲν θὰ μπορέσουν πλέον νὰ ζήσουν τὴν δραματικὴν ζωὴν τοῦ ἐγκαταλελειμμένου χωριοῦ, τὴν σκλαβιὰ τῆς ὑπαίθρου. Εἶναι ὅμως μία λύσις ἀσπιρίνης αὐτὸ διὰ τὴν Κυβέρνησιν, τὴν ὁποίαν παύουν νὰ ἐνοχλοῦν προσωρινῶς 200.000–300.000 ἄνεργοι. Ἐὰν ὅμως ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἦτο ἀπρογραμμάτιστος, ἀμβλύνους καὶ ἐξωϊστορική, τότε θὰ μπορούσατε μὲ τὰ δισεκατομμύρια τὰ ὁποῖα σπαταλῶνται, νὰ εἴχατε ἀναμορφώσει τὴν ὕπαιθρον καὶ νὰ εἶχεν ἐξευρεθῆ ἐργασία δι’ ὅλους. Δὲν θέλει ὁ Ἕλλην καὶ δὲν ζηλεύει τὸν πλοῦτον τῆς ξενητιᾶς. Ἀγαπᾶ τὸν τόπον του, ἀλλὰ πρέπει τοὐλάχιστον νὰ ἔχῃ τὴν δυνατότητα νὰ ζῇ μὲ τὸν ἱδρῶτα του ὡς ἄνθρωπος καὶ ὄχι ὡς κτῆνος. Εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, ἔχουν παραταχθῆ ποικιλλόμορφοι διατάξεις, ἄσχετοι μεταξύ των καὶ θίγονται θέματα καὶ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ εἰσαχθοῦν ὡς ἀνεξάρτητα νομοσχέδια. Ὑπάρχει τὸ ἄρθρον 29 τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται μὲ τὸ ΤΕΒΕ καὶ γνωρίζετε ὅλοι σας πόσον ἀπασχολεῖ τοὺς 250.000 ἐπαγγελματοβιοτέχνας τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεώς των. Πολλὲς φορὲς χωρὶς νὰ εἰσπράττουν εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ πληρώνουν μὲ τὴν ἀπειλὴν τοῦ προστίμου καὶ τῆς φυλακίσεως τὴν εἰσφοράν των διὰ νὰ φθάσουν εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς των νὰ παίρνουν τὰς συντάξεις πείνης. Θὰ ἔπρεπε, νὰ δοθῇ καὶ πάλιν ὁ ἀφαιρεθεὶς κοινωνικὸς πόρος καὶ νὰ καταργηθῇ ἀμέσως ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ εἰς τὸ ΟΓΑ, ὅπου ὑποχρεοῦνται νὰ πληρώνουν χωρὶς νὰ ἔχουν δικαίωμα νὰ συνταξιοδοτηθοῦν. Τοῦτο εἶναι πρωτάκουστον καὶ μόνον ἡ προχειρότης ὁλοκλήρου τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς εἶναι ἐλαφρυντικόν. Τὸ ἕνα τοῖς χιλίοις ἐπὶ τῶν γραμματίων, τὸ ὁποῖον δὲν ἀποδίδεται οὔτε κἂν ὁλόκληρον εἰς τὸ ΤΕΒΕ, ἀλλὰ ἔχει δικαίωμα ὁ Ὑπουργὸς κατ’ ἔτος νὰ τὸ κατανέμῃ μεταξὺ ΤΕΒΕ καὶ Ταμείου Ἐμπόρων, εἶναι κἄτι τὸ ἐντελῶς, ἐλάχιστον. Ἀλλὰ χρειάσθηκε καὶ αὐτὴ ἡ στάκτη διὰ νὰ παύσουν πρὸς στιγμὴν νὰ ἀπασχολοῦνται οἱ ἐπαγγελματοβιοτέχναι μὲ τὰ ζωτικὰ θέματα τοῦ Ταμείου των, νὰ μὴ ἀντιληφθοῦν ὅτι πρόκειται περὶ νέας φορολογίας καὶ νὰ στέλλωνται καὶ τηλεγραφήματα καλοπροαίρετα βέβαια, ὑπὸ τὴν ἔμπνευσιν τοῦ κ. Μπερνίτσα διὰ τὴν ταχεῖαν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐνῷ ἀποκλείονται διὰ τοῦ νομοσχεδίου αἱ Ὁμοσπονδίαι Βιοτεχνῶν Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, Χανίων, Ρεθύμνης κλπ. προβλέπεται ἐκπροσώπησις μόνον ἑνὸς τμήματος. Αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις ἔπρεπε νὰ ὑπογράφωνται μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν καὶ νὰ διαπραγματεύωνται ἐλευθέρως ὑπ’ αὐτῶν, ὅπως γίνεται εἰς ὁλόκληρον τὸν ἐλεύθερον κόσμον. Καθιεροῦται ἕνα δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον καὶ καταργοῦνται ὅλα τὰ ἄλλα καὶ ἀντιλαμβάνεσθε μὲ πόσην δυσκολίαν θὰ κινῆται καὶ ἂν θὰ ἔχῃ τὴν ἄνεσιν νὰ νομολογῇ ἢ ἂν θὰ πρέπει νὰ ὑπακούῃ εἰς τὰς κατευθύνσεις τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως. Ἐφ’ ὅσον καταργεῖται τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Ν. 3239)55 θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναθεωρηθῇ ἡ ὅλη πολιτικὴ ἐκ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ τῶν διαιτητικῶν ἀποφάσεων. Ἰδοὺ διατὶ οἱ ἐργαζόμενοι πρέπει νὰ ἔχουν ἔναντι τῆς μεγάλης δυνάμεως, τὴν ὁποίαν ἐκφράζουν τὰ μεγάλα συμφέροντα τῶν ὀλίγων μεγάλων. Μὲ τὴν δικαιολογίαν τῆς προσελκύσεως κεφαλαίων, μὲ τὴν αἰτιολογίαν τῶν ἐπενδύσεων, τῆς ἀναπτύξεως καὶ προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τοῦ τόπου κατήντησε νὰ προστατεύωνται συνεχῶς οἱ μέγιστοι καὶ νὰ εἶναι ἡ Κυβέρνησις ἡ μεγάλη εὐεργέτις τῶν ὀλίγων ποὺ νέμονται τὰ πολλά, ἐνῷ δὲν περισσεύει τίποτε ἢ ἴσως ἐλάχιστα ψιχία διὰ τὸ πλῆθος τῶν πεινώντων καὶ τῶν κοπιώντων. Ἰδοὺ διατὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ κρατικοποιήσῃ τὸν συνδικαλισμόν. Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διεθνῶν συμβάσεων 80 καὶ 97 τὰς ὁποίας ὑπέγραψε καὶ ἡ Ἑλλὰς ὁ Ἕλλην νομοθέτης εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ κινηθῇ ἐντὸς ὡρισμένων ὁρίων. Ἀντὶ τούτου καθορίζεται νομοθετικῶς πλέον ποία εἶναι ἡ πλέον ἀντιπροσωπευτικὴ ὀργάνωσις καὶ κατονομάζεται, ἡ ΓΣΕΕ. Κύριοι βουλευταί, δὲν εἶναι τοῦ παρόντος οὔτε νομίζω ὅτι ἀνήκει εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν ὁ χαρακτηρισμὸς προσώπων. Οἱ θεσμοὶ μᾶς ἐνδιαφέρουν καὶ αὐτοὺς ἐξετάζομεν. Ἐλεύθερος συνδικαλισμὸς εἶναι ἡ στοιχειώδης προϋπόθεσις καὶ ἡ βάσις τῆς Δημοκρατίας. Ἀγωνιζόμενος ἐλευθέρως ἐργάτης καὶ διαπραγματευόμενος μὲ τὴν δύναμιν τῆς ὀργανώσεώς του τὰ συμφέροντά του οὐδεὶς κερδίζει καὶ οὐδεὶς χάνει. Κερδίζει τὸ δίκαιον, κερδίζει ἡ Δημοκρατία. Ἰδοὺ διατὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργατῶν πρέπει νὰ ἔχουν τὴν βάσιν των εἰς τὸ ἐργατικὸν δυναμικόν, νὰ ἀντλοῦν τὴν δύναμίν των ἀπὸ τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους καὶ οὐχὶ ἀπὸ τὴν ἀδυναμίαν πρὸς αὐτοὺς τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως. Νομοθετεῖτε τὴν ἐργατικὴν εἰσφοράν, νομοθετεῖτε ὅτι μόνον ἡ ΓΣΕΕ θὰ διορίζῃ τοὺς ἐκπροσώπους εἰς τὰ διάφορα Ταμεῖα καὶ ἐμποδίζετε τὴν ἀνάπτυξιν οἱασδήποτε ἄλλης ὀργανώσεως.

§53Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ σᾶς δώσω ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον θέτετε. Τὸ πῶς θὰ τὸ κατορθώσουν τὸ περιέχει ὁ νόμος, τὸ περιέχει ἤδη ἡ νομοθεσία, ἡ ἰσχύουσα ἀπὸ μακροῦ χρόνου. Θὰ τὸ κατορθώσουν διὰ τῆς ἀρνήσεως τῆς εἰσφορᾶς, διότι ἔχει δικαίωμα πᾶς ἐργάτης νὰ ἀρνηθῇ τὴν εἰσφοράν. Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ σημείου τῆς διαμφισβητήσεως τοῦ κύρους τῆς ὑφισταμένης Γενικῆς Ὁμοσπονδίας. Ὑποθέσατε καὶ εἶναι εἰς χεῖρας σας νὰ τὸ κάμετε, διότι καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες ἀναμιγνύονται εἰς τὸν συνδικαλιστικὸν ἀγῶνα καὶ κατ’ ἐξοχὴν τὸ Κόμμα σας καὶ ἡ ἄκρα ἀριστερά, εἶναι εἰς τὸ χέρι σας, δηλαδὴ εἶναι εἰς τὸ χέρι σας, ἐφόσον σᾶς ἀκολουθήσουν οἱ ἐργάται, νὰ ἀρνηθοῦν οἱ περισσότεροι, ὁπότε ἐὰν οἱ περισσότεροι τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος ἀρνηθοῦν τὴν εἰσφοράν, διατυποῦντες δήλωσιν εἰς τὴν ὁποίαν θὰ εἴπουν ὅτι δὲν δέχονται τὴν εἰσφοράν, διότι ἡ εἰσφορὰ δὲν ἐπιβάλλεται, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἰδικήν των θέλησιν, ἐὰν ἀρνηθοῦν τὰ 8)10 τῶν ἐργατῶν, ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Θὰ παύσῃ ἡ Γεν. Συνομοσπονδία νὰ θεωρῆται ἡ ἀντιπροσωπευτικωτέρα, θὰ εἶναι αὐτονόητον, ὅτι μετὰ τὰς δηλώσεις αὐτὰς θὰ προκύψῃ μία ἄλλη, διότι ἐὰν συγκεντρωθοῦν τόσοι, ὥστε νὰ ἀποδειχθοῦν ὅτι ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία εἶναι ἡ ἐκπροσωποῦσα τὸν μικρότερον ἀριθμὸν ἐργατῶν, αὐτομάτως οἱ ἡγέται οἱ ἐργατικοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐκτὸς τῆς Ἐργατικῆς Συνομοσπονδίας, θὰ συγκροτήσουν μίαν ἄλλην καὶ κατ’ ἀνάγκην καὶ τὸ Κράτος θὰ ἔλθῃ νὰ τροποποιήσῃ τὸ σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον αὐτὴν τὴν στιγμὴν κατακρίνετε. Ἐνδεχομένως δὲν θὰ εἶναι καὶ ἀνάγκη νὰ τὸ τροποποιήσῃ, διότι μέσα εἰς τὴν Γεν. Συνομοσπονδίαν θὰ σημειωθοῦν τότε αἱ ἐξελίξεις ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ὁδηγήσουν εἰς τὴν ἀλλαγὴν τῆς ἡγεσίας.

§54Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸν τὸν ὁποῖον σᾶς ἔχω προσωπικῶς, θὰ πρέπει νὰ σᾶς ἀπαντήσω δι’ ὀλίγων, παρ’ ὅλον ποὺ ὁ χρόνος δὲν μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου, λόγῳ τοῦ καθιερωθέντος τετάρτου. Ἐάν, ἡ εἰσφορὰ ἦτο θετικὴ καὶ ὄχι ἀρνητική, δηλαδὴ ὅποιος θέλει νὰ δηλώνῃ ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ συνεισφέρῃ, τότε νὰ εἶσθε βέβαιος ὅτι θὰ ἦτο ἀδύνατον νὰ δηλώσουν πέραν ἑνὸς ὑποθετικοῦ 10% τῶν ἐργαζομένων. Ἡ Ε.Κ. ἔχει ἀσφαλῶς συνδικαλιστικὸν τμῆμα, τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται μὲ τὰ συνδικαλιστικὰ θέματα. Ἀλλὰ δὲν φιλοδοξοῦμεν νὰ ἀποκτήσωμεν κομματικὸν συνδικαλισμόν. Φιλοδοξοῦμεν νὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος ἀνεξαρτήτως προσώπων. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅμως, κ. Πρόεδρε, ὅταν κατοχυροῦται νομοθετικῶς ἡ ἤδη ὑπάρχουσα ΓΣΕΕ, ὅταν ὑπάρχῃ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά, ὅταν διὰ τοῦ νόμου ἐπιτρέπεται μόνον εἰς αὐτοὺς νὰ ὁρίζουν ἀντιπροσώπους εἰς ὅλα τὰ Ταμεῖα καὶ γνωρίζομεν πόσον δελεαστικὸν εἶναι τὸ ἰμπέριουμ, ὅταν μάλιστα μεταφράζεται εἰς δραχμάς. Καὶ πόσον, ἀτυχῶς, ἐλαστικαὶ ἔχουν γίνει αἱ συνειδήσεις νὰ δημιουργηθῇ τὸ ἀπαραίτητον κλῖμα δι’ ἄλλο ἐργατικὸν κίνημα. Ἀσχολεῖται τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου μὲ τὰς ἐργατικὰς κατοικίας καὶ ἀκολουθεῖται μία περίεργος τακτικὴ κατὰ τὴν διανομὴν των, ζητοῦνται πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύει διὰ μίαν ἀκόμα φορὰν πόσον δὲν ἔχει συλλάβει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὁ κομμουνισμὸς δὲν εἶναι ἀσθένεια, ἀλλὰ πρόβλημα κοινωνικὸν τὸ ὁποῖον μόνον μὲ κοινωνικὰ μέτρα ἀντιμετωπίζεται. Δώσατε στέγην εἰς τὸν ἀγρότην, τὸν ἐργάτην, τὸν ὑπάλληλον. Δώσατε ἐργασίαν, δώσατε ἀσφάλειαν ἀναπηρίας καὶ γήρατος. Ἐξασφαλίσατε τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν. Δώσατε εἰς τὴν Παιδείαν τὴν θέσιν τὴν πρώτην, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ κατέχῃ εἰς ἕνα πολιτισμένον χῶρον καὶ ἀντὶ νὰ ἐκπαιδεύετε τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς δώσατέ τους τὴν ἄνεσιν καὶ τὴν δύναμιν τὴν ψυχικὴν νὰ ἐκπαιδεύουν τοὺς νέους τῆς Ἑλλάδος καὶ τότε δὲν θὰ χρειάζεται ὁ στεῖρος ἀντικομμουνιστικὸς ἀγών, ὁ ὁποῖος σᾶς συντηρεῖ προσωρινῶς εἰς τὴν ἐξουσίαν. Δὲν εἶναι ἀρκετὴ μόνον ἡ Ἐθνικὴ Στέγη διὰ νὰ ἀσφαλίσῃ τὸ κοινωνικὸν καθεστώς. Ἐπαναλαμβάνω τὸ παράδειγμα τῆς Βιέννης, τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπόδειγμα. Μὲ τὴν ἄσκησιν γενναίας κοινωνικῆς πολιτικῆς περιωρίσθη ὁ κομμουνισμὸς ἀπὸ 47,8% εἰς 4,5%. Ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν ΕΟΚ πρέπει νὰ προσέξωμεν πολὺ μήπως εἰσέλθωμεν ἁπλῶς εἰς τὴν ἐλευθέραν εὐρωπαϊκὴν ἐκμετάλλευσιν. Ἀποσύρατε τὸ νομοσχέδιον. Δὲν ὑπάρχει ὡραιοτέρα γενναιότης ἀπὸ τὴν γενναιότητα τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ σφάλματος καὶ τῆς ἐπανορθώσεώς του. (Χειροκροτήματα).

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λαμπράκης, ἔχει τὸν λόγον.

§56Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, σάλος ἐπικρατεῖ εἰς τὸν τομέα τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἐπίσης, σάλος καὶ ἀγανάκτησις ἐπικρατεῖ καὶ εἰς τὸν τομέα τῶν ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ 20ημέρου ἔχουν ἀποδυθῆ εἰς σκληρὸν ἀγῶνα διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν των. Ἀπὸ τοῦ τέλους Σεπτεμβρίου οἱ ἐργάται καὶ οἱ ὑπάλληλοι ἔχουν ἀποδυθῆ εἰς κοινὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Αἱ διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καταργοῦν κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργατῶν καὶ καταργοῦν τὰς Διεθνεῖς Συμβάσεις 87 καὶ 98. Μέσα εἰς τὰ 46 ἄρθρα τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, ἀναδύεται ἀνάγλυφος ἡ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως νὰ ὑποδουλώσῃ τοὺς ἐργάτας καὶ τοὺς ὑπαλλήλους. Μέσα εἰς τὰ 46 ἄρθρα τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται μὲ γενικὰ θέματα τῶν ἐργατοϋπαλλήλων, βλέπομεν τὸ ἀντεργατικὸν πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως. Γεγονὸς εἶναι, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου εἶναι ἄθροισμα παλαιῶν σχεδίων νόμων, οἱ ὁποῖοι τροποποιοῦνται πρὸς τὸ ἀντεργατικώτερον καί, τοιουτοτρόπως, δημιουργεῖται τὸ τερατούργημα τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει εἰς τὸ πῶς θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν εἰσφορὰν καὶ τὴν χρηματοδότησιν τῶν μεγιστάνων Μακρῆ, Πατσατζῆ, καὶ πλῆθος ἄλλων παροχῶν καὶ προνομίων, ἔναντι ἀντιπαροχῶν καὶ ἀνταλλαγμάτων τῆς ΓΣΕΕ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν δηλαδή, τὴν καθήλωσιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἐργατοϋπαλληλικῶν τάξεων. Κύριοι βουλευταί, οἱ ἐργατοϋπάλληλοι πιστεύουν πλέον, πὼς μεταξὺ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς ΓΣΕΕ ὑφίσταται στενὴ ἀλληλοϋποστήριξις καὶ συμμαχία. Καὶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὡς ἕνας ἄνθρωπος, δίδουν μάχην. Μάχην διὰ τὴν πραγματικὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν αὐτονομίαν τῶν Ὀργανώσεών των ἀπὸ τὴν ἐργοδοσίαν καὶ τὸ Κράτος. Μάχην ἐναντίον τοῦ κατευθυνομένου καὶ κρατικοῦ συνδικαλισμοῦ. Μάχην ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν εἰσφορὰν διὰ νὰ προδίδουν τὰ ἐργατικά των δίκαια. Ἐναντίον τῆς εἰσφορᾶς, τὴν ὁποίαν ἔχουν καταδικάσει κατ’ ἐπανάληψιν τὸ Διεθνὲς Γραφεῖον Ἐργασίας, ἡ Διεθνὴς Συνομοσπονδία Ἐλευθέρων Συνδικάτων καὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἀγγλικῶν καὶ Ἀμερικανικῶν Συνδικάτων. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ Ἐργατικὴ Ἑστία ἐλέγχεται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἔχει πρὸ πολλοῦ μετατραπῆ εἰς ὄργανον ἐπεμβάσεως, διαβρώσεως, διασπάσεως τοῦ ἐργατικοῦ συνδικαλισμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καθήλωσιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων. Ἰδοὺ μία χαρακτηριστικὴ πρᾶξις τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας ἡ ὁποία ἐπιβεβαιοῖ, ὅτι εὑρίσκεται ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Εἰς τὰς 18.7.62 ἐδημοσιεύθη τὸ ἑξῆς καταπληκτικόν: «Ἀπελύθησαν ὑπὸ τοῦ Διοικ. Συμβουλίου τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας 242 ὑπάλληλοι καὶ διωρίσθησαν ἄλλοι, φίλοι τοῦ κ. Χρυσανθοπούλου, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦτο καὶ ὁ ἀνηψιὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας». Ὁ κ. Μακρῆς τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1961 εἰς τὸ 14ον Πανεργατικὸν Συνέδριον, ἐζήτησε, ὄχι μόνον τὴν κατάργησιν τῆς εἰσφορᾶς, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάργησιν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, ὡς ἑστίας ἀντεργατικῆς. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὁ κ. Δημητρᾶτος, δὲν ἐπίστευεν εἰς τὴν ὠφελιμότητα τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, διὰ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν τῶν Ἐπαγγελματικῶν Ὀργανώσεων καὶ ἀνεκοίνωσε διὰ τοῦ Τύπου, τὴν 2.2.60, ὅτι: «Τὰ Ἐργατικὰ Συνδικᾶτα ὀφείλουν νὰ στηρίζωνται εἰς τὰς συνδρομὰς τῶν μελῶν των καὶ ὄχι εἰς ἄλλας ἐνισχύσεις». Ἰδοὺ διατὶ ζητοῦμεν τὴν σύστασιν Ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ ριφθῇ φῶς εἰς τὴν διαχείρισιν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις φυγομαχεῖ. Φοβεῖται ἀποκαλύψεις εἰς βάρος της, ποὺ θὰ συγκλονίσουν τὴν Ἑλλάδα. Τολμήσατε, κ. Ὑπουργέ, καὶ θὰ ἴδητε, ποῖαι καὶ πόσοι ἔχουν ἐμπλακῆ εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει Δημοκρατία εἰς τὰ Συνδικᾶτα. Διότι, ἐὰν ὑπῆχε Δημοκρατία, ὁ κ. Μακρῆς (Μποδοσάκη, δῶσε μου λεπτά), ὁ Πατσατζῆς (ἀπολύομαι, διότι ἔκλεψα) καὶ ἡ παρέα τους δὲν θὰ ἦσαν ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Καὶ ἄν ὁ Συνδικαλισμὸς καὶ ἡ Δημοκρατία διατρέχουν κινδύνους, αὐτὸς ὀφείλεται εἰς τὰς ἀντισυνδικαλιστικὰς καὶ ἀντιδημοκρατικὰς μεθόδους καὶ μέσα ποὺ χρησιμοποιεῦν ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ ἡ Κυβέρνησις. Κύριοι βουλευταί, διὰ τὰ ἐπίμαχα ἀντεργατικὰ ἄρθρα ἠσχολήθην εἰς τὴν προηγουμένην μου ὁμιλίαν καί, συνεπῶς παρέλκει ἡ ἐπανάληψίς των. Θὰ ἀναφερθῶ μόνον εἰς δύο γεγονότα: Ὅτι, ἀντίθετος πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν ἐργατοϋπαλληλικῶν διεκδικήσεων ἵσταται ἡ Γ.Σ.Ε.Ε., ἡ ὁποία διὰ τοῦ κ. Μακρῆ, εἰς ἀνακοίνωσίν της τὸν Ἰούνιον τοῦ 1962, εἶπεν, ὅτι αἰσθάνεται ὑπερήφανος διὰ τὴν νέαν κοινωνικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ὑπὲρ τῶν ἐργατοϋπαλλήλων τῆς χώρας. Τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ὅτι: Οἱ ἐργάται, οἱ ὑπάλληλοι, οἱ ἀγρόται, ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του εὐημερεῖ. Πῶς ὅμως, κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει εὐημερία, ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχῃ κυριολεκτικῆς ἐξαθλιωθῆ καὶ μᾶς θυμίζουν τὶς ἡμέρες τῆς φασιστικῆς κατοχῆς; Ὅταν 40.000 περίπου ἐκπαιδευτικοὶ κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν ζωῆς ἢ θανάτου; Καὶ ἡ Κυβέρνησις τοὺς ἐμπαίζει καὶ ἀδιαφορεῖ; Ὅταν ἡ σπουδάζουσα νεολαία ζητῇ τὴν μόρφωσίν της μὲ τὸ 15% διὰ τὴν παιδείαν καὶ ὄχι διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας, τὰς ὁποίας αὐξάνει κατὰ 400. 000.000; Ὅταν εἴμεθα τὸ πρῶτον Κράτος εἰς τὸν κόσμον στὸ βάρος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν καὶ εἴμεθα τὸ τελευταῖον εἰς δαπάνας διὰ τὴν παιδείαν; Ὅταν αὐξάνεται ἡ μετανάστευσις, ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ὑποαπασχόλησις; Ποῦ εἶναι ἡ εὐημερία καὶ ἡ φιλεργατικότης τῆς Κυβερνήσεως ὅταν μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον χαλκεύῃ ἀντεργατικὰ δεσμά, ὅταν 1.500 ἀπεργοὶ λιμενεργάτες τοῦ Πειραιῶς δέρωνται ἀνηλεῶς ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν; Σᾶς ἐρωτῶ καὶ πάλιν ποῦ εἶναι ἡ εὐημερία καὶ ἡ φιλεργατικότης τῆς Κυβερνήσεως; Ὅταν σεῖς, κύριε Χρυσανθόπουλε, ἔχετε τόσες καὶ τόσες παροχὲς καὶ συντάξεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων παίρνετε 5.000 τὸν μῆνα ἀπὸ ΤΕΑΠΟΚΑ μὲ ποῖον θάρρος καταργεῖται τὸ ΤΕΑΠΟΚΑ ἀπὸ τοὺς ἰατροὺς τοῦ ΙΚΑ; Ὅταν μάλιστα ἐπὶ 5 ἔτη ἐπλήρωναν τὴν νενομισμένην εἰσφοράν; Λέγεται αὐτὸ φιλεργατικὴ πολιτική; Καὶ ὅταν οἱ διοικηταὶ τῶν Τραπεζῶν παίρνουν τὸν μῆνα 100 καὶ πλέον χιλιάδας, ὅταν ὁ διοικητὴς τοῦ ΟΓΑ παίρνει 50, ὅταν ὁ κ. Μακρῆς 220.000, ὁ κ. Φωτιάδης ὁ πρώην ἐργολάβος κηδειῶν παίρνει 60.000; Ὁ Βασιλεὺς διπλασιάζει μόνος του τὴν Βασιλικὴν χορηγίαν καὶ ὁ Διάδοχος τὴν 6πλασιάζει; Διατί, κύριε Ὑπουργέ, δέρνετε τοὺς λιμενεργάτας καὶ ἀδικεῖτε τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους καὶ ἐκπαιδευτικούς, διότι ζητοῦν ὀλίγας δραχμὰς διὰ νὰ μὴ πεθάνουν; Ὁ Πρόεδρος τῆς Γ.Σ.Ε.Β.Ε. κ. Μπερνίτσας, εἶναι ἀνεπάγγελτος καὶ κατὰ συνέπειαν παράνομος. Παρανόμως κατέχει τὸ ἀξίωμα τοῦτο, διότι ἡ ἰδιότης τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ ἐπαγγελματίου ἢ βιοτέχνου ἀποτελεῖ ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν αὐτοῦ. Οὔτε δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς τοιοῦτος ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι μετὰ τὴν ἀποκάλυψιν καὶ διὰ τὰ προσχήματα διένειμε κάρτας εἰς τὰς ὁποίας ἀναφέρεται ὡς κτηματομεσίτης, ὁδὸς Χαλκοκονδύλη 1 τηλ. 610–600 δεδομένου ὅτι ἡ μὲν διεύθυνσις αὐτὴ εἶναι τοῦ μεγάρου τῆς ἕδρας τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ἐντὸς τῶν γραφείων τῆς ὁποίας δὲν εἶναι νοητὸν νὰ στεγάζεται τὸ μεσιτικὸν τοῦ κ. προέδρου, ὁ δέ ἀριθμὸς τηλεφώνου ἀνήκει εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν (Γραμματεία Συμφώνου Ἀγκύρας), ἐκτὸς ἐὰν πρόκειται διὰ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 616–600 τηλ. ποὺ ἀνήκει ὅμως εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Β.Ε. Ἐπίσης ἡ θυγάτηρ τοῦ κ. Μπερνίτσα ὑπηρετεῖ ὡς ἀργόμισθος εἰς τὸ ΤΕΒΕ. Ἡ ΓΣΕΒΕ προβαίνει εἰς ἀγορὰς ἀκινήτων πρὸς στέγασιν τῶν ἐπαρχιακῶν ὀργανώσεων, ἀλλὰ κρατεῖ ὑπὲρ ἑαυτῆς τὴν κυριότητα διὰ νὰ τὰς ἐκβιάζῃ δι’ ἀπειλῶν ἐξώσεών της. Εἶμαι περίεργος, εἰς ποίας ἐνεργείας θὰ προβῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας μετὰ τὰς συντριπτικὰς αὐτὰς καταγγελίας μου. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἐνῷ ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις σφυροκοπεῖ τὸ ἀντεργατικὸν νομοσχέδιον, ἐνῷ ὁλόκληρος ὁ ἐργατοϋπαλληλικὸς κόσμος ἀντιδρᾷ ἐντονώτατα καὶ ζητεῖ νὰ ἀποσυρθῇ τὸ τερατούργημα αὐτό, προχθὲς στὴν Καλαμάτα, ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του ὁ λεγόμενος ἐπαγγελματοβιοτέχνης κ. Μπερνίτσας καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς φρικτὰ λόγια: «Προτοῦ σηκώσωμεν τὴν σημαίαν τῆς καταργήσεως τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, καλοῦμεν τοὺς βουλευτὰς νὰ συνετισθοῦν καὶ νὰ παύσουν νὰ κωλυσιεργοῦν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου». Κύριοι βουλευταί, δὲν εἶναι οἱ βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐκεῖνοι ποὺ κωλυσιεργοῦν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Οἱ κυβερνητικοὶ βουλευταὶ κωλυσιεργοῦν. Διότι, ἐπὶ 9 συνεδριάσεις, ἡ Βουλή, δὲν ἔχει ἀπαρτίαν λόγῳ τοῦ ὅτι ἀπουσιάζουν οἱ βουλευταὶ τῆς πλειοψηφίας. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ κ. Μπερνίτσας, ὁ ὁποῖος ὑψώνει τὸ ἀνάστημά του ἐναντίον τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ; Ἂς τολμήσῃ αὐτὸς καὶ οἱ ἔχοντες παρομοίας φασιστικὰς ἀντιλήψεις. Τότε ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὡσὰν γίγας θὰ συντρίψῃ τοὺς φασίστας καὶ τοὺς ὑποστηρικτάς του. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ὁ κ. Μπερνίτσας, εἶναι ἐξέχον συνδικαλιστικὸν στέλεχος. Ἐξεστόμησεν ἀπειλὰς κατὰ τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ τῆς χώρας. Ὀφείλετε νὰ δηλώσετε ἐὰν ἀποδοκιμάζετε τὰς δηλώσεις του. Ἀναμένομεν, κ. Ὑπουργέ. Περαίνων, ζητῶ νὰ ἀποσυρθῇ τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου καθ’ ὅσον δὲν προσαρμόζεται μὲ τὰς ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98 διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον. Ἐγένετο ἐναλλαγὴ εἰς τὴν σειρὰν μὲ τὸν κ. Στεφανίδην.

§58Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου ἐπιδιώκει τὴν ρύθμισιν ζωτικῶν θεμάτων τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ ὡς ἐκ τούτου ἦτο φυσικὸν ἡ συζήτησις νὰ ἐπεκταθῇ ἐπὶ τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ νὰ λάβῃ τὴν ὀξύτητα αὐτήν, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἀδιάλλακτη ἐμμένει εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ δὲν δέχεται τὰς τροποποιήσεις τὰς ὁποίας πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ἐργατικῆς τάξεως προτείνομεν. Ἀπὸ τὴν διεξαγομένην συζήτησιν ἐξάγεται ὅτι θεμελιώδη ἔχομεν ἀντίθεσιν μὲ τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τῶν βασικῶν θεμάτων τὰ ὁποῖα θίγονται εἰς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον καὶ ὅτι δὲν ἀντελήφθη αὕτη ὅτι πρὸς τὸ συμφέρον της θὰ ἦτο ἡ ἀποδοχὴ τροπολογιῶν μας, αἱ ὁποῖαι βελτιώνουν τοῦτο ἐπὶ τὸ φιλεργατικώτερον. Εἰς τὸν ὀλίγον χρόνον ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Κανονισμὸς νὰ ὁμιλήσωμεν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπτύξωμεν ἐν πλάτει τὸ νομοσχέδιον καὶ διὰ τοῦτο ἐν ὀλίγοις θ’ ἀναφέρω διατὶ χαρακτηρίζομεν τοῦτο ἀντεργατικὸν καὶ ζητοῦμεν τὴν τροποποίησίν του. Τὸ νομοσχέδιον ἀντιμετωπίζει βασικὰ προβλήματα τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ἀλλὰ καὶ δευτερεύοντα τοιαῦτα. Ἐπὶ τῶν δευτερευόντων θεμάτων, ὡς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ρυθμίζουν αἱ διατάξεις τῶν ἄρθρων 8, 9, 10, 11 καί τινων ἄλλων, ἐπέρχεται βελτίωσις τῆς ὑφισταμένης ἐργατικῆς νομοθεσίας. Ἐπὶ τῶν βασικῶν θεμάτων καὶ δὴ τοῦ βασικωτέρου, τοῦ τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἑκουσίας διαπραγματεύσεως μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατικῶν ὀργανώσεων παραμένει τὸ ἰσχῦον ἀντεργατικὸν καθεστὼς διὰ τοῦ ὁποίου τὸν ἀποφασιστικὸν λόγον εἰς τὸ θέμα τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας ἔχουν οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι καὶ κατὰ τρόπον ἀνεξέλεγκτον, διότι ὡς συντίθενται καὶ τὸ Πρωτοβάθμιον καὶ τὸ Δευτεροβάθμιον Διοικητικὸν Δικαστήριον, τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια θὰ ρυθμίζῃ ἡ Κυβέρνησις. Δηλαδὴ μὲ τὸ νομοσχέδιον ἀνατρέπεται, τὸ δικαίωμα τῶν συνδικαλιστικῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων πρὸς ἰσότιμον διαπραγμάτευσιν μετὰ τῶν ἐργοδοτῶν καὶ συνεχίζεται τὸ ἀνελεύθερον καθεστὼς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὴν συνταγματικῶς διησφαλισμένην οἰκονομικὴν ἐλευθερίαν καὶ κατὰ παράβασιν τῆς 98 διεθνοῦς συμβάσεως. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ παρόντος νομοσχεδίου ἀναφέρεται ὅτι καταργεῖται τὸ ἄρθρον 20 τοῦ Ν. 3239) 1955 διὰ τοῦ ὁποίου δικαιοῦται ἡ Κυβέρνησις νὰ παρεμβαίνῃ εἰς τὴν κατάρτισιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, διότι ἡ διάταξις αὕτη ἐθεσπίσθη εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν προέβαλε ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως οἰκονομικῆς καὶ νομισματικῆς σταθερότητος, ἐνῷ σήμερον, ποὺ ἐπετεύχθη ἡ σταθερότης αὐτὴ ἔπαυσαν οἱ περιορισμοὶ αὐτοὶ νὰ ἔχουν βασικὴν σημασίαν, κατ’ ἐπέκτασιν παρέχεται εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους διὰ τοῦ νομοσχεδίου εὐχέρεια διαπραγματεύσεων διὰ τῶν συναφῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, φυσικὰ ἄνευ τῆς παρεμβάσεως τῆς Κυβερνήσεως. Ἐνῷ τοῦτο ἀναφέρει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου εἶναι διαφορετικόν, διότι καὶ πάλιν παρέχεται ἡ δυνατότης εἰς τοὺς Ὑπουργοὺς Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας, τῆς παραπομπῆς συλλογικῶν συμβάσεων ἐνώπιον τοῦ Δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, ἐφ’ ὅσον κρίνουν ὅτι παραβλάπτεται τὸ συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ποῦ ὑπάρχει, λοιπὸν ἡ βελτίωσις τῆς κειμένης νομοθεσίας εἰς τὸ βασικὸν τοῦτο πρόβλημα, διὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν; Δι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύνολον τῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων τῆς χώρας ἀντετάχθη κατὰ τῆς βασικῆς ταύτης διατάξεως, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐργατῶν τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ ὡς ἐκπροσωποῦσαν τὸ σύνολον τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἰδοὺ τί ἀναφέρει εἰς τὸ τελευταίως ὑποβληθὲν ὑπόμνημά της ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία Ἐργατῶν διὰ τὸ βασικὸν θέμα τοῦ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας: «...Ἐνιστάμεθα εἰς τὸ δικαίωμα τῶν Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας νὰ παραπέμπουν τὴν συλλογικὴν σύμβασιν ἐργασίας ἢ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Πρωτοβαθμίου Δ.Δ. εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Δ.Δ. πρὸς διόρθωσιν ἢ συμπλήρωσιν. Ὑποστηρίζομεν, συνεχίζει, ὅτι πρέπει ν’ ἀφεθῇ νὰ λειτουργήσῃ ἐλευθέρως τόσον ὁ θεσμὸς τῶν Συλλογικῶν Συμβάσεων, ὅσον καὶ τῆς διαιτησίας...». Κατ’ ἀκολουθίαν, εἶναι ὁμόφωνος ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἀντεργατικοῦ, ὅπως ὁ νόμος 3239)1955 σαφῶς καθώριζεν ὅτι ἡ παρέμβασις τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν κατάρτισιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐπεβάλλετο, διὰ νὰ τὰς προσαρμόζῃ εἰς τὴν οἰκονομικήν της πολιτικήν, οὕτω καὶ τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Διὰ νὰ ὑπάρξῃ νέα πολιτική, θὰ ἔπρεπε νὰ θεσπισθῇ τὸ καθεστὼς τῶν ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν διὰ τὸν καταρτισμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, σύμφωνα ἄλλως τε μὲ τὰ κρατοῦντα καὶ εἰς τὰς χώρας τῆς

Ε.Ο.Κ.

Ἐφ’ ὅσον τοῦτο δὲν γίνεται, ὀρθῶς ἐπικρίνεται τὸ νομοσχέδιον, διότι μεταβάλλει τὴν ἀντεργατικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ δεδικαιολογημένως ἐξηγέρθησαν ὅλαι αἱ ἐργατικαὶ ὀργανώσεις καὶ αὐταὶ ἀκόμη αἱ ἀνήκουσαι εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι αἱ ἀνησυχίαι ποὺ ἔχομεν διὰ τὰς δυσμενεῖς συνεπείας τῆς ἐργατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἀνησυχίαι αἱ ὁποῖαι προέρχονται καὶ ἀπὸ τὰς δυσμενεῖς διαπιστώσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμαν ὑπεύθυνοι ὀργανώσεις καὶ ὑπεύθυνα πρόσωπα, ἐπὶ κεφαλῆς σημαντικῶν τομέων τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τῆς χώρας μας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ ἐπικαλεσθῶ, ὅσα σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τοῦτο περιλαμβάνονται εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Διοικητοῦ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος διὰ τὸ ἔτος 1962, ὅστις ἐν συμπεράσματι, ἀναφέρει ὅτι «τὸ 1962 ἡ ἐξέλιξις τῆς ἀπασχολήσεως εἶναι δυσμενεστέρα διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν». Μὲ συγκεκριμένα στοιχεῖα ἀποδεικνύει τὴν οἰκονομικὴν καχεξίαν, τὴν ἀπορρέουσαν ἐκ τῆς κακῆς οἰκονομικῆς καὶ ἐργατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἀναφέρει ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν μεταναστευόντων αὐξάνει ἁλματωδῶς καὶ κατὰ τρόπον ἐπικίνδυνον διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς Πατρίδος μας. Τὰ στοιχεῖα αὐτά, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἀδιάβλητα καὶ μᾶς προκαλοῦν εὐλόγους ἀνησυχίας, διότι προέρχονται ἀπὸ τὸ ἵδρυμα τὸ ρυθμίζον τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς χώρας. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἔκθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ὀργανισμοῦ Οἰκονομικῆς Συνεργασίας καὶ Ἀναπτύξεως εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑποβληθέντος αὐτῇ ὑπομνήματος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη προσφάτως, ἀναφέρει ὅτι παρὰ τὴν αὔξησιν τῆς μεταναστεύσεως, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει τὸ ⅓ τῆς φυσικῆς ἐτησίας αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ὑποαπασχόλησις εἶναι ἐκτεταμέναι καὶ ἐν συμπεράσματι ἀναφέρει ὅτι: Παρὰ τὴν σημαντικὴν ἐπενδυτικὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν ἐγκαινιάζει τὸ πρόγραμμα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς Κυβερνήσεως, ἀναμένεται ὅτι θ’ ἀποδώσῃ μόνον περιωρισμένην μείωσιν τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς ὑποαπασχολήσεως κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς δεκαετίας καὶ προτείνει τὴν δημιουργίαν μεγαλυτέρων εὐκαιριῶν ἀπασχολήσεως καὶ ἐν συμπεράσματι ἀναφέρει ὅτι καὶ πραγματοποιουμένου τοῦ ἐτησίου ρυθμοῦ ἀναπτύξεως τὸν ὁποῖον προβλέπει ἡ Κυβέρνησις εἰς 6% ἐτησίως, δὲν θὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας καὶ ὑποαπασχολήσεως. Μᾶς ἀνησυχεῖ ἐπίσης τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἐργατικῶν θεμάτων δὲν προσαρμόζεται πρὸς τὴν τῶν Κρατῶν τῆς Ε.Ο.Κ. Εἰς ὅλας τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. παρατηρεῖται σαφὴς τάσις ἐξισώσεως μεταξύ των εἰς τὸ θέμα τῶν μισθῶν τοῦ κόστους τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως. Οὕτω, εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ κατὰ τὸ 1960 καὶ κατὰ τὸ 1961 ἡ μέση αὔξησις τῶν μισθῶν ἀνῆλθεν εἰς 11,2%, ἐνῷ ὅμως ὁ δείκτης κόστους ζωῆς παρέμεινε σχεδὸν σταθερός. Ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν ὑπερβαίνει τὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν καὶ ἡ ἀγοραστικὴ δύναμις τῶν ἐργαζομένων ηὐξήθη κατὰ 16% κατὰ τὴν τελευταίαν διετίαν. Εἰς τὴν Γαλλίαν ἐπίσης ἡ ἀγοραστικὴ δύναμις ηὐξήθη κατὰ 4% τὸ 1961, οἱ μισθοὶ κατὰ 7,4%, ἐνῷ τὸ κόστος ζωῆς μόνον 3–4%. Ὁμοίως εἰς τὴν Ἰταλίαν ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν μεγαλυτέρα τῆς αὐξήσεως τοῦ κόστους ζωῆς. Δηλαδὴ εἰς τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῶν ἀνοικτῶν θυρῶν, αἱ αὐξήσεις τῶν μισθῶν ἦσαν σημαντικαὶ καὶ δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι παρατηρεῖται πλησίασις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου καὶ τοῦ κόστους ἐργασίας. Εἰς τὴν χώραν μας, ὅμως παρατηροῦμεν τὸ ἀντίθετον· ὅτι αὐξάνει τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον, ἐνῷ ὁ τιμάριθμος καὶ τὸ κόστος ἐργασίας παραμένει εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα καὶ τὸ σχετικὸν ἄνοιγμα τῆς ψαλλίδος αὐξάνει συνεχῶς. Ἡ κατάστασις αὐτὴ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀσκουμένης οἰκονομικῆς καὶ ἐργατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία στηρίζεται εἰς τὴν σφαλερὰν ἀντίληψιν ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἐπιτύχῃ πειθαρχοῦσα τὸν κρατικὸν μηχανισμὸν καὶ τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας εἰς τὸ Κόμμα καὶ τὰ κομματικὰ συμφέροντα, ἐπιδιώκει νὰ κρατῇ ὑποχειρίας τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις καὶ παρεμβαίνει διὰ τοῦτο εἰς τὴν συνδικαλιστικὴν ὀργάνωσιν τῶν ἐργαζομένων διὰ νὰ ἐκμηδενίζῃ τὴν ἀντίδρασίν των εἰς τὴν ἀντεργατικὴν πολιτικήν της. Ἀπέδειξεν ὅτι δὲν συνέλαβε τὸ πραγματικὸν νόημα τοῦ ὑφισταμένου εἰς τὴν χώραν μας πολιτικοῦ προβλήματος, διότι ἄλλως θὰ ἐπείθετο ὅτι κάθε πολιτικὴ ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὴν ὑποταγὴν τοῦ Κράτους εἰς τὸ Κόμμα εἶναι καταδικασμένη εἰς ἀποτυχίαν καὶ κατ’ ἀκολουθίαν καὶ ἐπὶ τῶν ἐργατικῶν προβλημάτων καὶ ὁδηγεῖ τὴν χώραν εἰς μόνιμον πολιτικὴν ἀνωμαλίαν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ἀντιτιθέμεθα εἰς τὰς βασικὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἐπιφυλασσόμεθα κατ’ ἄρθρον ν’ ἀναπτύξωμεν λεπτομερέστερον τὰς ἀπόψεις μας.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Τσιαπάρας ἔχει τὸν λόγον.

§60Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τὸ 1952, ὅτε εἶχε τὴν ἐξουσίαν ἡ ἑτέρα ὄψις τοῦ νομίσματος, ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, βλέπομεν μίαν ἀντεργατικὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία κατήργησε κεκτημένα, ἀπὸ τοῦ 1920 δικαιώματα τῶν ἐργατῶν. Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἐργάται κατόπιν σκληρῶν πράγματι ἀγώνων, ἐξησφάλισαν τὴν καλυτέρευσιν ὅρων τῆς ζωῆς των, ἦλθεν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, τὸ πρῶτον νὰ καταργήσῃ κεκτημένα δικαιώματά των, ἀποκτηθέντα ἀπὸ 40ετίας. Ἀντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ποῦ βαίνομεν ἐν συμπεράσματι διὰ τῆς χαλκιδεύσεως τῶν δικαιωμάτων τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἄνευ τῆς ὑπάρξεως, τῆς ὁποίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ Κράτος ἱκανὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. Δὲν ἀντελήφθη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἂν τὸ ἐργατικὸν δυναμικὸν τῆς χώρας δὲν ἱκανοποιῆται εἶναι ἀδύνατος ἡ ἀντιμετώπισις τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς. Καὶ εὐλόγως δημιουργεῖται τὸ ἐρώτημα. Εἶναι δυνατὸν οἱ διωρισμένοι εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ ἀνατάμουν τὸ ἐργατικὸν κίνημα καὶ νὰ τὸ περιαγάγουν εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν; Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντελήφθη τὸ ἑξῆς, ὅτι τὸ ἐργατικὸν δυναμικὸν τῆς χώρας ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ τάξις τῶν ἐκπαιδευτικῶν, οἱ δύο αὐτοὶ πρωτεργάται τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἔθνους, ὄχι μόνον πρέπει νὰ ἱκανοποιοῦνται, ἀλλὰ νὰ ἱκανοποιοῦνται πλήρως, διὰ νὰ δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις, ὥστε κατὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν νὰ ὑπάρχουν τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα προηγμένα εἰς βαθμὸν ποὺ νὰ δύνανται νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς ἀνταγωνιστάς μας τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Σήμερον τὰ δεδομένα εἶναι, ὅτι συγκροτοῦνται δύο τεράστιοι κόσμοι ἰδεολογικῶς. Εἶναι δυνατόν, ἄνευ τῶν προϋποθέσεων μιᾶς πνευματικῆς ἀνόδου καὶ ἱκανοποιήσεως τόσον τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅσον καὶ τῶν ἐργατῶν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ ἡμεῖς, ὡς ἕνα τμῆμα τοῦ ἐλευθέρου κόσμου τὴν σύγκρουσιν αὐτήν; Ἀντ’ αὐτῶν ἔχομεν ἓν ἐργατικὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον βάλλει ἐναντίον τῶν ἐργαζομένων. Θὰ ἔπρεπεν, κ. Ὑπουργέ, νὰ φέρητε εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα νέον νόμον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπελύοντο βασικὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων καὶ ὄχι σχέδιον νόμου ὡς τὸ παρόν. Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν καὶ μὲ τὴν διεθνῆ κοινὴν γνώμην, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Μπράουν, διότι τίθεται τροχοπέδη εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῶν τιμιωτέρων στοιχείων τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ ἔτσι δὲν θὰ ἔχωμεν τὰ ἱκανώτερα στελέχη εἰς τὴν ἡγεσίαν τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ἀλλὰ τὰ ἀνίκανα καὶ χρεωκοπημένα τοιαῦτα. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, αἱ παραβάσεις τῆς ὑπερωριακῆς ἐργασίας θεωροῦνται πταίσματα καὶ οὕτω ὁ κάθε ἐργοδότης θὰ δύναται εὐκόλως νὰ διαπράττῃ τοιαύτας παραβάσεις. Ἄλλως τε, δὲν εἶναι ἐπανδρωμένη ἐπαρκῶς μὲ ὑπαλλήλους ἡ ἐπιθεώρησις ἐργασίας καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐπόπτευσις τῶν ἐργοστασίων καὶ δι’ αὐτὸ οἱ ἐργοδόται παραβαίνουν καταφώρως τὰς διατάξεις τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας. Ἀλλά, τὸ νομοσχέδιον αὐτό, περιέχει καὶ διατάξεις περὶ ΤΕΒΕ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ μικροεπαγγελματίαι τῆς ὑπαίθρου, καταβάλλουν εἰσφορὰν εἰς τὸν ΟΓΑ καὶ εἰς τὸ ΤΕΒΕ. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ρυθμισθῇ τὸ θέμα αὐτὸ διὰ νὰ μὴ πληρώνουν οἱ πτωχοὶ ἄνθρωποι τῆς ὑπαίθρου διπλᾶ ἀσφάλιστρα καὶ πρὸ παντὸς νὰ μὴ μένουν μετέωροι. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἐὰν ἤθελε νὰ βοηθήσῃ τὴν ἐργατικὴν τάξιν, θὰ ἔπρεπε νὰ φέρῃ ἕνα νομοσχέδιον μελετημένον καὶ ὡλοκληρωμένον ἀπὸ πάσης πλευρᾶς. Ἔτσι, καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἡ ὁποία συμπαθεῖ τὴν ἐργατικὴν τάξιν θὰ τὸν βοηθοῦσε εἰς τὴν ψήφισιν ἑνὸς ὡλοκληρωμένου νομοσχεδίου. Τὸ νομοσχέδιον ὅμως αὐτό, εἶναι ἐμβαλωματικὸν καὶ ἔχει ὡς σκοπὸν νὰ δώσῃ οἰκονομικὰ προνόμια εἰς τὴν ἡγεσίαν τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ νὰ συνθλίψῃ τὴν ἐργατικὴν τάξιν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς ἐργατικῆς τάξεως τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζει ἡ Κυβέρνησις, κατέκρινεν ὅλα αὐτὰ ὅταν εὑρίσκετο ἐκτὸς τῆς ἡγεσίας τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ἐνῷ σήμερον, εἶναι ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἐνισχύει τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἐγκρίνει ὅλα αὐτά, διότι νέμεται τὰ ἀγαθὰ τῆς ἡγεσίας εἰς βάρος τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ τοῦ Ἔθνους. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ προσφέρετε ὑπηρεσίαν εἰς τὸν τόπον ἐὰν ἀποσύρετε τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶναι προσωπικὸν καὶ ὑπὲρ ὑμῶν, διότι θέλετε νὰ ἔχετε τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ἰδικήν σας διὰ νὰ τὴν ἐκμεταλλευθῆτε κατὰ τὰς προσεχεῖς ἐκλογάς, ὡς καὶ εἰς τὸ παρελθὸν ἐγένετο.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Ρουχωτᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§62Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἶπεν, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις τὰ βλέπει ὅλα μαῦρα. Ἀλλά, ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας ἐνῷ βλέπει αὐτὴν τὴν κατακραυγὴν ὁλοκλήρου τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ βλέπει, ὅτι καὶ οἱ πέτρες ἀκόμη σείονται, διατὶ δὲν ἀποσύρει τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ πράξῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπα νὰ μελετήσῃ ὅλα τὰ προβλήματα τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ νὰ φέρῃ ἕνα μελετημένον καὶ ὡλοκληρωμένον νομοσχέδιον. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἱκανοποιημένη, διότι ἔφυγαν 85.000 ἐργάται καὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ φύγουν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἄλλοι 35.000. Ἡ ἰδιαιτέρα μου περιφέρεια Κεφαλληνία, ἠρημώθη, διότι ἀπὸ 80.000 κατοίκους ἔχει σήμερον 39.000. Εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα, ἔγινεν ἕνα νοσοκομεῖον ἐκ τῆς δωρεᾶς Μαντζαβινετάτου καὶ μὲ ἐνίσχυσιν τῶν Ἀλεβιζάτηδων λειτουργεῖ ἀρτίως, ἀλλὰ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας διαθέτει μόνον 5 κλίνας δι’ ἀπόρους καὶ ἐχρειάσθη νὰ ζητήσωμεν τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀδελφῶν Τυπάλδου διὰ νὰ προστεθοῦν ἄλλαι 5 κλίναι δι’ ἀπόρους. Αὐτὸ ὅμως, δὲν συμβαίνει μόνον εἰς τὴν ὕπαιθρον. Πρὸ ἡμερῶν, εἰς τὸ Ἱπποκράτειον, εἶδα 10 ἀσθενεῖς εἰς τοὺς διαδρόμους, διότι δὲν ὑπῆρχον κρεββάτια. Αὐτό, μοῦ ἐνεθύμησε τὰ χωριὰ τῆς Ἀλεξανδρείας, ὅπου οἱ πτωχοὶ Φελλάχοι εἰς ἀθλίαν κατάστασιν ἀποθνήσκουν τυφλοὶ ἐξ Αἰγυπτιακῆς ὀφθαλμίας, ἐλλείψει ὀφθαλμιάτρου. Ἡ συγκοινωνία εἰς τὴν πρωτεύουσαν εὑρίσκεται εἰς ἀθλίαν κατάστασιν. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν αὐτὸς ὁ συνωστισμὸς εἰς τὴν συγκοινωνίαν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπορροφηθῇ ἕνας ἱκανὸς ἀριθμὸς ὑπαλλήλων καὶ ἐργατῶν εἰς τὰ τρόλεϋ, τὰ λεωφορεῖα τῶν ΚΤΕΛ καὶ τὰ πράσινα καὶ εἰς τὸν ΕΗΣ ἄνω τῶν 5.000. Εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ὁ ἀνιδείκευτος ἐργάτης εἰς τὴν Ἑλλάδα, λαμβάνει 57 δραχμὰς ἡμερησίως, ἀλλὰ πρέπει νὰ γνωρίζῃ, ὅτι εἰς τὴν Γερμανίαν, τὴν ἡττημένην Γερμανίαν, ὁ ἀνιδείκευτος ἐργάτης, ὁ ὁποῖος δὲν γνωρίζει καὶ τὴν γλῶσσαν λαμβάνει 200–300 δραχμὰς ἡμερησίως. Ἁπλούστατα, ὁ κ. Ὠνάσης, ὁ κ. Νιάρχος, ὁ κ. Πάπας καὶ οἱ λοιποὶ ἐργοστασιάρχαι καὶ βιομήχανοι, ἀποκομίζουν ὑπέρογκα κέρδη, διατηροῦν κότερα εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ ἐξαναγκάζουν τοὺς Ἕλληνας ἐργάτας νὰ ἐκπατρίζωνται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὴν ναυτιλίαν. Οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν πλοῖα, καὶ αὐτὰ τοῦ κ. Ἀνδρεάδη, τὸν ὁποῖον τόσον περιποιεῖται ἡ Κυβέρνησις, καὶ ἄλλων πατριωτῶν ἐφοπλιστῶν, εἶναι ὑποχρεωμένοι διὰ νὰ ἐξαγοράσουν τὴν προϋπηρεσίαν των, νὰ πληρώνουν τόκον 36%. Ἐὰν αὐτὸ δὲν συγκινῇ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, τότε θὰ πρέπει νὰ παύσωμεν νὰ λεγώμεθα Κράτος. Ὅλοι οἱ ναυτικοί, λόγῳ τοῦ κακοῦ διαιτολογίου, ὑπέστησαν στομαχικὰς παθήσεις, ἀλλὰ ὁ ὑπ’ ἀριθ. 2 Μακρῆς, ὁ Μελέτης, ὁ Πρόεδρος τῶν Πλοιάρχων, ἀπαντῶν εἰς ἐρώτησίν μου, ἀνεκοίνωσεν, ὅτι δὲν ἔχουν τίποτε τὰ πληρώματα νὰ ζηλέψουν ἀπὸ τοὺς πελάτας τῶν μεγάλων ἑστιατορίων. Ἀφοῦ ἔχει 18 χρόνια νὰ ταξιδεύσῃ ὁ Μελέτης, πῶς ξεύρει τί γίνεται εἰς τὰ καράβια; Τὸ μόνον ποὺ ξεύρει εἶναι νὰ ἐκλέγεται συνεχῶς Πρόεδρος, ἀφοῦ εἰς τὴν ψηφοδόχον ρίπτονται τὰ ψηφοδέλτια τῶν ναυτιλομένων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τώρα, ἐνῷ κατὰ τὸ ἄρθρον 4 τοῦ Κανονισμοῦ ἀρχαιρεσιῶν τῆς Ἑνώσεως, ἡ ψηφοφορία ἄρχεται τὴν 15ην Φεβρουαρίου, ὁ κ. Μελέτης προσεπάθησε καὶ ἐπέτυχε νὰ ἀποκλείσῃ τῆς ψηφοφορίας 509 πλοιάρχους Γʹ τάξεως ὑπηρετοῦντας εἰς τὸ Β.Ν., μὲ τὴν πρόφασιν ἐλέγχου κοινωνικῶν φρονημάτων, ἐνῷ σχεδὸν οἱ περισσότεροι ὑπηρετοῦν ὡς σημαιοφόροι τοῦ Β.Ν. καὶ εἶναι ἠλεγμένοι ἀπὸ τὸ Α2 τοῦ ΓΕΝ. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ διατυπώσω, κ. συνάδελφοι, καὶ μίαν ἄλλην κατηγορίαν κατὰ τοῦ μεγάλου ἐργατοκαπήλου Μακρῆ. Ἐπῆρεν ἀπὸ τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις τοῦ ἐξωτερικοῦ 400.000 διὰ τοὺς σεισμοπλήκτους τῆς Κεφαλληνίας καὶ τὰ χρήματα αὐτὰ δὲν τὰ ἀπέδωσε. Κύριοι συνάδελφοι τῆς πλειοψηφίας, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι μὲ τὴν νοοτροπίαν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖτε, ὠθεῖτε τὴν ἐργατικὴν τάξιν πρὸς τὸν Κομμουνισμὸν καὶ καταστρέφετε τὸ Κράτος. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν ἔχητε ὅλοι χρήματα εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἀλλὰ καὶ ἂν ἔχητε, δὲν θὰ προλάβετε νὰ φύγετε ὅλοι μὲ τὸ ἀεροπλάνον διὰ τὸ ἐξωτερικόν. Εἶναι ἀπαράδεκτον, οἱ ξένοι, τοὺς ὁποίους ἔδιωξεν ὁ Νάσερ ἀπὸ τὸ Σουὲζ καὶ τὰ ἄλλα ὑπανάπτυκτα κράτη, νὰ διατηροῦνται ἐδῶ εἰς τὴν Ἀθήνα καὶ νὰ παίρνουν τρία ἑκατομμύρια ἀποδοχὲς τὸν χρόνον, καθ’ ἥν στιγμὴν ὁ τραβαγέρης παίρνει πενιχρὸν μεροκάμματο. Δὲν εἶναι αὐτὸ κοινωνικὴ πολιτική. Εὔχομαι, κ. συνάδελφοι τῆς πλειοψηφίας ποὺ μὲ διακόπτετε, νὰ μὴ εἶσθε καὶ σεῖς μαζὶ μὲ τοὺς ὑπευθύνους ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ κατηγορητήριον τοῦ Εἰσαγγελέως σύντομα.

§63Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, διὰ νὰ ὑποστηρίξω, ὅτι ἀντισυνταγματικῶς εἰσάγεται πρὸς συζήτησιν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, περὶ οὗ ἡ ὑποβληθεῖσα κατὰ τὸν κανονισμὸν πρότασις.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον ἔχει τὴν γνώμην, ὅτι δὲν ὑπάρχει θέμα παραβιάσεως τοῦ Κανονισμοῦ. Ὡς διατυποῦται ἡ αἴτησίς σας, ἀφορᾶ τὴν βάσει τοῦ Κανονισμοῦ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Ἀλλὰ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἐλάβατε δὶς τὸν λόγον καὶ δὲν δικαιοῦσθε νὰ τὸν ζητήσετε διὰ τρίτην φοράν.

§65Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὴ εἰσάγετε καινὰ δαιμόνια. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφής. Καὶ δύναται πᾶς βουλευτὴς νὰ ζητήσῃ νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ εἰς πᾶσαν στάσιν τῆς συζητήσεως. Ὅταν προβάλλετε τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον ἑνὸς νομοθετήματος, πρέπει νὰ εἶσθε περισσότερον προσεκτικοί. Δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὶς ὡμιλήσατε ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ δὲν ἐθίξατε τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον. Τὸ θίγετε τώρα διὰ νὰ καταστρατηγήσητε τὸν Κανονισμόν. Ἐγὼ δὲν θὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον καὶ θὰ κληθῇ ἡ Βουλὴ νὰ ἀποφανθῇ ἐὰν δικαιοῦσθε νὰ ὁμιλήσητε ἢ ὄχι.

§67Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν θὰ μοῦ ἀπαγορεύσητε νὰ διατυπώσω τὰς ἀπόψεις μου.

§68Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἔτσι θέλομεν.

§69Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Κανονισμὸς κακοποιεῖται τὸν τελευταῖον καιρὸν κατὰ τὸν πλέον βάναυσον τρόπον.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαμαρτυρηθῶ ἐντόνως, διότι ἀδίκως μέμφεσθε τὸ Προεδρεῖον.

§71Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὀφείλω νὰ δικαιολογήσω τὴν φράσιν τὴν ὁποίαν εἶπον. Εἶπον, ὅτι ὁ Κανονισμὸς καταπατεῖται κατὰ τρόπον βάναυσον τὰ τελευταῖα ἔτη ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Καὶ ὀφείλω νὰ τὸ δικαιολογήσω. Τὸ Προεδρεῖον ὄχι μόνον κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως ἐντὸς τῆς ἰδίας ἡμέρας ἐφήρμοσε τὸν Κανονισμὸν κατὰ διάφορον τρόπον. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος, «ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα πρόκειται νὰ τηρηθῇ τὸ τέταρτον». Ἐρωτῶ διατὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα; Κύριε Πρόεδρε, ὁ Κανονισμὸς κατήντησε πλέον ἕνας κόθορνος, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζεται κατὰ τὴν βούλησιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Προεδρείου. Ὑπεβλήθη μία πρότασις, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς τὴν οὐσίαν. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἐὰν ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὁ ὁποῖος εἶναι μεταξὺ τῶν ὑποβαλόντων τὴν πρότασιν δικαιοῦται νὰ λάβῃ τὸν λόγον ἐπ’ αὐτῆς καὶ νὰ τὴν ὑποστηρίξῃ ἐφ’ ὅσον ἔχει ὁμιλήσῃ δὶς ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀμφιβολία, ὅτι δικαιοῦται νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ τῆς προτάσεως, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλεν εἴτε δὶς ἔλαβεν τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, εἴτε δεκάκις. Ἐφ’ ὅσον προέκυψε θέμα ἀντισυνταγματικότητος τοῦ νομοθετήματος καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψῃ ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, π.χ., διότι δὲν συνοδεύεται τὸ νομοσχέδιον καὶ ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γεν. Λογιστηρίου, ὁ ὑποβαλὼν τὴν πρότασιν δύναται νὰ λάβῃ τὸν λόγον ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν. Εἰς μίαν ἄλλην διάταξιν ὁ Κανονισμὸς λέγει, ὅτι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος λαμβάνει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ὀφείλει νὰ δηλώσῃ ἐὰν εἶναι ὑπὲρ ἢ ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου. Προφανῶς, διὰ νὰ καταστήσῃ δυνατὴν τὴν ρύθμισιν ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου τὴν προτεραιότητα τῶν ὁμιλούντων. Ἀλλὰ εἰς περίπτωσιν ὑποβολῆς προτάσεως ἀντισυνταγματικότητος τὸ ἐὰν ἔλαβέ τις τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἢ ὄχι δὲν ἔχει σχέσιν. Εἶναι δυνατὸν βουλευτής, ὁ ὁποῖος ἐτάχθη ἐναντίον τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοθετήματος νὰ ταχθῇ καὶ ἐναντίον τοῦ ἀπαραδέκτου. Καὶ πέραν αὐτοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ ἐφ’ ὅσον δὲν ἀκουσθοῦν προηγουμένως οἱ ὑπογράψαντες τὴν πρότασιν βουλευταί.

§72Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. (Ἐγείρεται ἐκ τῆς θέσεώς του διὰ νὰ ὁμιλήσῃ).

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐσεῖς ὡμιλήσατε ἅπαξ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἑπομένως δύνασθε νὰ ὁμιλήσητε.

§74Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Αὐτὸ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν.

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ εἴπητε θὰ τὰ θεωρήσω ὡς δευτερολογίαν. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§76Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Δὲν ἔχετε αὐτὸ τὸ δικαίωμα. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μοῦ τὸ λέγει ὁ Κανονισμός.

§78Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ποῖον ἄρθρον;

§79Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διαβάσατε τὸ σχετικὸν ἄρθρον, διὰ νὰ ὑποστηρίξητε τοὺς αὐθαιρέτους ἰσχυρισμούς σας. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§80ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπόν, κ. συνάδελφοι, διὰ νὰ εἴμεθα ἐξηγημένοι......

§81Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Τί θὰ εἴπῃ, νὰ εἴμεθα ἐξηγημένοι... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, πολλοὶ βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐγείρονται ἐκ τῆς θέσεώς των διαμαρτυρόμενοι).

§82Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λέξεις......

§83Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κάμνετε ὅ,τι θέλετε, ἀλλ’ ὀφείλετε νὰ τηρήσητε τὸν Κανονισμόν.

§84Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Τὸν ἄρθρον 36 τοῦ Κανονισμοῦ λέγει: «Πᾶσα πρότασις... ὑπὸ δύο δὲ βουλευτῶν, πᾶσα πρότασις, ἧς ἀντικείμενον εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι δὲν τηρεῖται ἡ Ἡμερησία Διάταξις ἢ ὅτι παραβιάζονται διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ», τὸ ἄρθρον πρέπει νὰ τὸ γνωρίζετε καὶ τὸ γνωρίζετε. Συνεπῶς, δὲν δικαιοῦσθε νὰ συσχετίσετε τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς μὲ τὴν πρότασιν περὶ παραβάσεως τοῦ Κανονισμοῦ.

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε προσδιορίσει διὰ τῆς αἰτήσεως ποὺ ὑπεβάλατε εἰς τί συνίσταται ἡ παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ καὶ βλέπω, ὅτι δὲν ὑπάρχει παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ, ἀλλὰ γίνεται μία προσπάθεια καταστρατηγήσεως τῆς διατάξεως, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τὴν ὑποχρέωσιν καὶ τοῦ βουλευτοῦ καὶ τοῦ Προεδρείου νὰ ὁμιλῇ ὁ κάθε βουλευτὴς δὶς καὶ μόνον.

§86Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Τὸ ἄρθρον 39.... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§87Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Πάρετέ το ἀπόφασιν. Δὲν θὰ σᾶς περάσῃ. Ἀπόψε θὰ περάσῃ τὸ νομοσχέδιον.... (Θόρυβος).

§88Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Τὸ ἄρθρον 39 ἐξ ἄλλου, λέγει: «... (Ἀναγινώσκει) ...».

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διαβάσετε τὸ ἄρθρον ἀπὸ τὴν ἀρχήν. Συσχετίζεται μὲ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς.

§90Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητήσωμεν ὑπὸ κλῖμα ἐκνευρισμοῦ καὶ δὴ ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, ἀλλὰ πρέπει νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις καθ’ ὁλοκληρίαν.

§92Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Ἐσεῖς θέλετε νὰ ἀπαγορεύσετε εἰς τοὺς βουλευτὰς νὰ ἀναπτύξουν τὴν πρότασιν τῆς ἀντισυνταγματικότητος. Τὸ ἄρθρον 39, ποὺ ἀνέγνωσα, εἶναι σαφές. Πᾶς βουλευτὴς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ προβάλῃ τὸ ἀπαράδεκτον. Παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ μᾶς δώσητε τὸν λόγον νὰ ἀναπτύξωμεν εἰς τὶ συνίσταται ἡ παραβίασις τοῦ συντάγματος καὶ συνεπῶς τὸ συνταγματικὸν ἀπαράδεκτον τῆς περαιτέρω συζητήσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου.

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σεῖς δικαιοῦσθε νὰ ὁμιλήσητε διότι δὲν ἔχετε δευτερολογήσει.

§94Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Δὲν τὸ δέχομαι αὐτό. Ζητῶ νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς προτάσεώς μας, ὅτι παραβιάζεται ὁ Κανονισμός.

§95Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πιθανῶς νὰ ἔχητε δίκαιον, διαμαρτυρόμενος διότι ἐνδεχομένη συζήτησις ἐπὶ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως ἀνατρέπει τὴν σειρὰν τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου. Ἔχετε ἐπίσης τὴν γνώμην, ὅτι ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις δὲν εὐσταθεῖ. Ἀλλὰ εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον, κ. Πρόεδρε, ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως νὰ συνεχισθῇ μὲ τὸ πόσας φορὰς ὡμίλησεν εἷς βουλευτὴς ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Οὔτε εἶναι δυνατόν, νὰ εὐσταθήσῃ αὐτὸ ποὺ εἴπατε, δηλαδὴ διατὶ δὲν ἐσημειώθη ἡ ἀντισυνταγματικότης τοῦ Νομοθετήματος κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς συζητήσεως καὶ σημειοῦται τώρα. Εἶναι δυνατὸν ἡ διαπίστωσις αὐτὴ νὰ προκύψῃ μεταγενεστέρως. Ἐγὼ θὰ παρεκάλουν νὰ ἀκουσθοῦν δύο ρήτορες, εἷς ἐκ τῆς μιᾶς πλευρᾶς καὶ εἷς ἐκ τῆς ἑτέρας, καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ ἀποφασίσωμεν. (Διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§96Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. (Ὑπ. Βιομηχανίας). Ἕνας καὶ ἕνας. Αὐτὸ ἴσχυσε πάντοτε.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Καψάλη, ἐὰν ἔχω τὴν ἀντίρρησιν αὐτὴν εἶναι, διότι ἔχω μίαν ἀδυναμίαν νὰ τηρῶ πιστῶς τὸν Κανονισμόν. Διότι, ὅταν τηρῆται ὁ Κανονισμός, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι καλύτερον θὰ προάγεται τὸ ἔργον τοῦ Κοινοβουλίου, ἐν ὄψει μάλιστα καὶ τῶν πολιτικῶν συνθηκῶν τῆς ἐποχῆς μας. Ἔχω τὴν περιέργειαν νὰ ἀκούσω καὶ ἐγὼ τὴν ἔνστασιν τῆς ἀντισυνταγματικότητος καὶ δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ἀντίρρησιν, νὰ ἀκούσω ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται κατὰ τὸν Κανονισμὸν νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἐνστάσεως, ὄχι ὅμως ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν μέχρι τοῦδε δὶς ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, διότι θὰ παρεβίαζα πρῶτος ἐγὼ τὸν Κανονισμόν. Τὴν συνταγματικότητα τῶν ὑποβαλλομένων νομοσχεδίων ἔχει ὑποχρέωσιν τὸ Προεδρεῖον νὰ ἐξετάζῃ κατὰ τὸν Κανονισμόν. Ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦτο καὶ ὁ βουλευτής. Ἀλλὰ ὅταν τὰ δεδομένα τῆς ἀντισυνταγματικότητος, ὡς ἐκ τῆς ὑφῆς τῆς ἐνστάσεως ἦσαν δεδομένα ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, ὅταν ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχῃ ὁμιλήσει μέχρι τοῦδε δὶς ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, καὶ ἦτο ἐν ὄψει τῆς ἀντισυνταγματικότητος τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι νομίζω ἐν ἀταξίᾳ μὲ τὸν Κανονισμόν, διότι ζητεῖ νὰ ὁμιλήσῃ ὄχι περὶ παραβάσεως τοῦ Κανονισμοῦ, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς διὰ τρίτην φοράν. Πῶς θὰ γίνῃ αὐτό;

§98Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Μία διαπίστωσις παραλείψεως ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ὁποτεδήποτε.

§99Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐφ’ ὅσον δὲν ἐτελείωσε ἀκόμη ἡ συζήτησις. Τώρα συνεβουλεύθην συγγράμματα, καὶ εἰδικούς.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἐξ ἀρχῆς δεδομένη ἡ ἀντισυνταγματικότης, ἂν ὑπάρχῃ, τῶν εἰσαγομένων πρὸς συζήτησιν νομοσχεδίων βάσει τοῦ ἄρθρου 57. Ἐξετάζει τοῦτο πρῶτον τὸ Προεδρεῖον καθ’ ὑποχρέωσιν, ἀλλὰ βεβαίως ἐξετάζεται καὶ ἀπὸ τοὺς βουλευτάς. Δι’ αὐτὸ ὁ Κανονισμὸς δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς βουλευτὰς νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς δίς, ὄχι ὅμως καὶ τρίς.

§101Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Θὰ ὁμιλήσω διὰ τὴν παραβίασιν τοῦ Συντάγματος.

§102Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ἔχετε δίκαιον, ἀλλὰ διὰ νὰ δώσωμε μίαν μέσην λύσιν, ἂς ἐπιτραπῇ...

§103Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Καλύτερα νὰ ἐφαρμόσωμεν τὸν Κανονισμόν.

§104Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβερνήσεως). Ἐλπίζω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ὁμιλήσω. Νὰ δοθῇ ὁ λόγος, νὰ ὁμιλήσῃ εἷς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν τὴν ἀντισυνταγματικότητα καὶ εἷς ἐκ τῶν ἀντιφρονούντων. (διαμαρτυρίαι ὄχι, ὄχι). Δὲν ὑπάρχει ναὶ καὶ ὄχι. Ἡ ἄποψίς σας κ. Πρόεδρε, εἶναι ὀρθή. Ἔκαμον μίαν πρότασιν, ἡ ὁποία εἶναι συμβιβαστικὴ. Ἡ πλειοψηφία θὰ ἀποφασίσῃ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς).

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῖος θέλει νὰ ὁμιλήσῃ; Ἄλλωστε, ὅπως ξεύρετε, ἡ σχετικὴ διάταξις τοῦ ἄρθρου 36 ὁμιλεῖ περὶ δύο ὑπογραφῶν, ἀλλὰ ὁμιλεῖ εἷς. Ποῖος θὰ ὁμιλήσῃ;

§106Α. ΚΑΜΒΥΣΗΣ. Τὸ ζήτημα τοῦ συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου προεβλήθη δίς, ἐπὶ προεδρίας μου καὶ μάλιστα κατὰ τὴν δευτέραν περίπτωσιν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἐδόθη λοιπὸν ὁ λόγος εἰς ἕνα τῶν κυρίων τῶν ὑποβαλόντων τὴν ἔνστασιν τοῦ συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου, ἀνέπτυξε τὴν ἄποψίν του, καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀνέπτυξε τὴν ἄποψίν της καὶ ἡ ἄλλη πλευρά.

§107Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἡ δευτέρα φορὰ κατὰ τὰ 13 ἔτη, κατὰ τὰ ὁποῖα θητεύω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ποὺ κάμνω χρῆσιν τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 39 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Κατὰ τὸ 1954, ἔκαμα χρῆσιν τῆς αὐτῆς διατάξεως καὶ μάλιστα ἐπὶ ἐργατικοῦ πάλιν νομοσχεδίου καὶ ἡ Βουλὴ παρεδέχθη τὴν ἄποψίν μου. Ποιούμενος, λοιπόν, χρῆσιν τοῦ ἄρθρου 39 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, προβάλλω τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου διὰ τοὺς κάτωθι λόγους. Τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ὁρίζει τὸ ἑξῆς: «Προτάσεις νόμων σκοποῦσαι τὴν τροποποίησιν τῶν περὶ συντάξεων νόμων ἢ ἀπονομὴν συντάξεως ἢ τὴν ἀναγνώρισιν ὑπηρεσίας ὡς παρεχούσης τοιοῦτον δικαίωμα, ὑποβάλλονται μόνον ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μετὰ γνωμοδότησιν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Προκειμένου δὲ περὶ συντάξεων αἵτινες βαρύνουσι τὸν προϋπολογισμὸν νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν». Ἡ διάταξις αὕτη ἐκυρώθη εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Περαιτέρω, ὅμως, τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ὁρίζει ὅτι: «Τοιαῦται περὶ συντάξεων προτάσεις, πρέπει νὰ εἶναι εἰδικαί, μὴ ἐπιτρεπομένης τῆς ἀναγραφῆς διατάξεων περὶ συντάξεων εἰς νόμους σκοποῦντας τὴν ρύθμισιν ἄλλων θεμάτων». Ἡ διάταξις αὕτη δὲν ἐτηρήθη, δι’ ὅ καὶ ὑποβάλλομεν τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον. Καὶ ἐξηγούμεθα. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, σκοπεῖ τὴν ρύθμισιν θεμάτων ὡρισμένων, καὶ δὴ κατὰ κύριον λόγον τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διεθνῶν συμβάσεων 87 καὶ 98. Εἰς τὸ σχέδιον νόμου τούτου, κατὰ παράβασιν τῆς ὡς ἄνω διατάξεως τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, περιελήφθησαν τὰ ἄρθρα 31, 36, 37, 38 καὶ 39, τὰ ὁποῖα περιέχουν διατάξεις συνταξιοδοτικάς. Αἱ διατάξεις αὗται ἦσαν ἀντικείμενον εἰδικῶν νομοσχεδίων. Κακῶς περιελήφθησαν εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι ἀντισυνταγματικαί. Δευτέρα παραβίασις τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, εἶναι ἡ ἑξῆς: Τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ὁρίζει τὰ ἑξῆς: «Πρότασις νόμου σκοποῦσα τὴν τροποποίησιν διατάξεων προηγουμένου νόμου, δὲν εἰσάγεται πρὸς συζήτησιν, ἐὰν εἰς μὲν τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν δὲν καταχωρίζεται ὁλόκληρον τὸ κείμενον τῆς τροποποιουμένης διατάξεως, εἰς δὲ τὸ κείμενον τῆς προτάσεως, ὁλόκληρος ἡ νέα διάταξις, ὡς διαμορφοῦται μετὰ τὴν τροποποίησιν». Ἡ τελευταία φράσις τῆς διατάξεως ταύτης, παρεβιάσθη ὑπὸ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 15, κυροῦται ἡ ὑπ’ ἀριθ. 57)62 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία τροποποιεῖ κειμένας διατάξεις καὶ ἡ διάταξις αὕτη κυροῦται, χωρὶς νὰ περιλαμβάνεται ἐν τῷ κειμένῳ τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπίσης, διὰ τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ νομοσχεδίου, κυροῦται ἡ ὑπ’ ἀριθ. 126)62 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, περὶ ἐργατικῆς κατοικίας, ἡ ὁποία πάλιν δὲν περιλαμβάνεται, καίτοι τροποποιεῖ κειμένας διατάξεις. Ἐπειδὴ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ παρεβιάσθη τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ὑποστηρίζομεν ὅτι τὸ νομοσχέδιον εἰσήχθη καὶ συζητεῖται ἀντισυνταγματικῶς. Αἱ παραβιασθεῖσαι διατάξεις εἶναι αὐστηραὶ καὶ ὀφείλομεν νὰ τὰς τηρήσωμεν. Τὸ διατὶ δὲν προεβάλαμεν τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον τοῦ νομοσχεδίου κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς συζητήσεως, τοῦτο δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ ὑποβάλωμεν σήμερον τὴν πρότασιν αὐτήν. Κατελήξαμεν εἰς τὴν πρότασιν αὐτήν, κατόπιν μελέτης μετὰ συναδέλφων καὶ εἰδικῶν ἐπιστημόνων ἐπὶ τὰ συνταγματικὰ θέματα καὶ ἐκ τῆς λεπτομεροῦς μελέτης ἐπείσθημεν ὅτι ἡ πρότασίς μας εὐσταθεῖ καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον τὴν ὑπεβάλαμεν εἰς αὐτὸ τὸ στάδιον τῆς συζητήσεως. Ἡ Βουλὴ ὀφείλει νὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τοῦ συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπίσης, ἡ Βουλὴ καὶ ἰδιαιτέρως ἡ πλειοψηφία αὐτῆς, διότι εἶναι ἡ αὐτὴ μὲ τὴν πλειοψηφίαν τοῦ ἔτους 1954, πρέπει νὰ ἐνθυμηθῇ τὸν ἑαυτόν της καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ὡς τὸ ἐφήρμοσε τὸ 1954, ὥστε καὶ ὁ Κοινοβουλευτισμὸς νὰ σταθῇ εἰς τὸ ὕψος του καὶ ἡ ἀπόφασις αὐτὴ τῆς Βουλῆς νὰ ἐξαρθῇ. Ἐὰν ἀφίσωμεν αὐτὴν τὴν διάταξιν νὰ παραβιασθῇ, δὲν ἐξυπηρετοῦμεν εἰς τὸ παράπαν τὸν κοινοβουλευτισμόν. Δι’ αὐτὸ πιστεύω ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ πλειοψηφία θὰ ἐνθυμηθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ 1954 καὶ θὰ ἀποφασίσουν κατὰ τὴν ψηφοφορίαν τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον τῆς διατάξεως ταύτης.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῆς Ε.Δ.Α., ἵνα ἐπὶ τῆς ἐν λόγῳ προτάσεως ἐκθέσῃ τὰς ἀπόψεις τοῦ Κόμματός του.

§109Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ προκύψαντος ζητήματος συνταγματικότητος ἢ μὴ καὶ ἐπὶ τῆς προσπαθείας δικονομήσεως τοῦ νὰ ὁμιλήσῃ εἷς ὑπὲρ τῆς προτάσεως καὶ εἷς ἐναντίον αὐτῆς διὰ τὴν συνταγματικότητα τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου, θὰ ἤθελα νὰ ἐπικαλεσθῶ, καὶ ἔστειλα κλητῆρα νὰ φέρῃ τὰ σχετικὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως τῆς Βουλῆς τῆς 22 Ἰανουαρίου 1960, ἡ ὁποία συνεδρίασις ὁλόκληρος ἠναλώθη μόνον διὰ τὴν ἐξέτασιν τοῦ συνταγματικῶς παραδεκτοῦ μιᾶς προτάσεως νόμου ὑποβληθείσης ὑπὸ τοῦ κ. Παπανδρέου καὶ σχεδὸν ὁμοίας ὑποβληθείσης ὑπὸ τῆς Ε.Δ.Α., περὶ χορηγήσεως ἀγροτικῶν συντάξεων. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὴν μνημειώδη, ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματολογίας ἀγόρευσιν τοῦ ὑπεραμυνομένου τῆς συνταγματικότητος τοῦ συζητουμένου σήμερον σχεδίου νόμου κ. Παπαρρηγοπούλου, καθὼς ἐπίσης τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, καθὼς ἐπίσης τὴν ἀγόρευσιν τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Κανελλοπούλου καὶ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Καλλία, Ὑπουργοῦ τότε τῆς Δικαιοσύνης, τὰς ἀγορεύσεις ὅλων τῶν κυβερνητικῶν παραγόντων, τῶν ὑπευθύνων ἡγητόρων τῆς κυβερνητικῆς παρατάξεως καὶ τῶν συνταγματολογούντων στελεχῶν της περὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος τῆς προτάσεως ἐκείνης, ὅλον τὸν θόρυβον, ὁ ὁποῖος προεκλήθη τότε καὶ ὅλας τὰς ὁμιλίας. Ὅλα αὐτὰ ἠμπορεῖ νὰ ἦσαν ἀπόψεις καὶ μόνον ἀλλὰ θὰ ἐπικαλεσθῶ τὴν ψῆφον, τὴν ὁποίαν ἐζήτησε τὸ Προεδρεῖον, τὴν ὁποίαν εἰσηγήθη ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Προέδρου αὑτῆς, καὶ τὴν ὁποίαν ἐδέχθη ἡ πλειοψηφία, ἡ ὁποία εἶπεν ὅτι δὲν ἦτο συνταγματικὴ ἡ πρότασις ἐκείνη. Ἐνῷ σήμερον, ὅταν προβάλλεται τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον ἐπὶ ὁμοίας περιπτώσεως κρίνει ἄλλως. Τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ καὶ νὰ λέγῃ ὅτι εἶναι συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον σήμερον εἶναι συνταγματικῶς παραδεκτὸν ἀνάγεται εἰς τὰ περιθώρια τοῦ αὐτοσεβασμοῦ, τὰ ὁποῖα διαθέτει. Ἐπικαλούμεθα, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα διὰ στόματος τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως εἰσηγήθητε τότε καὶ ἐπεβάλατε διὰ τῆς πλειοψηφίας σας. Νομίζω, ὅτι εἶναι μετατόπισις τοῦ θέματος τοῦ νὰ λέγετε ὅτι ἀσκεῖ οἱανδήποτε ἐπίδρασιν τὸ πότε ὑποβάλλεται ἡ ἐπὶ συνταγματικότητος ἔνστασις. Τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον προβάλλεται εἰς οἱονδήποτε στάδιον τῆς συζητήσεως καὶ ὁ νόμος ἀντισυνταγματικῶς ψηφιζόμενος θεωρεῖται ἀνίσχυρος καὶ δὲν ἐφαρμόζεται ἀπὸ τὰ Δικαστήρια. Ἐδῶ ὅμως δὲν εἴμεθα Πταισματοδικεῖον, εἴμεθα πολιτικὸν Σῶμα καὶ πρέπει νὰ κινούμεθα ἐντὸς τοῦ Συντάγματος καὶ ἐντὸς τοῦ πολιτεύματος.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἠλιοῦ, ἐδῶ εἴμεθα Βουλὴ καὶ ἐφαρμόζομεν πιστῶς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς.

§111Η. ΗΛΙΟΥ. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ὁ Κανονισμὸς ἔχει ἰσχὺν ἁπλοῦ νόμου, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμψῃ τὸ Σύνταγμα.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἠλιοῦ, φαίνεται ὅτι δὲν παρηκολουθήσατε ποῦ εὑρέθημεν διαφωνοῦντες. Ἐγὼ εἶπον ὅτι τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον ἢ μὴ ἀναφέρεται εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν καὶ δύναται νὰ προβληθῇ ὁποτεδήποτε. Θὰ ὁμιλήσῃ, ὅμως, ἐπ’ αὐτοῦ, ὁ ἔχων τὸ δικαίωμα, κατὰ τὸν Κανονισμὸν καὶ ἑπομένως ἀποκλείονται νὰ ὁμιλήσουν, οἱ ὁμιλήσαντες δίς.

§113Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡμεῖς ὑποστηρίζομεν ὅτι ἔχομεν τὸ δικαίωμα καὶ ἐκ τοῦ Συντάγματος καὶ ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ, νὰ ὑποβάλωμεν πρότασιν συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν καὶ εἰς πᾶν στάδιον τῆς συζητήσεως, εἴτε τοῦτο λέγεται κατ’ ἀρχήν, εἴτε λέγεται κατ’ ἄρθρον, εἴτε λέγεται σύνολον. Δὲν θὰ ὑπῆρχε Σύνταγμα, ἐὰν ὁποτεδήποτε μία πλειοψηφία ἠδύνατο νὰ τὸ καταργήσῃ. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν πλειοψηφία εἶσθε καὶ θ’ ἀποφανθῆτε κατὰ πλειοψηφίαν. Πάντως σκεφθῆτε τὶ ἐψηφίσατε ἐπὶ παρομοίας περιπτώσεως ἐν ἔτει 1954. Δείξατε πόσον διαθέτετε συνεπείας, πόσον αὐτοσεβασμόν, πόσην ἐντροπήν. Κάμετε ὅ,τι θέλετε.

§114Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, δὲν πρόκειται νὰ κρίνω τὸ γεγονὸς ὅτι τόσον ἀργά, κατὰ τὴν 11ην συνεδρίασιν ἡ ὁποία ἀφιεροῦται εἰς τὸ νομοσχέδιον προεβλήθη θέμα ἐνστάσεως ἀντισυνταγματικότητος. Πιθανὸν νὰ συνέβη ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ζορμπᾶς ὅτι δηλαδὴ εἶναι πολύπλοκος ἡ ὑφὴ τοῦ προβλήματος καὶ ὡς ἐκ τούτου μόλις σήμερον ἀνεκάλυψαν καὶ οἱ νομικοὶ τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, ὅτι πιθανὸν νὰ πάσχῃ ἄρθρον τι τοῦ νομοσχεδίου ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματικότητος. Βεβαίως αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι ἡ πρὸ ὀλίγου διατυπωθεῖσα ὑπ’ ἐμοῦ φράσις εἶναι ἀπαράδεκτος, δὲν ἔχει καμμίαν ἀξίαν. Ἡ φράσις εἶναι αὐτονόητος. Ἡ πλειοψηφία ἀποφασίζει ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Δὲν εἶπον ἐγὼ ὅτι τὸ Δικαστήριον, οἱονδήποτε δικαστήριον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνῃ τὴν συνταγματικότητα. Δὲν ἔχει δικαίωμα ὁ κ. Ἠλιοῦ νὰ ἑρμηνεύῃ καθ’ ὃν τρόπον θέλει διὰ τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων, τὴν φράσιν μου. Πάντως ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἡ πλειοψηφία ἀποφασίζει καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφασίσῃ ἡ μειοψηφία. Ἡ πλειοψηφία ἀποφασίζει ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ Συντάγματος καὶ ἐὰν τυχὸν ἡ πλειοψηφία σφάλλῃ καὶ προβῇ εἰς τὴν λῆψιν ἀποφάσεως ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δημοσίευσιν νόμου ὁ ὁποῖος περιέχει ἀντισυνταγματικὴν διάταξιν, καλοῦνται τὰ Δικαστήρια νὰ μὴ ἐφαρμόσουν τὴν τυχὸν ὑφ’ ἡμῶν ἐσφαλμένως θεωρηθεῖσαν ὡς καλῶς ἔχουσαν ἀντισυνταγματικὴν διάταξιν. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις νομίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει διάταξις ἐν τῷ παρόντι νομοσχεδίῳ, ἡ ὁποία νὰ πάσχῃ ἀπὸ ἀπόψεως προσαρμογῆς της εἰς τὸ Σύνταγμα. Ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει πιστεύω καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἀρνηθοῦν οὔτε οἱ ὑποβαλόντες τὴν ἔνστασιν, ὅτι ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου ὁπωσδήποτε δὲν πάσχει. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἡ Ἀρχὴ δὲν πάσχει ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματικότητος, ὅταν εἰσέλθωμεν εἰς τὰ καθ’ ἕκαστον ἄρθρα καὶ διαπιστώσωμεν ὅτι ὑπάρχει τυχὸν ἄρθρον τὸ ὁποῖον δὲν ἔπρεπε διὰ λόγους συνδεομένους μὲ τὰ ὅσα ἀνέπτυξαν οἱ κύριοι, νὰ περιληφθῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον τότε θὰ κρίνωμεν καὶ θὰ ἀποφασίσωμεν. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν καλεῖται ἡ Βουλὴ νὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ ἡ ἔνστασις, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσβάλῃ τὴν συνταγματικότητα τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Εἶμαι δὲ βέβαιος ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς θὰ συμφωνήσῃ πρὸς τὴν δήλωσιν αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα).

§115Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε...

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, ὡμίλησεν εἷς ἐξ ἑκάστου κόμματος.

§117Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε πρέπει νὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ἡμεῖς ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν. Κύριε Πρόεδρε, λυποῦμαι εἰλικρινῶς διότι θὰ διαφωνήσω μὲ ἐξαίρετον νομικὸν καὶ σεβαστόν μου διδάσκαλον, τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Φρονῶ ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος εἶναι σαφὴς καὶ δὲν ἐπιδέχεται ἄλλην ἑρμηνείαν, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Σύνταγμα κατὰ τὰ δεδομένα καὶ τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς νομολογίας συγκαταλέγεται εἰς τὰ λεγόμενα αὐστηρὰ Συντάγματα, δηλαδὴ εἰς τὰ Συντάγματα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν ἠμποροῦν νὰ δεχθοῦν πλαγίας ἑρμηνείας, οὐδέποτε ἐδῶ ἐπὶ τῶν διατάξεων αὐτοῦ δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ διάταξις ἐθιμικοῦ δικαίου. Ὀφείλω νὰ ἐπαναλάβω ὅ,τι καὶ ἄλλοτε εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ποία ἡ σχέσις τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος ἐν σχέσει πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Κατ’ ἐπανάληψιν ἐλέχθη, ὅτι αἱ διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς εἶναι ηὐξημένης νομικῆς ἰσχύος. Φρονῶ ὅτι εἶναι μεμονωμένης νομικῆς ἰσχύος καὶ ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ κοινοῦ νόμου. Τοῦτο τὸ παρεδέχθη καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν ὁ κ. Σγουρίτσας. Τὸ ἄρθρον 39 τοῦ Κανονισμοῦ πράγματι λέγει ὅταν ὑποβληθῇ πρότασις συνταγματικότητος ὑπό τινος βουλευτοῦ ἀποφαίνεται ἡ Βουλή. Ὀφείλομεν νὰ ἐρευνήσωμεν πρῶτον ἐὰν ἡ διάταξις αὕτη τοῦ Κανονισμοῦ εἶναι συνταγματική. Ἀναμφισβητήτως κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην εἶναι ἀντισυνταγματική, διότι, τὸ ἄρθρον 65 τοῦ Συντάγματος λέγει ὅτι ἡ Βουλὴ διὰ τοῦ Κανονισμοῦ της ρυθμίζει τὰ τῆς λειτουργίας της καὶ τὰς σχέσεις τῶν ὑπαλλήλων. Δὲν δίδει, λοιπόν, τοιαύτην δύναμιν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Δι’ αὐτὸ εὐθὺς ἀμέσως διεφώνησα μὲ τὰς ἀπόψεις τοῦ σεβαστοῦ μου διδασκάλου ὅτι θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἀρχῆς καὶ μετὰ ταῦτα ἠμπορεῖ νὰ ἐρευνηθῇ τὸ συνταγματικὸν θέμα καὶ δι’ ἀποφάσεως τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς νὰ λυθῇ τὸ θέμα. Τὸ Σύνταγμα, δὲν ἑρμηνεύεται δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, ὅπως καὶ δὲν συντάσσεται διὰ κοινῆς συνθέσεως τῆς Βουλῆς. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι θὰ εἶναι σύμφωνος ὁ σεβαστός μου διδάσκαλος, ὅπως καὶ ὁ ἕτερος διδάσκαλός μου, ὁ κ. Τσάτσος τοῦ ὁποίου θὰ ἠθέλαμε νὰ ἀκούσωμεν τὴν γνώμην καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀκουσθῇ καὶ ἡ γνώμη του, διότι θὰ εἶναι θλιβερόν, ἐὰν διὰ τῆς δυνάμεως τῆς πλειοψηφίας περάσωμεν ἕνα νόμον καὶ αὔριον τὰ Δικαστήρια, τὸν κηρύξουν ἀντισυνταγματικόν.

§118Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Πῶς ἄλλως βλέπετε τὴν δυνατότητα τῆς διαδικασίας; Ὑπάρχουν φάσεις εἰς τὴν ἀποκρυστάλλωσιν τῆς βουλήσεως τῆς πολιτείας. Αἱ φάσεις αὐταὶ εἶναι διάφοροι. Ἡ μία εἶναι ἡ παροῦσα. Εἰς τὴν παροῦσαν φάσιν, ἡ πλειοψηφία θὰ ἀποφασίσῃ. Ὑπάρχει πέραν αὐτοῦ ἡ φάσις ἡ δικαστική. Ἐὰν τυχὸν ὑπάρχῃ ὀρθότης εἰς τὰς παρατηρήσεις περὶ ἀντισυνταγματικότητος μιᾶς διατάξεως καὶ ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἡ πλειοψηφία, νομίσῃ, ὅτι δὲν ὑπάρχει συνταγματικὴ ἀταξία, τότε τὸ θέμα θὰ κριθῇ ἐνδεχομένως ὑπὸ τῶν δικαστηρίων. Εἰς τὴν φάσιν ὅμως αὐτὴν δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος. Θέλετε, ἀγαπητὲ συνάδελφε, καὶ ἀφοῦ χρησιμοποιεῖτε τὸν ὅρον ὁμιλοῦντες πρὸς ἐμὲ τοῦ καθηγητοῦ, ἀγαπητὲ παλαιὲ μαθητά, θέλετε νὰ ἀποφανθῇ ἡ μειοψηφία; Πῶς νὰ γίνῃ;

§119Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Δὲν ὡλοκλήρωσα τὴν γνώμην μου, κ. Πρόεδρε. Θὰ παρεκάλουν νὰ ἀκούσω τὴν γνώμην σας....

§120ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Κυβερνητικός).... (Διακόπτει μὴ ἀκουόμενος).

§121Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Θὰ ἤθελα νὰ ἀκούσω τὴν γνώμην σας διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖος ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ μαθήματα, σεῖς ἢ ἐγώ;

§122Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχει δικαίωμα ὁ βουλευτὴς νὰ προκαλῇ τὴν πλειοψηφίαν;

§123Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς μὲν τὸν κ. συνάδελφον θὰ τοῦ εἴπω, ὅτι δὲν ἤκουσε τί μοῦ εἶπεν ὁ ἕτερος κ. συνάδελφος. Δὲν διαφωνῶ, ἐν προκειμένῳ, κ. καθηγητά, μαζί σας. Βεβαίως, δὲν θὰ ὑποστηρίξω ὅτι ἡ μειοψηφία θὰ ἐπιβάλῃ τὴν γνώμην της, ἀλλὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ὑποστηρίξω εἶναι τὸ ἑξῆς, ὅτι εἰς αὐτὰ τὰ θέματα δὲν πρέπει νὰ ἰσχύῃ ἡ ἀριθμητικὴ δύναμις καὶ ὁ κάθε ἕνας εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ διαστέλλῃ τὴν νομικήν του γνώμην, ἔστω καὶ διὰ νὰ ἴδῃ αὔριον ποῖος εἶχε δίκαιον ἐπὶ τῶν νομικῶν θεμάτων. Βεβαίως, ἐὰν νομίζητε σεῖς καὶ ὁ κ. Τσάτσος ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσῃ ἡ πλειοψηφία, ἐγὼ θὰ ἀναμείνω τὴν ἀπόφασιν τοῦ δικαστηρίου νὰ ἴδω ποῖος εἶχε δίκαιον. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦ χρόνου τῆς ὑποβολῆς τῆς ἐνστάσεως, εἶναι γνωστὸν ὅτι πάντοτε αἱ ἐνστάσεις δημοσίας τάξεως καὶ ἀναμφισβητήτως εἶναι τοιαύτη μία ἔνστασις ποὺ ἀφορᾷ ζητήματα συνταγματικά, δύναται νὰ προηγηθῇ καὶ ὅταν θὰ συζητῆται τὸ 47ον ἄρθρον τοῦ παρόντος νομοσχεδίου.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ἔχει κανεὶς καμμίαν ἀντίρρησιν, ἀλλοῦ διαφωνοῦμεν.

§125Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ παρεμπῖπτον θέμα ἐτελείωσεν. Ὑπεβάλατε ἤδη πρότασιν περὶ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας.

§127Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ ζητῶ τὸν λόγον καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω τί θέλω νὰ εἴπω.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Κρούων τοὺς κώδωνας). Ἐτελείωσεν ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλήσετε.

§129Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ ἀφαιρέσητε τὸν λόγον ὅταν ζητῶ νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§130ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τίθεται ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς τὸ ἀνακῦψαν παρεμπῖπτον θέμα. Ἤτοι, ἐὰν τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον κατ’ ἀρχὴν εἶναι συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον βάσει τοῦ ἄρθρου 39 Κ.Β. ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος. Ὑπεβλήθη δὲ ὑπὸ τῶν κ. συναδέλφων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τῶν διαμαρτυρουμένων, αὐτὴν τὴν στιγμὴν πρότασις περὶ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦτο, ἥτις ἔχει οὕτω: «Πρὸς Τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνομεν ὅπως διεξαχθῇ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία ἐπὶ τῆς προτάσεώς μας ἐπὶ ἀπαραδέκτου συνταγματικῶς τοῦ νομοσχεδίου, ὡς εἰσαχθέντος κατὰ παράβασιν τοῦ ἄρθρου 59 τοῦ Συντάγματος, ἐφ’ οὗ διεξήχθη συζήτησις εἰς τὴν Βουλὴν ὡς λ.χ., διότι δὲν ὑπάρχει ἐπὶ τροπολογιῶν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου εἰσηγητικὴ ἔκθεσις Γεν. Λογιστηρίου κ.λ.π. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1963 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Ε. Δενδρινός, Μ. Στεφανίδης, Σ. Τσιαπάρας, Ε. Κοθρῆς, Δ. Παπασπύρου, Γ. Μαῦρος, Χ. Ρουχωτᾶς, Ι. Μελᾶς, Γ. Μπακατσέλος, Ν. Ζορμπᾶς, Β. Ἐφραιμίδης, Ι. Εὐαγγελίδης, Θ. Παππᾶς, Ε. Σακελλάρης, Μ. Σβώλου, Α. Ἀντωνίου. Ἑπομένως θὰ διεξαχθῇ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία καὶ καλοῦνται οἱ κ.κ. Γ. Σταμάτης καὶ Ν. Ἀλαβᾶνος.

§131Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ἔχετε στοιχειώδη εὐαισθησίαν, ἐφ’ ὅσον ὑποβάλλεται μομφὴ ἐναντίον σας, πρέπει νὰ κατέλθετε ἀπὸ τὴν ἕδραν.

§132ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ἀνάγνωσις τοῦ καταλόγου θὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τοὺς ὑποβαλόντας τὴν πρότασιν. Τὸ ὑπὸ κρίσιν θέμα τίθεται ὡς ἑξῆς: Οἱ παραδεχόμενοι ὅτι ἀπαραδέκτως ὑπεβλήθη τὸ σχέδιον νόμου εἰς τὴν Βουλὴν θὰ λέγουσι ναί, οἱ μὴ παραδεχόμενοι θὰ λέγουσι ὄχι.

§133Ι. ΜΕΛΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παραβιάζετε τὸν Κανονισμὸν καὶ τὸ Σύνταγμα. Διαμαρτυρόμεθα. Οἱ κ.κ. Β. Ἐφραιμίδης, Μ. Στεφανίδης καὶ Γ. Μπακατσέλος διαμαρτύρονται, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος παραβιάζει τὸν Κανονισμὸν καὶ ἀρνεῖται νὰ δώσῃ τὸν λόγον εἰς τὸν κ. Γ. Μπακατσέλον. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν ἄρχεται ἡ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως, τῶν κ.κ. βουλευτῶν, ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα). (Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ψηφοφορίας, τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα):

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διεξαχθείσης ψηφοφορίας. Ἐψήφισαν ἐν συνόλῳ 125. Ναὶ 22, ὄχι 102. Παρών 1. Συνεπῶς, ἡ πρότασις περὶ τοῦ συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου τῆς κατ’ ἀρχὴν συζητήσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἀπερρίφθη. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν συζήτησιν. Ὁ κ. Γ. Μαῦρος ἔχει τὸν λόγον.

§135Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, μέσα εἰς τὰ ὅρια τοῦ τετάρτου θὰ προσπαθήσω δι’ ὀλίγων νὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς. Ἡ Κυβέρνησις τὸ ἐχαρακτήρισεν ὡς ἐξόχως φιλεργατικόν, ἐνῷ ἡ Ἀντιπολίτευσις τὸ κατήγγειλεν ὡς νομοσχέδιον σαφῶς ἀντεργατικὸν καὶ ἀποβλέπον εἰς τὸ νὰ θέση τὸν συνδικαλισμὸν ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ κρατοῦντος κόμματος. Κάπου πρέπει νὰ εὑρίσκεται ἡ ἀλήθεια. Ἂν κρίνωμεν ἀπὸ τὸν κοινωνικὸν σάλον, τὸν ὁποῖον προεκάλεσε τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἀπὸ τὸ κῦμα τῶν ἀπεργιῶν, καὶ ἀπὸ τὰς ἐξαγγελθείσας εἰς πανελλήνιον κλίμακα, ἂν κρίνωμεν ἀπὸ τὰς ἑκατοντάδας τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπεβλήθησαν καὶ ἀπὸ βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως, κυρίως, ἂν ἀκόμη λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου ἐτάχθησαν βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ δίκαιον εὑρίσκεται εἰς τὴν πλευρὰν ἐκείνην, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τὸ νομοσχέδιον ὡς σαφῶς ἀντεργατικόν. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἦτο εὐτυχὴς ἂν εὕρισκε μίαν ἀφορμὴν ν’ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον. Ἂν δὲν τὸ πράττῃ, τὸ κάμνει διὰ λόγους γοήτρου καὶ νομίζω, ὅτι διαπράττει καίριον σφάλμα, διότι εἰς θέματα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν τοιαύτην συγκίνησιν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὸ κυβερνητικὸν γόητρον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προτάσσεται. Τὸ ἴδιον σφάλμα πράττει ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὰ θέματα τῶν ἐκπαιδευτικῶν. Ἀναγνωρίζει ὅτι ἔχουν δίκαιον, ἀλλὰ ζήτημα γοήτρου τὴν ἐμποδίζει νὰ τὸ ἀναγνωρίσῃ δημοσίᾳ καὶ νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὴν πρωτοφανῆ ἀπεργίαν, ἡ ὁποία ἐξέσπασεν εἰς τὴν χώραν ἀπὸ 20 ἡμερῶν. Κύριοι βουλευταί, πρὶν εἰσέλθω εἰς 3–4 βασικὰ σημεῖα τοῦ νομοσχεδίου, θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν βραχεῖαν ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας. Εἰς τὴν δευτέραν ὁμιλίαν του ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ἔθιξε γενικώτερα θέματα οἰκονομικῆς πολιτικῆς — καὶ θὰ τὸν παρεκάλουν ἂν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ, ἐπειδὴ εἰς ἐκεῖνον ἀπαντῶ — ὡμίλησε ἐπὶ τῆς ἀνακατατάξεως τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, δίδων ἑρμηνείαν εἰς αὐτὸ τὸ κῦμα ἐρημώσεως τῆς ὑπαίθρου, καὶ εἶπεν ὅτι αὐτὸ εἶναι μία φυσικὴ ἐξέλιξις, διότι ἡ χώρα ἐκβιομηχανίζεται καὶ λαμβάνει μίαν νέαν μορφὴν ἢ οἰκονομίαν. Εἶπεν ὅτι αὐτὸ γίνεται ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας. Τοῦτο, κ. βουλευταί, θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς, ἂν ἠδυνάμεθα νὰ τὸ δεχθῶμεν. Ἀλλ’ αὐτὸ ἦτο ἡ αἰτία. Ὁ πληθυσμὸς τῆς ὑπαίθρου, ὁ ὁποῖος εἰσρέει εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα ὁδηγεῖται ἐπὶ τὴν ἀπόγνωσιν. Ἐρχόμενος εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα δὲν ἐντάσσεται εἰς τὴν παραγωγικὴν διαδικασίαν τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτουμένης χώρας. Ζῇ παρασιτικῶς ὑπὸ συνθήκας ἀθλίας καὶ ἀναμένει μίαν εὐκαιρίαν, διὰ νὰ μεταναστεύσῃ, ἀλλὰ καὶ ἡ μετανάστευσις δὲν εἶναι εὐχερής, διότι πάντοτε ἔχει πάρα πολλὰς διαδικασίας καὶ ἐμπόδια, ἕως ὅτου ἐπιτευχθῇ ἡ σχετικὴ ἄδεια. Ἄλλωστε, ἡ μετανάστευσις δὲν εἶναι μόνον ἡ ἐπιθυμία τῶν ἀνέργων, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῶν ὑποαπασχολουμένων καὶ τῶν ἐργαζομένων ὅταν ἀπολαμβάνουσιν ἡμερομίσθια ἢ μισθοὺς πείνης καὶ ζητοῦν βελτίωσιν τῆς θέσεώς των εἰς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι προσφέρουν μεγαλύτερα ἡμερομίσθια. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἠσχολήθη μὲ τὸ θεωρητικὸν θέμα τοῦ ποσοστοῦ συμμετοχῆς τῶν ἐργαζομένων εἰς ἐξηρτημένας ἐργασίας δηλαδὴ τῶν μισθωτῶν εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα καὶ παρουσίασε μερικοὺς ἀριθμούς, διὰ δὲ τὸ ὕψος τῶν μισθῶν ἀνεφέρθη καὶ εἰς στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἤντλησαν ἀπὸ τὸν ἡμερήσιον καὶ τὸν περιοδικὸν τύπον καὶ ἀπὸ ὡρισμένον δημοσιογραφικὸν ὄργανον, τὸ ὁποῖον δὲν τυποῦται κἄν, ἀλλὰ κυκλοφορεῖ πολυγραφημένον. Αὐτή, κύριοι βουλευταί, εἶναι μία μέθοδος ἀπαράδεκτος, ἡ ὁποία ἀποδεικνύει εἰς ποῖον σημεῖον ἀποδιοργανώσεως ἔχουν φθάσει αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Ἡ πορεία τῆς δημιουργίας τῆς ὑποαπασχολήσεως, ὁ ρυθμὸς τῆς συμμετοχῆς τῶν μισθωτῶν εἰς τὸν ἐθνικὸν εἰσόδημα, εἶναι θέματα, τὰ ὁποῖα εἰς ὅλον τὸν δυτικὸν κόσμον τοὐλάχιστον παρακολουθοῦνται, ὡς ὁ πυρετὸς τοῦ ἀσθενοῦς, καθημερινῶς καὶ αἱ σχετικαὶ εἰδήσεις λαμβάνουν δημοσιότητα, διὰ νὰ δύναται νὰ παρακολουθῇ τὸ κοινόν. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς Ἐργασίας νὰ ἀντλῇ τὰς πληροφορίας του ἀπὸ ἰδιωτικὰς πηγάς. Διότι συμβαίνει αὐτὸ τὸ παράδοξον εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἀντὶ οἱ ἰδιῶται νὰ χρησιμοποιοῦν δημόσια στοιχεῖα, τὸ Κράτος χρησιμοποιεῖ καὶ ἀντλεῖ τὰς πληροφορίας διὰ σοβαρώτατα θέματα τῆς οἰκονομίας ἀπὸ ἰδιωτικὰς πηγάς. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀμφιβολία, ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τῆς χώρας εἶναι πολὺ χαμηλὸν —ἔχει λεχθῆ κατ’ ἐπανάληψιν, ὁμολογεῖται ἀπὸ ὅλας τὰς πηγὰς— καὶ εἶναι ἐπίσης κατὰ τρόπον ἄνισον κατανεμημένον. Ἐὰν οἱονδήποτε ὑπεύθυνον βιβλίον ἀνοίξετε, οἱανδήποτε μελέτην εἴτε Ἑλληνικήν, εἴτε ξένην ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, θὰ διαβάσητε ὅτι ὡρισμέναι περιοχαὶ τῆς χώρας ἰδίως ὀρειναὶ καὶ ὡρισμέναι ἀκριτικαὶ ἔχουν εἰσόδημα κατὰ κεφαλὴν πολὺ κατώτερον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἔχουν αἱ περισσότεραι ὑποανάπτυκτοι περιοχαὶ τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς. Συνεπῶς δὲν νομίζω ὅτι πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας νὰ καυχᾶται διότι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 25 δραχμῶν τῆς ἀνειδικεύτου γυναίκας ἔγινε 35 ἢ 40 δρχ. Διότι καὶ αὐτὸ εἶναι ἡμερομίσθιον πείνης. Ἀποτελεῖ δὲ μίαν θεμελιώδη πλάνην ἀπὸ τὴν ὁποίαν πρέπει ἐγκαίρως νὰ ἀπαλλαγῶμεν, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία μέσα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν νὰ σταδιοδρομήσῃ, νὰ ἐπιβιώσῃ, στηριζομένη εἰς τὰ χαμηλὰ ἡμερομίσθια. Ἐὰν ὑπάρχουν κλάδοι τῆς οἰκονομίας, οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὴν συναγωνιστικότητά των εἰς τὰ χαμηλὰ ἡμερομίσθια, εἰς τὰ ἡμερομίσθια πείνης, αὐτοὶ οἱ κλάδοι θὰ καταρρεύσουν μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν καὶ μὲ νομοτέλειαν φυσικοῦ φαινομένου. Διότι εἶναι δυνατὸν νὰ κρατηθῇ τὸ ἐργατικὸν δυναμικὸν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν μὲ τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 25 δραχμῶν ἢ τῶν 40, ὅταν εἰς ἀπόστασιν 2 ὡρῶν μὲ τὸ ἀεροπλάνον τὸ ἡμερομίσθιον εἶναι 150 ἢ 200 δρχ.; Δὲν θὰ μείνῃ ἄνδρας εἰδικευμένος ἐργάτης εἰς αὐτὴν τὴν χώραν. Προχθὲς μὲ ἐπεσκέφθη λιθογράφος τῶν Ἀθηνῶν καὶ μοῦ εἶπεν ὅτι μετὰ μεγάλης δυσκολίας συγκρατεῖ τοὺς τεχνίτας του, διότι μεταναστεύουν εἰς ἄλλας χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία, ἐὰν θέλῃ νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ ἐν γένει ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία πρέπει νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ παράγῃ εἴδη εἰς τιμὰς συναγωνιστικάς, δηλαδὴ τιμάς, εἰς τὰς ὁποίας ἠμπορεῖ νὰ συναγωνισθῇ τὰς βιομηχανίας τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ὅταν ἀκόμη πληρώνῃ τριπλάσια ἢ τετραπλάσια τῶν σημερινῶν ἡμερομίσθια, δηλαδή, ὅσον πληρώνουν αἱ οἰκονομίαι τῶν ἄλλων χωρῶν τῆς Εὐρώπης. Θὰ εἰσέλθω τώρα εἰς τὰ ὀλίγα σημεῖα τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ ἀρχίζω ἀπὸ τὸ περίφημον θέμα τῆς εἰσφορᾶς. Ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ κατέστησεν ἀδύνατον τὴν δημιουργίαν ἐλευθέρου συνδικαλισμοῦ εἰς τὴν χώραν. Οὐδεὶς πιστεύει, οὔτε καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν παράταξιν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἐλεύθερος συνδικαλισμός, ὅταν αἱ εἰσφοραὶ περιέρχωνται εἰς ὡρισμένην ὀργάνωσιν, ἡ ὁποία τελεῖ κατὰ ἕνα ἢ ἄλλον τρόπον ὑπὸ κυβερνητικὸν ἔλεγχον. Διότι καὶ ὁσάκις ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν Κυβέρνησιν τὴν σημερινὴν ἢ ἀκόμη ἐνισχύει κἄποιαν ἀπεργίαν, αὐτὸ εἶναι ἕνα ἁπλοῦν πρόσχημα, διὰ νὰ φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι συνδεδεμένη ἀπολύτως μὲ τὴν Κυβέρνησιν, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν οὐσίαν συμβαίνει. Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ ἡ ἐφεύρεσις, ὅτι ἡ εἰσφορὰ δὲν εἶναι ὑποχρεωτική, διότι πᾶς τις δύναται, συνδικαλισμένος ἢ μή, νὰ δηλώσῃ ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ καταβάλῃ, εἶναι μία ἐφεύρεσις σατανική, ἡ ὁποία ὅμως δι’ ὅσους γνωρίζουν τὰ Ἑλληνικὰ πράγματα δὲν δύναται οὐδένα νὰ πείσῃ. Διότι, κύριοι βουλευταί, ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψει τὸ κρατοῦν κλῖμα εἰς τὸν τόπον, τὸ κλῖμα αὐτῆς τῆς φοβίας, τὸ κλῖμα τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ κομματικοῦ Κράτους, δὲν τολμοῦν καὶ ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ μὴ καταβάλλουν τὴν εἰσφορὰν νὰ τὸ δηλώσουν. Διότι εἰς πολλὰς περιπτώσεις δήλωσις ἀρνήσεως καταβολῆς εἰσφορᾶς πρὸς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ μίαν πρόκλησιν τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν νὰ ἀνοίξουν φάκελλον δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἠρνήθη νὰ καταβάλῃ εἰσφοράν. Διότι θὰ τοῦ εὕρουν κἄποιον στοιχεῖον, διὰ νὰ τὸν θεωρήσουν ὡς ὕποπτον ἐθνικῶν φρονημάτων. Μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπόψε ὅτι τὸ Κέντρον καὶ ἡ ἀριστερὰ ἔχουν ἐπιρροὴν εἰς τὰ ἐργατικὰ συνδικᾶτα καὶ ἔχουν τρόπον νὰ δώσουν λύσιν εἰς τὸ πρόβλημα αὐτό, νὰ πείσουν κατὰ πλειοψηφίαν τοὺς ἐργαζομένους νὰ δηλώσουν ὅτι δὲν θέλουν νὰ καταβάλλουν τὴν εἰσφορὰν αὐτὴν ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ἀλλὰ διατὶ νὰ πᾶμε εἰς τὸν δρόμον αὐτὸν καὶ νὰ μὴ κάμωμεν κάτι ἁπλούστερον, τὸ ὁποῖον καὶ σεῖς, κύριοι βουλευταὶ τῆς πλειοψηφίας, ἐὰν θέλητε πράγματι νὰ ἔχωμεν ἐλεύθερον συνδικαλισμόν, εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἐπιτύχωμεν μὲ μίαν τροποποίησιν τοῦ νόμου. Θὰ εἴπωμεν εἰς τὸν νόμον αὐτόν, ὅτι ὅποιος θέλει δηλώνει ὅτι θέλει νὰ καταβάλῃ, νὰ εἶναι θετικὴ ἡ δήλωσις, ὄχι ἀρνητική, νὰ δηλώσῃ ὅτι δὲν θέλει νὰ καταβάλῃ. Θὰ δηλώσῃ ὅτι θέλει νὰ καταβάλῃ καὶ τότε θὰ ἴδωμεν πράγματι ἐὰν ἡ σημερινὴ Γ.Σ.Ε.Ε., ἡ σημερινὴ συνδικαλιστικὴ ὀργάνωσις ἀπολαμβάνει τῆς πραγματοποιήσεως τῶν ἐργαζομένων ἢ ὄχι. Ἄλλως τε ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ὑπονομεύει εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν τὸν συνδικαλισμὸν προκύπτει καὶ ἀπὸ ὡρισμένα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε τὸν τελευταῖον καιρόν, διὰ νὰ πλήξῃ τὸν ἀγῶνα τῶν συνδικαλισμένων, ἐννοῶ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε, διασπάσεως τοῦ ἀγῶνος τῶν συνδικαλισμένων εἰς τὸν τραπεζιτικὸν κλάδον. Διότι οἱ διοικηταὶ τῶν 4 μεγάλων τραπεζῶν ἐντολῇ τῆς Κυβερνήσεως ἦλθον εἰς ἐπαφὴν οὐχὶ μὲ τὴν Ὁμοσπονδίαν, ἀλλὰ μὲ κλαδικὰς ὀργανώσεις, ἀγνοοῦντες τὴν κυρίαν ἐκπροσώπησιν. Αὐτό, κύριοι βουλευταί, εἰς οἱανδήποτε δημοκρατικὴν χώραν τῆς Δύσεως θὰ ἐθεωρεῖτο ἀπαράδεκτον. Οὐδέποτε Ἄγγλος ἢ Γάλλος, θὰ διενοεῖτο ποτὲ νὰ συνάψῃ συμφωνίαν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Συνομοσπονδίαν μὲ προσπάθειαν καὶ πρόθεσιν διασπάσεως τοῦ συνδικαλιστικοῦ ἀγῶνος. Ἕτερον σημεῖον τοῦ κρινομένου νομοσχεδίου, ἀναγόμενον εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας, ἀφορᾷ τὸ δικαίωμα τοῦ Ὑπουργοῦ νὰ παραπέμψῃ εἰς Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον συλλογικὴν σύμβασιν, ὅταν κατὰ τὴν ἄποψιν τῆς Κυβερνήσεως δὲν συμφωνῇ πρὸς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν αὐτῆς. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι μεταβιβάζεται εἰς Δικαστήρια ἡ κρίσις ἂν ὡρισμένα μέτρα συμφωνοῦν ἢ ὄχι πρὸς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ σύνθεσις τοῦ Δικαστηρίου, εἰς τὸ ὁποῖον κυρίαρχον γνώμην θὰ ἔχουν δημόσιοι ὑπάλληλοι, θὰ ἀπηχῇ οὐσιαστικῶς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀνάγκη νὰ θίξω, εἶναι τὸ θέμα τῆς διοικήσεως τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Μὲ τὸ ἄρθρον 27 τοῦ νομοσχεδίου δίδονται εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας κυριολεκτικῶς δικτατορικὰ δικαιώματα διὰ τὴν ὀργάνωσιν καὶ λειτουργίαν τῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων. Μὲ Β. Διάταγμα, εἶναι δυνατὸν νὰ θεσπίζωνται, συμπληροῦνται, τροποποιοῦνται ἢ καὶ καταργοῦνται ἀκόμη καταστατικαὶ διατάξεις, ἀφορῶσαι τὴν ὀργάνωσιν καὶ λειτουργίαν τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ἐν Ἑλλάδι. Δὲν γνωρίζω ἄλλας περιπτώσεις εἰς τὴν Ἑλληνικὴν νομοθεσίαν, ποὺ παρομοίας ἐκτάσεως ἐξουσίαι παρεδόθησαν εἰς ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν χωρὶς γνῶσιν τῆς Βουλῆς καὶ χωρὶς τὴν σύμφωνον γνώμην τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων, νὰ θέτῃ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχόν του τὸν τεραστίας ἐκτάσεως διὰ τὸ σημερινὸν Κράτος θεσμὸν τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Θὰ δύναται ἀκόμη κατὰ τὸ ἄρθρον 27 παράγρ. 3δ καὶ τὴν διάθεσιν τῶν κεφαλαίων τῶν Ὀργανισμῶν νὰ καθορίζῃ ἡ Διοίκησις κατὰ τὴν ἀνεξέλεγκτον κρίσιν της. Μὲ τὸ ἴδιον ἄρθρον 27 ἡ ἐκπροσώπησις τῶν ἠσφαλισμένων εἰς τὰς διοικήσεις τῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ἀνατίθεται τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., ἡ ὁποία καὶ θὰ ὑποδεικνύῃ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν ἠσφαλισμένων. Ὅπου, δηλαδή, αἱ καταστατικαὶ διατάξεις τῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως προβλέπουν περὶ τοῦ τρόπου ὑποδείξεως τῶν ἐκπροσώπων, ὁσάκις μὲν ἀναφέρωνται εἰς ἐργοδότας διατηροῦνται ἐν ἰσχύϊ, ὁσάκις ἀναφέρωνται εἰς ἐκπροσώπους μισθωτῶν καταργοῦνται, ἡ δὲ σχετικὴ ὑπόδειξις ἀνατίθεται εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, παραπαίει εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς καὶ ὁμοιάζει μὲ μποξέρ, ὁ ὁποῖος δεχθεὶς ἀλλεπάλληλα κτυπήματα τοῦ ἀντιπάλου του, ἔχει περιέλθει εἰς σύγχυσιν, κτυπᾷ δεξιὰ–ἀριστερά, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ τὶ πράττει. Ἡ ἰσχυρὰ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ καυχᾶται, ὅτι ἀπεκατέστησε πολιτικὴν ὁμαλότητα εἰς τὴν χώραν. Ἰδοὺ ἡ πολιτικὴ ὁμαλότης. Ὅλαι αἱ κοινωνικαὶ τάξεις εὑρίσκονται εἰς ἐξέγερσιν. Δοκιμασίαν διέρχονται ὅλοι οἱ θεσμοὶ πολιτικοὶ καὶ πολιτειακοί. Ἡ Ἐκκλησία, αἱ Ἔνοπλοι Δυνάμεις, τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, τὸ Κοινοβούλιον, ὁ Συνδικαλισμός, ἡ Ἐκπαίδευσις, ὅλα διέρχονται δεινὴν κρίσιν μέσα εἰς τὸ κλῖμα τῆς πολιτικῆς ὁμαλότητος, τὸ ὁποῖον ἐπέτυχεν ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ. Κῦμα ἀπεργιῶν ἀναπτύσσεται εἰς ὅλην τὴν χώραν. Οἱ γονεῖς, οἱ μαθηταί, οἱ φοιτηταί, οἱ διδάσκαλοι, οἱ ἐργάται, οἱ βιοτέχναι, οἱ ἐπαγγελματίαι, οἱ ἀγρόται, ὁ κλῆρος, ὅλαι αἱ τάξεις τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας, εὑρίσκονται εἰς ἐξέγερσιν ἐναντίον τῆς πολιτικῆς τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Σπανίως Κράτος παρουσίασε παρόμοιον θέαμα συγχύσεως, ἀποσυνθέσεως καὶ παρακμῆς. (Χειροκροτήματα).

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Σακελλάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§137Ε. ΣΑΚΕΛΛΑΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἤθελα κατ’ ἀρχὴν νὰ ἀναφερθῶ εἰς ὅσα ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, παρεμβαίνων, εἶπε διὰ τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφοράν. Εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπευθυνόμενος πρὸς ἡμᾶς ὅτι: Σεῖς ἂν θέλητε ἠμπορεῖτε νὰ χρεωκοπήσητε τὸν θεσμὸν τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Νὰ καλέσητε τοὺς ἐργάτας νὰ μὴν καταβάλουν τὴν εἰσφοράν των. Ἄν δὲ κατὰ τὰ 8)10 δὲν τὴν πληρώσουν εἶναι ἐνδεχόμενον καὶ οἱ ἡγήτορες τῆς ΓΣΕΕ τότε νὰ ἀντιμετωπίσουν κατ’ ἄλλον τρόπον τὸ θέμα. Κατ’ ἀρχὴν τὸ πρόβλημα τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τίθεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Διατὶ νὰ μὴν τὸ θέσωμεν κατὰ τὸν ἀντίθετον τρόπον; Νὰ ἀποφασίσουν οἱ ἐργάται οἱ ἴδιοι διὰ τὸ ζήτημα αὐτό. Καὶ τότε θ’ ἀποδειχθῇ ποίαν ἐμπιστοσύνην ἔχει ἡ ἐργατικὴ τάξις εἰς τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Θὰ ἀναφερθῶ εἰς μερικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα προέρχονται ἐξ αὐτῆς τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ὡς γνωστὸν ἡ ἐργατικὴ συνδρομὴ πρὸς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. κατ’ ἄτομον εἶναι 0,50 δραχμῆς. Ἀπὸ τῆς 13.10.58 μέχρι τῆς 30.6.61 δηλαδὴ εἰς 32½ μῆνας ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἰσέπραξεν 341.544 δραχ. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι μόνον 21.116 ἐργάται κατέβαλον συνδρομήν. Καὶ πρέπει νὰ τονισθῇ ὅτι πρόκειται περὶ συνδρομῆς πρὸς Σωματεῖα. Ἂν ἐπρόκειτο διὰ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. τότε θὰ ἦσαν ἀσφαλῶς πολὺ ὀλιγώτερα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει τὶ εἴδους ἐμπιστοσύνην τρέφει ἡ ἐργατικὴ τάξις πρὸς τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Δὲν γνωρίζει ἐπίσης ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὅτι τὸ νὰ μὴ πληρώσουν τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν οἱ ἐργάται ἀποτελεῖ πρᾶξιν ἡρωϊσμοῦ ἐκ μέρους των. Ἐγὼ ὁ ἴδιος ἀνέφερον ἤδη πρό τινος εἰς τὴν Βουλὴν τὴν περίπτωσιν καθ’ ἥν ἐργάτης μεταβὰς εἰς τὸ ἐργατικὸν κέντρον Βόλου διὰ νὰ ὑποβάλῃ δήλωσιν μὴ καταβολῆς εἰσφορᾶς, ἐδάρη ὑπὸ τοῦ Προέδρου αὐτοῦ ἐντὸς τοῦ ἐργατικοῦ Κέντρου. Ἔχω ἐπίσης ἀναφορὰς ἀπὸ τὴν Λάρισαν ὅπου ἐξεδιώχθησαν ἐκ τῆς ἐργασίας των ἐργάται, οἵτινες ὑπέγραψαν δηλώσεις μὴ καταβολῆς τῆς εἰσφορᾶς. Ἀλλὰ εἶναι ἄγνωστον ὅτι αἱ βασικαὶ ἐργατικαὶ ὀργανώσεις κυρίως εἰς τὰς μεγάλας πόλεις ὅπου στοιχειωδῶς οἱ ἐργάται ἠμπόρεσαν νὰ ἐκφράσουν τὴν θέλησίν των δὲν κατέβαλον τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφοράν. Τὸ ἀποτέλεσμα ποῖον ὑπῆρξε; Διώξεις καὶ ἀπολύσεις. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀνέφερεν ὅτι ἐνδεχομένως ἂν κατὰ τὰ 8)10 οἱ ἐργάται δὲν καταθέσουν δήλωσιν περὶ καταβολῆς τῆς εἰσφορᾶς, τότε θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν ἀνακατατάξεις εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Καὶ ἐπειδὴ ὁ λόγος περὶ Γ.Σ.Ε.Ε. θὰ ἐπεθύμουν νὰ εἴπω μερικὰ πράγματα. Ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ ὁμὰς ἡ ὁποία παριστάνει τὴν ἡγεσίαν τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἐξ ὀνόματος δῆθεν ἑνὸς ἑκατομμυρίου ἐργατῶν, θὰ ἦτο ἐνδιαφέρον νὰ ἴδωμεν τὶ αὐτὴ ἀντιπροσωπεύει πράγματι. Ὡς εἶναι γνωστὸν ἡ Διοίκησις τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ἐξελέγη κατὰ τὸ 14ον Συνέδριον τοῦ 1961 εἰς τὸ ὁποῖον ἔλαβον μέρος περίπου 145.000 ἐργατῶν μόνον, αὐτὸς εἶναι ὁ ἀριθμὸς ποὺ δίδει ἡ ἰδία ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. Καὶ γεννᾶται τὸ εὔλογον ἐρώτημα. Διατὶ τόσον ὀλίγοι; Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὅλοι εἶναι ὀπαδοὶ τοῦ κ. Μακρῆ; Ὄχι, κύριοι συνάδελφοι. Οἱ διοικοῦντες τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. ἐμηχανεύθησαν ἕνα σύστημα ἐκλογικῆς ἀπάτης διὰ νὰ δύνανται μὲ εὐχέρειαν νὰ παίρνουν εἰς χεῖρας των τὴν διοίκησιν. Καὶ γνωρίζετε πῶς. Διὰ τῶν σωματείων, σφραγίδων καὶ τῶν ἀντισυνδέσμων. Π.χ. εἰς Ἀθήνας ὑπάρχουν 150 τέτοια σωματεῖα σφραγῖδες, τὰ ὁποῖα ἔχουν συνολικὴν δύναμιν 3.500 ἐργατῶν. Ἔστειλαν ὅμως εἰς τὸ συνέδριον τοῦ Ι.Κ.Α. 150 ἀντιπροσώπους. Δηλαδὴ κἄθε σωματεῖον ἕνα. Ἕνα μαζικὸν σωματεῖον ὅμως μὲ 3.500 ἐργάτας δύναμιν ἔστειλεν μόνον 7 ἀντιπροσώπους εἰς τὸ συνέδριον τοῦ Ι.Κ. Α. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον κατορθώνει ὁ κ. Μακρῆς, νὰ ἀναρριχᾶται καὶ νὰ κατακρατῇ τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις πλὴν περιορίζομαι λόγῳ τοῦ μικροῦ τοῦ χρόνου. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου ἀναφέρεται ὅτι κύριος σκοπός του εἶναι ἡ προσαρμογὴ τῶν διατάξεων πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας, ἐκείνων αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀντίθετοι πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας. Ἐν τούτοις τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου οὐδόλως μνημονεύει σειρὰν νόμων βρυκολάκων, θεσπισθέντων εἰς περιόδους ἀνωμαλίας, εὑρισκομένων ἐν ἰσχύϊ καὶ οἱ ὁποῖοι τυραννοῦν τοὺς ἐργαζομένους τῆς χώρας μας. Δὲν καταργεῖται, ἐπὶ παραδείγματι, καὶ παραμένει ἐν ἰσχύϊ ὁ νόμος 1958. Διατηροῦνται οἱ νόμοι 1984)39 καὶ 1986)39 βάσει τῶν ὁποίων κατὰ τὴν διάρκειαν εἰρηνικῆς περιόδου ἐπιστρατεύονται οἱ ἀπεργοὶ ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι. Διατηρεῖται, ἐπίσης, ἐν ἰσχύϊ ὁ νόμος 2348)53 ὅπως καὶ τὸ Ν.Δ. 2519) 1953 βάσει τῶν ὁποίων χιλιάδες καπνεργατῶν ἔχουν ἀπολυθῆ καὶ αἱ καπναποθῆκαι ἔχουν μεταβληθῆ εἰς στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Αἱ προτεινόμεναι ἐπίσης διὰ τοῦ νομοσχεδίου τροποποιήσεις τοῦ νόμου 3239 δὲν πράττουν ἄλλο τὶ εἰμὴ νὰ συγκαλύπτουν καὶ νὰ ἐνισχύουν τὴν ἐπέμβασιν τῆς διοικήσεως εἰς τὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς υἱοθετοῦμεν τὸ πανεργατικὸν αἴτημα περὶ καταργήσεως τοῦ Ν. 3239 ἢ τοὐλάχιστον ριζικῆς τροποποιήσεώς του. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν ἔχει ἐξεγείρει τὸ σύνολον τῆς ἐργατικῆς τάξεως τῆς χώρας. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνα νομοθέτημα, ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἐξεγείρεται, ἀκριβῶς, ἡ ἐνδιαφερομένη ἀμέσως ἐργατικὴ τάξις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιῇ τὰ συμφέροντα τῆς τάξεως αὐτῆς. Θὰ ἦτο πρᾶξις, τοὐλάχιστον, σωφροσύνης διὰ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Ἄλλως θυέλλας θὰ θερίσῃ. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἔχει ἐξεγείρει τὸ σύνολον τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξεγείρωνται αἱ ἐργατικαὶ τάξεις ἐὰν ἱκανοποιοῦνται μὲ τὸ νομοσχέδιον. Θὰ ἦτο πράγματι μία πρᾶξις συνέσεως ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀπέσυρε τὸ νομοσχέδιον.

§138ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ἀλαβάνος, ἔχει τὸν λόγον.

§139Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, πρὸ ὀλίγου ἀνέπτυξα τὴν νομικήν μου γνώμην διὰ τὸ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Τὴν γνώμην μου ἐκείνην δὲν τὴν ἐγκαταλείπω. Φαίνεται ὅτι εἶναι μοιραῖον νὰ δημιουργοῦνται τοιαῦτα ζητήματα, ὅταν εἰσάγωνται τοιαῦτα ἐργατικὰ νομοσχέδια. Παρόμοιον θέμα ἐδημιουργήθη καὶ ἐλύθη κατὰ τὴν ἄποψιν τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξα, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον περὶ ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας παραπονεῖται ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐπὶ τέλους περιέχει καὶ διατάξεις εὐεργετικάς. Τὰ παράπονα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ δὲν ἀπευθύνονται μόνον πρὸς τοὺς βουλευτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως. Τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς παρούσης συζητήσεως εἶναι ὅτι ὑπάρχει σύμπτωσις ἀπόψεων ἀμφοτέρων τῶν πτερύγων, διότι συνάδελφος τῆς Συμπολιτεύσεως, ὁ κ. Δημητρᾶτος, μὲ τὴν πεῖραν τὴν ὁποίαν ἔχει, διότι διετέλεσεν Ὑπουργὸς Ἐργασίας, μὲ ἁδρὰ ἐπιχειρήματα, κατέδειξε τὴν ἀντεργατικότητα τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπίσης, ὁ διακεκριμένος συνάδελφος περὶ τὰ ἐργατικὰ κ. Ράλλης, ἐξέθεσεν ἀπόψεις ἀντιθέτους πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου. Μόνον ὅτι ὑπῆρξε διάφορος ὁ τρόπος τῆς ἐκθέσεως τῶν ἀπόψεων καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐξέθεσεν αὐτὰς μὲ μεγαλυτέραν ὀξύτητα. Τὸ νομοσχέδιον ἐβλήθη ἐκ τῶν μετόπισθεν μὲ βέλη δηλητηριώδη. Τὸ γεγονὸς ἄλλωστε, ὅτι ἔχουν ὑποβληθῆ ἄπειρες τροπολογίες ὑπὸ βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τὸ εὐτυχὲς γεγονός, ὅτι κατ’ αὐτὴν τὴν προκεχωρημένην ὥραν παρίστανται πολλοὶ Ὑπουργοὶ διὰ νὰ συγκρατήσουν τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅλα αὐτὰ σημαίνουν ὅτι τὸ νομοσχέδιον πάσχει. Βεβαίως ὑπάρχουν καὶ ὡρισμέναι διατάξεις παραδεκταί, ὅπως εἶναι ἡ διάταξις περὶ Ταμείου Μεταλλευτῶν καὶ ἡ διάταξις περὶ ΤΕΒΕ, ἀλλὰ εἶναι διατάξεις δευτερευούσης καὶ ἐπουσιώδους σημασίας, δὲν εἶναι διατάξεις οὐσιώδεις. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον κατατίθεται μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Ε.Κ.Α. καὶ μετὰ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις 98 καὶ 87. Διὰ τοῦ ἄρθρου 44 τῆς συμβάσεως τῶν Ἀθηνῶν ἔγιναν δεκτὰ τὰ ἄρθρα 48 καὶ 49 τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης περὶ ἐλευθέρας διακινήσεως τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἡμεραργίας, τὴν Κυριακὴν ἀργίαν, τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἐργατῶν καὶ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ζημιουμένων, τὴν διαμόρφωσιν τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας, τὰς περὶ κράτους θεωρίας, πάντα ταῦτα θὰ διαμορφοῦνται εἰς τὸν εὐρύτερον εὐρωπαϊκὸν χῶρον. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ κρίνωνται μὲ ἕνα γενικὸν πρίσμα. Μὲ τοὺς εἰδικευμένους ἐργάτας θὰ συμβῇ, ὅ,τι καὶ μὲ τὸ κεφάλαιον. Ὅπως λέγομεν, ὅτι τὸ κεφάλαιον δὲν ἔχει πατρίδα, τὸ ἴδιο καὶ ὁ εἰδικευμένος ἐργάτης θὰ σπεύσῃ ἐκεῖ ὅπου ἀμείβεται καλύτερον. Τὰ φαινόμενα ἤδη εἶναι γνωστὰ ἐκ τῆς εἰσροῆς συναλλάγματος ὑπὸ τῶν ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα κίνητρον καὶ δι’ ἄλλους ἐργάτας. Ἐπισημαίνω τὸν κίνδυνον αὐτόν, ὥστε ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ μέτρα κατὰ τῆς αἱμορραγίας αὐτῆς. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει σεβασμὸς καὶ πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις, τὰς ὁποίας ἀπεδέχθη ἡ Ἑλλὰς καὶ κακῶς πράττει ἡ Κυβέρνησις, διότι ἀργότερον ἡ ἀγορὰ τῆς ἐργασίας θὰ λειτουργήσῃ σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνας τῆς ἐργασίας καὶ οἱ ἐργοδόται καὶ οἱ ἐργάται θὰ διαμορφώσουν τὰ ἡμερομίσθια ἐκεῖ ποὺ ἀντέχουν, ἄνευ κρατικῆς παρεμβάσεως. Ἐλέχθησαν πολλὰ διὰ τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον. Θὰ εἶχον νὰ κάμω μίαν πρότασιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως εἰς αὐτὸ μετέχουν καὶ εἷς ὑπάλληλος τῶν ἐργοδοτῶν καὶ εἷς ὑπάλληλος τῶν ἐργατῶν, ὅπως εἰσηγοῦνται ὑπάλληλοι τῶν Ὑπουργείων Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας. Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον, διότι θὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅμως νὰ μὴ εἴπω τὰς ἀπόψεις μου διὰ τὸ ἄρθρον 27, διὰ τοῦ ὁποίου παρουσιάζεται ἡ ὑπαλληλικὴ τάξις ὡς κηδεμονευομένη, διότι ὁρίζει τὸ ἄρθρον 27, ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι θὰ ὁρίζωνται οὐχὶ ὑπὸ τῶν Κλαδικῶν Ταμείων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀφήσωμεν τὰ Ἐπικουρικὰ Ταμεῖα νὰ λειτουργήσουν ὡς ἐλειτούργησαν μέχρι σήμερον. Ἐλέχθη ὑπὸ τοῦ κ. εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας, ὅτι ἡ ἐργατική μας νομοθεσία δὲν ὑστερεῖ παρὰ κατά τι τῶν ἄλλων χωρῶν. Καὶ ἂν παραδεχθῶμεν αὐτό, ὑστεροῦμεν ὅμως τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας. Ἔχουν ἐκδοθῆ σωρεία ἀντιφατικαὶ ἀποφάσεις. Ἄλλην θέσιν λαμβάνει ὁ Ἄρειος Πάγος καὶ ἄλλην θέσιν τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ἐπίσης, εἶναι τὸ θέμα τῆς κωδικοποιήσεως τοῦ ἐργατικοῦ δικαίου, ἡ ὁποία πρέπει νὰ εἶναι οὐσιαστικὴ καὶ καθ’ ὕλην. Εἶμαι εἰς θέσιν νὰ βεβαιώσω, ὅτι εἰς πολλὰς περιοχὰς ἐργάται ὑπογράφουν ἀποδείξεις μὲ τὸ νόμιμον ἡμερομίσθιον, ἐνῷ δὲν λαμβάνουν περισσότερον τῶν 12 δραχμῶν. Ἐπίσης, δὲν ἐφαρμόζεται ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις. Οἱ εἰσπράκτορες τῶν ἐπαρχιῶν τοῦ ΤΕΒΕ, διότι ἀμείβονται μὲ ποσοστά, προσπαθοῦν νὰ εἰσπράξουν περισσότερα καὶ δημιουργοῦνται μεγάλαι ἀδικίαι, διότι οἱ ἐπαγγελματοβιοτέχναι δὲν κατατάσσονται εἰς ἀνάλογον κλάσιν. Θὰ πρέπει νὰ γίνῃ αὐστηρὰ σύστασις εἰς τὴν Ἐπιθεώρησιν Ἐργασίας καὶ εἰς τὰ Ἀστυνομικὰ ὄργανα τὰ ἀσχολούμενα μὲ τὸ ἔργον τῆς Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας, καὶ ἡ ἐπιθεώρησις νὰ εἶναι αὐστηροτέρα. Ἡ παραβίασις τῶν διατάξεων τοῦ ἐργατικοῦ δικαίου εἶναι δημοσίας τάξεως. Ἐν τούτοις ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ἀδίκημα αὐτὸ τὸ μειώνει ἀπὸ βαθμὸν πλημμελήματος, εἰς βαθμὸν πταίσματος εἰς τὸ ἄρθρον 17. Ἄλλο σημεῖον, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ ἐπισημάνω, εἶναι τὸ ζήτημα τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 τοῦ νομοσχεδίου γίνεται λόγος περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἐνῷ οὐδὲν προβλέπεται περὶ τοῦ θέματος τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας. Ἐπίσης ὅπου αἱ ἐπιχειρήσεις δὲν ἠνωχλήθησαν ἐπὶ μίαν 10ετίαν δὲν πρέπει νὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ καταβάλλουν συλλήβδην τὰ ὀφειλόμενα, διότι θὰ χρεωκοπήσουν. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι θὰ ἀκούσῃ τὰς ἀπόψεις ὅλων τῶν κ. συναδέλφων. Ἂς ἐλπίσωμεν ὅτι εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ τροποποιηθῇ τὸ νομοσχέδιον, οὕτως ὥστε νὰ ἀποδοθῇ νόμος ὡς ἀξίζει εἰς τὴν συμπαθῆ ἐργατικὴν τάξιν τῆς χώρας. (Χειροκροτήματα).

§140ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κυρία Α. Γιάννου, ἔχει τὸν λόγον. Ἀποῦσα, διαγράφεται. Ὑπεβλήθη πρότασις περὶ ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως, ἔχουσα οὕτω: Πρὸς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Κύριε Πρόεδρε, Ἐπειδὴ ἐκ τῶν ὅσων μέχρι τοῦδε ἐξετέθησαν κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, προέκυψαν σοβαραὶ καταγγελίαι ἀφορῶσαι τὴν διαχείρισιν τῶν πόρων τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐπιβάλλεται ἡ πλήρης ἀποσαφήνισις τῶν καταγγελθέντων διὰ τῆς καταθέσεως εἰς τὴν Βουλὴν τῶν σχετικῶν στοιχείων διαχειρίσεως. Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι βουλευταὶ προτείνομεν, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 36 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, τὴν ἀναβολὴν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου μέχρις οὗ ὁ ἁρμόδιος κ. Ὑπουργὸς καταθέσει εἰς τὴν Βουλὴν τ’ ἀφορῶντα τὴν διαχείρισιν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας στοιχεῖα. Παρακαλοῦμεν δέ, ὅπως ἡ σχετικὴ ἀπόφασις ληφθῇ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1963 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Ζ. Παπαλαζάρου, Ε. Ἀρβανιτάκις, Κ. Παπασπύρου, Ν. Ζορμπᾶς, Χ. Ρουχωτᾶς, Μ. Στεφανίδης, Σ. Κοθρῆς, Ι. Μελᾶς, Σ. Τσιαπάρας, Β. Ἐφραιμίδης, Ε. Σακελλάρης, Γ. Στεργίου, Μ. Σβώλου, Θ. Παππᾶς, Η. Ἠλιοῦ, Ι. Εὐαγγελίδης, Γ. Λαμπράκης. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κ.κ. ὑποβαλόντας τὴν πρότασιν νὰ μὴ ἐπιμείνουν καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι ἕως ὅτου φθάσει πρὸς συζήτησιν τὸ ἄρθρον αὐτό, ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ προσκομίσῃ τὰ σχετικὰ στοιχεῖα.

§141Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, κατετέθησαν καὶ ἔγγραφα καὶ στοιχεῖα καὶ πίνακες καὶ θὰ καταθέσω καὶ ἄλλα. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀποτελεῖ πρόφασιν, διότι οὐδεμία διάταξις περὶ Ἐργατικῆς Ἑστίας ὑπάρχει, πλὴν ἐκείνης, ἡ ὁποία προβλέπει τὴν κύρωσιν τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διὰ τῆς ὁποίας μειοῦται ἡ εἰσφορὰ ὡς πρὸς τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν εἰς τὸ ἥμισυ.

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον οἱ ὑποβαλόντες τὴν πρότασιν ἐπιμένουν, θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ψηφοφορίαν. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Α. Ψάρης καὶ Χ. Ρουχωτᾶς. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν λέγουσι ναί, οἱ μὴ παραδεχόμενοι λέγουσιν ὄχι.

§143Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν δικαιοῦσθε νὰ θέσητε ὑπὸ ψηφοφορίαν τὴν πρότασιν.

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κ. Γιαννούση. Θέλω νὰ ἐφαρμόσω τὸν Κανονισμόν. Γνωρίζετε, ὅτι ὁσάκις ζητεῖται ὁ λόγος ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, γίνεται δι’ αἰτήσεως δύο βουλευτῶν. Καὶ τὸ ἔχω ἐφαρμόσει πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Ἀλλά, πέραν τούτου, προχωρῶ καὶ λέγω, ὅτι ἐδῶ εἶναι ὀφθαλμοφανὴς ἡ παρουσία βουλευτῶν καὶ ἡ ἀπαρτία. Θέλουν λοιπὸν οἱ κ. συνάδελφοι νὰ ταλαιπωρηθῶμεν ὅλοι μαζί;

§145Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἀσχέτως ἐὰν ταλαιπωρούμεθα ἢ ὄχι, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ συζητῶμεν περαιτέρω, ἐφ’ ὅσον οἱ κύριοι θέλουν νὰ μᾶς ταλαιπωροῦν, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς παρακαλῆτε νὰ μὴ μᾶς ταλαιπωροῦν. Εἴχατε τὸ δικαίωμα νὰ θέσητε ὑπὸ ψηφοφορίαν τὴν πρότασιν; Γιὰ νὰ ἐξετάσωμεν τὸ ζήτημα. Τί σχέσιν ἔχει μὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου ἡ πρότασις τῶν κυρίων;

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ δικονομικῶς ἀντέστην εἰς τοῦτο. Ἔχει καθιερωθῆ, ὅτι πᾶσα συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ γίνεται τῇ αἰτήσει δύο βουλευτῶν. Ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ στοιχεῖον δὲν εἶχεν..... (δὲν ἠκούσθη).

§147Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Καὶ διὰ 102 ἀκόμη φορὰς θὰ ἀκουσθῇ τὸ θέμα.

§148Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀναγγείλατε ψηφοφορίαν. Δὲν ὑπάρχει λόγος πλέον. Αὐτὰ τὰ τερτίπια εἶναι ἀπαράδεκτα.

§149Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἔχομεν ἀπολύτως δικαίωμα νὰ ἀμφισβητήσωμεν τὴν ὀρθότητα μιᾶς ἀποφάσεως τοῦ Προεδρείου. Καὶ δὲν ἔχει κανεὶς δικαίωμα, ὁ οἱοσδήποτε κύριος ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, εἴτε λέγεται κ. Ἐφραιμίδης, εἴτε λέγεται κ. Κανελλόπουλος, νὰ ἀμφισβητήσῃ τὸ δικαίωμα εἰς οἱονδήποτε ἐξ ἡμῶν νὰ εἴπῃ, ὅτι ἡ ἀπόφασις ἡ ληφθεῖσα ὑπὸ τοῦ Προεδρείου ἦτο ἐσφαλμένη. Καὶ δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα ὁ κ. Ἐφραιμίδης νὰ ὁμιλῇ περὶ τερτιπίων, ὅταν ὁ ἴδιος εἶναι ἀρχηγὸς τῶν τερτιπίων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Εἶναι καιρὸς νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ τακτική. (Χειροκροτήματα).

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ πάντας νὰ καθήσουν εἰς τὰς θέσεις των ὅπως ἐπιβάλει ὁ Κανονισμός.

§151Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς, καὶ παρακαλῶ νὰ κάθηνται ὅλοι. Ἡ Κυβέρνησις ἀπαιτεῖ νὰ τηρῆται ὁ Κανονισμὸς πέρα γιὰ πέρα. Νὰ σταματήσῃ ἡ ὀρθοστασία. Νὰ σταματήσῃ ἡ ἀταξία καὶ νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ὀρθὴ διαγωγὴ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Καὶ εἶσθε ὑπεύθυνος, κ. Πρόεδρε, διὰ τὴν διαγωγὴν ὅλων μας. Καὶ ἐγὼ ἐὰν σφάλλω, νὰ μὲ παρατηρήσητε καὶ ἐμέ. Κύριοι, ἐζήτησεν ὁ κ. Γιαννούσης νὰ ὁμιλήσῃ, ἔπρεπεν ἀμέσως ὁ κ. Πρόεδρος νὰ τοῦ δώσῃ τὸν λόγον, διότι ἐζήτησεν ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ νὰ ὁμιλήσῃ. Καὶ οἱοσδήποτε ἐκ τῶν κ. συναδέλφων ἐὰν ἐζητοῦσε νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ τοῦ δώσῃ τὸν λόγον, ἐὰν βεβαίως δὲν εἶχεν ἀρχίσει ἡ ψηφοφορία. Ἐὰν εἶχεν ἀρχίσει, θὰ εἶχε δίκαιον ὁ κ. Ἐφραιμίδης.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς ἀπαιτεῖ ἔγγραφον αἴτησιν δύο βουλευτῶν διὰ νὰ ὁμιλήσῃ τις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Καὶ αὐτὸ τηρεῖται ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Συνόδου.

§153Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἐγνώριζον, ὅτι εἰσήχθη τὸ σύστημα.

§154ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἰσήχθη, ἐφηρμόσθη.

§155Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ὅταν λέγω εἰσήχθη, ἐννοῶ ὅτι ἐφηρμόσθη. Λοιπόν, κύριοι, δὲν ἐγνώριζα ὅτι εἰσήχθη τοιοῦτον σύστημα. Διότι, ἀνέκαθεν, καὶ εἷς βουλευτὴς ἐὰν ἐζήτει τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ ἐδίδετο ὁ λόγος. Ἴσως, διότι ἐγένετο κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν κατάχρησις τῆς αἰτήσεως αὐτῆς, τὸ ἀπεφάσισεν ἡ Βουλή, καὶ δὲν ἔλαβον γνῶσιν τούτου, νὰ γίνεται ἔγγραφος αἴτησις δύο βουλευτῶν. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ καὶ τῶν 130 παρόντων βουλευτῶν τῆς πλειοψηφίας αἴτησις ἐγγραφῆς. Οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει ἡ πρότασις τῶν κυρίων, τὴν ὁποίαν ἀνεγνώσατε καὶ τὴν ὁποίαν ἐπρόκειτο νὰ θέσητε ὑπὸ ψηφοφορίαν μὲ τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ μὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν εἶναι νοητὸν μέχρι τῆς τελευταίας στιγμῆς νὰ προβαίνουν οἱ κύριοι εἰς τοιαύτας αἰτήσεις καὶ παρακαλῶ νὰ μὴ παρασύρεσθε, χωρὶς προηγουμένως νὰ ἐξετάσητε ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἡ αἴτησις εἶναι ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν ἔχει κανεὶς δικαίωμα, διὰ μέσων μὴ προβλεπομένων ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ, νὰ κωλυσιεργῇ καὶ νὰ προκαλῇ δυσχερείας εἰς τὸ ἔργον τὸ νομοθετικὸν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Βουλὴ εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ψηφίσῃ ἀπόψε τὸ νομοσχέδιον κατ’ ἀρχήν. (Χειροκροτήματα). Ἡ Βουλὴ εἶναι παροῦσα. Οἱ ὀλίγοι οἱ ὁποῖοι δυστροποῦν, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὴν θέλησιν τῆς πλειοψηφίας.

§156ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Γιαννούσης, ἔχει τὸν λόγον.

§157Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Ἐὰν ἀντελήφθην καλῶς, τὸ περιεχόμενον τῆς ὑποβληθείσης αἰτήσεως, ὑπεβλήθη ἡ αἴτησις ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι κατὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ νομοσχεδίου ἐδημιουργήθη θέμα ὑπάρξεως ἀτασθαλιῶν εἰς ἕνα Ταμεῖον, καὶ ζητεῖται ἤδη ἡ ἀναβολὴ τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου ἐπὶ τῷ τέλει, ὅπως προσαχθῇ ὁ σχετικὸς φάκελλος, ἵνα ἐξακριβωθῇ ἐὰν ἔλαβον χώραν ἀτασθαλίαι ἢ ὄχι. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι τὸ περιεχόμενον αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τῆς αἰτήσεως δὲν εἶναι παρὰ ἀντικείμενον πολιτικοῦ ἐλέγχου, ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ βέβαιον, ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι τὸ ὅτι ἐὰν ἔλαβον χώραν ἢ ὄχι ἀτασθαλίαι εἰς οἱονδήποτε ὀργανισμόν, δὲν ἔχει καμμίαν ἀπολύτως σχέσιν μὲ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, κ. Πρόεδρε, καὶ παρακαλῶ νὰ μὲ προσέξητε, διότι ὑμεῖς ἔχετε τὴν εὐθύνην τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Κανονισμοῦ, ἡ ἔνστασις αὐτή, ὡς καὶ πλῆθος ἄλλων ἐνστάσεων αἱ ὁποῖαι ὑπεβλήθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, δὲν ἔχει ἄλλον σκοπὸν παρὰ τὴν κωλυσιεργίαν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος. Κύριε Πρόεδρε, ὑμεῖς ἔχετε τὴν εὐθύνην τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Κανονισμοῦ. Καὶ ὁ Κανονισμὸς δὲν ἐπιβάλλει ἁπλῶς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ξηροῦ γράμματος, ἀλλὰ ἐπιβάλλει εἰς ὑμᾶς τὴν ὑποχρέωσιν κυρίως καὶ πρωτίστως τῆς προόδου τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός, διὰ τὸν ὁποῖον ἐθεσπίσθη ὁ Κανονισμός. Καὶ ἤδη εἰσέρχομαι εἰς ἓν ἄλλο θέμα γενικώτερον. Ὅπως ἔχει ὁ Κανονισμός, μία ὁμὰς 15 βουλευτῶν, δοθέντος ὅτι ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἀπαιτεῖται νὰ ὑπάρχῃ ἀπαρτία, δικαιοῦται, εἴτε ὑπὸ τύπον προτάσεως ἀναβολῆς, εἴτε ὑπὸ τύπον ἐνστάσεως ἀπαρτίας, ἀμέσως μετὰ τὴν λῆξιν μιᾶς ψηφοφορίας, κατὰ τὴν ὁποίαν διεπιστώθη ἡ ὕπαρξις ἀπαρτίας, νὰ ὑποβάλῃ νέαν πρότασιν περὶ ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Νομίζετε, ὅτι εἶναι δυνατόν, χωρὶς νὰ παραβῇ τὸ Προεδρεῖον τὸ καθῆκόν του, νὰ ἀφήσῃ τοὺς οἱουσδήποτε 15 βουλευτὰς νὰ ματαιώνουν τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος, παρὰ τὴν θέλησιν τῶν ὑπολοίπων 285; Καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, κύριε Πρόεδρε, νὰ γίνῃ ἀνεκτόν, ὅπως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπιδιώκεται ἡ ματαίωσις τῆς συνεδριάσεως. Τοῦτο λέγεται κατάχρησις δικαιώματος, μὴ θαλπωμένη ὑπὸ τοῦ δικαίου.

§158ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς προτάσεώς του.

§159Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐζήτησα τὸν λόγον, ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κύριε συνάδελφε. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα. Εἴπατε τερτίπια καὶ ἐχρησιμοποίησεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τὴν ἰδίαν λέξιν. Σεῖς εἶσθε ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐχρησιμοποιήσατε τὴν λέξιν πρῶτος.

§161Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διατὶ τὰς συνεχίζετε; Τὸν λόγον, ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§162ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ Προεδρείου, δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα.

§163Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι συνεχίζετε καὶ σεῖς τὰ τερτίπια αὐτὴν τὴν στιγμήν.

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀντιπαρέρχομαι τὴν φράσιν σας, διότι ἄλλως ἔπρεπε νὰ σᾶς ἀνακαλέσω εἰς τὴν τάξιν.

§165Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἔπρεπε νὰ ἀνακαλέσητε ἑαυτὸν εἰς τὴν τάξιν πρῶτον, κύριε Πρόεδρε. (Θόρυβος).

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, ἐὰν ὑπάρχῃ προσωπικὸν ζήτημα. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ὕπαρξιν προσωπικοῦ ζητήματος, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἠγέρθησαν οἱ ὀλιγώτεροι).

§167Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς προτάσεως, διότι αὐτὸ θὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν τακτικήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖτε. Ἐκαλέσατε ψηφολέκτας καὶ οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ ὁμιλήσῃ.

§168Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κακῶς ἑρμηνεύει τὸ ἄρθρον 36 τοῦ Κανονισμοῦ. Εἶναι σαφές. Ἡ τελευταία φράσις του λέγει «ἡ διάταξις αὕτη ἐφαρμόζεται ἐπὶ παντὸς παρεμπίπτοντος ζητήματος». Ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον ζητηθῇ ἡ ἀναβολὴ τῆς συζητήσεως ὑπὸ 10 βουλευτῶν δι’ οἱονδήποτε λόγον κατὰ τὸ ἄρθρον 36 τοῦ Κανονισμοῦ, τίθεται κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν εἰς ψηφοφορίαν ἡ πρότασις, διότι ἄλλως ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἄρθρου 36 θὰ καθίστατο ἀδύνατος, ἐὰν ἐγένετο δεκτὴ ἡ ἑρμηνεία τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§169Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι εὑρίσκεται ἐν πλάνῃ ὁ συνάδελφος κ. Ζορμπᾶς. Ἡ συνανάμιξις ἐλέγχου καὶ νομοθετικῆς ἐργασίας, ἀποτελεῖ παραβίασιν ὄχι ἁπλῶς τοῦ Κανονισμοῦ, ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τοῦ Συντάγματος. Πρόκειται περὶ θεωρίας, τὴν ὁποίαν βεβαίως αὐτὴν τὴν στιγμὴν προχείρως ἀνέπτυξεν ὁ κ. Ζορμπᾶς. Ἐὰν εἶχε μελετήσει τὸ θέμα, ἀσφαλῶς δὲν θὰ κατέληγεν εἰς τὴν ὑποστήριξίν της, τὴν ὁποίαν προχείρως ὑποστηρίζει, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς πολιτικῆς μᾶλλον ὑποστηρίξεως μιᾶς ἐνστάσεως, ἡ ὁποία εὑρίσκεται, ὅπως προεῖπον, ἐκτὸς καὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ αὐτοῦ τοῦ Συντάγματος. Τὸ ἄρθρον 36 λέγει: «Πᾶσα πρότασις ........ (ἀναγινώσκει) ...........». Εἶναι ἀδύνατον ὁμολογῶ νὰ καταλάβω, πῶς πρὸς τὴν διατύπωσιν αὐτὴν συνδέει ὁ κ. Ζορμπᾶς τὸ δικαίωμα τῆς ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν διακοπῆς τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας, διὰ νὰ ἐξετάζεται οἱοδήποτε θέμα, τὸ ὁποῖον δὲν παρεμπίπτει ἁπλῶς εἰς τὴν συζήτησιν, ἀλλὰ ἐμπίπτει εἰς τὴν σκέψιν οἱουδήποτε ἐκ τῶν κ. βουλευτῶν, ἢ ἔστω 10 ἐκ τῶν κ. συναδέλφων. Αὐτὸ θὰ ὡδήγει εἰς τὴν κατ’ οὐσίαν ματαίωσιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας, εἶναι ἀδύνατον δὲ τὸ Σύνταγμα νὰ ἐπιτρέπῃ τὴν ματαίωσιν αὐτήν, νὰ ἐπιτρέπῃ τὴν ἀνάμιξιν ἐλέγχου καὶ νομοθετικῆς ἐργασίας. Βεβαίως εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναμιγνύωνται ὁ ἔλεγχος μὲ τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν οὐσιαστικῶς, ὄχι ὅμως καὶ τυπικῶς —οὐσιαστικῶς ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἴπατε δὲν ἀπετέλουν κριτικὴν τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλὰ ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως—ἀλλὰ τυπικῶς νὰ ζητοῦνται αἰφνιδίως στοιχεῖα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς τὸν ἔλεγχον καὶ μάλιστα εἰς τὴν προκαταρκτικὴν διαδικασίαν τοῦ ἐλέγχου, νὰ ζητοῦνται στοιχεῖα καὶ λόγῳ τοῦ ὅτι ἐζητήθησαν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατατεθοῦν αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ ἀναβάλεται ἡ ἐπιψήφισις ἑνὸς νομοσχεδίου, εἶναι θεωρία πρωτοφανής. Ἡ Βουλὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ παραδεχθῇ καὶ ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὅταν μελετήσῃ τὸ θέμα θὰ συμφωνήσῃ μαζί μου, εἶναι ἀδύνατον νὰ παραδεχθῇ τοιαύτας θεωρίας.

§170Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Νὰ γίνῃ ψηφοφορία.

§171Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἐὰν γίνῃ ψηφοφορία, θὰ παραβιάσωμεν τὸ πνεῦμα τοῦ Συντάγματος.

§172Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Ἡμεῖς, κ. Πρόεδρε, δὲν συμφωνοῦμεν μὲ τὴν ὑποβληθεῖσαν πρότασιν περὶ ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως. Δηλαδὴ ἐὰν ἡ πρότασις ἔλθῃ εἰς ψηφοφορίαν ἡμεῖς θὰ ψηφίσωμεν ἐναντίον. Λυποῦμαι ὅμως, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ συμφωνήσω καὶ μὲ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Ἐὰν μία πρότασις ἀναβολῆς εἶναι σωστὴ ἢ ὄχι, θὰ τὸ κρίνῃ ἡ Βουλή, ἐφ’ ὅσον ἔχει τὸν νόμιμον ἀριθμὸν βουλευτῶν. Τὸ Προεδρεῖον ὅμως ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ θέσῃ τὴν πρότασιν εἰς ψηφοφορίαν. Πέραν αὐτοῦ, κ. Πρόεδρε, δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἑρμηνείαν τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Γιαννούσης, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς σημαίνει κατάργησιν τοῦ Κανονισμοῦ. Λέγω πάντα ταῦτα, κ. Πρόεδρε, ἀφοῦ προέβην εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ὑποβληθεῖσαν πρότασιν. Ἐν τούτοις δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς μίαν τόσον ἐλευθέραν ἑρμηνείαν τῶν διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ, ἡ ὁποία θὰ ἐγίνετο πρόξενος ἀνωμαλιῶν εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος.

§173ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα πρέπει νὰ θεωρηθῇ λῆξαν. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφής. Εἰδικώτερον σήμερον, κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν εἶναι ἡ πρώτη πρότασις ἡ ὁποία ὑποβάλλεται διὰ τὴν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι ὑποχρεωμένον βάσει τῶν διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ νὰ θέσῃ τὴν πρότασιν εἰς ψηφοφορίαν. Ἐν πάσει περιπτώσει ἐπειδὴ εἶναι πασίδηλος ἡ παρουσία τῶν κ.κ. βουλευτῶν, ἐρωτῶ διὰ τελευταίαν φορὰν τοὺς ὑπογράψαντας τὴν πρότασιν κ.κ. συναδέλφους, ἐὰν θέλουν ἡ ψηφοφορία νὰ γίνῃ δι’ ἀναστάσεως.

§174ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ.

Ὄχι, ὄχι.

§175ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, προχωροῦμεν εἰς τὴν ψηφοφορίαν. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν λέγουσιν ΝΑΙ, οἱ μὴ παραδεχόμενοι λέγουσιν ΟΧΙ. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως, τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα:)

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν συνόλῳ 119. Εἶπον ΝΑΙ 15, ΟΧΙ 103 καὶ εἷς ἠρνήθη ψῆφον. Συνεπῶς, ἡ πρότασις τῶν κυρίων συναδέλφων περὶ ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου, ἀπερρίφθη. Ὁ κ. Γ. Στεργίου, ἔχει τὸν λόγον.

§177Γ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν τὴν παρελθοῦσαν Δευτέραν ἡ Κυβέρνησις δὶς ἐπεστράτευσεν, καθ’ ὅν τρόπον ἐπεστράτευσεν τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως, διὰ νὰ περιορίσῃ τὸ ὅριον τῶν συζητήσεων παρὰ τὸ ἀναμφισβήτητον γεγονός, ὅτι οἱ περισσότεροι τῶν κ.κ. βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἐπεστρατεύθησαν τὴν ἑσπέραν ἐκείνην, καὶ οἱ ὁποῖοι κατ’ ἰδίαν εἶχον ἐκφρασθῆ δυσμενῶς διὰ τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου, σήμερον πειθαρχοῦντες εἰς τὰς ἐντολὰς τῆς Κυβερνήσεως, παρέμειναν μέχρι αὐτῆς τῆς ὥρας διὰ νὰ καλύψουν τὰς ἀντεργατικὰς προθέσεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἐνῷ εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἂν ἄφηναν τὴν συζήτησιν νὰ προχωρήσῃ ὡς ἔπρεπε, θὰ εἶχε τερματισθῆ. Αἱ μέθοδοι αὐταί, τὰς ὁποίας χρησιμοποιεῖ ἡ Κυβέρνησις, ἀποδεικνύουν τὸ αἴσθημα ἐνοχῆς, ἀπὸ τὸ ὁποῖον κατέχεται ἕνεκα τοῦ περιεχομένου τοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλά, οἱ ἐργαζόμενοι καὶ εἰδικώτερον ὁ Ἑλληνικὸς λαός, θὰ συναγάγῃ τὰ συμπεράσματά του ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰν τῆς Κυβερνήσεως. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος).

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου, ἔχει τὸν λόγον.

§179Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἐξ ὅσων ἐξετέθησαν ἤδη κατὰ τὴν μακρὰν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, νομίζω ὅτι ἔγινε φανερόν, ὅτι ὄχι μόνον παραγράφονται αἱ διεθνεῖς συμβάσεις διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ἀλλὰ τὸ σχέδιον νόμου ἀποτελεῖ αὐτόχρημα κατάργησιν τῶν διεθνῶν αὐτῶν συμβάσεων. Καὶ ἐξηγοῦμαι ἐντελῶς ἐπιγραμματικῶς: Πρῶτον, τὸ νομοσχέδιον αὐτό, καταργεῖ ἐντελῶς τὴν ἑκουσίαν καὶ ἐλευθέραν διαπραγμάτευσιν μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν, ὅσον ἀφορᾷ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις. Δεύτερον, καταργεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς μὴ ἐπεμβάσεως τῆς Διοικήσεως. Τρίτον, καταργεῖ τὸ δικαίωμα τῶν ἐργαζομένων νὰ ἔρχωνται εἰς διαπραγματεύσεις διὰ τῶν αἱρετῶν ἐκπροσώπων των. Τέταρτον, δίδει μονοπώλιον εἰς τὴν Γ. Σ.Ε.Ε. νὰ παρίσταται αὐτὴ εἰς τὰ διαιτητικὰ δικαστήρια. Πέμπτον, διατηρεῖ τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας νὰ παρατείνῃ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις. Ἕκτον, εἰσάγει νέαν σύνθεσιν εἰς τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον, τὸ ὁποῖον ἐπὶ πλέον ἐφεξῆς θὰ εἶναι ἓν καὶ μόνον ἀντὶ τῶν πολλῶν ποὺ ὑπῆρχον κατὰ τὸ παρελθόν. Ἡ σύνθεσις αὐτὴ καταργεῖ αὐτόχρημα τὴν ἔννοιαν τοῦ ἐλευθέρου συνδικαλισμοῦ καὶ αἱ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ λαμβάνωνται ἀσφαλῶς θὰ εἶναι ἀποφάσεις Κυβερνητικαί. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν δευτέραν Διεθνῆ Σύμβασιν τὸ νομοσχέδιον καταργεῖ αὐτόχρημα τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐλευθέρου συνδικαλισμοῦ. Καὶ μόνον τὰ δύο καίρια θέματα, ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. ὅλων τῶν ἐργατῶν καὶ ἡ μεταβολὴ τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων σὲ φέουδο τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ διὰ τῆς εἰσφορᾶς αὐτῆς καὶ διὰ τῆς μονοπωλιακῆς ἀναθέσεως τῆς ἐκπροσωπήσεώς των δι’ αὐτῆς εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, ἀποδεικνύουν, ὅτι καταργεῖται πλήρως ὁ ἐλεύθερος συνδικαλισμός. Νομίζω δέ, ὅτι καὶ αἱ Διεθνεῖς Συνδικαλιστικαὶ Ὀργανώσεις καὶ τὸ Διεθνὲς Γραφεῖον Ἐργασίας θὰ ἀποδεχθοῦν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀποτελεῖ κατάργησιν τῶν διεθνῶν συμβάσεων. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, ὁ τεράστιος σάλος, ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη καὶ δι’ αὐτοὺς ὅπως καὶ διὰ τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν ἀποδεικνύουν ποία εἶναι ἡ ἔκβασις τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἐργατοϋπαλλήλων, τὰ ὁποῖα καταργοῦνται καὶ πόσον ἀντεργατικὸν εἶναι τὸ νομοσχέδιον. Νομίζω, ὅτι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερον μὲ τὸν ἀναβρασμὸν ποὺ ἐδημιούργησεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ νομοσχεδίου, δὲν ἔχουν συμβῆ κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας. Δὲν ὑπάρχει κλάδος, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἔχῃ κάμει διαμαρτυρίας, ἀπεργίας διαρκείας, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἔχῃ ἐκφρασθῆ ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, λόγῳ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Τὶ ἔκαμε, κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ὑπουργός, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀναταραχήν, ἡ ὁποία προεκλήθη ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς; Ἦλθεν εἰς συνεννοήσεις μὲ διαφόρους διοικήσεις ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἢ ὀργανώσεων οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰσχυροί, καὶ εἶχον ἤδη ἐξασφαλίσει ὡρισμένα δικαιώματα, ὅπως τῶν τραπεζιτικῶν, τῶν ὑπαλλήλων τῆς ΗΕΑΠ, ποὺ εἶναι κλάδος δυναμικὸς καὶ τοὺς ἐξῄρεσε τῆς ὑποχρεώσεως νὰ διευθύνουν τὰ Ταμεῖα των ἐκπρόσωποι τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ἦλθεν ἀκόμη εἰς διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς ὑπαλλήλους τῶν φαρμακευτικῶν καταστημάτων καὶ ἠξίωσε νὰ δεχθοῦν περιορισμὸν τοῦ κοινωνικοῦ πόρου τοῦ Ταμείου των, ἀπὸ 3% σὲ 1,20 ἐπὶ τῶν φαρμάκων διὰ νὰ τοὺς ἐξαιρέσῃ καὶ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν κηδεμονίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Νομίζω, ὅτι τοιαῦται διαπραγματεύσεις εἶναι ἀνήκουστοι καὶ ἐντελῶς ἀπαράδεκτοι. Ἀλλὰ τὶ ἔχει κάμει ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ διὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς; Ἔχει ὑποχρεώσει πολλὰ ταμεῖα νὰ δεχθοῦν καὶ τοὺς ἐργοδότας, μονολότι ἀνθίστανται. Αὐτὸ κάμνει σήμερον μὲ τὸ Σωματεῖον Ἐμποροϋπαλλήλων. Θέλει νὰ τὸ ὑποχρεώσῃ νὰ δεχθῇ ὡς μέλη καὶ τοὺς ἐμπόρους. Ἔχω εἰς χεῖρας μου πίνακας ἀναλογιστικούς, μὲ τοὺς ὁποίους ὑποδεικνύει ὁ Σύλλογος Ἐμποροϋπαλλήλων τὰς ζημίας ποὺ θὰ ὑποστοῦν ἐὰν δεχθοῦν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Ταμεῖον ἔστω καὶ χίλιοι ἔμποροι. Θ’ ἀνέλθουν εἰς 124–134 χιλιάδας κατ’ ἔτος. Ἀντιλαμβάνονται, ὁποία θὰ εἶναι ἡ ζημία τοῦ Ταμείου ἐὰν δεχθοῦν εἰς αὐτὸ ὄχι 1000, ἀλλὰ τοὺς 5.000 ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι θὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸ Ταμεῖόν των. Ἁπλῶς τὸ Ταμεῖόν των θὰ χρεωκοπήσῃ. Ἐν τούτοις ἐξακολουθεῖ ἡ πίεσις ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἀλλά, ἂς ἴδωμεν τὶ ἔκαμεν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ τὶ παρέλειψε νὰ κάμῃ, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κοινωνικὴν Ἀσφάλισιν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἔφερε διατάξεις εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὥστε νὰ περιλάβῃ εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ι.Κ.Α. ὅλους τοὺς βιομηχανικοὺς ἐργάτας καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς Χώρας. Νομίζω, ὅτι τοῦτο εἶναι πρωταρχικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε φέρει ἐδῶ ὁ κ. Ὑπουργός, ὥστε ἡ ἀσφάλισις τοῦ Ι.Κ.Α. νὰ εἶχεν ἐπεκταθῆ καὶ εἰς ὅλους τοὺς κλάδους τῶν ἐργαζομένων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι εἰς οὐδένα ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν φέρονται ἠσφαλισμένοι. Ὑπάρχει ἐπίσης ἕνα μεγάλο θέμα, τὸ θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἀσφαλιστικοῦ φορέως. Ἔχουν γίνει βήματα, ὅμως σήμερον πολλοὶ κλάδοι μένουν ἔξω, π.χ. ὅταν, ἀπὸ δημοσιοϋπαλληλικὰς θέσεις ἢ τοῦ Ι.Κ.Α. ἢ τῶν Σ.Ε.Κ. ἀλλάζουν φορέα. Ὑπάρχει πιὸ μεγάλη ἀδικία διὰ τὸν ἐργαζόμενον, ἀπὸ τοῦ νὰ χάνῃ τὰ χρόνια τῆς συντάξεώς του; Αἱ ἐργαζόμεναι γυναῖκες ὑφίστανται χειροτέραν μεταχείρισιν εἰς τὸν ἀσφαλιστικὸν τομέα. Ἐνῷ δηλαδὴ πληρώνουν τὰ αὐτὰ μὲ τοὺς ἄνδρας εἰς τὰ Ταμεῖα Ἀσφαλίσεως, τὰς αὐτὰς εἰσφορὰς δι’ ἐπιδόματα καὶ σύνταξιν εἰς τοὺς δικαιοδόχους των, ἐν περιπτώσει θανάτου των, δὲν δικαιοῦνται συντάξεως τὰ τέκνα των, οὔτε ἐν ζωῇ ἐπιδομάτων. Εἶναι ἐπίσης ἀνάγκη νὰ διευθετηθῇ γενικώτερον τὸ συνταξιοδοτικόν, σχετικῶς μὲ τὰς γυναῖκας. Αἱ γυναῖκες ἐμποροϋπάλληλοι ζητοῦν ἐπὶ ἔτη, δικαιολογημένως, χωρὶς ὅμως νὰ ἀκούωνται, νὰ συνταξιοδοτηθοῦν εἰς ἐνωρίτερον χρόνον, μὲ πλήρη σύνταξιν μὲ 6.000 ἡμερομίσθια καὶ περιωρισμένην μὲ 4.500, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, διότι ἀπὸ 35 καὶ τὸ πολὺ 40 ἐτῶν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ἐργασίαν των. Κύριοι συνάδελφοι, δύο εἶναι τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα τίθενται ἐνώπιόν μας διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Τὸ πρῶτον εἶναι τὸ θέμα τῆς πολιτικῆς εὐθύνης, ποὺ ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, βαρύνει καὶ ἡμᾶς ὅλους τοὺς ἐν τῇ Βουλῇ ταύτῃ καὶ τὸ δεύτερον θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπίσης, ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως, ἔχομεν καθένας ἰδίαν βαρυτάτην εὐθύνην ἐνώπιον τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ καὶ τῆς ἱστορίας. Καθένας μας ἂς τὰ ἀντιμετωπίσῃ.

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Μελᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§181Ι. ΜΕΛΑΣ. Κύριοι βουλευταί, αἰσθάνομαι βαθεῖαν ὀδύνην διότι κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν κατεπατήθη καὶ ὁ Κανονισμὸς καὶ τὸ Σύνταγμα. Διαμαρτύρομαι ἀπὸ τοῦ ὕψους τοῦ βήματος διὰ τὰ γενόμενα καὶ αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῶν ὑπευθύνων διὰ τὰς συνεπείας, αἱ ὁποῖαι ἠμποροῦν νὰ ἔχουν μεγάλας ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς πορείας τοῦ Ἔθνους. Κύριοι βουλευταί, λαμβάνομεν τὸν λόγον διὰ δευτέραν φορὰν καὶ λαμβάνομεν τὸν λόγον, διότι συμβαίνει νὰ συζητῶμεν νομοσχέδιον κρίσιμον, συνυφασμένον μὲ τὴν τύχην τῶν ἐργαζομένων Ἑλλήνων. Ἡ Κυβέρνησις συνεχίζει νὰ ἐπαίρεται καὶ διὰ τὸν φιλεργατισμόν της καὶ διὰ τὴν καθολικὴν ὑποθετικὴν εὐημερίαν καὶ διὰ τὴν φιλεργατικότητα τοῦ κρινομένου νομοσχεδίου καὶ εἰδικῶς διότι εἰς τὰς ἡμέρας τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος κατορθώνει νὰ συνεχίζῃ νὰ πραγματοποιῇ τὴν κυκλοφορίαν τοῦ αἵματος εἰς τὰς φλέβας. Πρόσφατος ἀπόδειξις τοῦ φιλεργατισμοῦ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ περιπέτεια καὶ ἡ διαμαρτυρία τῶν λιμενεργατῶν τοῦ Πειραιῶς, τῶν στυλοβατῶν τῆς ζωῆς καὶ τῆς προκοπῆς τοῦ πρώτου λιμένος τῆς χώρας καὶ οἱ ὁποῖοι πλήττοντες αὐτὴν τὴν μονοτονίαν τῆς καθολικῆς εὐημερίας ἔκλεισαν πρὸ ἡμερῶν τὰς πύλας τοῦ θανάτου. Καὶ εἶναι καὶ ἡ περίπτωσις τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τῶν σταυροφόρων τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ μας πολιτισμοῦ, οἱ ὁποῖοι διὰ πρώτην φορὰν εἰς ὅλην τὴν ζωὴν τῶν πολλῶν ἑκατονταετηρίδων τοῦ Ἔθνους ἀνέστειλαν τὴν καθηγιασμένην ἀποστολήν των καὶ εὑρίσκονται ἐπὶ ποδός, ἀνένδοτοι ὑπερασπίζοντες τὸν ἄρτον τῶν οἰκογενειῶν των. Πράγματι τὸ νομοσχέδιον πάλλεται ἀπὸ φιλεργατισμόν, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅμως ὅτι, ἐξανδραποδίζον τὸ ἐργαζόμενον ἔθνος, τερματίζει τὴν περιπέτειαν τῆς ἀναζητήσεως καλυτέρων ὅρων, προσφέρει συγχρόνως καὶ ἐξασφαλίζει εἰς τὴν χώραν μίαν συναγωνιστικὴν μοναδικὴν ἱκανότητα, ἐξασφαλίζει τὴν εὐθηνότητα τῶν ἐργατικῶν χειρῶν κατὰ τρόπον μοναδικὸν καὶ ἀσυναγώνιστον, ἐξασφαλίζει τὰς εὐθηνὰς χεῖρας, εἰς τὸ δουλεμπόριον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Αὐταὶ εἶναι αἱ καθολικαὶ ἀρεταὶ τοῦ νομοσχεδίου. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν ἀποψινόν του λόγον: Ἐὰν τὸ τμῆμα τῆς ἐργατικῆς τάξεως, τὸ ὁποῖον τελεῖ ὑπὸ τὴν ἐπιρροήν σας, ἀρνεῖται τὰς ἀρετὰς τοῦ νομοσχεδίου καὶ τὴν ἀποστολήν του, δὲν ἔχει παρὰ νὰ δηλώσῃ ἄρνησιν εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς εἰσφορᾶς. Φοβοῦμαι, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ὅτι θὰ ἐνθυμηθῆτε κἄποτε τὰς εἰδοποιήσεις, ἀλλὰ ἴσως θὰ εἶναι ἀργά. Κύριοι βουλευταί, ἀπαντῶμεν εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως: Ὅταν τὸ 1946 ἀναμφισβητήτου ἐθνικοφροσύνης πολιτικοὶ ἡγέται, ὡς ὁ ἀείμνηστος Γεώργιος Καφαντάρης καὶ ὁ Ἐμμανουὴλ Τσουδερός, διεκήρυξαν ὅτι ἐπεβάλετο διὰ τὴν πρόληψιν Ἐθνικῶν περιπετειῶν νὰ προηγηθῇ τὸ δημοψήφισμα καὶ νὰ ἐπακολουθήσουν αἱ βουλευτικαὶ ἐκλογαὶ καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἐκήρυξαν ἀποχὴν ἀπὸ τὰς ἀποφασισθείσας ἐκλογάς, τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, ἐξελθὸν προσφάτως ἀπὸ ἥτταν καὶ μὲ μειωμένην τὴν ἐπιρροήν του, διὰ νὰ συγκαλύψῃ τὴν μειωμένην του δύναμιν ἐπεζήτησε νὰ υἱοθετήσῃ τὸ ἴδιον σύνθημα, τὸ σύνθημα τῆς ἀποχῆς, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ διεκδικήσῃ κατόπιν μετεκλογικῶς τὸ σύνολον τῶν ἀποσχόντων, ὡς ἀνῆκον εἰς τὴν ἀδιαμφισβήτητον ἰδικήν του ἐπιρροήν. Αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦ Κ.Κ. υἱοθετοῦσα ἐν συνεχείᾳ ἡ ἰδική σας παράταξις καταδιώκει ἔκτοτε καὶ ἐπὶ γενεὰς τοὺς ἀποσχόντας ἐκ τῶν ἐκλογῶν πατριώτας ἐν τῷ συνόλῳ των, ὡς ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος. Καὶ ὁ διωγμὸς ἀκολουθεῖ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα τῆς ἀποχῆς μὲ συνεχῆ κατατρεγμόν, καταδικάζων εἰς ἐγκληματικὴν ἀγωνίαν τοὺς ἀποσχόντας, τὰ τέκνα των καὶ τὰ τέκνα τῶν τέκνων των. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὑπὸ τοιαύτας περιστάσεις οἱ ἐλεύθεροι πολῖται τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι στενάζουν ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς ἐκείνης τῆς περιπετείας καὶ μὲ τὸ κλῖμα τῆς μονίμου φοβίας, τὸ ὁποῖον συντηρεῖ τὸ καθεστώς σας, νὰ τολμήσουν ἐν τῇ πλειοψηφίᾳ των, ἐν τῷ συνόλῳ των νὰ δώσουν ἀρνητικὴν δήλωσιν μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ ἀρνητικὴ αὐτὴ τυχὸν δήλωσις θὰ ἀποτελέσῃ πρόσθετον παράγοντα συνεχοῦς διωγμοῦ; Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντησις, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι βουλευταί, ἐστερήσατε βουλευτὴν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τοῦ λόγου ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Παρεβιάσατε τὸν Κανονισμόν. Ἔχετε ἤδη παραβιάσει τὸ Σύνταγμα. Καὶ ἐν τῇ μέθῃ ὅτι ἀποτελεῖτε κυρίαρχον κατάστασιν, ἔχοντες καὶ ἀναθεωρητικὴν δικαιοδοσίαν, διὰ ψηφοφορίας ἀπόψε ἐκρίνατε ἐὰν ὡρισμένη περίπτωσις ἦτο σύμφωνος πρὸς τὸ Σύνταγμα ἢ ἦτο ἀντίθετος πρὸς τὸ Σύνταγμα. Ἔχετε πράγματι πλειοψηφίαν, πλειοψηφίαν ὅμως πλασματικήν. Καὶ αὐτὰ τὰ οἰκόπεδα, τὰ ὁποῖα συνέβαλον εἰς τὴν πλειοψηφίαν, ἀπὸ ἀγανάκτησιν κατολισθαίνουν. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν τὸ νομοσχέδιον ἦτο φιλεργατικόν, ἦτο δυνατὸν ἀπευθυνόμενοι εἰς Βουλὴν γνωρίζουσαν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ ὁμιλῇ τὴν αὐτὴν γλῶσσαν, ἠδύνασθε νὰ πείσητε τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν ἀρετῶν τοῦ νομοσχεδίου. Ἡμεῖς ἔχομεν ὄχι τὴν ἐντύπωσιν, ἀλλὰ τὴν ἀπόλυτον βεβαιότητα ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐξανδραποδίζει καὶ ὑποτάσσει διὰ μακρὸν χρόνον —ἐφ’ ὅσον θὰ εὐνοηθῆτε ὑπὸ τῶν καιρῶν— τὸν ἐργαζόμενον λαόν. Ἐναντιούμεθα κατὰ τοῦ σχεδίου νόμου. Ἀλλὰ καὶ τὴν ἐσχάτην στιγμήν, αἰσθανόμεθα τὸ χρέος νὰ σᾶς εἰδοποιήσωμεν διὰ τὰς συνεπείας του καὶ τὰς φοβερὰς ἐπιπτώσεις του, ὅταν θὰ καταστῇ τελικῶς, τὸ νομοσχέδιον, νόμος. Κύριοι βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, σᾶς εἰδοποιοῦμεν! Τὸ νομοσχέδιόν σας, ἀφορῶν συνωμοσίαν κατὰ τοῦ ἐργαζομένου Ἔθνους μὴ ἀποσυρόμενον καὶ καθιστάμενον τελικῶς νόμος, εἶναι λίαν ἐνδεχόμενον, εἶναι μοιραῖον, νὰ ἀποβῇ τὸ σάβανον ὅλων τῶν αὐθαιρεσιῶν σας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§182ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ἔχει τὸν λόγον.

§183Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλω νὰ ἐκφράσω τὴν λύπην μου, διότι τὸ Προεδρεῖον ἀπόψε, παρεβίασε τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς. Ὁ συνάδελφος κ. Ζορμπᾶς, εἶπεν, ὑποβάλλει πρότασιν συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου τοῦ σχεδίου νόμου, διότι ὡρισμέναι διατάξεις αὐτοῦ δὲν εἶναι σύμφωνοι πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος. Τὸ ἄρθρον 39 τοῦ Κανονισμοῦ, λέγει, ὅτι «ἐὰν βουλευτής τις φρονῇ, ὅτι ἡ ὑπὸ συζήτησιν πρότασις ἀντίκειται εἰς τὸ Σύνταγμα, προβάλλει τὸ ἀπαράδεκτον, ἐρωτᾶται δὲ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τούτου». Οὐδαμοῦ εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ ἀναγράφεται, ὅτι εἷς βουλευτὴς ὁμιλεῖ ὑπὲρ τῆς προτάσεως καὶ εἷς κατά. Ἐὰν τοῦτο ἤθελεν ὁ Κανονισμός, θὰ τὸ ἀνέγραφεν, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ ἄρθρον 19 τοῦ Κανονισμοῦ τὸ ὁποῖον λέγει: «...(ἀναγινώσκει)...». Ὅπου ἑπομένως ὁ Κανονισμὸς ἠθέλησε νὰ εἴπῃ, ὅτι ἐπὶ ὑποβληθείσης προτάσεως ὁμιλεῖ εἷς ὑπὲρ καὶ εἷς κατά, τὸ ὥρισεν ρητῶς. Ἐπίσης, τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «...(ἀναγινώσκει)...». Καὶ ὅπως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω πρὸς ὑμᾶς κατὰ τὴν πρώτην μου ὁμιλίαν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τοῦτο θίγει ὅλα τὰ ἐργατικὰ ζητήματα, καὶ ἑπομένως, εἶναι ἀντισυνταγματικὸν ὅταν περιλαμβάνῃ διατάξεις ὅπως τοῦ ἄρθρου 27 καὶ ἐπέκεινα. Μολονότι λοιπὸν τὸ ἄρθρον 39 τοῦ Κανονισμοῦ δὲν λέγει ὅτι ὁμιλεῖ εἷς ὑπὲρ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως καὶ εἷς κατά, ἐζήτησα τὸν λόγον ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως ὑπὸ τοῦ κ. Ζορμπᾶ, καὶ ὁ κ. Πρόεδρος παραβιάζων τὸν Κανονισμὸν ἠρνήθη νὰ μοῦ δώσῃ τὸν λόγον. Τότε ἀπηύθυνα μομφὴν κατὰ τοῦ Προεδρείου, ὅτι παραβιάζει τὸν Κανονισμόν, ἀλλὰ ὁ κ. Πρόεδρος ἐπέμεινεν εἰς τὴν ἄρνησίν του, ὅπως μοῦ δώσῃ τὸν λόγον. Κύριοι βουλευταί, εἰς ἄλλας ἐποχάς, ὑπῆρχεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πολιτικὴ εὐθιξία. Ἐνθυμοῦμαι μίαν συνεδρίασιν τοῦ 1947. Πρόεδρος τοῦ Σώματος, τότε, ἦτο ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Θεοτόκης, κατηγορήθη τότε ὅτι παρεβίασε τὸν Κανονισμὸν καὶ ἀμέσως κατῆλθε τῆς ἕδρας διὰ νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις. Μετὰ τὰς δοθείσας ἐξηγήσεις, ἐπανῆλθεν εἰς τὴν θέσιν του. Ἀλλὰ σήμερον, ἐπὶ Κυβερνήσεως ΕΡΕ, αὐτὰ δὲν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψει. Καὶ τώρα ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Κύριοι βουλευταί, ἀνέπτυξα τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου γενικώτερον. Ἀπόψε θὰ περιορισθῶ εἰς ὡρισμένα θέματα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 27 τοῦ σχεδίου νόμου τὰς εἶχον εἰς τὴν διάθεσίν μου. Ἁπλῶς σήμερον τὰς μεταβάλλω. Ὑπῆρχον αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 59 τοῦ Α. Ν. τῆς 11.11.35, δυνάμει τῶν ὁποίων ἠδυνάμην νὰ μεταβάλλω τὰς διατάξεις τῶν καταστατικῶν τῶν ὀργανισμῶν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Δὲν εἶναι τοῦτο ἀκριβές. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα τῆς μεταβολῆς τῶν διατάξεων τῶν ἐν λόγῳ καταστατικῶν. Καὶ τοῦτο διότι αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 59 τοῦ Α.Ν. τῆς 11.11.35, ὡς αὐθεντικῶς ἡρμηνεύθησαν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Α.Ν. 694)37 καὶ ἐτροποποιήθησαν διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Α.Ν. 2520)53, περιέχουσαι, λίαν εὐρεῖαν καὶ γενικὴν ἐξουσιοδότησιν, ἀντίκεινται εἰς τὰς περὶ διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν Συνταγματικὰς διατάξεις καὶ ἐκρίθησαν ὡς ἐκ τούτου ἀνίσχυροι, διὰ τῶν κάτωθι ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας: Ἀποφάσεις Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ὑπ’ ἀριθ. 1751)60, 719)60, 23)60, 1521)59, 1389) 59, 1495)55, 1449)58, 588)58, 1479)57, 1100)56, 934) 56, 55)56. Κατὰ συνέπειαν ἐφαρμόζονται σήμερον γενικῶς αἱ διατάξεις τοῦ Ν. 2868)22, καθ’ ἃς πᾶσα τροποποίησις Κανονισμῶν (Καταστατικῶν) Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν γίνεται κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ οἰκείου Ὀργανισμοῦ, ἐγκρινομένης ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, δυναμένου νὰ ἐγκρίνῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Δ.Σ., ὡς ἔχει, ἢ νὰ μὴ ἐγκρίνῃ ταύτην, οὐχὶ ὅμως καὶ νὰ μεταβάλλῃ ταύτην. Ἐξαίρεσις ἐκ τοῦ ἀνωτέρω κανόνος ὑπάρχει δι’ ὅσα Ταμεῖα προβλέπουν διάφορον διαδικασίαν τροποποιήσεως Εἰδικοὶ Νόμοι. Ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ὁμιλεῖ περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, τὰς παραβιάζει ἡ ἰδία. Διότι δὲν ἦλθεν εἰς ἐπαφὴν μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Συλλόγων τῶν Τραπεζῶν, ἀλλὰ μὲ τοὺς ἐργοδότας των διοικητὰς τῶν Τραπεζῶν, εἰς τοὺς ὁποίους ὑπεσχέθη, ὅτι δὲν θὰ θίξῃ τὰ δικαιώματα τῶν ἠσφαλισμένων, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπόδειξιν τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἠσφαλισμένων εἰς τὰ ἀσφαλιστικά των ταμεῖα. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον οἱ ὑπάλληλοι τῶν Τραπεζῶν, οἱ ὁποῖοι θέλουν αὐτοὶ νὰ ὑποδεικνύουν τοὺς ἐκπροσώπους των εἰς τὰ ἀσφαλιστικά των ταμεῖα. Εἶναι καὶ ἄλλα ταμεῖα κοινῆς ὠφελείας, ὅπου οἱ ἠσφαλισμένοι ζητοῦν οἱ ἴδιοι νὰ ὑποδεικνύουν τοὺς ἐκπροσώπους των εἰς αὐτά, ὅπως εἶναι οἱ ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ Ταμεῖον τῶν ὑπαλλήλων τῆς τέως Η.Ε. Α.Π. καὶ τῶν ὑπαλλήλων τῆς πρώην Κ.Ε.Τ.Η.Θ. καὶ εἰς τὸ ταμεῖον ἀλληλοβοηθείας τῶν ὑπαλλήλων τῆς πρώην Κ.

Ε.Τ.Η.Θ.

Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας κατ’ ἐπανάληψιν ἰσχυρίσθη, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀπὸ λόγους ἀντιπολιτευτικοὺς ἀποκρούει τὸ νομοσχέδιον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶχε τὴν εὐκαιρίαν εἰς ἄλλην περίπτωσιν νὰ διαπιστώσῃ ἁπτὰ δείγματα τῆς ἀντιπολιτευτικῆς μας διαθέσεως. Καὶ ἀναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα. Ἐγὼ ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας ἐπρότεινα τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἀσφαλίσεως τῶν ἐργαζομένων ἐν Γερμανίᾳ. Ἐπίσης, ὁ συνάδελφος, κ. Κοκκέβης, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας ἐπρότεινε τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἀσφαλίσεως τῶν ἰατρῶν τοῦ ΙΚΑ. Ἑπομένως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας δὲν δικαιοῦται νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ἀπὸ λόγους ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως ἐπικρίνομεν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Σύσσωμος ὁ ἐργαζόμενος κόσμος ἔχει ταχθῆ ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου. Σήμερον ἀπεργοῦν οἱ ἐργάται τοῦ Φωταερίου καὶ πλεῖσται ἄλλαι ὀργανώσεις ἑτοιμάζονται νὰ κατέλθουν εἰς ἀπεργίαν εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας διὰ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Τὴν προσεχῆ Τρίτην ἔχει ὁρισθῆ πανεργατικὴ συγκέντρωσις 75 ὀργανώσεων. Κύριοι βουλευταί, ἐλπίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας μεθ’ ὅσα ἤκουσε θὰ ἐπιφέρῃ ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου τὰς τροποποιήσεις ἐκείνας ποὺ θὰ ἐπιτρέψουν νὰ γίνῃ δεκτὸν τοῦτο ἀπὸ τὴν ἐργατικὴν τάξιν.

§184ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης ἔχει τὸν λόγον.

§185Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, 4 εἶναι τὰ θέματα ποὺ ἐνδιαφέρουν βασικὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ γενικώτερον τοὺς ἐργαζομένους. Τὸ θέμα τῶν ὅρων ἐργασίας, τὸ θέμα τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας, τὸ θέμα τῆς ἐξασφαλίσεως τοῦ γήρατος μέσῳ τῶν συντάξεων καὶ ἄλλων παροχῶν καὶ τὸ θέμα τῆς ἐλευθέρας συνδικαλιστικῆς δράσεως διὰ νὰ δύνανται μὲ τοὺς ἀγῶνας των νὰ διεκδικήσουν τὰ τρία ἄλλα βασικὰ θέματα. Συνεπῶς, ἕνα νομοσχέδιον, θὰ πρέπει νὰ κριθῇ ἀπὸ τὸ ἐὰν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν 4 αὐτῶν βασικῶν θεμάτων. Τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου ἀντιμετωπίζει καὶ τὰ τέσσερα αὐτὰ θέματα καὶ ὅπως ἀπεδείχθη ἀπὸ τὰς γενομένας ἐπ’ αὐτοῦ μέχρι τοῦδε συζητήσεις ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα ρυθμίζονται ἢ τροποποιοῦνται ἀντιθέτως πρὸς τὰ συμφέροντα τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον θέμα τῶν ὅρων ἐργασίας βάσει τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων ἀπὸ δεκαετίας, αἱ παραβάσεις ἀποτελοῦν ἀδίκημα εἰς βαθμὸν πλημμελήματος. Μὲ τὸ ἄρθρον 17 τοῦ νομοσχεδίου, γίνεται τὸ πρῶτον ρῆγμα, διότι θεσπίζεται δι’ ὡρισμένας ἐπιχειρήσεις ὅτι θὰ χαρακτηρίζωνται μέχρι δύο παραβάσεις κατ’ ἔτος ὡς ἀδίκημα εἰς βαθμὸν πταίσματος. Καὶ δὲν εἶναι μόνον αὐταὶ αἱ διατάξεις. Εἶναι καὶ τοῦ ἄρθρου 18 καὶ ἄλλαι, τὰς ὁποίας θὰ ἀναπτύξωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἐφ’ ὅσον τὸ νομοσχέδιον γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ δεύτερον θέμα, τὴν ἀμοιβὴν τῆς ἐργασίας καὶ ἐκεῖ ἐπέρχεται ἡ χειροτέρευσις. Διότι ἐνῷ μὲ τὸ κρατοῦν καθεστὼς ὁ θεσμὸς τῆς συμβάσεως ἐργασίας ἐθεωρεῖτο ὅτι ἐξυπηρετεῖ κάπως τὰ συμφέροντα τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἤδη ὑφίσταται πλῆγμα μὲ τὸ δικαίωμα τῆς Κυβερνήσεως νὰ θέτῃ τὴν ὑπογραφεῖσαν συλλογικὴν σύμβασιν ὑπὸ τὴν κρίσιν ἐπιτροπῆς ὑπαλλήλων μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ κινδύνου τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Οὕτω μὲ τὴν ἐπέμβασιν τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου τὸ ὁποῖον λόγῳ τῆς συνθέσεώς του θὰ εἶναι ὑποχείριον τῆς Κυβερνήσεως θὰ δύναται νὰ ματαιώσῃ οἱανδήποτε αὔξησιν τὴν ὁποίαν θὰ ἔχουν κερδίσει οἱ ἐργαζόμενοι κατόπιν ἀγώνων. Διότι δὲν εἶναι μόνον τὸ δικαίωμα νὰ ζητῇ τὴν τροποποίησιν μιᾶς συλλογικῆς συμβάσεως, ἔστω καὶ παμψηφεὶ συναφθείσης, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ σύνθεσις τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου, ἡ ὁποία διευκολύνει τοὺς σκοποὺς τῆς Κυβερνήσεως. Ὡς πρὸς τὸ τέταρτον θέμα, ἀνεπτύχθη ἐπαρκῶς ὑπὸ τῶν ὁμιλησάντων πρὸ ἐμοῦ κ.κ. συναδέλφων, ὁ μηχανισμὸς τὸν ὁποῖον ἐπενόησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, βάσει τοῦ ὁποίου διευκολύνεται ἡ ἀποδοχὴ τῶν εἰσηγήσεων τῆς Κυβερνήσεως ὑπὸ τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων. Ἀκόμη διὰ νὰ καταστήσῃ χειροτέραν τὴν ὑπεράσπισιν τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων, ὥρισεν, ὅτι καὶ τοὺς ἐκπροσώπους των εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον θὰ ὑποδεικνύῃ ἡ ΓΣΕΕ, εἰς τὴν διοίκησιν τῆς ὁποίας εὑρίσκονται γνωστοὶ ἐργατοκάπηλοι ποὺ ἔχουν ἀπὸ ἐτῶν ἐπικαθήσει εἰς τὸν τράχηλον τῶν ἐργαζομένων. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς προνοίας τοῦ γήρατος, τὰς συντάξεις καὶ ἐδῶ μὲ τὸ ἄρθρον 27 φροντίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας νὰ ἔχῃ δικαίωμα διὰ διαταγμάτων νὰ ρυθμίζῃ τὰ θέματα τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων κατὰ τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἐργατικὴ τάξις νὰ μὴ δύναται ἔπειτα ἀπὸ ἐργασίαν πολλῶν ἐτῶν καὶ καταβολὴν μεγάλων ποσῶν, νὰ μὴ δύναται λέγω νὰ ἀπολαμβάνῃ. Δὲν φθάνει δηλαδὴ ποὺ παίρνουν συντάξεις πείνης μὲ τεσσαράκοντα ἔτη ὑπηρεσίαν καὶ καταβάλλουν τεράστια ποσὰ ὡς εἰσφοράν. Δὲν φθάνουν αἱ βαρεῖαι προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως τῶν ἐργαζομένων, δὲν φθάνει τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ΙΚΑ δὲν ἔχει ἐπεκταθῆ εἰς τὰς μικροτέρας πόλεις καὶ τὰ χωρία, ἀλλὰ ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ ἄρθρον 27 νὰ ἀπαιτήσῃ τὸ δικαίωμα νὰ ρυθμίζῃ αὐτὴ μὲ διατάγματα ὅλα τὰ θέματα τὰ ἔχοντα σχέσιν μὲ τὴν ἀσφάλισίν των καὶ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Καὶ ἀναθέτει τὴν ἐκπροσώπησιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως εἰς τοὺς ἐργατοκαπήλους τῆς ΓΣΕΕ. Τέλος, ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου ὄχι μόνον δὲν προάγονται αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι, ἀλλὰ εἰς τὴν κλίκαν τοῦ κ. Μακρῆ καταπνίγεται κάθε ἐλπὶς συνδικαλιστικῆς ἐλευθερίας. Διότι, μὲ τὰ χρηματικὰ μέσα τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐργατικῆς εἰσφορᾶς, μὲ τὸ δικαίωμα νὰ ὑποδεικνύῃ αὐτὸς τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ἐργατικῆς τάξεως εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον καὶ τὰ Ταμεῖα Ἀσφαλίσεως, τοῦ δίδει ἡ Κυβέρνησις τὴν δύναμιν νὰ καταδυναστεύῃ κάθε συνδικαλιστὴν πρόθυμον νὰ ὑπηρετήσῃ τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων. Εἶναι γνωστὸν πῶς ἡ ΓΣΕΕ κατώρθωσε νὰ διατηρήσῃ τὴν ἐξουσίαν. Κατὰ τὸ τελευταῖον Συνέδριον, ἔναντι 700.000 ἐργατοϋπαλλήλων, οἱ ψηφίσαντες δὲν ὑπερέβησαν τὰς 100.000. Ἀκόμη, μὲ τὴν γνωστὴν ἀστυνομικὴν τρομοκρατίαν, μὲ τὴν εὔνοιαν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν κλίκαν αὐτὴν τῶν ἐργατοκαπήλων καὶ τὴν δυσμένειαν μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζει ὅλα τὰ ἄλλα Σωματεῖα τὰ ἀντιτιθέμενα εἰς τὴν κλίκαν τῆς ΓΣΕΕ, εἶναι γνωστὸν ὅτι, δὲν εἶναι εὔκολος ἡ ἀποτίναξις τῆς κλίκας αὐτῆς ἀπὸ τὴν διοίκησιν, τὴν ἡγεσίαν τῆς συνδικαλιστικῆς κινήσεως. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν, ὅτι οἱ ἐργάται ἀρνούμενοι τὴν καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς εἰς ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμουν τὴν σημερινὴν διοίκησιν νὰ ἀποχωρήσῃ. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τοῦτο ὑπὸ τὸ παρὸν καθεστώς; Πῶς νὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ἐλευθέρα βούλησις τῶν ἐργατῶν περὶ ἀρνήσεως τῆς καταβολῆς τῆς εἰσφορᾶς καὶ νὰ θεωρήσῃ ἑαυτὸν θιγόμενον ὁ κ. Μακρῆς; Ὅλα αὐτὰ καταγγέλλονται καθημερινῶς, ἔχουν ἀποδειχθῆ εἰς τὰ Δικαστήρια καὶ κατηγορήθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς δι’ ἀξιοποίνους καὶ ἀτιμωτικὰς πράξεις. Καὶ δὲν ἐθεώρησαν οἱ κύριοι αὐτοὶ ὑποχρέωσίν των νὰ παραιτηθοῦν. Δὲν ἔχουν εὐθιξίαν. Νομίζω, ἑπομένως, ὅτι ἡ ἄποψις τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἶναι δυνατὸν οἱ ἐργάται νὰ ἐκφρασθοῦν ἐλευθέρως ὅτι ἀρνοῦνται τὴν καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς καὶ συνεπείᾳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν ἀρνουμένων νὰ θελήσῃ ἡ σημερινὴ ἡγεσία τῆς ΓΣΕΕ νὰ παραχωρήσῃ τὴν θέσιν της, εἶναι φενάκη τὴν ὁποίαν, νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἔπρεπε νὰ ἐκθέσῃ. Διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀγωνίζεται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξις ἀποδύεται εἰς ἀγῶνας, εἰς στάσεις ἐργασίας κ.λ.π. καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει καταδικάσει αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, ὅπως ἔχει καταδικάσει καὶ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἐπὶ τοῦ ἐργατικοῦ τομέως πολιτικήν της. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης ἔχει τὸν λόγον.

§187Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ποὺ ἐχαρακτηρίσθη ὀρθῶς καὶ δικαίως ὡς ἀντεργατικὸν καὶ προεκάλεσε πανελλήνιον ἐξέγερσιν καὶ κατακραυγὴν καὶ νὰ προσδιορίσω σαφῶς τὴν θέσιν ποὺ ἔναντι αὐτοῦ ἔλαβεν ἡ Ἕνωσις Κέντρου. Ἔκτοτε πολλοὶ ἀξιότιμοι συνάδελφοι, τόσον ἐκ μέρους τῆς Ε.Κ., καὶ τῶν ἄλλων δύο κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὅσον καὶ ἐκ μέρους τῆς κυβερνητικῆς πλειοψηφίας ἐνίσχυσαν καὶ συνεπλήρωσαν τὰς διατυπωθείσας παρατηρήσεις μου ἐφ’ ὅλων τῶν ὑπὸ ρύθμισιν θεμάτων ἀναφερομένων εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ μέλλον ἑνὸς κατ’ ἐξοχὴν πολυτίμου καὶ συμπαθοῦς τμήματος τῆς ἐθνικῆς ὁλότητος, τῶν ἐργατοϋπαλλήλων τῆς χώρας. Εἶχον καὶ ἐξακολουθῶ νὰ ἔχω τὴν συναίσθησιν ὅτι ὑπῆρξεν αὐστηρὰ μὲν καὶ ἐνίοτε σφοδρὰ ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀντικειμενικὴ εὐπρεπὴς καὶ δικαία ἡ ἀσκηθεῖσα παρ’ ἐμοῦ κριτική. Ὅθεν εὐλόγως οἱ βαρύτατοι καὶ αὐτόχρημα ὑβριστικοὶ χαρακτηρισμοὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας εἰς βάρος τῶν εἰσηγητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὡς κακοποιησάντων τὴν ἀλήθειαν κατὰ τὸν βαρβαρότερον τρόπον ἀπεκρούσθησαν καὶ ἀποκρούονται μὲ ἀγανάκτησιν ὡς ἄδικοι καὶ κοινοβουλευτικῶς ἀπαράδεκτοι καὶ ὡς κατ’ ἐξοχὴν ἐνδεικτικοὶ τῆς νευρικότητος καὶ ὀργῆς ποὺ τοῦ προεκάλεσεν ἡ καθολικὴ ἐπίκρισις τῆς ἀντεργατικῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς καὶ ἡ πλήρης ἀποκάλυψις τῶν καταχθονίων καὶ καταθλιπτικῶν διὰ τοὺς ἐργαζομένους σκοπῶν τοῦ ἐπιμάχου νομοσχεδίου, ποὺ ἀποδεδειγμένως ὑπῆρξε καρπὸς ὕποπτου καὶ ἀθλίας κομματικῆς συναλλαγῆς μεταξὺ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε. Δὲν δύναμαι νὰ ἰσχυρισθῶ τὸ αὐτὸ διὰ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὅστις πρὸς τιμήν του ἤσκησε μὲν ὀξυτάτην κριτικὴν ἐπὶ τῶν ἀπόψεων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐκράτησεν ὅμως τὴν συζήτησιν ἐπὶ ἀνωτέρου ἐπιπέδου. Λόγῳ τοῦ ἀτόπως καὶ καταναγκαστικῶς ἐπιβληθέντος ὑπὸ τῆς πλειοψηφίας περιορισμοῦ τοῦ χρόνου τῶν ἀγορεύσεων εἶμαι ὑποχρεωμένος ἂν καὶ εἰσηγητὴς τροχάδην νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας καὶ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ἀφοῦ ἐπὶ δίωρον ἀμφότεροι πλειστάκις ἀνεφέρθησαν εἰς τὴν ἰδικήν μου εἰσήγησιν. Ἐλπίζω ὅτι τὸ Προεδρεῖον θὰ μοὶ παράσχῃ μικρὰν ἔστω χρονικὴν ἄνεσιν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας εἰς τὴν ἀρχικήν του ἀγόρευσιν ἀπαντῶν εἰς τοὺς δύο εἰσηγητὰς τῆς μειοψηφίας ἰσχυρίσθη ἐπὶ λέξει ὅτι οὗτοι «συστηματικῶς ἐκακοποίησαν τὴν ἀλήθειαν μὲ πρωτοφανῆ, τῷ ὄντι βαρβαρότητα καὶ ἀπαράδεκτον ἐντελῶς τακτικὴν καὶ ὕφος καὶ διὰ πολὺ μικροτέρου κύρους βήματα». Κύριοι βουλευταί, ἀπεχθανόμενος τὴν μέθοδον τῆς προσφυγῆς εἰς ἔστω καὶ ἀνταποδοτικοὺς ὑβριστικοὺς χαρακτηρισμοὺς καὶ διαπληκτισμοὺς ποὺ ὑποβιβάζουν ἀποδεδειγμένως τὸ κῦρος τοῦ Κοινοβουλίου δὲν πρόκειται νὰ ἐνδιατρίψω εἰς τὸ θέμα καὶ νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ θλιβερὸν ἐπεισόδιον ποὺ ἐσημειώθη πρὸ ἡμερῶν λόγῳ τῆς δικαίας καὶ ἐντόνου ἀντιδράσεώς μου κατὰ τῆς τοιαύτης ἀήθους ἐκφράσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἁπλῶς παραδίδω εἰς τὴν κρίσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ὁλόκληρον τὴν βαρύτατα ὑβριστικὴν αὐτὴν φράσιν του, ἵνα διαπιστώσῃ ἐν ὄψει καὶ ἄλλων ἐκ τοῦ παρελθόντος στοιχείων καὶ νέων ποὺ θὰ ἐπικαλεσθῶ κατωτέρω ἐκ τινος πλευρᾶς καὶ ἐκ τινος ἐνεργείας ἐκλονίσθη τὸ κῦρος τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τῶν πολιτικῶν ἀξιωμάτων. Ἄλλωστε ἀποστομωτικὴν ἀπάντησιν ἔδωσεν ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μὲ τοὺς ἐξόχως τιμητικοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ ἔκαμε δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τὴν εἰσήγησίν μου καὶ διὰ τὰς ὁποίας τοῦ ἐκφράζω τὰς εὐχαριστίας μου. Πέραν ὅμως τοῦ ἀνακύψαντος ἠθικοῦ προσωπικοῦ θέματος ὀφείλω νὰ ἀπαντήσω καὶ ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν ἰσχυρισμῶν του εἰς τὰ κυριώτερα σημεῖα ποὺ ἐπεσημάνθησαν ὑπ’ αὐτοῦ ὡς ἀποδεικτικὰ ἠθελημένης βαρβάρου κακοποιήσεως τῆς ἀληθείας. 1) Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας εἰς τὴν ἀγόρευσίν του ὅτι οὐδέποτε ἐχαρακτήρισε «στεῖραν» καὶ «ἐμπαθῆ» τὴν Ἀντιπολίτευσιν ὡς ἐγὼ κατ’ αὐτὸν ἰσχυρίσθην καὶ ὅτι ἀπήλειψα τὰς δύο αὐτὰς λέξεις ποὺ εἶπον ἐκ τῶν ἐπισήμων πρακτικῶν. Μὲ ἐκάλεσε μάλιστα νὰ τοῦ εἴπω ποῦ ὑπάρχουν αἱ λέξεις αὐταὶ εἰς τὰ πρακτικά, ποὺ περιέχουν τὴν ἀγόρευσίν του. Κύριοι βουλευταὶ ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἐπισήμων πρακτικῶν τῆς Βουλῆς τῆς 14.1.1963 δὲν ἰσχυρίσθην ἁπλῶς ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐξεστόμισε συγκεκριμένας ὑβριστικὰς λέξεις ἀλλὰ συνοψίζων μὲ ἰδικάς μου φράσεις καὶ συμπερασματικὰς κρίσεις τὰ ὅσα κατ’ ἐπανάληψιν εἶπε εἰς βάρος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀποδίδων τὴν σαφῆ ἔννοιαν τῆς κατηγορίας του, τὸν κατηγόρησα ὅτι ἐπέκρινε ταύτην ὡς ἀντιταχθεῖσαν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ἐκ καθαρᾶς κωλυσιεργίας καὶ στείρας ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως καὶ ἐξ ἐμπαθείας πρὸς τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Καὶ ἐρωτῶ πάντα ἀμερόληπτον κριτὴν ποῖον ἄλλο ἦτο τὸ νόημα τῆς κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατηγορίας του. Ἀνέγνωσα ὅταν ἐδημιουργήθη τὸ προσωπικὸν ζήτημα καὶ δίδω καὶ τώρα εἰς τὰ πρακτικὰ πρὸς καταχώρησιν διὰ νὰ μὴ παραταθῇ ἡ δευτερολογία μου πολλὰς περικοπὰς ἐκ τῶν ἀγορεύσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐκ τῶν ἐπισήμων Πρακτικῶν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως τῆς 7 καὶ 10 Νοεμβρίου 1962 ἐξ ὧν προκύπτει σαφέστατα ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις κατ’ αὐτὸν ἀπροσχηματίστως κωλυσιεργεῖ καὶ ἐκ καθαρῶν προσωπικῶν λόγων καὶ ἀντιθέσεων πρὸς τὸν κ. Μακρῆν ἀντιδρᾶ κατὰ τοῦ νομοσχεδίου ἐπιδιώκουσα νὰ τιμωρήσῃ τὴν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Καὶ πάλιν ἐρωτῶ ποίαν ἄλλην ἔννοιαν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀπροσχηματίστως ἀντιδρᾶ καὶ κωλυσιεργεῖ καὶ ἐπιδιώκει νὰ τιμωρήσῃ τὸν Μακρῆν διὰ προσωπικοὺς λόγους ἀπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ ἐγὼ προσδιώρισα. Ἐν συνεχείᾳ, ὁ κ. Ὑπουργός, ἰσχυρίσθη, ὅτι τὰς δύο αὐτὰς λέξεις «στεῖρα καὶ ἐμπαθής», εἶπον μὲν εἰς τὴν Βουλήν, ἀλλ’ ἀπήλειψα σκοπίμως ἐκ τῶν ἐπισήμων πρακτικῶν. Τοῦτο εἶναι ἀνακριβέστατον, διότι καὶ αἱ δύο αὐταὶ λέξεις ὑπάρχουν εἰς τὴν ἀγόρευσίν μου, ὡς κατεχωρήθη αὕτη εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς 14.1.1963. Καὶ ἐρωτῶ εἶναι ἠθικῶς ἐπιτετραμμένον ἕνας Ὑπουργὸς νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἐγένετο σκόπιμος ἀπάλειψις τῆς φράσεως αὐτῆς ὅπως πράγματι ἐλέχθη καὶ ἡ φράσις αὐτὴ ὁλόκληρος νὰ ὑπάρχῃ ἀμετάβλητος εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικά; 2) Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας ὅτι εἶναι ἀνακριβέστατος ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Στεφανίδη, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἦλθεν αἰφνιδιαστικῶς, τὰς μεταμεσονυκτίους ὥρας εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως. Πράγματι ἰσχυρίσθην ὅτι κατεβλήθη παρὰ τῆς Κυβερνήσεως προσπάθεια αἰφνιδιαστικῆς καὶ ἐξ ἀπήνης συζητήσεως καὶ ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου τὴν 3ην μεταμεσονύκτιον ὥραν, ἔπειτα ἀπὸ 9ωρον καταπόνησιν τοῦ Σώματος ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐκλογικοῦ νομοθετήματος. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, δὲν εἶναι μόνον ἀληθές, εἶναι καὶ πασίδηλον. Διότι, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν εἰς χεῖρας μου ἐπισήμων πρακτικῶν τῆς Ε. Ε. τῆς 10.11.1962, ἐπὶ ἐννεάωρον καὶ πλέον συνεζητεῖτο τὸ ἐκλογικὸν νομοσχέδιον καὶ ἡ συνεδρίασις ἐλύθη τὴν 3 καὶ 40 μετὰ μεσονύκτιον καὶ ὀλίγον πρὸ τῆς λύσεως ταύτης —τελευταίας μάλιστα ἡμέρας τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως— ἐπεδίωξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ νὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ κατ’ ἄρθρον ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ συζήτησις. Ἦτο δυνατὸν τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Ε. Ε. κατὰ τὰς μεταμεσονυκτίους ὥρας νὰ τερματισθῇ ἡ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον συζήτησις, ἐπὶ τόσον ἐπιμάχου νομοσχεδίου; Καὶ ἐρωτῶ ἦτο ἢ δὲν ἦτο αἰφνιδιαστικὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ κ. Ὑπουργοῦ; 3) Ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, ἐν σελ. 5 τῶν πρακτικῶν, ὅτι οἱ παρατεθέντες ὑπὸ τοῦ κ. Στεφανίδη ἀριθμοί, ἀναφορικῶς μὲ τὴν μεταναστευτικὴν κίνησιν, δὲν εἶναι ἀκριβεῖς καὶ ἀνέφερεν ἄλλους πολὺ μικροτέρους ἀριθμούς, ἐρωτηθεὶς δὲ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον κ. Παπαμιχαλόπουλον, ἂν εἶναι αὐτοὶ ἐπίσημοι, ἀπήντησε καταφατικῶς. Προφανῶς, ὁ κ. Ὑπουργός, διὰ νὰ δημιουργήσῃ μίαν δυσμενῆ ἐντύπωσιν εἰς βάρος μου, ὡς δῆθεν ἐπικαλεσθέντος ἀνακριβεῖς ἀριθμοὺς καὶ θεμελιώσαντος ἐπὶ σαθρᾶς βάσεως τὴν ἐπιχειρηματολογίαν μου καὶ διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὸν ἰσχυρισμόν του, περὶ βαρβάρου κακοποιήσεως τῆς ἀληθείας, ἀπετόλμησε καὶ αὐτὸ ἀκόμη, νὰ χαρακτηρίσῃ ἀνακριβεῖς τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ ἀνέφερον, ὡς κατοπτρίζοντας τὸ ὀλέθριον διὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους μεταναστευτικὸν ρεῦμα. Ἰσχυρίσθην ἐπὶ λέξει κατὰ τὴν ἀγόρευσίν μου ἐν σελ. 12 τῶν πρακτικῶν, εἰς τὸ εἰδικὸν κεφάλαιον περὶ μεταναστεύσεως καὶ ἀνεργίας τὰ ἑξῆς: «Ἀξίαν ἐπίσης ἔχει ἡ σύγκρισις στοιχείων τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους. Οὕτω τὸ 1959 μετηνάστευσαν 42.683, ἐξ ὧν 23.684 μονίμως καὶ 19.999 προσκαίρως, τὸ 1960 μετηνάστευσαν 75.222, ἐξ ὧν 47.768 μονίμως καὶ 27.454 προσκαίρως, τὸ 1961 μετηνάστευσαν 85.263, ἐξ ὧν 58.837 μονίμως καὶ 26.426 προσκαίρως καὶ μόνον τὸ πρῶτον ἑξάμηνον τοῦ 1962 μετηνάστευσαν 49.562, ἐξ ὧν 35.778 μονίμως καὶ 13.804 προσκαίρως, δηλονότι κατ’ ἀναλογίαν καθ’ ὅλον τὸ ἔτος 1962 μετηνάστευσαν 100.000 Ἕλληνες. Τὰ στοιχεῖα τοῦ δευτέρου ἑξαμήνου δὲν ἐδόθησαν εἰσέτι εἰς τὴν δημοσιότητα ἀπὸ τὴν Ε.Σ.Υ.Ε.». Κύριοι βουλευταί, λυποῦμαι εἰλικρινῶς, διότι θὰ ἀποκαλύψω ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας εἶναι ἀνακριβής, διότι οἱ ἀριθμοὶ ποὺ ἀνέφερον τότε καὶ σήμερον εἶναι ἐπίσημοι καὶ ἀκριβέστατοι. Ἐλήφθησαν οὗτοι διὰ μὲν τὰ ἔτη 1959 καὶ 1960 ἀπὸ τὴν Στατιστικὴν Ἐπετηρίδα Ἑλλάδος 1961 σελ. 57 καὶ 59, διὰ τὸ ἔτος 1961 ἀπὸ τὸ Μηνιαῖον Στατιστικὸν Δελτίον Ἰουλίου 1962, σελ. 7 καὶ διὰ τὸ πρῶτον ἑξάμηνον 1962 ἀπὸ τὸ μηνιαῖον στατ. δελτίον Αὐγούστου 1962 σελ. 15. Ἀλλ’ ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας δὲν ἠρκέσθη μόνον εἰς αὐτὸ τὸ ἀτόπημα. Διὰ νὰ παραπλανήσῃ τὴν κοινὴν γνώμην, ὅσον ἀφορᾷ τὴν μεταναστευτικὴν κίνησιν προσέφυγεν εἰς ἓν ἀνεπίτρεπτον τέχνασμα, προσβάλλον τὴν κοινὴν νοημοσύνην, ποὺ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποκαλύψω. Ἀντὶ τῶν ἰδικῶν μου ἀριθμῶν, ποὺ ἀπέρριψεν ὡς ἀνακριβεῖς —καίτοι, ὡς εἶπον, εἶναι ἀνακριβεῖς καὶ ἐπίσημοι— ἀνέφερε τοὺς ἰδικούς του, δῆθεν ἐπισήμους κατὰ πολὺ μικροτέρους. Εἰς τοὺς πίνακας ποὺ ἔφερε καὶ ἐπεκαλέσθη ὡς περιέχοντας τὸ σύνολον τῶν μεταναστευσάντων, περιέλαβε μόνον τὴν μίαν κατηγορίαν τῶν μονίμως μεταναστευσάντων καὶ δὲν προσέθεσε καὶ τοὺς προσκαίρους μεταναστεύσαντας, ὅπως ὤφειλε νὰ πράξῃ, διότι εἰς τοὺς τελευταίους περιλαμβάνονται καὶ ὅσοι μεταβαίνουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ νὰ μείνουν ἐκεῖ ὀλιγώτερον τοῦ ἑνὸς ἔτους πρὸς ἐργασίαν ἀμειβομένην ἐκ τῆς ξένης χώρας. Ὡς γνωστόν, κατ’ εἰδικὴν ρητὴν μνείαν τῶν στατιστικῶν δελτίων καὶ αὐτοὶ ποὺ φεύγουν δι’ ἀνεύρεσιν ἐργασίας εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἐπὶ ἔλαττον τοῦ ἔτους καὶ μᾶς ἐνδιαφέρουν ἐν προκειμένῳ περιλαμβάνονται εἰς τοὺς μονίμως μεταναστεύοντας. Ἀλλὰ τὸ βαρύτερον σφάλμα ποὺ συνιστᾶ τέχνασμα εἶναι ὅτι ἐνεφάνισε τοὺς ἀριθμούς του, ὡς σύνολον μεταναστευσάντων, δηλαδὴ μονίμως καὶ προσκαίρως καὶ δὲν ἀνέφερε ρητῶς ὅτι εἶναι τὸ σύνολον τῶν μονίμως ἀποδημησάντων. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ ἀνεπιτρέπτως ἐκαυχήθη ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ὁ ἀριθμὸς καὶ αὐτῶν τῶν μονίμως μεταναστευτησάντων, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ὑπερωκεανίους χώρας ἀπὸ 23.100 τὸ 1956 ἐμειώθη εἰς 17.300 τὸ 1961 χωρὶς ὅμως νὰ τονίσῃ ἀντιστοίχως τὸ σπουδαιότερον, ὅτι ὁ ἀριθμὸς ἐκείνων ποὺ μετηνάστευσαν, ἔστω μονίμως, εἰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας τὸ 1956 ἦτο 7.800 καὶ ἔφθασε τὸ 1961 τὰς 39.600 λόγῳ τῆς γνωστῆς φυγῆς νέων ἐργαζομένων εἰς Εὐρώπην καὶ ἰδίᾳ εἰς Γερμανίαν καὶ Βέλγιον. Καὶ ἐρωτῶ. Εἶναι ἐπιτρεπτὰ τὰ παραπλανητικὰ αὐτὰ περὶ δῆθεν ἀνασχέσεως τῆς μεταναστεύσεως τεχνάσματα ποὺ ἀποκαλύπτονται παραχρῆμα; 4) Ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι εἶναι ἀνακριβὴς ὁ ἕτερος ἰσχυρισμός μου περὶ μὴ ὑποβολῆς εἰς τὸ Γεν. Λογιστήριον ὁλοκλήρου τοῦ ἐκ 43 ἄρθρων νομοσχεδίου, ἀλλὰ μόνον μέρους αὐτοῦ ἐκ 32 ἄρθρων λόγῳ τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων προσθήκης ἑτέρων 11 ἄρθρων. Ἀλλ’ ὁ ἰσχυρισμός μου αὐτὸς ἀποδεικνύεται βάσιμος ἐξ αὐτῆς τῆς ἐπισυναπτομένης εἰς τὸ νομοσχέδιον ἐκθέσεως τοῦ Γεν. Λογιστηρίου περιεχούσης μόνον 32 ἄρθρα χωρὶς νὰ προσθέτῃ ὅτι διὰ τὰ ἕτερα 11 μέχρι 43 ὑπάρχει ἢ μὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὡς ἔδει νὰ προστεθῇ καὶ ἐπεβεβαιώθη καὶ ἐξ ὁμολογίας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐργασίας ὅπου κατόπιν διαμαρτυρίας μας διὰ τὴν ἔλλειψιν τῆς συμπληρωματικῆς Ἐκθέσεως τοῦ Γεν. Λογιστηρίου, εἶπεν ὅτι ἐζήτησε καὶ ἔλαβε τοιαύτην παρ’ αὐτοῦ. 5) Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐχαρακτήρισεν ὡς προχειρολόγον κριτικὴν τὴν ἐπίκρισίν μου, ὅτι κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ τὸν Κανονισμὸν ὤφειλεν ἐξ ἀρχῆς νὰ περιλάβῃ εἰς τὸ ὑποβληθὲν νομοσχέδιον ὁλοκλήρους τὰς κυρουμένας πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ τὰς καταργουμένας ἢ τροποποιουμένας διατάξεις, ὡς καὶ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γεν. Λογιστηρίου. Εἶναι ὅμως ρητὴ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 59 τοῦ Συντάγματος ποὺ καθιεροῖ ἀπαράδεκτον ὑποβολῆς καὶ συζητήσεως ποὺ δύναται κατὰ τὸ ἄρθρον 39 τοῦ Κανονισμοῦ νὰ προβληθῇ αὐτεπαγγέλτως ὑπὸ τοῦ Προεδρείου ἢ νὰ προταθῇ παρά τινος βουλευτοῦ. Ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 436)1952 ἀπόφασιν τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1712)54 ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἀλλὰ δὲν ἐπρόσεξεν ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος εἶπεν, ὅτι ἀμφότεραι αὗται αἱ ἀποφάσεις ἀναφέρονται εἰς κυρούμενα Β. Διατάγματα καὶ οὐχὶ πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Καὶ ἡ διαφορὰ εἶναι προφανὴς προκειμένου περὶ πράξεων τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας, τοὐτέστιν Διαταγμάτων καὶ πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου νομοθετικοῦ περιεχομένου κατὰ παράβασιν τοῦ Συντάγματος ἐκδιδομένων καὶ κυρουμένων μετὰ ταῦτα ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστόν, ὅτι μὲ τὴν ἀγόρευσίν μου ἠσχολήθη διὰ μακρῶν ἐπὶ δίωρον καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, πρὸς τὸν ὁποῖον ὀφείλω νὰ δώσω μὲ πᾶσαν δυνατὴν συντομίαν μίαν ἀπάντησιν ἐπὶ τῶν βασικῶν του ἀπόψεων. 1) Κατ’ ἀρχὴν δὲν συμμερίζομαι τὴν μοιρολατρικὴν ἀπαισιόδοξον σκέψιν του, ὅτι ὁ ἐργάτης θὰ μειονεκτῇ πάντοτε εἰς οἱονδήποτε καθεστώς, διότι ἁπλούστατα ἀσκεῖ χειρωνακτικὴν ἐργασίαν καὶ τελεῖ εἰς σχέσιν ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὸ κεφάλαιον ἢ ἀπὸ ὡρισμένον πρόσωπον ἢ ἀπὸ τὸ Κράτος. Χωρὶς νὰ ἐμπλακῶ εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀστικῶν καὶ σοσιαλιστικῶν καθεστώτων, θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ζωντανώτερον παράδειγμα ἀπὸ τὴν σύγχρονον πολιτικὴν ἱστορίαν τῆς χώρας μας. Τὸ παράδειγμα τῶν σκληρῶν ἀγώνων τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ ἡγέτου, τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, ποὺ πρὸ ἡμίσεος αἰῶνος ἀνέτρεψε μὲ τὴν ρηξικέλευθον προοδευτικὴν κοινωνικὴν νομοθεσίαν του ἕνα καθεστὼς οἱονεὶ δουλοπαροικίας καὶ ἀγρίας ἐκμεταλλεύσεως τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων τάξεων. Τότε ἀνεγνωρίσθη ὑπὸ τοῦ ἐπισήμου Κράτους ἡ ἀνεκτίμητος συμβολὴ τοῦ ἐργάτου εἰς τὴν παραγωγικὴν διαδικασίαν καὶ τὴν δημιουργίαν τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου. Καὶ σήμερον ὅμως ἠμποροῦμεν νὰ κάμωμεν οὐσιώδη βήματα πρὸς τὴν κοινωνικὴν πρόοδον καὶ τὴν ἄνοδον τῆς ἠθικῆς καὶ ὑλικῆς στάθμης τῶν ἐργαζομένων ποὺ ἄλλοτε ἦσαν εἵλωτες καὶ σήμερον εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, δικαιούμενοι νὰ ἀπολαμβάνουν τῶν στοιχειωδεστέρων ἀγαθῶν τῆς ζωῆς. 2) Εἰς τὴν προσωπικήν του ἐπίκρισιν ὅτι ὑπῆρξεν ἡ ἀγόρευσίς μου ἡ βιαιοτέρα ἐξ ὅλων κατὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ τῆς ἐργατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε., ὀφείλω νὰ ἀπαντήσω, ὅτι ἐκφράσας κατὰ τρόπον πράγματι ἔντονον τὰς ἀπόψεις μου, διηρμήνευσα τὴν ἀπόλυτον ἀντίθεσιν τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, εἰς ἣν ἔχω τὴν ὑψίστην τιμὴν νὰ ἀνήκω, πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου ποὺ καθιεροῦν ἕνα πολυμήχανον καὶ πολυδαίδαλον σύστημα συλλογικῶν διαπραγματεύσεων καὶ ἐπιλύσεως τῶν ἐργατικῶν διαφορῶν ποὺ ὑπονομεύουν τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας καὶ ἀφεύκτως ὁδηγοῦν εἰς οἰκονομικὴν καὶ κομματικὴν ὑποδούλωσιν τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος ποὺ πρέπει νὰ παραμείνῃ δημοκρατικὸν καὶ ἐλεύθερον διὰ νὰ ἐκφράζῃ τὴν γνησίαν θέλησιν τῶν ἐργαζομένων Ἑλλήνων. Πέραν ὅμως τῆς Ε. Κ., ἀνταπεκρίθην εἰς τὸ ἐπιτακτικὸν αἴτημα ἑκατοντάδων χιλιάδων ἠσφαλισμένων ἐργατοϋπαλλήλων καὶ συνταξιούχων ποὺ μᾶς κατακλύζουν μὲ διαμαρτυρίας, νὰ ἀποτραπῇ ἡ ἐπιχειρουμένη διὰ τοῦ νομοσχεδίου κατάργησις ἢ φαλκίδευσις κεκτημένων δικαιωμάτων των καὶ ἡ καθήλωσις τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων εἰς ἐπίπεδα πείνης μὲ τὸν ἀπώτερον σκοπὸν νὰ μεταβληθῇ ἡ χώρα εἰς προμηθευτὴν ἐργατικῶν χειρῶν, πολυτίμων διὰ τὴν οἰκονομικήν μας ἀνασυγκρότησιν εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς. Ὁ ὀξὺς τόνος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν προκειμένου περὶ ὑποστηρίξεως θέσεων ἔναντι κρισίμων ἐθνικῶν προβλημάτων δὲν εἶναι ἐνδεικτικὸς ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως καὶ κωλυσιεργίας, ὡς ἡμαρτημένως ἡρμηνεύθη ὑπό τινων συναδέλφων, ἀλλ’ ἀπολύτως αὐθόρμητος ποὺ καταδεικνύει τὴν ἀκλόνητον πίστιν πρὸς τὰς ἰδέας μας. Καὶ αἱ ἰδέαι καὶ αἱ ἀρχαὶ τῆς ἰδικῆς μας προοδευτικῆς παρατάξεως, τῆς Ε. Κ., εἶναι πράγματι ἄκρως ἀντίθετοι πρὸς τὰς ἰδικάς σας τῆς ἀντιδραστικῆς Δεξιᾶς. 3) Μὲ ἐπέκρινε δριμύτερον ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἰδίᾳ διὰ τὴν γενικὴν διαπίστωσιν ποὺ ἔκαμα πλέον ἢ ἅπαξ, ὅτι εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ε.Ρ.Ε. κυριαρχεῖ καὶ δεσπόζει ἀπὸ ἑπταετίας ἕνα κατ’ ἐξοχὴν ἀντεργατικὸν πνεῦμα καὶ ὅτι εἶναι δραματικὴ ἡ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωσις τῆς ἐργατοϋπαλληλικῆς τάξεως ποὺ στενάζει ὑπὸ τὸν καταθλιπτικὸν ζυγὸν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας. Ναί, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι εἶναι ἀντικειμενικὴ καὶ δικαία ἡ διαπίστωσίς μου αὐτὴ καὶ ἔχω πρὸς τοῦτο συντριπτικὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα.

§188ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Στεφανίδη, τὸ τέταρτον ἐτελείωσε πρὸ πολλοῦ. Ἤδη ὁμιλεῖτε ἐπὶ 25 ὁλόκληρα λεπτά. Μὲ ἀναγκάζετε νὰ σᾶς ἀφαιρέσω τὸν λόγον.

§189Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ βουλευταὶ νὰ χωρισθοῦν εἰς δύο κατηγορίας. Οἱ ὁμιλήσαντες προηγουμένως, ὅλοι ἀνεξαιρέτως, περιωρίσθησαν εἰς τὸ τέταρτον. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται προνομιακὴ μεταχείρισις.

§190Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν πρέπει νὰ παραβλέπετε, ὅτι πέραν τοῦ τετάρτου τῆς δευτερολογίας μου, δικαιοῦμαι νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος, διότι ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεφέρθη εἰς ἐκτεθείσας ἀπόψεις μου ὡς εἰσηγητοῦ, κατ’ ἐπανάληψιν καὶ πρέπει νὰ λάβῃ ἀπάντησιν, ἀφοῦ μάλιστα εἰς πλεῖστα σημεῖα μοὶ ἐπεδόθησαν γνῶμαι ποὺ δὲν διενοήθησαν ὑπ’ ἐμοῦ. Καὶ ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ συνεχίσω τὴν ὁμιλίαν μου, ἐκτὸς ἂν θέλετε προσφεύγοντες εἰς τὴν τακτικὴν τῆς αὐθαιρεσίας ποὺ σήμερον ἠκολουθήσατε παρεμποδίσαντες βουλευτὰς νὰ ἐκφράσουν τὴν γνώμην των, ἐπὶ τοῦ ἀνακύψαντος θέματος συνταγματικῶς ἀπαραδέκτου, τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου, νὰ παραβιάσετε καὶ πάλιν τὸν Κανονισμόν. Δὲν ἔχω ἁπλῶς καθῆκον νὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς ὅσα ἐλέχθησαν ἐπὶ τῆς εἰσηγήσεώς του. Δικαιοῦμαι ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος. Πάντως διαμαρτύρομαι διὰ τὴν ἐνέργειάν σας αὐτὴν ἐξ ἀφορμῆς, τῆς ὁποίας διακόπτω τὴν δευτερολογίαν μου. Ἐλπίζω εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ὅτι θὰ παρασχεθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἀκούσῃ ἡ κυβερνητικὴ πτέρυξ, ὅσα δὲν θέλει νὰ ἀκούσῃ καὶ πρέπει νὰ λεχθοῦν ἀκόμη διὰ τὸ νομοθετικὸν αὐτὸν συνονθύλευμα. Πάντως, κύριοι βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, ἐπιδιώκοντες σήμερον τὴν ἐπίσπευσιν τῆς ψηφίσεως κατ’ ἀρχὴν τοῦ ἀντεργατικοῦ αὐτοῦ νομοσχεδίου δὲν κάμνετε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀναλαμβάνετε βαρυτάτας εὐθύνας, νὰ ἐπιτείνητε τὴν προκληθεῖσαν ἀναταραχὴν καὶ νὰ ἐπισωρεύετε νέα δεινὰ εἰς βάρος τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ κόσμου τῆς χώρας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Δημητρᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§192Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ ζωηρὰ ἀντίθεσις τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ κόσμου, ἐκδηλουμένη παντοιοτρόπως ἐναντίον ὡρισμένων βασικῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἐργατικοῦ νομοσχεδίου καὶ ἡ ὁποία τείνει νὰ προσλάβῃ καθολικότητα, ἐπέσυρεν, ὡς ἦτο φυσικόν, τὸ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον τοῦ Κοινοβουλίου. Τὸ γεγονὸς αὐτό, εἰς τὸ ὁποῖον ὀφείλεται καὶ ἡ παράτασις τῶν συζητήσεων τούτων, καταδεικνύει ὅτι θεσμοὶ διεθνῶς ἀνεγνωρισμένοι καὶ ἐθνικῶς κατωχυρωμένοι διὰ νόμου, ὅπως εἶναι ὁ ἐλεύθερος συνδικαλισμὸς καὶ τὰ ἀντιπροσωπευτικὰ αὐτοῦ δικαιώματα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνατρέπωνται καὶ νὰ καταπατῶνται ἄνευ κοινωνικῶν συνεπειῶν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, ἐμμένω εἰς ὅσα εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω, εἰς τὴν πρόσφατον ὁμιλίαν μου, ἐνώπιον τοῦ Σώματος καὶ ἐξακολουθῶ νὰ ὑποστηρίζω τὴν ἀνάγκην τοῦ σεβασμοῦ τῆς αὐτονομίας τῶν ἐπαγγελματικῶν Σωματείων τῆς βάσεως, δηλαδὴ τῶν Σωματείων ποὺ ἀπαρτίζονται ἀπὸ φυσικὰ πρόσωπα, καθὼς καὶ τῶν Ἑνώσεων τούτων, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν σπονδυλικὴν στήλην τοῦ ἐργατικοῦ μας κινήματος. Πρέπει νὰ ἀποφύγωμεν τὴν ἀνωμαλίαν τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ τὸ νομοσχέδιον καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν ἕνας καὶ μόνον δρόμος ὑπάρχει, ἡ πλήρης συμμόρφωσις πρὸς τὴν ὑφισταμένην διεθνῆ σύμβασιν περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Ἐκτιμῶ βαθύτατα τὸν Πρόεδρον κ. Κανελλόπουλον, καὶ ὡς ἄνθρωπον καὶ ὡς διανοούμενον, ἀλλὰ δὲν συμμερίζομαι καθόλου τὰς ἀπόψεις του περὶ ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Οὐδεὶς δύναται νὰ ὑποχρεωθῇ νὰ συμμετάσχῃ εἰς Σωματεῖα, κατὰ τὴν διακήρυξιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ συνεπῶς οὐδεὶς δύναται νὰ ὑποχρεωθῇ εἰς ἀρνητικὴν δήλωσιν καταβολῆς εἰσφορᾶς, εἰς Σωματεῖα ποὺ δὲν ἀνήκουν. Ἀλλὰ ἡ παροχὴ προνομίων οἰκονομικῶν, ἰδίως, πρὸς τὴν ΓΣΕΕ, μὴ πληροῦσα κοινωνικὴν ἀνάγκην, δεδομένου ὅτι ἡ ἐπιβληθεῖσα ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ ἀνέρχεται περίπου εἰς 80 ἑκατομμύρια δραχ. ἀνὰ 5ετίαν, ἐγκαθιστᾷ ἕν εἶδος μονοπωλίου, δηλαδὴ φεουδαρχίας, κατὰ περιφρόνησιν τῶν ἀρχῶν τῆς νομίμου λειτουργίας τῶν πάσης φύσεως ἐργατικῶν καὶ ὑπαλληλικῶν Σωματείων. Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν οἱ συνδικαλισταὶ εἰς τὴν χώραν μας νὰ διακρίνωνται εἰς εὐνοουμένους καὶ μή, καὶ διὰ τῆς παροχῆς εἰς τοὺς πρώτους χρημάτων ἀνεξελέγκτως. Διότι λόγῳ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ἐπιβάλλεται ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ πρὸς τὴν ΓΣΕΕ, οὐσιαστικῶς καταργεῖται ὁ ἔλεγχος καὶ ἀνατρέπεται ἄρδην ἡ ὑφισταμένη συνδικαλιστικὴ κατάστασις, εἰς βάρος τῆς πρωτοβαθμίου ὀργανώσεως, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει γνησίως τοὺς ὠργανωμένους ἐργάτας καὶ ὑπαλλήλους. Καὶ τὸ χειρότερον, διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, δημιουργοῦμεν μίαν ἐπιφανειακὴν ἐκπροσώπησιν καὶ ἀποκόπτομεν τὴν γνησίαν τοιαύτην. Εἶχον ἄλλοτε, ὡς Ὑπουργός, ὁμιλήσει διὰ τὰ οἰκονομικὰ τῶν Ἐπαγγελματικῶν Σωματείων: ὅτι ταῦτα πρέπει νὰ βασίζωνται εἰς τὰς συνδρομὰς τῶν μελῶν ποὺ τὰ ἀπαρτίζουν καὶ ὅπως τὰ Καταστατικὰ ἑκάστου τούτων ὁρίζουν. Αἱ δηλώσεις αὗται ἔχουν οὕτω: «Ὁ Ὑπουργὸς Ἐργασίας κ. Ἀρ. Δημητρᾶτος ἀναφερόμενος εἰς δημοσιεύματα τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. περὶ οἰκονομικῆς ἐνισχύσεώς της, ἐδήλωσεν ὅτι τὰ οἰκονομικὰ τῶν ἐπαγγελματικῶν σωματείων πρέπει νὰ βασίζωνται εἰς τὰς συνδρομὰς τῶν μελῶν ποὺ τὰ ἀπαρτίζουν, ὅπως τὸ Καταστατικὸν ἑκάστου τούτων καθορίζει. Ἡ Ἐργατικὴ Ἑστία, Ὀργανισμὸς Δημοσίου Δικαίου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποκαθιστᾶ τὰ μέλη εἰς τὰς πρὸς τὰ σωματεῖα των οἰκονομικὰς ὑποχρεώσεις, δεδομένου ὅτι οἱ πόροι της ἐξυπηρετοῦν τοὺς ὑπὸ τοῦ νόμου προσδιοριζομένους ποικίλους σκοπούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν περίπτωσιν, μάλιστα ὅλως δυνητικήν, τῆς ἐνισχύσεως καὶ ἐργατικῶν ὀργανώσεων. Συγκεκριμένως ὁ νόμος, ὡς σκοπὸν καὶ ἀποστολὴν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας ὁρίζει: α) τὴν ψυχαγωγίαν, τὴν σωματικὴν ἀγωγὴν καὶ ἐξύψωσιν τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἐργαζομένων καὶ β) τὴν ἐξασφάλισιν τῆς στέγης τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων καὶ δυνητικῶς τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τούτων διὰ τὴν κάλυψιν ἐν γένει δαπανῶν λειτουργίας καὶ δράσεως αὐτῶν. Συνεπῶς, ἡ λειτουργία τῶν πάσης φύσεως ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων καὶ ἰδίᾳ τῶν τοιούτων ἀνωτέρου βαθμοῦ, ὡς στήριγμά των θὰ πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν μελῶν ποὺ τὰς ἀπαρτίζουν, ἥτις ἐκδηλοῦται διὰ τῆς ψήφου των καὶ διὰ τῆς καταβολῆς τῶν συνδρομῶν των. Μόνον τὸ σύστημα τοῦτο ἐγγυᾶται τὴν ἀνάπτυξιν ἐλευθέρου συνδικαλισμοῦ καὶ οὐχὶ ἡ ἐξωσυνδικαλιστικὴ χρηματοδότησις». Ὁ κ. Ὑπουργὸς προσέθεσεν, ὅτι μία κατ’ ἀρχὴν πρότασις τῆς ἐξ ὅλων τῶν τάσεων συγκροτηθείσης ἐπιτροπῆς συνιστᾷ ὅπως αἱ ἐνισχύσεις δίδωνται, ὁσάκις πρόκειται νὰ δοθοῦν εἰς τὰς πρωτοβαθμίους ὀργανώσεις καὶ δι’ αὐτῶν εἰς τὰς ἀνωτέρου βαθμοῦ τοιαύτας. Ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὴν «Ἐλευθερίαν» τὴν 14.2.60 καὶ αὐτὴ ἦτο τότε ἡ ὑπεύθυνος πολιτική. Ἂς προσέξωμεν. Τὸ Ἑλληνικὸν ἐργατικὸν κίνημα, ἂν καὶ συνεδέθη ὀργανικῶς εἰς περίοδον μεγάλων ἐπαναστατικῶν γεγονότων, ὅπως τῆς Ρωσικῆς ἐπαναστάσεως καὶ ἐκείνων ποὺ ἐπηκολούθησαν τὸν τερματισμὸν τοῦ πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ἐν τούτοις, χάρις εἰς τοὺς πραγματικοὺς ἀγωνιστάς του, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ πλεῖστον εὑρίσκονται εἰς τὰ πρωτοβάθμια σωματεῖα διετήρησε χαρακτῆρα ρεφορμιστικὸν καὶ ἐξειλικτικόν. Ἤδη, ὅμως, μὲ τὴν κατάργησιν τῆς ἁμίλλης εἰς τοὺς τομεῖς τῆς συνδικαλιστικῆς δραστηριότητος, τῆς κοινωνικῆς προστασίας καὶ τῆς προόδου, καὶ τῶν ἐν γένει ἀντισυνδικαλιστικῶν μέτρων ποὺ θεσπίζονται διὰ τὴν ἐκπροσώπησιν τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων εἰς τὰ συμβούλια τῆς διοικήσεως καὶ εἰς τὰ ταμεῖα τῆς ἀσφαλίσεως, δημιουργοῦνται κίνδυνοι σοβαροὶ διὰ τὸ κοινωνικὸν μέλλον. Τὰ μέτρα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐνθυμίζουν μίαν περασμένην ἐποχήν, καὶ τὰ ὁποῖα εἰς τὴν Ἱσπανίαν προώθησαν τοὺς ἐργάτας εἰς τὸν ἐπαναστατικὸν συνδικαλισμόν, εἶναι δυνατὸν νὰ ὠθήσουν ἕν ἑκατομμύριον ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν διαφόρους τάσεις συντηρητικάς, φιλοχριστιανικάς, μεταρρυθμιστικὰς καὶ ἄλλας, πρὸς τὴν αὐτὴν κατεύθυνσιν δηλαδὴ τὴν ἐπαναστατικήν. Διότι, θὰ ἔχωμεν τὴν ἀποφασιστικὴν ἀντίδρασιν τῶν ἐργατικῶν σωματείων ἐναντίον τοῦ μονοπωλίου τὸ ὁποῖον δημιουργεῖται, ὅπως θὰ ἔχωμεν καὶ τὴν ἀντίδρασιν ἐναντίον αὐτῆς ταύτης τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία θὰ φέρῃ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν δημιουργίαν ἑνὸς τοιούτου συνδικαλιστικοῦ καθεστῶτος. Ἐπὶ τοῦ σημείου, αὐτοῦ ἐπιθυμῶ ἰδιαιτέρως νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας, κ. Πρόεδρε. Ἔχω τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἡ ἔκκλησίς μου θὰ ἔχῃ ἀπήχησιν.

§193ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων ὁμιλητῶν, κηρύσσομεν περαιωμένην τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Ἐρωτῶ τὴν Βουλήν, ἐὰν δέχεται τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ νομοσχέδιον κατ’ ἀρχήν, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἠγέρθησαν οἱ περισσότεροι). Θέτω καὶ ἀντιστρόφως τὸ ἐρώτημα. Οἱ μὴ παραδεχόμενοι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἠγέρθησαν οἱ ὀλιγώτεροι). Ἑπομένως, κ. βουλευταί, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ Προεδρείου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων, α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσία», ἐγένετο κατ’ ἀρχὴν δεκτὸν ὑπὸ τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τῶν παρόντων βουλευτῶν. Κύριοι βουλευταί, ἔχει ὑποβληθῆ καὶ πρότασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κ. συναδέλφους οἱ ὁποῖοι τὴν ὑπέβαλον ὅπως μὴ ἐπιμείνουν ἐπ’ αὐτῆς, διότι τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι προφανές.

§194ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ.

Μάλιστα.

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς ἡ πρότασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἀποσύρεται. Συμφωνεῖ ἡ Βουλή, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§196ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ ΤΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ.

Νὰ προχωρήσωμεν, κ. Πρόεδρε, εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§197Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρῃτήθημεν τῆς διενεργείας ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν νὰ λυθῇ ἡ συνεδρίασις. Εἶναι προφανές, ὅτι ἡ Βουλή, εἶναι καταπεπονημένη. Ἐξ ἄλλου, ἐγένετο καὶ μία συμφωνία μὲ τὸ Προεδρεῖον.

§198ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§199ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§200ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 3.45′ π.μ.)