1962.12.06

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 15η

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν ἀναβολὴν ἐπὶ ἡμίωρον τῆς ἐπικυρώσεως τῶν πρακτικῶν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως;

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται ἐπὶ ἡμίωρον ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τακτοποιήσεως ζητημάτων τινῶν προκυψάντων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς νομοθεσίας τῆς ἀφορώσης εἰς τὴν ρύθμισιν τῆς τύχης τέως Γερμανικῶν ἐν Ἑλλάδι περιουσιῶν». Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Συνοικισμῶν Τσιφλικοπούλου καὶ περιοίκων, αἰτουμένων τὴν ἀναθεώρησιν τῆς ληφθείσης ἀποφάσεως ἀνεγέρσεως ἐπανορθωτικῶν φυλακῶν ἐν τῇ περιοχῇ των. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Χειριστῶν Ἐκσκαφέων, Προωθητήρων καὶ Ὁδοστρωτήρων Ἠπείρου, αἰτουμένης κατάργησιν Ταμείου Προνοίας τοῦ κλάδου των. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Κοινότητος Κερασέας (Τ. Κερασόβου) Δωδώνης Ἰωαννίνων, αἰτουμένων τὴν ἔκδοσιν συμπληρωματικῆς ἀποφάσεως Ε.Α.Ι., καθοριζούσης ἐν τῷ χωρίῳ των γεωργοκτηνοτροφικὸν κλῆρον, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 9 τοῦ Ἀγροτικοῦ Κώδικος κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Ἰωαννίνων, αἰτουμένου ἱκανοποίησιν ἀσφαλιστικοῦ θέματος. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου κατόχων ὁμολογιῶν Ἑλληνικοῦ Δημοσίου Χρέους, αἰτουμένου ἐπίλυσιν αἰτήματός των σχετικῶς μὲ ἐσωτερικὰ δάνεια. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἐργατοϋπαλληλικῶν Ὀργανώσεων, αἰτουμένων τὴν δημοπράτησιν ἐργατικῶν κατοικιῶν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Στεργίου, Γ. Λαμπράκης, Μ. Σβώλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Ὑγειονομικῶν Ὑπαλλήλων Ι.Κ.Α. κλπ., αἰτουμένου τὴν μὴ ἀναστολὴν τῆς ἰσχύος τοῦ Κώδικος Δ. Υ. κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Φ. Ζαΐμης, καταθέτει ἀναφορὰν Ἀδελφότητος Φιλιωτῶν Καλαβρυτινῶν καὶ Συλλόγου Σκοταναίων Καλαβρυτινῶν, αἰτουμένων χορήγησιν ὑπολειπομένου χρηματικοῦ ποσοῦ τῶν 600.000 δραχ. πρὸς περαίωσιν τοῦ ἔργου τοῦ χειμάρρου Ρέπα Ἐπαρχίας Καλαβρύτων. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Συντεχνίας Κηροπλαστῶν καὶ Συλλόγου Κηρεργατῶν, αἰτουμένων τὴν ἀποτροπὴν μελετωμένης μονοπωλήσεως τῆς παραγωγῆς τῶν κηρίων. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γερασίμου Στιβᾶ κλπ. κατοίκων Ἀργοστολίου καὶ Ὁμολογιούχων Ἐσωτερικοῦ Δανείου, αἰτουμένων ἀναθεώρησιν τῆς ἀποφάσεως τοῦ 5% ἐπὶ τῆς ὀνομαστικῆς ἀξίας τῶν ὁμολογιῶν Ἐσωτερικοῦ Δανείου. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν, αἰτουμένης κατάργησιν νόμου 1854)51 κλπ. Ἀπαντήσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9500)7589)11.8.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 406) 8.8.62 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, σχετικῶς μὲ ἀνάμιξιν τοῦ Δ)ντοῦ τοῦ Ε.Ο.Κ. Κομοτηνῆς εἰς τὰς ἀγορὰς καπνῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἐκ τῆς διεξαχθείσης τόσον παρὰ τῆς Νομαρχίας Ροδόπης ὅσον καὶ παρὰ τοῦ Δ)ντοῦ τῆς Περιφερειακῆς Διευθύνσεως Καπνοῦ Καβάλας, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου ὑπάγεται καὶ ἡ ὑπηρεσία Κομοτηνῆς, ἐρεύνης οὐδὲν συγκεκριμένον στοιχεῖον προέκυψεν εἰς βάρος τοῦ προϊσταμένου τῆς Ὑπηρεσίας Κομοτηνῆς, σχετικὸν μὲ τὴν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἀνάμιξιν τούτου εἰς τὰς ἀγοραπωλησίας καπνῶν καὶ μάλιστα ὑπὲρ ὡρισμένου καπνεμπόρου, εἴτε προσωπικῶς, εἴτε δι’ ἑτέρων ὀργάνων τῆς ὑπηρεσίας αὐτοῦ. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τὰς περιφερειακὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ε.Ο.Κ. ἐπισκέπτονται ἑκάστοτε ἅπαντες οἱ ἐνδιαφερόμενοι διὰ τὰ καπνὰ καπνέμποροι πρὸς ἐνημέρωσίν των καὶ ἀνταλλαγὴν ἀπόψεων ἐπὶ τῆς ἐν γένει καπνικῆς καταστάσεως τόσον κατὰ τὴν περίοδον τῆς καλλιεργείας, συγκομιδῆς καὶ χωρικῆς συσκευασίας τῶν καπνῶν, ὅσον καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῶν ἀγοραπωλησιῶν καὶ συνεπῶς δὲν δύναται νὰ ἐκληφθῇ οἱαδήποτε ἐπίσκεψις καπνεμπόρου εἰς τὰ γραφεῖα τῶν περιφερειακῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ε.Ο.Κ. ὡς ἀνάμιξις τῶν ἐν λόγῳ ὑπηρεσιῶν ὑπὲρ αὐτοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Νοεμβρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Παππᾶ, Σ. Ἡλιοπούλου, Δ. Κελτεμλίδη, Κ. Χιωτάκη καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9243)7387)62 ὑμετέρου ἐγγράφου ἀπὸ 28.7.62 ἐρωτήσεως κ.κ. βουλευτῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὰ τῆς χορηγήσεως τῶν ἐπαγγελματοβιοτεχνικῶν δανείων ρυθμίζονται ἑκάστοτε δι’ ἀποφάσεων τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἥτις καθορίζει καὶ τὰς προϋποθέσεις χορηγήσεως αὐτῶν. Ἐφ’ ὅσον, κατὰ συνέπειαν, συντρέχουσιν αἱ θεσπιζόμεναι κατὰ τὰ ἀνωτέρω προϋποθέσεις καὶ παρέχονται, ἐπαρκεῖς ἀσφάλειαι ἐξοφλήσεως τῶν δανείων, αἵτινες εἰρήσθω ἐναπόκεινται εἰς τὴν κρίσιν τῶν Τραπεζῶν, δοθέντος, ὅτι χορηγοῦνται ταῦτα ἰδίᾳ αὐτῶν εὐθύνῃ, δύναται πᾶς ἐπαγγελματοβιοτέχνης νὰ ποιῆται χρῆσιν τῶν διαφόρων μορφῶν δανειοδοτήσεως πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν του. Ἐπὶ τῶν ἑτέρων ἐν τῇ ἐρωτήσει θεμάτων, ἤτοι τοῦ περιορισμοῦ τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως ἀπὸ ἑξάμηνον εἰς τρίμηνον καὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀσφαλείας ζωῆς κλπ. κατὰ τὴν σύναψιν τοῦ δανείου, εἶναι γεγονός, ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἐνεφανίσθησαν παρόμοιαι μεμονωμέναι περιπτώσεις, αἵτινες καὶ ἐρρυθμίσθησαν κατόπιν ἐπεμβάσεως τοῦ Ὑπουργείου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Νοεμβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 732)17.10.62 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11810)9768)24.10.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἁρμοδιότητα ἡμῶν, τὰ ἀκόλουθα: Ἐκ τοῦ γενομένου ὑπὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσίας ἐλέγχου ἐπὶ τῶν βιβλίων τῆς Α. Ε. «ΕΒΚΑΠ» ἐξηκριβώθη, ὅτι πράγματι ἀμείβονται παρ’ αὐτῆς τὰ ἐν τῇ εἰρημένῃ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα ἄτομα, πλὴν τῆς Βούλας Σ. Παππᾶ, διὰ τῶν ἐν αὐτῇ ἀντιστοίχως παρατιθεμένων μισθῶν ὡς καὶ ὅτι τὰ ἐν λόγῳ ἄτομα δὲν προσφέρουν ὑπηρεσίας παρὰ τῇ Ἑταιρείᾳ, ἀλλὰ παρὰ τῷ γραφείῳ τοῦ κ. Νομικοῦ Συμβούλου τῆς ὑπὸ τῶν αὐτῶν γενικῶν μετόχων ἐλεγχομένης Α. Ε. «Κ. ΦΙΞ». Αἱ κείμεναι περὶ κοστολογήσεως διατάξεις δὲν παρέχουν τὴν δυνατότητα ἀναγνωρίσεως τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος δαπανῶν ὡς κοστολογικῶν στοιχείων, συνεπῶς εἰς τοὺς ἐκκρεμοῦντας καὶ τοὺς μελλοντικοὺς ἀπολογιστικοὺς ἐλέγχους τῶν ἑταιρειῶν «ΕΒΚΑΠ» καὶ «Κ. ΦΙΞ» δὲν θὰ ληφθῶσιν ὑπ’ ὄψιν αἱ δαπάναι αὗται κατὰ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς πράγματι τοῦ κόστους τῆς βύνης καὶ τοῦ ζύθου ἀντιστοίχως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Νοεμβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Θ. Παππᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 586 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Θ. Παππᾶ, σχετικῶς μὲ χρηματοδότησιν τοῦ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Μυτιληνιῶν Σάμου διὰ τὴν ἐπεξεργασίαν καπνῶν του, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10824)26.9.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι διὰ τὴν ἀνωτέρω χρηματοδότησιν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος εἰσπράττει τόκους πρὸς 6,25% ἐτησίως, τὸ δὲ καπνεμπόριον ἐπιβαρύνεται διὰ τὴν χρηματοδότησίν του ὑπὸ τῶν Ἐμπορικῶν Τραπεζῶν διὰ τὴν ἀγορὰν καὶ ἐπεξεργασίαν ἐξαγωγίμων καπνῶν μὲ τόκον 6% καὶ προμήθειαν 1%, ἤτοι συνολικῶς 7% ἐτησίως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Νοεμβρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γιαμᾶ καὶ Δ. Θεοχαρίδη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11630)9583)18.10.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 717 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γιαμᾶ καὶ Δ. Θεοχαρίδη, περὶ ἐξαγωγῆς μήλων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν μήλων εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ λαμβάνονται ἑκάστοτε τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των, τοῦτο ἄλλωστε, καταδεικνύεται ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε συντελεσθεισῶν, κατὰ τὴν περυσινὴν ἐξαγωγικὴν περίοδον, ἐξαγωγῶν μήλων, αἵτινες ἀνῆλθον εἰς 38.032 τόννους. Ἐφέτος ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ προϊόντος τούτου ἀνῆλθε μέχρι 15ης Ὀκτωβρίου εἰς 10.520 τόννους ἔναντι 9.884 τόννων τῆς ἀντιστοίχου περυσινῆς περιόδου, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ παραγωγὴ τόσον τῶν παραγωγικῶν χωρῶν, ὅσον καὶ τῶν καταναλωτριῶν, εἶναι λίαν ηὐξημένη, ἰδίᾳ τῆς Δυτ. Γερμανίας (1.600.000 τόννοι περίπου ἔναντι 860.000 τόννων πέρυσι) ἔνθα κυρίως ἐξάγονται τὰ Ἑλληνικὰ μῆλα. Ἐπειδὴ ὅμως ἐκ τοῦ φαινομένου τούτου, τῆς ὑπερπαραγωγῆς, τὸ Κράτος διὰ τὴν ὅσον ἔνεστι διευκόλυνσιν ταύτης ὡς καὶ ἀνακούφισιν τῶν παραγωγῶν, ἀπεφάσισε διὰ πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τὴν παροχὴν καὶ εἰδικῆς ἐνισχύσεως ἐξ εἴκοσι λεπτῶν (0,20) κατὰ ἐξαγόμενον χιλιόγραμμον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Νοεμβρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Λαμπράκη, Α. Φωτήλα καὶ Δ. Κελτεμλίδη. Ἀπαντῶντες ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9766)7864)62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 426 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Λαμπράκη, Α. Φωτήλα καὶ Δ. Κελτεμλίδη, ἐν σχέσει μὲ τὰ μέτρα προστασίας τῶν σύκων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, πρὸς προστασίαν τῶν συκοπαραγωγῶν, ἐγκαίρως ἀπεφάσισε τὴν χρηματοδότησιν τῆς ΣΥΚΙΚΗΣ διὰ τὴν παρέμβασιν αὐτῆς πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν τοῦ προϊόντος καὶ ὅτι ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε στοιχείων προκύπτει, ὅτι τὸ μέτρον τοῦτο ἀπέβη πρὸς ὄφελος τῶν παραγωγῶν, δεδομένου, ὅτι τὰ σῦκα διατίθενται παρ’ αὐτῶν εἰς τὰς καθορισθείσας τιμὰς παρεμβάσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ὀκτωβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Λαμπράκη, Α. Φωτήλα καὶ Κ. Χιωτάκη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10825)8923)26.9.62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 587 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Λαμπράκη, Ἀ. Φωτήλα καὶ Κ. Χιωτάκη, «περὶ ἐξαγωγῆς λεμονίων», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι ἀπὸ ἡμετέρας ἁρμοδιότητος. Ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου παρακολουθεῖται πάντοτε μετὰ πολλοῦ ἐνδιαφέροντος τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως τῶν Ἑλληνικῶν ἑσπεριδοειδῶν ἐν οἷς καὶ λεμονίων, εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς καὶ λαμβάνονται ἑκάστοτε τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν προώθησιν καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς των. Εἰδικώτερον εἰς τὰς συμφωνίας διμερῶν συναλλαγῶν προβλέπονται σημαντικαὶ ποσοστώσεις διὰ τὴν ἐξαγωγὴν ἑσπεριδοειδῶν, ἐν οἷς καὶ λεμονίων. Οὕτω: Ὑπὸ τῶν ἰσχυουσῶν καὶ ὑπὸ ἀνανέωσιν, κατ’ αὐτάς, συμβάσεων μετὰ τῶν χωρῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ Γιουγκοσλαβίας παρέχεται δυνατότης ἐξαγωγῆς ἑσπεριδοειδῶν εἰς μὲν τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν μέχρι 20.000 τόννων, εἰς Τσεχοσλοβακίαν μέχρι ἀξίας 10.000.000 κορωνῶν, ἤτοι περίπου 13.000 τόννοι εἰς δὲ τὰς λοιπὰς χώρας ταύτης μέχρι ἀξίας 5.000.000 δολλαρίων, ἤτοι 50.000 περίπου τόννους, μὴ συμπεριλαμβανομένης τῆς ποσότητος, δι’ ἣν ὑφίσταται δυνατότης ἐξαγωγῆς εἰς Ἀνατολικὴν Γερμανίαν, βάσει τῆς συνολικῆς ποσοστώσεως ἐξαγωγῆς Ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἐν λόγῳ χώραν, ἥτις ἀνέρχεται εἰς 5 ἕως 6 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐξ ἄλλου σημαντικαὶ ποσότητες λεμονίων προβλέπεται ὅτι θὰ ἐξαχθῶσι καὶ εἰς τὰς καταναλωτρίας χώρας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ἰδίᾳ τῆς Ε.Ο.Κ. Ἐπὶ τούτοις, ἐγένοντο σχετικαὶ ἐνέργειαι παρὰ τοῖς Σ.Ε. Κ. κλπ. διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐγκαίρως τῶν ἀπαιτουμένων μεταφορικῶν μέσων, ὡς καὶ τὴν λῆψιν ὑπὸ τούτων τῶν ἀναγκαιούντων μέτρων, διὰ τὴν ὑπὸ τοὺς καλυτέρους ὅρους καὶ ἄνευ καθυστερήσεως φόρτωσιν καὶ διακίνησιν τούτων. Ἐν τέλει, ἐφ’ ὅσον δὲν συνεχισθῇ ἡ ἐπιβράδυνσις τῆς ὡριμάνσεως τῆς παραγωγῆς, ὥστε νὰ μὴ ἀπολεσθοῦν αἱ ἀγοραὶ πρωΐμων λεμονίων καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρξῃ ἀνάλογος ποσότης ἐξαγωγίμου προϊόντος (ἀρίστης ποιότητος καὶ ἐξαιρετικῆς ἐμφανίσεως) καὶ ἡ προσφορὰ του ὑπὸ τῶν παραγωγῶν γίνεται ἐγκαίρως εἰς τιμὰς προσηρμοσμένας πρὸς τὰς διεθνεῖς τοιαύτας, προβλέπεται, ὅτι τὸ ὕψος τῆς ἐξαγωγῆς τῶν λεμονίων θὰ ἀνέλθῃ περίπου εἰς τὰ περυσινὰ ἐπίπεδα παρὰ τήν, κατὰ σχετικὰς πληροφορίας, ἐφετεινὴν μειωμένην παραγωγήν, ἡ δὲ διάθεσις εἰς τιμάς, εἰς τὰς ἐν τῇ Διεθνεῖ Ἀγορᾷ διαμορφωθησομένας κατὰ ποιότητα καὶ ποικιλίαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Ὀκτωβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11100)5.10.62 ἐγγράφου σας διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 617)29.9.62 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι σχετικὴ ἀπάντησις δοθήσεται παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου ὑπάγονται τὰ ἐν αὐτῇ θιγόμενα θέματα, ὅπερ παρακαλοῦμεν καὶ διὰ τοῦ παρόντος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ὀκτωβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ἀναφερομένου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 541 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως γνωστοποιήσητε τὰ κάτωθι εἰς τὸν ἐρωτῶντα κ. βουλευτήν: Ἡ Ἑλλὰς μετέχει κατ’ ἔτος εἰς τὴν Διεθνῆ Ἔκθεσιν Φραγκφούρτης οὐχὶ ὅμως εἰς τὴν φθινοπωρινὴν (κατὰ Σεπτέμβριον) ἐκδήλωσιν ταύτης, ἀλλὰ εἰς τὴν ἐαρινὴν (κατὰ Φεβρουάριον ἢ Μάρτιον) τοιαύτην καὶ τοῦτο διότι ἡ τελευταία αὕτη ἐκδήλωσις ἔχει καθιερωθῆ ὡς ἡ σημαντικωτέρα τῆς Ἐκθέσεως. Οὕτω καὶ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ὠργάνωσεν Ἑλληνικὴν συμμετοχὴν κατὰ τὴν ἐαρινὴν ἐκδήλωσιν τῆς ἐκθέσεως, ἥτις ἔλαβε χώραν ἀπὸ 18 ἕως 22 Φεβρουαρίου. Συνεπῶς τὸ ὑποπεσὸν εἰς τὴν ἀντίληψιν τοῦ κ. βουλευτοῦ Περίπτερον δὲν ἀφεώρα Κρατικὴν συμμετοχήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Ὀκτωβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Πολυζωγοπούλου, Ν. Κοντογιαννοπούλου καὶ Ι. Ἡλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9813)7942)24.8.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 24.8.62 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Πολυζωγοπούλου, Ν. Κοντογιαννοπούλου καὶ Ι. Ἡλιοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 42687)11.8.62 ἡμετέρας ἀποφάσεως, ἐνεκρίθη ἡ ὑπὸ τοῦ Α.Σ.Ο. δέσμευσις ἐκ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ συγκεντρωθησομένων ποσοτήτων σταφίδος, εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀμαλιάδος κατὰ τὴν χρῆσιν 1962–63 3.500 τόννων, ὑπὲρ τῶν ἐξαγωγέων τῆς περιφερείας ταύτης. Διὰ τοῦ ληφθέντος μέτρου ἐπιδιώκεται ἀκριβῶς ἡ μὴ εἰσαγωγὴ σταφίδων εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀμαλιάδος ἐξ ἄλλων περιφερειῶν, ἥτις, ἄλλωστε, ἀπαγορεύεται ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ συνεπῶς ἡ προστασία τοῦ σήματος «ΑΜΑΛΙΑΣ». Ἐκτὸς αὐτοῦ ὁ Α.Σ.Ο. ὑποχρεοῦται ἐκ τοῦ νόμου, ὅπως λαμβάνῃ ὅλα τ’ ἀναγκαῖα μέτρα διὰ τὴν παρεμπόδισιν τῆς λαθραίας εἰσαγωγῆς σταφίδων ἐξ ἄλλων περιφερειῶν εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀμαλιάδος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Σεπτεμβρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8748)20.7.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 292)62 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου, δι’ ἧς αἰτεῖται νὰ πληροφορηθῇ τοὺς λόγους τῆς μειώσεως τῶν πρὸς τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. ἐξαγωγῶν Ἑλληνικῶν οἴνων ἀπὸ 18.000 εἰς 4.000 τόννους, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Αἱ πρὸς τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. ἐξαγωγαὶ Ἑλληνικῶν οἴνων παρὰ τὰς ὑψηλοτέρας τιμάς των ἔναντι τῶν τιμῶν τῶν οἴνων τῶν ἀνταγωνιστριῶν χωρῶν κυμαίνονται ἀπὸ τοῦ ἔτους 1959 καὶ ἐντεῦθεν πέριξ τῶν 6.000–7.800 τόννων ἐτησίως. Ἡ παρατηρηθεῖσα ἐξαιρετικῶς κατὰ τὰ ἔτη 1956, 1957 καὶ 1958 ηὐξημένη ἐξαγωγὴ οἴνων εἰς Γαλλίαν καὶ Γερμανίαν ὀφείλεται εἰς τὴν κατὰ τὴν περίοδον ταύτην μείωσιν ἐκ παγετώνων τῆς παραγωγῆς τῶν χωρῶν αὐτῶν (τῆς Γερμανικῆς παραγωγῆς μειωθείσης ἀπὸ 400.000 τόννους ὅση ὑπολογίζεται ἡ μέση ἐτησία παραγωγή της εἰς οἴνους τῶν ἐτῶν 1950–55 εἰς 93.000 τόννους, τῆς δὲ Γαλλικῆς ἀπὸ 6.000.000 εἰς 3.250.000 τόννους ἀντιστοίχως). Κατωτέρω παραθέτομεν πίνακα ἐξ οὗ ἐμφαίνεται ἡ πορεία τῶν ἐξαγωγῶν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων.

Μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μετὰ τῆς ΕΟΚ ἐν συνδυασμῷ καὶ μετὰ τῶν ἐν τῷ ἐσωτερικῷ λαμβανομένων μέτρων προβλέπεται, ὅτι αἱ ἐξαγωγαὶ Ἑλληνικῶν οἴνων θ’ αὐξηθοῦν σημαντικῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Αὐγούστου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἐπαναφέρωμεν ὑμῖν συνημμένως τὸ ὑπ’ ἀριθ. 9750)7848)23.8.1962 ὑμέτερον ἔγγραφον μετὰ τῆς προσηρτημένης αὐτῷ ὑπ’ ἀριθ. 410 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ καὶ νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως σὺν τῇ ἐπαναφορᾷ τούτων διαβιβάσητε ἡμῖν καὶ ἀντίγραφον τοῦ ἀναφερομένου σχετικοῦ Ὑπομνήματος τῶν ἐλαιοεμπόρων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς μὴ περιελθόντος ἡμῖν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Αὐγούστου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιγʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Ε. Μπενᾶ καὶ Γ. Στεργίου. Ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ὑμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7276) 9.6.1962 ἡμετέρου ἐγγράφου ἐρωτήσεως ὑπὸ ἡμερομηνίαν 1.6.1962 πρὸς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Ε. Μπενᾶ καὶ Γ. Στεργίου, σχετικῶς μὲ τὴν διάθεσιν ὑγραερίων καὶ εἰδικώτερον ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3 στοιχείου ταύτης ὅπερ ἀναφέρεται εἰς τὸ ἡμέτερον Ὑπουργεῖον, δοθέντος, ὅτι διὰ τὰ λοιπὰ σημεῖα ἁρμόδια τυγχάνουσι τὰ Ὑπουργεῖα Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν, Βιομηχανίας καὶ Ἐσωτερικῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν Ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Πρό τινος χρόνου καὶ δὴ κατὰ μῆνας Σεπτέμβριον καὶ Δεκέμβριον λήξαντος ἔτους, ἐξ ἀφορμῆς δημοσιευμάτων τινῶν τῶν ἐφημερίδων «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» καὶ «ΕΘΝΟΣ», σχετικῶς μὲ τὸ ἐκ δραχμῶν 300 κατὰ νέον πελάτην ἐφ’ ἅπαξ εἰσπραττόμενον χρηματικὸν ποσὸν ἐκ μέρους τῶν συναφῶν ἐπιχειρήσεων, παρεσχέθησαν αἱ πληροφορίαι (ἃς προφανῶς ὑπαινίσσεται ἡ ἐρώτησις αὕτη) ὅτι κατὰ διεξαχθέντα ὑπηρεσιακὸν δειγματοληπτικὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῆς ἐν γένει ἐξελίξεως τῶν ὑγραερίων ὡς νεοεμφανιζομένου ἐν τῇ ἀγορᾷ καυσίμου τὰ ὑπογραφόμενα μεταξὺ ἑταιρειῶν καὶ καταναλωτῶν ἰδιωτικὰ συμφωνητικὰ διελάμβανον ὅρον ἀποκλείοντα τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ ὅπερ ἐν αὐτοῖς ᾐτιολογεῖτο ὡς δαπάνη πρώτης ἐγκαταστάσεως καὶ συντηρήσεως φιάλης κλπ. τῆς ἑταιρείας ὑποχρεουμένης ἵνα ἐφοδιάζῃ ἐπὶ ἀπεριόριστον χρονικὸν διάστημα τοὺς πελάτας της διὰ τῶν μέσων τούτων. Αἱ ἐν λόγῳ ἑταιρεῖαι εἰσφέρουν τὰ ὡς ἄνω ποσὰ μέχρι τοῦ Βʹ ἑξαμήνου τοῦ 1959. Ἀπὸ τῆς χρονολογίας ὅμως ταύτης, ἤτοι πρὸ τῆς ὑπαγωγῆς τῶν ὑγραερίων ὑπὸ ἀγορανομικὸν ἔλεγχον (26.5.1960) νέαι ἐπιχειρήσεις προσελκυσθεῖσαι ἐκ τοῦ ὁλονὲν αὐξανομένου ἐνδιαφέροντος περὶ τὴν ἐμπορίαν τοῦ ὑγραερίου ἐπέβαλον κατόπιν συναγωνιστικῆς πιέσεως τὴν διακοπὴν τῆς κατὰ τὰ ἀνωτέρω εἰσπράξεως τοῦ 300δράχμου. Κατὰ ταῦτα, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι ἡ ρηθεῖσα συμβατικὴ σχέσις ἑταιρειῶν καὶ καταναλωτῶν δι’ ἧς ἐπραγματοποιεῖτο πρὸ τῆς λήξεως τοῦ Βʹ ἑξαμήνου τοῦ 1959 ἡ εἴσπραξις τῶν 300 δραχμῶν ἐξ ἑκάστου τῶν πελατῶν ὑγραερίων διέπεται ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καὶ ὅτι τὰ ἀστικὰ δικαστήρια ἔχουσι τὴν ἁρμοδιότητα διὰ τὴν κρίσιν πάσης τυχὸν ἀμφισβητήσεως. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν πράγματι συντρέχουσι μεμονωμέναι ἢ καὶ ὁμαδικαὶ περιπτώσεις καταδολιεύσεως τῶν καταναλωτῶν ὡς ἀναφέρεται ἐν τῇ ἐρωτήσει ταύτῃ τῶν κ.κ. βουλευτῶν, φρονοῦμεν ἐπίσης, ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ ἀντικείμενον τῶν κατὰ τόπους Εἰσαγγελικῶν ἀρχῶν, αἵτινες ἀναμφισβητήτως θέλουσι κινηθῆ ἐφ’ ὅσον ἀναφερθῶσιν αὐταῖς συγκεκριμέναι περιπτώσεις. Πρὸς ἐνημέρωσιν ὑμῶν, διαβιβάζομεν ἀντίγραφα τῶν προμνησθεισῶν ἀπαντήσεών μας ἐπὶ τῶν ὡς ἄνω ἀναφερομένων δημοσιευμάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Αὐγούστου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

Ἀριθ. πρωτ. 223550)84 Πρὸς τὴν ἐφημ. «Μακεδονία» Θεσσαλονίκην Εἰς ἀπάντησιν ὑμετέρου δημοσιεύματος εἰς τὴν ἔγκριτον ὑμῶν ἐφημερίδα (φύλλον 27.8.1962) ὑπὸ τὸν τίτλον «Αἱ ἐγγυήσεις διὰ τὸ ὑγραέριον» ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πέμψωμεν ὑμῖν συνημμένως ἐν ἀντιγράφῳ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 2085)8)8015) 21.9.1961 ἔγγραφον τῆς ἁρμοδίας Δ)σεως Ἀγορανομίας τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου εἰς ὅ ἐκτίθενται αἱ ἀπόψεις ταύτης ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ὀκτωβρίου 1962 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Διευθυντὴς

Β. ΒΑΓΙΑΚΑΚΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

Ἀριθ. πρωτ. 248408)10304. Πρὸς τὴν ἡμερησίαν Ἀθηναϊκὴν ἐφημερίδα «Τὸ Ἔθνος» Ἐνταῦθα Ἐπὶ τοῦ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 25.11.1961 δημοσιεύματος ὑμῶν ὑπὸ τὸν τίτλον «Τὸ Ὑπουργεῖον συμφωνεῖ νὰ μὴ ἐπιστρέφωνται αἱ 300 δρχ. τῶν ὑγραερίων ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπὸ 9)12)1961 ὁμοίου ὑπὸ τίτλον «τὸ 300δραχμον χαράτσι» ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν εἰς ὑμᾶς τὰ κάτωθι ἀκολούθως: 1. Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 208518)8015)21.9.1961 ἐγγράφου μας ὅπως ἀναφέρεται ἐν τῷ δημοσιεύματι τούτῳ παρείχετο ἡ πληροφορία, ὅτι τὸ ἐκ δραχ. 300 ἐφ’ ἅπαξ εἰσπραττόμενον μέχρι Μαΐου περίπου 1960 χρηματικὸν ποσὸν ἐκ μέρους τῶν ἐπιχειρήσεων ὑγραερίου ἀπὸ ἕκαστον νέον πελάτην των δὲν εἶχε τὴν μορφὴν ἐγγυήσεως ἀλλὰ δικαιώματος τῆς ἑταιρείας διὰ τὴν ἐγκατάστασιν, συντήρησιν τῆς φιάλης καὶ ρυθμιστοῦ κλπ. Ἡ σχέσις αὕτη ἑταιρειῶν καὶ καταναλωτῶν καταδηλοῦται ἐκ τῶν ὑπογραφέντων σχετικῶν ἰδιωτικῶν συμφωνητικῶν, ἅτινα ἠρευνήθησαν κατὰ τὸν προηγηθέντα τῆς ἐκδοθείσης ὑπ’ ἀριθ. 16)26.5.1960 Ἀγορανομικῆς Διατάξεως ὑπηρεσιακὸν ἔλεγχον, εἰς τὰ ὁποῖα διαλαμβάνεται ρητὸς ὅρος, ὅτι τὸ περὶ οὗ χρηματικὸν ποσὸν «ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ἐπιστρεπτέον». Κατὰ ταῦτα, τὸ ἡμέτερον Ὑπουργεῖον δὲν «ἐχάρησε» μὲ τόσην εὐκολίαν εἰς τὰς ἑταιρείας ὑγραερίου τὸ σημαντικὸν ποσὸν τῶν ἐγγυήσεων, ὡς διατείνεσθε ἐν τῷ προμνησθέντι δημοσιεύματι ὑμῶν, ἀλλὰ θεωρεῖ ἑαυτὸ ἀναρμόδιον διὰ τὴν παρέμβασίν του ἐπὶ συμβατικῶν σχέσεων ὡς αἱ ἀνωτέρω, διεπομένων ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καὶ τὰ πολιτικὰ δικαστήρια μόνον ἁρμόδια θὰ ἐπιλύσουν τὴν διένεξιν καὶ θὰ ἀποφανθοῦν ἐὰν θὰ ἐπιστραφῇ ἢ ὄχι ἡ ἐγγύησις ἢ καὶ ἐφ’ ἅπαξ καταβολή, ἐφ’ ὅσον θὰ προσφύγῃ τις εἰς αὐτά. Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ὑπογραφῆς τοῦ ὡς ἄνω μνημονευομένου ἐγγράφου ἡμῶν (ὑπ’ ἀριθ. 208518)8015)21.9. 1961) ὑπὸ τοῦ παρ’ ἡμῖν Γεν. Δ)ντοῦ κ. Κατσούλη Παν., γνωρίζομεν, ὅτι οὐδὲν «τὸ περίεργον» ἔλαβε χώραν, δοθέντος, ὅτι κανονικῶς ὑπεγράφη παρ’ αὐτοῦ ὡς Προϊσταμένου τῆς οἰκείας Διευθύνσεως τοῦ Ὑπουργείου ἡμῶν (Δʹ Δ)νσις Ἀγορανομίας) καὶ ἁρμοδίου Γεν. Δ)ντοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιδʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 298 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8754)20.7.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς ἀπορροφήσεως τῶν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐσοδείας 1961. Ἡ Κυβέρνησις παρακολουθεῖ μετὰ προσοχῆς τὰς ἐξελίξεις τῆς ἀγορᾶς τῶν ἀνωτέρω καπνῶν, ἔδωσε δὲ ἐντολὴν νὰ καταβληθῇ εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῶν ἐν λόγῳ καπνῶν πρόσθετον πλασματικὸν δάνειον ἐκ δραχμῶν ἓξ (6) κατὰ χιλιόγραμμον ἀπωλήτων καπνῶν. Μετὰ τὴν 31ην Αὐγούστου ἐ.ἔ., ἡμερομηνίαν λήξεως τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν καπνοβιομηχανιῶν διὰ τὴν ἀγορὰν τῶν ἀνωτέρω καπνῶν, ἥτις σημειωτέον δὲν πρόκειται νὰ παραταθῇ καὶ ἐφ’ ὅσον ἐν τῷ μεταξὺ δὲ θὰ ἔχουν ἀπορροφηθῆ ἐξ ὁλοκλήρου τὰ καπνά, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ ὅλον θέμα καὶ θὰ προέλθῃ εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπορρόφησιν καὶ τὰς τιμὰς τῶν ἐξαγωγίμων καπνῶν, γνωρίζομεν ὅτι ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέματος τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ θέλει γνωρίσει ὑμῖν τὴν δοθεῖσαν ἀπάντησιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Αὐγούστου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιεʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Θ. Γιαννοπούλου καὶ Δ. Κελτεμλίδη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8497)6825 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ, 267 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Θ. Γιαννοπούλου καὶ Δ. Κελτεμλίδη, σχετικῶς μὲ τὴν διάθεσιν τῆς παραγωγῆς ροδακίνων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ Κράτος, ἐν τῇ προσπαθείᾳ του τῆς διαθέσεως τῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς ροδακίνων καὶ προστασίας τῶν παραγωγῶν τοῦ προϊόντος τούτου, προῆλθεν ἐγκαίρως εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας ἐνεργείας καὶ λῆψιν τῶν ἀναγκαίων καὶ καταλλήλων μέτρων. Πέραν ὅμως τῶν γενικῶν τούτων μέτρων, προέβη εἰδικώτερον καὶ εἰς τὰς ἀκολούθους ἐνεργείας: 1. Διὰ τὴν ἐξαγωγὴν ροδακίνων. Ἐμερίμνησε διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ὅσον ἔνεστι μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ βαγονίων–ψυγείων ὡς καὶ διὰ τὴν καλὴν κατάστασιν ἄφιξιν τοῦ μεταφερομένου προϊόντος εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Παραλλήλως, δι’ ἰδιαιτέρως ληφθέντων μέτρων, διευκολύνει ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν διὰ βαγονίων–ψυγείων, πλοίων– ψυγείων καὶ αὐτοκινήτων–ψυγείων μεταφορὰν τοῦ προϊόντος εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐξασφαλίζει τὴν παροχὴ ἱκανοποιητικῆς τιμῆς εἰς τοὺς παραγωγοὺς ὡς καὶ τὴν ἐναποθήκευσιν εἰς ψυγεῖα τοῦ μὴ διατεθέντος ἀμέσως προϊόντος των. 2. Διὰ τὴν ἐν τῷ ἐσωτερικῷ ἄμεσον καὶ ἱκανοποιητικὴν διάθεσιν τῶν ροδακίνων προῆλθεν εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας ἐνεργείας διὰ τὴν ταχεῖαν σιδηροδρομικῶς ἄφιξιν τούτων καθημερινῶς εἰς τὰ μεγάλα κέντρα καταναλώσεως τῶν Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς διὰ τὴν ὑπὸ τῶν παραγωγῶν καὶ Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεών των, ὁσάκις θελήσωσι, πώλησιν τοῦ προϊόντος των εἰς τὰς λαϊκὰς ἀγορὰς ὡς καὶ διὰ τὴν ὑπὸ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, Ἱδρυμάτων, Νοσοκομείων, Κατασκηνώσεων κλπ. χορήγησιν συστηματικῶς ροδακίνων κατὰ τὸ σιτηρέσιον. Ἐν τέλει, ἡ ἐξαγωγὴ τῶν πρωΐμων ποικιλιῶν ροδακίνων κατὰ τὰ παρὰ τῶν Τελωνείων παρασχεθέντα ἡμῖν στοιχεῖα, ἀνῆλθον ἐφέτος (μέχρι 31.7.1962) εἰς 4336 τόννους, ἐνῷ πέρυσιν εἰς 3.655 τόννους, ἤτοι ἔχομεν ἐφέτος αὔξησιν τῆς ἐξαγωγῆς τῶν πρωΐμων ποικιλιῶν κατὰ 681 τόννους. Ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ κυρίου ὄγκου τῆς παραγωγῆς, ἀποτελουμένης κυρίως ἀπὸ τὰς ποικιλίας ΕΛΒΕΡΤΑ καὶ ΗΑ-ΛΕ, διενεργεῖται ἀπὸ τῆς 1ης Αὐγούστου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Αὐγούστου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιστʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ἀναφερομένου ἐγγράφου ὑμῶν δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 208 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Εἰς τὴν Εἰδικὴν Ἔκθεσιν Ἁλιείας τοῦ Λοριὰν–Γαλλίας οὐ μόνον δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὀργανωθῇ Ἑλληνικὴ συμμετοχὴ ἀλλ’ οὔτε κἂν νὰ ἐπιληφθῶσι τοῦ θέματος αἱ ἁρμόδιαι Ὑπηρεσίαι μας δοθέντος, ὅτι μέχρι καὶ σήμερον δὲν περιῆλθεν εἰς χεῖρας ἡμῶν εἴτε ἀπ’ εὐθείας εἴτε μέσῳ ἑτέρας Ἑλληνικῆς Ὑπηρεσίας πρόσκλησις τῶν ὀργανωτῶν τῆς Ἐκθέσεως διὰ συμμετοχήν μας ἢ ἔστω καὶ ἓν ἁπλοῦν διαφημιστικὸν ἔντυπον. Ἀνεξαρτήτως δὲ τῶν προεκτεθέντων ἡ μὴ ἀποστολὴ εἰδικοῦ παρατηρητοῦ δὲν εἶναι θέμα ἀφορῶν τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας εἰς ὃ ὑπάγεται ἡ Διεύθυνσις Ἁλιείας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει θεωροῦμεν χρήσιμον νὰ πληροφορήσωμεν τὸν ἀξιότιμον κ. βουλευτήν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου παρὰ τὰ ὑπ’ αὐτοῦ διατιθέμενα περιωρισμένα μέσα ἔχει ἐπανειλημμένως ἐνισχύσει ἢ συνεργασθῆ μεθ’ ἑτέρων Ὀργανισμῶν καὶ Ὑπουργείων (ἰδίᾳ δὲ μὲ τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας διὰ τὴν προβολὴν τῆς Βιοτεχνίας) διὰ τὴν διεθνῆ προβολὴν διαφόρων κλάδων τῆς παραγωγῆς μας παρουσιαζόντων ἐξαγωγικὰς δυνατότητας πρᾶγμα, ὅπερ δὲν συμβαίνει μὲ τὴν ἁλιείαν ἐπὶ τοῦ παρόντος. Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Κυβερνήσεως ὡς καὶ τῶν προηγουμένων ἔχει μαρτυρηθῆ, πολλάκις μαρτυρεῖται δὲ καὶ ὑπὸ τῶν νομοθετικῶν διατάξεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰουλίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ιζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 134)14.6.1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7643)6169)21.6.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ὡς ἐξηκριβώθη ἐκ τοῦ γενομένου ἐλέγχου ἐπὶ τῶν ἐπισήμων βιβλίων τῆς Α. Ε. «Κ. ΦΙΞ» δαπάναι ἐκδόσεως τῆς ἐφημερίδος «Ἀγροτικὸς Ἀγὼν» δὲν φέρονται καταχωρημέναι εἰς τὸ εἰδικὸν κεφάλαιον διαφημίσεων. Ἐξ ἄλλου κατὰ κανόνα δαπάναι ἀφορῶσαι εἰς συνδρομὰς πρὸς διάφορα μὴ οἰκονομικοῦ περιεχομένου ἔντυπα ὡς ὁ «Ἀγροτικὸς Ἀγὼν» ἀπορρίπτονται ὑπὸ τοῦ ἐλέγχου. Οὕτω κονδύλιον ἐκ δραχμῶν 95.000 διὰ τὸ ἔτος 1960, ὅπερ φέρεται καταβληθὲν πρὸς τὴν ἐν λόγῳ ἐφημερίδα διὰ τὴν ἄνω αἰτίαν θέλει ἀπορριφθῆ. Ἀνάλογα πρὸς τ’ ἀνωτέρω θέλουσιν ἰσχύσῃ καὶ κατὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ ἀπολογιστικοῦ ἐλέγχου ἐκ τοῦ ζύθου τοῦ ἔτους 1961 καὶ ἐφεξῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ἰουλίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Ε. Σακελλάρη καὶ Δ. Κελτεμλίδη. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7859)62 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ ἀπεστάλη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 153)62 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Ε. Σακελλάρη καὶ Δ. Κελτεμλίδη, ἀφορῶσα εἰς ἀπορρόφησιν ἀποθεμάτων φασολίων τῆς πεδιάδος Ἄρτης ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Λόγῳ τοῦ μεγάλου ὕψους τῆς ἐγχωρίας παραγωγῆς φασολίων τῶν δύο τελευταίων ἐτῶν καθ’ ἅπασαν τὴν χώραν καὶ τῆς ἀνάγκης ἀπορροφήσεως τούτων, ἀπηγορεύθη ἀπὸ τοῦ Μαρτίου 1961 πᾶσα εἰσαγωγὴ φασολίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνῷ παραλλήλως ἐλήφθη τὸ μέτρον τῆς ἐλευθέρας ἐξαγωγῆς μὲ ἀποτέλεσμα τὴν χορήγησιν ἀδειῶν ἐξαγωγῆς φασολίων κατὰ τὸ ἔτος 1962, 2.000 τόννων περίπου καὶ κατὰ τὸ 1961 660 τόννων τὴν πραγματοποίησιν δὲ ἐξαγωγῆς κατὰ μὲν τὸ ἔτος 1961 657 τόννων κατὰ δὲ τὸ χρονικὸν διάστημα ἀπὸ 1.1.62 μέχρι 30.4.62 μόνον διὰ τοῦ Τελωνείου Πειραιῶς 1456 τόννων. Ὡσαύτως πρὸς διευκόλυνσιν ἀπορροφήσεως μεγαλυτέρων ποσοτήτων εἰς τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν διετέθησαν κατόπιν δημοπρασιῶν εἰς τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις τῆς χώρας 1.300 τόννοι κατὰ τὸ ἔτος 1961 καὶ 850 κατὰ τὸ 1962 μὲ προοπτικὴν διαθέσεως κατὰ τὴν προσεχῆ χειμερινὴν περίοδον διὰ τὸν αὐτὸν σκοπὸν σεβαστῶν ποσοτήτων φασολίων ἐγχωρίας παραγωγῆς. Πέραν τούτων διὰ νὰ διευκολυνθῇ εἰδικώτερον ἡ ἀπορρόφησις τῶν φασολίων τῆς περιοχῆς Ἄρτης ἀπεστείλαμεν ταυτόριθμον ἔγγραφον πρὸς τοὺς ἐμπορικοὺς Συλλόγους Τροφίμων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς δι’ οὗ συνεστήσαμεν τὴν ὑπὸ τῶν ἐμπόρων ὀσπρίων προμήθειαν φασολίων ἐκ τῆς περιοχῆς ταύτης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουλίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιθʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8106)6516)3.7.62 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ἀπὸ 23.6.62 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, περὶ ἐπιβαρύνσεως κόστους σακχάρεως διατιθεμένης εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς Χίου ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ἡ Κρατικὴ σάκχαρις διατίθεται μέσῳ τῶν εἰσαγωγέων τῆς χώρας εἰς ποσοστὸν 10% ἐπὶ τῶν ἐκτελωνιζομένων ὑπὸ τούτων σακχάρεων εἰσαγωγῆς των. 2) Ἡ τιμὴ διαθέσεως τῆς Κρατικῆς σακχάρεως εἶναι μία δι’ ὅλους τοὺς εἰσαγωγεῖς τῆς χώρας δηλ. 8.70 κατὰ χιλ. διὰ παράδοσιν τοῦ ἐφοδίου ἐντὸς τῶν ἀποθηκῶν τοῦ Δημοσίου εὑρισκομένων εἰς τὰ κέντρα Πειραιῶς, Θεσσαλονίκης καὶ ἐσχάτως εἰς Λάρισαν (ἐργοστασίου σακχάρεως). 3) Ἐκ τῆς τιμῆς ταύτης ἐνεργεῖται ἔκπτωσις δέκα πέντε λεπτῶν (0,15) εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς τῶν ἐπαρχιῶν δηλ. τῶν διατηρούντων καταστήματα ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω κέντρων ἐφ’ ὅσον προσκομίζουν βεβαίωσιν τοῦ Τελωνείου τῆς πόλεως ἔνθα τὰ καταστήματά των ἐκ τῆς ὁποίας νὰ προκύπτῃ, ὅτι ἡ πρὸς ἐκτελωνισμὸν σάκχαρις παραγγελίας των ἐξεφορτώθη εἰς τοὺς τελωνειακοὺς χώρους του ἀπ’ εὐθείας ἐκ τοῦ κομίσαντος μεταφορικοῦ μέσου ἐξωτερικοῦ. (Α. πλοίου, σιδηροδρόμου κ.λ.π.). 4) Ἡ ἔκπτωσις αὕτη καλύπτουσα κατὰ μέσον ὅρον περίπου τὰ μεταφορικὰ τῆς Κρατικῆς σακχάρεως ἀπὸ τὰ ἀποθ. κέντρα τοῦ Δημοσίου εἰς τὰ καταστήματά των ἐνεργεῖται ἵνα τὸ κόστος ταύτης μὴ ἀφίσταται τοῦ κόστους τῆς ἐν τῇ βεβαιώσει τοῦ Τελωνείου ἀναφερομένης πρὸς ἐκτελωνισμὸν σακχάρεως δοθέντος, ὅτι ἡ ποσότης αὕτη δὲν ἐπιβαρύνεται μὲ ἔξοδα μεταφορᾶς καθ’ ὅσον ὡς ἀνωτέρω ἐλέχθη ἐξεφορτώθη ἀπ’ εὐθείας ἐκ τοῦ μεταφορικοῦ μέσου ἐξωτερικοῦ εἰς τοὺς τελωνειακοὺς χώρους τοῦ τελωνείου τῆς πόλεως ἔνθα τὸ κατάστημα τοῦ εἰσαγωγέως. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω διὰ τοὺς εἰσαγωγῆς Χίου καὶ λοιποὺς τοιούτους τῆς χώρας οἵτινες τὰς εἰς σακχάρεις παραγγελίας των ἐκφορτώνουσιν εἰς Πειραιᾶ ἢ Θεσσαλονίκην ἐκ τῶν ἀ)πλοίων ἐξωτερικοῦ καὶ ἐκεῖθεν μεταφέρουσιν ταύτας εἰς τὰ καταστήματά των ἐπιβαρυνόμενοι οὕτω μὲ μεταφορικὰ δὲν δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ μέτρον τῆς ἐκπτώσεως τῶν 15 λεπτῶν (μεταφορικῶν) καθ’ ὅσον ἐν ἐναντία περιπτώσει τὸ κόστος τῆς Κρατικῆς σακχάρεως διὰ τούτους θὰ εἶναι μειωμένον ἔναντι τοῦ κόστους τῆς σακχάρεως παραγγελίας των ἐνῷ σκοπός μας εἶναι ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν ἴση μεταχείρισις τῶν ἐμπορευομένων δηλ. χορήγησις κρατικῆς σακχάρεως εἰς τὸ αὐτὸ περίπου κόστος μὲ τὸ τοιοῦτον τῆς ἐκτελωνιζομένης ἑκάστοτε ποσότητος σακχάρεως παραγγελίας των. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω εὐνόητον τυγχάνει, ὅτι τὸ αἴτημα τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Χίου δὲν εὐσταθεῖ καὶ περὶ τούτου ἐγνωρίσαμεν σχετικῶς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 172420)5079) 22.6.1962 ἐγγράφου μας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουλίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

κʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Μαλλιάκα. Ἐπὶ τοῦ ὑμετέρου ἐγγράφου σχετικῶς μὲ τὴν ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Μαλλιάκα κατατεθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 187 ἐρώτησιν ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: 1. Τὸ Ὑπουργεῖον διὰ τὴν ἐκ τῶν ἐλαιοπαραγωγικῶν περιοχῶν ὁλοκλήρου τῆς χώρας συγκέντρωσιν ἐλαιολάδου ἐσοδείας 1961–62 συνεβλήθη μὲ τὴν «Ἐλαιουργικὴν Συν. Π. Ε.» καὶ οὐδεμίαν ὑποχρέωσιν ἀνέλαβε πρὸς οἱονδήποτε τρίτον. 2. Ἡ «Ἐλαιουργικὴ» βάσει ἰδιαιτέρων συμφωνιῶν μεταξὺ ταύτης καὶ τῶν τοπικῶν Ἑνώσεων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν ἢ ἐλαιουργικῶν Συν)σμῶν ἀνέθεσεν εἰς τοὺς τελευταίους ὑπεργολαβικῶς τὴν συγκέντρωσιν τμήματος μόνον τοῦ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου εἰς ταύτην συμβατικῶς ἀναγνωρισθέντος ἐργολαβικοῦ δικαιώματος διὰ τὰ βασικὰ κέντρα συγκεντρώσεως. Ἡ «Ἐλαιουργικὴ» δηλονότι, καθώρισε τὴν ἀμοιβὴν τῶν Ἑνώσεων ἢ τῶν Συν)σμῶν κατὰ τὸν ὡς ἄνω τρόπον ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἡ συγκέντρωσις ἐπρόκειτο νὰ διεξαχθῇ διὰ τῶν βασικῶν ἢ τῶν προσθέτων κέντρων. 3. Τὸ Ὑπουργεῖον μὲ γνώμονα τὸ συμφωνηθὲν ἐργολαβικὸν δικαίωμα διὰ τὰ βασικὰ κέντρα, ὅπερ ἀντιμετωπίζει τὰ ἔξοδα τῆς συγκεντρώσεως ὡς καὶ τὰ τοιαῦτα διαχειρίσεως δώδεκα (12) μηνῶν, προκατέβαλεν ἤδη εἰς τὴν «Ἐλαιουργικὴν» τὸ ἐκ τῶν πραγμάτων δικαιολογούμενον ποσὸν τῶν δέκα πέντε ἑκατομμυρίων (15.000.000) δραχμῶν, ὅπερ καλύπτει τὸ ἥμισυ καὶ πλέον τοῦ ὡς ἄνω ἐργολαβικοῦ δικαιώματος δι’ ἅπασαν ἀνεξαιρέτως τὴν συγκεντρωθεῖσαν ποσότητα ἐλαιολάδου (βασικῶν καὶ προσθέτων κέντρων) ὡς καὶ τὰς δαπάνας τῶν πραγματοποιηθεισῶν μεταφορῶν ἐλαιολάδου. Ἡ ἐξόφλησις θὰ βαίνῃ προοδευτικῶς μέχρις ἐκπληρώσεως ὑπὸ τῆς «Ἐλαιουργικῆς» τῶν ἀνειλημμένων συμβατικῶν ὑποχρεώσεών της. 4) Παραλλήλως τὸ Ὑπουργεῖον ἐκάλεσε τὴν «Ἐλαιουργικὴν» νὰ ὑποβάλῃ δικαιολογητικά, δι’ ὧν νὰ ἀποδεικνύεται ἡ τυχὸν πρόσθετος δαπάνη διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν προσθέτων κέντρων, πλὴν καίτοι ὑπέβαλεν αὕτη τοῦτο ἐνώπιον τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ὠχλήθη πρὸς τοῦτο, ἐν τούτοις, μέχρι τοῦδε οὐδὲν σχετικὸν δικαιολογητικὸν ὑπέβαλεν. 5) Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι οὐδεμία ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἀπαιτήσεων τῶν Ἑνώσεων Συνεταιρισμῶν ἢ Ἐλαιουργικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ τῆς ἀξιώσεως τῆς «Ἐλαιουργικῆς» δι’ ἀναγνώρισιν ηὐξημένου ἐργολαβικοῦ διὰ τὰ πρόσθετα κέντρα, ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει, τυχὸν σύνδεσις τῶν ἀνεξαρτήτων τούτων θεμάτων οὐδόλως ἐξυπηρετεῖ τὰς ἐνδιαφερομένας Ἑνώσεις ἢ τοὺς Συνεταιρισμούς, οἵτινες ἐν ἀγνοίᾳ των θὰ ἐφαίνοντο ὑποβοηθοῦντες τὴν «Ἐλαιουργικὴν» διὰ τὴν κατὰ πιεστικὸν τρόπον παραδοχὴν ἐκ μέρους τοῦ Δημοσίου τῶν μὴ δικαιολογουμένων καὶ μὴ ἀποδεικνυομένων ἀξιώσεών της. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Ἰουλίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

καʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7236 τῆς 9.6.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 1.6.62 ὑπ’ ἀριθ. 75 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπαγορεύσεως ἐξαγωγῆς ρητίνης εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ἡ μέση παραγωγὴ ρητίνης ἀνέρχεται ἐτησίως εἰς 30.000 –35.000 τόννους περίπου καὶ ἀποτελεῖ τὴν πρώτην ὕλην διὰ τὴν παραγωγὴν κολοφωνίου καὶ τερεβινθελαίου ὑπὸ τῶν πλήρως ἐκσυγχρονισμένων Ἑλληνικῶν βιομηχανιῶν καὶ μὲ δυνατότητα ἐπεξεργασίας διπλασίας ποσότητος ρητίνης τῆς κατ’ ἔτος παραγομένης. Τὰ ἐκ τῆς ρητίνης παραγόμενα προϊόντα (κολοφώνιον καὶ τερεβινθέλαιον) πάντοτε ἐξάγονται εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, ἐξαιρέσει ἐννοεῖται τῶν ἐκ τούτων διατιθεμένων μικρῶν ποσοτήτων εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ κυρίως τοῦ τερεβινθελαίου, εἰς τὰς ἑκάστοτε ἰσχυούσας διεθνεῖς τιμὰς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων διαμορφώνονται καὶ αἱ τιμαὶ τῆς ρητίνης διὰ τὸν παραγωγόν. Κατὰ τὸ ἔτος 1960, ὅτε διετέθησαν τὰ κολοφώνια εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πρὸς δολλάρια 380–400 κατὰ τόννον, κατεβλήθησαν εἰς τοὺς παραγωγοὺς διὰ τὴν ρητίνην δραχμαὶ 7–7,50 κατὰ χιλιόγραμμον, ἀλλ’ ἡ τιμὴ αὕτη ἦτο ὅλως ἐξαιρετική. Ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις ὑπὸ τῶν ρητινοπαραγωγῶν Κορινθίας, διὰ τὴν εἰς Γιουγκοσλαβίαν ἐξαγωγὴν 3.000 τόννων ρητίνης, ἀφοῦ ἐμελετήθη μετὰ προσοχῆς καὶ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, ἐκρίθη ἀσύμφορος διὰ τοὺς ἑξῆς κυρίως λόγους: 1. Ἡ τυχὸν ἔγκρισις τῆς ἐξαγωγῆς τῆς ἐν λόγῳ ποσότητος ρητίνης εἰς Γιουγκοσλαβίαν θὰ ἀπετέλει προηγούμενον διὰ τὴν ἔγκρισιν ἐξαγωγῆς οἱασδήποτε ἑτέρας ποσότητος, δεδομένου, ὅτι ἔχουσιν ἤδη ὑποβληθῆ αἰτήσεις ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου διὰ τὴν Γιουγκοσλαβίαν καλύπτουσαι ποσότητα 12.000 τόννων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν στέρησιν τῶν Ἑλληνικῶν βιομηχανιῶν πρώτης ὕλης καὶ τὴν ἐκ ταύτης δημιουργίαν ἐργατικοῦ ζητήματος, καὶ 2. Διὰ τῆς ἐξαγωγῆς ρητίνης εἰς Γιουγκοσλαβίαν, χώρας διμεροῦς κλῆριγκ, θὰ προσεφέροντο παρ’ αὐτῆς κολοφώνια καὶ τερεβινθέλαια εἰς χώρας μετατρεψίμου νομίσματος καὶ δὴ εἰς τιμὰς κατωτέρας τῶν ἐντεῦθεν ἐξαγομένων κολοφωνίων καὶ τερεβινθελαίων ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἀποκτήσεως παρ’ αὐτῆς σκληροῦ νομίσματος, ἐνῷ θὰ ἐμειώνοντο αἱ ἤδη αὔξουσαι ἐντεῦθεν ἐξαγωγαὶ τῶν προϊόντων τούτων ἐκ τῆς ἐλλείψεως τῆς πρώτης ὕλης, μὲ συνέπειαν τὴν μείωσιν τῆς εἰσαγωγῆς εἰς τὴν χώραν μας μετατρεψίμου νομίσματος. Κατωτέρω παραθέτομεν τὴν εἰς συνάλλαγμα εἰσπραχθεῖσαν ἀξίαν ἐξ ἐξαγωγῶν κολοφωνίου καὶ τερεβινθελαίου κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν:

Τέλος, σημειοῦμεν, ὅτι οὐδέποτε μέχρι σήμερον ἔχει ἐπιτραπῆ ἡ εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν ἐξαγωγὴ ρητίνης διὰ τοὺς κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἐκτιθεμένους λόγους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Ἰουνίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

κβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Θ. Γιαννοπούλου καὶ Γ. Λαμπράκη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7003 τῆς 4.6.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 22.5.62 ὑπ’ ἀριθ. 2 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Θ. Γιαννοπούλου καὶ Γ. Λαμπράκη, ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπαγορεύσεως ἐξαγωγῆς ρητίνης εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ἡ μέση παραγωγὴ ρητίνης ἀνέρχεται εἰς 30.000– 35.000 τόννους περίπου καὶ ἀποτελεῖ τὴν πρώτην ὕλην διὰ τὴν παραγωγὴν κολοφωνίου καὶ τερεβινθελαίου ὑπὸ τῶν πλήρως ἐκσυγχρονισμένων Ἑλληνικῶν βιομηχανιῶν καὶ μὲ δυνατότητα ἐπεξεργασίας διπλασίας ποσότητος ρητίνης τῆς κατ’ ἔτος παραγομένης. Τὰ ἐκ τῆς ρητίνης παραγόμενα προϊόντα (κολοφώνιον καὶ τερεβινθέλαιον) πάντοτε ἐξάγονται εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν ἐξαιρέσει ἐννοεῖται τῶν ἐκ τούτων διατιθεμένων μικρῶν ποσοτήτων, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ κυρίως τοῦ τερεβινθελαίου, εἰς τὰς ἑκάστοτε ἰσχυούσας διεθνεῖς τιμὰς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων διαμορφώνονται καὶ αἱ τιμαὶ τῆς ρητίνης διὰ τὸν παραγωγόν. Κατὰ τὸ ἔτος 1960, ὅτε διετέθησαν τὰ κολοφώνια εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πρὸς δολλάρια 380 ἕως 400 κατὰ τόννον, κατεβλήθησαν εἰς τοὺς παραγωγοὺς διὰ τὴν ρητίνην δραχμαὶ 7 ἕως 7,50 κατὰ χιλιόγραμμον, ἀλλ’ ἡ τιμὴ αὕτη ἦτο ὅλως ἐξαιρετική. Ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις ὑπὸ τῶν ρητινοπαραγωγῶν Κορινθίας, διὰ τὴν εἰς Γιουγκοσλαβίαν ἐξαγωγὴν 3.000 τόννων ρητίνης ἀφοῦ ἐμελετήθη μετὰ προσοχῆς καὶ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς ἐκρίθη ἀσύμφορος διὰ τοὺς ἑξῆς κυρίως λόγους: 1. Ἡ τυχὸν ἔγκρισις τῆς ἐξαγωγῆς τῆς ἐν λόγῳ ρητίνης εἰς Γιουγκοσλαβίαν θὰ ἀπετέλει προηγούμενον διὰ τὴν ἔγκρισιν ἐξαγωγῆς οἱασδήποτε ἑτέρας ποσότητος δεδομένου, ὅτι ἔχουσιν ἤδη ὑποβληθῆ αἰτήσεις ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου διὰ τὴν Γιουγκοσλαβίαν καλύπτουσαν ποσότητα 12.000 τόννων μὲ ἀποτέλεσμα τὴν στέρησιν τῶν Ἑλληνικῶν βιομηχανιῶν πρώτης ὕλης καὶ τὴν ἐκ ταύτης δημιουργίαν ἐργατικοῦ ζητήματος, καὶ 2. Διὰ τῆς ἐξαγωγῆς ρητίνης εἰς Γιουγκοσλαβίαν, χώραν διμεροῦς κλῆριγκ, θὰ προσεφέροντο, παρ’ αὐτῆς κολοφώνια καὶ τερεβινθέλαια, εἰς χώρας μετατρεψίμου νομίσματος καὶ δὴ εἰς τιμὰς κατωτέρας τῶν ἐντεῦθεν ἐξαγομένων κολοφωνίων καὶ τερεβινθελαίων ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἀποκτήσεως παρ’ αὐτῆς σκληροῦ νομίσματος, ἐνῷ θὰ ἐμειώνοντο αἱ ἤδη αὔξουσαι ἐντεῦθεν ἐξαγωγαὶ τῶν προϊόντων τούτων ἐκ τῆς ἐλλείψεως τῆς πρώτης ὕλης μὲ συνέπειαν τὴν μείωσιν τῆς εἰσαγωγῆς εἰς τὴν χώραν μας μετατρεψίμου νομίσματος. Κατωτέρω παραθέτομεν τὴν εἰς συνάλλαγμα εἰσπραχθεῖσαν ἀξίαν ἐξ ἐξαγωγῶν κολοφωνίου καὶ τερεβινθελαίου κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν:

Τέλος σημειοῦμεν ὅτι οὐδέποτε μέχρι σήμερον ἔχει ἐπιτραπῆ ἡ εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν ἐξαγωγὴ ρητίνης διὰ τοὺς κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἐκτιθεμένους λόγους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰουνίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσωρινῆς διοικήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Εἰδικῶν Ὑπηρεσιῶν κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1963». Ὁ Εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Δούκας, ἔχει τὸν λόγον. Ἀπών. Ὁ Εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§6Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἴχομεν εἰδοποιήσει τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Βουλῆς, ὅτι, ἐπειδὴ ὁ συνάδελφος κ. Ἠλιοῦ εἶναι ἀσθενής, νὰ ἀντικατασταθῇ διὰ τοῦ κ. Εὐαγγελίδη.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κύριε Εὐαγγελίδη. Παρακαλῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ ἐγγραφοῦν ὅσοι ἐκ τῶν κυρίων βουλευτῶν θέλουν νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν.

§8Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Δὲν εἴμεθα ἐγγεγραμμένοι;

§9Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχομεν ζητήσει διὰ σημειώματος, νὰ ἐγγραφῶμεν.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διὰ τῶν σημειωμάτων δὲν διαπιστοῦται ἡ ὥρα τῆς ἐπιδόσεως, ὁπότε δὲν ἠμπορεῖ νὰ τηρηθῇ καὶ σειρὰ ἐγγραφῆς ἀδιάβλητος. Διότι, ἄλλα σημειώματα ἔλαβον ἐγώ, ὁ ὁποῖος δὲν τὰ ἐδέχθην, ἄλλα ὁ κ. Βοζίκης καὶ ἄλλα ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος. Ἀπὸ ἐτῶν ἔχω εἴπει καὶ ὑπάρχουν τὰ πρακτικά, ὅτι θὰ ἐγγράφωνται οἱ ἐπιθυμοῦντες νὰ ὁμιλήσουν κατὰ τὴν προεκφώνησιν. Ὁ Κανονισμὸς λέγει, ὅτι ἐγγράφονται κατὰ τὴν οἰκείαν σειράν.

§11Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζομεν, ὅτι ἔχομεν ἐγγραφῆ.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει θέμα. Θὰ ἐγγραφῆτε τώρα.

§13Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Αἱ ἀπογευματιναὶ ἐφημερίδες ἀναγράφουν τὴν σειρὰν τῶν ρητόρων διὰ τὴν ἀποψινὴν συζήτησιν. Ἀπὸ ποῦ τὴν ἐπῆραν;

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκάλεσα τὸν κ. Βοζίκην καὶ τὸν ἠρώτησα ἐὰν ἐδέχθη τοιαῦτα σημειώματα, παρὰ τὴν ἐπανειλημμένως ἐκδηλωθεῖσαν ἀπὸ τῆς ἕδρας αὐτῆς ἀπόφασίν μου καὶ μοῦ ἀπήντησεν ὄχι. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως, εἰ μὴ ἡ τήρησις τοῦ Κανονισμοῦ. Διότι, εὑρέθη ὁ πρῶτος Ἀντιπρόεδρος νὰ ἔχῃ σημειώματα, ὁ Βʹ ἐπίσης, ἐγὼ ἄλλα καὶ ὁ κ. Βοζίκης ἄλλα. Ἔ, λοιπόν, ποῖον σημείωμα ἔχει σειρὰν προτεραιότητος; Δι’ αὐτό, παρακαλῶ, νὰ ἐγγραφῆτε τώρα. Ὁρίστε, κύριοι βουλευταί.

§15Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως ἐνεγράφη ὁ κ. Καψάλης μετὰ τοὺς εἰσηγητὰς καὶ τὸν κ. Δερτιλῆν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λυκουρέζο, δὲν ὑπάρχει θέμα, διότι ἐδήλωσα ἤδη, ὅτι μόνον κατὰ τὴν προεκφώνησιν ἐγγράφονται οἱ ρήτορες. Θὰ ἐγγραφῆτε, συνεπῶς, ὅλοι τώρα.

§17Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ὁ κ. Καψάλης δὲν ἀπέστειλε σημείωμα. Καθ’ ἣν ὥραν συνεδρίαζεν ἡ Βουλὴ προσῆλθεν εἰς τὸ Προεδρεῖον καὶ ἐνεγράφη. Δὲν ἀπέστειλεν οὐδένα σημείωμα, οὔτε ἐτηλεφώνησεν εἰς οὐδένα. Ὁ κ. Καψάλης ἐνεγράφη καὶ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὸν θεωρήσητε ὡς μὴ ἐγγεγραμμένον.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἐγγραφῇ.

§19Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ὄχι, θὰ ἐγγραφῇ. Εἶναι ἐγγεγραμμένος.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξήγησα πρὸ ὀλίγου, ὅτι δὲν ὑπάρχει τρόπος διαδικασίας ἐγγραφῆς πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς συζητήσεως ἑνὸς νομοσχεδίου. Ποῖον εἶναι τὸ βιβλίον, τὸ ὁποῖον κατοχυρώνει τὴν σειρὰν καὶ τὸ ἀδιάβλητον αὐτῆς; Πρέπει τότε νὰ ὑπάρξῃ ἕνα βιβλίον ἀνάλογον μὲ τὸ βιβλίον ἐρωτήσεων καὶ ἐπερωτήσεων. Ἡ Βουλὴ δὲν ἔχει τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ ὁ Κανονισμὸς λέγει «ἐγγράφονται», φυσικὰ κατὰ τὴν συζήτησιν.

§21Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶχον τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν ὑπάρχει καὶ ὀρθῶς διαδικασία ἐγγραφῆς ἐκτὸς συνεδριάσεως. Ἀλλά, ὅταν κατὰ τὴν ὥραν συνεδριάσεως προσέρχεται εἷς βουλευτὴς εἰς τὸ Προεδρεῖον καὶ λέγει, παρακαλῶ, ἐγγράψατέ με διὰ τὸ τάδε νομοσχέδιον καὶ τὸν ἐγγράφει ὁ Πρόεδρος, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐγγεγραμμένος.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω κάμει δηλώσεις καὶ σᾶς παραπέμπω εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ λέγω, ὅτι αὐτὸ δὲν γίνεται ἀποδεκτόν. Τὸ ἐδήλωσα πέρυσι, πρόπερσι, πρὸ 3ετίας, 5ετίας, 10ετίας. Πῶς νὰ γίνῃ.

§23Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Τότε πταίει ὁ Ἀντιπρόεδρος ποὺ ἦτο εἰς τὴν ἕδραν. Πῶς θὰ γίνῃ; Νὰ τὸν ἐγγράψητε, παρακαλῶ, τώρα, ἀμέσως.

§24Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀκριβῶς, διὰ νὰ διευκολύνωμεν τὴν κατάστασιν καὶ νὰ μὴ γεννᾶται αὐτὴ ἡ δυσκολία, ἀκριβῶς ἐσκέφθημεν ἀπὸ τὴν παραμονὴν νὰ ἐγγραφῶμεν. Ὁ κ. Μαῦρος συνεννοήθη μὲ τὸν κ. Βοζίκην.

§25Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ὑπῆρχε θέμα, διὰ τοὺς ρήτορας τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, οὗτοι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐγγεγραμμένοι ἀμέσως μετὰ τοὺς εἰσηγητάς. Καὶ θὰ εἴχομεν ζητήσει, ὅπως εἶναι φυσικόν, ἐπὶ νομοθετήματος τοιαύτης σημασίας καὶ τὸ ἔχομεν καὶ ἄλλοτε ἀξιώσει αὐτό, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοῆται καὶ τὸ Κόμμα τῆς μείζονος Ἀντιπολιτεύσεως, τὸ ὁποῖον μάλιστα διαθέτει 80 βουλευτὰς καὶ νὰ μὴ ἔχῃ εἰσηγητήν. Βεβαίως, εὐχέρειαν ἔχετε νὰ ὁρίσητε 2–3 εἰσηγητάς, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπὶ τοιούτων θεμάτων νὰ ἀγνοῆτε Κόμμα, ὅπως εἶπον, τὸ ὁποῖον ἔχει 80 βουλευτάς. Διότι ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσουν εἰσηγηταὶ μικρῶν κομμάτων καὶ μετὰ νὰ ἐγγραφώμεθα 10 ἐπὶ σειρὰν νὰ ὁμιλῶμεν, θὰ ἦτο διαφορετικόν. Ἄλλωστε, ἐπειδὴ κατ’ οἰκονομίαν τοῦ Κανονισμοῦ δέχεσθε καὶ μεταβολὴν τῶν εἰσηγητῶν, ὅπως ἐκάματε ἀπόψε καὶ πολὺ ὀρθῶς, διὰ τὸν ἐπὶ τοῦ βήματος εὑρισκόμενον συνάδελφον, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὁμιλήσῃ ἕνας ἀπὸ τὸ κάθε κόμμα.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὸν εἰσηγητήν, εἶναι ἐγγεγραμμένος ὁ κ. Στεφανόπουλος νὰ ὁμιλήσῃ, μετὰ θὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Καψάλης καὶ ἔτσι θὰ ἀκουσθοῦν καὶ τὰ 3 κόμματα. Μετὰ θὰ πάρητε ὅλοι σειράν.

§27Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ κάμω τὴν ἑξῆς διευκρίνησιν, ἐπειδὴ πρὸ ὀλίγου δὲν ἤμην ἐδῶ. Ἐγὼ χθές, διαρκούσης τῆς συνεδριάσεως, ἐζήτησα τὴν ἐγγραφήν μου...

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἤκουσα, αὐτὸ δὲν ἰσχύει, ἦτο λάθος, ὄχι ἄλλωστε σοβαρόν, τοῦ δεχθέντος κ. Ἀντιπροέδρου. Δὲν λέγει ὁ Κανονισμός, ὅτι ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἐγγραφῇ πρὸ 2 καὶ 3 ἡμερῶν δι’ ἕνα νομοσχέδιον ποὺ θὰ συζητηθῇ μετά. Δὲν ἔχομεν βιβλίον ἔγκυρον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον νὰ διαπιστώνῃ κανεὶς τὴν σειρὰν τῶν ἐγγραφέντων. Καὶ τοῦτο δημιουργεῖ κἄποτε καὶ παράπονα κατὰ τοῦ Προεδρείου. Διὰ τὸ ἀδιάβλητον καὶ σύμφωνα μὲ τὸν Κανονισμόν, ἅμα ἀπαγγελθῇ, ὅτι συζητεῖται ἕνα νομοσχέδιον, ἐγγράφονται οἱ ρήτορες ἐδῶ φανερά, δὲν ἔχομεν καμμίαν προτίμησιν πρὸς οὐδένα.

§29Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἠμπορῶ νὰ γνωρίζω ποία εἶναι ἡ σειρά μου τώρα;

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ εἶπα: Στεφανόπουλος, Δερτιλῆς, Καψάλης.

§31Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ ὑποχρέωσις τῶν Κυβερνήσεων ὅπως ζητῶσι τὴν ἔγκρισιν διὰ τὴν διαχείρισιν τῶν ἐξόδων καὶ ἐσόδων τοῦ Κράτους ὑπὸ τῶν ἀντιπροσωπευτικῶν Σωμάτων καὶ εἰδικώτερον τοῦ Κοινοβουλίου, ἐπετεύχθη κατόπιν αἱματηρῶν ἀγώνων τῶν λαῶν ἐναντίον τῶν ἐλέῳ Θεοῦ Μοναρχῶν καὶ ἄλλων δυναστῶν, κατὰ τὰ χρόνια τοῦ Μεσαίωνος καὶ τῆς Ἀναγεννήσεως. Αὐτὴ ἡ Ἀμερικανικὴ Συμπολιτεία εἰς τὰ θεμέλια τῆς ἱδρύσεώς της, ἔχει τὴν ἐξέγερσιν τῶν κατοίκων τῆς Β. Ἀμερικῆς κατὰ τῆς ἐπιβολῆς ὑπὸ τῆς κυριάρχου Ἀγγλίας φόρου ἐπὶ τοῦ τεΐου. Ἡ ἐπιθυμία δὲ τῶν λαῶν νὰ ἔχουν τὴν κυρίαρχον γνώμην, ἐπὶ τῆς διαχειρίσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους, εἶναι σταθερὰ καὶ ἔχει περιληφθῆ εἰς ὅλα τὰ Συντάγματα τοῦ 19ου αἰῶνος. Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ καθιεροῦται εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ εἰς τὸ ἰδικόν μας Σύνταγμα. Καθιερώθη, δηλαδή, εἰς τὸ Σύνταγμα, ὅπως ψηφίζεται ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους ἀπὸ τὸ ἀντιπροσωπευτικὸν Σῶμα. Μάλιστα, καὶ μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, ὅτε ἐθεσπίσθη ἡ Ἐπιτροπὴ τοῦ ἄρθρου 35, τὸ Σύνταγμα ὁρίζει ρητῶς, ὅτι ὁ Προϋπολογισμὸς ὡς καὶ ἄλλα τινὰ σοβαρᾶς σημασίας νομοθετήματα, ὅπως ὁ ἐκλογικὸς νόμος, ψηφίζωνται μόνον ἀπὸ τὴν ὁλομέλειαν τοῦ Σώματος. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχὴ ἐπεκράτησε μέχρι πρὸ 30ετίας περίπου, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐξηγουμένων ἀπὸ ἀνωμάλους περιόδους (πόλεμον, δικτατορίαν Παγκάλου κλπ.). Ἀπὸ 30ετίας, ὅμως, ἔπαυσε νὰ τηρῆται ἡ ἀρχὴ αὐτὴ καὶ ἡ σχετικὴ διάταξις τοῦ Συντάγματος. Καὶ ὅσον ἀφορᾶ τὴν περίοδον τοῦ Μεταξᾶ, τὸ πρᾶγμα δύναται νὰ ἔχῃ τὴν ἐξήγησίν του, ὅπως καὶ διὰ τὴν περίοδον τῆς Κατοχῆς καὶ τὴν πρώτην μετακατοχικὴν τοιαύτην. Διότι τότε δὲν ὑπῆρχε Βουλή. Ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ὅμως, καὶ ἐντεῦθεν καὶ ἰδίᾳ ἀφ’ ἧς ἐπεκράτησεν εἰς τὴν χώραν ἐσωτερικὴ εἰρήνη, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀδικαιολόγητος ἡ συνέχισις αὐτῆς τῆς τακτικῆς. Ἀκόμη πλέον ἀδικαιολόγητος εἶναι ἡ περίοδος τῶν ἀλλεπαλλήλων Κυβερνήσεων τῆς Ε.Ρ.Ε. τῆς τελευταίας ἑπταετίας, καθ’ ἣν ἔχομεν εἰρήνην καὶ κατὰ κἄποιον τρόπον νομισματικὴν σταθερότητα. Νομίζω, ἐξ ἄλλου, ὅτι ἡ παραβίασις τοῦ Συντάγματος δὲν ἔχει μόνον τυπικὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὸν τοιοῦτον. Διότι ἡ ψήφισις τοῦ προϋπολογισμοῦ δίδει τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν εὐρυτάτης συζητήσεως ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας καὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Αἱ Κυβερνήσεις τῆς Ε.Ρ.Ε. διὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς Χώρας ἀποφεύγουν νὰ ἐκτελέσουν τὴν συνταγματικὴν αὐτὴν ὑποχρέωσιν. Εὑρέθη δὲ ἡ μέθοδος τῆς καθιερώσεως ὡς μονίμου πλέον θεσμοῦ τῶν δι’ ἐκτάκτους ὅλως περιστάσεις προβλεπομένων δωδεκατημορίων, διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν κρατικῶν κυρίως δαπανῶν. Εἰς τὰ ἑκάστοτε δὲ ὑποβαλλόμενα νομοσχέδια περὶ δωδεκατημορίων ἀναγράφεται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἔγκαιρος κατάρτισις τοῦ προϋπολογισμοῦ, λόγῳ τῆς ἀγνοίας τοῦ ἀκριβοῦς ὕψους τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Ὅτι δηλαδὴ δὲν γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις ἐγκαίρως τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας, ἵνα βάσει καὶ τοῦ ἐκ ταύτης δεδομένου καθορισθῇ καὶ τὸ ὕψος τῶν κρατικῶν δαπανῶν, ἰδίᾳ τῶν τομέων τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων κλπ. Καὶ ἂν αὐτὸ ἀπετέλει κἄποιαν ἐξήγησιν κατὰ τὰ πρῶτα χρόνια, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ὅτε τὸ ὕψος τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας—ἀνεξαρτήτως τῆς ἀρνητικῆς, καθ’ ἡμᾶς, ἐπιδράσεώς της ἐπὶ τῶν ἑλληνικῶν πραγμάτων —ἦτο κἄπως μεγάλο, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη τὸ κονδύλιον αὐτὸ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας ἐξηνεμίσθη σχεδὸν καὶ ποσοτικῶς καὶ δὲν ἔχει μεγάλην ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν κρατικῶν ἐσόδων. Κατὰ συνέπειαν καὶ ἡ δικαιολογία αὐτὴ δὲν εὐσταθεῖ. Καὶ ὡς μόνη δικαιολογία παραμένει τὸ γεγονός, ὅτι αἱ Κυβερνήσεις τῆς Ε.Ρ.Ε. δὲν ἤθελον εὐρυτέραν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς των καὶ τῆς καταστάσεως τῆς χώρας, διότι θὰ ἀπεκαλύπτετο ἡ πραγματικὴ οἰκονομικὴ κατάστασις καὶ τὸ σαθρὸν καὶ ἀντιλαϊκὸν τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ μοῦ πῆτε, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι εὐκαιρίαι διὰ τὴν ἐξέτασιν καὶ συζήτησιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας. Ἀλλά, ὅπως θὰ ἀποδείξω περαιτέρω, καὶ ἡ χρησιμοποίησις τῶν ἄλλων αὐτῶν εὐκαιριῶν, δὲν εἶναι σήμερον δυνατή. Τρεῖς τρόποι, κ. συνάδελφοι, ὑπάρχουν, ἐκτὸς τῆς συζητήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ νὰ γίνῃ εὐρυτέρα, ἐμπεριστατωμένη καὶ ἄνετος ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Πρῶτον, διὰ μιᾶς ἐπερωτήσεως. Ἀλλὰ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῆς γενικεύσεως τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν πλέον ἀσημάντων ἐπερωτήσεων καὶ διὰ τῆς ἐγγραφῆς δεκάδων βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως, κατορθώνει νὰ διαιωνίζῃ καὶ ἐκφυλίζῃ τὴν συζήτησιν καὶ νὰ μεταφέρῃ τὴν συζήτησιν τῶν σοβαρῶν ἐπερωτήσεων εἰς τὰς Ἑλληνικὰς καλένδας. Τοῦτο συνέβη προπέρυσι μὲ τὴν ἐπερώτησιν περὶ τῆς καταστάσεως τῶν ἐπαρχιῶν. Τὸ ἴδιον συνέβη καὶ πέρυσι μὲ τὴν ἐπερώτησιν περὶ Τουρισμοῦ. Δεύτερον, θὰ εἴχομεν τὴν περίπτωσιν συζητήσεως τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς κατὰ τὴν κατάθεσιν ἑνὸς οἰκονομικοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις ἔχει κατορθώσει νὰ τὸ παρακάμψῃ, διότι ὅλα τὰ οἰκονομικὰ — καθὼς ἄλλως τε καὶ πλεῖστα ἄλλα νομοθετήματα — ἔρχονται, ὄχι εἰς τὴν ὁλομέλειαν τῆς Βουλῆς, ἀλλ’ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ὅπου δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον γενικωτέρα συζήτησις ἐξ ἀφορμῆς ἑνὸς σχεδίου Νομοθετικοῦ Διατάγματος ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ὡς ἔχουσα, κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ Προεδρείου καὶ τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ἔννοιαν τοῦ ἐλέγχου. Ἄλλως τε καὶ ὁ χρόνος τῶν ἀγορεύσεων εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 εἶναι λίαν περιωρισμένος. Ἀπομένει, συνεπῶς, τὸ τρίτον μέσον. Ἡ ὑποβολὴ προτάσεως δυσπιστίας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ ἡ μέθοδος αὐτὴ καὶ δύσχρηστος εἶναι, διότι ὑπάρχει ὁ συνταγματικὸς περιορισμὸς τῆς μὴ συχνῆς χρήσεως, ἀλλὰ καὶ διότι ὁσάκις γίνεται συζήτησις ἐπὶ προτάσεως δυσπιστίας, ἐπειδὴ θίγονται ὅλα τὰ θέματα τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς, ἐξωτερικῆς, ἐσωτερικῆς, κοινωνικῆς κλπ., δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἐμπεριστατωμένη ἡ ἐξέτασις τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἐπὶ πλέον ὑπάρχει καὶ ὁ περιορισμὸς τοῦ πενθημέρου διὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔχει ἀποφύγει μέχρι σήμερον ἡ Κυβέρνησις τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς της πολιτικῆς.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Εὐαγγελίδη, ἤθελα νὰ σᾶς ἀπαντήσω, διότι ἀφορᾷ καὶ τὸ Προεδρεῖον τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ διὰ νὰ θέσωμεν καὶ γενικώτερον τὸ θέμα τῶν περιπτώσεων, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διευκολυνθῇ ἡ Ἀντιπολίτευσις εἰς αὐτό, ἐὰν καθ’ ὅλον τὸ θέρος δὲν κατετίθεντο ἐπερωτήσεις, αἱ ὁποῖαι φυσικὸν εἶναι νὰ καθίστανται ἀνεπίκαιροι. Δὲν γνωρίζω διὰ ποῖον λόγον, ἐφαρμόζεται αὐτὴ ἡ τακτική, δὲν θέλω νὰ κάμω αὐτὴν τὴν στιγμὴν κριτικήν, διότι τὸ θέμα δὲν ἀφορᾷ ὑμᾶς προσωπικῶς, εἶναι γενικώτερον. Ἔδωσα τὸν Ἰούνιον ἐντολὴν νὰ μὴ γίνωνται δεκταὶ ἐπερωτήσεις διαρκουσῶν τῶν διακοπῶν τοῦ Σώματος, εἰς τρόπον ὥστε ἅμα τῷ ἀνοίγματι τῆς Βουλῆς νὰ ἔλθουν πρὸς συζήτησιν αἱ ἐπερωτήσεις ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐπίκαιροι. Ἐνθυμεῖσθε, ὅτι ἐγένετο ἕνας θόρυβος. Αἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν πολλὰ ἐναντίον μου, ὡς παρακωλύοντα τὸν ἔλεγχον. Καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις υἱοθέτησε, δυστυχῶς, τὴν ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ Προεδρείου. Ἀλλὰ ποῖον ἔλεγχον, ὅταν ἡ Βουλὴ εἶναι κλειστή; Ἐγὼ εἶπον τότε, ὅτι τὸ ἔκαμα ὑπὲρ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ ἀφοῦ ἡ Ἀντιπολίτευσις δὲν μὲ ἐβοήθησεν, ἠναγκάσθην νὰ ἀποφύγω τὴν δημιουργίαν θέματος εἰς συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς, ἥτις θὰ ἠδύνατο νὰ μὲ δικαιώσῃ. Δὲν ἀποκλείεται ὅτι τινὲς ἐξ αὐτῶν κατετέθησαν διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἀτιμωρησία διὰ τὴν δημοσίευσιν τῶν κειμένων αὐτῶν, ἄλλαι δὲ διὰ προβολήν. Δὲν ἦσαν οὐσιαστικὸς ἔλεγχος. Διὰ τὸ δεύτερον θέμα τῆς γενικεύσεως τῶν ἐπερωτήσεων ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι εἰς τὴν προέκτασίν των συνήθως οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι 5πλάσιοι τῶν ρητόρων τῆς Συμπολιτεύσεως. Συνεπῶς, δυνατὸν νὰ ἔχητε δίκαιον, διότι συμβαίνουν, βεβαίως, αὐτά, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε καλλίτερον νὰ ἀναζητήσητε τὴν αἰτίαν, διὰ νὰ διορθώσωμεν τὸ κακὸν ἐν συνεργασίᾳ, ὅλοι ἐδῶ. Τίποτε ἄλλο. Εὐχαριστῶ.

§33Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος, ἠθέλησε νὰ προβῇ εἰς μίαν παρατήρησιν ἐπὶ ἑνὸς τμήματος τῆς ὁμιλίας μου. Ἀλλὰ τὸ θέμα τῆς συζητήσεως τῶν σοβαρῶν ἐπὶ οἰκονομικῶν θεμάτων ἐπερωτήσεων, θὰ ἠδύνατο νὰ λυθῇ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ Προεδρεῖον ἐπεδείκνυον μίαν καλὴν διάθεσιν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς αἰτιάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν πρόταξιν ὡρισμένων ἐπερωτήσεων, τὸ Προεδρεῖον, μετὰ γνώμην τῆς Κυβερνήσεως, πάντοτε ἀντετάχθη. Ἡ δήλωσις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, ὅτι θὰ συμβάλλῃ εἰς τὴν διευκόλυνσιν τοῦ ἔργου τοῦ ἐλέγχου καὶ θὰ διευκολύνῃ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, δι’ ἐμὲ εἶναι ἱκανοποιητικὴ καὶ ἀναμένω ἀπὸ τοῦτον καὶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐφαρμόσουν αὐτὴν τὴν τακτικὴν εἰς τὸ μέλλον, τοὐλάχιστον.

§34Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως θὰ πρέπει νὰ λύσωμεν τὸ θέμα, σχετικῶς μὲ τὸ δικαίωμα τῆς προτάξεως τῶν ἐπερωτήσεων. Τὸ δικαίωμα τῆς προτάξεως ἀνήκει εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Δικαίωμα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι ἡ πρόταξις οἱασδήποτε ἐπερωτήσεως. Ἡ Ἀντιπολίτευσις θὰ ἐπιλέξῃ ποίαν ἐπερώτησιν θὰ προτάξῃ.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς δὲν προβλέπει ἐπ’ αὐτοῦ τίποτε. Ἐγὼ ὑπέδειξα ὡς οὐσιαστικὴν λύσιν, νὰ μὴ κατατίθενται ἐπερωτήσεις καθ’ ὅλον τὸ θέρος.

§36Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ ὁμιλητής, ἀντελήφθη καλὴν διάθεσιν τοῦ Προεδρείου πρὸς ρύθμισιν τοῦ θέματος, καὶ εἰς τὴν ἐντύπωσιν αὐτὴν τοῦ ὁμιλητοῦ, ὀφείλεται τὸ θάρρος του νὰ προβῇ εἰς τὴν γενομένην πρότασιν. Γνωρίζετε, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ὑπάρχει πέραν τῶν γραπτῶν κειμένων τὸ πνεῦμα τοῦ Κοινοβουλίου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἰσχυρότερον καὶ ἀπὸ τὰ γραπτὰ κείμενα. Κατὰ τὸ πνεῦμα τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ὁ ἔλεγχος ἀνήκει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ ἔλεγχος ἀνήκει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἡ ἐπιλογή, ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἐπερωτήσεων, εὐλόγως πρέπει νὰ ἀνήκῃ εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Καὶ εἶναι θέμα συνεννοήσεως τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ποῖαι ἐκ τῶν ἐπερωτήσεων, ἑκάστοτε, θὰ πρέπει νὰ προτιμῶνται. Ἄλλος τρόπος δὲν ὑπάρχει. Προχθές, δι’ ἓν ἐπίκαιρον θέμα, κατετέθη ἐπερώτησις ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν, ὅπως θὰ κατατεθῇ καὶ ἰδική μας, διὰ τὴν Ἐμπορικὴν Τράπεζαν, ἡ ὁποία ἔλαβεν ἀριθμὸν 301 εἰς τὸ βιβλίον τῶν ἐπερωτήσεων. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, τὰ ἐπείγοντα θέματα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθουν πρὸς συζήτησιν, μὲ οἱανδήποτε καλὴν θέλησιν ἰδικήν σας. Μόνον μὲ τὴν ἀναγνώρισιν, ὅτι ὁ ἔλεγχος ἀνήκει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ἐν τῇ ἐννοίᾳ αὐτῆς τῆς ἁρμοδιότητος ἀναγνωρίζεται εἰς αὐτὴν τὸ δικαίωμα ἐπιλογῆς, ἐκ μέρους τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τῆς σειρᾶς τῶν ἐπερωτήσεων. Τότε μόνον ἀνταποκρινόμεθα εἰς τὸ ἀληθὲς πνεῦμα τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἐξεδηλώσατε τὴν καλὴν θέλησιν, ἐπικαλοῦμαι τὴν πρωτοβουλίαν σας.

§37Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Πέραν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, ἤθελον νὰ προσθέσω, ὅτι ἡ κρατοῦσα παράδοσις εἶναι, ὅταν ἡ Ἀντιπολίτευσις ζητῇ τὴν πρόταξιν ἐπερωτήσεως νὰ ἀποδέχηται ἀμέσως τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως ἡ Κυβέρνησις. Μόνον ὅταν συντρέχουν σοβαροὶ ἐθνικοὶ λόγοι ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως, εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν ἀναβολήν. Ἄλλως δὲν ἐπιτρέπεται, ὅταν κόμμα ἢ κόμματα τινὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ζητοῦν τὴν πρόταξιν μιᾶς ἐπερωτήσεως, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπαντᾶ, ὅτι θὰ συζητηθῇ μὲ τὴν σειράν της. Ἡ παγία παράδοσις εἶναι αὐτή.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ εὕρω εὐκαιρίαν, νὰ φέρω τὸ ζήτημα.

§39Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ καλὴ θέλησις ἀναβάλλεται.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἀναβάλλεται ἡ καλὴ θέλησις, ἡ ἀπάντησις ἀναβάλλεται, διότι δὲν ἠμπορῶ ὡς Πρόεδρος καὶ δὴ ἀπὸ τῆς ἕδρας, νὰ ἀποφανθῶ ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου τώρα.

§41Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, εἶπεν ἀκόμη, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις καταθέτει κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ θέρους ἀνεπικαίρους ἐπερωτήσεις. Ἀλλά, ὡς γνωρίζωμεν, ἡ Βουλὴ λειτουργεῖ οὐσιαστικῶς κατ’ ἔτος ἐπὶ 4 μῆνας. Κατὰ τοὺς ὑπολοίπους 8 μῆνας δημιουργοῦνται ὡρισμένα θέματα ποὺ ὑποχρεώνουν τὴν ἀντιπολίτευσιν νὰ καταθέσῃ σχετικὰς μὲ τὸ δημιουργηθὲν θέμα ἐπερωτήσεις. Τὸ 4μηνον τῆς λειτουργίας τῆς Βουλῆς δὲν ἐπιτρέπει νὰ συζητηθοῦν ὄχι ὅλαι, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν μέγας ἀριθμὸς ἐπερωτήσεων. Τί ἀπομένει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν διὰ νὰ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἐπίκαιρα καὶ σοβαρὰ θέματα; Ἀπομένει τὸ δικαίωμα τῆς προτάξεως τῶν ἐνδιαφερουσῶν ἐπερωτήσεων. Καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ λυθῇ ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ πολιτεύματός μας, ποὺ ἀναθέτει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν αὐτὸν τὸν ρόλον τοῦ ἐλέγχοντος. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, δὲν θὰ ἀπασχολήσω, βεβαίως, τὴν Βουλὴν ἐπὶ ὅλων τῶν τομέων τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὁ χρόνος δὲν ἐπιτρέπει τοιαύτην ἄνεσιν. Ἄλλωστε θὰ ὁμιλήσουν καὶ ἄλλοι συνάδελφοι τοῦ Κόμματός μας καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως ἤκουσα. Ἡ μόνη εὐκαιρία ποὺ θὰ ἐδίδετο εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν νὰ συζητήσῃ ἐπὶ τῆς ὅλης οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἦτο κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν διὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ὅλης οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἡ Κυβέρνησις δὲν τὴν ἔδωσεν εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, διότι ἐπὶ 7 καὶ πλέον ἔτη ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχήν, ἀπέφυγε τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου δὲν θὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς ὅλης οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ ἐπισημάνω, ὅμως, ὡρισμένα σημεῖα, διὰ νὰ διαφωτισθῇ ἡ Βουλὴ καὶ διὰ νὰ δώσω τὴν εὐκαιρίαν μιᾶς ὑπευθύνου ἀπαντήσεως, ἐπὶ τῶν σημείων ποὺ θὰ θίξω εἰς τὸν ἁρμόδιον κυβερνητικὸν παράγοντα. Ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 1962 κατετέθη καὶ ἐνεγράφησαν ὡρισμένα κονδύλια μὲ βάσιν τὴν ἐξωτερικὴν βοήθειαν καὶ τὴν προοπτικήν, ὅτι κατ’ αὐτὸ θὰ ἐδίδετο τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ δανείου ἐξ 25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ποὺ θὰ ἐλάμβανεν ἡ χώρα μας μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Ε.Ο.Κ., διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν αὐτῆς. Ἀλλὰ μέχρι σήμερον, οὔτε ἡ ἐξωτερικὴ βοήθεια ἐδόθη εἰς τὴν χώραν μας, τοὐναντίον δὲ ἀνηγγέλθη ἡ πλήρης περικοπή της, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὰ 25 ἑκατομμύρια δολλάρια ποὺ θὰ ἐλάμβανεν ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν Ε.Ο.Κ. ἐτέθησαν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, ὅπως γνωρίζωμεν ὅλοι, τὸ κονσόρτσιουμ ποὺ εἶχε συσταθῆ διὰ νὰ μελετήσῃ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν διὰ τὰς πολεμικὰς δαπάνας, διὰ τὴν Τουρκίαν ἐφάνη γενναιόδωρον, διὰ τὴν χώραν μας κατέληξεν εἰς τὴν γνωστὴν ἄρνησιν ποὺ ἀπετέλεσε σημαντικὴν κυβερνητικὴν ἀποτυχίαν, ὥστε νὰ προκαλέσῃ τὰς γνωστὰς δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Συνεπῶς, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀναμένωμεν τὴν ἀναπλήρωσιν τῆς διακοπείσης ἐξωτερικῆς βοηθείας ἐξ ἄλλων πηγῶν. Ἕνεκα τούτου καὶ δὲν θὰ ὑπάρξῃ δυνατότης νὰ διατεθῇ ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῶν 6 δισεκατ. δραχμῶν διὰ τὰς ἐπενδύσεις, ὡς προβλέπεται εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Πολλὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔχουν προγραμματισθῆ βάσει τοῦ περιφήμου πενταετοῦς προγράμματος νὰ ἀρχίσουν, δὲν θὰ ἀρχίσουν καὶ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἤρχισαν ἐκτελούμενα, θὰ πρέπει νὰ σταματήσουν ἤ, τοὐλάχιστον, νὰ ἐπιβαρυνθοῦν. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συναλλαγματικῶν διαθεσίμων θὰ ἔχωμεν σημαντικὸν ἔλλειμμα, διότι ἡ Ἀμερικανικὴ Βοήθεια ἐξ οὐδεμιᾶς ἄλλης πηγῆς προβλέπεται, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπληρωθῇ. Ἐκτός, ὅμως, τῆς διακοπῆς τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας, θὰ ἔχωμεν μείωσιν καὶ τοῦ ναυτιλιακοῦ μας συναλλάγματος, διότι, ὡς γνωρίζωμεν, πολλὰ πλοῖα εἶναι δεμένα καὶ 10.000 ναυτικοὶ ἔμειναν χωρὶς ἐργασίαν, ὥστε νὰ μὴ δύνανται ν’ ἀποστέλλουν ἐμβάσματα. Μένει μόνον τὸ τουριστικὸν συνάλλαγμα, τὸ ὁποῖον ηὐξήθη κατά τι τελευταίως, ἀλλὰ τοῦ ὁποίου ἡ αὔξησις εἶναι τόσον μικρὰ καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀσήμαντος ἔναντι τῆς μειώσεως τῶν συναλλαγματικῶν μας διαθεσίμων ἐκ τῆς διακοπῆς τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας καὶ τῆς μειώσεως τῶν συναλλαγματικῶν ἐσόδων ἐκ τῶν ἄλλων πηγῶν. Ἡ μείωσις δὲ τῶν συναλλαγματικῶν μας διαθεσίμων θὰ ἔχῃ μίαν φοβερὰν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς ἐν γένει οἰκονομίας μας. Ἡ μείωσις τῶν συναλλαγματικῶν μας διαθεσίμων θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀναπληρωθῇ διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας, αἱ ὁποῖαι πράγματι κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος ἀντὶ τῆς μειώσεως ποὺ εἶχον τὰ τελευταῖα ἔτη ηὐξήθησαν κατά τι. Ἡ μικρά, ὅμως, αὕτη αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν μας ἐξουδετεροῦται εἰς τὸ πολλαπλάσιον ἐκ τῆς αὐξήσεως, τῆς σημαντικῆς αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν. Ἀκόμη θὰ πρέπει καὶ τὸ ἑξῆς νὰ σημειωθῇ. Κατὰ μίαν τῶν τελευταίων του συνόδων, τὸ ΝΑΤΟ, ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, ἔλαβε τὴν ἑξῆς ἀπόφασιν, σχετικῶς μὲ τὰς συναλλαγάς μας μὲ τὸν Ἀνατολικὸν συνασπισμόν: «...... (ἀναγινώσκει)......». Δηλαδὴ οἱ «μεγάλοι μας σύμμαχοι», ἀφοῦ μᾶς ἀπεστέρησαν τῆς μικρᾶς βοηθείας, τὴν ὁποίαν ἔδιδαν διὰ τὴν ἀντιστάθμισιν τῶν οἰκονομικῶν θυσιῶν, εἰς ἃς ὑποβάλλεται ὁ τόπος διὰ τὴν διατήρησιν τῶν ἐνόπλων δυνάμεών του, εἰς ὕψος τελείως δυσανάλογον πρὸς τὰς ἀνάγκας μας εἰς τὴν εἰρηνικὴν περίοδον, ἥτις ἐπικρατεῖ καὶ καθ’ ἣν στιγμὴν μᾶς ἐπιβάλλουν, ὄχι ἁπλῶς νὰ διατηρήσωμεν τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας εἰς τὸ τεράστιον αὐτὸ ὕψος ποὺ τὰς διατηροῦμεν, ἀλλὰ καὶ νὰ τὰς αὐξήσωμεν ἔτι, μᾶς ἀπαγορεύουν τὰς συναλλαγὰς μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας καὶ οὕτω πως μᾶς καταδικάζουν εἰς μίαν διαρκῆ μείωσιν τῶν συναλλαγματικῶν μας ἀποθεμάτων καὶ εἰς τὴν καταστροφικὴν διὰ τοὺς ἀγρότας κατάστασιν τῆς μὴ διαθέσεως τῶν ἀγροτικῶν των προϊόντων. Κατὰ τὸ γεωργικὸν ἔτος, κύριοι βουλευταί, 1961– 1962, τὸ 70% τῶν ἐξαγωγῶν εἰς πορτοκάλια καὶ τὸ 83% εἰς λεμόνια τὸ ἀπερρόφησαν αἱ Ἀνατολικαὶ χῶραι. Ἐὰν προστεθῇ μάλιστα εἰς αὐτὰς καὶ ἡ Γιουγκοσλαβία, τὸ 91% τῆς ἐξαγωγῆς τῶν λεμονίων τὸ ἀπερρόφησαν αἱ σοσιαλιστικαὶ χῶραι διὰ τῶν διμερῶν συμβάσεων. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως δυσχεράνσεως τῶν ἐμπορικῶν συναλλαγῶν μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, τὸ εἴδατε ὅλοι. Ἡ τιμὴ τῶν λεμονίων κατῆλθεν ἀπὸ 2½ δραχ. εἰς 1½ κατὰ χιλιόγραμμον καὶ οἱ παραγωγοὶ τῆς Κορινθίας καὶ τῆς Αἰγιαλείας κατέρχονται εἰς ὀγκώδη καὶ μαχητικὰ συλλαλητήρια. Σχετικῶς μὲ τὰ λεμόνια, θὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικόν: Ὅταν πρὸ 9 μηνῶν εὑρισκόμην εἰς τὴν Σόφιαν ὡς μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Βαλκανικῆς Ἐπιτροπῆς, εἶδον εἰς ἓν ὀπωροπωλεῖον, ὅτι τὰ λεμόνια ἐπωλοῦντο πρὸς 2½ λέβα κατὰ κιλόν, δηλαδὴ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημον τιμὴν τοῦ λέβα ἐπωλοῦντο πρὸς 63 δραχμάς. Καὶ τοῦτο, διότι πρόκειται περὶ εἴδους μὴ παραγομένου διὰ κλιματολογικοὺς λόγους εἰς Βουλγαρίαν. Βεβαίως καὶ οἱ παραγωγοί μας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολαύσουν ὁλόκληρον τὴν τιμὴν αὐτήν, ποὺ εἶναι λιανικὴ καὶ διά τινας μῆνας ἐλλείψεως λεμονίων. Θὰ ἦτο, ὅμως, δυνατὸν νὰ ἐπιτύχουν κἄποιαν μεγαλυτέραν τιμὴν τοῦ προϊόντος ἀπὸ τὴν σήμερον διδομένην εἰς αὐτούς, ἐὰν ἠθέλαμεν νὰ ἔχωμεν ἀνεπτυγμένας ἐμπορικὰς συναλλαγὰς μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Καὶ εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν δύσκολον κατάστασιν τῆς οἰκονομίας μας προστίθεται, κύριοι βουλευταί, καὶ τὸ θέμα τοῦ ὑπερδανεισμοῦ. Μὲ βάσιν τὰ στοιχεῖα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, εἰς τὸ τέλος τοῦ 1958 ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους ἀπῄτησε 291 ἑκατομμύρια. Τὸ ἔτος 1959 ἀπῄτησε 428 ἑκατομμύρια, τὸ 1960 588 ἑκατομμύρια, τὸ 1961 722 ἑκατομμύρια καὶ σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς 31ης Μαρτίου 1962, τὸ χρέος αὐτὸ θὰ ἀπαιτήσῃ διὰ τὸ τρέχον ἔτος 1050 ἑκατομμύρια. Δηλαδή, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐσωτερικοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους, θὰ πρέπει νὰ διαθέτωμεν τὰ 5,8% τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τελευταίως, ὅμως, ὅπως γνωρίζητε, ἐγένετο ὁ διακανονισμὸς καὶ μέρους τοῦ προπολεμικοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους καὶ ἀπὸ 1.1.1963 θὰ προστεθῇ καὶ ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ ἐξωτερικοῦ προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους. Οὕτω πως θὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα ποσὸν τοὐλάχιστον 1500 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις θ’ ἀκολουθήσῃ τὸν γνώριμον εἰς αὐτὴν τρόπον τῆς ἐξευρέσεως τῶν ἀπαιτουμένων ἑκάστοτε πόρων, διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀνοιγμάτων λόγῳ τῶν ἀντιπαραγωγικῶν δαπανῶν. Κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος, μὲ διάφορα φορολογικὰ νομοσχέδια, ἐπεβλήθησαν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ νέαι φορολογίαι τῆς τάξεως τῶν 1500 ἑκατομμυρίων δραχμῶν καὶ δὴ ἐπὶ εἰδῶν εὐρείας λαϊκῆς καταναλώσεως. Μὲ τὸ νομοσχέδιον μόνον τοῦ Αὐγούστου, διὰ τὴν δῆθεν διαρρύθμισιν τοῦ φόρου εἰσοδήματος, ἐπεβλήθησαν φορολογίαι ἑνὸς δισεκατομμυρίου δραχμῶν ἔναντι μιᾶς μειώσεως τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν τοῦ ἑνιαίου φόρου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο. Ὑπάρχει καὶ σειρὰ ἄλλων νομοσχεδίων, διὰ τῶν ὁποίων ἐπεβλήθησαν νέαι φορολογίαι, ὅπως εἶναι τὸ νομοσχέδιον περὶ ἑνοποιήσεως τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων, τὸ περὶ διοδίων κλπ. Ἐν συνεχείᾳ θὰ ἔλθῃ καὶ ἡ ρύθμισις τοῦ προπολεμικοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους μὲ τοὺς Ἄγγλους ὁμολογιούχους, ἡ ὁποία πρὸς τὸ παρὸν ἀνεβλήθη, λόγῳ τῶν ὑπερβολικῶν ἀξιώσεων τῶν ὁμολογιούχων τούτων, ἀλλὰ τὴν ὁποίαν, ἀσφαλῶς, θὰ δεχθῇ εἰς τὸ τέλος ἡ Κυβέρνησις, διότι θὰ πρέπει νὰ ὑπομνησθῇ, ὅτι καὶ τὸ κονσόρτσιουμ καὶ οἱ διάφοροι ἄλλοι διεθνεῖς πιστωτικοὶ ὀργανισμοὶ δὲν ἐφάνησαν πρόθυμοι νὰ χρηματοδοτήσουν τὴν Ἑλλάδα, λόγῳ τῆς ἐπεμβάσεως τῶν ὁμολογιούχων τοῦ Ἑλληνικοῦ προπολεμικοῦ χρέους, ἐπιθυμούντων τούτων νὰ ἐξαναγκάσουν τὴν Ἑλλάδα νὰ δεχθῇ τὴν παρ’ αὐτῶν προτεινομένην ρύθμισιν τοῦ χρέους ἐκείνου μὲ ὅρους ληστρικούς. Διότι, ἂν μὲν πρόκειται περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἀρχικοὶ κάτοχοι τῶν ὁμολογιῶν, ἔχουν πάρει πολλαπλασίως τὰ χρήματά των. Ἄν δὲ πρόκειται νὰ ἐξυπηρετηθοῦν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἠγόρασαν τὰς ὁμολογίας εἰς πολὺ χαμηλὰς τιμὰς μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ὠφεληθοῦν ἐκ τῆς ρυθμίσεως τῶν παλαιῶν χρεῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, αὐτοὶ εἶναι κοινοὶ κερδοσκόποι καὶ οὐδόλως ἔπρεπε νὰ εὐνοηθοῦν, ὡς ηὐνοήθησαν. Μία ὀρθὴ λύσις θὰ ἦτο, αὐτὴ ποὺ ἐπανειλημμένως ὑπεδείξαμεν, ἡ τῆς μειώσεως τῶν ἀντιπαραγωγικῶν δαπανῶν καὶ δὴ τῶν στρατιωτικῶν. Αὐταὶ εἶναι ὀλίγαι μόνον πλευραὶ τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς χώρας. Οἱ ἄλλοι συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μὲ ἀκολουθήσουν εἰς τὸ βῆμα, θὰ θίξουν, ἀσφαλῶς, καὶ τὰς ἄλλας πλευράς, διότι τὸ θέμα οὐδόλως, βέβαια, ἐξαντλεῖται μὲ τὰ ὅσα ἐγὼ ἀνέπτυξα. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ νομοσχέδιον. Τὸ κείμενόν του δὲν ἔχει μεγάλην σημασίαν, διότι εἶναι ἀκριβὲς ἀντίγραφον τῶν κατ’ ἔτος, τὴν ἐποχὴν αὐτήν, ὑποβαλλομένων. Καὶ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ τὸ ψηφίσωμεν, ἀφοῦ δὲν ἔρχεται πρὸς συζήτησιν ὁ προϋπολογισμός, ἡ μὴ κατάθεσις τοῦ ὁποίου καθιστᾷ ἀναγκαίαν, ἵνα μὴ σταματήσῃ ἡ λειτουργία τῆς κρατικῆς μηχανῆς, τὴν ὑποβολὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ἡ Κυβέρνησις λέγει, ὅτι ἡ κατάρτισις τοῦ προϋπολογισμοῦ κατ’ οὐσίαν συνετελέσθη καὶ ἐφ’ ὅσον γνωρίζομεν, ὅτι ἀπὸ τὸ κονσόρτσιουμ δὲν πρόκειται νὰ λάβωμεν βοήθειαν, ἡ δὲ Ἀμερικανικὴ βοήθεια ἔχει ὁριστικῶς διακοπῆ, ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ καταθέσῃ τὸ ταχύτερον τὸν προϋπολογισμόν, διὰ νὰ γνωρίζῃ ὁ τόπος ποῦ βαδίζει, ἰδιαιτέρως δὲ νὰ γίνῃ γνωστὸν τὸ ὕψος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, τὸ ὁποῖον, κατὰ τὰς πληροφορίας μας, ἐφέτος θὰ εἶναι πολὺ χαμηλότερον τοῦ περυσινοῦ. Τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου εἶναι, ὡς προεῖπον, ἀπαράλλακτον πρὸς τὰ κατατεθέντα κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ τεθῇ εἰς τὸ ἄρθρον 1 δίμηνος προθεσμία, ἐντὸς τῆς ὁποίας θὰ ἐπιτρέπεται ἡ διαχείρισις βάσει τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους, ὥστε νὰ ὑποχρεωθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ φέρῃ τὸ ταχύτερον τὸν προϋπολογισμὸν πρὸς ψήφισιν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος).

§42Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Διατυπώνω τὴν ἀπορίαν, διατὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ ἀναγνώσητε τὸ νομοσχέδιον. Διότι ἡ προθεσμία τὴν ὁποίαν ζητεῖτε, ὑπάρχει εἰς τὸ νομοσχέδιον καὶ ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ δύο δωδεκατημορίων αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἐκεῖθεν εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ Κυβέρνησις νὰ καταθέσῃ τὸν προϋπολογισμόν.

§43Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ σχετικὴ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ νομοσχεδίου, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖτε, θὰ ἔπρεπε νὰ περιληφθῇ εἰς τὸ ἄρθρον 1, ὡς ὑποχρέωσις τῆς Κυβερνήσεως νὰ καταθέσῃ τὸν προϋπολογισμὸν μέχρι τέλους Φεβρουαρίου, ἐκτὸς ἂν τὸ ὑπόσχεσθε σεῖς, ὅτι θὰ τὸν καταθέσητε μέχρι τότε.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§45Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§46Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, χθὲς συνεζητήθη πρότασις, ἀφορῶσα εἰς τὸ ἄρθρον 5 τοῦ σχεδίου νόμου περὶ ἀνεγέρσεως Δικαστικοῦ Μεγάρου. Καὶ ὑπεβλήθη καὶ ὑπεστηρίχθη τροπολογία ὑπὸ τῶν συναδέλφων κ.κ. Π. Λυκουρέζου καὶ Γ. Βασιλάτου, ἀφορῶσα εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ μεγαροσήμου. Ἐν συνεχεία, λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, ὑπεβλήθη καὶ πρότασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἐπὶ τῆς τροπολογίας. Εἰς τὰ πρακτικά, σελὶς 18, δὲν περιλαμβάνεται, πρῶτον, τὸ κείμενον τῆς προτάσεως, δεύτερον, τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων αὐτὴν βουλευτῶν καί, τρίτον, δὲν ἀναφέρεται, ὅτι ἐξεφωνήθησαν κατὰ τὴν ψηφοφορίαν, ὡς ρητῶς ἀπαιτεῖ ὁ Κανονισμός, τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ ψηφίσουν πρῶτοι. Παρακαλῶ, λοιπόν, πρῶτον, νὰ περιληφθῇ ὁλόκληρον τὸ κείμενον τῆς προτάσεως, δεύτερον, νὰ ἀναγραφοῦν ὅλα τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων βουλευτῶν καί τρίτον, νὰ σημειωθῇ εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι οἱ ὑπογράψαντες τὴν πρότασιν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἐκλήθησαν καὶ ἐψήφισαν πρῶτοι.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἴμεθα σύμφωνοι, κύριοι συνάδελφοι, θὰ γίνουν αἱ δέουσαι διορθώσεις. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικά, μὲ τὴν προσθήκην τῆς προτάσεως καὶ τῶν ὀνομάτων τῶν ὑπογραψάντων αὐτὴν βουλευτῶν, ὡς ἑξῆς: «Πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνωμεν, ὅπως ἐπὶ τῆς ἀπὸ 21 Νοεμβρίου 1962 τροπολογίας τῶν συναδέλφων κ.κ. Λυκουρέζου καὶ Βασιλάτου, περὶ διαγραφῆς τῶν ἐδαφίων α, β καὶ γ τῆς 1 παραγράφου τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἐνεργηθῇ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Δεκεμβρίου 1962. Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Μ. Στεφανίδης, Ε. Δενδρινός, Ι. Μελᾶς, Α. Ἀγγελούσης, Α. Φωστηρίδης, Κ. Μαρῆς, Γ. Βασιλᾶτος, Ν. Ἀλαβᾶνος, Θ. Καψάλης, Α. Καραθόδωρος, Σ. Ἀλλαμανῆς, Κ. Βοβολίνης, Ζ. Παπαλαζάρου, Δ. Θεοχαρίδης, Μ. Ξυλούρης, Χ. Ρουχωτᾶς, Ε. Κοθρῆς, Ν. Ἰντζές, Δ. Ντάγγας, Ν. Ζορμπᾶς, Δ. Παπαδημητρίου, Χ. Παπασταύρου, Ε. Ζαπάρτας, Σ. Ἡλιόπουλος, Μ. Σβώλου, Β. Ἐφραιμίδης, Π. Λυκουρέζος, Δ. Κωστῆς, Α. Φωτήλας, Δ. Παπασπύρου (παραλείπονται 3 δυσανάγνωστοι ὑπογραφαί). Ὁ κ. Σ. Στεφανόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§48Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, δώδεκα ἔτη μετὰ τὸ τέρμα τοῦ συμμοριτοπολέμου, πέντε ἔτη μετὰ τὴν ἵδρυσιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἰς τὴν ὁποίαν ἠγωνίσθημεν καὶ διεπραγματεύθημεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς διὰ νὰ εἰσέλθωμεν, πάλιν ἐφέτος διὰ πολλοστὴν φορὰν ἐπαναλαμβάνεται μία παράλειψις τοῦ παρελθόντος. Κατὰ παράβασιν ρητῆς Συνταγματικῆς διατάξεως, τοῦ ἄρθρου 60, δὲν κατατίθεται, δὲν συζητεῖται καὶ δὲν ψηφίζεται ὁ προϋπολογισμὸς ἐγκαίρως. Βεβαίως γνωρίζομεν τὰς προβαλλομένας ἀντιρρήσεις, φρονοῦμεν, ὅμως, ὅτι σήμερον τὸ θέμα ἔχει μεγάλην σημασίαν, ὄχι μόνον διὰ τὴν Συνταγματικὴν παράβασιν, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως, διότι συντελεῖται εἰς ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχομεν πλέον εἰσέλθει εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ εἶναι ἀνάγκη πρὸ πάντων νὰ τακτοποιήσωμεν κατὰ πρῶτον λόγον τὰ τοῦ οἴκου μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκατασταθῇ μία δημοσιονομικὴ τάξις, ἐὰν ὁ προϋπολογισμὸς δὲν συντάσσεται καὶ δὲν κατατίθεται ἐγκαίρως, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιταγὴν τοῦ Συντάγματος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅταν εἰσηγεῖτο τὸ νομοσχέδιον τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἶχε τονίσει, ὅτι πρέπει νὰ ἀλλάξωμεν νοοτροπίαν καὶ μεθόδους, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐπιβιώσωμεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ ἐρωτῶ: Ἀποτελεῖ τοῦτο ἀπόδειξιν, ὅτι ἀλλάζομεν νοοτροπίαν καὶ μεθόδους, ὅταν ἐρχώμεθα ἀκόμη μίαν φορὰν εἰς τοιαύτην κρίσιμον στιγμὴν νὰ παραβιάσωμεν τὸ Σύνταγμα καὶ νὰ μὴ σπεύδωμεν νὰ ἀποκαταστήσωμεν μίαν τάξιν εἰς τὰ δημοσιονομικά μας πράγματα. Ἀντιθέτως, δὲν ἀποτελεῖ ἡ ἐπανεμφάνισις τῶν δωδεκατημορίων μίαν πρόσθετον ἀναμφισβήτητον ἀπόδειξιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει συνειδητοποιήσει ἀκόμη ποία εἶναι ἡ σημασία καὶ ποῖοι εἶναι οἱ ἐνδεχόμενοι ἀντίκτυποι αὐτοῦ τοῦ μεγάλου γεγονότος διὰ τὴν Ἑλλάδα, τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Γνωρίζομεν, βεβαίως, τί ἔχει νὰ ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Λέγει: Τί θέλετε νὰ κάμωμεν, λέγει, ἀφοῦ δὲν ἔχει ἀκόμη προσδιορισθῆ τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Ἀλλὰ ἀκριβῶς εἰς αὐτὸ ἔγκειται ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως, αὐτὴ εἶναι ἡ βαρυτάτη της εὐθύνη καὶ δι’ αὐτὸ τὴν καταγγέλλομεν. Ὅτι δηλαδή, ἐνῷ ἐγνώριζεν ἀπὸ μακροῦ, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ διακοπῇ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια καὶ ὅτι, κατ’ ἀνάγκην, ἐχρειάζοντο νὰ ἐξευρεθοῦν πηγαὶ νέας χρηματοδοτήσεως, ἐν τούτοις δὲν κατέβαλεν οὐδεμίαν ἐν τῷ μεταξὺ σχετικὴν προσπάθειαν ἢ μᾶλλον, ὅπως θὰ ἀποδείξωμεν, κατέβαλε κάθε προσπάθειαν διὰ νὰ δικαιολογήσῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν πρόθεσιν νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ τὴν μονομερῆ χρηματοδότησιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς 20ῆς Μαΐου, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς θέσεως πολιτικοῦ ζητήματος, εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀναπτύξω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, τὰς εὐθύνας τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν διακοπὴν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Εἶπον δηλαδὴ τότε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἐγκαίρως προειδοποιηθῆ ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸν Οἰκονομικόν της Σύμβουλον, ὅτι ἡ βοήθεια πρόκειται νὰ διακοπῇ. Εἶχεν εἰδοποιηθῆ ἀκόμη, ὅτι ἔπρεπε μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀντιτάξῃ ἄρνησιν καὶ νὰ μὴ ἀποδεχθῇ τὸ γεγονὸς αὐτό. Ἀντιθέτως ἡ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον δὲν συνεμορφώθη μὲ τὰς ὑποδείξεις τῶν Ἀμερικανῶν Συμβούλων της, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ἀνεγνώρισε καὶ ἔλαβε ὡς βάσιν συζητήσεως τὴν γνωστὴν ἔκθεσιν τῶν τριῶν σοφῶν, τῶν ἀποκληθέντων σοφῶν, οἱ ὁποῖοι ἔθετον ὡς γεγονὸς τετελεσμένον τὴν περικοπὴν τῆς βοηθείας. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μοῦ ἀπήντησε καὶ τί θέλετε νὰ κάμωμεν; Ἡ περικοπὴ τῆς βοηθείας, ἡ διακοπὴ τῆς βοηθείας μὲ τὴν νέαν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν εἶναι ἀπόφασις καθολική, εἶναι ἀπόφασις γενικὴ καὶ οὐδεὶς δύναται τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν νὰ τὴν μεταβάλῃ. Τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔκτοτε ἐπηκολούθησαν, νομίζω, ὅτι ἀποτελοῦν διάψευσιν τῆς διαβεβαιώσεως αὐτῆς. Ἀντιθέτως ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ βοήθεια δὲν διεκόπη γενικῶς, ἀλλὰ διεκόπη διὰ τὴν Ἑλλάδα. Πέραν αὐτῶν, κύριοι βουλευταί, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἀπαντῶν εἰς ἐμὲ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐπεκαλέσθη ἕνα γνωστὸν καὶ τετριμμένον παλαιὸν ρητόν. Ματαίως τὸ ἀνεζήτησα εἰς τὰ Πρακτικά. Εἶχε φαίνεται διαγραφῆ. Ἀσφαλῶς ἐπεκράτησαν συνετώτεραι καὶ σοφώτεραι σκέψεις. Δι’ αὐτὸ δὲν θέλω νὰ τὸ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας. Διότι, ἄλλως, ἐὰν ἀνεφέρετο εἰς τὰ Πρακτικά, θὰ ἐλάμβανε τὴν κατάλληλον ἀπάντησιν. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἢ μᾶλλον ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ στόματος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν μᾶς ἀπεκάλυψε κἄτι ἄλλο. Ὅτι δὲν εἶναι διὰ τῆς ἐκθέσεως τοῦ Ἀμερικανοῦ Οἰκονομικοῦ της Συμβούλου ποὺ ἐπληροφορήθη τὴν διακοπὴν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Τὴν εἶχε πληροφορηθῆ προηγουμένως, ἀπὸ τὸ 1957. Δὲν ξεύρω ἐὰν ἀπεδόθη καλῶς ἡ τοιαύτη διαβεβαίωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Νομίζω, ὅμως, ἐὰν τοῦτο συμβαίνῃ, δηλαδὴ ἀπὸ τοῦ 1957 ἐγνώριζε τὴν διακοπὴν τῆς βοηθείας, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἡ εὐθύνη της καθίσταται βαρυτέρα. Εἴμεθα τότε ὑποχρεωμένοι νὰ θέσωμεν εἰς αὐτὸν τὸ ἐρώτημα: Ἀφοῦ ἐγνωρίζατε ἀπὸ τοῦ 1957, ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια πρόκειται νὰ διακοπῇ, τί ἐπράξατε, ὥστε νὰ ἀποφύγητε τὴν διακοπήν, ἢ ἐπίσης τί ἐπράξατε διὰ νὰ ἀντικαταστήσητε τὴν βοήθειαν, ἡ ὁποία περιεκόπτετο, ἀπὸ νέας πηγὰς χρηματοδοτήσεως; Κύριοι συνάδελφοι, ἀνακύπτουν πελώρια ἐρωτήματα διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἂν τοῦτο εἶναι ἀληθές. Πρῶτον, θὰ ἠθέλωμεν νὰ ἐρωτήσωμεν, ἐὰν πραγματικῶς ἀπὸ τοῦ 1957, ἐγνωρίζατε ὅτι θὰ διακοπῇ ἡ βοήθεια, διά τίνα λόγον ἐπαρουσιάζατε ψευδεῖς ἰσολογισμοὺς λογαριασμῶν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐμφανίζηται μειωμένον τὸ ἔλλειμμα καὶ νὰ μὴ σᾶς παρέχεται τὸ δικαίωμα, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ μεγαλυτέρου καὶ πραγματικοῦ ἐλλείμματος, νὰ ζητήσητε τὴν συνέχισιν τῆς βοηθείας; Ἔλαβον τὴν ἀφορμὴν νὰ ἀναπτύξω εἰς τὴν Βουλὴν πῶς ἔχει τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ ἡ Βουλὴ ἤκουσε τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ θὰ ἔκρινε τότε. Ἀλλὰ ὑπάρχει τὸ ἐρώτημα. Ἐὰν πραγματικὰ ἀπὸ τοῦ 1957, ἐγνωρίζατε, ὅτι θὰ περικοπῇ ἡ βοήθεια, διὰ ποῖον λόγον δὲν ἐνισχύσατε τὰς δημοσίας καὶ ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις εἰς τρόπον, ὥστε νὰ αὐξηθῇ ἡ ἀπορροφητικότης τῆς οἰκονομίας, διὰ νὰ ἔχετε τοιουτοτρόπως τὸ δικαίωμα νὰ ζητῆτε ηὐξημένην βοήθειαν; Διότι μὴ πλανώμεθα, βασικὴ αἰτία τῆς διακοπῆς τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας εἶναι ἡ ἔλλειψις ἀπορροφητικότητος τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Καὶ ὑπάρχει καὶ ἕνα τρίτον ἐρώτημα, ἐὰν ἐγνωρίζατε ἀπὸ τοῦ 1957, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ διακοπῇ ἡ βοήθεια, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, διατὶ ἐδέχθητε ἔκτοτε νὰ αὐξάνωνται συνεχῶς αἱ δαπάναι τῆς ἀμύνης; Κύριοι βουλευταί, αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι τὸ 1957, τὸ ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον ἐπληροφορήθη τὴν διακοπὴν ἡ Κυβέρνησις, ἀνήρχοντο εἰς 4.374 ἑκατομμύρια καὶ εἰς τὸ 1961 ἔφθασαν εἰς 4.950 ἑκατομμύρια, δηλαδὴ 600 ἑκατομμύρια αὔξησιν, ἢ 15%. Διὰ τίνα λόγον, ἐφ’ ὅσον ἐγνωρίζατε, ὅτι θὰ ἐπέλθῃ διακοπή, δὲν συσχετίσατε τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν μὲ τὴν βοήθειαν, διὰ νὰ ἔχετε ἕνα ἐπὶ πλέον ἐπιχείρημα κατὰ τῆς διακοπῆς τῆς βοηθείας; Διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι, ἐνδιαφέρουν ὄχι μόνον ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ τὸν συμμαχικὸν παράγοντα. Ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσετε τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ καὶ παρελείψατε νὰ τὸ πράξετε. Κύριοι, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἡ εὐθύνη διὰ τὴν διακοπήν, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως. Ὄχι μόνον δὲν ἔπραξε τίποτε, διὰ νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰς ὑποδείξεις τοῦ Ἀμερικανοῦ συμβούλου της, ἔπραξε ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον, διὰ νὰ διευκολύνῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἤθελον νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ τὴν μονομερῆ βοήθειαν. Καὶ εἶναι, ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, τὸ γεγονὸς τοῦτο περισσότερον σημαντικόν, διότι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐγνωρίζαμεν, ὅτι εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὅτι θὰ εἴχομεν ηὐξημένας ἀνάγκας χρηματοδοτήσεων καὶ ἐπενδύσεων. Ἐξ αὐτοῦ καταφαίνεται, ὅτι ἐπεδείχθη ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως πρωτοφανὴς ἔλλειψις προνοίας, καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς μᾶς ἐμβάλλει εἰς ἀνησυχίαν, ὅτι δὲν ἔχει συνειδητοποιήσει ἐπαρκῶς τὸ τί σημαίνει εἴσοδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Βέβαια, ἐμάθαμε νὰ ἐξυμνοῦμεν τὴν ἔνταξίν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Θὰ ἦτο προτιμώτερον δι’ ἔργων καὶ ὄχι διὰ λόγων, νὰ ἀπεδεικνύαμεν, ὅτι ἔχομεν συνείδησιν τῶν συνεπειῶν καὶ τῶν ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας μᾶς ἐπιβάλλει ἡ ἐν λόγῳ ἔνταξίς μας. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀνάπτυξις, ἡ οἰκονομικὴ τῆς χώρας, εἶναι πεμπτουσία πάσης ἐθνικῆς προσπαθείας μετὰ τὴν ἔνταξίν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, νὰ χρησιμοποιῶμεν ἐφεξῆς ἕνα καὶ μοναδικὸν κριτήριον, τὸ κριτήριον τῆς καλυτέρας προσαρμογῆς πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διότι ἐὰν ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ τὸ κριτήριον αὐτό, θὰ ἐπέλθουν μεγάλαι δοκιμασίαι, τὰς ὁποίας ἐπεσήμανεν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ἀκριβῶς ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Καὶ ἐρωτῶ, τί ἔπραξεν εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις; Θὰ μᾶς εἴπουν, ὅτι δὲν ἔχει σημασίαν ἐὰν ἐφέτος τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα πίπτει εἰς τὰ 3½ ἢ 4%, ἀφοῦ πέρυσι ἦτο 11%. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ γεγονός, εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἡμᾶς κατ’ ἐξοχὴν ἀνησυχεῖ. Διότι ἐὰν εἴχομεν πέρυσι μίαν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος 3%, ἐφέτος 3,5% καὶ τὸ ἑπόμενον ἔτος 4%, θὰ ἀνεγνωρίζαμεν, ὅτι θὰ ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς προσπαθείας βραδείας μέν, ἀλλὰ πάντως συνεποῦς καὶ συνεχοῦς. Ὅταν ὅμως τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἀπὸ τὸ ἕνα ἔτος ποὺ εἶναι 3% ἀναπηδᾶ εἰς τὸ 11% καὶ κατόπιν κατέρχεται πάλιν εἰς τὸ 3% αὐτὸ σημαίνει, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ μιᾶς πολιτικῆς ἀσκεποῦς, πρὸ μιᾶς πολιτικῆς ἀπρογραμματίστου καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐμπνέει ἀνησυχίαν. Καὶ ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἀνησυχῶμεν καὶ νὰ ζητῶμεν εὐθύνας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἐστάθημεν παράπλευροι εἰς τὸ θέμα τῆς ἐντάξεως εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Βεβαίως, δὲν μετανοοῦμεν δι’ αὐτό. Εὐχόμεθα μόνον νὰ μὴ μετανοήσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διότι ἐνεπιστεύθη εἰς αὐτὴν τὴν Κυβέρνησιν τὸ μεγάλο θέμα τῆς ἐντάξεως εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε, τὸ τί εἶναι ἐπὶ τέλους αὐτὴ ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας, τὴν ὁποίαν ἐπιτυγχάνει ἡ Κυβέρνησις, θὰ περιορισθῶ μόνον εἰς ἕνα γεγονός. Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον, διότι ὡς ἐνθυμεῖσθε, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μᾶς ἔχει ὑποσχεθῆ μίαν γενικωτέραν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς ἐν γένει. Τότε θὰ ἀναπτύξωμεν ἐν πλάτει τὸ θέμα. Σήμερον διὰ νὰ θεμελιώσω τὴν κατηγορίαν, ὅτι οὐδὲν συντελεῖται πρὸς τὴν πλευρὰν τῆς ἀναπτύξεως, ὄχι ἀναπτύξεως, ὅπως γενικῶς τὴν ἀντιλαμβανόμεθα, δηλαδή, μιᾶς οἱασδήποτε αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀλλὰ ἀναπτύξεως πραγματικῆς, μὲ τὸν σκοπὸν τῆς μειώσεως τοῦ χάσματος μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν συμμετεχόντων εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ ὄχι ἀντιθέτως τῆς διευρύνσεως αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι ὀλέθριον. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ποία εἶναι ἡ σήμερον λεγομένη ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας, ἕνα μόνον γεγονὸς θὰ σᾶς ἀναφέρω, τὸ γεγονὸς τῆς ἐκβιομηχανίσεως. Εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι, ὅτι χωρὶς τὴν ἐκβιομηχάνισιν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ πραγματικὴ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας. Τί συμβαίνει λοιπὸν ὡς πρὸς τὴν πραγματικὴν ἀνάπτυξιν; Αἱ ἐπενδύσεις εἶναι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι προωθοῦν τὴν ἀνάπτυξιν ἑνὸς τομέως. Αἱ βιομηχανικαὶ ἐπενδύσεις, εἶναι ἐκεῖναι ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξαρτᾶται ἡ ἀνάπτυξις τῆς βιομηχανίας. Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, αἱ ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου εἰς σταθερὰς δραχμάς, εἰς τὴν βιομηχανίαν, ἐν σχέσει μὲ τὸ σύνολον τῶν ἐπενδύσεων, ἀκολουθοῦν τὸν ἑξῆς ρυθμόν. Τὸ 1950–53 αἱ βιομηχανικαὶ ἐπενδύσεις, ἀπετέλεσαν τὸ 18,3% τοῦ συνόλου τῶν ἐπενδύσεων. Τὸ 1954–57, ἀπετέλεσαν τὸ 12%, τὸ 1958–61 τὸ 11,1%. Μὲ τοιούτους ἀριθμούς, μὲ τοιοῦτον φθίνοντα ρυθμὸν ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι γίνεται πραγματικὴ ἐκβιομηχάνισις; Προχωρῶ ἀκόμη περισσότερον. Ποῖαι εἶναι αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις εἰς τὴν βιομηχανίαν; Γνωρίζετε, ὅτι εἰς μίαν φιλελευθέραν οἰκονομίαν, αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις, πρέπει νὰ εἶναι πολλαπλάσιαι τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων καὶ χωρὶς τὴν συνδρομὴν τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων, μία φιλελευθέρα οἰκονομία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναπτυχθῇ ταχέως. Αἱ ἰδιωτικαὶ λοιπὸν ἐπενδύσεις εἰς τὴν βιομηχανίαν, τὸ 1958 ἦσαν 2.134 ἑκατ., τὸ 1960 ἦσαν 1.300 ἑκατ., τὸ 1959 ἦσαν 1.581 ἑκατ. καὶ τὸ 1961 ἦσαν 1.848 ἑκατ. Αὐταὶ εἶναι αἱ ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπραγματοποιήθησαν; Ποῖαι ἔπρεπε νὰ ἦσαν, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως; Τὸ ἐν λόγῳ πρόγραμμα, προβλέπει, ὅτι διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ μία στοιχειώδης σοβαρὰ ἐκβιομηχάνισις τοῦ τόπου, χρειάζεται νὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ ἑξῆς ἐπενδύσεις. Μέχρι τὸ 1966 πρέπει νὰ φθάσωμεν εἰς τὰ 5.500 ἑκατ. καὶ εἰς τὸ 1971 πρέπει νὰ φθάσωμεν εἰς τὰ 9.500 ἑκατ. Ὁ μέσος ὅρος μέχρι τοῦ 1966 πρέπει νὰ εἶναι 4.300 ἑκατ. καὶ μέχρι τὸ 1971 εἶναι 7.500 ἑκατ. Συγκρίνατε τοὺς ἀριθμούς, ἀντὶ 7.500 ἑκατ. πραγματοποιοῦνται 1.848! Εἴπατέ μου ἐὰν πρόκειται περὶ πραγματικῆς καὶ σοβαρᾶς ἐκβιομηχανίσεως ἢ ἐὰν πρόκειται περὶ πραγματικῆς καὶ σοβαρᾶς ἀναπτύξεως. Νομίζω, ὅτι πλέον ἡ ἀνάπτυξις καὶ ἡ ἐκβιομηχάνισις, ἀποτελοῦν σήμερον καθαρὰν ψευδαίσθησιν. Καὶ ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, ἀπορῶ πῶς ἡ Κυβέρνησις ἐπαναπαύεται εἰς τὸν κατάλογον τῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα κομπαστικῶς ἑκάστοτε μᾶς προβάλλει καὶ πῶς κοιμᾶται ἤρεμος. Ὅταν ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν τάχιστα θὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀνταγωνιζώμεθα τὰ Κράτη–μέλη τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὰ ὁποῖα γνωρίζετε εἰς ποῖον σημεῖον ἀναπτύξεως ἔχουν φθάσει. Μὴ ἀκούετε τὰ περὶ προθεσμιῶν 10ετίας ἢ 20ετίας. Πραγματικῶς ἐκμεταλλεύσιμα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν χρόνια εἶναι μόνον τὰ ἑπόμενα 4 ἢ 5. Ἐὰν αὐτὰ δὲν τὰ ἐκμεταλλευθῶμεν ἐντατικῶς, μετὰ ταῦτα ἀρχίζει ὁ κατήφορος τῶν δασμῶν καὶ κατ’ ἐμέ, θὰ καταστῇ ἀδύνατον νὰ περισωθῇ ὁ τόπος. Κύριοι, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, εἰς τὸν τομέα τῆς ἀναπτύξεως, ὁ ὁποῖος ἰδιαιτέρως μᾶς ἐνδιαφέρει, μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὄχι μόνον δὲν πράττει τίποτε ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τῆς πραγματικῆς ἀναπτύξεως πρὸς βαθμιαίαν προσέγγισίν μας πρὸς τὰ Κράτη μὲ τὰ ὁποῖα συνεδέθημεν, ἀλλὰ πράττει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον, παρεμβάλλει οἱονεὶ προσκόμματα εἰς τὴν προσαρμογὴν τῆς οἰκονομίας μας πρὸς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ πρώτη ἀπόδειξις εἶναι τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Δὲν κατορθώνει νὰ ἀποκαταστήσῃ μίαν τάξιν εἰς τὰ δημόσια οἰκονομικά, καίτοι εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ τακτοποίησις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν ἀποτελεῖ τὸν πρῶτον ὅρον τῆς τακτοποιήσεως τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ἀνάλογον ἠκολούθησεν ὁδὸν καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς φορολογίας. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπῆρχεν προηγουμένως τὸ γεγονὸς τῶν θεομηνιῶν, τὸ ὁποῖον ἐξεμεταλλεύετο ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ ἐπιβάλλῃ μεγάλας καὶ μονίμους φορολογίας. Ὅταν ἐξέλιπον, εὐτυχῶς, αἱ θεομηνίαι, τότε ἐφεῦρεν πρὸς ἀντικατάστασίν των, τὴν ἀνακούφισιν τῶν φορολογουμένων καὶ μὲ τὸ πρόσχημα αὐτό, ἐπολλαπλασίασεν τὰ φορολογικὰ βάρη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ δὲν ἔχει ἁπλῶς σημασίαν, ὅτι ἐπεβαρύνθη ὁ λαός, ἔχει τὴν γενικωτέραν σημασίαν, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιβάρυνσις ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐμπόδια, τὰ ὁποῖα παρεμβάλλονται εἰς τὴν ταχυτάτην προσαρμογήν μας πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ αὐτοῦ, θὰ σᾶς ἀναφέρω τί γίνεται εἰς τὰς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι μετέχουν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ αἱ ὁποῖαι ἀπὸ πλευρᾶς ἀναπτύξεως εὑρίσκονται εἰς ἀνωτέραν ἡμῶν μοῖραν. Εἰς τὴν Γαλλίαν ἐγένετο πρότασις φορολογικῆς μεταρρυθμίσεως, ἡ ὁποία περιέλαβε 2 ἑκατ. περίπου φορολογουμένους καὶ ἔφθασε μέχρι μειώσεως 20%. Σκοπὸς δὲν ἦτο ἁπλῶς ἡ ἀνακούφισις τῶν τάξεων αὐτῶν, ἀλλὰ ἡ προώθησις τῆς ἀναπτύξεως. Ἀλλὰ ἔχομεν πέραν αὐτοῦ, τὸ παράδειγμα τῆς μεγάλης Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τοῦ νόμου περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ ἐμπορίου καὶ ἐπειδὴ προέβλεπε διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ ᾐσθάνετο, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἰσχυρὰ ἔναντι αὐτῆς, ἔχει ὑπὸ μελέτην καὶ ἐντὸς ὀλίγου, εἰς τὸ 1963, θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν σχέδιον φορολογικῶν μεταρρυθμίσεων. Ὅταν θὰ ἔλθῃ, ὅπως ἐλπίζωμεν, ἡ ὑπεσχημένη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ συζήτησις, γενικῶς διὰ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, θὰ σᾶς ἀναγνώσω ὡρισμένα ἐπίσημα κείμενα διὰ νὰ ἴδητε κατὰ ποῖον τρόπον συνδέεται ἡ ἀνάπτυξις ἑνὸς τόπου μὲ τὴν φορολογικὴν μεταρρύθμισιν, μὲ τὴν φορολογικὴν ἀνακούφισιν. Ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι πρωταρχικὸς σκοπὸς ἁπλῶς ἡ ἀνακούφισις τῶν καταπιεζομένων φορολογουμένων, σκοπὸς κατ’ ἐξοχὴν εἶναι ἡ προώθησις τῆς ἀναπτύξεως τοῦ τόπου. Κύριοι βουλευταί, ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας διερωτῶμαι, πῶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγα χρόνια τὴν λαίλαπα, ἡ ὁποία μᾶς ἀναμένει. Αἰσθανόμεθα ἡμεῖς μεγαλυτέρας εὐθύνας, ἴσας εὐθύνας μὲ τὴν πλειοψηφίαν, διότι εὑρέθημεν παράπλευροι πρὸς αὐτὴν εἰς τὸ θέμα τῆς Ε.Ο.Κ. Διὰ τίνα λοιπὸν λόγον, ἐφθάσαμεν εἰς αὐτὸν τὸν φθίνοντα ρυθμὸν τῶν ἐπενδύσεων, διὰ τίνα λόγον δὲν συντελεῖται πραγματικὴ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας μας; Πραγματικήν, ἐπαναλαμβάνω, ἐννοῶ, ἐκείνην, ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνος μὲ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἐντάξεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Κύριοι συνάδελφοι, κατ’ ἐμὲ ἡ ἀπάντησις δὲν εἶναι δυσχερής. Ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἀναπτύξωμεν ὅσον πρέπει τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν, τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι εἰς τὰς φιλελευθέρας οἰκονομίας, εἰς τὰ φιλελεύθερα Κράτη πρέπει νὰ εἶναι πολλαπλάσιαι τῶν κρατικῶν, τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, ὅτι αἱ ἰδιωτικαί, λέγω, ἐπενδύσεις βαίνουν εἰς τὸν τόπον μας συνεχῶς μειούμεναι καὶ περιοριζόμεναι. Θὰ σᾶς δώσω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ μερικοὺς ἀκόμη ἀριθμούς. Αἱ συνολικαὶ ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου. Ἐκ τῶν συνολικῶν ἐπενδύσεων, τὸ 1955 αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις ἀποτελοῦν τὸ 70%, δηλαδή, πέραν τῶν δύο τρίτων τῶν συνολικῶν ἐπενδύσεων, τὸ 1961 ὅμως, κατέρχονται εἰς τὸ 60–62%. Ἐκεῖ ὅπου αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις ἦσαν πέραν τῶν δύο τρίτων πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν, κατέρχονται σήμερον μόλις εἰς τὸ 60%. Τί ἀποδεικνύει τοῦτο; Τοῦτο ἀποδεικνύει, ὅτι οἱ ἰδιῶται ἐπιχειρηματίαι, ὅτι γενικῶς οἱ ἐπενδύοντες, δὲν ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς ἀναπτύξεως τῆς Κυβερνήσεως, δι’ αὐτὸ ὁ λαὸς ἀπέχει, δι’ αὐτὸ δὲν συμπαρίσταται. Καὶ ἐν τούτοις, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ λαϊκὴ συμπαράστασις διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις μὲ ἐπιτυχίαν.

§49Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐνῷ ἦσαν ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου.

§50Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα, διότι τὰ φιλελεύθερα Κράτη κατ’ ἐξοχὴν στηρίζουν τὴν ἀνάπτυξιν αὐτῶν ἐπὶ τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων. Δι’ αὐτὸ μὲ ἕνα ὀρθὸν προγραμματισμόν, μὲ μίαν ὀρθὴν κατανομὴν τῶν ἐπενδύσεων, μὲ μίαν εὔστοχον οἰκονομικὴν πολιτικὴν προσπαθοῦν νὰ δημιουργοῦν κίνητρα εἰς τὴν ἰδιωτικὴν οἰκονομίαν, προσπαθοῦν νὰ προσελκύσουν τὰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις καὶ κατὰ κανόνα τὸ ἐπιτυγχάνουν, διότι πραγματικῶς ἀσκεῖται ὁ ὀρθὸς προγραμματισμὸς καὶ ἡ ὀρθὴ οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἐν προκειμένῳ. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὅμως, συμβαίνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον. Ὄχι μόνον δὲν κατορθώνομεν νὰ προσελκύσωμεν τὰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις, ἀλλὰ ἀντιθέτως βλέπομεν νὰ ἀτονῇ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία καὶ νὰ περιορίζωνται αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις. Αὐτό, κ. συνάδελφοι, πρέπει νὰ ἑρμηνευθῇ ὡς ἔλλειψις ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως καὶ πρὸς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν της. Καὶ θὰ σᾶς ἀποδείξω ἀμέσως, ὅτι πράγματι ἀπὸ ἀπόψεως προγραμματισμοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμπνευσθῇ τοιαύτη ἐμπιστοσύνη εἰς τοὺς ἰδιώτας ἐπιχειρηματίας καὶ εἰς τοὺς ἰδιώτας ἐπενδυτάς, ὥστε νὰ ἴδωμεν προσέλκυσιν ἐπενδύσεων. Κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἄλλοτε εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τὰ ἄκρα συναντῶνται, ὅτι κατὰ μίαν διαλεκτικὴν ἀναγκαιότητα ἡ Ἄκρα Δεξιὰ μὲ τὴν ἐπαναστατικὴν ἀριστεράν, εὑρίσκονται εἰς σχέσιν συναρτήσεως. Καὶ εἰς πλεῖστα θέματα βαίνουν παραλλήλως. Τὸ βλέπομεν ἀκριβῶς εἰς τὸ θέμα τοῦ προγραμματισμοῦ. Ὅπως γνωρίζητε, εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ Κράτη ὁ προγραμματισμὸς συντελεῖται μόνον ἀπὸ τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας. Εἰς τὰ Δημοκρατικὰ Κράτη, ἀντιθέτως, χρησιμοποιοῦνται αἱ ζωνταναὶ δυνάμεις τῆς χώρας. Τί συμβαίνει εἰς τὴν Ἑλλάδα; Τὸ πρόγραμμα καταρτίζεται μόνον ἀπὸ τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας, μόνον ἀπὸ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ παραμερίζονται αἱ ζωνταναὶ δυνάμεις, αἱ παραγωγικαὶ καὶ κοινωνικαὶ δυνάμεις τοῦ τόπου. Τοῦτο γίνεται, διότι πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ ὡς συνεργάτας εἰς τὸν προγραμματισμὸν δημοσίους ὑπαλλήλους, ἐξαρτωμένους κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ αὐτήν, εἰς τρόπον, ὥστε κατὰ βούλησιν καὶ κατ’ ἀρέσκειαν νὰ μᾶς παρουσιάζῃ τὸ φαινόμενον τῆς εὐημερίας. Καὶ ἐπὶ πλέον, νὰ δύναται νὰ περιορίζῃ εἰς στενώτατον κύκλον τὰ στοιχεῖα καὶ τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους χρειαζόμεθα διὰ νὰ μορφώσωμεν ἀκριβῆ γνώμην ἐπὶ τῆς πραγματικῆς πορείας τῶν δημοσίων μας οἰκονομικῶν. Πῶς εἶναι δυνατόν, ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, νὰ ἐμπνεύσωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς ἰδιώτας, εἰς τὸν λαόν; Πῶς εἶναι δυνατὸν ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας νὰ προσελκύσωμεν τὰς ἐπενδύσεις, ὅταν ὅλοι ἔχουν τὴν ἀντίληψιν, ὅτι τὰ πάντα ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ γίνονται, ὅταν ὅλοι ἔχουν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι αἱ στατιστικαὶ εὑρίσκονται μακρὰν τῆς στυγνῆς πραγματικότητος. Ὑπενθυμίζω τὸν τιμάριθμον τῆς ἀκριβείας τῆς ζωῆς. Τὸν Σεπτέμβριον ἠκούσατε, ὅτι ηὐξήθη τὸ κόστος τῆς ζωῆς κατὰ 0,06%. Σεῖς ποὺ ζῆτε εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ ἔχετε σπίτια καὶ οἰκογενείας, ἀσφαλῶς ὅταν εἴδατε τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, θὰ ἀνεγνωρίσατε, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εὑρίσκονται πολὺ μακρὰν τῆς πραγματικότητος. Ὅταν οὕτως ἔχουν τὰ πράγματα, πῶς θέλετε νὰ προχωρήσῃ ἡ ἀνάπτυξις τοῦ τόπου; Εἰς ἄλλας δημοκρατικὰς χώρας συμμετέχουν εἰς τὸν προγραμματισμὸν τῆς ἀναπτύξεως ὅλαι αἱ ζωνταναὶ δυνάμεις, ὅλαι αἱ τάξεις. Ἐπὶ πλέον, στοιχεῖα ἠλεγμένα καὶ ἐξακριβωμένα εὑρίσκονται εἰς τὴν διάθεσιν παντός, διότι ἔτσι θὰ ἠμπορῇ νὰ διαφωτισθῇ ὁ λαὸς καὶ θὰ ἠμπορῇ νὰ συμπαρασταθῇ εἰς τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως. Ἐδῶ συμβαίνει ὅ,τι συμβαίνει εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ Κράτη. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει τὸ θέμα τῆς συνθέσεως καὶ τῆς κατανομῆς τῶν ἐπενδύσεων. Δὲν θέλω νὰ ἐπανέλθω ἐπ’ αὐτοῦ σήμερον, θὰ τὸ πράξω ὅταν ἡ ὑπεσχημένη συζήτησις ἐπὶ τῆς γενικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλήν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἐπενδύσεων, γνωρίζετε ποία κακοτεχνία, ἀλλὰ καὶ πρὸ παντὸς ποῖαι ὑπερβάσεις, μορφῆς σκανδαλώδους, λαμβάνουν χώραν. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ 50% καὶ τὸ 100% τῆς ὑπερβάσεως εἶναι πρᾶγμα σύνηθες εἰς τὰ ἐκτελούμενα ἔργα. Καὶ οὐδεὶς κινεῖται καὶ οὐδεὶς ἐπεμβαίνει. Καὶ εἰς τὰ ἄλλα δημοκρατικὰ Κράτη λαμβάνουν χώραν ἀναμφιβόλως ὑπερβάσεις καὶ σκάνδαλα, ὅπως τελευταίως εἰς τὴν Ἰταλίαν τὸ σκάνδαλον τοῦ ἀεροδρομίου τῆς Ρώμης. Ἐν τούτοις, ἀμέσως συνεκινήθησαν οἱ ἁρμόδιοι καὶ ἐπενέβη τάχιστα ἡ Δικαιοσύνη. Εἰς ἡμᾶς οὐδεὶς συγκινεῖται, οὐδεὶς ταράσσεται καὶ ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, ἐρωτῶ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πείσωμεν τὴν ἰδιωτικὴν ἐπένδυσιν νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν καταβαλλομένην μεγάλην προσπάθειαν ἀναπτύξεως; Ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα, ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα μᾶς πείθουν, ὅτι ἡ ἀνάπτυξις, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτύχῃ νὰ μᾶς ἐντάξῃ ἄνευ κινδύνων εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀποτελεῖ μῦθον. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὑπὸ τὰς ἐκτεθείσας συνθήκας νὰ προχωρήσωμεν σταθερῶς. Δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀνησυχῶμεν, διότι ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον χρόνον, οἱ μῆνες ἄλλωστε καὶ τὰ ἔτη περνοῦν ταχέως, θὰ εὑρεθῶμεν πρὸ συνθηκῶν, τὰς ὁποίας θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιμετωπίσωμεν. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἐρωτήσετε, διατὶ συμβαίνει τοῦτο; Πῶς συμβαίνει ὁ προγραμματισμὸς νὰ μὴ εἶναι ὁ ὀρθότερος, ἡ κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων, καὶ ἡ ἐκτέλεσις αὐτῶν νὰ μὴ γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ καθολικὸν συμφέρον; Ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν ἀμέσως τὴν ἐξήγησιν καὶ πρὸς ὑμᾶς καὶ πρὸς τὸν λαόν. Τοῦτο συμβαίνει, διότι εἰς ἡμᾶς τὸ κόμμα ἐταυτίσθη μὲ τὸ Κράτος, διότι τὸ κόμμα ὑπεδούλωσε τὴν διοίκησιν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἑνώσεως Κέντρου). Ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἱκανὸν Κράτος, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ διοίκησις, ἡ ὁποία νὰ εἶναι ἀξία τῆς ἀποστολῆς της, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναλάβῃ μία χώρα τὸ τεράστιον ἔργον, τῆς πραγματικῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας, μιᾶς οἰκονομίας εὑρισκομένης μάλιστα εἰς στάδιον καθυστερήσεως, ὅπως ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐφ’ ὅσον θὰ ἐξακολουθῇ ἡ ἐκτεθεῖσα σύγχυσις, ἐφ’ ὅσον τὸ πρόγραμμα αὐτὸ θὰ μεταβάλλεται μὲ καθαρῶς κομματικὰ κριτήρια, ἐφ’ ὅσον ἡ κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων θὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ κομματικὰς ἐπεμβάσεις, ἐφ’ ὅσον οἱ ὑπεύθυνοι δὲν θὰ δίδουν λόγον διὰ τὰς παρανομίας των, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ὑπάρχῃ πραγματικὴ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις. Καὶ ἐὰν ἄλλοτε ἀδιαφορῶμεν διὰ τὰ τοιαῦτα γεγονότα καὶ τὰ παρερχόμεθα μὲ κἄποιαν ἀνοχήν, σήμερον δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ πράξωμεν αὐτό. Δὲν περιμένει ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν περίοδον, τὴν ὁποίαν διερχόμεθα, νὰ ἀνεχώμεθα τοιαύτης φύσεως σφάλματα καὶ παραβάσεις, διότι θὰ ἀποτελοῦν πλέον θανάσιμον πλῆγμα διὰ τὴν οἰκονομίαν μας ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου της εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Κύριοι βουλευταί, ὅταν τὸ Κράτος καὶ ἡ διοίκησις εὑρίσκωνται εἰς τὸ ὕψος των καὶ ἔχουν ἀνεξαρτοποιηθῆ ἀπὸ τὸ κόμμα, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι καὶ ὀρθὸς προγραμματισμὸς θὰ ὑπάρχῃ καὶ εὔστοχος οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ οὐδεὶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποπίπτῃ εἰς ὑπερβάσεις καὶ σφάλματα χωρὶς νὰ δίδῃ λόγον. Ἐὰν ὅμως, συμβαίνῃ τὸ ἀντίθετον, ὅπως συμβαίνῃ εἰς ἡμᾶς, ἐὰν τὸ Κράτος ταυτίζεται μὲ τὸ κόμμα, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, οὔτε ἄρτιος προγραμματισμὸς θὰ ὑπάρχῃ, οὔτε ὀρθὴ κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων, οὔτε προώθησις σοβαρὰ τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Κύριοι βουλευταί, ἀντιλαμβάνεσθε πλέον, ὅτι ἡ οὐσία τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τοῦ τόπου, δηλαδή, ἡ οὐσία τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς χώρας μας εἶναι καθαρῶς πολιτική. Πολιτικὸν εἶναι εἰς τὴν οὐσίαν τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα, διότι ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ ἡ μεταβολὴ εἰς τὰς πολιτικάς μας ἀντιλήψεις καὶ τὴν πολιτικήν μας νοοτροπίαν, θὰ καταστήσῃ ἀδύνατον καὶ προγραμματισμὸν καὶ ἐπενδύσεις καὶ οὐδέποτε θὰ ἀσκήσωμεν πολιτικὴν σύμφωνον μὲ τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύσις παρὰ νὰ ἀντιληφθῇ, ἐπὶ τέλους, ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς, ὅτι ἔχει ὑποχρέωσιν ἀπέναντι τοῦ λαοῦ σήμερον. Μετὰ τὸ γεγονὸς τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὀφείλει ἡ πλειοψηφία νὰ κατανοήσῃ, ὅτι οἱ καιροὶ δὲν εἶναι μενετοί, ὅτι παρέρχονται οἱ μῆνες καὶ τὰ ἔτη καὶ ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας, ὑπὸ τὰς ὁποίας προχωροῦμεν σήμερον, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν αὔριον καταστροφήν, ὅπως εἶπεν αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Κατὰ τίνα τρόπον θὰ δοθῇ λύσις εἰς τὸ πολιτικὸν ζήτημα; Δὲν ὑπάρχει παρὰ μία καὶ μόνη ὁδός, ἡ τιμία ἀναμέτρησις. Ἡ τιμία ἀναμέτρησις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ εἰς διέξοδον ἐκ τοῦ πολιτικοῦ ἀδιεξόδου καὶ θὰ ὁδηγήσῃ μετὰ ταῦτα καὶ εἰς τὴν τόνωσιν τῆς ἀναπτύξεως. Σεῖς οἱ ἴδιοι ἐὰν αὔριον, μετὰ μίαν τιμίαν ἀναμέτρησιν τύχετε τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ λαοῦ — τὸ ὁποῖον ἡμεῖς δὲν πιστεύομεν, ὅπως καὶ σεῖς δὲν τὸ πιστεύετε — ἐάν, λέγω, κατὰ τύχην εἰς σᾶς ἐμπιστευθῇ ὁ λαὸς μετὰ μίαν τιμίαν ἀναμέτρησιν τὰς τύχας του, εἶμαι βέβαιος, ὅτι σεῖς οἱ ἴδιοι θὰ μεταμορφωθῆτε, θὰ ἀξιοποιήσετε καλύτερον τὰς ἱκανότητας, τὰς ὁποίας ἐγκλείετε εἰς τὴν παράταξίν σας καὶ θὰ προωθήσετε κατὰ τρόπον ἀποτελεσματικὸν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας. Ἐφ’ ὅσον ὅμως, ἐμμείνετε εἰς τὰς σημερινάς σας ἀντιλήψεις, εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξῃ διὰ τὴν χώραν αἰσιόδοξος προοπτικὴ διὰ τὸ μέλλον της. Κύριοι βουλευταί, ἀφετηρία ὅλων τῶν δεινῶν μας, ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ ἀξίωσις τῆς Συμπολιτεύσεως νὰ κρατῇ, νὰ διατηρῇ τὴν ἐξουσίαν μὲ κάθε τρόπον. Εἶναι ἡ ἀξίωσις, ὅπως μὴ ἀποστέργῃ καμμίαν μέθοδον, οὔτε τὴν βίαν, οὔτε τὴν νοθείαν, διὰ νὰ κατέχῃ μονοπωλιακῶς τὴν ἐξουσίαν. Τὸ μονοπώλιον τῆς ἐξουσίας, τὸ μακρὸν μονοπώλιον τῆς ἐξουσίας, ὡδήγησε πάντοτε εἰς συμφοράς. Εἶναι τὰ παραδείγματα τόσον πολλὰ ἀνὰ τὸν κόσμον, ὥστε δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὰ ἀγνοῆτε. Κύριοι συνάδελφοι, ἂν ἀνεφάνη ὁ Φιντὲλ Κάστρο, τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι προηγήθη ὁ Μπατίστα. Μὴ ζητῆτε, λοιπόν, καὶ σεῖς νὰ συναγωνισθῆτε εἰς τὴν κυβερνητικὴν διάρκειαν τὸν Κουβανὸν δικτάτορα, διότι τότε θὰ δημιουργήσετε ἕνα Ἕλληνα Φιντὲλ Κάστρο. (Χειροκροτήματα). Ἡ εὐθύνη θὰ βαρύνῃ σᾶς, ἔναντι τῆς ἱστορίας. Μὴ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι δῆθεν καταπολεμεῖτε τὸν κομμουνισμόν. Πραγματικῶς, ἐκμεταλλεύεσθε τὴν κομμουνιστικὴν φοβίαν, διὰ νὰ ἐπιβάλλετε τὸ κόμμα σας ἐπὶ τοῦ Κράτους καὶ ἐπὶ τοῦ λαοῦ. Ἐγκαταλείψατε, κύριοι, αὐτὴν τὴν μονοκομματικὴν καὶ μονοκρατορικὴν μέθοδον. Δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τοιαύτη μέθοδος νὰ ἰσχύσῃ. Ἀλλ’ ἐὰν εἰς ἄλλην περίπτωσιν θὰ ἦτο δυνατὸν τοιαῦται μέθοδοι νὰ παραταθοῦν ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν, πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἐλάχιστος εἶναι ὁ χρόνος ὁ ὁποῖος ἀπομένει, διὰ νὰ συνεχίσετε τὸ πείραμά σας. Κύριοι βουλευταί, ἀπευθύνομαι, ἰδιαιτέρως, πρὸς τὴν πλειοψηφίαν. Πολλὰ σᾶς ἔχει δώσει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ὀκτὼ χρόνια διαχειρίζεσθε τὴν ἐξουσίαν. Δὲν ζητοῦμεν οὐδεμίαν εὔνοιαν καὶ οὐδὲν προνόμιον. Πρέπει νὰ ὑπάρξῃ μόνον τιμία ἀναμέτρησις. Ὅταν πολλὰ σᾶς ἔχει δώσει ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἔναντι αὐτῶν, κἄτι καὶ σεῖς ὀφείλετε νὰ τοῦ δώσετε· ὀφείλετε νὰ τοῦ ἀποκαταστήσετε τὴν ἠρεμίαν, νὰ τοῦ ἀποκαταστήσετε τὴν Δημοκρατίαν, τὴν ὁποίαν κατελύσατε. Διότι ἂν δὲν ὑπάρξῃ Δημοκρατία, θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξῃ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις καὶ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ. Καὶ πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαός, μετὰ τοὺς πρώτους πανηγυρισμοὺς καὶ τοὺς πρώτους διθυράμβους, ἀρχίζει νὰ βλέπῃ τί σημαίνει Ε.Ο.Κ., νὰ βλέπῃ τί κινδύνους ποὺ ἐγκλείει. Καὶ ἀρχίζει ν’ ἀντιλαμβάνεται, ὅτι πρέπει ν’ ἀγωνισθῇ διὰ τὴν οἰκονομικήν του ἀνάπτυξιν καὶ διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ του ἐπιπέδου. Γνωρίζει ὅμως, ὅτι τοῦτο θὰ ἐπιτύχῃ, μόνον ἂν ἀγωνισθῇ διὰ τὴν διεκδίκησιν τῶν δικαιωμάτων του. Δι’ αὐτὸ ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἡ Δημοκρατία θὰ νικήσῃ, χάριν τῆς ἀναπτύξεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα ἐκ μέρους τῆς Ε. Κ.).

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Καψάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§52Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, διαπιστώνω καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειράν μου, ὅτι ἡ μὴ ἔγκαιρος κατάθεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ στερεῖ τὸ Κοινοβούλιον τῆς εὐκαιρίας μιᾶς εὐρυτέρας συζητήσεως ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ προσθέσω, ὅτι ἴσως ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως αὐτὴν τὴν φορὰν νὰ εἶναι μεγαλυτέρα διότι καὶ χρόνον περισσότερον εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της ἀπὸ ὅ,τι εἶχεν ἐπὶ παραδείγματι πέρυσιν, ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, μὲ τὴν τροπὴν τὴν ὁποίαν ἐπῆραν τὰ θέματα τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας, δὲν ἠμπορεῖ κἂν νὰ ἐπικαλεσθῇ, ὅτι ὑπάρχουν ἄγνωστοι παράγοντες εἰς αὐτήν, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ καταρτίσῃ ἐγκαίρως τὸν προϋπολογισμόν. Διότι, δυστυχῶς, καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια περιεκόπη καὶ ἡ τύχη τῶν προσδοκιῶν τῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τὸ κονσόρτσιουμ ἔχει ἐπίσης κριθῆ. Ἐν ὄψει, λοιπόν, τῶν προσεχῶν διακοπῶν τοῦ Σώματος καὶ ἐν ὄψει, ἐπίσης, τῆς ἀπροθυμίας τῆς Κυβερνήσεως νὰ διευκολύνῃ καὶ νὰ ἀποδεχθῇ τὴν πρόταξιν ἐπερωτήσεων μὲ οἰκονομικὸν περιεχόμενον, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, εἰς τὸ πλαίσιον τῆς συζητήσεως τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἔχει ἄμεσον σχέσιν μὲ τὸν προϋπολογισμόν, νὰ ἐκθέσωμεν ὡρισμένας σκέψεις ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις. Ἀρχίζω ἀπὸ δύο βασικὰς διαπιστώσεις. Ἡ μία εἶναι ἡ ἀδυναμία ἀπορροφήσεως, ἡ ὁποία συνεχίζεται νὰ παρατηρῆται εἰς τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Γνωρίζετε, ὅτι εἶχον προβλεφθῆ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1962, 6.000 ἑκατομμύρια διὰ τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις. Ὡς σᾶς ἀνέφερε καὶ ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἀπὸ τὰ ἓξ αὐτὰ ἑκατομμύρια εἶχε πραγματοποιηθῆ τὸ πρῶτον ἑπτάμηνον τέτοιο ποσόν, ὥστε, μὲ τὰς εὐνοϊκωτέρας τῶν προβλέψεων, νὰ μὴ εἶναι πιθανόν, ὅτι θὰ φθάσῃ τὸ ποσὸν τοῦ ἔτους αὐτοῦ τὰ 5.000 ἑκατομμύρια. Ἡ πρώτη αὐτὴ ἀδυναμία ἀντιλαμβάνεσθε πόσον εἶναι σημαντικὴ τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν προσπαθοῦμεν νὰ πείσωμεν τοὺς ξένους, ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην μεγαλυτέρας ἐνισχύσεως διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῶν κρατικῶν μας ἐπενδύσεων. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία ἄλλη πτυχή. Ἀνεφέρθη καὶ προηγουμένως ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἶναι ζήτημα ἂν θὰ φθάσῃ τὸ 3,5%. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀπαντήσῃ ὅτι ἡ μείωσις αὐτὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀπὸ 11% τὸ 1961 εἰς 3,5% τὸ ἔτος αὐτό, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς τῆς μειωμένης ἀποδόσεως τῆς γεωργικῆς ἐσοδείας. Τοῦτο, κ. συνάδελφοι, δὲν ἦτο κάτι ἄγνωστον εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Καὶ ἀκριβῶς εἰς ἓν ἔτος περιωρισμένης ἀποδόσεως ἑνὸς βασικοῦ κλάδου τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας, ὡς ἡ γεωργία, ἀκριβῶς λέγω, εἰς αὐτὸ τὸ ἔτος ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ ἡ σχετικὴ πρόβλεψις καὶ νὰ ἐνταθῇ ἡ προσπάθεια, ὥστε τὸ κράτος διὰ τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων καὶ τῶν ἄλλων μέτρων, νὰ ἠμπορέσῃ νὰ κινητοποιήσῃ τὴν οἰκονομίαν, νὰ αὐξήσῃ τὰ εἰσοδήματα καὶ νὰ συμπληρώσῃ ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἔλλειμμα αὐτό, τὸ ὁποῖον μετὰ βεβαιότητος ὤφειλε νὰ ἀναμένῃ. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν συνέπειαν τῆς μὴ πραγματοποιήσεως τοῦ προγράμματος τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων καὶ τῆς συνεχίσεως αὐτῆς τῆς ὀργανικῆς ἀδυναμίας τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐπὶ τῶν αἰτημάτων μας διὰ τὴν ἐξωτερικὴν βοήθειαν εἶναι περιττὸν νὰ ἐπιμείνω. Ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας ἀπέδωσε τὴν μείωσιν αὐτὴν εἰς τὸ ὅτι δὲν ἐλάβομεν τὴν προκαταβολὴν ἢ τὴν πρώτην δόσιν τοῦ δανείου, ποὺ ἀνεμένομεν ἀπὸ τὸν Εὐρωπαϊκὴν Τράπεζαν. Ἐγὼ πιστεύω τὸ ἀντίθετον. Ἐγὼ πιστεύω ὅτι καὶ ἂν μᾶς ἐδίδετο ἡ πρώτη δόσις δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ χρησιμοποιηθῇ μὲ τὸν βραδὺν αὐτὸν ρυθμὸν καὶ μὲ τὴν καθυστέρησιν, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰ κονδύλια, τὰ προβλεπόμενα διὰ τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις. Ὡμίλησα ἐπὶ δύο βασικῶν ἀδυναμιῶν. Ἀνέφερον τὴν πρώτην, τὴν δυσκολίαν καὶ τὴν βραδύτητα τῆς ἀπορροφήσεως. Ἡ δευτέρα ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι δὲν κατώρθωσεν ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποκτήσῃ ἕνα μελετημένο πρόγραμμα ἐπενδύσεων, ἕνα ὡλοκληρωμένον σύνολον ἔργων ἀναπτύξεως, τὰ ὁποῖα νὰ παρουσιάζουν μίαν ὀργανικὴν συνοχὴν μεταξύ των. Τὸ πρόγραμμα τὸ πενταετὲς εἶναι μᾶλλον ἕνας κατάλογος, μία ἀπαρίθμησις ἔργων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπεθυμούσαμεν νὰ γίνουν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἕνα σύνολον ὀργανικόν, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ ἔχουν μελετηθῆ οἱ συντελεσταὶ τῆς ἀποδόσεως νὰ ἔχῃ γίνει ἡ ἱεράρχησις καὶ τὸ ὁποῖον παρουσιαζόμενον νὰ εἶναι πράγματι πειστικόν. Ὡς πρόσφατον παράδειγμα τῆς ἀκριβείας αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον λέγω, θὰ ἀναφέρω ὅτι μολονότι ὅταν ὑπεστηρίξαμεν πρὸ ὀλίγου χρόνου εἰς τὰς Βρυξέλλας εἰς τὴν ἕδραν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τραπέζης τὸ αἴτημά μας διὰ τὸ δάνειον, τὸ ὁποῖον ἀναμένομεν ἐν συνεχείᾳ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, μολονότι τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐπαρουσιάσαμεν ἐκεῖ ἦσαν περιωρισμένα καὶ περιελάμβανον μόνον, κατὰ τὰς πληροφορίας μου, δύο κατηγορίας ἔργων, τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ καὶ ὡρισμένους δρόμους, ἐν τούτοις ἡ παρουσίασις δὲν ἔγινε κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἦτο ἱκανὸς νὰ πείσῃ ἕνα ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος κινεῖται μὲ τραπεζικὰ κριτήρια καὶ μὲ συγκεκριμένα στοιχεῖα, ὅτι τὸ αἴτημά μας πράγματι ἤξιζε νὰ ὑποστηριχθῇ καὶ ὅτι ἦτο ἐπαρκῶς θεμελιωμένον. Ἀδυναμία, λοιπόν, ἀπορροφήσεως καὶ ἔλλειψιν μελετημένου σχεδίου μὲ ὀργανικὴν συνοχὴν καὶ μὲ ἑνότητα εἶναι αἱ δύο βασικαὶ ἀδυναμίαι, αἱ ὁποῖαι ἐπηρέασαν πάρα πολὺ τὴν ἐξέλιξιν τῶν οἰκονομικῶν μας πραγμάτων. Πέραν ὅμως αὐτῶν τῶν βασικῶν διαπιστώσεων, αἱ ὁποῖαι, ἴσως νὰ μὴ ἀπειλοῦν καμμίαν καινοτομίαν, τίποτε τὸ νέον καὶ διὰ τὴν Βουλὴν καὶ διὰ τὴν κοινὴν γνώμην, ἐπειδὴ ἐπιθυμῶ νὰ εἶμαι πάντοτε ρεαλιστὴς θὰ προσθέσω καὶ μίαν σειρὰν σφαλμάτων κυβερνητικῶν, εἰς τὰ ὁποῖα ὀφείλονται τὰ ἀποτελέσματα, τὰ τόσον δυσμενῆ, τὰ ὁποῖα διεπιστώσαμεν εἰς τὰς προσπαθείας μας διὰ τὴν ἀπόκτησιν ξένης βοηθείας. Ἀρχίζω ὡς πρῶτον σφάλμα νὰ μνημονεύω μίαν ἐνέργειαν αὐτοῦ τούτου τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εὑρισκόμενος τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1961 εἰς τὴν Ἀμερικήν, ἀνέφερεν ὅτι τὸ προβλεπόμενον ἔλλειμμα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας διὰ τὸ πενταετὲς πρόγραμμα ἀνήρχετο εἰς τὸ ποσὸν τῶν 800 ἑκ. δολλαρίων. Δὲν γνωρίζω εἰς ποίους ὑπολογισμοὺς ἐβασίσθη, ὅταν ὑπεστήριξε τοῦτο. Γνωρίζω μόνον ὅτι ἔκτοτε ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ἔγινε δεκτὸς μὲ πολὺ σκεπτικισμὸν ἐκ μέρους ὅλων. Γνωρίζω ἐπίσης ὅτι οἱ οἰκονομικοὶ ἐγκέφαλοι τῆς Κυβερνήσεως καὶ αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι προσεπάθησαν ἀγωνιωδῶς ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ δημιουργήσουν τοὺς πίνακας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐδικαιολόγουν τὸ ἔλλειμμα αὐτό. Θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς νὰ διορθωθῇ ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἐν τούτοις, τὸ παρελθὸν θέρος ἀκόμη ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ὑπέβαλεν ἔκθεσιν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Εὐρωπαϊκῆς Συνεργασίας καὶ Ἀναπτύξεως, εἰς τὸν ὁποῖον ἐπλειοδότει, ὑπολογίζουσα τὸ πιθανὸν ἔλλειμμα τῆς πενταετίας εἰς 900 ἢ καὶ 1.000 ἑκ. δολλ. Ἐπεκράτησε φαίνεται ἡ ἄποψις ὅτι ὅσον μεγαλώνομεν τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον πιστεύομεν ὅτι μᾶς χρειάζεται, τόσον μεγαλυτέρα πιθανότης ὑπάρχει ἡ βοήθεια νὰ ἀνέλθῃ εἰς ὕψη ὑψηλότερα. Ἐδῶ ὅμως, κύριοι βουλευταί, συμβαίνει ἐντελῶς τὸ ἀντίθετον: Ὅσον μεγαλυτέρα εἶναι ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα ζητοῦμεν καὶ τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα δικαιολογοῦνται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα καὶ τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ ἀπορροφήσωμεν, τόσον ἡ σοβαρότης τῶν αἰτημάτων μας γίνεται μικροτέρα καὶ τόσον ἡ ἀπόρριψις τῶν αἰτημάτων μας εἶναι ἀσφαλεστέρα. Δεύτερον σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν γνώμην μου, ὑπῆρξεν ἡ ἀποδοχὴ τῆς λύσεως τοῦ κονσόρτσιουμ. Ἐνθυμεῖσθε μὲ ποίας πανηγυρικὰς δηλώσεις ἔγινε δεκτὴ ἡ ἀναγγελία τῆς ἱδρύσεως τοῦ κονσόρτσιουμ ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς. Ἐν τούτοις, αὐτὸ ὑπῆρξε λάθος καὶ ἐπεσημάνθη ἤδη ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἀναγγελίας του. Ἡ μετάθεσις τῆς εὐθύνης εἰς ἕνα συλλογικὸν ὄργανον ἦτο κάτι, τὸ ὁποῖον ἀναμφισβητήτως θὰ ἀπέβαινεν εἰς βάρος τῶν προσπαθειῶν μας. Ταὐτοχρόνως ἡ παρουσιαζομένη ἀνακολουθία εἶναι ὅτι ἐνῷ ἐπεριμέναμεν τὴν λύσιν ἀπὸ τὸ κονσόρτσιουμ, ἀπευθύναμεν ἐπίσης αἴτησιν βοηθείας πρὸς τὸ Ν.Α.Τ.Ο., εἰς τὸ ὁποῖον συμμετεῖχον περίπου τὰ ἴδια μέλη, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ ἀπαρτίσουν καὶ τὸ κονσόρτσιουμ. Ὅλα αὐτὰ εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα νὰ κατευθύνωμεν τὴν πολιτικήν μας πρὸς ἕνα δρόμον, τοῦ ὁποίου ἀσφαλῶς τέρμα θὰ ἦτο ἡ ἀποτυχία. Τρίτον σφάλμα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξε τὸ γεγονὸς ὅτι, παρέλειψε νὰ κάμῃ τὴν δέουσαν προπαρασκευὴν τοῦ ἐδάφους. Δὲν εἶναι, κύριοι βουλευταί, δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ ἡ Ἑλλὰς πρὸ τῆς συνεδριάσεως τῶν ἀντιπροσώπων τῶν ξένων κρατῶν καὶ νὰ συναντήσῃ τοιαύτην ἔλλειψιν κατανοήσεως εἰς τὰ αἰτήματά της, ἐὰν πραγματικῶς δὲν εἶχε παραλείψει νὰ προβῇ εἰς τὴν στοιχειώδη ἐνημέρωσίν των. Δι’ ὅποιον θὰ ἀμφέβαλε περὶ τῆς ἀκριβείας αὐτῶν, τὰ ὁποῖα λέγω, θὰ τὸν παρέπεμπον εἰς αὐτὰς τὰς δηλώσεις τὰς μετὰ τόσης πικρίας γενομένας ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ὅταν διεπίστωσε πῶς ἔγιναν τὰ πράγματα. Ὡμίλησα περὶ τῆς ἐλλείψεως πολιτικῆς προπαρασκευῆς τοῦ θέματος, διότι δὲν ἦτο τυχαῖον τὸ γεγονός, ἡ Ἑλλὰς συνήντησε μίαν τόσην ἀδιαφορίαν καὶ ψυχρὰν στάσιν ἐκ μέρους των. Δὲν ἀποκλείεται πέραν τῆς ἐλλείψεως ἐπαρκοῦς πολιτικῆς προπαρασκευῆς νὰ γίνῃ καὶ πλημμελὴς χειρισμὸς τῶν τεχνικῶν θεμάτων. Διότι ἡ καλὴ θεμελίωσις τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα τίθενται εἰς τοὺς ὀργανισμοὺς αὐτοὺς εἶναι ἀπαραίτητος προϋπόθεσις, διὰ νὰ κινήσουν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν εὐμενῆ μεταχείρισιν. Ἕνα τέταρτον λάθος εἰς τοὺς χειρισμοὺς αὐτοὺς κατὰ τὴν γνώμην μου, κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξεν ἡ ἐπιμονὴ τῆς Κυβερνήσεως νὰ προβάλλῃ καὶ νὰ ζητῇ κάλυψιν τοῦ δραχμικοῦ ἐλλείμματος. Ἐξ ὅσων τοὐλάχιστον ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὸν Τύπον, χωρὶς νὰ διαψευσθοῦν, φαίνεται ὅτι ἓν ἀπὸ τὰ κυριώτερα αἰτήματα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐθεμελιοῦτο εἰς τὸ πιθανὸν ἢ βέβαιον ἔλλειμμα τῶν δαπανῶν εἰς δραχμὰς καὶ ἐδῶ θέλω νὰ εἴπω ὅτι εἶναι κάπως περίεργον νὰ ἀπευθυνώμεθα εἰς τοὺς ξένους διὰ νὰ τοὺς ζητήσωμεν νὰ μᾶς λύσουν τὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖον ἀπὸ πλευρᾶς ἐσωτερικῆς οἰκονομίας ἔχομεν νὰ λύσωμεν. Ὡς πέμπτον λάθος σχετικῶς πρὸς τοὺς χειρισμοὺς αὐτοὺς θὰ ἀναφέρω τὴν πολιτικὴν ἡ ὁποία ἠκολουθεῖτο σχετικῶς μὲ τὸ συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα τῆς χώρας· ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἰσχυριζόμεθα ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην ξένου συναλλάγματος καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, ἀσκοῦμεν μίαν πολιτικὴν μὲ πνεῦμα ἀποθεματοποιήσεως τοῦ ξένου συναλλάγματος. Δὲν ξεύρω ἐὰν σᾶς εἶναι γνωστόν, ἀλλὰ τὸ ἀναφέρω ὡς δεῖγμα τῆς ἀντινομίας, ὅτι τὸ παρελθὸν θέρος ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος μετέτρεψεν ἕνα μέρος τοῦ ἀποθεματικοῦ μας συναλλάγματος εἰς χρυσόν· εἶναι φυσικὸν ἐκεῖνοι ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζητοῦμεν ξένον συνάλλαγμα νὰ ἔχουν ἀμφιβολίας ἐὰν πράγματι τὸ χρειαζώμεθα. Θὰ ἐνόμιζα ὅτι ἡ πολιτικὴ ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθῆται σήμερον ἐν σχέσει μὲ τὸ συναλλαγματικόν μας ἀπόθεμα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πολιτικὴ στενῶς ἀποταμιευτική, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πολιτικὴ περισσότερον σύμφωνος μὲ τὸν σύγχρονον ρυθμὸν τῆς οἰκονομίας καὶ μὲ τὴν ἀπόλυτον ἐπείγουσαν ἀνάγκην τῆς προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Κύριοι βουλευταί, θὰ προσθέσω ὅτι, αὐτὸ τὸ ὁποῖον γίνεται εἰς τὴν συναλλαγματικὴν πολιτικὴν μὲ τὰς ὑπερβολὰς αὐτὰς εἶναι κάτι ἀνάλογον μὲ ἐκεῖνον τὸ ὁποῖον παρατηρεῖται εἰς τὴν φορολογικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ λέγω τοῦτο ἐν παρενθέσει διότι ἐν συνεχείᾳ θὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τοῦ θέματος. Εἶναι δηλαδὴ τὸ ἴδιον στενὸν πνεῦμα τὸ ὁποῖον περισσότερον ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τῆς Α ἢ Β εὐημερίας καὶ ὀλιγώτερον δι’ ἐκεῖνα τὰ πραγματικὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ ἀπέδιδον ἀποτελέσματα σημαντικὰ διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου καὶ διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τοῦ ρυθμοῦ τῆς ἀναπτύξεώς του. Τὰ σφάλματα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα, ὡδήγησαν εἰς τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν πλήρη διακοπὴν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὰ πρόσφατα δυσμενῆ ἀποτελέσματα τοῦ κονσόρτσιουμ. Ἀφήνω τὸ θέμα τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἔχει ἄμεσον σχέσιν μὲ τὴν προετοιμασίαν τῆς χώρας μας διὰ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Γνωρίζετε ὅλοι σας ὅτι, ἡ προετοιμασία αὐτὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ μόνον μὲ τὰς προτροπὰς καὶ τὰς συστάσεις. Πρέπει νὰ βασισθῇ εἰς μέτρα ὀργανικά. Γνωρίζετε τὸν ρόλον, τὸν ὁποῖον ἀποδίδομεν πάντοτε εἰς τὴν φορολογικὴν πολιτικήν, ἢ μᾶλλον εἰς τὴν προσαρμογὴν τῆς φορολογικῆς πολιτικῆς πρὸς τὰς ἀνάγκας, τὰς ὁποίας ἐπιβάλλει ἡ ἐπίσπευσις τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Ὁ πρὸ ὀλίγου κατελθὼν τοῦ βήματος, συνάδελφος κ. Στεφανόπουλος, μᾶς ἀνέφερε τὰ παραδείγματα τῶν ἄλλων χωρῶν. Θὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ ὅτι, θὰ ἔπρεπε νὰ καταστήσῃ τὴν κυβερνητικὴν πολιτικὴν συνοπτικήν, ἡ γραμμὴ τὴν ὁποίαν ἐχάραξεν ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις εἰς μίαν χώραν ὅπου οὔτε ἡ φοροδιαφυγὴ ἔχει τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν ἔχει εἰς ἡμᾶς, οὔτε ὁ βαθμὸς τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας, εἶναι τόσον καθυστερημένος ὅπως εἰς ἡμᾶς. Πῶς εἶναι δυνατόν, νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἑνὸς καλυτέρου ἐξοπλισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, περὶ συναγωνισμοῦ μὲ τὰς οἰκονομίας τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, μὲ τὰς ὁποίας συνδεόμεθα, ὅπου ἀντὶ ἐνθαρρύνσεως, ἀντὶ ἐλαφρύνσεως τῶν βαρῶν, δὲν περνᾷ ἡμέρα ποὺ νὰ μὴ ἔρχεται σχέδιον νόμου εἰς τὴν Βουλήν, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ περιέχῃ καὶ νέα φορολογικὰ βάρη. Ὅποιοι ἔλθουν εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰς παραγωγικὰς τάξεις καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν παραγωγὴν βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ τὴν ἐξαγωγὴν αὐτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἀποκομίσουν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ κόσμος αὐτὸς παραπονεῖται, διότι ἀντὶ νὰ γίνῃ συστηματικὴ προσπάθεια περιορισμοῦ τῶν ἐπιβαρύνσεων, συνεχῶς προστίθενται καὶ νέαι ἐπιβαρύνσεις. Σημειῶ καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν τὰς εὐθύνας τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν μὴ λῆψιν τῶν μέτρων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα θὰ ἔδιδον εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὰς παραγωγικὰς τάξεις τὸ συναίσθημα ὅτι τὸ Κράτος ἀποδεικνύει ἐμπράκτως ὅτι ἤλλαξε νοοτροπίαν. Περιορίζομαι εἰς αὐτὰ τὰ γεγονότα, χωρὶς νὰ ἐκταθῶ καὶ εἰς ἄλλα, τὰ ὁποῖα εἶναι αὐτονόητα, διὰ τὴν προπαρασκευὴν τῆς χώρας, ὡς εἶναι φέρ’ εἰπεῖν, ἡ ὅλη ἀναδιοργάνωσις τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ἡ ἁπλούστευσις τῆς γραφειοκρατικῆς μηχανῆς καὶ ἡ ἐπιδίωξις ἑνὸς πνεύματος ἐμπνέοντος μεγαλυτέραν κατανόησιν εἰς τοὺς πολίτας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἤθελον νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς μίαν ἀνάπτυξιν τῆς δραστηριότητός των. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον εἰς τὰ οἰκονομικὰ θέματα. Ἐλπίζω ὅτι θὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐχέρεια καὶ ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἐπερωτήσεων ποὺ ὑπεβλήθησαν, καὶ τῶν σχεδίων νόμων, τὰ ὁποῖα θὰ ἔλθουν εἰς τὴν Βουλὴν νὰ δυνηθῶμεν εἰς τὸ προσεχὲς μέλλον, νὰ συζητήσωμεν μὲ περισσοτέραν ἄνεσιν χρόνου τὰ θέματα αὐτά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐξαρτᾶται ἡ τύχη τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Ἐν τούτοις, θὰ ἀναφερθῶ δι’ ὀλίγων εἰς μερικὰ ἀπὸ τὰ θέματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα νομίζω βασικά, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἤθελον νὰ θίξω ἐντὸς τοῦ περιωρισμένου πλαισίου τῆς σημερινῆς μας συζητήσεως. Ἀναφέρομαι πρῶτον εἰς τὸ θέμα τοῦ δημοσίου χρέους καὶ ἐπιγραμματικῶς σημειώνω ὅτι, βαρύνει τὴν Κυβέρνησιν μεγάλη εὐθύνη: Πρῶτον, διότι ἐπὶ τόσον μακρὺ διάστημα ἀναβάλλει τὴν ρύθμισίν του, διότι ἄφησε εὐκαιρίας νὰ παρέλθουν εἰς ἐποχὴν ὅπου θὰ ἦτο δυνατὸν ἔναντι τῶν τρίτων νὰ ἀντιτάξῃ πραγματικῶς πολὺ μικροτέρας δυνατότητας δημοσιονομικὰς ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας ἔχει σήμερον καὶ συνεπῶς νὰ ἐπιτύχῃ εὐνοϊκωτέραν ρύθμισιν. Καί, δεύτερον, θὰ προέβαινεν εἰς τὴν ρύθμισιν αὐτοῦ ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας, διότι θὰ ἐπίστευεν ὅτι ἦτο ἀναγκαία διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς πίστεως τῆς χώρας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἐνῷ τώρα παρουσιάζεται ὅτι προέβη εἰς τὴν ἔναρξιν τοῦ διακανονισμοῦ ἐνῷ δὲν γνωρίζω ἐὰν τὸ γεγονός, ὅτι ἀφέθη ὡς τελευταῖος ὁ διακανονισμὸς μὲ τὴν ἀγγλικὴν ἀγοράν, ὑπῆρξεν ἐπιτυχὴς πρᾶξις. Φερόμεθα, λοιπόν, τώρα ὡς ὑποκύπτοντες διὰ τὸν διακανονισμὸν αὐτὸν εἰς πιέσεις, αἱ ὁποῖαι μᾶς γίνονται, διότι ἐξαρτώμεθα διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων βοηθείας τὰ ὁποῖα ἔχομεν ὑποβάλλει. Τρίτον, νομίζω ὅτι εὐθύνεται ἡ Κυβέρνησις διότι παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας ὑποσχέσεις εἰς τὸ παρελθὸν ὅτι θὰ ἐρρυθμίζοντο κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ αἱ ἀπαιτήσεις αἱ προερχόμεναι ἐκ τῶν χρεῶν τοῦ Δημοσίου εἰς δραχμάς, ἀκολουθεῖ σήμερον μίαν τακτικὴν διάφορον, ἡ ὁποία, ἀναμφισβητήτως, οὔτε τὰς ὑποσχέσεις ἐκείνας ἐσεβάσθη, οὔτε εἰς τοὺς κατόχους τῶν ὁμολογιῶν αὐτῶν δίδει ἱκανοποιητικὴν λύσιν. Ἕνα ἄλλο θέμα, κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις εἶναι τὸ θέμα τῆς προσφάτου συμβάσεως διὰ τὸ δεύτερον διϋλιστήριον καὶ τὰς ἄλλας παραλλήλους ἐπενδύσεις. Νομίζω ὅτι, διὰ μίαν σύμβασιν τοιαύτης σημασίας, οὔτε κἂν θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ λόγος ἐὰν θὰ ἦτο ἀναγκαία ἡ διὰ νόμου κύρωσίς της. Ὄχι μόνον διότι, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ νομικοί, δὲν εἶναι δυνατὸν μία τοιαύτη σύμβασις παρέχουσα μονοπωλιακὰ δικαιώματα νὰ κυρωθῇ μόνον δι’ ἑνὸς Βασ. Διατάγματος, διότι οὔτε ὁ νόμος 4171, ὁ ὁποῖος πράγματι προβλέπει τὴν σύναψιν συμβάσεων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ, δίδει τὸ δικαίωμα αὐτό, διότι κατὰ τοὺς νομικούς, ἐπαναλαμβάνω, ἡ ἐξουσιοδότησις ἀφορᾷ μόνον τὰ πλαίσια τοῦ νόμου περὶ ἐπενδύσεως κεφαλαίων, οὐχὶ ὅμως τὴν παραχώρησιν μονοπωλιακῶν δικαιωμάτων, ἀλλὰ καὶ διότι ἀνεξαρτήτως τῶν νομικῶν ἀντιρρήσεων, καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν οὐσίαν, εἶναι δυνατὸν μία σύμβασις τοιαύτης σημασίας νὰ μὴ συζητηθῇ, νὰ μὴ ἔλθῃ πρὸς κύρωσιν εἰς τὴν Βουλὴν διὰ νόμου. Ἀνεξαρτήτως αὐτῶν, πιστεύω, ἀκόμη ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ὑπογράψαντες τὴν σύμβασιν, ὁ ἀνάδοχος τῆς συμβάσεως, καὶ ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους θὰ ἀναζητήσῃ διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐπενδύσεων αὐτῶν, θὰ ἀπαιτήσουν τὴν κύρωσιν τῆς συμφωνίας ὑπὸ τῆς Βουλῆς διὰ νόμου. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν μὲ ἀμφιβολίας, μὲ ἀβεβαιότητα καὶ μὲ ἐπιφυλάξεις. Ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς ἀπάντησιν ὡρισμένων ἀπόψεών μου, καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ὁμιλεῖ περὶ προσεχοῦς συζητήσεως τῆς συμβάσεως εἰς τὴν Βουλήν, δίδει πραγματικῶς τὴν ἐλπίδα, ὅτι καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ κατέληξαν πράγματι εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, νὰ φέρουν τὴν σύμβασιν αὐτὴν πρὸς κύρωσιν. Μὲ αὐτὴν τὴν προϋπόθεσιν δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον. Ἀλλὰ θεωρῶ σκόπιμον νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι δι’ ἐμὲ εἶναι ἀδιανόητον τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ σύμβασις αὐτὴ νὰ μὴ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον συζητήσεως εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ μὴ κυρωθῇ διὰ νόμου. Ἐν τέλει θὰ εἴπω ὀλίγα τινὰ διὰ τὸ μέγα θέμα τῶν ἐξαγωγῶν. Νομίζω ὅτι καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἡ κυβερνητικὴ πολιτικὴ χωλαίνει. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, ἐνθυμηθῆτε ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια ἐξαγωγικὰ προϊόντα μας εἶναι ὁ καπνός, καὶ ἐὰν ἀναλογισθῆτε ὅτι μὲ τὴν πολιτικὴν ποὺ ἠκολουθήθη κατὰ τὰ τελευταῖα 3–4 ἔτη ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ μὴ ἔχωμεν καπνὰ ἐπαρκῆ πρὸς ἐξαγωγὴν τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ὁρίζοντες τῆς διαθέσεώς των διὰ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν εὐρύνονται, θὰ συμφωνήσητε μαζί μου ὅτι δὲν ὑπῆρξε πρόβλεψις ἐπαρκής, δὲν ὑπῆρξε πρόβλεψις ὀρθή. Καὶ ἀντὶ νὰ μιμηθῶμεν καὶ ἡμεῖς τὴν γείτονά μας Τουρκίαν, ἡ ὁποία προώθησε τὰς ἐξαγωγάς της εἰς ποσὰ ὑπερβαίνοντα τοὺς 100–120 χιλ. τόννους καὶ ἐτοποθέτησε τὰ καπνά της εἰς τὰ δημιουργούμενα κενά, ἡμεῖς ὄχι δι’ ἓν ἔτος ποὺ θὰ ἦτο κάτι τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ παραδεχθῇ κανείς, ὄχι εἰς ἕνα ἔτος ἀφορίας καὶ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ ἐπὶ μίαν συνεχῆ 3ετίαν, εὑρισκόμεθα μὲ καπνικὰ ἀποθέματα πολὺ κάτω τοῦ ποσοῦ ἐκείνου, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διαθέσωμεν προσθέτοντες δεκάδες ἑκατομμυρίων δολλαρίων εἰς αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀποκομίζομεν ἀπὸ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν καπνῶν. Πέραν αὐτοῦ, θὰ ἐπισημάνω ὅτι καὶ ἐκεῖνο τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον μὲ τόσας τυμπανοκρουσίας μᾶς ἔφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐμπορίου καὶ τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ ἐνθαρρύνῃ καὶ νὰ τονώσῃ τὰς ἐξαγωγάς, καὶ τὸ ὁποῖον ὡς μόνην παροχὴν προβλέπει τὴν ἀπαλλαγὴν ἑνὸς ποσοστοῦ ἀναλόγως τῶν κατηγοριῶν τῶν προϊόντων, ἀτυχῶς ἀκόμη δὲν ἔχει ὁλοκληρωθῆ. Διότι ἐὰν αἱ πληροφορίαι μας εἶναι ἀκριβεῖς, ἐλάχισται ἀποφάσεις ἔχουν ληφθῆ δι’ ὡρισμένας κατηγορίας προϊόντων, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν περιλαμβάνονται κἂν τὰ μεγάλα βασικὰ ἐξαγωγικὰ γεωργικά μας προϊόντα. Συνεπῶς εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὑπάρχει καθυστέρησις σοβαρά. Διὰ νὰ ἀνακεφαλαιώσω, κύριοι βουλευταί, θὰ ἔλεγον, ὅτι ὑπῆρχε πλῆρες πελάγωμα εἰς τὰ θέματα τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Ἀδυναμία τῆς Κυβερνήσεως νὰ προωθήσῃ τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις καὶ νὰ κινητοποιήσῃ ταχύτερον τὰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις. Ἀνυπαρξία ὡλοκληρωμένου καὶ μελετημένου προγράμματος καὶ οἰκονομικοῦ σχεδίου, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἔλλειψιν οἱασδήποτε ποινῆς διὰ τὴν ταχυτέραν προπαρασκευὴν τῆς οἰκονομίας μας διὰ τὸν ἀγῶνα ποὺ τὴν ἀναμένει εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἰδοὺ τὰ χαρακτηριστικὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα συμπληρώνουν τὴν εἰκόνα τῆς κυβερνητικῆς ἀνεπαρκείας εἰς τὸν τομέα αὐτόν. Δὲν ἀρνοῦμαι, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὑπάρχουν καλαὶ προθέσεις. Εἰς τὴν πολιτικὴν ὅμως δὲν κρίνονται αἱ προθέσεις. Κρίνονται τὰ ἀποτελέσματα. Καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ εἶναι τόσον δυσμενῆ, ὥστε νὰ μὴ ἀποτελῇ ὑπερβολὴν ἐὰν ὑποστηρίζω, ὅτι ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας ἡ περαιτέρω παραμονὴ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἐξουσίαν ὑπονομεύει τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους καὶ προετοιμάζει καὶ προοιωνίζει ζοφερὰς ἡμέρας διὰ τὴν οἰκονομίαν μας.

§53Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργ. Οἰκον.). Ὅταν, κ. συνάδελφοι, ἐνεγράφη εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, δὲν ἐνόμιζον ὅτι ἡ Βουλὴ ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως θὰ ἐθεώρει ὅτι ἀποτελεῖ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο τὴν κατάλληλον εὐκαιρίαν διὰ νὰ συζητήσῃ ὅλα ἐκεῖνα τὰ προβλήματα τὰ οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ τὰ πολιτικά, τὰ ὁποῖα θεωρεῖ ὅτι εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς. Ἐνόμιζον ἀντιθέτως, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀντιλαμβανομένη τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Κυβέρνησις κατέθεσε τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου θὰ συνέβαλε καὶ αὐτὴ ἀσκοῦσα τὴν οἵαν ἐνόμιζεν ἐπὶ τοῦ εἰδικοῦ τούτου θέματος κριτικήν. Οἴκοθεν νοεῖται, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ κρίνω τὴ στάσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πᾶς τις εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐκφράζῃ τὰς πολιτικάς του γνώμας καὶ νὰ καθορίζῃ τὴν στάσιν του σύμφωνα μὲ τὰς πολιτικάς του πεποιθήσεις καὶ τὰς γραμμὰς ποὺ ἀκολουθεῖ. Δικαιοῦμαι ὅμως νὰ εἴπω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι δὲν εἶμαι διατεθειμένος κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν νὰ παρακολουθήσω τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἀλλὰ θὰ ἐντοπίσω τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου καὶ παρεμπιπτόντως, διὰ τὰ ὅσα εἶναι συνδεδεμένα ρητῶς μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, θὰ διατυπώσω καὶ μερικὰς προσθέτους σκέψεις. Κατηγορεῖται ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον νόμου, ὅτι θὰ ὤφειλεν ἐγκαιρότερον νὰ εἶχεν ὑποβάλει εἰς τὴν Βουλὴν τὸν προϋπολογισμὸν τῆς χρήσεως τοῦ 1963. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ ἤθελα νὰ εἴπω πρὸς τοὺς κ. συναδέλφους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι εἰδικώτερον ἀσχολοῦνται μὲ τὰ δημοσιονομικὰ πράγματα, ὅτι ὑφίσταται πέραν τῆς περιπτώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1963 καὶ ἄλλο πρόβλημα διὰ τὸν Ὑπουργὸν Οἰκονομικῶν τῆς Ἑλλάδος σχετικὰ μὲ τὴν ἔγκαιρον κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὴν ἐμφάνισιν αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Καὶ τὸ πρόβλημα αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, θὰ τὸ ἀντιληφθῆτε ὅλοι, καλύτερον δὲ ἴσως οἱ εἰδικοὶ περὶ τὰ δημοσιονομικὰ ἀσχολούμενοι, συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ἡ κατάρτισις ἑνὸς προϋπολογισμοῦ στηρίζεται ἐν πολλοῖς εἰς τὰ μεγέθη τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ χρῆσις ἐκπνέει καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι πάρα πολὺ τολμηρὸν νὰ θελήσῃ κανεὶς νὰ προεξοφλήσῃ τὰ δεδομένα τῆς ἐκτελέσεως ἑνὸς προϋπολογισμοῦ ἐν χρήσει, διὰ νὰ στηρίξῃ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς ἑπομένης χρήσεως. Τόσον εἶναι τοῦτο ἀληθές, ὥστε παρεμπιπτόντως θὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ πορεία τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962 εἰς τὸ πρῶτον 10μηνον ἢ μᾶλλον 9μηνον ὑπολείπεται τῶν προβλέψεων τὰς ὁποίας εἶχον κάνει. Ἀπὸ τὸ ἐννεάμηνον καὶ ἐντεῦθεν, διὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους, τοὺς ὁποίους δυνάμεθα νὰ συζητήσωμεν ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς συζητήσεως, ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἐξαγωγῶν καὶ τῶν εἰσαγωγῶν, ἤλλαξεν ἡ πορεία τῆς ἀποδόσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων, εἰς τρόπον ὥστε τὴν στιγμὴν αὐτήν, νὰ ὑπάρχουν νέα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα καθοδηγοῦν εἰς ἐκτιμήσεις διαφόρους ἀπὸ ἐκείνας ποὺ θὰ εἶχαν γίνει, ἐὰν ἡ κατάρτισις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐγένετο πρὸ 3μήνου, ὁπότε θὰ ἠδύνατο νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἡ πρόβλεψις. Αὐτὰ τὰ λέγω, ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, διὰ νὰ γνωρίζουν οἱ κ.κ. συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται περὶ τὰ δημοσιονομικὰ προβλήματα ὅτι, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ τῆς ἐρεύνης τῶν σχετικῶν συνταγματικῶν διατάξεων τῶν προβλεπουσῶν περὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους, θὰ πρέπει, ἴσως, νὰ ὑπάρξῃ ὡς χρονικὸν ὅριον καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τὸ πρῶτον δίμηνον τῆς ἐρχομένης χρήσεως, ὥστε νὰ ὑπάρχουν πλήρη τὰ ἀποτελέσματα τῆς προηγουμένης, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἀποτελεσμάτων, κατὰ πάγιον κανόνα τῆς Δημοσιονομίας, στηρίζεται ἐν πολλοῖς ὁ καθορισμὸς τῶν προβλέψεων τῆς ἑπομένης χρήσεως. Αὐτὸ ὅμως σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει, κατὰ ἕνα τρόπον παγιώτερον καί, ἴσως, μὲ διαφορετικὴν διαδικασίαν, ἀλλὰ πάντως παγιώτερον, νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ χρησιμότης τῆς προσωρινῆς διοικήσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων βάσει τοῦ νόμου περὶ προσωρινῆς διοικήσεως, ὅπως εἶναι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Ὁ δεύτερος λόγος διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ πρόβλεψις ἡ ἀναγκαία, ἡ πλήρης πρόβλεψις, τῶν γενικῶν μελετῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1963, ἦτο πράγματι ἡ ἐξάρτησις αὐτοῦ ἐκ τῆς τελικῆς μορφῆς καὶ πορείας τὴν ὁποίαν θὰ ἔπαιρνε τὸ θέμα τοῦ κονσόρτσιουμ καὶ τὸ θέμα τῆς βοηθείας τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. Ἀλλ’ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου θὰ ἐπανέλθω ἀργότερον. Εἶναι τὸ μόνον ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐθίγησαν ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τὸ ὁποῖον θεωρῶ συνηρτημένον, διότι τὸ ἀναφέρω ἄλλως τε εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἀπαντήσω ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι θὰ τὸ θίξω παρ’ ὅτι, ὅπως εἶπον προηγουμένως, δὲν θὰ παρακολουθήσω τὴν Ἀντιπολίτευσιν εἰς τὰς γενικὰς καὶ εἰδικωτέρας τοποθετήσεις, πολιτικὰς καὶ οἰκονομικάς. Ἔχομεν, λοιπόν, πρῶτον: Ἡ δημοσιονομικὴ ἐκτίμησις καὶ ὁ τεχνικὸς λόγος, ὁ ὁποῖος ὑπαγορεύει τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Δεύτερον, ἡ ἐκκρεμότης ἐπὶ ὡρισμένων γενικῶν μεγεθῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἂς ἔλθωμεν, λοιπόν, ἤδη εἰς ὀλίγα τινὰ περὶ κονσόρτσιουμ καὶ ΝΑΤΟ. Τὸ ὅτι κάποτε ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια θὰ ἔπαυε νὰ δίδεται εἰς τὸ μέγεθος εἰς τὸ ὁποῖον ἐδίδετο— καὶ ἐπιμένω ἐπὶ τῆς ἐκφράσεως «εἰς μέγεθος»— ἦτο βέβαιον. Τί δὲν ἦτο βέβαιον; Πότε θὰ ἐπήρχετο. Καὶ ἐγὼ τοὐλάχιστον, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνῆκον εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον τὰ περασμένα χρόνια, δὲν γνωρίζω ἐὰν ὑπῆρχε πληροφορία ὅτι ἀπὸ τὸ 1957, ὡς ἐλέχθη, θὰ διεκόπτετο ἡ βοήθεια. Ἐγὼ γνωρίζω ὅτι ἀκόμη καὶ κατὰ τὸ 1961 ἦτο ἀμφίβολον ἐὰν τελικῶς θὰ διεκόπτετο πλήρως ἡ βοήθεια ἀμυντικῆς στηρίξεως, ἡ προερχομένη ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν, στηρίξεως ἀμυντικῆς, ἐπαναλαμβάνω, εἰς δραχμὰς τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῆς φράσεως ποὺ εἶπον προηγουμένως, περὶ μεγέθους βοηθείας. Διότι δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμᾶται καὶ ἐλπίζω ὅτι δὲν ὑποτιμᾶται ἀπὸ κανένα, ὅτι Ἀμερικανικὴ βοήθεια ἐξακολουθεῖ ἔντονος εἰς μέγα μέγεθος, τῆς τάξεως τῶν 110 ἑκ. δολλαρίων τὸ ἔτος εἰς ὑλικὸν στρατιωτικόν. Καὶ εἶναι ἐκτὸς ἀμφισβητήσεως, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ὅτι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν αὐτὴ ἡ εἰς στρατιωτικὸν ὑλικὸν βοήθεια, εἶναι λίαν ἀμφίβολον ἐὰν θὰ ἦτο δυνατὸν τὰ δεδομένα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας νὰ στηρίξουν οἱανδήποτε ἄμυναν τῆς χώρας ὑπὸ τὴν σημερινὴν τεχνικὴν καὶ τὰς συναφεῖς δαπάνας διὰ τὸ στρατιωτικὸν ὑλικὸν τῶν τριῶν ὅπλων. Ὑπεστηρίχθη ἐπίσης ὅτι βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον αἱ δαπάναι αἱ ἀμυντικαὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ηὐξήθησαν καὶ τὸ πρᾶγμα, τὸ φαινόμενον εἶναι ἀκριβές. Ἀλλὰ δὲν ηὐξήθησαν αἱ μεταβληταὶ δαπάναι, ὥστε νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡ ἀμυντικὴ προσπάθεια τῆς χώρας ηὐξήθη. Ἡ ἀμυντικὴ προσπάθεια τῆς χώρας, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, εἶναι συνάρτησις δύο συντελεστῶν. Ὁ ἕνας εἶναι τὸ ἀνθρώπινον ὑλικὸν καὶ ὁ ἄλλος εἶναι τὸ ὑλικὸν αὐτὸ καθ’ ἑαυτό, δηλαδὴ τὸ στρατιωτικὸν ὑλικὸν πάσης κατηγορίας, φύσεως καὶ τάξεως. Καὶ ὡς πρὸς τὸ ἀνθρώπινον ὑλικόν, ἐκεῖ πράγματι ηὐξήθησαν αἱ δαπάναι, καὶ λέγω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι ἐπεβάλλετο νὰ αὐξηθοῦν διότι καὶ ὁ στρατιωτικὸς κόσμος τῆς χώρας ἔχει καὶ αὐτὸς δικαίωμα, ὅπως ὅλος ὁ ὑπαλληλικὸς κόσμος τῆς χώρας, νὰ βλέπῃ κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ, ἐντὸς βεβαίως πάντοτε τῶν πλαισίων τῆς οἰκονομικῆς καὶ νομισματικῆς σταθερότητος, τὴν θέσιν του τὴν οἰκονομικὴν βελτιουμένην. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, κυρίως, κυριώτατα, ἐντοπίζεται ἡ ἐμφάνισις τῶν ηὐξημένων μεγεθῶν τῶν δαπανῶν ἀμύνης ἀπὸ ἀπόψεως Ἑλληνικῆς δεδομένου ὅτι εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸν ὅτι ἄλλο σκέλος, δηλαδὴ αἱ δαπάναι εἰς πολεμικὸν ὑλικὸν οὔτε ἐβάρυναν, οὔτε βαρύνουν καὶ ὑποθέτω δὲν θὰ βαρύνουν διὰ πάρα πολλὰ χρόνια τὴν χώραν μας, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅτι συμβαίνει καὶ εἰς αὐτὰς τὰς ἄλλας χώρας τοῦ Ν.Α.Τ.Ο., ὅπου αἱ πλεῖσται ἐξ αὐτῶν, ἐκ τῶν ἰδίων των οἰκονομικῶν δυνάμεων, διότι εἶναι οἰκονομικῶς ἰσχυρότεραι, ἀντιμετωπίζουν καὶ τὰς δαπάνας τοῦ πολεμικοῦ ὑλικοῦ. Ποῖον εἶναι τὸ ἱστορικόν; Συνῆλθε τὸν Μάρτιον ἐδῶ ἡ Συνέλευσις τῶν Χωρῶν τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ Συμπολιτεία —κατὰ τὴν ἰδικήν μου γνώμην ὀρθότατα —εὐθαρσῶς καὶ εὐθέως εἶπεν εἰς τὴν Συμμαχίαν: Δὲν ἀρκεῖ, κύριοι Σύμμαχοι, νὰ εἶσθε ἕτοιμοι διὰ τοὺς ἀμυντικοὺς πολεμικοὺς ἀγῶνας, ἐὰν παραστῇ ὃ μὴ γένοιτο ἡ ἀνάγκη. Εἶναι ταυτοχρόνως ὑποχρέωσις νὰ ὑπάρξῃ συλλογικὴ ἡ εὐθύνη καὶ ἡ προσπάθεια καὶ εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα προκειμένου περὶ τῶν χωρῶν αἱ ὁποῖαι εἶναι οἰκονομικῶς πλέον ἀδύνατοι ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους συντρόφους ἐν τῇ Συμμαχίᾳ. Καὶ ὅταν, εἶπεν ἡ Ἀμερικὴ πρὸς τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας τὰς συμμαχικὰς τοῦ Ν.Α.Τ.Ο., ὅτι ἐπὶ χρόνια ἀνέλαβον ἐγὼ τὴν εὐθύνην καὶ τὴν θυσίαν τοῦ Ἀμερικανικοῦ λαοῦ διὰ νὰ ἀναδιοργανωθῆτε καὶ ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως διοικητικῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀμυντικῆς, καὶ ὅταν αὐτὴ ἡ προσπάθεια καταλήγῃ σήμερον εἰς τὸ νὰ ἔχω καὶ ἐγώ, εἶπεν ἡ Ἀμερική, δυσχερείας ἀπὸ πλευρᾶς συναλλαγματικῆς, τῶν ἀποθεμάτων δηλαδὴ χρυσοῦ, καὶ δυσχερείας ἀπὸ ἀπόψεως προϋπολογισμοῦ, διότι φορολογῶ τὸν Ἀμερικανικὸν λαὸν εἰς πολὺ μεγάλο ὕψος, ἦλθεν ἡ ὥρα καὶ σεῖς νὰ δείξετε ὅτι συναισθάνεσθε ὅτι δὲν εἶναι μόνον ἡ περίπτωσις τυχὸν πολεμικῆς συγκρούσεως ὅπου θὰ χρειασθῇ ἡ προσπάθεια καὶ ἡ θυσία σας, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ πρέπει οἱ ἀσθενέστεροι τῶν συντρόφων ἐν τῇ Συμμαχίᾳ νὰ ἐνισχύωνται, διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν καὶ τὰ οἰκονομικά τους καὶ τὰ κοινωνικά τους προβλήματα νὰ ἐπιλύσουν, ἐν ἀπωτέρᾳ δὲ ἀναλύσει, τὴν συλλογικὴν μορφὴν τῆς ἀμύνης των νὰ ἐνισχύουν. Καὶ ἔτσι ἐγεννήθη ἡ ἀπόφασις ἡ ἔχουσα δύο ὄψεις, τὴν συλλογικὴν προσπάθειαν ἐξευρέσεως τῶν ἀπαιτουμένων χρημάτων διὰ τὴν ἀμυντικὴν στήριξιν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν συλλογικὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῶν ἀπαιτουμένων κεφαλαίων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν ἀφ’ ἑτέρου. Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, ἦτο ἄραγε ὀρθὸν νὰ δεχθῶμεν τὴν ἄποψιν τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν, νὰ ἀγνοήσῃ ἡ Ἑλλὰς τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, προεξοφλοῦσα οἱονεί, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποτύχῃ παντελῶς ἢ νὰ ἐπιτύχῃ μετρίως; Ἐγὼ νομίζω, ὅτι οὐδὲν ἐθνικὸν κόμμα εἰς τὴν χώραν θὰ ἀνελάμβανεν αὐτὴν τὴν εὐθύνην. Καὶ τὴν στιγμὴν αὐτήν, εἶναι ἀνάγκη νὰ συνειδητοποιήσωμεν καὶ ἄλλο τι, κ. βουλευταὶ Συμπολιτεύσεώς τε καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶναι, κατὰ τὴν ἰδικήν μου κρίσιν, σφάλμα μέγα καὶ δὴ διπλοῦν, νὰ κάμωμεν συγκρίσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι τόσον ἀνομοιογενεῖς. Δὲν γνωρίζω τί συμβαίνει εἰς τὴν σύμμαχον καὶ φίλην χώραν Τουρκίαν. Ἔχει δυσχερείας αὕτη οἰκονομικάς, ἢ καὶ ἄλλας ἀκόμη δυσχερείας, καὶ εἶναι βέβαιον πάντως, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ καὶ δημοσιονομικὴ κατάστασις εἶναι τοιαύτη ἐκεῖ, ὥστε χρειάζεται ἐπείγουσαν, ἔντονον καὶ ἐπηυξημένην τὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν τῶν συντρόφων της. Ἡ Ἑλλάς, εὐτυχῶς, δὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν ἰδίαν μοῖραν καὶ λυπεῖται, κατὰ τὴν γνώμην τοὐλάχιστον τῆς Κυβερνήσεως, δι’ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν φίλην καὶ γείτονα Τουρκίαν. Ἀλλὰ εἶναι καὶ δεύτερον σφάλμα, ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, ἐκτὸς τῆς συγκρίσεως ἀνομοιογενῶν πραγμάτων, εἶναι, λέγω, καὶ δεύτερον σφάλμα, σφάλμα καὶ αὐτὸ μέγα, νὰ νομίζωμεν, ὅτι πέραν τῆς συγκρίσεως, εἶναι δυνατὸν εἴτε νὰ ἐμφανίσωμεν, εἴτε νὰ δώσωμεν ἀριθμούς, εἴτε νὰ ἑρμηνεύσωμεν στατιστικάς, εἴτε νὰ δημιουργήσωμεν ἐντυπώσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα. Πρέπει νὰ γνωρίζετε, καὶ εἶναι εὐτύχημα, ὅτι εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τὴν ἐλευθέραν καὶ τὴν δημοκρατικήν, δὲν εἶσθε μόνον σεῖς οἱ Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους καὶ ὅσοι ἄλλοι ἀσχολοῦνται περὶ τὰ οἰκονομικὰ πράγματα, εἰς θέσιν νὰ γνωρίζετε τί συμβαίνει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι πᾶς τις ἐνδιαφερόμενος, ὅλοι οἱ ἐπίσημοι ὀργανισμοί, ὅλοι ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὰ οἰκονομικὰ ἀποτελέσματα τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου, καὶ κατὰ συνέπειαν, ἡ γνώμη, ὅτι δῆθεν ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει ἐν εἴδει παραπόνου καὶ δίσκου ἐπαιτείας νὰ ἐμφανίζῃ δεινοτέραν τὴν πραγματικότητα τὴν οἰκονομικὴν τῆς χώρας διὰ νὰ δύναται νὰ ἀξιώσῃ μείζονα βοήθειαν, ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω, ὅτι εἰσάγει μίαν πολιτικὴν ἄλλων ἐποχῶν, ἴσως τοῦ 19ου αἰῶνος, πεπερασμένην πλέον, μὴ ἰσχύουσαν ἀλλὰ καὶ κατὰ βάσιν ἐσφαλμένην. Ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, τὸ Κόμμα τῶν Προοδευτικῶν ὑπερηφανεύεται, ὅτι διαπνέεται πάντοτε εἰς τὰς πολιτικάς του τοποθετήσεις ἀπὸ τολμηρὰν φαντασίαν, καὶ πράγματι ἀπόψε ὁ ἐκλεκτὸς συνάδελφος ἐξ Ἀθηνῶν ἔδωσε δείγματα αὐτῆς τῆς φαντασίας. Εἰς τὴν φαντασίαν αὐτὴν ἡμεῖς δὲν εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ τὸν παρακολουθήσωμεν. Συνίσταται δὲ ἡ φαντασία αὐτὴ εἰς τὸν οἰκονομικὸν καὶ δημοσιονομικὸν τομέα εἰς δύο σημεῖα: Πρῶτον μέν, εἰς τὸ ὅτι, τοποθέτησις τοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν εἶναι, ὅτι δύνανται νὰ ἀναλαμβάνωνται ἀπὸ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμὸν δαπάναι, εἴτε θετικῶς εἴτε ἀρνητικῶς, διὰ τῆς μειώσεως τῆς φορολογίας, αἱ ὁποῖαι νὰ ἀφήνουν ἀνοίγματα εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Τὸ θέρος, ὅτε ἐγένετο συζήτησις ἐδῶ ἐπὶ τοῦ φορολογικοῦ νομοσχεδίου μὲ τὸν ἐξαιρετικὰ ἀγαπητὸν συνάδελφον, μέλος τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος καὶ βουλευτὴν Ἀθηνῶν, εἴχομεν αὐτὴν τὴν ἀντιδικίαν. Ἰσχυρίσθη, ὅτι δυνάμεθα νὰ προχωρήσωμεν εἰς φορολογικὰς μεταρρυθμίσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἄφηναν δημοσιονομικὰ ἐλλείμματα. Ὑπεστήριξα ἀντιθέτως, ὅτι εἶναι ἀνάγκη, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ κάμωμεν μεταρρυθμίσεις εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν μὲ ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν ἐλάφρυνσιν τῶν κατωτέρων τάξεων, τὸ προβλεπόμενον καὶ προσδοκώμενον ἄνοιγμα νὰ ἔχῃ ἀντισταθμιστικοὺς φόρους. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ διεφωνήσαμεν. Ἀπόψε ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος τῶν Προοδευτικῶν καί, ἐπαναλαμβάνω, ἐκλεκτὸς φίλος, ὑπεστήριξε καὶ μίαν νέαν τολμηρὰν ἄποψιν. Εἶπεν, ὅτι καὶ ὁ χειρισμὸς τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος ἔπρεπε νὰ εἶναι διάφορος, ἔπρεπε δηλαδὴ νὰ πᾶμε σὲ πλέον τολμηρὰς λύσεις. Ἠννόει, δηλαδή, ὅτι διὰ λόγους ἐπενδυτικοὺς θὰ δυνάμεθα νὰ ἀποτολμήσωμεν καὶ νὰ μειώσωμεν τὴν δύναμιν τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῆς χώρας. Καὶ εἰς αὐτὴν τὴν τολμηρὰν τοποθέτησιν, ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι διατεθειμένη νὰ τὸν παρακολουθήσῃ. Ἀντιστρόφως, πάντοτε ὑπεστηρίξαμεν ἐδῶ ἐπισήμως καὶ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀνὰ πᾶσαν περίπτωσιν, ὅτι ἡμεῖς τοὐλάχιστον τῆς «Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως», στηρίζομεν τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν πρωτίστως ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ἰσχύος, τῆς οἰκονομικῆς σταθερότητος, μὲ ταυτόχρονον καὶ παράλληλον ἐξ ἴσου σταθερὰν πορείαν τῆς ἰσοτιμίας τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Δὲν ἐπιθυμῶ, ὅπως εἶπον ἐν ἀρχῇ, κ. συνάδελφοι, νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον. Ὑπεστηρίχθη σχεδὸν μελοδραματικῶς καὶ ἀπὸ τὸν κ. Στεφανόπουλον καί, ἐν κατακλεῖδι, ἀπὸ τὸν κ. Καψάλην, ὅτι ἐδῶ, ὅπως πορευόμεθα, πορευόμεθα πρὸς τὴν καταστροφήν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐμπιστοσύνη, ὅτι δὲν ὑπάρχει πολιτικὴ σταθερότης, καὶ δὲν ὑπάρχει πολιτικὴ σταθερότης, δι’ οὓς λόγους, εἴτε εὐθέως, εἴτε ὡς ἠθέλησαν νὰ ὑπαινιχθοῦν οἱ κύριοι ἀγορεύσαντες ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐγὼ ἐπιγραμματικῶς εἰς τὴν ἔλλειψιν τῆς ἐμπιστοσύνης θὰ ἀπαντήσω. Εἰς μίαν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐντὸς τῆς τρεχούσης χρήσεως ηὐξήθησαν, καθ’ ὃ μέτρον ηὐξήθησαν, αἱ καταθέσεις, τότε ἐὰν αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι ἔνδειξις ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ, ἐπιτρέψατέ μοι νὰ εἴπω, ὅτι δὲν γνωρίζω τί εἶναι, καὶ ὅταν μάλιστα, ταυτοχρόνως, διὰ λόγους ἐπενδύσεως παραλλήλως ἐκδίδονται εἰς τὴν δημοσιότητα δάνεια, τὰ ὁποῖα καλύπτονται μὲ τόσην εὐκολίαν ὅσην ποτὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Δὲν δέχομαι ἑπομένως, τὸν συντελεστὴν τῆς ἀνυπαρξίας τῆς ἐμπιστοσύνης. Ἀντιστρόφως, πιστεύω, ὅτι αὐτὸ κατ’ ἐξοχὴν εἶναι δεῖγμα ἐμπιστοσύνης τῆς κοινῆς γνώμης πρὸς τὴν πορείαν ποὺ ἀκολουθεῖται εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν θὰ ὑπάρξῃ χρόνος λόγου–ἀντιλόγου, ὅταν θὰ ἔλθουν πρὸς συζήτησιν γενικώτερα οἰκονομικὰ θέματα. Λυποῦμαι, ὅτι συνεζητήθη καὶ παρεμπιπτόντως τὸ θέμα τῆς συμβάσεως τοῦ διϋλιστηρίου. Μία ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτὰς εἶναι δυνατὸν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἐὰν τὸ ἐπιδιώξῃ, νὰ φέρῃ τὸ θέμα πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλήν. Δὲν ἠθέλησα εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς συνεδριάσεως νὰ ὑποστηρίξω τί θὰ ἠδύνατο νὰ κάμῃ ἡ Ἀντιπολίτευσις. Ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶναι πλέον πεπεισμένη ἀπὸ ἐμὲ καὶ συνεπῶς γνωρίζει τίνι τρόπῳ, ἐὰν ὑπάρξῃ συμφωνία μεταξὺ τῶν κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἶναι δυνατὸν νὰ λάβῃ μία ἐπερώτησις προτεραιότητα, ἁπλούστατα διαγραφομένων τῶν ὑπολοίπων καὶ ἐγγραφησομένων ὅταν τὸ θέλουν. Ἐὰν δὲν δύνασθε νὰ τὸ πράξετε, καὶ διότι δὲν ἠμπορεῖτε νὰ συμφωνήσετε, αὐτὸ εἶναι ἰδική σας ὑπόθεσις.

§54Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Μίαν ἐρώτησιν. Ἡ ἄποψις, ὅτι τὸ θέμα τοῦ διϋλιστηρίου δύναται νὰ ἔλθῃ δι’ ἐπερωτήσεως εἰς τὴν Βουλήν, σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν κύρωσιν τῆς συμβάσεως διὰ νόμου;

§55Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐγὼ εἶπον, ὅτι ἡ σύμβασις ἰσχύει καὶ ὅτι ἔναντι τῆς συμβάσεως αὐτῆς, διετυπώθησαν καὶ ἀπὸ σᾶς προσωπικῶς λίαν ἐνδιαφέρουσαι ἀπόψεις καὶ ὅτι ὑπάρχει ἐπερώτησις ἐγγεγραμμένη, συντρέχουσα, πολλῶν κομμάτων καὶ ὅτι δύνασθε, ἐὰν θέλετε, νὰ φέρετε τὴν ἐπερώτησιν αὐτὴν πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλὴν διὰ κοινῆς συμφωνίας, μὲ τὸ νὰ δεχθῆτε τὴν διαγραφὴν τῶν ἄλλων, τὰς ὁποίας νὰ ἐγγράψητε ὅποτε θέλετε. Ἀλλὰ ἐδῶ συμβαίνει αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς: ὅτι, δηλαδή, πᾶς τις ἐξ ἡμῶν θεωρεῖ, ὅτι ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν νὰ καταθέσῃ ἐπερώτησιν καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ βάσανος περὶ τὴν ἱεράρχησιν καὶ τὴν ἀξίαν τῶν ἐπερωτήσεων, συσσωρεύονται αἱ ἐπερωτήσεις καὶ δι’ αὐτὸ ἐπιζητεῖτε τὴν ἀνατροπὴν τῆς κρατούσης τάξεως, διὰ τὴν προβολὴν τοῦ αἰτήματος, ὅτι ὁ ἔλεγχος εἶναι προνόμιον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις τὸν ἔλεγχον θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν χειρίζεται ὡς δοκεῖ. Ἐγὼ δέχομαι, ὅτι εἶναι τὸ ἔργον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἐλέγχῃ, ἀλλὰ φρονῶ, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶναι δυνατὸν νὰ εὕρῃ τὸν τρόπον νὰ ἐλέγχῃ, ὅπως καὶ ὅταν θέλῃ τὴν Κυβέρνησιν, ἀρκεῖ νὰ ἔχῃ μεταξὺ τῆς συνοχήν. Ὁ κ. Στεφανόπουλος, ἐπεξετάθη ἔτι περισσότερον, καὶ οἱονεὶ ἐτέθη καὶ πολιτικὸν θέμα κατὰ ἕνα τρόπον, τὸν ὁποῖον δὲν ἀναγνωρίζει ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς καὶ δὲν ἀντιλαμβάνομαι πῶς τὸ ἐσκέφθη καὶ ὡμίλησεν καὶ περὶ ἀνυπαρξίας Δημοκρατίας καὶ περὶ τοῦ ὅτι ἡ πλειοψηφία πρέπει νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι διὰ τῆς πορείας, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ, βαδίζει εἰς τὰ βήματα τοῦ Μπατίστα, διὰ νὰ τὸν διαδεχθῇ κἄποτε ἕνας ἄλλος διὰ τὴν Ἑλλάδα, Φιντὲλ Κάστρο. Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει ὀργανικὴν ἀνάγκην νὰ κάμνῃ τοιούτου εἴδους τοποθετήσεις, διότι αἰσθάνεται τὴν ἀδυναμίαν τοῦ λεγομένου ἀνενδότου ἀγῶνος καὶ ὁ ἀγὼν αὐτός, καθ’ ὃν τρόπον διεξήχθη κατὰ τὸ διάστημα τοῦ ἔτους αὐτοῦ, τὴν ὁδηγεῖ, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι τῆς πλειοψηφίας, εἰς τὸ νὰ κάμῃ τὰς τοποθετήσεις, τὰς ὁποίας ἠκούσατε ἀπόψε. Δικαίωμά της εἶναι. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει κἄθε δικαίωμα νὰ ἐμφανίζῃ οἱανδήποτε πολιτικὴν ἄποψιν θέλει ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔχομεν τὴν εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως τῆς χώρας, καὶ στηριζόμεθα εἰς τὴν πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς ἡμεῖς τὸ πιστεύομεν, καὶ εἰς τὴν πλειοψηφίαν, τὴν ὁποίαν μᾶς δίδει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἡμεῖς, λέγω, θὰ ἐξακολουθήσωμεν τὴν πολιτικήν μας καὶ θὰ ἔλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὅπου ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ κρίνῃ καὶ τὴν φορὰν αὐτὴν πιστεύω, ὅτι θὰ κρίνῃ, ὅτι ὀρθῶς ἐπράξαμεν. (Χειροκροτήματα).

§56Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ περιορισθῶ μόνον εἰς ὅτι ἀφορᾷ τὴν πρὸς ἐμὲ ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἐν πρώτοις, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐγκαίρου καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 60 τοῦ Συντάγματος. Ὡμολόγησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ὀρθῶς τὴν παραβίασιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καὶ ἐπὶ πλέον ἐζήτησε μίαν συνταγματικὴν μεταρρύθμισιν......

§57Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶπον, ὅτι θὰ ἔλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ θὰ ἐρευνηθῇ τὸ θέμα.

§58Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑποδεικνύετε μίαν συνταγματικὴν τροπολογίαν. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος, ἀλλ’ ὄχι διὰ τοὺς λόγους, ποὺ εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ ἀδυναμία ἐγκαίρου προβλέψεως τῶν ἐσόδων, εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς μεταρρύθμισιν, ἴσως θὰ πᾶμε εἰς ἕνα ἐθνικὸν προϋπολογισμὸν καὶ ἕνα κρατικὸν προϋπολογισμόν, ὅπως πρέπει νὰ γίνεται εἰς τὰ σύγχρονα Κράτη. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀδυναμίας προβλέψεως τῶν ἐσόδων πρὸ τοῦ τέρματος τοῦ προηγουμένου ἔτους, ὁμολογῶ, ὅτι μὲ κατέπληξε. Διότι ἡ ἀδυναμία ἐπακριβοῦς προβλέψεως τῶν ἀναγκῶν, πάντοτε θὰ ὑπάρχῃ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ζητοῦμεν διὰ τῆς καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, εἶναι νὰ μᾶς γνωρίσῃ ἡ Κυβέρνησις ποῖαι εἶναι αἱ γενικώτεραι κατευθύνσεις της. Εἶναι ὁ καθρέπτης τῆς γενικωτέρας πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως ὁ προϋπολογισμὸς καὶ δι’ αὐτὸ ζητοῦμεν τὴν ἔγκαιρον κατάθεσίν του. Διότι βλέπετε, ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς μὴ καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἠναγκάσθημεν νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὸ νομοσχέδιον τῶν δωδεκατημορίων διὰ νὰ κάμωμεν μίαν ἀναδρομὴν γενικωτέραν εἰς τὰ θέματα αὐτά. Ὀρθῶς φρονεῖτε, ὅτι ὁ χρόνος θὰ ἔπρεπε νὰ μεταβληθῇ, ἂν καὶ ἐγὼ θὰ ἐνόμιζον, ὅτι ὁ Μάρτιος τοῦ παλαιοῦ καιροῦ εἶναι προσφορώτερος ἀπὸ τὸν Ἰανουάριον, ὁ ὁποῖος ἐφηρμόσθη ἐπὶ προκατόχου Ὑπουργοῦ. Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου, ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι αἱ γενικαὶ κατευθύνσεις, αἱ ὁποῖαι συνάγονται ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὰς ὁποίας ὀφείλομεν νὰ ἔχωμεν διὰ νὰ κρίνωμεν τὴν γενικὴν κατεύθυνσιν τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι ἐθέσαμεν πολιτικὸν θέμα. Νομίζω, ὅτι ὑπάρχει μία παρανόησις.

§59Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Οἱονεί.

§60Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, καταλαβαίνετε, ὅτι μεταξὺ τῆς πραγματικότητος καὶ τοῦ οἱονεὶ ὑπάρχει μεγάλη ἀπόστασις, ὅπως ὑπάρχει ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τῆς οἱονεὶ πολυμεροῦς βοηθείας καὶ τοῦ καταντήματος τοῦ σημερινοῦ, τῆς ἐλλείψεως βοηθείας. Ἐγὼ εἶπα, ὅτι τὸ πολιτικὸν θέμα εἶναι ἡ οὐσία τοῦ οἰκονομικοῦ θέματος καὶ βάσει τούτου προσπαθῶ νὰ ὑποδείξω τὴν ἀναγκαίαν λύσιν. Εἶπα, ὅτι τὸ οἰκονομικὸν θέμα κατ’ οὐσίαν εἶναι πολιτικὸν καὶ τίποτε πέραν αὐτοῦ. Ἑπομένως, δὲν ὑπῆρχεν πρόθεσις θέσεως πολιτικοῦ ζητήματος, ἀλλὰ ἁπλῶς ἀναλύσεως τῆς οὐσίας τοῦ οἰκονομικοῦ θέματος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς πέραν αὐτοῦ, ἐνόμισεν, ὅτι εὗρε τὴν εὐκαιρίαν νὰ θεωρήσῃ ὅσα ἡμεῖς εἴπομεν σχετικῶς μὲ τὴν προβλεπομένην ἐξέλιξιν τῆς πολιτικῆς καταστάσεως, ἐὰν ἡ πλειοψηφία ἐμμείνῃ εἰς τὰς γνωστὰς μονοκρατικὰς καὶ μονοκομματικὰς της ἀπόψεις, ἐνόμισεν, ὅτι ἀποτελοῦν ἀφορμὴν καὶ εὐκαιρίαν διὰ νὰ ὁμιλήσῃ περὶ ἀνενδότου ἀγῶνος. Ὁ ἀγὼν εἶναι καὶ παραμένει ἀνένδοτος. Δὲν σημαίνει ὁ ἀνένδοτος ἀγών, ὅτι πρέπει νὰ ἔχῃ ἀποτελέσματα ἄμεσα, αὔριον ἢ μεθαύριον. Ἀνένδοτος ἀγὼν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνεχίζεται μὲ ἔντασιν μέχρις ὅτου ἐπιτευχθῇ τὸ ἐπιδιωκόμενον ἀποτέλεσμα. Καὶ τὸν ἀγῶνα αὐτὸν θὰ τὸν συνεχίσωμεν, σήμερον ἔχομεν διπλασίαν ἔντασιν, διότι δὲν ἀποβλέπει μόνον εἰς τὰ πολιτικὰ τοῦ λαοῦ δικαιώματα, ὄχι μόνον εἰς τὸ νὰ καταστῇ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς κυρίαρχος τοῦ οἴκου του, ἀλλά, πρὸ παντός, διότι νομίζομεν, ὅτι ἡ ἀποκατάστασις ἀκριβῶς τῶν λαϊκῶν δικαιωμάτων εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὸν τόπον ὁμαλῶς νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν αὐτοῦ, ἀπολύτως ἀναγκαίαν καὶ ἐπείγουσαν μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ὅπως θὰ ἀποδειχθῇ, εὔχομαι νὰ μὴ ἀποβῇ τοῦτο εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, ὅπως θὰ ἀποδειχθῇ ἐντὸς τῶν προσεχῶν μηνῶν, θὰ εἶναι ἀδύνατον ἄνευ κινδύνων νὰ ἐνταχθῇ εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἐὰν ὁ ἀνένδοτος ἀγὼν δὲν ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς Δημοκρατίας. Διότι ἡ Δημοκρατία εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸν ὀρθὸν προγραμματισμόν, μὲ τὴν ὀρθὴν κατανομὴν τῶν ἐπενδύσεων καὶ μὲ τὴν ὀρθὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων καὶ μὲ τὴν ἀποτελεσματικὴν προώθησιν τῆς ἀναπτύξεως τοῦ τόπου. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς θὰ ἐμμείνωμεν εἰς τὸν ἀνένδοτον ἀγῶνα μας, ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰ χρονικὰ ὅρια, μόνον διὰ τὴν ἔντασιν ἐνδιαφερόμενοι, διὰ νὰ ὑπενθυμίζωμεν εἰς τὴν πλευρὰν ἐκείνην, ὅτι ἔχει καὶ ὑποχρεώσεις ἀπέναντι τοῦ τόπου αὐτοῦ καὶ δὲν ἔχει μόνον δικαιώματα. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἑνώσεως Κέντρου).

§61Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρόεδρος Βουλῆς). Μὲ συγχωρεῖτε, διότι δὲν ἐπρόλαβα νὰ προεδρεύσω καὶ ἀπὸ τῆς ἕδρας μου νὰ ὁμιλήσω, διότι δὲν θέλω νὰ ὁμιλῶ ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς. Ἐπειδὴ μοῦ ἐγένετο ἡ παράκλησις ὑπὸ μερικῶν συναδέλφων νὰ διακόψωμεν τὴν συνεδρίασιν λόγῳ τῆς ἑορτῆς ἐνωρίτερον τοῦ συνήθους. Ἡ πλειοψηφία, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δηλαδή, εἶχεν ὡρισμένας ἀντιρρήσεις, ἐν τέλει, ὅμως, δύναμαι νὰ σᾶς προτείνω τὸ ἑξῆς, νὰ γίνῃ μία προσυνεννόησις, ὅτι ἡ προσεχὴς συνεδρίασις τῆς Δευτέρας καὶ ἐνωρὶς θὰ ἀρχίσῃ, ἀλλὰ καὶ θὰ παραταθῇ ἐπ’ ἀρκετόν, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ διευκολύνωμεν, ἵνα περαιωθῇ ἡ συζήτησις. Αὐτὸ ὅμως σημαίνει, ὅτι εἰς τὰς 6.30′ μ.μ. θὰ ὁμιλήσῃ ὁ πρῶτος ρήτωρ, ὁ δὲ τελευταῖος, ἐν ἀνάγκῃ, καὶ τὴν 2αν πρωϊνὴν ὥραν.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§63ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.05′ μ.μ.)