1963.01.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 29η

Τετάρτη 16 Ἰανουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Παπαδημητρίου ζητεῖ 20ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Σταμάτης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)55 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Βοβολίνης, Π. Κατσώτας, Α. Δημητρᾶτος, Ε. Ζαννῆς, Γ. Βασιλᾶτος, Ν. Ἀλαβᾶνος, Γ. Σακελλαρόπουλος, Β. Μουράτογλου, Θ. Κονίτσας, Α. Σχινᾶς, Ι. Μελᾶς, Ι. Διαμαντόπουλος, Ι. Προκοπίδης, Δ. Καρατζένης, Δ. Παπαδημητρίου, Γ. Πλατῆς, Μ. Στεφανίδης, Ε. Κοθρῆς, Χ. Ἀθανίτης, Γ. Μεταξᾶς καὶ Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ νόμου 3239)55 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Νιγρίτης, αἰτουμένου ἀκύρωσιν ἢ ἀναστολὴν τῆς διατάξεως Δασαρχείου Νιγρίτης περὶ ἀπαγορεύσεως τῆς καυσοξυλεύσεως εἰς τοὺς κατοίκους τῆς ἐν λόγῳ πόλεως. Ὁ βουλευτὴς Φθιώτιδος κ. Δ. Κωστῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Φθιώτιδος, αἰτουμένης, ὅπως προτιμηθῇ ἡ πόλις τῆς Λαμίας ὡς Κέντρον Ἐκπαιδεύσεως Στρατευομένων. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, διὰ τηλεγραφήματός του, αἰτεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας πλημμυροπαθῶν κατοίκων Ἀργιθέας. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν ὑπαλλήλων τοῦ ἐν Ἀλεξανδρουπόλει Ὑποκαταστήματος Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, διαμαρτυρομένων δι’ ἐπιχειρουμένην κατάλυσιν τῆς αὐτοτελείας τῶν ἀσφαλιστικῶν των Ταμείων διὰ τῶν διατάξεων συζητουμένου ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 340742)62)10.1.63 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ, ὅτι ἐνέκρινε τροποποίησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 312364)20.11.62 ἀποφάσεως ἀφορώσης τὴν παροχὴν ἐγγυήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου διὰ χρηματοδότησιν τῆς Χ.Σ.Ο.Σ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Κελτεμλίδης, Β. Ἐφραιμίδης, Γ. Τσαρουχᾶς καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουσιν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων χωρίου Μαυρονερίου Κιλκίς, αἰτουμένων ἀπόλυσιν ἁπάντων πολιτικῶν κρατουμένων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Τσόχας, Μ. Σβώλου καὶ Θ. Παππᾶς, διὰ τηλεγραφήματός των αἰτοῦσιν ἐπέκτασιν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων εἰς Μύκονον. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ἀγκίστρου, αἰτουμένου ἠλεκτροδότησιν τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Χιωτάκης, Λ. Κύρκος καὶ Β. Ἐφραιμίδης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Χανίων κλπ., αἰτουμένων ἀπάλειψιν ἐκ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἐργατικοῦ νομοσχεδίου 3239)55 διατάξεων τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 2 κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καὶ Γ. Λούλης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν Αὐτοκινητιστῶν Ἑλλάδος, αἰτουμένης κατάθεσιν νομοσχεδίου «περὶ οἰκονομικῆς ὀργανώσεως τοῦ φορτηγοῦ αὐτοκινήτου» κλπ. Ὁ βουλευτὴς Φθιώτιδος κ. Ε. Μαλαμίδας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Φτέρης–Φθιώτιδος, αἰτουμένων κατασκευὴν ἀντιπλημμυρικῶν ἔργων εἰς τοὺς ποταμοὺς Ρουστιάνη καὶ Σπερχειόν, πρὸς ἀποφυγὴν πλημμυρῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Πέτρου Τηλιακοῦ, Β. Σαρρῆ κλπ., λεμβούχων Ὕδρας, αἰτουμένων, ὅπως τύχωσι κοινωνικῆς προστασίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν ὑπαλλήλων Ὑποκαταστήματος Α. Τ.Ε. Ἀλεξανδρουπόλεως, αἰτουμένων διαγραφὴν διατάξεων συζητουμένου ἐργατικοῦ νομοσχεδίου, στρεφομένων κατὰ τῆς αὐτοτελείας Ἀσφαλιστικῶν τῶν Ταμείων. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Γ. Ἀθανασιάδης– Νόβας, καταθέτει ἀναφορὰν Ναυτικῶν Ναυπάκτου, πληγέντων ἐκ τῆς δρομολογήσεως νέων σκαφῶν εἰς τὴν γραμμὴν Ρίου–Ἀντιρρίου καὶ αἰτουμένων λῆψιν μέτρων προστασίας των. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Κελτεμλίδης, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Θ. Γιαννόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Γ. Π. Συνεταιρισμοῦ Τριλόφου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ χορήγησιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας συνταξιούχους τῆς 13ης συντάξεως. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καὶ Γ. Λούλης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν δημοδιδασκάλων περιφερείας Μουζακίου, διαμαρτυρομένων διὰ παραγκωνισμὸν αἰτημάτων των.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Τ. Γεωργίου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὸ ποσοστὸν ρευστοποιήσεως τῶν δανείων εἰς τὰ Ὑποκαταστήματα τῆς Α.Τ.Ε. Λαρίσης, Φαρσάλων, Ἁγυιᾶς, Ἐλασσόνος καὶ Τυρνάβου.

§6Τ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν εἰς ποῖον ποσοστὸν ρευστοποιήσεως ἔφθασαν τὰ δάνεια τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰ Ὑποκαταστήματα τῆς Α.Τ.Ε. Λαρίσης, Φαρσάλων, Ἁγυιᾶς, Ἐλασσόνος καὶ Τυρνάβου, διότι καθημερινῶς εἰς τὰς περιφερείας αὐτὰς ἐκδίδονται ἐντάλματα ἐναντίον τῶν ἀγροτῶν δι’ ὀφειλάς των πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. καὶ ὁδηγοῦνται εἰς τὰ δικαστήρια καὶ εἰς τὰς φυλακάς. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ τὸ ποσοστὸν τῆς ρευστοποιήσεως, διότι ἐξ αὐτοῦ θὰ ἀποδειχθῇ ἐὰν δικαιολογῆται ἡ δίωξις αὐτὴ τῶν ἀγροτῶν.

§7Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, ἡ ρευστοποίησις τῶν δανείων τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰς περιφερείας αὐτὰς ἔχει ὡς ἑξῆς: Εἰς τὴν Λάρισαν κατὰ τὸ 1961 ἐπὶ δανείων 88.000.000 κατεβλήθησαν 71.340.000 περίπου, ἤτοι 81% καὶ αὐτὸ βέβαια ἀφορᾷ τὰ δάνεια τὰ λήγοντα ἐντὸς τοῦ 1961. Ἐὰν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει καὶ τὰ δάνεια τῶν παρελθόντων ἐτῶν, τότε τὸ ποσοστὸν ὑπερβαίνει τὸ 90%. Εἰς τὰ Φάρσαλα, κατὰ τὸ 1961 ἐπὶ δανείων 35.750.000 περίπου κατεβλήθησαν 27.024.000, ἤτοι τὸ 76%. Εἰς τὴν Ἁγυιὰν κατεβλήθη τὸ 68%, εἰς τὴν Ἐλασσόνα τὸ 74% καὶ εἰς τὸν Τύρναβον τὸ 81%. Αὐτὰ βεβαίως τὰ ποσοστὰ εἶναι διὰ τὰ δάνεια τὰ λήξαντα ἐντὸς τοῦ 1961. Ἐὰν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει καὶ τὰ δάνεια τὰ λήξαντα κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη τότε τὸ ποσοστὸν ρευστοποιήσεως ὑπερβαίνει τὸ 90%.

§8Τ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἡ ρευστοποίησις τῶν δανείων προχωρεῖ κανονικῶς, καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει διατὶ οἱ ἀγρόται ὁδηγοῦνται εἰς τὰ δικαστήρια.

§9Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς ἀπαντήσω χωρὶς νὰ γνωρίζω ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν. Δύναμαι ὅμως νὰ εἴπω τοῦτο. Ὅτι ἂν πρόκειται περὶ κακοπληρωτῶν καλῶς ἐκδίδονται τὰ ἐντάλματα. Ἐὰν πρόκειται ὅμως περὶ ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς πραγματικὴν ἀδυναμίαν νὰ πληρώσουν, τότε κακῶς ἐκδίδονται τὰ ἐντάλματα. Διὰ νὰ κρίνω ὅμως, θὰ πρέπει νὰ ἔχω συγκεκριμένας περιπτώσεις τὰς ὁποίας δὲν μοῦ δίδετε.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Γιαννόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὰ μέτρα διὰ τὴν διάθεσιν τῆς φρουτοπαραγωγῆς καὶ ἰδίως τῶν ροδακίνων Ναούσης κ.λ.π.

§11Θ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, αἱ φυσικαὶ συνθῆκαι εἰς τὴν χώραν μας, ὅπως εἶναι γνωστόν, εἶναι λίαν εὐνοϊκαὶ διὰ τὴν σοβαρὰν ἀνάπτυξιν τῶν ὀπωροκηπευτικῶν. Ἐκ τούτου καὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Οἰκονομία ἐνδιαφέρεται διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς καλλιεργείας τῶν καπνῶν μας, τοῦ σίτου βάμβακος κλπ., ὡς ἀνταγωνιστικῶν τῆς ἰδικῆς της παραγωγῆς, ἡ FAO εἰς ἔκθεσίν της λέει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δύναται νὰ γίνῃ ἕνας ἀπὸ τοὺς καλυτέρους ὀπωρολαχανόκηπους τῆς Εὐρώπης, παράγουσα εὐγεστότατα φροῦτα καὶ λαχανικά. Τὸ πρόβλημα, ὅμως δὲν εἶναι τόσον εὔκολον, ὅπως κατ’ ἀρχὴν φαίνεται, δεδομένων, α) ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς ἀπόστασιν 1.600 χιλ. ἀπὸ τὴν Γερμανίαν καὶ ἡ Ἰταλία μόλις 400 χιλ., β) ὅτι χρειάζονται ἐπενδύσεις μακροπρόθεσμοι διὰ τὰς φυτείας, γ) ὅτι σειρὰ βιομηχανιῶν (ψυγείων, ἐπεξεργασίας καὶ συντηρήσεως) καὶ μεταφορικῶν ἐλλείπουν, καὶ δ) ὅτι ἡ Ἐμπορική μας πολιτικὴ εἶναι ἐξηρτημένη. Εἰς ἕνα τμῆμα τοῦ Ἀν. Βερμίου, π.χ., ὅπου αἱ συνθῆκαι εἶναι λίαν εὐνοϊκαὶ ἔχει ἀναπτυχθῆ ἡ δενδροκαλλιέργεια. Ἐνῷ, ὅμως ἡ ἀνάπτυξις αὐτὴ τῆς δενδροκαλλιεργείας θὰ ἔπρεπε νὰ ἦτο πηγὴ εὐτυχίας διὰ τοὺς ἀγρότας καὶ τὴν Ἐθνικὴν οἰκονομίαν, ἐν τούτοις τὸ θέαμα, τὸ ὁποῖον ἀντικρύσαμεν πρὸ μηνός, κατὰ μεταβίβασίν μας εἰς συνέδριον τῶν μηλοπαραγωγῶν Βεροίας, ἦτο κάτι τὸ φοβερόν. Οἱ ἀγρόται ἐξερρίζωναν μὲ μπολτόζες τὰ δένδρα, ποὺ ἦσαν εἰς πλήρη ἀνάπτυξιν καὶ κάτω ἀπὸ τὰ δένδρα καὶ ἐπὶ τούτων, χιλιάδες τόννοι κατεστρέφοντο. Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, κατόπιν διαμαρτυριῶν τοῦ τύπου καὶ ὅλων τῶν βουλευτῶν τῆς περιφερείας καὶ ἡμῶν καὶ τῶν ἀγροτικῶν συλλόγων ἐπριμοδότησε τὰ ροδάκινα, τὰ ὁποῖα δεδομένης καὶ τῆς μειώσεως τῆς Ἰταλικῆς παραγωγῆς, ἐξήχθησαν μὲ ἱκανοποιητικὰς τιμάς. Ὡστόσο, ὅμως, ἐφ’ ὅσον τὰ μῆλα παρέμειναν ἀδιάθετα καὶ σαπίζουν καὶ αἱ φυτεῖαι αὐξάνονται καὶ τὰ δένδρα μπαίνουν στὴν παραγωγή, τὸ πρόβλημα ὑπάρχει ὀξὺ καὶ τοῦτο, διότι δὲν ὑπάρχει μελετημένον πρόγραμμα καὶ δὲν ὑπάρχει ὀρθὴ ἐμπορικὴ καὶ ἀγορανομικὴ πολιτική. Διότι ἂν ὑπῆρχε, τότε τὰ μῆλα ποὺ πωλοῦνται πρὸς 0,50 τὸ κιλὸν ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, ἡ κατανάλωσις δὲν θὰ τὰ ἐπλήρωνε πρὸς 5 δραχμὰς τὸ κιλόν. Διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκαλλιεργείας εἰς τὰ ἐπίπεδα, ποὺ αἱ φυσικαί μας συνθῆκαι εὐνοοῦν, θὰ πρέπει τὸ θέμα νὰ ἀντιμετωπισθῇ προγραμματισμένα καὶ εἰς τὴν ρίζαν του καὶ ὄχι συμπτωματικὰ καὶ ἐπιφανειακά, ὅπως γίνεται σήμερα. Ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν Γεωργίας, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὸ παρελθόν, ἀναμένομεν νέα μέτρα, ποὺ θὰ ἔχουν συζητηθῆ μὲ τοὺς πάντας ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν γνώμην (πολιτικούς, εἰδικοὺς καὶ ἀγρότας).

§12Δ. ΚΕΛΤΕΜΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ φρουτοπαραγωγοὶ Ναούσης, Βεροίας, Ἐδέσσης, Σκύδρας Γιαννιτσῶν κ.λ.π., πέρασαν δραματικὲς συνθῆκες λόγῳ τοῦ λυσσαλέου ἀνταγωνισμοῦ τῶν Ἰταλῶν κατὰ τὴν παρελθοῦσαν ἐξαγωγικὴν περίοδον. Ἐπιβάλλεται, νὰ ληφθοῦν ἀπὸ τοῦδε μέτρα 1) ἐνισχύσεως τῶν κέντρων διαλογῆς, 2) βελτιώσεως τῶν μεθόδων ἀποθηκεύσεως, συσκευασίας τυποποιήσεως, 3) ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος τῶν ψυκτικῶν χώρων, οἱ σήμερον ὑπάρχοντες εἶναι ἐντελῶς ἀνεπαρκεῖς, τὰ δὲ ψυκτικὰ δικαιώματα εἰς ὑπερβολικὸν ὕψος καὶ 4) ὀργανώσεων τῶν μέσων μεταφορᾶς καὶ ἐμπορίου κ.λ.π.

§13Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐγγεγραμμένη ἐρώτησις, ἀφορᾷ ἕν εἰδικὸν εἶδος φρούτου, τὰ ροδάκινα, διὰ τὴν διακίνησιν τῶν ὁποίων εἶχον ἀνησυχήσει οἱ κύριοι συνάδελφοι καὶ εἶχον ἐγγράψει τὴν σχετικὴν ἐρώτησιν. Ἤδη κατὰ τὴν ἀνάπτυξίν της ἐπεκτείνονται ἐφ’ ὅλων γενικῶς τῶν φρούτων, ὀρθῶς δι’ αὐτούς, διότι βεβαίως διὰ τὰ ροδάκινα —ὁ κ. Γιαννόπουλος τοὐλάχιστον τὸ ἀνεγνώρισε— δὲν δύναται νὰ διατυπωθῇ οὐδεμία μομφή, τοὐναντίον μάλιστα, δοθέντος ὅτι διεκινήθησαν ὅλως ἐπιτυχῶς. Τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, δὲν σημαίνει ὅτι ἐγὼ δὲν θὰ ἀπαντήσω ἐφ’ ὅλων τῶν φρούτων, ἀλλὰ σᾶς βεβαιώνω, ὅτι δὲν θὰ παραλείψω νὰ ἐκθέσω καὶ τὶ συνετελέσθη εἰς τὸν τομέα τῶν ροδακίνων ὥστε νὰ διατεθοῦν ταῦτα τόσον ἐπιτυχῶς. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν τομέα τῶν ὀπωροκηπευτικῶν ἔχει καταβάλει καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ καταβάλλῃ προσπαθείας διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῆς καλλιεργείας, τὴν βελτίωσιν τῶν παραγομένων εἰδῶν καὶ τὴν διάθεσίν των εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὰ ἑλληνικὰ φροῦτα, λόγῳ τοῦ εὐνοϊκοῦ διὰ τὴν ἀνάπτυξίν των κλίματος τῆς χώρας μας καὶ ἀφθόνως καὶ εἰς ἐξαιρετικὰς ποιότητας παράγονται, δυνάμεθα δὲ πράγματι εἰς τὸν τομέα τοῦτον νὰ ἐπιτύχωμεν σημαντικὰ ἀποτελέσματα. Πλὴν διὰ τὴν συντήρησίν των, τὴν συσκευασίαν των καὶ τὴν διακίνησίν των δὲν ὑπῆρχεν εἰς τὸν τόπον μας οὐδὲ ἕνα τῶν ἀπαιτουμένων μέσων. Χαρακτηριστικῶς ἐξ ὅλων σᾶς ἀναφέρω ὅτι εἴχομεν 12 μόνον βαγόνια ψυγεῖα. Παρηγγέλθησαν καὶ παρεδόθησαν 400, μέγας δὲ ἀριθμὸς ἀπαιτεῖται ἀκόμη πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ἐξοπλισμοῦ τῆς διεθνοῦς ἑταιρείας, ἡ ὁποία ἀναλαμβάνει τὴν μεταφορὰν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ βαγονίων– ψυγείων ὥστε νὰ δυνάμεθα νὰ ἀπαιτοῦμεν τὴν ἱκανοποίησίν μας καὶ εἰς τὰς περιόδους αἰχμῆς. Δὲν ὑπῆρχε οὐδὲ ἕνα πλοῖον–ψυγεῖον, οὐδεὶς ψυκτικὸς χῶρος, οὐδὲ ἕν αὐτοκίνητον μεταφορικὸν μὲ ψυκτικὸν χῶρον, οὐδὲ ἕνα συσκευαστήριον. Ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ, ἀφ’ ὅτου ἀνέλαβε τὴν ἀρχὴν ἔθεσεν ὡς ἕνα τῶν πρωταρχικῶν ἔργων της τὴν δημιουργίαν τῶν προϋποθέσεων καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν μέσων ἐκείνων ἅτινα θὰ ἐπιτρέπουν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκηπευτικῆς παραγωγῆς, ὥστε σήμερον νὰ διατίθεται καὶ σειρὰ συσκευαστηρίων εἰς τὰ σημαντικώτερα κέντρα εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς περιοχὰς καὶ ψυκτικαὶ ἀποθῆκαι καὶ ψυγεῖα ἔχουν ἀνεγερθῆ, διὰ νὰ εἶναι δυνατὴ καὶ ἡ συντήρησις καὶ ἡ τυποποίησις τῶν προϊόντων μας ὥστε νὰ ἐμφανίζωνται ταῦτα εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐπιμελημένα καὶ πληροῦντα ὅλας τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἐκεῖ καταναλώσεως. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ τονίσω ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἐπιμείνῃ ἐπὶ τῆς ἀρίστης ἐμφανίσεως τῶν φρούτων εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἡ ἐμφάνισις αὕτη ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς ἐπιμελημένης συσκευασίας. Εἰδικῶς εἰς τὴν περιφέρειαν Ναούσης διὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἐρώτησις τῶν κυρίων συναδέλφων. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἔχουν ἀνεγερθῆ τὰ μεγάλα ψυγεῖα— συσκευαστήρια καὶ ἐργοστάσια Ναούσης καὶ Σκύδρας. Εἰς τὸ ἐφετεινὸν δὲ πρόγραμμα γεωργικῶν βιομηχανιῶν ἔχει προγραμματισθῆ, ἀφ’ ἑνὸς μέν, ἡ ἐπέκτασις καὶ ἡ βελτίωσις τῶν ἐγκαταστάσεων τούτων εἰς ὕψος 10.000.000 δραχμῶν καὶ ἡ ἵδρυσις νέων εἰς Βέροιαν, ἀξίας 35.000.000 δραχμῶν. Ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς ταύτης ἦτο ἡ ἵδρυσις καὶ πολλῶν παρομοίων ἰδιωτικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ οὕτω δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς ἱκανοποιητικὸν σημεῖον, διὰ τὴν συντέλεσιν καὶ διακίνησιν τοῦ ἐκλεκτοῦ τούτου εἴδους τῆς παραγωγῆς μας. Εἶναι ἀληθές, ὅτι παρετηρήθη δυσχέρεια διαθέσεως τῆς παραγωγῆς τῶν μήλων μας καὶ τοῦτο διὰ δύο λόγους, ἀφ’ ἑνὸς διότι εἴχομεν ὑπερπαραγωγὴν καὶ ἡμεῖς καὶ τὰ ἄλλα κράτη καὶ ἀφ’ ἑτέρου, διότι ὁ ὄγκος τῆς παραγωγῆς εἶναι μῆλα Μπελφὸρ ἠλαττωμένης ζητήσεως εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τὸ ζήτημα τῶν μήλων Κ.Σ. θὰ τὸ μελετήσωμεν ἐπισταμένως, διότι ἐπαναλαμβάνω ὅτι πράγματι ὑπάρχει δυσχέρεια διαθέσεως. Θὰ πρέπει νὰ ἐμβολιασθῇ μέρος τῶν δένδρων αὐτῶν μὲ ποικιλίες ζητουμένων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ δι’ αὐτὸ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας θὰ λάβῃ μέτρα. Ὡς πρὸς τὰ ροδάκινα τώρα, διὰ τὰ ὁποῖα ἡ ἐρώτησις καὶ ἐφ’ ὧν δὲν ἐλέχθη τίποτε ἀπὸ τοὺς κ. συναδέλφους, θὰ πρέπει νὰ γνωρίσω εἰς τὴν Βουλὴν τὴν πορείαν τῆς ἀνοδικῆς παραγωγῆς των καὶ τῶν ἐξαγωγῶν μας. Οὕτω, ἐνῷ παλαιότερα ἐλάχισται ποσότητες παρήγοντο, τὸ ἔτος 1958 παρήχθησαν 41.000 τόννοι, τὸ 1959 60.000 τόννοι. Τὸ 1959 ἐπίσης 60.000 καὶ τὸ 1961 75.000. Ἀντιστοίχως δὲ ἐξήχθησαν τὸ 1958 16.000 τόννοι. Τὸ 1959 25.000 τόννοι. Τὸ 1960 14.500 τόννοι καὶ τὸ 1961 30.500 τόννοι. Τὴν περίοδον 1962, καίτοι ἡ παραγωγή μας ὑπῆρξε κατωτέρα τῆς τοῦ 1961 ἀνελθοῦσα εἰς 70.000 τόννους, αἱ ἐξαγωγαί μας ἀνῆλθον εἰς 34.500 τόννους. Παραλλήλως ἐνισχύσαμεν τὰς πρωΐμους, ἡμιπρωΐμους καὶ ὀψίμους ποικιλίας πρὸς κλιμάκωσιν τῆς παραγωγῆς εἰς χρονικὰ ὅρια ἀπὸ 1ης Ἰουνίου ἕως 30 Σεπτεμβρίου. Ἐπίσης διὰ τὴν παρακολούθησιν τῶν συνθηκῶν ἀφίξεως καὶ διαθέσεως εἰς τὰς ἀγορὰς τῆς Δυτικῆς Γερμανίας γενικῶς τῶν ὀπωροκηπευτικῶν, ἀπεστάλη εἰδικὸς γεωπόνος τοῦ Ὑπουργείου. Ἐγένετο δὲ καὶ προβολὴ τῶν Ἑλληνικῶν ροδακίνων διὰ τῆς Γερμανικῆς τηλεοράσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δεικνύει τὴν ἱκανοποίησιν τῆς Γερμανικῆς ἀγορᾶς ἐκ τῆς ὅλης ἐμφανίσεως τοῦ εἴδους τούτου. Δὲν πρέπει ἀκόμη νὰ παραλείψω νὰ ἀναφέρω εἰς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, καὶ ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ ροδάκινα παρουσίασαν εἰς τὴν Γερμανικὴν ἀγορὰν ἐξ ὅλων τῶν ἄλλων κρατῶν τὸ ἐλαχιστότερον ποσοστὸν ἀπορρίψεως, ἤτοι 0,4%, ἔναντι 6–7% τῆς Ἰταλίας καὶ 40–50% τῆς Βουλγαρίας. Οὕτω, ἐπὶ 2.994 ἀποσταλέντων βαγονίων–ψυγείων, 116 αὐτοκινήτων–ψυγείων καὶ 2 πλοίων–ψυγείων, ἀπερρίφθησαν 14 μόνον βαγόνια. Κατόπιν τούτων, νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὄχι μόνον διαμαρτυρίαι καὶ ἀνησυχίαι δὲν πρέπει νὰ διατυποῦνται, ἀλλὰ τοὐναντίον ἔπαινος ἀνήκει εἰς τὴν Κυβέρνησιν, διὰ τὴν ἐπιτυχίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει σημειώσει εἰς τὸν τομέα αὐτὸν τῶν ὀπωροκηπευτικῶν γενικῶς.

§14Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργός, κ. Πρόεδρε, ἠθέλησε νὰ εἴπῃ ὅτι ἐλύθη τὸ πρόβλημα τῆς παραγωγῆς καὶ διαθέσεως ροδακίνων. Ἐὰν τὸ 1962 ἡ ἐξαγωγὴ τῶν ροδακίνων ὑπῆρξε ἐπιτυχής, τοῦτο δὲν ὀφείλεται εἰς Κυβερνητικὰ μέτρα, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐντελῶς ἀθώα τοῦ σημειωθέντος γεγονότος. Ἡ Ἰταλικὴ παραγωγὴ ἐσημείωσε κάμψιν ἀπὸ ἀπόψεως χρόνου, ἦτο ὄψιμος. Οὕτω ἐδόθη εὐχέρεια νὰ ἐξαχθοῦν τὰ ἑλληνικὰ ροδάκινα. Καὶ ἐρωτᾶται, δυνάμεθα νὰ στηρίξωμεν τὰς ἐξαγωγάς μας εἰς τυχαῖα περιστατικά; Τὸ θέμα δὲν εἶναι μόνον ζήτημα πριμοδοτήσεως, ἀλλὰ καὶ μέσων μεταφορᾶς ὥστε ἐγκαίρως νὰ φθάνουν εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Δὲν ὑπῆρξε συνεπῶς ἐπιτυχὴς ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν προειδοποιοῦμεν, ὅτι πρέπει νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα διὰ τὴν ἐρχομένην περίοδον.

§15Θ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς διεπίστωσα διὰ τὰ ροδάκινα ὑπῆρξεν ἐφέτος ἐπιτυχὴς ἡ Κυβερνητικὴ προσπάθεια, δεδομένης τῆς μειώσεως καὶ τῆς παραγωγῆς ροδακίνων Ἰταλίας, ἀλλὰ τὸ θέμα τῶν φρούτων γενικῶς καὶ ἰδίως τῶν ροδακίνων θὰ παρουσιάσῃ εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον ὀξύτητα, λόγῳ αὐξήσεως τῶν δένδρων καὶ τῆς παραγωγῆς των καὶ τῆς μὴ λήψεως ὡλοκληρωμένων καὶ ἐπὶ προγράμματος μέτρων. Ἐξ ὅσων μάλιστα ἤκουσα εἰς τὸ Συνέδριον εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἐπετράπη εἰς τοὺς ἀγρότας νὰ ἀναπτύξουν τὰς ἀπόψεις των, συνάγω, ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζεται ὀρθῶς τὸ θέμα. Πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ συζητηθῇ τὸ θέμα συστηματικώτερον καὶ μὲ συμμετοχὴν ὅλων τῶν ἁρμοδίων παραγόντων καὶ νὰ χαραχθῇ μία κοινὴ πολιτικὴ εἰς τὸ θέμα τῆς δενδροκομίας, διὰ νὰ γίνουν τὰ προϊόντα αὐτῆς συναγωνιστικὰ καὶ διὰ νὰ μὴ καταλήγουν αἱ προσπάθειαι εἰς χρέωσιν μόνον τῶν ἀγροτῶν.

§16Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιτυχὴς εἶναι μία πολιτική, ἡ ὁποία χαράσσεται, ἀλλὰ δὲν ἔφθασε μέχρι σημείου ὥστε νὰ ἀποδώσῃ ὅλα τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα. Ἡ πολιτικὴ ἀσκεῖται, ὅσα ἔπρεπε νὰ γίνουν ἔγιναν καὶ δι’ αὐτὸ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον. Θὰ ἤθελα μόνον δύο λόγια εἰς ἀπάντησιν ἰδίως πρὸς τὸν κ. Ἐφραιμίδην. Κύριε συνάδελφε, ἐξαρτᾶται ἡ εὔνοια τὴν ὁποίαν δίδει κανεὶς εἰς τὴν λέξιν ἐπέτυχεν. Ἰσχυρίσθημεν ὅτι ἀσκεῖται ἐπιτυχὴς πολιτικὴ καὶ εὐοδοῦνται αἱ ἀναληφθεῖσαι προσπάθειαι αἱ ὁποῖαι ἐπέτυχον τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀνέφερον προηγουμένως. Τὸ τελικὸν σημεῖον τῆς ἐπιτυχίας δὲν εἶναι αὐτὸ εἰς τὸ ὁποῖον ἔχομεν ἤδη φθάσει, τείνομεν ὅμως πρὸς αὐτὰ καὶ πρέπει διὰ τοῦτο νὰ εἴμεθα ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι. Εἰς τὸν κ. Γιαννόπουλον θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω καὶ τὸ ὁποῖον παρέλειψα προηγουμένως, ὅτι καὶ τὰ ροδάκινα ἐπιδοτήσαμεν μὲ 30 λεπτὰ κατὰ χιλιόγραμμον διὰ τὰς ποσότητας τὰς ἐξαχθείσας διὰ βαγονίων ψυγείων καὶ διὰ 50 λεπτῶν τὰς ἐξαχθείσας διὰ ψυγείων. Καὶ τὰ μῆλα ἐπιδοτήσαμεν καὶ τὰ λεμόνια, ὥστε καὶ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ διηυκολύναμεν τὰς ἐξαγωγὰς ἐπιβαρύνοντες τὸν προϋπολογισμὸν μὲ ἀρκετὰ ἑκατομμύρια δραχμῶν.

§17Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἡ σχετικὴ ἐπιτυχία διὰ τὴν ἐξαγωγὴν ροδακίνων, τὴν ὁποίαν ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργός, δημιουργεῖ ψευδεῖς ἐντυπώσεις, διότι αἱ ἐξαγωγαὶ ὀφείλονται εἰς τὸ ὄψιμον καὶ τὸν μειωμένον ὄγκον τῆς Ἰταλικῆς παραγωγῆς καὶ ὄχι εἰς τὰ ὅλως ἀνεπαρκῆ Κυβερνητικὰ μέτρα. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐντελῶς ἀθώα διὰ τὴν σχετικὴν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν, ὀφειλομένην, ὡς εἶπον, εἰς τὴν Ἰταλικὴν ἀπουσίαν ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἀγοράν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Κελτεμλίδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῶς μὲ τὴν ἐνίσχυσιν χαλαζοπλήκτων παραγωγῶν Νομοῦ Κιλκὶς κ.λ.π.

§19Δ. ΚΕΛΤΕΜΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παραγωγὴ πολλῶν χωρίων τοῦ Κιλκὶς κατεστράφη κατὰ τὴν παρελθοῦσαν περίοδον εἰς ποσοστὸν 20–40%. Οἱ ἀγρόται ζητοῦν τὴν ἀναστολὴν εἰσπράξεως τῶν χρεῶν των πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. ἀτόκως, ὡς καὶ ἐνίσχυσιν διὰ νὰ συντηρηθοῦν.

§20Θ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὸ αἴτημα τῶν παραγωγῶν Κιλκίς.

§21Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ἡ Α. Τ.Ε. ἐχορήγησε πᾶσαν διευκόλυνσιν καὶ ἐπιστοδότησε τοὺς ὑποστάντας ζημίας. Περαιτέρω γίνεται ἔρευνα κατὰ περίπτωσιν, ὥστε ὅσοι ὑπέστησαν βαρυτέρας ζημίας νὰ ἐνισχυθοῦν γενναιότερον.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Περρωτῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§23Α. ΠΕΡΡΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀνα-

φορὰς καὶ ἐρωτήσεις εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

§25Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν ἀναγράφονται δύο νομοσχέδια. Κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 10ης Ἰανουαρίου ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, κατόπιν αἰτήματος ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐδήλωσεν ὅτι ἀμέσως πρόκειται νὰ καταθέσῃ μετὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νομοσχέδιον, δι’ οὗ θὰ παρατείνεται ἡ προθεσμία ὑποβολῆς δικαιολογητικῶν ἀποζημιώσεως τῶν θυμάτων ναζισμοῦ. Τοιοῦτον νομοσχέδιον δὲν κατετέθη, καὶ παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ συνεννοηθῆτε μὲ τὴν Κυβέρνησιν, οὕτως ὥστε νὰ κατατεθῇ τὸ ταχύτερον.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων α) τοῦ Ν. 3239)1955, περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κ.λ.π., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ ἕτερος ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας κ. Ι. Παπαδημητρίου ἔχει τὸν λόγον.

§27Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς παρελθούσης Δευτέρας οἱ εἰσηγηταὶ τῆς πλειοψηφίας ἐχαρακτήρισαν ὡς λυσσώδη ὁ πρῶτος καὶ ὡς σφοδρὰν ὁ δεύτερος τὴν ἐπίθεσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Βεβαίως ὁ πρῶτος χαρακτηρισμὸς ἐκρίθη ὡς ἀπαράδεκτος. Διότι ὁσάκις πρέπει νὰ γίνεται χρῆσις τοῦ ὅρου αὐτοῦ, χρειάζεται νὰ γίνεται προκειμένου περὶ χαρακτηρισμοῦ πράξεων. Ἰδιαιτέρως τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως καὶ ὄχι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὁ δεύτερος χαρακτηρισμός, ὅτι ἡ ἐπίθεσις ἦτο σφοδρά, πράγματι ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα. Διότι ἡ ἐπίθεσις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὴν ἐπίθεσιν τὴν Κυβερνητικὴν ἐναντίον τῆς ἐργατοϋπαλληλικῆς τάξεως, τὴν ὁποίαν τὸ Κόμμα τῆς ΕΔΑ, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ὑπερασπίζεται καὶ σφοδρῶς ἀντιτίθεται εἰς τὰς ἀντεργατικὰς ἐνεργείας τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ κατὰ συνέπειαν ἀντιτίθεται καὶ εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ εἰκόνα τῆς ἐν γένει ἀντεργατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ διὰ τῆς ἀντεργατικῆς της πολιτικῆς ἔχει καθηλώσει τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἐργαζομένων εἰς ἐπίπεδα ἐξαθλιώσεως. Ἔχει καταπατήσει κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων καὶ ἔχει κτυπήσει ἀκόμη καὶ τὸν βασικώτερον τῶν νόμων, τὸν 2112. Γενικῶς ἔχει ἐφαρμόσει διατάξεις ἀντεργατικάς, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶχον ἐφαρμοσθῆ οὔτε κατὰ τὴν ἀνώμαλον περίοδον. Ἔχει ἐπεκτείνει τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων σχεδὸν εἰς ὅλας τὰς κατηγορίας τῶν ἐργαζομένων. Τὰ χρήματα γενικώτερον τῶν ὀργανισμῶν κοινωνικῆς πολιτικῆς διασπαθίζονται κατὰ τὸν χειρότερον τρόπον, ἐρήμην τῶν ἐργαζομένων. Χρέος ἑπομένως τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐνώπιον τῆς καταστάσεως αὐτῆς, εἶναι νὰ ἐπιτίθεται σφοδρῶς καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων. Αὐτὰ εἰς ἀπάντησιν πρὸς τοὺς εἰσηγητὰς τῆς πλειοψηφίας. Καὶ τώρα, κ. συνάδελφοι, θὰ ἤθελα νὰ κάμω γενικῶς μερικὰς παρατηρήσεις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Τὸ νομοσχέδιον παρουσιάσθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως μὲ 23 ἄρθρα. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν μὲ 43 ἄρθρα καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας προσέθεσε καὶ ἄλλα, τελικῶς δὲ ἐφθάσαμεν εἰς τὴν συζήτησιν τῶν 46 ἄρθρων. Ἐὰν δηλαδὴ ὑπῆρχεν ὀλίγη καθυστέρησις ἀκόμη θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὰ 60 καὶ 100 ἄρθρα. Καὶ ἀποδεικνύεται, ὅτι ἐνῷ ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἐξεκίνησε νὰ ὑπηρετήσῃ ὡρισμένας ἐπιδιώξεις τῆς Κυβερνήσεως, τελικῶς διὰ νὰ κατορθώσῃ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐπεδίωκεν, ὑπεχρεώθη εἰς πολλοὺς ἑλιγμούς, παραγεμίζοντας τὸ νομοσχέδιον, μὲ διατάξεις ἀσημάντους, αἱ ὁποῖαι ἦτο δυνατὸν νὰ τακτοποιηθοῦν ἄλλως, χωρὶς νὰ φθάσῃ εἰς ἕνα νομοσχέδιον, ποὺ δὲν ἀποτελεῖ παρὰ συρραφὴν σειρᾶς νομοσχεδίων. Θὰ ἔπρεπε νὰ φθάσουν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἕνα νομοσχέδιον περὶ Συλλογικῶν διαπραγματεύσεων, ἕνα νομοσχέδιον περὶ τῆς Σωματειακῆς νομοθεσίας, ἕνα νομοσχέδιον περὶ κυρώσεως πράξεων Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Δηλαδὴ σειρὰ νομοσχεδίων, τὰ ὁποῖα νὰ ρυθμίζουν θέματα ἀνεξάρτητα ἀλλήλων, ἔχουν συρραφῆ εἰς ἕνα νομοσχέδιον. Καὶ φυσικὰ εἶναι πολὺ δύσκολη καὶ ἡ ἐπεξεργασία του καὶ ἑπομένως εἶναι δύσκολον ἡ Βουλὴ νὰ τὸ ψηφίσῃ τώρα. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, κατ’ ἀρχὴν δὲν ὑπῆρχον μέσα εἰς τὸ νομοσχέδιον, οὔτε ὑπάρχουν αἱ κυρούμεναι πράξεις. Εἶναι σειρὰ πράξεων, 32 τὸν ἀριθμόν. Αἱ πράξεις αὐταὶ ἐρρύθμιζον κατὰ καιροὺς διάφορα σοβαρώτατα θέματα, ἔχουν ἐκδοθῆ κατὰ κύριον λόγον ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τῆς ΕΡΕ, ἐκτὸς ἐλαχίστων, αἱ ὁποῖαι ἐξεδόθησαν διὰ νὰ τακτοποιήσουν θέματα, προηγουμένως, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει κατὰ κύριον λόγον ἔχουν ἐκδοθῆ ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τῆς ΕΡΕ. Τελικῶς δέ, ὕστερα ἀπὸ πιέσεις, περιλαμβάνονται καὶ αἱ πράξεις αὐταί, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν μέσα εἰς τὸ Σῶμα. Φυσικὰ δὲν γνωρίζομεν οὔτε εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ γνωρίζωμεν τὰς πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δεδομένου, ὅτι δὲν εἶναι νόμοι τοῦ Κράτους. Ἔπρεπε νὰ ἐνσωματωθοῦν μέσα εἰς τὸ νομοσχέδιον, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ μελετηθοῦν καὶ νὰ ἐκφέρωμεν τὰς κρίσεις μας. Τὰ ἀνέφερον ὅλα αὐτά, κ. συνάδελφοι, διὰ νὰ δείξω, ὅτι ἐπεκράτησε μία προχειρότης, μία ὁδὸς ἀσεβείας πρὸς τὸ Σῶμα, μία περιφρόνησις πρὸς τὸ Σύνταγμα. Μετὰ αὐτὰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις, κ. συνάδελφοι, θέλω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσω, ὅτι ἄλλοι εἶναι οἱ ἐμφανιζόμενοι ὡς σκοποὶ τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν καὶ ἄλλοι εἶναι οἱ πραγματικῶς ἐπιδιωκόμενοι σκοποὶ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου, ἀποβλέπει εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς νομοθεσίας περὶ συλλογικῶν συμβάσεων, ἡ προσαρμογὴ τῆς νομοθεσίας μας πρὸς τὰς κυρωθείσας Συμβάσεις ἐργασίας καὶ ἡ ρύθμισις ἄλλων θεμάτων ἀσφαλιστικῶν, ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν ἐργαζομένων, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς βεβαίως τῆς Κυβερνήσεως, διότι εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὴ ἡ γνώμη τῶν ἐργαζομένων. Καὶ ἔχετε λάβει γνῶσιν τῆς σωρείας τῶν διαμαρτυριῶν ἐξ ὅλων τῶν πλευρῶν. Αὐτὰ ἰσχυρίζεται εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, ἀλλὰ ἄλλοι, ὅπως εἶπον, εἶναι οἱ πράγματι ἐπιδιωκόμενοι σκοποὶ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ πρῶτος ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς εἶναι νὰ μετατοπίσῃ τὴν εὐθύνην, τὴν ὁποίαν ἔχει ἐκ τῆς ἀσκουμένης πολιτικῆς ἐπὶ τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τοὺς ὤμους ἑνὸς διαιτητικοῦ δικαστηρίου, τοῦ ὁποίου θὰ ἔχῃ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον. Καὶ τὸ ἐξασφαλίζει αὐτὸ διὰ τοῦ νομοσχεδίου. Διατὶ νὰ ἔχῃ περισπασμούς; Διατὶ νὰ τὰ βάζουν οἱ ἐργαζόμενοι μόνον μὲ αὐτήν; Διατὶ νὰ ἔχῃ τὴν πολιτικὴν εὐθύνην, ἐφ’ ὅσον δύναται νὰ τὰ φορτώσῃ εἰς ἕνα διαιτητικὸν δικαστήριον. Καὶ μάλιστα, ἐνῷ προηγουμένως ὁ νόμος προέβλεπε περὶ παραπομπῆς μιᾶς συλλογικῆς συμβάσεως εἰς τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον νὰ ἀπῃτεῖτο ἡ συγκατάθεσις, ἡ συμφωνία καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ, τώρα εἶναι δυνατὸν τοῦτο, ἢ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας ἢ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ. Καὶ αὐτὸ γίνεται, διότι γίνεται μία προσπάθεια μετατοπίσεως τῶν εὐθυνῶν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως εἰς τοὺς ὤμους τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου. Ἡ δευτέρα ἐπιδίωξις εἶναι, ὅτι πρέπει νὰ ἐμφανισθῇ ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον τῆς διεθνοῦς γνώμης, τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας, ὅτι προσαρμόζῃ τὴν σωματειακήν μας νομοθεσίαν πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας. Ὁ τρίτος σκοπὸς εἶναι νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς τὸν Ὑπουργὸν Ἐργασίας δικτατορικὰς ἐξουσίας, ὥστε ἀπερίσπαστος νὰ ρουσφετολογῇ εἰς ὄφελος τῆς Κυβερνήσεως, καὶ ἀνενόχλητος νὰ διαχειρίζεται τὰς περιουσίας τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Οὐδέποτε ὅμως τοιαῦται ἐξουσίαι ἐδόθησαν εἰς τὸν Ὑπουργὸν Ἐργασίας, πλὴν μιᾶς περιπτώσεως ὅταν πρόκειται νὰ θεσπισθοῦν πόροι ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς ὀργανισμοῦ. Ἑπομένως, θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος θὰ δικτατορεύῃ ἐπὶ τῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Ὁ ἄλλος σκοπὸς εἶναι διὰ νὰ παραχωρηθοῦν γενναῖα προνόμια εἰς τὸν κ. Φώτην Μακρῆν καὶ τοὺς φίλους του, νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὑποστήριξίν του εἰς τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ ἡ Κυβέρνησις ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει τὴν ὑποστήριξίν του εἰς τὴν ὑποταγὴν τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων ἢ τὴν διάλυσιν ἢ ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν τὴν πάταξιν τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος γενικώτερον. Αἱ παραχωρήσεις αὐταί, πρὸς τὸν κ. Μακρῆν καὶ τῶν φερομένων ὡς ἡγετῶν ὁμάδων τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. εἶναι τόσαι, ὥστε δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κάμῃ αὐτὰς τὰς παραχωρήσεις ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν εἰς τὴν σημερινὴν κρίσιμον δι’ αὐτὴν ἐποχήν, ἐὰν δὲν προσπαθήσῃ νὰ ἀποκτήσῃ συμμάχους ἀντὶ πάσης παραχωρήσεως καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰς ἡγεσίας τῶν ἀνωτάτων συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων, εἴτε ἐπαγγελματιῶν, εἴτε βιοτεχνῶν, εἴτε ἐργατῶν, διὰ νὰ κατορθώσῃ νὰ εἶναι ἀπερίσπαστος εἰς αὐτὴν τὴν δύσκολον θέσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ Κυβέρνησις λόγῳ τῆς ἀγανακτήσεως τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἀγωνιστικῆς του διαθέσεως. Καὶ διότι ἐν πάσῃ περιπτώσει καταλαβαίνει ὅτι μία Κυβέρνησις διαβλητὴ δὲν στέκεται καὶ προσπαθεῖ δι’ ὅλων τῶν μέσων νὰ κρατηθῇ εἰς τὴν ἐξουσίαν δίδουσα προνόμια εἰς ὅσους εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ὑποστηρίξουν. Παραχωρεῖται εἰς τὸν κ. Μακρῆ τὸ προνόμιον νὰ εἰσπράττῃ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν τοῦ ἡμίσεος ἡμερομισθίου καὶ νὰ τὴν ἀποδίδῃ μόνον εἰς τὰς φιλικῶς πρὸς αὐτὸν ὀργανώσεις, ἔστω καὶ κατ’ ἐλάχιστον ποσοστόν. Τὰ ποσὰ εἶναι τεράστια, ἐάν, δηλαδή, ὁ κ. Μακρῆς θὰ εἰσπράξῃ τὸ ἥμισυ ἡμερομίσθιον ἀπὸ 40.000 κλωστοϋφαντουργοὺς τὸ ποσοστὸν τὸ ὁποῖον ὑποχρεοῦται νὰ ἀποδώσῃ καὶ εἰς φιλικὰς ἀκόμη ὀργανώσεις δὲν θὰ εἶναι περισσότερον τῶν 6000. Ἄρα αὐτὸς θὰ εἰσπράξῃ ἀπὸ ὅλους καὶ θὰ δώσῃ ἐλάχιστα καὶ φυσικὰ ἕνα ποσοστὸν θὰ μείνῃ διότι ὑπάρχουν ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν δύναμιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ὅπως αἱ κοινῆς ὠφελείας, ἠλεκτρισμοῦ κλπ. Καὶ ἑπομένως ὁ κ. Μακρῆς ἐφοδιάζεται μὲ ἕνα τεράστιον ποσὸν ἑκατομμυρίων. Ἰδιαίτερα δι’ ἐφέτος ἡ εἴσπραξις τοῦ ἡμίσεος ἡμερομισθίου εἶναι τελείως παράνομος, διότι ὁ νόμος 3239 ἔχει ὡς προϋπόθεσιν, ὅτι τὸ δικαίωμα ὑποβολῆς τῆς δηλώσεως ἐὰν δέχεται ἢ δὲν δέχεται νὰ πληρώσῃ πρέπει νὰ γίνῃ ἐντὸς τοῦ Ἰανουαρίου. Δι’ αὐτὸ καλῶς παρεπέμφθη δι’ αὐτὴν τὴν παρανομίαν καὶ ἡ ἀγανάκτησις τῶν ἐργαζομένων εἶναι δικαιολογημένη. Ἑπομένως ὁ τρόπος τῆς εἰσπράξεως ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς δὲν συναντᾶται εἰς καμμίαν χώραν. Καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅτι μεταπελευθερωτικῶς ἔχει ἐπιβληθῆ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ δὲν εἶναι ἀληθές, διότι δὲν πρόκειται περὶ ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Ἑπομένως αὐτὸ εἶναι ἕνα ὑποχρεωτικὸ χαράτσι εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Εἰς τὴν χώραν μας ἡ Γ.Σ.Ε.Ε δὲν εἰσπράττει ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους, διότι οἱ ἐργαζόμενοι δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνην. Τώρα τοὺς ὑποχρεώνετε εἴτε θέλουν εἴτε δὲν θέλουν νὰ καταβάλλουν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Σᾶς ἀνέφερεν καὶ προχθὲς ὁ συνάδελφος κ. Στεφανίδης, ὅτι ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ συστήματος τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς ἔχουν ταχθῆ καὶ τὸ Διεθνὲς Γραφεῖον Ἐργασίας καὶ ἡ Παγκόσμιος Συνομοσπονδία. Ἀλλὰ αἱ διατάξεις περὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς εἶναι τελείως ἀντίθετοι καὶ πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις 87 καὶ 98, διότι κατὰ τὰς συμβάσεις αὐτὰς αἱ ὀργανώσεις τῶν ἐργαζομένων δικαιοῦνται νὰ ὀργανωθοῦν καὶ νὰ ἀντιδράσουν. Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἐπέμβασις ὅταν καθορίζεται ὑποχρεωτικῶς εἰς τοὺς ἐργαζομένους νὰ εἰσφέρουν ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε.; Εἶναι ἀπαίτησις τῶν ἐργαζομένων ἡ κατάργησις τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς, ἡ κατάργησις τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ νόμου 3239, βάσει τοῦ ὁποίου ἐπεβλήθη ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά. Καὶ ἤδη αὐτὴ ἡ εἰσφορὰ ἐπεκτείνεται εἰς ὅλους τοὺς ἐργαζομένους. Ἕνα ἄλλο προνόμιον, τὸ ὁποῖον παραχωρεῖται εἰς τὸν κ. Φ. Μακρῆν εἶναι τὸ τῆς ἐκπροσωπήσεως τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ Δευτεροβάθμια Διαιτητικὰ Δικαστήρια. Ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ ὑποδεικνύῃ τὸ ἐργατικὸν μέλος εἰς τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ δεύτερον προνόμιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ σημασίαν, διότι ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Μακρῆς θὰ εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ διαπραγματεύεται ἔστω καὶ τὴν παραμικρὰν αὔξησιν καὶ ἐφ’ ὅσον τὰ ὑπόλοιπα μέλη θὰ εἶναι μέλη, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ἔχουν σχέσιν μὲ τοὺς ἐργαζομένους, θὰ ἐξαναγκάζῃ τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις εἰς ὑποταγὴν εἰς τὸν κ. Φ. Μακρῆν. Ἐπίσης τοῦ παραχωρεῖ τὸ δικαίωμα αὐτὸς καὶ μόνον νὰ διορίζῃ εἰς ὅλους τοὺς ὀργανισμοὺς κοινωνικῆς πολιτικῆς ἐκπροσώπους τῶν ἐργαζομένων, εἴτε πρόκειται περὶ Ταμείων Συντάξεων, περὶ Ι.Κ.Α., εἴτε εἰς τοὺς ἄλλους ὀργανισμοὺς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ὅπως ὁ Ὀργανισμὸς Ἐργατικῆς Κατοικίας, Ἑστίας κλπ. Ἐπίσης ἕνα ἄλλο προνόμιον, τὸ ὁποῖον παραχωρεῖται εἰς τὸν κ. Μακρῆν εἶναι, ὅτι ἐπαναφέρεται διὰ τοῦ ἄρθρου 10, τὸ ἄρθρον 28 τοῦ Β.Δ. τῆς 12)20.5.1920, διὰ τοῦ ὁποίου προβλέπεται αἴτησις τοῦ 1)300 τῶν μελῶν πρὸς προσβολὴν τοῦ κύρους ἐργατικῆς συνελεύσεως. Ὅπως βλέπετε, διευκολύνονται, λόγῳ τοῦ ὅτι δὲν ἔχουν τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν ἐργαζομένων εἰς πραξικοπηματικὴν ἐπιβολὴν τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τῶν φίλων του, χωρὶς νὰ εὐκολύνωνται οἱ ἐργαζόμενοι πρὸς μίαν ἀνατροπὴν των καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ διαιωνίζεται ἡ ἐξουσία τῶν φίλων τῆς Κυβερνήσεως εἰς τοὺς συνδικαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ δώσετε ἀρκετὴν σημασίαν, διότι τὰ προνόμια, τὰ ὁποῖα παραχωροῦνται πρὸς τὸν κ. Μακρῆν ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ μετατόπισις τῆς πολιτικῆς εὐθύνης ἀφ’ ἑτέρου ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς καθηλώσεως τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔφεραν αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἰδιαιτέρως αὐτὸ ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις. Ὑπάρχει μία σειρὰ μέτρων, τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ὑπάρχει μία μακρὰ διαμάχη, εἶναι γνωστὴ αὐτὴ ἡ διαμάχη. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἔλθει ἐπανειλημμένως εἰς σύγκρουσιν μὲ τὸν κ. Μακρῆν καὶ ὁ κ. Μακρῆς τότε προσεπάθησεν νὰ στηριχθῇ εἰς τοὺς ἐργαζομένους διὰ νὰ ἀποκρούσῃ τὴν ἐπίθεσιν τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ὑπῆρξεν πάντοτε φίλος τοῦ κ. Μακρῆ καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐζητοῦσε τὴν ὑποστήριξιν τῆς ἡγεσίας τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας τῆς σημερινῆς. Βέβαια, τελικὰ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔφθασεν εἰς μίαν συναλλαγήν. Ἡ συναλλαγὴ μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Γενικῆς Συνομοσπονδίας, διὰ τοὺς γνωρίζοντας τὰ πράγματα, συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ὁ κ. Μακρῆς ὑπεσχέθη νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ σταματήσῃ τὸν θόρυβον, ἰδιαίτερα εἰς αὐτὰς τὰς δυσκόλους στιγμὰς διὰ τὴν Κυβέρνησιν πρὸς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν προχθές, ὅτι κάποιο ἄλλο κλῖμα ἤρχισε νὰ παρουσιάζεται εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὅσον ἀφορᾷ τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἔχει ἀνάγκην τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ κ. Μακρῆ διὰ νὰ φανῇ εἰς τὰς διεθνεῖς ὀργανώσεις, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει ἀπόλυτος ἐλευθερία τῶν ἐργαζομένων. Ἀνέλαβεν ἑπομένως, τὴν ὑποστήριξιν αὐτὴν ὁ κ. Μακρῆς, ἀνέλαβεν τὴν συνεργασίαν εἰς τὴν καθήλωσιν τῶν ἀποδοχῶν. Αὐτὸ ἀνέλαβεν ἡ ἡγεσία τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τὸ τί ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις τὸ ἀνέφερον προηγουμένως.

§28Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐπειδὴ ἀνεφέρθητε εἰς προσωπικάς μου σχέσεις χωρὶς νὰ συνδέσετε τοῦτο μὲ τὸ νομοσχέδιον, ὥστε νὰ αἰτιολογῆται, ὅτι δι’ αὐτοῦ συνεχίζετε τὴν εἰσήγησίν σας ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, καὶ τῶν διατάξεών του, δι’ αὐτὸ καὶ μόνον παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς διακόψω καὶ τοῦτο παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν νὰ μὴ σᾶς διακόψω. Εἴπατε, ὅτι συνδέομαι προσωπικῶς μὲ τὸν κ. Μακρῆν καὶ ὅτι ὁ σύνδεσμος αὐτὸς μοῦ ἔδωσε τὴν ἄνεσιν νὰ μεταβάλω τὰς ἀπόψεις τοῦ κ. Μακρῆ ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀνέλαβον ὡρισμένας ὑποχρεώσεις ἔναντί του, οὕτω ἠδυνήθην νὰ ἐπιτύχω αὐτὸ καὶ τὰς ὑποχρεώσεις ταύτας σπεύδω νὰ ἐκπληρώσω διὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ οὕτω καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἐπῆλθεν ἡ συναλλαγή. Ὀρθῶς ἀντελήφθην ἢ ὄχι;

§29Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Βεβαίως.

§30Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Καὶ σᾶς ἐρωτῶ τοῦτο, ἐπειδὴ ἔχετε παρακολουθήσει τὴν ἱστορίαν εἰς τὸ ἐργατικὸν κίνημα. Γνωρίζετε, ὅτι ἐγὼ τὴν πρώτην ἀνάμιξιν μὲ τὰ συνδικαλιστικὰ τῶν ἐργατοϋπαλλήλων εἶχον τὸ 1945 ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Σιτρίν, ποὺ εἶχεν ὡς ἀποστολὴν ἐποπτείαν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Μέχρι τότε, ὡς ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου ὑπηρέτησα εἰς ἄλλας ὑπηρεσίας ἀσχέτους μὲ τὰ θέματα ταῦτα. Μήπως ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ εἴπητε πόσας φορὰς ὡς ὑπάλληλος εἶχον προκαλέσει τὴν ἀντίθεσιν τῆς Συνομοσπονδίας καὶ πρὸ παντὸς ἀπὸ τοῦ 1957, ἀφ’ ἧς ἀνέλαβον ὡς Γενικὸς Γραμματεὺς πόσας φορὰς προεκάλεσα τὰς προσωπικὰς ἐπιθέσεις τοῦ κ. Μακρῆ διὰ διαφόρους ἐνεργείας; Σύνδεσμον προσωπικὸν ἐγὼ μὲ τὸν κ. Μακρῆν δὲν ἔχω. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἐγὼ προέρχομαι ἀπὸ τὸ Λαϊκὸν Κόμμα. Οὐδέποτε μετεκινήθην τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, οὔτε ἐγὼ οὔτε ἡ οἰκογένειά μου. Ἡ μετακίνησις εἶναι πρὸς τὸν Συναγερμὸν καὶ ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὴν Ε.Ρ.Ε. Ὁ κ. Μακρῆς εἶναι γνωστόν, ὅτι ἔχει προέλευσιν Φιλελευθέραν, διετέλεσε στενὸς φίλος καὶ συνεργάτης τοῦ ἀειμνήστου Καναβοῦ. Ἐπίσης, ἐπὶ τῆς Ὑπουργίας τοῦ κ. Μπακατσέλου, ἦτο ἐκ τῶν στενῶν συνεργατῶν του καὶ δὴ κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ νόμου 1846. Εἶναι ἐπίσης γνωσταί, αἱ γενόμεναι τότε δημοσίᾳ ἀναγνωρίσεις παρὰ τοῦ κ. Μακρῆ πρὸς τὸν κ. Μπακατσέλον διὰ τὰς γενομένας τότε ρυθμίσεις καὶ τὰς προσφερθείσας πρὸς τὴν ἐργατικὴν τάξιν ὑπηρεσίας. Μοναδικὴ περίπτωσις δι’ ἐμέ, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔτυχον ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆν αἱ ἰδικαί μου ἐνέργειαι εἶναι τὸ μετὰ τὸν Ἰούνιον τοῦ 1962 διάστημα, καθ’ ὃ ἐξηγγέλθησαν αἱ ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἐργατικῶν ζητημάτων καὶ αἱ ὑπογραφεῖσαι τότε συλλογικαὶ συμβάσεις ἐργασίας, ἐν συνεχείᾳ τῶν ὁποίων κατετέθησαν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ σχετικὰ νομοσχέδια, ἐν οἷς καὶ τὸ παρόν. Ἐχρειάσθη νὰ εἴπω ταῦτα, διότι ἐλέχθη, ὅτι οἱ προσωπικοί μου δῆθεν δεσμοὶ μὲ τὸν κ. Μακρῆν εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν μετέβαλον εἰς φιλοκυβερνητικόν. Δὲν εἶναι συνεπῶς ὁ προσωπικὸς δεσμός, διότι ὡς εἶναι φυσικόν, οὔτε πολιτικὸν δεσμὸν ἔχομεν οὔτε ἀκόμη κοινωνικὸν ἢ φιλικόν. Σχεδὸν ποτὲ ὡς ὑπάλληλος δὲν ἐπεσκέφθην τὰ γραφεῖα τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ἢ ἔστω εἶχον σχέσεις φιλικὰς καὶ κοινωνικὰς μὲ τὸν κ. Μακρῆν ἢ οἱονδήποτε ἕτερον μέλος τῆς διοικήσεως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Βεβαίως, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν διατηρῶ τὰς συνήθεις κοινωνικὰς σχέσεις ποὺ ἐπιβάλλει εἰς πάντας μας ὁ σεβασμὸς τῶν γνωριμιῶν μας. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἀποδίδω εἰς ἕκαστον ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ὀφείλεται, ἐφ’ ὅσον καὶ ἐκεῖνος ἀποδίδει εἰς ἐμὲ ἐκεῖνο ποὺ μοῦ ὀφείλεται. Ὅλαι αἱ μέχρι σήμερον ἐκδηλώσεις τοῦ κ. Μακρῆ συνίστανται εἰς τοῦτο καὶ μόνον, ὅτι ἐπαινεῖ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν καὶ λαμβάνονται παρὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ μὲ τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετεῖται ἡ ἐργατικὴ τάξις. Οὐδέποτε ἐλέχθη ἀπὸ οἱονδήποτε τῆς διοικήσεως τῆς ΓΣΕΕ ὅτι μὲ τὰ μέτρα ταῦτα ἐκαλύφθησαν αἱ ἐπιδιώξεις τῶν ἐργατοϋπαλλήλων οὔτε πολὺ περισσότερον ὅτι ἱκανοποιήθησαν οἱ ἐργάται εἰς τὸ σύνολον τῶν αἰτημάτων. Πλέον παντὸς ἄλλου δὲν εἶπε τοιοῦτον τι ὁ κ. Μακρῆς. Ἀλλὰ τὰ ληφθέντα μέτρα δὲν τὰ ἐπαινεῖ μόνον ὁ κ. Μακρῆς, τὰ ἐπαινεῖ ὁλόκληρος ἡ ἐργατικὴ ἡγεσία καὶ αὐτὴ εἶναι τὰ Ἐργατικὰ Κέντρα, αἱ Ὁμοσπονδίαι καθὼς καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐξουσιοδοτημένοι καὶ ἀπολαμβάνουν τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν ἐργατοϋπαλλήλων, διὰ νὰ τοὺς ἐκπροσωποῦν. Πῶς, λοιπόν, σεῖς ὅταν ὁ κ. Μακρῆς ἔρχεται καὶ ἀναφέρεται εἰς συγκεκριμένα μέτρα καὶ ἐπαινεῖ τὰ συγκεκριμένα μόνον μέτρα, σεῖς λέγετε μὲ αὐτὸ ἔγινε προσωπικὸν ὄργανον ἰδικόν μου; Ἔχετε νὰ ἀναφέρετε καμμίαν προσπάθειαν ἰδικήν μου καθ’ ὅλην μου τὴν σταδιοδρομίαν νὰ ὑπεισέλθω εἰς τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις ἢ νὰ ἀποκτήσω τὴν οἱανδήποτε ἐπ’ αὐτῶν ἐπιρροὴν διὰ νὰ ἔχω πολιτικὰ ὀφέλη; Εἴπατέ μου, μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἰδικῆς μου παρεμβάσεως ἢ ἔστω ἐκδηλώσεως διὰ νὰ δεχθῶ καὶ ἐγὼ ὅτι πράγματι ὁ προσωπικὸς δεσμὸς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐπέδρασεν εἰς τὸν κ. Μακρῆν νὰ ἐκδηλωθῇ ὅπως ἐξεδηλώθη ὑπὲρ τῶν ληφθέντων μέτρων καὶ ὄχι ἡ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησις τῶν ὅσων ἐπετεύχθησαν ὑπὲρ τῆς ἐργατικῆς τάξεως, δι’ ὅλων τῶν Κυβερνητικῶν μέτρων καὶ τῶν διατάξεων τοῦ παρόντος νομοσχεδίου τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον.

§31Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν σύντομον εἰς ὅσα εἴπατε προηγουμένως. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὑπῆρχε μία ἀντίθεσις μεταξὺ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Μακρῆ κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην καὶ ἠναγκάσθητε κατὰ τὸ 1958 νὰ γράψητε ἕνα ἄρθρον εἰς τὴν «Ἀκρόπολιν». Εἰς ὅλον τὸ ἄλλο διάστημα ὡς φίλον τοῦ κ. Μακρῆ σᾶς ἐχρησιμοποίει ἡ Κυβέρνησις.

§32Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸ 1957;

§33Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κατὰ τὸ 1957. Ἀκούσατε μίαν ἄλλη κριτικήν. Ὁ κ. Γονῆς, ὁ ὁποῖος ξεύρετε, ὅτι ἀποδίδει ὅτι τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον χάριν τοῦ κ. Μακρῆ, λέγει τὰ ἑξῆς: «Ὁ κ. Καραμανλῆς.......... ........ (ἀναγινώσκει)....................».

§34Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τί λέγει αὐτὸ ποὺ διαβάσατε; Τὸ 1957 τὸν Μάϊον ποὺ ἀνέλαβον ὡς Γενικὸς Γραμματεὺς ἔγιναν αἱ ἀλλεπάλληλοι ἀπεργίαι. Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ φιλία τοῦ κ. Μακρῆ; Μήπως ἐκήρυσσε τὴν μίαν ἀπεργίαν κατόπιν τῆς ἄλλης εἰς ἐκδήλωσιν τῆς φιλίας του; Κάθε ἡμέραν εἶχον ἀπεργίαν εἰς διαφόρους κλάδους. Ποία εἶναι ἡ φιλία τοῦ κ. Μακρῆ;

§35Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι ἡ περίοδος τῶν ἀντιθέσεων.

§36Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε Παπαδημητρίου, δὲν ἔχω λόγον νὰ ἀναφερθῶ εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. Γονῆς καὶ πολὺ περισσότερον νὰ εἴπω κἄτι εἰς βάρος του, ἐφ’ ὅσον ἀπουσιάζει ἐκ τῆς αἰθούσης ταύτης. Ποίαν ὅμως ἰδιότητα εἶχεν ὁ κ. Γονῆς τὸ 1957 ὅταν ἀνέλαβον ἐγὼ ὡς Γενικὸς Γραμματεύς, ὥστε νὰ λέγῃ, ὅτι ἐχάλασα τὴν δουλειάν του; Ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ μήπως Γενικὸς Γραμματεὺς ὁ κ. Γονῆς; Ἐφ’ ὅσον ἡ ἐπιστολὴ δὲν ἀπετέλεσε δημόσιον ἔγγραφον διὰ νὰ ἠμπορῇ νὰ δοθῇ ἀπάντησις ἀπ’ εὐθείας εἰς τὸν κ. Γονῆν, δὲν ἐνδιαφέρει τὴν συζήτησιν. Μόνον ἂν ἔλεγεν, ὅτι προωρίζετο διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας ὡς Γενικὸς Γραμματεὺς καὶ ἐγὼ ἐπῆρα τὴν θέσιν του καὶ ἐκ τούτου ἀπέτυχεν εἰς τὴν προσπάθειάν του, θὰ εἶχον κἄποιον λόγον αὐτά. Ὁπωσδήποτε δὲν εἶχε καμμίαν ἰδιότητα τὸ 1957 ὁ κ. Γονῆς. Μὲ τὸ νὰ λέγῃ, ὅτι εἶναι φίλος μου ὁ κ. Μακρῆς, σημαίνει ὅτι εἶναι ἀλήθεια; Ἐγὼ δὲν ἐπηρεάζομαι ἀπὸ τὰς φιλίας εἰς τὴν ἄσκησιν τῶν καθηκόντων μου καὶ μὲ κανένα τῶν συνδικαλιστῶν δὲν ἔχω ἰδιαιτέρους δεσμούς. Ἤμην ὑποχρεωμένος καὶ ὡς ὑπάλληλος καὶ ὡς Γενικὸς Γραμματεὺς καὶ ὡς Ὑπουργὸς τώρα νὰ ἔχω ἀντικειμενικότητα ἔναντι ὅλων. Προσωπικὴ φιλία σημαίνει διατήρησιν καὶ κοινωνικῆς σχέσεως καὶ συναναστροφῆς καὶ στεναὶ ἀτομικαὶ σχέσεις. Τοιαύτην φιλίαν δὲν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἔχω μὲ τὸν κ. Μακρῆν. Ἀντιθέτως μάλιστα μέσα εἰς τοὺς 9 μῆνας ποὺ ἤμην Γενικὸς Γραμματεὺς τὸ 1958 ἔλαβον χώραν αἱ γνωσταὶ ἀπεργίαι, ἡ μία κατόπιν τῆς ἄλλης. Κύριε Στεφανίδη, εἴπατε χθὲς εἰς τὴν ἀγόρευσίν σας καὶ ἐπεκαλέσθητε τὴν ἀντίφασιν καὶ τὸ καταγέλαστον τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Μακρῆ, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εἰς τὴν πρώτην σελίδα τοῦ «Ἐργατικοῦ Βήματος», εἶχε σχόλια ὑπὲρ ἐμοῦ ἐξ ἀφορμῆς τῆς καταθέσεως τῆς προτάσεως παραπομπῆς καὶ εἰς ἄλλην σελίδα εἶχε εἴδησιν εἰς τὴν ὁποίαν ἔλεγεν ἐναντίον μου.

§37Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Τὸ ἓν ἦτο εἴδησις, τὸ ἄλλο ἦτο μία ἐπιγραμματικὴ ἐντὸς πλαισίων ἔξαρσις τῆς λευκότητός σας.

§38Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι εἶναι φίλος μου;

§39Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ἐγὼ θὰ ἀποδείξω διὰ προσθέτων ἐπιχειρημάτων τοὺς δεσμούς σας.

§40Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐλπίζω νὰ τὸ τηρήσητε καὶ νὰ τὸ ἀποδείξητε, ὁπότε καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§41Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι γνωστὴ ἡ στάσις τοῦ κ. Μακρῆ ἀπέναντί σας. Ἀναγκάζετε ὅλους τοὺς αὐτοκινητιστὰς νὰ καταβάλλουν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν χωρὶς κανεὶς νὰ δικαιοῦται δεδομένου, ὅτι εἶναι γνωστόν, ὅτι αὐτοὶ δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Γ.Σ.Σ.Ε. Μὲ τὴν διάταξιν αὐτήν, ὅλοι αὐτοὶ ἀποκλείονται, ἔστω καὶ αὐτοῦ τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ποσοστοῦ, τὸ ὁποῖον δικαιοῦνται νὰ λάβουν. Καὶ τώρα εἴπατε, ὅτι εἶσθε ἀμερόληπτος ἔναντι ὅλων τῶν ἐργατῶν. Ὑπάρχει μία ἀθέμιτος συναλλαγὴ εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Πρωτεργάται τῆς συναλλαγῆς αὐτῆς εἶσθε σεῖς, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Κυβερνήσεως, καὶ ὁ κ. Μακρῆς, ὁ ὁποῖος ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ μόνον, διὰ νὰ ἀποκτήσῃ δικτατορικὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι τὸν μισοῦν, ἔφθασεν εἰς αὐτὸ τὸ κατάντημα.

§42Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Πρέπει νὰ δώσητε εἰς τὴν Βουλήν, τὰ στοιχεῖα τῆς συναλλαγῆς.

§43Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Σᾶς εἶπα ποῖα εἶναι τὰ στοιχεῖα τῆς συναλλαγῆς. Θὰ σᾶς ἀποκαταστήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ὡμολογήσατε ἤδη, ὅτι ἤρχισεν ἕν ἄλλο κλῖμα, ἐνῷ αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι καταπατῶνται. Ἐπίσης θὰ ἐνισχύσῃ τὴν πολιτικήν σας. Λιμοκτονοῦν οἱ ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἡμερομίσθια τῶν 50, 40 καὶ 20 δραχμῶν καὶ δὲν ἀκούεται φωνὴ διαμαρτυρίας ἐκ μέρους τῆς Γ.Σ.Ε.Ε.

§44Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐδιάβασεν ὁ κ. Στεφανίδης, τί εἶναι;

§45Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸ ὅτι ἔγραψε μίαν εἴδησιν, τὸ νομίζετε πόλεμον; Σεῖς θὰ ἠθέλατε ἴσως νὰ ἔχῃ ὄχι μίαν, ἀλλὰ ἑκατὸν ἐφημερίδας ὁ κ. Μακρῆς καὶ νὰ γράφῃ ἐναντίον σας, ἀλλὰ νὰ μὴ κινῆται. Πρόκειται περὶ μιᾶς πολιτικῆς, πρόκειται περὶ μιᾶς συμπαιγνίας εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων.

§46Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Διὰ νὰ ὑπάρχῃ ἡ συμπαιγνία καὶ ἡ συναλλαγὴ πρέπει νὰ δώσῃ ἔστω καὶ ἕνα στοιχεῖον, ποὺ νὰ τὸ μαρτυρεῖ. Νὰ εἰπῆτε ποῖον τὸ συμφέρον ἢ τὸ ὄφελος, τὸ ὁποῖον καρποῦμαι. Οἱ ρεφορμισταὶ διαφέρουν ὑμῶν κατὰ τὸ ὅτι, τὴν ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων ἐπιδιώκουν διὰ τῆς συζητήσεως καὶ τῆς συνεννοήσεως, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὑμᾶς, οἵτινες πρεσβεύετε, ὅτι πάντα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιλυθοῦν μὲ ἀγωνιστικάς, ὅπως λέτε, ἐκδηλώσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ εἰς τὰς ἀπόψεις σας καὶ τὰς θέσεις. Αἱ θέσεις αὐταὶ τῶν ρεφορμιστῶν, σημαίνουν συναλλαγήν;

§47Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Πέραν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ἐκτὸς τῆς δυνάμεως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ὑπάρχουν ἄλλαι 23 Ὁμοσπονδίαι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα διορισμοῦ ἐκπροσώπων των εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, κανένα δικαίωμα διορισμοῦ εἰς τὰ διαιτητικὰ δικαστήρια, κανένα δικαίωμα νὰ εἰσπράξουν.

§48Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ποῖαι εἶναι αὐταὶ αἱ Ὁμοσπονδίαι; Ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς δώσητε τὸν πίνακα;

§49Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὁμοσπονδία αὐτοκινήτων, Ὁμοσπονδία ὑπαλλήλων τῆς ΔΕΗ, Ἐκπαιδευτικῶν Λειτουργῶν, Ἠλεκτρισμοῦ, Ἐπιχειρήσεων Κοινῆς Ὠφελείας, συνταξιούχων Ι.Κ.Α.

§50Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Εἰς τὴν Δ.Ε.Η., νομίζω, δὲν ὑπάρχει Ὁμοσπονδία.

§51Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Αἱ δυναμικαὶ Ὁμοσπονδίαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὅλα τους τὰ μέλη ἐγγεγραμμένα εἰς τοὺς Συνδέσμους, ἀποκλείονται ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆν. Ἔχουν ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμὸν οἱ Ἐμποροϋπάλληλοι, ἔχουν τὸν Πρόεδρόν τους μέσα εἰς τὴν Ἀθήνα καὶ εἰς τὸ Ἐπικουρικόν των Ταμεῖον δὲν θὰ τοὺς ἐπιτρέψητε νὰ στείλουν τὸν ἀντιπρόσωπόν τους, ἀλλὰ θὰ διορίσητε ἐκεῖνον ποὺ θέλει ὁ κ. Μακρῆς.

§52Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Νὰ μοῦ εἰπῆτε τὰ περὶ συναλλαγῆς.

§53Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Μοῦ ἐζητήσατε τὸν πίνακα καὶ τὸν καταθέτω, διὰ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικά.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΙ

ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ ΤΗΣ Γ.Σ.Ε.Ε.

§54Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Αὔριον, θὰ σᾶς ἀπαντήσω ἐπ’ αὐτοῦ.

§55Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Σειρὰ Ὁμοσπονδιῶν, ἀνερχομένων εἰς 23, εὑρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Θέλετε νὰ δεχθῶμεν, ὅτι ἀπὸ αὐτὲς ὡρισμένες δὲν εἶναι κανονικὲς Ὁμοσπονδίες; Ἀλλὰ καὶ ὡρισμένες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. δὲν εἶναι κανονικές. Ἑπομένως, ὁ κ. Μακρῆς ἕνα ποσοστὸν ὀργανώσεων ἔχει καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ αὐτὰ τὰ προνόμια, τὰ ὁποῖα τοῦ τὰ κάνετε πλουσιώτερα —αὐτὸς ρυθμίζει θέματα Ἐργατικῆς Ἑστίας καὶ Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν— δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ σταθῇ εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε., διότι δὲν ἀγαπᾶται ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Ἡ εἰσφορὰ τῶν ἐργαζομένων, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὰ καταστατικά, δὲν ὑπάρχει διὰ τὸν κ. Μακρῆν. Σεῖς τὰ παρέχετε αὐτὰ τὰ προνόμια λόγῳ τῆς συναλλαγῆς, διότι εὑρίσκεσθε εἰς αὐτὴν τὴν δύσκολον θέσιν καὶ θέλετε νὰ ἔχετε ὑποστήριξιν ἀπὸ ὅλας τὰς κατευθύνσεις. Ἑπομένως, πρέπει νὰ ἀποκαλυφθῇ ὅτι γίνεται μία συναλλαγὴ καὶ τίποτε περισσότερον.

§56Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας μίαν ἐγκύκλιον τὴν ὁποίαν ἐκυκλοφόρησαν ὅλα τὰ ἐργατικὰ κέντρα καὶ αἱ ὀργανώσεις τῆς Συνομοσπονδίας. Εἶναι αὐτὴ μὲ τὰς αὐτουσίας ὑπογραφάς. Πρόκειται περὶ τῶν ἐκπροσώπων 31 ἐργατικῶν κέντρων οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν διοίκησιν τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ ἄλλων 19 ἐκπροσώπων ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν ἐποπτικὴν ἐπιτροπήν. Ἐν συνόλῳ 50 ὀργανώσεις δευτέρου βαθμοῦ, δηλαδή, ἑνώσεις σωματείων καὶ ὄχι σωματεῖα. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑπογράψει καὶ ἔχουν ἀποδεχθῆ ἕνα κείμενον, δὲν εἶναι ἐκπρόσωποι τῶν ἐργατῶν καὶ ὁ κ. Μακρῆς τοὺς ἔχει ὑποκλέψει τὴν ὑπογραφήν; (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μητακίδης).

§57Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Οἱ ζωντανὲς δυνάμεις τῶν ἐργαζομένων καὶ ὄχι οἱ νεκρὲς σφραγῖδες, ἀντιτίθενται. Καὶ ἠμπορεῖ νὰ συγκεντρώσετε σφραγῖδες, ἀλλὰ δὲν θὰ συγκεντρώσετε τὴν θέλησιν τῶν ἐργαζομένων. Οἱ τραπεζιτικοὶ ἀντιτίθενται, ἡ Ὁμοσπονδία Ἠλεκτρισμοῦ ἀντιτίθεται, οἱ τυπογράφοι, οἱ ἐργάται ἀντιτίθενται καὶ γενικὰ ὅλαι αἱ ὀργανώσεις αἱ ὁποῖαι ἔχουν πραγματικὴν συνδικαλιστικὴν δύναμιν καὶ εἶναι ὀργανώσεις ζωντανές. Ἔχετε τὴν σφραγῖδα τοῦ Λικιαρδόπουλου. Αὐτὸς ρυθμίζει τὰ θέματα τῶν οἰκοδόμων; Ὁ Λικιαρδόπουλος δὲν ἐκπροσωπεῖ τοὺς οἰκοδόμους. Ἑπομένως ὅλες οἱ ζωντανὲς ὀργανώσεις δὲν ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ τὰς σφραγῖδας τὰς ὁποίας συνεκεντρώσατε.

§58Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὅσες ὀργανώσεις ἀναφέρετε σεῖς εἶναι ἐκπροσωπευτικαὶ καὶ ὅλες οἱ ἄλλες δὲν ἐκπροσωποῦν τίποτε; Πῶς ὅμως μετρᾶται ποῖαι εἶναι οἱ ζωντανὲς δυνάμεις; Μὲ τοὺς οἰκοδόμους ἀρχίσατε ἀπὸ 6.000 τὸ 1961 εἰς τὸ «Ἀκροπὸλ» καὶ κατελήξατε εἰς τοὺς 400 τὸ 1962 εἰς τὸ θέατρον «Σαμαρτζῆ». Ἐὰν θέλετε νὰ τὶς μετρήσωμεν καὶ ἔτσι τὶς ζωντανὲς δυνάμεις.

§59Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὁσάκις ἐφέτος ἔγιναν ἀπεργίες τῶν οἰκοδόμων, δὲν κινήθηκε κανένα γιαπί, παρὰ τὴν τακτικὴν τοῦ Λικιαρδόπουλου.

§60Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ συγκέντρωσις κατέληξε εἰς 400 οἰκοδόμους.

§61Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἔχετε τὴν σφραγῖδα τοῦ Λικιαρδόπουλου, δὲν ἔχετε τὴν σφραγῖδα τῶν οἰκοδόμων, ἔχετε τὴν σφραγῖδα ἄλλων ὀργανώσεων, δὲν ἔχετε ὅμως τοὺς ἴδιους τοὺς ἐργαζομένους καὶ σᾶς εἶπα ὅτι οἱ ζωντανὲς δυνάμεις ἀντιτίθενται.

§62Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ποιὸς τὶς ἔχει αὐτὲς τὶς δυνάμεις καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστοποιήσῃ ὅτι τὶς ἔχει; Ἐὰν δὲν τὶς ἔχῃ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀνὰ τριετίαν ἀναβαπτίζεται εἰς συνέδριον καὶ ἀναδεικνύεται ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος ποῖος τὶς ἔχει; Τὶς ἔχουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι λέγουν ἁπλῶς ὅτι τὶς ἔχουν; Ἐὰν αὐτὸ πιστεύετε, ὅτι εἶναι λογικόν, τότε μάλιστα νὰ τὸ ἰσχυρίζεσθε.

§63Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸν συνδικαλισμὸν τὸν ἔχετε παραλύσει, ἔχει διαλυθῆ. Φυσικά, μὲ τὴν διάλυσιν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἐφέρατε, θὰ φθάσῃ νὰ γίνεται ὁ συνδικαλισμὸς μὲ τὶς σφραγῖδες. Ἀλλὰ οἱ ἐργαζόμενοι θὰ εὕρουν τὸ δίκηο τους καὶ δὲν πρόκειται νὰ ὑποταχθοῦν μὲ τὰ γενναῖα προνόμια ποὺ δίδετε εἰς τὸν κ. Μακρῆν, εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Διότι ἐὰν δίδετε τὰ προνόμια αὐτά, τὰ δίδετε διὰ νὰ ἐξυπηρετηθῇ εἰς μίαν δύσκολον στιγμὴν ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ τὸ πρόσχημα ὅτι καταργεῖ τὸ ἄρθρον 20 διατηρεῖ ὅμως τὸ δικαίωμα τῆς παραπομπῆς εἰς ὑποχρεωτικὴν διαιτησίαν πάσης συλλογικῆς διαφορᾶς. Ἐὰν δηλαδὴ ἔλθουν εἰς διαπραγματεύσεις οἱ ἐργάται καὶ ὁ ἐργοδότης καὶ δὲν συμφωνήσουν καὶ θελήσουν νὰ κάμουν ἀπεργίαν οἱ ἐργαζόμενοι, ὁ κ. Ὑπουργὸς διατηρεῖ τὸ δικαίωμα νὰ εἴπῃ, ὅτι παραπέμπει τὴν ὑπόθεσιν εἰς διαιτητικὸν δικαστήριον καὶ ἐπὶ 45 ἡμέρας δὲν δικαιοῦσθε νὰ ἀπεργήσετε καὶ κατὰ συνέπειαν καταλύει τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, συνταγματικῶς κατωχυρωμένον, ὅσον καὶ ἂν εἰς τὸ σύγγραμμά του ὁ συνάδελφός του κ. Κασιμάτης γράφει ὅτι τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταργήσῃ νόμος. Ἔμμεσα καταργεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας. Διατηρεῖ ἐπίσης τὸ δικαίωμα παραπομπῆς εἰς τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον ὁποιασδήποτε συλλογικῆς διαφορᾶς, τὴν ὁποίαν ἔκρινον τὰ πρωτοβάθμια διαιτητικὰ δικαστήρια, πρὸς κατάργησιν συμπλήρωσιν, τροποποίησιν, ἐφ’ ὅσον δι’ αὐτῶν κατὰ τὴν γνώμην του, παραβλάπτεται τὸ γενικώτερον συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ἢ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας, ἐκτιμωμένου ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἑκάστοτε ἀκολουθουμένης κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ γνωρίζετε τί συμβαίνει. Ἐνῷ μὲ τὸν προηγούμενον νόμον ὑπῆρχεν ἡ εὐχέρεια νὰ ἀποκτοῦν αὔξησιν 3% οἱ ἐργαζόμενοι, διότι δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ ἀνατρέψῃ τὸ κάτω τοῦ 3% ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ καὶ τῆς Ἐργασίας, τώρα εἶναι ἐλευθέρα ἡ Κυβέρνησις καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ 3% νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἀνατρέψῃ. Οὔτε ἐδῶ ὑπάρχει κατοχύρωσις. Ἐπομένως, πηγαίνομεν εἰς σύστημα ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, ὡς ἰσχυρίζετε ἡ Κυβέρνησις καὶ ὡς εἶπον οἱ εἰσηγηταὶ τῆς πλειοψηφίας, ἢ χειροτερεύει ὁ θεσμός; Διατηρεῖ τὸ δικαίωμα παρατάσεως καταγγελλομένων συλλογικῶν συμβάσεων. Ἐὰν ἀνετράπησαν οἱ ὅροι, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐστηρίχθη μία συλλογικὴ σύμβασις καὶ καταγγείλουν τὴν σύμβασιν αὐτὴν οἱ ἐργαζόμενοι, ἢ ἔληξεν ὁ χρόνος τῆς συμβάσεως, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀδιαφορεῖ ἐὰν ἀνετράπησαν ἢ ὄχι οἱ ὅροι καὶ διατηρεῖ τὸ δικαίωμα παρατάσεως. Ἄρα καθήλωσις τῶν ἀποδοχῶν. Ἐὰν ἔχῃ ὑπογραφῆ μία συλλογικὴ σύμβασις διὰ μίαν διετίαν καὶ ἐντὸς τῆς διετίας ἀνετράπησαν οἱ ὅροι, παρατείνει ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν ἐπὶ ἕνα ἔτος, καθηλώνει τὰς ἀποδοχὰς καὶ αὐτὸ λέγεται ὅτι ἀποκαθίσταται σύστημα ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων, ἄρα ὑπάρχει διατίμησις ἐργασίας. Τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον καθίσταται ἐκτελεστικὸν ὄργανον τῆς Κυβερνήσεως, διότι θὰ ὑπῆρχον δύο ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ὁ ἕνας μετὰ ψήφου καὶ ὁ ἄλλος ἄνευ ψήφου, ὡς εἰσηγητής, ὁ ὁποῖος ὅμως θὰ ἔχῃ δικαίωμα νὰ μετέχῃ καὶ εἰς τὰς διασκέψεις καὶ νὰ καταχωρῆται ἡ γνώμη του εἰς τὰ πρακτικά, ἕνας ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, δύο τῶν ἐργοδοτῶν, ἕνας τοῦ κ. Μακρῆ ἤτοι ἐν ὅλῳ ἓξ καὶ θὰ ἀπομένῃ ὁ ἀνώτατος δικαστικός, τὸ κάλυμμα τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ ἀποφασίζῃ ἐκτὸς τοῦ κλίματος τοῦ δικαστηρίου. Καὶ φυσικὰ καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἐργατικοῦ κέντρου ἢ τῆς ὁμοσπονδίας, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ μιᾶς κλαδικῆς ἢ τοπικῆς συλλογικῆς συμβάσεως. Θὰ ὑπάρχουν πέντε οἱ ὁποῖοι θὰ φροντίζουν τὴν ἐξασφάλισιν τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμουν ἄλλως οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ. Θὰ ὑπάρχουν οἱ ἐργοδόται οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀντίθεσιν συμφερόντων καὶ θὰ στηριζώμεθα εἰς τὸν Πρόεδρον, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς θὰ δικάζῃ ἐκτὸς κλίματος. Ἐπομένως, ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὸν ἔλεγχον τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων τὴν διατίμησιν τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἐξησφαλισμένην κατὰ καλύτερον τρόπον καὶ μετατοπίζει καὶ τὴν πολιτικὴν εὐθύνην. Καὶ ὅπως εἶπα προηγουμένως, ἐπειδὴ φοβεῖται ἐὰν ὑπάρχῃ καὶ ἕνας ἐκπρόσωπος τῶν ἐργαζομένων, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ φέρῃ γνησίαν φωνὴν τῶν ἐργαζομένων, δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἐκπροσωποῦνται εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον οἱ ἐργαζόμενοι, ἀλλὰ μόνον μέσῳ Μακρῆ ἢ μέσῳ Ὁμοσπονδίας ἢ μέσῳ Ἐργατικοῦ Κέντρου. Ἐὰν δηλαδὴ οἱ ὑπάλληλοι τῆς ΔΕΗ θελήσουν νὰ ὑπογράψουν μίαν συλλογικὴν σύμβασιν θὰ στηριχθοῦν μόνον εἰς τὸν Πρόεδρον διότι ἔχουν μίαν διαμάχην μὲ τὸν κ. Μακρῆν, ὁ ἐκπρόσωπος αὐτοῦ θὰ ρυθμίζῃ τὰ θέματα καὶ δὲν θὰ ἔχουν κανένα ἐκπρόσωπον οἱ ἴδιοι, δὲν δικαιοῦνται νὰ ἔχουν ἐκπρόσωπον. Ἐπομένως, θὰ εἶναι εἰς τὴν καλὴν θέλησιν τοῦ Προέδρου. Αὐτό, ὁ κ. Ὑπουργός, τὸ παρουσιάζει ὡς πρόοδον, ὡς σύστημα ἐλευθέρων συλλογικῶν διαπραγματεύσεων, ὅτι ἐν πάσῃ περιπτώσει προσαρμόζεται πρὸς τὴν 98ην διεθνῆ σύμβασιν περὶ συλλογικῶν διαπραγματεύσεων καὶ οἱ κ.κ. εἰσηγηταὶ τῆς πλειοψηφίας καὶ δὲν ἐκπλήσσομαι διὰ τὸν κ. Κατσιάμπαν, ἀλλὰ διὰ τὸν κ. Τριανταφύλλου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰδικὸς εἰς τὰ θέματα αὐτὰ καὶ εἶπεν, ὅτι ὑπάρχει πρόοδος ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων. Ἡ συμμετοχὴ ὅμως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον εἶναι τελείως ἀντίθετος καὶ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζῃ ὁ κ. Τριανταφύλλου ἰδιαίτερα πρὸς ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν διεθνῆ σύμβασιν, διότι ἡ Κυβέρνησις ὑποχρεοῦται νὰ ἐνθαρρύνῃ συνεχῶς πρὸς τὰς ἐλευθέρας διαπραγματεύσεις τοὺς ἐργαζομένους. Τί εἴδους ἐνθάρρυνσις εἶναι αὐτὴ ὅταν οἱ ἐργαζόμενοι κἂν δὲν ἐκπροσωποῦνται εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον καὶ ἀποκλείωνται τούτου; Ἕνα ἄλλο, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον καταργεῖ τὰ 6 δευτεροβάθμια διαιτητικὰ δικαστήρια. Ὑπῆρχεν ἕνα δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον εἰς κάθε Ἐφετεῖον καὶ ἕνα εἰς τὸν Πειραιᾶ, τώρα καταργοῦνται, διότι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξασφαλισθῇ ὁ ἔλεγχος, γίνεται ἕνα καὶ ἐγκαθίσταται ἐντὸς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἔχει μόνον σφραγῖδα χωριστήν. Ἀπὸ ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας θὰ ὑπάρχῃ ἡ γραμματεία αὐτοῦ τοῦ δικαστηρίου, τὰ πάντα εἰς τὰ χέρια τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας. Καὶ ὅταν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας διὰ τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου θὰ θέλῃ νὰ ἀσκήσῃ τὴν ἄλφα ἢ τὴν βῆτα πολιτικήν, θὰ τοῦ εἶναι εὐκολώτατον καὶ νὰ τὴν ἀσκήσῃ, ἂς παρουσιασθοῦν οἱ κ. ὑπάλληλοί του νὰ ἐκφέρουν ἀντίθετον γνώμην. Ποῖος θὰ τὸ κάνῃ αὐτό; Καὶ ὁ ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ θὰ ἀκολουθῇ τὴν πολιτικήν του. Ἡ Κυβέρνησις προτοῦ ἐκδώσῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου θὰ ἔχῃ ἐκδώσει τὴν ἀπόφασίν της. Δὲν ὑπάρχουν ἑπομένως συλλογικαὶ διαπραγματεύσεις, ὑπάρχουν ἀποφάσεις ἐκ τῶν προτέρων εἰλημμέναι τῆς Κυβερνήσεως. Τὰ δευτεροβάθμια διαιτητικὰ δικαστήρια συγκεντροῦνται καὶ ἐγκαθίστανται εἰς τὰς Ἀθήνας. Καὶ ἐρωτᾶται πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφανθοῦν διὰ τὴν Θεσσαλονίκην π.χ. ἢ διὰ τὰς ἄλλας πόλεις, χωρὶς νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ ζήσουν τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν καὶ τῆς ἐπιχειρήσεως καὶ τῆς πόλεως καὶ προπάντων τῶν ἐργαζομένων. Ἐὰν οἱ ἐνδιαφερόμενοι ζητήσουν πραγματογνωμοσύνην θὰ ἐπιβαρυνθοῦν μὲ ἔξοδα ἐκτὸς ἐὰν τὴν διατάξῃ ὁ Πρόεδρος. Διὰ τῆς διαδικασίας αὐτῆς δὲν θὰ γίνωνται πραγματογνωμοσῦναι ποὺ ἦτο μία διέξοδος. Αἱ ἀποφάσεις τοῦ ἀνωτάτου διαιτητικοῦ δικαστηρίου θὰ τίθενται ἐν ἰσχύϊ μετὰ τὴν ἔκδοσίν των καὶ τὴν δημοσίευσίν των ἐνῷ ὑπὸ τὸ προηγούμενον καθεστὼς ἴσχυον τὰ ἀποτελέσματα τῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἀνεξαρτήτως τοῦ πότε ἐξεδόθη καὶ ἐδημοσιεύθη ἡ ἀπόφασις ἐφ’ ὅσον εἶχον παρέλθει αἱ προθεσμίαι τοῦ νόμου. Ὑπῆρχε, δηλαδή, μία ἀσφαλιστικὴ δικλεὶς διὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἰσχύος τῶν ἀποφάσεων τοῦ ἀνωτάτου διαιτητικοῦ δικαστηρίου, ἡ ὁποία τώρα καταργεῖται. Δηλαδὴ καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ γίνεται χειροτέρα ἡ νομοθεσία. Ἐξ ὅλων αὐτῶν καταφαίνεται, ὅτι διατηρεῖται τὸ σύστημα διατιμήσεως ἐργασίας καὶ τῇ ἐπεμβάσει τῆς διοικήσεως κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὴν διεθνῆ σύμβασιν 98 περὶ συλλογικῶν διαπραγματεύσεων. Ἡ νομοθεσία ἔπρεπε νὰ προσαρμοσθῇ εἰς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις 87 καὶ 98 αἱ ὁποῖαι ἔχουν γίνει νόμοι τοῦ Κράτους. Διὰ τῶν θεσπιζομένων διατάξεων παραβιάζονται αἱ διεθνεῖς συμβάσεις καὶ βεβαίως οἱ ἐργαζόμενοι θὰ τὰ καταγγείλουν διεθνῶς αὐτὰ ὅλα. Πρέπει νὰ λειτουργήσῃ ἐλευθέρως ὁ θεσμὸς τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Ὑπάρχει ἀνάγκη δικαιοτέρας κατανομῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὸ σύστημα τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας γίνεται χειρότερον. Ὅσα καὶ ἐὰν γίνωνται μὲ τὸν κ. Μακρῆν δὲν θὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὴν ὀργὴν τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ καὶ τὴν καθηλωμένην ἀποδοχήν, τὴν ὁποίαν σεῖς ἐπιχειρεῖτε. Πέραν τοῦ θέματος τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων τὸ 2 κεφάλαιον ἀναφέρεται εἰς τὰ θέματα τῆς σωματειακῆς νομοθεσίας. Διὰ τῶν ἄρθρων 8–14 ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται ὅτι προσαρμόζει τὴν σωματειακὴν νομοθεσίαν πρὸς τὴν ἐθνικὴν σύμβασιν περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι καταργεῖ νεκρὰς διατάξεις αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε ἐφηρμόσθησαν. Αἱ ἐπιδιώξεις ὑπὸ τῶν νομαρχῶν δὲν στηρίζονται εἰς τὰ καταργούμενα ἄρθρα διότι ὅσαι ὑποθέσεις ἐπῆγαν εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ὅλαι αἱ πράξεις τῶν νομαρχῶν ἠκυρώθησαν. Ἀντιθέτως, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀφήνει διατάξεις αἱ ὁποῖαι πράγματι καταλύουν τὸ καθεστὼς τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Τὰ καταργούμενα ὡς ἀνωτέρω ἄρθρα ὑπῆρξαν ἐντελῶς τυπικὰ καὶ νεκρὰ καὶ οὐδέποτε ἔγινε ἐφαρμογή των. Συνεπῶς ἡ κατάργησίς των δὲν προσθέτει τίποτε τὸ νέον καὶ οὔτε διὰ τῆς καταργήσεώς των «παρέχεται τὸ δικαίωμα τῶν συνδικαλισμένων νὰ ὀργανώνωνται ἐλευθέρως καὶ ἄνευ παρεμβάσεώς τινος τοῦ Κράτους», ὅπως ἀναφέρεται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου. Ἡ ἐπέμβασις τοῦ Κράτους καὶ ἡ στέρησις τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν τῶν μισθωτῶν συνεχίζεται διὰ τῆς ἰσχύος σειρᾶς νόμων καὶ ψηφισμάτων, μερικὰ τῶν ὁποίων εἶναι: α) Οἱ νόμοι 1984 καὶ 1986 τοῦ 1939 τῆς δικτατορίας τῆς 4ης Αὐγούστου, διὰ τῶν ὁποίων, ἐπιστρατεύονται οἱ ἀπεργοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἐργάται. β) Ὁ ἐπίσης ἐπὶ δικτατορίας νόμος 1985, βάσει τοῦ ὁποίου διοικητικαὶ ἀρχαὶ διατάσσουν τὴν ἀπόλυσιν ἐργαζομένων εἰς ἐπιχειρήσεις Κοινῆς Ὠφελείας. γ) Ὁ νόμος 516)1948 «περὶ ἐλέγχου νομιμοφροσύνης κλπ.» διὰ τοῦ ὁποίου ἀπολύονται τῆς ἐργασίας των συνδικαλιστικὰ στελέχη, διὰ τὴν συνδικαλιστικήν των δρᾶσιν καὶ τὰ πολιτικά των φρονήματα. δ) Ὁ νόμος 509)1947 διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἡ διάλυσις ἐπαγγελματικῶν σωματείων. ε) Ὁ νόμος 512)1948, ὁ ὁποῖος παρέχει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ διατάσσῃ τὴν ἀπόλυσιν, οἱουδήποτε ἐργαζομένου εἰς ἐπιχειρήσεις Κοινῆς Ὠφελείας καὶ «διὰ λόγους ἀσφαλείας». στ) Τὸ Γʹ Ψήφισμα)1946, διὰ τοῦ ὁποίου (ἄρθρον 7) τιμωρεῖται μὲ εἱρκτὴν ἢ μὲ φυλάκισιν τοὐλάχιστον 6 μηνῶν πᾶς ὅστις θεωρεῖται ὑπεύθυνος δι’ ἀπροειδοποίητον παῦσιν τῆς ἐργασίας. ζ) Τὸ Θʹ Ψήφισμα)1946 περὶ ἀπολύσεων προσωπικοῦ δημοσίων ὑπηρεσιῶν, διὰ τὰ πολιτικά των φρονήματα καὶ στερήσεώς των, ἐφ’ ὅρου ζωῆς, τοῦ δικαιώματος προσλήψεως εἰς οἱανδήποτε δημοσίαν δημοτικὴν ἢ κοινοτικὴν ὑπηρεσίαν. η) Ὁ νόμος 1024)1949 κατὰ τὸν ὁποῖον ἀφαιρεῖται ἡ ἄδεια ἀσκήσεως ἐπαγγέλματος, ἀπὸ τοὺς ἀναπτύσσοντας συνδικαλιστικὴν δραστηριότητα, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐχαρακτηρίζοντο ἐκ μέρους τῆς Ἀστυνομίας ὡς «μὴ νομιμόφρονες». θ) Οἱ νόμοι 2348 καὶ 2519 τοῦ 1953, περὶ καπνεργατῶν διὰ τῶν ὁποίων ἡ ἀνάληψις ἐργασίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν γνώμην καὶ τὴν θέλησιν τῶν Ἀστυνομικῶν ἀρχῶν. Διὰ νὰ ἐργασθῇ κανεὶς ἀπαιτεῖται ἀπόφασις ἐπιτροπῆς τῆς ὁποίας προΐσταται ὁ διοικητὴς ἀσφαλείας. Τὰ συνδικαλιστικὰ στελέχη δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὕρουν ἐργασίαν. Ἡ ἐργασία ἄλλως τῶν καπνεργατῶν ἀρχίζει τὴν Δευτέραν καὶ τελειώνει τὸ Σάββατον. Ὑπάρχει δηλαδὴ ἕνα καθεστὼς τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει γνωρίσει καμμία χώρα οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ καθεστὼς τοῦ Φράγκο. Δηλαδή, διὰ νὰ τοποθετηθοῦν, πρέπει νὰ ἀποφανθῇ ὁ διοικητής. Καὶ ἀφοῦ τοποθετοῦνται, ὕστερα ἀπὸ ἓξ ἡμέρας ἀπολύονται. Αὐτὲς τὶς διατάξεις δὲν τὶς καταργεῖ, αὐτὲς τὶς διατάξεις, οἱ ὁποῖες καταργοῦν τὰ πάντα, συνδικαλιστικὴν ἐλευθερίαν κλπ. ὁ κύριος Ὑπουργὸς τὶς διατηρεῖ. Ὑπάρχουν ἐπίσης οἱ νόμοι 392)47 καὶ 687)48 περὶ μέτρων ἀσφαλείας, διὰ τῶν ὁποίων παρέχεται τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων. Ὑπάρχει ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ νόμου 2963) 54, διὰ τοῦ ὁποίου ἀποκλείονται τοῦ δικαιώματος ἀποκτήσεως ἐργατικῆς κατοικίας ὅσοι θεωροῦνται ὡς ὕποπτοι κοινωνικῶν φρονημάτων, καίτοι ὑπόκεινται εἰς κρατήσεις ὑπὲρ τοῦ ὀργανισμοῦ ἐργατικῆς κατοικίας. Οἱ πάντες πληρώνουν. Ὅταν σὲ κληρώσουν διὰ νὰ πάρῃς τὴν ἐργατικὴν κατοικίαν, πρέπει νὰ πάρῃς πιστοποιητικὸν ἀπὸ τὴν Ἀσφάλειαν. Ξέρομεν πῶς δίδονται αὐταὶ αἱ ἄδειαι. Ἐξαρτᾶται ἂν θὰ πάρῃς τὸ σπιτάκι σου νὰ βάλῃς τὰ παιδάκια σου μέσα ἀπὸ τὴν διάθεσιν τοῦ κάθε χωροφύλακος. Ὑπάρχει τὸ ἄρθρον 17 τοῦ νόμου περὶ ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων εἰς τὰ Κ.Τ.Ε.Λ. Μὲ αὐτὸ δὲν ἔμεινε συνδικαλιστὴς εἰς τὴν θέσιν του. Μὲ αὐτὸν τὸν νόμον μέσα εἰς τὸ 1962, τὸν Σεπτέμβριον ἀπελύθησαν οἱ: 1) Παπασταφίδας Βασίλειος. Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Εἰσπρακτόρων, ἐνεργὸν μέλος τῆς Ἑνώσεως ἀπὸ τὸ 1953 καὶ τέως ὀργανωτικὸς γραμματεὺς τῆς Ὁμοσπονδίας Ὑπαλληλικοῦ Προσωπικοῦ Αὐτοκινήτων Ἑλλάδος (Ο.Υ.Π.Α.Ε.). 2) Μουζακίτης Γεώργιος. Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Εἰσπρακτόρων, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1953. 3) Εὐαγγελᾶτος Δημήτριος. Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἑνώσεως Εἰσπρακτόρων, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1958. 4) Νικολινάκος Ἰωάννης. Ταμίας τῆς Ἑνώσεως Εἰσπρακτόρων, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1956. 5) Τρικαλίτης Στέλιος. Σύμβουλος τῆς Ἑνώσεως, τέως Γεν. Γραμματεὺς καὶ ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ 1955. 6) Χριστολιάκος Ἰωάννης. Σύμβουλος τῆς Ἑνώσεως, τέως Γεν. Γραμματεύς, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1955. 7) Κουμπούρης Φίλιππος, Σύμβουλος τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1955. 8) Κούκιος Γεώργιος. Σύμβουλος τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1960. 9) Κακλαμᾶνος Κωνσταντῖνος. Γραμματεὺς τῆς ἐξελεγκτικῆς ἐπιτροπῆς τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1953. 10) Ροβάτσος Γεώργιος. Μέλος τῆς Ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἑνώσεως, τέως Γεν. Γραμματεὺς τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1957. 11) Βαγγελᾶτος Γεώργιος. Μέλος τῆς Ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1960. 12) Βαξάλης Κωνσταντῖνος. Τέως Γεν. Γραμματεὺς τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1956. 13) Κουλούρης Κωνσταντῖνος. Τέως Γεν. Γραμματεὺς τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1955. 14) Κωσσωτάκης Φρατζέσκος. Τέως μέλος τῆς Ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1960. 15) Βαρλαβέζης Δημήτριος. Τέως Διοικητικὸς Σύμβουλος τῆς Ἑνώσεως, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1960. 16) Καλογερίνης Γεώργιος. Τέως μέλος τῆς Ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1960. 17) Μεταξωτὸς Γεώργιος. Τέως Διοικητικὸς Σύμβουλος, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1953. 18) Πολυμενέας Θεόδωρος. Τέως μέλος τῆς Ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1955. 19) Λουκᾶς Εὐάγγελος. Τέως Διοικητικὸς Σύμβουλος, ἐνεργὸν μέλος ἀπὸ τὸ ἔτος 1953. Καὶ τὰ δραστήρια στελέχη, Μαρδάκης Στέφανος, Κωσταράκος Κωνσταντῖνος, Μπαροῦχος Ἀνδρέας, Χρονόπουλος Ἄγγελος, Τσουκᾶτος Παναγιώτης, Παγγαλίδης Παναγιώτης, Πυρομάλλης Ἰωάννης, Πυρομάλλης Τζαννέτος, Σπυράκης Νικόλαος. Οὗτοι ἀπελύθησαν μὲ τὴν ἀπαράδεκτον κατηγορίαν τὴν «ἀντεθνικῆς δράσεως, εἰς τὸν κύκλον τῆς ἐργασίας των». Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω οὐδεμία ἀμφιβολία γεννᾶται ὅτι τὸ ἄρθρον 17 περὶ ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων εἰς τὰ ΚΤΕΛ καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Α.Ν. 516)48, ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν διάλυσιν τῶν συνδικαλιστικῶν μας ὀργανώσεων καὶ ἐπὶ πλέον τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν ἀνεπιθυμήτων πρὸς τοὺς ἐργοδότας μισθωτῶν. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ τῆς διοικήσεως τοῦ 5ου ΚΤΕΛ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα 47 οἰκογένειαι ἀριθμοῦσαι 150 μέλη καὶ πλέον νὰ καταδικασθοῦν εἰς τὴν στέρησιν καὶ τὴν πεῖναν. Ἐπὶ πλέον δέ, στρέφεται καὶ ἐναντίον τοῦ σωματείου, τὸ ὁποῖον ἀπεκεφάλισε καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐπιδιώκει νὰ τρομοκρατήσῃ τοὺς εἰσπράκτορας ὥστε νὰ ἀπομακρυνθοῦν τῆς ἐπαγγελματικῆς των ὀργανώσεως. Αὐτὰ ὅλα συμβαίνουν εἰς τὸν Πειραιᾶ. Δὲν ἔμεινε κανεὶς συνδικαλιστὴς μὲ τὸ πρόσχημα ἐντάξεως εἰς τὰ ΚΤΕΛ. Διότι τὸ ἄρθρον 17, τὸ ὁποῖον ἀνέφερα προηγουμένως, προβλέπει, ὅτι διὰ νὰ ἐνταχθῇς εἰς τὸ ΚΤΕΛ πρέπει νὰ ἔχῃς πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Μὰ ὑπάρχει συνδικαλιστής, ἔστω καὶ συντηρητικός, ποὺ νὰ ἔχῃ ἀναπτύξει κἄποιαν δρᾶσιν καὶ ἡ ἀσφάλεια νὰ τοῦ ἔχῃ δώσει πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων; Ἂν ἦσαν ὁδηγοὶ ἠμποροῦσε νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι ὑπάρχει κἄποιος λόγος διότι μεθᾶνε κλπ. Ἀλλὰ εἶναι εἰσπράκτορες, δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ δουλέψουν ὡς εἰσπράκτορες. Καὶ αὐτὸ λέγεται Δημοκρατία καὶ ἡ Κυβέρνησις Δημοκρατική. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἔχομεν καταγγείλει εἰς ὅλας τὰς ὀργανώσεις καὶ ἔχουν ἔλθει ἀπαντήσεις ἀπὸ ὅλα τὰ συνδικᾶτα Ἀμερικῆς κλπ. Στυγνὸν ἀστυνομικὸν καθεστώς. Αὐτὸ εἶναι ἕνας ἐπιεικὴς χαρακτηρισμός. Ὅλοι οἱ νόμοι, τὰ ψηφίσματα καὶ αἱ ἄλλαι διατάξεις τὰς ὁποίας προηγουμένως ἀνέφερα καὶ τῶν ὁποίων τὴν κατάργησιν ἐζήτησα καταλύουν τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας καὶ εἶναι εὐθέως ἀντίθετοι πρὸς τὰς διατάξεις τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87 διεθνοῦς συμβάσεως «περὶ συνδικαλιστικῆς ἐλευθερίας καὶ συνδικαλιστικοῦ δικαιώματος», διότι τὸ ἄρθρ. 3 ὑπ’ ἀρ. 87 διεθνοῦς συμβάσεως λέγει: «Αἱ ὀργανώσεις ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν δικαιοῦνται καὶ ἐκπονοῦν τὰ καταστατικὰ καὶ τοὺς διοικητικοὺς αὐτῶν κανονισμούς, νὰ ἐκλέγουν ἐλευθέρως τοὺς ἀντιπροσώπους των, νὰ ὀργανώνουν τὰ τῆς διαχειρίσεως καὶ δράσεως αὐτῶν καὶ νὰ καταστρώνουν τὸ πρόγραμμα τῶν ἐνεργειῶν των». Αἱ δημόσιαι ἀρχαὶ δέον ὅπως ἀπέχουν πάσης ἐπεμβάσεως δυναμένης νὰ περιορίσῃ τὸ δικαίωμα τοῦτο ἢ νὰ παρακωλύσῃ τὴν νόμιμον ἄσκησιν αὐτοῦ. Οὔτε νὰ εἰσπράξουν τὰς συνδρομὰς δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὰς ὀργανώσεις. Καὶ ἐκεῖ ἐμπόδια τοὺς παρουσιάζουν. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἡ § 2 ἐπίσης τοῦ ἄρθρου 8, τῆς 87 συμβάσεως, λέγει: «Ἡ ἐθνικὴ νομοθεσία δέον νὰ μὴ προσβάλῃ ἢ νὰ μὴ ἐφαρμόζηται κατὰ τρόπον προσβάλλονται τὰς ὑπὸ τῆς παρούσης συμβάσεως προβλεπομένας διασφαλίσεις». Ἡ ἐθνική μας νομοθεσία ἐξασφαλίζει αὐτὰς τὰς ἐγγυήσεις, ἢ τὰς προσβάλλει κατὰ τὸν χειρότερον τρόπον; Λέγει τὸ ἄρθρον 11 τῆς συμβάσεως: «Πᾶν μέλος τῆς διεθνοῦς ὀργανώσεως ἐργασίας διὰ τὸ ὁποῖον ἰσχύει ἡ παροῦσα σύμβασις ὑποχρεοῦται νὰ λαμβάνῃ πάντα τὰ ἀναγκαῖα καὶ κατάλληλα μέτρα δι’ ὧν νὰ ἐξασφαλίζεται εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ τοὺς ἐργοδότας ἡ ἐλευθέρα ἄσκησις τοῦ συνδικαλιστικοῦ δικαιώματος». Κυρωθείσης τῆς συμβάσεως αὐτῆς ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀπαλλάξῃ τὴν νομοθεσίαν μας ἀπὸ τὰς ἀντισυνδικαλιστικὰς διατάξεις καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας τὰς ὁποίας ἔχει καταλύσει. Κύριε Ὑπουργέ, πρέπει νὰ ἀφήσετε τὰ συνδικᾶτα νὰ ἀναπνεύσουν, νὰ λειτουργήσουν δημοκρατικὰ καὶ νὰ αὐτοδιοικηθοῦν. Πρέπει νὰ σταματήσητε τὰς ἐπεμβάσεις τῆς Ἀσφαλείας καὶ τῶν Νομαρχῶν. Πρέπει, ἀκόμη, νὰ προχωρήσετε εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν συνδικαλιστῶν. Κορυφαῖος συνδικαλιστής, ὁ ὁποῖος ἔδωσε πολλὰ εἰς τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα, ὁ Ἀντώνιος Ἀμπατιέλος, ἀπὸ τὸ 1945 βρίσκεται στὶς φυλακές. Ἔχουν διαμαρτυρηθῆ καὶ τὰ βρεταννικὰ συνδικᾶτα καὶ ὅμως κρατεῖται 17 χρόνια εἰς τὶς φυλακές. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι τέτοιοι συνδικαλιστές. Ἀνέφερα τὸ ὄνομα τοῦ Ἀμπατιέλου διότι ἦταν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος προΐστατο τῶν ναυτεργατικῶν ὀργανώσεων εἰς τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς καὶ συνειργάσθη μὲ τὰς συμμαχικὰς δυνάμεις. Συνελήφθη εἰς τὸ τέλος τοῦ 1945 ὄχι διὰ νὰ δικασθῇ, ἀλλὰ προληπτικῶς. Καὶ ὅταν ἐχειροτέρευσεν ἡ κατάστασις αὐτὴ ἡ προληπτικὴ σύλληψις τὸν ὡδήγησε εἰς τὰ δικαστήρια. Κατεδικάσθη διὰ τὴν συνδικαλιστικήν του δρᾶσιν, διότι τίποτε ἄλλο δὲν ὑπῆρχε, καὶ ἀπὸ τότε, 17 ὁλόκληρα χρόνια, ὁ Ἀντ. Ἀμπατιέλος βρίσκεται εἰς τὰ κάτεργα. Ἡ Κυβέρνησις πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ συναισθανθῇ ὅτι ἔχει εὐθύνας. Χρειάζεται νὰ ἀποκατασταθοῦν οἱ συνδικαλιστικὲς ἐλευθερίες καὶ κανεὶς δὲν πρέπει νὰ μείνῃ ἀσυγκίνητος εἰς αὐτὸ τὸ δρᾶμα τῶν χιλιάδων οἰκογενειῶν. Τοὐλάχιστον ἀνθρωπιστικὰ αἰσθήματα πρέπει νὰ ἐπικρατήσουν κάποτε. Δὲν πρόκειται νὰ ἐκταθῶ εἰς τὸ θέμα, ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ὁμιλῶ περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ νὰ μὴ ἀναφερθῶ εἰς ἕνα κορυφαῖον συνδικαλιστήν. Ἂν δὲν ἀφήσετε τὰ συνδικᾶτα νὰ ἀναπνεύσουν ἐλεύθερα, θὰ ἐξακολουθήσωμε νὰ δουλεύωμεν 8 ἑκατομμύρια Ἕλληνες καὶ νὰ πλουτίζουν τὰ οἰκονομικὰ συγκροτήματα. Καὶ πρέπει νὰ ξέρετε ὅτι ἔτσι ἡ χώρα μας δὲν θὰ κατορθώσῃ νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ μιζέρια. Καὶ δὲν θὰ τὸ κατορθώσῃ διότι, ὅταν ὑπάρχουν συνδικᾶτα, γίνεται ἀναγκαστικῶς δικαιοτέρα κατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, καὶ αὐτὴ ἡ δικαιοτέρα κατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος φέρνει πρόοδον. Ὅταν ὅμως δὲν ὑπάρχουν συνδικᾶτα ὅλος ὁ ἱδρῶτας τῶν ἐργαζομένων ἀποθησαυρίζεται ἀπὸ τοὺς ὀλίγους, ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ συγκροτήματα, καὶ ὑπάρχει καθυστέρησις. Δὲν εἶναι ἐδῶ οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἀφήνουν νὰ ἀναπνεύσουν τὰ συνδικᾶτα των. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπάρχει αὐτὸ τὸ δικτατορικὸν πνεῦμα, τὸ πνεῦμα τῆς ἀστυνομεύσεως, τῆς καταλύσεως τῶν πάντων καὶ κυρίως τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Καὶ ἐὰν δὲν ἀναπνεύσουν τὰ συνδικᾶτα, ὁ τόπος θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν μιζέρια. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἔκθεσις τῶν σοφῶν τοῦ Ν.Α.Τ.Ο., ἡ ὁποία ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Τὸ κατὰ κεφαλήν... (ἀναγιγνώσκει)....». Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι ὅτι γίνεται ἄνισος κατανομὴ καὶ αὐτοῦ τοῦ 40%. Συνεπῶς καταλαβαίνετε ποία ἐξαθλίωσις ὑπάρχει εἰς τοὺς ἐργάτας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζήσουν. Νὰ τὰ βασικὰ ἡμερομίσθια: 57 τῶν ἀνδρῶν, 44 γυναικῶν, 24 τῶν μαθητευομένων εἰς βιομηχανίας καὶ 22 εἰς τοὺς λοιποὺς κλάδους. Αὐτὰ τὰ παίρνουν διὰ 25 ἡμέρας καὶ πρέπει νὰ θρέψουν τὰς οἰκογενείας των 30 ἡμέρας. Νὰ διατὶ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἐξαθλίωσις. Ἐλησμόνησα, ὅτι στὸν παράδεισο τῆς χριστιανοσύνης εἶναι ἐπιβεβλημένος ὁ ἐξαγνισμὸς διὰ τῆς νηστείας, διότι θέλει ἀγγελάκια ἡ χριστιανοσύνη, ἐνῷ στὸν παράδεισο τὸν μωαμεθανικόν, ὅπου εἶναι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἰδιαιτέρως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἔχει πιλάφι, εἶναι κάπως καλύτερα, διότι ἔχει ἄλλες παροχές. Κύριοι, αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις τῶν ἐργαζομένων καὶ αὐτὲς εἶναι οἱ συνδικαλιστικὲς ἐλευθερίες καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται λόγος ὅτι προσαρμόζεται ἡ νομοθεσία μας πρὸς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 87 σύμβασιν περὶ ἐλευθερίας τοῦ συνδικαλισμοῦ. Κατὰ τὸ κεφάλαιον Γʹ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν, τὸ μισὸ ἡμερομίσθιο παραχωρεῖται εἰς τὸν Μακρῆν καὶ τὸ ὑπόλοιπον μένει εἰς τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν. Ἀπὸ αὐτὰ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας τὸ ⅕ θὰ τὸ διαχειρίζεται ὁ Ὑπουργὸς Ἐργασίας δι’ ἀποφάσεών του, χωρὶς νὰ δώσῃ σὲ κανένα λογαριασμό. Δηλαδὴ θὰ γίνεται διάβρωσις συνδικαλιστικῶν στελεχῶν μὲ χρήματα τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπράττῃ ἀπὸ τοὺς ἐργάτες. Παλαιότερα ἐγένετο χρῆσις αὐτοῦ τοῦ κονδυλίου. Ὑπάρχουν περιπτώσεις, ποὺ δὲν γνωρίζει κανεὶς ποῦ πηγαίνουν αὐτὰ τὰ χρήματα. Ἐδῶ βλέπω, ὅτι 646.000 δρχ. διετέθησαν δι’ ὡρισμένους σκοποὺς μέσῳ τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ κονδύλιον τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας ποὺ ἔχει σκοποὺς ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐργαζομένων, τὸ διαχειρίζεται ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅπως θέλει.

§64Β. ΕΥΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Μήπως πληρώνονται αὐτοί, ποὺ γράφουν ἔξω διὰ τὴν ἐργατικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως;

§65Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Πρέπει νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀνεξέλεγκτος διαχείρισις τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Πρέπει νὰ διατίθεται τὸ ποσὸν αὐτὸ διὰ τὸν σκοπὸν ποὺ συγκεντρώνεται, νὰ ὑπάρχῃ ἔλεγχος καὶ νὰ ὑπάρχῃ τιμία διαχείρισις. Ἔρχομαι εἰς τὸ κεφάλαιον δʹ τοῦ νομοσχεδίου. Διὰ τοῦ ἄρθρου 17 τροποποιεῖται ἡ παράγραφος 4 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν.Δ. 3789)57, οἱ παραβάται δηλαδὴ τῶν χρονικῶν ὁρίων ἐργασίας θὰ διώκωνται εἰς βαθμὸν πταίσματος. Τὸ θέμα αὐτὸ ἐνδιαφέρει πολὺ τοὺς ἐργαζομένους καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς ἐμποροϋπαλλήλους, τοὺς σερβιτόρους, τὰ παιδιὰ ποὺ ἐργάζονται σὲ μπακάλικα καὶ ἔχουν ἀναστατωθῆ. Διότι διὰ νὰ γίνῃ πλημμέλημα πρέπει νὰ συγκεντρωθοῦν πολλὰ πταίσματα. Ἔτσι ὁ ἐργοδότης θὰ παραβιάζῃ τὸ 8ωρον. Τὸ 8ωρον δὲν πρέπει νὰ παραβιάζεται ὄχι διότι δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ἐργαζόμενοι νὰ ἐργάζωνται πέραν αὐτοῦ, ἀλλὰ παραβιαζόμενον οἱ ἐργαδόται δὲν θὰ παίρνουν ἄλλους ὑπαλλήλους καὶ ἑπομένως θὰ ἐπιτείνεται τὸ θέμα τῆς ἀνεργίας. Νομίζομεν ὅτι ἡ ἰσχύουσα διάταξις δὲν πρέπει νὰ μεταβληθῇ. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸν 5ον κεφάλαιον. Τοῦτο ρυθμίζει ἀσφαλιστικὰ θέματα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνέλαβε τὴν δικτατορικὴν διοίκησιν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Τίποτε δὲν ὑπάρχει ποὺ νὰ μὴ ρυθμίζεται μὲ ἀπόφασιν ἢ διάταγμα. Οἱ ἠσφαλισμένοι ἀποξενώνονται ἀπὸ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς τους ὀργανισμούς. Δὲν θὰ ἐφαρμόζωνται τὰ καταστατικά, θὰ ὑπάρχῃ δυνατότης τροποποιήσεως τῶν καταστατικῶν, ἀσφαλίζονται οἱ ἐργοδόται καὶ οἱ ἐργάται εἰς τοὺς αὐτοὺς ὀργανισμοὺς καὶ μία σειρὰ ἄλλα δικαιώματα. Καὶ ἰδού: Ἄρθρον 27 1. Ἡ διὰ τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 27 διάταξις περὶ ὑποδείξεως καὶ κατ’ οὐσίαν διορισμοῦ, τῶν ἐκπροσώπων τῶν μισθωτῶν εἰς τὰ πάσης φύσεως συλλογικὰ ὄργανα καὶ ὀργανισμοὺς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἐκ μέρους τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐργατῶν (ἄρθρον 7 § 2 τοῦ νόμου 3239) εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτος καὶ ὡς ἀρχὴ ἀλλὰ καὶ ἐκ μέρους ὅλων τῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων, εἰς τὸν κλάδον τῶν ὁποίων λειτουργοῦν ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί. Οἱ ἠσφαλισμένοι μισθωτοὶ ἀξιοῦν ὅπως οἱ εἰς τὰς ἀσφαλιστικὰς ὀργανώσεις ἐκπρόσωποί των εἶναι αἱρετοί, ἐκλεγόμενοι διὰ ψηφοφορίας μεταξὺ τῶν ἠσφαλισμένων ὅπως γίνεται καὶ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας χώρας. Πάντως, ἀξιοῦν νὰ ἔχουν τοὐλάχιστον τὸ δικαίωμα τῆς ὑποδείξεως τῶν ἐκπροσώπων των, ἐκ τῶν πλέον ἱκανῶν καὶ καταλλήλων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν δύναται νὰ πράξῃ ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία, ὡς μὴ ἔχουσα ἰδίαν γνώμην περὶ τῶν προσώπων. Ἡ χαριστικὴ αὐτὴ διάταξις ὑπὲρ τῶν ἐκπροσωπούντων σήμερον τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν γίνεται πλέον ἢ καταφανής, ἐξ ἑτέρας διατάξεως τῆς αὐτῆς παραγράφου, περὶ ἐκπροσώπων τῶν ἐργοδοτῶν, διὰ τῆς ὁποίας ἀφήνονται νὰ ἰσχύουν αἱ προβλεπόμεναι ὑπὸ τῶν Καταστατικῶν τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν διατάξεις. 2. Διὰ τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου καθορίζεται ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν μελῶν τῶν Διοικητικῶν Συμβουλίων ἑκάστου ὀργανισμοῦ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἢ πολιτικῆς, ἀνερχόμενος κατ’ ἀνώτατον ὅριον εἰς 11, ἐξαιρουμένων τοῦ Ι.Κ.Α., τῶν Ὀργανισμῶν Ἀνεργίας καὶ Ἐργατικῆς Κατοικίας καὶ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, ὁ ὁποῖος ὁρίζεται μέχρι 15. Ἀνεξήγητος εἶναι ὁ λόγος τῆς ἐξαιρέσεως τῶν τριῶν τελευταίων ὀργανισμῶν καὶ εὔλογον γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: διατὶ τὰ πολυάριθμα αὐτὰ μέλη τῶν Συμβουλίων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιβαρύνουν σοβαρῶς τὰ οἰκονομικὰ τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν; 3. Ἀποφεύγει ὅμως τὸ σχέδιον νὰ καθορίσῃ τὴν ἀναλογίαν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μελῶν ἐκπροσώπων τῶν ἠσφαλισμένων, τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τοῦ Κράτους. Ὁ ἀρχικὸς νόμος 2868 περὶ Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων προέβλεπε πλειοψηφίαν τῶν ἠσφαλισμένων κατὰ τὰ ⅔ τοῦ συνόλου τῶν μελῶν τῶν Συμβουλίων καὶ τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἀξιώνουν οἱ ἠσφαλισμένοι νὰ τοὺς ἀναγνωρισθῇ διὰ τοῦ νέου νόμου. Ἴσως νὰ ἰσχυρισθῇ ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι εἶχεν αὐτὰ τὰ δικαιώματα. Δὲν τὰ εἶχε δι’ ὅλους τοὺς ὀργανισμούς. Εἶχε τὸ δικαίωμα αὐτὰ τὰ θέματα νὰ τὰ ρυθμίζῃ δι’ ἀποφάσεων. Τώρα θὰ ἐκδίδῃ διατάγματα. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ παρέχωνται τοιούτου εἴδους ἐξουσίαι, ποὺ ἀνήκουν στὸ Νομοθετικὸν Σῶμα, εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας. Οἱ ἐργαζόμενοι πρέπει νὰ ἐκπροσωποῦνται εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ τροποποιηθοῦν τὰ καταστατικά των καὶ εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ νὰ διαχειρίζωνται τὴν περιουσίαν των. Φυσικά, νὰ ὑπάρχῃ ἐποπτεία, νὰ ὑπάρχῃ ἔλεγχος, νὰ ὑπάρχῃ διοίκησις καὶ διαχείρισις κατὰ πλειοψηφίαν τῶν ἐργαζομένων, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἐγγύησις. Τὰ ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα, κύριε Ὑπουργέ, ἔχουν γεμίσει ἀπὸ τρωκτικά. Εἶναι γνωσταὶ αἱ καταχρήσεις, αἱ κακαὶ διοικήσεις, αἱ κακαὶ διαχειρίσεις. Καὶ τὰ τρωκτικὰ αὐτὰ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ μόνον νὰ τὰ ἀπομακρύνουν οἱ ἴδιοι οἱ ἐργαζόμενοι. Χρειάζεται οἱ ἐργαζόμενοι νὰ ἐκλέγουν τοὺς ἐκπροσώπους των, νὰ ἐφαρμόζωνται τὰ καταστατικά, νὰ ἀσκοῦν ἔλεγχον, διὰ νὰ ὑπάρξῃ χρηστὴ διοίκησις, χρηστὴ διαχείρισις. Πρόκειται γιὰ σημαντικώτατα θέματα. Ἔτσι καὶ οἱ τραπεζιτικοὶ κατῆλθον εἰς 24ωρον στάσιν, κυρίως διὰ τὸ θέμα τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των ὀργανισμοῦ, ποὺ πλέον ἐκφεύγει τοῦ ἐλέγχου των, διότι πάει εἰς χεῖρας τοῦ Ὑπουργοῦ. Σήμερα ἔχουν σύσκεψιν 55 ὀργανώσεις διὰ τὰ θέματα τῶν ἀσφαλιστικῶν τους ὀργανισμῶν καὶ τὰ ἄλλα θέματα. Ὑπάρχει μία ἀναταραχή, μία ἀνησυχία καὶ δικαιολογημένως, δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τύχουν τῆς ὑποστηρίξεως ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, πρέπει ἡ ἐπίθεσις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τοὺς ἐργαζομένους νὰ εἶναι σφοδροτάτη. Πρέπει νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, ἡ πολιτική της εἶναι εὐθέως ἀντεργατικὴ καὶ ἀντιασφαλιστικὴ καὶ δικαίως προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτησιν. Καὶ εἰς τὸ θέμα τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν πρέπει νὰ λύσῃ τὸ θέμα τῶν μαθητευομένων. Πολλὲς τροποποιήσεις ἔγιναν, ἄλλους ἀσφαλίζομεν καὶ ἄλλους τοὺς ἀπασφαλίζομεν. Τώρα ὁ κ. Ὑπουργός, ὅλους τοὺς μαθητευομένους εἰς τεχνικὰς σχολὰς τοὺς ἐξαιρεῖ τῆς ἀσφαλίσεως. Εἰς τοὺς μαθητευομένους διατηρεῖ τὴν ἀσφάλισιν μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὰ θέματα τῆς ὑγείας καὶ ἀτυχήματος, ὄχι ὅμως καὶ τῆς συντάξεως. Εἶναι ἀνάγκη, ὅμως, ἡ ἀσφάλισις νὰ ἐπεκταθῇ εἰς ὅλους τοὺς ἐργαζομένους. Δι’ ὡρισμένας δὲ κατηγορίας, ὅπως οἱ μαθητευόμενοι, ὑπάρχει ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός. Πράγματι, αὐτὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἠμποροῦν νὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρα. Ἡ ἐνίσχυσις ἐκ μέρους τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ λύσῃ τὸ θέμα γενικῶς τῶν μαθητευομένων. Νὰ εἶναι ἠσφαλισμένοι χωρὶς νὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρον. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ὑπάρχῃ κατηγορία ἐργαζομένων, ἔστω καὶ τῶν μαθητευομένων, νὰ εἶναι ἀνασφάλιστος. Ἡ ἀσφάλισις, ἐπαναλαμβάνω, πρέπει νὰ ἐπεκταθῇ εἰς ὅλους τοὺς ἐργαζομένους καὶ νὰ καλύπτεται ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἤρχισαν νὰ ἐργάζωνται. Εἶναι ἀνάγκη νὰ διευκολύνωμεν τοὺς μαθητευομένους. Ὑπάρχει, βεβαίως, δυσχέρεια ἐκ τῆς ὑπάρξεως τῶν ἀσφαλίστρων, ἀλλὰ πρὸς τοῦτο χρειάζεται ἡ κοινωνικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, δηλαδή, ἡ ἐνίσχυσις τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἐκ μέρους τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπομένως, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, τάσσομαι ὑπὲρ τῆς πλήρους ἀσφαλίσεως καὶ ἐνισχύσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἐκ μέρους τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπίσης, τὸ ἄρθρον 30 ἀναφέρεται εἰς τὸ θέμα τῶν καθυστερουμένων εἰσφορῶν πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Τὸ θέμα αὐτὸ ἔγινε προσπάθεια, ὅπως τακτοποιηθῇ, διὰ σειρᾶς νομοσχεδίων. Ἤδη αἱ ὀφειλόμεναι εἰσφοραὶ ἀνέρχονται εἰς δισεκατομμύρια. Ἡ Κυβέρνησις προσπαθεῖ νὰ κάμῃ καὶ πάλιν μίαν ρύθμισιν. Αὕτη ὅμως, πρέπει νὰ ἀφορᾷ κατὰ κύριον λόγον τοὺς μικροβιοτέχνας, τοὺς μικροεπαγγελματίας, τοὺς μικροεπιχειρηματίας καὶ νὰ ἐξετάζεται μὲ αὐστηρὸν τρόπον ἡ κατάστασις τῶν ἄλλων ἐπιχειρήσεων. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ κάμῃ αὐτὴν τὴν ρύθμισιν καὶ ἐφ’ ὅσον ψηφίζει νόμους καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν εὑρίσκονται εἰς τὸ σφυρὶ μικροεπιχειρήσεις διὰ χρέη πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, θὰ πρέπει νὰ ἀναστείλῃ τὴν ἐκτέλεσιν ἀποφάσεων κατ’ αὐτῶν. Αὐτὴ ἡ πληγὴ πρέπει νὰ σταματήσῃ. Τὰς τελευταίας ἡμέρας, ὡς γνωρίζω, ἐκπλειστηριάζονται μικραὶ ἐπιχειρήσεις καὶ φθάνουν παράπονα, διότι πρόκειται νὰ βγοῦν στὸ σφυρὶ ἐνῷ ἐπίκειται ρύθμισις τοῦ θέματος. Ἡ ρύθμισις, ὅμως, τοῦ θέματος αὐτοῦ πρέπει νὰ γίνῃ κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἀφήνῃ παράθυρα καὶ πόρτες διὰ νὰ ξεφεύγουν οἱ μεγάλοι καὶ νὰ καταδυναστεύωνται οἱ μικροβιοτέχναι καὶ μικροεπιχειρηματίαι. Νομίζομεν, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ τῶν παγωμένων, πρέπει νὰ περάσῃ εἰς μίαν τελικὴν ἐκκαθάρισιν. Ἡ Κυβέρνησις παρέχει τὴν εὐχέρειαν, ὅπως, κατὰ κάποιον τρόπον τακτοποιοῦνται οἱ φίλοι της. Οὕτω ἐκ τῆς ρυθμίσεως αὐτοῦ τοῦ θέματος, παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ ἀσκῇ πολιτικὴν ὑπὲρ τῶν φίλων της καὶ εἰς βάρος τῶν συμφερόντων τῶν μικροεπαγγελματιῶν καὶ τῶν μικροβιοτεχνῶν. Κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν πρέπει νὰ ἀναπτυχθοῦν ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἀκόμη νὰ παρασχεθῇ ἡ ἐγγύησις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ διαχειρισθῇ ἀμερολήπτως ὁλόκληρον αὐτὸ τὸ θέμα, ἂν καὶ δὲν πιστεύω εἰς ἀμερόληπτον ρύθμισιν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Τελικῶς, διὰ τοῦ ἄρθρου 42, κ. συνάδελφοι, κυροῦνται 32 πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἐκδοθῆ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως κυρίως τῆς ΕΡΕ, καὶ ἐρρύθμισε σοβαρώτατα θέματα. Εἶναι σχεδὸν αἱ κυρούμεναι πράξεις περισσότεραι ἀπὸ τὰ ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου. Κἄποτε ἐπὶ τέλους θὰ πρέπει νὰ τεθῇ ἕνας φραγμός, νὰ σταματήσουν νὰ νομοθετοῦν αἱ Κυβερνήσεις ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Νομοθετικοῦ Σώματος, νὰ σταματήσῃ ἡ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ψήφισις αὐτῶν τῶν πράξεων, τὰς ὁποίας ἐτύπωσαν τὴν τελευταίαν στιγμὴν καὶ διενεμήθησαν εἰς τὴν Βουλήν, διότι ἡμεῖς κατὰ τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν δὲν εἴχομεν τὰς κυρουμένας πράξεις, τὰς ἐνσωματουμένας εἰς τὸ νομοσχέδιον. Κύριοι συνάδελφοι, αὐταὶ εἶναι αἱ βασικώτεραι διατάξεις τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Οἱ ἐργάται ἀγανακτοῦν, παραμένουν μόνον εἰς τὴν Κυβέρνησιν οἱ εὐεργετούμενοι διὰ γενναίων προνομίων, ὅπως ἡ ἡγετικὴ ὁμάδα τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας. Κατὰ τὴν χθεσινὴν ἡμέραν ἔφθασαν διαμαρτυρίαι τοῦ Δημοκρατικοῦ Συνδικαλιστικοῦ Κινήματος, τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ πράγματι ὡργανωμένας δυνάμεις τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος. Συνεχίζονται αἱ διαμαρτυρίαι. Ὑπάρχει ἑπομένως, μία σειρὰ διαμαρτυριῶν ἀπὸ ὅλας τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις καὶ θὰ ἐνταθῇ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τελικῶς δὲν θελήσῃ νὰ ἀποσύρῃ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ φέρῃ νομοσχέδιον περὶ συλλογικῶν διαπραγματεύσεων χωριστὸν καὶ νὰ προσαρμοσθῇ ἡ νομοθεσία μας πρὸς τὰς διεθνεῖς συμβάσεις, νὰ φέρῃ νομοσχέδιον περὶ σωματειακῆς νομοθεσίας, ἀφαιρουμένων ὅλων αὐτῶν τῶν ἀντισυνδικαλιστικῶν διατάξεων, τὰς ὁποίας ἀνέφερον καὶ νὰ φέρῃ νομοσχέδιον περὶ ἀσφαλιστικῆς νομοθεσίας, νὰ προηγηθῇ μία μελέτη καὶ μία ἐπεξεργασία καὶ ἡ Βουλὴ νὰ κρίνῃ καὶ ὄχι διὰ μιᾶς συρραφῆς διατάξεων καὶ ἄλλων νομοσχεδίων, τὰ ὁποῖα τελικῶς καταλήγουν εἰς ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον παρουσίασεν ἡ Κυβέρνησις. Πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις γενικώτερον νὰ ἐννοήσουν, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι μὲ ὅλας τὰς διαμαρτυρίας των ἀξιώνουν νὰ ἀποκατασταθῇ σύστημα ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως, νὰ προσαρμοσθῇ ἡ νομοθεσία μας πρὸς τὰς ὑπ’ ἀριθ. 87–88 συμβάσεις καὶ νὰ ὑπάρχῃ πλήρης ἡ ἐκπροσώπησις εἰς ὅλους τοὺς ὀργανισμοὺς κοινωνικῆς πολιτικῆς. Νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί, νὰ μὴ θιγοῦν αἱ προστατευτικαὶ διατάξεις καὶ νὰ ληφθοῦν μέτρα στεγάσεως τῶν ἀστέγων ἐργαζομένων διὰ τῆς ἐκπονήσεως προγράμματος καὶ ἐνισχύσεως διὰ κεφαλαίων ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Νὰ ἀναπροσαρμοσθοῦν δὲ οἱ μισθοὶ καὶ τὰ ἡμερομίσθια καὶ αἱ συντάξεις μέχρις ἀποκαταστάσεως θεσμῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν διαπραγματεύσεων. Αὐτὰ εἶναι τὰ βασικὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραγνωρίσῃ χωρὶς νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ὀργὴν καὶ ἀγανάκτησιν τῶν ἐργαζομένων. Ἤδη, ἡ ἀγανάκτησις ὀγκοῦται. Ἐπεσήμανα τὰς εὐθύνας τῆς Κυβερνήσεως, ἐπεσήμανα τὰς ἀντεργατικὰς διατάξεις. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι πρέπει καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως καὶ τῆς ἀσφαλιστικῆς καὶ τὰ κεφάλαια τῶν ὀργανισμῶν νὰ προστατευθοῦν. Σεῖς ὅμως, μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὄχι μόνον δὲν κάμνετε βήματα ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων πρὸς τὰς διεθνεῖς συλλογικὰς συμβάσεις, ἀλλὰ ἀπεναντίας χειροτερεύετε τὴν κατάστασιν τοῦ νόμου 3239. Ἡμεῖς, ὅπως εἶπον, ζητοῦμεν νὰ ἀποσυρθῇ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ κατατεθοῦν νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἐργαζομένους. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, ἐὰν σεῖς προχωρήσετε θὰ ἀσκήσωμεν δριμυτάτην κριτικὴν καὶ βεβαίως, θὰ καταψηφίσωμεν ὅλας ἐκείνας τὰς διατάξεις, ποὺ ἀντιτάσσονται τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων καὶ βεβαίως, θὰ ταχθῶμεν ὑπὲρ ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦν. Ὅλαι αὐταὶ αἱ διατάξεις εἶναι τελείως ἀσήμαντοι, ἐν σχέσει μὲ ὅλον τὸ ὄργιον, τὸ ὁποῖον ἐπιχειρεῖται εἰς βάρος γενικῶς τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν καὶ εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ εἰς βάρος τῆς ἐλευθέρας ρυθμίσεως τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον. Ἀπών. Διαγράφεται. Ὁ κ. Κ. Ράλλης, ἔχει τὸν λόγον.

§67Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἷς ἐκ τῶν λόγων, ὁ ὁποῖος μὲ ἤγαγε νὰ διακόψω τὴν ἐπὶ ἕνα καὶ ἥμισυ ἔτος ἀποχήν μου ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, εἶναι ἡ σπουδαιότης τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο εἶναι ἐκ τῶν πρώτων, τὰ ὁποῖα ἅπτονται τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ ἔρχεται νὰ ρυθμίσῃ τὸν ρόλον τοῦ τομέως τῆς ἐργασίας εἰς τὴν μελλοντικὴν ἐξέλιξιν τῆς χώρας ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Νομίζω, ὅτι μία ἀντικειμενικὴ συζήτησις καὶ εἰλικρινὴς ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων μεταξὺ τῶν ὁμιλητῶν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου θὰ δυνηθῇ νὰ ὁδηγήσῃ ἀσφαλῶς εἰς τὴν ἀποδοχὴν ἑνὸς κοινῶς ἀποδεκτοῦ νόμου ρυθμίζοντος τὰ ἐργατικά μας θέματα. Πρόθεσίς μου, κ. βουλευταί, ἦτο νὰ ἀναπτύξω ἐκτενῶς, εἰς τὴν Βουλὴν τὰς προπαρασκευαστικὰς ἐργασίας καὶ συζητήσεις τῶν κυρωθεισῶν ἤδη διεθνῶν συμβάσεων ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98 περὶ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, αἱ ὁποῖαι καὶ ἀποτελοῦν προϋπόθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Οὕτω ἡ συζήτησις θὰ διευκολυνθῇ διὰ τῆς διευκρινήσεως ὡρισμένων πραγμάτων καὶ θὰ παύσῃ ἡ ἐπίκλησις ἀορίστων καὶ φανταστικῶν παραβάσεων τῶν διεθνῶν συμβάσεων ἐργασίας. Λέγω ταῦτα χωρὶς οὐδεμίαν διάθεσιν ἀντιδικίας, διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι εἰς πολλὰ σημεῖα αἱ ἀγορεύσεις τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ γράμματος καὶ τοῦ πνεύματος τῶν διεθνῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ὁ μικρὸς ὅμως ἀριθμὸς τῶν παρόντων συναδέλφων, μὲ ἀναγκάζει νὰ περιορισθῶ εἰς συνοπτικὴν μόνον ἔκθεσιν τῶν διαπραγματεύσεων καὶ συμβιβασμῶν ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν τῶν ἀνωτέρω διεθνῶν συμβάσεων ἐργασίας. Κατ’ ἀρχὴν θὰ πρέπει νὰ τονισθῇ ἡ ἰδιαιτέρα σημασία τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87 διεθνοῦς συμβάσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σταθμὸν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν διεθνῶν σχέσεων διότι τὸ πρῶτον μία διεθνὴς συνθήκη ἀναγνωρίζει πανηγυρικῶς μίαν βασικὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου, ὅπως εἶναι τὸ συνδικαλιστικὸν δικαίωμα, καίτοι περιωρίσθη εἰς προσδιορισμὸν τῶν βασικῶν ἐγγυήσεων τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Τὰ κυριώτερα θέματα, τὰ ὁποῖα ἐρρύθμισεν ἡ ἐν λόγῳ σύμβασις εἶναι τὰ ἑξῆς: Πρῶτον εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐλευθέρας συστάσεως συνδικαλιστικῶν ἑνώσεων καὶ προσχωρήσεως εἰς αὐτὸ ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως τῶν δημοσίων ἀρχῶν, ὑπὸ μόνον τὸν ὅρον τῆς συμμορφώσεως πρὸς τὸ καταστατικὸν τοῦ σωματείου. Τὰ αὐτὰ ἰσχύουν διὰ τὴν ἐλευθερίαν συστάσεως ὁμοσπονδιῶν καὶ συνομοσπονδιῶν καὶ τὴν λειτουργίαν αὐτῶν, ὡς καὶ ἡ ἐλευθέρα λειτουργία καὶ ἡ αὐτονομία τῶν σωματείων. Δευτέρα ἀρχὴ τῆς συμβάσεως αὐτῆς εἶναι ἡ μὴ ἀνάμιξις τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τοῦ Κράτους εἰς τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις, ὡς ἐπίσης καὶ ἡ μὴ ἀνάμιξις τῶν ἐργατῶν καὶ τοῦ Κράτους εἰς τὰς ἐργοδοτικὰς ὀργανώσεις. Τρίτη ἀρχὴ εἶναι ἡ ἐλευθέρα διαχείρισις τῆς περιουσίας τῶν σωματείων, ὡς καὶ ἡ ἐλευθέρα συνδικαλιστικὴ δρᾶσις σωματείων. Καὶ τέλος, εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἐγγυήσεως τῆς λειτουργίας τῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων καὶ τῆς μὴ διαλύσεως τούτων ἢ ἀναβολῆς τῆς δραστηριότητός των ὑπὸ τῶν διοικητικῶν ἀρχῶν. Ἄξιον μνείας εἶναι, ὅτι τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87 Συμβάσεως δὲν ἐξαιροῦνται οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ οἱ ὑπάλληλοι νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου. Τοῦτο, κ. βουλευταί, εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς ὡρισμένας δυσχερείας εἰς τὸ μέλλον. Κατὰ τὴν παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ Συντάγματος τὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων δύναται διὰ νόμου νὰ περιορισθῇ. Τοιοῦτον ὅμως δικαίωμα μετὰ τὴν ἐπικύρωσιν τῆς διεθνοῦς συμβάσεως δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσκηθῇ. Πολὺς λόγος ἐγένετο καὶ περὶ τῆς 98 Διεθνοῦς Συμβάσεως ἐργασίας, ὅτι δῆθεν δι’ αὐτῆς προσδιορίζεται λεπτομερῶς καὶ περιοριστικῶς διαπραγμάτευσις τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ τὰ τῆς καταρτίσεως τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ἐκ τοῦ τίτλου ὅμως τῆς Συμβάσεως ταύτης καθίσταται φανερόν, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Σύμβασις ἔρχεται νὰ συμπληρώσῃ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 87 Διεθνῆ Σύμβασιν καὶ δὲν καθιεροῖ ὑποχρεωτικὸν σύστημα συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, ὡς ὑποστηρίζουν τινές. Κατὰ τὴν Σύμβασιν ταύτην δὲν δύνανται οἱ ἐργοδόται νὰ ἐξαρτήσουν τὴν πρόσληψιν καὶ ἀπασχόλησιν τινὸς ἐκ τῆς ἐγγραφῆς ἢ διαγραφῆς του ἐξ ὡρισμένου ἐπαγγελματικοῦ σωματείου, ἢ νὰ προβοῦν εἰς ἀπόλυσιν λόγῳ τῆς συνδικαλιστικῆς του δράσεως τῆς ἀσκουμένης ἐκτὸς τῶν ὡρῶν ἐργασίας ἢ καὶ ἐντὸς αὐτῶν μετὰ προηγουμένην συγκατάθεσιν τοῦ ἐργοδότου. Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, περὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπανέλθω καὶ κατωτέρω, ἐὰν ἡ ἐν λόγῳ διεθνὴς σύμβασις κατοχυρώνῃ τὸ δικαίωμα τῆς μὴ συμμετοχῆς τοῦ ἐργαζομένου εἰς τὰ ἐπαγγελματικὰ σωματεῖα. Τὸ θέμα αὐτό, κ. βουλευταί, συνεζητήθη εἰς τὴν Διεθνῆ Συνδιάσκεψιν Ἐργασίας καὶ ἀπεφασίσθη νὰ μὴ γίνῃ ρητὴ μνεία τούτου, διότι ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ρητρῶν συνδικαλιστικῆς ἀσφαλείας, δηλαδὴ τῶν διαφόρων μεθόδων ποὺ μεταχειρίζονται τὰ συνδικᾶτα εἰς ὁλόκληρον τὸν ἐλεύθερον κόσμον διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ἐπιτύχουν τὴν οἰκονομικήν των ὑπόστασιν. Ὅσον ἀφορᾶ τὰς ρήτρας συνδικαλιστικῆς ἀσφαλείας, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν γενομένων συζητήσεων, ἐπίσης ἀπεφασίσθη νὰ μὴ θιγοῦν αὗται, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει τῆς διαφόρου μορφῆς ποὺ ἔχουν εἰς τὰ διάφορα Κράτη. Ἄλλως τε δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὁδηγηθοῦν εἰς συμφωνίαν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος, διότι τὰ συνδικᾶτα τῶν μεγάλων δημοκρατικῶν χωρῶν ἦσαν ἀντίθετα πρὸς πᾶσαν ρύθμισιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Βεβαίως ἡ διεθνὴς σύμβασις 98 περιλαμβάνει καὶ γενικὰς γραμμὰς περὶ συλλογικῆς διαπραγματεύσεως. Δέον νὰ λαμβάνωνται μέτρα, λέγει, ἐφ’ ὅσον τοῦτο κρίνεται ἀναγκαῖον καὶ τὰ ὁποῖα ἀνταποκρίνονται εἰς τὰς ἐθνικὰς συνθήκας. Καὶ τοῦτο διότι ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ἡ κατάστασις τῶν ὑπὸ ἀνάπτυξιν χωρῶν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ διεθνὴς σύμβασις περιωρίσθη εἰς τὴν ἐνθάρρυνσιν τῆς προοδευτικῆς ἀναπτύξεως τῶν συλλογικῶν διαπραγματεύσεων λαμβανομένου ὑπ’ ὄψει τοῦ βαθμοῦ ἀναπτύξεως ἑκάστης χώρας. Συνεπῶς ὅσα ἐλέχθησαν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον δῆθεν ἀντίκειται εἰς τὴν διεθνῆ σύμβασιν 98, δὲν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν πραγματικότητα. Εἰς τὸ τεῦχος τῆς REVUE INTERNATIONALE DU TRAVAIL, σελὶς 287, ἔτος 1949 ἀναγράφεται. «Διὰ τῆς ἀποδοχῆς.... (ἀναγινώσκει)...». Ὁ ἴδιος δηλαδὴ ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας ἀναγνωρίζει, ὅτι δὲν ἐτελείωσε τὸ ἔργον του εἰς τὸν τομέα τῶν ἐπαγγελματικῶν σχέσεων, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐτέθη ὁ θεμέλιος λίθος, καὶ ὅτι διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἔργου θὰ ἀπαιτηθῇ ἡ ψήφισις εἰδικῶν διεθνῶν συμβάσεων περὶ συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, συνδιαλλαγῆς καὶ διαιτησίας καὶ τριμεροῦς συνεργασίας μεταξὺ κράτους καὶ ὀργανώσεων ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων. Καθίσταται σαφὲς ἑπομένως, ὅτι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 98 σύμβασις ἀποτελεῖ συμπλήρωσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ οὐχὶ πηγὴν διεθνοῦς ὑποχρεώσεως περὶ συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῆς εἰσφορᾶς, τὸ ὁποῖον εἶχον σημειώσει προηγουμένως. Τὸ θέμα τοῦτο εἶναι τόσον ἀρχαῖον, ὅσον καὶ ὁ συνδικαλισμός. Εἰς τὴν Γερμανίαν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1872 μέχρι τοῦ 1888 ἐνεφανίσθησαν τρεῖς μορφαὶ ρητρῶν συνδικαλιστικῆς ἀσφαλείας. Πρῶτον, ἡ γενικὴ ρήτρα ὀργανώσεως, ἡ ὁποία δεσμεύει τὸν ἐργοδότην νὰ προσλαμβάνῃ συνδικαλισμένους ἐργάτας καὶ ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ὡς ἔγκυρος ἀπὸ τὰ Γερμανικὰ Δικαστήρια. Δεύτερον, ἡ ρήτρα τῆς περιωρισμένης Σωματειακῆς ὀργανώσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἐργοδότης ὑποχρεοῦται νὰ προσλαμβάνῃ μόνον μέλη ἀνήκοντα εἰς τὴν ὑπογράψασαν τὴν συλλογικὴν σύμβασιν ὀργάνωσιν καὶ ἡ ὁποία δὲν ἐγένετο δεκτὴ ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Καὶ τρίτον, τὴν ρήτραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπηγορεύετο εἰς τὸν ἐργοδότην νὰ ἐφαρμόζῃ ὅρους συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας εἰς μὴ συνδικαλισμένους ἐργαζομένους ἢ ἀνήκοντας εἰς ἄλλα Σωματεῖα μὴ ὑπογράφοντα τὴν συλλογικὴν σύμβασιν καὶ ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ἀπὸ τὰ Γερμανικὰ Δικαστήρια. Τὸ ἴδιον συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν, ὅπου ἰσχύει ἡ ρήτρα τοῦ μαυροπίνακος καὶ δυνάμει τῆς ὁποίας ὁ ἐργοδότης δὲν δύναται νὰ προσλαμβάνῃ ἐργαζόμενον μὴ ἀνήκοντα εἰς τὸ ὑπογράψαν Σωματεῖον, ἐξαναγκαζόμενος ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει εἰς ἀπόλυσίν του. Γνωρίζει δέ, ὅτι τὰ Γαλλικὰ Σωματεῖα ἔχονται στερρῶς αὐτοῦ τοῦ δικαιώματός των. Ὑπῆρχεν ἐπίσης εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἡ ρήτρα τοῦ CLOSED SHOP ἡ ὁποία ἀπετέλει τὴν πρακτικὴν τῶν Ἀμερικανικῶν Συνδικάτων, βάσει τῆς ὁποίας ὁ ἐργοδότης ὑποχρεοῦται νὰ προσλαμβάνῃ μόνον μέλη ἐγγεγραμμένα εἰς τὸ ὑπογράφον τὴν συλλογικὴν σύμβασιν Σωματεῖον καὶ ἡ ὁποία ἀνεγνωρίσθη νομοθετικῶς διὰ τοῦ νόμου τοῦ 1937 NORRIS–LA-GUARDIA. Ὁ νόμος οὗτος κατηργήθη ὑπὸ τοῦ νόμου TAFT–HARTLEY τοῦ 1948 ὅστις ἀνεγνώρισε μόνον τὴν ρήτραν UNION SHOP, ἡ ὁποία δίδει προθεσμίαν 30 ἡμερῶν εἰς τὸν μὴ συνδικαλισμένον ἐργάτην νὰ ἐγγραφῇ εἰς τὸ Σωματεῖον, ἄλλως εἶναι ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸν ἐργοδότην ἡ ἀπόλυσίς του. Ἀκόμη καὶ εἰς τὴν Ἑλβετίαν ἔχει καθορισθῆ τὸ συνδικαλιστικὸν βιβλιάριον, τὸ ὁποῖον δὲν ἀποτελεῖ τίποτε ἄλλο, παρὰ τρόπον εἰσπράξεως τῶν ἐργατικῶν εἰσφορῶν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν εἰς ὅλα τὰ δημοκρατικὰ Κράτη, εἰς τὰ ὁποῖα ὑπάρχει συνδικαλισμὸς ἐπικρατεῖ τὸ σύστημα τῆς — ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ φράσις— ἀναγκαστικῆς εἰσφορᾶς, ποῖος εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον εἰς τὴν Ἑλλάδα— δὲν ἐξετάζω πῶς ἐπιβάλλεται, οὔτε πῶς ἐπεβάλετο εἰς τὸ παρελθόν, τὸ ἐξετάζω ἀπὸ ἐντελῶς θεωρητικῆς πλευρᾶς— ποῖος εἶναι ὁ λόγος νὰ λέγωμεν, ὅτι διὰ τῆς εἰσφορᾶς παραβιάζονται αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι καὶ αἱ ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98 διεθνεῖς συμβάσεις. Νομίζω, ὅτι οὐδὲν παραβιάζεται. Ἄλλωστε, εἶπα, ὅτι ὅταν ἐτέθη τὸ ζήτημα τῶν ρητρῶν, ἀπέφυγεν σκοπίμως ἡ διεθνὴς διάσκεψις νὰ λάβῃ ἀπόφασιν, διότι ἀκριβῶς δὲν ἤθελε νὰ τὰς θίξῃ. Ἄς ἴδωμεν τώρα, ποῖαι εἶναι αἱ διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου σχετικῶς μὲ τὰ ἐπαγγελματικὰ σωματεῖα. Τὸ ἄρθρον 8 τροποποιεῖ τὸ ἄρθρον 107 τοῦ εἰσαγωγικοῦ νόμου τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος. Σημασίαν δὲν ἔχει τὸ περιεχόμενον τῆς τροποποιήσεως. Σημασίαν ἔχει ἕνα ἄλλο γεγονός. Ὅτι ἕνας κῶδιξ, διότι καὶ ὁ εἰσαγωγικὸς νόμος ἀποτελεῖ μέρος τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος, ἕνας νόμος ποὺ ἐθεωρεῖτο ταμποῦ διὰ πρώτην φορὰν ἐπιδέχεται μίαν τροποποίησιν. Καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος, διότι καὶ ἄλλοτε εἶχα ἐπιστήσει τὴν ἀνάγκην τῆς τροποποιήσεως τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος εἰς τὸν ἐργατικὸν τομέα, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκφράσω τὴν χαράν μου, διότι διὰ τοῦ νομοσχεδίου διασπᾶται τὸ ἀπαράδεκτον αὐτὸ καθεστὼς τοῦ Α. Κ. Καὶ διὰ νὰ ἴδητε πόσον δικαιολογημένη εἶναι ἡ πρότασις περὶ γενικωτέρας τροποποιήσεως τοῦ Κώδικος, θὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ ἄρθρον 68 τοῦ Α. Κ., τὸ ὁποῖον ἐπιγράφεται «περὶ συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας». Τὸ ἄρθρον αὐτὸ ἐπιτρέπει εἰς ἄτομα ἐργαζόμενα νὰ συναλλαγοῦν μετ’ ἀτόμων ἐργοδοτῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ λέγει συλλογικὴν σύμβασιν ἐργασίας. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι οὔτε τὸ 1900, ὅτε ἐψηφίσθη ὁ Γερμανικὸς Κῶδιξ, τοῦ ὁποίου τὰς διατάξεις μετέφερεν ὁ Α. Κ. τοῦ 1940, ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι οὔτε τότε εἰς τὴν Γερμανίαν δὲν ὑπῆρχε τοιαύτη διάταξις. Ἐν σωτηρίῳ ἔτει 1946, ὁ Ἕλλην νομοθέτης πηγαίνει 100 χρόνια πίσω. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αἱ διατάξεις περὶ συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας. Εἶναι καὶ αἱ διατάξεις περὶ ἑταιρειῶν, καὶ περὶ νομικῶν προσώπων, αἱ ὁποῖαι θὰ πρέπει κάποτε νὰ ἀπασχολήσουν τὴν Βουλήν, πρὸς ἀντικατάστασιν. Ἐπίσης εἶναι εὐτυχὲς γεγονός, ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 10 ἐπαναφέρεται ἡ παγία διάταξις τοῦ νόμου περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων τοῦ 1920 καὶ τροποποιεῖται εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὁ Α. Κ., διὰ τῆς ὁποίας ἡ προσβολὴ τῆς ἀποφάσεως τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων Ἐπαγγελματικῶν Σωματείων δύναται νὰ γίνῃ ἐντὸς 10 ἡμερῶν καὶ μόνον ὑπὸ προσώπων τὰ ὁποῖα θὰ ἀποτελοῦν τὸ 1)20 τοῦ συνόλου τῶν ἐγγεγραμμένων. Ἀνεξαρτήτως τῶν θέσεων ποὺ ὑπεστηρίχθησαν ἐδῶ, ἐρωτῶ τοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὰ ἐργατικά. Ὑπῆρξεν, ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ σωματεῖον καὶ ἀπόφασις τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως, ὅταν ὁ τελευταῖος τῶν μελῶν, καὶ ἐὰν ἀκόμη δὲ εἶχεν ἐκπληρώσει τὰς ὑποχρεώσεις του, ἦτο δυνατὸν ἐπὶ 6 μῆνας νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀσκήσῃ προσφυγὴν διὰ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ ἐπαγγελματικοῦ σωματείου; Καὶ δὲν ἦτο σοφὸς ὁ μακαρίτης Σβῶλος, ὁ ὁποῖος τὸ 1920, ὥρισεν, ὅτι διὰ νὰ γίνῃ προσφυγὴ κατὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως ἀπαιτεῖται τὸ 1)20 τῶν μελῶν καὶ πρέπει τὸ βραδύτερον νὰ γίνῃ ἐντὸς 10 ἡμερῶν; Τώρα, παραδόξως, εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἀπὸ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἐθεώρουν, ὅτι ἔχουν προοδευτικὰς ἀντιλήψεις ἤκουσα τὸ ἀντίθετον. Ἐπίσης θεωρῶ, ὅτι συνάδει πρὸς τὰς ἀρχὰς τὰς συνδικαλιστικάς, ἡ κατάργησις τοῦ δικαιώματος τοῦ Νομάρχου περὶ ἐπεμβάσεως εἰς τὰ ἐργατικὰ σωματεῖα. Ἐπίσης μεγάλης σημασίας εἶναι καὶ τὸ ἄρθρον 13, τὸ ὁποῖον ὁρίζει, ὅτι τὰ τῆς διοικήσεως, διαθέσεως καὶ διαχειρίσεως τῶν πόρων τῶν ἐπαγγελματικῶν σωματείων διέπονται ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τῶν καταστατικῶν των, καὶ κατὰ συνέπειαν ἀποκλείεται κάθε ἐπέμβασις τῆς Διοικήσεως. Συνεπῶς, κατὰ τὴν ἄποψίν μου καὶ σύμφωνα μὲ ὅσα ὁ διεθνὴς ὀργανισμὸς ἐργασίας λέγει, περὶ τῆς ἐννοίας τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, δὲν νομίζω, ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς ὑπάρχει εἰς τὸ νομοσχέδιον διάταξις, ἡ ὁποία νὰ ἀντίκειται εἰς τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας ὡς αὗται διεθνῶς καθιερώθησαν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὰς διατάξεις τὰς ἀφορώσας τὰς συλλογικὰς συμβάσεις καὶ τὴν διαιτησίαν. Τὸ ἄρθρον 20 τοῦ νόμου 3239 ὑπῆρξεν ἕνα μέγα ἐμπόδιον εἰς τὴν ἐξέλιξιν τὴν ἀνοδικὴν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων. Διότι πράγματι τὸ δικαίωμα τῶν Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας νὰ τροποποιοῦν τὰς συλλογικὰς συμβάσεις καὶ τὰς διαιτητικὰς ἀποφάσεις ἐπεκρέματο ὡς Δαμόκλειος σπάθη. Ἤδη τὸ σύστημα αὐτὸ καταργεῖται. Ἀλλὰ τὸ ἄρθρον 1 δίδει ὡρισμένα δικαιώματα εἰς τοὺς Ὑπουργοὺς περὶ παραπομπῆς τῶν διαφωνιῶν των εἰς τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον. Θεωρητικῶς —οὐδεὶς δύναται— εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν νὰ μὴ ἔχῃ ἀντίρρησιν ἐπὶ τῆς ὑπάρξεως δεσμεύσεως κατὰ τῆς ἐλευθερίας τῶν διαπραγματεύσεων. Πράγματι αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθερίας τῶν διαπραγματεύσεων. Οἱ συμβαλλόμενοι ἐργοδόται καὶ ἐργάται πρέπει ἐν ἐλευθερίᾳ νὰ συνάπτουν τὰς συλλογικὰς συμβάσεις, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς περιορισμός. Ἀλλ’ ἐρωτᾶται. Εἰς περίοδον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας εἶναι σκόπιμον αὐτό; Ἐὰν μᾶς ἔλεγεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, ὅτι τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 1 τὴν θεωρεῖ ὡς παγίαν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, τότε θὰ ἦτο μεγάλη ἡ ἀντίθεσίς μας. Ἀλλ’ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως εἶναι, ὅτι εἶναι προσωρινὸν μέτρον, τὸ ὁποῖον σκοπεύει νὰ δημιουργήσῃ ἢ μᾶλλον νὰ μὴ ἀφίσῃ νὰ δημιουργηθοῦν προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἠδύναντο νὰ δυσχεράνουν τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν αὐτὴν βεβαίως θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτόν.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, ἔχει τὸν λόγον.

§69Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Μὲ τὸν Ν. 3239 παρεχωρήθη ἡ εὐχέρεια εἰς τοὺς Ὑπουργοὺς Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας νὰ τροποποιοῦν κατὰ τὴν ὁριζομένην διαδικασίαν τὰς ἀποφάσεις τῶν διαιτητικῶν δικαστηρίων καὶ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Μὲ τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ τὰς διατάξεις του, οἱ Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας ἀποξενοῦνται αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος καὶ διατηροῦν τὴν δυνατότητα παρεμβάσεως διὰ προτάσεώς των πρὸς τὸ Δ.Δ.Δ.Δ. νὰ θέσουν δηλονότι ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ ἀνωτάτου διαιτητικοῦ δικαστηρίου τὴν ἄποψίν των, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐπιπτώσεις τῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ ἀποφάσεων διαιτησίας εἰς τὴν οἰκονομίαν. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας αὐτὸ ἐκρίθη ἀναγκαῖον, διότι ἐκρίθη, ὅτι ἐὰν ἀφίετο ἀπόλυτος ἐλευθερία, ἐὰν δηλαδὴ ἠδιαφόρει ἡ Κυβέρνησις παντελῶς ἐπὶ τῶν ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς ἐπιπτώσεων θὰ ὑπῆρχε πιθανῶς κίνδυνος ὡρισμέναι ὁμάδες νὰ δημιουργήσουν δι’ ἑαυτὰς καταστάσεις ἐκ τῶν ὁποίων νὰ ἐθίγοντο τὰ συμφέροντα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Καὶ τοῦτο εἴτε διότι καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, θὰ ἐπήρχετο ὑπερμέτρως ἐπιβάρυνσις ὡρισμένων προϊόντων, εἴτε ὡς ἐκ τῶν ἐπιβαρύνσεων ἐδημιουργεῖτο κίνδυνος ἀνακοπῆς καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἡ διάταξις ἔχει τὴν ἀξίαν της, διότι ἡ παρέμβασις θὰ ἀσκηθῇ μόνον εἰς ἃς περιπτώσεις ὑπάρξῃ κίνδυνος ἀνακοπῆς τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως.

§70Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἀφιστάμεθα μεγάλως. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἔχω ἐπιφυλάξεις εἶναι εἰς τὰς δυσχερείας ἐφαρμογῆς τῆς διατάξεως περὶ ἐκτιμήσεως τῶν ὅρων τῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἑκάστοτε ἀκολουθουμένης κοινωνικῆς ἢ οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Πάντως εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν αἱ ἀναγκαῖαι διευκρινίσεις.

§71Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε, κύριε συνάδελφε, μίαν διακοπήν; Καὶ τοῦτο διότι σεῖς πάντα δέχεσθε διακοπάς, ἐν τῇ πεποιθήσει, ὅτι αἱ διακοπαὶ προάγουν τὴν συζήτησιν. Χωρὶς λοιπὸν νὰ συμφωνῶ μὲ τὴν διάταξιν, νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, ὡς φυσικὸς προστάτης τῶν ἐργαζομένων θὰ ἔπρεπε διὰ τῶν ὑπὸ ψήφισιν διατάξεων νὰ ἀποδείξῃ καὶ νὰ ἀποδεικνύῃ τὴν φυσικήν του ταύτην θέσιν τοῦ προστάτου τῶν ἐργατοϋπαλλήλων. Φρονῶ, λοιπόν, ὅτι θὰ ἔπρεπε ἐν προκειμένῳ νὰ εἶναι κοινῇ ἀποφάσει αἱ συμφωνίαι καὶ νὰ μὴ εἶναι διαζευκτικὴ ἡ ἀπόφασις.

§72Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Νομίζω, ὅτι σᾶς παρασύρει τὸ παρελθόν, ἀλλὰ ἡ διάταξις αὐτὴ διαφέρει τῆς ὑπαρχούσης κατὰ τοῦτο: Μὲ τὸν Ν. 3239 ἀπῃτεῖτο σύμπραξις τῶν δύο Ὑπουργῶν μόνον διὰ τὴν ἔκδοσιν ἀποφάσεως τῆς τροποποιούσης συλλογικὴν σύμβασιν ἢ ἀπόφασιν διαιτησίας. Ἡ διαφωνία ἐπὶ τοιούτου μέτρου ἠδύνατο καὶ ἀσκηθῇ κεχωρισμένως καὶ διαζευκτικῶς, παρὰ τῶν δύο Ὑπουργῶν. Σήμερον, δὲν ὑπάρχει λόγος συμπράξεως εἰς τὰς προτάσεις διαφωνίας, διότι ἀνεξαρτήτως ἐὰν οἱ δύο Ὑπουργοὶ συμφωνήσουν ἢ μὴ εἰς τὴν διατύπωσιν ἐφέσεως, ἐπὶ τῆς ἐφέσεως κυριαρχικῶς θὰ ἀποφανθῇ, τὸ Δ.Δ.Δ.Δ. καὶ τὴν ἀπόφασίν του θὰ τὴν κυρώσῃ ὁ Ὑπουργὸς Ἐργασίας. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

§73Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Ἀκριβῶς αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος κύριε Ὑπουργέ. Διότι πιστεύω καὶ ἐγώ, ὅτι τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον κατὰ τὸν τρόπον καθ’ ὃν συντίθεται, δὲν δύναται νὰ ἐκτιμήσῃ δεόντως καὶ οὔτε θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνῃ ἀνεπηρεάστως τοιαύτης φύσεως ζητήματα.

§74Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐὰν πάρητε τὸν Ν. 3239 θὰ ἴδητε, ὅτι ὄχι μόνον τὰ δευτεροβάθμια, ἀλλὰ καὶ τὰ Πρωτοβάθμια Διαιτητικὰ Δικαστήρια ὀφείλουν νὰ ἐκτιμήσουν τὰς οἰκονομικὰς συνθήκας, τὴν ἀντοχὴν τῆς οἰκονομίας καὶ τὰς ἰδιαιτέρας συνθήκας τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ἐντὸς τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀποφασίσουν. Συνεπῶς τὰ δικαστήρια ἔχουν αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν. Καὶ οἱ Ὑπουργοὶ εἶχον διατηρήσει τὸ δικαίωμα παρὰ τὴν γνώμην τῶν δικαστηρίων, νὰ ἀποφασίζουν καὶ νὰ καθορίζουν τὰς ἀμοιβάς. Πρέπει συνεπῶς τὰ δικαστήρια νὰ διαφωτίζωνται ἀπὸ τὰς εἰσηγήσεις. Καὶ αὐτὸν τὸν σκοπὸν καλύπτουν οἱ εἰσηγητές, ὥστε νὰ καθίσταται δυνατὸν νὰ κατατοπίζωνται ἐπὶ τῆς ἀκολουθουμένης οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, οἱ μετέχοντες δικασταί, ὥστε νὰ προλαμβάνουν τοὺς ἐκ τῶν ἐπιπτώσεων κινδύνους.

§75Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Πάντως, κύριοι συνάδελφοι, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐπιφυλάξεών μου, εἶμαι ἐκ τῶν πραγμάτων, ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ ὑπὸ ψήφισιν σχεδίου νόμου, ἀποτελεῖ σημαντικωτάτην πρόοδον, ἐν σχέσει μὲ τὸ ἄρθρον 20 τοῦ Ν. 3239, διότι εἶναι ἐντελῶς διάφορον τὸ δικαίωμα τροποποιήσεως τῆς συλλογικῆς συμβάσεως δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ καὶ ἄλλο ἡ ἐπίλυσις τῆς ὑπουργικῆς διαφωνίας ὑπὸ τοῦ Διαιτητικοῦ Δικαστηρίου. Διὰ τὸ δευτεροβάθμιον διαιτητικὸν δικαστήριον, δὲν συμφωνῶ μὲ τὰ λεχθέντα ἀπὸ τοὺς εἰσηγητὰς τῆς μειοψηφίας, ὅτι λόγῳ τῆς συνθέσεώς του, θὰ ἀποτελῇ ὄργανον τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τοῦ σχεδίου νόμου, προβλέπεται, ὅτι τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου θὰ προΐσταται σύμβουλος τῆς Ἐπικρατείας ἢ Ἀρεοπαγίτης ἢ Σύμβουλος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Ἐν προκειμένῳ, νομίζω, ὀρθότερον εἶναι ὁ πρόεδρος τοῦ διαιτητικοῦ τούτου δικαστηρίου νὰ ὁρισθῇ σύμβουλος τῆς Ἐπικρατείας, ὑποδεικνυόμενος ὑπὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, χωρὶς μὲ τοῦτο νὰ ὑποτεθῇ, ὅτι μειοῦται καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἡ ἐκτίμησις τὴν ὁποίαν τρέφω πρὸς τὰ μέλη τῶν λοιπῶν ἀνωτάτων δικαστηρίων τῆς χώρας. Καὶ τοῦτο, διότι τὰ διαιτητικὰ δικαστήρια εἶναι συλλογικὰ ὄργανα διοικήσεως καὶ καλοῦνται ἐν πολλοῖς νὰ ἐφαρμόσουν κανόνας δημοσίου δικαίου, ὡς εἶναι ἡ αἰτιολόγησις τῶν πράξεών των κλπ. Ἔχουν σημειωθῆ ἐπίσης ἀκυρώσεις ἀποφάσεων ἐπιτροπῶν διαιτησίας λόγῳ κακῆς συνθέσεως αὐτῶν. Ἐὰν εἴχομεν πρόεδρον εἰς τὴν ἐπιτροπὴν διαιτησίας σύμβουλον τῆς Ἐπικρατείας δὲν θὰ ἐνεφανίζετο αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα. Δι’ αὐτὸ προτείνω, ὅπως πρόεδρος ὁρίζεται σύμβουλος τῆς Ἐπικρατείας. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν θὰ μετέχουν ἀνὰ δύο ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν καὶ μόνον εἷς δημόσιος ὑπάλληλος. Μὲ μίαν τοιαύτην σύνθεσιν τοῦ συμβουλίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ὑπόνοια, ὅτι ὁ σύμβουλος τῆς Ἐπικρατείας, ὁ ὁποῖος θὰ προεδρεύῃ, θὰ χαρισθῇ ἢ θὰ ὑποκύψῃ εἰς ἐνδεχομένας πιέσεις. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, ἐξετάσωμεν ἀντικειμενικῶς τὴν σύνθεσιν καὶ τὸν τρόπον λειτουργίας τοῦ δευτεροβαθμίου τούτου διαιτητικοῦ δικαστηρίου θὰ καταλήξωμεν ὅλοι εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ τοιαύτη σύνθεσις παρέχει ὅλας τὰς ἐγγυήσεις ἀδιαβλήτου κρίσεως. Ἐκεῖ ποὺ ἔχω ἀντίρρησιν εἶναι ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας καὶ τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ εἰς τὴν διάσκεψιν. Ὁμοίως, θὰ πρέπει νὰ τροποποιηθῇ ἡ διάταξις ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐργοδοτῶν ἐκ τῶν ἐπιμελητηρίων. Τὰ ἐπιμελητήρια ἀποτελοῦν νομικὰ πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Ἐνῷ τόσον αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις ὅσον καὶ αἱ διαιτητικαὶ ἀποφάσεις ἀποτελοῦν ὑπόθεσιν μεταξὺ συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων. Δι’ αὐτὸ θὰ παρεκάλουν ὅπως ἡ λῆψις τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐργοδοτῶν ἐν ἐλλείψει εἰδικοῦ σωματείου γίνεται ἀπὸ τὰς ἐπαγγελματικὰς ὀργανώσεις γενικωτέρας ἐκπροσωπήσεως.

§76Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Δὲν θὰ σᾶς ἀπαντήσω αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀλλὰ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Αὐτὰ ποὺ εἴπατε ἠμπορεῖ ἀπὸ θεωρητικῆς ἀπόψεως νὰ εἶναι ὀρθά, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἐκεῖ ποὺ προβλέπεται τὰ ἐμπορικὰ καὶ βιομηχανικὰ ἐπιμελητήρια νὰ ὑποδεικνύουν ἐκπροσώπους εἶναι μόνον αἱ περιπτώσεις ἐκεῖναι καθ’ ἃς δὲν ὑπάρχουν ἐκπροσωπευτικαὶ ὀργανώσεις ἰδιωτικοῦ δικαίου.

§77Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Γνωρίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ὑφίστανται τεχνικαὶ δυσχέρειαι. Θὰ ἤθελα ὅμως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας νὰ γίνῃ καλυτέρα ρύθμισις τοῦ θέματος. Ἐπίσης ὀρθῶς ἔχουν αἱ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, περὶ ἀπαρτίας τοῦ διαιτητικοῦ δικαστηρίου.

§78Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ εἶσθε διακεκριμένος συνάδελφος καὶ ἔχετε ἐγκύψει εἰς τὰ ἐργατικά, ἐρωτῶ: τὸ ἀνώτατον αὐτὸ δικαστήριον τὸ ὁποῖον ἱδρύεται θὰ συνεδριάζῃ μὲ κανόνας ἀπαρτίας; Δι’ ἐμὲ ἀποτελεῖ ὕβριν διὰ τὴν δικαιοσύνην. Διότι εἰς τὰ δικαστήρια ἐὰν ἀπουσιάζουν δύο δικασταί, ἀντικαθίστανται διὰ τῶν μονίμων ἀναπληρωτῶν των. Ἐδῶ διατὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἡ εὐχέρεια αὕτη;

§79Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Πιθανόν, κ. συνάδελφε, θεωρητικῶς νὰ ἔχετε δίκαιον. Ἀλλὰ ἡ πρακτικὴ δὲν εἶναι μὲ τὸ μέρος σας, διότι τὶ θὰ συμβῇ ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι οἱ ἐργοδόται δὲν συμφωνοῦν καὶ ἀπέχουν τῶν συνεδριάσεων; Δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ληφθῇ ἀπόφασις.

§80Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Πρέπει, κ. συνάδελφε, νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμός, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἀπαρτία καὶ νὰ γνωρίζουν καὶ ἡ τάξις τῶν ἐργοδοτῶν καὶ ἡ τάξις τῶν ἐργαζομένων, ὅτι ἐὰν θὰ ἀπουσιάζουν θὰ ληφθῇ ἀντίθετος πρὸς τὸ συμφέρον των ἀπόφασις.

§81Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, αὐτὸ ποὺ ζητεῖτε ἀκριβῶς ἐπιδιώκει νὰ τακτοποιήσῃ τὸ νομοθέτημα. Δηλαδὴ τοὺς ἀναγκάζει νὰ παρίστανται εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον.

§82Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐπίσης, κ. συνάδελφε, νομίζω, ὅτι οὐδέποτε θὰ ληφθῇ ἀπόφασις, διότι θὰ μετέχουν εἰς τὸ Συμβούλιον οἱ δύο εἰσηγηταὶ τῶν Ὑπουργείων μὲ δικαίωμα νὰ εἰσηγοῦνται καὶ νὰ ἐμφανίζουν τὰ πράγματα ὡς αὐτοὶ νομίζουν. Τὶ νομίζετε, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν ὁ Πρόεδρος νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν λῆψιν τοιαύτης ἀποφάσεως μετὰ τὴν τόσον δραματικὴν εἰσήγησιν, τὴν ὁποίαν ἐνδεχομένως θὰ κάμουν οἱ δύο εἰσηγηταὶ τῶν Ὑπουργείων;

§83Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Εἶπε διὰ τοὺς εἰσηγητὰς ὁ κ. Ράλλης, ὅτι δὲν θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νὰ παρίστανται κατὰ τὴν διάσκεψιν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπαρτίαν, ὑπῆρξε διαφωνία ἰδική σας, τὴν ὁποίαν ἐξεδηλώσατε καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν ἐπιτροπὴν καὶ ἐπὶ τῆς ὁποίας σᾶς ἔδωσα ἀπάντησιν. Συνεφωνήσατε ἐπ’ αὐτοῦ μὲ τὸν κ. Ράλλην;

§84Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐγὼ δὲν συνεφώνησα. Ἐξ ἄλλου εἶμαι ἐγγεγραμμένος καὶ ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ σειρά μου νὰ ὁμιλήσω θὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου καὶ ἐπὶ τῶν ἐπὶ μέρους διατάξεων αὐτοῦ.

§85Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ξεκινήσατε ἀπὸ ἄλλο καὶ συμφωνήσατε εἰς τὸ τέλος εἰς ἄλλο πρᾶγμα. Εἶπεν ὁ κ. Ράλλης διὰ τοὺς εἰσηγητὰς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι θεωρεῖ, ὅτι δὲν εἶναι ἀπαραίτητον νὰ παρίστανται εἰς τὴν διάσκεψιν. Αὐτὸ τὸ ξεκαθάρισεν. Καθ’ ὅσον ὅμως ἀφορᾷ τὴν ἀπαρτίαν μὲ τὰ τέσσαρα μέλη, ὑπάρχει διαφωνία τοῦ κ. Ράλλη μὲ ἐσᾶς. Αὐτὴν τὴν διαφωνίαν σας τὴν διεδηλώσατε καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ σᾶς ἀπήντησα σχετικῶς. Δὲν συμφωνήσατε εἰς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, συνεπῶς, μὲ τὸν κ. Ράλλην. Ὁ κ. Ράλλης ἐπ’ αὐτοῦ εἶπεν, ὅτι εἶναι ὀρθόν, διότι ἡ πρακτικὴ ἔχει διδάξει, ὅτι ἐὰν ἡ μία πλευρά, ἐργάτου ἢ ἐργοδότου, δὲν θέλῃ νὰ προχωρήσῃ ὁ θεσμὸς τῆς διαιτησίας τῆς εἶναι δυνατὸν νὰ παρεμποδίσῃ τοῦτο διὰ τῆς ἀπουσίας.

§86Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐγὼ δὲν συνεφώνησα εἰς αὐτό.

§87Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐκεῖ εἶναι ἡ διαφωνία σας, διότι εἰς αὐτὸ δὲν συμφωνεῖ μαζί σας ὁ κ. Ράλλης, συμφωνεῖ μὲ τὴν διάταξιν. Παρεμβάλλετε ἐν συνεχείᾳ τοὺς εἰσηγητὰς καὶ λέγετε, εἶναι δυνατὸν ὁ Πρόεδρος, ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ καὶ ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, νὰ ἔχῃ τοὺς δύο εἰσηγητάς, τῶν Ὑπουργείων Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ, καὶ νὰ τοῦ ἐπισείουν τὸν κίνδυνον τῆς οἰκονομικῆς καταρρεύσεως καὶ αὐτὸς νὰ πάρῃ ἀντίθετον ἀπόφασιν; Ἐὰν ἁπλῶς ἐπισείουν τὸν κίνδυνον χωρὶς νὰ ἀναφέρουν στοιχεῖα θεμελιοῦντα αὐτόν, δὲν πρέπει νὰ ἔχετε φόβους, ὅτι θὰ τὸν παρασύρουν νὰ κάμῃ ἀποδεκτὰς τὰς ἀπόψεις των ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἐὰν ὅμως τὰ στοιχεῖα εἶναι τοιαῦτα, ὥστε νὰ θεμελιώνουν τὰς ἀπόψεις τῶν εἰσηγητῶν, τότε θὰ εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ Πρόεδρος, ἐνδιαφερόμενος διὰ τὴν προστασίαν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ διὰ τὴν πρόοδον τοῦ τόπου, νὰ παρεμποδίσῃ αὐτὴν τὴν ἐπίπτωσιν τῆς καταρρεύσεως τῆς οἰκονομίας. Ἅπαντες οἱ δικασταὶ εἶναι δεκτόν, ὅτι ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ κρίνουν ὀρθῶς βάσει τῶν ὅσων στοιχείων τοὺς προσκομίζονται, χωρὶς νὰ ἀπαιτῆται νὰ ἔχουν καὶ τὴν εἰδικότητα ποὺ κρίνουν. Αὐτὸς εἶναι ὁ τρόπος τῆς διαδικασίας εἰς τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ αὐτὸν τὸν προορισμὸν ἔχει μὲ τὴν σύνθεσίν του τὸ Δευτεροβάθμιον Διαιτητικὸν Δικαστήριον. Οὐσιαστικῶς ἡ κρίσις ἀνήκει εἰς τὸν Πρόεδρον Δικαστήν, διότι οἱ μετέχοντες ἐργοδόται καὶ μισθωτοί, ὡς ἐκ τῆς ἴσης ἐκπροσωπήσεως, διὰ τῶν διαφόρων ἀπόψεων, ἃς θὰ ἔχουν, ἀποκλείεται νὰ συμφωνοῦν μεταξύ των. Οὕτω δὲ ὁ Πρόεδρος δικαστὴς θὰ ἀποφασίζῃ ποῖον εἶναι τὸ ὀρθὸν καὶ ποῖον δὲν εἶναι. Ἐὰν μοῦ εἴπητε, ὅτι δὲν εἶναι οἱ δικασταὶ εἰς θέσιν νὰ κρίνουν ὀρθῶς, τότε μόνον δικαιολογεῖται ὁ φόβος, τὸν ὁποῖον διετυπώσατε, ὡς πρὸς τὴν παρουσίαν τῶν εἰσηγητῶν εἰς τὰς διασκέψεις. Οἱ εἰσηγηταὶ θὰ προσκομίσουν τὰ στοιχεῖα καὶ θὰ ἐκπληρώσουν μίαν ἀνάγκην, ὡς ἐκ τοῦ ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τῶν ἐργαζομένων δὲν θὰ εἶναι συνήθως εἰς θέσιν νὰ δώσουν ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ πρέπει διὰ νὰ ὑπάρξῃ ὀρθὴ κρίσις.

§88Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε......

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, παρακαλῶ.

§90Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Διαφωνῶ ριζικῶς μὲ τὴν ἄποψιν αὐτήν, κύριε Ὑπουργέ, καὶ ἐπιφυλάσσομαι νὰ ἀναπτύξω εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις μου ὅταν θὰ λάβω τὸν λόγον.

§91Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Εἰσέρχομαι ἤδη εἰς τὸν τομέα τῶν ἀσφαλιστικῶν διατάξεων. Διὰ τοῦ ἄρθρου 27 δίδεται εὐρυτάτη ἐξουσιοδότησις εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας διὰ τὴν τροποποίησιν καὶ μεταρρύθμισιν τῶν καταστατικῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Εἶναι ἐπίσης ἀληθές, ὅτι τὰ καταστατικὰ τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἔχουν ἀνάγκην ἀναπροσαρμογῆς. Ἡ ἀναπροσαρμογὴ ὅμως θὰ πρέπει νὰ γίνῃ ἐντὸς ὡρισμένου χρόνου. Ἡ ὕπαρξις εἰς τὸ διηνεκὲς τῆς δυνατότητος τῆς τροποποιήσεως τῶν καταστατικῶν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, εἶναι ἐπικίνδυνος. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι προσωπικῶς ὁ σημερινὸς κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας θὰ ἀποβλέψῃ εἰς τὴν ἐπὶ τὰ βελτίω τροποποίησιν τῶν καταστατικῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν καὶ συνεπῶς, ἐπὶ τῆς ὑπουργίας του δὲν θὰ ὑπάρξῃ τοιοῦτος κίνδυνος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τοῦ θέματος.

§92Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τὸ δικαίωμα αὐτὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας ὑπάρχει σήμερον.

§93Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Βεβαίως. Τὸ δικαίωμα ὅμως αὐτὸ ζητῶ νὰ περιορισθῇ.

§94Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διὰ τῆς κρινομένης διατάξεως διὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν καταστατικῶν, ἀντὶ ὑπουργικῆς ἀποφάσεως, ὡς ἰσχύει σήμερον, προβλέπεται ἡ ἔκδοσις Βασιλικοῦ Διατάγματος. Κατὰ τοῦτο ἡ προτεινομένη μεταβολὴ εἶναι ἐποικοδομητική. Ἄν θὰ μεταβάλωμεν τὴν διαδικασίαν αὐτήν, θὰ πρέπει νὰ σκεφθῶμεν ἕνα τρόπον ταχείας ἀντιμετωπίσεως τῶν προκυπτόντων ζητημάτων εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς.

§95Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν διαφωνοῦμεν.

§96Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Θὰ παρεκάλουν, συνεπῶς, νὰ εἴπητε ὅσα θέλετε σεῖς νὰ εἴπητε, χωρὶς νὰ μὲ προκαλῆτε νὰ σᾶς δώσω ἀπάντησιν.

§97Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς αὐτὸ δὲν εἶσθε ὑποχρεωμένος. Ἂς μοῦ συγχωρήσῃ ἡ Βουλὴ τὴν πεποίθησίν μου, ὅτι ἡ συζήτησις προάγεται μόνον διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς γνωμῶν καὶ ὄχι μὲ μονόλογον καὶ διαλέξεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ προσωπική μου ἄποψις καὶ δι’ αὐτὸ καὶ μόνον καὶ ἐγὼ διακόπτω. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς ἕνα σοβαρὸν θέμα, κατὰ πόσον πρέπει ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ ἔχῃ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα ὑποδείξεως τῶν μελῶν τῶν διοικητικῶν συμβουλίων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Τὸ θέμα αὐτό, ὅπως καὶ τὸ θιγὲν προηγουμένως θέμα τῆς εἰσφορᾶς, θὰ ἔλεγα, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπομονωθοῦν οἱ θεσμοὶ ἀπὸ τὰ πρόσωπα, διότι τὰ πρόσωπα εἶναι σήμερον, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ αὔριον, ἀλλὰ μετ’ ὀλίγον ἠμπορεῖ νὰ μὴ εἶναι, οἱ θεσμοὶ ὅμως παραμένουν. Δι’ αὐτὸ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἐπηρεάζουν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰς συζητήσεις, διότι αἱ συνδικαλιστικαὶ ὀργανώσεις ἔχουν κἄθε δικαίωμα διαμαρτυρίας, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν οἱ θεσμοὶ πρέπει νὰ ἀπομονωθοῦν. Βεβαίως, διεθνὴς εἶναι ἡ ἄποψις τῆς πλέον ἀντιπροσωπευτικῆς ὀργανώσεως καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. ἀναμφισβητήτως ἀποτελεῖ τὴν πλέον ἀντιπροσωπευτικὴν ὀργάνωσιν, πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ τὸ δικαίωμα διορισμοῦ τῶν ἀντιπροσώπων εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα. Ἐρωτᾶται, ὅμως, ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἔκτασις τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ, προκειμένου περὶ ὀργανισμῶν γενικῆς σημασίας καὶ ἁρμοδιότητος ἢ περὶ ἄλλων ὀργανισμῶν κοινωνικῆς πολιτικῆς. Ἀναμφισβητήτως, τὸ δικαίωμα πρέπει νὰ τὸ ἔχῃ ἀποκλειστικῶς ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία. Ἐκεῖ, ὅμως, ποὺ ἔχω πολλὰς ἐπιφυλάξεις, δὲν θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν διὰ νὰ μὴ μοῦ ἀπαντήσῃ, εἶναι εἰς τὴν ἀντιπροσώπευσιν τῶν κλαδικῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων. Ἐκεῖ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ κἄποιος συγκερασμὸς ἢ μᾶλλον τὴν ἄρχουσαν γνώμην διὰ τὴν ὑπόδειξιν τῶν ἀντιπροσώπων θὰ πρέπει νὰ ἔχουν αἱ κλαδικαὶ ἐπαγγελματικαὶ ὀργανώσεις. Βεβαίως, ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ καὶ μία συνεργασία καὶ μὲ τὴν Γ.Σ. Ε.Ε., ἀλλὰ τὴν βασικὴν ὑπόδειξιν πρέπει νὰ τὴν ἔχουν αἱ ὑπεύθυνοι ὀργανώσεις. Ἄλλωστε, νομίζω, ὅτι ἐὰν γίνῃ αὐτό, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ θορύβου ποὺ γίνεται ἀπὸ πολλὰς Ὁμοσπονδίας καὶ πολλὰ Σωματεῖα θὰ ἐκλείψῃ, ἀλλὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω εἶναι, ὅτι πάντοτε ὁ ἀντιπρόσωπος πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ κατέχῃ τὴν ἰδιότητα ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύει, δηλαδή, νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ἠσφαλισμένος. Ἐὰν εἶναι ἀντιπρόσωπος τῶν τραπεζικῶν πρέπει νὰ εἶναι τραπεζικός, ἐὰν εἶναι ἀντιπρόσωπος τῶν συνταξιούχων τραπεζικῶν πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἴδιος συνταξιοῦχος τραπεζικός. Δὲν συγχωρεῖται καμμία παρέκκλισις ἀπὸ τοῦ κανόνος αὐτοῦ. Ἐκεῖ, ἐπίσης, ποὺ ἔχω ἐπιφυλάξεις, εἶναι εἰς τὴν ὑπόδειξιν διπλασίου ἀριθμοῦ ὑποψηφίων διὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα. Δὲν νομίζω, ὅτι ἐξυπηρετεῖ καμμίαν σκοπιμότητα ἢ ἀνάγκην ἡ ὑπόδειξις διπλασίου ἀριθμοῦ, ἀντιθέτως θὰ ἠμπορῇ νὰ μᾶς δημιουργήσῃ ζητήματα. Νομίζω, ὅτι θὰ συμφωνήσετε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι τὸ προτιμότερον εἶναι οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἐργοδόται καὶ ἐργαζόμενοι νὰ ὑποδεικνύουν τόσον ἀριθμὸν ὅσος εἶναι καὶ τῶν ἀντιστοίχων μελῶν τῶν συμβουλίων καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἔχωμεν μεγαλυτέραν νομίζω ὁμαλότητα εἰς τὰς σχέσεις. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐξάρω τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ κοινωνικοῦ πόρου διὰ τὸ Τ.Ε.Β.Ε., διότι πράγματι, ἐνῷ ἐμμέσως ἢ ἀμέσως ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἠσφαλισμένων ἔχει κοινωνικοὺς πόρους, μία μεγάλη κατηγορία, ὅπως εἶναι οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ οἱ βιοτέχναι, εἶχον καταδικασθῆ εἰς πάρα πολὺ μικρὰς συντάξεις ἀπὸ τὸ Τ.Ε. Β.Ε. ἀκριβῶς λόγῳ αὐτῆς τῆς ἐλλείψεως. Ἤδη, τὸ κενὸν αὐτὸ καλύπτεται καὶ οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ οἱ βιοτέχναι ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμά τους, θὰ δύνανται νὰ ὑπολογίζουν εἰς μίαν ἀξιόλογον σύνταξιν. Ἐπίσης, συμφωνῶ μὲ τὴν ρύθμισιν τῶν ἐκκρεμῶν χρεῶν, διότι σημασίαν δὲν ἔχει νὰ κλείσῃ μία ἐπιχείρησις, ἡ ὁποία ὀφείλει εἰς τὸ Ι.Κ.Α. ἢ εἰς ἕνα ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμόν, σημασίαν ἔχει τὸ Ι.Κ.Α. ἢ ὁ ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς νὰ εἰσπράξῃ κἄποτε τὰ καθυστερούμενα καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ νὰ εἰσπράξῃ καὶ τὰς τρεχούσας εἰσφοράς. Διότι τί θὰ συμβῇ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι τὸ Ι.Κ.Α. ἢ ἕνας ἄλλος ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς προβῇ βάσει τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων εἰς καταναγκαστικὰς πράξεις κατὰ τῶν ἐπιχειρήσεων; Θὰ κλείσουν καὶ τὴν βλάβην θὰ τὴν ὑποστοῦν καὶ οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί, διότι τὸ ἐκπλειστηρίασμα οὐδέποτε θὰ καλύψῃ τὴν ὀφειλήν, ἀλλὰ θὰ ὑποστοῦν ζημίαν καὶ οἱ ἐργαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μείνουν ἄνεργοι. Συνεπῶς, εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος, κ. Ὑπουργέ, διὰ τὴν νέαν παροχὴν εὐκολιῶν, διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν ἐκκρεμῶν χρεῶν. Ἄλλωστε καὶ εἰς τὴν προηγουμένην Βουλὴν εἶχον ὑποβάλει σχετικὴν τροπολογίαν, ἡ ὁποία τελικῶς δὲν εἶχε γίνει δεκτὴ διὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ παρακαλέσω εἶναι τὸ θέμα τῶν προστίμων. Δὲν εἶναι σωστόν, κ. Ὑπουργέ, τὰ πρόστιμα λόγῳ πραγματικῆς ἀδυναμίας, ὄχι κακοπιστίας, ἐὰν ὑπάρχῃ κακοπιστία τοῦ ὀφειλέτου, βεβαίως, θὰ πρέπει τὰ πρόστιμα νὰ ἐπιβληθοῦν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὀρθὸν τὰ πρόστιμα πολλὲς φορὲς νὰ εἶναι πολλαπλάσια τῆς κυρίας ὑποχρεώσεως. Νομίζω, πάλιν δὲν θέλω ἀπάντησιν, κ. Ὑπουργέ, ὅτι θὰ συμφωνήσετε μαζί μου, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης ὁλικῆς ἢ μερικῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τῶν προστίμων, καὶ δὲν νομίζω, ὅτι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν θὰ ἔχῃ κανεὶς ἀντίρρησιν καὶ κυρίως προκειμένου περὶ ἐπαγγελματικῶν καὶ βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀλλὰ γενικῶς περὶ πάσης ἐπιχειρήσεως, ἡ ὁποία ἔχει ὀφειλήν. Μέγα θέμα ἔχει δημιουργηθῆ, κ. βουλευταί, μὲ μίαν διάταξιν τοῦ νόμου περὶ ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Δὲν γνωρίζω διὰ ποίους λόγους ἐργάται, οἱ ὁποῖοι ὑπήγοντο εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ι.Κ.Α., διότι ὑπηρέτουν εἰς ἀγροτικὰς βεβαίως ἐπιχειρήσεις, ἀλλὰ ἐντὸς περιφερειῶν ἀσφαλιστικῶν, διὰ μιᾶς διατάξεως ἐξῃρέθησαν τῆς προστασίας τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ ὑπήχθησαν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ο.Γ.Α. Ἔχω ἐδῶ ἀσφαλιστικὰ βιβλιάρια μὲ χιλιάδας ἐνσήμων, προσώπων, ὅπως οἱ ἐργάται γῆς, μὲ 7.000 ἔνσημα καὶ οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ νόμου 4169 ἀντὶ τῶν 1000 καὶ 1500 δραχμῶν, τὰς ὁποίας μετὰ βεβαιότητος ἀνέμενον ὅτι θὰ λάβουν, καταδικάζονται εἰς τὴν σύνταξιν τῶν 180 ἢ 200 δραχμῶν. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ 1962, εἰς ἐποχὴν ποὺ ὅλοι μας καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως, νὰ εἴπωμεν εἰς μίαν κατηγορίαν πολιτῶν, ὅσον καὶ ἀσήμαντος καὶ ἂν εἶναι εἰς ἀριθμόν, ὅτι θὰ πᾶτε πίσω 50 χρόνια. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἔχω ὑποβάλει τροπολογίαν καὶ ζητῶ, ἐφ’ ὅσον οἱ ἐργαζόμενοι ἀπασχολοῦνται εἰς κέντρα ἀσφαλιστικά, δηλαδή, εἰς περιοχὰς ὅπου ὑπάρχει ἀσφάλισις τοῦ Ι. Κ.Α., νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ὑπάγωνται καὶ ἀντιστρόφως, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἀδικηθοῦν καὶ οἱ ἐργοδόται τῶν περιπτώσεων αὐτῶν νὰ μὴ θεωρηθοῦν ὑπαγόμενοι εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ο.Γ.Α., ἀλλὰ νὰ θεωρηθοῦν ὡς βιοτέχναι ἢ ἐπαγγελματίαι καὶ νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ Μοσχᾶτον, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἕνας ὁ ὁποῖος ἔχει βουστάσιον καὶ ὁ ὁποῖος θὰ πάρῃ κἄποτε σύνταξιν, ἐφ’ ὅσον ὅλοι οἱ Ἕλληνες παίρνουν σύνταξιν, νὰ πάρῃ 200 δραχμάς, ἐφ’ ὅσον καταβάλλει εἰσφοράν, καταβάλλει εἰς τὸν Ο.Γ.Α., καταβάλλει φόρους. Καὶ αὐτὸς νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. καὶ ἡ ἀσφάλισις τῶν σταυλιτῶν του νὰ γίνῃ εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Τὸ γάλα πρέπει νὰ κοστίζῃ, εἴτε περὶ τῆς 1ης περιφερείας Ἀθηνῶν πρόκειται εἴτε περὶ τῆς περιφερείας Ἀττικῆς, τὸ ἴδιον δι’ ὅλους. Ἐπίσης, νομίζω, ὅτι καιρὸς εἶναι νὰ καταργηθῇ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ νόμου 4046 περὶ Τύπου, τὸ ὁποῖον ἔχει δώσει τὴν δυνατότητα συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἐργατῶν Τύπου μὲ τὸ Ταμεῖον Τυπογράφων. Οὐδεὶς λόγος συνηγορεῖ δι’ αὐτό. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ τεθῇ διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας νὰ κηρύσσεται λήξασα ἡ θητεία τῶν διοικητικῶν συμβουλίων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Πολλὰ ἀπὸ τὰ διοικητικὰ αὐτὰ συμβούλια ἔχουν διάρκειαν 3 ἢ καὶ περισσοτέρων ἐτῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ μετὰ βεβαιότητος, ὅτι ὅλα ἔχουν ἐπιτυχῆ σύνθεσιν. Νομίζω, ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ θεωρηθῇ λήξασα ἡ θητεία των καὶ νὰ ἔλθουν νέα πλέον κατάλληλα πρόσωπα καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου, διὰ νὰ διοικήσουν τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Ζητῶ συγγνώμην ἀπὸ τοὺς συναδέλφους, διότι τοὺς ἐκούρασα. Ἐλπίζω νὰ περάσῃ πολὺς καιρὸς διὰ νὰ σᾶς ξανακουράσω, οὔτε εἶναι εἰς τὴν συνήθειάν μου νὰ ὁμιλῶ τόσον πολύ. Ἀλλὰ εἶναι τόσον τεράστιον τὸ θέμα, ὥστε θὰ μοῦ συγχωρήσετε ἀκόμη ὀλίγας λέξεις. Νομίζω, ὅτι εἶναι εὐκαιρία νὰ ρυθμίσωμεν τὸ θέμα τῶν μαθητευομένων ἢ μᾶλλον τῶν χρονικῶν ὁρίων τῶν μαθητευομένων, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν ἐπαγγελματικὴν ἢ κοινὴν ἐκπαίδευσιν. Δὲν εἶναι ὀρθὸν μετὰ 8ωρον ἐργασίαν νὰ μεταβαίνουν εἰς τὰ νυκτερινὰ σχολεῖα διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν σπουδῶν των. Εἶναι λόγοι ἐγγυήσεως καλῆς διατηρήσεως τῆς φυλῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν εἰς τὰ πρόσωπα αὐτὰ νὰ δουλεύουν 6 ὥρας χωρὶς νὰ μειωθῇ τὸ ἡμερομίσθιόν των καὶ χωρὶς τὸ βάρος αὐτὸ νὰ τὸ δεχθῇ ἡ ἐργοδοσία. Ἡ μέση λύσις εἶναι νὰ ἐργάζωνται 6ωρον, νὰ πληρώνωνται 8ωρον. Τὰ τρία τέταρτα νὰ τὰ πληρώνῃ ὁ ἐργοδότης καὶ τὸ ἕνα τέταρτον τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας. Εἶναι ἐπίσης καὶ μία εὐκαιρία νὰ διευρυνθοῦν αἱ σχολαὶ μαθητεύσεως. Ἄλλωστε αὐτὸ εἶναι σύμφωνον μὲ τὰς ἀνάγκας τοῦ τόπου διὰ τὴν συμμετοχὴν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐπίσης, θὰ πρέπει νὰ ρυθμισθῇ τὸ θέμα τῆς ἐξόδου, λόγῳ ὁρίου ἡλικίας, τῶν ἐργατῶν. Διὰ τοῦ νόμου 3789 ἐρρυθμίσθη τὸ ζήτημα, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ὑπαλλήλους. Ἐπίσης, τὸ θέμα τῶν ὑπαλλήλων, τῶν μὴ ὑπαγομένων εἰς τὸ Ι.Κ.Α. καὶ τῶν ἐργατοτεχνιτῶν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου αὐτοῦ, διὰ νὰ ἠμποροῦν, ὅταν συμπληρώσουν τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας, νὰ λαμβάνουν ὁλόκληρον τὴν ἀποζημίωσιν. Τέλος, θὰ πρέπει νὰ ρυθμισθῇ τὸ θέμα τῶν ἐργατῶν Ναυστάθμου, τὸ ὁποῖον πολὺ ἀπησχόλησε τὴν Βουλήν, διότι ἄλλοτε χαρακτηρίζονται αἱ σχέσεις των ὡς ἰδιωτικοῦ δικαίου καὶ ἄλλοτε δημοσίου δικαίου, ἐνῷ πρόκειται περὶ σχέσεως ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου. Φοβοῦμαι, ὅτι παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν μου καὶ παρὰ τὸ ἀκατάλληλον τῆς ὥρας, ἀπησχόλησα τὴν Βουλὴν πέραν τοῦ δέοντος. Εἶμαι ὅμως βέβαιος, ὅτι χάρις εἰς τὴν συνδρομὴν καὶ εἰς τὸ αὐτὸ πνεῦμα συνδρομῆς καὶ ἄλλων συναδέλφων, ὅτι εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ Βουλή, χωρὶς κωλυσιεργίαν, τὸ συντομώτερον, νὰ ψηφίσῃ νομοσχέδιον ἐργατικόν, μὲ βάσιν τὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποβληθῆ, τὸ ὁποῖον θὰ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς χώρας καὶ μὲ τὴν βεβαιότητα αὐτὴν κηρύσσομαι ὑπὲρ τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου (Χειροκροτήματα).

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη πρότασις ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως, ἐπὶ τῆς ὁποίας ζητεῖται νὰ διεξαχθῇ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία. Ὑπογράφεται ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κ. συναδέλφους νὰ μὴ ἐπιμείνουν. Βέβαια, ἄλλο δικαίωμα δὲν ἔχω, ἀλλ’ ὀφείλω νὰ κατατοπίσω τὸ Σῶμα, ὅτι εἶναι ἐγγεγραμμένοι αὐτὴν τὴν στιγμὴν διὰ νὰ ὁμιλήσουν ἕτεροι 30 συνάδελφοι —καὶ εἶναι ἡ τρίτη, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ἡμέρα τῆς κατ’ ἀρχὴν συζητήσεως. Δὲν νομίζω νὰ πιστεύῃ τὸ Σῶμα, ὅτι διὰ τῆς λήξεως τῆς συνεδριάσεως περὶ ὥραν 11ην ἐξυπηρετεῖται κανένας πρακτικὸς σκοπός. Ἐλέχθη, βεβαίως, ὅτι εἶναι σοβαρὸν τὸ νομοσχέδιον καὶ θέλουν νὰ ὁμιλήσουν οἱ κ. συνάδελφοι, ἀλλὰ πῶς θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ὁμιλήσουν αὐτοὶ οἱ 30 ἄνθρωποι, ἐὰν κᾶθε συνεδρίασις καταναλίσκεται μὲ δύο μόνον ἀγορητάς; Θέλετε νὰ μὴ ψηφίζεται κανένα νομοσχέδιον; Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ δὲν ἔχω τί ἄλλο νὰ κάμω παρὰ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει σας τὴν πρότασιν καὶ νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Οὐχ’ ἧττον θὰ παρεκάλουν, ἔκκλησιν ποιῶν πρὸς τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἔχομεν νὰ ἐπιτελέσωμεν, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τὸ ἀντιλαμβάνεται ἕκαστος, νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν. Δὲν εἶναι λογικὸν μετὰ 3½ ὡρῶν ἐργασίαν νὰ θεωρηθῇ, ὅτι καταλαμβανόμεθα ἀπὸ κόπωσιν διὰ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, παρακαλῶ τοὺς κ. συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τὴν πρότασιν, νὰ μὴ ἐπιμείνουν.

§99Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω, ἂν ἔχωμεν ἀντίληψιν περὶ τοῦ ὅτι ἐὰν ἀκολουθήσωμεν αὐτὴν τὴν τακτικὴν μὲ τὸ παρὸν νομοσχέδιον θὰ καλύψωμεν ὁλόκληρον τὴν σύνοδον; Ἂν αὐτὸ ἐπιθυμῆτε καὶ θεωρῆτε ὅτι αὐτὸ ἐξυπηρετεῖ γενικώτερον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἀκόμη τὴν Ἀντιπολίτευσιν εἰς τὸ ἔργον της, νὰ συνεχισθῇ ἡ ὑποβολὴ αἰτήσεως ἀναβολῆς. Καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ εἰς τὰς δύο συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς διακόπτομεν μετὰ πρότασιν ἀναβολῆς περὶ τὴν 11ην νυκτερινήν. Δὲν δύναμαι, δυστυχῶς, κ. Πρόεδρε, νὰ πράξω ἄλλο τι, εἰ μὴ νὰ παρακαλέσω νὰ συνεχίσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§100Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅταν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἦλθεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἠθέλησε νὰ τὸ περάσῃ εἰς τὰς 3 τὰ μεσάνυκτα μὲ 2–3 βουλευτάς. Δὲν ἠξεύρω ἂν αὐτὸ ἀποδεικνύῃ τὸ ἐνδιαφέρον, λόγῳ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν νὰ μὴ ἠμπορῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιβάλῃ ἐδῶ πειθαρχίαν, ὄχι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, καὶ νὰ ἀναγκάσῃ τοὺς βουλευτάς της νὰ παρίστανται ὅταν πρόκειται περὶ σοβαρωτάτου νομοσχεδίου καὶ συζητήσεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν νομοσχέδιον τοιαύτης σοβαρότητος νὰ συζητῆται παρουσίᾳ 15–20 βουλευτῶν.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ συνέπεσε νὰ προεδρεύω ἐγὼ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ἐνθυμεῖσθε καλῶς, ὅτι τὸ Προεδρεῖον ἐζήτησε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Κανονισμοῦ καὶ δὲν ἐψήφισε τὸ νομοσχέδιον. Ἐζήτησε δέ, ὅπως εἰς τὰς πρώτας συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐκ τῶν πρώτων. Ἤδη ἔχομεν καταναλώσει τρεῖς συνεδριάσεις καὶ εὑρισκόμεθα ἀκόμη εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν, μὲ αὐτὸν τὸν ρυθμὸν δὲν γνωρίζω καὶ ἐγὼ πότε θὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν καταγγελίαν, ὅτι δὲν παρίστανται βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, ὀφείλω καὶ ἐγὼ νὰ διαμαρτυρηθῶ πρὸς τὴν πλευρὰν αὐτήν, διότι χθές, ἡμέραν Κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου δὲν παρίσταντο βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ὑπεβλήθη ἔνστασις ἀπαρτίας.

§102Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐνεφανίσθησαν οὔτε κατὰ τὴν προηγουμένην, οὔτε κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νομοσχέδιον τοιαύτης σημασίας, καὶ μάλιστα, ὅταν κατακλυζώμεθα ἀπὸ μεγάλον ἀριθμὸν τηλεγραφημάτων ἐναντίον αὐτοῦ, νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις μὲ 15 βουλευτάς καὶ εἰς τὸ κρίσιμον σημεῖον τῆς ψηφοφορίας νὰ ἐμφανισθοῦν οἱ ἀπουσιάζοντες καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου νὰ ψηφίσουν. Ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις ἐφ’ ὅσον ἐπιμένῃ νὰ ἐπιβάλῃ ἕνα νομοσχέδιον, εἰς τὸ ὁποῖον διαφωνοῦμεν ριζικῶς νὰ ἐπιβάλῃ πειθαρχίαν εἰς τοὺς Κυβερνητικοὺς βουλευτάς, ὥστε νὰ παρίστανται καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν συζητήσεων. Δὲν πρόκειται νὰ λάβωμεν τὸν λόγον ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων.

§103Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ἀδίκως ὁ κ. συνάδελφος κατηγορεῖ τὴν πτέρυγα αὐτήν, δεδομένου, ὅτι καὶ ἡ πλευρὰ ἐκείνη εὑρίσκεται ἀπὸ ἀπόψεως παρουσίας βουλευτῶν, εἰς χειροτέραν κατάστασιν ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας. Ἐξ ἄλλου, ὑπάρχει ὁ κ. Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος ἀντιμετωπίζει τὰς συζητήσεις. Δὲν νομίζω, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος εὑρίσκεται ἐν δικαίῳ. Ἀπόψε, δὲν πρόκειται νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον. Εἰς τὶ θὰ βλάψῃ ἐὰν συνεχισθῇ ἡ συζήτησις; Φυσικὰ ὀρθὸν εἶναι νὰ παρίσταται μεγάλος ἀριθμὸς βουλευτῶν. Αὐτὸ ὅμως δὲν δικαιολογεῖ τὴν ὑποβολὴν ἐνστάσεως ἀπαρτίας.

§104Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, χωρὶς νὰ πρόκειται νὰ δικαιολογήσω οὔτε τὴν πλευρὰν τῆς Συμπολιτεύσεως, οὔτε τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὸν μικρὸν ἀριθμὸν τῶν παρισταμένων καὶ τὸν μέγα ἀριθμὸν τῶν ἀπουσιαζόντων βουλευτῶν, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι γεγονός, ὅτι τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς ἀπὸ τῆς 9ης καὶ πέραν, τὰς παρακολουθοῦν ἐλάχιστοι. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἄλλο. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἤμην ὑπάλληλος, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ 1946, ὁπότε μοῦ ἐδίδετο ἐνίοτε ἀφορμὴ νὰ παρακολουθῶ τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς, πάντοτε οἱ παρόντες ἦσαν ὀλίγοι, ἀλλὰ αἱ προτάσεις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας καὶ ἀπαρτίας δὲν διεδέχοντο ἡ μία τὴν ἄλλην. Ἐὰν πρόκειται καὶ εἰς τὴν συνέχειαν τῆς κατ’ ἀρχὴν συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν μέχρι τοῦδε τακτικὴν τῆς ἀνελλιποῦς ὑποβολῆς ἐνστάσεων, πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι θὰ χρειασθῇ νὰ φθάσωμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, διὰ νὰ ἐπιχειρήσωμεν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Βοβολίνην νὰ μὴ δεικνύῃ μόνον τὴν πλευρὰν τῆς Συμπολιτεύσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰδικήν του καὶ τὴν ἄλλην. Διότι ὅλοι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ παρακολουθῶμεν τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς. Καὶ πέραν αὐτοῦ, ὅταν ἔχωμεν ὅσας ἀδυναμίας ἔχομεν ὡς Σῶμα καὶ ὄχι μόνον ὡς Ἀντιπολίτευσις καὶ Συμπολίτευσις καὶ θὰ πρέπει νὰ προφυλάσσωμεν τὸν θεσμὸν καὶ νὰ τονίζωμεν αὐτάς, ὅσον δυνάμεθα ὀλιγώτερον καὶ αὐτὸ δὲν γίνεται μὲ τὰς προτάσεις ἀναβολῆς πρὸς τήρησιν δῆθεν τοῦ Κανονισμοῦ.

§105Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶμαι ἐκ τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅμως νὰ ἀπαντήσω ἐπὶ τῶν ὅσων εἴπατε. Δὲν εἶναι ἀληθές, ὅτι ἀπὸ τὸ 1946 ἡ Βουλὴ συνεδρίαζεν ἄνευ ἀπαρτίας καὶ ὑπεβάλλοντο συνεχῶς ὡς εἴπατε ἐνστάσεις ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Συνέβη νὰ διατελέσω Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Βουλῆς καὶ βουλευτὴς ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ὅπου πρωτεύοντα ρόλον εἶχεν ὁ Ἀρχηγός μου κ. Μαρκεζίνης. Ἡ Βουλὴ τότε συνεδρίαζε πάντοτε ἐν ἀπαρτίᾳ, διότι ὑπῆρχεν ὠργανωμένη ὑπηρεσία, ἡ ὁποία δὲν ὑπεχρέωνε μὲν τοὺς βουλευτὰς νὰ παρακολουθοῦν τὴν συνεδρίασιν, ἀλλὰ διὰ τῆς πειθοῦς καὶ τοῦ καθήκοντος πρὸς παρακολούθησιν τῶν συνεδριάσεων τῆς Βουλῆς παρακολουθοῦσαν τὰς συνεδριάσεις καὶ ἡ Βουλὴ εὑρίσκετο πάντοτε ἐν ἀπαρτίᾳ. Ἐάν θέλετε νὰ ψηφισθῇ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, δύνασθε νὰ τὸ ψηφίσητε ἀκόμη καὶ εἰς δύο συνεδριάσεις, ἐὰν ὑποχρεώσητε τοὺς βουλευτὰς τῆς πλειοψηφίας νὰ παρακολουθοῦν συνεχῶς τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς καὶ τότε νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου θὰ τὸ ψηφίσητε ὡς προεῖπον, εἰς δύο μόνον συνεδριάσεις.

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δι’ ὑστάτην φορὰν ἐρωτῶ τοὺς ὑπογράψαντας τὴν πρότασιν ἐὰν ἐπιμένουν εἰς αὐτήν. (Οἱ ὑπογράψαντες τὴν πρότασιν βουλευταί, δηλοῦν, ὅτι ἐπιμένουν ἐπ’ αὐτῆς). Ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις ἔχει ὡς ἑξῆς: «Πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνωμεν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ συλλογικῶν διαφορῶν καὶ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς του καὶ νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως διεξαχθῇ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰανουαρίου 1963 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Ε. Ἀρβανιτάκης, Δ. Παπαδημητρίου, Ἐμμ. Ζαπάρτας, Χ. Ρουχωτᾶς, Ι. Μελᾶς, Θ. Παππᾶς, Ν. Τσόχας, Γ. Στεργίου, Α. Ἀγγελούσης, Δ. Θεοχαρίδης, Θ. Γιαννόπουλος, Γ. Βασιλᾶτος, Σ. Ἠλιόπουλος, Μ. Σβώλου. Ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία, ἡ Βουλὴ δὲν δύναται νὰ λάβῃ ἀπόφασιν καὶ δι’ αὐτὸ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν, ἐλλείψει ἀπαρτίας. Ἐλλείψει ἀπαρτίας λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.45′ μ.μ.)