1962.03.29

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 55η

Πέμπτη 29 Μαρτίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Καλοῦνται 1) Ὁ ἀνακηρυχθεὶς βουλευτὴς τῆς περιφερείας Δήμου Ἀθηναίων κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 29ης Ὀκτωβρίου 1961 κ. Γρηγόριος Κασιμάτης, καταλαβὼν τὴν κενωθεῖσαν θέσιν, λόγῳ τῆς παρὰ τοῦ Ἐκλογοδικείου ἀκυρώσεως τῆς ἐκλογῆς τοῦ κ. Χρήστου Ἀποστολάκου, καὶ 2) Ὁ ἀνακηρυχθεὶς βουλευτὴς τῆς περιφερείας Δήμου Ἀθηναίων κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 29ης Ὀκτωβρίου 1961 κ. Γεώργιος Στεργίου, καταλαβὼν τὴν κενωθεῖσαν θέσιν, λόγῳ τῆς παρὰ τοῦ Ἐκλογοδικείου ἀκυρώσεως τῆς ἐκλογῆς τοῦ κ. Ἐμμανουὴλ Γλέζου καὶ δίδουσι τὸν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ὁριζόμενον ὅρκον, ἔχοντα οὕτω: «Ὀμνύω εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, νὰ φυλάττω πίστιν εἰς τὴν Πατρίδα καὶ τὸν Συνταγματικὸν Βασιλέα, ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Κράτους καὶ νὰ ἐκπληρώνω εὐσυνειδήτως τὰ καθήκοντά μου». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Στεργίου, κατέθεσε τὴν ἑξῆς δήλωσιν: Πρὸς Τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς «Κύριε Πρόεδρε, Συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς, δίδων σήμερον τὸν ἐπιβαλλόμενον ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ὅρκον, ἀναφέρομαι εἰς τὴν ἐπιφύλαξιν τὴν περιεχομένην εἰς τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Ε.Δ.Α. τὴν ἀναγνωσθεῖσαν κατὰ τὴν ὁρκωμοσίαν τῶν συναδέλφων τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ὁμάδος τῆς Ε.Δ.Α. εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκω. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Μαρτίου 1962

Ὁ Βουλευτὴς

ΓΕΩΡΓ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ»

Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Φράγκου, ζητεῖ 20ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Σταμάτης, Σ. Ἀθανασιάδης, Ι. Ἡλιόπουλος, Α. Σχινᾶς, Ι. Τζαμπάζης καὶ Δ. Ἰωάννου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 69)1961 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὴν λειτουργίαν τῶν Σχολῶν Χωροφυλακῆς». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Ζαννῆς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ νόμου 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Φαρμακευτικοῦ Συλλόγου Λέσβου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν πώλησιν φαρμάκων παρὰ τῶν ἰατρῶν καὶ αἰτοῦντος τὸν περιορισμὸν διὰ νομοθετικοῦ μέτρου. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐμποροϋπαλλήλων Λαρίσης, αἰτουμένων αὔξησιν μισθῶν καὶ συντάξεων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτει ἀναφορὰν 500 συνταξιούχων τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. νήσου Λέσβου, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ αὔξησιν τῶν συντάξεών των, καὶ τὴν μὴ χορήγησιν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως εἰς αὐτοὺς καὶ τὰς οἰκογενείας των. Ὁ βουλευτὴς Βοιωτίας κ. Θ. Κονίτσας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Συνταξιούχων Τ.Ε.Β.Ε. Λεβαδείας, αἰτουμένου ἀναδιοργάνωσιν Τ.Ε.Β.Ε., αὔξησιν συντάξεων μελῶν του κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Π. Λυκουρέζος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συνδέσμου Σιδηροδρομικῶν Καλαμάτας καὶ περιφερείας, διαμαρτυρομένου διὰ περικοπὰς πιστώσεων δικτύου Σ.Π.Α.Π. καὶ μὴ προώθησιν νομοσχεδίου ἑνοποιήσεως Σιδηροδρομικῶν Δικτύων. Ὁ Δήμαρχος Ἡρακλείου Ἀττικῆς, αἰτεῖ διέλευσιν τοῦ Ἠλεκτρικοῦ Σιδηροδρόμου ἐκ τῆς περιφερείας Ν. Ἡρακλείου ἐντὸς ὀρύγματος.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ Ἐμπορίου». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Λ. Δερτιλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§6Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, διὰ τοῦ ὁποίου λαμβάνονται μέτρα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου θέτει πρὸ ἡμῶν τὸ ἐξαγωγικὸν πρόβλημα τῆς χώρας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἀμφισβήτησις, εἰς τὸ ὅτι τὸ ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον τῆς χώρας εἶναι ἐντόνως δυσμενές. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ ἰσοζύγιον πληρωμῶν, τοῦ ὁποίου βασικὸν μέγεθος εἶναι τὸ ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον, προσφέρει τὰ συναλλαγματικὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων διασφαλίζεται ἡ ἐπάρκεια τῶν μέσων πληρωμῆς εἰς τὰς μετὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ συναλλαγὰς τῆς χώρας καὶ κατὰ συνέπειαν, προσφέρει τὴν δυνατότητα τοῦ ἐφοδιασμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας μετὰ τῶν ἀναγκαίων κεφαλαιουχικῶν καὶ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, ὡς καὶ τὴν δυνατότητα τῆς διατηρήσεως τῆς ἀπαραιτήτου οἰκονομικῆς καὶ νομισματικῆς σταθερότητος. Ἐφ’ ὅσον ὅμως, ἡ ἐπάρκεια αὕτη τῶν συναλλαγματικῶν μέσων δὲν διασφαλίζεται μὲ ἐσωγενεῖς δυνάμεις ἤτοι μὲ ἐξαγωγὴν ἐθνικῆς παραγωγῆς καὶ ἐργασίας, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἰσχυρισθῶμεν, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ σταθερότης ἀποτελεῖ ὀργανικὴν καὶ μόνιμον κατάκτησιν τῆς Οἰκονομίας. Διότι, ἡ εἰς σοβαρὸν βαθμὸν ἐξάρτησις τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας ἀπὸ ἐξωγενεῖς δυνάμεις, ὅπως εἶναι αἱ συναλλαγματικαὶ εἰσπράξεις ἐκ τοῦ τουρισμοῦ, τῶν μεταναστευτικῶν ἐμβασμάτων, τῶν ἐμβασμάτων τῆς ναυτιλίας, τῆς κινήσεως κεφαλαίων ἐν γένει, προσδίδουν εἰς τοῦτο ἐξαιρετικὴν εὐαισθησίαν καὶ ἐμφανίζουν κατὰ τρόπον ἔκδηλον τὰς ὀργανικὰς ἀδυναμίας τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας. Αἱ συναλλαγματικαὶ εἰσπράξεις ἐκ τῶν πηγῶν τούτων, δηλαδὴ αἱ συναλλαγματικαὶ εἰσπράξεις τῶν διαφόρου μορφῆς ἀδήλων πόρων, ἀποτελοῦν ἀναμφισβητήτως πολύτιμα στοιχεῖα διὰ τὴν οἰκονομικήν μας σταθερότητα καὶ ἀνάπτυξιν καὶ ὀφείλομεν νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν αὔξησίν των εἰς ἔντονον βαθμόν, ἀλλὰ μόνον ὅταν ἡ Οἰκονομία μας ἀποκτήσῃ τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς διατηρήσεώς της δι’ ἀξιοποιήσεως τῆς ἐθνικῆς παραγωγῆς καὶ ἐργασίας, θὰ ἀποκτήσῃ ὀργανικὴν καὶ μόνιμον σταθερότητα καὶ θὰ ἀπασχολήσῃ παραγωγικῶς τὸ ἀνθρώπινον δυναμικόν, τὸ ὁποῖον διαθέτει. Θὰ ἁπλουστεύσω τὴν σκέψιν μου: Διὰ τῶν ἐξαγωγῶν, πρέπει νὰ διασφαλίσωμεν τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς συντηρήσεως τῆς Οἰκονομίας μας. Διὰ τῶν ἀδήλων πόρων, τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς Οἰκονομίας μας καὶ τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ μας. Δὲν θὰ ἦτο ἄσκοπον νὰ δώσω δι’ ἀριθμῶν τὴν προπολεμικὴν καὶ τὴν σημερινὴν συμβολὴν τῶν ἐξαγωγῶν εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου καὶ τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας. Οὕτω ἡ σχέσις τῶν ἐξαγωγῶν εἰς ποσοστὸν % τὸ ἔτος 1938 καὶ 1961 ἦτο:

(Εἰς τὰ στοιχεῖα δὲν περιλαμβάνονται: α) δωρεαὶ φιλανθρωπικῶν ὀργανώσεων, β) ἡ ἐγγραφὴ πλοίων εἰς Ἑλληνικὸν νηολόγιον, γ) αἱ ἐμπορικαὶ πιστώσεις δι’ εἰσαγωγάς). Πρὸς ἀποφυγὴν συγχύσεως, θὰ πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι ἡ συγκριτικῶς μὲ τὴν προπολεμικήν, μεταπολεμικὴ μείωσις τῆς συμβολῆς τῶν ἐξαγωγῶν εἰς τὸν σχηματισμὸν τῶν ἀναφερθέντων οἰκονομικῶν μεγεθῶν δὲν σημαίνει ὑποχώρησιν τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας. Ἀντιθέτως ἐπραγματοποιήθη ἄνοδος. Ἐμφανίζει ὅμως τὰς ἐπελθούσας ἀλλοιώσεις ὡς καὶ τὴν ἀνάγκην τῶν διαρθρωτικῶν μεταβολῶν, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ ἐπέλθουν ἵνα ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκονομία καταστῇ ὑγιεστέρα καὶ μακροπροθέσμως σταθερωτέρα. Μετὰ τὰς γενικὰς αὐτὰς παρατηρήσεις, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε κ.κ. συνάδελφοι, νὰ ἀναπτύξω ἐν συνεχείᾳ τὰς σκέψεις μου ἐπὶ τοῦ κρισίμου διὰ τὸ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν μέλλον τῆς χώρας θέματος τῶν ἐξαγωγῶν. Παρακαλῶ, νὰ πιστεύσητε, ὅτι θὰ ἐξετάσω τοῦτο ἀπηλλαγμένος πάσης προκαταλήψεως. Τὸ γεγονός, ὅτι ὑπῆρξα μέχρις ἐσχάτων ὁ ὑπεύθυνος Ὑπουργός, ἢ ὅτι σήμερον ὁμιλῶ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὡς εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, δὲν πρόκειται νὰ ἐπηρεάσουν τὴν σκέψιν μου εἰς τρόπον ὥστε, νὰ ἀποφύγω τὴν ἐμφάνισιν οἱουδήποτε στοιχείου ὁσονδήποτε δυσμενοῦς διὰ τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἐτηρήθη κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθὸν ἢ πρέπει νὰ τηρηθῇ εἰς τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Πιστεύω, πράγματι, ὅτι τὰ βασικὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὸ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν μέλλον τῆς χώρας, πρέπει νὰ ἐξετάζωνται μὲ συναίσθημα εὐθύνης καὶ μὲ μόνον σκοπὸν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας καὶ τὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ μας. Κατ’ ἀρχὴν ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν ὑφίσταται κρίσις ἐξαγωγῶν. Ὑποστηρίζω, ὅτι ὑφίσταται ὀργανικὴ ἀνεπάρκεια ἐξαγωγῶν καὶ κατὰ συνέπειαν ὑφίσταται θέμα διαρθρώσεως τῆς ἐθνικῆς μας παραγωγῆς. Διὰ νὰ ὑπάρχῃ θέμα κρίσεως ἐξαγωγῶν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἀποθεματοποίησις ἐξαγωγίμων προϊόντων. Τοιοῦτον ὅμως θέμα, ἐν τῇ οὐσίᾳ, δὲν ὑφίσταται. Κατὰ τὸ ἀπώτερον παρελθὸν καὶ τὸ πρόσφατον τοιοῦτον, ἐπιέζετο ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία ἀπὸ τὸ πλεόνασμα τῶν ἐξαγωγίμων καπνῶν. Τοιοῦτον θέμα δὲν ὑφίσταται σήμερον. Παρ’ ὅλον, ὅτι ἡ κρίσις τοῦ ἀνατολικοῦ καπνοῦ ὠφείλετο εἰς διεθνῆ αἴτια, ἠδυνήθημεν χάρις εἰς ἐντόνους καὶ ἐπιτυχεῖς προσπαθείας, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν διάθεσιν τῶν ἀποθεμάτων τοῦ παρελθόντος, νὰ ἐξυγιάνωμεν τὴν καπνικήν μας οἰκονομίαν, νὰ βελτιώσωμεν ποιοτικῶς καὶ νὰ διευρύνωμεν τὰς ἀγορὰς διαθέσεως τοῦ καπνοῦ μας. Ἁπλῶς ὑπενθυμίζω τὰς κραυγὰς ἀπογνώσεως τῶν καπνοπαραγωγῶν μας καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀντανακλαστικῶν δυσμενῶν φαινομένων, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργοῦντο κατὰ τὸ ἀπώτερον καὶ πρόσφατον παρελθόν, λόγῳ τῆς καπνικῆς κρίσεως, ἐπὶ τῆς οἰκονομίας μας. Ὑπενθυμίζω ἀκόμη τὰς συζητήσεις τῆς Βουλῆς, καθ’ ἃς διακεκριμένοι συνάδελφοι συνεβούλευον τὴν Κυβέρνησιν νὰ καύσῃ τὰ κρατικὰ ἀποθέματα καπνοῦ καὶ ἕτεροι συνάδελφοι εἰσηγοῦντο τὴν ἔναντι οἱασδήποτε θυσίας ἢ προμηθείας κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, ἔστω καὶ μὴ πλήρως χρησίμων, ἀπαλλαγήν μας ἐκ τῶν καπνικῶν μας ἀποθεμάτων. Παρὰ ταῦτα, ἡ ἐπίπονος καὶ προγραμματισμένη προσπάθεια, καθὼς καὶ ἡ ἐνίσχυσις τὴν ὁποίαν μᾶς προσέφερεν ὁ ἐθνικὸς Ὀργανισμὸς Καπνοῦ, μᾶς ἐπέτρεψε τὴν ὁμαλὴν διάθεσιν τῶν καπνικῶν μας ἀποθεμάτων καὶ τὴν ἐξυγίανσιν τῆς καπνικῆς μας οἰκονομίας, εἰς τρόπον ὥστε αἱ χωρικαί μας τιμαὶ καπνοῦ, ὡς καὶ αἱ τοιαῦται ἐξαγωγῆς νὰ σημειώσουν ἄνοδον, ἥτις ὑπερέβη τὰς πλέον αἰσιοδόξους προβλέψεις. Σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ ὑπαγορεύῃ ὅρους ὁ πωλητὴς τῶν καπνῶν. Ἔπαυσε πλέον ἡ παντοδυναμία καὶ ἡ αὐθαιρεσία τοῦ ἀγοραστοῦ. Περίπτωσις ἀποθεματοποιήσεως ἐνεφανίσθη καὶ εἰς τὴν σουλτανίναν. Τὴν ἐμπλοκὴν τῆς σουλτανίνας τὴν προεκάλεσε ἡ διὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους πτῶσις τῶν διεθνῶν τιμῶν καὶ ὁ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καθορισμὸς αἰσθητῶς ηὐξημένης τιμῆς συγκεντρώσεως, ἵνα οὕτω ἐνισχύσῃ οἰκονομικῶς τοὺς σουλτανοπαραγωγούς μας. Παρὰ ταῦτα καὶ ἡ σουλτανίνα ἐν τῷ συνόλῳ διετέθη. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ διάθεσις τῶν ἀποθεμάτων γενικῶς ἢ καὶ μέρους τῆς τρεχούσης παραγωγῆς, διετέθη διὰ μέτρων ἐμπορικῆς πολιτικῆς δυναμένων νὰ χαρακτηρισθοῦν ἀπὸ ἀπόψεως μακροπροθέσμου, ὡς ἀνορθοδόξων. Εἶναι ὅμως ἐξ ἴσου ἀληθές, ὅτι ἐὰν τὰ μέτρα ταῦτα δὲν ἐλαμβάνοντο θὰ εὑρισκώμεθα πρὸ ἐπικινδύνου κενοῦ καὶ πρὸ οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀναταραχῆς, ἡ ὁποία ἐκτὸς τῶν ἄλλων θὰ ἐπέφερεν ἀνατροπὴν τῆς ἰσορροπίας, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ καθίσταται δυσχερὴς ἂν μὴ ἀδύνατος, ὁ μακροπρόθεσμος προγραμματισμός. Ἡ ταχεῖα ἄνοδος τῶν μετὰ τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν συναλλαγῶν μας (Ποσοστιαία % συμμετοχὴ ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν μας, τῶν ἐξαγωγῶν πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας τὸ ἔτος 1955, 4, 3, ἡ αὐτὴ σχέσις τὸ ἔτος 1961 ἦτο 22,2), ἐδημιούργησαν ἀναμφισβητήτως ὡρισμένας δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς ἐξαγωγῆς, ὅπως π.χ. τὸ θέμα τῆς ἐπανεξαγωγῆς Ἑλληνικῶν προϊόντων καὶ αἱ ἐκ τοῦ φαινομένου τούτου ἐπελθοῦσαι δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς ὁμαλῆς διαθέσεως ὡρισμένων ἐκ τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων τῆς χώρας εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν, καὶ δὴ εἰς τὰς ἀγορὰς σκληροῦ συναλλάγματος. Ὁσονδήποτε ὅμως καὶ ἐὰν ἡ ἐκτροπὴ αὕτη, καθ’ ἑαυτὴν ἐξεταζομένη, προεκάλεσε δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς ἐμπορικῆς μας πολιτικῆς, ἡ διεύρυνσις τῶν ἐμπορικῶν μας σχέσεων μὲ τὰς διμερεῖς χώρας, ἀπήλλαξε βραχυπροθέσμως τὴν οἰκονομίαν μας ἐπικινδύνων ἀδιεξόδων, διηύρυνε μονίμως τὰς ἀγορὰς διαθέσεως τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων μας, τῆς προσέφερε δέ, καὶ τῆς προσφέρει τὴν δυνατότητα τοῦ μακροπροθέσμου προγραμματισμοῦ. Θὰ ἀναφερθῶ μόνον εἰς μίαν κατηγορίαν ἐξαγωγίμων προϊόντων, ἡ ὁποία προσφέρει κατὰ τρόπον παραστατικὸν τὴν ἐπαλήθευσιν τῶν ὅσων μέχρι τοῦδε ἀνέφερον. Αἱ Ἀνατολικαὶ χῶραι —καὶ ὄχι ἐν τῷ συνόλῳ αἱ διμερεῖς χῶραι— ἀπερρόφησαν κατὰ τὸ ἔτος 1960 τὸ 60% τῶν ἐξαχθέντων πορτοκαλλιῶν μας. Τὸ 40% τῶν μανταρινιῶν μας. Τὸ 83% τῶν λεμονιῶν μας. Τὸ ἔτος 1961, τὰ ποσοστὰ ταῦτα ἦσαν 59%, 50%, 85% ἀντιστοίχως. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ μονομέρεια αὕτη τῶν ἐξαγωγῶν μας εἰς τὰ ἑσπεριδοειδῆ δὲν ἀποτελεῖ εὐπρόσδεκτον στοιχεῖον καὶ δὲν εἶναι ἐνδεικτικὸν ὑγιοῦς ἐξαγωγικῆς ἐπιδόσεως ἡ πλήρης ἐξάρτησις τῶν ἐξαγωγῶν μας ἐπὶ δυναμικῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων, ὅπως πρέπει νὰ εἶναι διὰ τὴν οἰκονομίαν μας τὰ ἑσπεριδοειδῆ, ἀπὸ ἕνα κατευθυνόμενον γεωγραφικὸν χῶρον. Δὲν νομίζω, ὅμως, ὅτι δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀντίρρησις, ὅτι ἡ ἀσκηθεῖσα πολιτική, ἐκτὸς τοῦ ὅτι μακροπροθέσμως διηύρυνε τὰς ἀγορὰς διαθέσεως τῶν προϊόντων μας, παρέσχε ἐπίσης τὴν δυνατότητα τοῦ μακροπροθέσμου προγραμματισμοῦ, ὡς καὶ τοῦ πολιτικοῦ χειρισμοῦ πρὸς ἐπίτευξιν ἐπιτυχοῦς συνδέσεως τῆς οἰκονομίας μας μὲ εὐρυτέρους οἰκονομικοὺς χώρους. Διὰ νὰ προσφέρω τὴν δυνατότητα τοῦ ὀρθοῦ συμπερασμοῦ θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν ποσοστιαίαν σύνθεσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, τοῦ ἔτους 1960, εἰς τὰ βασικὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα κατὰ γεωγραφικὰς περιοχάς:

ΕΚΑΤΟΣΤΙΑΙΑ ΣΥΝΘΕΣΙΣ ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΕΤΟΥΣ 1960

Ἐξ ἄλλου αἱ εἰς ἑκατομμύρια δολλάρια εἰσπράξεις ἐκ τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν κατὰ τὸ 1961 ἀνῆλθον εἰς 234,4, ἐκ τῶν ὁποίων εἰς χώρας Κοινῆς Ἀγορᾶς 74,9 καὶ εἰς Ἀνατολικὰς χώρας 52,2. Διὰ νὰ συμπληρώσω τὴν στατιστικὴν ἐνημέρωσιν καὶ ταυτοχρόνως νὰ προσφέρω τὴν δυνατότητα τοῦ μακροπροθέσμου συμπερασμοῦ, ἀπὸ ἀπόψεως ἀποκτήσεως ἐξαγωγικῆς δυνατότητος, τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησε διὰ τὴν οἰκονομίαν μας ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς ἕτερον στατιστικὸν στοιχεῖον. Θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν ποσοστιαίαν σχέσιν συμμετοχῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰς εἰσαγωγὰς τῶν πέντε ὡς ἀνωτέρω βασικῶν γεωργικῶν μας ἐξαγωγίμων προϊόντων εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς κατὰ τὸ ἔτος 1960.

Βεβαίως, ἡ στατιστικῶς ἐμφανιζομένη κατανάλωσις εἰς μίαν χώραν ἑνὸς γεωργικοῦ προϊόντος, δὲν ἐμφανίζει ἐπίσης καὶ τὴν δυνατότητα ἐξαγωγῆς εἰς ταύτην παραγομένου ὁμοειδοῦς προϊόντος εἰς τὴν χώραν μας, διότι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μὴ διαθέτωμεν τὴν ποικιλίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει ἐθισμὸν ἡ καταναλώτρια χώρα, ὅπως, π.χ., εἰς τὰ καπνά. Πάντως, ὅμως, δημιουργεῖ προϋποθέσεις ἐξαγωγῆς καὶ ἀποτελεῖ ἐνδεικτικὸν στοιχεῖον διὰ τὸν μακροπρόθεσμον προγραμματισμὸν τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς. Εἰδικώτερον, ὡς πρὸς τὰ καπνὰ ἀνατολικοῦ τύπου, αἱ χῶραι τῆς Ε.Ο.Κ. εἰσήγαγον, κατὰ τὸ ἔτος 1960, 45.500 τόννους, ἐκ τῶν ὁποίων, ὡς ἤδη ἐλέχθη, εἰσήχθησαν ἐξ Ἑλλάδος 24.000 τόννοι περίπου. Κύριοι βουλευταί, ἐξ ὅσων μέχρι τοῦδε ἐλέχθησαν, νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὸς ὁ ἰσχυρισμός μου, περὶ μὴ ὑπάρξεως κρίσεως ἐξαγωγῶν. Βασικῶς, ὑφίσταται θέμα ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἀποτελεῖ ὀργανικὴν ἀδυναμίαν τῆς ἐθνικῆς μας παραγωγῆς ἡ ἀποκλειστικὴ σχεδὸν ἐξάρτησις τῆς ἐξαγωγικῆς μας δυνατότητος εἰς γεωργικὰ προϊόντα. Ἐφ’ ὅσον ὑφίσταται ἡ μονομερὴς αὕτη ἐξαγωγικὴ ἐπίδοσις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκτήσωμεν ἀξιόλογον ἐξαγωγικὴν ἱκανότητα καὶ πολὺ περισσότερον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐπιτυχῶς τὰς βασικὰς ὀργανικὰς ἀδυναμίας τῆς οἰκονομίας μας, ὅπως εἶναι ἡ παραγωγικὴ ἀπορρόφησις τοῦ ἀνθρωπίνου δυναμικοῦ τῆς χώρας. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν ὑφίσταται θέμα περαιτέρω σοβαρᾶς καὶ ἐντόνου προσπαθείας διὰ τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς, ἵνα οὕτω αὐξήσωμεν τὰς ἐξαγωγάς μας εἰς γεωργικὰ προϊόντα. Ἀντιθέτως, ὑποστηρίζω, ὅτι ὑφίσταται θέμα ποσοτικῆς ἀνόδου τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς καὶ ποιοτικῆς αὐτῆς βελτιώσεως, ἵνα οὕτω, τὸ μὲν αὐξήσωμεν τὰς ἐξαγωγάς μας εἰς γεωργικὰ προϊόντα, τὸ δὲ καταστῶμεν ἀνταγωνιστικοὶ εἰς τὸν διεθνῆ οἰκονομικὸν χῶρον. Ἐπιλαμβάνομαι μάλιστα τῆς εὐκαιρίας νὰ τονίσω, ὅτι καθίσταται ἀπαραίτητον νὰ μεταβάλωμεν ριζικῶς νοοτροπίαν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου. Μέχρι τοῦδε οἱ συντελεσταὶ τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς, καὶ ἰδιαιτέρως ἡ ἡγεσία αὐτῆς, ἀπορροφῶνται περισσότερον μὲ τὸ θέμα τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος των καὶ δὲν ἀπασχολοῦνται, ὅσον θὰ ἔπρεπε, μὲ τὴν παραγωγὴν τοῦ προϊόντος των. Πρέπει νὰ καταστῇ συνείδησις, ὅτι ἡ ἐξαγωγικὴ διαδικασία δὲν ἔχει ὡς ἀφετηρία τὸν λιμένα τῆς ἐξαγωγῆς. Ἡ ἐξαγωγικὴ διαδικασία ἄρχεται ἀπὸ τὸ χωράφι. Ἐκεῖ εἶναι ἡ βάσις τῆς ἐξαγωγῆς. Τὸ παραγόμενον προϊόν, ἡ καλλιεργουμένη ποικιλία, ὁ τρόπος τῆς διαλογῆς του, ἡ ποιοτική του ἐν γένει κατάστασις, ἀποτελεῖ τὸ βασικὸν στοιχεῖον τῆς ἐξαγωγῆς, τῆς ἀνταγωνιστικῆς δυνατότητος τοῦ παραγομένου προϊόντος καὶ τῆς τιμῆς του διαθέσεως εἰς τὸ διεθνὲς ἐμπόριον. Εἰς τὴν ἐμπορικὴν πολιτικὴν καὶ τὸ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον εἰδικώτερον, ἐπιπίπτει ἡ εὐθύνη τῆς διευρύνσεως τῶν ἀγορῶν διαθέσεως τῶν προϊόντων μας, τῆς ἀξιοποιήσεως τῶν δυνατῶν μεθόδων καὶ μέσων διευκολύνσεων τῶν ἐξαγωγῶν, ὡς καὶ ἡ ἐπιτυχὴς ἀντιμετώπισις τῶν ὀργανωτικῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα προκύπτουν κατὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ἡ σύνθεσις τῶν ἐξαγωγῶν μας ἐξακολουθῇ νὰ εἶναι ἡ αὐτή, δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ οἰκονομία μας νὰ καταστῇ ἐξαγωγική. Θὰ εἶναι μονίμως καὶ ἐντόνως εἰσαγωγική. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι πράγματι ἀπογοητευτικὴ ἡ διαπίστωσις, ὅτι ἡ μόνη ἀξία λόγου μεταβολὴ εἰς τὴν μεταπολεμικὴν σύνθεσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὴν προπολεμικὴν σύνθεσιν, εἶναι ἡ προσθήκη τοῦ βάμβακος καὶ δευτερευόντως τῶν ἑσπεριδοειδῶν ὡς καὶ ὀπωροκηπευτικῶν. Ὡς ἀνέφερον προηγουμένως ἐκ τῶν στατιστικῶν στοιχείων ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑφίστανται πράγματι μεγάλαι δυνατότητες ἐξαγωγῆς βάμβακος καὶ ἑσπεριδοειδῶν εἰς τὸν γεωγραφικὸν χῶρον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὅπου ἡ σημερινὴ συμμετοχή μας εἰς τὰς πράγματι ὑψηλὰς εἰσαγωγὰς τῶν χωρῶν τούτων, ἀνέρχεται μόλις εἰς 1,44% τούτων εἰς τὸν βάμβακα καὶ τὰ 0,27% εἰς τὰ ἑσπεριδοειδῆ. Τὸ δεδομένον αὐτὸ ἀποτελεῖ, ἀναμφισβητήτως, εὐοίωνον σημεῖον τῆς ἐξαγωγικῆς μας δυνατότητος. Εἰς τὸν βάμβακα, ἄλλωστε, ὑφίστανται εἰς Ἑλλάδα συγκριτικῶς μὲ τὰς ἄλλας χώρας τῆς Κοινότητος, εὐνοϊκαὶ κλιματολογικαὶ συνθῆκαι πρὸς καλλιέργειαν. Ἐξ ὅλων τῶν χωρῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μόνον εἰς Ἰταλίαν καλλιεργεῖται βάμβαξ, ἀλλὰ καὶ εἰς ταύτην ἡ στρεμματικὴ ἀπόδοσις εἶναι αἰσθητῶς κατωτέρα τῆς Ἑλλάδος (μέση ἀπόδοσις τριετίας 1957)58–1959)60 εἰς ἑκατοντ. χιλιόγρ. κατὰ ἑκτάριον = Ἑλλὰς 4,1 — Ἰταλία 2,5). Δὲν ἀποτελεῖ, ὅμως, εὐοίωνον διαπίστωσιν τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὴν τελευταίαν ἑξαετίαν αἱ ἐξαγωγαὶ ἀγροτικῶν προϊόντων (γεωργικά, κτηνοτροφικά, ἁλιευτικά, δασικὰ) ἀντιπροσωπεύουν κατὰ μέσον ὅρον τὸ 85% τῆς συνολικῆς ἀξίας τῶν ἐξαγωγῶν. Τὰ γεωργικὰ προϊόντα εἰδικώτερον, ἀντιπροσωπεύουν τὸ 80% περίπου. Τὸ αὐτὸ περίπου ποσοστὸν εἴχομεν κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον. Πρέπει νὰ ἐπισύρῃ τὴν προσοχήν μας τὸ γεγονός, ὅτι μεταπολεμικῶς ἡ διεθνὴς κατανάλωσις στρέφεται, κατὰ προτίμησιν, πρὸς κατειργασμένους τύπους προϊόντων, ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ὁποίων αἱ πρῶται ὗλαι καὶ τὰ γεωργικὰ προϊόντα, ὑπεισέρχονται εἰς ὁλονὲν καὶ μικρότερον ποσοστόν. Ἐφ’ ὅσον ἡ σύνθεσις τῶν ἐξαγωγῶν μας ἀποτελεῖται σχεδὸν ἐν τῷ συνόλῳ της, ἀπὸ γεωργικὰ προϊόντα, καὶ πρώτας ὕλας, εἶναι φυσικὸν καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου νὰ ἔχωμεν ἐπίτασιν τῆς ἐλλειμματικότητος τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Διότι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἔχομεν κατὰ τὴν μεταπολεμικὴν περίοδον, χειροτέρευσιν τῶν ὅρων ἐμπορίου τῶν χωρῶν, αἱ ὁποῖαι, κατὰ κύριον λόγον, ἐξάγουν γεωργικὰ προϊόντα. Μολονότι τὰ μεταπολεμικὰ στοιχεῖα εἶναι ἀμφιβόλου συγκρισιμότητος μὲ τὰ προπολεμικά, ὡς πρὸς τὴν πορείαν τῶν ὅρων ἐμπορίου καὶ τοῦτο διότι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἐπῆλθεν οὐσιώδης ἀλλοίωσις εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν εἰσαγωγῶν, ἐν τούτοις, εἶναι ἐνδεικτικὰ τῆς ἐπελθούσης χειροτερεύσεως εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῶν ὅρων ἐμπορίου τῆς Ἑλλάδος. Οὕτω, οἱ ὅροι ἐμπορίου τῆς Ἑλλάδος τὸ ἔτος 1938 ἦταν 144,1 (δείκτης τιμῶν εἰσαγωγῶν 20,7 — δείκτης τιμῶν ἐξαγωγῶν 29,9). Τὸ ἔτος 1961 ἦσαν 107,5 (δείκτης τιμῶν εἰσαγωγῶν 94,3 — δείκτης τιμῶν ἐξαγωγῶν 101,4). Ἡ τοιαύτη χειροτέρευσις τῶν ὅρων ἐμπορίου διὰ τὴν οἰκονομίαν μας ὀφείλεται κατὰ κύριον λόγον εἰς τὸ ὅτι δὲν ἐξάγομεν προϊόντα μὲ οὐσιώδη βαθμὸν ἐπεξεργασίας καὶ κατὰ συνέπειαν, ἡ μέση τιμὴ τῶν ἐξαγομένων προϊόντων, εἶναι χαμηλή. Τὰ Ἑλληνικὰ μεταλλεύματα π.χ. ἐξάγονται ὑπὸ ἀκατέργαστον μορφήν. Ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν προπολεμικὴν περίοδον, μεταπολεμικῶς ἐδιπλασιάσθη ὁ ὄγκος τῶν ἐξαγωγῶν εἰς βωξίτας. Τὸ ποσοστὸν τῆς συμμετοχῆς τούτων εἰς τὴν ἀξίαν τῶν ἐξαγωγῶν ηὐξήθη ἀπὸ 5% εἰς 7%. Ὅπως εἶναι φυσικόν, ἐὰν εἴχομεν ἐπιτύχει τὴν ἐντοπίαν ἐπεξεργασίαν τῶν μεταλλευμάτων μας καὶ τὴν ἐξαγωγήν των ὑπὸ κατειργασμένην μορφήν, τότε ἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ ἦτο πολλαπλασία εἰς συνάλλαγμα ἡ εἰσπραττομένη ἀξία, θὰ εἴχομεν ηὐξημένην ἀπασχόλησιν μὲ ὅλα τὰ ἐκ ταύτης εὐεργετικὰ διὰ τὴν οἰκονομίαν μας πολλαπλασιαστικὰ φαινόμενα. Τὴν αὐτὴν δυσμενῆ ἐκδήλωσιν ἐμφανίζει καὶ ὁ βιομηχανικὸς τομεὺς ἀπὸ ἀπόψεως ἐξαγωγῶν. Δὲν ἐπετεύχθη μεταπολεμικῶς ἡ αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν μας εἰς βιομηχανικὰ προϊόντα. Ἐξαίρεσιν ἐνεφάνισεν ἡ βιομηχανία τσιμέντων, ἡ ὁποία, ὅμως, ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ προϊόντος, δὲν δύναται ἐνδεχομένως νὰ θεωρηθῇ ὡς μόνιμος κατάκτησις. Ἀντιθέτως, ὁ σπουδαιότερος βιομηχανικὸς τομεὺς τῆς οἰκονομίας μας, ἡ κλωστοϋφαντουργία, συγκριτικῶς μὲ τὴν προπολεμικὴν περίοδον, ἐνεφάνισεν ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ὀπισθοδρόμησιν. Ἐνθαρρυντικὴν ἐξέλιξιν παρουσιάζουν ὡρισμένοι κλάδοι τῆς βιοτεχνίας. Ἀτυχῶς, ἀπὸ ἀπόψεως ὄγκου ἐπὶ τῆς συνολικῆς ἀξίας τῶν ἐξαγωγῶν, ἡ συμβολὴ τῶν βιοτεχνικῶν προϊόντων, τοὐλάχιστον πρὸς τὸ παρόν, εἶναι ἀσήμαντος. Ἐξ ὅσων μέχρι τοῦδε ἐλέχθησαν συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἐὰν πράγματι ἐπιθυμῶμεν νὰ καταστῶμεν Κράτος ἐξαγωγικόν, πρέπει ἀφ’ ἑνὸς νὰ ἀξιοποιήσωμεν εἰς τὸν ἀνώτερον δυνατὸν βαθμὸν τὰς ὑφισταμένας δυνατότητας εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα διὰ βελτιώσεως τῶν ὅρων προσφορᾶς τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων καὶ κυρίως διὰ τυποποιήσεως τῆς παραγωγῆς, μειώσεως τοῦ κόστους, ἀναπροσαρμογῆς τῶν ποικιλιῶν καὶ ἀναπτύξεως τῆς βιομηχανικῆς ἐπεξεργασίας αὐτῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἐκβιομηχανίσωμεν ταύτην. Διότι ἡ μεταβολὴ τῆς φυσιογνωμίας τῆς οἰκονομίας θὰ ἐπέλθῃ μόνον ἐφ’ ὅσον ἐπιτύχομεν τὴν ἐκβιομηχάνισιν ταύτης. Ἀνακύπτει τὸ ἐρώτημα: Ποία ἡ μέχρι τοῦδε ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου τηρηθεῖσα πολιτικὴ καὶ ποία ἡ προοπτικὴ τοῦ μέλλοντος; Ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνον οἰκονομικὴν ἡγεσίαν τῆς χώρας τοῦ ἀπωτέρου παρελθόντος ἀπουσίασεν ὁ μακροπρόθεσμος προγραμματισμός. Ἐνσυνείδητος οἰκονομικὴ πολιτικὴ μὲ μακροπρόθεσμον προοπτικὴν ἀποβλέπουσαν εἰς ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας μας ἐμφανίζεται ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ πρῶτον εἰς τὴν χώραν μας διὰ τοῦ ἐν ἐκτελέσει πενταετοῦς προγράμματος οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ διὰ τοῦ πενταετοῦς προγράμματος ἐπιδιωκομένη μεταβολὴ ἐκρίθη ἀναγκαῖον, ὅπως ἐνταχθῇ ἐντὸς πλαισίου μακροχρονιωτέρων προοπτικῶν, ἐν ὄψει τῶν ἀναμενομένων οὐσιωδῶν διαρθρωτικῶν μεταβολῶν, αἵτινες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθοῦν ἐντὸς τῶν χρονικῶν ὁρίων μιᾶς πενταετίας. Ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τοῦ προγραμματισμοῦ, τίθεται ἡ προώθησις τομέων τῆς παραγωγῆς, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ μείωσις τῶν εἰσαγωγῶν κυρίως εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης (τρόφιμα–πρῶται ὗλαι) καὶ ἡ αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν ἰδίᾳ βασικῶν εἰδῶν διὰ τὴν παγκόσμιον οἰκονομίαν. Εἰς τὸ σκέλος τῶν εἰσαγωγῶν ἐντὸς τῆς ἐπισκοπουμένης δεκαετίας θὰ ἐπέλθουν αἱ ἀκόλουθοι κύριαι μεταβολαὶ εἰς ποσοστιαίας ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν σχέσεις:

Ἐπίσης εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐξαγωγῶν ἐπιδιώκεται ἡ ἀκόλουθος κυρία μεταβολή:

Ἡ ἐπιτυχὴς ἐκτέλεσις τοῦ προγράμματος Οἰκονομικῆς Ἀναπτύξεως δὲν πρόκειται νὰ ἐπιφέρῃ ριζικὴν μετατροπὴν εἰς τὴν ἐλλειμματικότητα τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Ὁ τιθέμενος στόχος διὰ τὸ τέλος τῆς ἐπισκοπουμένης δεκαετίας εἶναι ὅπως διὰ τῶν ἐξαγωγῶν καλύπτωμεν τὸ 60% περίπου τῶν εἰσαγωγῶν. Ὅπως εἶναι εὐνόητον εἰς ἀπολύτους ἀριθμοὺς τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου θὰ εἶναι ἀνώτερον τοῦ σημερινοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Ἡ σύνθεσις αὕτη, παρὰ ταῦτα, θὰ εἶναι ἱκανοποιητική. Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι φυσικὸν διὰ οἰκονομίαν εὑρισκομένην εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀναπτύξεως νὰ προκαλῆται ὑπερεισαγωγὴ κεφαλαιουχικῶν καὶ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. Ἡ εἰσαγωγὴ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν εἶναι ἀναγκαία συνάρτησις τοῦ ἔργου τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ εἰσαγωγὴ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν εἶναι φυσικὴ συνέπεια τῆς δημιουργίας ἰδιωτικῶν εἰσοδημάτων, ἅτινα προέρχονται ἐκ τῶν πραγματοποιουμένων δημοσίων καὶ ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων. Διέξοδον εἰς τὰς εἰσαγωγὰς ἐπιζητοῦν ἐπίσης τὰ δημιουργούμενα πάσης μορφῆς εἰσοδήματα ἐκ τῆς εἰσροῆς τῶν ἀδήλων πόρων, τὰ ὁποῖα αὐξάνονται μὲ ταχὺ ρυθμόν. Κατὰ συνέπειαν, ἡ αὐθεντικὴ ροπὴ τῶν εἰσαγωγῶν εἶναι ἀποτέλεσμα ὀργανικῶν αἰτιῶν. Ἤτοι τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ ηὐξημένης συμβολῆς τῶν ἀδήλων πόρων εἰς τὴν ἐξισορρόπησιν τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας. Πέραν ὅμως τοῦ πενταετοῦς προγράμματος οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, οὐσιώδη, ἢ μᾶλλον ριζικὴν μεταβολὴν εἰς τὴν φυσιογνωμίαν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ κατὰ συνέπειαν τῆς ἐμπορικῆς πολιτικῆς ταύτης, θὰ ἐπιφέρῃ ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς διαδικασίας τῆς συμφωνίας συνδέσεως μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν θέτει τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν πρὸ τῆς ἐπειγούσης ἀνάγκης νὰ προσαρμοσθῇ πρὸς τὰς συνθήκας τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνιστικοῦ ἐμπορίου. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης εἶναι χρήσιμον νὰ τονισθῇ ἡ σημασία καὶ ἡ ἀξία, τὴν ὁποίαν ἔχει διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν ἡ ἀπόκτησις σαφοῦς καὶ παγίου προσανατολισμοῦ ταύτης, ὡς καὶ ἡ συνειδητοποίησις τῆς ἀνάγκης λήψεως τῶν ἀπαιτουμένων μέτρων πάσης μορφῆς πρὸς δημιουργίαν τῶν προϋποθέσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιτρέψουν τὴν ἐπιβίωσιν καὶ περαιτέρω ἀνάπτυξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ οἰκονομικοῦ χώρου ὑπὸ τὰς συνθήκας τοῦ ἐλευθέρου οἰκονομικοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Ἀποτελεῖ τοῦτο πειθαναγκασμὸν πρὸς μεταβολὴν νοοτροπίας εἰς τὴν σκέψιν καὶ τὴν δρᾶσιν τόσον τῆς Κρατικῆς Οἰκονομικῆς Ἀρχῆς, ὅσον καὶ τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρηματικῆς ἐκδηλώσεως. Κύριοι βουλευταί, ἀπόδειξιν τοῦ πειθαναγκασμοῦ πρὸς μεταβολὴν τῆς νοοτροπίας προσφέρει τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Ἀποτελεῖ τοῦτο εὐχάριστον ἐνθαρρυντικὴν διαπίστωσιν. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ἐπιδιώκεται ἡ ἀνάπτυξις τῶν ἐξαγωγῶν διὰ τῆς μειώσεως τοῦ κόστους τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων καὶ τῆς ἁπλουστεύσεως τῆς διαδικασίας διὰ τὴν διενέργειαν τῶν ἐξαγωγῶν. Ἐπίσης λαμβάνεται μέριμνα διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ἵνα αὗται δυνηθοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὴν πραγματικότητα, τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ λάβῃ θέσιν ἐπὶ τῶν εἰδικωτέρων θεμάτων, τὰ ὁποῖα ρυθμίζονται διὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν σχεδίου νόμου. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν καὶ τὸ ὁποῖον εἰλικρινῶς ἐπαινῶ, εἶναι ὅτι ἐπῆλθεν ἤδη ἡ τόσον ἀπαραίτητος διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ἐξορμήσεως πρὸς ἀνάπτυξιν τοῦ ἐν γένει παραγωγικοῦ μας δυναμικοῦ, μεταβολὴ εἰς τὴν νοοτροπίαν. Εἶπον, ἀρχόμενος τῆς εἰσηγήσεώς μου, ὅτι θὰ διατυπώσω τὰς σκέψεις μου, ἀπηλλαγμένος προκαταλήψεων καὶ μὲ συναίσθησιν εὐθύνης. Τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου περιλαμβάνει καὶ εἰς τὰ δύο αὐτοῦ σκέλη μέρος ἐκ τοῦ συνόλου ἀλληλοσυμπληρουμένων γενικῶν καὶ εἰδικῶν μέτρων ἡ υἱοθέτησις καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων, κατὰ τὴν γνώμην μου, θὰ δημιουργήσῃ τὸ πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία καὶ ἡ κρατικὴ μηχανὴ θὰ δυνηθοῦν, ἀναπτύσουσαι τὴν δημιουργικήν των δρᾶσιν, νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὴν πραγματικότητα, τὴν ὁποίαν τάσσουν αἱ διεθνεῖς οἰκονομικαὶ καὶ συναλλακτικαὶ ἀνταγωνιστικαὶ συνθῆκαι. Τὸ σύνολον τῶν μέτρων τούτων ἀπησχόλησεν εἰς μακρὰς συζητήσεις κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθὸν τὴν ὑπεύθυνον Οἰκονομικὴν Ἀρχήν, ὑπὸ τὴν προηγουμένην της σύνθεσιν. Ἐκρίθησαν τότε ὡς ὑπερακοντίζοντα τὸν σκοπόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν. Ἤδη μέρος τῶν μέτρων τούτων, περιληφθέντα εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, ἐμφανίζονται πρὸ ὑμῶν πρὸς κύρωσιν. Εἰσηγούμενος τὴν ἀποδοχὴν των προσθέτω, ὅτι ἡ θέσις, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία, ἡ διεθνὴς οἰκονομικὴ πραγματικότης καὶ αἱ ἐκ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα δημιουργηθεῖσαι συνθῆκαι, ἐπιβάλλουν ὅπως προχωρήσωμεν ἄνευ ἀναβολῆς εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τῶν μέτρων. Τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου πρέπει νὰ θεωρῆται, ὅτι ἀποτελεῖ ἁπλῶς τὴν ἀπαρχήν. Θὰ ὑπάρξῃ, εἶμαι βέβαιος, καὶ ἡ συνέχεια. Μὲ τὴν κατάθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἄλλωστε, ἐπηκολούθησαν ἀποφάσεις τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς μὲ ἀξιόλογα πιστωτικὰ κίνητρα ὑπὲρ τῶν ἐξαγωγῶν, κυρίως βιομηχανικῶν καὶ βιοτεχνικῶν προϊόντων. Ὁ ρυθμὸς τῆς λήψεως τῶν μέτρων ἀποτελεῖ εὐθύνην τῆς Οἰκονομικῆς Ἀρχῆς. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰδικώτερον ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς κύριος Πιπινέλης, μὲ τὴν διακρίνουσαν αὐτὸν εὐρύτητα ἀντιλήψεως καὶ ταχύτητα ἀποφάσεως, θὰ μᾶς προσφέρῃ τὴν εὐκαιρίαν καὶ τὴν ἱκανοποίησιν νὰ ἀσχοληθῶμεν προσεχῶς μὲ συμπληρωματικὸν νομοσχέδιον. (Χειροκροτήματα).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Θ. Καψάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§8Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος κ. εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, πολὺ ὀλίγον ἠσχολήθη μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἔκαμε μίαν γενικωτέραν ἔκθεσιν ἐπὶ τῶν θεμάτων τῆς οἰκονομίας μας, ἀλλ’ ἀπέφυγε νὰ ἀσχοληθῇ λεπτομερέστερον μὲ τὸ περιεχόμενον τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ἐγὼ θὰ κάμω τὸ ἀντίθετον, θὰ ἀσχοληθῶ ἀποκλειστικῶς μὲ τὸ νομοσχέδιον καὶ ἂν ἀναφερθῶ εἰς συναφῆ θέματα, θὰ εἶναι μόνον ὅταν ἅπτωνται ἢ ἔχουν σαφῆ σχέσιν μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου. Λυποῦμαι, λέγων ἐξ ἀρχῆς, ὅτι δὲν δύναμαι νὰ συμμερισθῶ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ κ. εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ἐγώ, φαντάζομαι δὲ καὶ ὅλη ἡ Βουλή, ἀνέμενον ὅτι ἐν ὄψει τῆς συνδέσεώς μας, τῆς προσεχοῦς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου θὰ μᾶς ἔφερεν ἕνα σχέδιον νόμου ἐδῶ, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἐβλέπαμεν, ὅτι, πράγματι, ἕνας νέος ἄνεμος πνέει εἰς τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν οἰκονομικήν μας πολιτικὴν καί, συγκεκριμένως, τὴν πολιτικήν μας ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν. Τοῦτο, ἄλλωστε, ἦτο φυσικὸν νὰ τὸ ἀναμένωμεν. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐτόνιζε κατὰ κόρον τὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ ταχεῖα προώθησις τῶν ἐξαγωγῶν μας διὰ τὴν οἰκονομίαν. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις, ἀνεφέρθη πλειστάκις εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς τονώσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας. Διὰ τοῦτο, θὰ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐξεπλάγημεν κάπως, ὅταν, πρὸ ὀλίγου, ἠκούσαμεν τὸν κ. εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας νὰ λέγῃ, ὅτι περίπου δὲν ὑπάρχει δι’ ἡμᾶς κρίσις ἐξαγωγῶν, ἀλλ’ ὑπάρχει ἁπλῶς ἀνεπάρκεια προϊόντων πρὸς ἐξαγωγήν. Κυρίως, ἀνεφέρθη εἰς τὰ ἀγροτικά μας προϊόντα. Τὰ ἀφήνω πρὸς στιγμήν, ἀλλὰ θὰ ἐπεθύμουν νὰ σᾶς ἐρωτήσω: Δὲν ἔχομεν ἄλλα προϊόντα, τῶν ὁποίων θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐπιδιώξωμεν, νὰ αὐξήσωμεν τὰς ἐξαγωγάς; Δὲν ἔχομεν, ἀκόμη καὶ τὰ βιομηχανικά μας προϊόντα, ἐργοστάσια, ὅπως τὰ ἐργοστάσια τσιμέντων, ἐκ τῶν ὁποίων, ὅπως θὰ ἴδωμεν ἐν συνεχείᾳ, ἐπὶ ἀρκετὸν διάστημα ἐτῶν, εἴχομεν κατορθώσει νὰ ἐξάγωμεν ἑκατὸν τόσας χιλιάδων τόννων Ἑλληνικοῦ τσιμέντου; Μήπως δὲν ἔχομεν ἄλλα βιομηχανικὰ προϊόντα; Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἐὰν ἐπανέλθω εἰς τὰ ἀγροτικά, μήπως τὰ ἑσπεριδοειδῆ μας δὲν τὰ ἔχομεν εἰς ποσότητας, ποὺ ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτύχωμεν μεγαλυτέρας ἐξαγωγάς, θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἐπιδιώξωμεν καὶ θὰ εἴχωμεν ἐπιτύχει τὴν αὔξησίν των; Τοῦτο ἰσχύει ἀκόμη καὶ δι’ ἐκεῖνα τὰ προϊόντα τὰ ἀγροτικά, τῶν ὁποίων τὴν παραγωγὴν συνηθίζομεν νὰ ἀποκαλῶμεν ἀνελαστικήν. Ὁ κ. Δερτιλῆς ἀνεφέρθη εἰς τὸ θέμα τῆς καπνοπαραγωγῆς. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι ἐγὼ διαφωνῶ μὲ τὴν ἀντίληψιν, ὅτι δὲν ἠμποροῦσεν ἡ Ἑλλὰς νὰ εἶχε περισσότερα ἀποθέματα καπνῶν. Βεβαίως, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη, ὅτι κἄποιαν στιγμήν, τὰ ὑψηλὰ κρατικὰ ἀποθέματα, τὰ ὁποῖα εἶχε συγκεντρώσει ἡ Κυβέρνησις ἦτο κἄτι, τὸ ὁποῖον τὴν ἐπηρέασεν εἰς τὴν χάραξιν τῆς καπνικῆς της πολιτικῆς καὶ τὴν ἔκαμεν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν νὰ ἐφαρμόζῃ μέτρα περιοριστικὰ τῆς καλλιεργείας, τὰ ὁποῖα ἦλθον κατόπιν αἱ δυσμενεῖς καιρικαὶ συνθῆκαι καὶ ἐμείωσαν ἔτι περισσότερον καὶ τέλος ὁ περονόσπορος, διὰ νὰ δημιουργήσῃ μίαν κρίσιμον κατάστασιν, τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζομεν σήμερον. Πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι μακρὰν ἀπὸ πρόσκαιρα προβλήματα, τὰ ὁποῖα, ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνησις, ἢ ὁ ἑκάστοτε ἁρμόδιος Ὑπουργός, πρέπει νὰ χαράσσεται μία γραμμὴ καὶ ἡ γραμμὴ ἀσφαλῶς ἔπρεπε νὰ εἶναι γραμμὴ αὐξήσεως τῶν κυριωτέρων ἐξαγωγικῶν μας προϊόντων, μεταξὺ τῶν ὁποίων, τὴν κυρίαν θέσιν κατέχει ὁ καπνός. Πάντως αὐτὸ ὑπῆρξε μία παρέκβασις. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα καὶ λέγω, ὅτι, ἀντιθέτως μὲ τὸν προλαλήσαντα εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας, πιστεύω ὅτι ὑπάρχουν θέματα, διὰ τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς μίαν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας. Εἴτε τὰ θέματα αὐτὰ ἀφοροῦν κατάργησιν καὶ καταπολέμησιν γραφειοκρατικῶν ἐμποδίων, περὶ τῶν ὁποίων ὡς θὰ ἴδωμεν ἐν συνεχείᾳ τὸ νομοσχέδιον τὸ παρὸν δὲν ἀσχολεῖται καθόλου, εἴτε πρὸς κατάργησιν ἐπιβαρύνσεων, αἱ ὁποῖαι πολλάκις ἀπὸ ἀδράνειαν ἐξακολουθοῦν παραμένουσαι καὶ τῶν ὁποίων ὁ παραμερισμὸς θὰ βοηθήσῃ τὴν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ ἄλφα ἢ βῆτα προϊόντος. Καὶ ἄλλα ἀκόμη μέτρα ὀργανωτικῆς φύσεως, τὰ ὁποῖα θὰ συνεπληροῦντο καὶ ἀπὸ τὴν βασικὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἔχομεν συμφέρον, ἔχομεν ἀνάγκην καὶ ἐπιθυμοῦμεν νὰ τονώσωμεν τὰς ἐξαγωγάς μας, πρέπει νὰ τὸ πάρωμεν ἀπόφασιν, ὅτι πρέπει νὰ ἐνεργῶμεν μὲ ἐμπορικὸν πνεῦμα καὶ μὲ ὡρισμένας παραχωρήσεις, τὰς ὁποίας θὰ κάμωμεν νὰ ἀποβλέψωμεν πράγματι εἰς τὴν τόνωσιν αὐτοῦ τοῦ ζωτικοῦ, διὰ τὴν οἰκονομίαν μας κλάδου. Ἀντὶ τούτου, κύριοι συνάδελφοι, εἰσάγεται ἕνα νομοσχέδιον, διὰ τὸ ὁποῖον εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς λέγω, ὅτι ἡ συμβολή του, εἰς τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν προμηνύεται πενιχροτάτη. Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἐν συνεχείᾳ περιλαμβάνει ὡρισμένας διατάξεις τῶν ὁποίων αἱ περισσότεραι ἀποτελοῦν προσπάθειαν νὰ διορθωθοῦν ὡρισμένα σφάλματα τοῦ παρελθόντος, νὰ διορθωθοῦν ὡρισμέναι ἐνέργειαι, πολλαὶ τῶν ὁποίων ἔγιναν ἀπὸ τὰς προκατόχους Κυβερνήσεις κατὰ τὴν τελευταίαν πενταετίαν καὶ αἱ ὁποῖαι ἀποφάσεις ἔπρεπε νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸ παλαιότερον καθεστώς, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκοντο, διὰ νὰ ἀποδώσουν πράγματι εἰς τὸν τομέα τῶν ἐξαγωγῶν. Διὰ νὰ εἶμαι πιὸ συγκεκριμένος, τὰ ἄρθρα 4, 5, 6, 7 καὶ 8 τοῦ νομοσχεδίου ἀποτελοῦν πράγματι ἐπάνοδον εἰς τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον ἴσχυε πρὶν ληφθοῦν αἱ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τελευταίας τετραετίας ἢ πενταετίας. Τὰ ἄρθρα 9, 10, 11, 12, 13 καὶ 14 ἀφοροῦν μικρὰς βελτιώσεις καὶ μικρὰς συμπληρώσεις τῆς σημερινῆς καταστάσεως, πολλαὶ τῶν ὁποίων θὰ ἱκανοποιοῦσαν ἴσως τὴν φιλοδοξίαν ἑνὸς Διευθυντοῦ Τελωνείου, ἐκδίδοντος μίαν ἑρμηνευτικὴν ἐγκύκλιον, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθοῦν, ὅτι ἀποτελοῦν διατάξεις ἑνὸς βασικοῦ διὰ τὰς ἐξαγωγάς μας νομοσχεδίου. Τέλος, τὸ ἄρθρον 15 διὰ τῆς πρώτης παραγράφου ἔρχεται νὰ κυρώσῃ μίαν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἐκδοθεῖσαν πρὸ διετίας ἐν ὀνόματι τῆς ἐνισχύσεως τῶν ἐξαγωγῶν. Ἐνῷ τὸ ἴδιον ἄρθρον διὰ τῆς δευτέρας παραγράφου θέτει τέρμα εἰς τὴν ἰσχὺν αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, ὡς νὰ ἐλέγαμεν ὅ,τι ἔγινε ἔγινε καὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα πλέον νὰ μὴ ἰσχύῃ ἡ ἀπόφασις. Ἀπὸ ὅλα, λοιπόν, τὰ ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου ἀπομένουν τρία, διὰ τὰ ὁποῖα ἠμπορεῖ νὰ λεχθῇ, ὅτι πράγματι περιέχουν κἄτι τι τὸ νέον. Ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν τριῶν, τὸ μὲν τρίτον ἄρθρον, τὸ ὁποῖον ἔχει ἕνα οἰκονομικὸν περιεχόμενον, τελεῖ ὑπὸ οὐσιώδη αἵρεσιν, δηλαδή, δὲν εἶναι γνωστὸν ἐὰν θὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ εἰς ποίαν ἔκτασιν θὰ ἐφαρμοσθῇ. Διότι ἡ ἰσχύς του ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἀποφάσεις ὑπουργικάς, αἱ ὁποῖαι θὰ ληφθοῦν ἐν συνεχείᾳ. Τὰ δὲ ἄλλα δύο εἶναι ἄρθρα, τῶν ὁποίων, ὅπως θὰ ἴδωμεν ἀπὸ τὸ περιεχόμενόν των, ἡ ὠφέλεια θὰ εἶναι πράγματι ἀσήμαντος. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ σᾶς ἀποδείξω, ὅτι αὐτὸς ὁ γενικὸς χαρακτηρισμός, τὸν ὁποῖον ἔκαμα τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι ἀκριβής, δὲν ἔχω παρὰ νὰ προστρέξω εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἡ ὁποία συνοδεύει τὸ νομοσχέδιον. Ἐκεῖ ἀναφέρεται, ὅτι ἡ ἀπώλεια τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἡ θυσία, δηλαδή, τὴν ὁποίαν ὑφίσταται τὸ Κράτος διὰ τὴν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν ἀνέρχεται εἰς 23–28 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Ἐὰν μάλιστα ἀπὸ αὐτὰ ἀφαιρέσητε τὰ 15–23 ἑκατομμύρια ποὺ κάμνει τὸ ἄρθρον ἐκεῖνο, περὶ τοῦ ὁποίου εἶπον, ὅτι τελεῖ ὑπὸ αἵρεσιν, τότε τὸ ἀπομένον ποσόν, τὸ ὁποῖον ἀντιπροσωπεύει τὴν θυσίαν, τὴν ὁποίαν κάμνει τὸ Κράτος ἀπὸ τὰ ἔσοδά του διὰ νὰ στηρίξῃ τὰς ἐξαγωγάς, θὰ ἀντιληφθῆτε, ὅτι εἶναι ποσὸν 5–8 ἑκατομμυρίων. Πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει καὶ μία πρόσθετος αὔξησις τῶν δαπανῶν τοῦ Κράτους κατὰ 6 ἑκατομμύρια ἐτησίως, προερχομένη κυρίως ἀπὸ τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ κονδυλίου τοῦ προοριζομένου διὰ τὸν Ὀργανισμὸν Βάμβακος. Νὰ διατί, κύριοι συνάδελφοι, ἰσχυρίσθην, ὅτι ἡ συμβολὴ αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου θὰ εἶναι πενιχροτάτη. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου. Θὰ ἀναφερθῶ εἰς γενικὰς γραμμάς, ἐπιφυλασσόμενος διὰ τὰς λεπτομερείας εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς τὰ ἄρθρα καὶ δι’ ἕνα πρόσθετον λόγον. Τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον συζητῶμεν, εἶναι ἕνα νομοσχέδιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι δύσκολον νὰ ὁμιλήσῃ κανεὶς περὶ μιᾶς ἀρχῆς. Διότι, βεβαίως, ἐὰν ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ προώθησις τῶν ἐξαγωγῶν, ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν, ὅμως, τὸ νομοσχέδιον περιλαμβάνει τόσον διαφορετικὰς διατάξεις, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ περιορισθῇ κανεὶς ἀφῃρημένα, χωρὶς νὰ ἀναφερθῇ εἰς τὰ ἄρθρα διὰ νὰ ἐπιχειρήσῃ μίαν πραγματικὴν στάθμισιν τοῦ περιεχομένου του καὶ μίαν ἐκτίμησιν τοῦ τί πρόκειται νὰ συνεισφέρῃ εἰς τὸν τομέα τῶν ἐξαγωγῶν. Τὸ πρῶτον ἄρθρον, εἶναι ἕνα ἄρθρον, διὰ τοῦ ὁποίου παρέχεται ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ χαρτόσημα εἰς τὰς ἐξαγωγάς. Εἶναι ἀληθές, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἕνας ἐξαγωγεὺς σήμερον διὰ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν ἐξαγωγήν του πρέπει νὰ κάμῃ ἕνα σωρὸ διατυπώσεις. Ὑπάρχει, μάλιστα, ἓν ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου σχεδὸν πρὸ ἔτους καὶ πλέον εἶχεν ἀπευθύνει πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, τὸ ὁποῖον ἀναφέρει λεπτομερῶς ποῖα εἶναι τὰ διαβήματα καὶ ποῖαι εἶναι αἱ ἐπιβαρύνσεις ἐκ χαρτοσήμου, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ἕνας ἐξαγωγεὺς, ἀκόμη καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ κάμῃ οὐχὶ ἀξίαν λόγου ἐξαγωγήν. Ἀρχίζει, λοιπόν, μία σωρεία χαρτοσήμων. Παρακαλῶ νὰ μὴ γραφοῦν αὐτά, τὰ ἀναφέρω ἁπλῶς διὰ νὰ λάβουν γνῶσιν οἱ κ. συνάδελφοι, ὅσοι δὲν ἔτυχε νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα, μία ἀληθινὴ ὀδύσσεια, τὴν ὁποίαν ὑφίσταται κάθε ἐξαγωγεὺς. 39 ὁλοκλήρους διατυπώσεις ἔχει νὰ κάμῃ αὐτὸς ὁ ἐξαγωγεὺς καὶ ἔχει νὰ πληρώσῃ αὐτὰ τὰ χαρτόσημα, τὰ ὁποῖα ὡς ἀναφέρει καὶ τὸ νομοσχέδιον ἀνέρχονται εἰς 340 δραχμάς.

§9Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Πόσος χρόνος ἀπαιτεῖται, κ. συνάδελφε; Διότι ἡ ἀπώλεια χρόνου εἶναι ἀπώλεια χρήματος.

§10Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Ἀνέρχονται, λοιπόν, εἰς 340 δραχμὰς κατ’ ἐξαγωγήν. Βεβαίως, τὸ ἄρθρον αὐτὸ πολὺ καλὰ κάμνει καὶ καταργεῖ αὐτὰ τὰ χαρτόσημα. Ἄλλωστε ἡ ζημία, ἡ ὁποία θὰ προκύψῃ διὰ τὸ Δημόσιον, ὡς ἀναφέρεται καὶ εἰς τὴν ἔκθεσιν δὲν θὰ ὑπερβαίνῃ τὰ 6.000.000 ἐτησίως. Ἀξίζει, λοιπόν, τὸν κόπον νὰ καταργηθῇ ὅλη αὐτὴ ἡ πανσπερμία τῶν χαρτοσήμων. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν κατάργησιν τῶν χαρτοσήμων θὰ ἔπρεπε νὰ ἁπλουστευθῇ κἄπως καὶ ἡ διαδικασία, διότι ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας εἶπεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον λαμβάνει μέτρα περιορισμοῦ τῆς γραφειοκρατίας κλπ., ἀλλὰ ἐδῶ, εἰς ἕνα τόσον βασικὸν θέμα δὲν γίνεται τίποτε, διότι δὲν φαντάζομαι νὰ ὑπάρχῃ ἄλλη χώρα εἰς τὸν κόσμον, εἰς τὴν ὁποίαν ἕνας χριστιανός, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ κάμῃ 40 αἰτήσεις θὰ κολλήσῃ καὶ 40 φορὰς χαρτόσημον ἐπάνω. Καταργοῦμεν ὀρθῶς τὸ χαρτόσημον, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε ταὐτοχρόνως νὰ προσπαθήσωμεν νὰ καταστήσωμεν ὅλην τὴν διαδικασίαν ἀνθρωπίνην καὶ νὰ καταργήσωμεν τὶς περιττὲς γραφειοκρατίες. Τώρα, κ. συνάδελφοι, διὰ νὰ καταλάβητε, ὅτι αὐτὴ ἡ μικρὰ ἐλάφρυνσις, ἡ ὁποία δίδεται μὲ τὴν κατάργησιν τοῦ χαρτοσήμου, τὴν ὁποίαν προβλέπει τὸ ἄρθρον 2 εἶναι πράγματι ἕνα ψιχίον, θὰ σᾶς εἴπω τοῦτο. Ὅτι τελευταῖα, εἰς τὰ καλὰ καθούμενα, ἀνέκυψε ἕνα σοβαρώτατον θέμα ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς διατάξεως περὶ χαρτοσήμου, ἡ ὁποία εἶχε τελείως ἄλλον προορισμόν. Πρὸ μερικῶν ἐτῶν ἐμπῆκε μία διάταξις περὶ χαρτοσήμου ἀφορῶσα κυρίως τὰς ἀναλήψεις τῶν ἑταίρων ἀπὸ τὰς ἑταιρείας εἰς προσωπικούς των λογαριασμοὺς καὶ ἐκεῖ καθωρίζετο, ὅτι αὐτὰ τὰ ποσὰ ἔπρεπε νὰ χαρτοσημαίνωνται κατ’ ἔτος. Εἷς ἐκ τῶν Νομικῶν Συμβούλων ἤ, δὲν ἠξεύρω, ἕνα τμῆμα τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου, ἐνόμισεν, ὅτι ὀρθὸν θὰ ἦτο καὶ συμφέρον διὰ τὸ Κράτος νὰ ἐφαρμοσθῇ αὐτὴ ἡ διάταξις καὶ ἐπὶ τῶν συμβάσεων χρηματοδοτήσεως, αἱ ὁποῖαι συνάπτονται μὲ τὰς Τραπέζας καὶ μέσα εἰς τὰς ὁποίας περιλαμβάνονται κατ’ ἐξοχὴν καὶ ὅλαι αἱ συμβάσεις χρηματοδοτήσεως διὰ τὴν ἀγορὰν καὶ ἐξαγωγὴν τῶν ἐγχωρίων προϊόντων. Τὸ χαρτόσημον αὐτὸ εἶναι ἀναλογικόν, εἶναι 1% καὶ ἕως τώρα ἐπληρώνετο ἐφ’ ἅπαξ. Ἐὰν λάβητε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ἡ ἀξία τῶν ἐξαγωγῶν μας ὑπερβαίνει τὰ 200.000.000 δολλάρια, ὅτι τὸ μεγαλύτερον μέρος ἀπὸ αὐτὰ εἶναι χρήματα, διὰ τὰ ὁποῖα συνάπτονται συμβάσεις μὲ τὰς Τραπέζας, τότε θὰ διαπιστώσητε, ὅτι ἡ ἑρμηνεία τοῦ Νομικοῦ Συμβούλου καὶ ἡ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν μὴ ἔγκαιρος ἀντίδρασις εἰς αὐτό, εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσῃ μίαν ἐπιβάρυνσιν 1%, ἐπὶ ποσοῦ 6.000.000.000, δηλαδή, νὰ προκαλέσῃ εἰς τὰ καλὰ καθούμενα εἰς τὰς ἐξαγωγάς μας, μίαν ἐπιβάρυνσιν ἀπὸ 60.000.000 δραχμὰς ἐτησίως, δεκαπλασίαν, δηλαδή, τοῦ εὐεργετήματος ἐκ τῆς ἐλαφρύνσεως, τὴν ὁποίαν παραχωροῦμεν ἡμεῖς σήμερον ψηφίζοντες πανηγυρικὰ τὸ ἄρθρον περὶ ἀπαλλαγῆς τῶν διατυπώσεων ἐξαγωγῆς ἀπὸ τὸ χαρτόσημον. Καὶ τοῦτο, διότι ἕως τώρα εἰς τὰς συμβάσεις αὐτὰς ὅλαι αἱ Τράπεζαι εἰσέπραττον ἐφ’ ἅπαξ τὸ χαρτόσημον αὐτὸ τοῦ 1%, καὶ ἐθεώρουν δι’ ὅσους ἐξαγωγεῖς συνέχιζον τὰς ἐργασίας των, ὅτι ἡ σύμβασις, ἡ ὑφισταμένη, ἡ ἤδη χαρτοσημανθεῖσα, ἀνανεοῦται αὐτομάτως κατ’ ἔτος. Ἀπὸ ἐκεῖ προκύπτει αὐτὴ ἡ διαφορά, ποὺ σᾶς εἶπον. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς κἄτι τὸ ὁποῖον βέβαια ἀπετέλει μίαν ἐνόχλησιν καὶ ἕνα βάρος. Πρέπει ταυτοχρόνως νὰ φροντίσωμεν νὰ λάβωμεν τὰ μέτρα μας, ὥστε νὰ μὴ δημιουργηθοῦν ἐπιβαρύνσεις ἀπὸ γραφειοκρατικὴν ροπὴν ἢ ἀπὸ γραφειοκρατικὴν ἀδράνειαν, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐνδεχόμενο καὶ ὁλόκληρον τὴν ἀνακούφισιν αὐτὴν νὰ ἐξαφανίσουν ἢ νὰ ἐπιβάλουν ἕνα νέον βάρος ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν εἰς στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς ἀναμένομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν πράγματι νὰ ἐνισχύσωμεν τὰς ἐξαγωγάς μας. Τὸ δεύτερον ἄρθρον, κ. βουλευταί, ἀφορᾷ ἐπίσης ἕνα θέμα πολὺ λεπτομερειακόν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶχε δεχθῆ παράπονα τῶν παραγωγικῶν τάξεων, ἰδίᾳ τῶν ἐξαγωγέων, ὅτι πολλάκις οἱ ἐκτελωνισταὶ ζητοῦν μεγαλυτέραν ἀμοιβὴν ἀπὸ τὴν κεκανονισμένην, βασιζόμενοι εἰς τὸ ὅτι ὑπῆρχε τρόπον τινὰ μία κατοχύρωσις τῆς ἰδιότητός των. Δηλαδή, δὲν ἠδύνατο ὁ ἐξαγωγεὺς εἰ μὴ μόνον αὐτοπροσώπως νὰ κάμῃ τὸν ἐκτελωνισμόν, ἄλλως ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ προσφύγῃ εἰς τὸν ἐκτελωνιστήν. Δὲν γνωρίζω μέχρι ποίου σημείου αὐτὴ ἡ κατάχρησις, ἡ ὁποία ἐγένετο, ἦτο πράγματι σοβαρά, πιθανῶς διὰ τοὺς μικροὺς ἐξαγωγεῖς νὰ ἔπαιζε κἄποιον ρόλον. Διὰ τὰς μεγάλας ἐξαγωγικὰς ἐπιχειρήσεις δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ συζητῆται σοβαρῶς. Πάντως, προεκλήθη μία ἀντίδρασις ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν ἐκτελωνιστῶν. Πολλὰ εἶπον. Ἰδίως ὅσοι ἐργάζονται εἰς κυρίως ἐξαγωγικοὺς λιμένας, εἰς λιμένας, δηλαδή, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν μεγάλην εἰσαγωγικὴν κίνησιν, ὥστε ἡ ἀμοιβή των ἐπὶ τῶν εἰσαγωγῶν νὰ ἰσοφαρίζῃ ἢ νὰ εἶναι αἰσθητῶς μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν ἀμοιβὴν ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν, προσέφυγον εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, διεμαρτυρήθησαν διὰ τὸ λαμβανόμενον μέτρον, τὸ ὁποῖον συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ὄχι μόνον αὐτοπροσώπως ὁ ἐξαγωγεύς, ἀλλὰ καὶ δι’ ἑνὸς ἐξουσιοδοτημένου ἀντιπροσώπου του δύναται νὰ κάμῃ τὸν ἐκτελωνισμόν. Κατὰ τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν Νομοθετικὴν Ἐπιτροπήν, εἶχον προτείνει μίαν μέσην λύσιν. Δηλαδὴ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπετρέπετο νὰ κάμῃ ἀντὶ τοῦ ἐξαγωγέως τὸν ἐκτελωνισμόν, νὰ εἶναι τοὐλάχιστον στέλεχος, δηλαδή, ὑπάλληλος τοῦ ἐξαγωγέως. Διότι οἱ ἐκτελωνισταὶ φοβοῦνται κυρίως, ὅτι θὰ παρεμβάλλωνται εἰς τὴν διαδικασίαν αὐτὴν πρόσωπα ξένα πρὸς τὸ ἐπάγγελμά των. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἐδέχθη τὴν τροπολογίαν αὐτήν. Ἀπόκειται εἰς τὴν Βουλήν, ὅταν θὰ γίνῃ ἡ συζήτησις, νὰ κρίνῃ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι θὰ ἀπετέλει μίαν μέσην λύσιν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Καὶ τώρα, κύριοι συνάδελφοι, ἔρχομαι εἰς τὸ βασικώτερον ἄρθρον τοῦ νομοσχεδίου. Εἰς τὸ ἄρθρον 3. Πράγματι, διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ θεσπίζεται ἡ παροχὴ μερικῶν ἀπαλλαγῶν ἀπὸ τὸν φόρον τοῦ εἰσοδήματος. Καὶ ἐνῷ τὸ ἄρθρον ἀναφέρει καὶ τὰς κατηγορίας καὶ ὁρίζει διὰ τὰ γεωργικά, κτηνοτροφικὰ καὶ προϊόντα ἁλιείας προβλέπεται ἀπαλλαγὴ 2%, διὰ τὰ ὀπωροκηπευτικὰ 4%, διὰ τὰ μεταλλευτικὰ προϊόντα 3%, διὰ τὰ βιομηχανικὰ καὶ τὰ βιοτεχνικὰ προϊόντα, περιλαμβανομένων καὶ τῶν προϊόντων γεωργικῶν βιομηχανιῶν 4%, ἐνῷ λοιπόν, τὸ σχέδιον προβλέπει αὐτὴν τὴν γενικὴν διαίρεσιν εἰς αὐτοὺς τοὺς κλάδους, τοὺς ὁποίους σᾶς ἀνέφερον, περαιτέρω διὰ τῆς παραγράφου 4 δημιουργεῖ μίαν ἀσάφειαν καὶ μίαν ἐκκρεμότητα. Διότι τὰ ποσοστὰ αὐτὰ δὲν θὰ ἰσχύσουν, παρὰ μόνον ὅταν ἐκδοθοῦν αἱ σχετικαὶ ὑπουργικαὶ ἀποφάσεις. Δηλαδή, εἶναι ἐνδεχόμενον τὸ περιεχόμενον τῆς διατάξεως αὐτῆς νὰ ἀποβῇ δῶρον ἄδωρον. Διότι οὐδεὶς ἠμπορεῖ νὰ ἐγγυηθῇ σήμερον εἰς ποίαν ἔκτασιν θὰ ἐκδοθοῦν αὐταὶ αἱ ἀποφάσεις καὶ ποῖα προϊόντα θὰ περιλάβουν. Δεύτερον, φρονῶ, ὅτι θὰ ἦτο ὀρθότερον τὴν ἀπόφασιν ἐπὶ τῶν βασικῶν αὐτῶν κατηγοριῶν νὰ τὴν ὁριστικοποιήσῃ ἡ Βουλὴ καὶ νὰ μὴ ἀφήσητε περιθώρια ὑποκειμενικῶν κρίσεων, αἱ ὁποῖαι καὶ καλοπίστως ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἐσφαλμέναι. Οὐδεὶς ἠμπορεῖ νὰ ἀποκλείσῃ μία ἀπόφασις καθαρῶς διοικητικὴ νὰ ληφθῇ κατὰ τρόπον, τὸν ὁποῖον ἡ Βουλὴ ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ μὴ ἐγκρίνῃ. Καὶ θὰ ἦτο ὀρθότερον, ἐπαναλαμβάνω, νὰ ἀφεθῇ ἡ εὐχέρεια αὐτὴ εἰς τὴν Βουλήν. Ἐὰν πάλιν ἡ ἐξουσιοδότησις, τὴν ὁποίαν παρέχομεν εἶχε τὴν ἔννοιαν μιᾶς ἐλαστικότητος, δηλαδή, ὅτι θὰ ἠδύνατο ἡ διοίκησις ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε συνθηκῶν νὰ αὐξάνῃ ἢ νὰ μειώνῃ, νὰ παρέχῃ ἢ νὰ ἀφαιρῇ τὴν ἀπαλλαγήν, τότε ἴσως νὰ εἶχε κἄποιον λόγον ὑπάρξεως. Ἀλλὰ τοιοῦτον πρᾶγμα, κύριοι βουλευταί, ἀποκλείεται, διότι ἡ παροχὴ τοιαύτης ἐξουσιοδοτήσεως εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὸ Σύνταγμα. Ἄλλωστε καὶ τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου προβλέπει τὴν ἐφ’ ἅπαξ ἔκδοσιν τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν τῶν σχετικῶν διαταγμάτων. Ἐδῶ, ὅμως, γεννᾶται καὶ μία ἄλλη ἀπορία. Τὸ ἄρθρον 3 εἰς τὴν ἀρχὴν ὁμιλεῖ περὶ κλάδων ἐξαγωγίμων προϊόντων. Εἰς τὴν ἑπομένην παράγραφον 4, προκειμένου περὶ τῶν κοινῶν ἀποφάσεων τῶν τριῶν Ὑπουργῶν, ἀναφέρεται, ὅτι αὗται θὰ ἐκδίδωνται κατὰ προϊὸν ἢ κατὰ κατηγορίαν προϊόντων. Καὶ τὴν μὲν κατηγορίαν προϊόντων τὴν ἐννοῶ, ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον δὲν ἐννοῶ εἶναι πῶς θὰ ἐκδίδεται ἡ ἀπόφασις κατὰ προϊὸν. Δηλαδή, εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἀπὸ τὰ ἑσπεριδοειδῆ κρίνομεν σκόπιμον, ὅτι πρέπει νὰ τύχουν τῆς ἀπαλλαγῆς τὰ πορτοκάλια καὶ νὰ ἐξαιρέσωμεν τὰ λεμόνια ἢ τὰ μανταρίνια.

§11Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Ἐὰν παραλειφθῇ ἕνα νὰ τὸ προσθέσωμεν.

§12Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Δὲν εἶναι θέμα παραλείψεως. Γίνεται ἐφ’ ἅπαξ. Τί νόημα ἔχει ἡ διάταξις κατὰ προϊόν; Λέγομεν ὄσπρια. Ἠμπορεῖ νὰ διανοηθῆτε, ὅτι θὰ κρίνωμεν, ὅτι τὰ φασόλια χρήζουν ὀργανωτικῆς προσπαθείας, νὰ δοθῇ τὸ 4% καὶ θὰ ἐξαιρεθοῦν οἱ φακὲς καὶ τὰ κουκιά; Ἐγὼ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνομαι. Τὸ θέτω τὸ ζήτημα, διότι ἀποτελεῖ καὶ αὐτὸ μίαν ἀπόδειξιν μιᾶς κἄποιας συγχύσεως καὶ ἀβεβαιότητος, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ ἡ ὁποία θὰ ἐξέλιπεν πλήρως, ἐάν, ἤρχετο ὁ Ὑπουργὸς εἰς τὴν Βουλὴν —διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διανοηθῶ, ὅτι αἱ Κρατικαὶ ὑπηρεσίαι μέσα εἰς τὸν τόσον περιωρισμένον ἀριθμὸν προϊόντων ἐξαγωγίμων, τὰ ὁποῖα ἔχομεν, ὅτι δὲν ἔχουν μίαν πλήρως σχηματισμένην γνώμην, ποῖοι εἶναι οἱ κλάδοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι χρήζουν τῆς α ἢ β ἀναπτύξεως— καὶ μᾶς ἔλεγεν, ὅτι διὰ μὲν τὴν μεγάλην κατηγορίαν τῶν ἐξαγωγίμων μας βάζομεν αὐτὸν τὸν συντελεστήν, διὰ δὲ ἐκείνους τοὺς κλάδους α, β, γ, δ, οἱ ὁποῖοι χρήζουν μιᾶς ἔτι περαιτέρω τονώσεως, προτείνομεν ἕνα ὑψηλότερον συντελεστήν. Ἕνα ἄλλο παράδειγμα, κύριοι συνάδελφοι: Ὁ νόμος λέγει, ὅτι διὰ τὰ γεωργικά, τὰ κτηνοτροφικὰ καὶ τὰ προϊόντα ἁλιείας παρέχεται ἔκπτωσις 2%. Τί σημαίνει αὐτό; Διὰ κἄθε καλόπιστον ἀναγνώστην, ἀκροατὴν καὶ τέλος πάντων ὑποτίθεται, ὅτι ὅλοι μας εἴμεθα καλόπιστοι ἀναγνῶσται τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι τὰ κύρια προϊόντα μας, δηλαδή, ὁ καπνός, ἡ σταφίδα, ἡ σουλτανίνα, τὸ βαμβάκι, ὅλα αὐτὰ θὰ τύχουν πράγματι τοῦ 2% καὶ διότι εἶναι βασικὰ προϊόντα καὶ διότι δὲν γεννᾶται οὐδεμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ ὀργάνωσις τῆς διαθέσεώς των ἀπαιτεῖ καὶ εἰδικὴν προσπάθειαν καὶ ἔξοδα κλπ. Λοιπόν, ἐὰν ἀπευθύνωμεν τὸ ἐρώτημα εἰς τὸν κύριον Ὑπουργόν, δύναται νὰ μᾶς διαβεβαιώσῃ, ὅτι τὸ 2% θὰ ἐφαρμοσθῇ ἐπὶ ὅλων αὐτῶν τῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον; Ἢ δύναται νὰ μᾶς διαβεβαιώσῃ, ὅτι τὸ 3% θὰ δοθῇ εἰς ὅλα τὰ μεταλλευτικὰ προϊόντα, ὅπως λέγει ὁ νόμος; Φοβοῦμαι, ὅτι δὲν θὰ μᾶς κάμῃ τὴν δήλωσιν αὐτήν. Καὶ τοῦτο, ὄχι διότι δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὴν κάμῃ, ἀλλὰ διότι, δὲν ἔχει δημιουργηθῆ ἀκόμη ἡ ὡριμότης εἰς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ δώσῃ αὐτὸ ποὺ διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἀφήνει νὰ διαφαίνεται ἡ προσδοκία, ὅτι θὰ δώσῃ. Αὐτή, τοὐλάχιστον, εἶναι ἡ προσωπική μου ἐντύπωσις, κ. βουλευταί.

§13Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐὰν δὲν τὸ δώσῃ τί θὰ γίνῃ;

§14Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Νὰ σᾶς εἴπω. Θὰ λέγωμεν, ὅτι ἐψηφίσαμεν σχέδιον νόμου περὶ παροχῆς εἰς τοὺς ἐξαγωγεῖς τοῦ Α καὶ Β εὐεργετήματος, ἐνῷ εἰς τὴν οὐσίαν, δὲν θὰ δοθῇ τίποτε.

§15Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐφιστῶ τὴν προσοχήν σας ἐπὶ τοῦ ἑξῆς σημείου: Ὡμιλήσατε, προηγουμένως, περὶ τῶν συνταγματικῶν διατάξεων. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔχῃ τὴν διακριτικὴν αὐτὴν εὐχέρειαν, περὶ τῆς ὁποίας ὡμιλήσατε, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ὑπάρχει ἐξουσιοδότησις διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Κατὰ συνέπειαν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ αὐτὴν τὴν ἑρμηνείαν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό.

§16Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Εὐχαριστῶ, κ. συνάδελφε, διὰ τὴν διακοπήν σας. Ἔχω καὶ λέγω τοὺς ἐνδοιασμούς, τοὺς ὁποίους καὶ σεῖς ἐξεφράσατε. Ἐμένα μὲ ἀπασχολεῖ καὶ ἕνα ἄλλο θέμα. Τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἀναφέρονται εἰς τὸ νομοσχέδιον σαφῶς καὶ κατηγορηματικῶς τὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα τυγχάνουν τῆς α ἢ β ἀπαλλαγῆς, προδίδει ἀτολμίαν τῆς Κυβερνήσεως νὰ προχωρήσῃ εἰς τὰ μέτρα αὐτὰ ἀπὸ φόβον μήπως ἐκ τῶν μέτρων αὐτῶν ἐπέλθῃ μία ζημία εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Φοβοῦμαι δι’ αὐτὸ μήπως ἔλθῃ μία στιγμή, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ νόμος αὐτός, τὸν ὁποῖον πανηγυρικῶς θὰ ψηφίσωμεν, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι πράγματι κἄτι κάμνομεν διὰ τὰς ἐξαγωγάς μας, λάβῃ τὴν ἑξῆς ἐκδήλωσιν: Νὰ βγῇ μία ἀπόφασις ὑπουργική, ἡ ὁποία νὰ λέγῃ, ὅτι εἰς τὸ κόκκινο πιπέρι, παρέχεται ἡ Α ἀπαλλαγή, ἢ διὰ νὰ ἐνθυμηθῶ τὸ παράδειγμα τοῦ κ. Γαρουφαλιᾶ, ἀπὸ τὰ γεωργικὰ προϊόντα παρέχεται ἀπαλλαγὴ εἰς τὰ τουρσιά. Πιθανῶς, φέρων αὐτὸ τὸ παράδειγμα νὰ ὑπερβάλλω, διότι δὲν θέλω νὰ δεχθῶ, ὅτι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τὰς θέσεις τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν, εἶναι δυνατὸν νὰ λαμβάνουν παραλόγους ἀποφάσεις. Ἔφερα, ὅμως, τὸ παράδειγμα αὐτὸ διὰ νὰ χρωματίσω πόσον ἀόριστος εἶναι ἡ διατύπωσις τοῦ σχεδίου νόμου, τὸ ὁποῖον καλούμεθα νὰ ψηφίσωμεν. Κἄποτε εἶχον φέρει εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος προέβλεπεν ἔκδοσιν διαταγμάτων Ὑπουργῶν καὶ ἔκδοσιν κοινῶν ἀποφάσεων. Καὶ γνωρίζω ποία ἦτο ἡ τύχη τῆς ἐφαρμογῆς αὐτῶν τῶν διατάξεων καὶ πόσος χρόνος ἐχρειάσθη. Ἡ πεῖρα μου λοιπόν, μοῦ λέγει, ὅτι αὐταὶ αἱ διατάξεις, αὐτὰ τὰ διατάγματα καὶ αἱ ἀποφάσεις, πολλὰς φορὰς ἐκδίδονται μὲ πολλὴν δυστοκίαν. Πότε διαφωνεῖ ὁ εἷς ἐκ τῶν Ὑπουργῶν, πότε ἡ ὑπηρεσία τοῦ ἑνὸς Ὑπουργείου ἔρχεται τὴν τελευταίαν στιγμὴν καὶ θέτει ἕνα βέτο καὶ πολλὰς φορὰς περνοῦν μῆνες καὶ ἔτη πολλὰ καὶ αἱ ἀποφάσεις καὶ τὰ διατάγματα δὲν ἐκδίδονται. Ὅταν θὰ ἔλθω εἰς τὰ ἑπόμενα ἄρθρα θὰ ἀντιληφθῆτε ποίαν σημασίαν ἔχει καὶ πῶς καθυστέρησεν ἡ ἔκδοσις αὕτη τῶν διαταγμάτων.

§17Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Δὲν εἶχον τὴν πρόθεσιν, νὰ προβῶ εἰς τὴν παραμικρὰν διακοπήν, τοὐναντίον εἶχον τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀκούσω μέχρι τέλους, μετὰ τῆς ἐπιβαλλομένης προσοχῆς, ὅλας τὰς παρατηρήσεις σας. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται, νὰ ἀφήνω ἄνευ παρατηρήσεών τινων, τὸ τμῆμα αὐτὸ τῆς ἀγορεύσεώς σας, διὰ νὰ δώσω, ἁπλῶς, μίαν ἐξήγησιν, εἰς τὴν Βουλήν, ἐπιφυλασσόμενος νὰ ἀναπτύξω, περισσότερον τὸ θέμα, ὅταν λάβω τὸν λόγον, ἀπὸ τοῦ βήματος. Ἤθελον, ἁπλῶς, νὰ τονίσω, ὅτι, σκοπίμως καὶ ἐνσυνειδήτως, ὅπως ἀνέπτυξα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου, ἡ Κυβέρνησις, ἠθέλησε νὰ δώσῃ εἰς τὴν διάταξιν αὐτὴν τοῦ ἄρθρου 3, μίαν σχετικὴν ἐλαστικότητα. Ἡ ἐλαστικότης αὕτη ἐπεβάλλετο καὶ ἐκ λόγων συμμορφώσεως, πρὸς διεθνεῖς συμβατικὰς ὑποχρεώσεις, δυναμένας νὰ τεθῶσιν εἰς ἐφαρμογήν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ πρακτικοῦ καὶ οὐσιαστικοῦ λόγου, ὅτι τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς ἀπαλλαγῆς, τὸ ὁποῖον συνεπάγεται θυσίαν ἀρκετὰ σημαντικὴν διὰ τὸν προϋπολογισμὸν σήμερον, δὲν ἀπεσκοπήθη νὰ χορηγηθῇ ἀνεξελέγκτως καὶ ἀδιαφόρως πρὸς οἱανδήποτε ἐξαγωγικὴν προσπάθειαν. Ἡ πρόθεσίς μας, ὁσάκις ρητῶς ἀναφέρεται εἰς τὴν παράγραφον, τὴν σχετικὴν παράγραφον τοῦ ἄρθρου 3, εἶναι νὰ βοηθήσωμεν ὅσας ἐπιχειρήσεις χρειάζονται νὰ καταβάλλουν ἰδιαιτέρας προσπαθείας διὰ νὰ ἀναπτύξουν τὰς ἐξαγωγάς των διὰ προϊόντα ἰδιαιτέρως χρήσιμα, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Αὐτὴ ἡ τοποθέτησις, ἐπιβαλλομένη, ὡς εἶπον, καὶ ἐκ λόγων προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκ γενικωτέρων ἄλλων λόγων, εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τήν, μετὰ περισκέψεως, ἀλλά, ἐννοεῖται, καὶ τῆς ἀναγκαίας σπουδῆς ἀνάθεσιν τῆς διαδικασίας τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, εἰς τὴν φυσικὴν καὶ συνήθη, εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας, διαδικασίαν, τῶν ὑπουργικῶν ἀποφάσεων. Νομίζω —καὶ λυποῦμαι διαπιστῶν, ὅτι δὲν κατώρθωσα νὰ σᾶς πείσω, κατὰ τὴν σχετικὴν εἰσήγησίν μου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ἐμπορίου —ὅτι ἐχρωματίσατε κάπως ὑπερβαλλόντως τὴν δυσκινησίαν, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνυπάρχῃ εἰς τὰς Ἑλληνικὰς Ὑπηρεσίας, ἀλλά, δύναμαι νὰ βεβαιώσω καὶ ὑμᾶς καὶ τὴν Βουλήν, ὅτι, ἐπὶ τοῦ προκειμένου θέματος, ἡ Κυβέρνησις ἔχει λάβει ἤδη τὴν ἀπόφασίν της καὶ ὅτι τὰ μέτρα τὰ ἐκτελεστικὰ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, δὲν θὰ εἶναι ζητήματα, παρὰ μόνον ὀλίγων ἑβδομάδων, ἂν ὄχι ἡμερῶν.

§18Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι μὲ τὴν διακοπήν σας, μὲ ἐνισχύετε περισσότερον εἰς τὰς ἀμφιβολίας μου. Ὡμιλήσατε περὶ τοῦ ὅτι ἡ Κυβέρνησις, θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν δυνατότητα, νὰ κάμῃ διάκρισιν, πότε ὑπάρχει ἀνάγκη ὀργανωτικῆς σοβαρᾶς προσπαθείας καὶ πότε ὄχι. Ἐγὼ σᾶς θέτω ἕνα ἁπλοῦν ἐρώτημα: Πάρετε τὰ ὄσπρια καὶ πέστε μου τὶ θὰ κάμετε; Εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπητε, ὅτι διὰ τὰ φασόλια θὰ δώσω 2% ἀπαλλαγήν, ἀλλὰ διὰ τὰ ρεβύθια δὲν θὰ δώσω. Αὐτὸ δὲν τὸ βλέπω ὅμως. Ἐὰν πάλιν ὑπαινίσσεσθε, ὅτι εἰς ὡρισμένους ἐξαγωγεῖς ὀσπρίων, οἱ ὁποῖοι καταβάλλουν ὀργανωτικὴν προσπάθειαν θὰ δώσητε ἀπαλλαγὴν καὶ εἰς ἄλλους δὲν θὰ δώσητε, τότε νομίζω, ὅτι περισσότερον θὰ ἐμπλακῶμεν εἰς τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νόμου, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ καταλάβω, πῶς θὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ κατ’ ἄτομον ἢ κατὰ ἐπιχείρησιν χορήγησις τῆς ἀπαλλαγῆς. Ἐγὼ παρέμεινα καὶ παραμένω μὲ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι αἱ ἀποφάσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀφοροῦν μόνον κλάδους ἐξαγωγίμων προϊόντων. Ἐὰν εἰς ἕνα κλάδον ἐξαγωγίμων προϊόντων, ὑπάρχῃ ἕνα μόνον προϊόν, πάει καλά, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διανοηθῶ, ὅτι πρακτικῶς θὰ ἠμπορέσητε νὰ διαχωρίσητε τὰ ὁμοειδῆ προϊόντα καὶ νὰ εἴπητε, ὅτι τὸ ἕνα πραγματικῶς χρήζει ἀπαλλαγῆς καὶ τὸ ἄλλο ὄχι. Φοβοῦμαι, λοιπόν, ὅτι ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ γίνομαι μάντις κακῶν. Δηλαδή, ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσητε μόνοι σας, ἐκ τῶν πραγμάτων, τὰς δυσχερείας, εἰς τὰς ὁποίας θὰ ἐμπλακῆτε, ἐὰν δὲν χειρισθῆτε ἀπ’ εὐθείας καὶ ὑπὸ τὴν ἄμεσον ἔγκρισιν τῆς Βουλῆς τὰς ἀπαλλαγὰς αὐτάς, εἰς ἐκείνους τοὺς κλάδους, εἰς τοὺς ὁποίους κρίνεται, ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον νὰ τὰς χορηγήσητε. Θὰ ἠδυνάμην, κ. Ὑπουργέ, εὐκολώτερον νὰ συμφωνήσω μαζί σας, ἐπὶ μιᾶς ἄλλης βάσεως. Διότι πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι μὲ ἀνησυχεῖ ἡ κλιμάκωσις, ἡ ὁποία γίνεται. Ὁμιλῶμεν περὶ κλιμακώσεως 1%–2%–3%– καὶ 4%. Ἡ πεῖρα τῶν πραγμάτων, ὅμως, μᾶς ἐδίδαξεν, ὅτι, εἰς τὴν Ἑλλάδα, τοὐλάχιστον, αἱ κλιμακώσεις, δυσκόλως τηροῦνται. Ἰδίως, ὅταν πρόκειται περὶ ἐπιχειρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦν τὸν αὐτὸν σκοπὸν τῆς προόδου τῶν ἐξαγωγῶν. Καὶ ὅπως ἔγινε μὲ τὸ 1%, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἀρχὴν παρεσχέθη μόνον διὰ τὴν ἐξαγωγὴν καπνοῦ, ἐπειδὴ ἐκρίθη, ὅτι αἱ ἐξαγωγαὶ καπνοῦ ἐτέλουν ὑπὸ εἰδικὸν καθεστώς, δὲν παρῆλθε πολὺς χρόνος καὶ τὸ 1% ἔχει γενικευθῆ σήμερον δι’ ὅλα τὰ ἐξαγωγικά μας προϊόντα. Ὑπάρχει φόβος μὲ τὰς κλιμακώσεις αὐτάς, πότε εἰς τὸν ἕνα κλάδον, πότε εἰς τὸν ἄλλον, νὰ φθάσωμεν σιγὰ–σιγὰ εἰς τὸ ἀνώτερον σημεῖον τῶν ἀπαλλαγῶν καὶ νὰ εὑρεθῆτε σεῖς ἢ ὁ διάδοχός σας ἢ μία ἄλλη Κυβέρνησις πρὸ μιᾶς καταστάσεως τὴν ὁποίαν, ἀσφαλῶς, δὲν ἐπιθυμεῖτε ἢ τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς ὅλοι δὲν θὰ ἐπεθυμούσαμεν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἐγὼ θὰ συνεφώνουν μαζί σας εἰς τὸ ἑξῆς: Νὰ καθορισθῇ τὸ πάγιον, δὲν ξεύρω ἂν θὰ εἶναι ἓν ἢ δύο, αὐτὸ εἶναι θέμα τῆς Κυβερνήσεως, τὸ ὁποῖον νὰ ἰσχύῃ δι’ ὅλα τὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα καὶ νὰ ὑπάρξῃ μόνον μία κατηγορία, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ περιληφθοῦν ὅλοι οἱ κλάδοι καὶ ὅλα τὰ προϊόντα τὰ ὁποῖα θὰ ἀναφερθοῦν μέσα εἰς τὸ σχέδιον, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ τύχουν αὐτῆς τῆς ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως τοῦ ηὐξημένου ποσοστοῦ τῆς ἀπαλλαγῆς. Αὐτὸ καὶ μόνον ἠμπορεῖ νὰ σᾶς δώσῃ μίαν καθαρὰν λύσιν καὶ νὰ σᾶς προφυλάξῃ καὶ ἀπὸ ἐσφαλμένας κρίσεις καὶ ἀπὸ πιέσεις, ποὺ ἀσφαλῶς θὰ ἀντιμετωπίσητε καὶ τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ εὑρίσκεσθε ἐν ἁρμονίᾳ μὲ τὰς ἀποφάσεις τῆς Βουλῆς. Ἔρχομαι εἰς τὸ ἄρθρον 4. Κύριοι βουλευταὶ λυποῦμαι διότι καὶ ἐκεῖ βλέπω κἄποιαν σύγχυσιν. Τὸ ἄρθρον 4 πρῶτα–πρῶτα εἶναι τὸ ἄρθρον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἀτελὴς εἰσαγωγὴ βάμβακος. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις λέγει τὰ ἑξῆς: «Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παρόντος σχεδίου νόμου καταργεῖται ὁ εἰσαγωγικὸς δασμὸς ἐπὶ τοῦ ἐκκοκκισμένου βάμβακος, τοῦ χρησιμοποιουμένου διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν νηματουργικῶν καὶ κλωστοϋφαντουργικῶν βιομηχανιῶν». «Πρὸς ἐξισορρόπησιν τῶν τιμῶν ἐξωτερικοῦ καὶ ἐσωτερικοῦ τοῦ βάμβακος καὶ διαμόρφωσιν διεθνῶς συναγωνιστικῶν τιμῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ βάμβακος καὶ διὰ τὴν ἀκώλυτον ἐξαγωγὴν αὐτοῦ εἰς τὸ ἐξωτερικόν». Αὐτὸ τὶ σημαίνει, κ. συνάδελφοι; Πῶς ἐννοοῦμεν πρῶτα– πρῶτα, τὴν ἐξισορρόπησιν τῶν τιμῶν; Ἐὰν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τοῦ ἰδικοῦ μας βάμβακος εἶναι, εἴτε διὰ λόγους καιρικῆς ἀποτυχίας τῆς ἐσοδείας, εἴτε διὰ λόγους μονιμωτέρους, οἱ ὁποῖοι ἀνάγονται εἰς τὴν διάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας μας, ἄν, λέγω, τὸ κόστος τῆς τιμῆς τοῦ βάμβακος εἶναι ὑψηλότερον ἀπὸ τὰς τιμὰς τὰς διεθνεῖς, τὶ θὰ γίνῃ; Θὰ φέρωμεν ἐδῶ βάμβακα διὰ νὰ ἀναγκάσωμεν τοὺς παραγωγοὺς μας νὰ πωλήσουν τὸ ἰδικόν των βαμβάκι κάτω τοῦ κόστους; Δὲν φαντάζομαι, ὅτι εἶναι δυνατόν, νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἔννοια τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως. Διότι, ἄν, πράγματι, εὑρεθῶμεν εἰς μίαν τοιαύτην κατάστασιν, ὥστε διὰ λόγους εἴτε ἀποτυχίας τῆς ἐσοδείας, εἴτε διὰ λόγους ἄλλους, νὰ ἔχωμεν κόστος παραγωγῆς, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν βαμβάκι ὑψηλότερον ἀπὸ τὸ κόστος τοῦ βάμβακος ποὺ προσφέρεται εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν, τότε δύο εἶναι οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους ἠμποροῦμεν νὰ ἀντιδράσωμεν. Ὁ ἕνας θὰ εἶναι νὰ προσπαθήσωμεν νὰ μειώσωμεν τὰ ἔξοδα τῆς παραγωγῆς, ὥστε νὰ φέρωμεν τὸ κόστος τοῦ ἰδικοῦ μας βάμβακος εἰς ὕψη, τὰ ὁποῖα νὰ τοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἐξαγωγὴν ἢ ἂν πάλιν πρόκειται δι’ ἕνα πρόσκαιρον γεγονός, ὅπως ἡ περίπτωσις τῆς σουλτανίνας εἰς τὴν Κρήτην πρὸ ἔτους καὶ πλέον, τότε ὅ,τι ἔκαμεν εἰς τοιαύτας περιπτώσεις τὸ Κράτος καὶ δι’ ἄλλα προϊόντα, θὰ κάμῃ καὶ διὰ τὸ βαμβάκι, ὥστε νὰ ἠμπορέσουν οἱ παραγωγοὶ νὰ συνεχίσουν ἐργαζόμενοι καὶ παράγοντες. Ἀλλὰ τὸ ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἴπωμεν εἰς τοὺς παραγωγούς: Ξεύρετε, τὸ ἰδικόν σας βαμβάκι εἶναι ἀκριβώτερον καὶ ἡμεῖς ἐφέραμεν βαμβάκι ἀπὸ ἔξω, αὐτὸ δὲν τὸ ἐννοῶ. Τώρα, εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι δὲν ἐννοεῖ τοιαύτην ἐξισορρόπησιν. Ἐννοεῖ ἐξισορρόπησιν τιμῶν, ὅταν διὰ διαφόρους λόγους ἡ αὔξησις αὐτῶν τῶν τιμῶν εἶναι εἰς ἐπίπεδα ἀσφαλῶς ὑψηλότερα τοῦ κόστους, εἰς ἐπίπεδα εἰς τὰ ὁποῖα ὠθήθησαν αἱ τιμαὶ ἀπὸ ἐνεργείας κερδοσκοπικάς. Ἐπειδὴ μία τοιαύτη ἐξέλιξις, κ. βουλευταί, εἰς ἐντελῶς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις εἶναι δυνατή, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ ἐρευνήσωμεν ἐγγύτερον αὐτὰς τὰς περιπτώσεις. Τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν εἰς τὰ καλὰ καθούμενα οἱ παραγωγοί μας νὰ ἐπιμένουν νὰ πάρουν τιμὰς ὑψηλοτέρας ἀπὸ τὸ κόστος των καὶ ὑψηλοτέρας ἀπὸ ἐκείνας ποὺ προσφέρει ἡ διεθνὴς ἀγορά, εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι αὐτὴν τὴν περίπτωσιν δὲν χρειάζεται νὰ τὴν συζητήσωμεν. Διότι τὶ θὰ τὸ κάμουν τὸ βαμβάκι οἱ παραγωγοί μας, ἂν ζητοῦν τοιαύτας τιμάς, ποὺ νὰ ἀποκλείουν τὴν πώλησίν του, ἰδίως μάλιστα ὅταν τὸ κόστος τοὺς ἐπιτρέπῃ νὰ τὸ πωλήσουν εὐθηνότερον; Αὐτό, ἑπομένως, πρέπει νὰ ἀποκλεισθῇ. Μένουν δύο ἄλλαι περιπτώσεις. Ἡ μία εἶναι θεωρητική. Τὸ νὰ κατορθώσωμεν ἡμεῖς, χάρις εἰς τὸ ἐμπορικόν μας δαιμόνιον καὶ μάλιστα κάμνοντας χρῆσιν τῶν διμερῶν κλῆριγκ νὰ πωλήσωμεν τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς παραγωγῆς μας εἰς τιμὰς ὑψηλοτέρας ἀπὸ τὰς τιμὰς τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς. Διότι μὲ τὰ διμερῆ κλῆριγκ γίνεται αὐτὸ συχνά. Καὶ τότε ἡ μικρὰ ποσότης ποὺ μένει εἰς τὴν χώραν ἔχει ἐξωθηθῇ εἰς τιμὰς ὑπερβολικάς. Εἴπομεν, ὅτι ἡ ἄποψις αὐτὴ εἶναι πολὺ ὡραία, διότι εἶναι πραγματική. Δι’ αὐτὸ προχωρῶ εἰς τὴν δευτέραν ὑπόθεσιν. Ἡ δευτέρα ὑπόθεσις εἶναι εἰς μίαν ἐσοδείαν νὰ ἔχῃ ἐξαχθῆ τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς παραγωγῆς μας μὲ τὰς τρεχούσας διεθνῶς τιμὰς καὶ νὰ ἔχῃ ἀπομείνει ἕνα μικρὸν μέρος τῆς παραγωγῆς ἐδῶ, διὰ τὸ ὁποῖον ἐκεῖνοι ποὺ τὸ ἔχουν εἰς τὰ χέρια των — καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰς τοιαύτας περιστάσεις ἐκεῖνοι ποὺ τὸ ἔχουν εἰς τὰ χέρια των εἶναι διάφοροι κερδοσκόποι καὶ μεσάζοντες — νὰ ζητοῦν, πράγματι, τόσον ὑψηλὴν τιμήν, ὥστε νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὴν ἐπίδρασιν ποὺ θὰ εἶχον αἱ τιμαὶ ἐπάνω εἰς τὸ κόστος τῶν προϊόντων τῆς ἰδικῆς μας βαμβακουργίας καὶ νὰ χρειασθῇ νὰ κάμῃ τοιαύτην εἰσαγωγήν. Ἐγὼ δὲν βλέπω, ἄλλο ἀπὸ αὐτὴν τὴν τελευταίαν ἐκδοχήν, ἡ ὁποία, ὅπως καὶ εἰς τὸ παρελθόν, εἶναι δυνατὸν καὶ τώρα νὰ δικαιολογήσῃ τὸ προτεινόμενον μέτρον τῆς ἀτελείας. Ὅπως ἐπίσης καὶ μία ἀκραία περίπτωσις εἶναι νὰ ἔχῃ ἐξαχθῆ λόγῳ ζητήσεως εἰς καλὰς τιμὰς ὁλόκληρος ἡ παραγωγή, νὰ μὴ μένῃ πουθενὰ ἀπόθεμα ἐδῶ οὔτε εἰς τοὺς ἐμπόρους οὔτε εἰς τοὺς βιομηχάνους οὔτε εἰς τοὺς παραγωγούς. Χρειαζόμαστε βάμβακα, τί θὰ κάμωμεν; Θὰ τὸν φέρωμεν ἀπ’ ἔξω καὶ ἀτελῶς διὰ νὰ μὴ αὐξήσωμεν τὸ ὕψος τῶν ἐσωτερικῶν τιμῶν. Θὰ ἤθελα νὰ κάμω ἀκόμη μίαν προσθήκην. Θέμα αἰτιολογήσεως αὐτῆς τῆς διατάξεως μὲ μοναδικὸν σκοπὸν τὴν προώθησιν τῆς ἐξαγωγῆς βιομηχανικῶν καὶ βαμβακουργικῶν προϊόντων κατ’ ἐμὲ δὲν ὑπάρχει, διότι γνωρίζετε, ὅτι εἰς μίαν τοιαύτην περίπτωσιν διὰ τὰς ἐξαγομένας ποσότητας βαμβακουργικῶν προϊόντων δικαιοῦται ὁ ἐξαγωγεὺς νὰ ζητήσῃ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν καταβαλλομένων δασμῶν. Διὰ τὸ ἑπόμενον ἄρθρον, κ. βουλευταί, τὸ ἄρθρον 5, διὰ τοῦ ὁποίου μειοῦται εἰς 26 λεπτὰ ὁ εἰδικὸς φόρος ὁ ἐπιβληθεὶς ὑπὲρ τοῦ Ὀργανισμοῦ Βάμβακος ἐπὶ ἑκάστου κιλοῦ βιομηχανοποιουμένου καὶ ἐξαγομένου βάμβακος, δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλο, παρά, ὅτι ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων τῶν ἄρθρων διὰ τὰ ὁποῖα ὡμίλησα, ὅτι ἀποτελοῦν διόρθωσιν κἄποιου σφάλματος τοῦ παρελθόντος. Ἐπίσης τὸ ἄρθρον 6 εἶναι καὶ αὐτὸ μία λογικὴ συνέπεια τοῦ προηγουμένου, διότι δι’ αὐτοῦ ὑπάγεται καὶ ὁ τεχνητὸς βάμβαξ εἰς αὐτὴν τὴν μειουμένην τώρα φορολογίαν ὑπὲρ τοῦ Ὀργανισμοῦ Βάμβακος. Τὸ ἄρθρον 7 δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἐξαγωγάς. Διὰ τοῦ ἄρθρου 7, ὡς ἄλλωστε καὶ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει ἀναφέρεται, ζητεῖται ἡ νομοθετικὴ κύρωσις διὰ διοικητικὴν πρᾶξιν ἀντίθετον πρὸς τὸν ἰσχύοντα νόμον. Δηλαδή, ἐνῷ εἶχε θεσπισθῆ ἕνας δασμὸς ἐπὶ τοῦ εἰσαγομένου βάμβακος, ὀλίγους μῆνας βραδύτερον ἡ Κυβέρνησις εὑρεθεῖσα πρὸ τοῦ κινδύνου νὰ προκαλέσῃ ἡ καταβολὴ τοῦ ἰσχύοντος δασμοῦ διὰ ποσότητας βάμβακος, αἱ ὁποῖαι κατέστη ἀναγκαῖον νὰ εἰσαχθοῦν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, μίαν ὕψωσιν τῶν ἐσωτερικῶν τιμῶν, παρέσχε τὴν ἀπαλλαγήν, ὑποσχεθεῖσα, ὅτι κἄποιαν στιγμὴν θὰ τακτοποιήσῃ τὸ θέμα νομοθετικῶς. Βέβαια δὲν χρειάζεται νὰ τονίσω, ὅτι ἀπετέλεσε σφάλμα βαρὺ ἡ παρέλκυσις μιᾶς τοιαύτης ἐκκρεμότητος ἐπὶ 4½ ὁλόκληρα ἔτη. Διὰ τὴν παρέλκυσιν δὲν εὐθύνεται βέβαια ὁ τωρινὸς Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος ἀντιθέτως ἀνέλαβε νὰ ἄρῃ τὰς ἁμαρτίας ἄλλων. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ παρατηρήσω ὅτι ἐπὶ 4½ ἔτη θὰ ἔπρεπε ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς νὰ εἶχεν ἔλθει ἐνώπιον τῆς Βουλῆς νὰ ἐκθέσῃ τὴν κατάστασιν, νὰ εἴπῃ τὰ θέματα ποὺ δημιουργοῦνται, νὰ πάρῃ μίαν ἀπόφασιν καὶ νὰ μὴ ἀφήσῃ αὐτὴν τὴν ἐκκρεμότητα ὑπὸ μορφὴν ἀνεπισήμου παρανομίας. Ἐξ αὐτῆς δὲ τῆς διατάξεως, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι αἰσθάνομαι, ὅτι ἡ ἑρμηνεία καὶ ἡ διασάφησις, τὴν ὁποίαν ἔδωσα εἰς τὸ προηγούμενον ἄρθρον τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος, ἦτο ἀκριβής, διότι πράγματι αὐτὸ ὑπῆρξε τὸ ἐνδεχόμενον, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ Ὑπουργοῦ, τὸ ὁποῖον ἠνάγκασε τὴν Κυβέρνησιν τότε νὰ παράσχῃ παρὰ τὸν ὑφιστάμενον δασμόν, τὴν ἀτέλειαν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 8, ἐπαναφέρεται τὸ παλαιότερον ἰσχῦσαν καθεστὼς τοῦ νόμου τοῦ 1954 καὶ 1955 περὶ ἐπιστροφῆς εἰς περίπτωσιν ἐξαγωγῆς βιομηχανικῶν καὶ μεταλλευτικῶν προϊόντων ἑνὸς μέρους τῶν ἐργοδοτικῶν εἰσφορῶν μέχρι τοῦ ποσοῦ τῆς ὑπὸ τῶν μισθωτῶν καταβαλλομένης εἰσφορᾶς. Γνωρίζετε, ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις. Ὑπῆρξα, κ. συνάδελφοι, Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅταν τὸ πρῶτον ἐθεσπίσθη αὐτὸ τὸ μέτρον καὶ ἐπίστευα καὶ ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω, ἀκόμη δὲ περισσότερον τώρα ποὺ καλούμεθα νὰ συναγωνισθῶμεν μὲ οἰκονομίας μὲ πολὺ μικρότερα κοινωνικὰ βάρη εἰς τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας οἰκονομίαν. Ἐπίστευον καὶ πιστεύω, ὅτι τὸ μέτρον ἦτο ὀρθὸν καὶ ἐπιβεβλημένον, χαίρω δέ, διότι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, μετὰ μίαν ἀμφιταλάντευσιν, τὸ ἐπαναφέρει ἐν ἰσχύϊ, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἡ αὔξησις, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὰς ἐξαγωγὰς τῶν βιομ)κῶν καὶ μεταλλευτικῶν προϊόντων θὰ ἀποδώσῃ εὐεργετικὰς συνεπείας καὶ διὰ τὰς ἐργατικὰς τάξεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν μεγαλυτέραν ἀπασχόλησιν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ διὰ τὸ ΙΚΑ καὶ διὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ ἱδρύματα, τὰ ὁποῖα ἂν χάνουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἕνα μέρος τῶν ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν, ἀπὸ τὴν ἐπὶ πλέον αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν, θὰ κερδίσουν καὶ τὴν εἰσφορὰν τῶν μισθωτῶν καὶ τὴν εἰσφορὰν εἰς τὸ αὐτὸ ὕψος τῶν ἐργοδοτῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ πρυτανεύσῃ πνεῦμα στενῶς ταμιακόν, διότι ὅπως ἠκούσατε καὶ ἀπὸ τὴν στατιστικήν, τὴν ὁποίαν ὁ κ. Δερτιλῆς μᾶς ἀνέφερεν, αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν βιομηχανικῶν καὶ βιοτεχνικῶν προϊόντων εἶναι πολὺ περιωρισμέναι. Ἐπομένως, αἱ θυσίαι, εἰς τὰς ὁποίας θὰ κληθοῦν τὰ ἱδρύματα αὐτά, εἶναι περιωρισμέναι, ἐνῷ ἀντιθέτως, ἡ ὠφέλεια ἀπὸ μίαν σοβαρὰν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν, θὰ εἶναι σημαντικωτάτη, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀπασχολήσεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐσόδων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτήν, σημειῶ κάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπανέλθωμεν κατὰ τὴν λεπτομερεστέραν συζήτησιν τῶν ἄρθρων, δηλαδή, ἂν εἰς τὴν ἐμπορίαν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων περιλαμβάνωνται καὶ τὰ βιοτεχνικὰ προϊόντα. Νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἂν δὲν περιλαμβάνωνται ἤδη αὐτομάτως, θὰ πρέπει ρητῶς εἰς τὸ σχετικὸν ἄρθρον νὰ τὰ περιλάβωμεν καὶ διότι εἶναι προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἔχουν περισσότερον ποσοστὸν ἐργασίας καὶ συνεπῶς ἡ ἀνακούφισις δι’ αὐτὰ θὰ εἶναι αἰσθητοτέρα, ἀλλὰ καὶ διότι εἶναι ἕνας κλάδος, ὁ ὁποῖος ἔχει τεραστίαν σημασίαν διὰ τὴν ἀπασχόλησιν τῆς οἰκονομίας μας. Τώρα καὶ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ὑπάρχει ἡ παρατήρησις, τὴν ὁποίαν διετύπωσα καὶ ἐπὶ τοῦ προηγουμένου ἄρθρου τῶν ἀπαλλαγῶν. Δηλαδή, καὶ ἐδῶ προβλέπεται ἡ ἔκδοσις Βασιλικοῦ Διατάγματος τῶν 5 Ὑπουργῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ κοινὴ ἀπόφασις τῶν 4 Ὑπουργῶν. Σᾶς εἶχα εἴπει, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος μᾶς εἶχε διδάξει, ὅτι ἡ ἔκδοσις αὐτῶν τῶν διαταγμάτων καὶ αὐτῶν τῶν ὑπουργικῶν ἀποφάσεων, ἐπροκάλεσε σοβαρωτάτην καθυστέρησιν. Θὰ ἠμποροῦσα νὰ σᾶς ἀναφέρω μίαν περίπτωσιν εἰδικωτέραν, εἰς τὴν ὁποίαν τὸ Διάταγμα ἐχρειάσθη περίπου 4 ἔτη διὰ νὰ ἐκδοθῇ. Δηλαδή, ὁ νόμος ἴσχυσε τὸ 1954 καὶ τὸ διάταγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ βιομηχανοποιούμενος καπνὸς περιελήφθη εἰς τὰ προϊόντα ἐκεῖνα, εἰς τοὺς κλάδους ἐκείνους, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπετρέπετο ἡ ἐπιστροφὴ ἑνὸς μέρους τῆς ἐργοδοτικῆς εἰσφορᾶς, ἐχρειάσθη 4 ὁλόκληρα ἔτη διὰ νὰ ἐκδοθῇ. Δηλαδή, τὸ Διάταγμα ἐξεδόθη τὸ Σεπτέμβριον τοῦ 1958 καὶ ἡ ἀπόφασις τῶν Ὑπουργῶν, ἡ ὁποία καθώριζε τὰς λεπτομερείας, ἐχρειάσθη ἄλλα τρία ἔτη, διότι ἐξεδόθη τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1961, ὅταν δηλαδὴ πλέον εἶχε καταργηθῆ ὁ νόμος τοῦ 1954 καὶ δὲν ἐγίνετο πλέον ἡ ἐπιστροφή. Αὐτὴ ἡ παρέλκυσις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία πρέπει νὰ μᾶς ἐμβάλῃ εἰς ἀνησυχίας διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Εἰς τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἐγένετο ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, παρεκάλεσα τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ νὰ περιλάβωμεν διάταξιν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἐπανήρχοντο ἐν ἰσχύϊ αὐτομάτως, ἀπὸ τῆς ἡμέρας φυσικὰ ποὺ θὰ ἤρχιζεν ἡ ἰσχὺς τοῦ νόμου ποὺ ψηφίζομεν, ὅλα τὰ Β. Δ., καὶ ὅλαι αἱ κοιναὶ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἐκδοθῆ κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον, δηλαδὴ μεταξὺ τοῦ 1954 μέχρι τῆς καταργήσεως τοῦ νόμου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἐπισπεύσῃ τὴν διαδικασίαν αὐτὴν καὶ μᾶς διαβεβαίωσεν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀνησυχίαν. Ὅταν ἔχωμεν ὅμως τὸ προηγούμενον, τῶν μακρῶν καθυστερήσεων, δὲν βλέπω πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίσωμεν, ὅτι εἰς σύντομον χρονικὸν διάστημα θὰ ἐκδοθοῦν ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀποφάσεις; Καὶ θὰ μείνῃ καὶ αὐτὴ ἡ διάταξις, φοβοῦμαι ἐπὶ πολὺ καιρὸν ἄνευ πρακτικοῦ ἀποτελέσματος. Ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ἀπὸ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καὶ πέραν, κ. συνάδελφοι, εἰσερχόμεθα εἰς τὰς διατάξεις ἐκείνας, διὰ τὰς ὁποίας εἶπον, ὅτι ἀποτελοῦν λεπτομερείας. Τὸ ἄρθρον 9 θεσπίζει τὴν ἐπιστροφὴν τῆς ἐκτάκτου ἐπιβαρύνσεως, ἡ ὁποία προκαλεῖται ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν διὰ τῆς φορολογίας καὶ τῆς εἰσφορᾶς τοῦ Ο.Γ.Α., τῶν γεωργικῶν ἀσφαλίσεων. Τὸ ἄρθρον 10, τὸ ὁποῖον εἶναι ἕνα μακροσκελὲς ἄρθρον ἐμπῆκε μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ προστεθῇ μία λεπτομέρεια ἀφορῶσα τὸν τρόπον, ἢ μᾶλλον τὸ ὄνομα τοῦ συσκευαστοῦ τοῦ ἐλαιολάδου, διότι ἕως τώρα δὲν ἦτο δυνατὸν κατὰ τὸν νόμον νὰ ἐξαχθοῦν δοχεῖα ἐλαίου παρὰ μόνον μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἕλληνος ἐξαγωγέως. Τώρα προστίθεται, ὅτι θὰ δύναται νὰ γίνῃ ἐξαγωγὴ καὶ ὅταν ἀναγράφηται τὸ ὄνομα τοῦ συσκευαστοῦ. Τὸ ἑπόμενον ἄρθρον 11, ἀποτελεῖ ἄλλωστε προσθήκην, ἡ ὁποία μεταγενεστέρως ἔγινεν εἰς τὸ ἄρθρον, θεσπίζει, ὅτι τὰ σιδηρᾶ βαρέλια ἀπαλλάσσονται τοῦ ἡμίσεος τοῦ δασμοῦ, τὸν ὁποῖον κατέβαλον ἕως τώρα προκειμένου νὰ ἐξαχθοῦν.

§19Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Πότε ἐμπῆκε τὸ ἄρθρον αὐτό;

§20Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, πρέπει νὰ ἔχητε τὸ σχέδιον νόμου, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου. Ἔχει διανεμηθῆ αὐτό, Ἐπ’ αὐτοῦ συζητοῦμεν. Ἴσως σεῖς ἔχετε τὸ ἀρχικὸν σχέδιον. Μάλιστα μὲ τὴν εὐκαιρίαν, παρακαλῶ νὰ σημειωθῇ καὶ τὸ ἑξῆς: Ἴσως νὰ τὸ ἐπρόσεξε καὶ ἡ Ὑπηρεσία. Ὑπάρχει μία παράλειψις εἰς τὸ ἄρθρον 3. Εἶναι ἕνα λάθος. Ἄρθρον 3 παράγραφος 3 ἐδάφιον Δʹ. «Διὰ πάντα τὰ ἐξαγόμενα προϊόντα ἢ κατηγορίας προϊόντων, δι’ ἅ ἤθελον κριθῇ, ὅτι συντρέχουν αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις, ἀναγνωρίζεται ποσοστὸν 4%». Προφανῶς ἔχει παραλειφθῆ τὸ «δὲν» ὅτι δηλαδὴ δὲν συντρέχουν αἱ προϋποθέσεις. Ἐπανέρχομαι, κ. συνάδελφοι, εἰς τὸ ἄρθρον 11. Ἐκτὸς τῶν σιδηρῶν βαρελίων προβλέπεται καὶ μία ἄλλη ρύθμισις ἑνὸς μικροῦ θέματος. Ὁσάκις χορηγοῦνται ἀπὸ τὰς τελωνειακὰς ἀρχὰς σακκίδια ἐκ σελλοφάν, διὰ τὴν συσκευασίαν σταφίδων τὰ ὁποῖα ἐξαγόμενα δὲν βαρύνονται μὲ δασμόν, δι’ αὐτὰ ἀναγνωρίζεται ἕνα ποσοστὸν φθορᾶς 1%. Ἔρχεται κατόπιν τὸ ἄρθρον 12, τὸ ὁποῖον παρατείνει μίαν προθεσμίαν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἕνα μέρος τῶν ἐσόδων ἀπὸ τὰ τέλη θεωρήσεως τιμολογίων διατίθενται διὰ ἐπιμελητήρια τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐπειδὴ ἡ διετία, τὴν ὁποίαν προέβλεπεν ὁ προηγούμενος νόμος ἔχει λήξει, παρατείνεται διὰ μίαν ἄλλην διετίαν. Μετὰ ἔρχεται τὸ ἄρθρον 13, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει θέμα ἀφορῶν τοὺς Αἰγυπτιώτας Ἕλληνας, δηλαδὴ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἀντιπροσώπου. Τὸ ἄρθρον 14, εἶναι ἕνα ἄρθρον, διὰ τοῦ ὁποίου συνιστῶνται 15 θέσεις διὰ νέους ὑπαλλήλους εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου. Οἱ ὑπάλληλοι αὐτοί, πρόκειται νὰ ἀποτελέσουν ἕνα φυτώριον μελλοντικόν. Τέλος ἔρχεται τὸ ἄρθρον 15. Εἶναι τὸ ἄρθρον διὰ τοῦ ὁποίου κυροῦται ἡ πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία ἔλυσεν ἕνα προσωπικὸν ζήτημα, δύο ἐμπορικῶν συμβούλων ἐκ πρεσβείας τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν κρίνω μὲ αὐστηρότητα τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ λέγω, ὅτι ἡ βοήθεια ποὺ θὰ δοθῇ εἰς τὰς ἐξαγωγὰς θὰ εἶναι περιωρισμένη, δὲν ἠμπορῶ νὰ μὴ κάμω καὶ μίαν σύγκρισιν καὶ νὰ μὴν ἀναφερθῶ εἰς ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δώσῃ πολὺ μεγαλύτερα ὀφέλη εἰς τὰς ἐξαγωγάς μας, καὶ τὸ ὁποῖον δὲν ξεύρω διὰ ποῖον λόγον ἔχει περιέλθει εἰς μίαν ἀποτελμάτωσιν. Εἶναι τὸ θέμα τῶν καυσίμων, τὰ ὁποῖα εἰς πολλοὺς βιομηχανικοὺς κλάδους, ὅπως ὁ κλάδος τῶν τσιμέντων, τῆς ὑελουργίας τῆς χαλυβδουργίας, παίζουν μεγάλον ρόλον ἀπὸ ἀπόψεως κόστους. Τί συνέβαινε λοιπόν; Εἰς τὸ παρελθόν, αἱ βιομηχανίαι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι ἐχρειάζοντο μαζούτ, ἠδύναντο νὰ τὸ προμηθεύωνται ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἀγορὰν μὲ τιμὰς πολὺ χαμηλάς, περίπου 10–11 δολλάρια τὸν τόννον. Αὐτὸ ἐγένετο εἰς τὸ παρελθόν. Καὶ ἔτσι ἡ παραγωγὴ διαφόρων βιομηχανικῶν εἰδῶν ἰδικῶν μας, ἰδιαιτέρως τῶν τσιμέντων, ηὐνοεῖτο ἀπὸ τὰς συμφερούσας τιμὰς τῶν καυσίμων αὐτῶν. Ἐν τῷ μεταξὺ ἤρχισε νὰ λειτουργῇ τὸ Διϋλιστήριον καὶ καθωρίσθη τιμὴ διὰ τὸ μαζοὺτ ὑψηλοτέρα —δὲν ἐξετάζω, ἐὰν καλῶς ἢ κακῶς— τιμὴ 17 δολλαρίων κατὰ τόννον, ἐνῷ εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν ἐξακολουθεῖ νὰ προσφέρεται εἰς τὴν τιμὴν τῶν 10 δολλαρίων κατὰ τόννον. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι ἐσταμάτησαν αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν προϊόντων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἠδύναντο εἰς τὸ παρελθὸν νὰ παραχθοῦν μὲ τὴν εὐθηνὴν τιμὴν τοῦ μαζούτ, ἐνῷ τώρα χρειάζονται εἰς τιμὴν κατὰ 70% ὑψηλοτέραν. Ἐὰν λοιπὸν ὑπολογίσετε, ὅτι διὰ νὰ παραχθῇ 1 τόννος τσιμέντου χρειάζονται 120 κιλὰ μαζούτ, θὰ ἴδητε, ὅτι ἡ κατὰ τόννον ἐπιβάρυνσις τοῦ τσιμέντου ἀνέρχεται εἰς 84 σὲντς τοῦ δολλαρίου. Θὰ μοῦ εἴπητε, διατὶ οἱ βιομήχανοι δὲν φέρουν ἀπ’ ἔξω εὐθηνὸν μαζούτ; Διότι μετὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ Διϋλιστηρίου, τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ μαζοὺτ τὴν κάμνει μόνον τὸ Κράτος, εἴτε διὰ τοῦ Διϋλιστηρίου, εἴτε ἀπ’ εὐθείας. Θὰ μοῦ εἴπῃ κανείς, τὶ θέλετε νὰ κάμωμεν, νὰ φέρωμεν μαζοὺτ διὰ τὰς ἐξαγωγάς μας; Τὶ θὰ γίνῃ ὅμως τὸ μαζοὺτ ποὺ παράγει τὸ Διϋλιστήριόν μας; Οὔτε αὐτὸ εὐσταθεῖ. Διότι ἡ ποσότης τοῦ μαζοὺτ ποὺ παράγομεν, δὲν ἐπαρκεῖ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας μας, δι’ αὐτὸ καὶ γίνονται, ὡς ἀνέφερα προηγουμένως, καὶ συμπληρωματικαὶ εἰσαγωγαί. Εἴχομεν φθάσει πρὸ μερικῶν ἐτῶν νὰ βγάζωμεν 230–250.000 τόννους τσιμέντου. Τώρα μὲ τὴν κατάστασιν αὐτήν, ἐνταθέντος καὶ τοῦ διεθνοῦς συναγωνισμοῦ —ἐκεῖ παίζουν μὲ ὀλίγα σὲντς καὶ μία διαφορὰ 1 δολλαρίου δὲν εἶναι μικρὸς παράγων— ἐφθάσαμεν αἱ ἐξαγωγαί μας νὰ εἶναι κάτω τῶν 50.000 τόννων τὰς τελευταίας περιόδους. Εἶχον θέσει πρὸ καιροῦ ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ἀνέμενον, ὅτι θὰ ἐφρόντιζε, ἢ νὰ τὸ περιλάβῃ εἰς τὸ νομοσχέδιον σήμερον, ἐὰν χρειάζεται, ἢ διὰ μέτρου διοικητικοῦ νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν λύσιν τοῦ θέματος, διότι εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπέδιδε ἀμέσως ἕνα ἀποτέλεσμα διὰ τὰς σημερινάς μας ἐξαγωγάς καὶ θὰ τοῦ ἔδιδε τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἶναι ἱκανοποιημένος, διότι ἔλαβε ἕνα μέτρον, τὸ ὁποῖον πράγματι ἔχει ἄμεσον καὶ ταχεῖαν ἀπόδοσιν. Κύριοι συνάδελφοι, προσεπάθησα, μὲ ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέραν ἀντικειμενικότητα, νὰ σᾶς ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ἀλλὰ ἡ προσπάθεια αὐτή, τῆς ἀντικειμενικότητος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὲ ἐμποδίσῃ νὰ τονίσω, ὅτι κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην καὶ ὁ νέος Ὑπουργὸς καὶ τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν ἦσαν ἄξια καλυτέρας τύχης, διότι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον εἶναι τόσον πενιχρὸν εἰς τὸ περιεχόμενόν του καὶ κατατρίβεται εἰς τόσον δευτερευούσης καὶ τριτευούσης σημασίας θέματα, ὥστε νὰ δικαιολογῇ τὴν παροιμίαν, ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκε μῦν. Ἐπὶ πλέον δὲ ἔχει μεταβληθῆ σ’ ἕνα πανδέκτην ἐπανορθώσεων παλαιοτέρων σφαλμάτων, ποὺ ρίπτει πολὺ χαμηλὰ τὴν στάθμην ἑνὸς μέτρου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου δικαιολογημένη ἡ Βουλὴ ἠμποροῦσε νὰ στηρίξῃ μεγαλυτέρας προσδοκίας. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐψηφίσθη μὲ διαφορὰν μιᾶς ψήφου, 10 ἔναντι 9. Ἐὰν δὲ δὲν ἀπουσίαζον οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ΕΔΑ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ εἶχεν ἀπορριφθῆ, διότι πράγματι, ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ τὸ ἀποσύρῃ, νὰ τὸ ἀναμορφώσῃ, νὰ τοῦ δώσῃ ἕνα οὐσιαστικώτερον περιεχόμενον, νὰ τὸ ἀπαλλάξῃ ἀπὸ ὡρισμένας ξένας διατάξεις, ποὺ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ παρουσιάζωνται εἰς ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζομεν, ὡς κἄτι, ποὺ πρόκειται νὰ ἀλλάξῃ τὴν κατάστασιν τῶν ἐξαγωγῶν μας καὶ νὰ δημιουργήσῃ τὰς ἐλπίδας πράγματι, μιᾶς καλυτέρας αὔριον. Ἀτυχῶς ὅμως, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπέμενε. Ἀπομένει εἰς σᾶς, κ. βουλευταί, νὰ εἴπητε τὴν τελευταίαν λέξιν. Ἐγὼ ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω, ὅτι ἐνῷ ἐλάχιστα ἠμπορεῖ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, δίδει ὅμως τὸ μέτρον τῆς ἀτολμίας καὶ τῆς ἀναποφαστικότητος, μὲ τὴν ὁποίαν, εἰς ὥρας τόσον κρισίμους, ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὸ ζωτικὸν πράγματι θέμα τῶν ἐξαγωγῶν. (Χειροκροτήματα).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§22Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμμ.). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§24Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, συνεπὴς πρὸς τὰς προγραμματικάς της δηλώσεις ἡ Κυβέρνησις, ἔθηκεν ὑπ’ ὄψει τοῦ Σώματος ἐκ τῶν πρώτων τὸ νομοσχέδιον, τὸ ἀφορῶν εἰς τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται σήμερον ὑπὸ τὴν κρίσιν σας. Εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει πράγματι μεγάλην σημασίαν. Τοῦτο δὲ ὄχι, βεβαίως, διότι νομίζει, ὅτι διὰ τῶν μέτρων μὲ τὰ ὁποῖα περιλαμβάνει ἐν αὐτῷ εἶναι δυνατὸν κατὰ τρόπον μαγικὸν καὶ ἀπότομον νὰ μεταβληθῇ ἡ σήμερον ὑπάρχουσα κατάστασις, ἀκόμη δὲ ὀλιγώτερον, διότι ἡ Κυβέρνησις ὑπέπεσεν εἰς τὴν πλάνην νὰ ἀγνοῇ πόσον πολυσύνθετον καὶ πολύπλευρον εἶναι τὸ πρόβλημα τῶν ἐξαγωγῶν. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου δὲν ἐξετάζεται, δὲν θίγεται παρὰ μία καὶ μόνον πλευρὰ τοῦ πολυπλεύρου αὐτοῦ προβλήματος. Καὶ γνωρίζομεν, ὅπως ἀνέπτυξαν ἤδη ἀμφότεροι οἱ εἰσηγηταὶ τοῦ νομοσχεδίου, ὅτι ἐκτὸς τῆς πλευρᾶς, ἡ ὁποία σήμερον ἐξετάζεται, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι, ἡ πλευρὰ τῆς παραγωγῆς, ἡ πλευρὰ τῆς πιστοδοτήσεως τῶν ἐξαγωγῶν, ἡ πλευρὰ τῶν φορέων τῶν ἐξαγωγῶν καί, βεβαίως, πρὸ παντὸς ἄλλου, αὐτὴ αὕτη ἡ διαδικασία, ἡ ἐξαγωγική, ἡ ὁποία διὰ νὰ ἀποδίδῃ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀποσκοπεῖ νὰ ἀποδώσῃ, πρέπει νὰ διεξάγηται κατὰ τρόπον εὔρυθμον, ἁπλοῦν καὶ μὲ κεντρικὸν ἄξονα τῆς προσπαθείας, τὴν συναγωνιστικότητα. Διότι ἀποτελεῖ ἁπλοϊκότητα νὰ φανταζώμεθα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ προωθήσωμεν τὰς ἐξαγωγὰς ἐν πλήρει ἐλευθερίᾳ οἰκονομίας χωρὶς δι’ ὅλων τῶν διαθεσίμων μέσων νὰ κατατείνωμεν πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ἐξασφαλίσεως τῆς συναγωνιστικότητος. Ἡ οἰκονομικὴ ἐπιστήμη, καὶ ἡ ζωὴ δὲν ἔχουν εὕρει ἀκόμη τὸ μαγικὸν ἐκεῖνο φάρμακον, τὸ ὁποῖον ἄνευ συνεχοῦς, ἀνενδότου, συστηματικῆς προσπαθείας πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτὴν κατεύθυνσιν τῆς συναγωνιστικότητος, εἶναι δυνατὸν κατὰ τρόπον μόνιμον νὰ αὐξήσῃ τὴν ἐξαγωγὴν μιᾶς χώρας. Αἱ παρατηρήσεις αὐταὶ θὰ ἦσαν ἴσως περιτταὶ νὰ γίνουν, ἐὰν δὲν τὰς καθίστα ἀπαραιτήτους, ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. εἰσηγητοῦ τῆς μειοψηφίας, τῆς ὁποίας τὸ ὅλον νόημα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἄλλο παρὰ μόνον μία προσπάθεια ὑποτιμήσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ὑποτιμήσεως, τὴν ὁποίαν καθιστᾷ ἀληθοφανῆ καὶ πιστευτὴν ἡ μονόπλευρος συγκέντρωσις ἐπὶ μόνον τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα τὸ νομοσχέδιον προβλέπει. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοῇ καὶ ὁ ἴδιος ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, διότι τὸ ἐτόνισεν ἐπανειλημμένως κατὰ τὰς συζητήσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι συγχρόνως, παραλλήλως καὶ ἐπαλλήλως πρὸς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα σήμερον ἐξαγγέλλει ἡ Κυβέρνησις, ἔχει θέσει εἰς ἐφαρμογὴν ὡρισμένα μέτρα καὶ προτίθεται καὶ μελετᾷ τὴν λῆψιν καὶ ἄλλων. Τὰ μέτρα αὐτὰ εἶναι, τὰ μὲν νομοθετικῆς φύσεως, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπασχολήσουν τὴν Βουλήν, τὰ δὲ διοικητικῆς φύσεως, τὰ ὁποῖα δὲν χρήζουν τῆς κοινοβουλευτικῆς διαδικασίας. Συγκεκριμένως ὑπάρχουν θέματα μεταφορῶν, ὑπάρχουν θέματα ὀργανώσεως λιμένων, καυσίμων, πετρελαίου, ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας, τὰ ὁποῖα δὲν ἦλθον ἐνώπιον ἡμῶν καὶ δὲν περιελήφθησαν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, οὐχὶ διότι ἡ Κυβέρνησις ἀγνοεῖ τὴν ἐπίπτωσιν, τὴν ὁποίαν ἀσκοῦν ταῦτα ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν, ἀλλὰ διὰ τὸν ἁπλούστατον καὶ γνωστὸν εἰς ὅλους λόγον, ὅτι δὲν χρήζουν νομοθετικῆς συζητήσεως. Μετὰ τὰς προεισαγωγικὰς αὐτὰς παρατηρήσεις, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε διὰ νὰ τοποθετήσω ἀκριβῶς τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν σήμερον καταβάλλομεν ἐν τῷ γενικωτέρῳ πλαισίῳ τοῦ προβλήματος, νὰ προσπαθήσω νὰ ἀνατάμω τὸ θέμα καὶ νὰ δώσω μίαν πλήρη ἀντικειμενικὴν καὶ πιστὴν εἰκόνα τῆς πραγματικότητος διὰ νὰ κατανοηθῇ καὶ ἡ σκοπιμότης τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καὶ ἡ ὅλη περαιτέρω προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, ὡς ἐτόνισα, συνοδεύει τὸ νομοσχέδιον αὐτό, καὶ πρόκειται νὰ τὸ ἀκολουθήσῃ. Πρὶν εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῆς καταστάσεως, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀρχίσω ἀπὸ μίαν ἀρκετὰ εὐοίωνον ἔνδειξιν, τὴν ὁποίαν εἴχομεν κατὰ τοὺς τελευταίους τούτους μῆνας. Διὰ τὴν εὐοίωνον αὐτὴν ἔνδειξιν δὲν διεκδικῶ, βεβαίως, ἀπολύτως κανὲν δικαίωμα συμμετοχῆς. Τὸ μόνον ποὺ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπογραμμίσω, εἶναι, ὅτι ἀσφαλῶς εἰς ταύτην συνετέλεσεν ἡ μακρὰ καὶ ἐπίπονος προσπάθεια τῶν προκατόχων μου. Τῷ ὄντι ἀπὸ τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἡ κατάστασις ἐβελτιώθη αἰσθητῶς ἀπὸ ἀπόψεως ἐξαγωγῶν. Ὁ μὴν Νοέμβριος τοῦ παρελθόντος ἔτους ὑπῆρξε μὴν εὐτυχὴς κατὰ τὸ ὅτι τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου ἐμειώθη σημαντικώτατα ἀπὸ 19 ἑκατομμύρια δολλάρια τοῦ παρελθόντος ἔτους εἰς 11. Ἡ μείωσις αὐτὴ τοῦ ἐλλείμματος συνεχιζομένη ἀκόμη καὶ σήμερον ἐπέτρεψεν, ὥστε τὸ σύνολον τοῦ ἔτους 1961 νὰ ἐμφανίζῃ μίαν κατάστασιν, ἐπὶ τῆς ὁποίας εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὅλοι μετὰ χαρᾶς θὰ συμφωνήσητε, ὅτι δημιουργεῖ μίαν ἐλπίδα, μίαν δυνατότητα βελτιώσεως τῶν πραγμάτων. Πράγματι, ἐὰν ἐξετάσωμεν κατὰ σειρὰν τὰ τελευταῖα 4 ἑξάμηνα τῶν ἀνταλλακτικῶν σχέσεων μετὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ, θὰ ἴδωμεν, ὅτι τὸ ποσοστὸν τῶν εἰσαγωγῶν τὸ καλυπτόμενον ἀπὸ Ἑλληνικὰς ἐξαγωγάς, ηὐξήθη καὶ ἔφθασεν ἀπὸ τοῦ 37,7% τὸ δεύτερον ἑξάμηνον τοῦ 1960 εἰς τὸ 42% τὸ πρῶτον ἑξάμηνον τοῦ 1961. Διὰ πρώτην φοράν, ἐπίσης, ἀπὸ τοῦ 1958, ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν ἔφθασε περίπου εἰς τὸ ἴδιον ἐπίπεδον πρὸς τὸν ρυθμὸν αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν τὸ 12%. Ἡ διαφορὰ αὐτὴ ρυθμῶν ἀποτελεῖ τὸ πλέον εὐοίωνον τμῆμα τῶν διαπιστώσεων, εἰς τὰς ὁποίας προβαίνω. Ἔχομεν τῷ ὄντι, κατὰ τοὺς μῆνας τῆς παρούσης ἐξαγωγικῆς περιόδου, μερικὰ ἐντυπωσιακὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα χωρὶς καμμίαν διεκδίκησιν συμβολῆς τινὸς ἐκ μέρους μου, πρέπει νὰ διαπιστώσωμεν διὰ νὰ ἔχωμεν ἀκριβῆ καὶ ἀντικειμενικὴν εἰκόνα τῆς καταστάσεως. Διὰ τὸν βάμβακα, ἐπὶ παραδείγματι, ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐξαγωγικῆς περιόδου μέχρι τῆς 28ης Φεβρουαρίου —εἶναι οἱ τελευταῖοι ἀριθμοὶ τοῦ 1961 ποὺ ἔχω— ἔναντι ἐξαγωγῆς τοῦ παρελθόντος ἔτους 19.900 τόννων, ἔχομεν ἐξαγωγὰς 46.000 τόννων. Διὰ τὰ λεμόνια ἀντὶ 29.290 τόννων ἔχομεν ἐξαγωγὰς 32.000 τόννους, τῶν μήλων ἀντὶ 3.800, ἔχομεν 35.000 τόννους καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Πέραν τούτου, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δέον νὰ διαπιστωθῇ, εἶναι ὅτι ἐκτὸς τοῦ ὄγκου τῶν ἐξαγωγῶν, ἐβελτιώθη καὶ ὁ δείκτης τῶν τιμῶν τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων. Κατὰ τὴν κατάστασιν τῆς Α.Τ.Ε. κατὰ τὸ τελευταῖον 12μηνον, ὁ μὲν συνολικὸς δείκτης τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων ηὐξήθη κατὰ 5,7%, ὁ δείκτης δὲ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, κατὰ 4,2%, ὁ δὲ δείκτης ἐξαγωγίμων ἀγροτικῶν προϊόντων κατὰ 12,2%. Ἑπομένως, ὄχι μόνον εἰς ὄγκον, ἀλλὰ καὶ εἰς τιμὰς ἀγροτικῶν προϊόντων, ἐξαχθέντων, ἔχομεν μίαν σημαντικὴν βελτίωσιν τῆς καταστάσεως. Ὅπως εἶπον, καὶ πρὸ ὀλίγου, εἰς τὴν διαπίστωσιν αὐτήν, δὲν προβαίνω μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ διεκδικήσω συμβολήν τινα τῆς Κυβερνήσεως εἰς αὐτάς. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι εἰς μίαν τόσον σοβαρὰν ὑπόθεσιν ὅπως εἶναι ἡ ἐξαγωγικὴ ὑπόθεσις τῆς χώρας, εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία ἡ σαφήνεια ἡ πληρότης καὶ ἡ εἰλικρίνεια. Διότι, δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς ἕνα τόσον ἂς μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω εὔφλεκτον θέμα, ὅπως τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν, ἡ χώρα εἴτε νὰ παραδίδεται εἰς αὐταπάτας εἴτε τοὐναντίον νὰ παρασύρεται εἰς τεχνητὴν κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ὑπερδιέγερσιν ἀπαισιοδοξίας. Ἔχομεν ἀνάγκην ἀπολύτου ἀληθείας καὶ διὰ τοῦτο ἡ προσπάθεια, τὴν ὁποίαν καταβάλλω σήμερον τὴν ἑσπέραν, εἶναι νὰ δώσω, ὅσο τὸ δυνατὸν πλέον ἀντικειμενικὴν εἰκόνα εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους. Ἀκριβῶς, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῶν παρατηρήσεων αὐτῶν, ὀφείλω νὰ προσθέσω, ὅτι ἐὰν κανεὶς ἀφήσῃ τὰ ἀμέσως τελευταῖα γεγονότα, τὰς τελευταίας ἐξελίξεις καὶ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα εἰς εὐρύτερα πλαίσια χρόνου, τότε ἀναμφισβητήτως πρέπει νὰ παραδεχθῇ, ὅτι ἡ κατάστασις εἶναι τελείως διάφορος. Τῷ ὄντι, κατὰ τὴν τελευταίαν σειρὰν ἐτῶν ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ ἐντεῦθεν, τὸ ποσοστὸν καλύψεως εἰσαγωγῶν ἀπὸ τὰς ἐξαγωγάς μας, κατῆλθεν ἀπὸ 46,2% διὰ τὸ 1956–1957 διαδοχικῶς καὶ συνεχῶς εἰς 40,5%. Ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸ ποσοστὸν τῶν ἐξαγωγῶν μας ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν εἰσπράξεων τῆς χώρας, κατῆλθεν ἀπὸ 52,1% εἰς 42,5%. Αὐτὴ ἡ συνεχὴς καὶ σταθερὰ μείωσις τοῦ ποσοστοῦ τῶν εἰσαγωγῶν, τὰς ὁποίας καλύπτουν αἱ Ἑλληνικαὶ ἐξαγωγαὶ παρὰ τὴν τελευταίως σημειωθεῖσαν σημαντικὴν μεταβολὴν περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα, δίδει τὸ πλαίσιον καὶ τὴν βαρύτητα εἰς τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἔχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν. Βεβαίως, κατὰ μέγα μέρος, ἡ δυσμενὴς αὐτὴ διαμόρφωσις τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτιμηθῇ πλήρως, παρὰ ἐὰν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει καὶ δύο ἄλλοι παράγοντες, ὁ παράγων τῶν ἀδήλων πόρων ἀφ’ ἑνὸς καὶ δεύτερον ἡ φυσιολογικὴ ἀνάπτυξις τῶν εἰσαγωγῶν, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀνόδου τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς προσπαθείας πρὸς οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει ἐπιδοθῆ. Ἡ γοργή, καλπάζουσα δύναται νὰ εἴπῃ τις αὔξησις τῶν εἰσπράξεων ἐξ ἀδήλων πόρων, ἀποτελεῖ ἓν ἀπὸ τὰ γνωστὰ καὶ ἐξαιρετικῶς ἐνθαρρυντικὰ φαινόμενα, ἐν τοσούτῳ δὲν θὰ ἦτο τοῦτο ἀντικειμενικὸν καὶ πλῆρες, ἐὰν δὲν ἀνεγνωρίζετο ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων, ὅτι τὸ κεφάλαιον αὐτὸ τῶν εἰσπράξεων, ἔχει ἕνα συντελεστὴν ἀβεβαιότητος ἐλαφρῶς διάφορον καὶ μικρότερον ἀπὸ τοὺς συντελεστὰς ἀβεβαιότητος τοὺς ὁποίους αἱ συνήθεις ἐξαγωγαὶ ἐμπορευμάτων εἶναι δυνατὸν νὰ συνεπάγωνται. Καὶ ὡς ἐκ τούτου, σήμερον, εἶναι ἐπιβεβλημένον, νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι, ἡ δι’ ἀδήλων πόρων κάλυψις τοῦ μεγάλου ἀνοίγματος τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου δὲν εἶναι φαινόμενον, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἐπαναπαυώμεθα καὶ νὰ ἀγνοοῦμεν τὴν μεγάλην διαφοράν, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰς ἐμπορικάς μας σχέσεις μετὰ τῆς ἀλλοδαπῆς. Τὸ δεύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται νὰ ἐξετασθῇ ἐν συναρτήσει μὲ τὴν δυσμένειαν τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου εἶναι ἀκριβῶς ὅπως εἶπον πρὸ ὀλίγου, ἡ φυσιολογικὴ αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν, λόγῳ αὐτῆς ταύτης τῆς οἰκονομικῆς προσπαθείας καὶ τῆς ἀνόδου, τὴν ὁποίαν διαγράφει ἡ χώρα. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, θὰ ἤθελα ἀκριβῶς διὰ τὴν πληρότητα τῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν προσπαθῶ νὰ διαγράψω πρὸς ὑμᾶς νὰ μὴ παραλείψω νὰ ἀνασκευάσω μίαν πεπλανημένην ἀντίληψιν ἡ ὁποία εἰς πολλὰ τμήματα τῆς κοινῆς γνώμης ὑπάρχει ὡς καὶ ἀπὸ εἰδικούς τινας ἔχει γίνει ἀποδεκτή, ὅτι δηλαδὴ ἡ αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν ἐκείνων κατά τινα τρόπον ἀφέθη ἄνευ ἐλέγχου καὶ γίνεται ἐπ’ ὠφελείᾳ ἀναγκῶν καὶ καταναλώσεως καὶ πρὸς κάλυψιν εἰδῶν πολυτελείας εἴτε ἄλλων συναφῶν εἰδῶν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, διότι εἶναι εὔλογος καὶ φυσικὴ ἡ ἀνησυχία, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ ἔχῃ ἡ κοινὴ γνώμη καὶ οἱ ἀσχολούμενοι περὶ τὰ θέματα αὐτὰ ἐκ τῆς ἐμφανιζομένης ὡς ὑπερόγκου αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν εἰς εἴδη, μὴ ἀπαραιτήτως ἀναγκαῖα διὰ τὴν οἰκονομικὴν προσπάθειαν τῆς χώρας. Μία ἁπλῆ ἀναδρομή, εἰς γενικωτέρους ἀριθμούς, ἀφορῶντας κεφάλαια εἰσαγωγῶν, θὰ μᾶς πείσῃ, ὅτι τοιοῦτόν τι δὲν συμβαίνει. Τῷ ὄντι, κατὰ τὰ τελευταῖα τρία ἔτη, 1959, 1960 καὶ 1961 ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχομεν πλήρεις ἀριθμούς, ἐπὶ τῇ βάσει διακανονισμῶν εἰσαγωγῶν, βλέπομεν, ὅτι ἐκεῖναι αἱ εἰσαγωγαί, αἱ ὁποῖαι τῷ ὄντι ἐσημείωσαν καλπάζουσαν αὔξησιν εἶναι πρῶτον αἱ εἰσαγωγαὶ βασικῶν τροφίμων ἀπαραιτήτων διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ λαοῦ. Ἀπὸ 64,8 ἑκατομ. ἐπεράσαμεν εἰς τὰ 98 ἑκατομ. Δευτέρα κατηγορία εἰσαγωγῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπίσης ἐσημείωσαν σημαντικωτάτην αὔξησιν εἶναι αἱ πρῶται ὕλαι. Ἀπὸ 116 ἑκατομμ., ἐφθάσαμεν εἰς 151 ἑκατομ. δολλάρια. Ἐπίσης τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ ἀπὸ 68,9 ἔφθασαν εἰς τὰ 95. Εἰς τὰ βιομηχανικὰ εἴδη καταναλώσεως, τὰ βασικὰ δηλαδὴ τὰ ἀπαραίτητα διὰ μηχανικὰς καὶ ἄλλας ἐγκαταστάσεις ἀνήλθομεν ἀπὸ τὰ 69,7 ἑκατομ. εἰς τὰ 95 ἑκατομ. δολλάρια. Εἶναι ἑπομένως, χαρακτηριστικὸν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως, ὅτι ὁ κύριος ὄγκος τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὠθήσῃ τοὺς σπεύδοντας, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασις, μελετητὰς τοῦ θέματος, νὰ καταλήξουν πεπλανημένως εἰς ἀνησυχητικὰς διαπιστώσεις. Ἀντιθέτως, βλέπομεν, ὅτι τὰ εἴδη ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι οὐσιώδη διὰ τὴν οἰκονομικὴν προσπάθειαν τῆς χώρας, εἶναι δύο κατηγοριῶν. Πρῶτον, τὰ μὴ βασικὰ εἴδη καταναλώσεως, ἂς εἴπωμεν τὰ εἴδη πολυτελείας, ἀνῆλθον ἀπὸ 12,3 ἑκατομ. εἰς 13,5 ἑκατομ. ἀπὸ τοῦ 1959 ἕως τὸ 1961. Ἡ δευτέρα κατηγορία εἰδῶν μὴ ἀπαραιτήτως ἀναγκαίων κατ’ ἀρχήν, δηλαδὴ τὰ βιομηχανικὰ εἴδη καταναλώσεως, τὰ μὴ βασικὰ εἰς τὰ ὁποῖα ὅμως, περιλαμβάνονται μέγα μέρος εἰδῶν, πράγματι ἀπαραιτήτων διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας καὶ διὰ τὴν βιομηχανικήν των ἀνάπτυξιν καὶ διὰ τὴν εὐζωΐαν τοῦ πληθυσμοῦ, ἀνῆλθον ἀπὸ 68,5 ἑκατομ. εἰς 80 ἑκατομ. Εἰς ποσοστιαίας ἀναλογίας, τὰ δύο αὐτὰ κεφάλαια, δηλαδὴ τὰ μὴ βασικὰ εἴδη τροφίμων καὶ τὰ μὴ βασικὰ εἴδη βιομηχανικῆς καταναλώσεως —καὶ ἂν ὑποτεθῇ, ὅτι αὐτὰ ἐξ ὁλοκλήρου ἀποτελοῦν περιττὰς εἰσαγωγὰς— δὲν ὑπερβαίνει τὸ 17% τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, νομίζω, δυνατὸν νὰ λεχθῇ σοβαρῶς καὶ νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι εἰς τὴν ἀνισοσκέλειαν αὐτὴν τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου, συνετέλεσεν κατά τινα τρόπον καὶ μία ἀβλεψία ἢ ἔλλειψις προνοητικότητος ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων, ἡ ὁποία ἀφῆκε νὰ ἀποχαλινωθῇ ἡ καλπάζουσα αὐτὴ ἐξέλιξις τῶν ἐξαγωγῶν ἐπ’ ὠφελείᾳ εἰδῶν πολυτελείας ἢ μὴ ἀναγκαίων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας.

§25Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Ἐπιτρέπεται μία διακοπή, κύριε Ὑπουργέ; Ποῖα ἐννοεῖτε βασικὰ εἴδη; Μήπως ἐννοεῖτε τὰ φασόλια ποὺ σαπίζουν, τὰ κρέατα, τὰ τυριὰ κλπ.; Ἐὰν ἐννοῆτε αὐτά, σᾶς δηλῶ, ὅτι καταστρέψατε μίαν ἄλλην τάξιν ἀνθρώπων τὴν τάξιν τῶν γεωργῶν ποὺ θὰ πετάξουν τὰ φασόλια καὶ ποὺ τὰ πουλοῦν 2 δρχ. τὸ κιλό.

§26Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου.). Εἰσαγωγὰς εἰδῶν καταναλώσεως, ἐννοῶ ἐκείνας, τὰς ὁποίας ἐννοοῦν ὅλαι αἱ ὑπηρεσίαι καὶ ὅλοι οἱ ἀσχοληθέντες μὲ τὸ θέμα αὐτό, τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν συντήρησιν καὶ τὴν διατροφὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐὰν ἐν προκειμένῳ ὑπάρχουν διαφοραὶ ἐκτιμήσεως, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ παρακολουθήσω τὴν συζήτησιν αὐτήν.

§27Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. ....... (κωδωνοκρουσίαι).

§28Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου). Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀνέφερον δὲν δίδουν παρὰ μίαν περιωρισμένην εἰκόνα τοῦ ὅλου προβλήματος. Κατ’ ἀρχὴν χωρὶς νὰ θέλω νὰ εἴπω, ὅτι δυσπιστῶ πρὸς τὰς ἀριθμητικὰς ἐμφανίσεις ὡρισμένων καταστάσεων, δύναμαι νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ, ὅτι τρέφω πολὺ ὀλίγην ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πειστικότητα τῶν ἀριθμῶν προκειμένου περὶ τοιούτων θεμάτων, χωρὶς νὰ παραγνωρίζω, ὅτι ὡς γενικὴ τάσις καὶ ἐξέλιξις εἶναι ὄχι μόνον ἀπαραίτητοι, ἀλλὰ καὶ πλήρεις νοήματος. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐξετάσωμεν ἐν συναρτήσει μὲ τὴν ἀριθμητικὴν αὐτὴν ἀποτίμησιν τῆς καταστάσεως εἶναι καὶ ὡρισμένοι δυναμικοί, ἂν μοὶ ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασις, παράγοντες, οἱ ὁποῖοι δίδουν εἰς τὴν κατάστασιν τὸ ἀληθὲς νόημα. Διότι ἀσχέτως ἐξετάσεως ἀριθμῶν, ἀσχέτως προϊόντων τὰ ὁποῖα δύναται κανεὶς κατ’ ἀρέσκειαν νὰ θεωρήσῃ ὡς ἀπαραίτητα ἢ μὴ ἀπαραίτητα, ἀναμφισβήτητον εἶναι, ὅτι ἡ ὅλη ἐξέλιξις πρὸς τὰ βελτίω ἢ πρὸς τὰ χείρω ἐπηρεάζεται ἀπὸ ὡρισμένους γενικωτέρους δυναμικοὺς συντελεστὰς τῆς οἰκονομικῆς αὐτῆς καταστάσεως. Καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν συντελεστῶν θεωρῶ, ὅτι τρεῖς εἶναι οἱ ἀποφασιστικώτεροι. Ὁ πρῶτος εἶναι ἡ ἀνταλλακτικὴ σχέσις τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος πρὸς τὰ νομίσματα τῶν ἄλλων χωρῶν μετὰ τῶν ὁποίων συναλλασσόμεθα. Ἡ ἀνταλλακτικὴ αὐτὴ σχέσις ἀποτελεῖ τὸν κατ’ ἐξοχὴν δυναμικὸν παράγοντα, διότι, ἂν εἶναι εὐνοϊκὴ ὠθεῖ μοιραίως καὶ ἀναποτρέπτως θᾶττον ἢ βράδιον πρὸς αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν, ἐνῷ ἀντιθέτως, ἐὰν εἶναι δυσμενὴς τείνει πρὸς τὸ ἀντίθετον. Ἐν προκειμένῳ πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι ἡ τεχνητὴ βελτίωσις τῆς ἀνταλλακτικῆς σχέσεως τῆς δραχμῆς πρὸς τὰ νομίσματα ἄλλων χωρῶν, μετὰ τῶν ὁποίων συναλλασσόμεθα, ἡ ἐπιτευχθεῖσα διὰ τῆς ὑποτιμήσεως τοῦ νομίσματος τὸ 1953, βαθμιαίως καὶ φυσιολογικῶς ἐξηντλήθη. Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα συστατικὸν τῆς καταστάσεως, τὸ ὁποῖον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, διότι αὐτὸ δυσχεραίνει τῷ ὄντι σημαντικῶς τὰ πράγματα. Ὁ δεύτερος δυναμικὸς παράγων διὰ τὴν τοποθέτησιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ εἶναι ἡ σύνθεσις τῶν ἐξαγωγῶν μας. Ὅπως εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, αἱ ἐξαγωγαί μας ἀποτελοῦνται κατὰ μεγίστην ἀναλογίαν, ἀπὸ ἐξαγωγὰς γεωργικῶν προϊόντων. Αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν βιομηχανικῶν μας προϊόντων, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν τὴν προπολεμικὴν ἀνήρχοντο περίπου εἰς τὸ 9% ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἀνῆλθον εἰς τὴν τελευταίαν τριετίαν τοῦ 1954–1959 εἰς 13,5 (περιλαμβανομένων καὶ τῶν πολεμικῶν παραγγελιῶν). Ἐπομένως, ἡ πρόοδος τῶν βιομηχανικῶν ἐξαγωγῶν μας δύναται νὰ λεχθῇ, ὅτι ἐσημείωσε μίαν ἐξέλιξιν ἐξαιρετικὰ βραδεῖαν. Ἀφ’ ἑτέρου τὸ γεγονός, ὅτι ἡ μεγίστη ἀναλογία τῶν ἐξαγωγῶν μας ἀφορᾷ εἰς γεωργικὰ προϊόντα, ἐκθέτει τὴν κατάστασιν ἀπὸ ἀπόψεως ἐξαγωγῶν εἰς μίαν μεγάλην μειονότητα, ὅτι δηλαδὴ ἐφ’ ὅσον μὲν βαίνομεν εἰς κατάστασιν ἀνόδου οἰκονομικῆς, τὸ ποσοστὸν συμμετοχῆς τῶν ἐξαγωγίμων ἀγροτικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἄνοδον αὐτὴν εἶναι μικρὸν ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ποσοστὸν συμμετοχῆς εἰς τὴν ἄνοδον τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Ἐν περιπτώσει δὲ ἀντιθέτως χαλαρώσεως οἰκονομικῆς γενικωτέρας, ἐν περιπτώσει δυσμενείας τῶν ἀγορῶν, αἱ ἀγροτικαὶ χῶραι καὶ αἱ ἐξαγωγαί των ὑφίστανται τὸ μεγαλύτερον βάρος ἐκ τῆς χαλαρώσεως αὐτῆς. Καὶ τοῦτο, διότι αὐτὴ αὕτη ἡ ἀνάπτυξις, τὸ ἀνώτατον βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν μεγάλων βιομηχανικῶν χωρῶν, πρὸς τὰς ὁποίας κυρίως ἐξάγονται τὰ γεωργικά μας προϊόντα, καθιστᾷ ἀναπότρεπτον, ὅτι τὸ ποσοστὸν τῆς καταναλώσεως γεωργικῶν προϊόντων συνεχῶς σμικρύνεται ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ ποσοστοῦ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Αὐτὸ εἶναι φαινόμενον γενικὸν καὶ δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν Ἑλλάδα. Εἰς μίαν ἔκθεσιν, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλε τὸ ΓΚΑΤ εἰς τὰ μέλη αὐτοῦ πρὸ τινων μηνῶν, τονίζεται ἰδιαιτέρως, ὅτι εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἄνοδον τοῦ τελευταίου ἔτους, αἱ χῶραι αἱ ὁποῖαι κατ’ ἐξοχὴν ἐπεδίδοντο εἰς γεωργικὰς ἐξαγωγάς, δὲν συμμετέχουν, παρὰ εἰς μικρὸν σχετικῶς ποσοστὸν εἰς τὴν αὔξησιν τὴν γενικὴν τῶν ἐμπορικῶν ἀνταλλαγῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ ὅτι οἱ ὅροι διαρκῶς βαίνουν ἐπὶ τὰ χείρω διὰ χώρας μὲ προεξάρχουσαν τὴν γεωργικὴν ἐξαγωγήν. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀναμφισβητήτως ἕνα παράγοντα οὐσιαστικόν, ὁ ὁποῖος ἐπιδρᾷ ἐπὶ τῆς καταστάσεως κατὰ τρόπον μόνιμον καὶ σταθερὸν καὶ ὁ ὁποῖος ὡς ἐκ τούτου διαγράφει καὶ τὴν μεγάλην σοβαρότητα τοῦ προβλήματος. Ὁ τρίτος δυναμικὸς παράγων, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει διὰ τὴν οὐσιαστικὴν ἀποτίμησιν τοῦ προβλήματος εἶναι ἡ ζωηρὰ συναγωνιστικότης, ὁ ἔντονος συναγωνισμὸς ὁμοειδῶν προϊόντων καὶ τὰ στενὰ περιθώρια κέρδους, τὰ ὁποῖα προβάλλουν ἐκ τῶν πραγμάτων διὰ τὰ ἐξαγώγιμα εἴδη μας. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου, καὶ θὰ τὸ εἴπω, ὅταν εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάλυσιν κατ’ ἄρθρον τοῦ νομοσχεδίου, πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἔντονος συναγωνιστικότης καὶ τὰ στενὰ ὅρια κέρδους ἐπιβάλλουν, ὅπως καὶ διὰ μικρὰς καὶ ἐλαχίστας ἀκόμη ἐλαφρύνσεις στρέψωμεν ἀμείωτον τὴν προσοχήν μας. Καὶ μία ἐλαχίστη μείωσις εἰς τὸ κόστος ὡρισμένων προϊόντων δύναται νὰ ἔχῃ ἀποφασιστικὴν ἐπίδρασιν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν διοχετεύσεως πρὸς τὰ ἔξω τῶν ἡμετέρων προϊόντων. Καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου δὲν παρέλκει νὰ τονίσω τὴν εἰς μεγίστην κλίμακα προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλλουν ἄλλαι πληρέστερον ἡμῶν ὠργανωμέναι καὶ μὲ μεγαλυτέραν βιομηχανικὴν παράδοσιν τῆς ἡμετέρας χῶραι διὰ νὰ προωθήσουν δι’ ὅλων τῶν εἰς τὴν διάθεσίν των μέσων τὰς ἐξαγωγάς των. Ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὰ μέτρα αὐτὰ δὲν εἶναι περιττή, διότι ἔχω τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ κεντρίσῃ καὶ θὰ ὑποβοηθήσῃ πολλοὺς ἐκ τῶν δισταζόντων νὰ λάβουν μέτρα τολμηρά, μέτρα οὐσιώδη, ὅπως καὶ μέτρα ὀλιγώτερον συντελοῦντα εἰς τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ βοηθοῦντα εἰς τοῦτο, εἰς τὸ νὰ ἐνθαρρύνουν τὴν προσπάθειαν αὐτήν. Εἶναι γενικῶς γνωστόν, ὅτι αἱ πλεῖσται τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν τῆς Δύσεως καὶ τῆς Β. Εὐρώπης ἔχουν υἱοθετήσει μέτρα βοηθείας τῶν ἐξαγωγῶν των ἐπὶ τοῦ πιστωτικοῦ ἐπιπέδου, τὰ ὁποῖα ἀτυχῶς οὐδὲ κατὰ φαντασίαν εἶναι δυνατὸν νὰ πλησιάσωμεν ἐν τῇ χώρᾳ μας. Ἐπίσης ἔχουν καταρτίσει ἀπὸ μακροῦ φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς σημαντικωτάτας. Εἰς μίαν ἔκθεσιν τῆς Ἑνώσεως Βρεταννῶν βιομηχάνων, τὴν ὁποίαν τελευταίως ἡ Ἕνωσις ὑπέβαλεν εἰς τὴν Βρεταννικὴν Κυβέρνησιν, εἶδον νὰ τονίζεται ἰδιαιτέρως, τὸ ὅτι ὅλαι αἱ χῶραι μετὰ τῶν ὁποίων εἶχον ἔλθει εἰς ἐπαφὴν πρὸς διερεύνησιν τοῦ ζητήματος καὶ εἶναι αὐταὶ αἱ περισσότεραι τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς, ἔχουν υἱοθετήσει ἀπαλλαγὰς φόρου καταναλώσεως ἐπὶ τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων. Ἀντιθέτως, οὐδεμία ἐξ αὐτῶν ἢ μᾶλλον μὲ τὴν ἐξαίρεσιν τῆς Ἰαπωνίας καὶ τῆς Ἰρλανδίας, ἔχει υἱοθετήσει ἀπαλλαγὰς ἀμέσων φόρων. Ἐπίσης, ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἐξαγωγῶν, χῶραι, ὅπως ἡ Μεγάλη Βρεταννία, ἡ Γερμανία, ἡ Σουηδία ἔχουν θέσει εἰς ἐφαρμογὴν καὶ υἱοθετήσει ἕνα πρόγραμμα ἀσφαλίσεως καὶ ἔχουν δημιουργήσει ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, διὰ τῶν ὁποίων καλύπτουν κινδύνους συναλλαγματικούς, κινδύνους πολιτικοὺς καὶ κινδύνους ἐμπορικούς, ἀναξιοχρέου δηλαδὴ τοῦ ξένου εἰσαγωγέως. Ἄλλη χώρα, ἡ Ἰταλία συγκεκριμένως, ἔφθασε περαιτέρω εἰς τὸ νὰ χορηγήσῃ διὰ τὰς ἐξαγωγικάς της βιομηχανίας μειώσεις τοῦ καταναλισκομένου πετρελαίου, ἀνερχομένας εἰς 1.000 λιρέττας περίπου τὸν τόννον. Ἄλλη χώρα, ἐπίσης σημαντική, ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως, ἡ Ὁλλανδία, ἔφθασε ἔτι περαιτέρω καὶ ἀπήλλαξε τὰς ἐξαγωγάς της οἱουδήποτε φόρου ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς παραγωγῆς τῆς πρώτης ὕλης μέχρι τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ Τελωνείου ἐξαγωγῆς. Αἱ ἐνισχύσεις αὐταί, φυσικά, εἶναι συνάρτησις καὶ τῆς εὐεξίας τῆς οἰκονομικῆς τῶν χωρῶν αὐτῶν καὶ τῶν δυνατοτήτων, τὰς ὁποίας παρέχει ὁ δημόσιος προϋπολογισμός. Διότι, ὅπως ἐννοεῖτε, ὅλαι αὐταὶ αἱ διευκολύνσεις, κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον, μοιραίως ἔχουν τὴν ἐπίπτωσιν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, διαγράφουν ὅμως τὴν σημασίαν τῆς προσπαθείας καὶ φυσικὰ κατ’ ἀναγκαίαν συνεκδοχὴν καὶ βαρύτητα τῆς εὐθύνης, τὴν ὁποίαν ὑπέχομεν διὰ τὴν ἐξάντλησιν ὅλων τῶν δυνατῶν μέσων πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ συναγωνισμοῦ αὐτῶν. Πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι εἰς τὸ προκείμενον, ἡ Κυβέρνησις δὲν ὑστερεῖ τὸ παράπαν εἰς τὴν ἀντίληψιν καὶ τὴν συνείδησιν τῆς σημασίας τῆς ἀποστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔχει ἐν προκειμένῳ. Καὶ δύναμαι νὰ προσθέσω τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι κατόπιν μελέτης ἐμπεριστατωμένης τοῦ ζητήματος, οἱ ἁρμόδιοι ἔχουν καταλήξει εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι διὰ νὰ βελτιωθῇ ἡ κατάστασις, πρέπει ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν νὰ ὑπερβαίνῃ σταθερῶς τὸν ρυθμὸν αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἐπίσης, ἔχει υἱοθετηθῆ ὡς μία ἀλήθεια, στατιστικῶς θεμελιωμένη, ὅτι διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς μίαν αὔξησιν τοῦ ποσοστοῦ, καθ’ ὃ αἱ ἐξαγωγαὶ καλύπτουν εἰσαγωγὰς ἀπὸ τὸ 40% τὸ σημερινὸν εἰς τὸ 60%, τὸ ὁποῖον θεωρεῖται ὡς μία ἀναλογία ὑγιὴς καὶ λογική, θὰ πρέπει εἰς τὰ προσεχῆ ἔτη καὶ μέχρι τῆς 10ετίας, τὸ ποσοστὸν συμμετοχῆς τῶν βιομηχανικῶν μας προϊόντων εἰς τὰς ἐξαγωγάς μας νὰ ἀνέλθῃ εἰς τὸ 20%. Αὐτὰ εἶναι, κύριοι, τὰ στυγνά, τὰ ἀμείλικτα πλαίσια, ἐντὸς τῶν ὁποίων κινεῖται ἡ ἐξαγωγική μας πολιτική. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος κ. εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, νὰ ἐκφράσω τὴν θλῖψιν μου, διότι παρὰ τὰς συζητήσεις, τὰς ὁποίας σχετικῶς ἔσχομεν καὶ τὰς ἐξηγήσεις, αἱ ὁποῖαι τοῦ ἐδόθησαν κατὰ τὴν διαδικασίαν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ μὲ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὑστέρησεν εἰς τὴν φροντίδα ἐπὶ τοῦ προκειμένου καὶ ὅτι ἐξ ἀβλεψίας παρέλειψέ τι, τὸ ὁποῖον ἦτο δυνατὸν νὰ κάμῃ. Βεβαίως, ὅπως εἶπον καὶ ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου, τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ὑπ’ ὄψει ὑμῶν, δὲν ἐξαντλεῖ οὐδὲ καθ’ ὕλην, οὔτε κατὰ διαδικασίαν ἐφαρμογῆς τὸ θέμα. Ὅπως εἶπον, τὸ θέμα εἶναι πολύπλευρον, ἀφορᾷ παραγωγήν, ἀφορᾷ πιστοδότησιν, ἀφορᾷ φορεῖς ἐξαγωγῆς καὶ ἄλλα. Ἐπίσης, εἶναι θέμα διαδικασίας, δηλαδὴ θέμα μέτρων νομοθετικῶν καὶ θέμα μέτρων ἐκτελεστικῶν Κυβερνητικῶν. Τὸ νὰ προλάβῃ, ἑπομένως, ὁ κ. ἐκπρόσωπος τῆς μειοψηφίας ἐν τῇ Ἐπιτροπῇ τὴν ἰσχνότητα τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, χωρὶς συγχρόνως νὰ τονίζῃ, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν ἀφορᾷ παρὰ εἰς μίαν συγκεκριμένην πτυχὴν τοῦ ὅλου προβλήματος, ὅτι δὲν ἀφορᾷ εἰς διοικητικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχω λόγον νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι δὲν ἀφορᾷ παραγωγικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀντικείμενον φροντίδος ἄλλων, οὔτε ἀφορᾷ εἰς πιστωτικὰ μέτρα, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι αὐτὰ ἐλήφθησαν, τὸ νὰ προβάλλεται ἡ ἰσχνότης τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, διότι ἀκριβῶς ἀντιμετωπίζεται εἰς μίαν ὡρισμένην πλευρὰν τὸ ζήτημα, ἀποτελεῖ μίαν καθαρῶς παραπλανητικὴν ἄποψιν. Τὸ νομοσχέδιον δὲν περιλαμβάνει μέτρα, τὰ ὁποῖα εἶναι συνταρακτικὰ καὶ προσωπικῶς, δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐφεύρωμεν κἄποιο μαγικὸν βότανον καὶ κἄποιαν συνταρακτικὴν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνατρέψῃ ἄρδην τὴν κατάστασιν. Οὔτε, ἄλλως τε, φιλοδοξῶ νὰ γίνω, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, στόχος κριτικῆς ἑνὸς ἐκ τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τῆς Βουλῆς, ὁ ὁποῖος ὑπὸ ἄλλας συνθήκας καὶ δι’ ἄλλον πρώην Ὑπουργὸν τοῦ ἐξετόξευσε τὴν χαριτωμένην τῷ ὄντι κριτικήν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον του ἀποτελεῖ ἐργοστάσιον πυροτεχνημάτων. Εἰς τοιοῦτον ἐργοστάσιον δὲν ἐννοῶ νὰ μεταβάλω τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου. Ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐσκέφθην δὲν ἦσαν τίποτε ἄλλο παρὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ μακροῦ χρόνου εἶχον ὡριμάσει εἰς τὴν κοινὴν συνείδησιν. Ὑπῆρξαν μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ ἐτῶν εἶχον μελετηθῆ, τὰ ὁποῖα κατὰ τὰ τελευταῖα μάλιστα ἔτη, ὑπὸ τὴν ἔνθερμον πρωτοβουλίαν τοῦ προκατόχου μου, εἶχον ἐξαντλητικῶς ἐξετασθῆ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, καὶ τὰ ὁποῖα, ἑπομένως, δὲν ἔχρῃζον ἄλλου τινός, παρὰ νὰ μεταβληθῶσιν εἰς συγκεκριμένας εἰσηγήσεις καὶ νὰ ἐμφανισθῶσιν ἐνώπιον ὑμῶν, ἀφοῦ φυσικὰ ὑφίσταντο τὴν ἀναγκαίαν ἀπὸ πάσης ἄλλης πλευρᾶς ἐπεξεργασίαν. Ἐθεώρησα καθῆκον μου νὰ διεξέλθω κατὰ τὴν μελέτην τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ὅλας τὰς πολυπληθεῖς τῷ ὄντι εἰσηγήσεις καὶ ἀναφοράς, αἱ ὁποῖαι εἶχον ὑποβληθῆ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἀπὸ ἐτῶν ἀπὸ πάσης φύσεως ἁρμοδίους, Ἐμπορικοὺς Συλλόγους, Βιομηχανικούς, Ἐργατικὰς Ὀργανώσεις, Εἰδικούς, Ἐπιτροπάς, αἱ ὁποῖαι εἶχον κατὰ καιροὺς συγκροτηθῆ καὶ διεπίστωσα μετ’ εὐχαριστήσεως, ὅτι εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς ἐργασίας, τὰς προπαρασκευαστικάς, εὑρίσκετο ὑπὸ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τύπον μία ἢ ἄλλη ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, τίποτε τὸ νέον, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζω ἐνώπιον ὑμῶν καὶ δύναμαι νὰ εἴπω μετριοφρόνως, ὅτι εἰς τοῦτο μὲ ἱκανοποιεῖ μόνον μία σκέψις, ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἀνέφερε κἄποτε εἷς ἐκ τῶν διασήμων Γάλλων κριτικῶν τοῦ 17ου αἰῶνος, ὁ ὁποῖος ἐξετάζων τὶ ἦτο μία νέα σκέψις, κἄτι τὸ νέον καὶ τὸ τολμηρόν, ἔδωκε τὸν ἑξῆς ὁρισμόν: Ὅτι μία νέα σκέψις δὲν εἶναι ποτὲ ἐκείνη, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς πρὸ ἡμῶν ἐσκέφθη. Τοὐναντίον, εἶναι μία σκέψις, τὴν ὁποίαν ὅλοι πρὸ ἡμῶν ἐσκέφθησαν, ἀλλὰ τὴν ὁποίαν εἷς εὑρέθη νὰ ὑποστηρίξῃ μὲ πίστιν καὶ πειστικότητα. Αὐτὴν καὶ μόνον τὴν τιμήν, κύριοι, διεκδικῶ διὰ τῶν εἰσηγήσεών μου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε τώρα, χωρὶς νὰ εἰσέλθω βεβαίως εἰς τὴν πλήρη ἐξαντλητικὴν ἀνάλυσιν ὅλων τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, ἡ ὁποία θὰ μὲ ἀπασχολήσῃ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατ’ ἄρθρον συζητήσεως, νὰ ὑπογραμμίσω ἁπλῶς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θεωρῶ οὐσιώδη καὶ τὰ ὁποῖα, παρ’ ὅλην τὴν προσπάθειαν ὑποτιμήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἐξετέθησαν σήμερον τὴν ἑσπέραν, δὲν λείπουν νὰ παραμένουν χρήσιμα διὰ τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλλω. Ἔχομεν ἐν πρώτοις τὴν ἀπαλλαγὴν ἐκ τῶν τελῶν χαρτοσήμου ὅλων τῶν πράξεων, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τὴν ἐξαγωγὴν καὶ ἐπανεξαγωγὴν Ἑλληνικῶν προϊόντων. Ὅπως ἀνεφέρθη ἀπὸ ἀμφοτέρους τοὺς εἰσηγητάς, τὰ τέλη χαρτοσήμου ἀνέρχονται εἰς σημαντικὸν ποσόν, τὸ ὁποῖον βεβαίως δὲν εἶναι ἐξαιρετικὸν προκειμένου περὶ ἐξαγωγῶν σημαντικῆς ποσότητος, ἀλλὰ προκειμένου περὶ ἐξαγωγῶν περιωρισμένης ἐκτάσεως ἀνέρχεται εἰς ποσοστὸν σημαντικόν. Συγκεκριμένως, δεδομένου, ὅτι ἡ ὁλικὴ ἐπιβάρυνσις ἐκ τελῶν χαρτοσήμου εἰς ἐξαγωγὴν ἀνέρχεται εἰς 340 δραχμάς, δύναταί τις εὐκόλως νὰ ὑπολογίσῃ, ὅτι ἐπὶ μιᾶς μικρᾶς ἐκτάσεως ἐξαγωγῆς π.χ. 500 δολλαρίων, τὸ ποσοστὸν ἀνέρχεται εἰς 2%, τὸ ὁποῖον εἶναι σημαντικὸν δεδομένης τῆς στενότητος τῶν ὁρίων συναγωνιστικότητος καὶ τοῦ ἐντόνου συναγωνισμοῦ, τὸν ὁποῖον ὑφίστανται τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα. Ἀπετέλεσε, συνεπῶς, πρᾶξιν ἐπιβεβλημένην νὰ δοθῇ ἐκ τούτου μία ἐνθάρρυνσις εἰς τὴν ἐξαγωγικὴν διαδικασίαν. Περιττὸν νὰ προσθέσω καὶ τὸ λέγω ἐπανερχόμενος εἰς ἄλλο τμῆμα τῆς ὁμιλίας τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς μειοψηφίας, ὅτι ἡ ἀπόφασις αὐτὴ περὶ μειώσεως τῶν τελῶν χαρτοσήμου θὰ συνοδευθῇ εὐθὺς ὡς ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον καὶ ἀπὸ μίαν προσπάθειαν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἤδη ἐν κινήσει πρὸς ἀπαλλαγὴν τῆς διαδικασίας ἐξαγωγῆς ὅλων ἐκείνων τῶν βαθμίδων τῶν περιττῶν ἢ μὴ τελείως ἀπαραιτήτων. Ἡ ἐργασία αὐτὴ εἶναι ἑτοίμη καὶ δὲν ἀπομένει διὰ τὴν ὁλοκλήρωσίν της παρὰ ἡ ἐπιψήφισις τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἐπίσης, ἐπανερχόμενος εἰς ἄλλο τμῆμα τῆς ὁμιλίας τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς μειοψηφίας, δύναμαι νὰ τοῦ παράσχω τὴν ἐπιβεβαίωσιν, διότι εἶχα ἤδη προβῆ εἰς σχετικὴν δήλωσιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι τὸ μέτρον τῆς μειώσεως τῶν τελῶν χαρτοσήμου θὰ ἐπεκταθῇ καὶ ἐπὶ τῶν Τραπεζιτικῶν πιστώσεων διὰ τὰς ἐξαγωγάς. Ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον τὸ μέτρον τοῦτο δὲν περιελήφθη ἐξ ὑπαρχῆς εἰς τὸ νομοσχέδιον ὑπῆρξε, διότι ἡ κατάστασις δὲν ἐνεφανίσθη ὑφ’ οἵαν τῷ ὄντι ἔχει σήμερον σοβαρὰν μορφήν, παρὰ μόνον κατόπιν τῆς ἀποφάσεως τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, ἡ ὁποία καθώρισεν, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ 1% ἐπὶ τῶν συναλλαγῶν αὐτῶν πρέπει νὰ εἶναι ἐτησία καὶ ὄχι ἀπροσδιορίστου διαρκείας. Αὐτὸς ἦτο ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν περιελήφθη ἐξ ὑπαρχῆς ἡ μέριμνα αὐτή, ἀλλὰ διετυπώθη εὐθὺς ὡς ἐγνώσθη ἡ ἀπόφασις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχω τροπολογίαν νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§29Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Μὲ ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν ἤκουσα τὴν πληροφορίαν, ὅτι θὰ προβλέψητε νομοθετικὴν ρύθμισιν διὰ τὸ θέμα τῆς φορολογίας τῶν συμβάσεων χρηματοδοτήσεως, ὅπως ἐπίσης καὶ διὰ τὸ ἄλλο θέμα τῆς ἁπλουστεύσεως τῆς γραφειοκρατίας, ὅτι σκέπτεσθε νὰ λάβητε μέτρα σχετικά. Ἐκφράσατε τὸ παράπονον, ὅτι ἐνῷ εἴχατε κάμει δήλωσιν, ὅτι θὰ προβαίνατε εἰς τὴν λῆψιν διοικητικῶν μέτρων, δὲν ἠρκέσθην εἰς τὴν δήλωσίν σας ἐκείνην, ἀλλ’ ἐπανέφερα τὸ θέμα ποὺ ἀφορᾷ τὰ καύσιμα, εἰς τὴν ὁποίαν ἀποδίδω ἰδιάζουσαν σημασίαν κατὰ τὴν ἀποψινήν μου ἀγόρευσιν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἐκάματε τὴν δήλωσιν, ὅτι πρόκειται νὰ λύσητε διὰ διοικητικῶν μέτρων τὸ θέμα. Ἀλλά, ἐπειδὴ παρῆλθεν ἔκτοτε δίμηνον καὶ δὲν εἶδα καμμίαν ἐκδήλωσιν, δι’ αὐτὸ τὸ ἐπαναφέρω εἰς τὴν ἀποψινήν μου ὁμιλίαν.

§30Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου). Εὐχαριστῶ διὰ τὴν διευκρίνισιν. Δύναμαι νὰ προσθέσω, ὅτι τὸ θέμα αὐτό, δὲν εἶναι ἁπλοῦν, ἔχει ἀνάγκην πολλῶν διαπραγματεύσεων καὶ λεπτοῦ νομικοῦ χειρισμοῦ, καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἄμμεσος λῆψις τοῦ μέτρου. Πάντως, ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἀπὸ μακροῦ ἔχει ἐπιστήσει τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἔρχομαι εἰς τὸ δεύτερον ἄρθρον τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἐπίσης εἶχε μίαν ἄλλην πλευρὰν διαδικαστικὴν τῶν ἐξαγωγῶν τὴν ἐπιβάρυνσιν δηλονότι τῶν ἐξαγωγῶν δι’ ἐκτελωνιστικῶν τελῶν. Ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ εἶναι πράγματι σημαντική, ὄχι βεβαίως διὰ τὰς μεγάλου ὄγκου ἐξαγωγάς, ἀλλὰ διὰ τὰς μικροῦ ὄγκου ἐξαγωγάς. Διὰ τὰς μεγάλου ὄγκου ἐξαγωγὰς καὶ ἰδίᾳ τὰς ἐξαγωγὰς ὡρισμένων εἰδῶν, λαμβάνει χώραν συμφωνία καὶ ἐκ τοῦ ὄγκου τῆς ἐξαγωγῆς ἡ ἐπίπτωσις εἶναι μικροτέρα. Ἀλλὰ δὲν ἔχομεν μόνον ὑποχρέωσιν νὰ προστατεύσωμεν τὰς μεγάλου ὄγκου ἐξαγωγάς, ἀλλὰ καὶ τὰς μικροῦ ὄγκου τοιαύτας ἰδίᾳ ὅσον ἀφορᾷ τὰ ὀπωροκηπευτικὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα δὲν ἀνάγονται εἰς μεγάλου ὄγκου ποσότητας, ἀλλὰ εἶναι πολυπληθεῖς. Εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἡ ἐπίπτωσις τῶν ἐκτελωνιστικῶν τελῶν εἶναι τῷ ὄντι σημαντικὴ καὶ κατὰ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατέχομεν, ἔχει φθάσει εἰς σημεῖον, ὥστε νὰ ἔχῃ προκαλέσει ἐπιμόνους διαμαρτυρίας τῶν ἐξαγωγέων. Ἐν προκειμένῳ ὅμως, ὀφείλω νὰ τὸ τονίσω, διότι δὲν παραγνωρίζω καὶ τὴν κοινωνικὴν πλευρὰν τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, δὲν λαμβάνει μέτρα ἀπαγορευτικά, διὰ τῶν ὁποίων νὰ παρεμποδίζηται ἡ μεσολάβησις τοῦ ἐκτελωνιστοῦ. Ἁπλῶς κατήργησε τὸ μονοπώλιον, τὸ ὁποῖον ὑφίστατο μέχρι σήμερον ὑπὲρ τῶν ἐκτελωνιστῶν. Διότι κατὰ τὸν ἐξαγωγικὸν νόμον, ὁ ἐξαγωγεύς ἐὰν μὲν ἦτο ἰδιώτης ὤφειλε νὰ προβῇ ὁ ἴδιος εἰς τὴν ἐξαγωγὴν ἢ δι’ ἀντιπροσώπου αὐτοῦ, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι θὰ ἦτο ἐκτελωνιστής, ἐὰν δὲ ἦτο ὀργανισμὸς ἢ ἑταιρεία, τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιπροσωπευθῇ ἀπὸ τὸν κατὰ νόμον ἐκπρόσωπον τῆς ἑταιρίας ἢ ἐκτελωνιστήν. Τοῦτο, καθίστα ἐν τῇ πράξει μονοπωλιακὴν τὴν παρέμβασιν τοῦ ἐκτελωνιστοῦ καὶ τὸ μονοπώλιον αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις ἀποσκοπεῖ νὰ καταργήσῃ, δίδουσα ἁπλῶς ἐλευθερίαν εἰς τὸν ἐξαγωγέα, ἐφ’ ὅσον δύναται ἄνευ παρεμβάσεως τοῦ ἐκτελωνιστοῦ καὶ σχετικῆς ἐπιβαρύνσεως νὰ προβῇ ὁ ἴδιος εἰς τὴν ἐξαγωγὴν νὰ τὸ πράξῃ ἐὰν ὄχι, τοῦτο δὲ θὰ συμβῇ διὰ τὰς περισσοτέρας τῶν δυσχερῶν περιπτώσεων, νὰ προσφύγῃ εἰς τὸν ἐκτελωνιστήν. Πρέπει νὰ σημειώσω ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅτι ἡ κατάστασις, τῆς κατὰ τὰ λοιπὰ συμπαθοῦς αὐτῆς τάξεως, πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι δυσάρεστος, διότι, ὅπως δὲν ἀγνοεῖτε, αἱ ἁρμοδιότητες τοῦ ἐκτελωνιστοῦ δὲν ἀναφέρονται μόνον εἰς τὰς ἐξαγωγάς, ἀλλὰ καὶ τὰς εἰσαγωγὰς καὶ τὰς μεταφορὰς ἐν τῷ ἐσωτερικῷ, αἱ ὁποῖαι, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἔδειξαν μίαν καλπάζουσαν ἀνάπτυξιν, ἱκανήν, αὐτὴν καθ’ ἑαυτήν, νὰ ἰσοφαρίσῃ καὶ ἐξουδετερώσῃ τὴν ζημίαν, τὴν ὁποίαν ἐνδεχομένως θὰ ὑποστοῦν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Καμβύσης).

§31Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Σχετικῶς μὲ τὸ ἄρθρον 2 διὰ τὸ θέμα τῶν ἐκτελωνιστῶν, ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου μίαν ἐφημερίδα ἡ ὁποία εἶναι ὄργανον τοῦ κλάδου αὐτοῦ τῶν ἐργαζομένων. Εἰς τὸ φύλλον τῆς 13ης Μαρτίου, ἀναφέρει συγκεκριμένα, ὅτι τὰ ἔξοδα ἐκτελωνισμοῦ, ὡς ἔχουν μέχρι τοῦδε, ὅταν κατ’ ἕνα τρόπον μονοπωλιακόν, ὡς εἴπατε, διεξάγεται ἡ διαδικασία παρὰ τῶν πτυχιούχων ἐκτελωνιστῶν, δὲν ἦσαν ὑψηλά, ἀλλὰ καὶ δι’ ὑπομνήματος, τὸ ὁποῖον σᾶς ἔχουν ὑποβάλει, ὑποδεικνύουν τρόπους, κατὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ μείωσις καὶ τῆς μὴ ὑψηλῆς ἀκόμη ἐπιβαρύνσεως. Ἐπὶ πλέον ἀναφέρει, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιβάρυνσις διὰ μὲν τὰς ἐπαρχίας ἀνέρχεται εἰς 25 λεπτὰ κατὰ τόννον, διὰ δὲ τὸ Κέντρον εἰς μίαν δραχμὴν κατὰ τόννον. Συνεπῶς, διατυπώνει τὴν ἄποψιν, πρῶτον, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις δὲν εἶναι ὑψηλὴ καὶ δεύτερον, ὅτι δι’ ὑπομνήματος σᾶς ὑπέδειξεν ὁ κλάδος, τρόπον νὰ μειωθῇ. Νομίζω, ὅτι τὸ θέμα δὲν ἀξίζει αὐτῆς τῆς ρυθμίσεως, τὴν ὁποίαν δίδετε. Διὰ τοῦ ἄρθρου 2, πέραν τοῦ γεγονότος, τὸ ὁποῖον ἐμνημονεύσατε, ὅτι ὑφίσταται ἕνα κοινωνικὸν θέμα δι’ αὐτὸν τὸν κλάδον τῶν ἐργαζομένων, ὑπάρχει καὶ τὸ θέμα αὐτῆς ταύτης τῆς διαδικασίας τοῦ ἐκτελωνισμοῦ. Ὅταν γίνεται ἀπὸ ἐκτελωνιστὰς πτυχιούχους, ἀπὸ πρόσωπα ὑπεύθυνα καὶ ἁρμόδια, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἀποβαίνει ὑπὲρ τῆς καλλιτέρας διεξαγωγῆς, ἐνῷ δὲν θὰ ἔχωμεν τὸ στοιχεῖον αὐτό, ὅταν γίνεται ἀπὸ πρόσωπα ἀνεύθυνα, πρόσωπα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι κατ’ ἐπάγγελμα πτυχιούχοι ἐκτελωνισταί.

§32Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Τὸ ζήτημα τοῦ ποσοστοῦ ἐπιβαρύνσεως ἐπὶ τῆς ἐκτελωνιστικῆς διαδικασίας ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον μακρᾶς καὶ ἐξαντλητικῆς μελέτης τόσον τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ὅσον καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ διὰ τὴν περίπτωσιν μικροῦ ὄγκου ἐξαγωγῶν εἶναι σημαντική. Τὰ ποσοστὰ τὰ ἐπισήμως ἀναφερόμενα δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα καὶ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ πραγματικότης, ἡ ὁποία διεξάγεται ἐπὶ βάσεως συναλλαγῶν καθαρῶς ἐμπορικῶν κατὰ τὴν ἀρέσκειαν καὶ κατὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἐξαγωγέως εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἐπιβαρύνει τὴν ὑπόθεσιν. Καὶ ἀκριβῶς διὰ νὰ βελτιώσωμεν τὴν κατάστασιν κατὰ τρόπον οὐσιαστικὸν ἠθελήσαμεν νὰ θέσωμεν τὸν ἐξαγωγέα καὶ ἐκτελωνιστὴν ἀκριβῶς ἐπί ἴσοις ὅροις. Νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα ὁ ἐξαγωγεὺς ὅταν δύναται καὶ τὸν συμφέρῃ νὰ προβαίνῃ ὁ ἴδιος εἰς τὴν ἐκτελωνιστικὴν διαδικασίαν καὶ νὰ προσφεύγῃ εἰς τὸν ἐκτελωνιστὴν ὁσάκις τὸ πρᾶγμα καθίσταται ἀπαραίτητον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἔλθω καὶ θὰ δώσω εἰς τὴν Βουλὴν περισσοτέρας ἐξηγήσεις, ὅταν θὰ ἔλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον ἐξέτασιν τοῦ θέματος. Ἔρχομαι εἰς τὴν τρίτην κατὰ σειρὰν σημαντικὴν καινοτομίαν, τὴν ὁποίαν τὸ νομοσχέδιον ἐμφανίζει, τὴν αὔξησιν τοῦ ἐκπιπτομένου ἀφορολογήτου ποσοστοῦ ἐπὶ τῶν ἐξαγωγικῶν κερδῶν λόγῳ ηὐξημένων δαπανῶν προωθήσεως τῶν ἐξαγωγῶν. Ἡ αὔξησις τοῦ ποσοστοῦ αὐτοῦ, ἡ ὁποία συμβαίνει νὰ εἶναι σημαντική, καὶ ἡ ὁποία βεβαίως θὰ ἐκφράζεται καὶ εἰς μεταφορὰν φόρου ἀπὸ κλίμακα εἰς κλίμακα, ἐνέχει ἔτι μεγαλυτέραν σημασίαν διὰ τὸν ἐξαγωγέα. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν δὲν ἦτο δυνατὸν τὸ ἀφορολόγητον ποσοστὸν πρὸς κάλυψιν ηὐξημένων δαπανῶν διὰ προώθησιν τοῦ προϊόντος, νὰ μὴ ἔχῃ χαρακτῆρα, ἂς εἴπωμεν, ἐλαστικότητος καὶ ἐκλεκτικότητος ἀπὸ προϊόντος ἢ κατηγορίας προϊόντος εἰς ἄλλο. Διότι σκοπός μας δὲν ἦτο ἁπλούστατα νὰ δημιουργήσωμεν μίαν αὔξησιν τοῦ ἐκπιπτομένου ποσοστοῦ ἐπ’ ὠφελείᾳ ὅλης τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ πράξῃ ἡ Κυβέρνησις αὐτό, ἐὰν δὲν ἀντετίθεντο ἄλλοι συντελεσταὶ σημαντικώτατοι, ἡ ζημία τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐν πρώτοις, ἡ ὁποία δὲν θὰ παραγνωρίσητε, ὅτι ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ μίαν ἀπὸ τὰς κυριωτέρας μας φροντίδας. Ἐπίσης ἡ ὑπὸ μορφὴν γενικῆς ἐκπτώσεως αὔξησις τοῦ ἐκπιπτομένου ποσοστοῦ θὰ ἐδημιούργει ὡρισμένας δυσχερείας ἔναντι ἀνειλημμένων συμβατικῶν ὑποχρεώσεων. Ἦτο ἑπομένως ἀπαραίτητον νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἐκλεκτικότης ἀπὸ κατηγορίας εἰς κατηγορίαν καὶ ἀπὸ προϊόντος εἰς προϊόν, πρῶτον διὰ νὰ μὴ σκορπισθοῦν ἀλογίστως καὶ ἄνευ τῆς ἀπαιτουμένης προσοχῆς χρήματα τοῦ δημοσίου, ἀφ’ ἑτέρου, νὰ μὴ λάβῃ τὸ μέτρον ἕνα χαρακτῆρα γενικῆς ἐπιδοτήσεως διὰ καταργήσεως ἀμέσου φορολογίας, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ διαβλητὴ ἀπὸ ἀπόψεως κανόνων ἰσχυόντων ἐν προκειμένῳ διεθνῶς. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις προέκρινεν αὐτὴν τὴν ἐλαστικὴν μορφὴν τῆς ληφθείσης ἀποφάσεως. Ὀφείλω νὰ προσθέσω, ὅτι δὲν μὲ ξενίζει τὸ ὅτι ὁ κ. Καψάλης, γνώστης τῶν θεμάτων καὶ ἐμπνεόμενος καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴν ἰδίαν πρὸς ἡμᾶς ἔφεσιν νὰ ἐνισχύσωμεν τὴν ἐξαγωγικὴν προσπάθειαν, ἠθέλησε, κατά τινα τρόπον, τὴν γενίκευσιν τοῦ μέτρου διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ. Τοῦτο δὲν μὲ ξενίζει. Καὶ εἶπον, ὅτι παρακολουθῶ τὴν σειρὰν τῶν σκέψεων αὐτῶν μέχρι τοῦ σημείου, τὸ ὁποῖον πρὸ ὀλίγου διέγραψα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν δύναμαι νὰ παρασιωπήσω, ὅτι μὲ ξενίζει εἶναι τοῦτο. Ὅτι δηλαδὴ εἶναι δυνατὸν νὰ καθυστερήσῃ ἡ λῆψις τῶν ἀποφάσεων, ὅπως μὲ πᾶσαν δυνατὴν ταχύτητα τὸ μέτρον αὐτὸ γίνῃ πραγματικότης. Αὐτὴν τὴν παρατήρησιν δὲν δύναμαι νὰ τὴν παρακολουθήσω καὶ δύναμαι ἀντιθέτως νὰ παράσχω εἰς τὴν Βουλὴν τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ἡ διαδικασία, τὴν ὁποίαν προβλέπει τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ νομοσχεδίου θὰ προωθηθῇ μετὰ πάσης σπουδῆς καὶ ἴσως ἐντὸς ἐλαχίστων ἑβδομάδων νὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν κοινὴν γνώμην ἐπὶ τῶν ὁρίων τῶν ἐκπτώσεων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀναφέρωνται εἰς τὰς εἰδικὰς κατηγορίας προϊόντων.

§33Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Παρακαλῶ, κύριε Ὑπουργέ, μίαν διευκρίνισιν. Πρῶτον εὔχομαι νὰ διαψευσθῶ ἐγὼ καὶ τὰ πράγματα νὰ ἀποδείξουν, ὅτι ἔχετε δίκαιον. Δεύτερον, θέλω νὰ ἐρωτήσω τὸ ἑξῆς: Ὅταν λέγετε θὰ ἀντιμετωπίσῃ ὁ προϋπολογισμὸς μίαν ἐπιβάρυνσιν, ἐὰν ἡ τηρουμένη εἰς τὸ νομοσχέδιον σειρὰ ὁριστικοποιηθῇ, χωρὶς νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τό τί θὰ κάμῃ ἡ ἀπόφασις τῶν Ὑπουργῶν.....

§34Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Τὴν γενικωτέραν.

§35Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Εἶναι μία διευκρίνισις, τὴν ὁποίαν ζητῶ. Ἐὰν ἐφαρμοσθῇ ἡ κλίμαξ, τὴν ὁποίαν ἔχετε εἰς τὸ σχέδιον, ἐὰν ὁριστικοποιηθῇ, τότε ἡ ἐπιβάρυνσις, τὴν ὁποίαν θὰ ἀντιμετωπίσῃ ὁ προϋπολογισμὸς θὰ κυμαίνεται κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, μεταξὺ 15 μὲ 23 ἑκατομμύρια.

§36Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Φυσικά. Ἐγὼ ὡμίλησα περὶ γενικεύσεως τοῦ μέτρου αὐτοῦ καὶ εἶπον δι’ ἀδιάκριτον μάλιστα γενίκευσιν τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Ἑπομένως ἡ παρατήρησις ἀφεώρα εἰς ἄλλο θέμα. Βεβαίως, ἐὰν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγει τὸ νομοσχέδιον, ὡς μέλλοντα νὰ ἀπασχολήσουν τὴν ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπήν, ἐπρόκειτο νὰ ἀποφασισθῶσι δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, οὐδεμία διαφορά, καὶ ἐπὶ πλέον ἐπιβάρυνσις. Ἀλλὰ ἐγὼ ὡμίλησα περὶ γενικεύσεως τοῦ μέτρου καὶ εἰς ἄλλα προϊόντα.

§37Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Δὲν ὑπάρχουν προϊόντα ἐδῶ, τὰ ὁποῖα δὲν ἀναφέρονται. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, κ. Ὑπουργέ, —καὶ παρακαλῶ νὰ μὲ διορθώσητε ἂν πλανῶμαι— ὅτι ὁ ὑπολογισμός, ὁ ὁποῖος γίνεται εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, λαμβάνει ὡς βάσιν, ὅτι αὐταὶ αἱ παροχαὶ θὰ δοθοῦν ἀνεξαρτήτως εἰς ὅλα τὰ προϊόντα, ἀλλὰ κατὰ τὴν καθοριζομένην εἰς τὸ νομοσχέδιον κλίμακα.

§38Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Καὶ ὄχι μόνον κλιμάκωσιν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοὺς περιορισμούς, τοὺς ὁποίους προβλέπει τὸ νομοσχέδιον. Διότι ὡς θὰ ἴδητε διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῆς παραγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 3, αἱ διευκολύνσεις αὐταὶ παρέχονται εἰς κλάδους ἐξαγωγίμων προϊόντων, τῶν ὁποίων ἐνεργεῖται ἐξαγωγὴ συμφέρουσα εἰς τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν —πρώτη αἵρεσις— διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὁποίας ἀπαιτεῖται ὀργανωτικὴ καὶ ἐμπορικὴ προσπάθεια —δευτέρα αἵρεσις— συνεπαγομένη ηὐξημένας δαπάνας —τρίτη αἵρεσις. Αὗται ἐτέθησαν σκοπίμως, διότι ὅπως εἶπον δὲν ἠθελήσαμεν ἀλογίστως νὰ γενικεύσωμεν τὰς παροχὰς τῶν ἐκπτώσεων αὐτῶν, εἰς ὅλας τὰς οἱασδήποτε κατηγορίας καὶ ὑπὸ οἱανδήποτε περίπτωσιν καὶ ἂν διεξάγωνται, ἐξαγωγαί.

§39Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Τότε, κύριε Ὑπουργέ, θὰ πρέπει τὸ Γενικὸν Λογιστήριον νὰ εἶχε ὑπ’ ὄψει του κἄποιο πλαίσιον. Δὲν εἶναι ἔτσι;

§40Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, νομίζω, ὅτι σᾶς ἐξήγησα ἐπαρκῶς τί ἐννοῶ γενίκευσιν. Ἔρχομαι τώρα εἰς ἄλλο σημεῖον σημαντικὸν τοῦ νομοσχεδίου, ἀφορῶν εἰς τὴν δημιουργίαν συναγωνιστικῶν τιμῶν τοῦ βάμβακος. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου δὲν ἔχω παρὰ νὰ ἐπαναλάβω ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπον πρὸ ὀλίγου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν γενικὴν οἰκονομίαν τοῦ νομοσχεδίου δηλαδή, δὲν εὑρῆκα ἁρμόδιον παράγοντα ἀσχοληθέντα μὲ τὸ θέμα τοῦ βάμβακος, δὲν ἀνέγνωσα μελέτην τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ μὴ περιείχετο ὡς ἀναγκαία καὶ ἀναπότρεπτος ἐπῳδός, ὅτι ἡ μόνη δυνατὴ βελτίωσις, ἡ μόνη δυνατὴ ἐνίσχυσις τῆς ἐξαγωγικότητος τοῦ βάμβακος, συνίσταται εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ δασμοῦ. Ὁ προκάτοχός μου ἐν τῇ μερίμνῃ του, ὅπως ἐξαντλήσῃ τὴν μελέτην τοῦ θέματος ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, εἶχεν ἀναθέσει εἰς εἰδικὴν ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ἐμελέτησε ἐπὶ τόπου τὴν διεθνῆ ἀγορὰν ἐν Ἰταλίᾳ, Ἑλβετίᾳ, Βελγίῳ καὶ Γερμανίᾳ, ἐπιτροπὴν ἐξ ἀνωτάτων λειτουργῶν καὶ εἰδημόνων περὶ τὰ ζητήματα τοῦ βάμβακος καὶ ἡ ὁποία ἐπιτροπὴ — νομίζω μετὰ τὴν παραίτησιν τοῦ κ. προκατόχου μου— ὑπέβαλε τὴν ἔκθεσίν της ἐν τῇ ὁποίᾳ ἀνενδοιάστως καὶ κατηγορηματικῶς τονίζει, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ σκέψις περὶ βελτιώσεως τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ βάμβακος εἰς τὰς Δυτικὰς χώρας ἐλευθέρου συναλλάγματος, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ κατηργῆτο ὁ δασμός. Καὶ τὸ πρᾶγμα νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπλήξῃ κανένα, ὅταν λάβῃ ὑπ’ ὄψει του τὰ δύο ἁπλούστατα αὐτὰ πράγματα. Πρῶτον, ὅτι ἡ Ἑλλὰς διὰ τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν εἰς βάμβακα, δὲν ἐλέγχει τὴν διεθνῆ ἀγορὰν καὶ ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τῶν τιμῶν, τὰς ὁποίας θὰ διαμορφώσῃ αὕτη ἐν τῷ ἐσωτερικῷ κατὰ τὸν α ἢ β τρόπον, νὰ ἐκβιάσῃ τὰς ἐξαγωγὰς βάμβακος εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Δεύτερον, ὅτι ὅπως εὐτυχῶς αἱ τελευταῖαι στατιστικαὶ τὸ διαπιστώνουν, τὸ ποσοστὸν καταναλώσεως τοῦ ἐγχωρίου βάμβακος τὸ τρεπόμενον πρὸς τὴν ἀλλοδαπήν, ἀνῆλθεν εἰς τὸ 70%. Τὸ 30% καταναλίσκεται ἐπιτοπίως καὶ τὸ 70% καταναλίσκεται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ποίαν ἑπομένως προστασίαν εἶναι δυνατὸν νὰ φαντασθῇ τις διὰ τὸν παραγωγὸν καὶ ἐν γένει διὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ βάμβακος, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἔχῃ ὡς πρωταρχικὸν αὐτῆς γνώμονα τὴν ἐξασφάλισιν συναγωνιστικότητος καὶ τὴν διοχέτευσιν τοῦ βάμβακος εἰς τὸ ἐξωτερικόν; Εἷς ἐκ τῶν πλέον αὐστηρῶν ἐπικριτῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, κατὰ τὰς τελευταίας ταύτας ἡμέρας —ἀλλὰ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω πλήρως ἐνήμερος τοῦ θέματος— εἰς ἄρθρον γραφὲν εἰς μίαν εἰδικὴν περὶ τὸ θέμα ἐπιθεώρησιν, εἶπεν, εἰς λέξεις πολὺ ζωηράς, ὅτι εἰς μίαν χώραν, ἡ ὁποία ἐξάγει τὸ 70% ἑνὸς προϊόντος της, ἡ προστασία τοῦ παραγωγοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς διοχετεύσεως τοῦ προϊόντος του εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Βεβαίως τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ προϊόντος αὐτοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξωμεν καὶ δι’ ἄλλων ἀνορθοδόξων μεθόδων κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον, διότι ἐκεῖ καταλήγουν ὅλα, δηλαδὴ τῆς ἀναλήψεως τῆς σχετικῆς ἐπιβαρύνσεως ἀπὸ τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν αἱ παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας πρὸ ὀλίγου ἐξέθηκεν ὁ ἀξιότιμος κ. ἐκπρόσωπος τῆς μειοψηφίας ἐν τῇ Κοινοβουλευτικῇ Ἐπιτροπῇ, εἰς τὸ ἀποτέλεσμα αὐτὸ θὰ καταλήξουν κατὰ τὴν ἰδίαν του ἐκτίμησιν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψω ὅμως νὰ τὸν βεβαιώσω, ὅτι κατὰ τὴν ἰδικήν μου τοὐλάχιστον ἀπόλυτον πίστιν, μία προσπάθεια γενομένη κατὰ τὸν τρόπον ὃν διέγραψε, θὰ κατέληγε θᾶττον ἢ βράδιον εἰς ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἀνάληψιν τῆς προστασίας δι’ ἐπιδοτήσεως ἀπὸ τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν, εἴτε ἀπ’ εὐθείας εἴτε ἐμμέσως. Καὶ εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτὴν ἡ Κυβέρνησις διὰ λόγους βασικούς, ἐπανειλημμένως ἐκτεθέντας πρὸς τὸ Σῶμα καὶ μὴ χρῄζοντας νομίζω περαιτέρω ἐξηγήσεως, εἶναι ἀποφασισμένη νὰ μὴ προέλθῃ. Σχετικῶς πρέπει νὰ προσθέσω καὶ τὴν μείωσιν τοῦ φόρου ἐπὶ τοῦ ἐκκοκκιζομένου βάμβακος ἀπὸ 47 λεπτὰ τὸ κιλὸν εἰς 26. Καὶ αὐτὸ τὸ τμῆμα τοῦ νομοσχεδίου ἀφορᾷ ἐπίσης εἰς τὸν ἴδιον σκοπόν, τὴν βελτίωσιν τῆς συναγωνιστικότητος τοῦ βάμβακος ἐν τῷ ἐξωτερικῷ. Ἔρχομαι καὶ θὰ ὁλοκληρώσω διὰ τῆς τελευταίας ταύτης παρατηρήσεως τὴν σειρὰν τῶν καιρίων ἄρθρων ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐθεώρησα ἀναγκαῖον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν ὑμῶν κατὰ τὴν παροῦσαν φάσιν τῆς συζητήσεως, ἔρχομαι λέγω εἰς τὸν περιορισμὸν τῆς εἰσφορᾶς τῆς ἐργατικῆς εἰς τὸ ΙΚΑ καὶ τοὺς συμπαρομαρτοῦντας Ὀργανισμοὺς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως εἰς τὸ ὕψος τῶν εἰσφορῶν τῶν ἐργοδοτῶν. Ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ἢ μᾶλλον τοῦ θεσμοῦ τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων, ἦτο μία ἐξ ἐκείνων, ἡ ὁποία ὑπέβαλε τὴν συνείδησιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν ἰδικήν μου προσωπικῶς εἰς τὴν μεγαλυτέραν δοκιμασίαν, διότι θὰ ἐπεθύμουν εἰλικρινῶς, ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποφύγωμεν οἱανδήποτε ἐπιβάρυνσιν, οἱοδήποτε μέτρον, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιπέσῃ ἐπὶ Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Ἀλλὰ ἐθεωρήσαμεν, ὅτι τὸ πρᾶγμα ἦτο ὄχι μόνον ἐφικτὸν σήμερον λόγῳ τῆς σχετικῶς καλῆς καταστάσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τὸ ΙΚΑ ἀπό τινος χρόνου, ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῆς πραγματικῆς σημασίας ἐκ τῆς συμβολῆς εἰς τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, τοῦ παράγοντος αὐτοῦ τῆς κοινωνικῆς εἰσφορᾶς. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι καὶ μὲ αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις θὰ τερματίσω τὴν σημερινήν μου παρέμβασιν ἐνώπιον ὑμῶν, ἐν πλήρει συνειδήσει τοῦ γενικοῦ καὶ ἀνωτέρου σκοποῦ τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει, ἐζήτησε νομίζω, μὲ θάρρος ἀξιέπαινον, θυσίας ἀπὸ ὅλους καὶ ἐζήτησε πρὸ παντὸς θυσίας ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους εἰς μίαν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὅπως γνωρίζετε ἡ καιρία, ἡ κεντρικὴ σκέψις τῆς Κυβερνήσεως συνίσταται εἰς τὴν διὰ παντὸς μέσου τροφοδότησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, εἰς μίαν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ λειτουργία τῶν Ὑπουργείων ἡ κανονικὴ διατελεῖ ὑπὸ δοκιμασίαν λόγῳ ἀκριβῶς τῆς φροντίδος, τὴν ὁποίαν ὅλοι καταβάλλομεν νὰ μὴ προβῶμεν εἰς οὐδεμίαν αὔξησιν δαπανῶν, μὴ ἀπολύτως δικαιολογημένην καὶ νὰ περιορίσωμεν εἰς τὸ ἐλάχιστον τὸν τομέα τῶν καταναλωτικῶν λεγομένων δαπανῶν. Εἰς μίαν τοιαύτην στιγμήν, ἡ ἀνάληψις ἐκ μέρους τοῦ δημοσίου ἑνὸς βάρους 30 περίπου ἑκατ. δραχμῶν δὲν νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ ἀξιοκαταφρόνητον συμβολὴν τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι ἐν τούτῳ τὸ Κράτος ἔχει ὄχι μόνον τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ τὸ καθῆκον νὰ προηγῆται. Διότι ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ καθῆκον εἰς τὴν ἀνάληψιν βαρῶν, διὰ μίαν γενικὴν προσπάθειαν διὰ μίαν ἐξόρμησιν πρὸς ἐπίλυσιν ἑνὸς ἀκανθώδους καὶ τεραστίου προβλήματος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπληρώσῃ ζητοῦσα θυσίας καὶ ἀπὸ ἄλλας τάξεις, ἐὰν τὸ ἴδιον τὸ Κράτος δὲν ἔχῃ προβῆ προκαταβολικῶς εἰς τὰς μεγαλυτέρας δυνατὰς θυσίας. Καὶ ἀκριβῶς διὰ τοῦτο ἠδυνήθημεν νὰ στραφῶμεν πρὸς ὅλους, καὶ πρὸς τοὺς ἐκτελωνιστὰς καὶ πρὸς τὸ ΙΚΑ καὶ πρὸς τὰς Τραπέζας καὶ πρὸς τὰς ἑταιρείας καυσίμων, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ διὰ νὰ ζητήσωμεν τὴν συμβολὴν ὅλων εἰς τὴν προσπάθειαν τὴν ὁποίαν καταβάλλομεν. Αὐτό, ἐλαφρύνει τὴν προσπάθειαν, ἐὰν θέλετε καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει τὴν συνείδησίν μας, ὅτι εὑρέθημεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ζητήσωμεν τόσας θυσίας ἀπὸ τόσων πλευρῶν διὰ τὴν προσπάθειαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν καταβάλλομεν. Ἀλλὰ πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι εἶναι ἀδύνατον τὸ πρόβλημα τῶν ἐξαγωγῶν νὰ τύχῃ μιᾶς πραγματικῆς καὶ σοβαρᾶς ἀντιμετωπίσεως, ἐὰν μὴ συστηματικῶς καὶ μονίμως δὲν καταβάλλεται ἐκ μέρους ὅλων ἡμῶν ἡ προσπάθεια συμπιέσεως τοῦ κόστους παραγωγῆς εἰς τὰ ὅρια τῆς διεθνοῦς ἀνταγωνιστικότητος. Εἶναι ἀνάγκη, ὡς εἶπον, κύριοι, ἀπολύτου σαφηνείας καὶ εἰλικρινείας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνισχύσωμεν τὴν ἐξαγωγιμότητα καὶ τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῶν προϊόντων μας διὰ τεχνητῶν μεθόδων. Ὑπάρχουν, βεβαίως, τεχνηταὶ μέθοδοι. Πρὸ ὀλίγων μόλις ἑβδομάδων, μία ἐφημερὶς ἀκραιφνῶς ὀρθοδόξων οἰκονομικῶν θεωριῶν, ὡς τὸ Ἀγγλικὸν Ἐκόνομιστ, δὲν ἐδίστασε νὰ εἰσηγηθῇ διὰ τὴν προώθησιν τῶν Βρεταννικῶν εἰσαγωγῶν μίαν γενικὴν πιστοδότησιν ἄμεσον, θαρραλέαν καὶ ἐμφανῆ. Ἐν τῷ ἰδίῳ ἄρθρῳ τὸ Ἐκόνομιστ ἐξήταζε τὴν δυνατότητα αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν διὰ τῆς ὑποτιμήσεως τοῦ νομίσματος. Αὐταὶ εἶναι κλασσικαὶ μέθοδοι αὐξήσεως τῆς ἀνταγωνιστικότητος μιᾶς χώρας. Ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται νὰ δαπανήσω καὶ ὀλίγα λεπτὰ διὰ νὰ σᾶς ἀποδείξω, ὅτι αἱ μέθοδοι αὐταί, ἐὰν ἔχουν ἀποτελέσματα δὲν εἶναι, παρὰ προσωρινὰ καὶ ὅτι συνοδεύονται καὶ ἀπὸ τόσας ἄλλας ἐπιπτώσεις πολιτικάς, κοινωνικὰς καὶ νομισματικάς, ὥστε νὰ καθίστανται ἐξ ὑπαρχῆς ἀνάξιαι προσοχῆς, εἰμὴ μόνον εἰς περιστάσεις ἐκτάκτου οἰκονομικῆς κρισιμότητος. Ἡ Κυβέρνησις βεβαίως δὲν εἶναι δυνατὸν οὐδὲ πρὸς στιγμὴν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τοιαύτας μεθόδους. Ὅταν ὅμως λέγωμεν, ὅτι ὀφείλομεν νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας διὰ τῆς συμπιέσεως τοῦ κόστους καὶ εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι περὶ αὐτοῦ, τότε θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, δὲν δικαιούμεθα νὰ δεχώμεθα τὴν γενικὴν αὐτὴν ἀρχήν, ἀλλὰ ὅταν πρόκειται νὰ τὴν ἐφαρμόσωμεν εἰς συγκεκριμένας περιπτώσεις νὰ θεωροῦμεν ὁτὲ μὲν τὰς περιστάσεις αὐτὰς ἀναξίους πρὸς τοῦτο, ὁτὲ δὲ τὰς θυσίας ὑπερβολικάς, διὰ τὸν ἀντικειμενικὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκομεν. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι προκειμένου νὰ ἐπιτύχωμεν τὸν σκοπὸν πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπομεν νὰ ρίψωμεν τὸ βλέμμα παντοῦ πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις, ὅπου εἶναι δυνατὸν ἔστω καὶ μίαν μικρὰν περικοπήν, μίαν μικρὰν ἔκπτωσιν διὰ νὰ βοηθήσωμεν τὴν βελτίωσιν τῆς ἀνταγωνιστικότητος. Διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως ἰδίως καὶ ἐντεῦθεν, ἡ χώρα μας ὑπὸ τὸ κράτος ἀδηρίτου ἀνάγκης καὶ ὑπήκουσα εἰς ἕνα αἴσθημα στοργῆς πρὸς τάξεις, συμφέροντα καὶ κοινωνικὰς ὁμάδας ἐδημιούργησεν ἕνα τεχνητὸν καθεστὼς προστασίας, τὸ ὁποῖον σήμερον ἀποτελεῖ κατὰ μέγιστον μέρος τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα. Δύναμαι νὰ σᾶς εἴπω, ἂν καὶ ἀπὸ ὀλίγου μόλις χρόνου ἔχω τὴν εὐθύνην τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν διαπιστῶ, ὁτὲ μὲν μίαν εἰσφοράν, ὁτὲ δέ, ἕνα τέλος, ἄλλοτε εἰς τὰς ἐξαγωγάς, ἄλλοτε εἰς τὰς εἰσαγωγάς, ἄλλοτε εἰς τὰς μεταφοράς, ἄλλοτε ὑπὸ τὴν μορφὴν κλειστῶν ἐπαγγελμάτων, ἄλλοτε ὑπὸ τὴν μορφὴν προνομιακῶν καταστάσεων, μέτρα ληφθέντα ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἀνάγκης, δι’ ὡρισμένους κοινωνικοὺς σκοπούς, μέτρα, τὰ ὁποῖα βεβαίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ τις ἐν τῷ συνόλῳ, ἀλλὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς σημερινῆς πραγματικότητος ἀποτελοῦσιν μίαν βασικὴν ἀντινομίαν. Ἀπὸ τὴν βασικὴν ταύτην ἀντινομίαν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, κύριοι, νὰ ἐξέλθωμεν. Διότι, ἄλλως, φοβοῦμαι, ὅτι ἡ προσπάθεια ἡ ἐξαγωγική μας θὰ ἀποτύχῃ, καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐλέγομεν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ὅταν συνεζητούσαμεν τὰ τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ προσαρμογή μας εἰς τὰς ἀνάγκας αὐτάς, θὰ ἀπετέλει ἁπλούστατα κενὸν λόγον, τὸν ὁποῖον δὲν εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ παρακολουθήσωμεν ἐν τῇ πράξει. Πέποιθα, ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ θελήσῃ νὰ ἐκτιμήσῃ τὴν ἀνάγκην τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα εἰσηγοῦμαι καὶ νὰ πιστεύσῃ, ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦσι παρὰ τὴν ἀπαρχὴν μιᾶς συστηματικῶς μελετημένης, ἀλλὰ καὶ πρωϊούσης ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς πολιτικῆς, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ὅλα ἀποτόμως καὶ ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς νὰ γίνουν. Εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτὴν θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἔχω τὴν βοήθειαν ὅλων ὑμῶν. (Χειροκροτήματα).

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ἀντωνίου, ἔχει τὸν λόγον.

§42Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, δὲν συμμερίζομαι τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου, ὡς πρὸς τὴν σημασίαν τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον. Εἶμαι ὑποχρεωμένος εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ δηλώσω, ὅτι συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν ἀξιότιμον εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας κ. Καψάλην, κατὰ τὸν ὁποῖον σχετικῶς μὲ τὴν σημασίαν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, προσήκει τὸ «ὤδυνεν ὄρος καὶ ἔτεκε μῦν». Πράγματι εἶναι ἐλάχιστοι αἱ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν ἐπιδιωκόμενον ὑπὸ τοῦ σχεδίου σκοπόν, τῆς τονώσεως δηλονότι τῆς ἐξαγωγικῆς μας προσπαθείας. Καὶ ὅπως προκύπτει ἀπὸ μίαν ἁπλῆν ἀνάγνωσιν τοῦ σχεδίου, δι’ αὐτοῦ ρυθμίζονται πλεῖστα ὅσα θέματα τελείως ἄσχετα μὲ τὸν ἐπιδιωκόμενον κεντρικὸν σκοπόν. Ὑπάρχει π.χ. ἡ διάταξις ἡ ρυθμίζουσα μίαν ἀνωμαλίαν, ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν πρὸ 6 ἐτῶν καὶ τὴν ὁποίαν ὁ τότε Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κ. Ἀποστολίδης, ἐχαρακτήρισεν ὡς μέγα σκάνδαλον. Ὑπάρχει ἐπίσης ἡ διάταξις ἡ ἀφορῶσα τὸν δασμὸν τοῦ βάμβακος. Θὰ ἦτο λογικόν, κ. βουλευταί, καὶ σύμφωνον, ἄλλως τε, πρὸς τὴν συνταγματικὴν ἐπιταγὴν ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἰδίαν ἀρχὴν νὰ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον ἰδιαιτέρων νομοσχεδίων. Τοῦτο ἐξ ἄλλου συνέβη καὶ κατὰ τὸ παρελθόν. Κατὰ τὸ ἔτος 1957 εἶχον κατατεθῆ νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα τελικῶς δὲν ἐψηφίσθησαν, καὶ τὰ ὁποῖα ἀνεφέροντο εἰδικῶς εἰς τὴν ἀνωμαλίαν τοῦ 1956. Νομίζω, ὅτι αὐτὸ ἦτο ἐπιβεβλημένον, διότι μετὰ μάλιστα τὴν καταγγελίαν εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ὁ κ. Ἀποστολίδης, θὰ ἔπρεπε νὰ διεξαχθῇ διὰ τὸ ζήτημα τοῦτο ἐξονυχιστικὴ συζήτησις καὶ ἔρευνα. Ἐπίσης μὲ ἰδιαίτερον νομοσχέδιον ἔπρεπε νὰ ρυθμισθῇ καὶ τὸ θέμα τὸ ἀφορῶν τὸν βάμβακα, διότι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι καίριον, ὡς ἀναγόμενον εἰς ἓν ἀπὸ τὰ βασικώτερα Ἑλληνικὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα. Κατόπιν τούτων, νομίζω, ὅτι ὑποχρέωσις ἡμῶν εἶναι νὰ ὁμιλήσωμεν ἰδιαιτέρως ἐφ’ ἑνὸς ἑκάστου τῶν θεμάτων, εἰς τὰ ὁποῖα ἀναφέρεται τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον. Καὶ ἀρχίζω, κ. βουλευταί, μὲ τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν. Ὅπως εἶναι γνωστὸν τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν εἶναι καίριον καὶ ἄμεσα συνδέεται μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἀπασχολήσεως. Ἴσως εἶναι τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 πρόβλημα τῆς χώρας. Ποία εἶναι τώρα ἡ ἐξέλιξις τῶν ἐξαγωγῶν μας ἀφ’ ὅτου ἀνέλαβε τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας ἡ Κυβερνῶσα παράταξις τὸ γνωρίζομεν ὅλοι. Ἀφ’ ἧς παρῆλθεν ἡ ἀναμενομένη ἐπίδρασις τῆς ὑπερυποτιμήσεως τῆς δραχμῆς τοῦ 1953 συνεπεία τῶν ὁποίων εἴχομεν μίαν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν, ἤρχισαν αἱ ἐξαγωγαί μας νὰ παρουσιάζουν μίαν στασιμότητα καὶ ἐνίοτε καὶ μίαν ὀπισθοδρόμησιν. Μόλις κατὰ τὸ ἔτος 1961 ἐν συγκρίσει μὲ τὸ προηγούμενον ἔτος ἔχομεν μίαν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἡ ὁποία ὅμως, ἐὰν ἐξετασθῇ ἐν συγκρίσει μὲ τὴν αὔξησιν τῶν εἰσαγομένων, καταφαίνεται, ὅτι οὐδεμίαν βελτίωσιν ἔφερεν εἰς τὸ πρόβλημα τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Διότι, κ. βουλευταί, θὰ πρέπει νὰ καταστῇ κοινὴ συνείδησις, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει τεραστίαν σημασίαν εἶναι τὸ μέγα χάσμα ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ ἐξαγωγῶν — εἰσαγωγῶν. Εἰς οὐδεμίαν χώραν τοῦ κόσμου αἱ ἐξαγωγαὶ καλύπτουν τόσον μικρὸν ποσοστὸν τῶν εἰσαγωγῶν. Καὶ αἱ ἀνησυχίαι μου, κ. βουλευταί, διὰ τὸ διευρυνόμενον χάσμα εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν κατέστησαν ἔτι μεγαλύτεραι μετὰ τὴν εἰσήγησιν τοῦ τέως Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου ἀξιοτίμου κ. Δερτιλῆ, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν, ὅτι οὐδόλως ἀνησυχεῖ, ἀπὸ τὴν κατάστασιν αὐτὴν καὶ ἀπὸ τὸ διευρυνόμενον ὁσημέραι χάσμα τῶν εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν. Περαιτέρω, κ. βουλευταί, ἡ συνεχὴς αὔξησις τοῦ χάσματος θὰ πρέπει ὅλως ἰδιαιτέρως νὰ μᾶς ἀνησυχῇ, διότι συνεπεία τούτου ὑπάρχει μόνιμος κίνδυνος τῆς νομισματικῆς καὶ οἰκονομικῆς σταθερότητος τῆς χώρας. Δὲν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ καὶ νομισματικὴ σταθερότης τῆς χώρας ἔχουν κατοχυρωθῆ, ὅταν τὸ χάσμα εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν ἐξακολουθῇ νὰ εἶναι τόσον εὐρύ. Οἱ ἄδηλοι πόροι, οἱ ὁποῖοι καλύπτουν τὸ χάσμα αὐτὸ ἐμφανίζουν μίαν τοιαύτην ἀστάθειαν καὶ δὲν ἔχουν τὰ πλεονεκτήματα τῶν φόρων ἐξ ἐξαγωγῶν. Βάσει τοῦ μηχανισμοῦ τῶν πολλαπλασιαστικῶν φαινομένων διὰ τῶν ἐξαγωγῶν, δίδεται μία ὤθησις εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας, οἵα δὲν εἶναι δυνατὸν δι’ ἄλλων πόρων τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν. Ἰδού, λοιπόν, οἱ λόγοι ἕνεκα τῶν ὁποίων ἔπρεπε νὰ εἴμεθα διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν περισσότερον ἀνήσυχοι. Ἐξ ἄλλου τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος εἴχομεν κάποιαν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, ὡς ἐμνημόνευσε πρὸ ὀλίγου ὁ κ. Ὑπουργός, δὲν ὀφείλεται εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις, ἀλλ’ ὀφείλεται εἰς τὸν αὐτοματισμὸν τῆς οἰκονομίας. Καὶ νομίζω, κ. βουλευταί, ὑποχρέωσίν μου εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ ἐξάρω τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν κατέβαλον αἱ παραγωγικαὶ τάξεις τῆς χώρας καὶ πρὸ πάντων ἡ ἀγροτικὴ τάξις. Ἀποκλειστικῶς χάρις εἰς τὰς προσπαθείας καὶ τοὺς μόχθους ἰδίᾳ αὐτῆς ἐπετεύχθη ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς καὶ τῶν ἐξαγωγῶν, δοθέντος ὅτι ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις συνομολογεῖ, ὅτι μέχρι σήμερον δὲν ἐλήφθησαν μέτρα. Πέραν δὲ αὐτοῦ ἐνέχει σημασίαν ἡ αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἐξασφαλίσεως ἐργασίας εἰς τοὺς ἀνέργους. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν ἐπὶ 6ετίαν. Καὶ ἐρωτῶ διατὶ ἠδράνησεν ἐν ὄψει τῶν τόσων σημαντικῶν κινδύνων εἰς βάρος τῆς οἰκονομικῆς σταθερότητος, νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα καὶ ἐξακολουθεῖ πολιτικὴν ἀδρανείας; Ἀναμένομεν νὰ καταθέσῃ ὡλοκληρωμένον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀντιμετώπιζε τὸ πρόβλημα τῶν ἐξαγωγῶν μας. Χρειάζεται πολιτικὴ πνοῆς, δράσεως καὶ αἰσιοδοξίας, στηριζομένης εἰς δραστικὰ μέτρα καὶ μελετημένα σχέδια. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι ὁ κ. Ἔρχαρτ, κατὰ τὴν ἐπίσκεψίν του εἰς τὴν χώραν μας, προέβη εἰς δηλώσεις καὶ μεταξὺ τῶν ὅσων εἶπεν, ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ποὺ δὲν ἔχει λύσιν. Ἀντιθέτως, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς ἰδικῆς μας Κυβερνήσεως, εἰς μίαν ἄλλην συναφῆ συζήτησιν, ὑπεστήριξεν, ὅτι ἡ ἐπιτυχία κατὰ 80% ἐξαρτᾶται ἐκ τῶν προσπαθειῶν τοῦ λαοῦ. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν αἰσιοδοξίαν ἀνεμέναμεν νὰ ἐνεπνέετο ἡ Κυβέρνησις καὶ ὄχι ἀπὸ πολιτικὴν ἀπαισιοδοξίας. Ἀνεμέναμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐμείωναν τὸ κόστος, θὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγικότητα, θὰ προωθήσουν τὰς ἐξαγωγάς, θὰ ἀπαλλάξουν τὴν οἰκονομίαν ἐκ περιττῶν ἐπιβαρύνσεων, θὰ βελτιώσουν τὴν ποιότητα τῶν προϊόντων, θὰ μειώσουν τὰ ἐπιχειρηματικὰ κέρδη, ἰδίᾳ εἰς περιπτώσεις μονοπωλιακῶν καταστάσεων, θὰ μειώσουν τὸ κόστος, θὰ μειώσουν τὰς δαπάνας μετακινήσεως, θὰ θέσουν φραγμὸν εἰς τὴν αὔξησιν τῶν μὴ παραγωγικῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ τὰ μέτρα ποὺ λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις εἶναι συμπτωματικά. Ἐπισπεύδει τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ αἰτήματα βιομηχάνων. Ἔχω εἰς χεῖρας μου σχετικὸν ὑπόμνημα, τὸ ὁποῖον ἔχω εἰς τὴν διάθεσίν σας. Φοβοῦμαι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπέλεξε τὴν χειροτέραν ὁδὸν διὰ νὰ βοηθήσῃ τὰς ἐξαγωγάς μας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, εἶπεν ἀπόψε, ὅτι ἐζητήθησαν θυσίαι ἀπὸ ὅλους. Ναὶ ἐζητήθησαν θυσίαι ἀπὸ τοὺς ἀγρότας ἀπὸ τοὺς ἐργάτας, ἀπὸ τὸ κοινωνικὸν σύνολον διὰ τῆς μειώσεως τῶν πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἡ μείωσις πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἀποτελεῖ ὑγιᾶ πολιτικήν. Καὶ ἐνῷ ἐζητήθησαν θυσίαι ἀπὸ ὅλας τὰς παραγωγικὰς τάξεις οὐδεμία θυσία ἐζητήθη ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν. Ἀντιθέτως, διὰ τῆς διατάξεως τοῦ σχεδίου νόμου ἀντὶ θυσιῶν ἐνισχύονται οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυροί. Πέραν αὐτῶν ἐκπλήσσομαι διατὶ ἡ Κυβέρνησις σπεύδει νὰ τονώσῃ διὰ νομοθετικῶν μέτρων τὰς ἐξαγωγὰς χωρὶς νὰ σκεφθῇ, ὅτι ἐντὸς ὀλίγου, ἠμπορεῖ νὰ ὑποχρεωθῇ νὰ ἀναιρέσῃ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Πράγματι διὰ τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐναρμονίσωμεν τὴν φορολογικὴν νομοθεσίαν τῶν ἄλλων μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ μάλιστα, ὑπὸ τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς πρόκειται ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν νὰ ὑποβληθῇ περὶ αὐτοῦ ἡ σχετικὴ ἔκθεσις εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ε.Ο.Κ. Καὶ ἐρωτᾶται, ἐὰν ὑποχρεοῦμαι εἰς τὴν ἐναρμόνισιν τῆς φορολογικῆς μας νομοθεσίας μὲ τὰς νομοθεσίας τῶν ἄλλων μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, τὶ θὰ ἀπομείνῃ ἀπὸ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου; Καὶ εἰσέρχομαι εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 4. Δι’ αὐτοῦ καταργεῖται ὁ δασμὸς ἐπὶ τοῦ εἰσαγομένου βάμβακος. Ἡ πρώτη παρατήρησίς μου εἶναι, ὅτι ἡ κατάργησις τοῦ δασμοῦ, εἶναι ἄσχετος μὲ τὴν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν. Ἐὰν ἀπέβλεπε ἡ διάταξις εἰς τὴν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ἁπλῶς μέριμνα τῆς ἐπιστροφῆς δασμοῦ ἐπὶ τοῦ εἰσαχθέντος βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἐχρησιμοποιήθη εἰς ἐξαγώγιμα προϊόντα. Ἡ γενικὴ κατάργησις δασμῶν τοῦ βάμβακος, δὲν ἐπιδιώκει τὴν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν, ἀλλὰ ἐπιδιώκει ἄλλους σκοπούς. Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, τὰ ὁποῖα ἠκούσαμε πρὸ ὀλίγου, δὲν μᾶς ἔπεισαν, ὅτι ἡ κατάργησις τῶν δασμῶν δὲν ἐπιδιώκει τὴν συμπίεσιν τῶν τιμῶν βάμβακος ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν βιομηχάνων καὶ εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, εἶπεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, εἶχε μεταξὺ ἄλλων ὑπ’ ὄψει της ἔκθεσιν τῶν ἐμπειρογνωμόνων, ἡ ὁποία ἔκθεσις συνιστᾶ τὴν κατάργησιν τῶν δασμῶν πρὸς διευκόλυνσιν τῶν ἐξαγωγῶν καὶ συνομολογοῦμεν καὶ ἡμεῖς μὲ τὰς ἐκτεθείσας ἀπόψεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν μὲ τὴν σχετικῶς μειουμένην παραγωγήν μας νὰ ἐπιβάλωμεν ἡμεῖς τὰς τιμὰς τοῦ βάμβακος εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Ἀλλὰ αἱ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι ἐξετέθησαν διὰ νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ κατάργησις τῶν δασμῶν εἶναι ἀβάσιμοι καὶ δὲν κατανοοῦμεν βάσει ποίας λογικῆς δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν δασμοὶ ἐπὶ τοῦ βάμβακος ἁπλῶς καὶ μόνον, διότι τὸ προϊόν, εἶναι ἐξαγώγιμον. Ἡμεῖς, πιστεύομεν, ὅτι παρὰ τὴν ὕπαρξιν δασμῶν, ἡ προσαρμογὴ εἰς τὰς διεθνεῖς τιμὰς τοῦ παραγομένου βάμβακος εἶναι ἀναπόφευκτος. Σήμερον ἡ παραγωγὴ βάμβακος, εἰς τὴν χώραν μας, ὑπολογίζεται, ὅτι θὰ φθάσῃ καὶ θὰ ὑπερβῇ τὰς 84.000 τόννους. Ἔναντι αὐτῶν, αἱ ἀνάγκαι τῆς χώρας μας, ὑπολογίζεται, ὅτι ἀνέρχονται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 22–25.000 τόννων. Ὑπάρχει συνεπῶς, ἕνα περίσσευμα πρὸς ἐξαγωγὴν 60.000 περίπου τόννων. Καὶ ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἡ ποσότης αὐτὴ πρὸς ἐξαγωγὴν καὶ ἐὰν ἡ ποσότης αὐτὴ ἦτο ἀσήμαντος καὶ πάλιν θὰ συνέβαινε αἱ τιμαὶ ἀναγκαστικῶς νὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὰς διεθνεῖς τιμὰς διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐξαχθῇ ἡ μικρὰ ἔστω αὐτὴ ποσότης βάμβακος. Ἄλλως τε, ἐν προκειμένῳ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς θεωρίας. Ἀρκετὸν εἶναι νὰ προσφύγωμεν εἰς τὸ τὶ ἔγινε κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ ἰδίᾳ ἀφ’ ἧς ἐθεσπίσθη ὁ δασμὸς ἐπὶ τοῦ βάμβακος. Ἀπὸ τῆς καθιερώσεως τοῦ δασμοῦ αὐτοῦ καὶ ἡ παραγωγὴ βάμβακος καὶ ἡ βαμβακοκαλλιέργεια ηὐξήθησαν καταπληκτικὰ καὶ αἱ ἐξαγωγαὶ βάμβακος, ἐγνώρισαν ἄνευ προηγουμένου ἄνθησιν. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω, ὅτι σήμερον ἡ βαμβακοκαλλιέργεια ὑπερέβη τὰ 2 ἑκατομ. στρεμμάτων καὶ ἡ παραγωγὴ ὑπερβαίνει τοὺς 84.000 τόννους. Ἐπὶ πλέον δέ, αἱ ἐξαγωγαὶ βάμβακος ἔχουν μέχρι τῆς στιγμῆς ὑπερβῆ τοὺς 55.000 τόννους. Καὶ ὅταν ἔχωμεν τὸ τόσον εὐνοϊκὸν αὐτὸ ἀποτέλεσμα ὑπὸ καθεστὼς δασμολογικῆς προστασίας, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ στηριχθῇ ἄποψις περὶ καταργήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ βάμβακος; Πέραν αὐτοῦ, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ τί συμβαίνει εἰς ἄλλας χώρας. Μὲ ἀπείρως μεγαλυτέραν παραγωγικότητα, αἱ Ἡν. Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, οὐδέποτε διηνοήθησαν νὰ καταργήσουν τὸν σχετικὸν δασμόν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε μάλιστα νὰ σᾶς ἀναφέρω, ὅτι εἰς μίαν διάσκεψιν, ὅταν ἐζητήθη ἀπὸ χώρας τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, ἡ κατάργησις τοῦ δασμοῦ τοῦ βάμβακος, αἱ Η.Π.Α. ἀντετάχθησαν καὶ ἐπροτίμησαν νὰ ἀχθῇ ἡ διάσκεψις εἰς ναυάγιον παρὰ νὰ καταργήσουν τὸν δασμόν. Τὶ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον παρακινεῖ τοὺς βιομηχάνους νὰ ζητοῦν τὴν κατάργησιν τοῦ δασμοῦ. Ὑποστηρίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἐὰν ἀκόμη δὲν ἦτο γνωστὸς ὁ δασμὸς ἐπὶ τοῦ βάμβακος, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφευρεθῇ διὰ νὰ προστατευθοῦν οἱ βαμβακοπαραγωγοὶ ἔναντι τῶν ἁρπακτικῶν διαθέσεων τῶν βιομηχάνων, καθόσον αἱ συνθῆκαι διαπραγματεύσεως μεταξὺ βαμβακοκαλλιεργητῶν καὶ βιομηχάνων εἶναι τοιαῦται, ὥστε οἱ καλλιεργηταὶ νὰ εὑρίσκωνται εἰς μειονεκτικὴν θέσιν. Εἶναι εὔκολον εἰς τοὺς βιομηχάνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὀλίγοι νὰ συνεννοηθοῦν μεταξὺ των διὰ τὴν συμπίεσιν τῶν τιμῶν, ἐνῷ εἶναι δυσχερέστατον νὰ συνεννοηθοῦν οἱ χιλιάδες τῶν βαμβακοπαραγωγῶν. Ἡ ἐπιτυχία τῶν τεχνασμάτων τῶν βιομηχάνων ἐπιδιώκεται διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς, καὶ δὲν εἶναι ὁ κίνδυνος τῶν ἐξαγωγῶν τοὺς ὁποίους ἐπικαλεῖται τὸ νομοσχέδιον. Θὰ κινδυνεύσουν ἀντιθέτως αἱ ἐξαγωγαί μας καὶ ἡ παραγωγὴ βάμβακος ἐὰν ἐμμείνωμεν εἰς τὸ προτεινόμενον μέτρον. Πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ παραγωγὴ τοῦ βάμβακος εἶναι ὁριακή. Ὅτι αἱ τιμαὶ εἰς τὰς περισσοτέρας τῶν περιπτώσεων μόλις καλύπτουν τὸ κόστος παραγωγῆς καὶ ἐὰν ἐπέλθῃ ἄλλη μείωσις τῶν τιμῶν, αἱ συνέπειαι θὰ εἶναι νὰ πληγῇ δεινῶς ἡ βαμβακοπαραγωγὴ καὶ συνεπῶς νὰ μειωθοῦν αἱ ἐξαγωγαί.

§43Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, συμφωνῶ ἀπολύτως, δι’ ὅσα εἴπατε ἀναφορικῶς μὲ τὴν κατάργησιν τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τοῦ βάμβακος. Ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι ἡ κατάργησις τῶν δασμῶν ἀποτελεῖ παγίαν πολιτικήν της, ὥστε νὰ λείψῃ αὐτὸ τὸ καθεστὼς ἐν ὄψει μάλιστα τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κ.Ε.Α. Ἐνῷ ὅμως ἐμφανίζεται ἡ Κυβέρνησις αὐτὸ ἐπιδιώκουσα τὰς τελευταίας ἡμέρας ὡς προκύπτει ἀπὸ δημοσιεύματα ὁλοκλήρου τοῦ Τύπου, μελετᾶται ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τῶν ἐλαστικῶν, διὰ τὴν ὁποίαν αὔξησιν, ἐνδιαφέρεται ἡ γνωστὴ ἐπιχείρησις ΠΙΡΕΛΙ. Μέχρι τῆς στιγμῆς, ἂν καὶ ἐπαναλαμβάνω ἔχῃ ἀναγράψει τὴν εἴδησιν ὁλόκληρος ὁ Τύπος, δὲν ὑπῆρξεν ἐπίσημος διάψευσις ἢ ἐπιβεβαίωσις τῆς πληροφορίας. Ἐπισημαίνομεν τὴν ἀλλοπρόσαλλον αὐτὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως.

§44Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Λυποῦμαι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσω τὸν ἀξιότιμον κ. βουλευτὴν εἰς τὴν προσπάθειάν του, ὅπως ἀνεύρῃ ἀντινομίαν μεταξὺ τῶν διαφόρων ἐνεργειῶν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ πραγματικότης εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιμετωπίζει τὴν αὔξησιν δασμοῦ διὰ τὰ ἐλαστικά, εἰς τὰ ὁποῖα ἀνεφέρθη. Ὑπάρχει τῷ ὄντι αἴτησις τῆς ἐνδιαφερομένης ἑταιρείας, ἡ ὁποία ἐξετάζεται ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ εἶναι ἤδη εἰλημμένη ἀπόφασις τοῦ ἁρμοδίου συναδέλφου, ὅπως μὴ γίνῃ δεκτὴ αὔξησις δασμοῦ ἐν προκειμένῳ. Βεβαίως βοήθεια πρὸς τὴν ἀξιόλογον προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν θὰ καταβάλῃ ἡ ξένη ἐπιχείρησις, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνεφέρθητε, εἶναι δυνατὸν νὰ παρασχεθῇ κατ’ ἄλλον τρόπον, ὁ ὁποῖος μελετᾶται καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν εἶχον ληφθῆ τελικαὶ ἀποφάσεις.

§45Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι προκειμένου περὶ μέτρων τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα, τυγχάνουν ἐφαρμογῆς αἱ ἀρχαὶ τῆς καταργήσεως τῶν δασμῶν. Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ αὐτὸ προκειμένου διὰ τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ γενικῆς ἀρχῆς θὰ ἔπρεπε νὰ περιληφθοῦν εἰς τὴν κατάργησιν τῶν δασμῶν καὶ τὰ ἐξαγώγιμα, διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν ἀντιμετώπισιν μὲ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά. Διὰ τοῦ ἄρθρου 7 νομιμοποιεῖται μία μεγάλη ἀνωμαλία τοῦ παρελθόντος, ἡ ὁποία εἶχε καταγγελθῆ ὡς σκάνδαλον, ὑπὸ τοῦ τότε Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Ἀποστολίδη. Τὰ πράγματα δὲν ἔχουν ὡς ἐκτίθενται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν. Ἡ συγκομιδὴ τοῦ βάμβακος συντελεῖται κυρίως τὸν Σεπτέμβριον. Τὸ 1956 οἱ κύριοι βιομήχανοι δὲν ἔκαμαν τὰς προμηθείας των μετὰ τὸ πέρας τῆς συγκομιδῆς, οὔτε μέχρι τῆς λήξεως τοῦ ἔτους, οὔτε καὶ κατὰ τοὺς πρώτους μῆνας τοῦ 1957. Ἐπεδίωξαν διὰ τῆς καθυστερήσεως τῶν ἀγορῶν τοῦ βάμβακος καὶ τῶν ἄλλων ἑλιγμῶν των νὰ συμπιέσουν τὰς τιμάς. Εἰς τὴν ἐπιδίωξίν των αὐτὴν ὑπῆρχεν ἕνα ἐμπόδιον. Ἡ ὕπαρξις τῶν δασμῶν. Τὸ 1957 πρὶν οἱ ἀγρόται ὑποκύψουν συνέβη τὸ κλείσιμο τοῦ Σουὲζ καὶ οἱ Γάλλοι βιομήχανοι ἠναγκάσθησαν νὰ ἀγοράσουν ἑλληνικὸν βάμβακα, μὲ συνέπειαν τὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν τοῦ βάμβακος εἰς λογικὰ ἐπίπεδα. Ἡ τιμὴ τοῦ βάμβακος εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἀγοράν, τότε, ἦτο ἐνηρμονισμένη μὲ τὰς διεθνεῖς τιμάς. Τὶς πταίει διότι οἱ κύριοι βιομήχανοι δὲν ἐμερίμνησαν ἐγκαίρως διὰ τὴν προμήθειαν βάμβακος διὰ τὰς βιομηχανίας των; Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι. Ἡ Κυβέρνησις πρὸ ἡμερῶν διὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ἐπεκαλέσθη, προκειμένου περὶ ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν τὰς ὀρθοδόξους ἀρχάς. Εἰς τὴν περίπτωσιν ὅμως αὐτὴν ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ νὰ ἐφαρμόσῃ τὰς ὀρθοδόξους ἀρχάς, αἵτινες ὡς ἰσχυρίζεται τὴν ἐμπνέουν καὶ νὰ ἀφήσῃ νὰ διαμορφωθοῦν ἐλευθέρως αἱ τιμαί, ἐθεώρησε χρέος της νὰ ἐπέμβῃ πρὸς συμπίεσιν τῶν τιμῶν ὑπὲρ τῶν βιομηχάνων ἐνῷ κατὰ τὰς ὀρθοδόξους ἀρχὰς θὰ ἔπρεπε οὗτοι νὰ ὑποστοῦν τὰς συνεπείας τοῦ κακοῦ ὑπολογισμοῦ των. Διὰ νὰ σχηματίσητε, κύριοι συνάδελφοι, σαφῆ ἀντίληψιν τοῦ πράγματος θὰ πρέπει νὰ ἀκούσητε τὶ ἐδημοσίευσεν εἰς τὸ «Βῆμα» ὁ τότε βουλευτὴς κ. Ἀποστολίδης. Λέγει, λοιπόν, ὁ κ. Ἀποστολίδης, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζει ὡς τὸν πρώτιστον λόγον ἀποχωρήσεώς του ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην, τὸ σκάνδαλον, ὡς τὸ χαρακτηρίζει, τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος «... (ἀναγινώσκει)...». Νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἔχετε ἤδη σχηματίσει μίαν γνώμην ἐπὶ τῆς πραγματικότητος ἐν σχέσει μὲ τὸ διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ρυθμιζόμενον θέμα. Ἐπ’ αὐτοῦ διὰ νὰ λάβητε ἐπίσης μίαν ἰδέαν τῶν ἐπικαλουμένων ἀνακριβειῶν, ὀφείλω νὰ προσθέσω, ὅτι κατέθεσεν ἡ Κυβέρνησις ἀλλεπάλληλα νομοσχέδια τόσον εἰς τὴν Βουλήν, ὅσον καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ἀλλὰ δὲν ἐτόλμησεν ὅταν τὸ θέμα ἦτο ἐπίκαιρον νὰ τὸ συζητήσῃ φοβουμένη τὴν ἐξέγερσιν τῶν βαμβακοκαλλιεργητῶν καὶ ὄχι διότι ἐφοβεῖτο αὔξησιν τῶν τιμῶν τῶν ἐκ βάμβακος εἰδῶν, ὡς λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, δὲν ἐτόλμησε νὰ συζητήσῃ τὸ νομοσχέδιον. Περαιτέρω ὅμως, ὑπάρχει καὶ ἔλλειψις στοιχειώδους εὐθιξίας. Ὅταν ἔρχεται ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀποκαλεῖ μίαν ἐνέργειαν τῆς Κυβερνήσεως σκάνδαλον, ἡ εὐθιξία τῆς Κυβερνήσεως, ἡ στοιχειώδης εὐθιξία τῆς ἐπέβαλε νὰ φέρῃ θέμα ἀμέσως εἰς τὴν Βουλήν, νὰ φέρῃ τὸ νομοσχέδιον πρὸς συζήτησιν διὰ νὰ ἐπιχυθῇ πλῆρες φῶς καὶ νὰ διευκρινισθῇ τὶ πράγματι ἐμεσολάβησεν εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἀντὶ ν’ ἀναμείνῃ τὴν παρέλευσιν ὁλοκλήρου πενταετίας διὰ τὴν νομιμοποίησιν τοῦ σκανδάλου. Ὁ σημερινὸς τρόπος ρυθμίσεως τοῦ θέματος αὐτοῦ ἐνθυμίζει τὸν τρόπον ἐνεργείας ἑνός, ὁ ὁποῖος ὑπέπεσεν εἰς ποινικὸν ἀδίκημα καὶ προσπαθεῖ νὰ τὸ συγκαλύψῃ καὶ μὲ κάθε τρόπον νὰ μὴ ἀποκαλυφθῇ τὸ ἔγκλημά του. Εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της πλείστους ἄλλους τρόπους διὰ νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα. Πόσον καιρὸν θὰ ἐχρειάζετο διὰ νὰ ψηφισθῇ ἕνα Νομοθετικὸν Διάταγμα ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος; Ἀκόμη θὰ ἠδύνατο νὰ προσφύγῃ εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ἀλλὰ τὶ ἔγινεν ἐν προκειμένῳ; Ἕνας ἐκ τῶν κ. Ὑπουργῶν ἀπέστειλεν ἕν ἔγγραφον εἰς τὰς τελωνειακὰς Ἀρχὰς καὶ ἐζήτει νὰ ἐπιτρέψουν τὴν ἀτελῆ εἰσαγωγὴν 8.000 ὀκάδων βάμβακος. Κύριοι βουλευταὶ καὶ πάλιν διαπιστοῦται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπικαλεῖται τὴν ὀρθοδοξίαν ὁσάκις πρόκειται ν’ ἀντιμετωπίσῃ θέματα τῶν ἰσχυρῶν, ὁσάκις ὅμως πρόκειται ν’ ἀντιμετωπίσῃ θέματα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως ξεχνᾶ τὴν ὀρθοδοξίαν αὐτήν. Δὲν γνωρίζω, κ. βουλευταί, περίπτωσιν ἄλλην κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ νομιμότης νὰ εἶχε κατὰ τοιοῦτον τρόπον καταπατηθῆ ὅπως συνέβη εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἐν προκειμένῳ ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος. Ἀποτέλεσμα τῆς ἐνεργείας της αὐτῆς ἦτο νὰ μειωθῇ ἡ καλλιέργεια τοῦ βάμβακος τὸ ἑπόμενον ἔτος ἀπὸ 1650 ἑκατομμύρια εἰς 1350 ἑκατομμύρια στρέμματα εἰς βάρος τοῦ εἰσοδήματος τῶν βαμβακοκαλλιεργητῶν μας καὶ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Καὶ ἔρχομαι ἤδη, κ.κ. συνάδελφοι, εἰς ἕν ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν ἰδιαιτέραν εὐνοϊκὴν μεταχείρισιν ἑνὸς ἄλλου ἀνήκοντος εἰς τὴν αὐτὴν τάξιν τῶν προνομιούχων τοῦ κ. Νιάρχου. Λυποῦμαι, ὅτι ἡ πρὸ ὀλίγου γενομένη δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι ἐζητήθησαν θυσίαι ἀπὸ ὅλους, δὲν ἐναρμονίζεται πρὸς τὸ περιεχόμενον τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 3 καθ’ ἥν αἱ ἐπιχειρήσεις ναυπηγείων καὶ ἐν προκειμένῳ ὁ κ. Νιάρχος, θὰ καταβάλλῃ ἐφεξῆς μειωμένον φόρον εἰσοδήματος καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, ποῖος λόγος συνέτρεχε νὰ τύχῃ τόσον εὐνοϊκῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως.

§46Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ὁ λόγος εἶναι ἁπλούστατος καὶ λυποῦμαι, διότι κατά τινα τρόπον δὲν ὑπέπεσεν εἰς τὴν ἀντίληψίν σας. Ἡ ἐπιχείρησις τῆς ἐπισκευῆς καὶ κατασκευῆς πλοίων, δὲν εἶναι ἐπιχείρησις, τῆς ὁποίας ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ νομίζω οἱαδήποτε Κυβέρνησις ἠμπορεῖ νὰ ὑποτιμήσῃ τὴν σημασίαν της. Τὰ ναυπηγεῖα ἐν Ἑλλάδι ἀποτελοῦν ἕνα ἐκ τῶν κλάδων δυναμικῆς ἐξελίξεως ἐξαγωγῶν. Ἀπὸ μίαν ἔκθεσιν, ἡ ὁποία ἦλθε εἰς χεῖρας μου, ἔχω συγκρατήσει ἕνα ἀριθμόν, ὁ ὁποῖος ἀρκεῖ διὰ νὰ καταστήσῃ νοητὸν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ εἴπω εἰς τὴν Βουλήν. Ἐπὶ 100 πλοίων, τὰ ὁποῖα ἐπισκευάζονται ἢ κατασκευάζονται ἀπὸ ἑταιρείας ναυτιλιακὰς ὑπὸ ἑλληνικὸν ἔλεγχον, μόνον τὰ 2 κατασκευάζονται ἐν Ἑλλάδι. Ἡ δυνατότης, ἑπομένως, διὰ ἑλληνικῶν ναυπηγείων νὰ καλύψῃ μίαν ἀνάγκην τῶν κατασκευῶν ἢ ἐπισκευῶν, εἶναι σημαντική. Ὑπάρχουν περιθώρια εὐρύτατα καὶ νομίζω, ὅτι οὐδεὶς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ εἶναι δυνατὸν νὰ λυπηθῇ, διότι καταβάλλεται μία προσπάθεια σώφρων καὶ εἰλικρινὴς νὰ ἐπωφεληθῇ ἡ χώρα τῆς δυνατότητος αὐτῆς.

§47Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Λυποῦμαι, κ. συνάδελφοι, διότι ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου οὐδόλως μᾶς ἔπεισεν καὶ φοβοῦμαι ὅτι εἶναι ἀπάντησις προσώπου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψει του τὰ σχετικὰ μὲ τὸ καθεστὼς τῶν ναυπηγείων, τὸ ὁποῖον ἐρρύθμισεν ἡ σχετικὴ σύμβασις. Ἀμφιβάλλω, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του τὸ ἄρθρον 14 τῆς συμβάσεως, τὸ ὁποῖον λέγει τὰ ἑξῆς.«...(ἀναγινώσκει)...». Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1956 ἀναγράφεται, ὅτι κατόπιν μακρῶν διαπραγματεύσεων ὑπεγράφη ἡ σύμβασις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, μετὰ τοῦ κ. Νιάρχου. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην κατώρθωσεν ὁ ἀνάδοχος τῆς ἑταιρείας νὰ ἐπιτύχῃ ἐξαιρετικῶς εὐνοϊκοὺς ὅρους καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων ὅρων ἐπέτυχε τὸ δικαίωμα τῆς ἐξαγωγῆς τῶν κερδῶν εἰς συνάλλαγμα εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἰδού, διατὶ ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς εἶναι ἥσσονος σημασίας. Διότι πέραν τῶν ἄλλων προνομίων, ἐπέτυχε καὶ αὐτὸ τὸ σοβαρὸν πλεονέκτημα τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ συναλλάγματος. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν, ἦτο ἀνάγκη νὰ περιληφθῇ εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον καὶ αὐτὴ ἡ διάταξις, ὥστε ὁ κ. Νιάρχος νὰ καθίσταται κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ μᾶλλον φορολογικῶς ἀσύδοτος; Δὲν ἐπιθυμῶ, κ. συνάδελφοι, νὰ μνημονεύσω καὶ τοὺς ἄλλους εὐνοϊκοὺς ὅρους, τοὺς ὁποίους ἐπέτυχεν ὁ ἀνάδοχος, ἀλλὰ πῶς συμβιβάζονται ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν γνωστὴν ὀρθοδοξίαν, τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖται ἡ Κυβέρνησις τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῶν συμβατικῶν ὑποχρεώσεων. Δυνάμει ποίας λογικῆς, κατόπιν τῆς ὑπογραφείσης συμβάσεως εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχεται τὸ ἐπίσημον Κράτος καὶ νὰ κάμῃ μονομερῶς μίαν παραχώρησιν; Ἡ ὀρθοδοξία ἐπέβαλεν ὅπως τὸ Κράτος ἐμμείνῃ εἰς τοὺς ὅρους τῆς συμβάσεως. Καὶ ἡ μονομερὴς παραχώρησις ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, χωρὶς νὰ συντρέχῃ οὐδεὶς λόγος, σημαίνει, ὅτι πρόκειται περὶ χαριστικῆς πράξεως. Καὶ διὰ νὰ προστατεύσω τὴν Κυβέρνησιν, θέλω νὰ τὴν συμβουλεύσω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐμμείνῃ εἰς τὴν χαριστικὴν πρᾶξιν, διότι ἀκούονται ψίθυροι, ὅτι ὁ κ. Νιάρχος ὑπῆρξεν ἕνας ἐκ τῶν κυρίων χρηματοδοτῶν τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνος τῆς ΕΡΕ καὶ δι’ αὐτὸ εἰς ἕνα ἐκ τῶν πρώτων νομοσχεδίων ἀνταποδίδει τὰς πρὸς αὐτὸν ὑποχρεώσεις της.

§48Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε; Λυποῦμαι διότι θὰ διαφωνήσω μαζί σας εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, διότι ἡ διάταξις εἶναι γενική, ἐν πρώτοις δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ κ. Νιάρχου. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν ἐπιχείρησιν τῆς Σύρου, ἡ ὁποία ἱδρύεται τώρα εἰς αὐτὴν τὴν νῆσον, ποὺ τόσον ὑποφέρει, ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Ρεθύμνη, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται νὰ ἐγκαταστήσουν τὰ ναυπηγεῖα των εἰς τὴν Σῦρον μὲ μόνην σκέψιν νὰ βοηθήσουν τὸν λαὸν τῆς Σύρου. Ἐπίσης πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει, ὅτι ὅλα τὰ μηχανουργεῖα τοῦ Πειραιῶς εὑρίσκονται εἰς μεγάλην ἀνεργίαν. Τὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν ναυτιλίαν, τὴν ναυπήγησιν ἢ τὰς ἐπισκευὰς πλοίων, εἴτε τὸ θέλομεν εἴτε ὄχι, ἀκολουθοῦν, ὅ,τι ἐφαρμόζεται εἰς τὰ ἄλλα Κράτη καὶ τὸν συναγωνισμὸν τῶν ἄλλων Κρατῶν. Ἐὰν δὲν ληφθοῦν μέτρα, ἐγὼ νομίζω, ὅτι θὰ εἶναι ἐλλιπῆ τὰ μέτρα αὐτά, δὲν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ συναγωνισθῶμεν τὴν Ἰταλίαν. Ἤθελα λοιπὸν νὰ εἴπω αὐτὰ τὰ ὀλίγα, διότι ἔχουν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν.

§49Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, συμπίπτει ἀκριβῶς, ὅπως καὶ πρὸ ὀλίγου εἶπα, ἡ ἐπιχείρησις νὰ βαίνῃ καλῶς, ἐπὶ πλέον συνήφθη, καλῶς ἢ κακῶς, μία σύμβασις.

§50Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Ναί, ἀλλὰ ἡ διάταξις εἶναι γενική, κ. συνάδελφε.

§51Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ διὰ τὸ μέλλον ἡ διάταξις αὐτὴ ἡ εὐεργετικὴ ἀφορᾷ ἐπίσης τοὺς οἰκονομικῶς ἰσχυρούς, ὅπως θὰ συμβῇ μὲ τοὺς ἀναδόχους νέων ἐνδεχομένως ναυπηγείων. Κύριοι βουλευταί, κατόπιν ὅλων ὅσων εἶχα τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἐκθέσω πρὸ ὀλίγου, νομίζω, ὅτι ἀπὸ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον δὲν ἀπομένει παρὰ ἀσήμαντος ἐπίδρασις, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσκηθῇ ὑπὲρ τῶν ἐξαγωγῶν μας καὶ διὰ περιωρισμένων διατάξεων τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου. Αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4, αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 7 καὶ ἡ σχετικὴ πρὸς τὰ ναυπηγεῖα διάταξις τοῦ ἄρθρου 3 εἶναι ἐντελῶς ἄσχετος πρὸς τὸ συζητούμενον θέμα καὶ εἶναι διατάξεις διὰ τὰς ὁποίας καλοῦνται εἰς θυσίας οἱ ἀγρόται μας καὶ οἱ μισθωτοὶ τῆς χώρας. Εἰς οἱανδήποτε παράταξιν καὶ ἐὰν ἀνήκωμεν, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ ἐμμείνωμεν ὅπως αἱ διατάξεις αὐταί, αἱ ρυθμίζουσαι τὰ ἄλλα θέματα, διαγραφοῦν, διότι τοῦτο μᾶς ἐπιβάλλει τὸ καθῆκον ἔναντι τῆς δεινοπαθούσης τάξεως τῶν ἀγροτῶν καὶ τῶν μισθωτῶν τῆς χώρας μας. (χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Κέντρου).

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν Συνεδρίασιν;

§53ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30 μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 0,10 π.μ.)