1963.01.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 32α

Δευτέρα 21 Ἰανουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.20′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Περρωτῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Α. ΠΕΡΡΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 142)14.11.1962 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὴν συγγραφήν, κρίσιν καὶ ἔκδοσιν διδακτικῶν βιβλίων κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Βολουδάκης, Ε. Σαββόπουλος, Ν. Μάρτης, Ε. Κοθρῆς, Π. Ξενοδοχειάρης καὶ Ε. Κεφαλογιάννης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ἀρτοποιείων, μεταφορᾶς τῶν ἀρτοποιητικῶν ἀδειῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων σχετικῶν μὲ τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ ἀρτοποιητικοῦ ἐπαγγέλματος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος, Ι. Ἠλιόπουλος καὶ Σ. Πολυζωγόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Κλῆς, Α. Καλατζάκος καὶ Χ. Μπουγᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἀδελφῶν Γ. Κανταρτζῆ τοῦ Γεωργίου, κατοίκων Φερρῶν–Ἕβρου, αἰτουμένων ὅπως ἀπαλλαγῶσι τῆς εἰσφορᾶς ὑπὲρ τοῦ Ο.Γ.Α. κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Ἠλιοῦ καὶ Θ. Παππᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Μανταμάδου — Λέσβου, αἰτουμένου ἀπόλυσιν τοῦ πολιτικοῦ κρατουμένου Τηλεμάχου Μεταξωτοῦ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Τσόχας καὶ Ε. Σακελλάρης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου συνταξιούχων ἀναπήρων ΙΚΑ καὶ ΤΕΑΜΚ κλπ. Βόλου, αἰτουμένων λῆψιν μέτρων δι’ οἰκονομικὴν ἀνόρθωσιν ΤΕΑΜΚ κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου ὁδηγῶν καὶ βοηθῶν ὑπαλλήλων αὐτοκινήτων Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ περιφερείας, αἰτουμένου τοποθέτησιν ἱκανοῦ ἀριθμοῦ καινουργῶν λεωφορείων καὶ ἐπιβατικῶν ταξὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν ὑπεραστικῆς συγκοινωνίας Νομοῦ Ἕβρου. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Κουφοβούνου, αἰτουμένου ἠλεκτροδότησιν τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Χιωτάκης, Λ. Κύρκος καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν εἰς φυλακὰς Καλάμου–Κρήτης πολιτικῶν κρατουμένων κλπ., αἰτουμένων ἀπόλυσίν των. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Δωροθέας συζύγου Δημητρίου Κατραντζᾶ, κατοίκου Ὀρεστιάδος, αἰτουμένης εἰσαγωγὴν τοῦ ἀσθενοῦντος τέκνου της εἰς Νοσηλευτικὸν Ἵδρυμα. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Στεργίου Σταύρου, κατοίκου Πύργου– Ἕβρου, αἰτουμένου χορήγησιν τουριστικοῦ διαβατηρίου πρὸς μετάβασίν του εἰς Οὐγγαρίαν κλπ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 349220) 10.1.1963 ἐγγράφου του, ἀνακοινοῖ, ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὰς Τραπέζας Ἑλλάδος καὶ Ἐθνικήν, διὰ χορήγησιν δανείου εἰς «Ὀλυμπιακὴν Ἀεροπορίαν Α.Ε.». Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Δ. Καρατζένης, καταθέτει ἀναφορὰν ἰδιοκτητῶν γεωργικῶν ἑλκυστήρων Ἄρτης, αἰτουμένων ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ δι’ αὐτῶν μεταφορὰ ἀγροτικῶν προϊόντων τῶν γεωργῶν τῆς περιοχῆς των. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος κ. Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου μισθωτῶν ὑπαλλήλων ἐπαγγελματιῶν ὁδηγῶν–βοηθῶν καὶ εἰσπρακτόρων αὐτοκινήτων Ἀργολίδος «Ἑρμῆς», αἰτουμένων ὅπως τὰ μέλη του χρησιμοποιηθῶσιν εἰς δρομολογηθέντα αὐτοκίνητα γραμμῆς Ναυπλίου–Ἀθηνῶν καὶ Ναυπλίου–Ἄργους. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Διονυσίας Ἰωαννίδου, αἰτούσης ὅπως ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπιτρέπῃ εἰς τὰς Τραπέζας τὴν χορήγησιν δανείων ἐπὶ ὑποθήκῃ ἀκινήτων. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Νικολάου Ρωμανίδη, κατοίκου Δράμας καὶ ἀποφοίτου Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἀλεξανδρουπόλεως, αἰτουμένου διορισμόν του. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Δ. Κελτεμλίδης, διὰ τηλεγραφήματός του, διαμαρτύρεται διὰ διώξεις δημοκρατικῶν πολιτῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν γονέων καὶ κηδεμόνων τῶν μαθητῶν τοῦ 4θεσίου δημοτικοῦ σχολείου Πραγγίου, αἰτουμένων συμπλήρωσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἐν λόγῳ δημοτικοῦ σχολείου.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνακοινῶ ἐπίσης, ὅτι οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σακελλάρης, Ι. Παπαδημητρίου, Θ. Παππᾶς, Κ. Χιωτάκης, Η. Ἠλιοῦ, Α. Μπριλλάκης, Β. Ἐφραιμίδης, Ν. Τσόχας, Ε. Μπενᾶ, Σ. Ἠλιόπουλος, Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Γιάννου, Γ. Στεργίου, Δ. Κελτεμλίδης, Γ. Τσαρουχᾶς καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, καταθέτουσι, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, πρότασιν νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4249)1962 Ν. Δ. «περὶ αὐξήσεως τῆς Βασιλικῆς χορηγίας καὶ τῆς χορηγίας τῆς Α.Β.Υ. τοῦ Διαδόχου».

§4Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχομεν καταθέσει καὶ ἄλλας δύο προτάσεις νόμου, αἱ ὁποῖαι ἂν καὶ ἔχουν παρέλθῃ δύο μῆνες ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς νέας Συνόδου, δὲν ἔχουν παραπεμφθῆ εἰσέτι εἰς τὴν ἁρμοδίαν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Θὰ παρεκάλουν, ὅπως παραπεμφθοῦν εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἥτις νὰ ὑποβάλῃ τὴν ἔκθεσίν της καὶ νὰ ἔλθουν τὸ γρηγορώτερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος προτάσεις νόμου ἐστάλησαν εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον διὰ τὴν ὑποβολὴν τῆς ἀπαιτουμένης κατὰ τὸ Σύνταγμα ἐκθέσεως τούτου. Πρὸ ἡμερῶν, μάλιστα, ἐδόθη ἐντολὴ ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τοῦ Σώματος πρὸς τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν τῆς Βουλῆς, ὅπως γίνῃ ὑπόμνησις εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον διὰ τὴν ὑποβολὴν τῆς ἐκθέσεως, ὅτε θέλουν εἰσαχθῆ αἱ σχετικαὶ προτάσεις ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς 18.1.1963.

§6Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῶν πρακτικῶν, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν εἰσέτι ἐπικυρωθῆ λόγῳ τοῦ ὅτι εἶχον παρεισφρήσει ὡρισμέναι ἀβλεψίαι καὶ ἔχει γίνει ἀνατύπωσις τούτων, ὑπάρχει ἀντίρρησις;

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, τὰ πρακτικὰ τῆς παρελθούσης Πέμπτης 17.1.1963 ἐπικυροῦνται. Ἐπὶ τῶν πρακτικῶν τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς 18.1.1963;

§10Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἀναβληθῇ ἡ ἐπικύρωσίς των ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται προσωρινῶς ἡ ἐπικύρωσις τῶν Πρακτικῶν τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ., β) τῆς Νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ἔχει τὸν λόγον.

§12Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἤθελα ἐν πρώτοις νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος κατηγόρησε τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ἰδίᾳ τὴν Ε.Κ. καὶ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς προχθές, ἀπαντῶν εἰς τοὺς εἰσηγητὰς τῆς μειοψηφίας, εἰπὼν ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐν τῷ συνόλῳ της καὶ ἰδίᾳ ἡ Ε.Κ., ἀπὸ λόγους κωλυσιεργείας, ἀντιτάσσεται εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Ἡ κατηγορία αὐτὴ εἶναι ἄδικος, διότι ὑπάρχουν ἔγγραφοι ἀποδείξεις, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ ἰδίᾳ ἡ Ε.Κ. ἀσκεῖ πάντοτε καλόπιστον ἔλεγχον. Ὑπομιμνήσκω, ὅτι ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως εἶχον ἔλθει καὶ ἄλλα σχέδια Ν. Δ)των, ἕνα περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν ἐργαζομένων ἐν Γερμανίᾳ καὶ δεύτερον περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν ἰατρῶν τοῦ ΙΚΑ. Εἰς τὸ πρῶτον ἤμην εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε χρόνος νὰ γίνῃ συζήτησις, ἐπρότεινον ὅπως γίνῃ δεκτὸν τοῦτο ἄνευ συζητήσεως, ὅπως καὶ ἐγένετο. Τὸ αὐτὸ ἔκαμε καὶ ὁ κ. Κοκκέβης, ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας διὰ τὸ νομοθέτημα περὶ ἰατρῶν τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐξ ἄλλου προκύπτει, ὅτι ἡ κριτικὴ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἰδίᾳ τῆς Ε.Κ. εἶναι καλόπιστος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας κατέκρινεν, ἐπίσης, τὴν Ε. Κ. διὰ τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἤσκησεν εἰς τὸ παρελθόν, παρατηρήσας εἰς τὸν συνάδελφον κ. Ζορμπᾶν, ὅτι δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ μέμφεσθε τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ ὁμιλῆτε περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, ὅταν δὲν ἐψηφίσατε κανένα νόμον ἀναφερόμενον εἰς τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας καλλίτερον τοῦ προτεινομένου. Ἤθελα νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς, ἐπὶ τῆς κατηγορίας αὐτῆς, ὅτε εἶχον τὴν τιμὴν νὰ διευθύνω τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, κατὰ τὸ ἔτος 1951, ὅτε μὲ βοηθοὺς ἐκλεκτὰ στελέχη τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς κ. Χρυσανθόπουλος, καὶ οἱ Κλαδᾶς, Πολυχρόνης, Μαλατέστας, Τρίμης, Σταμπέλος, Παλαιολόγου καὶ ἄλλοι, εἰσηγήθην καὶ ἐγένοντο νόμοι τοῦ Κράτους: 1) Ὁ νόμος 1846)1951, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὰς κακοποιήσεις ποὺ ὑπέστη βραδύτερον, ἐπὶ Κυβερνήσεως τῆς Δεξιᾶς, ἀποτελεῖ τὸν βασικὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ρυθμίζει τὰς σχέσεις 700.000 ἠσφαλισμένων καὶ 120.000 συνταξιούχων πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. 2) Τὸν Α. Ν. 1803)1951, περὶ προστασίας τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, βάσει τοῦ ὁποίου ἐθεσπίσθη, ὥστε οἱ ἀγωνιζόμενοι διὰ τὰ συμφέροντα ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἐκπροσωποῦν, νὰ μὴ ἀπολύωνται ἀπὸ τοὺς ἐργοδότας των. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, εἴμεθα οἱ πρῶτοι ποὺ ἐθεσπίσαμεν νόμον περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. 3) Ὑπάρχει ὁ νόμος 1834, περὶ ἑνοποιήσεως τῆς Ἐργατικῆς Νομοθεσίας. Συνεκροτήσαμεν εἰδικὴν Ἐπιτροπὴν ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονας, ἥτις νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ἀποκάθαρσιν τῆς Ἐργατικῆς Νομοθεσίας. 4) Ἀναφέρω τὸν Α. Ν. 1798, περὶ ἐποπτείας καὶ ἐλέγχου τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, διὰ τοῦ ὁποίου ἠθελήσαμεν νὰ ἀπομακρύνωμεν τὴν πολιτικὴν ἀπὸ τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Καθορίσαμεν δι’ αὐτοῦ, ὅπως οἱ Πρόεδροι τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν νὰ μὴ προέρχωνται ἀπὸ ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, οἵτινες νὰ περιορισθοῦν εἰς τὴν θέσιν τοῦ Κυβερνητικοῦ Ἐπιτρόπου. Συνεκροτήθη, βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ, εἰδικὴ Ἐπιτροπή, ἥτις κατήρτησεν ἕνα πίνακα ἀπὸ Δικαστικοὺς Λειτουργοὺς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου καὶ εἰδικοὺς ἐπιστήμονας, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ ἠδύνατο ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας νὰ διορίζῃ ἑκάστοτε τοὺς Προέδρους τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν καὶ τοῦ Α. Ν. 1836)1951 περὶ προστασίας τῶν πολεμιστῶν. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν σχέδιον νόμου περιλαμβάνει διατάξεις, αἱ ὁποῖαι θίγουν ὅλα τὰ θέματα ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Περιλαμβάνει διατάξεις καί τινας φιλεργατικάς, αἵτινες θὰ ἠδύναντο νὰ γίνουν δεκταὶ ἄνευ συζητήσεως. Φρονῶ, ὅτι τὸ λάθος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας νὰ συμπεριλάβῃ καὶ τὰς διατάξεις αὐτὰς εἰς τὸ προκείμενον σχέδιον, ἐκτὸς ἐὰν ἐσκόπει δι’ αὐτῶν νὰ καλύψῃ τὰς ἄλλας ἀντεργατικὰς διατάξεις. Κύριοι συνάδελφοι, μετὰ 13 ἔτη ἀπὸ τοῦ τέρματος τοῦ συμμοριτοπολέμου, αἴτημα τῶν ἐργαζομένων εἶναι ἡ προσαρμογὴ τῆς νομοθεσίας μας περὶ συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας πρὸς τὰ διεθνῶς κρατοῦντα ἢ ἡ ἐπάνοδος εἰς τὸν Α. Ν. τῆς 16)20.11.1935, περὶ συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας, νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ἔργον τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Καρτάλη, ὡς Ὑφυπουργοῦ τότε τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, ὅπως, ἐπίσης, ἔργον τοῦ ἰδίου εἶναι καὶ ὁ βασικὸς περὶ συλλογικῶν συμβάσεων νόμος τῆς 16)21.11. 1935. Ζητοῦν οἱ ἐργαζόμενοι νὰ γίνῃ ἡ προσαρμογὴ αὐτή, διότι τοῦτο τὸ ἐπιβάλλει ἡ διεθνὴς σύμβασις, ἡ ὁποία ἐκυρώθη διὰ τοῦ νόμου 4205)1961, ἡ ὁποία εἰς τὸ ἄρθρον 4 καθορίζει τὰ ἑξῆς: «Δέον νὰ λαμβάνωνται, ἐφ’ ὅσον εἶναι τοῦτο ἀναγκαῖον, μέτρα ἀνταποκρινόμενα εἰς τὰς ἐθνικὰς συνθήκας, δι’ ὧν νὰ ἐνισχύηται καὶ νὰ προωθῆται ἡ εἰς εὐρυτάτην κλίμακα ἀνάπτυξις καὶ ἡ χρησιμοποίησις διαδικασιῶν, δι’ ὧν ἐργοδόται καὶ ὀργανώσεις ἐργαζομένων νὰ ἔρχωνται εἰς διαπραγματεύσεις διὰ συλλογικῶν συμβάσεων καὶ ρύθμισιν τῶν ὅρων ἀπασχολήσεως». Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς τὴν πρακτικὴν ὑπάρχουν ἀτομικαὶ συμβάσεις ἐργασίας, ὑπάρχουν συμβάσεις κατόπιν κρατικῆς ἐπεμβάσεως καὶ τέλος συμβάσεις κατόπιν ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων. Εἰς μίαν ἔκτακτον περίοδον, ἐπιτρέπεται ἡ παρέμβασις τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ εἰς μίαν περίοδον, ὕστερα ἀπὸ 13 χρόνια, ἀφ’ ὅτου ἔληξεν ὁ συμμοριτοπόλεμος, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν ἡ διεθνὴς σύμβασις. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ὑποστηρίζει, ὅτι προωθεῖ τὸ θέμα τῶν ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων. Ἰσχυρίζεται, ὅτι τὸ 1955, ὅτε ἐψηφίσθη ὁ νόμος 3239, δὲν ὑπῆρχεν ἡ ἀνάλογος οἰκονομικὴ κατάστασις καὶ ἐπετράπη τότε ἡ ἐπέμβασις τοῦ Κράτους καὶ περιελήφθη τὸ ἄρθρον 20 τοῦ νόμου ἐκείνου, καθ’ ὃ οἱ Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας ἠδύναντο νὰ τροποποιήσωσι τὴν σύμβασιν ἐργασίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς λέγει, ὅτι αὐτὸ καταργεῖται σήμερον, διότι αἱ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι εἶναι εὐνοϊκώτεραι. Δίδεται, ὅμως, τὸ δικαίωμα εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ἢ εἰς τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ παραπέμπῃ τὴν συλλογικὴν σύμβασιν εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον, ἵνα, τοῦτο, λαμβάνον ὑπ’ ὄψει τὰς ὑφισταμένας οἰκονομικὰς συνθήκας, καθορίζῃ τὸ ὕψος τῶν μισθῶν καὶ τοὺς ὅρους ἐργασίας. Τὸ Δικαστήριον αὐτὸ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα Νομικὸν Σύμβουλον ἢ Ἀρεοπαγίτην, ἀπὸ ἕνα ὑπάλληλον τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, δύο ἐκπροσώπους τῶν ἐργοδοτῶν καὶ δύο ἐκπροσώπους τῶν ἐργαζομένων. Αἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται διὰ πλειοψηφίας. Νομίζω, ὅτι ὅπως ἀνέπτυξε καὶ ὁ κ. Στεφανίδης, ἀντὶ νὰ βελτιοῦται τὸ ὑφιστάμενον σύστημα, καθίσταται δυσμενέστερον διὰ τοὺς ἐργαζομένους, διότι τοῦ Δικαστηρίου θὰ μετέχουν ὡς ἀντιπρόσωποι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι εἰσηγηταὶ καὶ θὰ μετέχουν εἰς τὰς διασκέψεις. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ μηχανισμοῦ αὐτοῦ, θέλει νὰ μεταφέρῃ τὴν εὐθύνην εἰς ἕν ὄργανον Δικαστικόν, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ ὅταν ἀπειλῆται ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν Ὑπουργείων Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ, ὅτι διασαλεύεται ἡ οἰκονομία τῆς χώρας, νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως. Δι’ αὐτῆς τῆς μεθόδου ἡ Κυβέρνησις μεταφέρει τὴν εὐθύνην εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου καταργεῖ καὶ τὰ 5 Διοικητικὰ Δικαστήρια, τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν ἕδραν των εἰς Θεσσαλονίκην, Χανιά, Πάτρας, Πειραιᾶ καὶ Ἀθήνας. Ἡ κατάργησις αὐτὴ μᾶς εὑρίσκει ἀντιθέτους, διότι εἶναι εἰς βάρος τῆς ἀποκεντρώσεως. Ἡ Κυβέρνησις ἐπέτυχε νὰ συγκεντρώσῃ ἑκατοντάδας χιλιάδας ἐπαρχιωτῶν εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου μίαν μελέτην τοῦ καθηγητοῦ κ. Πεπελάση, τοῦ Κέντρου Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν, ἡ ὁποία ἀναφέρει πόσοι πολῖται ἐξ ὑπαίθρου ἔχουν εἰσρεύσει εἰς τὴν πρωτεύουσαν ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν. Ἀναγράφει συγκεκριμένως τὰ ἑξῆς: «Κατὰ τὴν δεκαετίαν 1950–1960 ἐσημειώθη πρωτοφανὴς ἔξοδος τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Συμφώνως πρὸς τοὺς ὑπολογισμούς μας, κατὰ τὴν περίοδον 1953–1960 380.000 ἄτομα (ἢ 54.000 κατὰ μέσον ἐτήσιον ὅρον) ἐγκατέλειψαν τὴν ἐπαρχίαν πρὸς ἐγκατάστασιν εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Ἐκ τοῦ συνόλου τούτου, οἱ 360.000 ὑποτίθεται, ὅτι ἀνήκουν εἰς τὰς παραγωγικὰς ἡλικίας. Κατὰ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. ὁ πληθυσμὸς περιοχῆς πρωτευούσης ηὐξήθη ἀπὸ τὸ 1951 κατὰ 474 χιλιάδες. Κατὰ τὴν ἀπογραφὴν τοῦ 1951, ὁ πληθυσμὸς τῆς πρωτευούσης ἀνήρχετο εἰς 1.399.000. Κατὰ δὲ τὴν ἀπογραφὴν τοῦ 1961 εἰς 1.853.000. Τὸ μοναδικὸν Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον, θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ ἄλλων ἐπαρχιωτῶν εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Εἶναι ζήτημα δὲ ἂν ἀντιπρόσωποι τῶν ἐνδιαφερομένων ἐργατικῶν ὀργανώσεων τῶν ἐπαρχιῶν θὰ ἔρχωνται εἰς τὰς Ἀθήνας νὰ συμμετάσχουν εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον, δεδομένου ὅτι θὰ ἀπαιτοῦνται μεγάλαι δαπάναι καὶ πολὺς χρόνος. Τὸ Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον, μακρὰν τῶν ἐνδιαφερομένων θὰ ρυθμίζῃ ζητήματα τῶν ἐργαζομένων τῶν ἐπαρχιῶν. Τὰ 5 καταργούμενα Διοικητικὰ Δικαστήρια ἔδωσαν κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος 20 ἀποφάσεις. Ἄλλας 20 ἀποφάσεις ἔδωσε τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον Ἀθηνῶν. Ἀντιλαμβάνεσθε ποία καθυστέρησις θὰ ἐπέλθῃ μὲ τὴν συγκέντρωσιν ὅλων τῶν θεμάτων εἰς ἕνα καὶ μόνον Δικαστήριον. Πρὸς τὴν κατάργησιν εἶναι ἀντίθετοι αἱ Ἐργατικαὶ Ὀργανώσεις τῶν Ἐπαρχιῶν. Εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα συνεκροτήθη μεγάλη σύσκεψις τῶν ἐνδιαφερομένων Ὀργανώσεων, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκλήθησαν καὶ ἔλαβον μέρος οἱ βουλευταὶ ὅλων τῶν Κομμάτων τῶν περιφερειῶν αὐτῶν. Ἐργατικαὶ καὶ Ἐργοδοτικαὶ Ὀργανώσεις, μᾶς ἀνέθεσαν νὰ ἀντιταχθῶμεν εἰς τὴν κατάργησιν τῶν Διοικητικῶν Δικαστηρίων. Θὰ ἴδωμεν τί θὰ πράξουν οἱ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, διὰ τῆς ψήφου των. Θὰ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, πρὸς βλάβην τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων ἡ ἔκδοσις ὁμοιομόρφων ἀποφάσεων ἀπὸ τὸ μοναδικὸν Διαιτητικὸν Δικαστήριον, διότι ἄλλαι εἶναι αἱ συνθῆκαι εἰς τὰς ἐπαρχίας καὶ ἄλλαι εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἡ ἀμοιβὴ τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς Ἀθήνας εἶναι διάφορος καὶ πρέπει νὰ εἶναι διάφορος πρὸς τὴν ἀμοιβὴν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς ἐπαρχίας. Ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, εἶναι τὸ τῆς εἰσφορᾶς ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ἡ Ἕνωσις Κέντρου εἶναι ὑπὲρ τῆς καταθέσεως, ἐκ μέρους τῶν ἐργαζομένων, καταφατικῆς, θετικῆς καὶ οὐχὶ ἀρνητικῆς δηλώσεως. Οἱ συνάδελφοι κ.κ. Ζορμπᾶς, Στεφανίδης καὶ ἐγώ, κατεθέσαμεν σχετικὴν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀναπτύξωμεν καὶ ὑποστηρίξωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει τὸ νομοσχέδιον, εἶναι ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, διὰ τοῦ ἄρθρου 27 παρ. 1, ἀποκτᾷ τὸ δικαίωμα νὰ τροποποιῇ, διὰ διαταγμάτων, Καταστατικὰ Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Ἐπεκρίθη ἡ διάταξις αὐτὴ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησεν, ὅτι εἶχεν αὐτὸ τὸ δικαίωμα, δὲν εἶναι κἄτι τὸ νέον. Εἶχε τὸ δικαίωμα ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἐγκρίνῃ Καταστατικά, οὐχὶ καὶ νὰ θεσπίζῃ. Ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 27 ὁρίζει τὰ ἑξῆς: «Ἡ διὰ τῶν ἀνωτέρω Β. Διαταγμάτων θέσπισις, συμπλήρωσις, τροποποίησις ἢ κατάργησις ἀσφαλιστικῶν καὶ ὀργανωτικῶν διατάξεων κλπ.». Εἶναι νέα διάταξις καὶ μάλιστα ἐπικίνδυνος διάταξις. Νομίζω, ὅτι ἡ θέσπισις διατάξεων τοιούτων πρέπει νὰ ἔρχεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἤ, ἐπὶ τέλους, νὰ ὑποβάλλεται ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους πρὸς ἔγκρισιν. Διὰ τῆς παρ. 6 τοῦ ἄρθρου 27 προβλέπονται τὰ ἑξῆς: «Οἱ ἐκπρόσωποι τῶν μισθωτῶν ἢ αὐτοτελῶς ἐργαζομένων καὶ τῶν ἐργοδοτῶν εἰς τὰ πάσης φύσεως συλλογικὰ ὄργανα τῶν ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν καὶ τὸν ἔλεγχον τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ὑπαγομένων Ὀργανισμῶν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἢ Πολιτικῆς, διορίζονται ἐκ πίνακος περιλαμβάνοντος κατὰ περίπτωσιν ἀριθμὸν ὑποψηφίων διπλάσιον τῶν διοριστέων. Ὁ πίναξ οὗτος ὑποβάλλεται προσκλήσει τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας ὑπὸ τῶν ἐν ἄρθρῳ 7 παρ. 2 τοῦ νόμου 3239 προβλεπομένων οἰκείων ἐργοδοτικῶν καὶ ἐργατικῶν ὀργανώσεων, ἐξαιρέσει τῶν περιπτώσεων καθ’ ἃς ἡ ὑπόδειξις τῶν διοριστέων ἐργοδοτικῶν ἐκπροσώπων προβλέπεται ὑπὸ τῶν καταστατικῶν διατάξεων τῶν οἰκείων ὡς ἄνω Ὀργανισμῶν, ὁπότε ἐφαρμόζονται αὗται». Διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς δίδεται εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τὸ δικαίωμα νὰ διορίζῃ, κατ’ ἀποκλειστικὴν ὑπόδειξιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., πρόσωπα τὰ ὁποῖα εἰς τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς θὰ ἀντιπροσωπεύουν τοὺς ἠσφαλισμένους. Προκειμένου, ὅμως, περὶ τῶν ἐργοδοτικῶν μελῶν, ὁ κ. Ὑπουργὸς δίδει τὸ δικαίωμα, τὰ μέλη αὐτὰ νὰ τὰ διορίζουν οἱ ἐργοδόται. Ὁ κ. Ὑπουργός, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, μεταχειρίζεται δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, μὲ εὐνοϊκώτερον μέτρον μεταχειρίζεται τοὺς ἐργοδότας καὶ ἀδικεῖ τοὺς ἐργάτας. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, συνάδελφος κ. Κατσιάμπας, μᾶς ἐκατηγόρησεν, ὅτι κάμνομεν ἀλλοπρόσαλλον πολιτικὴν καὶ ὅτι βάσει τοῦ νόμου 1846 ἐδώσαμεν τὸ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα εἰς τὴν ΓΣΕΕ νὰ διορίζῃ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἐργαζομένων. Τοῦτο εἶναι ἀληθές, ἀλλὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ ΓΣΕΕ ἀντεπροσώπευεν ὅλους τοὺς ἐργαζομένους, ἐνῷ σήμερον ἀντιπροσωπεύει ἐλαχίστην μερίδα ἐκ τῶν ἐργαζομένων. Ἔχω εἰς χεῖρας μου πίνακα τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Θεσσαλονίκης, εἰς τὸν ὁποῖον ἀναγράφονται ποῖαι Ἐργατικαὶ Ὀργανώσεις δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν σημερινὴν ἡγεσίαν τῆς ΓΣΕΕ. 219.000 ἐργαζομένων, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν ΓΣΕΕ. Ὁ πίναξ ἔχει οὕτω:

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΝΗΚΟΝΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙ-

ΣΤΙΚΩΣ ΕΙΣ ΤΗΣ Γ.Σ.Ε.Ε.

ἐκτιθέμενα ὅμως πρὸς αὐτὴν καὶ παραμένοντα ἐκτὸς αὐτῆς ὑπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Δημοκρατ. Λειτουργίας ΓΣΕΕ

ΚΕΝΤΡΑ ΜΗ ΑΝΗΚΟΝΤΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΣΕΕ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΣ

ΑΝΗΚΟΥΣΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ Γ.Σ.Ε.Ε.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΙ ΜΗ ΑΝΗΚΟΥΣΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ

Γ.Σ.Ε.Ε.

Δὲν ἀνέφερα τὴν καλουμένην Νέα Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τὴν Πανελλήνιον Συνομοσπονδίαν Ἐργατοϋπαλλήλων, πάντως ἡ ὕπαρξίς των μαρτυρεῖ τὴν διάσπασιν. Δὲν ἀνέφερα ἐπίσης τὰς χαρακτηρισθείσας καλῶς ἢ κακῶς εἰς ἀριστερὰς ὁμοσπονδίας, αἱ ὁποῖαι ἐπίσης ἐκπροσωποῦν σοβαροὺς κλάδους καὶ ἐμφανίζουν ἀξιόλογον ὀργανωτικὴν δύναμιν. Ἀλλὰ ἐὰν ἐδώσαμε τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ διορίζῃ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἐργατῶν δὲν ἐθίξαμε κανένα κεκτημένον δικαίωμα τῶν ἐργατῶν. Δὲν ἐθίξαμεν δικαιώματα τῶν τραπεζιτικῶν ὑπαλλήλων νὰ ὑποδεικνύουν τοὺς ἀντιπροσώπους των εἰς τὰ ἀσφαλιστικά των ταμεῖα· δὲν ἐθίξαμεν τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα τῶν ὀργανισμῶν Κοινῆς Ὠφελείας. Ὁ κ. Ὑπουργός, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ἐπεμβαίνει εἰς τὰ ἐσωτερικὰ τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων τῶν ἐργαζομένων, θίγει κεκτημένα δικαιώματα αὐτῶν καὶ δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν ΓΣΕΕ νὰ διορίζῃ αὐτὴ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἠσφαλισμένων. Τὸ ὅτι δὲν ὑπῆρχε καταστατικὴ διάταξις, ἡ ὁποία θὰ καθώριζεν ὅτι τοὺς ἀντιπροσώπους εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα θὰ τοὺς ὑπεδείκνυον οἱ ἠσφαλισμένοι, τοῦτο δὲν θὰ εἴπῃ ὅτι εἶχε τὸ δικαίωμα ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ θίξῃ κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων. Ὑπῆρξε μακρὰ παράδοσις ὅπου τοὺς ἀντιπροσώπους των εἰς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς τοὺς ὑπεδείκνυον οἱ ἠσφαλισμένοι. Οὐδεὶς ὅμως ἔθιξε τὴν παράδοσιν αὐτήν. Ὅλοι οἱ διατελέσαντες Ὑπουργοὶ Ἐργασίας καὶ ἐγώ, ἐσεβάσθημεν τὸ κεκτημένον δικαίωμα τῶν ἠσφαλισμένων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους καὶ κατ’ ἐμὲ διαπράττει ἀδίκημα εἰς βάρος αὐτῶν. Εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἰονικῆς καὶ Λαϊκῆς Τραπέζης καὶ εἰς τὸ Μετοχικὸν Ταμεῖον τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος τὸ καταστατικὸν αὐτῶν προβλέπει ὅπως οἱ ἀντιπρόσωποι εἰς τοὺς ὀργανισμοὺς αὐτοὺς προτείνωνται ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους.

§13Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας) Κύριε συνάδελφε, δὲν ἀνέφερα αὐτὰ τὰ δύο ταμεῖα.

§14Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Πάντως, ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν, θίγετε τὰ κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἠσφαλισμένων. Ἀποκτᾶτε δικαίωμα θεσπίσεως ποὺ κατ’ ἐμὲ δὲν θὰ σταθῇ ἡ διάταξις αὐτὴ εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Κύριοι συνάδελφοι, ἀνέμενον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον θὰ καθώριζε γενικὰς ἀρχὰς καὶ συγκεκριμένην γραμμὴν σχετικῶς μὲ τὴν συνταξιοδότησιν. Δὲν ἀνέμενον ἀπὸ Ὑπουργὸν τῆς πείρας τοῦ κ. Χρυσανθοπούλου, παλαιὸν συνεργάτην μου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, δὲν ἀνέμενον λέγω, τὴν κατάθεσιν τοιούτου νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς συνονθύλευμα διατάξεων ποὺ κατὰ τὴν ἐφαρμογήν του θὰ ἐπιφέρῃ δυσχέρειαν ἀκόμη καὶ εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας μᾶς εἶπεν ὅτι θέλει ἐφαρμόσει τὴν σύμβασιν 87, ἡ ὁποία ἐκυρώθη διὰ τοῦ Ν. 4204, ὁ ὁποῖος εἰς τὸ ἄρθρον 4 λέγει (ἀναγνώσκει). Κύριοι συνάδελφοι, ὁ συνδικαλισμὸς κατέστη ὑπεύθυνος κοινωνικὸς λειτουργός. Τὰ συνδικᾶτα ἐνσαρκώνουν τοὺς πόθους τῶν ἐργατῶν καὶ διεκδικοῦν τὰ δικαιώματα αὐτῶν. Ἑπομένως ἐφ’ ὅσον ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι λειτούργημα, ἡ διοίκησις τῶν ἐργατικῶν σωματείων πρέπει νὰ ἀνατεθῇ εἰς ἄνδρας ἀδιαβλήτους. Ἐπίστευον ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου θὰ ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐξυγίανσιν. Δυστυχῶς ὅμως μὲ διέψευσε. Μετ’ ἄλλων συναδέλφων κατέθεσα τροπολογίαν ἡ ὁποία ἀπέβλεπε νὰ μὴ συμμετέχουν εἰς τὰς διοικήσεις τῶν ἐργατικῶν καὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων πρόσωπα μὲ βεβαρημένον παρελθόν. Εἶναι οἱ καταδικασθέντες δι’ ἀπάτην, ὑπεξαίρεσιν, κλοπήν, ἀπιστίαν καὶ λοιπὰ ἀτιμωτικὰ ἀδικήματα. Ἡ τροπολογία μας ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τῶν ἐπαγγελματικῶν καὶ ἐργατικῶν σωματείων. Δυστυχῶς ὅμως, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας δὲν ἀπεδέχθη τὴν τροπολογίαν μας. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας συνάδελφος κ. Στεφανίδης εἰς τὴν ἐμπεριστατωμένην ὁμιλίαν του ἀνέφερε πολλοὺς ἀντεργατικοὺς νόμους, οἱ ὁποῖοι διατηροῦνται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Μεταξὺ τῶν ἀντεργατικῶν αὐτῶν νόμων διατηρεῖται καὶ ὁ νόμος 2348)53, δυνάμει τοῦ ὁποίου ἐδημιουργήθη ἀπαράδεκτον καθεστὼς διὰ τὴν τάξιν τῶν καπνεργατῶν. Καθιεροῦται διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ ὅτι ἡ σύμβασις εἶναι ὑποχρεωτικῶς ἑξαήμερος καὶ δὲν δύναται οὐδὲ ὁ ἐργοδότης νὰ τὴν κάμῃ μεγαλυτέρας διαρκείας. Διὰ τὴν πρόσληψιν δὲ τῶν καπνεργατῶν, ἀποφασίζει ἐπιτροπή, προεδρευομένη ἀπὸ τὸν Διοικητὴν Ἀσφαλείας. Καὶ κατόπιν ὅλων αὐτῶν, καυχᾶται ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι προστατεύει τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας. Ἐπὶ πλέον, εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἐξεδόθη Β.Δ., διὰ τοῦ ὁποίου καθορίζονται στραγγαλιστικὰ μέτρα εἰς βάρος τῶν καπνεργατῶν, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ὅρους ἐργασίας εἰς τὰς καπναποθήκας. Λυποῦμαι ὅτι ἡ Γ.Σ. Ε.Ε. εἰς τὰ αἰτήματά της, δὲν περιλαμβάνει καὶ τὴν κατάργησιν τοῦ μεσαιωνικοῦ αὐτοῦ νομοθετήματος. Ἐπιθυμῶ νὰ ἀναφερθῶ ἀκόμη, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν φορτοεκφορτωτῶν. Διὰ τοῦ νόμου 5167 τοῦ 1932, ἐξησφαλίσθη ἡ προστασία τῶν ἐργατῶν λιμένος καὶ βραδύτερον, διὰ τοῦ νόμου 1954)49, ἐπεξετάθη ἡ προστασία καὶ πρὸς τοὺς φορτοεκφορτωτὰς ξηρᾶς. Δυστυχῶς, ἀπὸ τοῦ 1957, καὶ συγκεκριμένως διὰ τοῦ νόμου 3741)57, ἤρχισε νὰ θίγηται ἡ προστασία, καθορισθέντος ὅτι δὲν ἐφαρμόζεται αὕτη εἰς τὰ σιδηροδρομικὰ δίκτυα τῆς χώρας. Κατὰ τελευταίαν συγκέντρωσιν τῶν φορτοεκφορτωτῶν Θεσσαλονίκης, διετυπώθη ἔντονον αἴτημα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ καταργήσῃ τὸν νόμον αὐτόν, διὰ τοῦ ὁποίου δὲν γίνεται τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἐπιτρέπεται εἰς τοὺς ἐργολάβους νὰ ἐκμεταλλεύωνται τοὺς φορτοεκφορτωτάς. Ἀλλά, παρὰ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι θὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα, δὲν βλέπω νὰ περιλαμβάνεται εἰς τὸ σχέδιον Ν.Δ., τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν, σχετικὴ διάταξις. Ἔρχομαι τώρα, κ. συνάδελφοι, εἰς τὸ θέμα τῶν ἡμερομισθίων καὶ τῶν συντάξεων. Οὐδεμία Ἑλληνικὴ ὑπηρεσία καταρτίζει ἐθνικόν, τοπικὸν ἢ κλαδικὸν δείκτην ἀπεικονίζοντα τὰς ἐξελίξεις μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων εἰς τὴν χώραν. Ὡς σχετικῶς πλέον ἀξιόπιστος δείκτης, δύναται νὰ θεωρηθῇ ὁ ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. καταρτιζόμενος, βάσει δείγματος 96 βιομηχανιῶν τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ἀπασχολουσῶν ὑπὲρ τοὺς 30 ἐργάτας ἑκάστη καὶ ἐν συνόλῳ 15.000 περίπου ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων. Τὰ κατώτατα ἡμερομίσθια τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ἀφοροῦν πολὺ μικρὸν μέρος τῶν ἐργαζομένων καὶ ἡ τυχὸν αὔξησις αὐτῶν δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὅτι ἀντιπροσωπεύει αὐξήσεις τοῦ μέσου ἐργατικοῦ ἡμερομισθίου. Ἡ σύγκρισις μὲ τὸν τιμάριθμον κόστους ζωῆς, εἶναι ἀπορριπτέα, διότι τιμαριθμικὴ ἀναπροσαρμογὴ τῶν μισθῶν σημαίνει οὐσιαστικῶς στασιμότητα εἰς ἕνα δεδομένον ἐπίπεδον ζωῆς, ἐνῷ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις ἀποβλέπει ἀκριβῶς εἰς τὴν ἄνοδον τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου μέσῳ τῆς ἀνόδου τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας. Ὅταν λέγωμεν ὅτι ἐντὸς μιᾶς δεκαετίας τὸ κατὰ κεφαλὴν ἐθνικὸν εἰσόδημα θὰ διπλασιασθῇ, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ μέση ἀμοιβὴ τοῦ ἐργαζομένου Ἕλληνος, θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ διπλασιασθῇ, ἵνα μεθέξῃ τῶν ἀγαθῶν ἀποτελεσμάτων τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου. Συνεπῶς, αἱ ἐξελίξεις μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων πρέπει νὰ συγκρίνωνται πρὸς τὰς ἐξελίξεις τοῦ κατὰ κεφαλὴν ἀστικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ σύγκρισις τοῦ μέσου ἐργατοϋπαλληλικοῦ ἡμερομισθίου πρὸς τὸ μέσον κατὰ κεφαλὴν ἀστικὸν εἰσόδημα, δίδει τὸ μέτρον τῆς δικαίας ἢ μὴ συμμετοχῆς τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος.

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω στοιχείων προκύπτουν τὰ ἑξῆς ἀμείλικτα συμπεράσματα: Τὸ μέσον ἐργατοϋπαλληλικὸν ἡμερομίσθιον εἰς τὴν περιοχὴν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς ἡ ὁποία σημειωτέον, ἔχει τὰ ὑψηλότερα ἡμερομίσθια ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ὑπολοίπους περιοχὰς τῆς χώρας, ηὐξήθη μεταξὺ 1955–60 κατὰ 28% ἔναντι αὐξήσεως τοῦ μέσου ἐθνικοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος κατὰ 36%, τοῦ μέσου κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος ἑκάστου ἀπασχολουμένου εἰς τὴν δευτερογενῆ καὶ τριτογενῆ παραγωγὴν (ἀστικὸν) κατὰ 44% καὶ τοῦ μέσου κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος ἑκάστου εἰς τὴν βιομηχανίαν ἀπασχολουμένου κατὰ 53%.

§15Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἀπὸ ποῦ ἔχετε τὰ στοιχεῖα αὐτά;

§16Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Ἀπὸ τὸ Κέντρον Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν.

§17Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν τὰ εἶδον δημοσιευμένα πουθενά.

§18Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Θὰ λάβετε γνῶσιν ἐκ τῶν πρακτικῶν. Συνεπῶς, ἔχομεν κραυγαλέαν αὔξησιν τῆς οἰκονομικῆς ἀνισότητος, εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων κατὰ τὴν περίοδον Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε. Ἐνῷ κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον ὁ δείκτης βιομηχανικῶν μετοχῶν τοῦ Χρηματιστηρίου Ἀθηνῶν ηὐξήθη ἀπὸ 204,6 εἰς 411,5 μεταξὺ 1955–1960 ἤτοι κατὰ 100% (1961= 538) καὶ συνεπῶς τρομακτικὴν αὔξησιν τοῦ κεφαλαιοκρατικοῦ κέρδους. Τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀνέφερεν εἰς τὴν Βουλὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας εἶναι μὲν ἀκριβῆ ὡς ἀριθμοί, ἀλλὰ μὲ πλήρη ἀλχημιστικὴν καὶ ἀνεπίτρεπτον σύνδεσιν, διότι δὲν ἀπεικονίζουν τὰς μεταβολὰς τὰς ὁποίας ἐπεκαλέσθη. Καὶ ἰδού: 1. Εἰς τοὺς δημοσιευομένους ὑπὸ τοῦ Ο.Η.Ε. πίνακας Ἐθνικοῦ Εἰσοδήματος —βάσει στοιχείων ποὺ παρέχει ἡ Κυβέρνησις — ὑπὸ τὸν τίτλον REMUNERATION DES TRA-VAILLEURS συμπεριλαμβάνονται μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ μισθοὶ κλπ. ἀμοιβαὶ μελῶν Δ.Σ. καὶ μετόχων Α.Ε. οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται ὡς ὑπάλληλοι τῶν ἑταιρειῶν τούτων. Δεδομένου τοῦ οἰκογενειακοῦ χαρακτῆρος τῶν ἐν Ἑλλάδι Α.Ε. μέγα μέρος τοῦ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος ποὺ ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶναι ἐν τῇ οὐσίᾳ κέρδος τοῦ κεφαλαίου καὶ ἐπιχειρηματικὸν κέρδος. Παράδειγμα: Εἰς μίαν ἑταιρείαν ὅπου ὁ Γεν. Διευθυντὴς λαμβάνει δραχ. 50.000 μηνιαίως καὶ 30 ὑπάλληλοι ἀπὸ 2.000 δραχ. ἕκαστος τὸ ἐργατικὸν εἰσόδημα τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται εἰς τοὺς ἐθνικοὺς λογαριασμοὺς εἶναι δραχ. 110.000. Ἐὰν ὁ μισθὸς τοῦ Γεν. Διευθυντοῦ μόνον αὐξηθῇ κατὰ 20% τότε τὸ σύνολον τοῦ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος θὰ αὐξηθῇ κατὰ 10%, χωρὶς φυσικὰ οἱ ἐργαζόμενοι νὰ ἔχουν λάβει ἔστω καὶ μίαν δεκάραν αὔξησιν. Τὸ ποσὸν τοῦ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸ ποσοστὸν τῆς συμμετοχῆς του εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος δὲν ἀποτελοῦν ἐνδείξεις βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων. Ὡς παρεδέχθη ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑπάρχει συνεχὴς μετακίνησις ἀγροτῶν πρὸς τὰς πόλεις καὶ ὡς ὁ ἴδιος ἡρμήνευσεν ἐκ πίνακος περιέχοντος τὰ ἡμερομίσθια εἰς τὰς χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, προκύπτει κατὰ τὴν REVUE MARCHE COMMUN τεῦχος 44)1962 ὅτι εἰς τὴν Γερμανίαν τὸ ἐργατικὸν ἡμερομίσθιον ἦτο 194 δραχ. Εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ τὸ Βέλγιον 192, εἰς τὴν Ὁλλανδίαν 165 καὶ εἰς τὴν Ἰταλίαν 160. Οἱ αὐτοὶ συλλογισμοὶ περὶ μισθῶν ἰσχύουν καὶ ἐπὶ τῶν συντάξεων. Ἡ αὔξησις τοῦ κόστους ζωῆς καὶ ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος (βιοτικοῦ ἐπιπέδου) πρέπει νὰ ἀντανακλῶνται καὶ ἐπὶ τῶν συντάξεων.

2. ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

3. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

(α) Ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι ἑκάστη οἰκογένεια συνταξιούχου Ι.Κ.Α. ἕτερα 2 μὴ ἐργαζόμενα μέλη τότε τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα αὐτῶν ἔχει ὡς ἀκολούθως:

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Αἱ σχέσεις συνταξιοδοτικοῦ εἰσοδήματος πρὸς ἐθνικὸν, παρὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ κατὰ κεφαλὴν ἀπὸ 2.600 εἰς 3.700, ἐπεδεινώθη ἀπὸ 36% εἰς 34% ἔναντι τοῦ ἐθνικοῦ. Πέραν αὐτοῦ ἡ σχέσις 36% ἢ 34% δεικνύει πόσον ὑστεροῦν οἱ συνταξιοῦχοι εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας ἰσχυρίσθη ὅτι ἔχει ἀντιμετωπίσει καὶ τὸ δημογραφικὸν καὶ τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα τῆς χώρας. Γεγονὸς ὅμως εἶναι, ὅτι τὰ γραφεῖα τῶν πολιτευομένων καὶ τὰ γραφεῖα εὑρέσεως ἐργασίας κατακλύζονται ἀπὸ νέους οἵτινες ζητοῦν ἐργασίαν. Αἱ ὑπάρχουσαι ἐπιχειρήσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπορροφήσουν τοὺς ζητοῦντας ἐργασίαν καὶ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος σημειοῦται αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν νέων οἵτινες ζητοῦν νὰ μεταναστεύσουν εἰς ξένας χώρας πρὸς ἀνεύρεσιν ἐργασίας. Τέλος δέ, ὑπάρχει στασιμότης εἰς τὴν αὔξησιν ἀπασχολήσεως ἐκ μέρους τῶν βιομηχανιῶν. Ἔχω, κ. Ὑπουργέ, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 βιβλίον τοῦ Κέντρου Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 178 σελίδα λέγει: «Ὅτι εἰς τὴν μεταποίησιν ἀπησχολοῦντο κατὰ μὲν τὸ 1951 426.104, κατὰ τὸ 1961 444.000 ἄτομα. Δηλαδή, ἔχομεν ἐντὸς μιᾶς δεκαετίας αὔξησιν ἀπασχολουμένων μόνον 18.000, ἤτοι 1.800 ἀτόμων ἐτησίως». Καὶ αὐτὰ συμβαίνουν καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ Κυβέρνησις διατείνεται ὅτι ἔχει λάβει ὅλα τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ τοῦ δημογραφικοῦ καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς χώρας. Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Βουλῆς, τί λέγει τὸ δεύτερον βιβλίον τοῦ Κέντρου Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν. Εἰς τὴν σελίδα 54 λέγει: «Ὁ μέσος ἐτήσιος ρυθμὸς εἰσόδου τῶν νέων μελῶν τῆς ἐργατικῆς δυνάμεως ἀνήρχετο εἰς 37.700 κατὰ τὴν περίοδον 1957–1961. Κατὰ τὸ αὐτὸ διάστημα 26.200 ἐργάται μετηνάστευσαν ἐτησίως, πλὴν ὅμως κατὰ τὴν διετίαν 1960 καὶ 1961 ἡ αὔξησις τῆς μεταναστεύσεως προσέλαβεν ἀνησυχητικὸν χαρακτῆρα. Οὕτω ἡ συνολικὴ μετανάστευσις κατὰ τὰ ἔτη 1960–1961 ἀνῆλθεν εἰς 47.770 καὶ 58.840 ἀντιστοίχως, ἔναντι τῶν 29.790 μεταναστῶν τοῦ 1955. Ἡ μετανάστευσις τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ κατὰ τὸ 1961 ἀνῆλθεν εἰς 37.650. Ἐπὶ τῇ βάσει δὲ τῶν στατιστικῶν δεδομένων τοῦ αʹ ἑξαμήνου τοῦ 1962 εἶναι πιθανὸν ὅπως ἡ μετανάστευσις κατὰ τὸ 1962 ἀνέλθῃ εἰς 90.000–100.000 ἄτομα, ἔναντι τῆς προβλεπομένης αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ κατὰ 85.000 ἄτομα». Δηλαδὴ ἡ μετανάστευσις ὑπερκαλύπτει τὴν ἐκ γεννήσεων αὔξησιν τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἔχομεν οὕτω μίαν αἱμορραγίαν ἥτις θέτει ἐν κινδύνῳ αὐτὴν ταύτην τὴν ἐθνικήν μας ὑπόστασιν. Περαιτέρω εἰς τὴν σελίδα 55 τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω βιβλίου λέγει: Βεβαίως, φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ὅτι ἡ συνεχιζομένη μετανάστευσις διευκολύνει κατά τι τὴν διαδικασίαν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως διὰ τῆς περιστολῆς τῆς ὁλικῆς καταναλώσεως. Ταὐτοχρόνως, ὅμως, δημιουργεῖ πλείστας δυσμενεῖς συνθήκας. Οὕτω κατὰ πρῶτον ὁ συντελεστὴς αὐξήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ εἶναι σχετικὸς χαμηλός, ἤτοι κατά τι ἀνώτερος τοῦ 1% περιλαμβανομένης τῆς μεταναστεύσεως. Κατὰ δεύτερον λόγον, τὸ πλέον ἀνησυχητικὸν σημεῖον δὲν εἶναι ὁ ἀριθμὸς ἀλλὰ πρωτίστως ἡ ποιότης τῶν μεταναστῶν. Ὡς γνωστόν, οἱ πρὸς τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην καὶ ἀλλαχοῦ μεταναστεύοντες ἐργάται ἐπιλέγονται μετὰ προσοχῆς ὑπὸ τῆς χώρας προορισμοῦ, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ἀνώτερος τοῦ μέσου ἐπιπέδου ἀπὸ ἀπόψεως εὐφυΐας, προσαρμοστικότητος εἰς τὰς μεταβολάς, ὑγείας μορφώσεως καὶ εἰδικεύσεως. Τὸ 50% περίπου τῶν μεταναστῶν τοῦ πρώτου τριμήνου τοῦ 1962 ἐδήλωσαν ὡς ἐπάγγελμα τὴν βιοτεχνίαν καὶ βιομηχανίαν. Οἱ ἐργάται αὐτοὶ δὲν εἶναι κατωτέρας ποιότητος ἔμψυχον ὑλικόν, ἀλλ’ ἀντιθέτως νέοι χαρακτηριζόμενοι ἀπὸ τάσιν πρὸς βελτίωσιν τῆς καταστάσεώς των, οὐσιώδους ἰδιότητος διὰ τὴν δημιουργίαν συγχρόνου ἐργατικῆς δυνάμεως, ἱκανῆς νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς νέας ἀπαιτήσεις τῆς βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως». Ἐν ὄψει τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς ὅλης οἰκονομίας μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ., ἰδιάζουσα προσπάθεια πρέπει νὰ καταβληθῇ διὰ τὴν μέχρι τοῦδε ἐκπαίδευσιν καὶ κατάρτισιν εἰδικῶν ἐργατῶν διὰ τὸν ἐξοπλισμὸν τῆς βιομηχανίας, διότι ἄνευ τῆς ἀναπτύξεως τῆς ὁποίας οὔτε τὸ δημογραφικόν, οὔτε τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα δύναται νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἐπιτυχῶς. Καὶ εἶναι ἑπομένως ἐπιβεβλημένον νὰ συγκρατήσωμεν τοὺς νέους εἰς τὰ ὅρια τῆς χώρας μας ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐπιζήσῃ αὐτή. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, θὰ θελήσῃ νὰ ἀποσύρῃ τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ συνονθύλευμα ἀτελῶν ἐργατικῶν διατάξεων καὶ νὰ φέρῃ ἕνα νομοσχέδιον ἄξιον τῆς ἐμπειρίας του, τὸ ὁποῖον νὰ ἐπαινέσωμεν καὶ ψηφίσωμεν. Δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν σχεδίου νόμου, πρὸς τὸ ὁποῖον οἱ ἐργαζόμενοι, τὸ σύνολον τῶν ἐργαζομένων, ἀντιτίθεται. Ὁ κ. Ὑπουργὸς προσεκόμισεν ὑπογραφὰς καὶ ἰσχυρίσθη ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι κατὰ πλειοψηφίαν, εἶναι ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου. Θὰ ἤθελα νὰ τὸν πληροφορήσω ὅτι τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον τῆς Θεσσαλονίκης μὲ 70.000 συνδικαλισμένους ἐργάτας, ἔχει κηρυχθῆ ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου καὶ προκαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ πραγματοποιήσῃ μίαν συγκέντρωσιν, ἔστω καὶ μὲ χιλίους μόνον ἐργαζομένους, οἵτινες νὰ κηρυχθοῦν ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχῃ. Διότι τὸ σύνολον τῶν ἐργαζομένων εἶναι ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀντιπολιτεύσεως).

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 31) 19.1.63 συνεδριάσεως.

§20Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 31)19.1.63 συνεδριάσεως.

§22Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως θὰ ἤθελα νὰ κάμω τὴν ἑξῆς ἐρώτησιν. Κατὰ τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος καὶ τὴν τελευταίαν αὐτοῦ παράγραφον προτάσεις νόμων περὶ τροποποιήσεως ἢ ἀκυρώσεως νομοθετικῶν διαταγμάτων ψηφισθέντων ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος ἐγγράφονται κατ’ ἀπόλυτον προτεραιότητα εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν κλπ.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ θέμα τὸ ἔθιξεν ὁ κ. Ἐφραιμίδης. Αἱ ὑποβληθεῖσαι προτάσεις ἀπεστάλησαν εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον διὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν σχετικῶν αὐτῶν ἐκθέσεων πρὸς τὴν Βουλήν. Ἐπειδή, μάλιστα, δὲν ἐστάλησαν εἰσέτι ὑπὸ τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου αἱ ἐκθέσεις, παρέστην εἰς ἐντολὴν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, πρὸς τὰς ὑπηρεσίας του, ὅπως ὑπομνήσουν τοῦτο εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ ἐπισπεύσῃ τὴν ἀποστολὴν τῶν ἐκθέσεων, ὁπότε θὰ προχωρήσῃ ἡ διαδικασία τῆς συζητήσεως τῶν ἐν λόγῳ προτάσεων εἰς τὰς Κοινοβουλευτικὰς Ἐπιτροπάς. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§24Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη τελεῖ ἐν συγχύσει, διότι ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου συζητεῖται καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἰσηγεῖται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, καὶ τὸ ὁποῖον δέχεται κριτικὴν ἀπὸ μὲν τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τὴν μεγάλην μᾶζαν τῶν ἐργαζομένων χαρακτηριζόμενον ὡς ἀντεργατικόν, ἀπὸ δὲ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τῆς ἡγεσίας τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. χαρακτηριζόμενον ὡς φιλεργατικὸν καὶ ἡ ἀμερόληπτος κοινὴ γνώμη τῶν Ἑλλήνων διερωτᾶται τὶ συμβαίνει καὶ διατὶ δὲν προχωρεῖ ἡ ψήφισίς του. Θὰ προσπαθήσω νὰ διαφωτίσω τοὺς ἀμερολήπτους καὶ τὴν κοινὴν γνώμην, ὅτι τὸ δίκαιον εἶναι μὲ τὸ μέρος τῶν ἀντιτιθεμένων εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι μὲ τὸ μέρος καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τοῦ ὄγκου τῶν ἐργαζομένων καὶ θὰ ἀποδείξω εὐκόλως, εὐκολώτατα μάλιστα, ὅτι εἰς τὰς προθέσεις τῆς ἡγεσίας τῆς Γ.Σ.Ε.Ε καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας δὲν ἦτο ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον πράγματι θὰ εἰσήγαγεν εἰς τὸ Ἐργατικὸν Δίκαιον διατάξεις χρησίμους, σοβαρὰς καὶ δυναμένας νὰ συντελέσουν εἰς τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἐργατικῶν διαφορῶν καὶ νὰ προαγάγουν τὸ Ἐργατικὸν Δίκαιον, χάριν τῆς τονώσεως τοῦ Συνδικαλιστικοῦ Ἐργατικοῦ κινήματος. Προθέσεις τῶν εἰσηγητῶν τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἄλλαι, τὰς ὁποίας θὰ ἐξηγήσωμεν περαιτέρω. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ κατετέθη τὴν 25.9.1962 εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Δὲν ἐπρόφθασε νὰ κυκλοφορήσῃ τὸ σχέδιον Ν. Δ. καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς κατέθεσε σειρὰν οὐσιωδῶν τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι τὸ μετέβαλον κατὰ βάσιν. Ἐκ τῆς ἐνεργείας αὐτῆς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἀποδεικνύεται ὅτι κατὰ τὴν ἀρχικὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου δὲν εἶχον μελετηθῆ τὰ προβλήματα τὰ συνδεόμενα μὲ αὐτὸ καὶ δι’ αὐτὸ παρέστη ἀνάγκη νὰ κατατεθοῦν εὐθὺς ἀμέσως αἱ βασικαὶ ἐκεῖναι τροπολογίαι. Ὑπὸ αὐτὰ τὰ δεδομένα ὡς ἦτο ἑπόμενον ἡ ἐπακολουθήσασα συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου τούτου ἦτο κωμικὴ καὶ προσέβαλε τὸ κῦρος καὶ τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τῆς Κυβερνήσεως. Ἦσαν τόσον ἀμελέτητα τὰ θέματα, ὥστε ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἀποδοκιμασθεὶς μάλιστα διὰ τὴν πρᾶξιν του ταύτην ὑπὸ τοῦ Προεδρείου, ἐτελείωσε τὴν εἰσήγησίν του ἐντὸς τριῶν λεπτῶν καὶ συνέστησε τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν ἐπρόλαβεν ὅμως νὰ τελειώσῃ τὴν εἰσήγησίν του ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας καὶ κατέθεσε 12 βασικὰς τροπολογίας, αἱ ὁποῖαι τώρα περιέχονται ὡς αὐτοτελῆ ἄρθρα εἰς τὸ νομοσχέδιον ποὺ συζητοῦμεν. Προφανῶς, ὁ κ. εἰσηγητὴς δὲν κατέθεσε τὰς τροπολογίας ἐκείνας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ κατόπιν συνεννοήσεως καὶ ἀσφαλῶς ἐπιταγῆς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Καὶ ἐρωτῶ, κατόπιν ὅλων αὐτῶν, εἶναι σοβαρὸν τὸ ἐπιτελούμενον ἔργον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν; Διὰ τὴν ἄρνησίν μας νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο δὲν εἴχομεν μόνον τὴν ἐπίκρισιν τῆς Κυβερνήσεως. Εἴχομεν καὶ τὴν ἐπίκρισιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε Κατ’ ἀρχὴν ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἰς μίαν ἐπιστολήν της μὲ ἡμερομηνίαν 23.10. 1962 παρεκάλει τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος νὰ ψηφίσουν ἐν μιᾷ νυκτὶ τὸ τόσον φιλεργατικὸν νομοσχέδιον ἐκεῖνο. Συγχρόνως ὅμως ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ὑπέβαλε πρὸς ψήφισιν καὶ 22 βασικὰς τροπολογίας. Ὡς ἦτο φυσικὸν ὅλοι τότε διηρωτήθημεν πῶς συμβιβάζονται ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος νὰ μᾶς ζητῇ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ἀμέσως καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος νὰ τὸ θεωρῇ τοῦτο τόσον ἐλλιπές, ὥστε νὰ παρίσταται ἀνάγκη νὰ καταθέσῃ πρὸς ψήφισιν 22 βασικὰς τροπολογίας. Ἡ ἀπάντησις εἰς τὸ ἐρώτημα τοῦτο εἶναι ἁπλῆ. Ἡ Γ.Σ. Ε.Ε. διὰ νὰ φανῇ ἀρεστὴ εἰς τοὺς ἐργαζομένους ὑπέβαλε τὰς τροπολογίας ἐκείνας, ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ θέλησις αὐτῆς ἦτον νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον ὅπως–ὅπως, διότι τούτου ψηφιζομένου θὰ συνεψηφίζετο ἡ βασικὴ διάταξις περὶ εἰσφορᾶς ἡ ὁποία καὶ μόνον ἐνδιέφερε τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Ὅταν ἡμεῖς ἀντεδράσαμεν εἰς τὴν σύντομον ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἴπομεν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τοιαῦτα βασικὰ νομοσχέδια νὰ ψηφίζωνται ἐξ ὑφαρπαγῆς, ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. δι’ ἀνοικτοῦ τηλεγραφήματος πρὸς τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Ε.Κ. κ. Γ. Παπανδρέου τὴν 6ην Νοεμβρίου 1962, μᾶς κατηγόρησεν, ὅτι ἐτέθημεν ἐναντίον τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ μᾶς ἠπείλησεν, ὅτι κατὰ τὴν ὥραν τῆς κρίσεως θὰ καταβάλῃ προσπαθείας νὰ ἀποκεφαλισθῶμεν. Ὁ κ. Μακρῆς μάλιστα, ἐπωφελούμενος τότε μιᾶς συγκεντρώσεως ἐξαπέλυσε μύδρους ἐναντίον ἡμῶν καὶ προσέθεσεν, ὅτι μόνον ἐκεῖνος κρατεῖ τὴν τάξιν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἐνῷ ἡμεῖς ἐφάνημεν ὑπονομευταὶ τῆς τάξεως καὶ τοῦ καθεστῶτος. Αἱ κατηγορίαι ἦσαν τοιαῦται, ὥστε συνάδελφος εὑρισκόμενος τότε εἰς τὴν αἴθουσαν ἐκείνην ἠναγκάσθη νὰ ἀποχωρήσῃ διότι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀκούῃ ὅλας αὐτὰς τὰς κατηγορίας. Πιστεύων ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι θὰ μᾶς πείσῃ νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο, ὅπως, ἀφοῦ εἶχεν σύμμαχον καὶ ὑποστηρικτὴν τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., ἦλθε τὴν προτελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ ἐζήτησε τὴν 3ην μετὰ μεσονύκτιον ὥραν νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο ὅπως ἦτο. Ὡς ἦτο ἑπόμενον, ἡμεῖς ἠρνήθημεν καὶ κατόπιν τούτου ἦλθε πάλιν ὁ κ. Ὑπουργὸς κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἦτο ἀφιερωμένη εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἐκλογικοῦ νομοσχεδίου εἰς τὸ σύνολον καὶ μᾶς ἐζήτησε νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο ὡς εἶχεν. Ἐπειδὴ δέ, δὲν ἐκάμαμεν τὸ χατήρι τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὁ κ. Ὑπουργός, ἐθεώρησεν ἐπιτετραμμένον νὰ ἀσχολήσῃ τὸ ραδιόφωνον καὶ νὰ ἐξυβρίσῃ σχεδὸν τὴν Ε.Κ, διότι δῆθεν αὕτη κωλυσιεργεῖ καὶ δὲν ἠθέλησεν ἄνευ συζητήσεως νὰ ψηφίσῃ τὸ κοσμοσωτήριον ἐκεῖνο διὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν νομοσχέδιον. Ἡ Ε.Κ. κύριοι βουλευταί, πράγματι ἀντέδρασεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου. Καὶ ἀντέδρασε πρῶτον διότι τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο ἦλθε κατὰ τρόπον ἀνώμαλον πρὸς ψήφισιν καὶ δεύτερον διὰ τὸ σαθρὸν τῶν διατάξεών του. Ἠθέλησεν ἡ Ε.Κ. νὰ χυθῇ πλῆρες φῶς εἰς τὸν σκοπὸν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ὅπερ καὶ ἐγένετο. Καὶ ἀπεκαλύφθη νομίζω, ὅτι σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ δὲν εἶναι ἡ ἐπιψήφισις τινῶν φιλεργατικῶν διατάξεων, περιεχομένων εἰς τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ σκοπὸς εἶναι νὰ ψηφισθῇ ἡ διάταξις περὶ εἰσφορᾶς καὶ διὰ νὰ δοθοῦν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. τὰ ἀναγκαῖα στηρίγματα νὰ κρατηθῇ εἰς τὴν ἐξουσίαν ἔναντι δὲ αὐτοῦ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. θὰ ὑπήκουεν εἰς ὅλα τὰ κελεύσματα τῆς Κυβερνήσεως. Ἀντελήφθη δηλαδὴ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι ἐξέφυγον ἀπὸ τὴν Γ.Σ. Ε.Ε. καὶ ἔπρεπε μὲ κάθε μέσον νὰ τοὺς ἐξαναγκάσῃ νὰ ἐπανέλθουν εἰς αὐτήν. Δηλαδὴ ἠθέλησεν ἡ Κυβέρνησις μὲ μέσα ὄχι δημοκρατικά, ἀλλὰ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐπιβολῆς καὶ τῆς νοθείας νὰ στηρίξῃ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., ὅπως ἀκριβῶς μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς βίας καὶ τῆς νοθείας ἐπέτυχεν ἡ ἰδία νὰ κατέχῃ τὴν ἐξουσίαν. Εἰς ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ὅλα τὰ ἐργατικὰ θέματα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Διὰ κάθε ἐργατικὸν ζήτημα ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. θὰ ἔχῃ τὸν λόγον. Τοῦτο ἀποτελεῖ μίαν ἐπιταγὴν εἰς ὅλους τοὺς ἐργαζομένους νὰ ταχθοῦν ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Γ.Σ.Ε.Ε, διότι ἄλλως δὲν θὰ ἴδουν ἐπιλυόμενον οὐδὲν ζήτημά των. Αὐτὸς ἦτο καὶ εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ οὐχὶ ἡ ψήφισις τῶν ἐλαχίστων ἄλλων φιλεργατικῶν διατάξεων τὰς ὁποίας, κύριοι βουλευταί, ὄχι μόνον δὲν ἀρνούμεθα ἡμεῖς νὰ ψηφίσωμεν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐπιδοκιμάζομεν ταύτας καὶ συγκατατιθέμεθα νὰ ψηφισθοῦν εἰς ἓν ἰδιαίτερον νομοσχέδιον χωρὶς καμμίαν συζήτησιν. Αὐταὶ αἱ φιλεργατικαὶ διατάξεις εἶναι ἐκεῖναι ποὺ ἐτέθησαν εἰς τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ παραπλανήσουν τὴν κοινὴν γνώμην καὶ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ψήφισις τῆς διατάξεως ποὺ θέλει ἡ Κυβέρνησις, τῆς διατάξεως τῆς ἀφορώσης τὴν εἰσφορὰν καὶ τῶν διατάξεων ποὺ δίδουν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. ἐξουσίας νὰ διοικῇ ὅλους τοὺς Συνδικαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς καὶ τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς τῶν ἐργαζομένων. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ κ. Ν. Λαμπρινάκος). Μέχρι σήμερον καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. μᾶς κατηγοροῦν ὅτι δημιουργοῦμεν καὶ βάλλομεν ἐναντίον των ἄνευ στοιχείων. Ἐν τούτοις, εἶδε τὸ φῶς μία ἔκθεσις ἑνὸς τρίτου προσώπου, προσώπου κειμένου ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως, ἐκτὸς τῶν κομμάτων, ἐκ τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων, ἡ ὁποία καταγγέλλει τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τὸ Ἑλληνικὸν ἐργατικὸν συνδικαλιστικὸν κίνημα, καὶ διαφωτίζει τοὺς σκοποὺς τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Πρόκειται περὶ μιᾶς ἐκθέσεως τοῦ IRVIN BRAUN, μέλους τῆς διεθνοῦς συνομοσπονδίας ἐργατικῶν συνδικάτων. Εἶναι ἡ ὀργάνωσις ἐκείνη ἡ ὁποία τεραστίαν ἔχει ἐπιρροὴν εἰς ὅλα τὰ ἐργατικὰ κινήματα ὅλων τῶν ἐλευθέρων χωρῶν καὶ ἡ ὁποία σκοπὸν ἔχει καὶ μακρὰν τοῦ κομμουνισμοῦ νὰ τὰ κρατήσῃ, ἀλλὰ καὶ μακρὰν ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴν τῶν Κυβερνήσεων, ὥστε νὰ δύνανται νὰ διαπραγματεύωνται μὲ αὐτὰς ἐπὶ ἴσοις ὅροις καὶ νὰ ἐπιλύουν τὰς διαφοράς των. Ἰδοὺ τί λέγει ὁ IRVIN BRAUN εἰς μίαν ἔκθεσίν του πρὸς τὴν διοίκησιν τῆς Διεθνοῦς Συνομοσπονδίας. Τὴν μὲν ἔκθεσιν, κύριοι βουλευταί, θὰ τὴν καταθέσω διὰ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικά, θὰ σᾶς ἀναγνώσω ὅμως ὡρισμένα οὐσιώδη ἀποσπάσματα. Καταχωρεῖται ἡ ἔκθεσις, ἥτις ἔχει οὕτω: Πάντοτε ἀφ’ ὅτου ἐδέχθην, τὸν Μάρτιον 1961, τὴν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Γενικὸν Γραμματέα Μπεκιοῦ νὰ βοηθήσω τὸ Ἑλληνικὸν ἐργατικὸν κίνημα, ἀντελήφθην τὰ κατ’ ἐπιταγὴν εἰδικὰ καθήκοντα κατὰ τὸν ἀκόλουθον τρόπον: 1) Νὰ προβῶ εἰς πᾶσαν προσπάθειαν διὰ νὰ ἐξεύρω ἕνα τρόπον ἢ μίαν διατύπωσιν (φόρμουλα) δι’ ἓν ἡνωμένον δημοκρατικὸν ἐργατικὸν μέτωπον ἐν προπαρασκευῇ διὰ τὸ 14ον συνέδριον τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. 2) Ἂν καὶ παραδεχόμενος τὰς πλήρεις καταστατικὰς ἐξουσίας τῶν τωρινῶν ἀξιωματούχων τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἡ ἀναγκαιότης εἰσδοχῆς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἰς τὰς Ὁμοσπονδίας καὶ τὰ ἐργατικὰ κέντρα ἐν τῇ προετοιμασίᾳ τοῦ συνεδρίου ἦτο οὐσιώδης. 3) Ὅτι ὤφειλε νὰ δοθῇ ἐπαρκὴς χρόνος καὶ εὐκαιρία εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς ΔΣΕΕΣ διὰ νὰ ἐργασθοῦν μὲ ἀμφοτέρας τὰς πλευρὰς πρὸς τὸν σκοπὸν ἐπιτεύξεως ἑνὸς συνεδρίου, πλήρως καὶ δημοκρατικῶς ἐκπροσωπουμένου. Ἔχω ἤδη ἑτοιμάσει ἕνα ὑπόμνημα τὸ ὁποῖον ὑπέβαλα τὸν Ἰούνιον καὶ τὸ ὁποῖον ἐδείκνυε τὰς δυσκολίας ποὺ ἐσυνήντων εἰς τὰς προσπαθείας μου νὰ ἐπιτύχω αὐτὸν τὸν σκοπὸν ἀπὸ τοῦ Μαρτίου μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1961. Τὸ ὑπόμνημά μου τοῦ Ἰουνίου 1961 δεικνύει πὼς μεταξὺ Μαρτίου καὶ Ἰουνίου οὐδὲν εἶχεν ἐπιτευχθῆ καθὼς καὶ τὰς αἰτίας δι’ αὐτὴν τὴν ἀποτυχίαν. Ἡ ΔΣΕΕΣ ἔχει ἕνα ἀντίγραφον αὐτοῦ τοῦ ὑπομνήματος, τὸ ὁποῖον δύναται καὶ νὰ ἐπισυναφθῇ εἰς αὐτὴν τὴν ἔκθεσιν. Προέτεινα ἐπίσης ὡρισμένας εἰσηγήσεις καὶ διαδικασίας. Ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου ἕως τὴν 29ην Σεπτεμβρίου οὐδεμία ἐδόθη εὐκαιρία, παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας αἰτήσεις καὶ ὑποσχέσεις, νὰ συναντήσῃ ὁ κ. Μακρῆς, Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Γ.Σ.Ε.Ε τὸν Γενικὸν Γραμματέα τῆς Δ.Σ.Ε. Ε.Σ., Ὀμὲρ Μπεκιού. Ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου μέχρι τῆς 29ης Σεπτεμβρίου τοιαῦται συναντήσεις ἐστάθησαν ἀδύνατοι πρωτίστως ἕνεκα τῆς ἀδυναμίας ἢ τῆς ἀπροθυμίας τοῦ κ. Μακρῆ νὰ παραστῇ εἰς τοιαύτας συναντήσεις. Πιστεύω, ὅτι ἡ δημοσίευσις τῆς ἀλληλογραφίας μεταξὺ τῶν δύο Γενικῶν Γραμματέων, Μακρῆ καὶ Μπεκιού, θὰ ἀποκαλύψῃ ὄχι μόνον τὴν τακτικὴν χρονοτριβῆς τοῦ κ. Μακρῆ, ἀλλὰ θὰ ἀποδείξῃ τὴν βαθείαν καὶ σχεδὸν θεμελιώδη ὑποψίαν του καὶ ἀποδοκιμασίαν τῆς ΔΣΕΕΣ. Ὄντως ἡ ἔκθεσις τὴν ὁποίαν αὐτὸς ἀρχικῶς ἡτοίμασεν, ἐδημοσίευσε καὶ ἐκυκλοφόρησε κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῆς τῆς περιόδου διὰ τὸ 14ον συνέδριον, εἶναι μία προφανὴς κριτικὴ διὰ τὴν ΔΣΕΕΣ, ὡς περιέχουσα τὴν κατηγορίαν, ὅτι ἡ ΔΣΕΕΣ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὰς μεγάλας δυνάμεις ἢ τὰς μεγάλας ὀργανώσεις. Αὐτὴ ἡ ἔκθεσις θὰ ἀποδείξῃ ἐπίσης μίαν μελετημένην προσπάθειαν ἀντιπαρατάξεως τῶν Εὐρωπαϊκῶν Ἐργατικῶν Ὀργανώσεων κατὰ τῆς ΔΣΕΕΣ. Θέλω νὰ προσθέσω, διότι αὐτὸ εἶναι σημαντικόν, ὅτι καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν τελευταίων ἑπτὰ μηνῶν παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας ὑποσχέσεις ὁ κ. Μακρῆς ἠρνήθη καὶ ἐν τῇ πραγματικότητι δὲν ἐτήρησε τὰς ὑποσχέσεις του νὰ συναντηθῇ μὲ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. ὥστε νὰ μᾶς δοθῇ ἐπαρκὴς χρόνος διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἑτοιμάσωμεν δεόντως τὸ συνέδριον. Ὀφείλω νὰ ὑπενθυμίσω τώρα, ὅτι ἡ ἀρχικὴ ἀπόφασις τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. προέβλεπεν, ὅτι ἕνας ἀντιπρόσωπός της θὰ παρέμεινεν ἐν Ἑλλάδι τοὐλάχιστον ἕνα μῆνα πρὸ τοῦ συνεδρίου τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ διὰ τοσοῦτον χρόνον μετέπειτα ὅσον θὰ ἐφαίνετο ἀναγκαῖον νὰ βοηθήσῃ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Αὐτὸ ἦτο μία ἀπόφασις τοῦ Ἐκτελεστικοῦ Συμβουλίου τῆς ΔΣΕΕΣ τὸν Μάρτιον 1961. Τὴν 1ην Ἰουλίου 1961, ὁ Ὀμὲρ Μπεκιοῦ ἔγραψε στὸν κ. Μακρῆ προτείνων, ὅτι ἐμεῖς προσπαθοῦμε διὰ μίαν φορὰν ἀκόμη νὰ κάμωμεν, ὅτι δὲν εἶχε γίνει στὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ γράμμα του ἔγραφε «μόλις γνωστοποιήσητε τὴν ἔγκρισιν αὐτῆς τῆς διαδικασίας, θὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὸν ἀδελφὸν Μπράουν νὰ γυρίσῃ στὴν Ἑλλάδα νὰ ἐργασθῇ μαζί σας διὰ τὴν προπαρασκευὴν τοῦ Συνεδρίου». Αὐτὸ οὐδέποτε ἐπετεύχθη διότι οὐδέποτε μᾶς ἐδόθη τοιαύτη εὐκαιρία. Καθ’ ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδον (περισσότερον ἀπὸ δύο μῆνες) ὁ κ. Μακρῆς ἠρνήθη νὰ ἔλθῃ εἰς Βρυξέλλας. Ἔχω ἤδη ἀναφερθῆ εἰς αὐτὴν τὴν ἀλληλογραφίαν μεταξὺ τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τοῦ κ. Μπεκιοῦ καὶ ἐπιμένω, ὅτι εἶναι οὐσιῶδες νὰ ἀνακοινωθοῦν τὰ ἀκριβῆ ἀντίγραφα τῶν ἀνταλλαγεισῶν ἐπιστολῶν. Μόνον τὴν 29ην Σεπτεμβρίου εἴχαμε τελικὰ τὴν συγκατάθεσιν τοῦ κ. Μακρῆ, ὅτι θὰ ἤρχετο εἰς Βρυξέλλας, ὅπου ὁ κ. Μπεκιοῦ καὶ ἐγὼ εἴμεθα παρόντες διὰ νὰ συζητήσωμεν εἰς αὐτὴν τὴν καθυστερημένην ἡμερομηνίαν διὰ τὸ Συνέδριον τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., τὸ ὁποῖον τώρα εἶχε προσδιορισθῆ διὰ τὰς 16 Ὀκτωβρίου κατόπιν προηγουμένων ἀναβολῶν του. Εἰς αὐτὴν τὴν συνάντησιν εἰς τὰς Βρυξέλλας κατέστη ἀπολύτως σαφὲς εἰς τὸν ἀδελφὸν τοῦ κ. Μακρῆ, ὅτι ὄχι μόνον εἴχομεν χάσει πολύτιμον χρόνον, ἀλλὰ ὅτι μᾶς ἐφαίνετο, ὅτι ὅλαι αἱ προετοιμασίαι διὰ τὸ συνέδριον εἶχον γίνει καὶ ὅτι ὅλαι αἱ ἀρχικαὶ συμφωνίαι διὰ τὴν κατάπαυσιν τῶν ἀμοιβαίων ἐπιθέσεων εἶχον παραβιασθῆ. Θέλω νὰ δηλώσω, ὅτι αὐταὶ αἱ ἐπιθέσεις εἶχον ἐπαναρχίσει ὑπὸ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ζήτημα ἐγεννήθη, ἐὰν εἶχον ἢ ὄχι ἐπαρκῆ καιρὸν διὰ νὰ προβῶμεν εἰς ὅλας τὰς ἐνεργείας διὰ τὴν προστασίαν ἐκείνων ποὺ ᾐσθάνοντο ὅτι εἶχον νόμιμα παράπονα καὶ δυσαρεσκείας ἐπὶ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν οἱ ἀντιπρόσωποι εἶχον ἐκλεγῆ. Ἠγέρθη τελικῶς τὸ ζήτημα, ἐὰν ἢ ὄχι τὸ συνέδριον νὰ ἀναβληθῇ διὰ μικρὸν διάστημα, ὥστε νὰ δυνηθῇ ἕνας ἐκπρόσωπος τῆς ΔΣΕΕΣ νὰ ἐξετάσῃ τὰς κατηγορίας καὶ ἀντικατηγορίας καὶ νὰ ἐπιφέρῃ, μέχρι ἑνὸς βαθμοῦ, ἱκανοποίησιν, ἁρμονίαν καὶ ἑνότητα. Ὁ κ. Μακρῆς κατηγορηματικῶς ἐδήλωσεν, ὅτι αὐτὸ ἦτο ἀδύνατον καὶ παράνομον, σύμφωνα μὲ τὸν Ἑλληνικὸν νόμον. Ἐπίσης ζήτημα ἐγεννήθη, ἐὰν ἢ ὄχι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἶχε λάβει χρηματικὴν βοήθειαν ἀπὸ κυβερνητικὰς πηγὰς διὰ τὴν προετοιμασίαν καὶ διεξαγωγὴν τοῦ Συνεδρίου. Ἐδηλώθη κατὰ τὴν συνάντησίν μας, ὅτι συμφώνως μὲ πληροφορίας εἶχε δοθῆ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις ἀπὸ κυβερνητικὰς πηγάς. Τοῦτο ἠρνήθη ὁ κ. Μακρῆς. Κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῆς τῆς συναντήσεως ἐπανελάβομεν τὸ γεγονός, ὅτι ἐγένετο μᾶλλον δύσκολον καὶ ἀντιφατικὸν διὰ τὴν ΔΣΕΕΣ νὰ μετάσχῃ εἰς ἕνα συνέδριον εἰς τὸ ὁποῖον ἡ κυρία λογοδοσία δράσεως περιεῖχεν ὄχι μόνον κριτικὴν καὶ κατηγορίας κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ ἐπίσης κατὰ τῆς ΔΣΕΕΣ. Μᾶς ἐφαίνετο, σύμφωνα μὲ τὴν ἔκφρασίν των, ὅτι δὲν ἐδέχθησαν μὲ μεγάλην εὐμένειαν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ δηλώσουν, ὅτι κάθε τὶ εἰς τὴν ΔΣΕΕΣ εἶχεν κακῶς ἕως τὴν ἀλλαγὴν τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τῆς ΔΣΕΕΣ καὶ ὅτι ἀκόμη καὶ τότε δὲν ἦτο κανεὶς τόσον βέβαιος διὰ τὸ μέλλον, ἀλλ’ ὅτι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε ὤφειλε νὰ περιμένῃ νὰ εἰδῇ τὶ θὰ ἔφερε περαιτέρω τὸ νέον καθεστὼς εἰς τὴν ΔΣΕΕΣ. Ἐφαίνετο μᾶλλον δύσκολον νὰ μετάσχῃ κανεὶς εἰς ἕνα συνέδριον ὅπου ἡ κυριωτέρα λογοδοσία ρητῶς καὶ συγκεκαλυμμένως κατηγορεῖ τὴν ΔΣΕΕΣ ὡς μίαν διεθνῆ, ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὰς μεγάλας Ὀργανώσεις, μὲ μικρὰν ἐκτίμησιν διὰ τὰς μικρὰς Ὀργανώσεις. Μετὰ μακρὰν συζήτησιν εἰς αὐτὴν τὴν συνάθροισιν συνεφωνήθη νὰ γίνῃ μία τελευταία προσπάθεια διὰ νὰ ἴδουν τὶ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ εἰς τὸν περιωρισμένον χρόνον ποὺ εἶχεν ἀπομείνει. Τὰ τρία σημεῖα ποὺ συνεφωνήθησαν ἐγκαίρως δὲν ἐπρόκειτο νὰ εἶναι τὸ τέλος ὅλων καὶ τὸ σύνολον τῆς συμφωνίας μας, ἀλλὰ ἦσαν αἱ βασικαὶ κατευθυντήριοι γραμμαί, ὥστε νὰ ἰδοῦμε τί ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ τὰς ὀλίγας ἐναπομενούσας τελευταίας ἡμέρας πρὸ τοῦ συνεδρίου, ὥστε νὰ ἐπιτευχθῇ κάποιου εἴδους ἡνωμένου καὶ ἁρμονικοῦ συνεδρίου. Δι’ αὐτὸ βεβαίως συνεφωνήθη, προφορικῶς ἐπίσης, ὅτι κάθε τι θὰ ἐγένετο διὰ νὰ ἀποκλεισθοῦν παράπονα, δυσαρέσκειαι καὶ ἐμπόδια ποὺ ἵσταντο εἰς τὸν δρόμον τῆς πλήρους συμμετοχῆς τῶν ἀντιπροσώπων τῆς ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο νὰ συμμετάσχουν μέχρι τότε τοῦ συνεδρίου. Καὶ πιστεύω ὅτι αὐτοὶ ἀνήρχοντο εἰς τὸ ⅓ σχεδόν, ἀκόμη καὶ μὲ τὰς ὑπαρχούσας διευθετήσεις ποὺ εἶχον γίνει ὑπ’ αὐτῆς ταύτης τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ἐπίσης συνεφωνήθη, ὅτι κάθε τι θὰ ἐγένετο διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ μία ἡνωμένη παρουσίασις τῶν συμφωνιῶν εἰς τὸ συνέδριον. Συνεφωνήθη, ἐπίσης ὅτι θὰ ἠκολουθήσαμεν τοιαύτην ὁδὸν ἐφ’ ὅσον θὰ εἴχομεν κατηγορηματικῶς βεβαιωθῆ: 1) Ὅτι τὸ συνέδριον δὲν ἠδύνατο νὰ ἀναβληθῇ. 2) Ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε δώσει χρήματα διὰ τὸ συνέδριον. Ἐπῆγα εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ κατηνάλωσα τρεῖς ἡμέρας εἰς τὰς Ἀθήνας, ἀπὸ τὴν 1–4 Ὀκτωβρίου. Κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν ἔπρεπε νὰ διαθέσω πολὺ ἀπὸ τὸν χρόνον καὶ τὴν ἐνεργητικότητά μου εἰς συνομιλίας μὲ τὸν κ. Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος κατ’ ἀρχὰς ἠρνήθη νὰ δεχθῇ περαιτέρω διαπραγματεύσεις μὲ τὸν κ. Μακρῆν, τοῦ ὁποίου ἠρνεῖτο τὴν καλὴν πίστιν. Περαιτέρω, ᾐσθάνετο ὅτι ἦτο πολὺ ἀργὰ νὰ ἐπανορθωθοῦν ὅλα τὰ κακά, τὰ ὁποῖα εἶχαν διαπραχθῆ, κατὰ τὴν γνώμην του, τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ εἰδικῶς τοὺς τελευταίους μῆνας. Ἰσχυρίσθη, ὅτι ὁ κ. Μακρῆς εἶχε παραβιάσει τὰς συμφωνίας ποὺ εἶχεν ὑπογράψει μὲ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ., τὰς σχετικὰς μὲ τὴν κατάπαυσιν τῶν κατηγοριῶν. Ὁ κ. Μακρῆς εἶχεν ἀρνηθῆ νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὴν προφορικὴν συμφωνίαν τὴν ὁποίαν εἶχεν συνάψει τὸν Μάρτιον, ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ κυρίου Θεοδώρου καὶ ἐμοῦ, τῆς ὁποίας συμφωνίας ἔκθεσις εὑρίσκεται εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. τῆς 15ης Μαρτίου 1961. Αὐτὸ ἐδήλωσεν, ὁ κ. Θεοδώρου δηλαδὴ ὅτι τὸ συνέδριον ἦτο ἀπολύτως εἰς χεῖρας τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τῶν συνεταίρων του. Εἶπεν, ὅτι ἐπιθυμοῦσε νὰ συνεργασθῇ κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ἕνα βαθμὸν ἑνότητος καὶ συνεργασίας, ἀλλὰ ὅτι αὐτὸ εἶχε καταστῆ ἀδύνατον, ἐξ αἰτίας τῆς ἀρνήσεως τοῦ κ. Μακρῆ νὰ τηρήσῃ τὰς συμφωνίας του. Τοῦ εἶπα, ὄχι ἀορίστως, ὅτι ἐγὼ εἶχον ἐπιφορτισθῆ μὲ μίαν καὶ μόνον εὐθύνην, νὰ κάμω μίαν τελευταίαν προσπάθειαν νὰ προσελκύσω τὰς δύο ὁμάδας. Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ Δ. Σ.Ε.Ε.Σ. θὰ προσπαθήσῃ τὸ πᾶν ἐντὸς τῶν δυνατοτήτων της διὰ νὰ φθάσῃ μερικοὺς ἀπὸ τοὺς σκοπούς της, ὅτι θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐπιτύχουμε συνεργασίας ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆν, καὶ ὅτι ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει αὐτὸ θὰ ἐσήμαινεν ὅτι αὐτός, ὁ κ. Θεοδώρου, θὰ ὤφειλε νὰ ὑποταγῇ ἀντιδημοκρατικὰ εἰς τὰς ἐπιταγὰς τῆς διοικήσεως. Εἶπα βεβαίως, ὅτι αὐτὸ ἦτο ἐντελῶς ἀνεπίσημον. Τίποτε δὲν ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ ἐπὶ ἐπισήμου βάσεως, ἐφ’ ὅσον σεβόμεθα τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ἦτο τὸ ἐπίσημον μέλος τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Καθ’ ὅλας αὐτὰς τὰς συνομιλίας ἐτήρησα τὸν κ. Μακρῆν ἐνήμερον καὶ εἶπα ὅτι ἐὰν βεβαίως ὁ κ. Θεοδώρου δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἰδῇ καθαρὰ τὸν δρόμον του, τότε ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. θὰ ἦτο ἐλευθέρα νὰ προχωρήσῃ βασιζομένη εἰς ἑαυτὴν καὶ νὰ ἐπιτύχῃ ὅ,τι συμφωνίας θὰ ἠδυνάμεθα ἐπὶ διμεροῦς βάσεως μεταξὺ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ., εἰδικώτερον ἀφορώσας τὴν παραμέλησιν ὡρισμένων δυσαρέστων καὶ ἀδίκων τμημάτων τῆς ἐκθέσεως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῶν τῶν διαπραγματεύσεων μὲ τὸν κ. Θεοδώρου, αὐτὸς παρουσίασεν ἕνα ἀριθμὸν ζητημάτων ἀφορώντων τὴν κατάργησιν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, τὸ ζήτημα τῆς ἐκπροσωπήσεως εἰς τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων καὶ ἕνα ἀριθμὸν ἄλλων ζητημάτων, ἵνα περιληφθοῦν εἰς δήλωσιν, ἡ ὁποία ἠδύνατο τυχὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν αὐτὸς ἀποφάσιζε νὰ προβῇ εἰς κοινὴν ἀπόφασιν μετὰ τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Εἶπον εἰς τὸν κ. Θεοδώρου, ὅτι ἐκείνην τὴν στιγμὴν ᾐσθανόμην αἰσιόδοξος ὡς πρὸς τὴν ἐπίτευξιν τοιούτων συμφωνιῶν, ἀφοῦ ὁ κ. Μακρῆς ἐφαίνετο νὰ εἶναι τοὐλάχιστον διὰ τῶν λεγομένων του, διατεθειμένος πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν. Τελικῶς, τὴν 4ην Ὀκτωβρίου, τὴν τελευταίαν ἡμέραν αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεώς μου εἰς τὰς Ἀθήνας, ὁ κ. Θεοδώρου ἐδήλωσεν ὅτι θὰ ἦτο πρόθυμος ν’ ἀρχίσῃ διαπραγματεύσεις μὲ τὸν κ. Μακρῆν. Ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ φύγω διὰ τὸ Παρίσι ἐκεῖνο τὸ πρωῒ διεμήνυσα ἀναλόγως εἰς τὸν κ. Μακρῆν καὶ εἶπα εἰς ἀμφοτέρους, Μακρῆν καὶ Θεοδώρου, ὅτι θὰ προσεπάθουν νὰ ἐπιστρέψω κατὰ τὸ τέλος τῆς ἑβδομάδος διὰ νὰ ἴδω τί πράγματι ἠδύνατο νὰ γίνῃ. Ἐπέστρεψα εἰς Ἀθήνας τὴν 8ην Ὀκτωβρίου καὶ ἤρχισα προκαταρτικῶς συνομιλίας, κεχωρισμένως, μὲ τὸν κ. Μακρῆν καὶ κ. Θεοδώρου, πρὸς τὸν σκοπὸν προπαρασκευῆς τοῦ ἐδάφους διὰ μίαν κοινὴν συνάντησιν, παρουσίᾳ μου. Αὐτὴ ἡ πρώτη συνάντησις τοῦ κ. Μακρῆ καὶ κ. Θεοδώρου καὶ ἐμοῦ ἔλαβεν χώραν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ ξενοδοχείου μου, τὴν Δευτέραν 9ην Ὀκτωβρίου, βεβαίως μεθ’ ἑνὸς διερμηνέως. Ἤνοιξα τὴν συζήτησιν διὰ νὰ ἐξηγήσω τὰ σημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων συμφωνοῦμεν, προσθέτων μερικὰς συμφωνίας τὰς ὁποίας εἴχομεν προφορικῶς συνάψει εἰς Βρυξέλλας ἀφορώσας τὸν τρόπον καὶ τὰ μέσα δι’ ὧν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διευθύνωμεν τὸ συνέδριον, ὥστε ἡ διαμάχη νὰ ἠδύνατο νὰ περιορισθῇ εἰς τὸ ἐλάχιστον. Ἐξήγησα ὅτι ὁ κ. Μακρῆς εἰς τὰς ἐναρκτηρίους δηλώσεις του θὰ προσεπάθει νὰ ὑπαινιχθῇ τὸ παρελθὸν προτείνων τὴν λήθην τῶν λαθῶν τοῦ παρελθόντος καὶ ὅτι βλέπομεν ἐμπρὸς εἰς τὸ μέλλον καὶ τότε θὰ ἀπήντα ὁ κ. Θεοδώρου καὶ θὰ ἀπήντα ἐκ νέου ὁ κ. Μακρῆς, ἀλλὰ ὑπεράνω ὅλων θὰ ἔπρεπε νὰ συμφωνήσωμεν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ—κ.κ. Μακρῆς, Θεοδώρου, Μπράουν—εἰς ἕνα σχέδιον ἀποφάσεως ποὺ θὰ παρουσιάζετο εἰς τὸ συνέδριον. Θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον, ὅτι καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς συναντήσεως ἦτο ὠμή, κομπορρήμων, καὶ ἐνίοτε πατερναλικῶς δικτατορικὴ εἰς ὅ,τι ἐφαίνετο νὰ εἶναι μία προσπάθεια ἐπικρατήσεως ἐπὶ τοῦ κ. Θεοδώρου καὶ ἐντυπώσεως ἐπὶ τούτου τῆς ὑπερτέρας καταστάσεως καὶ δυνάμεως τοῦ κ. Μακρῆ. Καίτοι οὗτος ἰσχυρίσθη ὅτι εἶχεν ἐξοργισθῆ ἀπὸ ὡρισμένας παρατηρήσεις τοῦ κ. Θεοδώρου, ὁ κ. Μακρῆς ἤρχισε μίαν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς Δ. Σ.Ε.Ε.Σ. καὶ τῶν ἀντιπροσώπων της. Οὗτος εἰδικῶς ἐδιάλεξεν εἰς τὴν ἐπίθεσίν του τὸν κ. Μιλὰρ καὶ τὸν κ. Λέβιν καὶ πραγματικὰ διεκήρυξεν, ὅτι ἐξεδίωξε τὸν κ. Λέβιν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἐπίσης ἐδήλωσεν, ὅτι ἡ Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. δὲν βοηθᾷ κανένα, δὲν δίδει χρήματα ἐκτὸς ἐὰν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἕτοιμοι νὰ πειθαρχήσουν σύμφωνα μὲ τοὺς ὅρους της. Πράγματι, εἰς ἕνα σημεῖον τῆς συζητήσεως, ὅταν ὁ κ. Θεοδώρου ἔθιξεν τὸ ζήτημα, ὅτι ἕνας ἀριθμὸς ἀντιπροσώπων του δὲν ἠδύνατο νὰ πληρώσουν ἕν εἶδος συμβολικῆς συνδρομῆς διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ συνέδριον, σύμφωνα μὲ τὸ καταστατικόν, καὶ ὅτι διὰ νὰ γίνουν δεκτοὶ ὤφειλον νὰ λάβουν εἰδικὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὴν διοίκησιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. τὴν ὁποίαν τὸ καταστατικὸν ἐπιτρέπει, ὁ κ. Μακρῆς εἰς ἕναν πολὺ εἰρωνικὸν καὶ σαρκαστικὸν τόνον ἐγύρισε πρὸς τὸν κ. Μπράουν καὶ τοῦ εἶπε: «Ἐδῶ εἶναι ὁ ταμίας τῆς Δ.Σ.Ε. Ε.Σ., αὐτὸς μπορεῖ νὰ σᾶς δώσῃ τὰ χρήματα». Ἄς προσθέσω ἐπίσης, ὅτι καθ’ ὅλην τὴν συζήτησιν, ὁ κ. Μακρῆς μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι δὲν ἤθελεν οὐδεμίαν συμβουλὴν ἀπὸ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Οὗτος ἐπέμενε λέγων εἰς ἐμὲ ὅτι ἠδύνατο νὰ χειρισθοῦν τὰς εἰδικάς των ὑποθέσεις καὶ πρακτικῶς ἔκανε κάθε προσπάθειαν νὰ μὲ ἀποκλείσῃ τῆς συζητήσεως. Πράγματι, ἡ ὅλη του στάσις ἐπιβεβαίωνε τὴν πεποίθησίν μου ὅτι εἶχε γραφῆ εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. σχετικὰ μὲ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε. ἀληθῶς τὸ ἐπίστευσα καὶ ἀγανακτοῦσα. Τελικῶς, μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρῶτο θέαμα, ἀπεφάσισα ὅτι θὰ ἦτο καλλίτερον νὰ ἀναβάλλω ἕως τὴν ἑπομένην ἡμέραν καὶ ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ ἔβλεπα τί θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐπιτευχθῇ ὡς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῶν διαφόρων ἐγγράφων ἐπὶ τῆς ἑνότητος καὶ ἁρμονίας τοῦ συνεδρίου. Ἐν τῷ μεταξὺ ἤλεγχα δύο κεφαλαιώδη ζητήματα. Ἐὰν ἢ ὄχι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ἐχρηματοδοτεῖτο ὑπὸ κυβερνητικῶν πηγῶν διὰ τὸ 14ον συνέδριον καὶ τί εἶχε συμβῆ μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἀναβολῆς τοῦ συνεδρίου. Ἀντελήφθην ὅτι ἀπὸ πρακτικῆς ἀπόψεως ἦτο μᾶλλον ἀργά, ἀλλὰ ἤμουν ἀποφασισμένος νὰ μάθω τί ἦτο ἀναμεμιγμένον εἰς αὐτὰ τὰ δύο ζητήματα, διότι εἶχα ἀρχίσει νὰ ἀμφισβητῶ τὴν καλὴν πίστιν τοῦ κ. Μακρῆ, ὁ ὁποῖος περὶ τόσον καιρὸν εἶχεν ἀναμείνει καὶ χρονοτριβήσει, προτοῦ φθάσῃ πραγματικὰ εἰς τὰς προετοιμασίας τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ., δι’ αὐτὸ τὸ συνέδριον. Τὴν ἑπομένην ἡμέραν διεβίβασα εἰς ἕνα ἀριθμὸν συντρόφων τοῦ κ. Μακρῆ καθὼς καὶ εἰς τὸν κ. Μακρῆ τὸν ἴδιον τὴν βαθεῖαν μου ἐνόχλησιν διὰ τὴν στάσιν του καὶ διότι μοῦ ἐφαίνετο ὡς ἡ στάσις ἑνὸς ὁ ὁποῖος εἶχεν ὅλους τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ συνεδρίου εἰς τὴν τσέπην του καὶ ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ προβῇ εἰς παραχωρήσεις εἰς τὰ χαρτιὰ μὲ τυπικὸν τρόπον, ἀποκλειομένης ὅμως οἱασδήποτε σημαντικῆς παροχῆς πρὸς τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Πράγματι, ἠνωχλήθην πολὺ κατὰ μίαν συζήτησιν μὲ τὸν κ. Μακρῆ ἀφοῦ εἶχεν ἠρεμήσει τὴν ἑπομένην ἡμέραν, 10ην Ὀκτωβρίου, ὅταν τὸν εἶδα εἰς τὸ γραφεῖον του. Συνεζήτησα τὸ ζήτημα τί θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ διὰ νὰ παραμερισθοῦν τὰ τυπικὰ ἐμπόδια διὰ νὰ ἐπιτραπῇ εἰς ἕνα ἀριθμὸν ἀντιπροσώπων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἡ συμμετοχὴ εἰς τὸ συνέδριον μὲ πλήρη δικαιώματα γνώμης καὶ ψήφου. Μετὰ τὰς συνήθεις τυπικὰς ἀντιρρήσεις ἔσκυψε καὶ εἶπε: «Καλῶς, ἴσως δυνάμεθα νὰ διευθετήσωμεν τοῦτο διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως ὡρισμένων ἐκ τῶν χρημάτων τὰ ὁποῖα ὑποθέτομεν νὰ λάβωμεν ἀπὸ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. δι’ αὐτὸ τὸ συνέδριον», δηλαδὴ τὰ εἴκοσι χιλιάδες δολλάρια τὰ ὁποῖα εἴχομεν ὑποσχεθῆ ἐὰν ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. συνεφώνει μὲ τοὺς ὅρους, οἱ ὁποῖοι εἶχον προετοιμασθῆ διὰ τὸ συνέδριον. Τοῦτο μὲ ἐξέπληξε μᾶλλον περιέργως καὶ εἶπα ὅτι δὲν ἐνόμιζα ὅτι τοῦτο ἦτο δυνατὸν καὶ ὅτι ἐν πάση περιπτώσει δὲν ὑπῆρχεν ἀκόμη καμμία συμφωνία ἐπὶ τῶν εἴκοσι χιλιάδων δολλαρίων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τοῦτο προσετέθη εἰς τὴν αὔξουσαν ἐνδόμυχόν μου ἀμφιβολίαν τὴν σχετικὴν μὲ τὴν εἰλικρίνειαν τοῦ κ. Μακρῆ, ἀφορῶσαν ὄχι μόνον τὸ συνέδριον, ἀλλὰ τί θὰ ἠκολούθει μετὰ τὸ συνέδριον, δηλαδὴ ἐὰν οὗτος ἦτο ἕτοιμος νὰ διακόψῃ ὅλας τὰς χρηματικῆς φύσεως σχέσεις μὲ πηγὰς ἐλεγχομένας ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε Κυβέρνησιν καὶ νὰ ἐργασθῇ ἀπολύτως μὲ ἕνα ἐξ ὁλοκλήρου ἐλεύθερον καὶ ἡνωμένον ἐργατικὸν κίνημα ὑποστηριζόμενον ὑπὸ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Ὁ κ. Μακρῆς ἐν τῷ μεταξὺ εἶχεν ἀποδεχθῆ ὡρισμένα ἐπουσιώδη σημεῖα καὶ προτάσεις, τὰς ὁποίας εἶχον κάνει σχετικῶς μὲ τὴν ἐναρκτήριον ὁμιλίαν του εἰδικῶς ἀναφορικὰ μὲ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. καὶ μερικὰ ἔγγραφα εἶχον ἑτοιμασθῆ διὰ νὰ συζητηθοῦν μὲ τὸν κ. Θεοδώρου σχετικὰ μὲ τὰς προσφωνήσεις των εἰς τὸ συνέδριον. Ἡ ἑπομένη συνάντησις ἔλαβε χώραν μὲ τὸν κ. Θεοδώρου τὴν ἰδίαν ἡμέραν τὸ ἑσπέρας πάλιν εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ ξενοδοχείου μου. Ἐκεῖ συνεφωνήθη νὰ ἐπιτραπῇ εἰς τὸν κ. Θεοδώρου νὰ ἴδῃ τὰς ἐναρκτηρίους δηλώσεις τοῦ κ. Μακρῆ, αἱ ὁποῖαι συνετάχθησαν τὴν ἑπομένην ἡμέραν μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ κ. Λάσκαρη. Ὁ λόγος εἰς ἀπάντησιν τοῦ κ. Μακρῆ διὰ τὸν κ. Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἑτοιμασθῆ, δὲν ἐγένετο δεκτὸς ὑπὸ τοῦ Θεοδώρου, ἐφ’ ὅσον ἦτο ἐντελῶς φανερὸν ὅτι οὗτος θὰ ἤθελε πρῶτα νὰ ἴδῃ τί περιεῖχε ὁ λόγος τοῦ κ. Μακρῆ ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς συνόδου τοῦ συνεδρίου. Τότε ἐφθάσαμεν εἰς μίαν βασικὴν φιλονεικίαν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς κοινῆς ἀποφάσεως ποὺ ἔπρεπε νὰ παρουσιασθῇ. Ἦτο τότε ὅτε ὁ κ. Μακρῆς εἶπεν ὅτι αὕτη ἦτο μία ἀπόφασις, ἡ ὁποία δὲν ἔπρεπε νὰ παρουσιασθῇ ὡς τοιαύτη, βασιζομένη ἐπὶ μιᾶς συμφωνίας μεταξὺ κ.κ. Μακρῆ, Θεοδώρου καὶ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ συμφωνήσωμεν ἰδιαιτέρως, ἀλλὰ κάποιος ἀντιπρόσωπος εἰς τὸ συνέδριον θὰ παρουσίαζε τὴν ἀπόφασιν καὶ τότε θὰ ὑπεστηρίζετο ἀπὸ αὐτούς. Ὁ κ. Θεοδώρου κατέστησε πολὺ σαφὲς ὅτι τοῦτο ἦτο βασικὸν ζήτημα ὅτι ἐὰν δὲν ὑπῆρχε μία ὑπογεγραμμένη δήλωσις, μία ὑπογεγραμμένη ἀπόφασις, ἡ ὁποία νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὸ συνέδριον, αὐτὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ αἰσθανθῇ ἐλεύθερος νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του νὰ παραστοῦν εἰς τὸ συνέδριον. Εἶπεν, ὅτι δὲν εἶχε πλέον καμμίαν πίστιν εἰς τὸν λόγον τοῦ κ. Μακρῆ καὶ ὅτι ἡ μόνη ἐγγύησις ποὺ ἤθελεν ἦτο ἡ ἐγγύησις τῆς Δ.Σ. Ε.Ε.Σ. ὅτι ὡδήγει τοὺς ἀνθρώπους του εἰς τὸν συνετὸν δρόμον. Τοῦτο κατέστη σαφῶς τὸ σημεῖον ἑνὸς βασικοῦ ζητήματος. Ἐδῶ ἦτο τὸ βασικὸν σημεῖον δυσπιστίας. Ἐπρότεινα νὰ ἀναβάλωμεν τὴν συγκέντρωσιν καὶ νὰ συντάξω ἕν εἶδος κοινῆς ἀποφάσεως ἐπὶ τῆς ἐκθέσεως τῶν πεπραγμένων, ὅπερ θὰ ἱκανοποίει ἀμφότερα τὰ μέλη καὶ θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ ἡ βάσις μιᾶς ἀποφάσεως διὰ νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὸ συνέδριον. Πάλι καθ’ ὅλην αὐτὴν τὴν συνομιλίαν ἤρχισα νὰ εἶμαι ὁλοὲν καὶ περισσότερον πεπεισμένος, ὅτι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἶχε κάμει ἐπὶ μῆνας τὸ ἐπανελάμβανε τώρα διὰ μίαν ἀκόμην φορὰν τὰς τελευταίας ὀλίγας ἡμέρας. Ὅτι ἐπρόκειτο νὰ βρεθῶμεν εἰς μίαν θέσιν ὅπου δὲν ἐγίνοντο ἀληθεῖς βασικαὶ συμφωνίαι δι’ ἑνότητα καίτοι κατ’ οὐσίαν αὐτὸ ποὺ ἐπράτταμεν ἦτο νὰ καλύψωμεν τὸ συνέδριον τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. μὲ τὸ γόητρον τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ., δίχως νὰ ἔχωμεν καμμίαν πραγματικὴν συμμετοχὴν εἰς μίαν δημοκρατικὴν προετοιμασίαν, διότι διὰ νὰ διεξάγω τὴν ἐργασίαν, ὅπως πραγματικῶς μοῦ ἀνετέθη εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔπρεπε νὰ ἐκπροσωπήσω τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. εἰς μίαν προσπάθειαν νὰ ἐξασφαλίσω ὅτι αἱ ἀρχαὶ αἱ περιεχόμεναι εἰς τὴν διακήρυξιν τὴν ὑπογραφεῖσαν ὑπὸ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. θὰ προήσπιζαν καὶ θὰ διησφάλιζαν τὰ δικαιώματα τῆς μειοψηφίας ὅπως τῆς πλειοψηφίας. Ὁ κ. Μακρῆς σαφῶς ἔδειχνε ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ οὐδεμίαν διακήρυξιν μὲ τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑπὸ τὴν διασφάλισιν καὶ τὴν ἐγγύησιν τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Ἐπειθόμην ὁλοὲν καὶ περισσότερον ὅτι ἐσυρόμην ἐντὸς ἑνὸς εἴδους κινουμένης ἄμμου, χωρὶς σταθερὰν βάσιν διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ὑποστήριξιν τοῦ συνεδρίου τούτου ὑπὸ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνέταξα τὴν ἀπόφασιν τὴν ἔδειξα εἰς τὸν κ. Λάσκαρην τὴν ἰδίαν ἑσπέραν. Εἶχε διαφωνίας. Εἶπα «καλά, δὲν ἔχομεν ἀφήσει πολὺ καιρό. Ἄς συναντηθῶμεν τὸ βράδυ ἢ τὸ πρωΐ. Κάμνετε μερικὰ ἀντίγραφα εἰς τὴν Ἑλληνικὴν διότι δὲν ἔχω δείξει ἀκόμη αὐτὴν τὴν ἀπόφασιν εἰς τὸν κ. Θεοδώρου». Προσεπάθουν ἀκόμη νὰ παίξω τὸ παιγνίδι εἰλικρινῶς καὶ ὅσον ἦτο δυνατὸν τιμιώτερα μὲ τοὺς ἐπισήμους ἐκπροσώπους τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Διαρκοῦντος τοῦ χρόνου τούτου, εἶχον ἐπίσης ἀνακαλύψει ὅτι ἀντιπρόσωποι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχον προσελκυσθῇ ὑπὸ τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τοὺς εἶχεν εἴπει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχοῦν μὲ τὸ τεχνικὸν μέρος τῆς εἰσδοχῆς καὶ τῆς πληρωμῆς τῶν χρημάτων. Ὅτι αὐτὸς θὰ ἐφρόντιζε δι’ αὐτοὺς ὡς πρὸς τοῦτο. Μὲ ἄλλας λέξεις, ἐνῷ ἡμεῖς διεπραγματευόμεθα καλῇ τῇ πίστη, συμφώνως μὲ πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἔλαβεν ὁ κ. Θεοδώρου ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους αὐτοὺς ὁ κ. Μακρῆς προσεπάθει νὰ τοὺς διασπάσῃ καὶ νὰ διαπραγματευθῇ μὲ αὐτοὺς κατ’ ἰδίαν. Τὸν ἴδιον χρόνον μὲ ἐπληροφόρει ὅτι τοῦτο ἦτο ἀδύνατον νὰ πραγματοποιηθῇ. Ἐπίσης κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῆς τῆς περιόδου ἐβεβαιώθην πλήρως ὅτι: 1) Ἡ Κυβέρνησις, μέσῳ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, εἶχε δώσει ἕνα ἑκατομμύριον ἑκατὸ χιλιάδας δραχμὰς εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. διὰ τὸ συνέδριον. Τοῦτο τὸ ποσὸν ἀντεπροσώπευε τριάντα ἓξ χιλιάδας δολλάρια. Ἀνεκάλυψα ὅτι μέρος τούτων εἶχεν ἤδη δοθῆ εἰς τὸν κ. Μακρῆ πρὸ τῆς ἀφίξεώς του εἰς Βρυξέλλας τὴν 29ην Σεπτεμβρίου. Τὸν αὐτὸν χρόνον μὲ παρεκίνουν κάθε μέρα νὰ προβῶ εἰς διευθετήσεις διὰ τὴν μεταβίβασιν τῶν εἴκοσι χιλιάδων δολλαρίων ἀπὸ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. εἰς τὸ συνέδριον τοῦτο. 2) Μοῦ ἐλέχθη, εἰς ὄχι ἀβεβαίους ὅρους, ὅτι ἂν καὶ ὑπῆρχαν πρακτικὰ προβλήματα ὡς πρὸς τὴν ἀναβολὴν τοῦ συνεδρίου, τὰ ὁποῖα ἀντιλαμβανόμην, ἦτο ἐντελῶς φανερόν, ὅτι δὲν ὑπῆρχον σοβαρὰ νόμιμα ἢ καταστατικὰ ἐμπόδια διὰ τὴν ἀναβολὴν τοῦ συνεδρίου δι’ ὀλίγας ἑβδομάδας, ποὺ θὰ εἶχεν ἐπιτρέψει εἰς τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. νὰ πράξῃ πράγματι ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχε θελήσει νὰ κάμῃ διὰ νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἐκλογὴν τῶν ἀντιπροσώπων, νὰ πιστοποιήσῃ τὸ ἀξιόπιστον τῆς ἐκπροσωπήσεως, νὰ χειρισθῇ καὶ νὰ ἐξετάσῃ παράπονα καὶ δυσαρεσκείας. Τοῦτο εἶχεν ἀρνηθῆ ἡ τακτικὴ χρονοτριβὴ τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ὁ ὁποῖος δὲν ἠδύνατο νὰ κατορθώσῃ νὰ συναντηθῇ μὲ τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. ὡς τὴν 29ην Σεπτεμβρίου. Ὅλο τὸ θέρος εἶχε σπαταληθῆ. Διατί; Ὁ κ. Μακρῆς δὲν εἶχε δώσει ἀκόμη μίαν ἐπαρκῆ λογικὴν καὶ ἀντικειμενικὴν ἀπάντησιν. 3) Ἔχω πεισθῆ, ὅτι καθ’ ὅλον τὸ θέρος τοῦτο (ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου ἕως τὸν Σεπτέμβριον 1961), ὁ κ. Μακρῆς εἶχεν προσπαθήσει νὰ διαπραγματευθῇ μὲ τὴν Κυβέρνησιν τρόπους καὶ μέσα διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ μίαν πηγὴν εἰσοδήματος καὶ κυβερνητικοπολιτικὰς σχέσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀπέκλειαν τὴν ἀνάγκην ὑποστηρίξεως ὑπὸ τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Ἦλθε εἰς τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. εἰς τὸ τέλος μόνον, ἀφοῦ ἀπέτυχεν νὰ κινήσῃ ἕνα πολιτικὸν μέρος. Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀντελήφθην, τὴν 12ην Ὀκτωβρίου, ὅτι ὁ χρόνος παρήρχετο, ὅτι ἡ ἀπόφασις δὲν ἡτοιμάζετο, ὅτι ὁ κ. Λάσκαρης δὲν εἶχεν ἀκόμη μεταφράσει τὴν ἀπόφασιν εἰς τὰ Ἑλληνικά. Μὲ ἐπληροφόρησεν, ὅτι ἦτο πολὺ ἀπησχολημένος. Βραδέως, ἀλλὰ ἀσφαλῶς, εἶχα πεισθῆ ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἀρκετὸς χρόνος διὰ νὰ ἐξετάσωμεν πραγματικῶς ὅλας τὰς ἀπόψεις τοῦ συνεδρίου, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον εἴχαμε συμφωνήσει νὰ κάμωμεν εἰς μίαν περίοδον δύο μηνῶν. Ἔφθασα εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ κ. Μακρῆς εἶχεν παραβιάσει τὰς ὑποσχέσεις του. Εἶχεν ἐσκεμμένως χρονοτριβήσει κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ θέρους, ὥστε νὰ μᾶς θέσῃ πρὸ τετελεσμένου γεγονότος τὴν τελευταίαν στιγμήν. Δὲν ἤμην πεπεισμένος, ὅτι ὅλοι οἱ ἀντιπρόσωποι πράγματι ἐξεπροσώπουν τοὺς ἐργάτας, τοὺς ὁποίους ἰσχυρίζοντο ὅτι ἀντιπροσώπευον. Δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἀποδεχθῶ εὐσυνειδήτως τὸ συνέδριον τοῦτο ὡς ἕνα συνέδριον ἀντάξιον τῶν σκοπῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὁρισθῆ καὶ εὑρισκόμενον ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς διαιτησίας, ἡ ὁποία μοῦ εἶχεν ἀνατεθῆ νὰ φέρω εἰς πέρας. Δὲν ὑπῆρχε χρόνος ἢ διάθεσις ποὺ νὰ ἐπέτρεπον νὰ διερευνηθοῦν τὰ ἐνδότερα τοῦ συνεδρίου καὶ ἀπεφάσισα ὅτι τὸ πρόσωπόν μου δὲν εἶχε πλέον καμμίαν σημασίαν διὰ τὴν ἐπίτευξιν πραγματικῆς καὶ ἐντίμου ἑνότητος. Ἑπομένως, εἶπον, εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., διὰ τοῦ κ. Λάσκαρη, παρουσίᾳ καὶ τῶν κ.κ. Πατσαντζῆ καὶ Πετρουλῆ, ὅτι δι’ ὅλους τοὺς λόγους καὶ τὰ γεγονότα, τὰ περιέγραψα ἐδῶ εἰς τὴν ἔκθεσίν μου, δὲν ἠμποροῦσα νὰ δεχθῶ νὰ συνεχίσω τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς ποὺ μοῦ εἶχεν ἀνατεθῆ. Τοὺς εἶπα τότε, ὅτι θὰ ὑπέβαλα τὴν ἔκθεσίν μου εἰς τὸν ἀδελφὸν Μπεκιού, ὁ ὁποῖος βεβαίως, θὰ τοὺς ἔστελνε ἕνα μήνυμα ἢ θὰ ὥριζε κἄποιον διὰ νὰ προσφωνήσῃ τὸ συνέδριόν των, ἀφοῦ ἦσαν ἀκόμη μέλη τῆς Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Ἐγὼ προσωπικῶς, δὲν ἠμπορῶ νὰ συμμετάσχω, διότι ἐπίστευα ὅτι εἶναι ἕνα συνέδριον, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμποροῦσα ἐν πλήρει συνειδήσει νὰ βεβαιώσω ὡς ἔγκυρον, ὄχι μόνον ὡς πρὸς τὰς τυπικὰς συμφωνίας, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν καλὴν πίστιν. Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι μὲ τὸ ποσὸν τῶν ὑπὸ κυβερνητικὸν ἔλεγχον χρημάτων, τὸ ὁποῖον εἰσέρευσεν εἰς αὐτὰ τὰ συνδικᾶτα, δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς πραγματοποιήσεως ἀληθοῦς ἐλευθέρου συνδικαλιστικοῦ κινήματος, παρ’ ὅλον ὅτι ὑπάρχουν ἐξαίρετα Ἑλληνικὰ Συνδικᾶτα, Ὁμοσπονδίαι καὶ Κέντρα. Ἐπίσης πιστεύω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρχίσωμεν ἐξακριβώνοντας τὴν ἀλήθειαν σχετικῶς μὲ τὸ χρῆμα τὸ ὁποῖον ἔχει δοθῆ πρὸς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., διὰ μέσου τῶν ἐτῶν, ἀπὸ κυβερνητικὰς καὶ διακυβερνητικὰς πηγάς. Καὶ καθὼς εἶπα εἰς τὸν ἀδελφὸν κ. Λάσκαρην, δὲν θὰ ἠμποροῦσα εὐσυνειδήτως νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Ἀλληλοβοηθείας τῆς Δ. Σ.Ε.Ε.Σ. νὰ δώσῃ εἴκοσι χιλιάδας δολλάρια δι’ ἕνα συνέδριον διὰ τὸ ὁποῖον ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις μέσῳ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας εἶχε ἤδη διαθέσει τριάντα χιλιάδας δαλλάρια εἰς προσθήκην τῶν ἄλλων χρημάτων, τὰ ὁποῖα εἶχον εἰσρεύσει εἰς τὴν ὀργάνωσιν ἐπὶ ἔτη ἀπὸ ἐλεγχομένας ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως πηγάς. Πράγματι δὲν ἠμπορῶ νὰ κρατηθῶ διὰ νὰ μὴν σᾶς εἴπω ὅτι ἔχω πληροφορηθῆ ὅτι ἡ ὑπὸ κυβερνητικὸν ἔλεγχον Ἐργατικὴ Ἑστία ἐχορήγησεν πέντε χιλιάδας δολλάρια εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. διὰ νὰ πληρωθοῦν ἀναδρομικὰ συνδρομαὶ πρὸς τὴν Δ.Σ.Ε.Ε.Σ. Καθ’ ὅσον γνωρίζω τοῦτο οὐδέποτε ὡμολογήθη ἢ ἐγνωστοποιήθη εἰς τὴν Δ. Σ.Ε.Ε.Σ., καίτοι ἐγὼ προσωπικῶς δὲν νομίζω ὅτι ὠφείλαμε νὰ δεχθοῦμε χρηματικὰς διευθετήσεις τοιούτου εἴδους μὲ μίαν ὀργάνωσιν — μέλος. Ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ διερευνήσωμεν εἰ δυνατὸν ἀμερολήπτως, τὰ ἀσυνήθη ποσὰ χρημάτων, τὰ ὁποῖα εἰσέρευσαν εἰς τὰ χρηματοκιβώτια τῆς Γ.Σ. Ε.Ε. καὶ ἄλλων ἐργατικῶν ὀργανώσεων ἐν Ἑλλάδι. Μία ἐπιτροπὴ ἐρεύνης εἶναι ἀπαραίτητος, ἐὰν πρόκειται νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς κάποιαν ὑγιᾶν βάσιν ἐργατικῆς ὀργανώσεως καὶ οἰκονομικῶν ἐν Ἑλλάδι. Ἂς προσθέσω ἐπίσης ὅτι καθ’ ὅλους τοὺς μῆνας κατὰ τοὺς ὁποίους προσεπάθησα νὰ βοηθήσω, χάριν τῆς Δ.Σ.Ε. Ε.Σ., τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., οὐδέποτε ἔλαβα —παρὰ τὰς ἐπιμόνους αἰτήσεις μου— κανένα λογαριασμὸν διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν καταβολὴν τὴν ὁποίαν ζητεῖ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. διὰ δέκα χιλιάδες δολλάρια πρὸς πληρωμὴν παλαιῶν χρεῶν καὶ εἴκοσι χιλιάδες δολλάρια διὰ τὸ 14ον συνέδριον. Τὸν αὐτὸν χρόνον, αἱ Ἑλληνικαὶ ἐφημερίδες ἐδημοσίευσαν ἀριθμοὺς οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ὅτι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ἔχει λάβει τοὐλάχιστον δύο ἑκατομμύρια δραχμῶν διὰ τὸ 1960. Ἄλλαι ὀργανώσεις ἔλαβον ἐπίσης χρήματα. Δὲν ὑπάρχει τέλος εἰς αὐτὸ τὸ θέμα. Προτάσεις γίνονται πάντοτε διὰ νὰ τεθῇ τέρμα εἰς αὐτὴν τὴν συνήθειαν ἀλλὰ ἐν τοῖς πράγμασι συνεχίζεται καὶ αἱ ἀποφάσεις τῶν ὀργανώσεων συμφωνοῦν ὡς πρὸς τὴν κατάργησιν αὐτοῦ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ πάντοτε ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς πραγματικῆς ἡμέρας ἀπολογισμοῦ. Βεβαίως ἡ Κυβέρνησις, ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνησις, καὶ διάφοροι πολιτικοὶ πρέπει νὰ γίνῃ μία σοβαρὰ προσπάθεια πρὸς ἐξεύρεσιν τῶν χρηματικῶν πηγῶν, δαπανῶν καὶ ἀποθεμάτων τῶν συνδικάτων, θὰ συνηγόρουν διὰ μίαν βαθεῖαν μελέτην ὄχι μόνον ἐπὶ τῶν δαπανῶν καὶ τῆς χρησιμοποίησεως κυβερνητικῶν κεφαλαίων, ἀλλὰ ἐπίσης διὰ κυβερνητικῶν κεφαλαίων, τὰ ὁποῖα εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ τοὺς πάσης φύσεως σκοποὺς καὶ τὰς δραστηριότητας τῶν ἀναφερθέντων συνδικάτων. Μίαν τελευταίαν λέξιν θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω, εἰς αὐτὴν τὴν ἔκθεσιν, σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα ἐὰν ἢ ὄχι πρόκειται νὰ ἐξετάσωμεν τὴν ὅλην θέσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐργατικοῦ κινήματος εἰς κάποιον μελλοντικὸν σύνολον τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐὰν τοῦτο γίνῃ, θὰ ἤθελα, ἐπιμένω τώρα, ἐὰν ἐπιληφθῶμεν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐργατικοῦ κινήματος, ὅτι οἱαδήποτε συζήτησις ἐνώπιον τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς ἢ οἱασδήποτε προσδιορισθησομένης Ὑποεπιτροπῆς, θὰ ἔπρεπε νὰ παρέχῃ τὸ εὐεργέτημα τῶν γνωμῶν, θέσεων καὶ πολιτικῆς ἀμφοτέρων τῶν μερίδων. Ἐὰν πρόκειται νὰ δοθῇ ἀκρόασις εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. σχετικὰ μὲ τὸ τί συνέβη κατὰ τὸ παρελθόν, θὰ ἦτο παρωδία δικαιοσύνης ἐὰν δὲν ἐπετρέπετο εἰς ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ παρουσιάσῃ τὴν ὑπόθεσίν της καὶ τὴν ἄποψίν της. Ἐπετρέψαμε ἐπὶ πάρα πολὺ εἰς τοὺς ὑπάρχοντας ἀξιωματούχους τῆς Γ.Σ.Ε. Ε. νὰ κρύπτωνται ὑπὸ τὸν ἐπίσημον μανδύα τῆς Δ.Σ.Ε.Ε. Σ., ὅταν τοῦτο ἐξυπηρετῇ τοὺς σκοπούς των καὶ νὰ ἀποκλείωμεν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιθανὸν νὰ ἔχουν νόμιμα, δικαιολογημένα παράπονα. Προσέτι, δὲν δυνάμεθα νὰ μεταχειριζώμεθα περιφρονητικὰ—μετὰ τὸ εἶδος τῆς συμπεριφορᾶς τὸ ὁποῖον ὑπέστημεν ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. αὐτὸ τὸ τελευταῖον ἔτος—ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι βεβαιοῦν ὅτι ἐκπροσωποῦν τοὐλάχιστον εἴκοσι τέσσαρα Ἐργατικὰ Κέντρα, ἑπτὰ Ὁμοσπονδίες καὶ ὅτι ἀποτελοῦν τὸν κορμὸν τῶν Μακεδονικῶν συνδικάτων, συμπεριλαμβανομένης ἀπὸ τοῦδε καὶ τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐργατῶν Καπνοῦ καὶ τὰς τριάντα πέντε χιλιάδας σχεδὸν μέλη της. Ὁ BRAUN ἐκ μέρους τῆς διεθνοῦς συνομοσπονδίας ἠθέλησε κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1961 καὶ πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ 14ου Πανελλαδικοῦ συνεδρίου νὰ ἑνοποιήσῃ ὅλας τὰς τάσεις τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος ἐπὶ ἐντίμου βάσεως, ὥστε ἡ διοίκησις νὰ ἐμπνέῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ τὴν πεποίθησιν, ὅτι πράγματι τὰ συνδικᾶτα των τοὺς ἐκπροσωποῦν. Κατέβαλεν μεγάλας προσπαθείας καὶ ἀπὸ μὲν τῆς πλευρᾶς τῶν ἄλλων παρατάξεων εὗρεν κατανόησιν ἐνῷ τοὐναντίον ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. ἐτορπιλλίζοντο. Ἀλλά, κ. βουλευταί, ὅταν ἔχωμεν τὴν μαρτυρίαν ἑνὸς τόσον ἐπισήμου ξένου, ἡμεῖς δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ τὸν περιφρονήσωμεν, πολλῷ δὲ μᾶλλον, ὅταν γνωρίζωμεν τὴν μεγάλην σημασίαν τῆς ὀργανώσεως τὴν ὁποίαν ἐκπροσωπεῖ. Καὶ ὅταν ἔχωμεν τὴν μαρτυρίαν αὐτοῦ τοῦ ξένου, ὅτι τὸ ἐργατικὸν κίνημα τῆς Ἑλλάδος πάσχει, ὅτι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. δὲν ἐκπροσωπεῖ πράγματι τοὺς Ἕλληνας ἐργαζομένους καὶ ὅτι χρηματοδοτεῖται ἀπὸ Κυβερνητικὰς καὶ Ἀντικυβερνητικὰς πηγάς, εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡμεῖς νὰ δεχθῶμεν νὰ στηρίξωμεν διὰ νόμου αὐτὸν τὸν νεκρὸν ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας ὀργανισμόν; Ἰδοὺ διὰ ποῖον λόγον ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀντιδρᾷ διὰ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ μέγας ὄγκος τῶν ἐργαζομένων. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμείνῃ νὰ παράσχῃ τὰ προνόμια τὰ ὁποῖα τῆς ζητεῖ ἡ Γ. Σ.Ε.Ε. δὲν πρόκειται ποσῶς νὰ θεραπεύσῃ τὴν νόσον, ἡ ὁποία μαστίζει τὸ κίνημα, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἀφήσῃ ἀνοικτὴν μίαν πληγήν, ἡ ὁποία θὰ κατακαίῃ τὰ σωθικὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ συνδικαλισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ καθεστῶτος τὸ ὁποῖον ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ὑποστηρίζει χωρὶς ἐν τούτοις νὰ ἀντιλαμβάνεται, ὅτι εἰς τὴν πραγματικότητα θέτει τὴν θρυαλλίδα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν πρέπει ν’ ἀκολουθήσωμεν, ἐὰν θέλωμεν τὴν πρόοδον τοῦ τόπου αὐτοῦ καὶ νὰ συγκρατήσωμεν τὸ ὑφιστάμενον καθεστώς, εἶναι ἡ ἑνοποίησις τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος παραμερίζοντες τὰ πρόσωπα. Διότι, ὅπως αἱ Κυβερνήσεις ἔρχονται καὶ παρέρχονται, ἔτσι καὶ αἱ Διοικήσεις τῶν Ὀργανώσεων πρέπει νὰ ἔρχωνται καὶ νὰ παρέρχωνται. Δὲν πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰς τὰς Διοικήσεις τῶν Ὀργανώσεων αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπικρατεῖ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι θὰ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ καὶ διὰ παντὸς τρόπου νὰ κρατοῦν τὴν ἐξουσίαν. Ἐὰν δὲν ἀκούσωμεν, ἐὰν δὲν δώσωμεν σημασίαν εἰς τὰς δικαίας διαμαρτυρίας τῶν ἐργαζομένων, ἐὰν περιφρονήσωμεν τὴν φωνὴν τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐφιστοῦν τὴν προσοχήν, ὅτι ἐὰν ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ θέσωμεν θρυαλλίδα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος καὶ δὲν θὰ ὠφεληθῇ οὔτε ἡ σημερινὴ ἡγεσία τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. οὔτε ἡ Κυβέρνησις. Ἐὰν περιφρονήσωμεν τὴν δικαίαν αὐτὴν φωνὴν τῶν ἐργαζομένων καὶ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ εἴμεθα ὑπεύθυνοι ταραχῶν, ἀκόμη καὶ παρακμῆς τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος. Θὰ θέσωμεν εἰς κίνδυνον τὸ καθεστώς, ὅταν δὲν δώσωμεν σημασίαν εἰς τὰς δικαίας διαμαρτυρίας τῶν ἐργαζομένων. Ἐὰν ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ χωρὶς νὰ τὸ μελετήσωμεν, θὰ εἴμεθα ἀνάξιοι ἡγέται τοῦ λαοῦ καὶ ἀνάξιοι ἐκπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, ὅταν δὲν ὑποστηρίζωμεν τὰ συμφέροντα τῆς Πατρίδος πέραν τῶν προσώπων. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας καὶ ὁ Γεν. Γραμματεὺς τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ρυθμίζουν ὅλα τὰ ζητήματα. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶναι ἐναντίον τῶν συμφερόντων τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ ἐναντίον τῶν συμφερόντων τοῦ Ἔθνους. Θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ καταβάλλῃ πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν ἑνοποίησιν τοῦ ἐργατικοῦ κινήματος, θυσιάζουσα ἐν ἀνάγκῃ καὶ τοὺς φίλους της. Καὶ ἐὰν στερεώσωμεν τὸν Ἑλληνικὸν συνδικαλισμὸν δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, τότε θὰ τὸν προστατεύσωμεν διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν ἀποστολήν του. Ἐὰν δὲν γίνῃ ἡ ἐξυγίανσις καὶ ἑνοποίησις τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος καὶ ἐξακολουθῇ νὰ εὑρίσκεται ἐν μέσῳ αὐτῆς τῆς συγχύσεως, τότε θὰ εἴμεθα ἄφρονες, ἐὰν δώσωμεν εὐεργετήματα εἰς μίαν νεκρὰν ἡγεσίαν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Ἡ ἔκθεσις τὴν ὁποίαν κατέθεσα διὰ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικά, θὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τὰς σκέψεις μας πρὶν ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Περιέχει βεβαίως τοῦτο μερικὰ ἄρθρα τὰ ὁποῖα ἐὰν ἀπομονωθοῦν, εἶναι δυνατὸν νὰ ψηφισθοῦν εἰς μίαν συνεδρίασιν. Ἐὰν ὅμως ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ὡς ἔχει, θὰ ἐπιφέρωμεν βαρὺ πλῆγμα εἰς τὸν ἐλεύθερον συνδικαλισμόν. Ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῆς ἐκθέσεως BRAUN, θὰ ἰδῆτε διατὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ἐπιθυμοῦν τὴν ταχεῖαν ψήφισίν του καὶ διατὶ ἡμεῖς ἀντιδρῶμεν. Εἰς τὸ κεφάλαιον τῶν συλλογικῶν συμβάσεων πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν γραμμὴν τῆς διεθνοῦς συμβάσεως, ἡ ὁποία ὁμιλεῖ περὶ ἑκουσίων διαπραγματεύσεων μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου ὅμως ἐκτρεπόμεθα αὐτῆς τῆς ἀρχῆς. Καὶ ἀφήνωμεν ἐλευθέραν τὴν ἐπέμβασιν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς νοθείαν τοῦ θεσμοῦ. Μέχρι τοῦδε, ἡ ἐπέμβασις τῆς Κυβερνήσεως ἦτο εὐθεῖα. Καὶ τώρα ἐπιδιώκει νὰ γίνεται ἡ ἐπέμβασις ἐμμέσως. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶχε τὸ θάρρος θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξακολουθήσῃ τὴν εὐθεῖαν ἐπέμβασιν καὶ ὄχι νὰ θέλῃ νὰ καλύπτεται ὄπισθεν τοῦ Δευτεροβαθμίου Διαιτητικοῦ Δικαστηρίου.

§25Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε Ζορμπᾶ, εἶσθε ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τοῦ ἄρθρου 20;

§26Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶμαι ὑπὲρ τῆς καταργήσεως πάσης διατάξεως ἡ ὁποία εὐνοεῖ τὴν ἔμμεσον ἢ τὴν ἄμεσον ἐπέμβασιν.

§27Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Νομίζω, ὅτι εἴπατε ὅτι ἡ Κυβέρνησις προσπαθεῖ νὰ μεταθέσῃ τὴν εὐθύνην τῆς ἐπεμβάσεως εἰς τοὺς ὤμους ἄλλων. Καὶ νομίζω ὅτι εἴπατε ὅτι θὰ ἦτο καλλίτερον νὰ διατηρηθῇ ἡ ἐξουσία τῆς Κυβερνήσεως ἢ τοῦ Ὑπουργοῦ.

§28Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶπα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, διότι δὲν θέλει νὰ ἔρχεται εἰς εὐθεῖαν ἀντίκρουσιν μὲ τοὺς ἐργαζομένους, ἔρχεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου νὰ καλύψῃ τὴν εὐθύνην της αὐτήν. Ἐγὼ ἐζήτησα νὰ ἐφαρμοσθοῦν αἱ συμβάσεις 88 καὶ 97 περὶ ἑκουσίας καὶ ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν, ἄνευ οἱασδήποτε ἐπεμβάσεως τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις, τὴν παλαιὰν διάταξιν τὴν τροποποιεῖ καὶ ἐπὶ βάσεων, ἐνῷ τὴν διατηρεῖ εἰς τὴν οὐσίαν, νομίζουσα ὅτι οὕτω θὰ ἐφαρμόσῃ τὴν τακτικήν της, τακτικὴν ἀποβαίνουσαν εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων γενικῶς. Κατήργησε τὰ ἓξ Διοικητικὰ Δικαστήρια καὶ ἀντ’ αὐτῶν δημιουργεῖ ἕνα διὰ νὰ δύναται νὰ τὸ ἐπηρεάζῃ εὐκολώτερα. Αἱ δὲ προφάσεις ὅτι τὰ Δικαστήρια αὐτὰ ἐκδίδουν ἀντιθέτους ἀποφάσεις εἶναι τελείως ἀβάσιμοι. Ἡ Κυβέρνησις, θέλει νὰ ἔχῃ ἕνα Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον εἰς Ἀθήνας ὑπὸ τὴν ἄμεσον ἐπιρροήν της διὰ νὰ δύναται δι’ αὐτοῦ νὰ ἀσκῇ τὴν πολιτικήν της. Δι’ αὐτὸ καταργεῖ τὰ ὑπόλοιπα Δ.Δ.Δ.Δ. Δὲν εἶναι ἐπίσης εἰλικρινὴς ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν προσπάθειαν ποὺ δῆθεν καταβάλλει διὰ τὴν κατάργησιν τῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὴν λειτουργίαν τῶν Σωματείων, διότι καταργεῖ ὡρισμένας νεκρὰς διατάξεις. Σημασίαν διὰ τοὺς ἐργαζομένους ἔχουν αἱ ἄλλαι διατάξεις, τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις διατηρεῖ διὰ νὰ ἀσκῇ παρεμβατικὴν πολιτικὴν εἰς τὰ Σωματεῖα καὶ αἱ διατάξεις αὐταὶ εἶναι αἱ ἀκόλουθοι. Οἱ νόμοι 1984, 1985, 1986 τοῦ 1939, οἱ νόμοι 516)1948, 509)1949, 612)1948, 1024)1949, 2948, 2519) 1953, 392)1947, τὰ Γʹ καὶ Θʹ ψηφίσματα κλπ. Αὐτοὶ οἱ νόμοι πράγματι ἐπιτρέπουν τὴν παρέμβασιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοὺς νόμους αὐτοὺς δὲν τοὺς καταργεῖ. Συνεπῶς, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι εἰλικρινὴς οὔτε ἀπέναντι τῆς Βουλῆς, οὔτε ἀπέναντι τῶν ἐργαζομένων, οὔτε τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιβάλλουσα τὴν ἐργατικὴν εἰσφορὰν ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. πράττει δύο τινά. Διὰ τῆς μιᾶς χειρὸς δίδει τὴν ἐργατικὴν εἰσφορὰν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ διὰ τῆς ἄλλης χειρὸς εἰς τὴν ἐργατικὴν Ἑστίαν, πρὸς ἄσκησιν τῆς αὐτῆς παρεμβατικοπολιτικῆς της. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς προτάσεως τῆς Ε.Δ.Α. περὶ παραπομπῆς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εἰς Εἰδικὸν Δικαστήριον, ὁ Ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη ἀγόρευσίν μου τοῦ 1956 καθ’ ἣν ὑπεστήριξα, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ μία εἰσφορὰ τῶν ἐργατῶν διὰ νὰ ἔχουν οἰκονομικὴν εὐεξίαν τὰ συνδικάτα. Ἠννόουν τότε καὶ ἐπιμένω καὶ τώρα ἐπ’ αὐτοῦ τὴν ἐθελουσίαν εἰσφορὰν τῶν ἐργατῶν ὑπὲρ τῶν συνδικάτων των. Ἀντιθέτως, ἡ Κυβέρνησις θέλει νὰ συγκεντρώσῃ τὴν εἰσφορὰν νὰ τὴν κατανείμῃ εἰς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ Ἐργατικὴν Ἑστίαν, διὰ νὰ ἀσκήσῃ τὴν πολιτικήν της, ὅπως τὴν περιγράφει εἰς τὴν ἔκθεσίν του ὁ κ. Μπράουν, δηλ. τῆς καταθρυμματίσεως τοῦ Ἐργατικοῦ Συνδικαλιστικοῦ Κινήματος. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἄρθρον 27 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν.Δ. ἔχει προκαλέσει ἀναστάτωσιν εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ τοὺς συνταξιούχους τῆς χώρας, διότι ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ὑποδείξεως τοῦ ἐργατικοῦ μέλους εἰς τὰς Διοικήσεις καὶ τὸ δίδει εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., ἡ ὁποία ἐφεξῆς θὰ ὑποδεικνύῃ τὰ αἱρετὰ μέλη εἰς τὰς Διοικήσεις τῶν Ὀργανισμῶν. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ διαγραφῇ τὸ ἄρθρον 27, διότι πέραν τῆς ἀνωτέρω ἐξουσίας πρὸς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., δίδεται διὰ τούτου εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅπλον διὰ τοῦ ὁποίου θὰ δύναται αὕτη νὰ ἀσκήσῃ τρομοκρατίαν εἰς τοὺς Ὀργανισμούς, διότι τῆς παρέχεται ἡ εὐχέρεια τῆς τροποποιήσεως καταργήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν ἄνευ γνώμης τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις, θὰ θελήσῃ νὰ ἐξάρῃ τὴν διάταξιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, διὰ τῆς ὁποίας παρέχεται πόρος ὑπὲρ τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς σύμφωνοι, ὅπως ἐδηλώσαμεν καὶ κατὰ τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Ἔχω ὅμως ὑπ’ ὄψει μου ἔγγραφον τῶν ἐνδιαφερομένων, οἱ ὁποῖοι τονίζουν ὅτι δὲν πρόκειται περὶ πόρου, ἀλλὰ περὶ εἰσφορᾶς, τὴν ὁποίαν θὰ καταβάλλουν οἱ ἴδιοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι. Κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι θὰ εἶναι ἔργον φρονήσεως, μετὰ τὴν ἀποκάλυψιν τῶν σκοπῶν τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τῆς ἐκθέσεως Μπράουν, νὰ ἀποσύρῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, διότι εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ θελήσῃ νὰ τὸ θέση ἐν ἰσχύϊ θὰ ἐπιφέρῃ κοινωνικὴν ἀναστάτωσιν. Οἱ κοινωνικοὶ κίνδυνοι ἐκ τῆς ἀναστατώσεως αὐτῆς εἶναι ἐμφανεῖς. Αἱ ἐπαγγελματικαὶ Ὀργανώσεις, ποὺ μᾶς κρούουν τὸν κώδωνα δὲν παρασύρονται, παρ’ οὐδενός, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ τὸν διαφαινόμενον κίνδυνον. Ἐὰν ἔχωμεν συνείδησιν τῶν ὑποχρεώσεών μας πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ ψηφίσωμεν τοιαύτης φύσεως νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θέτει δυναμίτιδα εἰς τὰς βάσεις τοῦ τε ἐργατικοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἐπιμείνῃ μέχρι τέλους εἰς τὴν ἀπόφασίν της αὐτήν, ἡμεῖς δὲν θὰ κουρασθῶμεν νὰ διαμαρτυρώμεθα, ὥστε νὰ διαφωτίζωμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τοὺς ἐργαζομένους γενικῶς, διότι πιστεύομεν ὅτι διὰ τῶν ἐνεργειῶν μας αὐτῶν προσφέρομεν ὑπηρεσίαν σπουδαίαν εἰς τὴν τάξιν τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἐγνώρισαν τὰς πλέον χαλεπὰς ἡμέρας (χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ε.Κ.).

§29Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ τὴν σημασίαν των δὲν πρόκειται νὰ ἀσχοληθῶ, διότι ἐπανειλημμένως ἀπησχολήθη καὶ ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους συναδέλφους τὸ Σῶμα. Προσέθεσεν ὅμως ἕνα νέον στοιχεῖον ὁ κ. Ζορμπᾶς ἀπόψε καὶ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν σύντομον ἀπάντησιν. Ἀνεφέρθη εἰς τὴν ἔκθεσιν Μπράουν τοῦ Ὀκτωβρίου 1961 καὶ κατηγόρησεν ἐν συνεχείᾳ, ἂν δὲν κάμνω λάθος, ὅλους τοὺς Ὑπουργοὺς Ἐργασίας, ὅτι ἐφρόντισαν διὰ τῶν χρημάτων, τὰ ὁποῖα χορηγοῦν μέσῳ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας νὰ διαφθείρουν τὸ συνδικαλιστικὸν κίνημα καὶ νὰ τὸ ἐξαρτήσουν ἀπὸ ὡρισμένην ἡγεσίαν. Πληροφορῶ τὸν κ. Ζορμπᾶν καὶ τὸ Σῶμα, ὅτι ἀνεξαρτήτως τῆς ἀκριβείας ἢ μὴ τῶν ἐν τῇ ἐκθέσει Μπράουν περιλαμβανομένων, ἐπ’ αὐτῆς θὰ δοθῇ ἀπάντησις κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐρωτήσεως. Ἀνεξαρτήτως λέγω τοῦ περιεχομένου τῆς ἐκθέσεως αὐτῆς, παρέχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἀπὸ τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν ἐπιχορηγεῖται σύμφωνα μὲ τὰς κειμένας διατάξεις καὶ τὸν νόμον 3755, τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν ἐργατοϋπαλληλικῶν ὀργανώσεων (δευτεροβαθμίων καὶ πρωτοβαθμίων) πλὴν ἐκείνων βεβαίως τῶν ὀργανώσεων, αἱ ὁποῖαι ὡς ἐκ τῆς δράσεώς των ἔχουν παρεκκλίνει τοῦ σκοποῦ των καὶ ἔχουν διαγραφῆ γεγονός, ὅπερ ἔχει διὰ δικαστικῆς ἀποφάσεως βεβαιωθῆ. Ἡ ληψοδοσία τῶν χρημάτων μέσῳ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας γίνεται πάντοτε δι’ ἀποδείξεων καὶ τὰ σωματεῖα τὰ ὁποῖα λαμβάνουν τὴν ἐπιχορήγησιν αὐτὴν λογοδοτοῦν εἰς τὰ ὄργανα ἐλέγχου, ἅτινα προβλέπει τὸ καταστατικὸν καὶ ὁ νόμος 281 καὶ οἱ λοιποὶ περὶ σωματείων. Ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὴν πραγματικὴν αὐτὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία εἶναι ὅπως ἐγὼ τὴν περιέγραψα καὶ ὄχι ὅπως ὁ κ. Ζορμπᾶς τὴν ἐνεφάνισεν, προσεπάθησεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν δύο συλλογικῶν συμβάσεων τοῦ Ἰουνίου 1962 καὶ διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου νὰ θεραπεύσῃ, διότι καὶ διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ διὰ τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, ἀποξενοῦται παντελῶς ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ κάθε δικαίωμα καὶ δυνατότητα ποὺ ἔχει νὰ παρεμβαίνῃ εἰς τὰς ὀργανώσεις καὶ νὰ ἐλέγχῃ ταύτας. Οὐδὲν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου διατηρεῖ καὶ ἀφήνει τὸν ἔλεγχον τόσον διὰ τὴν διαχείρισιν τῶν οἰκονομικῶν των, ὅσον καὶ τὴν συνδικαλιστικὴν δρᾶσιν μέσῳ τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἀπὸ τὰς διευκολύνσεις αὐτῶν. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίφασις εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ὑπάρχει ἀντίφασις μὲ ὅσα λέγονται ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κατακρίνουν τὸ παρελθὸν καὶ δὲν θέλουν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν παροῦσαν κατάστασιν καὶ τὴν ἐπερχομένην μεταβολήν. Ἀναμφισβητήτως αὐτὴν τὴν ἀντίφασιν εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἐκτιμήσῃ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ τὸ Σῶμα καὶ οἱ ἐργατοϋπάλληλοι. Ἐὰν ζητῶμεν ἡμεῖς ἀπὸ ἐδῶ νὰ διαμορφώσωμεν κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ τὰς ἐπιθυμίας μας τὴν συνδικαλιστικὴν ὀργάνωσιν, δὲν κάμνομεν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ παραβαίνωμεν καὶ τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων καὶ ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν κοπτώμεθα ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ συνδικαλισμοῦ κάθε ἄλλο παρὰ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν κινούμεθα. Ἄλλας ἐπιδιώξεις ἔχουν καὶ ὄχι αὐτὰς τὰς ὁποίας εἴπατε.

§30Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε,....

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λάβετε τὸν λόγον. Δὲν τὸ ἐπιτρέπει ὁ Κανονισμός.

§32Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νὰ μὲ γράψετε νὰ δευτερολογήσω.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ μάλιστα.

§34Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἔχετε τὸ δικαίωμα ὡς Ὑπουργὸς νὰ προσέξετε τὴν ἐρώτησιν αὐτήν.

§35Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἡ ἐρώτησις αὐτὴ δὲν ἀναφέρεται εἰς ἔργον κυβερνητικόν, ἡ ἐρώτησις αὐτὴ εἶναι ἐκτὸς πάσης ἐνεργείας καὶ εὐθύνης τῆς Κυβερνήσεως καὶ σᾶς πληροφορῶ ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀναφέρει ἔλαβον χώραν ἐπὶ ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως, καὶ ὄχι ἐπὶ τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως Καραμανλῆ, ἔλαβον, δηλαδὴ χώραν τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1961.

§36Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸν Ἰούνιον τοῦ 1961.

§37Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1961 ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ δὲν ὑπῆρχεν, εἶχε διαλυθῆ, διότι ἐβαίνομεν πρὸς ἐκλογάς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν θὰ εὕρητε τὸν τρόπον ἐὰν ἐπιθυμῆτε νὰ τὴν μετατρέψητε εἰς πρότασιν διώξεώς μου ἐνώπιον τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου καὶ οὕτω θὰ ἐπιτύχητε νὰ τὴν φέρητε πρώτην πρὸς συζήτησιν.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§39Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐξεγείρεται ἡ Κυβέρνησις καὶ διαμαρτύρεται κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διότι δῆθεν διαβάλλουσα καὶ ὑπονομεύουσα τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ὠρρώδησεν οὔτε εἰς τὸν τομέα τῶν μέτρων μὲ τὴν προστασίαν τῆς ἐργατικῆς τάξεως, νὰ κατηγορήσῃ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸ παρὸν νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, εἶναι ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα τῶν νομοσχεδίων ποὺ ἀπησχόλησαν τὴν Βουλήν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἀναφέρεται εἰς θέματα κρίσιμα, δι’ αὐτὴν τὴν θέσιν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν κοινωνικήν μας ζωήν. Εἶναι, διὰ τοῦτο, πράγματι σοβαρώτατον τὸ νομοσχέδιον. Ἀλλὰ ἡ σοβαρότης του δὲν ἐκφράζεται μὲ τὴν ρύθμισιν καὶ τὴν λύσιν τῶν φλεγόντων προβλημάτων. Ἀντιθέτως, προσδιορίζεται ἀπὸ ἕνα πνεῦμα ἐντόνως ἀντιεργατικόν, ἀπὸ τὴν διάθεσιν διατηρήσεως καὶ σταθεροποιήσεως ἑνὸς καθεστῶτος ὑποταγῆς καὶ ὑποδουλώσεως τῆς ἐργατικῆς τάξεως, καὶ ἀπὸ τὴν προσπάθειαν στραγγαλισμοῦ τῶν ἀπαραγράπτων δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Καὶ αἱ ἐπιδιώξεις αὐταὶ ἐπιχειροῦνται μὲ τὴν ὑποκριτικὴν διακήρυξιν τοῦ νομοσχεδίου, ὅτι ἐπιδιώκει τὴν προσαρμογὴν τῆς νομοθεσίας, καὶ τῆς τακτικῆς τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τῆς ἐργατικῆς τάξεως πρὸς τὰς Διεθνεῖς Συμβάσεις καὶ εἰδικώτερα πρὸς τὰς Διεθνεῖς Συμβάσεις ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98. Τὸ περιεχόμενον ἐν τούτοις τοῦ νομοσχεδίου ἀποκαλύπτει πλήρως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν δύναται καὶ δὲν θέλει νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι σήμερον, εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον, κάτι ἔχει ἀλλάξει εἰς τὴν σφαῖραν τῆς ἀναγνωρίσεως καὶ τοῦ σεβασμοῦ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Δὲν ἐννοεῖ νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι ὡς Κυβέρνησις, ἐκφράζουσα τὸ Κράτος, ἔχει διεθνεῖς δεσμεύσεις. Ὀφείλει νὰ σεβασθῇ σειρὰν διεθνῶν διακηρύξεων καὶ συμβάσεων, τὰς ὁποίας καὶ ἡ Ἑλλὰς ἔχει ὑπογράψει, διὰ τῶν ὁποίων ἀναγνωρίζεται ὁ σοβαρώτατος παράγων τῆς ἐργατικῆς τάξεως εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῆς Διεθνοῦς Κοινωνίας, καὶ διακηρύσσονται τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων καὶ ἡ ὑποχρέωσις τῶν Κρατῶν καὶ τῶν Κυβερνήσεων, ὅπως σέβωνται καὶ προστατεύουν τὰ δικαιώματα αὐτά. Δὲν ἐννοεῖ, τέλος, νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Κυβέρνησις ἰδίως τὸ ἐπιτακτικὸν αἴτημα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι τὸ αἴτημα τῶν εὐρυτέρων λαϊκῶν μαζῶν, τὸ αἴτημα ἰδίως τοῦ ἐργαζομένου ἀνθρώπου νὰ μετάσχῃ ἐνεργῶς εἰς ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς, τὰ ὁποῖα ἔχουν καθιερώσει καὶ ἀναγνωρίσει ἀγῶνες καὶ θυσίαι αἵματος τῶν ἰδίων τῶν ἐργαζομένων. Πράγματι ἡ παγκόσμιος διακήρυξις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ψηφισθεῖσα ἀπὸ τὴν Γενικὴν Συνέλευσιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν τὴν 10ην Δεκεμβρίου 1948 ἐπισημαίνει ἐν «προοιμίῳ» ὅτι «θεμέλιον τῆς ἐλευθερίας, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης ἐν τῷ κόσμῳ ἀποτελεῖ ἡ ἀναγνώρισις εἰς πάντα τὰ μέλη τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας δικαιωμάτων ἴσων καὶ ἀναπαλλοτριώτων» καὶ ὅτι «ἡ παραγνώρισις καὶ ἡ περιφρόνησις τῶν δικαιωμάτων τούτων τῶν ἀνθρώπων ὡδήγησαν εἰς πράξεις βαρβαρότητος, αἵτινες ἐξεγείρουν τὴν συνείδησιν τῆς ἀνθρωπότητος» καὶ ἐν συνεχείᾳ διακηρύσσει ὅτι «ἀνωτέρα ἐπιδίωξις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀπαλλαγὴ τῶν ἀνθρωπίνων ὄντων ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὴν ἀθλιότητα». Διασαφηνίζουσα περαιτέρω ἡ παγκόσμιος διακήρυξις τὴν ἔκτασιν τῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὁρίζει εἰς τὸ ἄρθρον 2 αὐτῆς, ὅτι «τούτων δύναται νὰ ποιῆται χρῆσιν πᾶς ἄνθρωπος ἄνευ οὐδεμιᾶς διακρίσεως φυλῆς, χρώματος, πολιτικῆς ἢ ἄλλης πεποιθήσεως». Τέλος ἐπιτάσσει ὡς καθῆκον τὴν ἀνάπτυξιν διὰ τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς παιδεύσεως, τὸν σεβασμὸν τῶν δικαιωμάτων τούτων καὶ τῶν ἐλευθεριῶν καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς καθολικῆς καὶ ἀποτελεσματικῆς ἀναγνωρίσεως καὶ ἐφαρμογῆς αὐτῶν διὰ προοδευτικῶν μέτρων ἐσωτερικῶν καὶ διεθνῶν. Ἀλλὰ καὶ ὁ Καταστατικὸς Χάρτης τῆς Διεθνοῦς Ὀργανώσεως Ἐργασίας καὶ ἡ διὰ τοῦ Ν. Δ. 4204)61 ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος κυρωθεῖσα Διεθνὴς Σύμβασις Ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 27 διακηρύσσει ὡς ἕνα τῶν ὅρων πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων καὶ πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης, τὴν πραγμάτωσιν τῆς ἀρχῆς περὶ συνδικαλιστικῆς ἐλευθερίας δι’ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους ἄνευ οἱασδήποτε διακρίσεως. Θεωρεῖτε μήπως, ὅτι τὰ κείμενα αὐτὰ εἶναι ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, ὅτι εἶναι ἁπλῶς εὐχολόγια ποὺ δὲν δεσμεύουν τὰς Κυβερνήσεις, ποὺ ἠμποροῦν νὰ παραβιάζωνται κατὰ βούλησιν; Διεμαρτυρήθη ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας διότι αἱ κατηγορίαι διὰ τὰς παραβάσεις τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, αἱ καταγγελίαι διὰ τὸν στραγγαλισμὸν τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων, γενόμεναι τάχα μόνον ἐκ διαθέσεως ἀντιπολιτευτικῆς, ἐκθέτουν τὴν χώραν διεθνῶς. Εἶναι ἐν τούτοις προφανές, ὅτι δὲν εἶναι αἱ κατηγορίαι καὶ αἱ καταγγελίαι ποὺ ἐκθέτουν τὴν χώραν. Καὶ αὐτὲς τὶς διακηρύξεις διεθνῶν συμβάσεων καὶ διεθνῶν κανόνων ἔρχεται τώρα, ἐν ὀνόματι, τάχα, τῆς προσαρμογῆς πρὸς τοὺς κανόνας αὐτούς, ἡ Κυβέρνησις καὶ διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου νὰ παραβιάσῃ κατὰ τρόπον ἐμφανῆ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶπεν εἰς τὴν τελευταίαν του ὁμιλίαν, ὅτι εἶναι πρόθυμος νὰ δεχθῇ κάθε καλόπιστον συζήτησιν, διὰ νὰ ὑπάρξῃ, πράγματι, μία συνεννόησις καὶ βελτίωσις, ἐνδεχομένως, τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, θὰ πρέπει, νομίζω, καὶ εἶναι καθῆκον ὅλων μας νὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν πλήρη διαφώτισιν τοῦ περιεχομένου αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ βεβαίωσις περὶ τοῦ τὶ εἶναι, πράγματι, αὐτὸ τὸ περιεχόμενον, περὶ τοῦ ἂν αὐταὶ αἱ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι περιέχονται ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, εἶναι σύμφωνοι μὲ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις καὶ μὲ τοὺς νόμους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐκύρωσαν διεθνεῖς συμβάσεις, ὥστε ἂν πράγματι ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπὸ καλὴν πίστιν κινῆται προκαλέσας καὶ προσκαλέσας τὴν Βουλὴν νὰ συνεργασθῇ μαζί του διὰ τὴν διασαφήνισιν τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, νὰ συμφωνήσῃ καὶ ὁ ἴδιος ὅτι, πράγματι, διὰ τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου ὄχι μόνον δὲν καταργοῦνται αἱ ὑφιστάμεναι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι, ἀναμφισβητήτως, εὑρίσκονται εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μὲ τὰς διεθνεῖς αὐτὰς συμβάσεις, ὄχι μόνον εἰσάγονται νέαι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι, ἐπίσης, εὑρίσκονται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὰς συμβάσεις αὐτάς, ἀλλὰ καὶ δὲν προβλέπεται οὐδὲν ἀπολύτως μέτρον, διὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ αὐτὸ τὸ εἰς μεγίστην ἔκτασιν φαινόμενον εἰς τὴν πολιτικήν μας ζωήν, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐργατικῶν προβλημάτων, ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς τῆς κειμένης νομοθεσίας εἰς τὴν ἀπόδοσιν, εἰς τὴν ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Διότι, λέγω, τότε θὰ πεισθῇ ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι, πράγματι, δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον νὰ ὁμιλῇ περὶ προσαρμογῆς πρὸς τοὺς διεθνεῖς νόμους καὶ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Καὶ ἔρχομαι, πρῶτα, εἰς τὸ κεφάλαιον τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, τὸ κεφάλαιον τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου περὶ συλλογικῶν διαπραγματεύσεων καὶ συλλογικῶν συμβάσεων. Ἡ κυρωθεῖσα διεθνὴς σύμβασις διὰ τοῦ Ν.Δ. 4205 εἰς τὸ ἄρθρον 4 λέγει ὅτι, δέον νὰ λαμβάνωνται, ἐφ’ ὅσον τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον, μέτρα, διὰ τῶν ὁποίων νὰ ἐνισχύεται καὶ προωθῆται ἡ εἰς εὐρυτάτην κλίμακα ἀνάπτυξις καὶ χρησιμοποίησις διαδικασιῶν πρὸς ἑκουσίας διαπραγματεύσεις πρὸς σύναψιν συλλογικῶν συμβάσεων διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν ὅρων τῆς ἀπασχολήσεως τῶν ἐργαζομένων. Καὶ ἤθελον ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ νὰ σημειώσω, ὅτι δὲν νομίζω, ὅτι εἶχε πολὺ δίκαιον ὁ συνάδελφος κ. Ράλλης, προχθές, ὑποστηρίξας, ὅτι ὑπάρχει μὲν αὐτὴ ἡ γενικὴ διατύπωσις, προκειμένου περὶ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ἡ ὁποία, ὅμως, δὲν θέτει κανόνας δεσμεύοντας τὴν χώραν καὶ ὅτι ὑπάρχει μία πρόβλεψις περὶ θεσπίσεως λεπτομερεστέρων κανόνων. Ἐν τούτοις, δι’ αὐτῆς τῆς διατάξεως, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν σύμβασιν καὶ ἐκυρώθη μὲ τὸ Ν. Δ. 4205 ὑπάρχει σαφὴς ἡ κατεύθυνσις, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τὸν ἐσωτερικὸν νομοθέτην ἡ σύμβασις καὶ τὸ Ν. Δ., νὰ θέσῃ κανόνας, οἱ ὁποῖοι θὰ διευκολύνουν τὰς ἑκουσίας διαπραγματεύσεις. Εἶναι σαφές, δηλαδή, ὅτι ἐκεῖ ποὺ θέλει νὰ τοποθετήσῃ ἡ διεθνὴς σύμβασις καὶ ὁ νομοθέτης τὸ θέμα τῶν διαπραγματεύσεων εἶναι εἰς τὴν πρωτοβουλίαν καὶ τὰς ἐλευθέρας διαπραγματεύσεις τῶν ἰδίων τῶν ἐργαζομένων μὲ τοὺς ἐργοδότας των. Καὶ μὲ ἄλλας διατάξεις, αἱ ὁποῖαι περιέχονται εἰς τὴν 87 σύμβασιν προβλέπεται, ὅτι ἀποκλείεται οἱαδήποτε ἐπέμβασις τῆς διοικήσεως εἰς θέματα, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὴν δραστηριότητα, τὴν συνδικαλιστικήν, τῶν ἐνδιαφερομένων ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν. Ἐπομένως, σαφῶς προκύπτει ἐκ τῶν γενικῶν αὐτῶν, ἔστω διατάξεων, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ὀφείλει ὁ ἐσωτερικὸς νομοθέτης νὰ ρυθμίσῃ καὶ νὰ προβλέψῃ εἶναι νὰ ἀφήσῃ καὶ νὰ διευκολύνῃ μίαν ἐλευθέραν διαπραγμάτευσιν μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων διὰ τὴν λύσιν τῶν διαφορῶν των, διὰ τὸν προσδιορισμὸν τῶν ὅρων ἀπασχολήσεως τῶν ἐργαζομένων.

§40Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε, μίαν διακοπήν;

§41Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄν θέλετε νὰ μὴ μοῦ κάμετε τὴν διακοπήν, διότι εἶναι ἀργά.

§42Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ὑπεστήριξα εἰς τὴν ὁμιλίαν μου τῆς Τετάρτης, ὅτι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 98 Σύμβασις δὲν θέτει κανόνας δεσμεύοντας τὰ Κράτη διὰ τῶν θεσμῶν τῶν Συλλογικῶν Συμβάσεων. Καὶ ἀπόψε μοῦ ἐκάμετε τὴν τιμὴν νὰ διαφωνήσητε. Ἐὰν ἐδιαβάζατε ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον....

§43Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ὑπῆρξεν ἀπόλυτος διαφωνία.

§44Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἐὰν δὲν διαφωνῆτε νὰ μὴ ἀπασχολήσω τὴν Βουλήν, ἐὰν ὅμως διαφωνῆτε εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ἐπαναλάβω τὸ κείμενον τῆς Συμβάσεως, τὸ ὁποῖον ἐδιάβασα. Λέγει ἐκεῖ, ὅτι: Ἐὰν κριθῇ ἀναγκαῖον νὰ ληφθοῦν μέτρα σύμφωνα μὲ τὰς ἀνάγκας τῆς χώρας — αὐτὴν τὴν φράσιν ἂν δὲν ἀπατῶμαι τὴν παρελείψατε— καὶ σᾶς ἐξήγησα καὶ προχθὲς καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ ἀπόψε, ἔγινε μεγάλη συζήτησις ἢ μᾶλλον ἂν θέλετε τὸ σχέδιον, τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη εἰς τὴν διάσκεψιν τοῦ 1948 τοῦ Σὰν Φραντζίσκο, περιεῖχε λεπτομερεῖς διατάξεις περὶ συλλογικῶν συμβάσεων, πῶς πρέπει νὰ καταρτίζεται ἡ συλλογικὴ σύμβασις, ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις ἠμπορεῖ νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τρίτους ἀναγκαστικῶς, πῶς γίνεται ἡ καταγγελία, ὅλαι αὐτα αἱ διατάξεις παρελείφθησαν, διότι ἐκρίθη ὅπως ἀνέφερα καὶ προχθές, ὅτι δὲν ἦτο ὥριμον τὸ διεθνὲς κλῖμα διὰ νὰ καταρτισθῇ διεθνὴς Σύμβασις ἐργασίας περὶ συλλογικῶν συμβάσεων. Καὶ ἀκριβῶς περιωρίσθησαν εἰς τὸν ἀφορισμόν, εἶναι αὐτὸ περίπου, τὸ ὁποῖον εἴπατε σεῖς τὴν περασμένην Δευτέραν, ὅτι ὡρισμέναι διατάξεις τῶν διεθνῶν συμβάσεων ἐργασίας περιλαμβάνουν ἀφορισμούς.

§45Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κατευθυντηρίους διατάξεις.

§46Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὑπάρχει μία διαφορὰ μεταξὺ κατευθυντηρίου διατάξεως καὶ ἀφορισμοῦ.

§47Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Οὔτε τὸ ἕνα εἶναι, οὔτε τὸ ἄλλο. Ἄν θέλετε εἶναι ὑπόδειξις καὶ δι’ αὐτὸ ἀπεφασίσθη καὶ εἰς τὸ θέμα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ὅπως καὶ κάτι, τὸ ὁποῖον εἶναι συναφὲς καὶ τὸ ὁποῖον κατὰ παράδοξον τρόπον οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως παρέλειψαν, καὶ αὐτὸ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ, διότι αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν εἶναι ἐνήμεροι τῶν συγχρόνων κατευθύνσεων τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς, τὸ θέμα δὲν εἶναι μεταξὺ συνδικάτων ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν, τὸ θέμα εἶναι ἡ σύγχρονος τάσις καὶ ἡ μορφὴ τοῦ διεθνοῦς καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ δικαίου Ἀνατολικοῦ καὶ Δυτικοῦ κόσμου, διὰ νὰ μὴ γίνωνται παρεξηγήσεις, εἶναι ἡ συνεργασία Κράτους καὶ ὀργανώσεων ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Ἀπεφασίσθη, λοιπόν, καὶ ἡ συλλογικὴ σύμβασις καὶ τὸ θέμα τῆς τριμεροῦς συνεργασίας, δηλαδή, ἐπαναλαμβάνω, Κράτους, Σωματείων ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν, νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον διεθνοῦς συστάσεως (Ρεζολυσιόν). Καὶ τί σημαίνει διεθνὴς σύστασις; Εἶναι αὐτὸ ποὺ πρὸ ὀλίγου εἶπεν ὁ κ. Ἐφραιμίδης, κάτι μεταξὺ ἀφορισμοῦ καὶ κατευθυντηρίου διατάξεως. Συνεπῶς, μᾶλλον εἶμαι κοντὰ εἰς τὰ κείμενα, ἄλλως τε σᾶς ἀνέγνωσα καὶ ρητὰς περικοπὰς τῶν συνομιλιῶν, ὥστε ἀπεκλείετο ἡ ὑπ’ ἀριθ. 98 Σύμβασις νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Ἀλλὰ ἀποτελεῖ, ὅπως εἴπατε καὶ ἐσεῖς, περίπου συμπλήρωσιν τῆς περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν Νομοθεσίας. Ἄν ἐπανέλθωμεν εἰς τὸ γράμμα τῆς ὑπ’ ἀριθ. 98 θὰ ἴδωμεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ αὐτό. Λέγει, νὰ ἐνθαρρύνῃ τὰς συλλογικὰς διαπραγματεύσεις. Τὸ νομοσχέδιον δὲν τὰς ἀποθαρρύνῃ, τὰς ἀφήνει ἐλευθέρας. Τὶ κάνει περαιτέρω; Αὐτὸ εἶναι ἕνα θέμα, ὅπου ἀνέπτυξα τὰς προσωπικάς μου ἀπόψεις. Πάντως, δὲν ἀντίκειται εἰς τὴν διεθνῆ Σύμβασιν ὑπ’ ἀριθ. 98.

§48Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον ἤδη ρητῶς, ὅτι δὲν περιέχει λεπτομερεῖς διατάξεις περὶ τοῦ τρόπου τῆς διεξαγωγῆς τῶν διαπραγματεύσεων καὶ συνάψεως τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ἡ διεθνὴς αὐτὴ σύμβασις. Ἐν τούτοις ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διάταξις ὡς κατευθυντήριος διάταξις, ἡ ὁποία δὲν ἀφήνει ἁπλῶς, δὲν ἐκφράζει ἁπλῶς εὐχὴν διὰ τὴν ρύθμισιν ἢ τὴν μὴ ρύθμισιν τῶν θεμάτων, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὰς διαπραγματεύσεις. Λέγει, ρητῶς, τὸ ἄρθρον 4: «Δέον νὰ λαμβάνωνται, ἐφ’ ὅσον ταῦτα εἶναι ἀναγκαῖα, μέτρα ἀνταποκρινόμενα εἰς τὰς εἰδικὰς συνθήκας, δι’ ὧν νὰ ἐνισχύεται καὶ προωθῆται ἡ εἰς περαιτέρω κλίμακα ἀνάπτυξις καὶ χρησιμοποίησις διαδικασιῶν, δι’ ὧν ἐργοδοτικαὶ ὀργανώσεις ἀφ’ ἑνὸς καὶ ὀργανώσεις ἐργαζομένων ἀφ’ ἑτέρου ἔρχονται ἑκουσίως εἰς διαπραγματεύσεις διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν ὅρων τῆς ἀπασχολήσεως. Συνεπῶς εἶναι μία ἐπιταγὴ διὰ τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς διευκόλυνσιν αὐτῶν τῶν διαπραγματεύσεων, ἐὰν κρίνῃ ἀναγκαῖον τὸ Κράτος νὰ ἐπέμβῃ, πάντως διαγράφει τὰ πλαίσια, πλαίσια ἐξασφαλίσεως ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Συνεπῶς οἱαδήποτε συμφωνία πρέπει νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Τὸ 4204 ἀπέκλεισε πᾶσαν ἐπέμβασιν τῆς διοικήσεως. Ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος ἀπεφάσισε νὰ νομοθετήσῃ θεσμὸν σχετικὸν μὲ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις, πρέπει νὰ ἐξασφαλισθῇ διαδικασία πλήρης ἐλευθερίας διαπραγματεύσεων μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων.

§49Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, νομίζω, ὅτι τὸ ζήτημα, ἐὰν εἶναι κατευθυντήριος γραμμὴ ἢ ὑπόδειξις ἢ ἐὰν εἶναι δεσμευτικὸς κανὼν δὲν εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ κρίσιμον, δεδομένου, ὅτι δὲν ἔχει ἰσχὺν ἐπικρατεστέραν τοῦ κειμένου νόμου. Πρόκειται περὶ κειμένων νόμων. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει σημασίαν πολιτικὴν καὶ ἠθικήν, συζητουμένου τοῦ νομοσχεδίου εἶναι τοῦτο. Δηλαδὴ εἶναι ζήτημα καθ’ ἑαυτὸ οὐσίας, εἶναι ζήτημα καθ’ ἑαυτὸ πολιτικόν. Καὶ νομίζω, ὅτι ἐκεῖ τοποθετεῖται τὸ πρᾶγμα. Ὄχι εἰς τὸ ἐὰν εἶναι κατευθυντήριος ἢ ὑπόδειξις ἢ δέσμευσις, διότι καὶ δέσμευσις ἐὰν ἦτο θὰ ἠμποροῦσε καὶ διὰ νεωτέρου νόμου νὰ ἀνατραπῇ. Κακῶς εἶναι μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῆς κηδεμονεύσεως τῶν ἐργαζομένων. Ἐνῷ ἡ σύγχρονος τάσις, ἡ ὁποία ὑπάρχει, ἡ κατευθυντήριος γραμμή, εἶναι νὰ τηρῆται ἡ ἐλευθέρα διαπραγμάτευσις. Καὶ διὰ νὰ μὴ ἰσχύσῃ ἡ κατευθυντήριος γραμμὴ πρέπει νὰ δύναται κανεὶς νὰ ἐπικαλεσθῇ ἐθνικὰς ἀνάγκας, ἐθνικὰ συμφέροντα ἀντίθετα. Ἐπίσης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγετε, οἱ ἀνατολικοὶ καὶ οἱ δυτικοὶ φροντίζουν διὰ τὴν σύμβασιν ἐργοδοσίας, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει κλπ., κλπ. Ἄς μὴ εἰσέλθωμεν εἰς θεωρητικὴν συζήτησιν. Εἶναι φανερὸν ὅτι δὲν ὑπάρχουν τὰ ἴδια πράγματα, δὲν ὑπάρχει τὸ στοιχεῖον ἐργοδότης.

§50Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Φαίνεται, ὅτι δὲν εἶσθε ἐνήμερος εἰς ὅλα. Οὔτε ἄλλοτε εἶμαι ἐγὼ πολλοῦ γε καὶ δεῖ. Ἀλλά, ὅταν λέγετε, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐργοδοσία εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας, νομίζω, ὅτι παραβαίνετε γραμμὴν τὴν ὁποίαν ἔχει χαράξει αὐτὴ αὕτη ἡ Ρωσικὴ Κυβέρνησις. Καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω ἀμέσως. Τοῦτο ἔχει γίνει ἀντικείμενον πολλῶν συνομιλιῶν καὶ ἀντεγκλήσεων εἰς τὰ διεθνῆ συνέδρια. Ὁ διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας σύμφωνα μὲ τὸ καταστατικόν του, τὸ ὁποῖον ἔχουν κυρώσει αἱ δυτικαὶ Κυβερνήσεις καὶ ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ὅλαι αἱ ἀνατολικαὶ Κυβερνήσεις καὶ ἡ Ρωσική, ἀποτελεῖται ἀπὸ τρεῖς κατηγορίας ἀντιπροσώπων: Ἀπὸ ἀντιπροσώπους τῶν Κυβερνήσεων, ἀπὸ ἀντιπροσώπους τῶν ἐργοδοτῶν καὶ ἀπὸ ἀντιπροσώπους τῶν ἐργαζομένων. Πληροφορῶ τὸν κ. συνάδελφον καὶ τὴν Βουλήν, ὅτι ὅλα τὰ ἀνατολικὰ κράτη καὶ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἀποστέλλουν κάθε χρόνον ἀντιπροσώπους ἐργοδοτικούς, οἱ ὁποῖοι παρακάθηνται ἰσοτίμως μετὰ τῶν ἐργοδοτικῶν ἀντιπροσώπων τῶν δυτικῶν χωρῶν. Συνεπῶς, ἐφ’ ὅσον ἀποστέλλει ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἀντιπρόσωπον, φοβοῦμαι, ὅτι κατέστητε — ἂς πάρωμεν τὸν συνήθη ὅρον— βασιλικώτερος τοῦ βασιλέως εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν.

§51Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ ἐκφράζω τὰς ἀπόψεις μας καὶ αὐταὶ εἶναι, ὅτι ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχει ἐπιχειρηματίας ἐργοδότης, ὅπου ἡ ἐπιχείρησις εἶναι Κράτος, ὑπάρχει ἁπλῶς διπλὴ συμπαράστασις τῆς Κυβερνήσεως, τῆς Κυβερνήσεως ἀσκούσης τὴν πολιτικὴν ἐξουσίαν καὶ τῆς Κυβερνήσεως ὡς ἀσκούσης τὴν οἰκονομικὴν διαχείρησιν.

§52Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Δι’ αὐτά, τὰ ὁποῖα λέγει ὁ κ. Ἠλιοῦ, ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν τοῦ συναδέλφου κ. Τριανταφύλλου. Εἰς τὴν διεθνῆ διάσκεψιν ἐργασίας τὸ 1955 τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἀπόψε ὁ κ. Ἠλιοῦ, ἔλαβον τὰ ἐργοδοτικὰ συνδικάτα τῶν καπιταλιστικῶν χωρῶν, μὲ μεγάλην ἀγανάκτησιν τοῦ διακεκριμένου πράγματι ἀντιπροσώπου τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως κ. Ἀρατουνιάν, ὁ ὁποῖος ἔπεισε τὴν συνδιάσκεψιν, ὅτι οἱ ἐργοδοτικοὶ ἀντιπρόσωποι τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν καὶ τῆς Σοβ. Ἑνώσεως ἀπετέλουν πράγματι ἀντιπροσώπους τῶν ἐργοδοτῶν. Λυποῦμαι, διότι σᾶς κατέλαβα νὰ εὐθυγραμμίζεσθε μὲ καπιταλιστικὰς θέσεις.

§53Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Πρόκειται ἀναμφισβητήτως περὶ διπλῆς παραστάσεως τοῦ Κράτους, ἀλλὰ δὲν εἶναι τῆς ὥρας νὰ λύσωμεν τὸ θέμα αὐτό. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὴν διεθνῆ σύμβασιν, ὤφειλε νὰ ἐφαρμόσῃ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Ὁ νόμος 3239 ἔλεγεν, ὅτι ἐδικαιοῦτο ὁ Ὑπουργὸς νὰ τροποποιήσῃ τὴν σύμβασιν. Τώρα δὲν διατηρεῖ τὸ δικαίωμα τῆς μεταβολῆς, δικαιοῦται ὅμως νὰ εἰσαγάγῃ τὴν σύμβασιν εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον ζητῶν τροποποίησιν, συμπλήρωσιν ἢ καὶ κατάργησιν ἀκόμη, τὸ ὁποῖον δικαστήριον καλεῖται νὰ προσαρμόσῃ τὴν σύμβασιν αὐτὴν πρὸς τὸν νόμον. Ἑπομένως μὲ τὴν θέσπισιν τῆς διατάξεως αὐτῆς, πρέπει ἡ κάθε συλλογικὴ σύμβασις νὰ εἶναι προσηρμοσμένη πρὸς τὴν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ποῖος δὲ δικαστὴς ἢ ὑπάλληλος ἢ σοφὸς θὰ ἠδύνατο νὰ κρίνῃ ἐὰν ἡ κατὰ 5 δραχμὰς αὔξησις τοῦ ἡμερομισθίου θὰ ἐκλόνιζε τὴν νομισματικὴν σταθερότητα, ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον πάντοτε προβάλλει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἀρνηθῇ αὐξήσεις τῶν ἡμερομισθίων; Εἶναι ἑπομένως ὑποχρεωμένον τὸ Διαιτητικὸν δικαστήριον νὰ συμφωνήσῃ πρὸς τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ περὶ ποίας διαιτησίας πρόκειται; Ἐδῶ, γίνεται, μία συμφωνία μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων. Τὶ θὰ λύσῃ τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον;

§54Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Τὸ συμφέρον τῆς καταναλώσεως θὰ προστατεύσῃ.

§55Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ εἶναι θέμα Κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ ἐπιλύσεως διαφορῶν, ἀλλὰ περὶ δημιουργίας διαφορῶν μεταξὺ κράτους καὶ ἐργατῶν — ἐργοδοτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἐπεμβαίνει καὶ μεταθέτει τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἐπέμβασίν της, εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον.

§56Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ὑποθέσωμεν, κ. συνάδελφε, ὅτι οἱ ἐργοδόται καὶ οἱ ἐργάται τῶν ἐργοστασίων ὑφασμάτων συμφωνοῦν αὔξησιν ἡμερομισθίων ἥτις θὰ ἔχῃ ὡς ἐπακόλουθον τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν ὑφασμάτων εἰς ἐπίπεδον ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ πληρώσῃ ὁ λαός. Δὲν νομίζετε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν κατανάλωσιν;

§57Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ὕψος τῶν τιμῶν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων δὲν ἔχει ἐπίπτωσιν ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν προϊόντων.

§58Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ποῖος σᾶς τὸ εἶπε;

§59Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Μὴ ἐπιμένετε, κ. Ὑπουργέ, διότι θὰ ἐκτεθῆτε περισσότερον.

§60Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Μοὶ ἐπιτρέπετε μίαν ἀπάντησιν; Καὶ οἱ μισθοὶ καὶ τὰ ἡμερομίσθια καὶ πᾶν ἔξοδον ἀποτελοῦν στοιχεῖα τοῦ κόστους. Βάσει δὲ τῶν στοιχείων αὐτῶν ἐνεργεῖται ἡ κοστολόγησις τοῦ προϊόντος καὶ διαμορφοῦται ἡ τιμὴ τοῦ προϊόντος, ἀφοῦ ὑπολογισθῇ καὶ ἕνα ποσοστὸν κέρδους, εἴτε εἰσιτήριον λέγεται αὐτό, εἴτε ἀγαθόν. Ὑπάρχουν, βεβαίως, καὶ προϊόντα, τὰ ὁποῖα δὲν ὑπόκεινται εἰς τὸν ἔλεγχον αὐτὸν τῶν τιμῶν καὶ εἶναι ἐλεύθεροι οἱ ἐργοδόται νὰ διαμορφώνουν τὰς τιμάς των. Ἡ ὕπαρξις ὅμως ἢ μὴ ὕπαρξις ἐλέγχου τοῦ κόστους καὶ τῶν τιμῶν, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν δύναται νὰ συμβῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Λύχνος. Ὁ ἐργοδότης ἐὰν μὲν ἔχῃ ἔλεγχον τιμῶν εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσῃ συνυπολογισμὸν τῶν ἐπὶ τῶν μισθῶν αὐξήσεων, εἰς τὸ κόστος καὶ ἐντεῦθεν ν’ αὐξηθοῦν αἱ τιμαί, ἐὰν δέ, δὲν ἔχῃ ἔλεγχον τῶν τιμῶν, προβαίνει μόνος του εἰς αὔξησιν τούτων. Ἔχομεν πολλὰς ἐκδηλώσεις αὐτῆς τῆς μορφῆς καὶ πολλάκις ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην διὰ νὰ καλύψῃ αὔξησιν ἡμερομισθίων ἢ μισθῶν χωρὶς νὰ ἐπιβαρυνθῇ ἡ κατανάλωσις νὰ παρέμβῃ εἰς τοὺς ἐργοδότας, ἵνα μὴ αὐξήσουν τὰς τιμάς. Ἔχομεν παραδείγματα τοιαῦτα εἰς τὴν κλωστοϋφαντουργίαν καθὼς καὶ εἰς ἄλλας βιομηχανίας.

§61Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀσκεῖτε ἔλεγχον ἐπὶ τῶν τιμῶν εἰς τὰ εἴδη λαϊκῆς καταναλώσεως ἢ ὑπάρχει ἀπόλυτος ἐλευθερία τῶν ἐργοδοτῶν νὰ καθορίζουν τὰς τιμάς; Καὶ πέραν αὐτοῦ μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. δὲν ἐπιτρέπονται τοιούτου εἴδους δεσμεύσεις, ἀλλὰ θεσπίζεται ἀπόλυτος ἐλευθερία συναγωνισμοῦ, ὁπότε τὴν εὐθύνην διὰ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν, ἔχει ὁ ἐπιχειρηματίας.

§62Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ σόφισμα ἡ γνώμη τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, διότι δὲν προηγεῖται ἡ αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ ἕπεται τῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν καὶ ἐπειδὴ αὐξάνει ὁ τιμάριθμος, ἀναγκάζονται οἱ ἐργαζόμενοι νὰ ζητήσουν ἀναπροσαρμογὴν τῶν ἀποδοχῶν των. Ἑπομένως ποτὲ δὲν ὑπῆρξε περίπτωσις νὰ συνωμοτοῦν οἱ ἐργοδόται μὲ τοὺς ἐργάτας. Ἀντιθέτως τὸ Συμβούλιον τῆς Ε.Ο.Κ καταγγέλλει τοὺς Ἕλληνας ἐργοδότας, ὅτι ἀποκομίζουν ὑπέρογκα κέρδη.

§63Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Σόφισμα ἀποτελεῖ ἡ σκέψις τοῦ κ. Ἐφραιμίδη, ὡς τοὐλάχιστον τὴν διετύπωσεν. Οἱ ἐργαζόμενοι δὲν σκέπτονται ποτὲ προκειμένου νὰ τύχουν αὐξήσεως ἐὰν θὰ πληρώσουν ἀκριβότερα τὰ ἀγαθὰ ποὺ χρειάζονται. Βλέπουν στιγμιαίως, ὅτι διὰ τῆς αὐξήσεως θὰ ἀγοράσουν περισσότερα προϊόντα. Τὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν τὴν ἀντιλαμβάνονται μετὰ καὶ ὁ εἷς κλάδος μετὰ τὸν ἄλλον ζητοῦν αὐξήσεις. Συνεπῶς ἡ κίνησις εἰς αὐτὰς τὰς περιπτώσεις ἀρχίζει ἀπὸ τοὺς μισθωτοὺς οἵτινες δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν φαῦλον κύκλον, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖται.

§64Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶχε γενικὴν πολιτικὴν νὰ διατιμᾷ ὅλα τὰ ἀγαθά, θὰ εἶχε νόημα καὶ ἡ ἐπέμβασις διὰ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια. Ἀλλ’ ἐρωτῶ, ἐπενέβητε ποτὲ διὰ νὰ προσδιορίσητε τὰ ποσοστὰ τῶν κερδῶν τῶν διαφόρων ἐπιχειρήσεων; Ἀντὶ λοιπὸν τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Διεθνοῦς Συμβάσεως καὶ ἀντὶ νὰ καταργηθοῦν αἱ ἀντίθετοι διατάξεις τοῦ νόμου 3239, μὲ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον καὶ δὴ μὲ τὴν παράγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 1 αὐτοῦ, ἀναγνωρίζεται δικαίωμα ἐπεμβάσεως τῶν Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ ἢ Ἐργασίας, ἕκαστος τῶν ὁποίων δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ διὰ προσφυγῆς εἰς τὸ Διαιτητικὸν Δικαστήριον διόρθωσιν, συμπλήρωσιν, τροποποίησιν ἢ κατάργησιν ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει οἱασδήποτε Συλλογικῆς Συμβάσεως, ἐὰν τὸ περιεχόμενόν της παραβλάπτῃ τὸ γενικώτερον συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ἢ τῆς Ἐθνικῆς οἰκονομίας, ἐκτιμώμενον ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἑκάστοτε ἀσκουμένης οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς. Εἶναι λοιπὸν προφανές, ὅτι τοὺς ὅρους τῆς ἀπασχολήσεως τῶν ἐργαζομένων δὲν τοὺς καθορίζει ὑπὸ τοιοῦτον καθεστὼς ἡ ἐλευθέρα διαπραγμάτευσις καὶ συμφωνία τῶν ἐνδιαφερομένων, ἀλλὰ τελικῶς ἡ τοιαύτη ἢ τοιαύτη πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ἀποτελεῖ συνεπῶς ἐμπαιγμὸν νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἐλευθερίας συνδικαλιστικῆς καὶ διαπραγματεύσεων, ἀποτελεῖ ὠμὴν παραβίασιν τῶν διὰ νόμων ἐν τούτοις τοῦ Κράτους κυρωθεισῶν διεθνῶν συμβάσεων. Ἰδοὺ λοιπὸν μία περιφρόνησις τῶν διεθνῶν ὑποχρεώσεων τῆς χώρας καὶ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Δεύτερον, ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῆς ἐλευθερίας εἰς τὸν Συνδικαλισμόν. Διὰ πάντα παρακολουθοῦντα τὴν ζωὴν τὴν συνδικαλιστικήν, ἀποτελεῖ σχῆμα εὐφημισμοῦ μόνον ἡ ἀναφορὰ εἰς ἐλεύθερον συνδικαλισμὸν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Διότι πράγματι διὰ τὴν Κυβέρνησιν ὁ συνδικαλισμὸς δὲν νοεῖται παρὰ ὡς ὄργανον δεσμεύσεως καὶ ἀποδυναμώσεως τῆς θελήσεως τῶν ἐργαζομένων νὰ διεκδικήσουν καὶ προστατεύσουν τὰ «ἀναπαλλοτρίωτα» κατὰ τὴν παγκόσμιον διακήρυξιν δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων. Χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ κρατῇ ἐν ὑποδουλώσει τὴν ἐργατικὴν δύναμιν καὶ νὰ τὴν ἀποστερῇ τῶν ἐπὶ τῆς ἐργασίας καὶ ἐκ τῆς ἐργασίας δικαιωμάτων της, χάριν τῶν ὀλίγων οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν. Πέραν τῶν διεθνῶν δεσμεύσεων, εἰς τὰς ὁποίας ἐν ἀρχῇ ἀνεφέρθην, συγκεκριμένως διὰ τὴν χώραν μας ἰσχύουν ὡς ἐσωτερικὸν δίκαιον αἱ διατάξεις τῆς συμβάσεως 87 καὶ τοῦ Ν.Δ. 4204. Ἰδοὺ τὶ ρητῶς ἐπιτάσσουν αἱ διατάξεις αὐταί: Ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους–μέλους τῆς Διεθνοῦς Ὀργανώσεως Ἐργασίας Διεθ. Συμβ. 87 ἄρθρ. 11 (Ν.Δ. 4204): «Τὸ Κράτος ὀφείλει νὰ λαμβάνῃ πάντα τὰ ἀναγκαῖα καὶ κατάλληλα μέτρα, δι’ ὧν νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ ἐλευθέρα ἄσκησις τοῦ συνδικαλιστικοῦ δικαιώματος». Δ. Σ. 87, ἄρθρ. 8, παρ. 2: «Ἡ ἐθνικὴ νομοθεσία δέον νὰ μὴ προσβάλλῃ ἢ νὰ μὴ ἐφαρμόζεται κατὰ τρόπον προσβάλλοντα τὰς ὑπὸ τῆς Δ. Σ. προβλεπομένας διασφαλίσεις». Δ. Σ. 87, ἄρθρ. 3, παρ. 2: «Αἱ δημόσιαι ἀρχαὶ δέον ὅπως ἀπέχουν πάσης ἐπεμβάσεως δυναμένης νὰ περιορίσῃ τὸ (συνδικαλιστικὸν) δικαίωμα τοῦτο, ἢ νὰ παρακωλύσῃ τὴν νόμιμον ἄσκησιν αὐτοῦ». Δ. Σ. 87, ἄρθρ. 1: «Πᾶν μέλος τῆς Διεθνοῦς Ὀργανώσεως Ἐργασίας, ἀναλαμβάνει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐφαρμόσῃ τὰς διατάξεις τῆς συμβάσεως». Τὰ Συνδικαλιστικὰ Δικαιώματα τῶν Ἐργαζομένων. Διεθνὴς Σύμβασις 87, ἄρθρ. 2: «Οἱ ἐργαζόμενοι δικαιοῦνται ἄνευ οἱασδήποτε διακρίσεως καὶ ἄνευ προηγουμένης ἀδείας νὰ συνιστοῦν ὀργανώσεις τῆς ἐκλογῆς των καὶ νὰ καθίστανται μέλη τῶν ὀργανώσεων τούτων ὑπὸ μόνον τὸν ὅρον νὰ συμμορφοῦνται πρὸς τὰ καταστατικά των». Δ. Σ. 87, ἄρθρ. 3: «Αἱ ὀργανώσεις τῶν ἐργαζομένων δικαιοῦνται νὰ ἐκπονοῦν τὰ καταστατικὰ καὶ τοὺς διοικητικοὺς αὐτῶν κανονισμούς, νὰ ἐκλέγουν ἐλευθέρως τοὺς ἀντιπροσώπους των, νὰ ὀργανώνουν τὰ τῆς διαχειρίσεως καὶ δράσεως αὐτῶν καὶ νὰ καταστρώνουν τὸ πρόγραμμα τῶν ἐνεργειῶν τους». Πῶς ἡ κυβερνητικὴ τακτικὴ καὶ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον ἀντιμετωπίζουν τὰς διατάξεις αὐτάς; Ἡ ἐπέμβασις τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰ τῆς διοικήσεως τῶν συνδικάτων μὲ τὸ πλέον ἀποκρουστικὸν μέσον τῆς ἐξαγορᾶς καὶ τοῦ ἐκφαυλισμοῦ ἡγετικῶν στελεχῶν ὑπερέβη πᾶσαν εὐπρέπειαν. Μὲ τὴν καθιερωθεῖσαν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1962 ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν ½ ἡμερομισθίου, τὸ «χαράτσι» εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ πρὸς ὄφελος τῆς Διοικήσεως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε καὶ ἄλλων ἐργατικῶν «ἡγετῶν», τύπου π.χ. Κασιμάτη ἐξηγόρασεν ὁμολογουμένως τὴν συμπαράστασίν των εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν καθήλωσιν τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας καὶ τῶν συντάξεων καὶ διὰ τὴν δολιοφθορὰν τῶν ἀγώνων τῶν ἐργαζομένων πρὸς διεκδίκησιν τῶν δικαιωμάτων των. Καὶ ἰδοὺ αἱ ἀποδείξεις: Πρῶτον. Ἐλάβομεν τηλεγραφήματα τῶν ἐργατικῶν Ἑνώσεων ἠλεκτρισμοῦ, τύπου, τραπεζιτικῶν, μεταφορῶν, οἰκοδόμων, ἀρτεργατῶν, μυλεργατῶν, μηχανουργῶν, μεταλλευτῶν, σερβιτόρων, μαγείρων, καὶ πλείστων ἄλλων ἐργατικῶν ὀργανώσεων, αἵτινες ἀριθμοῦν ἑκατοντάδες χιλιάδων μελῶν αἵτινες διαμαρτύρονται διὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνονται διὰ τοῦ νομοσχεδίου. Περαιτέρω εἶναι αἱ διαμαρτυρίαι τοῦ ἐργατικοῦ κέντρου Θεσ)νίκης, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ὁμοσπονδιῶν, αἵτινες ἀνήκουν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε ἢ διεγράφησαν ὑπὸ τοῦ κ. Μακρῆ, ἐνῷ πρότερον ἀνῆκον. Ὅλαι αὐταὶ αἱ ἐκδηλώσεις ἀντιθέσεως πρὸς τὸ νομοσχέδιον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν. Ποῦ εἶναι ἑπομένως ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθοῦν τὸν κ. Μακρῆν ἢ αἱ ὀργανώσεις ἐργαζομένων αἱ ὁποῖαι ὅπως ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς χειροκροτοῦν τὸ νομοσχέδιον; Ὅταν τὸ σύνολον τῶν ὀργανώσεων καὶ ἐργαζομένων ἀντιτίθενται εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ λέγῃ ὅτι ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι βάλλουν κατὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Εἶπον προηγουμένως ὅτι εἶναι ὡμολογημένη ἡ ἐξαγορὰ τῶν ἀνωτάτων συνδικαλιστικῶν στελεχῶν καὶ εἰδικώτερον τοῦ Γραμματέως τῆς ΓΣΕΕ. Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Βουλὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἔκαμε μίαν δήλωσιν ἥτις καὶ μόνη αὐτὴ καταδεικνύει πῶς δρᾷ καὶ κινεῖται ἡ ΓΣΕΕ ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Μακρῆ. Εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ τῆς Βουλῆς τῆς 16 Ἰανουαρίου 1963 ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Παπαδημητρίου διὰ νὰ ἀποκρούσῃ αὐτὴν τὴν σχέσιν τῆς ἀντιθέτου θέσεως τοῦ κ. Μακρῆ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν: «Μοναδικὴ περίπτωσις δι’ ἐμὲ κατὰ τὴν ὁποίαν ἔτυχον ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆν αἱ ἰδικαί μου ἐνέργειαι, εἶναι τὸ μετὰ τὸν Ἰούνιον τοῦ 1962 διάστημα, καθ’ ὃ ἐξηγγέλθησαν αἱ ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἐργατικῶν προβλημάτων καὶ αἱ ὑπογραφεῖσαι τότε συλλογικαὶ συμβάσεις ἐργασίας, ἐν συνεχείᾳ τῶν ὁποίων κατετέθησαν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ σχετικὰ νομοσχέδια ἐν οἷς καὶ τὸ παρόν». Δηλαδὴ ἕως τὸν Ἰούνιον τοῦ 1962 ὁ κ. Μακρῆς ἦτο ὁ πολέμιος καὶ τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργοῦ καὶ ὅλων τῶν ἕως τότε Ὑπουργῶν Ἐργασίας. Αὐτὸ καὶ μόνον εἶναι ἱκανὸν διὰ νὰ δείξῃ ποῖον εἶναι τὸ ἐπίπεδον τοῦ Γεν. Γραμματέως τῆς ΓΣΕΕ. Λέγει λοιπὸν ὅτι ἕως τὸν Ἰούνιον τοῦ 1962 αὐτὴ ἦτο ἡ τακτικὴ τοῦ κ. Μακρῆ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ξαφνικὰ γίνεται φίλος της καὶ ἐκδίδει ἐγκυκλίους ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τώρα τῆς συμπαρίσταται εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Τί συνέβη διὰ νὰ ἐπέλθῃ αὐτὴ ἡ μεταβολή; Ὑπεγράφη τὴν 1ην Ἰουλίου ἡ συλλογικὴ σύμβασις διὰ τῆς ὁποίας ἐπεβλήθη εἰσφορὰ εἰς τοὺς ἐργαζομένους ὑπὲρ τοῦ κ. Μακρῆ, ἐδόθησαν δηλαδὴ 18 ἑκατομμ. δραχμαί. Αὐτὸ καὶ μόνον εἶναι ἱκανὸν νὰ δείξῃ εἰς ποῖον βόρβορον κινεῖται ἡ ἡγεσία τῆς ΓΣΕΕ καὶ ποία εἶναι ἡ σατανικὴ τακτικὴ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐξαγορὰν καὶ ὑποδούλωσιν τῶν ἐργατῶν τοῦ ἐργατικοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος...

§65Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐὰν θέλετε νὰ συνεχίσετε θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν διὰ τὸν ὑπαινιγμὸν τὸν ὁποῖον ἐκάματε.

§66Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔκαμα ὑπαινιγμόν, καθαρὰ τὸ εἶπον, ἐξηγοράσατε τὸν Μακρῆν.

§67Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τόσον τὸ χειρότερον. Ἐπ’ αὐτῶν ἔχω ὅ,τιδήποτε καὶ ἐὰν εἴπητε καὶ ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν θελήσετε ἀπὸ τοῦ Βήματος νὰ κάμετε κατάχρησιν τῶν δικαιωμάτων τὰ ὁποῖα ἔχετε νὰ ἐκθέσετε ἐλευθέρως τὴν γνώμην σας καὶ νὰ μὴ ἔχετε τὴν εὐθύνην τῶν ὅσων λέγετε, διότι ἐὰν εἴχατε τὴν εὐθύνην, ἐννοῶ τὴν ποινικήν, δὲν θὰ τὰ ἐλέγατε, ἐὰν θέλετε τὴν ἀναλαμβάνετε, παραιτούμενοι τὴν ἀσυλίας καὶ τῆς προστασίας τὴν ὁποίαν ἔχετε νὰ ὁμιλῆτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον.

§68Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κάμνομεν μίαν συμφωνίαν, νὰ παραιτηθῶμεν καὶ οἱ δύο;

§69Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἀναμφισβητήτως καὶ μετὰ χαρᾶς.

§70Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Νὰ ἰδοῦμε τί ἔγινε καὶ εἰς τὸ ΤΕΒΕ........ (θόρυβος—κωδωνοκρουσίαι).

§71Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Δὲν ἔχετε τὸ ἠθικὸν αὐτὸ παράστημα. Κάθε ἄλλο παρὰ αὐτὴν τὴν δυνατότητα ἔχετε σεῖς. Ἀναντιρρήτως στερεῖσθε αὐτῶν τῶν προϋποθέσεων. (Θόρυβος—κωδωνοκρουσίαι). Ἔχετε συνεπῶς, κ. Ἠλιόπουλε, ὑποχρέωσιν, ὅταν λέγετε αὐτὰ ποὺ εἴπατε νὰ ἀναλάβητε τὴν εὐθύνην ποὺ σᾶς εἶπον. Καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν θὰ τὴν πάρετε. Ἔχω ὅμως νὰ σᾶς δώσω τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν: Εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἀνεγνώρισεν ὁ Μακρῆς τὰς πράξεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ ἀναγνώρισις τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐλευθερίαν, ἡ ὁποία πράγματι παρέχεται εἰς τὸν συνδικαλισμὸν διὰ τοῦ Νομοσχεδίου. Καὶ ἡ ἐλευθερία αὐτὴ συνδέεται καὶ μὲ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν μέσων τῶν οἰκονομικῶν, διὰ νὰ ζήσῃ ὁ συνδικαλισμός. Συνδέεται ἀκόμη μὲ τὰς ἐλευθερίας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ σᾶς ὅλας τὰς δυνατότητας τὰς ὁποίας εἴχατε μέχρι σήμερον νὰ κατασυκοφαντῆτε τὸ ρεφορμιστικὸν συνδικαλιστικὸν κίνημα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅτι εἶναι δῆθεν ἐξάρτημα τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὅτι μόνον σεῖς εἶσθε ἐλεύθεροι, ἐνῷ πράγματι αἱ ἰδικαί σας ὀργανώσεις εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἐξηρτημένες ἀλλ’ ὑπόδουλοι εἰς τὸ Κόμμα. Μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι ἡ ὅλη οἰκονομικὴ λογοδοσία αὐτῶν καὶ ἡ παρεχομένη ὑπὸ τοῦ Κόμματός σας οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις δὲν γίνεται κατὰ τρόπον φανερὸν καὶ ἐπίσημον μὲ ἀποδείξεις, ὅπως ἐγένετο μέχρι τοῦδε ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν μέσῳ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, ὅπου δι’ ὁμολογουμένων καὶ πασιφανῶν ἀποδείξεων γίνεται ἡ ἐπιχορήγησις τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων τῶν μισθωτῶν. Σεῖς νὰ μᾶς εἴπητε ποῦ ἐξοικονομοῦν αἱ ὀργανώσεις σας τὰ πλούσια οἰκονομικὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα παρουσιάζονται. Ἀπὸ ποῦ εὑρίσκουν τὰ λεπτὰ διὰ τὰ θέατρα, τὰ ὁποῖα μισθώνουν ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος τοὐλάχιστον; Ἀπὸ ποῦ εὑρίσκουν τὰ μέσα τὰ οἰκονομικὰ διὰ νὰ κινητοποιοῦν τοὺς ἰδίους ἀνθρώπους εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις τῶν συγκεντρώσεων;

§72Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, οὐδεμίαν ἄλλην διακοπὴν πλέον.

§73Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Παραβαίνετε τὸν Κανονισμόν.

§74Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ καθήσετε κάτω.

§75Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Θὰ καθήσω ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον σεβασθῆτε τὸν Κανονισμόν. Ἐὰν δὲν τὸν σεβασθῆτε, δὲν πρόκειται νὰ καθήσω.

§76Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐπιτρέπω καμμίαν ἀπολύτως διακοπήν.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐὰν δημιουργήσετε προσωπικὸν θέμα, θὰ δώσω τὸν λόγον.

§78Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ μὲ διακόψετε σεῖς, νὰ κατέβω ἀπὸ τὸ Βῆμα, ἀλλὰ ὄχι νὰ δώσετε τὸν λόγον πρὶν τελειώσω.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ θὰ σᾶς προστατεύσω, εἶμαι ὑποχρεωμένος πρὸς τοῦτο καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψω διακοπάς, ἂν ὅμως δημιουργήσετε προσωπικὸν ζήτημα, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δώσω τὸν λόγον εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν διὰ νὰ ἀπαντήσῃ.

§80Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἐπεκαλέσθην κείμενα ἀπὸ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας διὰ τῶν ὁποίων σαφῶς λέγει ὅτι ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ὑπεγράφη ἡ συλλογικὴ σύμβασις διὰ τῆς ὁποίας παρεχωρήθησαν ἑκατομμύρια δραχμαὶ τῶν ἐργαζομένων, ὁ κ. Μακρῆς ἤλλαξε πολιτικὴν καὶ ἐνῷ ἦτο πολέμιος τῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1962 συμπαρίσταται εἰς τὸ ἔργον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας καὶ τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι αὐτὸ ἢ ὄχι ἐξαγορά; Δεύτερον, ὁ ὁμιλήσας πρὸ ἐμοῦ κ. Ζορμπᾶς κατέθεσεν ἔγγραφον διὰ τοῦ ὁποίου κατηγορεῖται ἡ ΓΣΕΕ δηλαδὴ ὁ κ. Μακρῆς ὅτι ἐπεδίωξε καὶ ἐπληρώθη μὲ 1.200.000. Αὐτὸ τὸ λέγει ρητῶς ὁ κ. BRAUN, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων τοὺς ὁποίους κατηγορεῖ ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας. Λέγει, ὁ κ. BRAUN, ὅτι ἡ ἀντιδικία τοῦ κ. Μακρῆ, μὲ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι, ὅτι ἐξασφαλίζει τὰς οἰκονομικὰς παροχάς, τὰς ὁποίας ἐπιδιώκει. Τὸ 1962 τὸ ἐπέτυχε μέσῳ τῶν ὑπογραφεισῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ γίνεται φίλος τῆς Κυβερνήσεως. Τέλος τὸ θέαμα εἶναι αὐτό, νὰ παρουσιάζεται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας καὶ νὰ διαχωρίζῃ τὴν Κυβέρνησιν καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι ἐπὶ τῶν προηγουμένων Ὑπουργῶν τὰ ἐργατικὰ ζητήματα παρέμενον ἄλυτα καὶ μόνον ὅταν αὐτὸς ἀνέλαβε τὴν διοίκησιν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας τὰ ἐπέλυσε ὑπὲρ τῆς Ἐργατικῆς τάξεως, ὁπότε καὶ εὗρε πλήρη ἀναγνώρισιν τοῦ προσωπικοῦ του ἔργου ἐκ μέρους τῆς ΓΣΕΕ. Ἀλλὰ θὰ προσθέσω κι’ ἄλλο ἀκόμη παράδειγμα, κι’ ἄλλην ἀπόδειξιν διὰ τὴν τακτικὴν περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖ, ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἐν σχέσει μὲ τὴν συμπεριφορὰν τῶν Διοικήσεων τῶν ἐργαζομένων ἐναντίον του καὶ τὴν σχέσιν ποὺ ἔχει σήμερον ἡ ἡγεσία αὐτῶν μὲ τὸν κ. Χρυσανθόπουλον καὶ μὲ τὰ μέσα τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ τῆς ἐξαγορᾶς μὲ πλήρη συναίσθησιν τῆς καταγγελίας καὶ μὲ πλήρη συναίσθησιν τῆς εὐθύνης ποὺ ἔχω διὰ τὴν καταγγελίαν ποὺ κάμνω. Ὑπάρχει ἕνας ἄλλος ἡγέτης, διάσημος ἐπίσης συνδικαλιστὴς εἰς τὴν δίκην τῶν οἰκοδόμων, ἡ ὁποία ἔγινε τὸ 1962. Προσῆλθεν καὶ αὐτὸς καὶ ἐξητάσθη ὡς μάρτυς καὶ κατέθεσεν, ὅτι ὁ ἴδιος διεξήγαγεν ἀγῶνας χάριν τῶν ἐργατῶν ἐναντίον τοῦ προηγουμένου Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Ἐννοοῦσεν τὸν κ. Δημητρᾶτον. Ἀλλὰ τώρα λέγει εἰς τὸ δικαστήριον, ἀναγνωρίζω ὅτι τὰ προβλήματα τῶν οἰκοδόμων τὰ ἔλυσεν ὁ σημερινός, φίλος τῶν ἐργατῶν, Ὑπουργὸς Ἐργασίας. Δι’ αὐτὸν ἐλάχιστα προβλήματα παραμένουν ἄλυτα. Αἱ δὲ ἀπεργίαι καὶ αἱ ἐκδηλώσεις τῶν οἰκοδόμων, ἐπρόκειτο περὶ τῶν ἐκδηλώσεων διὰ τὰς ὁποίας ἐδικάζοντο οἱ οἰκοδόμοι, γίνονται τώρα ἀπὸ ὀλίγους κομμουνιστάς, ἀπὸ τοὺς 400 περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν προχθὲς ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, καὶ τὴν ἡγεσίαν αὐτῶν τῶν 400. Ἀλλὰ μετὰ δύο ἡμέρας ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ καταθέτει ὁ κ. Λυκιαρδόπουλος ἀνηγγέλθη νέα ἀπεργία τῶν οἰκοδόμων. Εἰς τὰς 18 Ὀκτωβρίου γράφει ἡ ἐφημερὶς «Τὰ Νέα» κ. Λύχνο.

§81Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἔχω καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἐφημερίδας. Τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά. Γνωρίζετε πόσον ὀλίγην ἐκτίμησιν ἔχω πρὸς ὅλας τὰς ἐφημερίδας ποὺ ἐκδίδονται εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§82Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Γράφει λοιπὸν ἡ ἐφημερὶς «Τὰ Νέα»: «Κατόπιν τῆς σημερινῆς τρίτης κατὰ σειρὰν ἀπεργίας ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις.....(ἀναγινώσκει)....». Εἰς τὴν σημερινὴν νέαν ἀπεργίαν, τρίτην κατὰ σειράν, συμμετέχουν 40.000 οἰκοδόμοι τῆς περιοχῆς πρωτευούσης. Λέγει ἡ ἀνακοίνωσις, ὁ κ. Λυκιαρδόπουλος ἔχει εἴπει εἰς τὸ δικαστήριον ὅτι τὰς ἀπεργίας τὰς ὑποκινοῦν οἱ 400 κομμουνισταί, τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ὅτι μετέχουν 40.000 ἐναντίον τῆς ἡγεσίας τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν οἰκοδόμων. Ὁ κ. Λυκιαρδόπουλος εἶναι τώρα δίπλα ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆ καὶ λέγει ὅτι εἶναι πολέμιος τοῦ προηγουμένου Ὑπουργοῦ, διότι εἶναι ἀντεργάτης, ἐνῷ ὁ σημερινὸς εἶναι φιλεργάτης καὶ λύει τὰ ζητήματα. Ἠρωτήθη ὁ μέγας αὐτὸς συνδικαλιστὴς ἀπὸ κάποιον ἀπὸ τοὺς κατηγορουμένους, πόσον καιρὸν ἔχετε νὰ ἐργασθῆτε κύριε μάρτυς; Καὶ ἀπήντησεν: 12 χρόνια. Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινεν Πρόεδρος. Καὶ τὸν ἠρώτησεν, μήπως ἔχετε αὐτοκίνητον ἰδιόκτητον; Τὰ ἐμάσησεν κατ’ ἀρχήν, ἐπιέσθη καὶ εἶπεν ἔχω. Σᾶς ἐρωτῶ, κ. Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας ποῦ εὑρῆκεν τὸ Ι.Χ., ὁ κ. Λυκιαρδόπουλος, ὁ μὴ ἐργαζόμενος, ὁ ὁποῖος ἠγωνίζετο ἐναντίον τοῦ προκατόχου σας κ. Δημητράτου διὰ τὰ ἀντεργατικά του αἰσθήματα τὰ ὁποῖα ἤλλαξαν ἀμέσως εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, ὅταν σεῖς ἀνελάβατε τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας; Ποῦ εὑρῆκεν τὸ αὐτοκίνητον; Διὰ νὰ ἔλθῃ κατήγορος εἰς τοὺς οἰκοδόμους καὶ διὰ νὰ ἀνακοινώσῃ, ὅτι εἶναι λελυμένα ὅλα τὰ προβλήματα τῶν οἰκοδόμων, νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία περὶ τοῦ τί συμβαίνει, ποία σῆψις ὑπάρχει εἰς ὡρισμένον κύκλον τῆς συνδικαλιστικῆς ἡγεσίας, τὸν ὁποῖον σεῖς ὡς ὑπεύθυνος Κυβέρνησις ἀντὶ νὰ φροντίσητε νὰ ἐξυγιάνητε, τὸν ὑποβοηθεῖτε, τὸν ἐξαγοράζετε, χρησιμοποιεῖτε τὰ πλέον ἀποτροπιαστικὰ μέσα διὰ νὰ τὸν καταβιβάσητε ἀκόμη χαμηλότερα. Καὶ λέγετε τώρα, ἀφοῦ δὲν παίρνετε κανένα μέτρον, ἀλλὰ θεμελιώνετε τὰ μέτρα μὲ τὰ ὁποῖα κατεβιβάσατε εἰς τὸ ἐπίπεδον ποὺ κατεβιβάσατε τὴν ἐργατικὴν τάξιν, ὅτι μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ προσαρμόζετε τὴν ἐργατικήν μας πολιτικὴ μὲ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀποκλείουν μὲ ρητὰς διατάξεις κάθε ἀπόπειρα πιέσεως ὀργάνων τῶν ἐργαζομένων, εἴτε διὰ χρηματικῶν μέσων εἴτε δι’ ἄλλων μέσων, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζει ἡ ἐργατικὴ τάξις. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸ τελευταῖον θέμα σχετικῶς μὲ τὴν δραστηριότητα τῶν συνδικαλιστῶν, θέμα τὸ ὁποῖον κατὰ κάποιον τρόπον ἔθιξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, λέγων ὅτι ὅσοι ἀντιδροῦν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅσοι δημιουργοῦν τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται, τὰς ἐξεγέρσεις τῶν ἐργαζομένων ἐναντίον τῶν μέτρων τῶν Κυβερνητικῶν ὑποκινοῦνται ἀπὸ ἡμᾶς, ὑποκινοῦνται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ δημιουργοῦν καὶ νὰ διατηροῦν τὴν ἀνωμαλίαν, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς πληρωμένους, διότι περίπου αὐτὸ εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Καί, πράγματι, θαυμάζει κανεὶς τὸ θράσος — διότι περὶ θράσους πρόκειται, — νὰ ὁμιλῇ περὶ πληρωμῆς καὶ ἐξαγορᾶς ἑνὸς πολιτικοῦ Κόμματος, τοῦ ὁποίου οἱ ἀγῶνες καὶ αἱ θυσίαι εἶναι γνωσταί, ὁ κ. Χρυσανθόπουλος, ὁ ἀνήκων εἰς ἕνα Κόμμα, τὸ ὁποῖον δὲν γνωρίζω, τοὐλάχιστον προκειμένου περὶ τῆς ἡγεσίας του, ποῖοι ποταμοὶ θὰ χρειασθοῦν νὰ τὸ ξεπλύνουν ἀπὸ τὰς κατηγορίας. Δὲν υἱοθετῶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν συγκεκριμένας κατηγορίας. Γνωρίζει ὅμως καὶ γνωρίζει καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι ἔχουν συσσωρευθῆ τόσαι κατηγορίαι διὰ διαχειρήσεις ἀνωμάλους καὶ τοῦ δημοσίου χρήματος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς συναλλαγὰς μεταξὺ ἰδιωτῶν ὑπάρχουν τόσαι κατηγορίαι, ὥστε τοὐλάχιστον δὲν θὰ ἔπρεπεν νὰ ἀποτολμᾷ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας νὰ ὁμιλῇ ὅπως ὡμίλησεν, δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πράγματι μὲ τὸν ἱδρῶτα των, μὲ τὴν δραχμή των, κ. Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας ζοῦν καὶ ὡς πολιτικοὶ ὀργανισμοὶ καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἄνθρωποι εὐπρεπεῖς ἄνευ οὐδενὸς ψόγου εἰς τὴν κοινωνίαν. Ἀφήσατε τοῦ εἴδους αὐτοῦ τὰς τετριμμένας κατηγορίας τῶν πεζοδρομίων, διότι δὲν δικαιοῦσθε νὰ διατυπώνητε τοιούτου εἴδους σκέψεις. Ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμον τὸν ἐργαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται σκληρὰ διὰ νὰ ὑπερασπίζῃ τὰ συμφέροντά του μὲ μία μονοκονδυλιὰ τὸν τοποθετεῖ ὅπως τὸν ἐτοποθέτησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας. Καὶ ὁμιλεῖ περὶ τῶν Τριατατικῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι εἶναι γνωστὸν πόσον εἶναι συντηρητικοί, ὁμιλεῖ περὶ τῶν ὑπαλλήλων τῆς ἑταιρείας ὑδάτων, περὶ τῶν ὑπαλλήλων τοῦ ΟΤΕ, περὶ τῶν μηχανικῶν τοῦ ΟΤΕ, περὶ ἐπιστημόνων, ὁμιλεῖ, διατὶ ὄχι, περὶ τῶν χιλιάδων καθηγητῶν καὶ διδασκάλων, οἱ ὁποῖοι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐξεγείρονται διὰ τὴν τακτικὴν ποὺ ἀκολουθεῖ ἔναντι τῶν ἐργαζομένων, τὴν τακτικήν, ἡ ὁποία στερεῖ τὸ δικαίωμα καὶ τῆς ἐργασίας εἰς χιλιάδας ἀνθρώπους διότι δὲν τοὺς παρέχει τὴν δυνατότητα τῆς ἐργασίας. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς τοποθετῇ, ὅπως τοὺς τοποθετεῖ, ἐχθροὺς τοῦ καθεστῶτος, τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ Κράτους, καὶ ὅτι ὅλη ἡ δραστηριότης αὐτῶν ὀφείλεται εἰς τοιούτου εἴδους αἰσθήματα ἐχθρικά, ἀνατροπῆς τοῦ καθεστῶτος καὶ τοῦ Κράτους, διὰ νὰ ἐμφανίζεται ὡς μόνος στυλοβάτης ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ ὁ παρ’ αὐτῷ παρακοιμώμενος κ. Μακρῆς τῆς ΓΣΕΕ; Διότι καὶ αὐτὸ ἐλέχθη. Ὅτι ἀποτελεῖ ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ τὸ θεμέλιον τὸ βάθρον τοῦ καθεστῶτος, καὶ τῆς κοινωνίας, ὅπως ἀκριβῶς ἀποτελεῖ τὸ βάθρον τοῦ Ἔθνους ἡ ΕΡΕ, διότι πέραν τῆς ΕΡΕ δὲν ὑπάρχει ζωή. Τέλος, μὲ ἀπόλυτον ἄνεσιν λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, ἐδῶ ὅτι ὁ κ. Μακρῆς διαγράφει Σωματεῖα καὶ ὀργανώσεις ἐπειδὴ δὲν ὑπακούουν εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν δραστηριότητά του καὶ ἑπομένως εἶναι «κομμουνισταί». Καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Χιτλερικοῦ δόγματος τῆς καταπολεμήσεως τοῦ κομμουνισμοῦ συγχωροῦνται ἀπεριόρισται παρανομίαι καὶ διαπράττονται ἀποκρουστικαὶ ἀσχημίαι. Καὶ αἱ πολυαριθμότεραι ὀργανώσεις ἐργαζομένων, εὑρίσκονται ἤδη ἐκτὸς τῆς Γεν. Συνομοσπονδίας, διότι δὲν ἀρέσουν στὸν κ. Μακρῆ. Ἀλλ’ ἐρωτῶ: Ποῦ εἶναι τὰ ἴσα δικαιώματα παντὸς ἀνθρώπου ἄνευ οὐδεμιᾶς διακρίσεως πολιτικῆς ἢ ἄλλης πεποιθήσεως, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ ἡ Παγκόσμιος Διακήρυξις; Ἐστείλατε ἢ ὄχι εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων τὴν Διεθνῆ Σύμβασιν 87 ποὺ ὁμιλεῖ περὶ ἐλευθέρας, καὶ χωρὶς καμμίαν ἐπέμβασιν τῶν ἀρχῶν, ὀργανώσεως τῆς δράσεως καὶ καταστρώσεως τοῦ προγράμματος ἐνεργειῶν τῶν ὀργανώσεων; Καὶ πῶς ἐφαρμόζετε τὴν διάταξιν περὶ ἀναφαιρέτου δικαιώματος πάσης ὀργανώσεως νὰ εἶναι μέλος Ὁμοσπονδίας ἢ Συνομοσπονδίας; Ὅταν κάθε κίνησις οἱουδήποτε συνδικαλισμένου ἔχει ὡς συνέπειαν τὴν δίωξιν ἢ τὴν ἀπόλυσίν του, εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ ὁμιλῶμεν σήμερον περὶ ἐλευθέρου συνδικαλισμοῦ; Θὰ σᾶς διαβάσω ἔκθεσιν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἰωαννίνων κ. Παπακαριᾶ, μὲ τὴν ὁποίαν καὶ ἄλλοτε εἶχον ἀπασχολήσει τὴν Βουλήν. Ἔχει ἡμερομηνίαν 26.10.59. Βεβαίως, θὰ ἠμποροῦσε νὰ εἴπῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅτι δὲν τὸν ἀφορᾷ διότι δὲν ἦτο Ὑπουργὸς τότε...

§83Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸ μόνον τὸ ὁποῖον ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω εἶναι ὅτι τὴν διαβάζετε διὰ 10ην φοράν.

§84Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ τὴν διαβάσω καὶ δι’ ἑνδεκάτην, διότι ἀποτελεῖ τὸν καθρέπτην τῆς πολιτικῆς σας: «Δὲν ἀποτελεῖ ὑπερβολήν, ἔγραφε τὴν 26ην Ὀκτωβρίου 1959 ὁ κ. Παπακαριᾶς, τὸ νὰ τονισθῇ ἐν προκειμένῳ ὅτι ἡ ἐγκληματικὴ αὕτη παρανομία (Σ.Σ. δηλαδὴ «ἡ καταφώρως καταστρατηγουμένη Ἐργατικὴ Νομοθεσία») τείνει νὰ λάβῃ μορφὴν καθολικότητος, δεδομένου ὅτι καὶ σοβαραὶ εἰσέτι ἐργοδοτικαὶ ἐπιχειρήσεις, ὡς τεχνικαὶ ἑταιρίαι, συγκοινωνιακαὶ ἐπιχειρήσεις, ἰδιωτικαὶ κλινικαί, ξενοδοχειακαὶ καὶ λοιπαί, κατὰ κανόνα, μὲ ἐλαχίστας ἐξαιρέσεις, ἐνσυνειδήτως, καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ δικαίου τοῦ ἰσχυροτέρου ἐκμεταλλεύονται καὶ ἀδικοῦσι κατὰ τὸν ἀνωτέρω τρόπον τοὺς παρ’ αὐταῖς τιμίως προσφέροντας τὴν ἐργασίαν των». Ὅταν αὐτὴ ἡ καταδίκη ἀπονέμεται ἐκ μέρους Εἰσαγγελέως, ἐρωτῶ ποῖα μέτρα περιλαμβάνει τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον διὰ νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐργαζομένους; Ἀλλὰ ἰδοὺ καὶ τὸ ἄλλο ἀφιέρωμα τοῦ κ. Φώτη Μακρῆ. Τὴν 9ην Σεπτεμβρίου 1961: «Ἡ γενίκευσις τῶν παραβάσεων τῆς κειμένης Ἐργατικῆς καὶ Κοινωνικῆς Νομοθεσίας καὶ ἡ ἀποδειχθεῖσα ἀδυναμία τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ νὰ ἐποπτεύσῃ καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὸ κράτος τοῦ νόμου εἰς αὐτὴν τὴν περιοχὴν ἔχει δημιουργήσει ἐν τῇ κυριολεξίᾳ ἐκρηκτικὴν κατάστασιν. Εἶναι ὅμως ἐπίσης δεδομένον ὅτι ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς δὲν δύναται (λόγῳ ἀνεπαρκοῦς καὶ ἀκαταλλήλου ἐπανδρώσεως τῶν οἰκείων ὑπηρεσιῶν καὶ ἕνεκα τῆς ἀπουσίας κατεστρωμένου προγράμματος δράσεως αὐτῶν τῶν ὑπηρεσιῶν, βοηθούσης καὶ τῆς ἀσυγχρονίστου σχετικῆς νομοθεσίας) νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς αὐτὸ τὸ μέγα καὶ καιρίου ἐνδιαφέροντος θέμα τὸ ὁποῖον χαλκεύει τὰ δεσμὰ τῆς ἐργατικῆς τάξεως, καθιστᾷ ἀνενεργοὺς τοὺς ἀγῶνας μας καὶ καταλύει πᾶσαν ἔννοιαν ἠθικῆς καὶ ἐννόμου τάξεως. Διὰ νὰ παύσουν οἱ ἐργατικοὶ καὶ οἱ λοιποὶ κοινωνικοὶ νόμοι νὰ εἶναι παγὶς τῶν ἐργαζομένων καὶ διὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατική μας Πολιτεία ἀπὸ τὸ στίγμα τῆς τόσον θρασείας καὶ ἐκτεταμένης καὶ ἄνευ οἱασδήποτε συνεπείας παραβάσεως τῆς ἐργατοκοινωνικῆς μας νομοθεσίας, εἰσηγούμεθα τὴν ἀποδοχὴν τοῦ προσηρτημένου σχεδίου Ν. Δ)τος». Ἐρωτῶ, τί ἄλλαξε ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ τί ἀλλάσσει μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν Νομοσχέδιον; Ὁμιλεῖ περὶ χαλκεύσεων δεσμῶν τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἄς μᾶς ἐξηγήσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας κατὰ ποῖον τρόπον ἐκόπησαν αὐτὰ τὰ χαλκέα δεσμά; Ἔρχομαι δι’ ὀλίγων εἰς τὸ τρίτον μέρος τοῦ νομοθετήματος, τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Κύριοι βουλευταί, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 27 περιλαμβάνει τόσον ὠμὴν ἐπέμβασιν εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἐργαζομένων καὶ τόσην διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ κηδεμονεύσῃ ἀκόμη καὶ τὸ αἷμα των καὶ τὸν ἱδρῶτα των, ὥστε αὐτὴ καὶ μόνο ἡ διάταξις εἶναι ἱκανὴ νὰ καταδικάσῃ τὸ νομοθέτημα. Τὸ 1922, πρὸ 40 ὁλοκλήρων ἐτῶν, ὁ νόμος 2868 προέβλεπεν, ὅτι οἱ ἔχοντες κλαδικὰ ταμεῖα ὥριζαν οἱ ἴδιοι τὰ ⅔ τῶν ἀντιπροσώπων των. Τὸ ὑπόλοιπον ⅓ ἀπέμενε διὰ τὸ Κράτος καὶ διὰ τοὺς ἐργοδότας, ὀρθῶς καὶ σαφῶς διότι ἐδικαιοῦντο νὰ ἔχουν τὸν ἰδικόν των ὀφθαλμόν. Ἐρωτῶ τί συνέβη ὥστε σήμερον καὶ ὑπὸ τὸ σήμερον ὑφιστάμενον διεθνὲς νομικὸν καθεστώς, ζητεῖτε τὴν ἀνατροπὴν αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος καὶ δὲν ἀφήνετε τοὺς ἰδίους τοὺς ἐργαζομένους νὰ διαχειρισθοῦν αὐτὴν ταύτην τὴν ζωήν των, τὸ αἷμα καὶ τὸν ἱδρῶτα των; Καὶ πῶς ζητεῖτε αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς κηδεμονεύσεως καὶ μάλιστα τὸ περνᾶτε ἀπὸ δύο κόσκινα, διότι τὸ παρέχετε ἐμμέσως καὶ εἰς τὸν κ. Φ. Μακρῆν, ὥστε 100% νὰ τοποθετηθοῦν οἱ ἐθνικόφρονες τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας; Καὶ ἐνῷ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα προηγούμενον ἀνωμαλίας καὶ τὸ τονίζω οὔτε ἕνα, εἰς τὴν διαχείρισιν αὐτῶν τῶν Ὀργανισμῶν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ζητῆτε ἀπὸ ἀνθρώπους τύπου Κασιμάτη νὰ τοὺς διαχειρίζωνται καὶ νὰ ἀφαιρῆτε ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς ἐργαζομένους, τὸ δικαίωμα νὰ διαχειρίζωνται τὸ αἷμα των; Ἀλλὰ ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον ἀφαιρεῖ ἕν πρὸς ἕν ὅλα τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, ὥστε νὰ μὴ μένῃ τίποτε διὰ τοὺς ἰδίους, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύναντο νὰ διαχειρισθοῦν ἢ διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύναντο ἐλευθέρως νὰ ἀποφασίσουν. Παρ’ ὅλην τὴν ὀξύτητα, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἐξ αἰτίας τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ἐγὼ θὰ τοῦ κάμω μίαν ἔκκλησιν: «Ἄς μὴ θελήσῃ νὰ συνδέσῃ τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον παρέμεινεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας μὲ τὸ Νομοθέτημα αὐτὸ καὶ ἂς φέρῃ ἄλλο, τὸ ὁποῖον τοὐλάχιστον θὰ εἶναι σύμφωνον μὲ τὰς κειμένας διατάξεις καὶ μὲ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις, αἱ ὁποῖαι μὲ τὴν ἰδικήν μας ἐπιμονήν, θὰ ἔλεγα μὲ τὸν ἐκβιασμόν, ἐψηφίσθησαν».

§85Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Συνεβάλατε καὶ σεῖς, ἀλλὰ ὄχι μὲ ἐκβιασμόν. Παρεκάλεσα νὰ δεχθῆτε νὰ τὰς ψηφίσωμεν.

§86Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔληγον αἱ ἐργασίαι τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ εἴχομεν δηλώσει ὅτι θὰ ψηφίσωμεν τὸ Νομοσχέδιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐὰν ψηφισθοῦν καὶ αἱ διεθνεῖς συμβάσεις. Τί ἄλλο σᾶς ζητοῦμεν; Νὰ ἐφαρμόσετε αὐτὰς τὰς διατάξεις. Καὶ ἂν φέρετε νομοσχέδιον προσηρμοσμένον πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις καὶ ἡμεῖς ἀρνηθῶμεν νὰ τὸ ψηφίσωμεν τότε θὰ δικαιοῦσθε νὰ μᾶς κατηγορήσητε. Τὸ Νομοσχέδιον αὐτὸ ὄχι μόνον ἀντίκειται πρὸς αὐτάς, ἀλλὰ οὐδὲν μέτρον λαμβάνει καὶ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν ἀκόμη τῶν κειμένων διατάξεων. Ἑπομένως, ἀφοπλίζεσθε ἀπὸ τοῦ νὰ παραπονῆσθε καὶ καλὰ θὰ κάμετε νὰ ἀναθεωρήσητε τὰς σκέψεις σας καὶ νὰ φέρετε ἄλλο νομοσχέδιον ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Τὸ ὑπὸ κρίσιν Νομοθέτημα ὅσον δήποτε καὶ νὰ θελήσετε νὰ τὸ τροποποιήσετε, δὲν μπαλώνεται. Εἶναι ἤδη ἕνα κουρέλι καὶ δι’ αὐτὸ φέρετε ἕνα νέον, ὥστε νὰ ἴδωμεν κατὰ ποῖον τρόπον θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων τάξεων.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Μπερδῆμας ἔχει τὸν λόγον.

§88Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ὥρα εἶναι προκεχωρημένη. Θὰ παρεκάλουν νὰ διακόψωμεν.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§90ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.40′ μ.μ.)