1963.01.31

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 40ὴ

Πέμπτη 31 Ἰανουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.20′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καὶ Γ. Λούλης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Παπαδάκης, Α. Ἀηδονᾶς, Χ. Ἐρμείδης, Γ. Παπαγεωργίου, Ν. Ζαρντινίδης καὶ Γ. Ματθαιουδάκης, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων»: α) τοῦ νόμου 3239) 1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς «περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Καραντζένης, Α. Αὐγερινός, Ι. Παπαπέτρου, Κ. Γιαννούσης καὶ Ν. Σπεντζάρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων: α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς «περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Λιάκος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων: α) τοῦ νόμου 3239)55 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Παππᾶς, Ε. Σακελλάρης, Ν. Τσόχας, Γ. Τσαρουχᾶς καὶ Κ. Χιωτάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων: α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν Πύργου, αἰτουμένης τὴν ἄμεσον ἐπιψήφισιν τοῦ Ἐργατικοῦ Νομοσχεδίου ρυθμίζοντος ζωτικώτατα ζητήματα ἐργαζομένων καὶ παραγωγικῶν τάξεων. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Σχίνων Νομοῦ Ἠλείας αἰτουμένης λῆψιν μέτρων προστασίας τῶν κατοίκων ὧν αἱ οἰκίαι κινδυνεύουσι λόγῳ κατολισθήσεως τοῦ ἐδάφους. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν Δημοτικῶν ὑπαλλήλων περιφερείας Πειραιῶς αἰτουμένων ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 44 τοῦ Νόμου 2262)52 περὶ προαγωγῆς Δημοτικῶν ὑπαλλήλων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Α. Γκελεστάθης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων γυμνασίου Λιδωρικίου, αἰτουμένου συμπλήρωσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἐν λόγῳ γυμνασίου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Κοθρῆς καὶ Μ. Χλουβεράκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Δημάρχων Σητείας, Ἐλαιουργικοῦ Συν)σμοῦ Σκοπῆς Σητείας κλπ. αἰτουμένων τοποθέτησιν ἐλαιοδεξαμενῶν ἐν Σητείᾳ. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας Κέδρου Καρδίτσης αἰτουμένου διακοπὴν ἀποσπάσεως διδασκαλίσσης Ἑλένης Φραντζεσκάτου πρὸς συμπλήρωσιν διδακτικοῦ προσωπικοῦ Σχολείου Κέδρου λειτουργοῦντος πλημμελῶς. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας κ. Ε. Δενδρινός, καταθέτει ἀναφορὰν ὑπαλλήλων ὑποκαταστημάτων Τραπεζῶν Ἰθάκης, Ἑλλάδος καὶ Ἀγροτικῆς καὶ Ἐθνικῆς αἰτουμένων ὅπως κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου μὴ θιγῶσι τὰ ἀσφαλιστικά των ταμεῖα. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἐπαρχίας Ἱεραπέτρας Κρήτης αἰτουμένου χορήγησιν 500.000 δραχ. εἰς Δῆμον Ἱεραπέτρας δι’ ἐκτέλεσιν ἔργων πρὸς ἀντιμετώπισιν ἀνεργίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν καλλιεργητῶν Ἀρακάδων Ἄνω Μεσσηνίας πληγέντων ἐκ χαλαζοχιόνος, αἰτουμένων λῆψιν μέτρων προστασίας των. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Ἐργατοϋπαλλήλων Μετάλλου κλπ. αἰτουμένης κατάργησιν ὅλων τῶν θεσπισθέντων ἐναντίον τῆς ἐπικουρικῆς των ἀσφαλίσεως μέτρων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Τζὼν Γκλαβάνης καὶ Γ. Λούλης, καταθέτουν τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου καὶ τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Βόλου, διεκτραγῳδούντων τὴν δημιουργηθεῖσαν ἐκ τῶν χιονοπτώσεων καταστροφὴν τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ λοιπῶν καλλιεργειῶν καὶ τὴν συνεπείᾳ ταύτης κατάστασιν ἀπογνώσεως τῶν κατοίκων τῆς ἐν λόγῳ πόλεως καὶ αἰτουμένων ὅπως ἡ πόλις κηρυχθῇ εἰς κατάστασιν ἐκτάκτου ἀνάγκης, χορηγηθῇ ἔκτακτον ἐπίδομα 15 ἡμερομισθίων εἰς τοὺς ἐργαζομένους, προωθηθοῦν αἱ ζωοτροφαί, ἀνασταλῶσι, τὰ πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. χρέη, καὶ ληφθῶσι μέτρα ἀνακουφίσεως τοῦ ἐμπορίου καὶ βιομηχανίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ προσωπικοῦ Δ.Ε.Η– Η.Α.Π. αἰτουμένης τὴν τακτοποίησιν τοῦ θέματος τῶν προαγωγικῶν αὐξήσεων βάσει τῶν μέχρι τοῦδε κρατούντων καὶ ἀπάλειψιν τοῦ ἄρθρου 27 τοῦ κατατεθέντος ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Λακωνίας κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Συλλόγων Γονέων Μαθητῶν Δημοτικῶν Σχολείων Σπάρτης, αἰτουμένων ἐπίλυσιν αἰτημάτων ἐκπαιδευτικῶν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Τσόχας, Γ. Στεργίου καὶ Σ. Ἠλιόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδικάτου Οἰκοδόμων Βόλου κ.λ.π., διαμαρτυρομένων κατὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Α. Γκελεστάθης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου ἐμπόρων–ἀποικιακῶν Ἀμφίσσης, αἰτουμένου σύστασιν ἀποθηκευτικοῦ Κέντρου μείγματος ἐλαίου ἐν Ἀμφίσσῃ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Συνταξιούχων τοῦ Ο.Γ.Α. Πύργου, Τριφυλίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ χορήγησιν δώρου ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τῶν Χριστουγέννων. Ὁ βουλευτὴς Μαγνησίας κ. Ν. Τσόχας, διὰ τηλεγραφήματός του, αἰτεῖ ἀποστολὴν ἐφοδίων, κτηνοτροφῶν, χορήγησιν βοηθήματος ἀνεργίας κ.λ.π. εἰς πληγέντας λόγῳ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν κατοίκους Ν. Μαγνησίας. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων καὶ κηδεμόνων Γυμνασίου Σητείας–Κρήτης αἰτουμένου ἱκανοποίησιν αἰτημάτων λειτουργῶν Μέσης Παιδείας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Η. Ἡλιοῦ, Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Γιάννου, Ι. Παπαδημητρίου, Γ. Στεργίου καὶ Ν. Τσόχας, καταθέτουν ἀναφορὰν 300 ἀρτεργατῶν καὶ ἐργατοϋπαλλήλων, αἰτουμένων ἀπόλυσιν τῶν πολιτικῶν κρατουμένων. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Ε. Μπενᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 224)110)63 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Ε. Μπενᾶ, σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων ὑπὲρ τῶν πλημμυροπαθῶν ἐπαγγελματιῶν Ἀργοστολίου καὶ Ληξουρίου νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι παρόμοιον αἴτημα ἁπτόμενον τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου δὲν ὑπεβλήθη ἡμῖν ἐκ μέρους τῆς ὡς ἄνω τάξεως, ἵνα προέλθωμεν εἰς τὴν ἐξέτασιν τούτου καὶ τὴν λῆψιν τῶν ἀναγκαίων μέτρων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 864)503)16.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 14.1.1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἀφορῶσα τὴν μὴ λειτουργίαν ὡρισμένων πρατηρίων ἐφοδιασμοῦ διὰ ζωοτροφῶν τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν Ν. Καρδίτσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Καθ’ ἃ μᾶς ἐγνώρισε τηλεφωνικῶς ἡ Α.Τ.Ε. Καρδίτσης. 1) Τὸ πρατήριον Τυρολόγου, ὅπερ κατὰ τὴν χειμερινὴν περίοδον ἀποκλείεται ἐκ τῆς χιόνος, ἐλειτούργησε μέχρι τοῦ Φθινοπώρου διαθέσαν 178 τόννους. Ἤδη κατόπιν διανοίξεως τῆς ὁδοῦ καὶ ἐπὶ σκοπῷ πλήρους ἐφοδιασμοῦ τοῦ ἐν λόγῳ πρατηρίου, μετεφέρθησαν διὰ ζώων 62 τόννοι ζωοτροφῶν, τὸ δὲ ὑπάρχον ἐκεῖσε νῦν ἀπόθεμα ἀνέρχεται εἰς 30 τόννους. 2) Ὅσον ἀφορᾷ τὰ πρατήρια Φουντωτοῦ καὶ Βραγγιανῶν, ταῦτα δὲν ἐλειτούργησαν κατὰ τὴν θερινὴν καὶ φθινοπωρινὴν περίοδον διότι ἱδρύθησαν τὸ Φθινόπωρον καὶ κανονικῶς θέλουσι λειτουργήσει ἀπὸ τῆς ἀνοίξεως ἐφέτος. Νῦν ταῦτα ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ Τυρολόγου ἔνθα ὑπάρχουν ἀποθέματα ἐκ 30 τόννων. 3) Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω τὸ Ἀποθ. Κέντρον Ἀγορασίας συσταθέν λειτουργεῖ ἀπὸ 27.6.62 προωθήθησαν δὲ μέσον τούτου 203 τόννοι ζωοτροφῶν καὶ νῦν ὑπάρχουν ἐν αὐτῷ ἀποθέματα 15 τόννων, καὶ 4) Διὰ τοῦ νεοσυσταθέντος ἀποθ. Κέντρου Ρεντίνας προωθήθησαν 15 τόννοι ζωοτροφῶν καὶ ὑπάρχει νῦν ἀπόθεμα 9 τόννων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἠλιοπούλου, Ε. Μπενᾶ, Γ. Στεργίου καὶ Κ. Χιωτάκη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἀπὸ 1ης Δεκεμβρίου 1962 καὶ ὑπ’ ἀριθ. 982 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἠλιοπούλου, Ε. Μπενᾶ, Γ. Στεργίου καὶ Κ. Χιωτάκη καὶ ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 492)9)4.1.1963 ἔγγραφόν μας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως ἀντίγραφον τῆς ἀπὸ 10.1.1963 καὶ ὑπ’ ἀριθ. 1159 σχετικῆς ἀναφορᾶς τῆς Ἐμπορικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Σημειωτέον, ὅτι ἐξετάζεται τὸ ὅλον θέμα τῆς εἰσπράξεως ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων τῶν Τραπεζῶν προμηθείας παρ’ ἀσφαλιστικῶν ἑταιρειῶν ἐξαρτημάτων ἐξ αὐτῶν διὰ μεσολάβησίν των πρὸς πραγματοποίησιν ἀσφαλειῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Ἰανουαρίου 1963

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ

Αὔξ. Ἀριθ. 1159. Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου Διεύθυνσιν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν Τμῆμα Βʹ Ἐνταῦθα Κύριοι, Ἐπὶ ὑμετέρου ἐγγράφου ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 494)9)4.1.63, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ ἡμετέρα Τράπεζα δὲν διενεργεῖ πράξεις ἀσφαλειῶν, ὥστε νὰ χορηγῇ μὲ ἐπιβάρυνσίν της εἰς τοὺς ὑπαλλήλους αὐτῆς προμηθείας ἐξ ἀσφαλίστρων. Ἐὰν κατὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα συμβαίνῃ νὰ λαμβάνουν οἱ ὑπάλληλοι ἐξ ἀσφαλιστικῆς ἑταιρείας τοιαύτας προμηθείας ἔναντι σχετικῆς συμβολῆς των εἰς τὰς ἐργασίας της, αὗται οὐδεμίαν ἔχουν σχέσιν μὲ τὰς ἐν τῇ Τραπέζῃ ἀποδοχὰς τῶν ὑπαλλήλων, αἵτινες καὶ μόνον ὑπόκεινται εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις καὶ εἰς τὰς ἑκάστοτε ἀποφάσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Δὲν εὑρίσκομεν ὅθεν ὅτι ὑφίσταται θέμα ὅπερ νὰ ἀφορᾷ ἐν προκειμένῳ τὴν Τράπεζαν, πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἐκδηλοῦται αὐθαιρεσία ἐκ μέρους αὐτῆς ὡς πρὸς τὰς ἀποδοχὰς τῶν ὑπαλλήλων της. Τὰ ἀνωτέρω ἐλέγχονται καὶ πιστοποιοῦνται καὶ ἐκ τῶν φορολογικῶν δηλώσεων καὶ στοιχείων ἅτινα ὑποβάλλονται εἰς τὰς οἰκονομικὰς Ἐφορίας τοῦ Κράτους, τόσον ὑπὸ τῆς Τραπέζης, ὅσον καὶ ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων διὰ τὰ πάσης φύσεων εἰσοδήματα αὐτῶν καὶ τῆς ἀσφαλιστικῆς ἑταιρείας. Μετὰ τιμῆς Ἐμπορικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος Α.Ε. δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Λαμπρινάκου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἀπὸ 3 Δεκεμβρίου π.ἔ. καὶ ὑπ’ ἀριθ. 996 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Λαμπρινάκου καὶ ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 491)4.1.63 ἔγγραφόν μας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως ἀντίγραφον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 129)15.1.63 σχετικοῦ ἐγγράφου τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Ἀριθ. πρωτ. 129.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

ΠΡΟΣ

Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου Γεν. Δ)νσιν Ἐμπορίου Δ)νσιν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν. Ἐνταῦθα Θέμα: Περὶ ἱδρύσεως Ὑποκ)τος Τραπέζης ἐν Μολάοις. Ἔγγραφόν σας ὑπ’ ἀριθ. 491)10)4.1.63 (Ν.Ε.79). Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διαβιβάζεται ἐν ἀντιγράφῳ τὸ κείμενον τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ἐρωτήσεως, ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Λαμπρινάκου, σχετικῶς μὲ τὴν ἵδρυσιν Ὑποκαταστήματος τῶν Τραπεζῶν Ἐθνικῆς καὶ Ἐμπορικῆς ἐν Μολάοις, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Παρὰ τῇ Νομισματικῇ Ἐπιτροπῇ ἐκκρεμοῦν αἰτήσεις τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐμπορικῶν Τραπεζῶν διὰ τὴν ἵδρυσιν ὑπ’ αὐτῶν Ὑποκαταστημάτων εἰς διαφόρους πόλεις τῆς χώρας, ἐν αἷς καὶ αἱ ἀναφερόμεναι ἐν τῇ ἀνωτέρω ἐρωτήσει. Ἐπειδὴ ἡ ἵδρυσις Ὑποκαταστήματος παρά τινος Τραπέζης εἰς οἱανδήποτε πόλιν τελεῖ εἰς σχέσιν μὲ τὴν ὑφισταμένην ἐν γένει κατάστασιν, ἀπὸ ἀπόψεως ἐξυπηρετήσεως, ἑκάστης περιοχῆς τῆς χώρας, τὸ δέ θέμα τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ τραπεζιτικοῦ δικτύου ἅπτεται τοῦ κόστους τοῦ τραπεζικοῦ χρήματος, ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ ἀνέλαβε τὴν λῆψιν σχετικῆς ἀποφάσεως ἐπὶ τῶν προαναφερομένων ἐκκρεμῶν αἰτήσεων, προκειμένου νὰ ἐξετάσῃ ταύτας ἐν τῷ συνόλῳ των, δοῦσα ἐντολὴν εἰς τὴν Γραμματείαν της πρὸς συγκέντρωσιν συμπληρωματικῶν στοιχείων ἐπὶ τῶν διαφόρων ἐκκρεμῶν αἰτήσεων. Μετὰ πλείστης τιμῆς Ὁ Προϊστάμενος τῆς Γραμματείας τῆς Ν. Ε. Ζήσης Στάϊκος εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Στ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 866)505)16.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 12.1.63 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἀφορῶσα τὸν μὴ ἔγκαιρον ἐφοδιασμὸν διὰ κτηνοτροφῶν τῶν ὀρεινῶν πρατηρίων Ν. Καρδίτσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ἰδιαιτέρα κατεβλήθη προσπάθεια ἐκ μέρους τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν, ὥστε ὁ ἐφοδιασμὸς διὰ ζωοτροφῶν τῶν ἀποκλειομένων ἐκ τῶν χιόνων ὀρεινῶν κυρίως περιοχῶν ἐνεργηθῇ κατὰ προτεραιότητα, τοῦθ’ ὅπερ καὶ ἐπετεύχθη, παρὰ τὸ γεγονὸς τῆς καθυστερήσεως εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ δευτερευόντων δημητριακῶν. Ἰδιαιτέρως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὀρεινὴν περιοχὴν Ν. Καρδίτσης, σημειοῦμεν ὅτι ὁ ἐφοδιασμὸς ὑπῆρξεν πλήρης, ὡς δὲ μᾶς ἐγνώρισεν ἡ Δ)νσις Ὑποκ)τος Α.Τ.Ε. Καρδίτσης τὰ ὀρεινὰ χωρία τοῦ ὡς εἴρηται Νομοῦ ἐφωδιάσθησαν ἅπαντα διὰ ζωοτροφῶν καὶ δὴ εἰς μεγαλυτέραν τοῦ παρελθόντος ἔτους ποσότητα. Συγκεκριμένως, κατὰ τὸ ἔτος 1960–61 προωθήθησαν καὶ διετέθησαν παρὰ τῆς Α.Τ.Ε. 220 τόννοι ζωοτροφῶν, ἐνῷ κατὰ τὸ ἔτος 1962–63 προωθήθησαν 451 τόννοι. Εἰδικὴ ὑπῆρξε, λόγῳ ἀνάγκης, ἡ περίπτωσις νὰ μεταφερθῶσι διὰ ζώων 62 τόννοι, συνεπείᾳ καθιζήσεως καὶ ἀποκλεισμοῦ τῆς ὁδοῦ πρὸς Τυρολόγον λόγῳ τοῦ πρωτοφανοῦς χειμῶνος ὅστις ἔπληξεν ὄχι μόνον τὴν χώραν μας ἀλλὰ ὁλόκληρον τὴν Εὐρώπην. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 865)504)16.1.63 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἀφορῶσα ἐνίσχυσιν τῶν κατοίκων τῆς ὀρεινῆς Κοινότητος Καρυᾶς καὶ τοῦ συνοικισμοῦ Γκριτσάρι τοῦ χωρίου Ἀνθηροῦ τοῦ Νομοῦ Καρδίτσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ ἡμέτερον Ὑπουργεῖον ἐμερίμνησε καὶ ἀπεστάλησαν, κατὰ τὸ τέλος τοῦ παρελθόντος ἔτους, διὰ τὴν ἐνίσχυσιν ἁπάντων τῶν ἀπόρων κατοίκων τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν τοῦ Νομοῦ Καρδίτσης, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται καὶ τὰ ἀνωτέρα δύο χωρία, αἱ κάτωθι ποσότητες τροφίμων αἵτινες καὶ διενεμήθησαν εἰς τοὺς δικαιούχους μέσῳ τῆς οἰκείας Ἱερᾶς Μητροπόλεως. 1) Ἄλευρα 401,35 χιλ)μα (μὲ μεριδολόγιον 12 χιλιογράμμων κατ’ ἄτομον). 2) Φυτικὸν λῖπος 44,971 χιλ)μα (μὲ μεριδολόγιον ἑνὸς κυτίου τῶν 3 λιμπρῶν ἕκαστον κατ’ ἄτομον). Ὡσαύτως διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν χωρίων Βραγγιανῶν, Ἀργυρίου, Μαράθου καὶ Καταφυλλίου τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Νομοῦ, ἀπεστάλησαν μέσῳ Ἄρτης αἱ κάτωθι ἐπὶ πλέον τῶν ἀνωτέρω ποσότητες τροφίμων. 1) Ἄλευρα 29.211 χιλ)μα. 2) Φυτικὸν λῖπος 3.315 χιλ)μα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη καὶ Δ. Κελτεμλίδη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 15346)12509)62 ὑμετέρου ἐγγράφου ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Ἐφραιμίδη σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων ὑπὲρ τῶν πλημμυροπαθῶν τῆς περιφερείας Γιαννιτσῶν, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, ὁ παρὰ τῆς Νομαρχίας Πέλλης συνταχθεὶς πίναξ τῶν πληγεισῶν ἐπιχειρήσεων μὲ τὰς ζημίας ἃς ὑπέστη ἑκάστη ταύτης, ὡς καὶ τὰ ἀντίγραφα τῶν σχετικῶν ἀναφορῶν, διεβιβάσθησαν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 63420)285)62 ἐγγράφου ἡμῶν, εἰς τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπὴν πρὸς ἐξέτασιν τοῦ ὅλου θέματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα. Εἰς ἀπάντησιν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 15351)12514)29.12. 62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1160 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα περὶ τῆς ἀναστολῆς ἐπί τινα χρόνον διαθέσεως κρατικοῦ σπορελαίου εἰς τὴν κατανάλωσιν πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν βάμβακος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Ἡ μειωμένη ἐφετεινὴ παγκόσμιος καὶ ἐγχώριος ἐλαιοπαραγωγὴ ἐδημιούργησε τὴν ἀνάγκην λήψεως διαφόρων μέτρων διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐν τῷ ἐσωτερικῷ ἐπαρκείας εἰς λιπαρὰ καὶ τὴν διατήρησιν τῶν τιμῶν τούτων εἰς προσιτὰ διὰ τὴν κατανάλωσιν ἐπίπεδα. 2) Ἡ διάθεσις κρατικῶν σπορελαίων εἰς τὴν κατανάλωσιν ἐπεβλήθη ἐκ τῆς ἀνάγκης καλύψεως τῶν ἐσωτερικῶν ἀναγκῶν εἰς ἔλαια δεδομένου ὅτι, παρὰ τὴν λῆψιν διαφόρων μέτρων (ἀπαγόρευσις τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ ἐλαιολάδου, περιστολὴ χρηματοδοτήσεως τοῦ ἐλαιοεμπορίου κλπ.) ἡ προσφορὰ ἐλαιολάδων ὑπὸ τῶν παραγωγῶν καὶ ἡ διάθεσις τοιούτων ὑπὸ τοῦ Δημοσίου δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ καλύψουν τὴν ἔντονον ζήτησιν τοῦ εἴδους καὶ νὰ συγκρατήσουν τὰς τιμὰς τούτου. Ἀναστολὴ τῆς διαθέσεως Κρατικῶν σπορελαίων εἰς τὴν κατανάλωσιν ὑπὸ τὰς ὑφισταμένας σήμερον συνθήκας δὲν κρίνεται ἐνδεικνυομένη, διότι αὕτη θὰ ἐπαυξήσῃ τὴν ζήτησιν τῶν ἐλαιολάδων ἀνεπαρκῶν διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς καταναλώσεως μὲ συνέπειαν τὴν νέαν ἄνοδον τῶν τιμῶν τούτων καὶ μὲ σοβαρὰς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τοῦ τιμαρίθμου καὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας γενικώτερον. Τέλος ἡ ἀπὸ 2.11.1962 μείωσις τῆς τιμῆς τοῦ Κρατικοῦ σπορελαίου ἐπιβληθεῖσα ἐκ τῆς ἀνάγκης προσαρμογῆς ταύτης πρὸς τὴν τρέχουσαν τιμὴν τοῦ ἐγχωρίου βαμβακελαίου καὶ συγκρατήσεως τῆς τιμῆς τῶν μαγειρικῶν λιπῶν δὲν ἐπέδρασε βλαπτικῶς ἐπὶ τῶν συμφερόντων τῶν βαμβακοπαραγωγῶν, δεδομένου ὅτι ὡς ἐμφαίνεται καὶ ἐκ τοῦ παρατιθεμένου κατωτέρω πίνακος οὐδόλως ἐπηρεάσθησαν αἱ τιμαὶ τοῦ συσπόρου βάμβακος.

ΠΙΝΑΞ

Τιμῶν συσπόρου Βάμβακος Αʹ καὶ Βʹ ποιότητος παραδόσεως τοῦ προϊόντος ὑπὸ παραγωγῶν εἰς Θεσ)νίκην καὶ Λεβάδειαν (Πληροφορίαι Ὀργανισμοῦ Βάμβακος κατὰ τὰς

Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Θ. Γιαννοπούλου, Δ. Κελτεμλίδη, Ε. Σακελλάρη, Θ. Παππᾶ καὶ Σ. Ἡλιοπούλου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14678)12011)12.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1073 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Θ. Γιαννοπούλου κλπ., περὶ ἐξαγωγῆς ἑσπεριδοειδῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Εἰς τὸ Διεθνὲς Ἐμπόριον τῶν ἑσπεριδοειδῶν ὑφίσταται ὀξύτατος ἀνταγωνισμός, ὅστις ἀποτελεῖ μόνιμον φαινόμενον, λόγῳ αὐξήσεως ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τῆς παραγωγῆς τῶν ἀνταγωνιστριῶν χωρῶν καὶ τῆς προσθήκης εἰς ταύτας νέων τοιούτων, ἰδίᾳ ἐν τῇ λεκάνῃ τῆς Μεσογείου. Τὸ Κράτος, ἐν τῇ ἐπιδιώξει του ὅπως ἀντεπεξέλθῃ εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν τοῦτον, καταβάλλει πᾶσαν προσπάθειαν καὶ προβαίνει εἰς τὴν λῆψιν παντὸς δυνατοῦ καὶ ἐνδεικνυομένου ἐν προκειμένῳ μέτρου. Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν ἑσπεριδοειδῶν εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ λαμβάνονται ἑκάστοτε τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των καὶ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν διαθέσεως ὑπὸ τῶν παραγωγῶν εἰς τὰ ὑψηλότερα ἐπιτρεπόμενα ὑπὸ τῶν διεθνῶν τιμῶν ἐπίπεδα. Εἰδικώτερον τὸ Ὑπουργεῖον προέβη καὶ εἰς τὰς ἀκολούθους ἐνεργείας: 1) Εἰς τὰς συμφωνίας διμερῶν συναλλαγῶν ἐπετεύχθη αὔξησις τῶν ποσοστώσεων πρὸς ἐξαγωγὴν ἑσπεριδοειδῶν, ἀλλὰ καὶ πέραν τούτου κατωρθώθη νὰ ἐξασφαλισθῇ καὶ τοποθέτησις ἑσπεριδοειδῶν ἔναντι εἰσαγωγῆς κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν. 2) Ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἐντολαὶ πρὸς τὰ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὑπηρετοῦντα κρατικὰ ὄργανα ὅπως καταβάλλουν πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπαύξησιν τῶν εἰς τὰς χώρας εἰς ἃς ὑπηρετοῦν, εἰσαγωγῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ προέλθουν εἰς τοὺς καταλλήλους πρὸς τοῦτο συνδυασμούς. 3) Διὰ τὴν διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς τῶν προϊόντων τούτων καὶ τῆς προσαρμογῆς αὐτῶν εἰς τὰς προτιμήσεις τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, ἀπεφασίσθη ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ καταλληλοτέρας καὶ εὐθηνοτέρας ξυλείας καὶ ξυλοκιβωτίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὴν ἀρτιωτέραν συσκευασίαν τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ τὴν καταλληλοτέραν των ἐμφάνισιν. 4) Τέλος, πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν παραγωγῶν λεμονίων ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἡ χορήγησις εἰς τούτους 30 λεπτῶν δι’ ἕκαστον χιλ)μον ἐξαγομένου προϊόντος των, ἐφ’ ὅσον τοῦτο ἐπωλήθη πρὸς ἐξαγωγὴν οὐχὶ ἄνω τῶν δύο (2) δραχ. κατὰ χιλ)μον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γιαννοπούλου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 14681)12014)12.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1076 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γιαννοπούλου περὶ ἐξαγομένων λεμονίων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Εἰς τὸ διεθνὲς ἐμπόριον τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν λεμονίων ὑφίσταται ὀξύτατος ἀνταγωνισμός, ὅστις ἀποτελεῖ μόνιμον φαινόμενον, λόγῳ αὐξήσεως ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τῆς παραγωγῆς τῶν ἀνταγωνιστριῶν χωρῶν ὡς καὶ τῆς προσθέσεως εἰς ταύτας καὶ νέων τοιούτων ἰδίᾳ εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου. Λόγῳ τοῦ φαινομένου τούτου, καθ’ ἕκαστον ἔτος αἱ ἀρχικῶς ὑψηλαὶ διεθνεῖς τιμαὶ ὑποχωροῦν προϊούσης τῆς παραγωγῆς τῶν ἀνταγωνιστριῶν χωρῶν καὶ τῆς ἐκ τούτου μεγαλυτέρας προσφορᾶς ὑπ’ αὐτῶν ἐμπορεύματος εἰς τὰς καταναλωτικὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ αἵτινες χῶραι προσφέρουν τὸ προϊόν των εἰς τιμὰς αἰσθητῶς κατωτέρας τῶν προσφερομένων Ἑλληνικῶν, διότι ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶναι καὶ πλησιέστεραι πρὸς τὰ κέντρα καταναλώσεως ἀπὸ ἡμᾶς. Αἱ τιμαὶ τελικῶς διαμορφοῦνται εἰς χαμηλότερα ἐπίπεδα ὅταν ἡ προσφορὰ φθάσῃ εἰς τὸ ζενίθ της. Τὸ Κράτος ἐν τῇ ἐπιδιώξει του ὅπως ἀνταπεξέλθῃ εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν τοῦτον καταβάλλει ἑκάστοτε πᾶσαν προσπάθειαν καὶ προβαίνει εἰς τὴν λῆψιν παντὸς δυνατοῦ καὶ ἐνδεικνυομένου ἐν προκειμένῳ μέτρου. Εἰδικώτερον: Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν λεμονίων εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ λαμβάνονται ἑκάστοτε τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των καὶ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν διαθέσεως ὑπὸ τῶν παραγωγῶν εἰς ὅσον ἔνεστι ὑψηλότερα ἐπίπεδα. Ἐκτὸς τῶν ἐν λόγῳ γενικῶν μέτρων τὸ Ὑπουργεῖον προέβη καὶ εἰς τὰς ἀκολούθους εἰδικωτέρας ἐνεργείας. Εἰς τὰς συμφωνίας διμερῶν συναλλαγῶν ἐπετεύχθη αὔξησις τῶν ποσοστώσεων πρὸς ἐξαγωγὴν ἑσπεριδοειδῶν ἐν οἷς καὶ λεμονίων. Ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἐντολαὶ πρὸς τὰ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὑπηρετοῦντα κρατικὰ ὄργανα ὅπως καταβάλλουν πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπαύξησιν τῶν εἰς τὰς χώρας εἰς ἃς ὑπηρετοῦσιν εἰσαγωγῶν λεμονίων καὶ προέλθουν εἰς τοὺς καταλλήλους πρὸς τοῦτο συνδυασμούς. Διὰ τὴν διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου καὶ τῆς προσαρμογῆς αὐτοῦ εἰς τὰς προτιμήσεις τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς ἀπεφασίσθη ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ καταλληλοτέρας καὶ εὐθηνοτέρας ξυλείας καὶ ξυλοκιβωτίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὴν ἀρτιωτέραν συσκευασίαν τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ τὴν καταλληλοτέραν των ἐμφάνισιν. Ἐν τέλει πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν παραγωγῶν ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἡ χορήγησις εἰς τούτους 30 λεπτῶν δι’ ἕκαστον χιλιόγραμμον ἐξαγομένου προϊόντος των, ἐφ’ ὅσον τοῦτο διετέθη πρὸς ἐξαγωγὴν οὐχὶ ἄνω τῶν δύο δραχμῶν κατὰ χιλιόγραμμον. Εἰδικώτερον διὰ τὴν περιοχὴν τῆς Κυλλήνης καὶ συγκεκριμένως τοῦ Κάστρου Ἠλείας ἐγένετο σχετικὴ ἐνέργεια παρὰ ταῖς ἐξαγωγικαῖς Ὀργανώσεσι διὰ τὴν πραγματοποίησιν ἐξαγωγῶν λεμονίων καὶ ἐκ τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς ἡ δὲ καθ’ ἡμᾶς Γενικὴ Διεύθυνσις Ἀγορανομίας ἐνετάλη ὅπως μεριμνήσῃ καὶ διὰ τὴν ὑπὸ τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ τῶν ἐργοστασίων χυμῶν ἀπορρόφησιν ποσοτήτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Θ. Γιαννοπούλου, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14041)11478)3.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 967 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Εὐφραιμίδη, Θ. Γιαννοπούλου κλπ. περὶ λήψεως μέτρων διὰ τὴν διάθεσιν τῆς παραγωγῆς μήλων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν μήλων εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ καταβάλλεται ἑκάστοτε πᾶσα προσπάθεια καὶ λαμβάνεται πᾶν δυνατὸν καὶ ἐνδεικνυόμενον μέτρον διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των. Παρὰ τὰς δυσχερείας, ἅτινας ἀντιμετωπίζει ἐφέτος ἡ ἐξαγωγὴ τῶν μήλων μας, λόγῳ τῆς ὑπερπαραγωγῆς τόσον τῆς χώρας μας καὶ τῶν συναγωνιστριῶν μας ξένων χωρῶν, ὅσον καὶ τῶν καταναλωτριῶν τοιούτων, ἰδιαίτερα δὲ τῆς κυρίας καταναλωτρίας χώρας Ἑλληνικῶν μήλων Δυτ. Γερμανίας, τῆς ὁποίας ἡ παραγωγὴ ἐφέτος ἔφθασεν εἰς 1.600.000 τόννους ἔναντι 757.000 τόννων πέρυσιν, ἐν τούτοις χάρις εἰς τὰς ὡς ἄνω προσπαθείας κατωρθώθη μέχρι 31. 12.1962 νὰ ἐξαχθῶσι κατὰ τὰ παρὰ τῶν Τελωνειακῶν Ἀρχῶν παρεχόμενα ἡμῖν στοιχεῖα, 20.150 τόννοι μήλων, ἔναντι 3.560 τόννων κατὰ τὴν περυσινὴν ἀντίστοιχον περίοδον καὶ 3.500 τόννων κατὰ τὴν προπερυσινὴν ἀντίστοιχον περίοδον καθ’ ἣν αἱ συνθῆκαι εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς ἦσαν συναφεῖς μὲ τὰς ἐφετεινάς. Πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς τῶν μήλων ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ χορήγησις 0,20 δραχ. κατὰ ἐξαγόμενον χιλιόγραμμον μήλων. Ἐπὶ τούτοις, ἐνδεδειγμένη τυγχάνει καὶ ἡ ὑπὸ τῶν ἰδίων παραγωγῶν ἢ Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων ἀνάληψις πρωτοβουλίας διὰ τὴν προώθησιν μέρους τῆς παραγωγῆς τῶν εἰς τὰς ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ λειτουργούσας λαϊκὰς ἀγοράς, εἰς ἃς μερίμνῃ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, δύνανται νὰ ἐγκατασταθῶσιν οἱ πωληταὶ παραγωγοί, πρὸς διάθεσιν τοῦ προϊόντος των ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ ἀπόληψιν τῶν τιμῶν λιανικῆς πωλήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Δ. Κελτεμλίδη, Θ. Γιαννοπούλου, Σ. Ἡλιοπούλου, Α. Μπριλλάκη καὶ Γ. Λαμπράκη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14282)111677)6.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 992 ἐρωτήσεως τῶν ἐν θέματι κ.κ. βουλευτῶν, περὶ ἐξαγομένων λεμονίων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Εἰς τὸ Διεθνὲς Ἐμπόριον τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν λεμονίων ὑφίσταται ὀξύτατος ἀνταγωνισμός, ὅστις ἀποτελεῖ μόνιμον φαινόμενον, λόγῳ αὐξήσεως ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τῆς παραγωγῆς τῶν ἀνταγωνιστριῶν χωρῶν καὶ τῆς προσθήκης εἰς ταύτας νέων τοιούτων ἰδίᾳ εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου. Λόγῳ τοῦ φαινομένου τούτου, καθ’ ἕκαστον ἔτος αἱ κατὰ φυσικὸν λόγον ὑψηλαὶ ἀρχικῶς διεθνεῖς τιμαί, ὑποχωροῦν προϊούσης τῆς παραγωγῆς τῶν ἀνταγωνιστριῶν ἐξαγωγικῶν χωρῶν καὶ τῆς ἐκ τούτου μεγαλυτέρας προσφορᾶς ὑπ’ αὐτῶν ἐμπορεύματος εἰς τὰς καταναλωτικὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ αἵτινες προσφέρουν τὸ προϊόν των εἰς τιμὰς αἰσθητῶς κατωτέρας τῶν προσφερομένων Ἑλληνικῶν, διότι ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶναι καὶ πλησιέστερα πρὸς τὰ κέντρα καταναλώσεως. Αἱ τιμαὶ τελικῶς διαμορφοῦνται εἰς χαμηλότερα ἐπίπεδα ὅταν ἡ προσφορὰ φθάσῃ εἰς τὸ ζενίθ της. Τὸ Κράτος ἐν τῇ ἐπιδιώξει του ὅπως ἀντεπεξέλθῃ εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν τοῦτον καταβάλλει πᾶσαν προσπάθειαν καὶ προβαίνει εἰς τὴν λῆψιν παντὸς δυνατοῦ καὶ ἐνδεικνυομένου ἐν προκειμένῳ μέτρου. Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν λεμονίων εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ λαμβάνονται ἑκάστοτε τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των καὶ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν διαθέσεως ὑπὸ τῶν παραγωγῶν εἰς ὅσον ἔνεστι ὑψηλότερα ἐπίπεδα. Ἐκτὸς τῶν ἐν λόγῳ γενικῶν μέτρων, τὸ Ὑπουργεῖον προέβη καὶ εἰς τὰς ἀκολούθους εἰδικωτέρας ἐνεργείας: 1) Εἰς τὰς συμφωνίας διμερῶν συναλλαγῶν ἐπετεύχθη αὔξησις τῶν ποσοστώσεων πρὸς ἐξαγωγὴν ἑσπεριδοειδῶν, ἐν οἷς καὶ λεμονίων. 2) Ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἐντολαὶ πρὸς τὰ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὑπηρετοῦντα κρατικὰ ὄργανα ὅπως καταβάλλουν πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπαύξησιν τῶν εἰς τὰς χώρας εἰς ἃς ὑπηρετοῦν, εἰσαγωγῶν λεμονίων καὶ προέλθουν εἰς τοὺς καταλλήλους πρὸς τοῦτο συνδυασμούς. 3) Διὰ τὴν διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου καὶ τῆς προσαρμογῆς αὐτοῦ εἰς τὰς προτιμήσεις τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς ἀπεφασίσθη ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ καταλληλοτέρας καὶ εὐθηνοτέρας ξυλείας καὶ ξυλοκιβωτίων ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ διὰ τὴν ἀρτιωτέραν συσκευασίαν τῶν ἑσπεριδοειδῶν καὶ τὴν καταλληλοτέραν των ἐμφάνισιν. 4) Τέλος, πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν παραγωγῶν ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἡ χορήγησις εἰς τούτους 30 λεπτῶν δι’ ἕκαστον χιλ)μον ἐξαγομένου προϊόντος των, ἐφ’ ὅσον διετέθη τοῦτο πρὸς ἐξαγωγὴν εἰς τιμὴν οὐχὶ ἀνωτέραν τῶν 20 δραχ. κατὰ χιλ)μον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Γρηγορίου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν συνημμένως, ἐν ἀντιγράφῳ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 633)16.1.63 ἀναφορὰν τοῦ Νομάρχου Σάμου, εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1191)3.1.63 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Γρηγορίου, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 219)105)7.1.63 ἐγγράφου σας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΣΑΜΟΥ

Ἀριθ. πρωτ. 633 Ἐν Σάμῳ τῇ 16.1.1963 «Ἀναφέρομεν ἐπὶ ἐρωτήσεως βουλευτοῦ κ. Γ. Γρηγορίου». Πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν. Εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. Α.Π. 142217)10.1.62 Διαταγῆς Ὑμῶν λαμβάνομεν τὴν τιμὴν νὰ ἐπιστρέψωμεν τὰ δι’ αὐτῆς σταλέντα ἡμῖν ἔγγραφα καὶ νὰ ἀναφέρωμεν τὰ κάτωθι ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀπόλυσιν ἐκ τῶν ἀξιωμάτων των τοῦ Προέδρου καὶ τῆς Γραμματέως τοῦ Νοσοκομειακοῦ Συλλόγου Κυριῶν καὶ Δεσποινίδων Ἰκαρίας. 1. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11465) 1.7.61 ἀποφάσεως τῆς Νομαρχίας Σάμου ἐκηρύχθη ἔκπτωτος τοῦ ἀξιώματος τοῦ μέλους τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Νοσοκομειακοῦ Συλλόγου Κυριῶν καὶ Δεσποινίδων Ἰκαρίας ἑδρεύοντος εἰς Ἅγιον Κήρυκον ἡ Εἰρήνη Τσουρῆ τοῦ Στεφάνου, ἥτις ἤσκει καὶ καθήκοντα Γραμματέως τοῦ Συλλόγου τούτου, κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2)5243)26.1.1961 προτάσεως τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Σάμου εἰς ἣν ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἐκμεταλλευομένη τὴν ὡς ἄνω ἰδιότητά της ἐνήργει κομμουνιστικὴν προπαγάνδαν μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Συλλόγου. 2. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 16676)3.11.1961 ἀποφάσεως τῆς Νομαρχίας ἐκηρύχθη ἔκπτωτος τοῦ ἀξιώματος τοῦ Προέδρου καὶ τοῦ μέλους τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Νοσοκομειακοῦ Συλλόγου Κυριῶν καὶ Δεσποινίδων Ἰκαρίας ἡ Ἄννα Οἰκονόμου χήρα Γεωργίου, κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2)4875)4α)28.9.1961 προτάσεως τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Σάμου εἰς ἣν ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἐκ τῶν ἐν γένει ἐνεργειῶν καὶ τῶν μετὰ κομμουνιστικῶν φρονημάτων ἀτόμων συναναστροφῶν της, εἶχε δημιουργήσει τὴν ἐντύπωσιν εἰς τοὺς κατοίκους Ἁγίου Κηρύκου, ὅτι ὁ ὑπὸ τὴν προεδρίαν αὐτῆς Σύλλογος ἐλέγχεται ἀπολύτως ὑπὸ τῶν κομμουνιστῶν καὶ μοναδικὸς σκοπός του εἶναι ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν σκοπῶν καὶ ἐπιδιώξεων τοῦ Κ.Κ.Ε. 3. Αἱ ὡς ἄνω ἀποφάσεις ἐλήφθησαν συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ΜΘʹ Ψηφίσματος καὶ τῇ ὑπ’ ἀριθ. 1316) 1955 γνωμοδοτήσει τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους καθ’ ἣν αἱ διατάξεις τοῦ ἄνω ψηφίσματος ἔχουν ἀνάλογον ἐφαρμογὴν καὶ ἐπὶ τῶν Διοικητικῶν Συμβούλων τῶν Συλλόγων καὶ Σωματείων, ἐν συνδυασμῷ καὶ πρὸς τὰς τοιαύτας τῶν ἄρθρων 32 καὶ 33 τοῦ Ν. 281)1914 «περὶ Σωματείων». 4. Ἐπὶ ἀναλόγου θέματος ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1726) 1961 ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, καθ’ ἥν δὲν παρέχεται εἰς τὴν διοίκησιν ἡ ἁρμοδιότης νὰ κηρύσσῃ ἔκπτωτα τὰ μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων Σωματείων. Ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐκοινοποιήθη ἡμῖν τὴν 28.10.1962 ἤτοι μετὰ τὴν ἔκδοσιν τῶν ἀνωτέρω ἀποφάσεων τῆς Νομαρχίας. Ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον δὲν ὑπεβλήθησαν ἡμῖν ὑπὸ τῶν ἀνωτέρω αἰτήσεις παραπόνων πρὸς ἀνάκλησιν τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων, ἅς ἡ Νομαρχία φρονεῖ ὅτι δὲν εἶναι σκόπιμον νὰ ἀνακαλέσῃ οἴκοθεν. Συνημμένως ὑποβάλλομεν ἀντίγραφα τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων καὶ τῶν προτάσεων τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς βάσει τῶν ὁποίων ἐξεδόθησαν αἱ ἀποφάσεις αὗται.

Ὁ Νομάρχης Σάμου

Ι. ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Παπασπύρου. Ἐν σχέσει μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 857)496 ὑμέτερον ἔγγραφον δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1242 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Παπασπύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ἅπαντα τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει θιγόμενα θέματα εἶναι ἀπολύτως γνωστὰ ἡμῖν καὶ μελετῶνται ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργείων διὰ τὴν ἐπίλυσιν ἐντὸς πάντοτε τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου, Γ. Καραγκιώζη, Ε. Ζαπάρτα, Σ. Τσιαπάρα, Χ. Βασματζίδη, Ν. Ἰντζὲ καὶ Α. Ἀγγελούση. Ἐν σχέσει μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 861)500 ὑμέτερον ἔγγραφον δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1246 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου, Γ. Καραγκιώζη κ.λ.π., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Δὲν κρίνεται σκόπιμος ἡ διὰ νόμου καθιέρωσις ὀκταώρου ἐργασίας διὰ τοὺς Ἀξ)κοὺς καὶ ὁπλίτας Χωρ)κῆς. Τὸ χρονικὸν τοῦτο ὅριον ἐφαρμόζεται βεβαίως ἐν τῇ πράξει, πλὴν ὑπάρχουσι καὶ περιπτώσεις καθ’ ἃς λόγῳ ἐπειγουσῶν καὶ ἐπιτακτικῶν ἀναγκῶν τῆς Ἐθνικῆς καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας ἐπιβάλλεται ἡ παράτασις τῆς ὑπηρεσίας. 2) Συμφώνως πρὸς τὸν Κώδικα Χωροφυλακῆς ἅπαντες οἱ πρὸ τῆς ἰσχύος τούτου τελεσθέντες παρανόμως γάμοι ὁπλιτῶν ἀνεγνωρίσθησαν. Κατόπιν τῆς ἰσχύος τοῦ Κώδικος οἱ παρανόμως νυμφευόμενοι ἀπολύονται τῆς ὑπηρεσίας καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νομιμοποιήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Ἐν σχέσει μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 867)506 ὑμέτερον ἔγγραφον δι’ οὗ διεβιβάσθη ὑμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1252 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Ἡ μείωσις τοῦ ὁρίου ἡλικίας διὰ τὸν γάμον τῶν ὁπλιτῶν Χωρ)κῆς μελετᾶται ὑπὸ Ἐπιτροπῆς τροποποιήσεως τοῦ Κώδικος Χωρ)κῆς ἥτις δὲν ἐπεραίωσεν εἰσέτι τὸ ἔργον της. 2) Ἡ ἐπέκτασις τοῦ κοινωνικοῦ ἐπιδόματος τοῦ χορηγουμένου εἰς τοὺς χωροφύλακας καὶ διὰ τοὺς Ὑπενωμοτάρχας καὶ Ἐνωμοτάρχας ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, διότι τοῦτο εἶναι συνάρτησις καὶ ἐπέκτασις τοῦ χορηγουμένου εἰς τοὺς κατωτέρους πολιτικοὺς ὑπαλλήλους ἀναλόγως τοῦ ὕψους τοῦ βασικοῦ αὐτῶν μισθοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Στ. Τσιαπάρα. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11356)11.10.62 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ ἀριθ. 637 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Στ. Τσιαπάρα, περὶ κατασκευῆς ἀποχετευτικοῦ ἀγωγοῦ διὰ τὴν διοχέτευσιν τῶν ἀκαθάρτων ὑδάτων τοῦ Σανατορίου Ἀσβεστοχωρίου, ἔχομεν τὴν τιμήν, κατόπιν ἀναφορᾶς τοῦ Νομάρχου Θεσσαλονίκης, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ὡς ἄνω ἔργου, συνετάχθη ὑπὸ τῆς Τεχνικῆς Ὑπηρεσίας Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ἡ σχετικὴ μελέτη, προϋπολογισθείσης τῆς ἀπαιτουμένης δαπάνης εἰς τὸ ποσὸν τῶν 1.700.000 δραχμῶν. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἐν λόγῳ ἔργου περιελήφθη εἰς τὸ τριετὲς πρόγραμμα Κοινωφελῶν Ἔργων τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου, τοῦτο δὲ ἐνεκρίθη διὰ τὸ ἔτος 1962. Κατόπιν τούτων, ἡ Κοινότης Ἀσβεστοχωρίου προέβη εἰς τὰς δεούσας ἐνεργείας διὰ τὴν σύναψιν δανείου, πρὸς ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου, παρὰ τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων, ὑποβληθέντων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο τῶν σχετικῶν δικαιολογητικῶν. Ἐπιπροσθέτως πρὸς τὰ ἀνωτέρω, γνωρίζομεν, ὅτι ὡς ἔχουσι σήμερον τὰ πράγματα τὰ λύματα τοῦ Σανατορίου Ἀσβεστοχωρίου, πρὸ τῆς ἀπορρίψεώς των εἰς τὸ παρακείμενον ρεῦμα, ὑφίστανται καθαρισμὸν διερχόμενα διὰ σηπτικοῦ βόθρου καὶ δι’ εἰδικῶν κλινῶν, ἔνθα φιλτράρονται καὶ ἐν συνεχείᾳ δι’ ὑπερεκχειλίσεως, ἀπηλλαγμένα βακίλλων ἀποβάλλονται πρὸς τὸ ρεῦμα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10733)62 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 577 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη, περὶ ἐπιλύσεως ζητημάτων περιοχῆς Χαλανδρίου, ἔχομεν τὴν τιμήν, κατόπιν ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας Ἀττικῆς, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὁ Δῆμος Χαλανδρίου, διὰ τῶν ἐτησίων του προγραμμάτων ἐκτελεῖ κατ’ ἔτος ἀρκετὰ ἔργα ὁδοποιΐας ἐντὸς τῆς περιοχῆς αὐτοῦ. Εἰδικώτερον, κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962, ἔχουν ἀσφαλτοστρωθῆ αἱ ὁδοὶ Κάτω Χαλανδρίου, Κρήτης, Βοιωτῶν, Ἄλσους καὶ Βύρωνος μήκους 800 μέτρων καὶ κατεσκευάσθησαν τὰ κρασπεδόρειθρα τῶν ὁδῶν Κάτω Χαλανδρίου, Βύρωνος καὶ Φθιωτῶν, μήκους 1700 μέτρων, διεμορφώθησαν δὲ διάφορα τμήματα ὁδῶν διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου πόλεως. Ἐκτὸς τῶν ἄνω ἐκτελουμένων ἐτησίων ἔργων ὁδοποιΐας διὰ τῶν ἐτησίων πόρων τοῦ Δήμου, πρόκειται νὰ ἐκτελεσθοῦν τοιαῦτα καὶ διὰ συναφθησομένου δανείου ὑπὸ τοῦ Δήμου, παρὰ τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων ἐγκριθέντος κατ’ ἀρχὴν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν, ὁπότε θὰ ἐπέλθῃ ριζικὴ μεταβολὴ εἰς τὴν ὁδοποιΐαν τοῦ Δήμου Χαλανδρίου. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως εἰς τὰς ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερομένας περιοχὰς τοῦ Δήμου, γνωρίζομεν ὅτι ἁρμόδιον ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων πρὸς ὃ ἔχει ἀποταθῆ ὁ Δῆμος Χαλανδρίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν, συνημμένως ἐν ἀντιγράφῳ, τὴν ὑπ’ ἀριθ.55017)2.1.63 ἀναφορὰν τῆς Νομαρχίας Φθιώτιδος, εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 919)22. 11.62 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα, διαβιβασθείσης ἡμῖν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13497) 10979)26.11.1962 ἐγγράφου σας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

Ἀριθ. Πρωτ. 55017 «Ἀναφέρονται ἐνέργειαι καὶ ἀπόψεις ἐπὶ ἐρωτήσεως βουλευτῶν ἐπὶ αἰτημάτων κατοίκων Κοινότητος Κωσταλέξη». Πρὸς τὸν Ἀξιότιμον Κύριον Ὑπουργὸν Ἐσωτερικῶν (Γραφ. κ. Ὑπουργοῦ) Λαμβάνομεν τὴν τιμήν, εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 13425)29.11.62 ὑμετέρας διαταγῆς, περὶ τοῦ ἐν περιλήψει ἐπιδηλουμένου θέματος καὶ σὺν τῇ ἐπιστροφῇ τῆς ἀποκλειστικῆς ἀλληλογραφίας νὰ ἀναφέρωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Ἡ Εἰδικὴ Ὑπηρεσία Ὑδραυλικῶν Ἔργων Θεσσαλίας ἐπρογραμμάτισε τὴν διευθέτησιν (ἐκσκαφὴν νέας κοίτης) τοῦ χειμάρρου Κωσταλέξη ἀπὸ τοῦ ὕψους τῆς ὁμωνύμου Κωμοπόλεως μέχρι τῆς ἐκβολῆς του εἰς τὸν Σπερχειόν, μήκους 1.350 μ. περίπου. Ἡ κατασκευὴ τοῦ ἔργου ἐκλιμακώθη εἰς δύο στάδια, καθ’ ὅσον διὰ τὸ ἀκραῖον πρὸς τὸν Σπερχειὸν ὑπὸ διευθέτησιν τμῆμα τοῦ χειμάρρου, μήκους 350 μ. περίπου ἔδει νὰ προηγηθῇ τῆς διευθετήσεως ἡ ἀπαλλοτρίωσις τῶν καταληφθησομένων ὑπὸ τοῦ ἔργου ἐκτάσεων, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ ὑπόλοιπον τμῆμα αὐτοῦ, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ὁποίου διετέθη, κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκον. ἔτος 1961 ποσὸν δραχ. 190.000. Ἡ Ὑπηρεσία αὕτη προῆλθεν εἰς τὰς δεούσας ἐνεργείας (σύνταξιν κτηματολογικῶν διαγραμμάτων καὶ πινάκων) διὰ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν τῶν καταλαμβανομένων ἐκτάσεων ὑπὸ τοῦ κατάντι τμήματος τοῦ ἔργου, ἥτις καὶ συνετελέσθη διὰ τῆς παρακαταθέσεως τὴν 10.12.1962 εἰς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων (Γραφεῖον ΦΘ)δος) ποσοῦ δραχμ. 120.500 διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν δικαιούχων. Κατόπιν τούτου ἡ κατασκευὴ τοῦ ὑπολοίπου τμήματος τοῦ ἔργου θὰ προγραμματισθῇ ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσίας ταύτης διὰ τὸ προσεχὲς ἔτος 1963. 2. Διὰ τὴν ὕδρευσιν τῆς κοινότητος Κωσταλέξη συνετάχθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 81)1960 μελέτη κατασκευῆς τοῦ ἐξωτερικοῦ ὑδραγωγείου πρ)σμοῦ δαπάνης δρχ. 350.000 καὶ ἐχορηγήθη εἰς τὴν Κοινότητα δάνειον 275.400 δραχ. καὶ δραχ. 39.000 διετέθησαν ἐκ τοπικῶν πόρων αὐτῆς. Διὰ τῶν πιστώσεων τούτων ἐγένετο ἡ κατασκευὴ δύο ὑδρομαστεύσεων, τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀγωγοῦ μήκους 1250 μέτρων καὶ τῆς ὑδατοδεξαμενῆς ἀποθηκεύσεως ὕδατος, χωρητικότητος 50 μ3. Ἡ κατασκευὴ τοῦ ἐσωτερικοῦ δικτύου ὑδρεύσεως δὲν ἐνετάχθη εἰς τὸ πρόγραμμα κοινωφελῶν ἔργων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1962, καθ’ ὅσον ἀπηγορεύθη ἡ χρηματοδότησις κοινοτήτων διὰ τὴν κατασκευὴν ἐσωτερικῶν δικτύων ὑδρεύσεως διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11280)ΥΝΤ 914)1962 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργείων Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν καὶ Ἐσωτερικῶν. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3999)9.11.1962 ἀναφορᾶς ἡμῶν ὡς Προέδρου τοῦ Νομ. Ταμείου πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ, ὑποβληθείσης καὶ ὑμῖν, ᾐτησάμεθα ὅπως, κατ’ ἐξαίρεσιν τῆς ἀνωτέρω τριμελοῦς ἀποφάσεως, ἐπιτραπῇ ἡ ἔνταξις εἰς τὸ πρόγραμμα κοινωφελῶν ἔργων τῶν ἐσωτερικῶν δικτύων ὑδρεύσεως τῶν κοινοτήτων. Ἤδη κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46700)ΥΝΤ 37531)1962 διαταγῆς τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ τὸ ἔργον τοῦτο θὰ ἐνταχθῇ εἰς τὸ πρόγραμμα κοινωφελῶν ἔργων τοῦ οἰκον. ἔτους 1963. 3. Ἐκ τῶν βροχοπτώσεων τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου δὲν ἐπροξενήθησαν σοβαραὶ ζημίαι εἰς τοὺς καλλιεργηθέντας σιταγροὺς τῶν κατοίκων τῆς κοινότητος, διότι ἡ Δ)σις Γεωργίας ἀνέφερεν ἡμῖν τὰς κάτωθι ζημίας. α) Κάλυψις δι’ ἰλύος τριῶν στρεμμάτων ἀγρῶν, παρὰ τὰς ἐκβολὰς τοῦ χειμάρρου, ἀνηκόντων εἰς 5 παραγωγούς. β) Ἔκτασις 150 στρεμμάτων ἐξ ὧν μόνον δύο ἐσπαρμένα διὰ σίτου, παρὰ τὴν ἰδίαν θέσιν, ἐκαλύφθη πρὸς στιγμὴν ὑπὸ ὑδάτων τὰ ὁποῖα ἀπεσύρθησαν ἐντὸς 24ώρου χωρὶς νὰ προξενήσουν ζημίας καὶ γ) Ἔκτασις 1500 στρεμμάτων κειμένη βορείως τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ, ἐξ ἧς 150 στρέμματα εἶχον σπαρῆ διὰ σίτου καὶ 500 ἐπρόκειτο νὰ σπαροῦν διὰ σίτου καὶ 850 δι’ ἐαρινῶν καλλιεργειῶν ἐκαλύφθη ἐπὶ χρονικὸν διάστημα 2 –3 ἡμερῶν ὑπὸ τῶν ὑδάτων τοῦ Σπερχειοῦ ποταμοῦ, χωρὶς νὰ ὑποστῇ οὐδεμίαν ζημίαν. 4. Διὰ τὴν χορήγησιν δανείων εἰς τοὺς πληγέντας γεωργοὺς πρὸς ἐπανασπορὰν τῶν ἀγρῶν των διετάχθη τὸ ἐν Λαμίᾳ Ὑποκ)μα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3221)30.11.1962 τηλεγραφικῆς δ)γῆς τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας, ὅπως ἐξετάσῃ εὐμενῶς τὰς σχετικὰς αἰτήσεις τῶν ἐνδιαφερομένων. Ἐν Λαμίᾳ τῇ 2 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Νομάρχης

Κ. ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Γιάννου, Γ. Στεργίου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 15352) 12515 ἀπὸ 29.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν τῇ περιλήψει ἐρώτησις, νὰ γνωρίσωμεν ὅτι τὴν 18.12.1962 ὁ κ. Γεράσιμος Ποταμιάνος ἐκλήθη εἰς τὸ Ηʹ Παράρτημα Ἀσφαλείας Ἀθηνῶν καὶ τοῦ ἐγένοντο συστάσεις, ὅπως ἀπέχει ἐνεργειῶν σχετιζομένων μὲ ἔκνομον δραστηριότητά του. Τὰ λοιπὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει διαλαμβανόμενα, περὶ ἐκτοξευθεισῶν ἐναντίον του ἀπειλῶν ὑπὸ τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ἐν λόγῳ Παραρτήματος, δὲν ἐπεβεβαιώθησαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἐν σχέσει μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 644)393 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1221 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Παπασταύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι τὰ διὰ ταύτης θιγόμενα θέματα εἶναι γνωστὰ ἡμῖν καὶ μελετᾶται ἡ θεραπεία τούτων ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὰς δυνατότητας τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὸ ὑπηρεσιακὸν συμφέρον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Γ. Λαμπράκη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 15345) 12508 ἀπὸ 29.12.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν τῇ περιλήψει ἐρώτησις, νὰ γνωρίσωμεν ὅτι κατὰ τοῦ Ἐνωμοτάρχου Δομάζου Ἀναστασίου καὶ Χωροφύλακος Τσακάλη Ἡλία τοῦ ἀστυνομικοῦ σταθμοῦ Πύργου–Τριφυλίας, ἐκκρεμοῦν μηνύσεις τοῦ διαμαρτυρηθέντος ἰδιώτου Γεωργίου Τσοπελογιάννη, μετὰ τὴν ἐκδίκασιν τῶν ὁποίων θέλομεν ἀναλόγως ἐπιληφθῆ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Ζίγδη. Ἐπὶ τῷ ὑπ’ ἀριθ. 13890)30.11.1962 ὑμετέρῳ ἐγγράφῳ καὶ εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 957)28.11.1962 ἐρωτήσεως τοῦ κ. Ἰωάννου Ζίγδη, βουλευτοῦ Δωδεκανήσου, ἀφορώσης εἰς τὸν Δήμαρχον Ρόδου, Μιχαὴλ Πετρίδην, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Αʹ. Ἱστορικόν: 1) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 908)25.11.1962 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Ρόδῳ Πλημμελειοδικῶν, ὁ Δήμαρχος Ρόδου Μιχαὴλ Πετρίδης ἐκηρύχθη ἀθῷος τῆς ἐναντίον του διατυπωθείσης κατηγορίας ἐπὶ ἀπιστίᾳ καὶ ἀπάτῃ. 2) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11.1962 πράξεως τῆς Νομαρχίας Δωδεκανήσου καὶ κατόπιν τῆς προδιαληφθείσης ὑπ’ ἀριθ. 908)1962 ἀποφάσεως τοῦ Πλημμελειοδικείου Ρόδου, ἀνεκλήθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. Ε.Π. 282)17.8.1962 ὁμοία τῆς αὐτῆς Νομαρχίας δι’ ἧς κατ’ ἐφαρμογὴν διατάξεων τοῦ δευτέρου ἐδαφίου τοῦ ἄρθρου 133 τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ κώδικος καὶ μέχρι τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ ποινικοῦ δικαστηρίου εἶχε τεθῆ εἰς ἀργίαν ὁ Δήμαρχος Ρόδου. 3) Διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 99–104)1962 ἀποφάσεων τοῦ Ἐφετείου Δωδεκανήσου κατεδικάσθη ὁ αὐτὸς Δήμαρχος εἰς φυλάκισιν δύο μηνῶν μετατραπεῖσαν, εἰς χρηματικὴν ποινὴν ἓξ χιλιάδων μεταλλικῶν δραχμῶν καὶ εἰς στέρησιν τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων ἐπὶ δύο μῆνας διὰ παράβασιν τοῦ ἄρθρου 174, παρ, 5. τοῦ Βασ. Διατάγματος 531)61 τῆς νομοθεσίας περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν πρὸς δὲ καὶ εἰς προσωρινὴν ἀπόλυσιν δύο μηνῶν ἐκ τοῦ ἀξιώματος τοῦ Δημάρχου Ρόδου, διὰ παράβασιν τοῦ ἄρθρου 189 τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Βασ. Διατάγματος. 4 Κατὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 99–104)1962 ἀποφάσεων τοῦ Ἐφετείου ὁ καταδικασθεὶς Δήμαρχος ἤσκησε τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἀναιρέσεως ἐνώπιον τοῦ Ἀρείου Πάγου. 5) Κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11.1962 πράξεως τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου, δι’ ἧς ἀποκατεστάθη ὁ Δήμαρχος Ρόδου εἰς τὸ ἀξίωμά του, ἠσκήθησαν ἐνώπιον ἡμῶν, ἐμπροθέσμως, προσφυγαὶ ὑπὸ τῶν κ.κ. Ἰωάννου Ζίγδη, βουλευτοῦ Δωδεκανήσου καὶ Κων)νου Χατζηκωνσταντῆ, δημοτικοῦ συμβούλου Ρόδου, δι’ ὧν οὗτοι αἰτοῦνται τὴν ἀκύρωσιν τῆς περὶ ἧς πρόκειται πράξεως τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου. 6) Οἱ ἰσχυρισμοὶ τῶν προσφευγόντων καὶ οἱ παρ’ αὐτῶν ἐπικαλούμενοι λόγοι, κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11. 1962 πράξεως τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου, καταχωρίζονται εἰς τὴν ἐρώτησιν τοῦ κ. βουλευτοῦ Δωδεκανήσου, ἐπὶ τοῦ περιεχομένου τῆς ὁποίας ἐνημεροῦμεν ὑμᾶς εἰς τὴν ἀμέσως ἑπομένην παράγραφον βʹ τῆς παρούσης. Βʹ. Περιεχόμενον ἐρωτήσεως βουλευτοῦ κ. Ἰωάννου Ζίγδη. Εἰς τὴν ἐρώτησιν ἐκτίθεται ὅτι: 1. Παρὰ τὸν νόμον, ἡ Νομαρχία Δωδεκανήσου, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11.62 πράξεώς της προῆλθεν εἰς τὴν ἀνάκλησιν τῆς περὶ θέσεως εἰς ἀργίαν τοῦ Δημάρχου Ρόδου, προγενεστέρας ὁμοίας της, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ ἐρωτῶντος ἡ ὑπ’ ἀριθ. 908)1962 ἀθωωτικὴ ἀπόφασις τοῦ Πλημμελειοδικείου Ρόδου δὲν εἶχε καταστῆ ἀμετάκλητος. 2. Παρὰ τὸν νόμον, ἡ Νομαρχία Δωδεκανήσου, διὰ τῆς αὐτῆς ὡς ἀνωτέρω πράξεώς της, προῆλθεν εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ Δημάρχου Ρόδου εἰς τὸ ἀξίωμά του ἐνῷ ἔδει εἰς ἐκτέλεσιν πλέον τῶν καταδικαστικῶν ὑπ’ ἀριθ. 99–104 ἀποφάσεων τοῦ Ἐφετείου Δωδεκανήσου, νὰ διατηρήσῃ τὴν ἀρχικῶς καὶ δι’ ἑτέρους λόγους ἐπιβληθεῖσαν δίμηνον ἀργίαν εἰς τὸν περὶ οὗ πρόκειται Δήμαρχον Ρόδου, ἐφ’ ὅσον οὗτος κατεδικάσθη κατὰ τὸν μεταξὺ χρόνον ὑπὸ τοῦ Ἐφετείου εἰς τὴν ποινὴν τῆς προσωρινῆς διμήνου ἀπολύσεως ἐκ τοῦ ἀξιώματός του. 3. Κατὰ τὴν περιγραφὴν τῶν κρατούντων περὶ χρηστῆς διοικήσεως ἡ Νομαρχία Δωδεκανήσου προῆλθεν εἰς τὴν ἀνάκλησιν τῆς αὐτῆς ὡς ἀνωτέρω περὶ θέσεως εἰς ἀργίαν τοῦ Δημάρχου Ρόδου ἀποφάσεώς της, καθ’ ὅσον κατὰ τοῦ εἰρημένου ἐκκρεμοῦν ἐνώπιον τοῦ ἀνακριτοῦ Ρόδου τρεῖς κατηγορίαι ἐπὶ ἀπιστίᾳ καὶ ἀπάτῃ κλπ. Ἡ Ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν ἐξετάσασα ἐπισταμένως ἅπαντα τὰ ὡς ἀνωτέρω ἐκτιθέμενα, μοὶ εἰσηγήθη τὴν ἀπόρριψιν τῶν προσφυγῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 146979)62 ταὐτόχρονος ἀπόφασις ἡμῶν, ὡς πρὸς ἅπαντας τοὺς ἐν αὐταῖς ἐπικαλουμένους λόγους ἀκυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11.1962 πράξεως τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου. Τὸ αἰτιολογικὸν τῆς ἡμετέρας ἀπορριπτικῆς τῶν προσφυγῶν ἀποφάσεως, τῆς ὁποίας ἀποστέλλομεν ὑμῖν ἀντίγραφον, ἵνα λάβητε γνῶσιν, ἀποτελεῖ ταὐτοχρόνως καὶ τὴν ἀπάντησιν ἡμῶν εἰς τὴν ἐρώτησιν τοῦ κ. βουλευτοῦ Δωδεκανήσου. Ἐπισημειοῦμεν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον διὰ ταὐταρίθμου καὶ ταὐτοχρόνου ἐγγράφου του, πρὸς τὴν Νομαρχίαν Δωδεκανήσου, ὑπέδειξε τὴν παρακολούθησιν τῆς ἐκβάσεως τόσον τῆς ἀσκηθείσης ἀναιρέσεως ὅσον καὶ τῆς ἐκκρεμούσης κατὰ τοῦ Δημάρχου Ρόδου ποινικῆς διώξεως καὶ διοικητικῆς ἐξετάσεως, ἵνα εἰς περίπτωσιν ἀπορρίψεως τῆς αἰτήσεως ἀναιρέσεως ἢ παραπομπῆς δι’ ἀμετακλήτου βουλεύματος ἢ καταδίκης τοῦ εἰρημένου ἢ διαπιστώσεως πράξεων αὐτοῦ πειθαρχικῶς ἐλεγκτέων ἐνεργήσῃ τὰ νόμιμα καὶ ἀναφέρῃ σχετικῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Ἀριθ. πρωτ. 146979)62. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰανουαρίου 1963 Θέμα: «Ἀπόρριψις προσφυγῶν κ.κ. Ι. Ζίγδη, βουλευτοῦ Δωδεκανήσου καὶ Κ. Χατζηκωνσταντῆ, δημ. συμβούλου Ρόδου».

ΑΠΟΦΑΣΙΣ

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Λαβόντες ὑπ’ ὄψιν: 1) Τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ νόμου 3200)1955 «περὶ διοικητικῆς ἀποκεντρώσεως». 2) Τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 133 τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ κώδικος. 3) Τὴν ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11.62 ἀπόφασιν τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου, δι’ ἧς ἀνετέθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. Ε.Π. 282) 17.8.1962 ὁμοία του, περὶ θέσεως εἰς ἀργίαν τοῦ Δημάρχου Ρόδου Μιχαὴλ Πετρίδου καί, 4) Τῆς, κατὰ τῆς ἀνωτέρω Νομαρχιακῆς ἀποφάσεως, ἀσκηθείσης προσφυγῆς τῶν κ.κ. Ἰωάννου Ζίγδη, βουλευτοῦ Δωδεκανήσου καὶ Κωνσταντίνου Χατζηκωνσταντῆ, δημοτικοῦ συμβούλου Ρόδου, ὡς καὶ ὁλόκληρον τὸν σχετικὸν φάκελλον. Σκεφθέντες Ἐπειδὴ αἱ ὑπὸ κρίσιν προσφυγαί, ἐμπροθέσμως ἀσκηθεῖσαι, τύποις εἶναι δεκταὶ καὶ κατ’ οὐσίαν ἐξεταστέαι, καὶ συνεκδικαστέαι λόγῳ τοῦ ὁμοειδοῦς περιεχομένου αὐτῶν. Ἐπειδή, διὰ τῆς προσβαλλομένης ὑπ’ ἀριθ. 43061)26. 11.1962 νομαρχιακῆς ἀποφάσεως, ἐπανῆλθεν εἰς τὰ καθήκοντά του ὁ Δήμαρχος Ρόδου κ. Μιχαὴλ Πετρίδης ἐκ τῆς ἀργίας εἰς ἣν εἶχε τεθῆ, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ε.Π. 282) 17.8.62 ὁμοίας τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου, ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 908)1962 ἀποφάσεως τοῦ ἐν Ρόδῳ Τριμελοῦς Πλημμελειοδικείου, ἐκηρύχθη ἀθῷος τῆς ἀποδοθείσης εἰς αὐτὸν κατηγορίας, ὅτι δηλαδὴ ἐγένετο ὑπαίτιος βλάβης περιουσίας τοῦ Δήμου ἐπὶ τῷ σκοπῷ νὰ περιποιήσῃ εἰς ἑαυτὸν παράνομον περιουσιακὸν ὄφελος. Ἐπειδὴ ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν προσφευγόντων, ὅτι ἡ προσβαλλομένη νομαρχιακὴ ἀπόφασις εἶναι παράνομος, ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι κατὰ τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 133 τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ Κώδικος, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ ἄρθρον 471 τοῦ Κώδικος τῆς Ποινικῆς Δικονομίας, ἡ ἀθωωτικὴ ἀπόφασις τοῦ Πλημμελειοδικείου Ρόδου δὲν ἔχει καταστῆ τελεσίδικος καὶ ἀμετάκλητος εἶναι ἀβάσιμος καὶ ἀπορριπτέος, καθ’ ὅσον συμφώνως πρὸς τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἐχούσας εἰδικὴν ἐφαρμογὴν διατάξεις τοῦ ἄρθρου 54 τοῦ Κώδ. Ποιν. Δικονομίας, ἡ ἀθωωτικὴ ἀπόφασις ἐκτελεῖται ἅμα ὡς ἀπαγγελθῇ ἐκτὸς ἐὰν ὁ νόμος ὁρίζῃ εἰδικῶς ἄλλως «(ἐνῷ, ἀντιθέτως, ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις καὶ πᾶσα διάταξις τοῦ δικαστοῦ ἢ τοῦ εἰσαγγελέως ἐκτελεῖται, ὡς ὁρίζει τὸ ἄρθρον 546 τῆς αὐτῆς δικονομίας, ἅμα ὡς καταστῆ ἀμετάκλητος κλπ.). Περὶ δὲ ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως ἔφεσις τοῦ Εἰσαγγελέως δὲν ἀναστέλλει τὴν ἐκτέλεσιν τῆς προσβαλλομένης ἀποφάσεως». Ἐπίσης κατὰ τὴν συναφῆ διάταξιν τοῦ ἄρθρου 486, ἐδάφ. βʹ τοῦ αὐτοῦ Κώδικος «ἔφεσιν κατὰ τῆς ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως δύναται νὰ ἀσκήσῃ καὶ ὁ πολιτικὸς ἐνάγων ὡς καὶ ὁ μηνυτής, ἐὰν κατεδικάσθησαν εἰς ἀποζημίωσιν καὶ τὰ ἔξοδα κατὰ τὸ ἄρθρον 71 καὶ μόνον διὰ τὸ κεφάλαιον τοῦτο». Τούτων οὕτως ἐχόντων, εὐχέρειαν ἀσκήσεως ἐφέσεως καὶ ὡς πρὸς τὸ κεφάλαιον τῆς ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως τὸ ἀφορῶν εἰς τὴν ἀθώωσιν τοῦ κατηγορουμένου, ἔχει μόνον ὁ Εἰσαγγελεύς, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ ἔφεσις, κατὰ τὴν ρητὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 497 παρ. 4 τοῦ Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας, δὲν ἀναστέλλει τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως. Ὡς ἐκ τούτου ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν προσφευγόντων δὲν ἔχει νόμιμον ἔρεισμα, διότι ὁ νόμος δὲν ἀπαιτεῖ τελεσίδικον ἢ ἀμετάκλητον ἀθωωτικὴν ἀπόφασιν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν δημοτικοῦ ἄρχοντος εἰς τὸ ἀξίωμά του ἐκ τῆς ἀργίας εἰς ἣν εἶχε τεθῆ οὗτος, λόγῳ παραπομπῆς του ἐπί τινι τῶν ἀδικημάτων τοῦ ἄρθρου 133 τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ Κώδικος. Ἐπειδὴ ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν προσφευγόντων ὅτι ἡ προσβαλλομένη ἀπόφασις εἶναι παράνομος καὶ διὰ τὸν λόγον ὅτι εἰς τὸν εἰρημένον Δήμαρχον ἐπεβλήθη διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 99– 104)1962 ἀποφάσεων τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Δωδεκανήσῳ Ἐφετῶν, ἡ ποινὴ τῆς προσωρινῆς παύσεως δύο μηνῶν καὶ τῆς στερήσεως τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων ἐπὶ δύο ὡσαύτως μῆνας διὰ παράβασιν τῆς περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν νομοθεσίας εἶναι ἀπορριπτέος, δοθέντος ὅτι ἡ καταδίκη αὕτη δὲν ἀσκεῖ ἐπιρροὴν εἰς τὴν ὑπὸ κρίσιν περίπτωσιν, ἅτε μὴ ἀποτελέσασα προϋπόθεσιν διὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ αἰτιολογικοῦ τῶν μνησθεισῶν νομαρχιακῶν ἀποφάσεων. Ὁ ἰσχυρισμὸς ὅθεν οὗτος τῶν προσφευγόντων εἶναι ἐξεταστέος μόνον ἀπὸ τῆς ἀπόψεως, ἐὰν ὑφίσταται παράλειψις ὀφειλομένης ἐνεργείας τῆς Νομαρχίας. Ἐὰν ὑφίστατο δηλονότι νόμιμος ὑποχρέωσις διὰ τὴν Διοίκησιν νὰ ἐκτελέσῃ τήν, περὶ ἐπιβολῆς ποινῆς τῆς προσωρινῆς παύσεως δύο μηνῶν κλπ. τοῦ Δημάρχου, ἀπόφασιν τοῦ Ἐφετείου Δωδεκανήσου. Σημειοῦται ὅτι ὁ καταδικασθεὶς Δήμαρχος ἤσκησεν, ἐμπροθέσμως, τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἀναιρέσεως κατ’ ἀμφοτέρων τῶν κεφαλαίων τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἐφετείου καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀσκηθεῖσα αἴτησις ἀναιρέσεως ἀνέστειλε τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποφάσεως κατ’ ἀμφότερα αὐτῆς τὰ κεφάλαια, διότι ὡς πρὸς μὲν τὴν καταδίκην τοῦ εἰρημένου Δημάρχου εἰς στέρησιν τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων, αὕτη ἐπάγεται τήν, κατὰ ἄρθρον 133, ἐδάφ. βʹ τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ Κώδικος ἐκ τοῦ ἀξιώματος αὐτοῦ ἔκπτωσιν, ἀλλὰ μόνον ἀφ’ ἧς καταστῇ ἀμετάκλητος ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις, κατὰ τὴν ρητὴν τῆς διατάξεως ταύτης διατύπωσιν, ὡς πρὸς δὲ τὴν ἑτέραν καταδίκην τούτου, τῆς διμήνου ἀπολύσεως ἐκ τοῦ ἀξιώματος τοῦ Δημάρχου, αὕτη, μὴ οὖσα ποινὴ στερητικὴ τῆς ἐλευθερίας, περὶ ἧς ἡ παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 471 τοῦ Κώδικος τῆς Ποινικῆς Δικονομίας, ἐμπίπτει εἰς τὸν διὰ τῆς παρ. 1 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου 471 καθιερούμενον κανόνα τοῦ ἀνασταλτικοῦ ἀποτελέσματος τῶν ἐνδίκων μέσων αὐτῶν τε καὶ τῆς πρὸς ἄσκησιν αὐτῶν προθεσμίας (ὑπ’ ἀριθ. 32)1710)1962) γνωμοδότησις Νομικοῦ Συμβούλου Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν). Συνεπῶς ἡ Διοίκησις εἰς οὐδεμίαν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἐνέργειαν ἠδύνατο νὰ προέλθῃ διότι κατὰ τὰς ἡγουμένας σκέψεις τοῦ Ἐφετείου Δωδεκανήσου, κατόπιν τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐνδίκου μέσου τῆς ἀναιρέσεως, δὲν κατέστη ἐκτελεστή. Ἐπειδή, καὶ οἱ λοιποί, εἰδικῶς ἐν τῇ προσφυγῇ τοῦ κ. Ἰωάννου Ζίγδη, ἐκτιθέμενοι λόγοι, ὅτι δηλαδὴ κατὰ τοῦ εἰρημένου Δημάρχου ἐκκρεμοῦν α) νέαι κατηγορίαι ἐνώπιον τοῦ ἀνακριτοῦ Ρόδου, ἐπὶ ἀπιστίᾳ, ἀπάτῃ κλπ., β) δικαστικὸς διαχειριστικὸς ἔλεγχος καὶ γ) διοικητικαὶ ἀνακρίσεις εἶναι ἀπορριπτέαι, διότι διὰ τὰς ἐνώπιον τοῦ ἀνακριτοῦ κατηγορίας ἀπαιτεῖται τοὐλάχιστον παραπομπὴ δι’ ἀμετακλήτου βουλεύματος (ἄρθρον 133 ἐδάφ. δεύτερον τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ κώδικος), διὰ δὲ τὸν δικαστικὸν διαχειριστικὸν ἔλεγχον καὶ τὰς διοικητικὰς ἀνακρίσεις ἀπαιτεῖται γνῶσις τοῦ περιεχομένου τῶν συναφῶν πορισμάτων, μὴ οὖσα βεβαίως δυνατὴ πρὸ τῆς ἐκδόσεώς των καὶ συνεπῶς δὲν ἠδύνατο ἡ Διοίκησις πρὸ τῆς περιελεύσεως εἰς αὐτὴν ἀμετακλήτου βουλεύματος ἢ πορισματικῶν ἐκθέσεων, νὰ χωρήσῃ νομίμως εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν πειθαρχικῶν διατάξεων τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ κώδικος. Ἐπειδή, κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἡγουμένων σκέψεων, νομίμως ὁ Νομάρχης Δωδεκανήσου προῆλθεν, διὰ τῆς προσβαλλομένης ἀποφάσεώς του εἰς τὴν ἀνάκλησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ε.Π. 282)17.8.62 ὁμοίας του, δι’ ἧς εἶχε θέσει εἰς ἀργίαν τὸν Δήμαρχον Ρόδου Μιχαὴλ Πετρίδην, ἕνεκα δὲ τούτου ἀπορριπτέαι εἶναι αἱ ὑπὸ κρίσιν προσφυγαί. Διὰ ταῦτα Ἀπορρίπτομεν τὰς προσφυγὰς τῶν Ἰωάννου Ζίγδη βουλευτοῦ Δωδεκανήσου καὶ Κων)νου Χατζηκωνσταντῆ δημοτικοῦ συμβούλου Ρόδου, κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43071)26.11. 1962 ἀποφάσεως τοῦ Νομάρχου Δωδεκανήσου.

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Ἀγγελούση. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 834)473 ἀπὸ 16.1.63 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις καὶ αἴτησις καταθέσεως ἐγγράφων τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Ἀγγελούση, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ περιεχόμενον ταύτης εἶναι ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἐκτὸς πραγματικότητος. Πρῶτον, διότι κατὰ τηρουμένην ἀρχὴν καὶ γραμμὴν οἱ ἐπαναπατρισμοὶ ἐνεργοῦνται βάσει καθαρῶς ὑπηρεσιακῶν καὶ ἀντικειμενικῶν κριτηρίων καὶ κατόπιν ἐμπεριστατωμένου ἐλέγχου ἑκάστης περιπτώσεως, μὲ γνώμονα πάντοτε τὸ ἐθνικὸν συμφέρον, τὰ δὲ ὑποστηριζόμενα περὶ δῆθεν ἐπεμβάσεως τοῦ τ. Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ ἐντεῦθεν, εἶναι τελείως ἀνακριβῆ. Δεύτερον, διότι ὁ ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ 1950 ἐπαναπατρισμός, συνεχίσθη ὡς εἶναι αὐτονόητον καὶ μετὰ τὸ 1956, καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου. Εἰδικώτερον, οἱ ἐπαναπατρισθέντες κατὰ τὴν 6ετίαν 1950–1955 ἀνέρχονται διὰ μὲν τὴν περιφέρειαν Ν. Φλωρίνης εἰς 725, διὰ δὲ τὴν περιφέρειαν Καστοριᾶς εἰς 886 καὶ κατὰ τὴν 7ετίαν 1956–1962 (ἣν κυρίως ὑπαινίσσεται ὁ ἐρωτῶν κ. βουλευτής, ἀνέρχονται, διὰ μὲν τὴν περιφέρειαν τοῦ Ν. Φλωρίνης εἰς 874, διὰ δὲ τὴν περιφέρειαν τοῦ Ν. Καστοριᾶς εἰς 569 ἄτομα. Τρίτον, διότι ἡ περιοχὴ Φλωρίνης, περὶ τῆς ὁποίας εἰδικὴ γίνεται μνεία ἐν τῇ ἐρωτήσει, ἐνῷ θὰ ἐδικαιοῦτο εἰδικωτέρας μεταχειρίσεως λόγῳ τοῦ τεραστίου ἀριθμοῦ τῶν βιαίως ἐξ αὐτῆς ἀπαχθέντων, ἔχει ἀπὸ τὰ μικρότερα ποσοστὰ ἐπαναπατρισθέντων, ἔτι δὲ πλέον οὐδεμία ἐπαύξησις τοῦ ρυθμοῦ ἐπαναπατρισμῶν ὑφίσταται μεταξὺ τῆς 6ετίας 1950–1955 καὶ τῆς 7ετίας 1956–1962. Τέταρτον, διότι εἶναι ἀπολύτως ἀνακριβές, ὅτι αἱ λοιπαὶ περιοχαὶ τῆς χώρας δὲν τυγχάνουν δῆθεν τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως μὲ τὴν περιφέρειαν Φλωρίνης. Ἐπαναλαμβάνεται, ὅτι τὸ ποσοστὸν τῶν ἐπαναπατρισθέντων ἐκ τοῦ Ν. Φλωρίνης (9,6%), εἶναι ἐκ τῶν μικροτέρων σχετικῶς ποσοστῶν τῶν λοιπῶν Νομῶν τῆς χώρας καὶ ἴσον περίπου πρὸς τὸ ποσοστὸν ἐπαναπατρισθέντων τοῦ Ν. Σερρῶν (8,4%) τὸ ὁποῖον ὀνομαστικῶς μνημονεύει ὁ ἐρωτῶν κ. βουλευτής. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρεται ὅτι ἀπὸ τοῦ 1950–1962 ἐπανεπατρίσθησαν: Ἐκ τοῦ Ν. Φλωρίνης ἐπὶ 16.598 ἀπαχθέντων καὶ φυγάδων 1599, ἤτοι ποσοστὸν 9,6%. Ἐκ τοῦ Ν. Καστοριᾶς ἐπὶ 14.479 ἀπαχθέντων καὶ φυγάδων, 1455, ἤτοι ποσοστὸν 10%. Ἐκ τοῦ Ν. Σερρῶν ἐπὶ 2.447 ἀπαχθέντων καὶ φυγάδων, 206, ἤτοι ποσοστὸν 8,4%. Ἐκ τοῦ Ν. Ἰωαννίνων ἐπὶ 6.301 ἀπαχθέντων καὶ φυγάδων, 2.457, ἤτοι ποσοστὸν 38,9%. Ἐκ τοῦ Ν. Θεσπρωτίας ἐπὶ 1.504 ἀπαχθέντων καὶ φυγάδων, 883, ἤτοι ποσοστὸν 58,6%. Συνεπῶς, ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω παρατιθεμένων στοιχείων ἐξάγεται καὶ ὡς ἐκ τῆς θεωρήσεως τοῦ ὅλου θέματος προκύπτει οὐδεμία εὐνοϊκὴ μεταχείρισις ἐπεφυλάχθη ὑπὲρ τῶν περιοχῶν Φλωρίνης καὶ Καστοριᾶς, αἵτινες εἶναι καὶ αἱ δεινότερον πληγεῖσαι, ἀλλὰ οἱ ἐπαναπατρισμοὶ ἐγένοντο καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς χώρας καὶ ἐβασίσθησαν ἐπὶ καθαρῶς ὑπηρεσιακῶν καὶ ἀντικειμενικῶν κριτηρίων ἀνταποκρινομένων εἰς τὸ ἐθνικὸν συμφέρον. Τέλος, γνωρίζεται ὅτι, οἱ φάκελλοι καὶ αἱ ἀποφάσεις ἐπαναπατρισμοῦ, λόγῳ τοῦ ἀριθμοῦ τούτων ὡς καὶ τοῦ ἀπορρήτου αὐτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατατεθῶσιν εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, εὑρίσκονται ὅμως παρὰ τῇ ἁρμοδίᾳ ὑπηρεσίᾳ τοῦ Ὑπουργείου καὶ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἐρωτῶντος κ. βουλευτοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον, προκειμένου νὰ καταθέσῃ τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1963» καὶ «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1963». Ὅσον ἀφορᾷ τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως, ἐπειδὴ ἐγένοντο σοβαραὶ παραλείψεις κατὰ τὴν διατύπωσιν τῶν λόγων μου, ἀναβάλλεται ἡ ἐπικύρωσις αὐτῶν καὶ θὰ διανεμηθοῦν ἐκ νέου αὔριον.

§4Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω σήμερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1963. Ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ τὴν ἐν προκειμένῳ παράδοσιν κατὰ τὴν κατάθεσιν ταύτην, νὰ ἐνημερώσῃ τόσον τὴν Βουλὴν ὅσον καὶ εὐρύτερον τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὄχι μόνον ἐπὶ τῆς ἐν γένει διαμορφώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς νέας χρήσεως, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν γενικῶν δεδομένων διὰ τῶν ὁποίων παρουσιάζεται ἡ εἰκὼν τῆς σημερινῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας. Ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἀπετέλεσε καὶ ἀποτελεῖ παγίαν ἐπιδίωξιν τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ τοῦτο διὰ τῆς περαιτέρω δημιουργίας, τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ Κράτους, τῶν προϋποθέσεων διὰ τῶν ὁποίων θὰ δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ μείζων δραστηριότης τῶν διαφόρων κλάδων τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, μὲ βεβαίαν συνέπειαν, τὴν βαθμιαίαν, ἀλλὰ σταθερὰν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τόσον εἰς τὸ μέλλον ὅπως ἄλλωστε καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ δὴ τὸ πρόσφατον, θὰ ληφθοῦν κατ’ ἐξακολούθησιν μέτρα, ἅτινα θὰ ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς καθόλου οἰκονομίας μας, συμφώνως πρὸς τὰς κοινωνικὰς καὶ οἰκονομικὰς ἐπιταγὰς τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Ἡ πολιτικὴ αὕτη ἐκδηλοῦται κυρίως ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν διάρθρωσιν τοῦ προγράμματος τῶν δημοσίων καὶ παραλλήλων ἐπενδύσεων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν μεταβλητῶν μεγεθῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ μὲ τὴν ταυτόχρονον διαφύλαξιν τῆς οἰκονομικῆς ἰσορροπίας καὶ τῆς σταθερότητος τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ ἐπιβεβλημένον καὶ πάλιν νὰ τονίσῃ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ πρὸς ὅλας τὰς ἐργαζομένας τάξεις, ὅτι ἡ σταθερότης τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος, ἥτις κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις εἶναι δεδομένη καὶ ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, ἔχει καὶ διεθνῶς πλέον πολλαπλῶς ἀναγνωρισθῆ, ἀποτελεῖ βασικὴν ἐγγύησιν τῆς ζωῆς καὶ προκοπῆς ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἰδίᾳ τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων καὶ μισθοσυντηρήτων τάξεων αὐτοῦ. Εἶναι οἱ λόγοι οὗτοι, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἡ διατήρησις τῆς σταθερότητος τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος, κτηθεῖσα μὲ πολλὰς προσπαθείας καὶ θυσίας τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἀποτελεῖ καὶ παραμένει ἀμετακίνητος πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ταῦτα πάντα σημαίνουν ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ κατὰ τὴν ἀρξαμένην χρῆσιν 1963 εἶναι ἀποφασισμένη νὰ μὴν ἱκανοποιήσῃ αἰτήματα ὁποθενδήποτε προερχόμενα, ἐφ’ ὅσον καὶ καθ’ ὅσον, ταῦτα συνδέονται μὲ πληθωρικὰς πιέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἠδύναντο δυσμενῶς νὰ ἐπιδράσουν ἐπὶ τῆς τόσον πολυτίμου νομισματικῆς μας σταθερότητος. Εἰδικώτερον τὰ δεδομένα τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας κατὰ τὰ γενικὰ αὐτῶν μεγέθη παρουσιάζονται κατὰ τὰς παρούσας περιστάσεις ὡς ἀκολούθως: Τὸ ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα διὰ τὸ 1962, κατὰ τὰς μέχρι τοῦδε ἐκτιμήσεις, προβλέπεται ὅτι τελικῶς θὰ ἀνέλθῃ, εἰς τρεχούσας τιμὰς εἰς τὸ ὕψος 100.600 ἑκατ. δραχμῶν ἔναντι 96.712 ἑκατ. δραχμῶν, ὅση εἶναι ἡ ἀναθεωρημένη ἐκτίμησις διὰ τὸ 1961. Τοῦτο σημαίνει ὅτι, κατὰ τὰς ὑφισταμένας προβλέψεις τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, εἰς τρεχούσας τιμὰς διὰ τὸ 1962, θὰ παρουσιάσῃ αὔξησιν ἔναντι τοῦ 1961 κατὰ 4%. Καὶ ταῦτα παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ σχετικὴ μείωσις τοῦ ρυθμοῦ αὐξήσεως, ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1961, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ ποσοστιαία αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1960, εἶχε σημειώσει πράγματι μεγίστην ποσοστιαίαν ἄνοδον κατὰ 12,6%, ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν σύμπτυξιν τοῦ δείκτου αὐξήσεως εἰς τὸν τομέα τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς. Οὗτος, ὡς γνωστόν, σπουδαίως ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ μέγεθος παραγωγῆς τῶν ἐλαιοκομικῶν προϊόντων, ἅτινα ὡς ἐκ τοῦ ἀνὰ διετίαν φυσικοῦ κυκλώματος τῆς ἐσοδείας τῶν προϊόντων τῆς ἐλαίας δὲν ἠδύνατο παρὰ νὰ σημειώσῃ οὐσιώδη ὑποχώρησιν κατὰ τὸ 1962. Καὶ ταῦτα, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναμένεται κατ’ ἐξαίρεσιν, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν μᾶλλον οἰκονομικῶς προηγμένων χωρῶν, ἡ Ἑλλὰς μόνη, νὰ σημειοῖ κατ’ ἔτος δείκτην αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος τῆς τάξεως τῶν 12,6%, ὡς συνέβη κατὰ τὸ 1961. Παρὰ ταῦτα, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑπογραμμίζει τὴν ἐξέλιξιν τῆς καθόλου οἰκονομίας μας εἶναι ὅτι συνεχίζεται ἡ μείζων δραστηριότης καὶ ἀπόδοσις τῶν διαφόρων κλάδων τῆς ἐθνικῆς μας παραγωγῆς κατὰ τὴν ἀκόλουθον τάξιν μεγεθῶν:

Ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ κλάδους οἰκονομικῆς δραστηριότητος Ἑκατ. δραχμῶν εἰς τρεχούσας τιμὰς

ἤτοι, αὔξησις κατὰ 4%. Ἡ περαιτέρω παραβολὴ τῶν μεγεθῶν τούτων τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, πρὸς τοὺς κατὰ μέσον ὅρον δείκτας τῶν τιμαρίθμων, τόσον τῆς χονδρικῆς πωλήσεως, ὅσον καὶ τοῦ τιμαρίθμου κόστους ζωῆς, οἵτινες κατὰ τὸ 1962 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1961 ἐμφανίζουν πραγματικὴν σταθερότητα, ὑπογραμμίζει τὰς σημειουμένας ὀργανικὰς βελτιώσεις εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας. Ἡ διαπίστωσις αὕτη ἔτι μᾶλλον ἐπιβεβαιοῦται ἐκ τῆς σχετικῆς ἀναδρομῆς εἰς ἀπώτερον χρονικὸν διάστημα, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τοῦ 1955, καθ’ ὃ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἀνῆλθεν εἰς 59.243 ἑκατ. δραχμῶν, μέχρι καὶ τοῦ 1962, κατὰ τὸ ὁποῖον ὑπολογίζεται ὅτι τελικῶς θὰ ἀνέλθῃ εἰς 100.600 ἑκατ. δραχμάς, σημειοῦται ποσοστιαία αὔξησις αὐτοῦ κατὰ 69,8%, ἐνῷ ὁ τιμάριθμος κόστους ζωῆς, διὰ τὴν αὐτὴν χρονικὴν περίοδον, σημειοῖ αὔξησιν 13% περίπου. Εἶναι ταῦτα, τὰ βέβαια ἀριθμητικὰ δεδομένα τὰ ὁποῖα ἐπιβεβαιοῦν τὴν ἀκρίβειαν τῶν ἀνακοινώσεων τῆς 30 Δεκεμβρίου 1962 τοῦ Κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὅστις ὀρθότατα ἐτόνισε ὅτι σημαντικωτάτη κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὑπῆρξεν ἡ πραγματικὴ εἰσοδηματικὴ αὔξησις καὶ συνεπῶς ἡ βελτίωσις τῶν βιοτικῶν συνθηκῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅπως ἐπίσης ὅτι αἱ βελτιώσεις αὗται ὑπῆρξαν ἐκ τῶν ὑψηλοτέρων ποὺ ἐσημειώθησαν ἀνὰ τὸν κόσμον ὁλόκληρον. Ἐξ ἄλλου, κύριοι βουλευταί, ἡ ἐπενδυτικὴ δραστηριότης τοῦ λήξαντος ἔτους 1962, παρουσιάζεται πλέον ἔντονος ἔναντι τοῦ 1961. Οὕτως, αἱ συνολικαὶ ἀκαθάριστοι ἐπενδύσεις κατὰ τὸ ἔτος 1962 ἀναμένεται ὅτι θὰ αὐξηθοῦν κατὰ 13,3% ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1961. Μολονότι δὲ προβλέπεται ὅτι ἡ αὔξησις τῶν ἐπενδύσεων θὰ σημειωθῇ εἰς ὅλους τοὺς κλάδους τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, ἐν τούτοις χρῄζει ὑπογραμμίσεως τὸ γεγονός, ὅτι ἡ προσδοκωμένη αὔξησις εἰς τὸν τομέα τῆς βιομηχανίας καὶ τῶν μεταλλείων προβλέπεται λίαν σημαντική, ἐνδεχομένως φθάνουσα εἰς τὸ 61% τῆς γενικῆς αὐξήσεως. Λαμβανομένου δὲ ὑπ’ ὄψιν ὅτι, εἰς τὴν αὔξησιν ταύτην τῶν βιομηχανικῶν ἐπενδύσεων ἀξιόλογος τυγχάνει ἡ συμμετοχὴ τοῦ μηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ τοῦ χρησιμοποιουμένου ὑπὸ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, δύναται τὸ γεγονὸς τοῦτο νὰ ἀποτελέσῃ ἐποικοδομητικὴν ἔνδειξιν δι’ ἔφεσιν τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων εἰς τὸν καιρίας σημασίας βιομηχανικὸν τομέα ἐν σχέσει πρὸς τὰ προηγούμενα ἔτη. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν συγκεκριμένων ἀριθμητικῶν στοιχείων, αἱ ἐπενδύσεις ἀκαθαρίστου κεφαλαίου παρουσιάζουν τὰ ἀκόλουθα δεδομένα. Ὑπολογίζεται ὅτι τελικῶς θὰ ἀνέλθουν αὗται εἰς τρεχούσας τιμὰς διὰ τὸ 1962 εἰς 22.680 ἑκατ. δραχ., μὴ συμπεριλαμβανομένων τῶν ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν μεταφερομένων πλοίων, ἤτοι θὰ ἀνέλθουν εἰς τὸ 22,5% τοῦ συνολικοῦ ἀκαθαρίστου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἔναντι τοῦ 20,7% τοῦ ἔτους 1961. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς διακρίσεως τῶν ἐπενδύσεων, πάντοτε ἄνευ ὑπολογισμοῦ τῶν μεταφερομένων ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν πλοίων, εἰς ἰδιωτικὰς καὶ δημοσίας, αἱ μὲν ἰδιωτικαί, ἀπὸ 12.450 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1961 ὑπολογίζεται νὰ φθάσουν διὰ τὸ 1962 εἰς 14.180 ἑκατ. δραχμάς, αἱ δὲ δημόσιαι ἀνελθοῦσαι τελικῶς διὰ τὸ 1961 εἰς 7.570 ἑκατ. δραχμῶν, ὑπολογίζεται ἀντιστοίχως διὰ τὸ 1962 εἰς 8.500 ἑκατ. δραχμάς, μὲ συνολικὴν προοπτικήν, σήμερον πλέον ἐκτιμωμένην, εἰς 10.926 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὸ 1963. Ἐκ τῶν δεδομένων τούτων, προκύπτει ἀβιάστως τὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ σύνολον τῆς ἐπενδυτικῆς προσπαθείας δὲν ἔχει φθάσει εἰς ὃ ἐπίπεδον θὰ ὤφειλε, ὥστε συντόμως νὰ δυνηθῇ ἡ χώρα νὰ ἐξέλθῃ ἐκ τῆς καταστάσεως τῆς ὑποαναπτύκτου οἰκονομίας καὶ νὰ προσεγγίσῃ εἰς τὸ πλησιέστερον δυνατὸν μέλλον τὰς οἰκονομίας τῶν χωρῶν τῶν νέων μας συνεταίρων εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ἀλλ’ ἐὰν οὕτω ἀποδεικνύεται ὅτι πολὺ ἀπέχει εἰσέτι ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὰ ἐπιδιωκτέα ἐπίπεδα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, οὐχ’ ἧττον βέβαιον εἶναι, ὅτι καὶ πρόοδος οἰκονομικὴ λίαν σημαντικὴ σημειοῦται καὶ αἰσιόδοξος διὰ τὸ μέλλον προοπτικὴ διαγράφεται. Ἐξ ἄλλου, ἡ διερεύνησις τῆς νομισματικῆς καταστάσεως, κύριοι βουλευταί, ὑπογραμμίζει ὡς κύριον χαρακτηριστικὸν τῶν ἐξελίξεων αὐτῆς διὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962, ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὴν ἀξίαν καὶ σταθερότητα τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος, ὄχι μόνον διετηρήθη ἀμείωτος, ἀλλ’ ἐνισχύθη περαιτέρω τόσον εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ὅσον καὶ διεθνῶς. Οὕτω, κατὰ τὸ 1962, ἐσημειώθη νέα καὶ ἀξιόλογος μείωσις τῆς ταχύτητος τῆς κυκλοφορίας τοῦ χρήματος, τείνουσα νὰ ἐξομοιωθῇ πρὸς τὴν παρατηρουμένην συνήθως εἰς προηγμένας οἰκονομίας ὅπου ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὰ ἀντίστοιχα ἐθνικὰ νομίσματα δὲν ὑπόκειται εἰς ἀποτόμους μεταπτώσεις. Περαιτέρω ἡ μείωσις τῆς ταχύτητος τῆς κυκλοφορίας τοῦ χρήματος, δὲν ἤσκησεν ἀνασταλτικὰς ἐπιδράσεις ἐπὶ τῆς ἐν γένει οἰκονομικῆς δραστηριότητος, διότι ἐλήφθησαν πάντα τὰ προσήκοντα μέτρα διὰ τὴν ἀπρόσκοπον διεξαγωγὴν τῶν συναλλαγῶν διὰ τῆς διαθέσεως προσθέτων μέσων πληρωμῆς, ἤτοι διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς προσφορᾶς τοῦ χρήματος τῆς ὁποίας τὸ κυριώτερον συνθετικὸν στοιχεῖον ἀποτελεῖ ἡ κυκλοφορία τῶν τραπεζογραμματίων. Οὕτως, ἡ κυκλοφορία τῶν τραπεζογραμματίων παρουσιάζει αὔξησιν κατὰ 2.400 ἑκατ. δραχμάς, ἢ 20% ἐντὸς τοῦ λήξαντος ἔτους, ἔναντι ἀντιστοίχου αὐξήσεως κατὰ 1.496 ἑκατ. δραχμάς, ἢ 14% ἐντὸς τοῦ 1961. Ἐξ ἄλλου ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διαθεσίμων στοιχείων διὰ τὸ ἑνδεκάμηνον Ἰανουαρίου–Νοεμβρίου 1962, ἡ μεγαλυτέρα αὔξησις τῆς κυκλοφορίας τραπεζογραμματίων κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ὀφείλεται ἐπίσης καὶ εἰς ὑπεραγορὰς συναλλάγματος ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ συνεπῶς συνδέεται πρὸς τὴν εὐνοϊκωτέραν ἐξέλιξιν τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας. Ἀντιθέτως, οἱ λογαριασμοὶ τοῦ Δημοσίου ἤσκησαν συγκριτικῶς μικροτέραν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Πράγματι ἔναντι αὐξητικῆς ἐπιδράσεως ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας τραπεζογραμματίων ἐκ τῶν λογαριασμῶν τοῦ Δημοσίου κατὰ 1.698 ἑκατ. δραχμὰς ἐντὸς τῆς περιόδου Ἰανουαρίου–Νοεμβρίου 1961, ἡ ἀντίστοιχος ἐπίδρασις κατὰ τὴν ἰδίαν περίοδον τοῦ 1962 ἀνῆλθεν εἰς 701 ἑκατ. δραχμάς. Τέλος, ἐλαφρῶς μικροτέρα μειωτικὴ ἐπίδρασις ἐπὶ τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας προῆλθε κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἐκ τοῦ τομέως τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν, κυρίως κατόπιν τῆς ἐνάρξεως τῆς καταβολῆς τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων ὑπὸ τοῦ Ο.Γ.Α. ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ἰουλίου. Ἐν τούτοις, παρὰ τὴν κατὰ 20% αὔξησιν τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας, ἡ ὁποία σημαίνει ἀντίστοιχον αὔξησιν τῶν ρευστῶν διαθεσίμων εἰς χεῖρας τοῦ κοινοῦ, διετηρήθη ἀδιατάρακτος ἡ νομισματικὴ σταθερότης. Τοῦτο ἐκδηλοῦται κυρίως εἰς τὴν σταθερότητα τῶν τιμαρίθμων, τὰ μέσα ἐπίπεδα τῶν ὁποίων κατὰ τὸ 1962 ἐμφανίζουν παρὰ ταῦτα μικρὰν κάμψιν ἔναντι τοῦ 1961. Δηλαδὴ ποσοστιαίαν μεταβολὴν ἐπὶ ἔλαττον, ἔναντι τοῦ μέσου ὕψους τοῦ δωδεκαμήνου 1961 κατὰ 0,9 διὰ τὸν δείκτην τῶν τιμῶν χονδρικῆς πωλήσεως καὶ 0,3 διὰ τὸν δείκτην τῶν τιμῶν τοῦ καταναλωτοῦ. Παραλλήλως τὸ συνολικὸν ὕψος τῶν καταθέσεων τῶν ἰδιωτῶν, δημοσίων ὀργανισμῶν καὶ δημοσίων ἐπιχειρήσεων παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος, τὰς ἐμπορικὰς τραπέζας καὶ τοὺς εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμοὺς ἀνῆλθεν τὴν 31 Δεκεμβρίου 1962 εἰς 34.012 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 27.663 ἑκατ. δραχμῶν τῆς 31 Δεκεμβρίου 1962. Εἰδικώτερον, ὅπερ καὶ τὸ πλέον σημαντικόν, αἱ ἰδιωτικαὶ καταθέσεις εἰς τὰς ἐμπορικὰς τραπέζας καὶ τοὺς εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμοὺς ἀνῆλθον κατὰ τὴν 31 Δεκεμβρίου 1962 εἰς 24.741 ἑκατ. δραχμῶν ἔναντι 19.722 ἑκατ. δραχμῶν, τῆς 31 Δεκεμβρίου 1961. Εἶναι, πράγματι, σημαντικὴ ἔνδειξις τῆς σημερινῆς εὐρωστίας τῆς οἰκονομίας τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἰδιωτικὴ ἀποταμίευσις σημειοῖ εἰς τὰς ἐμπορικὰς τραπέζας καὶ τοὺς εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμούς, αὔξησιν τῶν καταθέσεων τῆς τάξεως τῶν 5.019 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ 1962. Καὶ ταῦτα παρὰ τὴν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος συμβολὴν τῆς ἀποταμιεύσεως εἰς τὴν ἀναδιαρθρωτικὴν προσπάθειαν τῆς οἰκονομίας τόσον διὰ τῆς οὐσιώδους συμμετοχῆς της εἰς τὸν ἐσωτερικὸν δανεισμὸν τοῦ Δημοσίου χάριν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ὅσον καὶ εἰς προσθέτους τοποθετήσεις διὰ τῆς κεφαλαιαγορᾶς εἰς τὴν Δ.Ε.Η. καὶ εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις. Τέλος αἱ χρηματοδοτήσεις ἐξ ὅλων τῶν ἐσωτερικῶν πηγῶν πρὸς πάντας τοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας διηυρύνθησαν καὶ ἀνῆλθον τὴν 30 Νοεμβρίου 1962 συνολικῶς εἰς 37.162 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 32.387 ἑκατ. δραχμῶν, ὅσον ὑπῆρξε τὸ τελικὸν μέγεθος αὐτῶν, διὰ τὸ 1961. Ηὐξήθη δηλαδὴ συνολικῶς ἡ χρηματοδότησις τῆς οἰκονομίας κατὰ τὸ ἑνδεκάμηνον Ἰανουαρίου–Νοεμβρίου κατὰ 4.775 ἑκατ., ἤτοι 14,7%. Περαιτέρω ἡ γενικὴ ἐπισκόπησις τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως συνδέεται καὶ μὲ τὴν συνοπτικὴν εἰκόνα τὴν ὁποίαν παρουσιάζει τὸ ἰσοζύγιον τῶν πληρωμῶν καὶ ἡ συναλλαγματικὴ κατάστασις τῆς χώρας τῶν ὁποίων τὰ κύρια μεγέθη προβλέπεται ὅτι διὰ τὸ 1962 τελικῶς θὰ διαμορφωθοῦν ὡς ἀκολούθως: Αἱ μὲν εἰσαγωγαὶ θὰ κυμανθοῦν πέριξ τῶν 610 ἑκατ. δολλαρίων ἀντιστοίχως δὲ αἱ ἐξαγωγαί μας θὰ φθάσουν εἰς τὸ ὕψος τῶν 245 ἑκατ. δολλαρίων. Τὸ οὕτω διαμορφούμενον παθητικὸν ἄνοιγμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου τῆς τάξεως τῶν 365 ἑκατ. δολλαρίων, καλύπτεται πλήρως ἀπὸ τὸ πλεόνασμα τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἀδήλων πόρων τῆς τάξεως τῶν 290 ἑκατ. δολλαρίων, ἀπὸ τὴν καθαρὰν εἰσροὴν κεφαλαίων ὑπολογιζομένην εἰς 65 ἑκατ. δολλάρια, ἐκ τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας τῶν Η.Π.Α. τοῦ 1962 ἐκ 18 ἑκατ. δολλαρίων, τοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως (A.I.D) ἐξ 1,1 ἑκατ. δολλαρίων καὶ ἐκ τῶν ἀποζημιώσεων καὶ ἐπανορθώσεων τῆς τάξεως τῶν 38 ἑκατ. δολλαρίων, ἤτοι σύνολον 412 ἑκατ. δολλαρίων. Τὸ δὲ τελικὸν ἐνεργητικὸν ὑπόλοιπον τοῦ συνόλου τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν διὰ τὸ 1962 προβλέπεται ὅτι θὰ προσεγγίσῃ εἰς 19 ἑκατ. δολλάρια. Καθ’ ὅσον εἰδικώτερον ἀφορᾷ τοὺς ἀδήλους πόρους, τὸ σύνολον τῶν ἐξ αὐτῶν εἰσπράξεων ὑπολογίζεται ὅτι διὰ τὸ 1962 θὰ ἀνέλθῃ εἰς 380 ἑκατ. δολλάρια περίπου, δηλαδὴ θὰ εἶναι κατὰ 60 ἑκατ. δολλάρια ἀνώτερον τοῦ ἀντιστοίχου διὰ τὸ 1961. Ἐκ τούτων τὸ ταξειδιωτικὸν συνάλλαγμα ὑπολογίζεται εἰς 76 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι 62 ἑκατ. δολλαρίων διὰ τὸ 1961, αἱ ἐκ τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας εἰσπράξεις, παρὰ τὴν μείωσιν τῶν ναύλων, θὰ ἀνέλθουν πιθανῶς εἰς 108 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι 102 ἑκατ. δολλαρίων κατὰ τὸ 1961 καὶ τὸ μεταναστευτικὸν θὰ φθάσῃ τὰ 117 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι 98 ἑκατ. δολλαρίων τὸ 1961. Ἐκ τῶν λοιπῶν ἀδήλων πόρων τὰ ἐκ τῶν ἐν Γερμανίᾳ ἐργατῶν ἐμβάσματα ὑπολογίζονται εἰς 20 ἑκατ. δολλάρια αἱ δὲ δαπάναι ἀποδημίας εἰς 10 ἑκατ. δολλάρια. Ἡ συναλλαγματικὴ κατάστασις τῆς χώρας εἰς τὸ τέλος Δεκεμβρίου 1962 παρουσιάζεται ὡς ἀκολούθως: Τὸ εἰς χρυσὸν καὶ ἐξωτερικὸν συνάλλαγμα ἀπόθεμα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ὑπολογίζεται ὅτι θὰ πλησιάσῃ τὰ 270 ἑκατ. δολλάρια. Εἰς τὸ ὕψος τοῦτο τὸ ἀπόθεμα ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀξίαν εἰσαγωγῶν 5½ περίπου μηνῶν καὶ δέον νὰ θεωρηθῇ ὅτι ἀνταποκρίνεται ἀπολύτως εἰς τὸ ἐπιβαλλόμενον περιθώριον ἀσφαλείας διὰ μίαν χώραν μὲ τὴν Ἑλληνικὴν διάρθρωσιν παραγωγῆς καὶ συναλλαγῶν μετὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Εἰς τὸ ὕψος τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῶν 270 ἑκατ. δολλαρίων δὲν περιλαμβάνονται αἱ χρυσαῖ λίραι, δεδομένου ὅτι αὗται μετεφέρθησαν εἰς ἔκτακτον ρυθμιστικὸν ἀπόθεμα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, προοριζόμενον δι’ ἐπεμβάσεις πρὸς ρύθμισιν τῆς νομισματικῆς καταστάσεως εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ὡς τοῦτο ἀπεδείχθη ἀναγκαῖον ἰδίως κατὰ τὴν περίοδον τῆς διεθνοῦς κρίσεως τοῦ παρελθόντος Ὀκτωβρίου. Ἐξ ἄλλου, τὸ σύνολον τῶν ἔναντι τοῦ ἐξωτερικοῦ ὑποχρεώσεων ἐκ προθεσμιακῶν διακανονισμῶν πάσης φύσεως καὶ ἀνεξαρτήτως διαρκείας θὰ ἀνέλθῃ κατὰ τὸ τέλος Δεκεμβρίου εἰς 147 ἑκατ. δολλάρια περίπου. Τοῦτο σημαίνει ὅτι θὰ πραγματοποιηθῇ αὔξησις ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν 31 Δεκεμβρίου 1961 κατὰ 32 ἑκατ. δολλάρια. Ἡ αὔξησις αὕτη ὀφείλεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν γενικὴν αὔξησιν τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ προμηθειῶν μηχανημάτων καὶ βιομηχανικῶν πρώτων ὑλῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν διεύρυνσιν τῶν προθεσμιῶν, ἡ ὁποία ἀπετράπη ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου πρὸς διευκόλυνσιν ἐν γένει τῆς παραγωγῆς. Αἱ τοιαῦται πιστώσεις ἔναντι τοῦ ἐξωτερικοῦ, θεωροῦνται γενικῶς ὡς ἀνανεώσιμοι, καὶ τοῦτο εἶναι ἀπολύτως ἀσφαλές, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὰ σημερινὰ δεδομένα παραμένει ὑγιὴς καὶ ἰσχυρὰ ἡ νομισματικὴ καὶ συναλλαγματικὴ κατάστασις τῆς χώρας. Ἡ γενικὴ εἰκὼν τὴν ὁποίαν παρουσιάζουν τὰ ἀριθμητικὰ ταῦτα στοιχεῖα θεμελιώνει πλήρως τὴν κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις στερεότητα τῆς καθόλου οἰκονομίας τῆς χώρας. Ταὐτοχρόνως ὅμως, ὅπως καὶ κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς περασμένης χρήσεως 1962, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω ἀπευθυνόμενος πρὸς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ὑπογραμμίζουν καὶ πάλιν τὰς ὀργανικὰς ἀδυναμίας αὐτῆς, περὶ τῶν ὁποίων εἶναι ἀνάγκη ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἀποκτήσῃ πλήρη τὴν συνείδησιν. Συνίστανται δὲ αἱ ἀδυναμίαι αὗται: 1. Εἰς τὴν ἐξακολούθησιν δυσμενοῦς ἀναλογίας ἐκ τοῦ μείζονος μεγέθους τῶν εἰσαγωγῶν ἔναντι τῶν ἐξαγωγῶν. Καὶ παραμένει ἡ δυσμενὴς αὕτη ἀναλογία, παρὰ τὴν τελικῶς προβλεπομένην διὰ τὸ 1962 αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας κατὰ 11 ἑκατ. δολλάρια, ἤτοι κατὰ 5% περίπου. 2. Εἰς τὴν διάρθρωσιν τῶν ἐξαγωγῶν στηριζομένην κυρίως ἐπὶ τῶν ἐξαγωγίμων γεωργικῶν μας προϊόντων. Ταῦτα πέραν τοῦ ὅτι δὲν δύνανται νὰ θεωρηθοῦν ὡς οἰκονομικὰ ἀγαθὰ προτεραιότητος, ἐξ οὗ καὶ ἡ δυνατὴ ἀστάθεια εἰς τὴν διεθνῆ ἀπορρόφησίν των, ὑπόκεινται ἀκόμη καὶ εἰς ἔντονον διεθνῆ συναγωνισμόν. 3. Εἰς τὴν ἀπόλυτον σημασίαν τοῦ ἐνεργητικοῦ ὑπολοίπου τῶν ἀδήλων πόρων τὸ ὁποῖον ἐν πολλοῖς εἶναι συνηρτημένον μὲ ἀσταθμίτους παράγοντας, οἱ ὁποῖοι συνδέονται μὲ τὴν ἑκάστοτε ἐξέλιξιν τῆς διεθνοῦς καταστάσεως. 4. Εἰς τὴν συνάρτησιν τῆς τελικῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν ἐκ τῆς εἰσροῆς ὑπὸ πᾶσαν μορφὴν ξένων κεφαλαίων ἢ ἄλλων εἰς συνάλλαγμα μέσων πληρωμῆς. Ἡ Κυβέρνησις, ἐπακριβῶς σταθμίζουσα τὴν σημασίαν τῶν ὀργανικῶν αὐτῶν ἀδυναμιῶν τῆς οἰκονομίας μας, ἔλαβε καὶ λαμβάνει σειρὰν μέτρων πρὸς βελτίωσιν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν πληρωμῶν τῆς χώρας. Οὕτω καὶ εἰδικώτερον πρὸς τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν: 1. Ἐθεσπίσθησαν μέτρα φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἐκπτώσεων, ὡς προβλέπονται διὰ τοῦ Ν. 4231 τοῦ παρελθόντος ἔτους, δι’ ὡρισμένας κατηγορίας ἐξαγωγῶν καὶ ἀνηγγέλθη ἡ ἀπόφασις διὰ τὴν σοβαρὰν μείωσιν τῆς τιμῆς τῶν πετρελαιοειδῶν βιομηχανικῆς χρήσεως καὶ συγκεκριμένως τοῦ μαζούτ. Καὶ ταῦτα, παρὰ τὰς ἐκ τῶν μέτρων τούτων σημαντικὰς μειώσεις τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. 2. Ἐλήφθη σειρὰ πιστωτικῶν μέτρων διὰ τὰς ἐξαγωγικὰς ἐπιχειρήσεις, ἀφ’ ἑνὸς πρὸς διεύρυνσιν τῶν ὅρων τῆς πιστοδοτήσεώς των καὶ ἀφ’ ἑτέρου διὰ τὴν σημαντικὴν μείωσιν τῶν ἐπιτοκίων τῆς χρημοτοδοτήσεως αὐτῶν, τόσον διὰ τὰς βραχυπροθέσμους, ὅσον καὶ μεσοπροθέσμους χορηγήσεις. 3. Ἀπεφασίσθη, ὑπὸ ἐξαιρετικῶς εὐνοϊκοὺς ὅρους δανειοδοτήσεως, ἡ διευκόλυνσις τῶν ἐξαγωγικῶν ἐπιχειρήσεων διὰ δαπάνας ἐπενδύσεως καὶ 4. Μετεβλήθη τὸ σύστημα συναλλαγῶν τῆς χώρας μετὰ τῶν χωρῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτων ἡ Κυβέρνησις, ἀποδίδουσα ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ ἰσοζυγίου τῶν πληρωμῶν ἰδιάζουσαν σημασίαν εἰς τὸ ἐνεργητικὸν ὕψος τῶν ἀδήλων πόρων, θὰ συνεχίσῃ νὰ λαμβάνῃ εἰδικώτερα μέτρα τουριστικῆς ἀξιοποιήσεως τῆς χώρας, ἐνισχυομένη εἰς τοῦτο ἐκ τῆς σημειουμένης σημαντικῆς αὐξήσεως εἰσροῆς τουριστικοῦ συναλλάγματος. Ἐξ ἑτέρου, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ σκέλος τῶν εἰσαγωγῶν, ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως συνισταμένη εἰς τὴν ἀνέπαφον διατήρησιν τοῦ καθεστῶτος τῆς ἐλευθερίας αὐτῶν, παραμένει ἀμετακίνητος. Πέραν τοῦ ὅτι ἡ τοιαύτη, ὡς πρὸς τὰς εἰσαγωγάς, θέσις ἐκπροσωπεῖ μίαν ἐκ τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, συνδέεται ἀκόμη καὶ μὲ τὰς συμβατικὰς ὑποχρεώσεις τῆς χώρας, ἰδίᾳ μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Εἶναι τέλος βέβαιον, ὅτι ἡ ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν ἀποτελεῖ οὐσιώδη παράγοντα διὰ τὴν διατήρησιν τῆς οἰκονομικῆς ἰσορροπίας καὶ πρὸ παντὸς τῆς νομισματικῆς σταθερότητος. Καὶ τοῦτο διότι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει εἰς τὴν χώραν μας, μόνον ὑπὸ καθεστὼς ἐλευθερίας εἰσαγωγῶν δύναται νὰ διατηρηθῇ εἰς τὴν ἰσορροπίαν ὁ τιμάριθμος καὶ συνεπῶς ἡ ἀγοραστικὴ ἀξία τῆς δραχμῆς, γεγονὸς ἀποφασιστικῆς σημασίας, ὡς πάντες γνωρίζομεν διὰ τὴν ζωὴν καὶ προκοπὴν ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, κύριοι βουλευταί, τῆς γενικῆς ἀνασκοπήσεως τῶν δεδομένων τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας, ἔχει τὴν θέσιν της, κατὰ τὴν κρίσιν μου, καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου πρόσθετος ἔξαρσις τοῦ εὐρυτέρας πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς σημασίας γεγονότος τῆς ὁλοκληρώσεως τῶν διατυπώσεων καὶ διαδικασιῶν, διὰ τὴν σύνδεσιν τῆς χώρας μας μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Ὡς γνωστόν, ἀπὸ τοῦ μεσονυκτίου τῆς 31 Ὀκτωβρίου 1962, ἐτέθη εἰς ἐφαρμογὴν ἡ σύμβασις, ἡ προβλέπουσα τὴν σύνδεσιν αὐτήν. Εἶμαι δὲ βέβαιος, κύριοι βουλευταί, ὅτι θὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ, ἡ Α.Μ. ὁ Βασιλεύς, διὰ τοῦ ἀπὸ 1 Νοεμβρίου 1962 διαγγέλματός του πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὸ μὲν ἔδωκε τὴν πλέον λαμπρὰν εἰκόνα τῆς σημασίας τοῦ ἱστορικοῦ τούτου γεγονότος, διὰ τοῦ ὁποίου θεμελιοῦνται αἱ προϋποθέσεις διὰ τὴν ὑφ’ ὅλων τῶν ἐργαζομένων τάξεων τῆς χώρας κατάκτησιν ἀνωτέρων ἐπιπέδων διαβιώσεως, τὸ δὲ πόσον ἰδιαιτέρως καὶ ἐπακριβῶς ἐτόνισεν Οὗτος ὅτι, «ἕκαστος Ἕλλην, ἐργάτης, ἀγρότης, ὑπάλληλος ἢ ἐργοδότης εἶναι ἀνάγκη νὰ θεωρήσῃ καὶ νὰ αἰσθανθῇ τὴν ἐθνικὴν ὑπόθεσιν τῆς εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα ὡς καθαρῶς ἀτομικήν του ὑπόθεσιν ὡς καθαρῶς προσωπικήν του εὐθύνην». Ἐξ ἄλλου, κύριοι βουλευταί, ὁ κύριος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἀκάματον προσπάθειαν καὶ ἄκαμπτον πίστιν τοῦ ὁποίου ὀφείλεται ἡ ἐπίτευξις τοῦ ἱστορικοῦ τούτου γεγονότος, ὑπεγράμμισε διὰ τοῦ ἀπὸ 24 Αὐγούστου 1962 μηνύματός του πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὴν σημασίαν τῶν εὐρυτέρων πλαισίων καὶ εἰδικῶν ὅρων διὰ τῶν ὁποίων, κατὰ τὴν συμφωνίαν ταύτην, κατοχυροῦνται αἱ ὑγιεῖς προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως λαμπροῦ μέλλοντος διὰ τὴν χώραν. Εἰδικώτερον αἱ προϋποθέσεις αὗται δύνανται καὶ αὖθις νὰ συνοψισθοῦν ὡς ἀκολούθως: 1. Ἡ μέχρι τοῦδε περιωρισμένη ἔκτασις ἀναφορᾶς τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, τόσον ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν κυρίων συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς, ἤτοι ἐργασίας καὶ κεφαλαίου, ὅσον καὶ γενικώτερον διοχετεύσεως τῶν προϊόντων ἐθνικῆς παραγωγῆς, σημαντικώτατα διευρύνεται. Πράγματι τοῦ λοιποῦ θὰ ἀπευθύνεται αὕτη, ἐπὶ συναγωνιστικοῖς ὅροις, πρὸς πληθυσμὸν καταναλωτικῆς δυνάμεως 170 ἑκατομμυρίων, ἔναντι 8,5 ἑκατομμυρίων, ὁποία περίπου εἶναι ἡ καταναλωτικὴ ἐπιφάνεια τῆς Χώρας. 2. Εἰδικὴ μέριμνα ἐλήφθη ἐν τῇ συμβάσει συνδέσεως, ὅπως ἡ ἑλληνικὴ παραγωγὴ διὰ τὰ ἐξαγώγιμα αὐτῆς βιομηχανικὰ καὶ γεωργικὰ προϊόντα τύχῃ εἰδικῆς καὶ ἰδιαιτέρως εὐνοϊκῆς δασμολογικῆς μεταχειρήσεως, ὥστε νὰ ἐξασφαλισθοῦν αἱ περαιτέρω προϋποθέσεις διὰ τὴν ἀπαραίτητον γενικωτέραν ἀναπροσαρμογὴν τῆς οἰκονομίας μας. Οὕτω, διὰ μὲν τὰς κυρίας ἐξαγωγὰς γεωργικῶν προϊόντων, ἤτοι τοῦ καπνοῦ καὶ τῆς σταφίδος, πρὸς τὰς χώρας τῶν συνεταίρων μας, οἱ δασμοὶ ἀπὸ 1 Νοεμβρίου 1962 ἐμειώθησαν κατὰ 50%, διὰ δὲ τὰ λοιπὰ γεωργικὰ προϊόντα κατὰ 35%. Ἀντιθέτως βραδὺς προβλέπεται ὁ ἰδικός μας δασμολογικὸς ἀφοπλισμός, ἐκτεινόμενος ἀναλόγως τῶν οἰκονομικῶν ἀγαθῶν μέχρι 10–22 ἔτη. 3. Χάριν αὐτῆς τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας μας, ἐξησφαλίσθη διὰ τῆς συμβάσεως ταύτης οἰκονομικὴ βοήθεια πρὸς τὴν χώραν ἐκ μέρους τῶν συνεταίρων μας ἐξ 125 ἑκατ. δολλαρίων κλιμακουμένη ἐντὸς τῆς πρώτης πενταετίας ἀπὸ τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ὅμως, οἱ πράγματι προνομιακοὶ ὅροι, ὑφ’ οὓς ἐπετεύχθη ἡ σύνδεσίς μας αὐτή, ὀφείλουν τὸ ταχύτερον νὰ ἀξιοποιηθοῦν διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν τῆς οἰκονομίας μας μὲ κατεύθυνσιν τὰ σημερινά, ἐξόχως ἐξειλιγμένα, δεδομένα καὶ ἀνταγωνιστικὰ ἐπίπεδα τῶν νέων μας συντρόφων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Πρὸς τοῦτο, ὡς ἀνέφερα προηγουμένως, ἡ Κυβέρνησις ἔλαβεν ἤδη σημαντικὰ μέτρα ἀναγόμενα εἰς τοὺς τομεῖς τόσον τῆς φορολογίας, ὅσον καὶ τῆς πιστωτικῆς πολιτικῆς, διὰ τῶν ὁποίων ἀκριβῶς ἀποσκοπεῖται ἡ δραστηριοποίησις τῶν παραγωγικῶν μονάδων καὶ ἡ αὔξησις τῶν παραγωγικῶν ἐπενδύσεων. Τὰ κυβερνητικὰ μέτρα αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ καὶ παρὰ τὴν κατὰ συνέχειαν προβλεπομένην βαθμιαίαν συμπλήρωσίν των, δὲν θὰ εἶναι ἐπαρκῆ διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς οἰκονομικῆς προόδου τῆς χώρας. Πέραν αὐτῶν, εἶναι καθῆκον ὅλων γενικῶς τῶν φορέων τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τοῦ τόπου, ὅλων δηλαδὴ τῶν παραγωγικῶν τάξεων, νὰ ἀποκτήσουν πλήρη τὴν συνείδησιν τῶν εὐεργετικῶν προοπτικῶν, τὰς ὁποίας διασφαλίζει ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα, ἀλλὰ καὶ τῶν συμφορῶν, αἵτινες θὰ προκύψουν ἐὰν δὲν δυνηθοῦν ἢ δὲν θελήσουν, κατὰ τὸ σύνολόν των, νὰ ἀναπροσαρμόζουν τὰς ἐπιδιώξεις καὶ τὰ συμφέροντά των πρὸς τὴν πραγματικότητα ταύτην. Εἶναι ἄκρως ἀνεδαφικὴ καὶ πολλαπλῶς διὰ τὸν τόπον μας ἐπικίνδυνος, ἡ ἑκάστοτε διατυπουμένη ἄποψις, ὅτι ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιτευχθείσης συνδέσεώς μας μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, πᾶσα ἀξίωσις καὶ πᾶν συλλογικὸν ἢ μὴ αἴτημα, δέον νὰ εὕρῃ τὴν ἱκανοποίησίν του, καὶ δὴ ἀμέσως, δίχως καὶ ἀντιστρόφως νὰ εἶναι οἱ αἰτοῦντες ἕτοιμοι νὰ ἀναπροσαρμόσουν καὶ αὐτοὶ σκέψεις, μεθόδους καὶ διὰ θυσιῶν, τὰ πραγματικά των συμφέροντα. Ὀργανικῶς συνδεδεμένα, κύριοι βουλευταί, μὲ τὴν ἐπισκόπησιν κατὰ γενικὰς γραμμὰς τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας παρουσιάζονται ἐπίσης τὰ δεδομένα τῆς φορολογίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ Κυβέρνησις, κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς παρελθούσης χρήσεως 1962, εἶχε ἐπισημάνει ὡρισμένας διαπιστώσεις, σχετικῶς μὲ τὴν ἄμεσον φορολογίαν καὶ εἰδικώτερον τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος. Καὶ ἦσαν αὗται, συμπληρούμεναι μάλιστα σήμερον, αἱ ἀκόλουθοι: 1. Ἡ μειωμένη ποσοστιαία σχέσις τῶν ἀμέσως πρὸς τοὺς ἐμμέσους φόρους μὲ ἀριθμητικὴν ἐμφάνισιν ὡς ἔγγιστα 22% πρὸς 78% διὰ τὸ 1962. 2. Παρὰ τὸ ἐκ τοῦ δεδομένου τούτου βέβαιον συμπέρασμα, ὅτι ἡ διαμόρφωσις τοῦ μεγάλου μέρους τῶν εἰσοδημάτων τῶν Ἑλλήνων, εἰς οὐσιαστικῶς περιωρισμένα ἐπίπεδα ὁπωσδήποτε ἀπέκλειε, κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ὑπαγωγὴν τούτων εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, ὅπως κυρίως εἶναι τὰ εἰσοδήματα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, ἐν τούτοις παρουσιάζεται εἰς ἔκτασιν τὸ φαινόμενον τῆς φοροδιαφυγῆς. 3. Ὅτι ἡ φοροδιαφυγή, ἀποτελοῦσα πέραν τοῦ ἀπαραδέκτου αὐτῆς, διὰ προφανεῖς λόγους ἠθικῆς τάξεως καὶ παράβασιν συνταγματικῆς ἐπιταγῆς, προκαλεῖ ἐξ ἀντικειμένου καὶ μείζονα παρ’ ἡμῖν διαφορικὴν μεταχείρισιν τῶν φορολογουμένων, καθ’ ὅσον διὰ τὴν μεγάλην τάξιν τῶν μισθοσυντηρήτων πολιτῶν τῶν ὑποκειμένων εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, ἡ καταβολὴ αὐτῆς, ὡς γνωστόν, τυγχάνει αὐτόματος διὰ τῆς ὑπὸ τοῦ ἐργοδότου παρακρατήσεως τοῦ φόρου. 4. Ὅτι τὰ ἰσχύοντα μέχρι τοῦδε ὕψη τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν διὰ τὰ κατώτατα εἰσοδήματα ἦσαν προφανῶς δυσβάστακτα, ὅπως καὶ ὑπέρμετρον τὸ μέγεθος εἰδικῶν τινων ποσοστώσεων ἐπὶ τοῦ κυρίου φόρου τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ Κυβέρνησις, σταθμίζουσα πλήρως ὅλας τὰς ἐπιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι συνδέονται πάντοτε μὲ μεταβολὰς γενικῶς μὲν εἰς τὰς φορολογικὰς διατάξεις, εἰδικώτερον δὲ εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, ἤχθη ἐν τούτοις, ὑπὸ τὸ φῶς τῶν δεδομένων τούτων, εἰς τὴν ἀπόφασιν, ὅπως συναφῶς προτείνῃ, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν σειρὰν νομοθετικῶν μέτρων, περιληφθέντων εἰς τὸ Ν.Δ. 4242 τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου 1962. Παραλλήλως δὲ ἔλαβε καὶ διοικητικὰ μέτρα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπιδιώκεται ἡ ὑπὸ τῶν φορολογικῶν ὀργάνων ἀκριβεστέρα ἐκπλήρωσις τῆς ἀποστολῆς των, συνισταμένης εἰς τὴν μετ’ αὐστηρότητος μέν, ἀλλὰ καὶ ἀντικειμενικότητος πρέπουσαν συμπαράστασιν τοῦ Κράτους πρὸς τοὺς φορολογουμένους. Καὶ εἶναι δεδομένον ὅτι τὴν προσπάθειαν ταύτην τῆς Πολιτείας, σπουδαίως καὶ προσθέτως ἤδη ἀξιοποιεῖ, ἡ λειτουργία τοῦ νέου θεσμοῦ τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὰς μεταρρυθμίσεις εἰς τὴν φορολογίαν τὰς προβλεπομένας ὑπὸ τοῦ Ν.Δ. 4242 ἡ συνοπτικὴ θεώρησις τούτων προσδιορίζεται ὡς ἀκολούθως: Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς ἐλαφρύνσεως τῆς ἀμέσου φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος. 1. Μείωσις τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογικῆς κλίμακος, εἰς μέγεθος ἀπὸ 10% προκειμένου περὶ μεμονωμένων φυσικῶν προσώπων μέχρις εἰσοδήματος 17.000 δραχμῶν. Ἡ αὐτὴ δὲ μείωσις 10% καὶ μέχρις εἰσοδήματος 24.000 δραχμῶν διὰ φυσικὰ πρόσωπα ὑποκείμενα εἰς πλείονα οἰκογενειακὰ βάρη. Ἡ μείωσις τῶν συντελεστῶν τῆς νέας ταύτης κλίμακος φθάνουσα, ὡς ἐλέγχθη μέχρι ποσοστοῦ 100% εἰς τὰ κατώτατα εἰσοδήματα, ἀκολουθεῖ τὴν φθίνουσαν γραμμὴν μέχρι τοῦ κλιμακίου εἰσοδήματος ὕψους 170.000 δραχμῶν, ὅπου ἀναλόγως τῆς ὑπάρξεως ἢ μὴ καὶ οἰκογενειακῶν βαρῶν τοῦ φορολογουμένου, κυμαίνεται αὕτη εἰς ποσοστὰ ἀπὸ 21,1% ἕως 25,8%. Τέλος ἡ φορολογικὴ κλῖμαξ ἐξακολουθεῖ νὰ μειοῦται, ἀλλὰ περιωρισμένως, προκειμένου περὶ ἀνωτέρων εἰσοδημάτων, ὡς τοῦτο κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῆς Κυβερνήσεως ὑπαγορεύεται ὑπὸ τῆς ἐπιβεβλημένης, ἰδίᾳ προκειμένου περὶ φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων, ἀντικειμενικῆς ἐκτιμήσεως τῆς φορολογικῆς δυνατότητος τῶν φορολογουμένων τῶν ὑποκειμένων εἰς αὐτήν. 2. Ἐπιστροφὴ εἰς τοὺς φορολογουμένους τῆς διαφορᾶς τῆς προκυπτούσης μεταξὺ τῆς νόμῳ γενομένης προκαταβολῆς τοῦ φόρου εἰσοδήματος, καὶ τοῦ βάσει τῆς θεσπισθείσης νέας μειωμένης φορολογικῆς κλίμακος ὀφειλόμενον τοιοῦτον. Τὰ ἐπιστρεπτέα ποσὰ τῶν περιπτώσεων τῆς κατηγορίας ταύτης ὑπελογίσθησαν ὅτι θὰ προσεγγίσουν συνολικῶς τὸ ὕψος τῶν 180 ἑκατ. δραχμῶν. Εἶναι δέ, φρονῶ, κύριοι βουλευταί, ἄξιον ἰδιαιτέρας ὑπογραμμίσεως ὅτι ἡ ὀρθὴ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους 1962, ἐπέτρεψε τὴν εἰς βάρος του ἀνάληψιν καὶ τῆς ἀπροβλέπτου δι’ αὐτὸν νέας ταύτης σημαντικῆς ὑποχρεώσεως καὶ ἄμεσον ἐπιστροφήν, τῶν ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης ὀφειλομένων ὑπὸ τοῦ Κράτους εἰς τοὺς φορολογουμένους. 3. Αὔξησις τοῦ ἀφορολογήτου ποσοῦ δι’ οἰκογενειακὰ βάρη εἰς 4.000 δραχμὰς ἐτησίως, δι’ ὅλα τὰ βαρύνοντα τὸν φορολογούμενον πρόσωπα. 4. Ἀπαλλαγὴ ἐκ τῆς φορολογίας τοῦ μὴ ὑπερβαίνοντος τὰς 5.000 δραχμὰς φορολογητέου εἰσοδήματος. 5. Καθορισμὸς ὅτι ὁ ἀναλογικὸς συμπληρωματικὸς φόρος 3%, ὁ ἐπιβαλλόμενος εἰς τὸ συνολικὸν εἰσόδημα, τὸ προερχόμενον ἐξ οἰκοδομῶν, γαιῶν, κινητῶν ἀξιῶν κλπ., δὲν δύναται νὰ εἶναι ἀνώτερος τοῦ βάσει τῆς κλίμακος ἀναλογοῦντος κυρίου φόρου. 6. Περιοριστικαὶ διατάξεις διὰ τὸν φόρον ὑδρεύσεως εἰς τὴν περιοχὴν τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης. Ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν, διότι ἡ ἐν τῇ Βουλῇ πλειοψηφία, ἐφ’ ἧς στηρίζεται, ἐνέκρινε τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου εἰσηγήσεις της. Καὶ τοῦτο διότι ἐκ τοῦ συνόλου τῶν, ὡς ἄνω, μνημονευθεισῶν φορολογικῶν ἐλαφρύνσεων καὶ λοιπῶν ἀπαλλαγῶν ὑπολογιζομένων εἰς 371 ἑκατ. δραχμὰς ἐτησίως καὶ εἰδικῶς ἀναφερομένων εἰς τὰς θεσπισθείσας ἐλαφρύνσεις εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, θέλουν σημαντικῶς ἀνακουφισθῆ ἑκατοντάδες χιλιάδων Ἑλλήνων, οἵτινες ἀνήκουν εἰς τὰς πτωχοτέρας τάξεις. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, εἶχε καταστήσει σαφὲς ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι ἐθεώρει ἐπιβεβλημένον νὰ εἰσηγηθῇ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, μέτρα κατὰ τὴν κρίσιν της συντελεστικὰ τοῦ περιορισμοῦ τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ τὰ ὁποῖα περιελήφθησαν εἰς τὸ μνημονευθὲν Ν.Δ. 4242)1962. Τὰ μέτρα ταῦτα, ἅτινα εἶναι τρία, βασικῆς σημασίας πράγματι, χαρακτηριζόμενα διὰ τὴν προσήκουσαν αὐστηρότητά των, ἔχουν συνοπτικῶς ὡς ἀκολούθως: 1. Προσδιορισμὸς τοῦ εἰσοδήματος διὰ συντελεστῶν ἐπὶ στοιχείων δαπανῶν διαβιώσεως τοῦ φορολογουμένου καὶ τῆς οἰκογενείας του, ρητῶς ἐν τῷ νόμῳ καθοριζομένων. Οὕτω, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νομοθετικοῦ τούτου διατάγματος, ὁσάκις τὸ ἐπὶ τῇ βάσει συντελεστῶν ἐπὶ ὡρισμένων, περιοριστικῶς ἀναφερομένων εἰς τὸν νόμον, στοιχείων δαπανῶν διαβιώσεως τοῦ φορολογουμένου καὶ τῆς οἰκογενείας του ἐξευρισκόμενον συνολικὸν καθαρὸν εἰσόδημα ὑπερβαίνει τὸ ποσὸν τῶν 70.000 δραχμῶν καὶ εἶναι μεγαλύτερον τοῦ ἐκ τῶν κατ’ ἰδίαν πηγῶν προκύπτοντος συνολικοῦ εἰσοδήματος, ἡ βεβαίωσις τοῦ φόρου γίνεται βάσει τοῦ μεγαλυτέρου τούτου ποσοῦ εἰσοδήματος. Ἐκρίθη ὅμως ἠθικῶς ἐπιβεβλημένον, ὡς ἐκ τῆς διαφορᾶς τῶν οἰκονομικῶν καὶ βιοτικῶν συνθηκῶν, μεταξὺ τῶν περιοχῶν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ Θεσσαλονίκης ἀφ’ ἑνός, καὶ ὅλων τῶν λοιπῶν νομῶν τῆς χώρας ἀφ’ ἑτέρου, ὅπως διὰ τὰς τελευταίας ταύτας περιοχάς, τὸ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δαπανῶν διαβιώσεως καθοριζόμενον συνολικὸν εἰσόδημα μειοῦται κατὰ 20%. Τὸ σύστημα τοῦτο προσδιορισμοῦ τοῦ εἰσοδήματος, χαρακτηρίζεται διὰ τὸν αὐτοματισμόν του, ἀποκλειομένης τῆς ἀμφισβητήσεως ἐκ μέρους τοῦ ἐφόρου καὶ τοῦ φορολογουμένου, τόσον τοῦ ὑπὸ τοῦ νόμου ὁριζομένου ὕψους τῶν ἐπὶ μέρους κονδυλίων, ὅσον καὶ τοῦ οὕτω προσδιοριζομένου συνολικοῦ εἰσοδήματος. 2. Πρὸς περιστολὴν τῆς διαφυγῆς ἐκ τῆς φορολογίας τῶν μεγάλων εἰσοδημάτων, νόμῳ καθωρίσθη εἰς βάρος τῶν παραλειπόντων νὰ ὑποβάλουν δήλωσιν εἰσοδήματος ἢ τῶν ὑποβαλόντων ἀνειλικρινῆ τοιαύτην φυσικῶν προσώπων, χρηματικὴ ποινὴ ἀνερχομένη ἀπὸ τοῦ ἡμίσεος μέχρι τοῦ ποσοῦ τοῦ φόρου τοῦ ἀντιστοιχοῦντος εἰς τὸ πλέον τοῦ δηλωθέντος καθορισθὲν ποσὸν εἰσοδήματος. Ἐν περιπτώσει ὑποτροπῆς ἐντὸς πενταετίας, τὰ ὅρια ταῦτα χρηματικῆς ποινῆς διπλασιάζονται. Ἡ ποινή, καταλογιζομένη ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου φορολογικοῦ δικαστηρίου, ἐπιβάλλεται εἰς τὰς περιπτώσεις καθ’ ἃς τὸ ὁριστικῶς προσδιοριζόμενον συνολικὸν εἰσόδημα, εἶναι ἴσον ἢ ἀνώτερον τοῦ ποσοῦ τῶν 300.000 δραχμῶν καὶ ὑπερβαίνει κατὰ ποσοστὸν μεῖζον τοῦ 20% τὸ δηλωθὲν τοιοῦτον. Ἡ αὐτὴ ποινὴ ἐπιβάλλεται καὶ εἰς βάρος τῶν Νομικῶν Προσώπων, ἀνεξαρτήτως ὕψους εἰσοδήματος αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον τὸ ὁριστικῶς προσδιορισθὲν εἰσόδημα ὑπερβαίνει κατὰ ποσοστὸν μεῖζον τοῦ 20% τὸ δηλωθέν. 3. Προκειμένου περὶ προσδιορισμοῦ τῶν καθαρῶν κερδῶν τῶν ἀσκούντων ἐμπορικήν, βιομηχανικὴν ἢ βιοτεχνικὴν ἐπιχείρησιν ἐπὶ τῇ βάσει συντελεστοῦ ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων των, εἴτε διότι τηροῦν βιβλία πρώτης ἢ δευτέρας κατηγορίας τοῦ κώδικος φορολογικῶν στοιχείων, δι’ ὧν δὲν καθίσταται ἐφικτὸς ὁ λογιστικὸς προσδιορισμὸς τῶν κερδῶν, εἴτε διότι τηροῦν ἀνειλικρινῆ βιβλία τρίτης ἢ τετάρτης κατηγορίας γίνεται μέχρι τοῦδε χρῆσις συντελεστῶν καταρτισθέντων κατὰ τὸ ἔτος 1935. Οἱ συντελεσταὶ οὗτοι, καθὼς καὶ τὰ ἐπισημανθέντα τότε ἐπαγγέλματα δὲν ἀντιπροσωπεύουν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τὴν σημερινὴν πραγματικότητα, καθόσον ἔκτοτε ἐδημιουργήθησαν νέαι οἰκονομικαὶ συνθῆκαι καὶ ἐσημειώθησαν διάφοροι ἐξελίξεις εἰς τὸ ἐμπόριον καὶ τὰς ἐπιχειρήσεις μεταποιήσεως, μὲ συνέπειαν νὰ δημιουργηθοῦν νέοι τομεῖς δραστηριότητος εἴς τε τὸ ἐμπόριον, ὡς καὶ εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ βιοτεχνίαν. Ὡς ἐκ τούτου ἐπιτακτικὴ ἦτο ἡ ἀνάγκη, τόσον τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν κατ’ ἐπάγγελμα συντελεστῶν κέρδους, ὡς καὶ τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς ὀνοματολογίας τῶν ἐπαγγελμάτων καὶ τοῦ ἐμπλουτισμοῦ τῶν πινάκων διὰ τῶν νέων ἐπαγγελμάτων. Πρὸς τοῦτο διὰ τοῦ νέου νομοθετήματος 4242)1962 ἐλήφθη πρόνοια, ὅπως ἐντὸς τοῦ ἔτους 1963, καταρτισθοῦν νέοι πίνακες συντελεστῶν, μέλλοντες νὰ ἰσχύσουν ἀπὸ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1964. Ἐκ τῶν συνολικῶν τούτων μέτρων περιορισμοῦ τῆς φοροδιαφυγῆς, ἡ Κυβέρνησις προσδοκᾷ οὐσιαστικὴν βελτίωσιν τῶν ἐσόδων ἐκ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ προσδοκία ὅμως αὐτὴ δὲν ἐθεωρήθη ἐπαρκής, ὥστε τὸ δημιουργούμενον ἐκ τῶν θεσπισθεισῶν ἐλαφρύνσεων εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος ἱκανὸν ἄνοιγμα εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, τῆς τάξεως, ὡς ἐλέχθη, τῶν 371 ἑκατ. δραχμῶν, νὰ ἀφεθῇ ἄνευ ἀντισταθμιστικῶν ἐσόδων. Τὰ ἀντισταθμιστικὰ ταῦτα ἔσοδα, ὡς γνωστόν, θέλουσι κυρίως προέλθη ἐξ ἐμμέσων φόρων, εἴτε διὰ τῆς διαρρυθμίσεως τῶν ποσοστῶν τινῶν ἐκ τῶν φόρων καταναλώσεως, εἴτε διὰ τῆς ὑπαγωγῆς εἰς τούτους ὡρισμένων οἰκονομικῶν ἀγαθῶν. Τὰ φορολογικὰ ταῦτα μέτρα ὑπῆρξαν τοσούτῳ μᾶλλον ἐπιβεβλημένα, καθ’ ὅσον παρουσιάσθησαν ἤδη ἀπὸ τῶν πρώτων μηνῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους, σαφεῖς ἐνδείξεις, αἵτινες καὶ ἤδη ἐπεβεβαιώθησαν, ὅτι ἡ προβλεφθεῖσα ἐπὶ πλέον ἀπόδοσις τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος διὰ τὸ 1962, θὰ ὑπελείπετο τοῦ ἀρχικῶς προϋπολογισθέντος ὕψους αὐτῆς κατὰ 100 ἑκατομμύρια. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἐνίσχυσε ἔτι μᾶλλον τὴν σκέψιν περὶ τῆς ἐκτάσεως τῶν διαφευγόντων τὴν φορολογίαν εἰσοδημάτων καὶ ὡδήγησεν εἰς τὴν μετὰ πολλῆς περισκέψεως ἐκτίμησιν τοῦ μεγέθους τῶν ἐκ τοῦ δυνατοῦ περιορισμοῦ αὐτῆς δυναμένων νὰ προέλθουν βελτιώσεων τῶν ἐσόδων ἐκ τῆς φορολογίας τῆς κατηγορίας ταύτης. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ εἰδικῶς τὸν τομέα τῶν ἐμμέσων φόρων, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐλέχθη ἀνωτέρω, συνθέτουν τὴν μεγίστην κατηγορίαν τῶν δημοσίων ἐσόδων εἰς ποσοστιαῖον ὕψος, ὡς ἔγγιστα τῶν 78% τοῦ συνόλου αὐτῶν, ἀνάγκη παρίσταται νὰ διατυπωθοῦν αἱ κάτωθι παρατηρήσεις: Ἡ ἀπόδοσις τῶν τελωνειακῶν ἐσόδων ἐμφανίζεται διὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1962 ἐλαφρῶς βελτιωμένη ἀπὸ τὰς προβλέψεις. Τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν τελικὴν διάρθρωσιν τῶν εἰσαγωγῶν, αἵτινες ἐνῷ δὲν ὑπερέβησαν τὰς προβλέψεις, ἐν τούτοις, σημειοῦν αὔξησιν εἰς τὴν τελικὴν χρηματικὴν ἀπόδοσιν τῶν τελωνειακῶν εἰσπράξεων. Ἡ ἐλαφρὰ αὕτη βελτίωσις παρουσιάζεται μὲ ταυτόχρονον συνεκτίμησιν καὶ τῶν μειώσεων ἐκ τῶν δασμολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, κατὰ συνέπειαν εἴτε τῶν ἐκ τῆς συνδέσεώς μας μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος διεθνῶν συμβατικῶν μας ὑποχρεώσεων, εἴτε καὶ τῶν διαφόρων δασμολογικῶν ἢ ἄλλων φορολογικῶν διευκολύνσεων τοῦ παρελθόντος ἔτους, τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις εἰσηγήθη καὶ ἡ Βουλὴ ἀπεδέχθη χάριν τῆς τονώσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας. Τέλος, ἂς σημειωθῇ, ὅτι κατὰ τὰς λοιπὰς κατηγορίας ἐμμέσων φόρων δὲν εἴχομεν ἀξιόλογον παρέκκλισιν ἐκ τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων, πλὴν βεβαίως, ὡς ἐλέχθη, ἐκείνων, αἵτινες προέκυψαν ἐκ μεταβολῶν τινων τῶν φορολογικῶν ποσοστῶν εἰς ὡρισμένους ἐκ τῶν φόρων καταναλώσεως. Κύριοι Βουλευταί, Ἡ Κυβέρνησις, περαιτέρω, πιστεύει, ὅτι διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ γενικὴ ἐπισκόπησις τῶν οἰκονομικῶν τῆς Χώρας, κατὰ τὸ δυνατὸν ἀρτιωτέρα, ἀνάγκη παρίσταται ὅπως προβληθοῦν ἐνώπιον Ὑμῶν τὰ δεδομένα τοῦ δημοσιοϋπαλληλικοῦ προβλήματος. Τὸ ὅλον πρόβλημα εἶναι μέγα καὶ πολύπλευρον. Ταῦτα ὀφείλονται: 1. Εἰς τὸ σχετικῶς μὲ τὸ γενικὸν ὕψος τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ μέγα ποσοστὸν παγίων δαπανῶν τοῦ Κράτους διὰ τὴν μισθοδοσίαν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ διὰ τὰς συντάξεις. Δεδομένου δὲ ὅτι τὰ ἔσοδα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπολογίζονται εἰς 20.558 ἑκατ. δραχμῶν τὸ συνολικὸν ὕψος τῶν δαπανῶν τῆς κατηγορίας ταύτης ἀνέρχεται εἰς τὰ 50% περίπου. Λαμβανομένων δὲ ἀκόμη ὑπ’ ὄψιν τῆς ἀνελαστικότητος καὶ τοῦ μεγέθους τῶν δαπανῶν τῆς κατηγορίας ταύτης, προκύπτει τὸ σαφὲς συμπέρασμα, ὅτι τὰ οὑτωσὶ διαμορφούμενα περιθώρια τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ προοριζόμενα διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν λοιπῶν εὐρυτάτων σημερινῶν καθηκόντων τοῦ Κράτους, ὑπογραμμίζουν τὴν στενότητα αὐτῶν. 2. Εἰς τὴν περαιτέρω ἐπαύξησιν τῆς τοιαύτης δυσχερείας, καθ’ ὅσον ἡ ἁρμοδιότης τοῦ Κράτους ὁσημέραι ἐπιτακτικῶς διευρύνεται πρὸς νέας κατευθύνσεις καὶ καθήκοντα, ὧν ἡ ἐκπλήρωσις, ἄλλοτε ἄγνωστος, προϋποθέτει ἀντιστοίχως σήμερον, προσθέτους καὶ ἐξειδικευμένους νέους κρατικοὺς φορεῖς. Οὕτως, ἡ ἔστω καὶ μερικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος τούτου συνδέεται μὲ τὴν ἐπαύξησιν τοῦ ποσοστοῦ τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ συνεπῶς προκαλεῖ ἔτι μείζονα στενότητα τῶν περιθωρίων αὐτοῦ πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν λοιπῶν σημερινῶν ὑποχρεώσεων τῆς Πολιτείας. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω ὅτι εἰς τὸ σύνολον τῶν Ὑπουργείων ἐμφανίζονται σήμερον νομοθετημένα ὀργανικὰ κενὰ μὴ συμπληρούμενα χάριν τῆς περιστολῆς τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ Κράτους, τῆς τάξεως τῶν 2500 ἐν συνόλῳ. Τὸ γεγονὸς τοῦτο χαρακτηρίζει ἔτι μᾶλλον τὸ ὅλον πρόβλημα, ὅταν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτόν, δὲν συμπεριλαμβάνονται αἱ συνεχῶς θεσπιζόμεναι νέαι ὀργανικαὶ θέσεις εἰς τὸν τομέα τῆς ἐθνικῆς Παιδείας, τῶν ὁποίων ἀπεφασίσθη ἤδη ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους ἡ βαθμιαία σύστασις καὶ πλήρωσις, μὲ ρυθμὸν τῆς τάξεως τῶν 1000 δημοδιδασκάλων καὶ 700 καθηγητῶν μέσης παιδείας κατ’ ἔτος, καὶ μὲ ἀντίστοιχον ἐτησίαν ἐπιβάρυνσιν τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. 3. Τὸ ἐξ ἴσου σημαντικὸν γεγονός, ὅτι παραλλήλως αἱ ἀποδοχαὶ τῶν δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων, ὡς καὶ αἱ συντάξεις, δὲν εὑρίσκονται εἰς ὃ ἐπίπεδον θὰ ἐπεθύμει ἡ Κυβέρνησις. Ἐν τούτοις, ὁσονδήποτε ἐπιθυμηταὶ καὶ ἂν εἶναι αἱ ὑπὸ πᾶσαν μορφὴν γενικαὶ αὐξήσεις δὲν καθίστανται περαιτέρω πραγματοποιήσιμοι. Καὶ τοῦτο διότι πᾶσα γενικὴ βελτίωσις τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων κατὰ ποσοστὸν ἔστω καὶ 1% τῶν ἀπολαυῶν των, ἔφθασεν ἤδη νὰ σημαίνῃ ἐτησίαν πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, τῆς τάξεως τῶν 100 ἑκατ. δραχμῶν καί, ὅτι διὰ νὰ δύναται νὰ λογίζηται βελτίωσις μία οἱαδήποτε γενικὴ αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν τούτων, ὀφείλει νὰ προσεγγίζῃ τοὐλάχιστον τὸ 7%, ὅπερ ἄλλως σημαίνει παγίαν πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν 700 ἑκατ. δραχμῶν, ἥτις ὑπερβαίνει τὸ 60% τῆς προβλεπομένης ἐτησίας βελτιώσεως τῶν τακτικῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας φανερὸν καθίσταται, ὅτι μὲ πρῖσμα τὴν ἀδήριτον ἀνάγκην διατηρήσεως τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, χάριν αὐτῆς ταύτης τῆς σταθερότητος τῆς οἰκονομίας, τοιούτου εἴδους δημοσιονομικὸν ἐγχείρημα προκαλοῦν καὶ περαιτέρω συμπίεσιν τῆς ἤδη σημειωθείσης ἀνελαστικότητος τῶν τακτικῶν δαπανῶν, ἢ ἄλλως εὐθέως πληθωρικὰς πιέσεις, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ ἀποκλεισθῇ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως. Ἐν τούτοις, παρὰ τὰς ὀργανικὰς ταύτας δημοσιονομικὰς δυσχερείας, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔπαυσε νὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων γενικῶς: Οὕτως, ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς ἀναλήψεως ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἐξουσίας, ὡς γνωστόν, ἔλαβε πρὸς τοῦτο σειρὰν μέτρων, ἀπὸ δὲ τοῦ 1960, ἀπεφάσισε τὴν σταδιακὴν αὔξησιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων κατὰ ποσοστὸν 7,5% ἕως 11% μὲ χρονολογίαν καταβολῆς τοῦ τελευταίου τμήματος αὐτῆς κατὰ τὸ 1962. Ἐκ τῶν τελευταίων τούτων μέτρων καὶ μόνον ἐπῆλθεν ἐτησία ἐπιβάρυνσις 660 ἑκατ. δραχμῶν ἀρχικῶς, εἰς ὃ μέγεθος δέον νὰ προστεθοῦν καὶ ἕτερα 287 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν αὐτὴν περίοδον, ἤτοι σύνολον ἐπιβαρύνσεως 947 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐὰν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αἱ ἀποδοχαὶ γενικῶς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ηὐξήθησαν ἀπὸ τοῦ 1955 μέχρι καὶ τοῦ 1962 κατὰ ποσοστὸν κυμαινόμενον ἀπὸ 29% ἕως 53% καὶ ὅτι ὁ τιμάριθμος ἐσημείωσεν ἀντιστοίχως αὔξησιν 13% περίπου, δύνασθε, κύριοι βουλευταί, νὰ ἐκτιμήσητε τὴν οὐσιαστικὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων κατὰ τὰ τελευταῖα ταῦτα ἔτη. Σημειωτέον ὅτι εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο δὲν περιλαμβάνεται ἡ δαπάνη ἐκ τῶν ἐγκριθεισῶν, κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον, βαθμολογικῶν προωθήσεων τοῦ προσωπικοῦ πλείστων κλάδων τῆς διοικήσεως καὶ ἰδίᾳ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἥτις ἐβελτίωσεν ἔτι περαιτέρω τὴν οἰκονομικὴν θέσιν τῶν ὑπαλλήλων τῶν κλάδων τούτων. Ἐν τούτοις, ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ της, ὅπως ἐξαντλήσῃ πᾶν δυνατὸν ὅριον διὰ τὴν περαιτέρω μέριμναν γενικῶς τῶν δημοσίων λειτουργῶν, ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων, αἰσθάνεται ἱκανοποίησιν διότι ἠδυνήθη νὰ χωρήσῃ εἰς πρόσθετα σημαντικὰ μέτρα βελτιώσεως τῆς θέσεως αὐτῶν. Τὰ μέτρα ταῦτα βαρύνοντα συνολικῶς καὶ πρωτίστως τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ 1963 εἰς γενικὰς γραμμὰς ἔχουν ὡς ἀκολούθως: Ι. Καταρτίζεται, ἵνα λίαν συντόμως κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλήν, σχέδιον νόμου διὰ τοῦ ὁποίου: 1. Παρέχεται ἡ δυνατότης ἐξελίξεως εἰς ὑπαλλήλους τῆς Βʹ κατηγορίας μέχρι καὶ τοῦ 5ου καὶ 4ου βαθμοῦ, συνιστωμένων θέσεων τινῶν τῶν βαθμῶν τούτων εἰς τὰς ὑπηρεσίας, εἰς ἃς ἡ ἐξέλιξις τῶν ὑπαλλήλων τῆς κατηγορίας ταύτης ἐξαντλεῖται μέχρι καὶ τοῦ 6ου βαθμοῦ. 2. Ἀναγνωρίζεται διὰ τοὺς μέχρι καὶ τοῦ 6ου βαθμοῦ ὑπαλλήλους τῆς Αʹ κατηγορίας, τοὺς προερχομένους ἐκ μετατάξεως, τμῆμα τῆς ὑπηρεσίας των τῆς διανυθείσης πρὸ τῆς ἀποκτήσεως τοῦ πτυχίου ἀνωτάτης σχολῆς ὡς διανυθείσης εἰς τὴν Αʹ κατηγορίαν καὶ λαμβάνεται μέριμνα τακτοποιήσεως αὐτῶν εἰς ἀνάλογον πρὸς τὸν χρόνον τοῦτον βαθμὸν καὶ σειρὰν ἐπετηρίδος. 3. Αὐξάνονται αἱ ἐπὶ 4ῳ καὶ 2ῳ βαθμῷ ὀργανικαὶ θέσεις τῆς Αʹ κατηγορίας τῶν περιφερειακῶν οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑφισταμένων κατ’ ἀπονομὴν θέσεων τῶν βαθμῶν τούτων. ΙΙ. Καθιεροῦται ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1963 εὐρυτέρα βελτίωσις τοῦ ἐπιδόματος ὑπερωριακῆς ἐργασίας. ΙΙΙ. Ἀπεφασίσθη καὶ ἀνεγράφησαν αἱ σχετικαὶ πιστώσεις εἰς τὸν κατατιθέμενον ἤδη προϋπολογισμὸν 1963: 1. Διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ ἔτους τούτου ἐπαύξησιν τῆς πρὸς τὸ Μετοχικὸν Ταμεῖον Πολιτικῶν Ὑπαλλήλων ἐτησίας ἐπιχορηγήσεως αὐτοῦ διὰ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ 5 ἑκατ. εἰς 50 ἑκατ. δραχμάς, ὡς καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἐνίσχυσις τοῦ Ταμείου Προνοίας αὐτῶν διὰ προσθέτων 8 ἑκατ. δραχμῶν ἐτησίως. 2. Ηὐξήθη ἡ δαπάνη τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατόπιν τῶν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ληφθέντων μέτρων διευρύνσεως τῶν προϋποθέσεων τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων κατὰ 30 ἑκατ. δραχμάς, τῆς σχετικῆς προβλέψεως ἀνερχομένης ἤδη συνολικῶς εἰς 188 ἑκατ. δραχμὰς ἐτησίως. IV. Ἡ Κυβέρνησις προὐχώρησεν ἀκόμη εἰς τὴν εἰδικὴν βελτίωσιν κατηγοριῶν ἐπιδομάτων διαφόρων κλάδων τῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ἱεραρχίας, μὲ συνολικὴν πρόσθετον ἐτησίαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1963 τῆς τάξεως τῶν 364 περίπου ἑκατ. δραχμῶν, εἰς ὃ μέγεθος δέον νὰ ὑπολογισθῇ ἐπὶ πλέον ἡ ἐκ 33 ἑκατ. δραχμῶν πρόσθετος ἐπιβάρυνσις, διὰ τὴν βελτίωσιν κυρίως τῆς θέσεως τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν, ἥτις ἤρχισε ἰσχύουσα ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1962. Οὕτως, εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην τῶν εἰδικῶν βελτιώσεων περιλαμβάνονται κατ’ ἀνάλυσιν: 1. Οἱ δικαστικοὶ λειτουργοὶ τῆς τακτικῆς διοικητικῆς καὶ φορολογικῆς δικαιοσύνης, τὸ κύριον προσωπικὸν τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους καὶ τοῦ Α.Σ.Δ.Υ., ὡς καὶ οἱ ἰατροδικασταὶ τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης. 2. Οἱ στρατιωτικοὶ καὶ τὰ ὄργανα τῶν σωμάτων ἀσφαλείας: α) Διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐπιδόματος λόγῳ εὐδοκίμου παραμονῆς ἐν τῷ αὐτῷ βαθμῷ. β) Διὰ τῆς διαρρυθμίσεως τοῦ ἐπιδόματος ἐξαντλήσεως τῆς ἱεραρχίας διὰ συντμήσεως τοῦ ἀπαιτουμένου χρόνου διὰ τὴν χορήγησιν αὐτοῦ ἀνὰ τρία ἔτη ἀντὶ τεσσάρων καὶ αὔξησιν τοῦ ποσοστοῦ ἀπὸ 20% εἰς 30% ἐπὶ τοῦ μισθοῦ καὶ γ) Διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐπιδόματος ἐπιφυλακῆς τῶν στρατιωτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας. Τὸ ἐκ τῆς προσθέτου ταύτης δαπάνης τμῆμα, τὸ ἀφορῶν τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ ὑπαξιωματικοὺς τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἐμφανίζεται εἰς τὸ τελικὸν ηὐξημένον ὕψος τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ διὰ τὰς λοιπὰς μισθολογικὰς βελτιώσεις, αἵτινες περιλαμβάνονται εἰς τοὺς εἰδικοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν διαφόρων καθ’ ὕλην ἁρμοδίων Ὑπουργείων, Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου καὶ λοιπῶν ὑπηρεσιῶν. 3. Οἱ οἰκονομικοὶ ὑπάλληλοι εἰς τοὺς ὁποίους ἐπαναχορηγεῖται τὸ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950 καταργηθὲν εἰδικὸν ἐπίδομα διὰ τὴν βελτίωσιν καὶ εἴσπραξιν τῶν ὑπὲρ τρίτων ἐσόδων, ὡς καὶ τὸ προσωρινῶς ἰσχῦσαν διὰ τὸ τρίμηνον Ὀκτωβρίου — Δεκεμβρίου 1961 κατ’ ἀποκοπὴν ἐπίδομα ἐξόδων κινήσεως. 4. Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ λειτουργοὶ γενικῶς, διὰ τοὺς ὁποίους καθωρίσθη ἡ σύντμησις τοῦ χρόνου καταβολῆς τοῦ δι’ αὐτοὺς ἀναπροσαρμοσθέντος εἰδικοῦ ἐπιδόματος, διὰ τῆς χορηγήσεως αὐτοῦ ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1963 ἀντὶ ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 1963, ὡς ἀρχικῶς προέβλεπε ἡ ὑπ’ ἀριθ. 96) 1961 Πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ τῆς εἰδικῆς ἀνακλιμακώσεως αὐτοῦ δι’ ὡρισμένας κατηγορίας λειτουργῶν μέσης παιδείας. Ἐπίσης, τῶν ἐντεταλμένων ὑφηγητῶν τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων τῶν ὁποίων ηὐξήθησαν αἱ ἀποδοχαὶ ἀπὸ 25%–50%, ἀναλόγως τοῦ χρόνου τῆς προϋπηρεσίας των, ὡς καὶ τοῦ ἐπιστημονικοῦ προσωπικοῦ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, τοῦ ὁποίου ἐβελτιώθη τὸ εἰδικὸν ἐπίδομα. 5. Οἱ γεωπόνοι εἰς τοὺς ὁποίους καταβάλλεται ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1963 ηὐξημένον τὸ τεχνικὸν ἐπίδομα τὸ προβλεπόμενον ὑπὸ τοῦ Ν.Δ. 3001)1954. 6. Οἱ ταχυδρομικοὶ εἰς τοὺς ὁποίους πέραν τῆς αὐξήσεως τοῦ εἰδικοῦ ὑπερωριακοῦ ἐπιδόματος διὰ τὴν νυκτερινὴν ἐργασίαν καὶ τὴν κατὰ τὰς περιόδους τῶν ἑορτῶν Χριστουγέννων καὶ Πάσχα ὑπεραπασχόλησίν των, ἐθεσπίσθη καὶ εἰδικὴ βελτίωσις τοῦ ἐπιδόματος τῶν κατ’ ἀποκοπὴν ἐξόδων κινήσεως. 7. Τὰ ὄργανα τῆς ἀγροφυλακῆς, διὰ τὰ ὁποῖα ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1963 ἐθεσπίσθη εἰδικὸν μηνιαῖον ἐπίδομα γεωργικῆς ἀπασχολήσεως. 8. Τὸ ἐπιστημονικὸν προσωπικὸν τῶν δημοσίων νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων. V. Πέραν αὐτῶν τῶν νέων ἐξειδικευμένων παροχῶν, ἡ Κυβέρνησις ἐφρόντισε ἐπιπροσθέτως νὰ βελτιώσῃ γενικῶς τὴν θέσιν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων, διὰ τῶν φορολογικῶν μεταρρυθμίσεων τοῦ Ν.Δ. 4242 τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου διὰ τῶν ἑξῆς διατάξεων: 1. Διὰ τοῦ μειωμένου συντελεστοῦ κατοικίας εἰς τοὺς διὰ τοῦ νόμου τούτου θεσπιζομένους συντελεστὰς διαβιώσεως ἀπὸ 3–5 φορὰς εἰς 2,5 φοράς, προκειμένου περὶ τῶν συνταξιούχων. 2. Διὰ τῆς ἐπεκτάσεως ἐπὶ πάντων τῶν ἐντὸς τῆς περιφερείας Διοικήσεως Πρωτευούσης ἀποκτώντων ἀκίνητον ὑπαλλήλων, ἄνευ διακρίσεως τινὸς μεταξὺ κεντρικῶν καὶ περιφερειακῶν, τῆς καθιερωθείσης περιοριστικῶς διὰ τοῦ Ν. Δ. 3783)1957 ἀπαλλαγῆς ἐκ τοῦ φόρου μεταβιβάσεως καὶ αὐξήσεως τοῦ ὁρίου τῆς ἀξίας τοῦ ἀκινήτου δι’ ὃ χωρεῖ ἡ ἀπαλλαγὴ αὕτη. Πέραν τῆς καθ’ ὕλην διευρύνσεως τῆς ὡς ἄνω ἀπαλλαγῆς ἐπεξετάθη αὕτη, πρῶτον εἰς τοὺς συνταξιούχους γενικῶς καὶ εἰς τοὺς στρατιωτικοὺς τῶν πολεμικῶν καταστάσεων, καὶ δεύτερον ἐθεσπίσθη περαιτέρω διὰ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ πολιτικοὺς ὑπαλλήλους τῆς περιφερείας Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ ἡ ἀναδρομικὴ ἰσχὺς αὐτῆς, ἀφ’ ἧς ἴσχυσε τὸ Ν.Δ. 3783)1957. Ἐκ τῆς ἀναδρομικότητος τῆς ἀπαλλαγῆς αὐτῆς ἐπέρχεται ἐφ’ ἅπαξ ἀπώλεια ἐσόδου τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ χάριν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων γενικῶς τῆς τάξεως τῶν 70 ἑκατ. δραχμῶν. Παραλλήλως δέον νὰ συνεκτιμηθῇ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι περαιτέρω βελτιοῦται ἡ θέσις τῶν δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων ἐκ τῆς θεσπισθείσης διὰ τοῦ Ν.Δ. 4242 νέας μειωμένης κλίμακος εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων. Ἐν τελικῷ συμπεράσματι, κύριοι βουλευταί, αἱ ἐκ τῶν ὡς ἄνω πρὸς τοὺς δημοσίους λειτουργούς, ὑπαλλήλους καὶ στρατιωτικοὺς γενικῶς καὶ συνταξιούχους ἤδη ἀποφασισθεῖσαι ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως νέαι παραχωρήσεις, προκαλοῦν προσθέτους θετικὰς ἐπιβαρύνσεις τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς συνολικῆς τάξεως τῶν 397 ἑκατ. δραχμῶν καὶ ἐπὶ πλέον ἑτέρων 30 ἑκατ. δραχμῶν περίπου διὰ νοσηλευτικὴν αὐτῶν περίθαλψιν. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, αἰσθάνεται ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν διότι γνωρίζει ὅτι ἡ δημοσιοϋπαλληλικὴ τάξις ἐκτιμᾷ δεόντως τὴν οὕτω καὶ αὖθις ἐκδηλωθεῖσαν πρὸς αὐτὴν κυβερνητικὴν μέριμναν καὶ στοργήν. Εἶναι δὲ ἐπὶ πλέον πεπεισμένη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἡ δημοσιοϋπαλληλικὴ τάξις, ὡς καὶ οἱ συνταξιοῦχοι, γνωρίζοντες καὶ ἐκτιμῶντες ἴσως καλύτερον παντὸς ἄλλου τὸ μέγεθος καὶ τὴν εἰλικρίνειαν τῆς ἐν προκειμένῳ κυβερνητικῆς προσπαθείας, θὰ θελήσουν ταὐτοχρόνως νὰ σταθμίσουν ἐπακριβῶς τὰ δεδομένα τῶν σημερινῶν οἰκονομικῶν καὶ δημοσιονομικῶν συνθηκῶν, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπουν παντάπασι περαιτέρω πρόβλεψιν ἀμέσων ἢ ἐμμέσων προσθέτων παραχωρήσεων πρὸς αὐτοὺς διὰ τὸ τρέχον ἔτος 1963. Εἶναι αὐτονόητον, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ περαιτέρω βελτίωσις τῆς θέσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων γενικῶς, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν ταχυτέραν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τοῦτο δέ, ἵνα μὲ ἀμεταβλήτους τοὺς συντελεστὰς τῆς φορολογίας, ἡ βαθμηδὸν ἐπερχομένη μείζων φυσιολογικὴ ἀπόδοσις τῶν κρατικῶν ἐσόδων, βάσει τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, περαιτέρω βελτιωθῇ. Οὕτω, θὰ καταστῇ δυνατόν, ἡ ποσοστιαία σχέσις τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ πρὸς τὰς μεταβλητὰς νὰ αὐξηθῇ εἰς ὄφελος τῶν δευτέρων, χάριν τῆς ἐκπληρώσεως τῶν συνεχῶς διευρυνομένων ἐπιτακτικῶν ἀναγκῶν καὶ καθηκόντων τῆς Πολιτείας. Ἐντὸς τῶν πλαισίων τοιαύτης πραγματικότητος δύναται ἡ δημοσιοϋπαλληλικὴ τάξις γενικῶς καὶ οἱ συνταξιοῦχοι νὰ εὕρουν περαιτέρω ἱκανοποίησιν τῶν ὑλικῶν των αἰτημάτων. Ἄλλως, ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ κατ’ ἔτος σημειουμένη ἀπορρόφησις μεγάλου μέρους, τῆς τυχὸν φυσιολογικῆς αὐξήσεως τῶν κρατικῶν ἐσόδων εἰς ποσοστὸν πλησιάζον κατὰ μέσον ὅρον τὸ καὶ κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις 40% αὐτῆς, χάριν τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν ἔστω καὶ βασίμων αἰτημάτων τῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς τάξεως καὶ τῶν συνταξιούχων, καθίσταται προφανές, ὅτι θὰ προκύψουν ἢ οἰκονομικαὶ ἢ εἰδικώτερον δημοσιονομικαὶ ἐμπλοκαί. Διότι καὶ πράγματι τότε, ἢ θὰ προκληθοῦν βέβαιαι πληθωρικαὶ πιέσεις, ἐξ ὧν τὰς ὀδυνηρὰς συνεπείας πρώτη θὰ αἰσθανθῇ ἡ μισθοσυντήρητος δημοσιοϋπαλληλικὴ τάξις καὶ οἱ συνταξιοῦχοι διὰ τῆς ἀντιστοίχου μειώσεως τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, τόσον τῶν μισθῶν, ὅσον καὶ τῶν συντάξεων, ἢ θὰ ἐπαυξηθῇ ἔτι μᾶλλον ἡ στενότης τῶν λοιπῶν διαθεσίμων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐξ οὗ γεγονότος θὰ προέλθουν οὐσιώδεις ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῶν ἀναγκῶν τῶν λοιπῶν παραγωγικῶν τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Καὶ θὰ πρέπει, διὰ πολλαπλοῦς λόγους, αἱ τοιαῦται βέβαιαι συνέπειαι εὐρυτέρων οἰκονομικῶν ἀνασχέσεων καὶ δημοσιονομικῶν ἐμπλοκῶν πρωτίστως νὰ ἐκτιμηθοῦν ἀπὸ τοὺς μισθοδοτουμένους ἢ συνταξιοδοτουμένους ἀπὸ τὸ δημόσιον ταμεῖον. Κύριοι βουλευταί, ἀποφασιστικὴν συμβολὴν εἰς τὴν πραγμάτωσιν τῶν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ἐπιδιωκομένων εὐρυτέρων οἰκονομικῶν σκοπῶν καὶ στόχων, ἐνέχει διὰ γενικωτάτους λόγους, τοῖς πᾶσι γνωστούς, ἡ σημαντικὴ πρόοδος, ἥτις ἐσημειώθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1962, εἰς τὸν ἐπιβεβλημένον δρόμον τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἐξωτερικῆς πίστεως τῆς χώρας. Ὡς γνωστόν, ἐν ἔτει 1932 ἡ Ἑλλὰς εἶχεν ἀτυχῶς εὑρεθῆ εἰς τὴν ἀδήριτον ἀνάγκην νὰ ἀναστείλῃ μερικῶς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου της χρέους. Καὶ ἡ μερικὴ αὕτη ἀναστολὴ ἐξειλίχθη εἰς πλήρη τοιαύτην, ἀφ’ ἧς ἐνεπλάκη ἡ χώρα εἰς τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον. Ὑπὸ τὰς ἐκτάκτους ἐκ τοῦ πολέμου συνθήκας, ὑπεχρεώθησαν καὶ ἄλλαι χῶραι νὰ ἀναστείλουν τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου των χρέους. Μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου, ἅπασαι αἱ χῶραι τῶν ὁποίων ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ δημοσίου χρέους ἐτέλει ἐν ἀναστολῇ, ἤρχισαν ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην νὰ ρυθμίζουν τὰ προπολεμικά των χρέη. Ἦτο ἡ στάσις αὕτη ἡ μόνη ἐπιβαλλομένη, διὰ νὰ κατορθώσουν αἱ χῶραι αὗται νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν διεθνῆ των πίστιν, ἄνευ τῆς ὁποίας καθίστατο εἰς αὐτὰς ἀδύνατος ἡ ἐξεύρεσις ὑπὸ ὅρους συμφέροντας ἐν τῇ διεθνῇ ἀγορᾷ κεφαλαίων, τῶν ἀναγκαίων πιστώσεων πρὸς ἀνόρθωσιν καὶ ἐκσυγχρονισμὸν τῆς βαθέως τραυματισθείσης ἐκ τῶν πολεμικῶν συνθηκῶν οἰκονομίας των. Ἡ Ἑλλὰς ἐπεχείρησε, ἤδη ἀπὸ τοῦ 1954, νὰ κινηθῇ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν καὶ οὕτω προεκλήθη ἡ σύγκλησις σχετικῆς διασκέψεως ἐν Παρισίοις, πλὴν αὕτη δὲν κατέληξεν εἰς θετικὸν ἀποτέλεσμα, τῶν ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος προσφερθέντων τότε ὅρων ρυθμίσεως θεωρηθέντων ὡς ἀπολύτως ἀνεπαρκῶν ὑπὸ τῶν πιστωτῶν της. Κατὰ τὸ 1957 ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, σταθμίζουσα τὰς ἐπιζημίους συνεπείας καὶ ἐπιπτώσεις αἵτινες εὐρύτερον προσεγίνοντο εἰς τὴν χώραν ἐκ τῆς συνεχιζομένης ἐκκρεμότητος περὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς πίστεως αὐτῆς, διὰ τῆς μὴ εἰσέτι ρυθμίσεως τῶν προπολεμικῶν της χρεῶν, ἤρχισε διαπραγματεύσεις, ἀνεπισήμους κατ’ ἀρχάς, ἐπισήμους ὕστερον, μετὰ τοῦ ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ Συμβουλίου προστασίας τῶν κατόχων ξένων ὁμολογιῶν πρὸς διακανονισμὸν τοῦ εἰς δολλάρια Η.Π.Α., προπολεμικοῦ ὁμολογιακοῦ της χρέους, ἤτοι τῶν δανείων 7% (1924), 6% (1928) καὶ 8%, ἤδη 4% τοῦ δανείου ὑδρεύσεως (1925). Ἐστράφη δὲ τὸ 1957 ἡ Ἑλλὰς πρὸς τὸ ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ Συμβούλιον τῶν ὁμολογιούχων, παρὰ τὸ ηὐξημένον ἐνδιαφέρον τοῦ ἀντιστοίχου Βρεταννικοῦ Συμβουλίου ὁμολογιούχων, διότι αἱ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην σχέσεις τῆς χώρας μετὰ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας δὲν ἐπέτρεπον παντάπασι τοιούτου εἴδους συζητήσεις μετὰ τοῦ τελευταίου τούτου. Κατόπιν πολυετῶν, ἐπιμόνων καὶ δυσχερῶν διαπραγματεύσεων, κατὰ τὴν διάρκειαν καὶ ἐξέλιξιν τῶν ὁποίων ἐπετεύχθησαν σημαντικαὶ βελτιώσεις ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος, τῶν ἀρχικῶς ὑπὸ τῶν ὁμολογιούχων ἀξιουμένων ὅρων ρυθμίσεως, ἐπῆλθε κατὰ τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριον 1962, προσωρινὴ συμφωνία πενταετοῦς διαρκείας μετὰ τοῦ ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ Συμβουλίου τῶν ὁμολογιούχων, ἥτις παρὰ τὴν σημειωθεῖσαν περὶ ταύτην δυσφορίαν ἐκ μέρους ἐνδιαφερομένων τινῶν κύκλων, ἔτυχεν ἐπισήμου ἀναγνωρίσεως ὡς ἀποτελοῦσα ἀποφασιστικὸν σταθμόν, διὰ τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς διεθνοῦς πίστεως τῆς χώρας. Εἰδικώτερον διὰ τῆς συμφωνίας ταύτης: 1. Καταργοῦνται αἱ ρῆτραι χρυσοῦ τῶν προπολεμικῶν τούτων δανείων. 2. Ὁ τόκος περιορίζεται εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ συμπεφωνημένου κλιμακούμενος καὶ οὗτος ἐντὸς πενταετίας. 3. Οἱ τόκοι τοῦ παρελθόντος, ἀποσβέννυνται κατὰ ποσοστὸν ὑπερβαῖνον τὸ 90%, τῶν ὑπολοίπων κεφαλαιοποιουμένων. 4. Τὸ χρεολύσιον καθορίζεται εἰς ἥμισυ τοῖς ἑκατὸν διατιθέμενον πρὸς ἐξαγορὰν ὁμολογιῶν, οὐχὶ διὰ κληρώσεων, εἰς τὸ ἄρτιον, ἀλλὰ δι’ ἀγορῶν εἰς τὴν τρέχουσαν τιμήν. Ἡ τοιαύτη μέθοδος ἀποσβέσεως τῶν δανείων τούτων, συνδεδεμένη οὖσα μὲ τὰ συμφωνηθέντα νέα καὶ μειωμένα ἐπιτόκια ὁδηγεῖ τελικῶς εἰς τὴν ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδος καταβολὴν συνολικοῦ ποσοῦ, σημαντικῶς κατωτέρου τοῦ ὀνομαστικοῦ διὰ τὴν ἐξόφλησίν των. Καὶ ἐπέρχεται οὕτω ταὐτοχρόνως ἐν τοῖς πράγμασι οὐσιώδης μείωσις καὶ τοῦ ἀρχικῶς ὀφειλομένου ὀνομαστικοῦ κεφαλαίου. Θεωρῶ ἤδη ἐπιβεβλημένον, ὅλως ἰδιαιτέρως νὰ τονίσω τὸν εἰδικὸν ὅρον προσωρινότητος, ἤτοι πενταετοῦς διαρκείας τῆς συμφωνίας ταύτης. Ὁ ὅρος οὗτος ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὴν εὐχέρειαν τῆς Ἑλλάδος ἥτις, καὶ μόνον αὐτή, δύναται κατὰ τὴν ἀπόλυτόν της κρίσιν κατὰ τὴν λῆξιν τῆς πενταετίας, νὰ καταστήσῃ τὸν ἐπελθόντα διακανονισμὸν ὑπὸ τοὺς αὐτοὺς ὅρους ὁριστικόν, ἢ νὰ θεωρήσῃ τοῦτον λήξαντα. Ἡ Κυβέρνησις, ἐπιμόνως ἐπεδίωξε καὶ ἐπέτυχε τὸν σημαντικώτατον τοῦτον ὅρον, διότι ἐθεώρησε ὅτι ὤφειλε νὰ διασφαλίσῃ ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως τῆς χώρας, ἥτις θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐξουσίαν κατὰ τὴν λῆξιν τῆς πενταετίας, πλήρη τὴν εὐχέρειαν ὁριστικοποιήσεως ἢ μὴ τῆς προσωρινῆς ταύτης συμφωνίας, ἀναλόγως τῶν δεδομένων, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν κρίσιν της θὰ καθορίζουν τὴν θέσιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας κατὰ τὴν μέλλουσαν ταύτην ἐποχήν. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου νὰ ἐξάρω ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τὴν σπουδαιοτάτην συμβολὴν διὰ τὴν προώθησιν τοῦ ὅλου θέματος, τοῦ πρώην Ὑπουργοῦ κ. Νικολάου Γαζῆ, χειρισθέντος τοῦτο κατὰ τὰς ἐντολὰς τῆς Κυβερνήσεως, μετὰ ἐξαιρετικῆς δεξιοτεχνίας καὶ ὑπομονῆς, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἐπὶ ἔτη παραταθεισῶν σχετικῶν διαπραγματεύσεων. Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον θὰ ἀπαιτηθῇ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν διακανονισθέντων εἰς δολλάρια δανείων, θὰ ἀνέλθῃ εἰς 46 ἑκατ. δραχμὰς περίπου καὶ ἐνεγράφη ἡ σχετικὴ πίστωσις εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ 1963. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ ἐξωτερικοῦ ὁμολογιακοῦ δημοσίου χρέους τῆς χώρας, ἀνερχόμενον εἰς 156 ἑκ. δολλάρια περίπου δὲν ἐρρυθμίσθη εἰσέτι. Παρὰ ταῦτα, ἡ Κυβέρνησις θέλει νὰ ἐλπίζῃ, ὅτι οἱ ἐνδιαφερόμενοι διὰ τὸ τμῆμα τοῦτο τοῦ δημοσίου χρέους, θὰ θελήσουν νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἀπαιτουμένην κατανόησιν, οὕτως ὥστε καὶ ἡ ρύθμισις τῆς εἰσέτι ἐν προκειμένῳ ὑφισταμένης μακροχρονίου, ἀτυχῶς, ἐκκρεμότητος, νὰ φθάσῃ εἰς ἐποικοδομητικὴν λύσιν, ἥτις προφανῶς εὑρίσκεται ἐντὸς ἀναλόγων πλαισίων τῆς ἐπιτευχθείσης ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ συμφωνίας. Καὶ εἶναι οἱ λόγοι οὗτοι, τῶν ὁποίων ἕνεκα, εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1963, προβαίνομεν εἰς σχετικὴν πρόβλεψιν διὰ τὴν ἐπὶ ἀναλόγου βάσεως ἀντιμετώπισιν καὶ τῆς ἐκκρεμότητος αὐτῆς. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν προπολεμικῶν εἰς δραχμὰς ἐσωτερικῶν δανείων τοῦ Κράτους, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀπολύτως ἐκκαθαρισμένη. Οὔτε πραγματική, οὔτε νομικὴ ὑποχρέωσις ὡς πρὸς τὴν κατηγορίαν ταύτην κρατικῶν δανείων ὑφίστατο πλέον ἀπὸ τοῦ 1944. Ταῦτα δὲ διότι, τὴν μὲν ἐν προκειμένῳ πραγματικὴν κατάστασιν προσδιορίζει ἡ διὰ τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ πλήρης ἐξανέμισις τῆς προπολεμικῆς δραχμῆς, τὸ δὲ ἐπιβεβαιοῦν τὴν πραγματικότητα ταύτην νομικὸν καθεστὼς τελεσιδίκως ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ Ν. 18 τοῦ 1944. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ μηδαμινὴ ἀξία τῶν δανείων τούτων κατὰ τὴν ἀμέσως μετὰ τὸν πόλεμον περίοδον. Παρὰ τὴν πραγματικότητα ταύτην, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐθεώρησε ὅτι τὰ γεγονότα αὐτὰ ἠδύναντο νὰ τὴν κατευθύνουν εἰς τὴν μὴ παράλληλον ἐκτίμησιν τῆς μεταχειρίσεως τῆς ὁποίας μεταπολεμικῶς ἔτυχον αἱ λοιπαὶ εἰς δραχμὰς ὑποχρεώσεις καὶ εἰδικώτερον αἱ καταθέσεις εἰς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον. Καὶ διὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς ἔστω περιωρισμένης εἰς ἀξίαν ἀναβιώσεως τῶν ἐσωτερικῶν τούτων προπολεμικῶν δανείων, ἐβάρυνε εἰς τὴν συνείδησιν τῆς Κυβερνήσεως τὸ γεγονός, ὅτι ἱκανὸν μέγεθος αὐτῶν εὑρίσκετο εἰσέτι ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς ἐποχῆς, εἰς χεῖρας εὐαγῶν ἱδρυμάτων. Ἀλλ’ ὤφειλε ταὐτοχρόνως ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἐνεργήσῃ μετὰ πάσης περισκέψεως, οὕτως ὥστε ἡ ἀναβίωσις καὶ ἡ ρύθμισις αὕτη νὰ ἀποκλείῃ κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν τὰς τυχὸν συνδεδεμένας μὲ μίαν τοιαύτην προοπτικὴν ἐνεργείας διαφόρων κερδοσκόπων. Ἄλλως τε διὰ τοὺς πρὸ τοῦ πολέμου κομιστὰς ἐσωτερικῶν δανείων, οἵτινες ὑπέστησαν τὰς συνεπείας τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ, ἔστω καὶ περιωρισμένη ἐὰν εἶναι ἡ ἀποφασισθεῖσα ρύθμισις, ἀποτελεῖ ἐν τούτοις σημαντικὴν βελτίωσιν, ἡ ἐπὶ νέας βάσεως, ὅλως ἀπροσδόκητος ἀναβίωσις τοῦ δανειακοῦ δικαιώματός των ἔναντι τοῦ Κράτους. Προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους 1962, εἶχον ἀναπτύξει διὰ μακρῶν ἐνώπιον τοῦ Σώματος διὰ ποίους εὐρυτέρους καὶ οὐσιαστικοὺς λόγους ἡ δημοσιονομικὴ διαχείρισις τῆς χώρας, ἐκδηλοῦται πρωτίστως διὰ τῆς ὑπάρξεως καὶ κινήσεως δύο προϋπολογισμῶν, ἤτοι τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων. Ἀκόμη πῶς, ὑπὸ τὴν στενὴν καθοδήγησιν καὶ παρακολούθησιν ἀμφοτέρων ὑπὸ τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὁ μὲν προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων ὀρθῶς τελεῖ ὑπὸ τὴν διατακτικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου μου Ὑπουργοῦ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, ἐνῷ ὁ ἕτερος, ἤτοι ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς ὑπὸ τὴν εἰδικωτέραν μου εὐθύνην. Εἶχον ἐπίσης ἔκτοτε τονίσει πρὸς ὑμᾶς, ὅτι ἀμφότεροι οἱ προϋπολογισμοὶ οὗτοι, παρὰ τὴν διφυᾶ ὑπόστασίν των ἀποτελοῦν οὐσίᾳ, ἑνιαῖον δημοσιονομικὸν σύνολον, οὗ ἕνεκα καὶ ἡ ἑνιαία κατάθεσις αὐτῶν εἰς τὴν Βουλήν. Ταῦτα σημαίνουν, ὅτι ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς ἐνῷ ὀφείλει νὰ εἶναι ἀπολύτως ἰσοσκελισμένος, διότι ἄλλως προκαλοῦνται μείζονος τάξεως οἰκονομικαί, δημοσιονομικαὶ καὶ ἰδίᾳ νομισματικαὶ ἐμπλοκαί, ὀφείλει ταὐτοχρόνως νὰ συμβάλλῃ κατὰ τὸ ἀνώτερον δυνατὸν ὅριον εἰς τὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, τοῦ ὁποίου ἡ τελικὴ ἰσοσκέλισις ἐπιτυγχάνεται δι’ ἐκτάκτων ἐσόδων, ἤτοι δι’ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ. Σήμερον ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται ἱκανοποίησιν, δυναμένη νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ μετ’ ἰδιαζούσης προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας διαχείρισις τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1962, ἐπέτρεψε τὴν αὔξησιν τῆς συμβολῆς αὐτοῦ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων κατὰ 490 περίπου ἑκατ. δραχμῶν ἐπὶ πλέον, ἔναντι τῆς ἀρχικῆς προβλέψεως. Ἐν ἄλλαις λέξεσιν ἡ τελικὴ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων διὰ τὴν χρῆσιν 1962 προβλεφθεῖσα ἀρχικῶς εἰς 1.000 ἑκατομμύρια ἀνῆλθε τελικῶς εἰς 1.490 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ εἶναι ἐπίσης ἀνάγκη νὰ ὑπογραμμισθῇ, ὅτι ἡ τοιαύτη μείζων συμβολὴ κατὰ 490 ἑκατ. δραχμῶν εἶναι ἀπολύτως ἄσχετος καὶ εὑρίσκεται συνεπῶς ἐκτὸς τῶν ταμειακῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου 1962 διὰ τοῦ Ν. Δ. 4242 θεσπισθείσης φορολογικῆς μεταρρυθμίσεως. Καὶ τοῦτο, διότι πράγματι ἡ ἀπόδοσις ἐντὸς τοῦ 1962 τῶν ἐπιβληθέντων ἀντισταθμιστικῶν ἐμμέσων φόρων, ἐκτιμωμένη ὡς ἔγγιστα, εἰς 110 ἑκατ. δραχμῶν, δὲν καλύπτει οὐδὲ κἂν τὸ μέγεθος τῆς ἀναληφθείσης ὑποχρεώσεως δι’ ἐπιστροφὴν τῶν προεισπραχθέντων φόρων, ἀνερχομένων κατ’ ἀκριβῆ προσέγγισιν εἰς 180 ἑκατ. δραχμῶν. Εἶναι ἀκόμη ἐπιβεβλημένον, κύριοι βουλευταί, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἀποκτήσῃ πλήρη τὴν συνείδησιν, ὅτι ἡ ἀπόλυτος ἀνάγκη, καὶ τοῦτο διὰ εὐρυτάτους κοινωνικοὺς καὶ οἰκονομικοὺς λόγους, τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας καὶ ἥτις κυρίως ἐπιδιώκεται διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, καὶ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ παγίαν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀχθῇ εἰς αἴσιον πέρας, ἄνευ πολλῶν χρημάτων, ἄνευ πολλῶν ἐπενδυτικῶν κεφαλαίων, διὰ πάσης φύσεως ἔργα. Ταῦτα σημαίνουν ὅτι ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς οἰκονομίας μας, δηλαδὴ ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξις αὐτῆς θὰ ἐξαρτηθῇ πρῶτον μὲν ἀπὸ τὴν πιστοληπτικὴν ἱκανότητα τῆς χώρας, τόσον εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ὅσον καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ δεύτερον ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε μέγεθος τῆς συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Ἡ συμβολὴ αὕτη, ὀφείλει κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως, καθ’ ἕκαστον ἔτος νὰ ἐπαυξάνηται, ἐὰν πραγματικὴ ἐπιδίωξις εἶναι ἐντὸς τῶν προθεσμιῶν, τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τῆς συμβάσεως συνδέσεώς μας μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, νὰ ἴδωμεν τὸν τόπον μας μέ, κατὰ τὸ μέγιστον δυνατόν, συγχρονισμένην οἰκονομίαν καὶ τὸν λαόν μας ζῶντα ὑπὸ συνθήκας βελτιωμένας, ὅπως τόσον πολὺ τοῦ ἀξίζει. Ἀλλὰ καὶ πέραν τῶν γεγονότων τούτων, τὰ ὁποῖα ὑπογραμμίζουν τὰ δεδομένα τοῦ ὅλου προβλήματος, παραμένει βέβαιον ὅτι αἱ ἐπιβεβλημέναι θυσίαι διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῶν ἀπαιτουμένων πολλῶν χρημάτων, διὰ τὸ μέγα πράγματι ἐγχείρημα, δηλαδὴ τῆς ὀργανικῆς ἀναμορφώσεως τῆς οἰκονομίας τοῦ τόπου, διὰ τὴν ὁριστικὴν ἔξοδον αὐτῆς ἀπὸ τὴν σημερινὴν εἰσέτι ὑποανάπτυκτον μορφήν της, δὲν εἶναι οὔτε δυνατόν, οὔτε ἠθικῶς παραδεκτὸν νὰ ἐπιπέσῃ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τοὺς ὤμους τῆς σημερινῆς γενεᾶς τῶν Ἑλλήνων. Τὸ βάρος τῆς μεγίστης ταύτης προσπαθείας ὀφείλουν ἀναλόγως νὰ συμμερισθοῦν καὶ αἱ ἐπερχόμεναι γενεαί. Χρήσιμον δὲ ἐπὶ πλέον εἶναι νὰ γνωρίζῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι πᾶσαι αἱ δημοκρατικαὶ χῶραι τῆς γῆς, αἵτινες εἴτε εὑρέθησαν, εἴτε εὑρίσκονται εἰς ἀναλόγους συνθήκας, ταύτην τὴν ὀρθὴν ὁδὸν ἠκολούθησαν πρὸς ἐπίλυσιν παρομοίων προβλημάτων. Τὸ τελεικὸν συμπέρασμα τῶν ἀπόψεων τὰς ὁποίας σᾶς ἐξέθεσα ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο, κύριοι βουλευταί, εἶναι: 1. Ὅτι ὁ κατατιθέμενος τακτικὸς προϋπολογισμὸς 1963 πλήρως ἰσοσκελισμένος θὰ συμβάλῃ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων τοῦ ἔτους αὐτοῦ διὰ 1.150 ἑκατ. δραχμῶν καὶ ἐπὶ πλέον θὰ διοχετεύσῃ εἰς αὐτόν, πᾶν ὅ,τι ἡ προσεκτικὴ διαχείρισις τούτου, ἐπιτρέψῃ ὅπως συνέβη καὶ διὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1962. 2. Ὅτι διὰ τὸν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ δανεισμὸν ἡ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ ἐπιπροσθέτως καὶ παρὰ τὰς συναντωμένας δυσχερείας, νὰ προσβλέπῃ εἰς τὴν πρακτικὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφασισθέντων ἐν Ἀθήναις κατὰ τὸν παρελθόντα Μάϊον 1962, καὶ 3. Ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀποταθῇ ἐκ νέου, πρὸς τὴν ἀποταμίευσιν τῆς χώρας διὰ τῆς προσφυγῆς εἰς μακροπρόθεσμον καὶ βραχυπρόθεσμον δανεισμόν, τῆς συνολικῆς τάξεως, ὡς ἔγγιστα, τῶν 2.000 ἑκατομμυρίων. Ταῦτα δέ, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον, πέραν τῶν, ὡς ἄνω, ἐκτεθεισῶν γενικωτέρων ἀπόψεων, βέβαιον εἶναι ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, αἱ καταθέσεις ὡς ἐλέχθη προηγουμένως, ηὐξήθησαν κατὰ 6.350 ἑκατ. δραχμάς, δηλαδὴ εἰς ἀπρόβλεπτα διὰ τὴν χώραν μας ὕψη. Ἡ δὲ κατὰ συνέχειαν παρουσία τῆς ἀποταμιεύσεως ὑπὸ ἰδιαζόντως μάλιστα συμφέροντας δι’ αὐτὴν ὅρους, εἰς τὴν μεγάλην προσπάθειαν τῆς ἀναμορφώσεως τῆς οἰκονομίας τοῦ τόπου μας ἀποτελεῖ, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἐπιβεβλημένον καθῆκον αὐτῆς. Κατὰ ταῦτα, κύριοι βουλευταί, ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων διὰ τὸ 1963 παρουσιάζει κατὰ τὰς γενικὰς αὐτοῦ διακρίσεις τὴν ἀκόλουθον τάξιν συνολικῶν μεγεθῶν εἰς ἀμφοτέρας τὰς πλευρὰς αὐτοῦ.

Κύριοι βουλευταί, Ὁ ἀπολογισμὸς τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως τῆς παρελθούσης χρήσεως, συμφώνως πρὸς τὰς προβλέψεις διὰ τὴν τελικὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962, παρουσιάζεται κατὰ τὰ γενικὰ μεγέθη αὐτοῦ ὡς ἀκολούθως:

Ἀποτέλεσμα τούτων ὑπῆρξεν ἡ ἐπηυξημένη συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων κατὰ τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 490 ἑκατ., μὲ τελικὴν συνολικὴν διαμόρφωσιν, διὰ τὴν χρῆσιν τοῦ 1962, εἰς 1490 ἑκατ. δραχμάς. Ἐξ ἄλλου, διὰ τὴν χρῆσιν 1962 ἡ παρουσιαζομένη μείζων ἀπόδοσις τῶν προβλεφθέντων τακτικῶν ἐσόδων θὰ προσεγγίσῃ τὰ 262 ἑκατ. δραχμάς. Συνεπῶς σημειοῦται, ἐν συναρτήσει πρὸς τὸ γενικὸν ὕψος τοῦ προϋπολογισμοῦ 1962, τελικῶς ἀνελθόντος εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων εἰς 19.437 ἑκατ. δραχμάς, μικρὰ ἐπὶ τὰ βελτίω παρέκκλισις τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων κάτω τοῦ 1,4%, ἥτις ὑπογραμμίζει τὴν ἀκρίβειαν ἐκτιμήσεως τῶν προϋπολογισθέντων μεγεθῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους. Εἰς ταύτην δέον νὰ προστεθῇ, ἡ ἐκτιμωμένη διὰ τὸ ἔτος 1962 ἀπόδοσις ἐξ 110 ἑκατ. δραχμῶν, ἐκ τῆς διαρρυθμίσεως φόρων τινῶν καταναλώσεως κατὰ συνέπειαν τῶν κατὰ τοὺς μῆνας Αὔγουστον καὶ Σεπτέμβριον ληφθέντων φορολογικῶν μέτρων, μὲ τελικὸν ἐπὶ πλέον γενικὸν σύνολον ἐκ πάσης πηγῆς ἐκ 372 ἑκατ. δραχμῶν. Παραλλήλως δέ, ἡ μετ’ αὐστηρότητος διάθεσις τῶν πιστώσεων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ 1962 καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἀποθεματικῶν, παρέσχε τὴν δυνατότητα, ὥστε ταῦτα νὰ καλύψουν ἄνευ αὐξήσεως τοῦ ὕψους τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως ἤδη ἐμνημόνευσα, τόσον τὴν ὑποχρέωσιν ἐξ 180 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν ἐπιστροφήν, ἅμα τῇ ἐκκαθαρίσει ὑπὸ τῶν ἐφοριῶν, τῶν ἐπὶ πλέον εἰσπραχθέντων ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος, κατόπιν τῶν ἀπαλλαγῶν καὶ μειώσεων τὰς ὁποίας ἐθέσπισε τὸ Ν.Δ. 4242)1962, ὅσον καὶ τὴν ἐξ 100 ἑκατ. δραχμῶν ὑποχρέωσιν δι’ ἀπόδοσιν εἰς τὸν Ο.Γ. Α. τῶν ὑπὲρ αὐτοῦ εἰσπραττομένων, συνεπείᾳ ηὐξημένης ἀποδόσεως τῶν ὑπὲρ αὐτοῦ θεσπισμένων κοινωνικῶν πόρων. Τακτικὸς προϋπολογισμὸς 1963 Ἤδη, ἔρχομαι, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν ἐμφάνισιν ἐνώπιον Ὑμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῆς διαρθρώσεως τοῦ σήμερον κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ 1963, κατὰ τὰς γενικὰς καὶ εἰδικωτέρας προβλέψεις αὐτοῦ. Αἱ ἐκτιμήσεις τῶν ἐσόδων τοῦ ἀρξαμένου νέου οἰκονομικοῦ ἔτους ἐστηρίχθησαν: 1. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῶν εἰσπράξεων κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962. 2. Εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος τοῦ πραγματοποιηθέντος κατὰ τὸ 1962, τμῆμα τοῦ ὁποίου ὑποκείμενον εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν, θὰ βελτιώσῃ τὴν ἀπόδοσιν τῶν εἰσπράξεων ἐξ ἀμέσων φόρων κατὰ τὸ 1963. 3. Εἰς τὴν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1963 προβλεπομένην αὔξησιν τῶν χρηματικῶν ἐν γένει εἰσοδημάτων, ἅτινα, ὡς γνωστόν, φορολογοῦνται κατὰ τὸν χρόνον τῆς κτήσεώς των, ἀλλὰ καὶ τῶν εἰσοδημάτων ἐξ ἄλλων πηγῶν τὰ ὁποῖα διατιθέμενα εἰς τὴν οἰκονομίαν, ἐπαυξάνουν τὸν ρυθμὸν ἐν γένει τῶν συναλλαγῶν μὲ ἄμεσον ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐμμέσων φόρων. 4. Εἰς τὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν δημοσίων εἰσπράξεων, κυρίως ἐκ δασμῶν, τῆς τεθείσης εἰς ἐφαρμογὴν ἀπὸ τῆς 1 Νοεμβρίου 1962 συμφωνίας συνδέσεως τῆς χώρας μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. 5. Εἰς τὴν ἐπίδρασιν, ὁμοίως, ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν εἰσπράξεων τοῦ ἔτους 1963, τῶν γενομένων ἀπὸ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου καὶ Αὐγούστου 1962 διαρρυθμίσεων φόρων τινῶν καταναλώσεως, τῶν ἀπὸ τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους ἰσχυουσῶν διαρρυθμίσεων ἐπὶ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος, ὡς καὶ τῶν ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου 1962 ἰσχυουσῶν καταργήσεων τῆς ἐκπαιδευτικῆς καὶ ἐνοριακῆς εἰσφορᾶς. Ἡ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω σκέψεων ἐκτίμησις τῶν

Ἐκ τοῦ πίνακος τούτου προκύπτει, ὅτι κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1963, ἡ σύνθεσις τῶν ἐξ Ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων, ἐμφανίζει ἐλαφρῶς ὑποχωροῦσαν τὴν συμμετοχὴν τῶν ἐκ τῆς ἀμέσου φορολογίας ἐσόδων. Τοῦτο ἀνεμένετο, ὡς κυρία συνέπεια τῶν ληφθέντων κατὰ τὸν παρελθόντα Σεπτέμβριον διὰ τοῦ Ν. Δ. 4242)1962 μέτρων ἐλαφρύνσεως τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος. Ταῦτα, ὡς καὶ ἀνωτέρω ἐλέχθη, ἰσχύουσιν ἀπὸ τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους 1963, ἐνῷ ἐξ ἀντιθέτου ἡ γενικωτάτη ἀνάγκη μείζονος διαμορφώσεως τῆς συμμετοχῆς τῶν ἐγχωρίων πόρων εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ἐπέβαλεν πρὸς ἐξουδετέρωσιν τῆς ἀναμενομένης ταύτης ὑποχωρήσεως τὴν θέσπισιν ἀντισταθμιστικῶν εἰσφορῶν, διὰ τῆς διαρρυθμίσεως φόρων τινῶν καταναλώσεως. Ἡ ἐκ τῆς φυσιολογικῆς αὐξήσεως καὶ ἄλλων αἰτίων προβλεπομένη βελτίωσις τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1963 πέραν τῆς ἀποδόσεως τοῦ ἔτους 1962, ἀναλύεται κατὰ κατηγορίας προβλεπομένων αὐξήσεων εἰς τὰς εἰσπράξεις, ὡς ἀκολούθως:

Σημειωτέον ὅτι, ἡ ηὐξημένη ἐξ 694 ἑκατ., δραχμῶν ἀπόδοσις τῶν λοιπῶν ἐμμέσων φόρων, προέρχεται, κατὰ δραχ. 292 ἑκατ., ἐκ τῆς φυσιολογικῆς αὐξήσεως αὐτῶν καὶ κατὰ δραχ. 402 ἑκατ., ἐκ τῆς διὰ πλῆρες ἔτος ἀποδόσεως τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1962 γενομένων διὰ τοῦ Ν. Δ. 4242)1962 φορολογικῶν διαρρυθμίσεων. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ, ἐξ ἄλλου, τὸ σκέλος τῶν τακτικῶν ἐξόδων τοῦ ἔτους 1963, αἱ ἐκτιμήσεις αὐτῶν ἐστηρίχθησαν εἰς: 1. Τὰς ἀπαιτουμένας πιστώσεις διὰ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν ὑπηρεσιῶν, ὁ προσδιορισμὸς τῶν ὁποίων ἐσόδων τοῦ ἔτους 1963 κατὰ γενικὰς κατηγορίας καὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀποδόσεις τοῦ λήξαντος ἔτους 1962, ἐμφανίζεται ὡς ἀκολούθως: 1962 (Εἰς ἑκατ. δραχμῶν)

γένετο μετ’ αὐστηρὸν ἔλεγχον τῶν πραγματικῶν αὐτῶν ἀναγκῶν. 2. Τὰς ἀπαιτουμένας δι’ ὁλόκληρον ἔτος προσθέτους πιστώσεις διὰ τὰς ἐγκριθείσας μισθολογικὰς βελτιώσεις, εἴτε ἡ ἔναρξις καταβολῆς αὐτῶν ἀπεφασίσθη κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962, εἴτε ὑπάγονται εἰς τὰς ἰσχυούσας ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1963. 3. Τὰς ἀπαιτουμένας πιστώσεις διὰ τὰς ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1963 ἐγκριθείσας σημαντικὰς οἰκονομικὰς ἐνισχύσεις τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων, διὰ τὴν ἀποκλειστικὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως τῶν πολιτικῶν συνταξιούχων. 4. Τὰς ἀπαιτουμένας πιστώσεις διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους. 5. Τὰς ἀπαιτουμένας ἐπίσης πιστώσεις διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἤδη ρυθμισθέντος προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους πρὸς κομιστὰς ὁμολογιῶν προπολεμικῶν δανείων ἐν τῷ ἐξωτερικῷ καὶ τῷ ἐσωτερικῷ, ὡς καὶ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ὑπολοίπου δημοσίου χρέους ἐπὶ ἀναλόγου ρυθμιστικῆς βάσεως. 6. Τὰς ηὐξημένας πιστώσεις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, πρὸς ἐφαρμογὴν τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος διαρθρώσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς. 7. Τὴν διὰ πρώτην φορὰν ἐγγραφὴν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν πιστώσεως διὰ τὴν ἐπιδότησιν τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν σίτου —βάμβακος— ψυχανθῶν καὶ ηὐξημένων πιστώσεων διὰ τὴν κάλυψιν ἐλλειμμάτων ἐκ τῆς διαθέσεως γεωργικῶν τινων προϊόντων. 8. Τὰς ηὐξημένας πιστώσεις τῶν δαπανῶν ἐκπαιδεύσεως καὶ κοινωνικῆς προνοίας διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀντιστοίχων κυβερνητικῶν προγραμμάτων. 9. Τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις διὰ τὴν ἐθνικὴν ἄμυναν καὶ τὴν ἐσωτερικὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας καὶ τέλος 10. τὴν περαιτέρω καὶ παγίαν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν ὀργανισμῶν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐκπληρώσεως τῶν γενικῶν καὶ εἰδικῶν τούτων σκοπῶν, αἱ διὰ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ προβλεπόμεναι καταναλωτικαὶ δαπάναι εἰς γενικὸν μέγεθος διαμορφοῦνται ὡς ἀκολούθως: Τὰ ἔξοδα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 ὑπολογίζονται εἰς 20.687 ἑκατ. δραχμὰς καὶ μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἐτησίως καταλειπομένων ἀδιαθέτων ὑπολοίπων τῶν πιστώσεων εἰς 20.113 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι ὁμοίων τοῦ ἔτους 1962 ἐκ 17.947 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ἐμφανίζουν αὔξησιν ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962 κατὰ 12% περίπου. Ἡ σημειουμένη κατὰ τὸ 1963 μείζων ποσοστιαία αὔξησις τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἔναντι τῶν ἀντιστοίχων ἐσόδων, ὀφείλεται εἰς τὰς νέας ὑποχρεώσεις αὐτοῦ. Τελικῶς ἡ αὔξησις τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐξ Ἑλληνικῶν πόρων θέλει ἀνέλθει, εἰς 1.461 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι, ἐν σχέσει πρὸς τὴν χρῆσιν 1962, εἰς ποσοστὸν 8,1%. Θέλω νὰ ἐλπίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὸ Σῶμα δὲν θὰ θεωρήσῃ ὅτι καταχρῶμαι τῆς προσοχῆς του, ἐὰν κατὰ τὴν εἰδικωτέραν ἐνημέρωσιν ὑμῶν ἐπὶ τοῦ σκέλους τῶν δαπανῶν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ, ἐπεκταθῶ περισσότερον, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν τομέα τῆς γεωργίας. Ἡ σύνθεσις τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ ὅλη διάρθρωσις τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας ὑπογραμμίζουν τὴν προέχουσαν θέσιν τῆς γεωργίας καὶ προσδίδουν τὸν χαρακτῆρα τῆς γεωργικῆς χώρας εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀνεξαρτήτως τῶν πολλῶν λόγων ὑψίστης πράγματι ἐθνικῆς σημασίας, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἐπιδιώκεται ἡ βασικὴ ἀναδιάρθρωσις τῆς οἰκονομίας μας, μὲ ἀπώτερον στόχον τὴν ἐκβιομηχάνισιν αὐτῆς, συμφώνως πρὸς τὰς σημερινὰς ἐπιταγὰς τῆς τεχνικῆς ἐξελίξεως, βέβαιον παραμένει ὅτι ἡ πρωταρχικὴ ἐθνικὴ σημασία τῆς γεωργίας θὰ ἐξακολουθήσῃ πολλαπλῶς νὰ εἶναι δεδομένη. Ἀλλ’ ἀκριβῶς διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἡ παράλληλος μὲ τὴν γενικήν, ἀναδιάρθρωσις καὶ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς γεωργίας ἀποτελοῦν διὰ τὴν Κυβέρνησιν μίαν ἐκ τῶν κυρίων της ἐπιδιώξεων. Ταῦτα δέ, διότι ἡ γεωργικὴ τάξις δὲν συμβάλλει μόνον ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν ζωὴν καὶ προκοπὴν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἀποτελεῖ καὶ μεγίστης σημασίας ἐθνικὸν στήριγμα τῆς Ἑλλάδος. Ὑπὸ τὴν φωτεινὴν ἔμπνευσιν καὶ καθοδήγησιν, κύριοι βουλευταί, τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἤδη ἀπὸ ἐτῶν ἐτέθη εἰς ἐφαρμογὴν ὡλοκληρωμένον γεωργικὸν πρόγραμμα πρὸς ἀνάπτυξιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, βελτίωσιν τοῦ οἰκογενειακοῦ εἰσοδήματος τῆς ἀγροτικῆς τάξεως καὶ παράλληλον αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὰ σημαντικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐφαρμοσθείσης πολιτικῆς ἐκδηλοῦνται εἰς τὰ ἀκόλουθα ἀριθμητικὰ στοιχεῖα: Εἰς τρεχούσας τιμὰς ἡ ἀκαθάριστος ἀξία τῆς φυτικῆς παραγωγῆς ἐσημείωσεν αὔξησιν ἔναντι τοῦ 1954 κατὰ 55,9% τὸ 1961 καὶ κατὰ 44,3% τὸ 1962. Ἡ σχετικὴ ἀνάσχεσις μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1961 καὶ 1962 ὀφείλεται, ὡς καὶ προηγουμένως ἀνέφερα, εἰς τὰς γνωστὰς ἀνὰ διετίαν σημαντικὰς διακυμάνσεις τῆς παραγωγῆς τῶν ἐλαιοκομικῶν προϊόντων. Ἄνευ τοῦ ὑπολογισμοῦ τούτου, αἱ λοιπαὶ ἀποδόσεις τῆς ἀκαθαρίστου φυτικῆς παραγωγῆς, σημειοῦν ἔναντι τοῦ 1954 ἐν σχέσει καὶ πρὸς τὸ 1962 αὔξησιν κατὰ 52,6%. Περαιτέρω δὲ τὸ ἀκαθάριστον ἀγροτικὸν εἰσόδημα, περιλαμβανομένης καὶ τῆς κτηνοτροφίας, δασῶν καὶ ἄλλων προϊόντων ἐσημείωσεν αὔξησιν μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1954 καὶ 1962 κατὰ 60,2%. Πρόσθετον τέλος σημασίαν προσλαμβάνουν τὰ ἀριθμητικὰ ταῦτα στοιχεῖα, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι διὰ τὰ γεωργικὰ προϊόντα, κατέστη εὐνοϊκωτέρα ἡ σχέσις τῶν τιμῶν αὐτῶν καὶ τῶν ὑπὸ τῆς ἀγροτικῆς τάξεως καταβαλλομένων τιμῶν διὰ τὴν ἀγορὰν βιομηχανικῶν προϊόντων. Οὕτω, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1960 καὶ 1962 αἱ μὲν τιμαὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων ηὐξήθησαν κατὰ 7,9% αἱ δὲ τιμαὶ διαφόρων βιομηχανικῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα κυρίως χρησιμοποιεῖ ἡ ἀγροτικὴ τάξις, ἀντιθέτως ἐμειώθησαν κατὰ 0,8%. Ἡ προώθησις τῆς γεωργικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως χάριν τῆς ὁποίας ἐνεγράφησαν ἐπηυξημέναι πιστώσεις καὶ εἰς τὸν ὑπὸ κατάθεσιν προϋπολογισμὸν τοῦ 1963, ἐκδηλοῦται: 1. Διὰ μέτρων ἐνισχύσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ὅπως εἶναι αἱ συνεχῶς αὐξανόμεναι μέσῳ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης πιστοδοτήσεις πρὸς τὴν γεωργίαν, αἱ παροχαὶ δωρεὰν ἢ εἰς τιμὴν κόστους λιπασμάτων, γεωργικῶν φαρμάκων, ἐκλεκτῶν σπόρων καὶ ἄλλων ἐφοδίων ὡς καὶ ἡ ἐπηυξημένη ἐπιστημονικὴ καθοδήγησις τῶν ἀγροτῶν ὑπὸ τῶν γεωπόνων. 2. Διὰ μέτρων προστασίας τῆς παραγωγῆς καὶ τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ὅπως εἶναι ἡ μείζων καταπολέμησις τῶν ἀσθενειῶν τῶν φυτῶν, ἡ ἀναδιάρθρωσις τῶν μεγάλων καλλιεργειῶν καὶ ἡ ἐπιδότησις τούτων ὅταν αὗται ἀποβλέπουν, εἴτε εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν, εἴτε εἰς τὴν μείωσιν τῶν εἰσαγωγῶν μας ὡς καὶ ἡ στήριξις τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων καὶ 3. Διὰ τοῦ προγραμματισμοῦ ηὐξημένων ἐπενδύσεων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων πάσης φύσεως καὶ τάξεως, διὰ τῆς ἱδρύσεως καὶ ἐπεκτάσεως τῶν γεωργικῶν βιομηχανιῶν καὶ τῆς καθόλου ὀργανώσεως τῆς ἐμπορίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Περαιτέρω ἡ ἰδιαιτέρα μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως ὑπὲρ τῆς ἀγροτικῆς τάξεως ὀρθῶς ἐκδηλοῦται καὶ διὰ σειρᾶς κοινωνικῶν μέτρων. Εἶναι δὲ τὰ μέτρα ταῦτα ὡς γνωστόν: 1. Ἡ ἐπιβεβλημένη ἀπαλλαγὴ τῶν ἀγροτῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος καὶ τοῦ φόρου κληρονομιῶν. 2. Ἡ προστασία τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν. 3. Ἡ ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου 1962 θέσις εἰς ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ τῶν γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Σημειωτέον ἐν προκειμένῳ ὅτι ἤδη καταβάλλονται συντάξεις εἰς 326.000 ὑπερήλικας ἀγρότας καὶ ὅτι διὰ τὸ 1963 προβλέπεται ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιοδοτουμένων θὰ προσεγγίσῃ τὰς 350.000 καὶ 4. Ἡ ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1963 ἐπέκτασις τῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τὰς ζημίας τῆς παραγωγῆς ἐκ θεομηνιῶν. Τὸ μέτρον τοῦτο εἶναι πράγματι λίαν ριζοσπαστικὸν καθ’ ὅσον εἰς οὐδεμίαν χώραν ἐφαρμόζεται μὲ τόσον εὐρύτητα καὶ τόσην μικρὰν συμμετοχὴν εἰς τὰς δαπάνας τῶν ἐνδιαφερομένων ἀγροτῶν. Τὰ ἀριθμητικὰ στοιχεῖα τῶν προβλέψεων διὰ τὴν ὅλην διαχείρισιν τοῦ Ὀργανισμοῦ Γεωργικῶν Ἀσφαλίσεων διὰ τὸ 1963 παρουσιάζονται ὡς ἑξῆς: Ἔσοδα:

Ἔξοδα:

Ἡ κατὰ τὰς ἀνωτέρω ἐκτεθείσας γραμμάς, κύριοι βουλευταί, προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργίας ἐρευνωμένη τόσον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ὅσον καὶ τῶν παραλλήλων πρὸς αὐτὴν γεωργικῶν διαχειρίσεων, ὅπως τοῦ Κεντρικοῦ Ταμείου Γεωργίας Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν καὶ τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἐμφανίζει τὴν ἀκόλουθον συνολικὴν τάξιν μεγεθῶν εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ 1963.

ἤτοι, ἐπὶ πλέον πρόβλεψις 494,1 ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ ἐπηυξημένη αὕτη πρόβλεψις δεόντως ὑπογραμμίζει τὴν μείζονα προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργίας διότι παρουσιάζει αὔξησιν κατὰ 11,4%, ἐν σχέσει πρὸς τὰς προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962. Ἐξ ἄλλου καὶ εἰδικώτερον ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς 1963, ἐμφανίζει αὔξησιν ἐν σχέσει πρὸς τὸν τοῦ ἔτους 1962 κατὰ 391 ἑκατ. δραχμάς, ἢ κατὰ 24%. Ἡ τοιαύτη σημαντικὴ αὔξησις τῶν 391 ἑκατ. δραχμῶν ἐκτιμωμένη ἐν σχέσει πρὸς τὴν φυσιολογικὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἥτις τελικῶς ὑπολογίζεται ὅτι θὰ εἶναι τῆς τάξεως τῶν 1.120 ἑκατ. δραχμῶν, ἀποτελεῖ τὰ 35% αὐτῆς. Ἐκπαίδευσις. Καὶ ἤδη, κύριοι βουλευταί, ἔρχομαι εἰς τὴν λεπτομερῆ ἀνάλυσιν τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Αὕτη, παρουσιάζεται τοσούτῳ μᾶλλον χρήσιμος καθ’ ὅσον τὰ προβλήματα τῆς Παιδείας, ὀρθῶς προκαλοῦν, τὸ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον τῆς κοινῆς γνώμης. Ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβέρνησις, ἐν προκειμένῳ πιστεύει, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὀφείλει νὰ ἀποκτήσῃ καὶ δὴ ἐπὶ τῇ βάσει ἀναμφισβητήτων ἀριθμητικῶν στοιχείων πλήρη τὴν εἰκόνα τῆς κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις διαμορφώσεως τοῦ ὅλου τούτου θέματος. Τὰ ἀριθμητικὰ ταῦτα στοιχεῖα, κατὰ τοὺς εἰδικοὺς τῆς παιδείας τομεῖς, ἀκολουθοῦν τὴν διαστολήν: 1. Εἰς δαπάνας ἀφορώσας ἐν γένει τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ 2. Τὰς πάσης φύσεως δαπάνας τὰς συνδεομένας μὲ τὰς λοιπὰς ἁρμοδιότητας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας παρουσιάζονται εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν 1963 ὡς ἀκολούθως: α.— Ἀνωτάτη ἐκπαίδευσις

Ἐκ τῶν ὡς ἄνω παρατεθέντων στοιχείων προκύπτει ὅτι διὰ τὸ 1963, ἡ μὲν ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ αὔξησις τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἀνωτάτης παιδείας ἐν σχέσει πρὸς τὸ παρελθὸν ἔτος ἀνέρχεται εἰς 24% ἐκ δὲ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων εἰς 201 ἑκατ. δραχμὰς ἤτοι τὸ τριπλάσιον ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962. Διὰ τῶν ἐπηυξημένων τούτων πιστώσεων ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀπαραίτητον ἀρτιωτέραν ἐπιστημονικὴν κατάρτισιν τῶν σπουδαστῶν, ὅπως καὶ εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν στεγάσεως καὶ διαβιώσεώς των. Πέραν τῶν νέων κτιριακῶν συγκροτημάτων, κλινικῶν καὶ ἐργαστηρίων μὲ συγχρονισμένας τεχνικὰς ἐγκαταστάσεις, συμπληροῦνται τὰ μέτρα ταῦτα διὰ τῆς ἀνεγέρσεως τῆς Πανεπιστημιουπόλεως τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῆς λύσεως τοῦ ἀντιστοίχου προβλήματος διὰ τὴν Πρωτεύουσαν, μὲ σημαντικὰς ἐπιβαρύνσεις καὶ τοῦ κράτους. β.—Μέση ἐκπαίδευσις Αἱ προβλέψεις ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν κλασσικὴν ἐκπαίδευσιν, τὴν τεχνικὴν καὶ ἐπαγγελματικὴν ἐκπαίδευσιν, τὴν σωματικὴν ἀγωγήν, τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐκπαίδευσιν καὶ τὴν ἰδιωτικὴν τοιαύτην, θὰ ἀνέλθουν συνολικῶς διὰ τὸ 1963 εἰς 467,8 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 406,8 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1962. Σημειώνουν δηλαδὴ αὔξησιν διὰ τὸ 1963 κατὰ 61 ἑκατ. δραχμάς, ἢ 15%. Εἰς τὸ σύνολον τῶν ηὐξημένων προβλέψεων τούτων διὰ τὴν μέσην ἐκπαίδευσιν, δέον νὰ συνυπολογισθῇ περαιτέρω καὶ ἡ μείωσις τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ 55 ἑκατ. δραχμάς, εἰς ὃ ποσὸν ἀνήρχετο ἐτησίως ἡ ἐκπαιδευτικὴ εἰσφορά, ἥτις ὡς γνωστόν, κατηργήθη ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου διὰ τοῦ Ν.Δ. 4242. Ἤχθη δὲ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ εἰσηγηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν τὴν κατάργησιν τῆς ἐκπαιδευτικῆς εἰσφορᾶς, διότι ἐπιδιώκουσα τὴν ἐξασφάλισιν τῶν ὑλικῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν διεύρυνσιν τῆς φοιτήσεως τῶν μαθητῶν εἰς ἀνώτερα τῆς στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως ἐπίπεδα, ἐστάθμισε ὅτι ἐπέστη ὁ καιρὸς ὅπως ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὴν μέσην παιδείαν ἡ εἰς τὴν στοιχειώδη παιδείαν παρεχομένη ὑπὸ τοῦ Κράτους δωρεὰν ἐκπαίδευσις. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ μέσης παιδείας διὰ τὸ 1963, προβλέπεται νέα προσθήκη καὶ συμπλήρωσις 740 νέων θέσεων, διὰ τὴν περαιτέρω ἐφαρμογὴν τῆς ἀπὸ τοῦ 1962 προγραμματισθείσης προσφάτου ἐτησίας ἐνισχύσεως ταύτης. Σημειωτέον συναφῶς ὅτι κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος συνεπληρώθησαν 712 κενὰ καθηγητῶν καὶ προωθήθησαν εἰς θέσεις βοηθῶν γυμνασιαρχῶν καὶ πρωτοβαθμίων καθηγητῶν 271 ἰσάριθμοι κατώτεροι τούτων θέσεις. γ.—Στοιχειώδης ἐκπαίδευσις Αἱ προβλέψεις τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσιν θὰ ἀνέλθουν διὰ τὸ 1963 εἰς 1. 076,5 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι ἀντιστοίχου δαπάνης 1.017,5 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ λήξαντος ἔτους. Σημειώνουν δηλαδὴ αὔξησιν διὰ τὸ 1963 κατὰ 59 ἑκατ. δραχμάς, ἤτοι 5,8%. Ἡ μείζων αὕτη πρόβλεψις ὀφείλεται εἰς τὴν παράλληλον πρὸς τὴν μέσην Παιδείαν ἀπὸ τοῦ 1962 ἀποφασισθεῖσαν ἐτησίαν πρόσθετον ἐνίσχυσιν αὐτῆς, διὰ τῆς καθ’ ἕκαστον ἔτος προσλήψεως 1000 δημοδιδασκάλων εἰς νέας ὀργανικὰς θέσεις. Σημειωτέον συναφῶς, ὅτι κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος συνεστήθησαν 938 θέσεις δημοδιδασκάλων καὶ 100 θέσεις νηπιαγωγῶν, προωθήθησαν δὲ βαθμολογικῶς 510 θέσεις δημοδιδασκάλων. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ στεγαστικὸν πρόβλημα τόσον τῆς στοιχειώδους, ὅσον καὶ τῆς μέσης παιδείας, σημειοῦται ἤδη ἀπὸ τοῦ 1956 πρόοδος λίαν σημαντική, τὴν ὁποίαν ἔρχεται ἔτι μᾶλλον νὰ προωθήσῃ ὁ νεωστὶ ἱδρυθεὶς ὀργανισμὸς σχολικῶν κτιρίων. Οὕτω, ἀπὸ τοῦ 1956 μέχρι καὶ 1962, ἀνηγέρθησαν εἰς ὅλην τὴν χώραν 4.397 νέαι σχολικαὶ αἴθουσαι, ἤτοι 628 κατὰ μέσον ὅρον ἐτησίως καὶ ἐπεσκευάσθησαν 6.876, ἤτοι 982 ἐτησίως κατὰ μέσον ὅρον. Παραλλήλως δὲ ἀνηγέρθησαν καὶ 350 νέαι γυμνασιακαὶ αἴθουσαι καὶ ἐπεσκευάσθησαν 170 γυμνασιακὰ κτίρια. Διὰ δὲ τὸ σύνολον τῶν κατασκευῶν καὶ ἐργασιῶν τούτων διετέθησαν ὑπὸ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ 560 ἑκατ. δραχ. Τέλος, προβλέπεται ὅτι διὰ τοῦ ὀργανισμοῦ σχολικῶν κτιρίων θὰ ἐπιτευχθῇ ἐντὸς πέντε ἐτῶν ἡ βασικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος τῶν σχολικῶν κτιρίων καὶ τοῦ ἐξοπλισμοῦ των. Οὕτω καὶ πέραν τῶν ἤδη ἐτησίως διατιθεμένων ὑπὸ τοῦ κράτους χρηματικῶν μέσων, ἤτοι κονδυλίων ἐκ 44,7 ἑκατ. δρχ. διὰ τὴν συντήρησιν τῶν σχολικῶν κτιρίων θὰ διατίθενται καὶ ἕτερα 300 ἑκατ. δραχμῶν ἐτησίως, ὡσαύτως ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ σχολικὰ κτίρια μέσῳ τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου. Περαιτέρω εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ὡς γνωστόν, προβλέπονται αἱ γενικαὶ διοικητικαὶ δαπάναι αὐτοῦ, αἱ κοιναὶ δαπάναι ἐκπαιδεύσεως καὶ αἱ δαπάναι διὰ τὰς τέχνας. Προβλέπεται τέλος καὶ ἡ εἰδικὴ κρατικὴ ἐνίσχυσις τοῦ κλήρου ἐξ 100 ἑκατ. δραχμῶν, ἀνεξαρτήτως τῆς καταργηθείσης διὰ τοῦ Ν.Δ. 4242 τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου ἐνοριακῆς εἰσφορᾶς, ἥτις εἶχε ἀρχικῶς θεσπισθῆ κατὰ τὸ 1945, καὶ ἐκ τῆς ὁποίας καταργήσεως προέκυψεν ἐτησία μείωσις τῶν δημοσίων ἐσόδων κατὰ 30 ἑκατ. δραχμάς. Οὕτω, τὸ τελικὸν ὕψος τῶν δαπανῶν τῆς παιδείας διὰ τὸ 1963 διαμορφοῦται εἰς γενικὰ συνολικὰ μεγέθη ὡς ἀκολούθως:

Ἐκ τῶν τελευταίων τούτων ἀριθμητικῶν στοιχείων, προκύπτει τὸ ἀνεπιδέκτου ἀμφισβητήσεως συμπέρασμα, ὅτι ἀνεξαρτήτως τῆς ποσοστιαίας σχέσεως τῶν δαπανῶν τῆς παιδείας πρὸς τὸ γενικὸν ὕψος τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἡ ὁποία διαμορφοῦται ἐν πάσῃ περιπτώσει εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ 10% ὡς ἔγγιστα, ἡ προβλεπομένη συνολικὴ αὔξησις τῶν δαπανῶν παιδείας διὰ τὸ ἔτος 1963, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν αὐτῆς διὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἀντιστοιχεῖ εἰς 25%. Ἡ γενικὴ αὕτη αὔξησις κατὰ 25% τῶν δαπανῶν διὰ τὴν παιδείαν εἶναι πράγματι σημαντική, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι εἶναι ἡ μεγίστη ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀναλόγους ποσοστιαίας αὐξήσεις διὰ τὸ 1963 ἑκάστου τῶν λοιπῶν Ὑπουργείων. Καὶ ταῦτα πάντα παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅπως ἐξήγησα καὶ προηγουμένως, τὸ μὲν ἐθνικὸν εἰσόδημα ὑπολογίζεται ὅτι τελικῶς ηὐξήθη κατὰ τὸ ἔτος 1962 κατὰ 4%, ἡ δὲ αὔξησις τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὸ ἔτος 1963 δὲν προβλέπεται ὅτι δύναται νὰ ὑπερβῇ κατ’ ἀνώτατον ὅριον τὸ 6%. Ἀνεξαρτήτως ὅμως τούτων εἶναι βέβαιον ὅτι, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἡ ἀντιμετώπισις τῶν θεμάτων τῆς παιδείας δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὸ ὕψος τῶν ἑκάστοτε δι’ αὐτὴν διαμορφουμένων πιστώσεων, ἀλλὰ καὶ εἶναι συνηρτημένη ἀπὸ τὸν βαθμὸν δυνατότητος ἀπορροφήσεως αὐτῶν ἡ ὁποία, εἰδικώτερον εἰς τοὺς τεχνικοὺς κλάδους τῆς ἐκπαιδεύσεως παρουσιάζει μείζονας δυσχερείας. Καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι διὰ τῆς ἀποδεικνυομένης ἐκ τῶν, ὡς ἄνω, ἀναφερθέντων στοιχείων μείζονος προσπαθείας τῆς Κυβερνήσεως ὄχι μόνον προάγεται τὸ ὅλον θέμα τῆς παιδείας, ἀλλὰ διότι οὕτω, ταὐτοχρόνως, προωθοῦνται ὀργανικῶς τὰ συμφέροντα τῶν ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν. Ἡ ἀκρίβεια τῶν στοιχείων τούτων εἶναι ἀπόλυτος. Καὶ πιστεύω ὅτι ἀποτελεῖ σφάλμα μέγα νὰ γίνωνται συναφεῖς ἐπικλήσεις μετὰ συγκρίσεων πρὸς τὰ συμβαίνοντα ἀλλαχοῦ, ὡς ἐὰν μὴ ἦτο ἐξ ἀντικειμένου τοῖς πᾶσι δεδομένον, ὅτι διὰ πολλὰ εἰσέτι ἔτη δὲν θὰ ὑπάρχουν οἱ οἱοιδήποτε ὅροι ἀναλογιῶν καὶ συγκρίσεων μεταξὺ τῆς ὑπὸ ἀνάπτυξιν Ἑλλάδος καὶ τῶν προηγμένων ἄλλων χωρῶν. Εἶναι βέβαιον, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ χώρα μας ἀντιμετωπίζει πολλὰ καὶ δυσχερῆ προβλήματα. Εἶναι ὅμως ἐξ ἴσου βέβαιον, ὅτι ἐντὸς τῶν σημερινῶν οἰκονομικῶν καὶ δημοσιονομικῶν δεδομένων καὶ ἐπιταγῶν, πᾶν ὅ,τι αἱ ἀκριβεῖς τούτων ἐκτιμήσεις ἐπιτρέπουν, πραγματοποιεῖται καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς παιδείας, ἵνα τὰ νεώτερα τέκνα τῆς Ἑλλάδος ἀπολαύσουν τοὺς καρποὺς μιᾶς συγχρονισμένης καὶ πληρεστέρας ἐκπαιδεύσεως, τόσον χάριν αὐτῶν τῶν ἰδίων, ὅσον καὶ διὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἐξωσχολικὸν ἀθλητισμὸν ἐπιθυμῶ νὰ ἀναφέρω ὅτι ἡ ἀνάπτυξις τοῦ ἀθλητικοῦ προγράμματος τῆς χώρας διευρύνεται ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, κατόπιν τῶν θεσπισθέντων ἀπὸ τοῦ 1958 πρωτοβουλίᾳ τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως εἰδικῶν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐσόδων. Ἀπὸ τοῦ ἔτους τούτου, μέχρι καὶ τοῦ τέλους τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1962 διετέθησαν 229 ἑκ. δραχμῶν. Τὸ πρόγραμμα τοῦ 1963 προβλέπει τὴν συνέχισιν ἐκτελέσεως αὐτοῦ καὶ περιλαμβάνει ἀθλητικὰ ἔργα, ἐνίσχυσιν ἀθλητικῶν ὁμοσπονδιῶν καὶ σωματείων, ὡς καὶ ἐθνικῶν, δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν γυμναστηρίων. Αἱ σχετικαὶ δαπάναι θὰ καλυφθοῦν ἐκ τῶν ἐγγραφομένων εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν πιστώσεων ἐξ 65 ἑκατ. δραχμῶν. Προβλέπεται περαιτέρω, ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς ἀποπερατώσεως ἐντὸς τοῦ 1963 τῶν ὑπὸ ἐκτέλεσιν μεγάλων ἀθλητικῶν ἔργων, περιλαμβανομένων ἐντὸς τοῦ πενταετοῦς προγράμματος 1959–1964, ὅπως εἶναι τὸ Καυταντζόγλειον ἐθνικὸν στάδιον Θεσσαλονίκης, τὸ στάδιον Καραϊσκάκη καὶ ἄλλα. Κοινωνικὴ πρόνοια καὶ ὑγεία Εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προνοίας καὶ ὑγιεινῆς, κύριοι βουλευταί, αἱ τελικαὶ πιστώσεις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους ἀνῆλθον εἰς 1.441 ἑκατ. δραχμάς. Ἡ Κυβέρνησις, σταθμίζουσα τὰς ἁρμοδιότητας καὶ τὴν κοινωνικὴν δρᾶσιν τοῦ κρατικοῦ τούτου τομέως, ἀπεφάσισε νὰ αὐξήσῃ τὰς διὰ τὸ 1963 προβλέψεις τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου τούτου, κατὰ τὸ μέτρον τῶν σήμερον παρουσιαζομένων οἰκονομικῶν καὶ δημοσιονομικῶν δεδομένων. Αἱ αὐξήσεις τῶν προβλέψεων ἐκ μὲν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ἀνέλθουν εἰς 84,1 ἑκατ. δραχμὰς ἐκ δὲ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων εἰς 178 ἑκατ. δραχμῶν. Οὕτως, αἱ μὲν πιστώσεις ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ 1.441 τοῦ 1962 ἀναβιβάζονται εἰς 1.525,1 ἑκατ. δραχμάς, ἤτοι εἶναι ηὐξημέναι κατὰ 84,1 ἑκατ. δραχμάς, τὸ δὲ συνολικὸν ὕψος τοῦ εἰδικοῦ τούτου προϋπολογισμοῦ συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν συναφῶν προβλέψεων ἐξ 178 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, διαμορφοῦται εἰς τὸ τελικὸν ὕψος τῶν 1.703 ἑκ. δραχμῶν. Ἡ ποσοστιαία ἐκτίμησις τῆς αὐξήσεως ταύτης ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962 κατὰ τὸ ὁποῖον τὸ συνολικὸν ὕψος ἀνῆλθεν εἰς 1.635,6 ἑκατ. δραχμῶν, εἶναι 4,1%, ἤτοι εἶναι ἴση πρὸς τὴν σημειωθεῖσαν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ προγραμματισμοῦ αἱ προβλεπόμεναι τοιαῦται αὐξήσεις κυρίως κατευθύνονται, διὰ μὲν τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν εἰς τοὺς τομεῖς τῆς δημοσίας ἀντιλήψεως προστασίας τῶν ἀναξιοπαθούντων, ἰδίᾳ δὲ διὰ τὴν προστασίαν καὶ περίθαλψιν τῶν ἀπόρων παιδιῶν καὶ τὴν συναφῆ ἵδρυσιν 15 νέων παιδικῶν σταθμῶν εἰς τὰς ἀκριτικὰς περιοχάς. Εἰς δὲ τὸν τομέα τῆς δημοσίας ὑγείας, αἱ αὐξήσεις τῶν σχετικῶν πιστώσεων, ἐνισχύουσαι τὰς καθορισθείσας ἤδη πρὸ αὐτῶν προβλέψεις τοῦ οἰκείου εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ προγραμματίζονται: 1. Διὰ τὴν θέσιν ἐν λειτουργίᾳ 715 νέων νοσοκομειακῶν κλινῶν. Οὕτως, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐν λειτουργίᾳ κλινῶν θέλει συνολικῶς ἀναβιβασθῆ εἰς 23.133 ἔναντι 15.580 τοῦ ἔτους 1955, ἤτοι σημειοῦται ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης συνολικὴ αὔξησις κατὰ 7.553 κλίνας ἢ κατὰ 48,5%. 2. Διὰ τὴν προβλεπομένην κατάλληλον ἐπάνδρωσιν καὶ τὸν ἐξοπλισμὸν τῶν κοινοτικῶν καὶ ἀγροτικῶν ἰατρείων, 3. Διὰ τὴν ἔναρξιν λειτουργίας τῶν ἀντικαρκινικῶν ἱδρυμάτων Θεαγενείου Θεσσαλονίκης καὶ Μεταξᾶ Πειραιῶς, ὡς καὶ τὴν ἵδρυσιν νέων ἀντικαρκινικῶν ἰατρείων εἰς Τρίπολιν καὶ Λάρισσαν καὶ 4. Διὰ τὴν ἵδρυσιν προσθέτων σταθμῶν αἱμοδοσίας. Τόσον διὰ τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προνοίας, ὅσον καὶ διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν, δέον νὰ λεχθῇ ὅτι θὰ συνεχισθῇ ἡ σταδιακὴ πραγματοποίησις τοῦ γενικοῦ των κυβερνητικοῦ προγραμματισμοῦ διὰ τῆς ἐπαναλήψεως τῶν προβλέψεων καὶ κατὰ τὸ 1963, τῶν σχετικῶν κατ’ ἁρμοδιότητα τῶν εἰδικῶν τομέων πιστώσεων, ὡς αὗται εἶχον διαμορφωθῆ καὶ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῆς ληξάσης χρήσεως. Ἐθνικὴ ἄμυνα. Τὸ θέμα τῆς ἀμυντικῆς τῆς χώρας προσπαθείας, κύριοι βουλευταί, καὶ μέγα εἶναι, ἀλλὰ καὶ πολύπλευρον παρουσιάζεται. Καὶ μέγα μὲν εἶναι διὰ τὴν πρωταρχικὴν ἐθνικήν του σημασίαν, πολύπλευρον δέ, διότι τὸ μέγεθος τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν ἀσκεῖ σημαντικὴν ἐπίδρασιν, τόσον ἐπὶ τῆς διαρθρώσεως καὶ τοῦ τελικοῦ προσδιορισμοῦ τῶν διαφόρων μεταβλητῶν μεγεθῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅσον καὶ εὐρύτερον ἐπὶ τῆς ἐν γένει πορείας τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν συναφῶν διαρρυθμίσεων τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων τοῦ τόπου. Τέλος δέ, διότι εἶναι καὶ στενῶς συνδεδεμένον μὲ τὰς διεθνεῖς σχέσεις καὶ συμμαχικὰς ὑποχρεώσεις τῆς χώρας. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι χώρα μικρὰ καὶ τόσον ἐκ τῆς ἱστορίας της, ὅσον καὶ ἐκ τῶν συμφερόντων της, ὄχι μόνον οὐδένα ποτὲ ἠπείλησε ἢ ἀπειλεῖ, ἀλλὰ διακαῶς εὔχεται καὶ κατὰ τὸ μέτρον τῶν δυνατοτήτων της συμβάλλει, εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης, εἰς τὸν κόσμον, ἐν ἐλευθερίᾳ. Καὶ αἰσθάνεται ἡ Ἑλλὰς πραγματικὴν ἀνακούφισιν σταθμίζουσα τὴν σημασίαν τῆς ἐπιδειχθείσης κατὰ τὸ παρελθὸν φθινόπωρον συνέσεως, ἐκ μέρους τῶν μεγάλων τῆς Γῆς, διὰ τῆς ὁποίας ἐπετεύχθη, ἔστω καὶ κατὰ τὴν ὑστάτην ὥραν, ἡ ἀποφυγὴ ἀπροσμετρήτου συμφορᾶς τῆς ἀνθρωπότητος, ἥτις ἐπικινδύνως ἠπειλήθη κατὰ τὰς ὥρας τῆς ἐξαιρετικῆς ἐντάσεως τῆς Κουβανικῆς κρίσεως. Ἀλλ’ ἀκριβῶς, αἱ διάφοροι φάσεις τῆς ἐξελίξεως τῶν γεγονότων τούτων, τῷ ὄντι ὑψίστης σημασίας διὰ τὴν εἰρήνην τοῦ κόσμου, ὑπεγράμμισαν διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τὴν ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, ἀξίαν, τῆς ἀμυντικῆς προσπαθείας τῆς χώρας. Πράγματι, ἐὰν ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶχε διὰ τὴν ἀμυντικήν της προστασίαν ἀρίστας ἠθικῶς καὶ ποιοτικῶς ἐνόπλους δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ὡς ἐκ τοῦ λίαν ὑψηλοῦ των ἐπιπέδου νὰ δύνανται νὰ διαδραματίσουν ἀποφασιστικὸν ρόλον διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ ἀκεραιότητα τῆς χώρας, ἔναντι πάσης ἐναντίον της ἐπιβουλῆς, βέβαιον εἶναι ὅτι θὰ παρέμενε ἐκτεθειμένη εἰς νέας ἐθνικὰς περιπετείας. Αὐτὴ ἡ διεθνῶς καὶ πολλαπλῶς ἄλλωστε διαπιστουμένη ἱκανότης καὶ ἀρίστη κατάρτισις τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν προστασίαν, ἡ ὁποία μᾶς προσφέρεται ἀπὸ τὴν ἀμυντικήν μας συμμαχίαν μὲ τὸ Ν.Α.Τ. Ο., παρέχουν εἰς τὴν χώραν μας τὰ ἀναγκαῖα περιθώρια, πλήρους ἐθνικῆς ἀσφαλείας, ἐνῷ ταυτοχρόνως, πολὺ ἀπέχομεν ἀπὸ τοῦ νὰ παρακολουθῶμεν τὸ μέγεθος τῶν ἐξοπλισμῶν ὡρισμένων χωρῶν, παρὰ τὰ ὀδυνηρὰ διδάγματα καὶ τῆς προσφάτου ἀκόμη ἱστορίας μας. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, ἄνευ τῆς κατὰ τὸ δυνατὸν ταχυτέρας πραγματοποιήσεως τῆς ὁποίας, οὐδεμία εὐοίωνος προοπτικὴ διαγράφεται διὰ τὴν ὀργανικὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ διὰ τὴν προώθησιν τῆς ἐπιλύσεως τῶν κοινωνικῶν του προβλημάτων, ἀποφασιστικῆς σημασίας παράγων παραμένει ἡ ἀμυντικὴ προσπάθεια τῆς χώρας. Διότι ἡ ἀκεραιότης καὶ ἀσφάλεια τῆς Ἑλλάδος, αἱ ὁποῖαι στενῶς συνδέονται μὲ τὴν ἄμυνάν της, εἶναι ἀπαραίτητος προϋπόθεσις διὰ τὴν ἐν εἰρήνῃ διαβίωσιν τοῦ λαοῦ καὶ διὰ πᾶσαν εὐρυτέραν οἰκονομικὴν προσπάθειαν. Εἶναι οἱ λόγοι οὗτοι, τῶν ὁποίων ἕνεκα, ἡ ρεαλιστικὴ ἀντιμετώπισις τῶν προβλημάτων ἀμύνης τοῦ Κράτους, ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως. Οὔτε ἐπενδύσεις κεφαλαίων ἀναδιαρθρωτικαὶ τῆς οἰκονομίας, οὔτε ἐποικοδομητικαὶ ἰδιωτικαὶ πρωτοβουλίαι κατ’ ἔκτασιν καὶ συνεπῶς οὔτε ἀξιόλογος αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ὀργανικὴ ἀντιμετώπισις τῆς ὑποαπασχολήσεως, ἐκ τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ προκοπὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δύνανται νὰ ἀναμένωνται, ἄνευ τῆς πολυτίμου διατηρήσεως ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, τῆς εὐρυτέρας πεποιθήσεως, διὰ τὴν δυνατότητα ἀποτελεσματικῆς προστασίας τῆς ἀκεραιότητος καὶ ἀσφαλείας αὐτῆς. Καὶ εἶναι δίδαγμα τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, ὅτι ἡ βασικὴ αὐτὴ προϋπόθεσις πάσης οἰκονομικῆς προσπαθείας, διασφαλίζεται μόνον, ὅταν αἱ συναφεῖς ἐκ συμμαχιῶν ἢ ἄλλων διεθνῶν συμφωνιῶν ἐγγυήσεις, ἀδιαλείπτως συνοδεύωνται καὶ ἀπὸ τὴν ἰδίαν ἀμυντικὴν προσπάθειαν δεδομένου κράτους. Καὶ ταῦτα ἰδιαιτέρως εἰς ἐποχάς, ὅπου ἀτυχῶς πολλαπλῶς προβάλλονται εἰσέτι συνθῆκαι παγκοσμίου ἀνησυχίας λόγῳ ἐντόνων, διεθνῶν προστριβῶν. Τὸ πρόβλημα τῆς ἀμύνης τῆς χώρας, κύριοι βουλευταί, δέον περαιτέρω νὰ ἐξετασθῇ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν διεθνῶν σχέσεων καὶ ὑποχρεώσεων τῆς Ἑλλάδος. Ὡς γνωστόν, μέχρι καὶ τοῦ παρελθόντος ἔτους αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς συνέβαλλον αὐταὶ μόναι εἰς τὸ βάρος τῶν ἀμυντικῶν μας δαπανῶν, διὰ δραχμογόνου βοηθείας, ὅπως καὶ διὰ τοῦ ἀπαιτουμένου διὰ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις μας πάσης φύσεως κυρίου ὑλικοῦ μετὰ τῶν ἀνταλλακτικῶν αὐτῶν καὶ κοινοχρήστων ἐφοδίων. Περαιτέρω, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, αἱ Η.Π.Α. ἀνεκοίνωσαν ὅτι ἡ δραχμογόνος ἀμυντικὴ βοήθεια ὤφειλε νὰ θεωρηθῇ πλέον ὡς τερματισθεῖσα. Τὴν ἀπόφασιν ταύτην τῶν Η.Π.Α. δὲν ἐπιθυμῶ νὰ κρίνω κατὰ τὴν παροῦσαν στιγμήν. Γεγονὸς πάντως εἶναι, ὅτι ἐνταῦθα ἡ ἀπόφασις αὐτὴ ἐχαρακτηρίσθη ἀπὸ πολλὰς πλευρὰς ὡς ἄνισος μεταχείρισις, ἢ καὶ ἄστοργος ἐγκατάλειψις τῆς Ἑλλάδος. Ἡ ἄποψις αὕτη πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τοῦ νὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν πραγματικότητα. Ταῦτα δὲ: 1. Διότι, ἡ πρὸς ἄλλας χώρας συνέχισις τῆς χρηματικῆς ἀμυντικῆς βοηθείας ἐκ μέρους τῶν Η.Π.Α. περιωρίσθη μόνον εἴς τινας χώρας, μὲ τὴν οἰκονομίαν των εἰς κακὴν ἀτυχῶς κατάστασιν. Καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ὅροι συγκρίσεως μεταξὺ τῶν εὐρυτέρων οἰκονομικῶν καὶ νομισματικῶν περιπλοκῶν τῶν χωρῶν τούτων καὶ τῆς Ἑλλάδος, ὥστε νὰ δύναται νὰ εὐσταθήσῃ ἡ κρίσις περὶ ἀνίσου δι’ ἡμᾶς μεταχειρίσεως. 2. Διότι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς ἐξακολουθοῦν νὰ συμβάλλουν ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν ἀμυντικήν μας προσπάθειαν, ἐφοδιάζουσαι δωρεὰν τὴν χώραν μας, διὰ τοῦ κυρίου ἀμυντικοῦ ὑλικοῦ καὶ τῶν ἀντιστοίχων ἀνταλλακτικῶν καὶ κοινοχρήστων εἰδῶν συντηρήσεως. Ἡ συμβολὴ αὕτη τῶν Η.Π.Α. θὰ ἀνέλθῃ διὰ τὸ ἔτος 1963 εἰς πολλὰς δεκάδας ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ὅταν δὲ ἐκτιμηθῇ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς οἰκονομικὰς καὶ δημοσιονομικὰς συνθήκας, θὰ καθίστατο ἀδύνατον εἰς τὴν χώραν μας, λόγῳ τοῦ μεγέθους τῆς ἀπαιτουμένης δαπάνης, ἐξ ἰδίων νὰ ἀποκτήσῃ, νὰ συντηρήσῃ καὶ ν’ ἀνανεώνῃ ἔστω καὶ ἕν συγχρονισμένον σμῆνος ἀεριωθουμένων ἀεροπλάνων ἀμυντικῆς διώξεως, εἶμαι βέβαιος, ὅτι τὸ μέγιστον τμῆμα τῆς ὑγιῶς σκεπτομένης κοινῆς γνώμης, θὰ ἀποκτήσῃ πλήρη τὴν ἀντίληψιν τῆς ἐπὶ τοῦ ὅλου θέματος πραγματικότητος. Ἦτο ἐν τούτοις φυσικόν, ὅτι θὰ ἐπήρχετο κάποτε τὸ τέρμα τῆς δραχμογόνου οἰκονομικῆς ἀμυντικῆς στηρίξεως τῶν Η.Π.Α. Διότι πράγματι, ἐδημιουργήθη εὐρύτερον εἰς τὸν λαὸν τῆς μεγάλης αὐτῆς Δημοκρατίας ἡ πεποίθησις, ὅτι μετὰ τὰς ὅσας μεγίστας θυσίας τὰς ὁποίας ἐπὶ ἔτη ὑπέστη διὰ νὰ συνδράμῃ μὲ γενναιοδωρίαν τὰς εὐρωπαϊκὰς χώρας χάριν τῆς οἰκονομικῆς των ἀνασυγκροτήσεως μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, ὥρα πλέον ἦτο ἡ Εὐρώπη καὶ δὴ αἱ σύμμαχοι χῶραι εἰς τὸ Ν.Α.Τ.Ο. νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἐμπρέπουσαν μεταξύ των ἀλληλεγγύην. Παρὰ ταῦτα καὶ καθ’ ὅσον ἀφορᾷ ἡμᾶς ἐξακολουθῶ νὰ νομίζω ὅτι ἡ ἀπόφασις αὕτη ὑπῆρξεν ἁπλῶς παράκαιρος. Ἀπὸ τοῦ σημείου ὅμως τούτου, μέχρι τῆς ἀποδοχῆς, ὡς ὀρθῶν, τῶν ἀπόψεων περὶ ἀνίσου μεταχειρίσεως ἢ καὶ ἐγκαταλείψεως τῆς χώρας μας ἐκ μέρους τῶν Η.Π.Α. ὑπάρχει ἀπόστασις καὶ δὴ μεγάλη. Ὅση, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ παντὸς ἄλλου, ἡ ὁποία ἀνεξαρτήτως πάσης ἐξελίξεως ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, οὐδέποτε θὰ λησμονήσῃ, ὅτι κυρίως εἰς τὰς Η.Π.Α. καὶ τὴν ἀμέριστον βοήθειάν των εἰς κρισίμους ἐποχάς, ὀφείλει ἡ Ἑλλὰς τὴν διατήρησιν τῆς ἐθνικῆς της ἀνεξαρτησίας καὶ ἀκεραιότητος. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησεν ὀρθόν, ἐκ νέου νὰ ἀποταθῇ διὰ τὸ θέμα τῆς βοηθείας ἀμυντικῆς στηρίξεως πρὸς τοὺς συμμάχους της τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. Καὶ ἡ πρωτοβουλία αὕτη ἀρχικῶς μὲν ὡδήγησεν εἰς τὴν σχετικὴν ἀπόφασιν τοῦ παρελθόντος Μαΐου τοῦ συνεδρίου τῶν Ἀθηνῶν τῆς συμμαχίας, τελικῶς δὲ κατέληξεν εἰς τὴν ἐκ μέρους τῶν συμμάχων μας πρόσθετον δωρεὰν συμβολὴν εἰς τὰς δαπάνας τῶν τριῶν κλάδων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τῆς χώρας, τῆς τάξεως τῶν 23,5 ἑκατ. δολλαρίων, ἤτοι 705 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς ὃ μέγεθος δέον νὰ προστεθῇ, ὡς ἐλέχθη, ἡ σημαντικωτάτη δωρεὰν καὶ κατ’ ἐξακολούθησιν συμβολὴ τῶν Η.Π.Α., εἰς πάσης φύσεως κύριον ὑλικόν, ἀνταλλακτικὰ καὶ κοινόχρηστα εἴδη συντηρήσεως αὐτοῦ. Περαιτέρω, ἡ ἐκ μέρους τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. ἀποφασισθεῖσα συμβολὴ ἀμυντικῆς στηρίξεως, ἐκτιμηθεῖσα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς ἀπὸ τὴν ἡγεσίαν τῆς συμμαχίας, φυσικὸν ἦτο νὰ ἀποτελέσῃ συνάρτησιν καὶ τῆς ἰδικῆς μας προσθέτου ποσοστιαίας ἐν προκειμένῳ προσπαθείας. Καὶ τοῦτο, διότι θὰ ἦτο ἀπολύτως ἐκτὸς τῆς σημερινῆς πραγματικότητος, οἱ μὲν σύμμαχοί μας πέραν τῶν ἰδίων δαπανῶν ἀμύνης, νὰ ἐπιβάλλουν προσθέτους θυσίας εἰς τοὺς φορολογουμένους των, χάριν τῆς συλλογικῆς μὲν ἀμύνης τοῦ ἐλευθέρου κόσμου, ἀλλὰ ἐντοπιζομένας εἰς τὴν εἰδικὴν βοήθειαν πρὸς τὴν χώραν μας, ἡμεῖς δὲ νὰ μὴ συμμετάσχωμεν προσθέτως εἰς τὰς συλλογικὰς συμμαχικάς μας ὑποχρεώσεις, ὅταν μάλιστα πάντα ταῦτα λαμβάνουν χώραν, χάριν τῆς ἀποκλειστικῆς βελτιώσεως τοῦ ἐπιπέδου ἑτοιμότητος τῶν ἰδικῶν μας ἐνόπλων δυνάμεων. Οὕτω καὶ ἡ Κυβέρνησις, μετ’ ἀκριβείας σταθμίσασα τὸ σύνολον τοῦ ἀμυντικοῦ μας προβλήματος, ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας καὶ κατὰ πάσας αὐτοῦ τὰς ἐκδοχὰς καὶ εὐρυτέρας ἐπιπτώσεις, περὶ τῶν ὁποίων ἔδωσα μὲ ἀκρίβειαν τὴν συνοπτικὴν εἰκόνα, ἐνέγραψε εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ 1963 προσθέτους πιστώσεις εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τῆς τάξεως τῶν 7 ἑκατ. δολλαρίων, ἤτοι 210 ἑκ. δραχμῶν. Εἰς τὸ μέγεθος τοῦτο καὶ κατὰ ποσοστὸν αὐτοῦ, περιλαμβάνονται τὸ πρῶτον ἀπὸ τῆς παρούσης χρήσεως 1963, τόσον ἡ ἀξία τοῦ σίτου διὰ τὸν ἄρτον τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ὅσον καὶ πρόσθετα ποσοστὰ ἀφορῶντα τὰς παγίας δαπάνας αὐτῶν. Ἡ εἰδικὴ συμβολὴ τοῦ ΝΑΤΟ ἐξ 23,5 ἑκατ. δολλαρίων ἢ 705 ἑκατ. δραχμῶν εἰς τὰς δαπάνας ἀμύνης, ἐγγράφεται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1963 ὡς ἰδιαίτερον εἰδικὸν ἀποθεματικόν. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, ἀναλαμβάνει, μὲ πλήρη συναίσθησιν τῶν εὐθυνῶν της, τὴν ἐφαρμογὴν τῆς τοιαύτης ἀμυντικῆς πολιτικῆς, διότι θεωρεῖ πρώτιστον καθῆκον αὑτῆς, νὰ διασφαλισθῇ ἡ διατήρησις τῶν ἀμυντικῶν δυνάμεων τῆς χώρας εἰς τὸ ἐξ ἀντικειμένου ἐπιβεβλημένον ἐπίπεδον ἀσφαλείας καὶ ἑτοιμότητος αὐτῶν, διὰ τὴν κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν ἐπιτέλεσιν τοῦ ἐθνικοῦ ἀμυντικοῦ των προορισμοῦ. Ταῦτα δὲ πάντα, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον, ἡ τοιαύτη ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀμύνης τῆς χώρας πολιτική, ἐναρμονίζει τὴν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἰδεολογικὴν τοποθέτησιν τῆς Ε.Ρ.Ε., μετὰ τῆς ἀντιστοίχου ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἀκολουθουμένης γραμμῆς. Κατὰ ταῦτα ἡ ἀριθμητικὴ ἐμφάνισις τῶν μεγεθῶν τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Παραλλήλως δέ, τὸ ὕψος τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἀσφαλείας, διὰ τὴν χρῆσιν τοῦ 1963, καθωρίσθη εἰς 1.283 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι διαμορφωθεισῶν πιστώσεων κατὰ τὸ ἔτος 1962 ἐκ 1.220 ἑκατ. δραχμῶν καὶ 1.178 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ τοῦ αὐτοῦ ἔτους. Ἡ κατὰ τὸ ἔτος 1963 ἐπὶ πλέον διαφορὰ ἐξ 63 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι τῶν διαμορφωθεισῶν τελικῶς πιστώσεων τοῦ ἔτους 1962, προέρχεται κυρίως ἐκ τοῦ ὑπολογισμοῦ διὰ πλῆρες ἔτος τῶν ἐγκριθεισῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 602)1962 Διατάγματος ἀπὸ 1 Ὀκτωβρίου 1962 μισθολογικῶν τινῶν βελτιώσεων καὶ ἐκ τοῦ ὑπολογισμοῦ ηὐξημένων προβλέψεων διὰ προμηθείας ὑλικοῦ, ἐνοίκια, ὁδοιπορικά, νοσήλεια κ.λ. π. ἐκτιμηθεισῶν βάσει τῶν πραγματικῶν ἐτησίων ἀναγκῶν τῶν σωμάτων ἀσφαλείας. Τοπικὴ Αὐτοδιοίκησις. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν τοπικὴν αὐτοδιοίκησιν, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ ἐνθυμῆται ἡ Βουλή, ὅτι κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἶχα δηλώσει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐκτιμῶσα τὸν εὐρύτερον ἐθνικὸν προορισμὸν τῶν ὀργανισμῶν τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, θὰ προήρχετο εἰς τὴν ἔρευναν τῶν ἐνδεδειγμένων μεθόδων, διὰ τὴν ἐπὶ μονιμωτέρας βάσεως ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῆς δυνατῆς ἐνισχύσεώς των. Ταῦτα δέ, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον, ἡ ὅλη ὑπόστασις τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τυγχάνει εἰδικῆς συνταγματικῆς κατοχυρώσεως, ἀλλὰ καὶ διότι ἐνῷ εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ τοπικὴ αὐτοδιοίκησις εὑρισκομένη χωρικῶς πλησιέστερον παντὸς πρὸς τὰς εἰδικὰς κατὰ τόπους συνθήκας, εἶναι καλύτερον τοποθετημένη διὰ τὴν ἐκτίμησιν καὶ ἱεράρχησιν τῶν τοπικῶν ἀναγκῶν καὶ βλέψεων, ἐν τούτοις, περιωρισμένους ἰδίους πόρους διαθέτει, ἐν σχέσει πρὸς τὴν εὐρύτητα τῆς ἀποστολῆς της. Ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὰς ὡς ἄνω σκέψεις ἡ Κυβέρνησις ἤχθη εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος τῶν παγίων πόρων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, τῶν ὁποίων ἡ διαχείρισις ἀνήκει εἰς τὴν διακριτικὴν ἐξουσίαν τῶν ἐκ τοῦ λαοῦ ἐκλεγομένων ὀργάνων αὐτῆς. Ταῦτα δέ, ἵνα τερματισθῇ ἡ ἐπαναληφθεῖσα πλειστάκις εἰς τὸ παρελθὸν ἐκκρεμότης περὶ τὴν ἔκτασιν καὶ τὴν μορφὴν τῶν ἑκάστοτε δοθεισῶν πρὸς αὐτὴν ἐκτάκτων χορηγήσεων διὰ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ θέμα τοῦτο ἤδη ἐρρυθμίσθη νομοθετικῶς, διὰ τοῦ

Ν. Δ. 4260)1962.

Πράγματι, διὰ τοῦ ἄρθρου 37 αὐτοῦ, ὁρίζεται, ὅτι ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους, θὰ διατίθεται ἐτησίως πρὸς τακτικὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ποσὸν 440 ἑκατ. δραχμῶν. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν 440 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς ὃ περιλαμβάνεται ἡ μέχρι τοῦδε ἐκ δραχ. 240 ἑκατ. καταβαλλομένη ἐνίσχυσις τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ἐκ τῆς φορολογίας καταναλώσεως καπνοῦ, καὶ εἰς ἀντικατάστασιν τῆς κατὰ τὸ ἔτος 1962 χορηγηθείσης ἐκτάκτου ἐνισχύσεως ἐκ δραχμῶν 170 ἑκατ., προεβλέφθη παγία ἐκ τοῦ νόμου ἐπιχορήγησις 200 ἑκατ., καὶ οὕτω διαμορφοῦται τὸ ὡς ἄνω μνημονευθὲν τελικὸν ὕψος τῆς κρατικῆς ἐνισχύσεως εἰς 440 ἑκατομμύρια. Κατὰ συνέπειαν τούτων, ἡ διὰ τοῦ ἀνωτέρω Ν. Δ. θεσπιζομένη, ἀπὸ τοῦ ἔτους 1963, τακτικὴ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, προβλέπεται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1963 ηὐξημένη, πρῶτον κατὰ 200 ἑκατ. δραχμὰς καὶ δεύτερον, ἐκ τῶν διατεθέντων διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1962 ἀντιστοίχων κονδυλίων κατὰ 30 ἑκατ. δραχμάς. Ἡ ἀριθμητικὴ ἐμφάνισις τῶν προβλέψεων διὰ τὴν τοπικὴν αὐτοδιοίκησιν διὰ τὸ ἔτος 1963 ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῶν, ἡ Κυβέρνησις, ἀποβλέπουσα εἰς τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν μείζονα δραστηριότητα τῶν Κοινοτήτων τῆς χώρας ἐνέγραψεν, ὡς ἐλέχθη καὶ προηγουμένως, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων πρόβλεψιν 400 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν ὑπὸ τούτων κατασκευὴν πάσης φύσεως μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων διὰ τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων. Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι περαιτέρω ὀφείλω νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν διὰ τὸ 1963 διαμόρφωσιν τῶν εἰδικῶν προϋπολογισμῶν καὶ τῶν ἄλλων Ὑπουργείων. Τοῦτο δέ, διότι τῶν Ὑπουργείων τούτων ὁ γενικὸς προγραμματισμὸς παρουσιάζεται εἰς τὰς ἀντιστοίχους προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ὅπως κυρίως συμβαίνει διὰ τὰ Ὑπουργεῖα Δημοσίων Ἔργων καὶ Συγκοινωνιῶν. Ἀκόμη δέ, διότι καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν σύνδεσίν των μὲ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμόν, αὕτη συνίσταται εἰς τὴν πρόβλεψιν τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ προσωπικοῦ των, αἵτινες δὲν ἀπέχουν ἀπὸ τὰς ἀντιστοίχους προβλέψεις τῆς παρελθούσης χρήσεως. Παρὰ ταῦτα, θεωρῶ χρήσιμον νὰ ἐξάρω τὴν σημασίαν δύο εἰδικῶν τομέων, ἤτοι τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας καὶ τῆς πολιτικῆς ἀεροπορίας. Πράγματι ἡ ἐργασία περὶ τὴν εἰρηνικὴν χρησιμοποίησιν τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία συντελεῖται εἰς τὸ συγκρότημα τοῦ παρ’ ἡμῖν κέντρου ἀτομικῆς ἐνεργείας «ὁ Δημόκριτος» εἶναι σημαντική. Ἰδιαιτέρας μάλιστα δι’ ἡμᾶς σημασίας, παρουσιάζονται αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὰ συμπεράσματα, ἐκ τῶν πειραμάτων ἐφαρμογῆς τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργίας, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ἡ δυνατότης τῆς χρησιμοποιήσεως αὐτῆς διὰ τὴν σημαντικωτάτην αὔξησιν καὶ προστασίαν τῶν κυρίων καλλιεργειῶν μας. Ἐξ ἄλλου εἶναι κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις ἀφ’ ἑαυτῆς πλέον δεδομένη ἡ ἀπόλυτος σημασία καὶ ἡ ἔκτασις τῶν προοπτικῶν αἱ ὁποῖαι διανοίγονται διὰ τὴν χρησιμοποίησιν τοῦ ἐναερίου χώρου εἰς παγκόσμιον κλίμακα. Ἡ συνεχῶς αὐξανομένη πυκνότης τῆς ἐναερίου ἐπικοινωνίας καὶ ἡ ἀπίθανος πράγματι πρόοδος, ἡ ὁποία σημειοῦται εἰς τὰς μεθόδους καὶ τὰ μέσα διὰ τὴν ἐπαύξησιν τῆς ἀσφαλείας τῶν πτήσεων τῶν ἀεροσκαφῶν καὶ τοῦ ἐλέγχου τοῦ ἐναερίου χώρου ὑπαγορεύουν τὴν διαρκῆ παρακολούθησιν τῆς σημειουμένης προόδου. Καὶ εἶναι πράγματι λίαν ἱκανοποιητικὸν ὅτι ἡ ἀρίστη ὀργάνωσις τῆς διοικήσεως τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς ἀεροπορίας τοποθετεῖ αὐτὴν εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν ἀποδόσεως, ἡ ὁποία διεθνῶς τυγχάνει πλήρους ἀναγνωρίσεως. Ἡ παρακολούθησις, ὅμως τῶν διαρκῶν ἐξελίξεων τῆς Ἐπιστήμης προϋποθέτει ὄχι μόνον ἀνάλογα χρηματικὰ μέσα, ἀλλὰ ταχύτητα ἀναπροσαρμογῆς πρὸς τὰς ἁλματώδεις ἐπιστημονικὰς ἐξελίξεις. Μόνον ἐὰν συνειδητοποιήσωμεν τὰς ἐπιταγὰς αὐτὰς τῆς σημερινῆς ἐποχῆς καὶ μόνον ἐὰν ἐπιδείξωμεν προσοχὴν καὶ συγχρονισμένην σκέψιν δι’ ἀμφοτέρους τοὺς τομεῖς τούτους, δυνάμεθα νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν δυνατοτήτων καὶ προοπτικῶν, τὰς ὁποίας παρέχει ἡ ἀφάνταστος πρόοδος τῆς ἐπιστήμης. Ὑπὸ τοιαύτας δὲ προϋποθέσεις θὰ ἔχωμεν ἐπὶ πλέον θεμελιώσει τὴν προσδοκίαν ὅτι προχωροῦμεν εἰς τὸν ὀρθὸν δρόμον τῆς προόδου καὶ τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ τόπου μας. Νομίζω ἀκόμη, ὅτι ὀφείλω ν’ ἀναφερθῶ εἰς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν παρουσιάζει τὸ μεῖζον θέμα τοῦ ἐλλείμματος τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων. Κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἶχα ἀνακοινώσει ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς ἐν γένει λειτουργίας τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων καὶ τῆς ἐλλειμματικῆς διαχειρίσεως αὐτῶν ἐτέλει ὑπὸ ἐπισταμένην διερεύνησιν, ἐπὶ σκοπῷ ὅπως ταῦτα λειτουργήσουν ἐπὶ οἰκονομικῶς ὀρθολογικωτέρας βάσεως, μὲ ἀπωτέραν ἐπιδίωξιν τὸν περιορισμὸν τοῦ μεγάλου πράγματι διαχειριστικοῦ αὐτῶν ἐλλείμματος, τὸ ὁποῖον ὡς ἐκ τοῦ μεγέθους του προκαλεῖ σημαντικὰς δημοσιονομικὰς ἐπιπτώσεις. Ὁ σιδηρόδρομος, μέσον μεταφορᾶς κατ’ ἐξοχὴν κοινῆς ὠφελείας εἶναι, ὡς γνωστόν, βεβαρημένος διὰ πολυδαπάνων ὑποχρεώσεων κατασκευῆς, ἀνανεώσεως, συντηρήσεως καὶ φυλάξεως τῆς γραμμῆς ἐφ’ ἧς κινεῖται, ὡς καὶ διὰ τῶν εἰδικῶν ὅρων ἐργασίας, ἀμοιβῆς καὶ ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ του. Οὕτω, δὲν ἠδυνήθη, ἀλλὰ καὶ δυσκόλως δύναται νὰ συναγωνισθῇ τὸ αὐτοκίνητον, τοῦ ὁποίου ἁλματώδης ὑπῆρξεν ἡ τεχνικὴ ἐξέλιξις, καὶ τὸ ὁποῖον κινεῖται ὑπὸ καλλιτέρας οἰκονομικὰς προϋποθέσεις. Ἡ ἀνάγκη ὅμως ἐνισχύσεως τοῦ σιδηροδρόμου, τοῦ ὁποίου ἡ ἀντίστοιχος πρὸς τὸ αὐτοκίνητον ἀποστολὴ ὑπαγορεύει καὶ οὗτος παραλλήλως νὰ διατηρηθῇ, διὰ πλείστους τεχνικοὺς καὶ ἄλλους λόγους, ἐπέβαλε νὰ ληφθοῦν κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν σειρὰ μέτρων σκοπούντων εἰς τὴν ἐπαύξησιν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τοῦ μεταφορικοῦ του ἔργου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῆς μεταφορικῆς του ἱκανότητος. Ἕνεκα τῶν λόγων τούτων ἀνετέθη εἰς ἡμετέρους καὶ ξένους ἐπιστήμονας, ἡ συστηματικὴ διερεύνησις τοῦ ὅλου θέματος τῆς ἐλλειμματικῆς καταστάσεως τῶν σιδηροδρομικῶν μας δικτύων καὶ ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεώς της. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δεδομένων τούτων, ἡ Κυβέρνησις προῆλθεν εἰς τὴν ἀπόφασιν λήψεως τῶν ἀναγκαίων διοικητικῶν μέτρων καὶ τῆς εἰσηγήσεως εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ Ν.Δ. 4246 τῆς 21 Σεπτεμβρίου 1962, διὰ τῶν ὁποίων ἐπιδιώκεται ἡ βελτίωσις τῆς ὀργανώσεως καὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ σιδηροδρόμου. Διὰ τῶν μέτρων τούτων, ἐπετεύχθη τὸ διαχειριστικὸν ἔλλειμμα τῶν σιδηροδρόμων, κατὰ τὰς ἐκτιμήσεις διὰ τὸ 1963 ὄχι μόνον νὰ συγκρατηθῇ εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον μὲ τὸ 1962, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰ προηγούμενα ἔτη, ὅτε παρουσιάζετο συνεχῶς αὐξανόμενον κατὰ 10% περίπου, ἀλλὰ καὶ περαιτέρω νὰ ἐμφανίζεται βάσιμος ἡ πρόβλεψις ὅτι θὰ συμπιεσθῇ τελικῶς κατὰ 6%. Ἀποθεματικὸν Ἤδη καὶ πρὸς ἐνημέρωσιν τῆς Βουλῆς, σχετικῶς μὲ τὴν διαμόρφωσιν τῶν ἀποθεματικῶν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ, ἀναφέρω ὅτι, ἀφ’ ἑνὸς λόγῳ τεχνικῶν αἰτίων καὶ ὀρθῆς ἐγγραφῆς ἀφ’ ἑτέρου, ὡς εἰδικευμένης προβλέψεως, τῆς συμβολῆς εἰς τὰς Ἑλληνικὰς δαπάνας ἀμύνης τῶν κρατῶν μελῶν τοῦ Ν.Α.Τ.Ο., τὰ ἀποθεματικὰ ταῦτα ἐμφανίζονται ὑπὸ εἰδικωτέραν ἀνάλυσιν ὡς ἀκολούθως:

Σημειωτέον, ὅτι τὸ τακτικὸν καὶ ἔκτακτον ἀποθεματικὸν ἐξ 700 ἑκατ. δραχμῶν, εἶναι ἴσον πρὸς τὸ προβλεφθὲν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962 καὶ ἀποτελεῖ τὰ 3,38% τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων, ἐνῷ κατὰ τοὺς κανόνας τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς πράξεως θὰ ἠδύνατο νὰ φθάσῃ τὰ 4%. Γενικὴ εἰκὼν προϋπολογισμοῦ Κατὰ γενικὴν ἀνακεφαλαίωσιν τῶν ὅσων εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω πρὸς Ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ὁ κατατιθέμενος κρατικὸς τακτικὸς προϋπολογισμὸς τῆς χρήσεως 1963, κατὰ τὰ γενικὰ μεγέθη αὐτοῦ, τόσον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐσόδων, ὅσον καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐξόδων παρουσιάζει τὴν ἀκόλουθον εἰκόνα: (Εἰς ἑκατομμύρια δραχμῶν)

Κύριοι βουλευταί, Ἡ Κυβέρνησις, ἔχει πλήρη τὴν συνείδησιν τοῦ πόσον θὰ ἦτο εὐκτέον καὶ πολλαπλῶς συμφέρον διὰ τὴν περαιτέρω ἐπαύξησιν τῆς δημοτικότητός της, νὰ ὑπῆρχε ἡ δημοσιονομικὴ δυνατότης μείζονος ἐνισχύσεως τῶν χρηματικῶν μέσων εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κρατικῆς δραστηριότητος. Δὲν δύναται ὅμως νὰ τὸ πράξῃ. Καὶ τοῦτο διότι κατὰ τὰ σημερινὰ γενικὰ δεδομένα τῆς οἰκονομίας τοῦτο θὰ ἐσήμαινε δημιουργίαν οἰκονομικῆς καὶ δημοσιονομικῆς ἐμπλοκῆς, τὰς ἐπιζημίους συνεπείας τῶν ὁποίων κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν, θὰ ἐκαλεῖτο τελικῶς νὰ ὑποστῇ τὸ σύνολον τῶν παραγωγικῶν τάξεων τῆς χώρας. Ταῦτα ἐπὶ πλέον σημαίνουν ὅτι αἱ διάφοραι κοινωνικαὶ τάξεις, ὀφείλουν νὰ ἐκτιμήσουν, ὅτι ἡ ἐπίμονος καὶ κατὰ ποικίλους μάλιστα τρόπους προβολὴ διαφόρων αἰτημάτων, τῶν ὁποίων ἡ ἀντιμετώπισις εὑρίσκεται κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις ἐκτὸς πάσης δυνατότητος, οὐδόλως προωθεῖ τὴν ἐποικοδομητικήν των ἱκανοποίησιν. Ἀντιθέτως μάλιστα, ἡ τοιαύτη προβολὴ αἰτημάτων, δυναμένη πλειστάκις νὰ προκαλέσῃ ἐπιζημίαν ἀνάσχεσιν τῶν συνδεδεμένων μετ’ αὐτῶν δραστηριοτήτων, ὁδηγεῖ εἰς διάφορα ἀποτελέσματα τῶν δι’ αὐτῶν προσδοκωμένων. Κύριοι βουλευταί, Εὐχαριστῶ Ὑμᾶς, διότι κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν τοῦ Σώματος, ἠθελήσατε νὰ μὲ παρακολουθήσητε κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος μοῦ παρέσχε τὴν εὐχέρειαν, μὲ ἄνεσιν καὶ ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ, νὰ παρουσιάσω ἐνώπιον Ὑμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὰς σκέψεις καὶ πεποιθήσεις τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὰ σημερινὰ δεδομένα τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας, κατὰ τὰ γενικὰ καὶ εἰδικὰ μεγέθη αὐτῆς, ὡς καὶ τὰς προβλέψεις της, τόσον διὰ τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας, ὅσον καὶ διὰ τὴν δημοσιονομικὴν διαχείρισιν τοῦ ἀρξαμένου ἔτους 1963. Ἡ Κυβέρνησις, εἶναι ἀπολύτως πεπεισμένη, ὅτι μὲ τὰς ἐπιδιώξεις της διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ἀναδιαρθρώσεως καὶ περαιτέρω ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας τοῦ τόπου καὶ αἱ ὁποῖαι στηρίζονται, κατὰ κύριον λόγον, εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἰσορροπίαν, τὴν σταθερότητα τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος καὶ τὴν ὀρθὴν διαχείρισιν τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, δηλαδὴ μὲ τὴν γενικὴν σύνθεσιν τῶν σκέψεων, αἱ ὁποῖαι κατευθύνουν τὴν οἰκονομικὴν της πολιτικήν, ἀποφασιστικὰ συμβάλλει εἰς τὴν πραγμάτωσιν τῶν ἀπαραιτήτων προϋποθέσεων, διὰ τὴν οὐσιαστικὴν καὶ ὀργανικὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πέραν ὅμως ὅλων τῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν τούτων σκέψεων καὶ ἐπιδιώξεων, κύριοι βουλευταί, διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἂς τὸ γνωρίζουν οἱ πάντες, δὲν ὑπάρχει ὅριον κόπου καὶ μέγεθος ἐπιμονῆς καὶ προσπαθείας, προκειμένου νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς εὐθύνας της διὰ τὰς τύχας τῆς χώρας. Καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια, πέραν πάσης ἄλλης, ἕνεκα τῆς ὁποίας δύναται ὁ Ἑλληνικὸς λαός, κύριοι βουλευταί, μετὰ βεβαιότητος νὰ προσβλέπῃ εἰς εὐτυχέστερον μέλλον.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 64 τοῦ Κανονισμοῦ, ὁ προϋπολογισμὸς παραπέμπεται εἰς τὴν ἁρμοδίαν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Κύριοι βουλευταί, ὁ βουλευτὴς κ. Ζίγδης, ἐζήτησε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, βάσει τοῦ ἄρθρου 36. Τὸ ἄρθρον 36 λέγει ὅτι ὑπὸ δύο βουλευτῶν δέον νὰ ὑποστηρίζηται πᾶσα πρότασις, ἧς ἀντικείμενον εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι δὲν τηρεῖται ἡ ἡμερησία διάταξις ἢ ὅτι παραβιάζονται αἱ διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν δὲν εἰσήλθομεν ἀκόμη. Παράβασις δὲ τοῦ Κανονισμοῦ δὲν ὑπάρχει, διότι ὁ Κανονισμὸς λέγει ὅτι οἱ Ὑπουργοὶ ἀναπτύσσουν τὰ κατατιθέμενα ὑπ’ αὐτῶν νομοσχέδια. Συνεπῶς, ἐὰν ὁ κ. Ζίγδης θέλῃ νὰ εἴπῃ ἄλλα πράγματα θὰ εἶναι ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ καὶ θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ ὁ λόγος. Σᾶς ἐφιστῶ τὴν προσοχήν, κ. Ζίγδη, διότι δὲν θέλω νὰ νομίσητε ὅτι ἔχω τίποτε μαζί σας. Παρεβιάσθη ὁ Κανονισμὸς ἀπὸ ποῖον καὶ πότε;

§6Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅταν ζητῆται ὁ λόγος ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, ὁ Πρόεδρος πρέπει νὰ εἶναι ψύχραιμος καὶ νὰ ἀκούῃ ἐπὶ ποίου θέματος ζητεῖται ὁ λόγος. Χαρακτηρισμοὶ μάλιστα καὶ κρίσεις καὶ προφητεῖαι ἀπαγορεύονται. Ἀπειλὴ δὲ περὶ ἀφαιρέσεως τοῦ λόγου εἶναι πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἀπᾴδει ἀπολύτως εἰς τὸ ὑψηλόν σας ἀξίωμα. Ἑπομένως, ἐὰν κ. Πρόεδρε, θέλετε νὰ ἦσθε ὁ ρυθμιστὴς τῶν συζητήσεων, ὅπως σᾶς ἐπιβάλλει τὸ ἀξίωμά σας, πρέπει νὰ ἐπιδεικνύετε ψυχραιμίαν καὶ νὰ μὴ ἀπευθύνεσθε δι’ αὐτοῦ τοῦ ἀπειλητικοῦ τρόπου πρὸς τοὺς βουλευτάς.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διότι ἐκινούσατε τὴν χεῖρα ἀπειλητικῶς πρὸς τὸν Πρόεδρον.

§8Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, εἶναι κουραστικὴ ἡ συμπεριφορά σας. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τί εἴπατε; Εἶναι κουραστικὴ ἡ συμπεριφορά μου; Ἀποφεύγω νὰ σᾶς δώσω τὸν ἀνάλογον χαρακτηρισμόν ....

§10Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Διότι ἐκ συστήματος, ὁσάκις ζητῶ τὸν λόγον μοῦ ὁμιλεῖτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διότι τὸν ζητεῖτε, χωρὶς νὰ ἔχετε δικαίωμα.

§12Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὶν μὲ ἀκούσητε, ἀποφθέγγεσθε. Εἶναι πράγματα αὐτὰ ποὺ στέκονται εἰς τὴν λογικὴν καὶ τὴν Κοινοβουλευτικὴν συμπεριφοράν; Εἶναι καταπληκτικόν, πράγματι, αὐτὸ τὸ ὁποῖον συμβαίνει μαζί σας εἰς ἐνίας περιπτώσεις. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα τὸν λόγον, διότι ὑπάρχει μία ἐκ συστήματος παραβίασις τοῦ Συντάγματος, ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ μιᾶς κοινῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Καὶ ἐπὶ αὐτοῦ τοῦ θέματος, ἐὰν εὐδοκῆτε, ἐπιτρέψατέ μου νὰ ὁμιλήσω.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζίγδη, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 36 ἀφορᾷ περιπτώσεις καθ’ ἃς κατὰ τὴν διαδρομὴν τῆς συνεδριάσεως γίνεται παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐὰν σεῖς ἐννοῆτε ὅτι δύνασθε ὁποτεδήποτε θελήσετε νὰ φέρετε θέμα παραβιάσεως δῆθεν τοῦ Συντάγματος, τοῦ Κανονισμοῦ, τῶν νόμων κλπ., αὐτὸ δὲν τὸ προβλέπει ὁ Κανονισμός. Ὁ Κανονισμὸς προβλέπει εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως διὰ τῆς καταθέσεως ἐρωτήσεων ἢ ἐπερωτήσεων.

§14Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Καὶ πάλιν δὲν μὲ ἀφίσατε νὰ εἴπω ποῦ ἔγκειται ἡ παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ. Μάθετε νὰ μὲ ἀφίνετε νὰ ὁμιλῶ, κ. Πρόεδρε. Λοιπόν, κατατεθέντος τοῦ προϋπολογισμοῦ, οὗτος θὰ παραπεμφθῇ βεβαίως εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ἐπιτροπήν, ὅπως ἤδη τὸ ἐπράξατε. Ἐὰν ὅμως, κ. Πρόεδρε, ταὐτοχρόνως δὲν καθορίσητε τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Ἐπιτροπὴ θὰ τερματίσῃ τὸ ἔργον της καὶ θὰ εἰσηγηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτὲ συζήτησις, δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτὲ ψήφισις. Καὶ ἑπομένως θὰ ὑπάρξῃ παραβίασις τοῦ ἄρθρου 60 τοῦ Συντάγματος, ὡς συνέβη καθ’ ὅλην τὴν μεταπολεμικὴν περίοδον. Ἐπειδὴ ἡ ψήφισις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀποτελεῖ βάσιν τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος καὶ βάσιν τῆς πρὸς τὸ Κοινοβούλιον εὐθύνης τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν Δημοσιονομικὴν διαχείρισιν, διὰ τοῦτο ἐφιστῶ τὴν προσοχὴ ὑμῶν ἐπὶ τῶν γενομένων εἰς τὸ παρελθόν. Καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς, ὡς Πρόεδρος, νὰ λάβητε ὅλα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα, οὕτως ὥστε νὰ μὴ καταπατηθῇ καὶ πάλιν ὁ Κανονισμὸς καὶ τὸ Σύνταγμα ἐπὶ τοῦ βασικοῦ αὐτοῦ θέματος τοῦ ἐλέγχου τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως ἀπὸ τὴν Βουλήν. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὅσα εἶπα δικαιολογοῦν πλήρως τὸ αἴτημά μου νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ὑπογραμμίζω μόνον τὴν νευρικότητά σας, ὅταν ὑποπτευθῆτε ὅτι πράγματι θὰ ἐλέγξω ἐπὶ οὐσιαστικοῦ θέματος τὸ Προεδρεῖον καὶ τὴν Κυβέρνησιν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζίγδη, θὰ σᾶς ἀπαντήσω, ἐπειδὴ ὡμιλήσατε διὰ παραβιάσεις τοῦ Κανονισμοῦ κατὰ τὰ προηγούμενα 15 ἔτη. Περὶ αὐτοῦ ὡμιλήσατε. Διότι σήμερον δὲν ἔγινε καμμία παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ σωστὴ ἑρμηνεία. Λοιπὸν ὑπήρξατε ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ, δι’ αὐτὸ ἔχομεν αὐτὰ τὰ ἐπεισόδια. Δυστυχῶς θέλετε νὰ ἑρμηνεύετε τὸν Κανονισμὸν εἰς τὰ μέτρα σας.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ Ν. 3239)1955 περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ κ. Α. Ρουσόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§16Α. ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἐργατικὸν νομοσχέδιον συζητεῖται ἐν τῇ Βουλῇ ἀπὸ πολλῶν ἑβδομάδων. Ἀλλὰ ἡ σύμπτωσις νὰ κατατεθῇ σήμερον καὶ ὁ προϋπολογισμὸς εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀποδεικνύει τὴν γειτνίασιν τῆς σοβαρότητος ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπελπισίαν τῶν ἐργαζομένων ἀπὸ τὴν πλήρη ἄρνησίν των ἀπὸ τὸν προϋπολογισμόν. Τὸ νομοσχέδιον τὸ ἐργατικὸν συνεζητήθη ἐπανειλημμένως καὶ ἐξητάσθησαν σχεδὸν ὅλαι αἱ ἀπόψεις. Παρὰ ταῦτα νομίζω παραμένουν μερικὰ βασικὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐξετασθοῦν. Καὶ πρῶτον ὡς πρὸς τὸν εἰσηγητὴν Ὑπουργόν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἠναγκάσθη νὰ καταθέσῃ, ὡς ἐλέχθη ἀπὸ πλείστους ἐκ τῶν ὁμιλητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἕνα συνονθύλευμα χωρὶς κανένα πρακτικὸν σκοπόν. Ἡ κυριαρχοῦσα σκέψις του εἰς ὅσα εἶπε διὰ τὸ ἐν λόγῳ νομοσχέδιον εἶναι ἁπλῶς τὸ νὰ μὴ κατηγορηθῇ ὅτι τοῦτο χειροτερεύει τὴν ὑπάρχουσαν κατάστασιν. Διὰ τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας κ. Χρυσανθόπουλον τὸ νομοσχέδιον βεβαίως δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς καλόν. Ἀλλὰ διὰ τὸν πολιτικὸν Ὑπουργὸν Ἐργασίας δὲν εἶναι ἐπαρκές. Καὶ δὲν εἶναι ἐπαρκὲς διότι ἢ νὰ τὸ καλυτερεύσωμεν κατὰ 3% ἢ νὰ τὸ χειροτερεύσωμεν κατὰ 5% τὸ γεγονὸς δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν. Σήμερον πρέπει νὰ καλυτερεύσωμεν τὰ πράγματα κατὰ 80%. Ταῦτα ὡς πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας. Τώρα, ὡς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ὡς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἀπεδείχθη δυστυχῶς, ὅτι καὶ εἰς αὐτὸ τὸ νομοθέτημα περιτρέχει τὰ θέματα. Κάμνουν ἐργατικὸν νομοσχέδιον καὶ ἀσχολοῦνται μὲ δευτερευούσας διατάξεις. Τὰ κύρια θέματα ὅμως τὰ περιτρέχει χωρὶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν οὐσίαν των. Διότι δὲν δύναται καὶ ἐπειδὴ δὲν δύναται δὲν τολμᾷ. Καὶ δὲν τολμᾷ εἴτε διότι ἡ προέλευσίς της εἶναι ἀνώμαλος, εἴτε διότι ἐκουράσθη, εἴτε διότι τὰ πρόσωπα ποὺ τὴν συνθέτουν ἐκπροσωποῦν τὸ παρελθόν, εἴτε διότι ἐκάμφθη ἀπὸ τὸν χρόνον, εἴτε διότι ἐκάμφθη ἰδεολογικῶς, δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ χειρισθῇ τὰ μεγάλα σημερινὰ θέματα. Ταῦτα ὡς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ὡς πρὸς τὴν Βουλήν. Ἡ Βουλὴ ἤκουσε τὴν διεκτραγώδησιν τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ἔδωσε τὴν δέουσαν προσοχήν. Διῃσθάνθη ὅτι, ὅπως τὸ θέμα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ τῆς ἀνασυγκροτήσεως, εἶναι πρωτεῦον, οὕτω καὶ τὸ ἐργατικόν, εἶναι καὶ αὐτὸ θέμα μέγα. Διότι τρία εἶναι τὰ μεγάλα θέματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐπιλύσῃ τὸ κράτος. Ἡ παιδεία, ἡ ἐργασία καὶ ἡ ἀνασυγκρότησις. Ἀλλὰ παρεσύρθη καὶ κατήργησε καὶ τὴν δέουσαν προσοχήν, ὅταν εἷς ἐκ τῶν συναδέλφων τῆς ἀριστερᾶς, ὁ κ. Στεργίου ὁμιλῶν κατὰ τὸ ἓν τέταρτον τὸ ὁποῖον περιοριστικῶς καθιερώθη νὰ εἴπῃ ὅτι μία ἐργατικὴ οἰκογένεια πραγματοποιεῖ εἰσόδημα 1500 δρχ. ἐνῷ διὰ νὰ ζήσῃ χρειάζεται τουλάχιστον 3000 δρχ. ἔχει ἔλλειμμα τὸ ἥμισυ. Ἡ Βουλὴ ἤκουσε καὶ ὁ κ. Πρόεδρος ἔκοψε, μὲ τὴν μάχαιραν τοῦ τετάρτου, τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. συναδέλφου ἐκεῖ ποὺ ὅλοι ἔπρεπε νὰ ἐξανιστῶμεν. Διότι πῶς θὰ ζήσῃ μία ἐργατικὴ οἰκογένεια μὲ 1.500 δραχμὰς ἐνῷ χρειάζεται 3.000 μηνιαίως; Πῶς θὰ ζήσῃ μία οἰκογένεια ὑπαλληλικὴ μὲ 3.000 ὅταν χρειάζεται 6.000; Καὶ γεννᾶται ἡ ἀπορία πῶς ἡ Βουλὴ διέκοψε καὶ πῶς ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Σώματος ἐπέμεινεν εἰς τὸ τέταρτον, εἰς αὐτὸ τὸ θέμα ποὺ εἶναι τὸ κύριον θέμα τοῦ ἐργατικοῦ προβλήματος. Κύριοι συνάδελφοι, ὁμολογῶ καὶ δηλῶ ἐπισήμως ὅτι θὰ παρουσιασθῶ ὡς μάρτυς καὶ συνήγορος καὶ θὰ ὑπερασπίσω κάθε ἕνα ποὺ ἐζήτησεν ἐργασίαν, δὲν εὗρε καὶ ἠναγκάσθη νὰ κλέψῃ. Θὰ ἐπιτρέψετε κύριοι συνάδελφοι εἰς τὸν ἑαυτόν σας τὸ ψεῦδος τοῦ νὰ μὴ ἀντιμετωπίζετε τὴν ἀλήθειαν, διότι δυστυχῶς ψευδόμεθα ὅλοι. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁμιλῶν προχθὲς εἶχε μίαν ἔκρηξιν εἰλικρινείας, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς του. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Ἴσως ἡ ἰδιότης του ὡς παλαιοῦ θεωρητικοῦ τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς τὸν ὑπεχρέωσε νὰ εἴπῃ τὴν φράσιν ὅτι οἱ ἐργάται εἰς ὅλα τὰ Κράτη θὰ ὑποφέρουν πάντοτε. Εἶναι ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε συνεπὴς ἀπὸ ὅλους μας. Καὶ ὑπῆρξε συνεπής, διότι δὲν γνωρίζει τὰ ὑπόλοιπα καὶ δὲν ὑποχρεοῦται νὰ γνωρίζῃ ποία εἶναι ἡ τεχνικὴ καὶ ἡ θετικὴ ἐπιστήμη ἡ ὁποία ἐπιτρέπει σήμερον νὰ λύσωμεν ὅλα τὰ ὑλικὰ προβλήματα. Καὶ δικαιολογεῖται. Τουλάχιστον δὲν ἐσιώπησεν. Οἱ ἄλλοι ὅλοι σιωπῶντες ψευδόμεθα. Ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας κατὰ καθῆκον ἔφερε τὸ ὑπὸ κρίσιν Νομοσχέδιον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐψεύσθη. Διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα του. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ εἴμεθα ψεῦσται ἐξ ἐπαγγέλματος. Ὑπάρχει τὸ βασικὸν ἁμάρτημα, ὅτι ἀγνοοῦμεν ὅτι ὁ κόσμος ὅλος μὲ τὴν βοήθειαν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς ἠμπορεῖ νὰ λύσῃ ὅλα τὰ προβλήματά του καὶ ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ ποὺ εἶπα καὶ ἄλλοτε, καὶ εἶναι θλιβερόν, διὰ τὸ ἀστικὸν καθεστὼς ὅτι θὰ ἀναγκασθῇ νὰ ὑποστῇ τὴν παλινδρόμησιν τοῦ κομμουνισμοῦ ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀνίκανον νὰ ἀνανεώσῃ ριζικῶς τὰς μεθοδολογίας του. Σήμερον ἡ οἰκονομία ἔχει νέους κανόνας πραγμάτων οἱ ὁποῖοι βασίζονται εἰς τὴν νέαν τεχνικὴν καὶ ὀργάνωσιν τῆς ζωῆς. Τὸ ἀστικὸν καθεστὼς ἀναγκάζεται σήμερον νὰ ψεύδεται καὶ εἰς τὸ ἐργατικὸν πρόβλημα, ὅπως ψεύδεται καὶ εἰς τὸ ἐκπαιδευτικόν, ὅπως ψεύδεται καὶ εἰς τὸ πρόβλημα τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήλων, ὅπως ἔκαμε ὁ Δῆμος τῶν Ἀθηναίων ἄλλοτε, θὰ πρέπει νὰ συνέρχεται διὰ νὰ λύῃ τὰ θέματα μὲ τὴν ἀλήθειαν. Ἤδη ἡμεῖς ἔχομεν χάσει τὸ θάρρος μας καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐξακολουθοῦμεν νὰ ψευδώμεθα μέχρις ὅτου μᾶς σώσῃ τὸ ΝΑΤΟ ἢ μᾶς ἀπορροφήσουν οἱ ἐρυθροὶ ἐχθροί. Κύριοι, τὸ σημερινὸν κλασσικὸν ἔνδυμα τῆς ἀστικῆς οἰκονομίας, δὲν ἐπαρκεῖ. Καὶ δὲν ἐπιδέχεται ἄλλην ἐπιδιόρθωσιν. Ἢ θὰ κατασκευάσετε ἕνα νέον οἰκονομικὸν ἔνδυμα ἢ θὰ φορέσετε τὸ ἐρυθρόν. Αὐτὸ τὸ ἐρυθρὸν ἔνδυμα εἶναι σὰν τὸν χιτῶνα τοῦ Νέσσου, ποὺ ὅταν τὸ ἔβγαζε ὁ Νέσσος ξεκολλοῦσε καὶ τὸ δέρμα του. Ἴσως δὲν θὰ μπορέσῃ οὔτε ἡ Ε.Κ. νὰ σᾶς σώσῃ. Ἐλπίζω, ἐν τούτοις, ὅτι ἡ Ε.Κ. θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσῃ αὐτὸ τὸ νέον οἰκονομικὸν ἔνδυμα εἰς τὸν τόπον. Ἐὰν ἔχῃ τὴν εὐτυχίαν αὐτὴν εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ δώσῃ τὴν ὀρθὴν λύσιν. Δύνασθε, κύριοι τῆς Συμπολιτεύσεως, νὰ ἱκανοποιηθῆτε μὲ τὴν μέχρι σήμερον πορείαν σας, τὴν πορείαν τοῦ μοιραίου, ποὺ ἄγονται αὐτοὶ καὶ σύρουν καὶ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν καταστροφήν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε καθηγητά, θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ συντομεύσετε, διότι ὁμιλεῖτε ἐπὶ 20′.

§18Α. ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τελειώνω μὲ τὴν παραίνεσιν αὐτὴν πρὸς τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως. Κύριοι, βαίνομεν εἰς τὸ κενὸν καὶ εἰς τὸν κρημνόν. Ὅπως σᾶς εἶπον καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν Βουλὴν ἡ μόνη καλυτέρα καὶ ταχυτέρα λύσις εἶναι ἡ ἑξῆς: Εἴμεθα 78 βουλευταὶ τῆς Ε.Κ. καὶ εἶναι 70 οἱ βουλευταὶ τῆς Ε.Ρ.Ε., οἱ ὁποῖοι εἶναι προοδευτικοὶ ἄνθρωποι καὶ ἐνδεχομένως καὶ 5 τῆς Ε.Δ.Α., οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι κομμουνισταί. Δυνάμεθα νὰ κάμωμεν Κυβέρνησιν ἐκ τῆς Βουλῆς διὰ νὰ δώσῃ λύσεις εἰς τὰ πραγματικὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ. Ἡ λύσις φαίνεται θεωρητικὴ ἀξία ἑνὸς καθηγητοῦ ἔστω καὶ τοῦ Πολυτεχνείου. Ἔχετε τὴν δυνατότητα νὰ ἐγκαταλείψετε τὸ ταχύτερον τὴν μοιρολατρείαν τῆς Ε.Ρ.Ε., διότι κἄθε καθυστέρησις εἶναι εἰς βάρος τοῦ λαοῦ, εἶναι καὶ εἰς βάρος μας, ἀλλὰ κυρίως, εἶναι εἰς βάρος σας.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§20Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἡ Βουλὴ εἴθισται νὰ διακόπτῃ. Μετὰ 3 ὡρῶν ἀκρόασιν ἀριθμῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ὑπολείπονται ἀκόμη 20 βουλευταὶ νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τοῦ Νομοσχεδίου. Κάποτε θὰ πρέπει νὰ τελειώσωμεν.

§22Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ προσπαθήσω νὰ διατυπώσω μόνον γενικὰς σκέψεις. Πρῶτον, διὰ νὰ διατυπώσω ὅτι διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καὶ τὰ τελευταῖα ἴχνη τοῦ ἐλευθέρου δημοκρατικοῦ συνδικαλισμοῦ εἰς τὴν χώραν μας ἐκμηδενίζονται. Τοῦτο δίδει τὴν ἐξήγησιν τῆς πολεμικῆς τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ κατ’ αὐτοῦ ἡ Ε.Κ., καὶ τοῦ πελωρίου ἀπεργιακοῦ κύματος τῶν ἐργαζομένων ποὺ συνταράσσει τὸν τόπον ἀπὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δώσω ἐν γενικαῖς γραμμαῖς τὴν εἰκόνα τῆς ἀσκουμένης Κυβερνητικῆς πολιτικῆς τῆς ἀστυνομεύσεως καὶ κομματικῆς διαβρώσεως τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τῶν Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου, τῶν Κρατικῶν μικτῶν ἢ κοινῆς ὠφελείας ἐπιχειρήσεων περιλαμβανομένων καὶ τῶν μονοπωλιακῶν συμβασιούχων τοιούτων ὡς καὶ τῶν μεγάλων ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων ἡ πιστοδότησις τῶν ὁποίων ἀμέσως ἢ ἐμμέσως ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν αὐθαίρετον κυβερνητικὴν κρίσιν. Ἰδιαιτέρως ἀναφέρομαι εἰς τὸ ραδιόφωνον τὸ ὁποῖον δικαίως ἀπεκλήθη ἀπὸ πολιτικὸν ὀργανισμὸν τοῦ ὁποίου μετεῖχον δύο σημαίνοντα μέλη τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ὡς «ὄργανον ἀποβλακώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ». Ἐπισείω περαιτέρω τοὺς κινδύνους, οἱ ὁποῖοι τελευταίως κατέστησαν ἔκδηλοι καὶ σοβαρώτατοι διὰ τὴν ὑποταγὴν καὶ ἐξόντωσιν τοῦ ἀδεσμεύτου ἀντιπολιτευομένου τύπου. «Εἰς αὐτὸ τὸ πλαίσιον τῆς ἀντιδημοκρατικῆς προσπαθείας τῆς Κυβερνητικῆς φατρίας ἵνα συγκρατηθῇ πάσῃ θυσίᾳ εἰς τὴν ἐξουσίαν πρὸς κατοχύρωσιν τῶν ἀνόμων συμφερόντων τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ὀλιγαρχίας, τοποθετεῖται καὶ ἡ ἀσκουμένη ὑπὸ τῆς ΕΡΕ πολιτικὴ εἰς τὸν συνδικαλιστικὸν τομέα διὰ τῆς ἀστυνομεύσεως καὶ κομματικοποιήσεως τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος. Ἐπεδιώχθη καὶ ἐπετεύχθη τοὐλάχιστον εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος ἡ πλήρης ταύτισις Κυβερνήσεως καὶ συνδικαλιστικῆς ἡγεσίας. Ὁ Ὑπουργὸς Ἐργασίας εἶναι ὁ οὐσιαστικὸς ἡγέτης τῆς ΓΣΕΕ καὶ ὁ Μακρῆς μὲ τὴν παρέαν του εἶναι πράγματι οἱ ἔμμισθοι ὑπάλληλοί του. Μεταξὺ τῆς ἡγεσίας τῆς ἐργατικῆς τάξεως διεκδικούσης τὰ δίκαιά της καὶ τοῦ Κράτους δὲν ὑφίσταται ὁ δημοκρατικὸς διάλογος καὶ ἡ φυσιολογικὴ ἀντιδικία. Τὸ κράτος τῆς ΕΡΕ ἐπιβάλλει δυναμικῶς τὴν θέλησίν του ἐπὶ τῆς συνδικαλιστικῆς δῆθεν ἡγεσίας». Ἐπίσης ἀναφέρομαι εἰς τὸν διωγμὸν ποὺ ὑφίστανται τὰ μὴ πειθαρχοῦντα εἰς τὴν ἀργυρώνητον, συνδικαλιστικὴν ἡγεσίαν συνδικᾶτα. Ἀκόμη ἡ διατήρησις αὐτοῦ τοῦ τρόπου τῆς εἰσπράξεως τῆς εἰσφορᾶς εἶναι θέμα πρὸς συζήτησιν καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν ἀπόψεις ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν ὑπὲρ καὶ ἐναντίον αὐτῆς. Τί εἶναι ἀπαράδεκτον; Ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ οὕτω εἰσπραττομένη νὰ περιέρχεται εἰς τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν. Θὰ ἔπρεπε ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ νὰ περιέρχεται εἰς τὰ συνδικᾶτα καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ θετικὴ δήλωσις τοῦ ἐργαζομένου, ὅτι θέλει νὰ καταβάλλῃ καὶ ὄχι ἀρνητικὴ δήλωσις, ὅτι δὲν θέλει νὰ καταβάλλῃ. Ἂς μὴ κρυπτώμεθα πίσω ἀπὸ τὸ δάκτυλόν μας ποῦ κατατείνει αὐτὴ ἡ δήλωσις, τὸ νὰ ἠμπορῇ ὁ κ. Μακρῆς νὰ λέγῃ ὅτι ἕνα μικρὸν ποσοστὸν ἐδήλωσεν ὅτι ἀρνεῖται νὰ καταβάλλῃ εἰσφοράν. Ἂς θεσπίσωμεν τὴν θετικὴν δήλωσιν, διὰ νὰ ἴδωμεν πόσοι θὰ δηλώσουν νὰ καταβάλλουν τὴν εἰσφοράν των εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι διώκτης τῶν ἰδικῶν των συμφερόντων, τῶν ἐργατικῶν συμφερόντων. Καὶ ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἐπιβαλλομένη ἐνίσχυσις τῶν δευτεροβαθμίων συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων, πῶς ὅμως; Ἀφοῦ τὰ ἐργατικὰ συνδικᾶτα θὰ εἰσέπραττον τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν ἀπὸ τὰ μέλη των, θὰ διέθετον ἐκεῖνα, δι’ ἀποφάσεως μονίμως ἐκδιδομένης ἀπὸ τὴν διοίκησίν των τὴν ἐνίσχυσιν ποὺ θέλει ἡ κλαδικὴ ὁμοσπονδία καὶ ἡ ἀνωτάτη Γεν. Συνομοσπονδία τῶν ἐργατῶν Ἑλλάδος. Δὲν κατοχυροῦται διὰ νόμου τὸ κῦρος μιᾶς ἡγεσίας. Ἐπαφίεται εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἡγετῶν τῶν συνδικάτων τῶν τοπικῶν καὶ τῶν κλαδικῶν ἐὰν πρέπει ἢ ὄχι ... (δὲν ἠκούσθη) ... ἡ ὁποία ἐν ὄψει τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ἔκπτωτος εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι βουλευταί, εἶναι βέβαιον ὅτι τὸ ἄρθρον 27 ἐν τῇ οὐσίᾳ του ἀναγορεύει τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας καὶ τοὺς διαδόχους του εἰς δικτάτορας τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Αὐτὸς θὰ νομοθετῇ ἐφεξῆς, αὐτὸς θὰ καθορίζῃ, ὁ σήμερον καὶ ὁ αὔριον Ὑπουργός, ποῖοι εἶναι ἠσφαλισμένοι, ἐὰν θὰ εἶναι καὶ οἱ ἐργοδόται ἠσφαλισμένοι μαζὶ μὲ τοὺς ἐργάτας, ὑπὸ ποίας συνθήκας θὰ λαμβάνουν, ἐπὶ ποίου ἐπιπέδου σύνταξιν καὶ ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις, πῶς θὰ εἶναι συντεθειμένη ἡ διοίκησις τοῦ ἀσφαλιστικοῦ ὀργανισμοῦ, ποία θὰ εἶναι ἡ διάρθρωσις ἡ ὑπηρεσιακὴ τοῦ ὀργανισμοῦ αὐτοῦ; Ταῦτα πάντα ζητεῖ ὁ κ. Χρυσανθόπουλος νὰ ἀπαλλοτριώσῃ, νὰ ἀπαλλοτριώσῃ ἀναφαίρετα δικαιώματα ἀνέκαθεν γινόμενα σεβαστὰ ὑφ’ ὅλων τῶν Κυβερνήσεων. Αὐτὸ τὸ IMPERIUM ποὺ ἔχουν οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους δὲν τὸ ἀπεμπολοῦν. Θὰ τὸ κρατήσουν, διὰ νὰ ἐκτελοῦν τὴν ἐντολὴν τῶν ἐκλογέων των, νὰ διασφαλίζουν ἑκάστοτε τὰ δικαιώματα τῶν ἠσφαλισμένων, ποὺ περιέχουν τὰς ἰδικάς των εἰσφοράς, τὰς ἰδικάς των θυσίας χάριν μιᾶς γλίσχρου συντάξεως ἢ μιᾶς παροχῆς ἀσθενείας δι’ ἀτυχήματα. Κύριοι βουλευταί, ἐπιθυμῶ νὰ θίξω ἕνα σημεῖον, τὸ ὁποῖον καθ’ ὅσον γνωρίζω τοὐλάχιστον, διότι δὲν παρηκολούθησα συστηματικῶς τὴν συζήτησιν, δὲν ἐθίγη μέχρι τῆς στιγμῆς. Ποία σχέσις αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου μὲ τὰς συμβατικὰς δεσμεύσεις τῆς Ἑλλάδος περὶ συνδέσεως τῆς χώρας μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα; Ἐλπίζω νὰ μὴ ἀγνοῇ ὁ κ. Χρυσανθόπουλος τὸ κείμενον τῶν ἄρθρων 117 καὶ 118 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης, ἤγουν τοῦ καταστατικοῦ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, μὲ τὸ ὁποῖον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ἅπαντες νὰ ἐναρμονίζωμεν τὴν ἰδικήν μας νομοθεσίαν. Τὸ ἄρθρον 117 λέγει ὅτι: «Τὰ κράτη–μέλη συμφωνοῦν ἐπὶ τῆς ... (ἀναγινώσκει) ...». Ἀλλὰ ἰδοὺ τὸ ἄρθρον 118, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄντ–χόκ: «Ἡ ἐκτελεστικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος ἔχει ὡς ... (ἀναγινώσκει) ...». Ἐρωτῶ, κύριε Ὑπουργέ, δὲν θὰ αἰσθανθῶμεν ἐντροπήν, ὅταν θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τοὺς συνεταίρους μας τῆς ΕΟΚ, ὅπου ὁ συνδικαλισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐλεύθερος, ἀλλὰ θετικῶς προστατεύεται, ὅταν ἐμφανιζώμεθα μὲ τοιαύτην νομοθετικὴν μέριμναν, ὁδηγοῦσαν εἰς τὴν πλήρη ὑποταγὴν τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος, εἰς τὴν αὐθαιρεσίαν τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως; Ὅταν καὶ τὰ τελευταῖα ἴχνη τῆς ἐλευθερίας τοῦ συνδικαλισμοῦ ἐξηφανίσθησαν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντικρύσωμεν τὰ μέλη τῆς ΕΟΚ, ἐν ὄψει τῶν συμφωνιῶν, ὑποχρεώσεων καὶ δεσμεύσεων, τὰς ὁποίας ἀνελάβομεν; Ἀλλὰ ἄραγε μήπως ἀγνοεῖ ταῦτα ἡ συνθήκη τῶν Ἀθηνῶν; Μήπως ἡ συνθήκη συνδέσεως τῆς χώρας μας μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. ἀγνοεῖ πάντα ταῦτα; Ὄχι. Τὸ ἄρθρον 2 τῆς συνθήκης τῶν Ἀθηνῶν ἐν προοιμίῳ καθιεροῖ καὶ θεσπίζει ὡς τελικὸν σκοπὸν αὐτῆς τῆς συνθήκης τὴν ἀνύψωσιν τῶν συνθηκῶν ζωῆς ἐκ τῆς ἀπασχολήσεως καὶ ὑπεραπασχολήσεως τοῦ ἐργαζομένου Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ ἐρωτῶ: Ἡ ἀσκηθεῖσα πολιτικὴ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀσκουμένη ἀκόμη εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ αὐτὸν τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει ἡ σύμβασις τῶν Ἀθηνῶν; Δὲν εἶναι μυστικόν, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ὅτι ἐξ ἐπισήμου στατιστικῆς προκύπτει ὅτι ἐνῷ ἡ ἀξία τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἀνέρχεται, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐργαζομένων παραμένει περίπου στάσιμος καὶ σταθερός, ὅπερ σημαίνει ὅτι αὐξάνει ἡ παραγωγικότης τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου. Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν αὔξησιν δὲν τὴν ὀφελεῖται ὁ ἐργάτης. Τὴν ἱκανοποιεῖται ὁ ἐργοδότης. Ἀλλὰ ἀκόμη ἐπικαλεῖται ἡ Κυβέρνησις ἀριθμούς, διὰ νὰ ἀποδείξῃ ὅτι παραλλήλως μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος αὐξάνει καὶ τὸ ἐργατικὸν εἰσόδημα. Αὕτη, κύριοι βουλευταί, εἶναι εἰκονική. Ἐὰν θελήσετε αὐτὴν τὴν αὔξησιν τῶν ἐργατικῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων νὰ τὴν συσχετίσετε μὲ τὴν ραγδαίαν ἄνοδον καὶ παλαιότερον καὶ προσφάτως, προφανῶς τῶν τιμῶν τῶν εἰδῶν ἐκείνων ἀκριβῶς, τὰ ὁποῖα καταναλίσκει ὁ ἐργάτης καὶ ἡ οἰκογένειά του, ἤτοι σάκχαριν, ἔλαιον, ἄρτον ὡς καὶ μὲ τὴν ἔμμεσον φορολογίαν, ἀποθέωσις τῆς φιλολαϊκῆς πολιτικῆς τῆς τελευταίας δεκαετίας, θὰ ἴδητε ὅτι οἱ ἰσχυρισμοὶ τῆς Κυβερνήσεως καταπίπτουν. Καὶ ἄλλοτε εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ σᾶς ἐμφανίσω δύο ἀριθμούς. Δὲν ἀντέχω εἰς τὸν πειρασμὸν νὰ τοὺς ἐπαναλάβω ἀπόψε. Τὸ 1952 οἱ ἔμμεσοι φόροι ἦσαν 4.387 ἑκατ. δρχ., τότε ποὺ ἐκυβέρνα τὸν τόπον μία ὑποκυβέρνησις τοῦ Κέντρου καὶ τὸ ποσοστὸν τῶν ἐμμέσων φόρων ἐπὶ τοῦ συνόλου τῆς φορολογίας ἀνήρχετο εἰς 58,9%. Θέλετε νὰ μάθετε, κύριοι συνάδελφοι, τί λέγουν τὰ στοιχεῖα τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος διὰ τοὺς σημερινοὺς ἀριθμοὺς ἐν ἔτει 1961; Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἀριθμοὺς οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ στοιχεῖα τῆς Διευθύνσεως Ἐθνικῶν Λογαριασμῶν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς ἑξῆς: Κατὰ τὸ ἔτος 1956 τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιον ἰδιωτικὸν εἰσόδημα εἰς τρεχούσας δραχμὰς τῆς περιοχῆς πρωτευούσης ἦτο 10.576 δραχμάς. Τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιον ἰδιωτικὸν εἰσόδημα τῶν ἐπαρχιῶν ἦτο 7.554 ἄνοιγμα μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἀριθμῶν 40%. Κατὰ τὸ 1962 τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιον ἰδιωτικὸν εἰσόδημα τῆς περιοχῆς πρωτευούσης ἦτο 13.422, ἐνῷ τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐτήσιον ἰδιωτικὸν εἰσόδημα εἰς τρεχούσας δραχμὰς εἰς τὴν ἐπαρχίαν ἦτο 10.576. Ἤτοι ἄνοιγμα ἀπὸ 40% εἰς 50%. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀσκηθείσης κατὰ τὴν τελευταίαν ἑπταετίαν οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς ΕΡΕ. Οἱ πλούσιοι πρωτευουσιάνοι λέγει, ἔγιναν ἔτι πλουσιώτεροι. Οἱ πτωχοὶ ἐπαρχιῶτες εὑρέθησαν εἰς ἔτι μεγαλυτέραν εἰσοδηματικὴν ἀπόστασιν ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει παραγνωρίσει πλήρως τὸν ψυχολογικὸν παράγοντα ὅστις ἀποτελεῖ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1 βασικὴν προϋπόθεσιν ἐπιτυχίας ἑνὸς προγράμματος οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, τὸ ὁποῖον, ἂν αὕτη δὲν ἔχει ἐξασφαλισθῆ, ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι ἐπιτυχὲς εἰς τὴν σύλληψιν καὶ ἐκτέλεσιν, τὸ σχέδιον εἶναι καταδικασμένον εἰς πλήρη ἀποτυχίαν, ἐφ’ ὅσον ἄβυσος χωρίζει τὸν λαὸν καὶ τὴν ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν τοῦθ’ ὅπερ συμβαίνει εἰς τὴν χώραν μας. Διότι ἡ ἐχθρότης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Ε.Ρ.Ε. ὀφειλομένη εἰς τὴν ἀντιλαϊκὴν καὶ ἀντιδημοκρατικὴν πολιτικήν της, ἐντείνεται ἔτι μᾶλλον διὰ τῆς ἀσκουμένης εἰδικώτερον εἰς τὸν κοινωνικὸν τομέα πολιτικῆς της. Χάρις εἰς τὸν ἀνένδοτον ἀγῶνα τῆς Ἑνώσεως Κέντρου καὶ παρὰ τὴν λυσσώδη κυβερνητικὴν ἀντίδρασιν ἡ κινητοποίησις τῶν λαϊκῶν μαζῶν καὶ ἐντείνεται καὶ ἐπεκτείνεται ὁσημέραι. Εἰς τὰ φασιστικὰ μέτρα τῆς Ε.Ρ.Ε. κατὰ τῶν ἀπεργούντων ἐκπαιδευτικῶν «ποινικὴ δίωξις, οἰκονομικὸς ἐκβιασμὸς καὶ ἀπειλὴ ἀπολύσεως» ἀπαντᾷ ὁ λαὸς μὲ αὐθορμήτους εἰσφορὰς ὑπὲρ τῶν ἀπεργῶν, τῶν ὁποίων τὸ φρόνημα διατηρεῖται ὑψηλόν. Εἰς τὴν χώραν ὁλόκληρον —μαζὶ μὲ τὰς χιόνας καὶ τὸν πάγον ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ σκορπίζουν τὸ πένθος εἰς τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν ὕπαιθρον τῆς Ἑλλάδος— ἐξαπλοῦται καθημερινῶς τὸ ἀπεργιακὸν κῦμα τῶν ἐργαζομένων ὅλων τῶν κλάδων. Ἡ ΕΡΕ ἐπεδίωξε καὶ ἐπιδιώκει διὰ τῶν ἀντιδημοκρατικῶν μέτρων της τὴν κατάπνιξιν κάθε φωνῆς καὶ ἑστίας ἀντιστάσεως κατὰ τοῦ σημερινοῦ μονοκομματικοῦ, ἀστυνομικοῦ ὀλιγαρχικοῦ Κράτους πρὸς διατήρησιν εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ σημερινοῦ ἡμιδικτατορικοῦ καθεστῶτος ὑπὸ μανδύαν διάτρητον κοινοβουλευτικῆς καὶ συνταγματικῆς νομιμότητος πρὸς κατ’ ἐξακολούθησιν ἐξυπηρέτησιν τῶν πλουτοκρατικῶν συμφερόντων καὶ ἀποτροπὴν τῶν κινδύνων τῆς ἀπειλουμένης λαϊκῆς νεμέσεως. Ὁ ἀνένδοτος ἀγὼν τῆς ἡγεσίας, τῶν στελεχῶν τῆς Ἑνώσεως Κέντρου ἐδημιούργησε τὸ κατάλληλον κλῖμα, ὥστε νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ εὐρεῖα κινητοποίησις τῶν λαϊκῶν μαζῶν μὲ τὴν πρωτοπορείαν τῆς λαϊκῆς νεολαίας, χάρις εἰς τὴν ὁποίαν ἀνατρέπονται τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ ἀποθεμελιωμένα ὀχυρὰ τοῦ χαρτίνου φρουρίου τῆς Καραμανλικῆς Δικτατορίας, τοῦ ἁμαρτωλοῦ καθεστῶτος τῆς βίας καὶ νοθείας. Ἡ Ἕνωσις Κέντρου, ἐπικεφαλῆς τοῦ δημοκρατικοῦ λαοῦ τῆς Ἑλλάδος εὑρίσκεται εἰς τὴν τελευταίαν φάσιν τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος της. Καὶ εἶναι βέβαιον ὅτι πολὺ συντόμως ἡ λαϊκὴ ἐτυμηγορία—ἐλευθέρως καὶ ἀβιάστως ἀπαγγελλομένη—θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν, μετὰ μίαν περίπου ὁλόκληρον 30ετῆ κυριαρχίαν τῆς ἀντιδραστικῆς Δεξιᾶς τὰς προοδευτικὰς πολιτικὰς δυνάμεις τῆς χώρας εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἵνα ὑπηρετήσουν καὶ τὸ Ἔθνος καὶ τὸν λαὸν καὶ τὴν δημοκρατίαν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ε.Κ.).

§23Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, μόνον δύο λέξεις ὡς ἀπάντησις εἰς τὸν κ. Ἀλλαμανῆν. Κύριε Ἀλλαμανῆ, ὁ χαρακτηρισμὸς σας καὶ μόνον ἀποδεικνύει τὴν δύναμιν τοῦ ἀγῶνος σας. Τὸ χάρτινον καθεστώς, ποὺ εἴπατε, δὲν κατέστη δυνατόν, διὰ τοῦ ἀγῶνος σας, τοῦ ἐντόνου τοῦ ἀνενδότου, νὰ τὸ διατηρήσητε. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὄχι μόνον τὸν δυναμισμὸν τοῦ ἀγῶνος σας, ἀλλὰ καὶ τὴν προσοχὴν μὲ τὴν ὁποίαν τὸν τιμᾶ καὶ τὸν παρακολουθεῖ ὁ λαός. Τίποτα ἄλλο πλέον αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα).

§24Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ καθεστὼς ἔπεσε, ἀπομένει ἡ ληξιαρχικὴ πρᾶξις τοῦ θανάτου σας.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λαμπράκης ἔχει τὸν λόγον.

§26Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι πρωτοφανὴς ἡ ἀντίδρασις ἐναντίον τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου, τόσον ἐντὸς τῆς Βουλῆς, ὑπὸ ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅσον καὶ ἐκτὸς αὐτῆς. Διὰ πρώτην φορὰν νομοσχέδιον τοιαύτης φύσεως προεκάλεσε τοιαύτην ἀγανάκτησιν τοῦ ἐργαζομένου κόσμου τῆς χώρας μας, ὥστε ἀπὸ μηνῶν ὁλόκληρος ὁ ἐργατοϋπαλληλικὸς κόσμος τῆς χώρας νὰ κινῆται δι’ ἀπεργιῶν καὶ δι’ ὑπομνημάτων πρὸς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ματαίωσιν τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ζητοῦν ἢ νὰ ἀποσυρθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἢ νὰ τροποποιηθῇ, συμφώνως πρὸς τὰς Διεθνεῖς Συμβάσεις Ἐργασίας 87 καὶ 98. Ἀνεξαρτήτως τῆς πολεμικῆς, ἡ ὁποία ἀσκεῖται ἐναντίον τοῦ νομοθετήματος τούτου ὑπὸ τῶν ἐργαζομένων τάξεων, ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἐντὸς τῆς Βουλῆς, ἀσκεῖ —καὶ δικαίως— δριμεῖαν κριτικὴν ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἔχω εἰς χεῖρας μου ψηφίσματα καὶ ὑπομνήματα διαφόρων ὀργανώσεων τῶν ἐργαζομένων τάξεων, διὰ τῶν ὁποίων ζητοῦν νὰ ἀποσυρθῇ τὸ συζητούμενον σχέδιον νόμου καὶ νὰ ἰσχύσουν αἱ διεθνεῖς συλλογικαὶ συμβάσεις 87 καὶ 98. Ἀναφέρω μερικὰ ἀπὸ τὰ Σωματεῖα αὐτά: 1) Ὁ Σύλλογος Ἐμποροϋπαλλήλων Πειραιῶς καὶ Ἀθηνῶν, 2) Σωματεῖα Ὁδηγῶν καὶ Εἰσπρακτόρων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, 3) Σύλλογος Ὑπαλλήλων Τραπέζης Ἑλλάδος, 4) Συντονιστικὴ Ἐπιτροπὴ Ἐργαζομένων Μαθητῶν καὶ Σπουδαστῶν, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν κατάργησιν τῶν ἄρθρων 20 καὶ 28 καὶ τὴν καθιέρωσιν 6ώρου ἐργασίμου ἡμέρας, 5) Τὸ Δημοκρατικὸν Συνδικαλιστικὸν Κίνημα, 6) Ἕνωσις Ἐργαζομένων Βιομηχανίας Ἀμυλοσακχάρου, 7) Πανελλήνιος Ἕνωσις Τεχνιτῶν Ὑαλουργῶν, 8) Ἕνωσις Συνταξιούχων Ἐργατοτεχνιτῶν Οἰκοδόμων Πειραιῶς, κυρίας καὶ ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως, 9) Ἕνωσις Ἀρτεργατῶν καὶ Σιμιτεργατῶν Πειραιῶς, 10) Ἕνωσις Ἐργατοτεχνιτῶν Κοπῆς καὶ Συσκευασίας Ὑαλοπινάκων Ἑταιρείας Λιπασμάτων, 11) Ἕνωσις Εἰσπρακτόρων Λεωφορείων Πειραιῶς, 12) Σωματεῖον Ἰδιωτικῶν Λεωφορείων Πειραιῶς, 13) Σωματεῖον Τεχνιτῶν Ξυλουργῶν Πειραιῶς καὶ Περιχώρων, 14) Ἕνωσις Ἐργατοτεχνιτῶν Λεβητοποιῶν Πειραιῶς καὶ Μεταλλικῶν Κατασκευῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, 15) Ἕνωσις Μηχανοξυλουργῶν καὶ Κιβωτιοποιῶν Πειραιῶς, 16) Ἕνωσις Ἐργατοτεχνικοῦ Προσωπικοῦ Ἐλαιουργοσαπωνοποιῶν Πειραιῶς, Ἀθηνῶν καὶ Περιχώρων, 17) Σύνδεσμος Ἐργαζομένων Ἀγγειοπλαστῶν Διακοσμητῶν Πειραιῶς, Ἀθηνῶν καὶ Περιχώρων, 18) Σύνδεσμος Συνταξιούχων Μυλεργατῶν, Μακαρονοτεχνιτῶν καὶ Ὑπαλλήλων Μύλων, 19) Σύνδεσμος Κονιαστῶν Πειραιῶς, 20) Ἕνωσις Ἐργατοτεχνιτῶν Μπετὸν–Ἀρμὲ Πειραιῶς «ἡ Πρόοδος», 21) τῶν συνεργαζομένων Ὁμοσπονδιῶν Ἠλεκτρισμοῦ, Λογιστῶν, Τύπου, μὲ 25.000 μέλη, ζητούντων νὰ ἀποσυρθῇ τὸ ἀντεργατικὸν αὐτὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ κατατεθῇ νέον, σύμφωνον μὲ τὸ πνεῦμα τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων Ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98. Ὅλοι οἱ ἐργατικοὶ νόμοι τροποποιοῦνται ἐπὶ τὸ ἀντεργατικώτερον. 40.000 ἐκπαιδευτικοὶ ἀπεργοῦν ἐπὶ 15 ἡμέρας καὶ ὁλόκληρος ἡ κοινὴ γνώμη τοὺς συμπαρίσταται καὶ πολλοὶ τοὺς ἐνισχύουν καὶ οἰκονομικῶς, διὰ νὰ ἐπιτύχουν εἰς τὸν δίκαιον ἀγῶνά των. Πολλοὶ ἐνισχύουν τὸ 15% διὰ τὴν παιδείαν. Δυστυχῶς ἀπόψε ἀκόμη κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Εἰσηγητικῆς Ἐκθέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζει τὴν δαπάνην δι’ οὐδένα κλάδον τῶν ἐργαζομένων. Ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ὅμως ἐδιπλασίασε τὴν Βασιλικὴν χορηγίαν καὶ 6πλασίασε τὴν τοιαύτην πρὸς τὸν Διάδοχον. Κύριοι βουλευταί, πρὸ ἡμερῶν, 1500 λιμενεργάται κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν διότι ἀπὸ τὸ 1958 δὲν ἔλαβον αὔξησιν ἀπὸ τὸν Ο.Λ.Π. Ἡ Διοίκησις τοῦ Ο.Λ.Π. ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἀπεργίας ἐδέχθη αὔξησιν κατὰ 8 δραχμὰς τὸ ἡμερομίσθιον. Ἀλλὰ ἐδημιούργησε τοιαύτας συνθήκας ἐργασίας, ὥστε ἡ αὔξησις αὕτη νὰ ἐξανεμισθῇ καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ο.Λ.Π. ἐξηναγκάσθησαν νὰ κατέλθουν σήμερον εἰς 48ωρον ἀπεργίαν διαμαρτυρίας. Ἐπορεύθησαν ἀπὸ τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Πειραιῶς μετὰ τῶν οἰκογενειῶν των πρὸς τὴν διοίκησιν τοῦ Ο.Λ.Π. Ἐπενέβη ὅμως ἡ ἀστυνομία, ἡ ὁποία κατὰ βάρβαρον τρόπον, ἐξυλοκόπησε καὶ ἐποδοπάτησε πολλοὺς ἀπεργούς, ὑπάρχουν δὲ καὶ πολλοὶ τραυματίαι. Χίλιοι πεντακόσιοι λιμενεργάται ἔχουν κλεισθῆ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ποὺ ὁμιλῶ εἰς τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Πειραιῶς, κηρύξαντες ἀπεργίαν πείνης. Ὑπάρχουν δὲ καὶ πολλοὶ τραυματίαι ἐξ ὧν τρία μικρὰ παιδιὰ ἡλικίας 3 ἐτῶν. Κύριοι βουλευταί, ὡς βουλευτὴς Πειραιῶς, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ καταγγείλω τὴν βάρβαρον μεταχείρισιν τῶν ἀπεργῶν ὑπὸ τῆς ἀστυνομίας, πολλοὶ τῶν ὁποίων εὑρίσκονται κλεισμένοι εἰς τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον μὲ ἐπιδέσμους, λόγῳ τραυματισμῶν των. Ἐκδηλοῦμεν τὴν συμπάθειάν μας καὶ τὴν συμπαράστασίν μας πρὸς τὴν συμπαθῆ τάξιν τῶν Λιμενεργατῶν Πειραιῶς. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπε κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν ὅτι ἡ μετανάστευσις τῶν νέων εἰς τὴν ξένην ὀφείλεται εἰς τὴν ἔλλειψιν ἄρτου, εἰς τὴν ἔλλειψιν εὐημερίας εἰς τὸν τόπον μας. Παραλλήλως, ὁ Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος εἰς Ν. Ὑόρκην κ. Χριστογιάννης εἰς διάλεξίν του τῆς 10)1)1963 ἀπέδωσε τὴν μετανάστευσιν τῶν νέων εἰς τὴν ξένην ὄχι εἰς οἰκονομικὰ αἴτια, ἀλλὰ εἰς τὴν ροπὴν τοῦ Ἕλληνος διὰ περιπέτειαν, διότι τὸν ἕλκει τὸ ἄγνωστον. Ἔχομεν δηλαδὴ δύο διαφορετικὰς ἐπισήμους ἀπόψεις διὰ τὰ αἴτια τῆς μεταναστεύσεως τῶν νέων. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἐγκατάλειψις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς νέους, λόγῳ ἐλλείψεως ἐργασίας δὲν παρατηρεῖται μόνον εἰς τὸν ἐργατικὸν τομέα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ἀθλητικόν. Ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία προπολεμικῶς ἦτο πρώτη εἰς τὸν ἀθλητικὸν τομέα εἰς τὴν Βαλκανικήν, ἤδη ἔχει περιέλθη τελευταία εἰς τὰ Βαλκάνια εἰς τὴν σειρὰν τῶν ἀθλητικῶν ἐπιδόσεων καὶ εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀθλητῶν. Ἡ Ἑλλὰς ἔχει 70.000 ἀθλητάς. Ἡ Βουλγαρία ἔχει 1.050.000, ἡ Γιουγκοσλαυΐα 2.000.000 καὶ ἡ Ρουμανία 2.500.000 ἀθλητάς. Αἱ Βαλκανικαὶ χῶραι ποὺ ἐδιδάχθησαν ἀπὸ ἡμᾶς τὸ τὶ εἶναι ἀθλητισμός, ἔχουν σήμερα Ὀλυμπιονίκας. Οἱ Ἰάπωνες, οἱ ὁποῖοι θὰ ὀργανώσουν τοὺς προσεχεῖς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνας τὸ 1964, προσκαλοῦν ἐφέτος εἰς προολυμπιακοὺς ἀθλητικοὺς ἀγῶνας 285 ἀθλητὰς ἀπὸ διαφόρους χώρας χωρὶς νὰ καλέσουν τὴν Ἑλλάδα, ἀσφαλῶς μὲ τὴν αἰτιολογίαν ἐλλείψεως ἱκανῶν ἀθλητῶν. Διότι ἡ παράλειψις νὰ καλέσουν τὴν Ἑλλάδα, μόνον ἔτσι μπορεῖ νὰ ἐξηγηθῇ. Ὅτι δὲν ἔχομεν Ἀθλητισμὸν περιωπῆς. Ἡ ἡμερησία ἐφημερὶς «Ἀθλητικὴ Ἠχὼ» ἡ ὁποία κυκλοφορεῖ εἰς 50.000 φύλλα καὶ διαβάζεται ἀπὸ 1.000.000 φιλάθλους τὴν ἡμέρα, γράφει τὰ ἑξῆς σχετικῶς μὲ τὴν ἀνεργίαν τῶν ἀθλητῶν καὶ τὴν ἔλλειψιν ἀπασχολήσεως αὐτῶν. «Ἀνεχώρησαν 7 παῖκται διὰ Ν. Ἀφρικήν, δι’ ἐξεύρεσιν ἐργασίας. Συγκινητικαὶ σκηναὶ εἰς τὸ Ἀεροδρόμιον». Εἰς ἄλλο φύλλο γράφει: «Ἡ αἱμορραγία συνεχίζεται: «οἱ Κεμαλίδης, Λέανδρος, Καραβέργος, Μηταριώτης, Χατζηκώστας καὶ 4 ἀκόμη ἀναχωροῦν διὰ τὴν Ἀμερικήν». Εἰς ἄλλο φύλλο γράφει: «4 ἀκόμη παῖκται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ καλυτέραν τύχην». Εἰς ἄλλο φύλλο: «Ὁ ἄσσος Μαραμενίδης τοῦ Αἰγάλεω, ἀναχωρεῖ διὰ Ν. Ἀφρικὴν δι’ ἀνεύρεσιν ἐργασίας». Εἰς ἄλλο φύλλο γράφει: «Ὁ Δεϊμέζης εἰς Ἀφρικὴν διὰ καλυτέραν τύχην». Κύριοι βουλευταί, ἐπιβάλλεται νὰ σταματήσῃ ὁ κατήφορος τῆς μεταναστεύσεως διότι εἰς τὸν τομέα ἰδιαιτέρως τοῦ ἀθλητισμοῦ διερχόμεθα κρίσιν σοβαρωτάτην. Προτείνω νὰ ἐξευρεθοῦν ἐργασίαι εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀνέργους πρωταθλητὰς καὶ ποδοσφαιριστὰς καὶ νὰ ἀναδιοργανωθῇ ἐκ βάθρων ὁ καταρρεύσας ἀθλητισμός μας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἶπεν πρὸ ὀλίγου, ὁμιλῶν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διαθέτει ἐκτὸς τοῦ Πρὸ–Πὸ τεράστια ποσὰ διὰ τὴν ἀθλητικὴν κίνησιν. Τὰ ποσὰ αὐτά, κ. βουλευταί, δὲν φθάνουν στὰ Σωματεῖα. Τὰ διαχειρίζονται 50 πρόσωπα ἐπὶ 30 χρόνια συνεχῶς, οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι χωρὶς νὰ ἐπέλθῃ οὐδεμία πρόοδος εἰς τὸν ἀθλητισμόν, καὶ χωρὶς νὰ ὑπόκεινται εἰς ἔλεγχον ὑπὸ ὁρκωτῶν λογιστῶν, ὡς ἔχω ζητήσει κατ’ ἐπανάληψιν διὰ σχετικῶν μου ἐρωτήσεων εἰς τὴν Βουλήν. Πότε θὰ παραμερισθοῦν οἱ λυμεῶνες τοῦ ἀθλητικοῦ ἱδρῶτος; Πότε θὰ ἐκδιωχθοῦν οἱ ἀθλητοπατέρες; Πότε θὰ μπῇ τάξις εἰς τὸν ἀθλητισμόν μας; Κύριοι βουλευταί, συμφώνως πρὸς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου, σκοπὸς αὐτοῦ εἶναι ἡ προσαρμογὴ τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98. Ἐν τούτοις μνημονεύονται σήμερον Ἀναγκαστικοὶ Νόμοι σαφῶς ἀντεργατικοὶ οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν καὶ σήμερον. Κύριοι βουλευταί, δὲν νοεῖται προσαρμογὴ τῆς ἐργατικῆς μας νομοθεσίας πρὸς τὰς Διεθνεῖς Συμβάσεις Ἐργασίας ἄνευ καταργήσεως τῶν νόμων αὐτῶν. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ματαιοῦται οὐσιαστικῶς πᾶσα περαιτέρω αὔξησις τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, διότι καθιεροῦται ἕνα πολυδαίδαλον σύστημα συνάψεως συλλογικῶν συμβάσεων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἐπέτυχε νὰ καταργήσῃ ὡρισμένα κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἰατρῶν τοῦ Ι.Κ.Α., ἰδιαιτέρως ὅμως τὸ ΤΕΑΠΟΚΑ, διὰ τὸ ὁποῖον ἐπλήρωναν εἰσφορὰν ἀπὸ 5ετίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἀπέδειξε ὅτι διαπνέεται ἀπὸ ἀντιϊατρικὴν νοοτροπίαν. Κύριοι βουλευταί, οὐσιῶδες προνόμιον τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου πρὸς τὸν Μακρῆν, εἶναι ὅτι μόνον αὐτὸς θὰ ὑποδεικνύῃ τὸ ἐργατικὸν μέλος εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον. Ἕτερον προνόμιον πρὸς τὸν Μακρῆν εἶναι ὅτι θὰ διορίζῃ τὸν ἐκπρόσωπον τῶν ἐργαζομένων εἰς τοὺς διαφόρους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Καταργοῦνται, ἐπίσης τὰ 6 Διαιτητικὰ Δικαστήρια καὶ γίνεται ἕνα τὸ ὁποῖον ἐγκαθίσταται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, καὶ συνεπῶς θὰ εἶναι ἐξάρτημα τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Καὶ ἔτσι αἱ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀναμένωνται ἀπὸ τὸ δευτεροβάθμιον αὐτὸ δικαστήριον, θὰ χρονίζουν καὶ δὲν θὰ ἐπιτύχουν τοῦ σκοποῦ των, ὅταν προσφύγουν εἰς αὐτὸ αἱ διάφοροι ὀργανώσεις.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λαμπράκη, ὁμιλεῖτε ἤδη 20′ λεπτά.

§28Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου προτείνονται τροποποιήσεις τοῦ Ν. 3239)55, καὶ συγκαλύπτεται καὶ ἐνισχύεται ἡ ἐπέμβασις τῆς διοικήσεως εἰς τὰ Διαιτητικὰ Δικαστήρια. Ἐνῷ καταργεῖται τὸ ἄρθρον 20 τοῦ νόμου 3239)1955, ἐν τούτοις προστίθενται καὶ νέαι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι καθιστοῦν πλέον προσφορωτέραν τὴν ἐπέμβασιν τῆς διοικήσεως εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις, εἶναι δὲ ἀντίθετοι πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων. Ὑπὸ τὸ πρόσχημα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καταργεῖ τὸ ἄρθρον 29 τοῦ Ν. 3239)55 διατηρεῖ τὸ δικαίωμα παραπομπῆς εἰς συλλογικὴν διαιτησίαν πᾶσαν διαφορὰν μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργαζομένων. Καὶ ἂν δὲν συμφωνοῦν οἱ ἐργάται καὶ θέλουν νὰ κάμουν ἀπεργίαν, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ παραπέμψῃ τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸ Διαιτητικὸν Δικαστήριον καὶ οἱ ἐργάται ἐπὶ 45 ἡμέρας δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ κάμουν ἀπεργίαν, δηλαδὴ καταργεῖται τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, τὸ ὁποῖον εἶναι κατοχυρωμένον ἀπὸ αὐτὸ τοῦτο τὸ Σύνταγμα. Αὐτὸ δεικνύει τὴν φιλεργατικότητα τῆς Κυβερνήσεως. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ μᾶς εἴπῃ ποία εἶναι ἡ θέσις του καὶ ἂν ἐπιδοκιμάζῃ τὰ θλιβερὰ γεγονότα τῆς φασιστικῆς ἐπιθέσεως τῆς ἀστυνομίας ἐναντίον τῶν ἀθώων λιμενεργατῶν. Περιμένω μίαν ἀπάντησιν νὰ μᾶς εἴπητε ἂν τὰ ἐπιδοκιμάζετε καὶ ποία εἶναι ἡ θέσις, τὴν ὁποίαν παίρνετε.

§29Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ὅταν θὰ τελειώσετε, κ. Λαμπράκη, θὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§30Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ κεφάλαιον, τὸ ἀφορῶν τὴν ἀσφαλιστικὴν νομοθεσίαν, ἐγὼ δὲν ἠμπόρεσα νὰ καταλάβω ἐπὶ ποίας ἀρχῆς στηρίζονται αἱ εἰσαγόμεναι σχετικαὶ διατάξεις. Ἱδρύονται ἐπικουρικὰ ταμεῖα, περικόπτονται παροχαί, λόγῳ οἰκογενειακῆς ἀνεπαρκείας, καὶ λαμβάνονται διάφορα ἄλλα μέτρα ἐναντίον τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων. Κύριοι βουλευταί, τελειώνω, ἐπειδὴ ὁ χρόνος εἶναι πολὺ ὀλίγος, δὲν ἠμπόρεσα νὰ ἀναπτύξω ὅλον τὸ θέμα. Θὰ ἤθελα νὰ τονίσω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον εἶναι καθαρῶς ἀντεργατικόν. Τὸ ἀποδοκιμάζομεν καὶ ζητοῦμεν νὰ ἀποσυρθῇ. Ἐπίσης ζητοῦμεν νὰ ληφθοῦν μέτρα ὑπὲρ τῆς ἐργατικῆς τάξεως τῆς Ἑλλάδος, διότι εἶναι ἡ σπονδυλικὴ στήλη, μαζὺ μὲ τοὺς ἀγρότας, τῆς Ἑλλάδος. Θὰ καταδικάσωμεν τὸ νομοσχέδιον καὶ θὰ δευτερολογήσω, ἐφ’ ὅσον δὲν ἠδυνήθην νὰ τελειώσω τὴν ὁμιλίαν μου. (Χειροκροτήματα).

§31Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐὰν πρέπει νὰ ἀποδοκιμάσωμεν κάτι, εἶναι αἱ ἀνακρίβειαι τὰς ὁποίας ἔφερεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος ὁ κ. Λαμπράκης. Ἀνέφερε συγκεκριμένως, ὅτι ὑπάρχει εἰκοσιπεντὰς τραυματισμένων, ἐν οἷς καὶ παιδία 3 ἐτῶν καὶ δὲν ἐνθυμοῦμαι καὶ τὶ ἄλλο. Ἐζήτησα πληροφορίας, διότι δὲν ἐγνώριζα τί εἶχε συμβῆ καὶ μὲ πληροφοροῦν ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν Πειραιῶς, ὅτι ὑπάρχει ἕνας ἀστυφύλαξ καὶ αὐτὸς ἐλαφρότατα. Συνεπῶς, ἂν χρειάζεται κάτι νὰ ἀποδοκιμασθῇ, εἶναι, πῶς ἄλλως νὰ τὸ εἴπω, ἡ προχειρότης μὲ τὴν ὁποίαν ὁ κ. συνάδελφος ἔφερεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος καὶ ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου μάλιστα βήματος, αὐτοῦ τοῦ εἴδους καὶ τῆς ἐκτάσεως τὰς ἀναληθείας.

§32Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν θέμα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνεφέρθη εἰς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἐσεῖς ἀναφέρατε.

§34Γ. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ζητῶ τὸν λόγον, διότι τὸ θέμα εἶναι προσωπικόν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι ἔδωσα ἀνακριβῆ ἀριθμὸν τραυματιῶν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἀναφέρατε, ἐπαναλαμβάνω, ἕνα ἀριθμὸν καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησεν ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ, δὲν ἐδημιουργήθη προσωπικὸν θέμα. Μὴ ἐπιμένετε. Κύριοι βουλευταί, ὑπεβλήθη πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν περὶ ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως τοῦ προκειμένου σχεδίου νόμου, ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: Πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνωμεν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ συλλογικῶν συμβάσεων καὶ τὴν διενέργειαν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1963 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Θ. Παππᾶς, Α. Γιάννου, Ι. Εὐαγγελίδης, Ε. Ἀρβανιτάκις, Η. Μπρεδήμας, Β. Ἐφραιμίδης, Θ. Λυμπερίδης, Χ. Ρουχωτᾶς, Ι. Διαμαντόπουλος, Α. Πετραλιᾶς, Ε. Σακελλάρης, Μ. Στεφανίδης, Ν. Ζορμπᾶς, Δ. Παπαδόπουλος, Ι. Μελᾶς, Θ. Παπαπαναγιώτου, Γ. Ἀναγνωστόπουλος, Γ. Καραγκιώζης, Φ. Μαῦρος. Θὰ παρεκάλουν τοὺς ἀξιοτίμους κ. συναδέλφους, τοὺς ὑποβαλόντας τὴν πρότασιν, ὅπως μὴ ἐπιμείνουν εἰς τὴν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως. Θὰ ἠδύναντο νὰ ὁμιλήσουν δύο εἰσέτι ἐκ τῶν ἐγγεγραμμένων καὶ ἀκολούθως νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§36Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ὁμιλῶμεν ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Καραγκιώζη, σεῖς παλαιὸς κοινοβουλευτικὸς δὲν δύνασθε νὰ προβάλητε αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμόν. Παρευρίσκονται εἰς τὴν αἴθουσαν ἀρκετοὶ συνάδελφοι καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις ἐπ’ ὀλίγον ἀκόμη.

§38Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ συμβιβασμοὺς δὲν λύεται τὸ θέμα.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ἐπιμένετε εἰς τὴν πρότασίν σας, τὸ Προεδρεῖον διαπιστῶνον ἔλλειψιν ἀπαρτίας, εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ λύσῃ τὴν συνεδρίασιν. Λύεται ἡ συνεδρίασις ἐλλείψει ἀπαρτίας, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.45′ μ.μ.)