1962.02.12

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 30ὴ

Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα.

§2Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρεκάλουν, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναβληθῇ δι’ ὀλίγον ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται προσωρινῶς ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Τούμπας, Η. Μπρεδήμας καὶ Μ. Σβώλου, ζητοῦν 10ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ἀνακοινῶ δήλωσιν τοῦ βουλευτοῦ Ροδόπης κ. Γιουσοὺφ Ὀγλοῦ Χασὰν Κατίπογλου, δηλοῦντος, ὅτι ἀπὸ σήμερον ἀνήκει εἰς τὸ Κόμμα τῶν Προοδευτικῶν. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Γόντικας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Πολυζωγόπουλος καὶ Ι. Ἡλιόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ νόμου 4053)1960 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ Συνεταιρισμὸς Ἁλιέων Λίμνης Ἁγίου Βασιλείου– Λαγκαδᾶ «Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», αἰτεῖ ἐλάττωσιν τοῦ Δημοσίου φόρου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Τσαρουχᾶς, Δ. Κελτεμλίδης καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Σαύρας–Διδυμοτείχου, αἰτουμένων ἀπόλυσιν τοῦ πολιτικοῦ κρατουμένου Σταύρου Κουκουβέλα. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Γ. Βογιατζῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Χαλκιδέων καὶ Ἀντιπροέδρου Ἐπιμελητηρίου Εὐβοίας, αἰτουμένων τὴν μὴ ἵδρυσιν νέας βιομηχανίας ἀμιαντοτσιμεντοσωλήνων ἐν Βόλῳ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Γιάννου καὶ Σ. Ἡλιόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Κονιαστῶν Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένου διὰ τὰς δηλώσεις τοῦ πρεσβευτοῦ τῶν Η.Π.Α. κ. Μπρίγγς. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Ι. Παπαδημητρίου, Ε. Μπενᾶ καὶ Θ. Παππᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν πολιτικῶν ἐξορίστων Ἁγίου Εὐστρατίου, αἰτουμένων κατάργησιν τῆς ἐξορίας καὶ χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Α. Ἀγγελούσης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου καὶ Προέδρου Γεωργ. Συν)σμῶν κλπ. Ἡρακλείας Σερρῶν, αἰτουμένων ἵδρυσιν Ὑποκαταστήματος Ἀγροτικῆς Τραπέζης εἰς τὴν ἐν λόγῳ πόλιν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Μ. Σβώλου καὶ Σ. Τσόχας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἀνωτάτης Συνομοσπονδίας Συνταξιούχων Ἑλλάδος, αἰτουμένης αὔξησιν συντάξεων κατὰ 30% κλπ. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Παλαμᾶ, αἰτουμένης ἵδρυσιν Δημοσίου Ταμείου εἰς τὴν ἐν λόγῳ πόλιν. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Τ. Γεωργίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Συνταξιούχων Ὁπλιτῶν Χωρ)κῆς Νομοῦ Λαρίσης, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ δημοσίευσιν τοῦ Διατάγματος περὶ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μαγνησίας κ. Ν. Τσόχας, αἰτεῖ ἀπελευθέρωσιν πολιτικῶν κρατουμένων. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζὲς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Καλούδη Γεωργίου τοῦ Νικολάου τέως ἐφέδρου ὑπολοχαγοῦ, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν διαγραφήν του ἐκ τῶν στελεχῶν τῶν ἐφέδρων ἀξ)κῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως ἐπαγγελματιῶν καὶ βιοτεχνῶν Παλαμᾶ, αἰτουμένης ἵδρυσιν ἐν Παλαμᾷ Ὀργανισμοῦ τηλεπικοινωνιῶν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Χιωτάκης, Α. Μπριλλάκης καὶ Λ. Κύρκος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Κρητῶν Σπουδαστῶν, αἰτουμένων ὅπως ἐπεκταθῇ τὸ εὐεργέτημα τῆς ἐκπτώσεως εἰς τὰ φοιτητικὰ εἰσιτήρια καὶ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων ἀεροπορικῶν γραμμῶν. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου ἐπαγγελματιῶν μισθωτῶν ὁδηγῶν αὐτοκινήτων Μεσσηνίας, αἰτουμένου χορήγησιν νέων ἀδειῶν λεωφορείων Ἀστικῶν καὶ ὑπεραστικῶν, διὰ τὴν κάλυψιν ἀναγκῶν τοῦ Νομοῦ Μεσσηνίας. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Προμηθευτικῆς καὶ πωλήσεως Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἄνω Μεσσηνίας, διαμαρτυρομένης διὰ κατάργησιν ἀσφαλίσεως σταφιδαμπέλου κατὰ χαλάζης καὶ παγετώνων ὑπὸ Ο.Γ.Α. κατὰ τὸ τρέχον ἔτος. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Π. Γαρουφαλιᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κ. Παπαδάκη, ἀναπήρου πολέμου, διαμαρτυρομένου διὰ τὸν ἀντικανονικῶς διενεργηθέντα διαγωνισμὸν προσλήψεως ἐνσηματοπωλητρίας ταχυδρομείου Πρεβέζης. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς Λ. Σαραφιανὸς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς σεισμοπλήκτου Κοινότητος Κρήμνης Χαλκιδικῆς, αἰτουμένης συμπληρωματικὴν ἐνίσχυσιν ἑκάστης οἰκογενείας διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῆς οἰκίας των καὶ ἐνίσχυσιν τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος, διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ ἔργου ὑδρεύσεώς της. Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Λεκάνης–Καβάλας, αἰτουμένου λῆψιν μέτρων προστασίας τῶν ὑπὸ τοῦ περονοσπόρου πληγέντων καπνοπαραγωγῶν. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων, ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν: Ι) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐθν. Παιδείας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 690)493)22.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 245)18. 1.1962 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως πληροφορήσητε τοὺς ὡς ἄνω κ.κ. βουλευτάς, ὅτι διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ διδακτηρίου τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀμουρίου, τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον ἐχορήγησε κατὰ τὸ ἔτος 1958 τὸ ποσὸν τῶν 25.000, ἐκ τοῦ ὁποίου ποσοῦ ὑπάρχει ἤδη εἰς τὸ Σχολικὸν Ταμεῖον ὑπόλοιπον ἐξ εἴκοσι χιλιάδων δραχμ., ἱκανὸν νὰ καλύψῃ τὴν δαπάνην ἐπισκευῆς κλπ. τοῦ διδακτηρίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 521)327)18.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 167 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα κ. βουλευτὴν, ὅτι ἀποτελεῖ ἀντικείμενον ἐξετάσεως τὸ θέμα τῆς αὐξήσεως τῶν ἐτῶν φοιτήσεως, ἡ ἀπόφασις, ὅμως, δὲν εἶναι προσεχής. Τὸ ἀπολυτήριον τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου παρέχει καὶ σήμερον τὸ δικαίωμα διὰ διορισμὸν εἰς θέσιν κλητῆρος καὶ λοιπὰς θέσεις τῆς Γʹ κατηγορίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Δικαιοσύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σκορδίλη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑπόμενα εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 252 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Πειραιῶς κ. Ε. Σκορδίλη, διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ ἐκεῖ νέου Δικαστικοῦ Μεγάρου. Μόλις ἐπερατώθη ἡ διαδικασία τῆς ἀπαλλοτριώσεως τοῦ οἰκοπέδου μετὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ ὁρισθέντος ποσοῦ εἰς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων καὶ τὴν γενομένην δημοσίευσιν τῆς σχετικῆς ἀνακοινώσεως εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως. Κατόπιν τούτου τὸ Εἰδικὸν Ταμεῖον Ἀνεγέρσεως Δικαστικοῦ Μεγάρου Πειραιῶς, ὡς ἀνεξάρτητος τοῦ Τόπου Ὀργανισμός, θὰ μελετήσῃ τὸ θέμα τῆς οἰκονομικῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ κτιρίου, ἐφ’ ὅσον τὰ τακτικά του ἔσοδα δὲν δύνανται νὰ ἐπαρκέσουν. Παραλλήλως τὸ Εἰδικὸν Ταμεῖον Πειραιῶς καὶ ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος τῆς αὐτῆς πόλεως ἐπιδιώκει τὴν πρόσκτησιν πλέον κεντρικοῦ γηπέδου, δι’ ἀνταλλαγῆς τοῦ ἐξασφαλισθέντος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης εἶναι πρόθυμον νὰ ἐξετάσῃ τὰς προτάσεις καὶ νὰ εἰσηγηθῇ πᾶσαν πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἐνίσχυσιν. Ἐν τῷ μεταξὺ, ἐπειδὴ θὰ ἀπαιτηθῇ εὔλογος χρόνος μέχρι τῆς ἐπιλύσεως τοῦ θέματος, τὸ Ὑπουργεῖον προέβη τὸ παρελθὸν ἔτος εἰς τὴν μελέτην καὶ διασκευὴν νέου ἰδιωτικοῦ ἐν Πειραιεῖ Μεγάρου, μισθωθέντος πρὸς ἐγκατάστασιν 32 περίπου νέων γραφείων καλῆς λειτουργίας καὶ ἐμφανίσεως τῶν κυρίων Δικαστικῶν Ὑπηρεσιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΙΙΙ) Ὑπουργείου Ἐργασίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 899)26.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 288)1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἀφορώσης εἰς αἰτήματα τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Μυτιλήνης περιλαμβανόμενα εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 252)12.1. 1962 ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως ταύτης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ἐπὶ τῶν αἰτημάτων τῶν ἀναφερομένων εἰς τὰς παροχὰς τοῦ Ι.Κ.Α. Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4104)1960 Ν.Δ. καθιερώθη σειρὰ ρυθμίσεων διὰ τῶν ὁποίων ἐπραγματοποιήθησαν σημαντικὰ βήματα πρὸς τὴν ἀσφαλιστικὴν καὶ οἰκονομικὴν ἐξυγίανσιν τοῦ Ι.Κ.Α. διαπιστωθεῖσαν ἄλλωστε ἐκ τῆς σαφοῦς βελτιώσεως τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τοῦ Ἱδρύματος τούτου κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ὡς ἐν τῷ ὑπ’ ἀριθ. 5200)Β. 122) 26.1.1962 ἐγγράφῳ μας πρὸς ὑμᾶς, ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 174) 1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἐκτενῶς ἐκτίθεται. Κατόπιν τῆς κατὰ τ’ ἀνωτέρω ἐπιτευχθείσης ἐξυγιάνσεως τοῦ Ι.Κ.Α., θέλομεν ἐξετάσει μετὰ πάσης εὐμενείας, ἀλλὰ καὶ περισκέψεως τὴν δυνατότητα τῆς ἐν τῷ μέλλοντι ἱκανοποιήσεως ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει ἐκείνων ἐκ τῶν αἰτημάτων τῶν περιλαμβανομένων ἐν τῇ ὑπ’ ἀριθ. 252)12.1.1962 ἀναφορᾷ τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Μυτιλήνης ἡ πραγμάτωσις τῶν ὁποίων τὸ μὲν δὲν θὰ ἀντέβαινεν εἰς βασικὰς ἀσφαλιστικὰς ἀρχάς, τὸ δὲ δὲν θὰ ἐκλόνιζε τὴν μετὰ τόσου κόπου ἐπιτευχθεῖσαν οἰκονομικὴν σταθερότητα τοῦ Ι.Κ.Α. 2) Ὅσον ἀφορᾷ τὸ αἴτημα τῆς ἐνισχύσεως τοῦ Ι.Κ.Α. δι’ εἰσφορᾶς τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τοῦ Ν.Δ. 4104)1960 ἐλήφθησαν μέτρα, ὥστε ἐπὶ τοῦ παρόντος, τοὐλάχιστον, νὰ μὴ τίθεται θέμα τοιαύτης ἐπιβαρύνσεως τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ. 3) Ἐπὶ τῶν θεμάτων τῶν ἀφορώντων τὸ Ταμεῖον Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Μισθωτῶν Κλωστοϋφαντουργίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὡς πρὸς τὴν εἴσπραξιν τῶν πρὸς αὐτὸ ὀφειλομένων «παγωμένων» ὀφειλῶν, ὅτι αἱ δοθεῖσαι ἐντολαὶ πρὸς τοὺς Ὀργανισμοὺς Κοινωνικῆς Πολιτικῆς εἶναι, ὅπως ἐντείνουν τὰς προσπαθείας των διὰ τὴν εἴσπραξιν τούτων. Ὡς πρὸς τὴν ὑπαγωγὴν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ταμείου τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς καλτσοβιομηχανίας καὶ φανελλοποιΐας, ὡς καὶ τῶν ἀνηλίκων, ὅτι ἐξετάζεται ἤδη ἡ περίπτωσις λήψεως σχετικῶν νομοθετικῶν μέτρων. Τέλος, ὡς πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν συντάξεων, ὅτι αὕτη ἐμφανίζεται ἀδύνατος ἐπὶ τοῦ παρόντος, δοθέντος, ὅτι σήμερον ἡ προσπάθεια στρέφεται πρὸς τὴν ἐξεύρεσιν τῶν μέσων ἐπιστροφῆς εἰς τοὺς συνταξιούχους τοῦ περικοπέντος ποσοστοῦ 40% τῆς συντάξεώς των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Γ. Λούλη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1041)30.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς ἀπὸ 24.1.1962 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Γ. Λούλη, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνεργίας ἐν τῷ Νομῷ Μαγνησίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Αἱ καπνεργατικαὶ περιφέρειαι τῆς Χώρας, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἰδιαιτέρας ὀξύτητος, τὴν ὁποίαν προσλαμβάνει ἐν αὐταῖς τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας, εἶναι γνωστόν, ὅτι τὰ τελευταῖα ἔτη ἀπετέλεσαν ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας μερίμνης τῆς Κυβερνήσεως. Εἰδικώτερον, ἐν τῷ κύκλῳ ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἐπεδιώχθη πρωτίστως ἡ διὰ κεφαλαίων τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας χρηματοδότησις εἰς ὅσον ἔνεστι μεγαλυτέραν ἔκτασιν κοινωφελῶν ἔργων, πρὸς ἀπασχόλησιν ἀνέργων εἰς τὰς ἐν λόγῳ περιφερείας. Οὕτω, κατὰ τὴν περίοδον 1960–1961 διετέθη ποσὸν 6.650.000 δραχμῶν δι’ ἐκτέλεσιν ἔργων ἐν τῇ περιοχῇ Βόλου. Ἰσόποσον δὲ κονδύλιον, διὰ τὸν αὐτὸν σκοπόν, ἐνεκρίθη καὶ διὰ τὴν τρέχουσαν περίοδον διὰ τὴν ἐν λόγῳ περιοχήν, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων, τῆς ὁποίας ἀνέρχεται, κατὰ τὰ ὑπὸ τοῦ Γραφείου Εὑρέσεως Ἐργασίας, τηρούμενα στατιστικὰ στοιχεῖα εἰς τὸ τέλος Δεκεμβρίου 1961, εἰς 3.211 καὶ οὐχὶ εἰς 10.000, ὡς ἐν τῇ ἐρωτήσει διαλαμβάνεται. Περαιτέρω κατ’ ἐφαρμογὴν τῆς κειμένης νομοθεσίας, περὶ ἀσφαλίσεως ἀνεργίας, παρέχεται προστασία ὑπὸ μορφὴν ἐπιδομάτων ἀνεργίας εἰς ἀνέργους Βόλου, ὡς ἀκολούθως: Εἰς 300 ἀνέργους καπνεργάτας καὶ 496 ἀνέργους ἄλλων κατηγοριῶν ἐπαγγελμάτων, διατεθέντος πρὸς τοῦτο κατὰ τὸν μῆνα Δεκέμβριον 1961 ποσοῦ δραχμῶν 817.797. Πέραν τῆς ὑπὸ μορφὴν τακτικῆς ἐπιδοτήσεως παρεχομένης προστασίας, δι’ Εἰδικῶν Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, πραγματοποιεῖται κατ’ ἔτος ἔκτακτος ἐπιδότησις τῶν ἀνέργων καπνεργατῶν, οἵτινες ἐν τῇ περιοχῇ Βόλου ἀνέρχονται εἰς 1.334. Διὰ τὴν ἀρξαμένην περίοδον ἀνεργίας τῶν καπνεργατῶν καὶ ἐκ τῆς καταβληθείσης πρώτης δόσεως ἐπιδόματος, ἔτυχον τοιούτου 658 ἄνεργοι καπνεργάται περιοχῆς Βόλου, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων ὑπολογίζεται νὰ αὐξηθῇ κατὰ 350 διὰ τῆς ἤδη ἐγκριθείσης περαιτέρω τῶν προϋποθέσεων ἐκτάκτου ἐπιδοτήσεως τῶν ἀνέργων καπνεργατῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 523 ἐ.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, σχετικὴ μὲ τὸν Ν. 3239)55, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἤδη διὰ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως ἀνεγνωρίσθη ἡ ἀνάγκη τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. 3239)55 καὶ μελετῶνται αἱ ἐνδεδειγμέναι μεταρρυθμίσεις εἰς τὸν νόμον τοῦτον, ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ἁπλουστεύσεως τῆς ἐφαρμογῆς του. Περαιτέρω γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἡ ὑπογραφεῖσα ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἰσχύος τούτου συλλογικὴ σύμβασις ἐργασίας καὶ ἐκδοθεῖσαι διαιτητικαὶ ἀποφάσεις, ἀνερχόμεναι εἰς πολλὰς ἑκατοντάδας καὶ καλύπτουσαι τὸ σύνολον τῶν μισθωτῶν τῆς Χώρας καὶ δὴ ἀνανεούμεναι διὰ τὰς περισσοτέρας κατηγορίας μισθωτῶν κατὰ σύντομα χρονικὰ διαστήματα, παρέχουσαι δὲ οὐσιαστικὰς ἀξιολόγους αὐξήσεις ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν τούτων καὶ ρυθμίζουσαι πλείστους ἄλλους ὅρους ἐργασίας αὐτῶν, πᾶν ἄλλο ἢ ὡς περιέχοντα ἀντεργατικὰς διατάξεις δύνανται νὰ χαρακτηρίζουν τὸν νόμον τοῦτον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 121)4.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, σχετικῶς μὲ τὰς παρατηρουμένας ἐνίοτε καθυστερήσεις καταβολῆς ὀφειλομένων ἀποδοχῶν ὑπό τινων ἐπιχειρήσεων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ὁσάκις διαπιστοῦται ἢ καταγγέλλεται εἰς τὸ ἁρμόδιον ὄργανον τοῦ ἐφ’ ᾧ τελοῦμεν Ὑπουργείου τοιαύτη καθυστέρησις καὶ ἐφ’ ὅσον ἤθελεν ἀποτύχει ἡ δέουσα παρέμβασις τούτου, διὰ τὴν καταβολὴν τῶν ὀφειλομένων, ἀσκεῖται παρὰ τούτου ποινικὴ δίωξις κατὰ τῶν ὑπευθύνων συμφώνως τῷ νόμῳ 690)1945. Εἰδικώτερον, ὡς πρὸς τὰς ἐν τῇ ἐρωτήσει τῶν ὡς ἄνω βουλευτῶν ἀναφερομένας περιπτώσεις, γνωρίζομεν, τὰ ἑξῆς: 1) Βιομηχανία Γρηγ. Τσίτσης καὶ Σία Ἐδέσσης. Ἐκτὸς τῆς δοθείσης ἐντολῆς μας πρὸς τὴν Ἐπιθ)σιν Ἐργασίας πρὸς λῆψιν τῶν νομίμων μέτρων κατὰ τῶν ὑποχρέων ἐργοδοτῶν ἐγένετο καὶ ἡ δέουσα παρέμβασίς μας πρὸς τὰς ἁρμοδίας ἀρχὰς, διὰ τὴν ἐκ μέρους τῆς Δ.Ε.Η. καταβολὴν ὀφειλομένου χρέους πρὸς τὴν ἐν λόγῳ βιομηχανίαν πρὸς τὸν σκοπὸν ἐξοφλήσεως ὀφειλομένων εἰς τοὺς ἐργάτας αὐτῆς ἡμερομισθίων. 2) Βιομηχανία Γρηγ. Τσίτση καὶ Σία Ναούσης. Ὑπεβλήθησαν ὑπὸ τῆς οἰκείας Ἐπιθ)σεως Ἐργασίας τρεῖς μηνύσεις. 3) Μεταλλεῖα Χονδροδήμου Θάσου. Ἔχουσιν ὑποβληθῆ ὑπὸ τῆς Ἐπιθ)σεως Ἐργασίας Καβάλας πλέον τῶν 20 μηνύσεων. 4) Βαμβακουργία ἀδ)φῶν Κουτσούμη, ὑπεβλήθησαν 3 μηνύσεις ὑπὸ τῶν Ἐπιθ)σεων Ἐργασίας Περιστερίου καὶ Νέας Ἰωνίας. 5) Κεραμοποιΐα ἀδ)φῶν Τρανούλη Ἀθηνῶν. Κατόπιν παρεμβάσεως τῆς Ἐπιθ)σεως Ἐργασίας Βοτανικοῦ ἐρρυθμίσθη διαφορὰ σχετικῶς μὲ τὴν καταβολὴν δώρου Χριστουγέννων. Ἡ διαφορὰ αὕτη ἀφεώρα 5 ἐργάτας μόνον, ἀπασχολουμένους εἰς τὴν δι’ αὐτοκινήτων μεταφορὰν χώματος. Δὲν διεπιστώθη κακομεταχείρισις τῶν ἐν λόγῳ ἐργαζομένων. Πέραν τῶν ὡς ἄνω ληφθέντων καὶ λαμβανομένων ἑκάστοτε παρὰ τῶν ἡμετέρων ὑπηρεσιῶν μέτρων, ὡς καὶ τῆς δυνατότητος προσφυγῆς τῶν ἐνδιαφερομένων εἰς τὰ Πολιτικὰ Δικαστήρια, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἀπαιτήσεών των, δὲν ὑφίστανται ἐκ τῆς κειμένης νομοθεσίας ἕτερα ἀποτελεσματικώτερα μέσα, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ὡς εἴρηται περιπτώσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη, Ν. Τσόχα καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12229 ἐ.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀστυνόμευσις τῶν ἐργατικῶν συνδικαλιστικῶν στελεχῶν οὐδὲ ὡς ἐπέμβασις τῆς ἀστυνομικῆς ἀρχῆς εἰς τ’ ἀφορῶντα τὴν λειτουργίαν καὶ δρᾶσιν τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων ἡ ἐκ καθήκοντος παρουσία ὅπου καὶ ὅταν σημειοῦται τοιαύτη ὀργάνων τῆς τάξεως, εἰς οἱασδήποτε φύσεως συγκεντρώσεις, οἷαι θεωροῦνται ἀνεξαρτήτως τοῦ μεγάλου ἢ μικροῦ ἀριθμοῦ τῶν μετεχόντων καὶ αἱ Γενικαὶ Συνελεύσεις ἢ καὶ ἁπλαῖ διὰ συλλογικὰ θέματα συνελεύσεις, εἴτε ἐργατῶν, εἴτε ἄλλων πολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον, ὅταν λόγῳ τοῦ ἀντικειμένου τῶν συγκεντρώσεων καὶ τῆς ὀξύτητος, τὴν ὁποίαν προσλαμβάνει ἐνίοτε ἡ ἐκδήλωσις τῶν ἀντιτιθεμένων ἀπόψεων σφόδρα, πιθανολογῆται ἡ δημιουργία ἐπεισοδίων καὶ διατάραξις τῆς δημοσίας τάξεως. Εἰς προστασίαν τῆς τάξεως καὶ ἀνεμπόδιστον καὶ κατὰ τρόπον δημοκρατικὸν ἐκδήλωσις τῶν ἀπόψεων τῶν συγκεντρουμένων, ἀποβλέπει ἡ παρουσία τῶν εὐθυνομένων διὰ τὴν τάξιν ὀργάνων εἰς ἃς περιπτώσεις ἐμφανίζονται ταῦτα εἰς συνελεύσεις ἢ ἄλλας συγκεντρώσεις, ἡ σύστασις δὲ πρὸς παράλειψιν ἀπὸ τοῦ γενικοῦ τούτου καθήκοντος, τῶν κατὰ τὰς ἐκδηλώσεις τῶν πολιτῶν τούτων, θὰ ὡδήγει εἰς διακρίσεις ἀπροβλέπτων συνεπειῶν δι’ αὐτοὺς τούτους τοὺς πολίτας εἰς ἣν σύστασιν δὲν δύναται νὰ προβῇ ἡ διοίκησις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1340)973)5.2.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἀναφερομένου εἰς ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου, σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τῶν ὁμαδικῶν ἀπολύσεων ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας Λιπασμάτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Καθ’ ἃ ἐπληροφόρησεν ἡμᾶς ἡ ἁρμοδία Ἐπιθεώρησις Ἐργασίας, ἥτις ἠρεύνησε τὸ θέμα, κατόπιν ἐντολῆς μας ἡ ἐν λόγῳ Ἑταιρεία δὲν διενεργεῖ ἀπολύσεις εἰς εὐρεῖαν ἔκτασιν. Τὰ μέσα, ἅτινα ἔλαβε, μεταξὺ τῶν ὁποίων αἱ γενόμεναι ἀπολύσεις, ὡς καὶ ὡρισμέναι μεταθέσεις ἐργατῶν καὶ ἀναδιαρθρώσεις Ὑπηρεσιῶν αὐτῆς, ἦσαν ἀπαραίτητοι, ὡς ἀνέφερεν ἐν ὄψει ἀναδιοργανώσεως τοῦ ἐργοστασίου της, προκειμένου ν’ ἀντιμετωπίσῃ μελλοντικῶς τὸν ἐκ τῆς ἱδρύσεως καὶ ἐργοστασίου Λιπασμάτων συναγωνισμόν. Εἰδικώτερον διὰ τὸ θέμα τῆς ἀπολύσεως τῶν ὑαλουργῶν ἀνεφέρθη ἡμῖν, ὅτι ἡ ἀπόλυσις τούτων ὀφείλεται εἰς τὴν κατ’ ἔτος ἐπισκευὴν τῶν κλιβάνων τοῦ ὑαλουργείου της, εὐθὺς δέ, ὡς περατωθῇ ἡ ἐπισκευὴ τούτων περὶ τὰ τέλη Ἀπριλίου, θέλει, ὡς ἀνέφερεν, ἐπαναπροσλάβει ἅπαντας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Κίνια. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 513)18.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἀπὸ 11.1.1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Κίνια, περὶ τοῦ ἐν περιλήψει θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 281)4.7.61 ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων «περὶ ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως διὰ τὸν Κλάδον Ἀσθενείας καὶ μητρότητος εἰς μεταλλευτικὰς λατομικὰς ἐπιχειρήσεις (Φ.Ε.Κ. 469)31.12.61 τ. Βʹ) ἐπεκτείνεται ἡ ἀσφάλισις τοῦ κλάδου ἀσθενείας τοῦ Ἱδρύματος εἰς περιοχὰς μεταλλευτικῶν καὶ λατομικῶν ἐπιχειρήσεων μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ εἰς τὴν τοιαύτην τῆς Ἐπιχειρήσεως ΑΜΕ Μπράλου–Βωξῖται Ἑλλάς, περιφερείας Διστόμου. Ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν ἠσφαλισμένων περιοχῆς Διστόμου δι’ ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν θὰ γίνεται διὰ τὸ ἐγγὺς μέλλον, διὰ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν ἀσφαλίσεως ἀσθενείας τῶν ἀγροτῶν. Κατόπιν τούτου, δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ σύστασις Τοπικοῦ Παραρτήματος τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων. Θὰ ἀντιμετωπισθῇ, ὅμως, προσεχῶς ἡ σύστασις Τοπικοῦ Παραρτήματος εἰς Δίστομον, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατόπιν συμβάσεων μετὰ τοῦ Δημοσίου Γαλλικὴ Ἑταιρεία ἀνέλαβε τὴν ἵδρυσιν ἐργοστασίου Ἀλουμινίου εἰς τὰ ἐγγὺς τοῦ Διστόμου Ἀντίκυρα, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀπασχοληθῇ μέγας ἀριθμὸς ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Α. Μπριλλάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12223 ἐ.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐν συνεχείᾳ τῆς κυρώσεως διὰ τῶν Ν. Δ. 4204) 1961 περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87 Διεθνοῦς Συμβάσεως περὶ συνδικαλιστικῆς ἐλευθερίας καὶ προστασίας τοῦ συνδικαλιστικοῦ κινήματος καὶ 4205)61 περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 98 Διεθνοῦς Συμβάσεως «περὶ ἐφαρμογῆς τῶν ἀρχῶν τοῦ δικαιώματος ὀργανώσεως καὶ συλλογικῆς διαπραγματεύσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 98 διεθνῶν συμβάσεων» προτίθεται νὰ προβῇ συντόμως εἰς προσαρμογὴν τῆς κειμένης νομοθεσίας πρὸς τὰς διατάξεις τῶν συμβάσεων τούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα, Α. Γιάννου καὶ Κ. Χιωτάκη. Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα, Α. Γιάννου καὶ Κ. Χιωτάκη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12225)9751)61 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: 1. Ἡ πρὸς τὸν Ὀργανισμὸν Ἐργατικῆς Κατοικίας ἐνίσχυσις ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ δημοσίων ἐπενδύσεων, δὲν κατεβλήθη ἀπὸ τοῦ ἔτους 1960, διότι ἐν τῇ ἀξιολογήσει τῶν στεγαστικῶν ἀναγκῶν ἐκρίθη, ὅτι ἡ στέγασις τῶν εἰς παράγκας διαβιούντων προσφύγων μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνεται σημαντικὸς ἀριθμὸς ἐργατοϋπαλλήλων, προεῖχε πάσης ἄλλης στεγαστικῆς ἀνάγκης, δι’ ὃ καὶ διετέθη πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἡ προβλεπομένη διὰ τὸν Ὀργανισμὸν Ἐργατικῆς Κατοικίας, ἐνίσχυσις ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ δημοσίων ἐπενδύσεων. 2. Εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἀντίληψις, ὅτι διὰ τοῦ μέχρι σήμερον ρυθμοῦ ἀνεγέρσεως ἐργατικῶν κατοικιῶν θὰ χρειασθοῦν 180 ἔτη πρὸς στέγασιν τῶν ἐργατῶν. Διὰ τοῦ ἐν ἐκτελέσει προγράμματος τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐργατικῆς Κατοικίας ἐκαλύφθησαν διὰ τῶν ὑπὸ τούτου ἀνεγερθεισῶν καὶ ἀνεγειρομένων ἐργατικῶν κατοικιῶν καὶ τῶν δανείων αὐτοστεγάσεως, αἱ στεγαστικαὶ ἀνάγκαι τῶν ἐργατοϋπαλλήλων ἐπαρχιῶν, κατὰ ποσοστὸν 20–90% αὐτῶν καὶ μόνον εἰς τὰς πόλεις Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ Θεσσαλονίκης τὸ ποσοστὸν τοῦτο εἶναι εἰσέτι μικρόν, ὑπολογίζεται, ὅμως, ὅτι διὰ τῶν νέων προγραμμάτων, θὰ ἱκανοποιηθοῦν εἰς σημαντικὸν βαθμὸν καὶ αἱ ἀνάγκαι τῶν ἐργατοϋπαλλήλων τῶν πόλεων τούτων. Ἐξ ἄλλου, ἡ διὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐργατικῆς Κατοικίας παρεχομένη προστασία δὲν ἀποβλέπει εἰς τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ συνόλου τῶν ἐργατοϋπαλλήλων, ἀλλὰ κυρίως τῶν ἐξ αὐτῶν ἐνδεεστέρων, διότι μέγας ἀριθμὸς τούτων εἶναι εἰς θέσιν νὰ βελτιώσῃ τὰς στεγαστικάς του συνθήκας διὰ τῶν ἰδίων αὐτοῦ μέσων. 3. Τὸ κόστος τῶν ἐργατικῶν κατοικιῶν εἶναι τὸ δυνατὸν μικρότερον. Εἶναι πάντοτε ἀνάλογον πρὸς τὰ πραγματικὰ ἔξοδα κατασκευῆς (ἀξία οἰκοπέδου καὶ ὑλικὰ κατασκευῆς). Τὰ ἔξοδα διοικήσεως, τὰ ὁποῖα σημειωτέον εἶναι λίαν περιωρισμένα, ὅπως καὶ αἱ δαπάναι διὰ κοινωφελῆ ἔργα (ἐκτέλεσις ἔργων καὶ μελετῶν πολεοδομικῶν καὶ τοπογραφήσεων καὶ ἡ ἀνέγερσις κτιρίων κοινῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐργατικῶν οἰκισμῶν), οὐδαμῶς ἐπιβαρύνουν τὸ κόστος τῶν παραχωρουμένων ἐργατικῶν κατοικιῶν. Πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ ἐξόφλησις τῶν παραχωρουμένων ἐργατικῶν κατοικιῶν, γίνεται χωρὶς καμμίαν ἐπιβάρυνσιν τόκων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, περὶ τοῦ Ταμείου Ἀλληλοβοηθείας Μεταλλευτῶν Μεταλλείων Λευκολίθου Γερακινῆς. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1246)3.2.61 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἀπὸ 1.2.1962 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, περὶ τοῦ ἐν περιλήψει θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Τὰ Ταμεῖα Ἀλληλοβοηθείας Μεταλλευτῶν Λευκολίθου Γερακινῆς, λειτουργοῦν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 42 τοῦ νόμου ΒΩΜΑ καὶ τοῦ Α.Ν. 1607)1939, διέπονται δὲ ὑπὸ Κανονισμοῦ, ἐγκριθέντος διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 60708)Ε.1769)28. 12.39 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας (Φ.Ε.Κ. 18 19.1.40 τ. Βʹ). Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 47914)Ε.1436)26.1.61 ἀποφάσεως ἡμῶν διωρίσθη ἐπὶ διετεῖ θητείᾳ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ Ταμείου Ἀλληλοβοηθείας Μεταλλευτῶν Μεταλλείων Λευκολίθου Γερακινῆς, μὲ Πρόεδρον τὸν τελώνην Γερακινῆς Δημ. Γλυκῆν. Κατὰ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ Ταμείου, ἅπαντα τὰ μέλη αὐτοῦ διορίζονται παρὰ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας καὶ μετὰ προηγουμένην ὑπόδειξιν τῶν μὲν ἀντιπροσώπων τῶν ἠσφαλισμένων παρὰ τῆς Γεν. Συνομοσπονδίας Ἐργατῶν Ἑλλάδος τοῦ δὲ ἀντιπροσώπου τοῦ ἐργοδότου παρὰ τῆς Ἐπιχειρήσεως. Ἡ Διοίκησις τοῦ Ταμείου δὲν ἔχει ἐκ τοῦ νόμου ὑποχρέωσιν νὰ συγκαλέσῃ γενικὴν συνέλευσιν τῶν ἠσφαλισμένων, ὡς μὴ ἐκλεγομένη ὑπὸ ταύτης τελοῦσα, ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν καὶ τὸν ἔλεγχον τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, τὸ ὁποῖον διορίζει ταύτην. Ἐπὶ τοῦ αἰτήματος ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως ἀσθενείας τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰς τὴν περιοχὴν τῶν μεταλλείων Γερακινῆς, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 281)4.7.61 ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱδρύματος (Φ.Ε.Κ. 469)31.12.61 τ. Βʹ) ἀπεφασίσθη ἡ ἐπέκτασις τῆς ἀσφαλίσεως διὰ τὸν κλάδον ἀσθενείας καὶ μητρότητος εἰς πολλὰς μεταλλευτικὰς καὶ λατομικὰς ἐπιχειρήσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνεται καὶ περιοχὴ λειτουργίας τῆς Ἑταιρείας Λευκολίθου Γερακινῆς. Μετὰ τὴν ἔναρξιν λειτουργίας τῆς ἀσφαλίσεως ἀσθενείας καὶ μητρότητος τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰς τὰς ὡς ἄνω περιοχὰς θέλομεν προβῇ εἰς τὴν διάλυσιν τοῦ περὶ οὗ ἀνωτέρω Ταμείου Ἀλληλοβοηθείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

IV) Ὑπουργ. Κοιν. Προνοίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 696)22.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 18.1.1962 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι α) εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ οἰκον. ἔτους 1962, ἔχει προβλεφθῆ δαπάνη διὰ τὴν καταβολὴν κατ’ ἀποκοπὴν ἐξόδων κινήσεως εἰς ὡρισμένον ἀριθμὸν ἐποπτῶν ἐξυγιάνσεως τῶν ὑπηρετούντων εἰς περιοχὰς ἐκτὸς τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ ἐκτελούντων καθήκοντα ἀστυϊατρικὰ καὶ εἰς ἃς ὑφίσταται ἀστικὴ συγκοινωνία. Μετὰ τὴν ἔγκρισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκον. ἔτους 1962 θέλομεν προβῆ εἰς τὰς περαιτέρω ἐνεργείας, διὰ τὴν καταβολὴν τῶν ὡς ἄνω ἐξόδων κινήσεως εἰς τοὺς ἐν λόγῳ ἐπόπτας ἐξυγιάνσεως, β) κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ Ν. Δ. 4193)1961 δὲν προεβλέφθη ὑπὸ τοῦ συντάξαντος τοῦτο προφανῶς ἐκ παραδρομῆς, ἡ μονιμοποίησις τῶν ἐποπτῶν ἐξυγιάνσεως. Πρὸς τακτοποίησιν τῶν ὑπηρετούντων ἡμερομισθίων καὶ ἐκτάκτων ἐποπτῶν ἐξυγιάνσεως, θέλομεν προβῆ ἐν καιρῷ εἰς τὰς δεούσας ἐνεργείας, διὰ τὴν διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ ἐπέκτασιν τοῦ ὡς ἄνω Ν. Δ)τος καὶ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἀνωτέρω ὑπαλλήλων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Γ. Λαμπράκη, Μ. Σβώλου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1122)821)31.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ἀπὸ 30.1.1962 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Γ. Λαμπράκη κλπ. περὶ τῆς δυνατότητος ἱδρύσεως Φαρμακείου εἰς τὰς συν)κίας Νεαπόλεως, Ὀμορφοκκλησιᾶς, Παλαιολόγου καὶ Ριζουπόλεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι αἱ ἄδειαι ἱδρύσεως Φαρμακείου χορηγοῦνται κατὰ Δήμους καὶ Κοινότητας βάσει τοῦ πληθυσμοῦ αὐτῶν τοῦ ἀναγραφομένου εἰς τὴν ἐπίσημον ἀπογραφὴν τοῦ Κράτους. Ἤδη δημοσιευθέντων τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἀπογραφῆς τοῦ ἔτους 1961 κατὰ τὴν κρίσιν τῶν αἰτήσεων τῶν ἐνδιαφερομένων φαρμακοποιῶν, αἵτινες ὑπεβλήθησαν διὰ τὴν ἵδρυσιν φαρμακείου θέλει ἐξετασθῆ καὶ ἡ περίπτωσις τῶν προαναφερθεισῶν συνοικιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἰντζέ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 517) 323)18.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 163 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζέ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς περιφερείας Σιδηροκάστρου, τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας ἔχει συστήσει ἀπὸ μακροῦ Ὑγειονομικὸν Σταθμόν. Παρά, ὅμως, τὰς καταβληθείσας προσπαθείας, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἐξευρεθῇ μέχρι σήμερον κατάλληλον οἴκημα διὰ τὴν στέγασιν αὐτοῦ. Τούτου ἕνεκα καὶ διὰ νὰ μὴ παραμένουν οἱ κάτοικοι τῆς περιφερείας Σιδηροκάστρου ἄνευ ἰατρικῆς περιθάλψεως ἠναγκάσθημεν νὰ προέλθωμεν εἰς τὴν σύναψιν συμβάσεως μετὰ τοῦ Νοσοκομείου Σιδηροκάστρου διὰ πέντε κλίνας, πρὸς νοσηλείαν ἀπόρων ἀσθενῶν καὶ κυρίως διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκτάκτων περιστατικῶν, δεδομένου, ὅτι τὰ τακτικὰ περιστατικὰ καὶ τὰ χρῄζοντα πλήρους νοσοκομειακῆς περιθάλψεως, δύνανται νὰ νοσηλευθῶσιν εὐχερῶς καὶ ἀκωλύτως εἰς τὸ ἐγγὺς τοῦ Σιδηροκάστρου καὶ καθ’ ὅλα ἐξωπλισμένον Γενικὸν Νοσοκομεῖον Σερρῶν. Ἤδη, ὅμως, τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας, ἐπρογραμμάτισε τὴν ἀνέγερσιν κτιρίου, διὰ τὴν στέγασιν τοῦ συσταθέντος Ὑγειονομικοῦ Σταθμοῦ Σιδηροκάστρου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

V) Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ καὶ Δ. Πατέρα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1236)3.2.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 345 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ καὶ Δ. Πατέρα, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ αὐτομάτου τηλεφωνικοῦ Κέντρου Χίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἡ χωρητικότης τοῦ ἀστικοῦ τηλεφωνικοῦ Κέντρου Χίου ηὐξήθη κατὰ 200 νέας τηλεφωνικὰς συνδέσεις, μόλις τὸν Ἀπρίλιον τοῦ παρελθόντος ἔτους 1961, ἐλήφθη δὲ μέριμνα διὰ τοῦ συμπληρωματικοῦ προγράμματος (1961–1964), ὅπερ κατηρτίσθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ὅπως γίνῃ νέα προσθήκη εἰς τὸ αὐτόματον Κέντρον Χίου ἐκ 400 νέων αὐτομάτων τηλεφωνικῶν συνδέσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορίου. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς κατατεθείσης ὑμῖν ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ ὑπ’ ἀριθ. 332 ἐρωτήσεως, σχετικῶς μὲ τὴν ἄρσιν τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς καπνοκαλλιεργείας εἰς πεδινὰ χωρία τῆς Δυτικῆς Θεσσαλίας, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1119)31.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμήν, νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ Κυβέρνησις ἐκτιμήσασα τὰς δυνατότητας ἀπορροφήσεως τῶν Ἑλληνικῶν καπνῶν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὸ προβλεπόμενον, βάσει πληροφοριῶν καὶ στοιχείων τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν, ὕψος τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς καπνῶν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, τὰ ὑφιστάμενα ὀλίγα, βεβαίως, ἀποθέματα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκην διατηρήσεως τῆς ποιοτικῆς στάθμης τῶν Ἑλληνικῶν καπνῶν προῆλθεν εἰς τὴν ἀπόφασιν καὶ αὔξησιν τῆς καλλιεργηθησομένης ἐκτάσεως ἐξαιρετικῶς, διὰ τὴν τρέχουσαν καλλιεργητικὴν περίοδον ἀφῆκεν ἐλευθέραν τὴν καπνοκαλλιέργειαν εἰς τὰ ὀρεινὰ καὶ ἡμιορεινὰ χωρία. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ πεδινὰ χωρία, ἡ Κυβέρνησις φρονεῖ, ὅτι πέραν τοῦ ληφθέντος μέτρου τῆς κατὰ 15% προσαυξήσεως τῆς δηλωθείσης κατὰ τὸ ἔτος 1962 πρὸς καλλιέργειαν ἐκτάσεως ὑφ’ ἑκάστου καπνοπαραγωγοῦ ἐξαγωγίμων καπνῶν πεδινῶν χωρίων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χορηγηθῇ μεγαλυτέρα ἐλευθερία καπνοκαλλιεργείας εἰς τὰ ἐν λόγῳ χωρία, ἄνευ κινδύνων διὰ τὴν ποιοτικὴν στάθμην εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργ. Προεδρ. Κυβερνήσεως. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12233)19.12.1961 ἐγγράφου ἡμῶν, διαβιβασθείσης ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. βουλευτάς, ὅτι τὸ Τουριστικὸν Περίπτερον Ὁμαλοῦ Κυδωνίας, μελετηθὲν ἤδη θὰ κατασκευασθῇ ἐντὸς τοῦ ἔτους 1962. Ἡ ἀνέγερσις περιπτέρου εἰς Ἁγίαν Ρούμελην Σφακίων, θὰ μελετηθῇ βραδύτερον καὶ ἀφοῦ ἐκτελεσθοῦν ἄλλα πλέον ἐπείγοντα ἔργα, τὰ ὁποῖα προηγοῦνται. Τὰ λοιπὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα ἔργα θὰ καταβληθῇ προσπάθεια ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, ὅπως ἐνταχθῶσιν εἰς τὸ ὑπὸ κατάρτισιν περιφερειακὸν πρόγραμμα ἀναπτύξεως Κρήτης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 893)26.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῶν διαλαμβανομένων ἐν τῇ διὰ τούτου διαβιβασθείσῃ ἐρωτήσει τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τὸν ἐρωτῶντα κ. βουλευτήν, ὅτι ἀπεφασίσθη ἤδη ἡ ἀνέγερσις Τουριστικοῦ Κέντρου ἐπὶ τοῦ Λυκαβηττοῦ καὶ ἡ δι’ ἠλεκτρικοῦ ἀναβατῆρος σύνδεσις τῆς κορυφῆς τοῦ λόφου μετὰ τῆς πόλεως. Ἕτερα ἔργα διαμορφώσεως, δὲν ἐμελετήθησαν. Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Τουριστικοῦ Κέντρου ἤρχισεν ἤδη, ἐπίκειται δὲ ἡ ἔναρξις τῆς ἐγκαταστάσεως τοῦ ἠλεκτρικοῦ ἀναβατῆρος. Τὸ Κέντρον καταλαμβάνει χῶρον εἰς τὴν νοτιοανατολικὴν πλευρὰν τοῦ βράχου, τῆς κυρίας κορυφῆς τοῦ λόφου, τοποθετούμενον κατὰ τὸ μέγιστον αὐτοῦ τμῆμα ἐντὸς τοῦ βράχου. Τοῦτο κείμενον εἰς στάθμην κατωτέραν τοῦ ναϊδρίου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἐλάχιστα προβάλλεται καὶ δὴ μόνον ἀπὸ τῆς ἐξ ἀνατολικῆς κατευθύνσεως θέας τοῦ λόφου, οὐδαμῶς θῖγον αἰσθητικῶς τὸ τοπίον. Ἡ ἐγκατάστασις τοῦ ἀναβατῆρος, τοῦ ὁποίου ἡ διαδρομὴ τοποθετεῖται ἐν τῷ συνόλῳ αὐτῆς ἐντὸς σήραγγος, εἶναι ὅλως ἀφανής. Αἱ μελέται τῶν ἀνωτέρω ἔργων ἔτυχον ἐγκρίσεως τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων καὶ δὴ τῆς παρὰ τῷ Ὀργανισμῷ Τουρισμοῦ Τεχνικῆς Γνωμοδοτικῆς Ἐπιτροπῆς εἰς ἣν, ἐκτὸς τῶν τεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Κράτους, ἐκπροσωπεῖται καὶ τὸ Τεχνικὸν Ἐπιμελητήριον τῆς Χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

VIII) Τοῦ Ὑπουργ. Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1117)816)330)31.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 330)29. 1.1962 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ, ἐν σχέσει μὲ τὴν λῆψιν ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν ἐξ Αἰγύπτου ἐπαναπατριζομένων ὁμογενῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, προκειμένου περὶ τῶν κομιζομένων εἰς Ἑλλάδα εἰδῶν τῆς ἐν Αἰγύπτῳ ἐγκαταστάσεως τῶν ἐπαναπατριζομένων ὁμογενῶν, ὅτι οὐδεὶς δασμὸς ἢ φόρος εἰσπράττεται ἐν τοῖς τελωνείοις, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀφικνούμενοι Ἕλληνες ἐξ Αἰγύπτου εἶναι ἐφωδιασμένοι διὰ τῶν ὑπὸ τῶν κειμένων διατάξεων προβλεπομένων εἰδικῶν πιστοποιητικῶν τῶν οἰκείων Προξενικῶν Ἀρχῶν. Πλέον τῶν ἀνωτέρω ἀπὸ μηνῶν ἐδόθησαν εἰς τὰς ἁρμοδίας Τελωνειακὰς Ἀρχὰς σχετικαὶ ὁδηγίαι διὰ τὴν ἀπρόσκοπτον καὶ ταχεῖαν ἐξυπηρέτησιν τῶν προσώπων τούτων, αἵτινες καὶ ὡς διεπιστώσαμεν κατ’ ἐπανάληψιν προσωπικῶς, πλήρως ἐκτελοῦνται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΙΧ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Ν. Τσόχα. Ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὡς ἄνω ὑμέτερον ἔγγραφον καὶ πρὸς τὴν δι’ αὐτοῦ διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τῶν ἐν θέματι βουλευτῶν (ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 246), ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παραθέσωμεν κατωτέρω τὸ κείμενον τῆς, ἐπὶ τοῦ θέματος, ληφθείσης ὑπ’ ἀριθ. 313)27.1.1962, σχετικῆς τηλεγραφικῆς ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας Λαρίσης, τὸ περιεχόμενον τῆς ὁποίας παρακαλοῦμεν, ὅπως ἀνακοινωθῇ εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους, ὡς ἄνω κ.κ. βουλευτάς.

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΛΟΚ 46

Τηλ)μα ἐκ Λαρίσης 4112 51 27 1325 Ἀριθ. Πρωτ. 313 Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν Ἀθήνας. Ἔργον ὑδρεύσεως ἀποπερατώσεως ὑδραγωγείου Κοινότητος Βουβάλας συμπεριληφθὲν ἐγκεκριμένον πρόγραμμα Μ. Κ. Ε. χρηματοδοτηθήσεται διὰ ποσοῦ 90.000 δραχμ. ἐντὸς προσεχοῦς μηνός. Στόπ. Ἔναρξις ἐργασιῶν ἐκτελέσεως συνετελέσθη διὰ προσωπικῆς ἐργασίας κατοίκων. Στόπ. Ἀποπεράτωσις ἐργασιῶν κατασκευῆς ἔργου συνετελέσθη ἐντὸς τετραμήνου ἀπὸ χρηματοδοτήσεως.

Νομαρχῶν Δ)ντὴς

Π. ΜΠΑΚΟΥΡΤΣΟΣ

Χ) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Βοιωτίας κ. Δ. Κίνια, ἀναφερομένην εἰς Διοικητικὰ καὶ Οἰκονομικὰ θέματα τοῦ Ὀργανισμοῦ Κωπαΐδος. 1) Ἐπὶ τοῦ ὕπερθεν ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν ὑμῖν συνημένως ἐν ἀντιγράφῳ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 46)26.1.62 ἀναφορὰν πρὸς ἡμᾶς τοῦ Ὀργανισμοῦ Κωπαΐδος ἐν ᾗ ἐκτίθενται αἱ ἀπόψεις αὐτοῦ ἐπὶ τῶν ἐν τῇ ἐρωτήσει θιγομένων θεμάτων πρὸς ἃς συμφωνοῦμεν καὶ νὰ παρακαλέσωμεν διὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς περαιτέρω. 2) Διευκρινίζοντες τὴν παράγρ. 4 τῆς ἐρωτήσεως, ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὴν παρ. 4 τοῦ ἐγγράφου τοῦ Ὀργανισμοῦ, γνωρίζομεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ἡ καθορισθεῖσα διὰ τὸ ἔτος 1961 εἰσφορὰ ἐξ ἑνὸς καὶ ἡμίσεος τοῖς ἑκατὸν (1½%), ἤτοι τὸ ½ τῆς κανονικῆς (3%), (ἄρθρον 8 Ν.Δ. 4097)60), ἔχει σκοπὸν τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἐκ τῶν πλημμυρῶν τοῦ Βοιωτικοῦ Κηφισσοῦ ζημιουμένους καλλιεργητάς, ὧν τὰ κτήματα περιλαμβάνονται ἐντὸς τῶν λεκανῶν ἀνασχέσεως καὶ τῶν ὁποίων ἡ παραγωγὴ θὰ ὑφίσταται ζημίας μεγάλας ἢ μικρὰς ἀναλόγως τοῦ χρόνου κατακλύσεως τῶν κτημάτων αὐτῶν (ἄρθρα 10 Ν.Δ. 3881)58 καὶ 4, 6, 8 Ν.Δ. 4097) 1960). Τοῦτο κρίνεται ὡς ἀπολύτως λογικὸν καὶ δίκαιον καθ’ ὅσον οἱ ὠφελούμενοι ἐκ τῶν ἔργων καταβάλλουν μικρὸν ποσοστὸν τοῦ κέρδους των εἰς τοὺς ζημιουμένους ἐκ τῶν αὐτῶν ἔργων, ἰδιοκτήτας ἐκτάσεων κειμένων ἐντὸς τῶν ζωνῶν ἀνασχέσεως. Συνεπῶς ἡ εἰσφορὰ αὕτη δὲν πρέπει νὰ καταργηθῇ. 3. Συνημμένως ἐπαναφέρομεν τὴν ἐρώτησιν.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΩΠΑΪΔΟΣ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΘΗΝΩΝ

ΟΔΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ 15α Ἀριθ. Πρωτ. 46. Πρὸς Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας Ὑπηρεσίαν Ἐγγείων Βελτιώσεων Δ)νσιν IV–Τμῆμα Βʹ. Γραφεῖον 2ον Ἐνταῦθα Ἔχομεν τὴν τιμήν, σὺν τῇ ἐπιστροφῇ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. ΥΕΒ. 3397)415)211)24.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Κίνια, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ Ὀργανισμοῦ Κωπαΐδος, ἐξετάσαν τὸ περιεχόμενον ταύτης κατὰ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 3)24.1.62 συνεδρίασίν του ἀπεφάνθη ὡς ἀκολούθως: 1. Ἐπὶ τῆς προτάσεως τοῦ καθορισμοῦ τῆς εἰσπρακτέας εἰσφορᾶς εἰς δρχ. 50 κατὰ στρέμμα. Ἄν καὶ διὰ τῆς προτάσεως δὲν διευκρινίζεται ἐὰν τὸ ποσὸν τῶν δρχ. 50 κατὰ στρέμμα ἀφορᾷ τόσον τὰ πρώϊμα (μὴ ἀρδευόμεναι καλλιέργειαι) ὅσον καὶ τὰ ὄψιμα (ἀρδευόμεναι καλλιέργειαι), ὡς ἐπίσης ἐὰν τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ καταβάλληται ἀνεξαρτήτως ὕψους παραγωγῆς τοῦ κλήρου, ἐν τούτοις διαφαίνεται τοιοῦτόν τι. Ὁ καθορισμὸς ἑνιαίας εἰσφορᾶς, τόσον διὰ τὰ πρώϊμα, ὅσον καὶ διὰ τὰ ὄψιμα ὡς ἐπίσης ἀνεξαρτήτως ὕψους παραγωγῆς τοῦ κλήρου εἶναι τελείως ἄδικος διὰ τοὺς καλλιεργητὰς καὶ θὰ ἐπιφέρῃ μεγάλην ἀναστάτωσιν μεταξὺ τούτων ὡς καὶ δίκαια παράπονα αὐτῶν διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: α) Διότι τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα τὸ προερχόμενον ἐκ τῶν ὀψίμων ὡς γνωστὸν (ἀδρευόμεναι καλλιέργειαι) εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλύτερον τοῦ εἰσοδήματος τῶν πρωΐμων (ξηρικαὶ καλλιέργειαι). β) Διότι δὲν ὑφίσταται πλήρης ἐναλλαγὴ καλλιεργειῶν κατ’ ἔτος, δηλονότι δὲν ἐναλλάσσεται κατ’ ἔτος ἴσος ἀριθμὸς καλλιεργουμένων στρεμμάτων ὀψίμων καὶ πρωΐμων (100.000 στρέμματα καὶ πλέον ὄψιμα ἔναντι 80.000 πρωΐμων). γ) Ὑφίσταται διαφορὰ παραγομένης ποσότητος μεταξὺ τῶν κλήρων καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ εἴδους καλλιεργείας. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω σαφῶς καταφαίνεται, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ὁ ἑνιαῖος καθορισμὸς τῆς εἰσφορᾶς εἰς τὸ αὐτὸ ποσὸν δι’ ἅπαντα τὰ καλλιεργούμενα στρέμματα. Ἀλλὰ ὁ καθορισμὸς τῆς εἰσφορᾶς εἰς τὸ ὕψος τῶν δρχ. 50, κατὰ στρέμμα, εἶναι ἀνέφικτος λόγῳ τῆς ἀνεπαρκείας τοῦ ποσοῦ τούτου διὰ τὴν κάλυψιν τῶν στοιχειωδῶν ἐξόδων συντηρήσεως, λειτουργίας καὶ διοικήσεως τῶν ἔργων τοῦ Κωπαϊδικοῦ πεδίου, ἕνεκεν τῆς δαπανηρότητος τῆς συντηρήσεως τῶν ἔργων καὶ τῆς λειτουργίας τοῦ ἀρδευτικοῦ δικτύου ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας. Ἴσως τὸ ποσὸν τοῦτο νὰ ἐπαρκέσῃ, μετὰ τὴν πλήρη ἀξιοποίησιν τῆς Κωπαΐδος διὰ τῆς ἀποπερατώσεως τῶν ἐκτελουμένων ἀρδευτικῶν ἔργων. 2. Ἐπὶ τῆς προτάσεως τῆς μειώσεως τοῦ πολυτελοῦς προσωπικοῦ. Τὸ Ὑπηρετοῦν προσωπικὸν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Κωπαΐδος, ὄχι μόνον δὲν εἶναι πολυτελές, ἀλλ’ ἀντιθέτως εἶναι τελείως ἀνεπαρκὲς εἰς ἀριθμὸν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν τόσων δυσκόλων προβλημάτων καὶ ἐργασιῶν τοῦ Κωπαϊδικοῦ πεδίου, εἶναι δὲ γνωστὸν εἰς πάντας πόσον ἐντατικῶς ἐργάζεται τὸ προσωπικὸν τοῦτο. 3. Ἐπὶ τῆς προτεινομένης διευρύνσεως τῆς ἐκπροσωπήσεως τῶν καλλιεργητῶν εἰς τὴν Διοίκησιν τοῦ Ὀργανισμοῦ δι’ ἑνὸς εἰσέτι ἐκπροσώπου, ἀντὶ τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης θέτομεν ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἐκπροσώπου τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, ἀλλὰ περὶ διακεκριμένου νομομαθοῦς ἔχοντος οἰκονομικὴν μόρφωσιν καὶ μακρὰν πεῖραν δικηγόρου μεγάλου Οἰκονομικοῦ Ὀργανισμοῦ, ὡς ὁ Νόμος (ἄρθρ. 4 παρ. 5 τοῦ Ν.Δ. 2488)53) ρητῶς ὁρίζει. Νομίζομεν δέ, ὅτι ἡ ἐν τῇ Διοικήσει συμμετοχὴ ἑνὸς νομομαθοῦς εἶναι τελείως ἀπαραίτητος, διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῶν διαφόρων νομικοοικονομικῶν ζητημάτων. Κατὰ τὸν νόμον, ὡς ἐκπρόσωποι τῶν καλλιεργητῶν ὁρίζονται εἷς ἐξ ἑκάστης τῶν τριῶν ἐπαρχιῶν Θηβῶν, Λεβαδείας καὶ Λοκρίδος, εἰς ἃς ὑπάγονται οἱ ἐν Κωπαΐδι ἀποκατασταθέντες καλλιεργηταί, ὑποδεικνυόμενοι ὑπὸ τῶν διοικητικῶν Συμβουλίων τῶν οἰκείων Ἑνώσεων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν εἶναι οἰκονομικοὶ Ὀργανισμοί, παρακολουθοῦντες καὶ ἐνδιαφερόμενοι διὰ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῶν καλλιεργητῶν τῆς περιοχῆς των, ἐκπροσωποῦν δὲ πάντας τοὺς καλλιεργητὰς τῆς περιοχῆς των, ἐνῷ οἱ Ἀγροτικοὶ Σύλλογοι, προσφάτως συνεστήθησαν καὶ ἐκπροσωποῦν μέρος μόνον τῶν καλλιεργητῶν τῆς περιοχῆς. 4. Ἡ εἰσφορὰ διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν πλημμυροπαθῶν Βοιωτικοῦ Κηφισοῦ, ἥτις ὡρίσθη, κατὰ τὸ ἔτος 1961 εἰς 1½% ἐπὶ τῶν παραγομένων προϊόντων, ἀνέρχεται συνολικῶς εἰς δραχμὰς 2.600.000 περίπου, καὶ οὐχὶ εἰς δρχ. 100.000.000, ὡς ἀναγράφεται εἰς τὴν ἐρώτησιν τοῦ κ. βουλευτοῦ. Πάντως τὸ θέμα τῆς καταργήσεως ἢ μὴ τῆς ἐν λόγῳ εἰσφορᾶς δὲν ἀφορᾶ τὸν Ὀργανισμὸν Κωπαΐδος ἀλλὰ εἶναι καθαρῶς θέμα Κυβερνήσεως. 5. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρότασιν, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται νὰ περιέλθῃ ἡ νομὴ εἰς τοὺς κληρούχους, αὕτη εἶναι ἀνεφάρμοστος, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ διακυβερνηθῇ ἡ νομὴ ἀπὸ ἕνα ἕκαστον κληροῦχον, τυχὸν δὲ ἐφαρμογὴ τῆς προτάσεως ταύτης θὰ δημιουργήσῃ τεραστίας ἀνωμαλίας, τόσον ἐπὶ τοῦ καλλιεργητικοῦ προγράμματος, ὅσον καὶ μεταξὺ αὐτῶν τούτων τῶν κληρούχων, λόγῳ, τοῦ ὅτι αὕτη εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ καλλιεργητικοῦ προγράμματος ἐν Κωπαΐδι. 6. Ἐπὶ τῆς προτάσεως τῆς καταργήσεως τῶν ἐπιβληθέντων προστίμων εἰς τοὺς μὴ συμμορφουμένους, πρὸς τὸ πρόγραμμα καλλιεργείας, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι ὄχι μόνον δὲν πρέπει νὰ ἀρθοῦν, ἀλλ’ ἀντιθέτως, ὡς ἀνεφέρομεν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 967)25.11.61 ἡμετέρου ἐγγράφου νὰ ἐπιβληθοῦν αὐστηρότεραι κυρώσεις, διότι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει θὰ ἐπικρατήσῃ πλήρης ἀναρχία εἰς τὸ Κωπαϊδικὸν πεδίον, πρὸς μεγίστην ζημίαν τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν κληρούχων. Εἶναι γνωστὸν ὑμῖν, ὅτι λόγῳ μὴ εἰσπράξεως τῶν προστίμων ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκτὸς προγράμματος ἀφηνομένων στρεμμάτων συνεχῶς αὐξάνεται καὶ κατὰ τὴν ἐφετεινὴν χειμερινὴν περίοδον ἀνῆλθεν εἰς τὸν τεράστιον ἀριθμὸν τῶν 37,250 στρεμμάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Ἰανουαρίου 1962 Ὁ Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ.

Ι. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

§7Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Μπρεδήμα.

§9Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ δύο ἡμερῶν ἀπηύθυνα, πρὸς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς τηλεγράφημα, μὲ τὸ ὁποῖον παρεκάλουν ἢ μᾶλλον ἐπρότεινα, ὅπως ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία δεξιωθῇ τὸν Σοβιετικὸν κοσμοναύτην Γιοῦρι Γκαγκάριν, διὰ νὰ διαδηλώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς τὸν θαυμασμόν του πρὸς τὸ μεγαλειῶδες κατόρθωμά του καὶ νὰ διατρανώσῃ τὴν πίστιν του πρὸς τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Τὸ τηλεγράφημα αὐτό, μολονότι, ὡς εἶπον, ἐστάλη πρὸ δύο ἡμερῶν, δὲν ἀνεκοινώθη ἀκόμη πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Καὶ εἶναι φυσικὴ ἡ παρατήρησίς μου, λόγῳ τῆς προβλεπομένης βραχείας παραμονῆς του ἐν Ἀθήναις.

§10Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρ Βουλῆς). Τὸ τηλεγράφημά σας ἐλήφθη σήμερον. Τὰ πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τηλεγραφήματα ἐλέγχονται, διαβάζονται, πρῶτον καὶ ἀνακοινοῦνται, κατὰ τὴν σειρὰν ὑποβολῆς των. Ἑπομένως, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ λάβῃ προτεραιότητα. Ἄλλωστε, ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας δὲν ὑφίσταται θέμα, διότι τὸ πρόγραμμα τῆς ὑποδοχῆς τοῦ ἀστροναύτου εἶχεν ἤδη καθορισθῆ, μεταξὺ τῶν δύο Κυβερνήσεων, πρὸ τῆς προσκλήσεως αὐτοῦ καὶ τῆς θεωρήσεως τοῦ διαβατηρίου του καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ ἐκ τῶν ὑστέρων. Πάντως, τὸ τηλεγράφημά σας θὰ ἀνακοινωθῇ μὲ τὴν σειράν του, διὰ νὰ πληρωθῇ ὁ ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ προβλεπόμενος τύπος. Κακῶς δὲ φέρετε τὸ θέμα, αὐτὴν τὴν στιγμήν. Διότι δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν καὶ μὲ τὸν Κανονισμόν.

§11Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἰσέρχομαι εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος. Ἁπλῶς, ἔκαμα τὴν παρατήρησιν αὐτήν, διότι ἀφορᾶ τὴν δεξίωσίν του. Ὠφείλατε νὰ τὸ ἀνακοινώσητε τὸ τηλεγράφημα.

§12Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρ. Βουλῆς). Κύριε Βουλευτά, τὸ καθῆκον μου, ὡς Προέδρου τοῦ Σώματος γνωρίζει ἡ Βουλή, ὅτι ἐκτελῶ πάντοτε, μετὰ σχολαστικότητος θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω, δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν κατὰ τὸ δοκοῦν ἑνὶ ἑκάστῳ ἐξ ἡμῶν, τὸ Προεδρεῖον νὰ ἀνακοινοῖ τὰ τηλεγραφήματα, κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος νὰ ἀλλάζῃ τὴν σειρὰν τῆς προτεραιότητος. Δυστυχῶς, ἐγώ, δὲν ἔχω ἁρμοδιότητα νὰ κρίνω τὴν οὐσίαν, συνεπῶς, τὴν σπουδαιότητα ἑκάστου θέματος. Ἐγὼ κρίνω, τὴν προτεραιότητα. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ δύναμαι νὰ σᾶς βεβαιώσω, ὅτι δὲν ἦλθεν ἡ σειρά του ἀκόμη.

§13Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ὠφείλατε νὰ κρίνητε τὸ ἐπεῖγον τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ τὴν σοβαρότητά του.

§14Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρ. Βουλῆς). Αὐτὸ δὲν δύναμαι νὰ τὸ κάμω.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς συμφωνίας τῆς συνιστώσης σύνδεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν σχετικῶν πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς». Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§16Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταὶ, ἀμφιβάλλω, ἐὰν ὑπάρχῃ προηγούμενον μεγαλυτέρας ἀγνοίας ἢ καλύτερον μεγαλυτέρου παραμερισμοῦ τῶν δικαιωμάτων τοῦ Κοινοβουλίου, ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸν ὁποῖον ἐπέδειξαν αἱ Κυβερνήσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἔναντι τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου ἐν σχέσει μὲ τὸ τόσον κρίσιμον θέμα τῆς συνδέσεως τῆς χώρας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Πράγματι, ἀφ’ ὅτου ἤρχισεν ἡ συζήτησις περὶ ἐντάξεως ἢ συνδέσεως τῆς χώρας μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, δύο φορὰς μόνον ἠσχολήθη τὸ Σῶμα μὲ τὸ θέμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἡ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν ἠσχολήθη ἡ Βουλὴ ἦτο κατὰ τὸν παρελθόντα Μάρτιον, ὁπότε ὑπεβλήθη αἴτησις καταθέσεως ὡρισμένων ἐγγράφων, ἡ ὁποία δὲν ἐγένετο δεκτὴ καὶ μετετράπη, σύμφωνα μὲ τὸν Κανονισμὸν εἰς ἐπερώτησιν. Κατόπιν, τῆς μετατροπῆς ταύτης, ἐγένετο μία περιωρισμένη εἰς χρόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς οὐσίαν ἔρευνα τοῦ θέματος ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Ἡ δευτέρα φορά, ὑπῆρξε, πάλιν τὸν παρελθόντα Ἰούνιον, ὁπότε τὸ θέμα τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν, περιελήφθη, μεταξὺ τῶν τριῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπετέλεσαν τότε ἀντικείμενον προτάσεως δυσπιστίας πρὸς τὴν τότε Κυβέρνησιν. Συνεζητήθη λοιπόν, καὶ πάλιν τὸ θέμα ἐντὸς τοῦ περιωρισμένου χρόνου, τὸν ὁποῖον ἐπιτρέπει τὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ καὶ τοῦ περιωρισμένου περιθωρίου, τὸ ὁποῖον ἐπέτρεπε τὸ γεγονός, ὅτι ὑπῆρχον τρία συγκεκριμένα θέματα εἰς τὴν πρότασιν δυσπιστίας. Πάντως καὶ αἱ δύο περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ἀπησχολήθη τὸ Σῶμα μὲ τὸ θέμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἐδημιουργήθησαν, κατόπιν πρωτοβουλίας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶναι προφανὲς δηλαδή, ὅτι ἐν προκειμένῳ τὸ 20% εἰς τὸ ὁποῖον περιώρισε προχθὲς ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως τὴν κυβερνητικὴν πρωτοβουλίαν, διὰ πᾶν ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἰσχύει διὰ ποσοστὸν πολὺ μικρότερον καὶ τοῦ 1%. Κύριοι βουλευταί, πρὶν προχωρήσω εἰς τὴν ἔρευναν καὶ τὴν κριτικὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, θὰ ἤθελον νὰ προβῶ εἰς μίαν διακήρυξιν. Τόσον, ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ πρὸς ὑμᾶς, ὅσον καὶ ἡ πολιτικὴ παράταξις, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκει, εἶναι ἀνεπιφυλάκτως τεταγμένοι ὑπὲρ τῆς συνδέσεως τῆς χώρας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Θεωρῶ ἀναγκαίαν τὴν δήλωσιν αὐτήν, δεδομένου, ὅτι πρόκειται νὰ προβῶ εἰς ὡρισμένην κριτικήν, εἰς μερικὰ μάλιστα σημεῖα καὶ αὐστηρὰν κριτικὴν καὶ τῶν διαφόρων διαπραγματεύσεων, αἱ ὁποῖαι διεξήχθησαν καὶ τοῦ ἀποτελέσματος αὐτῶν, τὸ ὁποῖον τελικῶς προσάγεται ὑπὸ μορφὴν κυρώσεως τῆς συμφωνίας αὐτῆς ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Πάντως, ἡ ἔννοια τῆς κριτικῆς αὐτῆς δὲν εἶναι ἔννοια ἀρνήσεως ψήφου τοῦ νομοσχεδίου. Ὑπάρχουν πλεῖστα, ὅσα θέματα, τὰ ὁποῖα μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν. Ἀντιθέτως τὸ θέμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς δὲν μᾶς χωρίζει. Θὰ ἠμποροῦσα μάλιστα νὰ εἴπω, ὅτι καὶ μᾶς ἑνώνει ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν συμβολίζει τὴν ὕπαρξιν ὡρισμένων εἴτε οἰκονομικῶν, εἴτε πολιτικῶν, εἴτε ἀκόμη καὶ ἐκπολιτιστικῶν ἰδεῶν, εἰς τὰς ὁποίας μὲ τὴν ἐξαίρεσιν τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς δὲν ὑπάρχει οὐδεμία παράταξις ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, ἡ ὁποία νὰ διαφωνῇ. Κύριοι βουλευταί, τὸ πρῶτον θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἐρευνηθῇ ἐν ὄψει τῆς κυρώσεως τῆς συμφωνίας τῆς συνδέσεως εἶναι τὸ οἰκονομικὸν θέμα, ἐὰν δηλαδὴ καὶ κατὰ πόσον ἡ μορφὴ τῆς συνδέσεως, τὴν ὁποίαν ἐπέτυχεν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἱκανοποιητικὴ ἢ ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχεν ἐπιτύχει, τὴν ἀπ’ εὐθείας συμμετοχὴν, ὡς ἰσοτίμου μέλους τῆς Ἑλλάδος. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὑπάρχει μιὰ διακύμανσις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κυβερνητικὴν ἄποψιν. Διότι, ὅταν τὸν παρελθόντα Ἰούνιον διὰ πρώτην φορὰν ἐφέραμεν τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, κατηγοροῦντες τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἄφησε νὰ παρέλθουν πολύτιμοι εὐκαιρίαι, χωρὶς νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀποδοχὴν τῆς Ἑλλάδος ὡς ἰσοτίμου μέλους, ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως διετυπώθη τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι οὐδέποτε εἶχε τὴν εὐκαιρίαν ἡ Ἑλλὰς νὰ εἰσέλθῃ ὡς ἰσότιμον μέλος, ἀπὸ μέρους μάλιστα τοῦ ἀξιοτίμου τότε Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, τοῦ ὁποίου ἄλλωστε εἶναι γνωστὴ ἡ ἐπίδοσις πρὸς χιουμοριστικὰς ἐκφράσεις, διετυπώθη ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι οὐδαμοῦ εἰς τὸ πρωτόκολλον τοῦ Ὑπουργείου του ἐμφανίζεται ἔγγραφον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ προσεκαλῆτο ἡ Ἑλλὰς νὰ μετάσχῃ ὡς ἰσότιμον μέλος. Εἰς τὴν ἐπιχειρηματολογίαν ἐκείνην ἀντετάχθησαν τότε συγκεκριμένα γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐλπίζω νὰ ἔπεισαν ὅλους, ὅτι ὑπῆρξαν περιπτώσεις, ὄχι ἀμέσου, ἀλλὰ ἐμμέσου προσκλήσεως, τῶν ὁποίων ἠδύνατο καὶ ἔπρεπε νὰ εἶχεν ἐπωφεληθῆ ἡ Κυβέρνησις. Τοιοῦτον γεγονὸς εἶναι ἡ γνωστὴ συνομιλία τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῆς Βιομηχανίας καὶ σήμερον Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, κ. Παπαληγούρα, μὲ τὸν Γερμανὸν συνάδελφόν του κ. Ἔρχαρτ, ἡ ὁποία ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι ἔλαβε χώραν τὸν Ἰούλιον τοῦ 1957 καὶ εἰς τὴν ὁποίαν προσκληθεὶς τότε, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τοῦ παρελθόντος Ἰουνίου, ὁ κ. Παπαληγούρας, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε τότε εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἔδωσε διαφόρους ἐξηγήσεις χωρὶς ὅμως νὰ διαψεύσῃ τὸ γεγονός, ὅτι ἐγένετο συζήτησις, περὶ ἐνδεχομένης εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Πάντως, ἐπεβεβαίωσεν, ὅτι ἀπὸ μέρους τοῦ Γερμανοῦ συναδέλφου του, κ. Ἔρχαρτ, εἶχε δοθῆ ἡ διαβεβαίωσις, ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ αἰτήματα θὰ ἐξητάζοντο εὐμενῶς.

§17Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διὰ νὰ μὴ φέρωμεν τὰ πρακτικά, εἶχον εἴπει τότε καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ σήμερον, οὐδὲ δύναμαι νὰ εἴπω ἄλλον τι ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα περιέχονται ἐν τῷ πρωτοκόλλῳ, ὅτι δὲν ἐπίστευον καὶ ὅτι ἦτο δυνατὸν ἐκείνην τὴν ἐποχὴν ἢ ἀκόμη ὀλιγώτερον καὶ πρίν, νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ὡς ἰσότιμον μέλος. Ἁπλῶς, ἐπειδὴ ἐκείνην τὴν ἐποχὴν ἐπεδιώκετο ἡ δημιουργία τῆς Ε.Ζ.Ε.Σ. καὶ ἐπειδὴ ὄντως προεβλέπομεν, ὅτι ὄντως αὐτὸ τὸ ἔργον δὲν θὰ εὐωδοῦτο, ἀνέλαβε τὴν πρωτοβουλίαν ἡ Κυβέρνησις δι’ ἐμοῦ καὶ εἶπεν εἰς τὸν καγκελάριον Γερμανόν: Κύριε, ἐὰν δὲν εὐοδωθῇ αὐτὸ τὸ ἔργον τῆς Ε.Ζ.Ε.Σ., θὰ ἦτο διατεθειμένη ἡ Ὁμοσπονδιακὴ Κυβέρνησις νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἐξεύρεσιν τρόπου ἐπαφῆς μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν; Αὐτὸ εἶναι τὸ περιεχόμενον τοῦ πρωτοκόλλου. Αὐτὸ δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ, διότι προκύπτει ἐκ κειμένου. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη παρατήρησις. Δευτέρα παρατήρησις: Ποίαν ἔννοιαν θὰ ἔχῃ ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἰσοτίμως ἀρχῆθεν, ἀφοῦ, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἶναι πανθομολογούμενον, ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν ὡρισμένα μέτρα καὶ νὰ μᾶς παρασχεθοῦν ὡρισμέναι προθεσμίαι; Ὅταν κανεὶς εἰσέρχεται εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὑπὸ προθεσμίας τινάς, ὅταν δὲν ἀναλαμβάνει ὅλας τὰς ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας οἱ ἄλλοι ἔχουν ἀναλάβει εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, τότε αὐτός, ὁ ὁποῖος κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον συνεταιρίζεται, λέγεται, ὅτι συνδέεται. Ἡ λέξις σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἔχει.

§18Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ σᾶς παρεκάλουν, μετὰ τὰς διευκρινήσεις τὰς ὁποίας ἐκάματε σχετικῶς μὲ τὰς συνομιλίας σας μὲ τὸν κ. Ἔρχαρτ, νὰ μὴ προχωρήσητε, διότι θὰ ἔλθω ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ θὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου. Ὁ κ. Παπαληγούρας ἐπιβεβαιώνει, ὅτι πράγματι, ὅταν διεξήχθησαν συζητήσεις περὶ συνδέσεως ἢ εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τὸν Ἰούλιον τοῦ 1957, δὲν εἶχε τεθῆ τὸ θέμα εἰσόδου ἢ συνδέσεως. Ἔχων τὰ πρακτικὰ τῶν σχετικῶν συνεδριάσεων τῆς Βουλῆς. Δέχομαι, ὅτι δὲν εἶχε διευκρινισθῆ τὸ θέμα κατὰ τὰς συνομιλίας ἐκείνας.

§19Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Σᾶς εἶπον, ὅτι ἐζήτησα, ὅπως, εἰς ἣν περίπτωσιν δὲν εὐοδωθῆ ἡ εἴσοδός μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, καταβληθοῦν προσπάθειαι ἐκ μέρους τῆς Γερμανίας πρὸς ἐξεύρεσιν τρόπου εἰσόδου μας εἰς αὐτήν.

§20Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὸ κείμενον τῆς συζητήσεως τοῦ παρελθόντος Ἰουνίου, δὲν ἀναφέρεται σχετικῶς, ἠμπορεῖ τώρα νὰ τὸ ὑποστηρίζητε αὐτό. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τώρα τὸ δέχομαι.

§21Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Καὶ τότε καὶ τώρα τὸ ὑποστηρίζω. Ἐὰν θέλητε νὰ φέρω τὰ πρακτικά.

§22Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Θέλετε νὰ σᾶς τὰ διαβάσω; Δὲν εἴπατε, ὅτι πρόκειται περὶ συνδέσεως.

§23Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐκείνην τὴν ἐποχήν, τὸν Ἰούλιον τοῦ 1957, οὔτε περὶ συνδέσεως εἶπον, οὔτε τίποτε. Εἶπον: Εἶσθε διατεθειμένος νὰ μᾶς βοηθήσητε, νὰ πλησιάσωμεν τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ νὰ διαπραγματευθῶμεν τὴν σύνδεσίν μας μετ’ αὐτῆς, ἂν ἀποτύχῃ ἡ Ε.Ζ.Ε.Σ.; Τοῦτο εἶπον κατ’ οὐσίαν.

§24Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἴχατε, κ. Ὑπουργέ, διευκρινήσει, ἐὰν πρόκειται περὶ εἰσόδου ἢ συνδέσεως. Ἐξ ἄλλου, ὑπάρχει ἡ βεβαίωσις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Παιδείας, ὁ ὁποῖος εἰς ἄρθρον του δημοσιευθὲν εἰς τὸ «Βῆμα» ἀνεγνώριζεν, ὅτι εἶχε συνομιλίας μὲ Γάλλους Ὑπουργοὺς κατὰ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1957, δηλαδή, ὀλίγους μῆνας μετὰ τὰς ἰδικάς σας συνομιλίας μετὰ τοῦ κ. Ἔρχαρτ καὶ ὅτι ἀπὸ τὰς συνομιλίας ἐκείνας, εἶπεν, διεπίστωσεν, ὅτι θὰ ἐγινόμεθα εὐχαρίστως δεκτοὶ καὶ μὲ ὅρους, τοὺς ὁποίους, βεβαίως, δὲν συνεζήτησεν, διότι δὲν εἶχεν ἁρμοδιότητα, ἀλλὰ οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴν γνώμην μου, θὰ ἦσαν καλλίτεροι ἀπὸ τοὺς σήμερον ἐπιτευχθέντας. Διότι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ Ε. Ο.Κ., διήρχετο μίαν κρίσιν πολιτικήν, δεδομένου, ὅτι δὲν εἶχον ἀκόμη ἐκδηλωθῆ τὰ εὐνοϊκὰ ἀποτελέσματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Τότε ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ κατηγορεῖτο, ἀπὸ τοὺς μὴ συμμετέχοντας εἰς αὐτήν, ὡς μία συνωμοσία τῶν πλουσίων χωρῶν, εἰς βάρος τῶν πτωχῶν, ἡ ὁποία ἐπεδίωκε νὰ κάμῃ τὰς πλουσίας πλουσιωτέρας καὶ πτωχοτέρας τὰς πτωχάς. Πιστεύομεν, λοιπόν, ὅτι κατὰ τὸ 1957, ὑπῆρξαν εὐκαιρίαι ἢ συνδέσεως, ὅπως θέλει ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἢ εἰσδοχῆς ὡς μέλους, ὅπως θέλομεν ἡμεῖς, τὰς ὁποίας παρημελήσαμεν. Αὐτό, ἄλλως τε, τονίζει καὶ ὁ κ. Κασιμάτης εἰς τὸ ἄρθρον του, ὅπου χαρακτηριστικῶς λέγει, ὅτι μᾶς ἔλαχεν ἡ προοπτικὴ τοῦ μέλλοντος. Ἀλλά, διὰ νὰ ἀφήσωμεν κατὰ μέρος τὸ δικονομικὸν μέρος τῆς συνδέσεως ἢ εἰσόδου, θεωροῦμεν χρέος μας νὰ διευκρινήσωμεν, ὅτι δι’ ἡμᾶς δὲν ἔχει σημασίαν, ἐὰν εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ΕΟΚ, σύμφωνα πρὸς τὸ ἄρθρον 237 ἢ πρὸς τὸ ἄρθρον 238 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης. Δι’ ἡμᾶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχει σημασίαν εἶναι ἡ ἰσοτιμία, ἡ ὁποία ἠδύνατο νὰ ἐπεκταθῇ καὶ κατὰ τὰς δύο περιπτώσεις. Διότι παριστάμεθα αὐτὴν τὴν στιγμὴν μάρτυρες τοῦ ἑξῆς καταπληκτικοῦ πράγματος. Ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθεν εἰς μίαν Οἰκονομικὴν Κοινότητα, τῆς ὁποίας δὲν ἔχει διευκρινισθῆ ἀκόμη ἡ Κοινὴ Ἀγροτικὴ Πολιτική. Γνωρίζετε ὅλοι, ὅτι τὸν παρελθόντα Ἰανουάριον εἰς μακρὰς καὶ δὴ μεταμεσονυκτίους συνεδριάσεις τῶν 6 Κρατῶν, ἐπετεύχθη κἄποια συμφωνία ἐπὶ ἑνὸς μέρους θεμάτων τῆς Κοινῆς Ἀγροτικῆς Πολιτικῆς. Ἡ Ἑλλὰς εἰσέρχεται εἰς τὴν Κοινότητα αὐτὴν μὲ ἀβεβαίαν, μὴ διαγραφεῖσαν εἰσέτι τὴν Κοινὴν Ἀγροτικὴν Πολιτικήν. Εἰσέρχεται, λοιπόν, καὶ ὄχι μόνον δὲν δικαιοῦται νὰ ψηφίσῃ, ἀλλὰ δὲν ἔχει δικαίωμα, οὔτε κἂν νὰ παρακολουθήσῃ τὰς συζητήσεις αἱ ὁποῖαι ἑκάστοτε διεξάγονται, διὰ νὰ καθορισθῇ ἡ Κοινὴ Ἀγροτικὴ Πολιτική. Ποῖον εἶναι τὸ μόνον δικαίωμα, τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖον ἐξαιρετικῶς, ἡ ὑπὸ ψήφισιν συμφωνία τῆς παρεχώρησεν; Ἐὰν δὲν μᾶς συμφέρῃ ἡ συμφωνία ἐπὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, νὰ παραμείνουν τὰ προϊόντα μας ἐν μέρει ἢ ἐν ὅλῳ ἐντὸς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ ἁπλῶς νὰ τυγχάνουν ὡς ρήτρα τοῦ πλέον εὐνοουμένου Κράτους, ὅπως θὰ γίνεται δι’ ὅλας τὰς ἐκτὸς τῆς Ε.Ο.Κ. χώρας. Ὅταν, λοιπόν, ὑπὸ τοὺς ὅρους αὐτοὺς ἐμφανιζώμεθα, ὡς πρὸς τὸ βασικὸν θέμα τῆς Κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς, οἱ πτωχοὶ συγγενεῖς καὶ δὲν ἔχομεν δικαίωμα, οὔτε νὰ τὸ συζητήσωμεν, ἀλλὰ θὰ κληθῶμεν νὰ τὴν ἀποδεχθῶμεν, ὡς διεμορφώθη ἐρήμην ἡμῶν καὶ ἐὰν δὲν τὴν ἀποδεχθῶμεν, θὰ ἰσχύσῃ ἡ ρήτρα τοῦ μᾶλλον εὐνοουμένου Κράτους, ἀντιλαμβάνεσθε ποίους κινδύνους δημιουργεῖ τὸ κείμενον, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ ψηφίσωμεν.

§25Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ ἀπορία σας, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Ἡ διαδικασία ἡ ἐπιλεγεῖσα, ὡς πρὸς τὴν ἐναρμόνισιν τῆς ἀγροτικῆς μας πολιτικῆς μὲ τὴν πολιτικὴν τῶν ἕξ, δίδει μείζονα δύναμιν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Διότι, ἐὰν μετείχομεν τοῦ συμβουλίου, ὅπως θὰ ἤθελεν ὁ κ. Κωστόπουλος, μετὰ τὴν πλήρωσιν ὡρισμένων προϋποθέσεων τῆς Συνθήκης τῆς Ρώμης, αἱ ὁποῖαι ἔδει νὰ πληροῦνται αἱ περισσότεραι, θὰ ὑπῆρχεν ἡ ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, τῆς εἰδικῆς πλειοψηφίας τῶν Δώδεκα, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δεσμευτικὴ δι’ ἡμᾶς. Ἐνῷ, σήμερον, διὰ νὰ ἐναρμονισθῇ ἡ ἀγροτικὴ πολιτικὴ ἡ ἰδική μας, μὲ τὴν Κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικήν, ἀπαιτεῖται σύμφωνος γνώμη τῆς Ἑλλάδος, διότι μετέχομεν, ἰσοτίμως, εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς συνδέσεως. Θὰ μοῦ πῆτε τὶ θὰ συμβῇ, ἐὰν δὲν ἠμπορέσωμεν νὰ ἐναρμονίσωμεν τὴν ἀγροτικὴν μας πολιτικήν; Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ συνέβαινεν, ἐὰν εἴμεθα μέλη τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὅπως θὰ ἤθελε νὰ εἴμεθα ὁ κ. Κωστόπουλος, καὶ ἡ πλειοψηφία εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἔλεγεν, ὅτι δὲν θέλει νὰ πλησιάσῃ πρὸς τὰς ἀπόψεις τὰς ἰδικάς μας. Ἐγὼ δὲν καταλαβαίνω πότε κανεὶς εἶναι ἰσχυρότερος, ὅταν ἔχῃ τὸ «Βέτο» ἢ ὅταν ὑπόκειται εἰς τὴν πλειοψηφίαν, ἔστω καὶ εἰδικὴν πλειοψηφίαν; Ἐγὼ νομίζω, ὅτι ἐπειδὴ ἡ κατάστασις εἶναι, ὄντως, ἀδιαμόρφωτος, ὅπως ὀρθῶς καὶ δικαίως εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ βήματος συνάδελφος, ἡ Ἑλλὰς διανύουσα τὸ στάδιον, τὸ ὁποῖον διανύει, συμφέρον εἶναι νὰ διατηρήσῃ ἔναντι τῶν πλέον προηγμένων αὐτῶν χωρῶν, μείζονα ἐλευθερίαν.

§26Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ πρώτην φορὰν πληροφοροῦμαι, ὅτι ἡ ἰδιότης τοῦ πτωχοῦ συγγενοῦς εἰς ἕνα συνεταιρισμὸν τοιαύτης ἐκτάσεως ἀποτελεῖ πλεονέκτημα. Ὁμολογῶ, ὅτι δυσκολεύομαι νὰ παρακολουθήσω...

§27Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὶ δὲν ἐκαταλάβατε;

§28Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν λειτουργεῖ ὁ ἰδικός μου μηχανισμὸς τῶν προσλαμβανουσῶν παραστάσεων, ὅπως ὁ ἰδικός σας, κ. Ὑπουργέ. Ὑπάρχει διαφορὰ ἀντιλήψεων. Τὸ ἐὰν κατάλαβα ἐγώ, ἢ ἐὰν δὲν καταλάβατε σεῖς, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ τὸ κρίνωμεν ἡμεῖς οἱ δύο. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν 12 περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησεν ὁ κ. Ὑπουργός, δὲν ἰσχύει δι’ ὅλα τὰ θέματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἰσχύει μόνον δι’ ὡρισμένα θέματα. Διὰ τὰ μεγάλα θέματα, τῆς εἰσδοχῆς, ἐπὶ παραδείγματι, τῆς ἀνταγωνιστρίας μας Τουρκίας ἢ ἑνὸς ἄλλου Κράτους, τοῦ ὁποίου ἡ συμμετοχὴ θὰ ἔβλαπτε τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα καθὼς καὶ τῶν οἰκονομικῶν ὅρων μιᾶς τοιαύτης εἰσόδου, ἀπαιτεῖται ὁμοφωνία ὅλων τῶν μελῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἑπομένως, ἂς ἀφήσωμεν κατὰ μέρος τὴν πολιτικὴν τῆς ἀλώπεκος, ἡ ὁποία κάμνει κρεμαστάρια ὅσα δὲν φθάνει. Ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι δὲν εἰσήλθομεν ὡς ἰσότιμα μέλη καὶ ἐστερήθημεν ἑνὸς μεγάλου ὅπλου προστασίας τῶν συμφερόντων μας.

§29Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὸ ἀντίθετον συμβαίνει ἀπὸ ὅ,τι διαβεβαιώνετε τὴν Βουλήν. Μετὰ τὴν τελευταίαν ἀπόφασιν περὶ συμφωνίας εἰς τὴν ἀγροτικὴν πολιτικὴν καὶ περὶ εἰσόδου εἰς τὴν δευτέραν φάσιν, ἀντιθέτως, ἀπὸ ὅ,τι πληροφορεῖτε τὴν Βουλὴν ἐπὶ ὅλων σχεδὸν τῶν θεμάτων, ἀποφασίζει ἡ ηὐξημένη πλειοψηφία. Ὄντως μοῦ διαφεύγει αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἂν τὸ θέμα τῆς εἰσδοχῆς νέου μέλους πρέπει νὰ ἐγκριθῇ παμψηφεί. Ἀλλὰ τὶ ἀξίαν ἔχει αὐτό, αὐτὸ εἶναι ἕνα λεπτομερειακὸν θέμα, ἐν σχέσει πρὸς ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ θὰ μπαίνωμεν εἰς ἕνα συμβούλιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποφασίζῃ ὑπεράνω τῶν κεφαλῶν μας ἐνδεχομένως, πρὶν ἡμεῖς εἴμεθα οἰκονομικῶς ἰσοδύναμοι μὲ αὐτούς. Ἡμεῖς τὶ ἐκάμομεν; Τοὺς ἀφήσαμεν νὰ κάμουν τὸ συμβούλιον αὐτό. Ὅταν, ὅμως, πρόκειται νὰ ὑπάρξουν θέματα ἀφορῶντα εἰς τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος, δὲν λειτουργεῖ αὐτὸ τὸ Συμβούλιον, λειτουργεῖ τὸ Συμβούλιον τῆς συνδέσεως, εἰς τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖται τὸ σύνολον τῶν ἓξ καὶ ἡ Ἑλλὰς μόνη ἰσοτίμως. Πτωχὸς συγγενὴς λέγεται ἐκεῖνος ποὺ ἔχει «Βέτο»;

§30Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, VETO ἀποκαλεῖται εἰς τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν, τὸ δικαίωμα τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀποσυρθῇ καὶ νὰ καταδικάσῃ τὰ προϊόντα της εἰς τὴν ρήτραν τοῦ μᾶλλον εὐνοουμένου Κράτους. Αὐτὸ εἶναι τὸ VETO τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ἀλλ’ ἐξ ἄλλου τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εἶναι ἐπιχείρημα πρωθύστερον. Διότι πρὸ ὀλίγου —καὶ νομίζω, ὅτι τὴν εὐθύνην φέρει ὁ παρακαθήμενος Ὑπουργὸς— πρὸ ὀλίγου τοῦ ὑπεδείχθη, ὅτι βάσει τῶν συμφωνιῶν, ἢ μᾶλλον τῆς τελευταίας συμφωνίας τῶν Βρυξελλῶν τοῦ παρελθόντος Ἰανουαρίου, ἡ παμψηφία ἡ ἀρχικῶς ἀπαιτουμένη, περιωρίσθη εἰς ἐλάχιστα θέματα καὶ εἰς τὰ περισσότερα ἰσχύει πλέον τώρα ἡ πλειοψηφία αὐτή. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦτο εἶναι κυριολεκτικῶς πρωθύστερον, διότι ἡ συμφωνία τὴν ὁποίαν φέρομεν πρὸς κύρωσιν, εἶχεν ὑπογραφεῖ προτοῦ ὑπογραφῇ ἡ συμφωνία τῶν Βρυξελλῶν, δηλαδή, ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς παμψηφίας. Τὸ ἐλάττωμα τῆς συμφωνίας καὶ ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρχον καθ’ ἣν στιγμὴν ὑπεγράφη ἡ συμφωνία. Ἀλλά, ἐὰν μεταγενεστέρως ἐτροποποιήθη, ὄχι εἰς τὸ σύνολον καὶ πάντως, ὄχι, ὅσον ἀφορᾷ τὸ δικαίωμα τῆς εἰσδοχῆς τῶν νέων χωρῶν, εἰς τὸ θέμα αὐτὸ ὑπάρχει πάντοτε αὐτὴ ἡ ρήτρα, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἀπόλυτον ὁμοφωνίαν ὅλων τῶν Κρατῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ δῆθεν VETO, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐξήγησα τὶ εἶναι, ἀποτελεῖ ἕνα ἐπιλεγόμενον ἐπιχείρημα. Διότι ὅταν ὑπεγράφαμεν αὐτὴν τὴν συμφωνίαν, δὲν ὑπῆρχε τὸ λεγόμενον VETO. Αὐτά, ὅσον ἀφορᾷ τὴν δικονομίαν τοῦ θέματος καὶ τὴν μορφὴν τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἀλλὰ τὸ δικονομικὸν θέμα δὲν ἐξαπλοῦται τοιουτοτρόπως. Διότι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὁμιλῶν πρὸ ἡμερῶν εἰς τὴν ἐξαίρετον, πράγματι, εἰσήγησίν του, ἐπὶ τοῦ θέματος, τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς ἐχειροκροτήσαμεν, ὡς φόρον τιμῆς πρὸς τὸν παρθενικόν του λόγον, εἶπεν, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἔναντι τῶν ἐνδεχομένων δυσκολιῶν, τὰς ὁποίας θὰ συναντήσῃ κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς συμβάσεως τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διαθέτει ἕνα ὅπλον, ἕνα μέσον ἀμύνης καὶ συγκεκριμένως διαθέτει τὴν διαιτησίαν, ἡ ὁποία πράγματι, προβλέπεται ἀπὸ τὴν ὑπὸ κύρωσιν σύμβασιν. Ἀλλὰ εἰς τὴν διαιτησίαν, ὅπως γνωρίζετε, προκειμένου περὶ οἰκονομικῶν θεμάτων, δὲν εἶναι εὔκολος ἡ συνεννόησις οὔτε εἶναι εὔκολος ὁ συμβιβασμὸς τῶν ἀντιτιθεμένων συμφερόντων μὲ τὴν ἐξεύρεσιν μιᾶς διατυπώσεως, μιᾶς FOR-MULA, ὅπως ἐπεκράτησεν ὁ λατινικὸς ὅρος νὰ χρησιμοποιῆται ἐν προκειμένῳ. Εἰς τὴν διαιτησίαν, προκειμένου περὶ οἰκονομικῶν θεμάτων, θὰ ὑπάρχῃ μοιραίως, σαφὴς ἀποδοχὴ ἢ σαφὴς ἀπόρριψις τοῦ αἰτήματος. Ξεύρετε δέ, τὶ λέγει, κ. συνάδελφοι, περὶ διαιτησίας ἡ σύμβασις καὶ ποῖον ὁρίζει ἐπιδιαιτητὴν ἐν περιπτώσει μὴ συνεννοήσεως μεταξὺ τῶν δύο Κρατῶν; Ὁ ἐπιδιαιτητὴς κατὰ τὴν πρώτην 5ετίαν θὰ εἶναι ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων. Δηλαδή, θὰ εἶναι πρόσωπον προερχόμενον ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἀντιδικοῦμεν. Διότι ἡ ἀντιδικία μας θὰ εἶναι μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἐπὶ ὡρισμένων θεμάτων τῆς γεωργικῆς ἰδίως πολιτικῆς ἢ ἐνδεχομένως καὶ ἄλλων καὶ ὡς ἐπιδιαιτητὴς θὰ ὁρισθῇ πρόσωπον προερχόμενον ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Φοβοῦμαι, παρ’ ὅλον τὸν σεβασμὸν, τὸν ὁποῖον τρέφω πρὸς τὰς προσωπικότητας, αἱ ὁποῖαι θὰ κατέχουν τὴν ὡς ἄνω ἰδιότητα κατὰ τὴν προσεχῆ πενταετίαν, φοβοῦμαι, ὅτι καὶ τὸν ἴδιον τὸν ἐπιδιαιτητὴν θὰ βάζωμεν εἰς δύσκολον θέσιν. Ἀλλὰ καὶ θεωρητικῶς, τοὐλάχιστον δι’ ἐμέ, ἡ ἐξασφαλισθεῖσα διὰ τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα προστασία, εἶναι πενιχρά. Θὰ ἔλθω τώρα, κ. βουλευταί, εἰς τὸ θέμα τῶν αἰτίων καὶ λόγων, διὰ τοὺς ὁποίους εἴμεθα σαφῶς τεταγμένοι ὑπὲρ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἠμποροῦν νὰ διαιρεθοῦν εἰς τρεῖς κατηγορίας. Εἶναι, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, λόγοι οἰκονομικοί, εἶναι λόγοι πολιτικοί, εἶναι καὶ λόγοι ἐκπολιτιστικοί. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὰς δύο τελευταίας κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι ἄλλωστε ἀπησχόλησαν τόσον πολὺ ὅλους τοὺς προηγουμένους ρήτορες καὶ ἰδιαιτέρως τὸν διακεκριμένον συνάδελφον ἐξ Ἠλείας κ. Στεφανόπουλον, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε μὲ τόσην γλαφυρότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν τόσον γνωστὴν ἐπιστημονικὴν κατάρτισίν του, τὸ ὅλον θέμα. Θὰ ἀσχοληθῶ μόνον μὲ τοὺς οἰκονομικοὺς ὅρους, διότι σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ χωρὶς νὰ εἶμαι ὀπαδὸς τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον πιστεύουν οἱ κ.κ. συνάδελφοι τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς, νομίζω, ὅτι ὁπωσδήποτε ἡ ὕπαρξις εὐνοϊκῶν οἰκονομικῶν ὅρων, προσδιορίζει τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐκπολιτιστικοὺς ὅρους, μέχρις ἑνὸς σημείου. Οἱ λόγοι διὰ τοὺς ὁποίους τασσόμεθα ὑπὲρ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἶναι πρῶτον, ἡ διαμόρφωσις καὶ ἡ ἐξέλιξις τῆς συγχρόνου τεχνικῆς, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τὴν μαζικὴν παραγωγήν, ἰδίως εἰς τὸν βιομηχανικὸν τομέα καὶ ἡ ὁποία ἀντιστοίχως ἀπαιτεῖ τὴν ὕπαρξιν μεγάλης ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς καταναλώσεως. Εἶναι ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον ἠμποροῦμεν νὰ τὸ θεωρήσωμεν ἐξαντληθὲν —τὸ ἀνέπτυξαν ὅλοι οἱ ρήτορες— ἀλλὰ τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ συνειδητοποιήσωμεν, διότι σήμερον πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς ὁριστικῶς ἐγκαταλειφθεῖσα ἡ πολιτικὴ τῆς οἰκονομικῆς αὐταρκείας, ἡ ὁποία ἠσκήθη κατὰ τὸ διάστημα, μεταξὺ τῶν δύο πολέμων. Ἐνθυμοῦμαι, κ. συνάδελφοι —ἐπιτρέψατέ μου μίαν προσωπικὴν ἀνάμνησιν— ὅτι ὡς φοιτητὴς εἰς τὸ Παρίσι, ἐδιάβασα ἕνα περισπούδαστον, διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, βιβλίον τοῦ ἄλλοτε Πρωθυπουργοῦ τῆς Γαλλίας Ἰωσὴφ Καγιώ. Καὶ ἔμεινα κατάπληκτος, ὅταν εἶδον ὡρισμένα συμπεράσματα τοῦ μεγάλου ἐκείνου οἰκονομολόγου, διότι, ἀσχέτως τῶν διαφορῶν τὰς ὁποίας ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ κανεὶς ἐπὶ ἄλλων σημείων τῆς πολιτικῆς του, ἦτο ἕνας μεγάλος οἰκονομολόγος, ὁ Γάλλος ἐκεῖνος πολιτικός. Ὁ Ἰωσὴφ Καγιώ, πράγματι, ὑπεστήριζε τότε, ὅτι ἡ Εὐρώπη, ὅπως ἐξῆλθε μετὰ τὴν συνθήκην τῶν Βερσαλλιῶν, μὲ τὴν δημιουργίαν τόσων νέων κρατῶν, μὲ τὴν μοιραίαν αὔξησιν τῶν συνόρων μας εἰς τὸ διπλάσιον ἢ τριπλάσιον καὶ μὲ ἀντίστοιχον ἄσκησιν πολιτικῆς οἰκονομικῆς αὐταρκείας καὶ προστατευτικῶν δασμῶν ἀπὸ τὰ τελωνεῖα ἡ Εὐρώπη οἰκονομικῶς ἦτο καταδικασμένη. Καὶ προέβλεψεν συγχρόνως, ὅτι θὰ ἔλθῃ μία ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλα αὐτὰ τὰ τελωνειακὰ τείχη, θὰ ἔπιπτον εἰς σωρὸν ἐρειπίων, διὰ νὰ ἐπανασυγκροτηθῇ, ὄχι ἡ Αὐστροουγγρικὴ αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία εἶχεν διαμελισθῆ τότε καὶ ἔδωσεν ἀφορμὴν εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν νέων συνόρων, ἀλλὰ διὰ νὰ δημιουργηθῇ μία οἰκονομικὴ ἑνότης τῆς Εὐρώπης, ἐὰν αὕτη θέλῃ νὰ ζήσῃ, ἐὰν θέλῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα τῆς τεχνικῆς τὸν συναγωνισμὸν τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Σοβ. Ἑνώσεως. Αὐτὰ ἔλεγεν ὁ Καγιὼ τὸ 1924. Καὶ πράγματι, ἀναπολῶν τὰ συμπεράσματα τοῦ βιβλίου ἐκείνου, δὲν ἠμπορῶ παρὰ νὰ θαυμάσω τὴν διορατικότητα τοῦ μεγάλου ἐκείνου οἰκονομολόγου. Ζῶμεν, λοιπόν, εἰς τὴν ἐποχὴν τῶν μεγάλων ἐσωτερικῶν ἀγορῶν, εἰς τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν καταργεῖται ἡ πολιτικὴ τῆς οἰκονομικῆς αὐταρκείας. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πράξωμεν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἕνα τοιοῦτον μεγάλον οἰκονομικὸν χῶρον. Τὶ ἄλλο ἔπραξεν, ἄλλως τε, καὶ αὐτὸς ὁ λεγόμενος σοσιαλιστικὸς κόσμος, διὰ τῆς δημιουργίας τῆς ΚΟΜΕΚΟΝ; Καὶ ἐκεῖ παρ’ ὅλον, ὅτι πρόκειται περὶ ἑνὸς πειράματος, τὸ ὁποῖον τίθεται ἐπὶ τελείως διαφορετικῆς βάσεως, ἀπὸ ὅ,τι ἡ Κοινὴ Ἀγορά, καὶ ἐκεῖ κατ’ ἀνάγκην ἐδημιουργήθη μία συμφωνία μεταξὺ τῶν Κρατῶν τοῦ σοσιαλιστικοῦ συνασπισμοῦ εἰς τρόπον, ὥστε νὰ ἐκφράζηται ἕνα κοινὸν πρόγραμμα παραγωγῆς καὶ ἡ καλυτέρα δυνατὴ ἐκμετάλλευσις τῶν εὐκαιριῶν εὐθηνοῦ κόστους καὶ μεγάλης ἀγορᾶς. Ὁ δεύτερος οἰκονομικὸς λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον εἴμεθα ὑπὲρ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀνταλλακτικὴ λύσις, διὰ ἕνα μικρὸν Κράτος, ὅπως ἡ Ἑλλάς. Ἀρνούμενοι νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θὰ εἴμεθα καταδικασμένοι, νὰ συνεχίσωμεν ματαίως, καὶ ἐν γνώσει προκαταβολικῶς, τοῦ ἀπέλπιδος τῆς προσπαθείας, τὴν πολιτικὴν τῆς οἰκονομικῆς αὐταρκείας, ἡ ὁποία θὰ κατεδίκαζε τὴν Ἑλλάδα, ὄχι ἁπλῶς εἰς μίαν οἰκονομικὴν ἀπομόνωσιν, ἀλλὰ εἰς ἕνα πλήρη μαρασμόν. Διότι τὰ τείχη τὰ δασμολογικά, τὰ ὁποῖα προστατεύουν σήμερον τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν, μετὰ 5 ἢ 10 ἔτη, θὰ ἦσαν τελείως ἀνίσχυρα νὰ τὴν προστατεύσουν λόγω τῶν μεγάλων προόδων, τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ ἐπιτελέσει ἡ Ε.Ο.Κ. Καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, τότε θὰ ἔπρεπε, ἢ νὰ διπλασιάσωμεν τὰ δασμολογικὰ τείχη καὶ νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα πραγματικὸν ἀδιέξοδον, ἢ νὰ συρθῶμεν ἐπαιτοῦντες ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τὴν ὑπὸ οἱουσδήποτε ὅρους εἰσδοχὴν μας εἰς αὐτήν. Ἑπομένως, δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύσις διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Βέβαια διὰ τὴν Ἄκραν Ἀριστερὰν θὰ ὑπῆρχεν ἄλλη λύσις. Θὰ ὑπῆρχεν ἡ λύσις τοῦ νὰ συνδεθῶμεν μὲ τὴν ΚΟΜΕΚΟΝ. Καὶ λογικῶς δημιουργεῖται, πράγματι, ἕνα τοιοῦτον δίλημμα. Ἄλλο τὸ ζήτημα, ὅτι ἡ Ε.Δ.Α. δὲν ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου νὰ διατυπώσῃ τὸ αἴτημα τοῦτο. Πάντως, τὸ δίλημμα εἶναι: Ἢ Κοινὴ Ἀγορὰ ἢ ΚΟΜΕΚΟΝ. Εἰς οἱανδήποτε, ὅμως, περίπτωσιν πολιτικὴ οἰκονομικῆς αὐταρκείας, δὲν ὑπάρχει πλέον εἰς τὸ 1962 διὰ κανένα μικρὸν Κράτος. Τέλος, τὸ κυριώτερον ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον, νομίζω, ὅτι αἴρει τὰς τυχὸν ἐπιφυλάξεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ., εἶναι ἡ ἀναμφισβήτητος καὶ μεγάλη ἐπιτυχία τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, κατὰ τὸ διάστημα τῆς τριετοῦς λειτουργίας της. Διότι εἶναι βέβαιον, κ. βουλευταί, ὅτι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ ἐπέτυχε μίαν αὔξησιν τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, ὄχι μόνον μεταξὺ τῶν Κρατῶν αὐτῆς, καὶ τὰς μεταξύ των σχέσεις, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς σχέσεις των μὲ τὰς ἄλλας χώρας, τὰς μὴ μετεχούσας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἀκόμη καὶ εἰς τὰς σχέσεις μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Ποῖον ἄλλο ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς χρειάζεται μετὰ τὴν διαπίστωσιν αὐτήν; Καὶ ποία ἄλλη μεγαλυτέρα ἀπόδειξις χρειάζεται μετὰ τὴν πρόσφατον αἴτησιν τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία δὲν ἐφείσθη προσπαθειῶν, διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, διὰ νὰ καταλήξῃ σήμερον νὰ ζητῇ ὅπως εἰσέλθῃ εἰς αὐτὴν ὡς ἰσότιμον μέλος. Αὐτοί, κ. συνάδελφοι, εἶναι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι μᾶς κάνουν νὰ πιστεύωμεν ἀδιστάκτως, ὅτι τὸ μέλλον τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας ἔγκειται εἰς τὴν σύνδεσίν της μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς περισσοτέρας οἰκονομικὰς καὶ μάλιστα θεωρητικὰς συζητήσεις, αἱ ὁποῖαι ἄλλως τε, νομίζω, ἐξηντλήθησαν προχθὲς ἀπὸ τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον ἐξ Ἠλείας. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήσω χωρὶς νὰ ἐπισημάνω δύο θέματα. Τὸ πρῶτον εἶναι καθαρῶς θεωρητικὸν καὶ μάλιστα ἱστορικῆς σημασίας. Τὸ ἀναφέρω μόνον ὡς ἐνδεικτικὸν τοῦ ἐπικρατοῦντος πνεύματος. Ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι πρόδρομος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ὑπῆρξεν ἡ θεωρία τοῦ Κέϊνς. Θεωρῶ τὴν ἀνάμιξιν τοῦ Κέϊνς μὲ τὴν ὑπόθεσιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τοὐλάχιστον, ὡς ἀνεδαφικήν. Διότι ὁ Κέϊνς, ὡς εἶναι γνωστόν, ἠσχολήθη μὲ τὰς κυκλικὰς κρίσεις τῶν ὑπερανεπτυγμένων οἰκονομιῶν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ὁποίων ἔδωσε μίαν συνταγήν, ἕνα φάρμακον. Οὐδέποτε ἠσχολήθη μὲ τὸν προγραμματισμὸν τῆς ἐκτάσεως καὶ τοῦ χώρου τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, καὶ οὐδέποτε ἠσχολήθη μὲ τὸν προγραμματισμὸν τῆς ἀναπτύξεως τῶν ὑποαναπτύκτων χωρῶν.

§31Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐλπίζω, ὅτι δὲν θὰ ἀναφέρεσθε εἰς ἐμέ. Ἐὰν παρὰ ταῦτα τοῦτο συμβαίνῃ, νὰ ἀναφέρεσθε εἰς ἐμέ, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, οὐδεὶς εἶπεν, ὅτι ὁ Κέϊνς εἶναι πρόδρομος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Οὐδεὶς τὸ εἶπεν αὐτό. Δὲν ξεύρω, ἐὰν τὸ εἶπεν. Ἀλλὰ ὑποθέτω, ἐπειδὴ ἐγὼ ἀνεφέρθην εἰς τὸν Κέϊνς, ἐμέ θὰ ἐννοεῖτε. Θὰ σᾶς εἴπω τὶ εἶπον. Εἶπον: Ὁλόκληρος ἡ θεωρία καὶ ὁλόκληρος ἡ πρακτική, βάσει τῆς ὁποίας ἀντιμετωπίζονται πλέον τὰ προβλήματα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ τὰ προβλήματα τῆς Ἀγορᾶς, ἔχουν τὴν ρίζαν των εἰς τὴν θεωρίαν τοῦ Κέϊνς. Αὐτὰ εἶπον. Δὲν εἶπον, ὅτι εἶναι πρόδρομος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Πιστεύω, ὅτι κάνετε μέγα λάθος, ἐὰν ἔχητε τὴν γνώμην, ὅτι ὁ Κέϊνς, δὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν ρίζαν τῆς νεωτέρας θεωρίας τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἐὰν τὸ νομίζητε αὐτό, νομίζω, ὅτι πλανᾶσθε. Ἀλλὰ δὲν κάνομεν ἐδῶ φροντιστήριον πολιτικῆς οἰκονομίας.

§32Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ τὸν ἀνέφερον ἐν παρόδῳ.

§33Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐγὼ ἔχω διάφορον γνώμην. Τί νὰ κάμωμεν.

§34Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐδῶ, κ. Ὑπουργέ, ἀνεπτύξατε δύο ἀντιφατικὰ πράγματα: Πρῶτον ἰσχυρίσθητε, ὅτι οὐδέποτε εἴπατε, ὅτι ὁ Κέϊνς εἶναι πρόδρομος τῆς κοινῆς ἀγορᾶς. Καὶ δεύτερον ὑπεστηρίξατε, ὅτι εἶναι εἰς τὴν ρίζαν τῆς σημερινῆς ἐξελίξεως τῆς οἰκονομίας. Τότε ἓν ἀπὸ τὰ δύο συμβαίνει. Ἢ τὸν παραδέχεσθε ἢ ὄχι.

§35Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Πρόδρομος ὑπῆρξε τῆς ἐν γένει νεωτέρας οἰκονομικῆς σκέψεως. Δὲν ἠδυνήθη νὰ προβλέψῃ, ὅτι θὰ γίνῃ ἡ Κοινὴ Ἀγορά. Ἀλλὰ εἶπον, ὅτι χωρὶς μίαν ἀνατοποθέτησιν τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων, βάσει ἀκριβῶς εἴτε τῆς ἰδικῆς του θεωρίας, εἴτε πολὺ περισσότερον τῶν θεωριῶν, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν ἀπὸ τὴν ἰδικήν του θεωρίαν, ἱστορικῶς, ἦτο ἀδύνατον νὰ συλληφθῇ ἡ σύγχρονος οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ ἡ σύγχρονος οἰκονομικὴ θεωρία. Ὁ μέγας σταθμὸς καὶ εἰς τὴν οἰκονομικὴν θεωρίαν καὶ εἰς τὴν οἰκονομικὴν πρακτικήν, εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον συμβολικῶς θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ ὀνομάσωμεν «τὸ φαινόμενον Κέϋνς». Καὶ ἐπειδὴ τὰ πολὺ μεγάλα πράγματα δὲν σημειώνονται μεμονωμένως, βεβαίως ὑπῆρξαν παραλλήλως καὶ ἄλλαι ἐκδηλώσεις μεγάλων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχον σκεφθῆ περίπου ὡς ὁ Κέϋνς τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Καὶ εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ Κέϋνς ζήσας εἰς τὴν ἐποχὴν ποὺ ἔζησε, πράγματι ἠσχολήθη μὲ τὰς ὑπερανεπτυγμένας οἰκονομίας καὶ μὲ τὰς κυκλικὰς κρίσεις. Δὲν ἠσχολήθη μόνον μὲ τὰς κυκλικὰς κρίσεις.

§36Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἐπιτυχία τοῦ Κέϋνς καὶ ἡ μεγάλη του εἰσφορὰ εἰς τὴν οἰκονομίαν, αὐτὸ ὑπῆρξεν....

§37Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἡ Βουλὴ γνωρίζει, ὅ,τι καὶ ἡμεῖς καὶ σεῖς ἔχομεν ἀναγνώσει. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα δὲν ἔχει καμμίαν ἀξίαν νὰ συζητοῦμεν τὸ θέμα.

§38Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Διὰ νὰ μὴ συζητοῦμεν, σᾶς παραπέμπω εἰς τὴν σελίδα 9 τῶν Πρακτικῶν τῆς 25ης Ἰανουαρίου, ὅπου ἡ διαφορά μας τέμνεται σαφῶς. Θὰ ἤθελον ὅμως νὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν καὶ μὲ ἓν ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὸ οἰκονομικὸν ὑπόβαθρον τῆς ὅλης Κυβερνητικῆς ἀπόψεως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐλέχθη δηλ. ἀπὸ Κυβερνητικῆς πλευρᾶς, ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ καὶ ἀπὸ μέρους τοῦ ἐξ Ἄρτης συναδέλφου κ. Γαρουφαλιᾶ καὶ ἐτονίσθη κατὰ κόρον, ὁ ἄκρατος οἰκονομικὸς λιμπεραλισμός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον διαπνέεται τὸ πνεῦμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Δὲν θὰ ἀπασχοληθῶ περισσότερον μὲ τὸν ἀπουσιάζοντα κ. συνάδελφον. Ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι ἐδῶ διὰ νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν, περιορίζομαι εἰς τὸ νὰ τονίσω, ὅτι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ δὲν ἀποτελεῖ θρίαμβον τοῦ οἰκονομικοῦ λιμπεραλισμοῦ, ἀλλὰ ἀποτελεῖ θρίαμβον τοῦ προγραμματισμοῦ. Διότι ἡ Ε.Ο.Κ. δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ προγραμματισμός, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν δημιουργίαν ἑνὸς εὐρυτέρου χώρου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀναπτύσσονται αἱ δυνατότητες τῆς εὐθηνῆς παραγωγῆς, τῆς ἐκλογῆς τοῦ καταλλήλου χώρου, τῆς ἐκλογῆς τῶν καταλλήλων ποιοτήτων. Ὅλα αὐτὰ δὲν γίνονται μὲ τὸν ἐλεύθερον συναγωνισμὸν τῆς κλασσικῆς θεωρίας, ἀλλὰ μὲ προγραμματισμόν. Καὶ ὁ προγραμματισμὸς εἶναι περισσότερον κοντὰ εἰς τὸν Σοσιαλισμὸν καὶ ὀλιγώτερον κοντὰ εἰς τὸν λιμπεραλισμὸν καὶ τὸν οἱονδήποτε νεολιμπεραλισμόν. Καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς εἶναι εὔκολον νὰ εὑρεθῇ ἡ ἐξήγησις, διατὶ τὰ Σοσιαλιστικὰ κόμματα ἐν Γερμανίᾳ καὶ Γαλλίᾳ, δὲν εἶδον ὡς ἐχθρὸν τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ ὀρθῶς ἐλέχθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ, ὅτι ἐὰν ποτὲ ἔλθουν εἰς τὴν ἐξουσίαν τὰ Σοσιαλιστικὰ κόμματα εἰς τὴν Γαλλίαν, ἢ τὴν Γερμανίαν, δὲν πρόκειται νὰ διατρέξῃ κανένα κίνδυνον ἡ Κοινὴ Ἀγορά.

§39Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ καπιταλισμὸς γενικὰ δὲν πρόκειται νὰ βλαβῇ ἀπὸ μίαν σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδα.

§40Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὰ νὰ τὰ εἴπητε μὲ τὰ Σοσιαλιστικὰ Κόμματα. Ἀποτελοῦν διαφωνία τοῦ Μαρξιστικοῦ κόσμου. Ἡμᾶς, ἁπλούστατα, δὲν μᾶς ἀφοροῦν. Τώρα, κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἤθελον νὰ μπῶ εἰς τὴν οὐσίαν τῆς Συμφωνίας. Ἡ Συμφωνία εἰς τὰς γενικάς της γραμμὰς περιλαμβάνει δύο θέματα. Πρῶτον, τὸ θέμα τῆς βιομηχανίας καί, δεύτερον, τὸ ἀγροτικόν. Διὰ τὴν ὑπάρχουσαν βιομηχανίαν εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ ὑπὸ κύρωσιν Σύμβασις δημιουργεῖ ὡρισμένους κινδύνους. Ὡρισμέναι βιομηχανίαι θὰ παύσουν νὰ λειτουργοῦν ὑπὸ εὐνοϊκοὺς ὅρους καὶ ἑπομένως εἶναι καταδικασμέναι. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, ὅμως, νομίζομεν, ὅτι δὲν βαίνομεν πρὸς συμφοράν, διότι τοὺς δίδεται ἐπαρκὴς προθεσμία καὶ δὲν ἔχω νὰ κάμω ἄλλην παρατήρησιν. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι τὸν Μαΐον 1957, δηλαδὴ 3 περίπου μῆνας μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς Συνθήκης τῆς Ρώμης, εἶχον τὴν εὐκαιρίαν, ὑπὸ ἄλλην ἰδιότητα νὰ προεδρεύσω μιᾶς συζητήσεως, ἡ ὁποία εἶχεν ὠργανωθῆ εἰς τὸ Ε.Β.Ε. Ἀθηνῶν, διὰ τὸ θέμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Τότε δὲ ὑπεστήριξα, πρὸς μέγα σκάνδαλον τῶν παρισταμένων βιομηχάνων, ὅτι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ πρέπει νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅτι πρῶτοι αὐτοὶ θὰ ἀντιληφθοῦν τὸ συμφέρον των. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι τὸ μέγα — τότε — σκάνδαλον ἐξητμίσθη, διότι τώρα θὰ ἔχουν ἀντιληφθῆ τὸ συμφέρον τῆς βιομηχανίας εἰς τὰς γενικάς της γραμμάς. Καὶ τὸ συμφέρον τοῦτο εἶναι προφανές. Διότι μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῆς Ε.Ο.Κ., ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία πρῶτον μὲν θὰ ἔχῃ τὰ πλεονεκτήματα τῆς μεγάλης ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς καὶ δεύτερον θὰ ἀπολαύσῃ ἕτερον μεγάλο πλεονέκτημα, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν βιομηχανίαν παίζει ἕνα τεράστιον ρόλον. Προκειμένου, δηλαδή, περὶ νέας βιομηχανίας, ἢ διὰ τὴν προσαρμογὴν ὡρισμένων ἐκ τῶν ὑπαρχουσῶν βιομηχανιῶν εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις θὰ ὑπάρχῃ τὸ μέγα πλεονέκτημα τῶν ἐκσυγχρονισμένων ἐγκαταστάσεων. Καὶ αὐτὸ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς βιομηχανικῆς ἐπικρατήσεως εἶναι ἕνα σοβαρὸν καὶ ἀκαταμάχητον ὅπλον. Ἀλλὰ ἐδῶ διὰ τὰς ὑπαρχούσας βιομηχανίας δίδεται πλέον ἢ ἐπαρκὲς περιθώριον χρόνου διὰ νὰ προσαρμοσθοῦν, ἢ ἐν ἀνάγκῃ καὶ νὰ ἀποσυρθοῦν. Ἀντιθέτως, κατέχομαι ἀπὸ σφοδρὰς ἀνησυχίας προκειμένου περὶ νέων βιομηχανιῶν μὴ ὑπαρχουσῶν καὶ μὴ λειτουργουσῶν ἀκόμη. Δυστυχῶς εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἡ Σύμβασις, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ κυρώσωμεν παρουσιάζει δύο ἀδύνατα σημεῖα. Τὸ πρῶτον εἶναι, ὅτι διὰ τὰς νέας βιομηχανίας, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ ἱδρυθοῦν, μᾶς παρεχωρήθη μόνον ἕνα δικαίωμα δασμολογικῆς προστασίας, ἐξαιρετικὰ περιωρισμένον καὶ εἰς ποσοστὸν καὶ εἰς διάρκειαν. Διότι τὸ ποσοστὸν τῆς δασμολογικῆς προστασίας δὲν ὑπερβαίνει τὰ 25%, ἡ δὲ διάρκεια τῆς, κατ’ ἀνώτατον ὅριον, ἰσχύος δὲν ὑπερβαίνει τὰ 9 ἔτη. Πιστεύω σοβαρῶς, ὅτι παρ’ ὅλα τὰ πλεονεκτήματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα, ὁ περιορισμὸς εἰς τὸ 25% καὶ τὰ 9 ἔτη εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκῆ. Ἄλλωστε, ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ 9 ἐτῶν θὰ πρέπει ἀπὸ τὰ 9 αὐτὰ ἔτη νὰ ἀφαιρέσωμεν τὰ 2–3 ποὺ θὰ χρειασθοῦν διὰ τὴν μελέτην καὶ τὰς ἐγκαταστάσεις, ὁπότε κατ’ οὐσίαν δὲν μένει παρὰ μία δασμολογικὴ προστασία 6–7 ἐτῶν, κατ’ ἀνώτατον ὅριον. Πέραν ὅμως αὐτοῦ, εἰς τὸ θέμα τῆς δασμολογικῆς προστασίας τῶν νέων βιομηχανιῶν ὑπάρχει καὶ μία περαιτέρω ἀπόδειξις τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον γνωρίζουν οἱ μεγάλοι μας συνεταῖροι νὰ προστατεύουν τὰ ἰδικά των συμφέροντα κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς ἡμᾶς. Εἶναι ἡ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ περιωρισμένη προστασία θὰ ἰσχύσῃ, προκειμένου περὶ προϊόντων, τὰ ὁποῖα εἰσάγονται ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν κατὰ ποσοστὸν κάτω τοῦ 10%. Δηλαδὴ ἐὰν πρόκειται περὶ μεγάλων συμφερόντων καὶ προϊόντων, τὰ ὁποῖα εἰσάγονται ἀπὸ τὴν Ε.Ο.Κ. εἰς ποσοστὸν ἀνώτερον τοῦ 10%, τότε οὔτε κἂν ἡ προστασία αὐτὴ παρέχεται. Αὐτὰ εἶναι δύο σημεῖα, τὰ ὁποῖα εἰς πρώτην εὐκαιρίαν ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ προσπαθήσῃ νὰ τροποποιήσῃ. Διότι εἶναι βέβαιον, ὅτι κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς Συνθήκης αὐτῆς θὰ ὑπάρξουν ἄπειραι συνεννοήσεις καὶ συμφωνίαι, ὁπότε ἡ Κυβέρνησις πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ προσπαθήσῃ νὰ προβῇ εἰς τὴν τροποποίησιν αὐτῆς. Καὶ θὰ ἔλθωμεν τώρα εἰς τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Εἴπομεν προηγουμένως ποῖον εἶναι τὸ βασικὸν ἐλάττωμα τῆς Συνθήκης, ὅσον ἀφορᾷ τὰ γεωργικὰ προϊόντα, δεδομένου, ὅτι δὲν ἔχει καθορισθῆ ἀκόμη ἡ κοινὴ γεωργικὴ πολιτικὴ τῆς Ε.Ο.Κ. Βεβαίως, αἱ πρόσφατοι συμφωνίαι τῶν Βρυξελλῶν, τοῦ παρελθόντος Ἰανουαρίου, ἐπέλυσαν ὡρισμένα ἀπὸ τὰ ἀκανθώδη προβλήματα, ἀλλὰ ὄχι διὰ μίαν μεγάλην περίοδον, νομίζω, διὰ μίαν 3ετίαν. Ἀλλὰ πέραν ἀπὸ τὰς βασικὰς αὐτὰς ἀντιρρήσεις, σκόπιμον εἶναι νὰ ἐπισημάνωμεν μίαν ἀντίρρησιν ἐπὶ λεπτομερειακοῦ ἀλλὰ κρισίμου θέματος διὰ τὸν ἑλληνικὸν γεωργικὸν κόσμον. Πρόκειται διὰ τὴν παρατήρησιν, ἡ ὁποία διετυπώθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, δὲν ἐνθυμοῦμαι ἀπὸ ποῖον, σχετικῶς μὲ τὰ γαλακτοκομικὰ καὶ κτηνοτροφικὰ προϊόντα. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ὅπου ἕνα μόνον μέλος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἡ Ὁλλανδία κάμνει σοβαρὰς ἐξαγωγὰς γαλακτοκομικῶν προϊόντων καὶ κἄποιο ἄλλο κτηνοτροφικῶν, ζημιοῦν κλπ., ἐκεῖ οἱ μεγάλοι μας συνεταῖροι ἐπροστάτευσαν ἐπαρκῶς τὸ δικαίωμα τῆς εἰσαγωγῆς τῶν προϊόντων αὐτῶν εἰς Ἑλλάδα. Καὶ καθ’ ἣν στιγμήν, ὁλόκληρος ἡ ἑλληνικὴ κτηνοτροφία ὑποφέρει ἀπὸ κρίσιν, τοιούτου βαθμοῦ, ὥστε μόλις πρὸ μηνὸς ἠναγκάσθη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιβάλῃ ἐσπευσμένως νέους δασμούς, εἰς τὴν ὑπὸ κρίσιν Σύμβασιν ὑπεχωρήσαμεν καὶ ἐδέχθημεν τὴν μείωσιν τῆς δασμολογικῆς προστασίας κατὰ 30%. Βλέπετε, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὅταν οἱ μεγάλοι μας συνεταῖροι θέλουν νὰ προστατεύσουν τὰ οἰκονομικά τους συμφέροντα, γνωρίζουν νὰ μᾶς τὰ ἐπιβάλλουν. Ἡμεῖς καὶ εἰς τὸ θέμα αὐτό, τῆς προστασίας τῆς ἑλληνικῆς κτηνοτροφίας, καὶ εἰς τὰς νέας βιομηχανίας, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ δημιουργηθοῦν, ὑπήρξαμεν ἀσθενεῖς εἰς τὴν ὑπεράσπισιν.

§41Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, νὰ σᾶς δώσω τὴν πληροφορίαν. Εἰς τὰ προϊόντα αὐτά, δὲν εἶναι σωστόν, ὅτι ἔχομεν δασμολογικὸν ἀφοπλισμὸν 30% ἀμέσως. Τὸ 30% εἶναι μόνον μέσα εἰς τὰ πρῶτα 7,5 ἔτη.

§42Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὰ ἄλλα προϊόντα;

§43Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως. «Βοειδῆ κρέατα, πουλερικά, ἰχθεῖς κτλ. ἀμέσως 5% μείωσις ἐπὶ τοῦ ἐν ἰσχύει δασμοῦ. Μετὰ ἀνὰ 2,5 ἔτη 5+5+5=15. Ἑπομένως, μετὰ 7,5 ἔτη θὰ ἔχωμεν μείωσιν 20% διὰ τὰ εἴδη αὐτά. Χοιρομήριον 40%. Τυρὸς μείωσις 35% κλιμακωτά. Βούτυρον μείωσις 30% κλιμακωτά».

§44Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὅμως ἤθελον νὰ ἐπισημάνω καὶ τὸ ὁποῖον προκύπτει ἀπὸ τὰς δηλώσεις σας, εἶναι, ὅτι ἐνῷ τὰ εἰσαγόμενα ἐκ τῆς Ε.Ο.Κ. γεωργικὰ προϊόντα, ἡ μείωσις μετὰ 7½ ἔτη θὰ εἶναι μόνον 20%, εἰδικῶς διὰ τὸν τυρὸν καὶ τὸ ζαμπὸν φθάνει μέχρι 35% καὶ 40%. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφοροποίησις, τὴν ὁποίαν ἐπέτυχον οἱ μεγάλοι μας συνεταῖροι, διὰ τὰ εἴδη, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐνδιαφέρουν νὰ εἰσάγωνται εἰς τὴν Ἑλλάδα. Κύριοι συνάδελφοι, δι’ ἡμᾶς τὸ θέμα τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων εἶναι ὄχι μόνον κρίσιμον, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ψήφισιν τῆς Συμβάσεως αὐτῆς παραμένει ἐξ ὁλοκλήρου ἀνοικτὸν καὶ ἐκκρεμές. Καὶ θὰ διατυπώσω τὴν εὐχήν, ὅπως καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ καταβληθοῦν ὅλαι αἱ προσπάθειαι καὶ γίνουν αἱ ἀναγκαῖαι ἄλλαι θυσίαι προκειμένου νὰ ἐπιτευχθῇ μία ἱκανοποιητικὴ λύσις. Διότι ἐὰν σήμερον εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, δὲν συναντῶμεν ἀντιπάλους ἢ μᾶλλον συναγωνιστάς, τοῦτο εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἰσχύσῃ ἐπ’ ἄπειρον. Δὲν θὰ ὁμιλήσω διὰ τὴν ἐνδεχομένην εἴσοδον τῆς Τουρκίας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, διότι ἡ ἐκεῖ πολιτικὴ κατάστασις πρὸς τὸ παρὸν μᾶς δίδει ἕνα μεγαλύτερον περιθώριον ἀναμονῆς. Ἀλλ’ ἀναλογίσθητε ποτὲ τί πρόκειται νὰ συμβῇ, ὅταν θὰ εἰσέλθῃ καὶ θὰ εἰσέλθῃ ἡ Ἀγγλία; Ὅταν, δεδομένου, ὅτι δὲν γνωρίζομεν, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπολογίσωμεν τοὺς ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους πρόκειται νὰ εἰσέλθῃ ἡ Ἀγγλία, θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν, προκειμένου περὶ δύο ἀπὸ τὰ βασικά μας γεωργικὰ προϊόντα, τὸν καπνὸν καὶ τὴν σταφίδα, εἰς ἕνα ἀπέραντον συναγωνισμὸν τοῦ καπνοῦ τῆς Ροδεσίας ἢ τῆς σταφίδος τῆς Αὐστραλίας, διότι δὲν ξεύρωμεν ὑπὸ ποίους ὅρους θὰ εἰσέλθῃ ἡ Ἀγγλία. Νομίζετε, ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ ἀγορὰ θὰ ἐγκαταλείψῃ τὰς πηγὰς αὐτὰς ἐφοδιασμοῦ, ὡς ἐμπορικῆς δραστηριότητος ἢ ἀκόμη καὶ θὰ ἐγκαταλείψῃ τὰς ἀποικίας; Φοβοῦμαι, ὅτι ἐφ’ ὅσον ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀκαθόριστα, ὁ κίνδυνος, ὁ ὁποῖος ἐπικρέμεται εἰς τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα εἶναι μέγιστος. Καὶ δι’ αὐτὸ παρακαλῶ καὶ πάλιν τὴν Κυβέρνησιν νὰ μὴ φεισθῇ κόπων καὶ θυσιῶν, προκειμένου νὰ ἐπιτύχῃ, ἐὰν ὄχι τροποποίησιν τῆς συμβάσεως αὐτῆς, τοὐλάχιστον μίαν ἐξασφάλισιν ἀπὸ ἐνδεχομένην χειροτέρευσιν τῶν ὅρων τῶν σημερινῶν διὰ τὰ γεωργικά μας προϊόντα. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἄλλα σημεῖα, κύριοι βουλευταί, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς ὑπὸ κύρωσιν συμβάσεως εἶναι ἡ χρηματοδότησις, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται δι’ αὐτῆς. Εἶναι ἀπὸ τὰ κυριώτερα χαρακτηριστικὰ τῆς συμβάσεως, διότι ἡ χρηματοδότησις καὶ ὁ γενικώτερος προγραμματισμὸς εἶναι τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀφαιροῦν ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν τὸν χαρακτῆρα μιᾶς ἁπλῆς τελωνειακῆς ἑνώσεως. Ἔγινε τόση συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὥστε δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθω ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐξ ἄλλου δὲν ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ κοινὴ ἀγορὰ εἶναι ἕνα εὐρύτερον πεδίον προγραμματισμοῦ καὶ ἀσφαλῶς ἡ χρηματοδότησις ἀποτελεῖ μίαν ἀπὸ τὰς μεγαλυτέρας ἀποδείξεις τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἀσκηθῇ ὁ προγραμματισμός. Ἀλλὰ ἡ χρηματοδότησις αὐτὴ δι’ ἐμὲ εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκής, ἐφ’ ὅσον περιωρίσθη εἰς 125 ἑκατ. δολλαρίων, ἔναντι τῶν ἀρχικῶς ζητηθέντων 300. Εἶναι προφανές, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, συναντήσασα τὴν ἄρνησιν, ἠναγκάσθη νὰ ὑποχωρήσῃ. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως αὐξάνει καθ’ ὃ ποσοστὸν διὰ τῆς ἄλλης της πολιτικῆς ἔδωσεν ἐπιχειρήματα εἰς τὰς Χώρας τῶν Ἕξ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν μεγαλυτέραν χρηματοδότησιν. Ἀσφαλῶς τὸ ποσοστὸν τοῦτο, αὐξάνει ἀπὸ τὴν ἐν γένει πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων, τὰς ὁποίας ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν τὰς ἐκρατήσαμεν ἀχρησιμοποιήτους, διὰ νὰ δοθοῦν ἐπιχειρήματα, ὅτι σεῖς ἔχετε λεπτὰ καὶ δὲν τὰ χρησιμοποιεῖτε. Καὶ ἐσπεύσαμε τὴν ἑπομένην τῶν ἐκλογῶν νὰ παραγγείλωμεν πλοῖα. Ἐπανέρχομαι, ὅμως, εἰς τὸ βασικὸν σημεῖον, ὅτι θεωρῶ τὴν Κυβέρνησιν περισσότερον ὑπεύθυνον διὰ τὴν ἀνεπαρκῆ χρηματοδότησιν, καθ’ ὃ ποσοστὸν καθυστέρησε διὰ τὴν χρησιμοποίησιν πηγῶν δανεισμοῦ ἢ προσπορήσεως κεφαλαίων, εἰς τρόπον ὥστε ἐνῷ ἀρχικῶς ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὴν Ε.Ζ.Ε.Σ. 800 ἑκατομμύρια, νὰ τὰ περιορίσωμεν κατόπιν εἰς 300 ἑκατομμύρια καὶ τελικὰ νὰ μᾶς δώσουν μόνον 125 ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται μόνον διὰ τὰ 125 ἑκατομμύρια. Πρόκειται περὶ τῶν ὅρων μὲ τοὺς ὁποίους μᾶς δίδονται. Διότι ἐπανηγυρίσθησαν οἱ ὅροι αὐτοί, ὡς ἐὰν νὰ ἀπετέλουν δωρεὰν καὶ μεγάλην εὐεργεσίαν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Πρῶτα, πρῶτα, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ μία ἐπίσημος κυβερνητικὴ διευκρίνισις ἐπὶ τῶν διαφόρων ὑπαινιγμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀκούονται ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης καὶ εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι ἡ χορήγησις αὐτῶν τῶν 125 ἑκατομμυρίων συνεδέθη μὲ ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν ἐγγράφως ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις καὶ διὰ τῆς ὁποίας ὑπεσχέθη νὰ ρυθμισθῇ τὸ θέμα τοῦ Δημοσίου χρέους. Ναὶ ἢ ὄχι, ἀνελήφθη τοιαύτη ὑποχρέωσις; Ἀξίωσις τῆς κοινῆς γνώμης καὶ χρέος τῆς Κυβερνήσεως εἶναι, νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν.

§45Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ὑπάρχει ἐπιστολὴ σχετική.

§46Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει ἡ γνωστὴ ἐπιστολή, ἡ ὁποία σημαίνει ὅτι, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὰ 125 ἑκατομμύρια, ἀνελάβωμεν ἐγγράφως τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ρυθμίσωμεν τὸ συντομώτερον τὸ Δημόσιον χρέος.

§47Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὸ κείμενον τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς ἐφημερίδας. Δὲν κυροῦται. Διατί; Διότι ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ἀπηυθύνθη πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὡς μονομερὴς πρᾶξις ἐκείνου ποὺ τὴν ἔστειλεν. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν ἔχει νὰ δηλώσῃ ἐπ’ αὐτοῦ ἄλλο τι, καὶ δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ γίνῃ περαιτέρω ἐπὶ τοῦ θέματος συζήτησις. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔλαβεν αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴν πράγματι καὶ ἐδημοσιεύθη, ὅπως ἐνθυμεῖσθε, εἰς τὰς ἐφημερίδας τότε. Διατὶ δὲν προσάγεται ἡ ἐπιστολὴ ἐδῶ; Διότι δὲν κυροῦται. Αὐτὸ θὰ εἴπῃ, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιστολὴ δὲν δημιουργεῖ νομικὴν δέσμευσιν.

§48Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ προκύπτει, ὅτι ὑπάρχει πράγματι μία ἐπιστολὴ ἀπευθυνθεῖσα πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ διετυπώθη ὄχι εἰς ἀόριστον τόπον καὶ χρόνον, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως. Καίτοι τὸ θέμα εἶναι ἀχάριστον, ἐν τούτοις, ὅμως, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν τί ψηφίζομεν, διότι εἶναι δυνατὸν νὰ συναγάγωμεν τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον συνδέεται μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ μὲ τὴν χρηματοδότησιν τῶν 125 ἑκατομμυρίων δολλαρίων.

§49Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὰ 125.000.000 δολλάρια δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἐπιστολήν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις εἶναι εἰς θέσιν νὰ δηλώσῃ αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι, ὅτι νομικῶς οὐδεμία ὑποχρέωσις εἰδικὴ ἐδημιουργήθη. Γνωρίζει ἡ Βουλή, καὶ γνωρίζει ὁ κόσμος ὅλος, ὑπὸ ποίαν ἔννοιαν ἐλέχθησαν ἐκ μέρους τῶν ἐκπροσωπούντων τὰ Κράτη τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐν τῇ ἐπιστολῇ διαλαμβάνονται. Δὲν νομίζω, ὅμως, ὅτι αὐτὴ ἡ συζήτησις, αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔχει ἔννοιαν.

§50Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπαντήσατε ἀρνητικῶς εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτήν;

§51Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὄχι.

§52Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Πρέπει νὰ γίνῃ μία ἀποσαφήνισις τοῦ θέματος, διότι πράγματι ἔχει σοβαρωτάτην σημασίαν διὰ τὰ 125 ἑκατ., τὰ ὁποῖα θὰ πάρωμεν ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐπενδύσεων. Δὲν ὑπάρχει κανένας ὅρος, ὑπάρχει, ὅμως, ὅρος καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ πραγματικὴν δέσμευσιν ἂν μὴ νομικῶς, οὐσιαστικῶς, διὰ τὴν περαιτέρω περίοδον. Μᾶς λέγεται διὰ τῆς ἐπιστολῆς ὅτι, ἐὰν ἐντὸς τῶν πέντε ἐτῶν δὲν ρυθμισθῇ τὸ ἐξωτερικόν μας χρέος, δὲν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀπευθυνθῶμεν εἰς τὴν Τράπεζαν Ἐπενδύσεων. Ἀπὸ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως εἶναι βεβαίως σοβαρωτάτη ἡ ἐπιστολὴ καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ καλύψωμεν τὴν οὐσίαν πίσω ἀπὸ τὸν νομικὸν τύπον, ὅτι δὲν περιλαμβάνεται εἰς τὴν Συμφωνίαν.

§53Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, καὶ σεῖς καὶ ὁ κ. συνάδελφος ἐπὶ τοῦ βήματος, ἔχετε ἀρκετὴν πεῖραν αὐτῶν τῶν πραγμάτων, ὥστε νὰ ἐννοῆτε τί λέγω. Δὲν εἶπον, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ στερεῖται καθ’ ἑαυτὴν νοήματος. Διότι ἐὰν ἐστερεῖτο νοήματος δὲν θὰ ἐγράφετο. Εἶπον, ὅτι εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν δὲν ἀπηντήσαμεν καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἐφέραμεν τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν πρὸς κύρωσιν, ἐνῷ ἐφέραμεν ἄλλα κείμενα ἐπικουρικὰ τῆς Συμφωνίας νὰ τὰ κυρώσωμεν.

§54Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Ἐπειδὴ σᾶς βλέπω νὰ τονίζητε ἰδιαιτέρως τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἀπήντησεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐπιστολήν, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς, ἂν καὶ δὲν εἶμαι νομικός, ὅτι ἐὰν αὔριον εἷς σᾶς ἀπευθύνῃ μίαν ἐπιστολὴν καὶ σᾶς εἴπῃ, ὅτι μοῦ χρωστᾶται 500 δρχ. καὶ παρακαλῶ νὰ μοῦ τὰς δώσητε καὶ ἀφήσητε ἀναπάντητον τὴν ἐπιστολήν, δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον σᾶς καλύπτει. Δέχομαι μαζύ σας, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἀναφέρεται εἰς τὰ 125 ἑκατ. δολλάρια. Τὸ γεγονὸς ὅμως, ὅτι ἔμεινεν ἀναπάντητος δὲν μειώνει τὴν σημασίαν, ὅτι ὑπάρχει μία ὑποχρέωσις διὰ κἄποιον χρονικὸν διάστημα.

§55Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, οὐδεμία νέα ὑποχρέωσις ἀνελήφθη. Ὑποχρέωσις ὑπάρχει ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι κἄποτε ὄντως ἡ Ἑλλὰς ἐδανείσθη. Δὲν ἐδημιούργησεν αὐτὴν τὴν ὑποχρέωσιν ἡ ἐπιστολή. Ἡ ἐπιστολὴ ὑπῆρξε μία μονομερὴς πρᾶξις τῶν ἓξ οἱ ὁποῖοι ἔκαμον μίαν ὑπόμνησιν. Ἠρωτήθην καὶ ὀρθῶς ἠρωτήθην, ἐὰν ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ εἶχεν ἢ ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὰ 125 ἑκατ. καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἀπήντησα ὄχι. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, ἐὰν εἶσθε σύμφωνοι, νὰ θεωρήσητε, ὅτι αἱ δηλώσεις αὐταὶ εἶναι ἄκρως εἰλικρινεῖς, διότι καὶ λόγῳ τῆς λεπτότητος τοῦ θέματος δὲν νομίζω, ὅτι συμφέρει νὰ ἐπιμείνωμεν ἐπ’ αὐτοῦ.

§56Α. ΚΟΚΚΕΒΗΣ. Ὁ κ. Ζίγδης, εἶπεν ἄλλο.

§57Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Εἶπον εἰς τὸν κ. Ζίγδην, ὅτι ἄλλο τὸ νομικὸν θέμα καὶ ἄλλο τὸ οὐσιαστικόν. Ἐγὼ ἠρωτήθην, ἐὰν νομικῶς ἐδεσμεύθημεν διὰ τῆς ἐπιστολῆς. Καὶ εἶπον ὄχι. Διότι ἐὰν εἴχωμεν δεσμευθῆ νομικῶς, αὐτὸ τὸ περιεχόμενον τῆς δεσμεύσεως θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ φέρωμεν ἐδῶ διὰ νὰ τὸ κυρώσωμεν. Δὲν ἐφέραμεν τοιοῦτόν τι καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ νὰ εἴπῃ, ὅτι ὡς πρὸς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἐδεσμεύθημεν. Ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔχει λάβει τὴν γνωστὴν σαφῆ καὶ ἀνέκαθεν ληφθεῖσαν ἔναντι αὐτοῦ θέσιν.

§58Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Συμμερίζομαι καὶ ἐγὼ τὴν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ἡ περαιτέρω συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ ἀχάριστος καὶ δυσάρεστος διὰ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι, ἐν ὄψει ἐνδεχομένως, διαπραγματεύσεων, τὰς ὁποίας διεξάγει αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ Κυβέρνησις....

§59Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὄχι.

§60Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δι’ αὐτὸ εἶπον «ἐνδεχομένως». Καὶ δὲν θὰ πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ δίδωμεν ἐπιχειρήματα εἰς τοὺς ὁμολογιούχους. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ σύμπτωσις ἡ χρονικὴ τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς καὶ ἡ παρατήρησις τοῦ κ. συναδέλφου ἐξ Ἀθηνῶν, τῆς Βʹ περιφερείας, ὅτι ἡ μὴ ἀπάντησις εἰς τὴν ἐπιστολὴν δὲν καλύπτει τὸ θέμα, δημιουργεῖ ὡρισμένα ζητήματα. Εὐχόμεθα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὰ ἀντιμετωπίσῃ κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δὲν παραβλάπτει τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα τὰ γενικώτερα. Πολὺ φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία κρύπτεται ὄπισθεν τῆς ἀποστολῆς τοῦ ἐγγράφου αὐτοῦ δὲν ὑπῆρξε συμφέρουσα διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ὅρους χρηματοδοτήσεως ἐλέχθη, ὅτι εἶναι ἐπωφελέστατοι, διότι τὰ ⅔ τοῦ ἐπιτοκίου τῆς χρηματοδοτήσεως θὰ ἐπιδοτοῦνται ἀπὸ τὰ ἄλλα Κράτη. Θὰ ἤθελον νὰ παρατηρήσω, ὅσον ἀφορᾶ τὸ σημεῖον αὐτό, ὅτι ἡ ἐπιδότησις κατὰ τὰ ⅔ δὲν μειώνει τὸν μέσον ὅρον τοῦ συνόλου κατὰ τρόπον σημαντικόν, ὥστε νὰ πανηγυρίζεται ὡς μεγάλη ἐπιτυχία. Ἑπομένως ὁ μέσος ὅρος τοῦ συνόλου ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ ὑψηλός. Ἄλλως, θὰ ἐτίθετο τὸ θέμα, ἐὰν εἶχεν ἐπιτύχῃ τὴν ἐπιδότησιν διὰ τὸ σύνολον, προκειμένου δι’ ἔργα ὑποδομῆς, διὰ τὰ ὁποῖα μάλιστα ὑπάρχει ρητὴ διάταξις εἰς τὴν Συμφωνίαν, ὅτι θὰ χρηματοδοτηθοῦν, βάσει Τραπεζιτικῶν κριτηρίων. Δηλαδή, τὸ ζήτημα τοῦ ἐπιτοκίου θὰ παίξῃ σοβαρότατον ρόλον ὅσον ἀφορᾶ τὴν παραγωγικότητα τοῦ ἔργου. Ἑπομένως, προκειμένου περὶ τοιαύτης φύσεως ἔργων, θὰ ἦτο ἀσφαλῶς ἓν μέγα πλεονέκτημα εἰς χεῖρας τῆς Ἑλλάδος ἡ ἐπίτευξις καλλιτέρου ἐπιτοκίου. Τέλος θὰ ἤθελον νὰ ἐπισημάνω τὴν δυσκολίαν, τὴν ὁποίαν θὰ συναντήσῃ ἡ ἀπορρόφησις αὐτῶν τῶν 125 ἑκατομμ. λόγῳ τῆς γνωστῆς ὀργανωτικῆς μας ἀδυναμίας. Παρ’ ὅλον, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, δικαίως ἐτόνισε προχθές, ὅτι εἶναι εἰς θέσιν νὰ φέρῃ καμιόνια τὰς μελέτας καὶ παρ’ ὅλον, ὅτι ἀνέγνωσεν εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι οἱ γερμανοὶ ἐμπειρογνώμονες ὑπέβαλον μελέτας διὰ τὴν βιομηχανίαν, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι αὐτὰ τὰ 125 ἑκατομμ. δολλάρια θὰ ἀργήσουν πολὺ νὰ ἀπορροφηθοῦν, λόγῳ αἰτιῶν, τὰ ὁποῖα θὰ ἀρθοῦν μόνον διὰ μιᾶς ἀναδιαρθρώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ διὰ τῆς ἀναπτύξεως νέου πνεύματος εἰς ὁλόκληρον τὸ Κράτος. Καὶ ἡ ἀπόδειξις τοῦ ρυθμοῦ, μὲ τὸν ὁποῖον πρόκειται νὰ ἀπορροφηθοῦν αὐτὰ τὰ 125 ἑκατομμύρια, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ὑποβάλω μίαν ἐρώτησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Εἰς τὸν ὑπὸ κατάρτισιν προϋπολογισμόν, κ. Ὑπουργέ, τὸν ὁποῖον ὑποθέτω, ὅτι ἀνέγνωσα, ὅτι πρόκειται νὰ τὸν καταθέσητε ἐντὸς τῶν ἡμερῶν, ὑπάρχει πρόβλεψις εἰσόδου ἐκ τῶν 125 ἑκατομμυρίων;

§61Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Βεβαίως, εἶναι γραμμένα 750 ἑκατομμ., διὰ τὸ ἐφετεινὸν ἔτος.

§62Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁλόκληρα;

§63Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Βεβαίως, εἶναι γραμμένα εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τὸν ἐφετεινόν.

§64Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Χαίρω ἰδιαιτέρως διὰ τὴν δήλωσιν.

§65Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τοῦτο σημαίνει τὸ ἑξῆς: Δὲν θέλω νὰ συζητήσω τὸν προϋπολογισμὸν προκαταβολικῶς. Ὁ κ. Κωστόπουλος μοῦ δίδει μίαν εὐκαιρίαν καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος, νὰ δώσω ἐξηγήσεις εἰς τὴν Βουλήν. Δὲν γνωρίζω πότε πρόκειται νὰ περατωθῇ ἡ διαδικασία τῆς ὑπὸ τῶν ἄλλων χωρῶν ἐπικυρώσεως τῆς συμβάσεως, διότι δὲν ἀρκεῖ τὴν σύμβασιν νὰ τὴν ἐπικυρώσωμεν ἡμεῖς καὶ ἡ Γαλλία καὶ δὲν ξεύρω ἀπὸ πότε θὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀρχίσωμεν ἐπισήμως διαπραγματεύσεις. Ἀλλὰ πράγματι, ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι τὸ ἐφετεινὸν πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων στηρίζεται καὶ εἰς 25 ἑκατομμ. δολλάρια, τὸ ὁποῖον σημαίνει 750 ἑκατομμ. δραχμῶν, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ προέλθουν ἀπὸ τὴν Ε.Ο.Κ. Ἑπομένως, ἡ ἀπάντησίς μου εἶναι σαφῶς καταφατική. Δὲν ἠμπορῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ μὴ τὸ γράψω καὶ δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς ἐγγυηθῶ, ὅτι θὰ ψηφίσῃ τὴν σύμβασιν αὐτὴν ἡ Ὁλλανδία.

§66Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν ἡ ἀργοπορία ὀφείλεται εἰς μίαν καθυστέρησιν τῆς ἐπικυρώσεως τῆς συμβάσεως, δὲν ἠμπορεῖ νὰ κατηγορήσωμεν ὑμᾶς διὰ κἄτι ποῦ δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν πλευράν. Ἐάν, ὅμως, ἐντὸς τοῦ πρώτου ἑξαμήνου τοῦ 1962 ἔχει συμπληρωθῇ ἡ διαδικασία τῶν κυρώσεων, ὁ κ. Ὑπουργὸς προβλέπει τὴν χρησιμοποίησιν τῶν 25 ἑκατομμ. δολλαρίων;

§67Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἡ προπαρασκευαστικὴ ἐργασία ἔχει ἀρχίσει ἤδη ἀπὸ τοῦδε.

§68Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Εἶναι καὶ πολὺ αἰσιόδοξος ὁ κ. Ὑπουργός.

§69Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐγὼ νομίζω, ὅτι ἔχετε ὑπερβολικὴν αἰσιοδοξίαν. Εὔχομαι νὰ πραγματοποιηθῇ.

§70Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Μὲ τὰ 750 ἑκατομμ, νομίζω, ὅτι εἶσθε αἰσιόδοξος, κ. Ὑπουργέ.

§71Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Σεῖς τὶ θὰ ἐκάματε ἔχοντας δείγματα, ὅτι θὰ λάβητε χρήματα ἀπ’ ἔξω, δὲν θὰ τὰ ἐγράφατε; Λοιπόν, ὅ,τι θὰ ἐκάματε σεῖς, ἔκαμα καὶ ἐγώ.

§72Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ συμπέρασμα εἶναι, ὅτι πράγματι εἰς τὸν ὑπὸ κατάρτισιν προϋπολογισμόν, θὰ ὑπάρξῃ πρόβλεψις διὰ τὴν χρησιμοποίησιν 25 ἑκατομμ. δολλαρίων. Ἐὰν τὰ 25 ἑκατομμ. θὰ ἀπορροφηθοῦν ἢ ὄχι, ἐὰν εἶναι αἰσιόδοξος ὁ κ. Ὑπουργός, θὰ τὸ ἴδωμεν πραγματοποιούμενον μέχρι τοῦ τέλους τοῦ ἔτους.

§73Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Νὰ εἶμαι ὑπεύθυνος πότε σεῖς θὰ ψηφίσητε τὴν σύμβασιν, νὰ εἶμαι ὑπεύθυνος πότε οἱ Ὁλλανδοὶ συνάδελφοι θὰ τὴν ψηφίσουν;

§74Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχει καλῶς, ἐὰν ἡ σύμβασις κυρωθῇ ἐντὸς τοῦ πρώτου ἑξαμήνου. Διὰ τὸ δεύτερον ἑξάμηνον, ἐλπίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ χρησιμοποιήσῃ τὰ 25 ἑκατομμύρια;

§75Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ ἀγωνισθῶμεν, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν, διότι ἡ ἐπίσημος ὑποβολὴ καὶ τῶν μελετῶν καὶ τῶν σχεδίων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ πρὶν συνδεθῇ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Θὰ κάμωμεν ὅ,τι ἠμποροῦμεν καὶ σᾶς λέγω, ὅτι κάμομεν ἤδη προπαρασκευαστικὴν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην ἐργασίαν. Δὲν ἠμπορῶ, ὅμως, νὰ ἀρχίσω ἐπισήμους διαπραγματεύσεις ἐπ’ αὐτῶν, διότι δὲν δέχεται ἡ Τράπεζα νὰ μὲ ἀκούσῃ. Ἐὰν ἀρχίσω ἐπισήμως νὰ συζητῶ μὲ τὴν Τράπεζαν, θὰ μοῦ εἴπῃ, ποῖος εἶσθε, δὲν ἔχω εἰσιτήριον. Τὸ εἰσιτήριον θὰ τὸ ἀποκτήσω ἀπὸ τῆς κυρώσεως.

§76Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι εἰς τὴν διεθνῆ ζωὴν χρειάζονται εἰσιτήρια.

§77Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, τὸ τὶ κάμομεν ἐπισήμως, δὲν λέγεται.

§78Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἴδατε, ὅτι τὸ παρεδέχθην. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διὰ νὰ συντομεύσω, θὰ ἤθελα νὰ θίξω, ἓν ἄλλο θέμα, ἐγκαταλείπων τὸ θέμα τῆς χρηματοδοτήσεως, διὰ τὸ ὁποῖον ὁμολογῶ, ὅτι παραμένουν πάντοτε αἱ ἀνησυχίαι μου, εὔχομαι δὲ εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, τοῦ ὁποίου πρῶτος ἐγὼ ἀναγνωρίζω τὰς ἱκανότητας καὶ τὸν ζῆλον, εὔχομαι νὰ ἐπιτύχῃ πολὺ περισσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα τὰ στενὰ ὅρια τῆς συμβάσεως τοῦ ἀφήνουν νὰ διαγράφωνται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ εἰσέλθω εἰς ἕνα ἄλλο κρίσιμον θέμα τῆς ὑπὸ κύρωσιν συμβάσεως. Εἶναι τὸ θέμα τῶν σχέσεών μας τῶν ἐμπορικῶν μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος ἀπουσιάζει αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὁμιλῶν πρὸ ἡμερῶν εἰς τὴν ἐξαίρετον, ὄντως, ὁμιλίαν του, εἶπεν ἐπὶ λέξει: «...... Ἡ τρίτη καιρία ἐξασφάλισις, ὡμιλοῦσε διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς οἰκονομίας μας, βάσει τῆς ὑπὸ κύρωσιν συνθήκης, ἔγκειται εἰς τὴν διατήρησιν ἀνοικτῆς τῆς δυνατότητος εὐρυτέρων ἐξαγωγῶν μας πρὸς τὸ Ἀνατολικὸν συγκρότημα». Ἄφησε, δηλαδή, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου νὰ νοηθῇ, ὅτι ὄχι μόνον ἐξασφαλίζονται αἱ σημεριναὶ ἐξαγωγαί μας, ἀλλά, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἡ δυνατότης διευρύνσεως αὐτῶν. Ὡμίλησε περὶ δυνατότητος φυσικά, εὐρυτέρων ἀπὸ τὰς σημερινὰς ἐξαγωγάς. Λυποῦμαι πολύ, ἀλλὰ παρ’ ὅλον, ὅτι συμφωνῶ μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν διάθεσιν τῆς διευρύνσεως τῶν ἐξαγωγῶν αὐτῶν, λυποῦμαι πολύ, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι ἡ διατύπωσις τῆς συνθήκης ἐπιτρέπει τὴν τοιαύτην διεύρυνσιν καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω ἀμέσως διὰ ποῖον λόγον. Ὡς γνωστόν, ἡ σύμβασις προβλέπει μίαν ποσόστωσιν μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπερβαίνῃ τὸ 10% τῶν εἰσαγωγῶν μας, ἀφοῦ ἐξ αὐτῶν ἐκπεσθοῦν αἱ εἰσαγωγαὶ ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ ἀπὸ τὴν δωρεὰν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν. Ὑπελόγισε δὲ αὐτὸ τὸ ποσὸν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου εἰς τὴν ἰδίαν του ἀγόρευσιν, εἰς ἕνα ποσὸν κυμαινόμενον μεταξὺ 22 καὶ 48 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Θὰ ἐπανέλθω ἐντὸς ὀλίγου εἰς αὐτὴν τὴν περίεργον διαφορὰν μεταξὺ 22 καὶ 48 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς σημεῖα: Πρῶτον, ὅτι τὸ ποσοστὸν τοῦ 10% τῶν εἰσαγωγῶν μας δὲν ἀφορᾷ μόνον τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ἀλλὰ γενικῶς ὅλας τὰς χώρας, μετὰ τῶν ὁποίων συνδεόμεθα διὰ διμερῶν συμβάσεων ἀνταλλαγῆς. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι τοιαῦται χῶραι ποὺ ἠμπορεῖ νὰ μὴ εἶναι μεγάλαι καὶ σημαντικαὶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀλλὰ ἔχουν δυνατότητας, ὅπως τὸ Ἰσραήλ, ἡ Αἴγυπτος καὶ ἡ Γιουγκοσλαυΐα, ἡ ὁποία, ὅπως γνωρίζητε, δὲν περιλαμβάνεται εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας καὶ μὴ πρὸς κακοφανισμὸν τῶν συναδέλφων τῆς Ἀριστερᾶς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ βέβαιον εἶναι, ὅτι τὸ ποσοστὸν τοῦ 10%, τὸ ὁποῖον διεκηρύχθη, ὅτι εἶναι ἐπαρκὲς διὰ νὰ προστατεύσῃ, ὄχι τὰς σημερινάς μας ἀνταλλαγάς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ διεύρυνσιν αὐτῶν, δὲν ἀφορᾷ μόνον τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Θὰ πρέπει, λοιπόν, ἐκ τοῦ ποσοστοῦ αὐτοῦ νὰ ἐκπέσωμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀναλογεῖ εἰς τὰς μὴ Ἀνατολικὰς χώρας καὶ ἑπομένως τὸ περιθώριον τῆς διευρύνσεως μετριάζεται. Ἕνα δεύτερον σημεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω ἐπίσης, εἶναι, ὅτι πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ἀκριβῶς, νομίζω, τὴν 1ην Φεβρουαρίου, ἐδημοσιεύθησαν ὡρισμένοι ἀριθμοί, σχετικοὶ μὲ τὸν ὄγκον τῶν συναλλαγῶν μας μὲ τὸ Ἀνατολικὸ μπλόκ. Οἱ ἀριθμοὶ ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὸ Περιοδικὸν «Οἰκονομικὸς» καὶ πιστεύω, ὅτι εἶναι ἔγκυροι οἱ ἀριθμοί, διότι τὸ Περιοδικὸν τοῦτο δὲν σφάλλει εἰς τοὺς ἀριθμούς. Διὰ τὸ 11μηνον τοῦ 1961, αἱ ἐξαγωγαί μας εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας ἀνῆλθον εἰς 44½ ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐὰν μὲ τὴν ἀναλογίαν αὐτὴν ὑπολογίσωμεν ὁλόκληρον τὸ 12μηνον, θὰ φθάσωμεν τὰ 48 ἑκατομμ. Πέρυσι διὰ τὸ αὐτὸ διάστημα ἐφθάσαμεν τὰ 37,6. Συνεπῶς ἔχομεν αὔξησιν 20% τῶν ἐξαγωγῶν εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας. Θὰ ἀνέμενε συνεπῶς, κανείς, ὅτι ἡ ὑπὸ κύρωσιν σύμβασις θὰ ἐπεφύλασσεν ἕνα περιθώριον.

§79Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Εἶναι ἀξιόλογος ἡ παρατήρησις τοῦ κ. συναδέλφου, ἀλλὰ εἰς τὰς ποσοστώσεις, διὰ τὰς ὁποίας ὡμίλησε, δὲν ὑπάγονται ὅλα τὰ εἴδη τῶν διμερῶν ἀνταλλαγῶν. Δὲν ἐνδιαφέρει ἡ ποσόστωσις τὸ πετρέλαιον, τὸ ὁποῖον εἶναι βασικώτατον προϊὸν ἀπὸ τὰ εἰσαγόμενα ἐκ τῶν Ἀνατολικῶν Χωρῶν. Δὲν ἐνδιαφέρει ἐπίσης τὴν ξυλείαν, ἡ ὁποία εἶναι ἐπίσης βασικώτατον προϊὸν ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας. Ἀρκεῖ νὰ εἴπω, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐκ διμερῶν κλῆριγκ εἰσαγωγῶν μας, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ εἴπῃ τις, ὅτι εἶναι περίπου 80 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων 55 εἶναι ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, ἔχει ἕνα κονδύλιον 51 ἑκατομμ., τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάγονται εἰς δασμολογικὰς ποσοστώσεις, οὔτε εἰς ΚΟΝΤΕΣΟΝ ΤΑΡΙΦΕΡ, διότι τὸ κοινὸν δασμολόγιον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ προϊόντα αὐτά. Ἑπομένως, ἀπὸ τὰ 80 ἑκατ., τὰ 51 δὲν ἔχουν ἀνάγκην ποσοστώσεως. Π.χ. πετρελαιοειδῆ 15,9 προῆλθον ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας. Καὶ τὰ 15,9 δὲν ἔχουν ἀνάγκην νὰ μετρηθοῦν εἰς τὸ ποσοστὸν τοῦ 10%.

§80Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Διὰ ποῖον ἔτος;

§81Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διὰ τὸ τελευταῖον.

§82Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν χωρίζετε τὰ πετρελαιοειδῆ ἀπὸ τὰ καύσιμα ἐν γένει;

§83Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Πετρελαιοειδῆ 15,9 γαιάνθρακες 4,4, ζῶα 17,4. Ὁμιλῶ διὰ τὰ διμερῆ κλῆριγκ.

§84Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Διαφέρουν οἱ ἀριθμοί μας.

§85Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν δύναμαι νὰ ἀφήσω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν ἔχομεν αὐτὰς τὰς δασμολογικὰς ποσοστώσεις, διότι ἀπὸ τὰ 80 ἑκατομμύρια ἐξαιροῦνται τὰ 51 ἑκατομμ. καὶ ἡ ἱστορία τοῦ 10% ἀρχίζει ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα 29 ἑκατομμ. Αὐτὸ ἔχει σημασία, εἰδικώτερον διὰ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ἀπὸ τὰς ὁποίας κυρίως παίρνομεν πετρέλαιον καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς ἄλλας χώρας ποὺ συνδεόμεθα μὲ διμερῆ κλῆριγκ.

§86Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πετρέλαιον παίρνομεν καὶ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον.

§87Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τελευταίως.

§88Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Προσπαθῶ νὰ ὁμιλήσω μετ’ ἀντικειμενικότητος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνέφερε τὰ 53 ἑκατομμ. Διὰ νὰ εἶμαι ἀκριβὴς ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ἰδικούς μου, οἱ ὁποῖοι ἀφοροῦν τὰς εἰσαγωγὰς μόνον ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, πρέπει νὰ ἐκπεσθοῦν τὰ 25 ἑκατομμ. Ἑπομένως δὲν εἶναι 53 ἑκατομμ. Τὰ 53 ἑκατομμύρια ἀφοροῦν τὸ σύνολον τῶν συναλλαγῶν μὲ τὰς Χώρας ποὺ συνδεόμεθα μὲ κλῆριγκ. Μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας δὲν ὑπερβαίνουν τὰ 25 ἑκατομμύρια.

§89Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Αἱ εἰσαγωγαὶ τοῦ 1961 ἐκ τῶν Ἀνατολικῶν Χωρῶν εἶναι 55 ἑκατομμ., ἐξ ὧν τὰ 33,8 δὲν ὑπάγονται εἰς τὰς ποσοστώσεις. Ἔχομεν πετρελαιοειδῆ 15,9, σίδηρα 4,4 ζῶα κλπ. 4,5, λιπάσματα «...... (ἀναγινώσκει) .....». Ὑπόλοιπον διὰ ΚΟΝΤΕΣΟΝ ΤΑΡΙΦΕΡ 51. Ἐπειδὴ τὸ κοινὸν δασμολόγιον δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ βασικὰ αὐτὰ εἴδη, ἐκ τῶν ἀριθμῶν ποὺ σᾶς ἔδωσα ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑπάρχουν περιθώρια ἀναπτύξεως πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν, ἕνεκα τούτου ἄλλως τε, ἐσημειώθη τὸ φαινόμενον, τὸ ὁποῖον ἐξῆρε ὁ κ. Ζίγδης, πῶς αἱ ἄλλαι Χῶραι, αἱ ὁποῖαι εἶναι μέσα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἐν τούτοις ἔχουν τὰς αὐξήσεις τῶν συναλλαγῶν περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα. Ἰδοὺ διατὶ συνέβη τοῦτο.

§90Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Αἱ παρατηρήσεις τοῦ κ. συναδέλφου, εἶναι ἀξιόλογοι, διότι ἐὰν ἀπὸ τὰ 85 ἑκατομμ. τοῦ συνόλου τῶν διμερῶν ἀνταλλαγῶν, ἀφαιροῦνται τὰ 51, τὸ ὑποκείμενον εἰς τὰς ποσοστώσεις ὑπόλοιπον ἀνέρχεται εἰς 30 ἑκατομύρια. Συνεπῶς, ἐὰν τὸ μάξιμουμ ποὺ ἐπέτυχεν ἡ Ἑλλὰς διὰ τῆς συμφωνίας εἶναι τῆς τάξεως τῶν 23,30 ἑκατομμυρίων, διὰ τὰς ἀρχὰς τοὐλάχιστον, αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ δυνατότητος μεγάλων διευρύνσεων ὡς παρετήρησεν ὁ κ. συνάδελφος.

§91Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ θέμα εἶναι, ἐὰν ὑπάρχουν περιθώρια διευρύνσεως ἢ ὄχι. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνέφερε ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι ἀπέχουν τῶν ἰδικῶν μας, μετὰ τὴν διευκρίνισιν, ὅμως, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν, ἡ διαφορὰ δὲν εἶναι σημαντική. Ἐκεῖνο ποὺ καθιστᾷ τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ἀνησυχαστικήν, εἶναι ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος ὑπελόγισε τὸ ποσοστὸν τοῦ 10% τὸ ἀφορῶν, δηλαδή, τὰς ποσοστώσεις μὲ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, τὸ ὑπελόγισε κατὰ τρόπον περίεργον καὶ εἶπε συγκεκριμένως τὰ ἑξῆς: «Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἔχομεν νὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτὸν ἀπὸ ἀπόψεως ποσοστώσεως μὲ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, θὰ εἶναι μεταξὺ 22–48 ἑκατομμ. δολλαρίων». Καθὼς προκύπτει ἀπὸ τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, αὐτὴν τὴν κάπως σιβυλλικὴν φράσιν, τὴν ὁποίαν ἐπαναλαμβάνω.... «τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχωμεν νὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτόν.....» προκύπτει, ὅτι, προφανῶς, δὲν ἔχει καθορισθῆ μὲ τοὺς νέους μας συνεταίρους, οὔτε κἂν τὸ ὕψος τοῦ 10%, λόγῳ τῆς διαφορᾶς τῶν στατιστικῶν. Δὲν γνωρίζομεν εἰς τὶ ἀντιστοιχεῖ, ἐπὶ τέλους, τὸ 10%, εἰς 48 ἑκατομμύρια ἢ 22 ἑκατομμύρια; Αὐτὸ εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς Ἐμπορίου καὶ θὰ ἤθελον, παρ’ ὅλην τὴν ἀπουσίαν του νὰ ζητήσω μίαν ἀποσαφήνισιν ἀπὸ τὸν παριστάμενον κ. Ὑπουργόν, δεδομένου, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ παρονυχίδος, ἀλλὰ περὶ μιᾶς κολοσσιαίας διαφορᾶς, ἡ ὁποία εἰς μὲν τὴν μίαν περίπτωσιν παρουσιάζει 22 ἑκατομμύρια εἰς δὲ τὴν ἄλλην 48 ἑκατομμύρια, καὶ τὰ ὁποῖα ποσά, θὰ χρειασθῇ νὰ τὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτά. Εἰς ποίους θὰ τὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτά; Βεβαίως, ὄχι εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, διότι τὸ ἀβέβαιον τῶν Ἀνατολικῶν Χωρῶν, δὲν ἀποτελεῖ ψόγον διὰ τὴν Κυβέρνησιν. Προφανῶς, χρειάζεται νὰ τὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτὰ εἰς τοὺς νέους συνεταίρους μας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διερωτῶμαι, τὶ σύμβασιν ὑπέγραψαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐγνώριζαν, ἐὰν τὰ ὅρια τῶν εἰσαγωγῶν θὰ εἶναι 22 ἢ 48 ἑκατομμύρια, ὅση εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν στατιστικῶν τῶν Ἑλληνικῶν ἀπὸ τὰς στατιστικὰς τὰς διεθνεῖς; Ἐπὶ τέλους, οἱ ἐμπειρογνώμονες τὶ ὑπεστήριξαν; Ἢ τὶ διασαφήσεις ἐζήτησαν ἀπὸ τοὺς ἀντισυμβαλλομένους μαζί μας; 22 ἢ 48 ἑκατομμύρια; Αὐτὸ εἶναι μία ἀπορία, ἐπὶ τῆς ὁποίας θὰ ἤθελον μίαν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργόν.

§92Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἀπὸ τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δύναται κανεὶς νὰ ἔχῃ σήμερον, καθ’ ὅσον εἶναι ξεκαθαρισμένα διὰ τὸ 1961, προκύπτουν τὰ ἑξῆς: Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θεωροῦνται ὡς εἰσαγωγαὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀνέρχονται εἰς 702 ἑκατομμύρια. Αἱ εἰσαγωγαὶ ἐκ τῶν Χωρῶν τῆς Ε.Ο.Κ. ἀνέρχονται εἰς 236 ἑκατομμύρια. Κάμνομεν τὴν ἀφαίρεσιν καὶ βγάζομεν 466 ἑκατομμύρια. Ἄς ὑπολογίσωμεν, ὅτι 40 ἑκατομμύρια εἶναι τὰ κονδύλια τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, τὰ ὁποῖα ὑπεισέρχονται εἰς τὰ 702 ἑκατομμύρια. Μᾶς ἀπομένει ἕν ὑπόλοιπον 426 ἑκατομμυρίων. Τὸ 10% τῶν 426 ἑκατομμυρίων εἶναι 42,6.

§93Η. ΗΛΙΟΥ. Δι’ ὅλας τὰς Χώρας διμερῶν συμβάσεων. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, μὴ διακόπτετε.

§95Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διαβάσετε τὸ πρωτόκολλον, διὰ νὰ ἴδητε τὶ λέγει καὶ διὰ νὰ διαπιστώσητε, ὅτι ἡ πρᾶξις τῆς ἀφαιρέσεως ἔγινεν ὀρθῶς. Παραλλήλως, θὰ ἤθελον νὰ κάμω μίαν διευκρίνισιν, διότι ἦτο ἐνδιαφέρουσα ἡ παρατήρησις τοῦ κ. συναδέλφου ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἔναντι τῶν χωρῶν τῶν Ἀνατολικῶν, θὰ δημιουργηθοῦν, ἂς εἴπωμεν, τρία καθεστῶτα. Πρῶτον, εἶναι τὸ καθεστώς, κατὰ τὸ ὁποῖον θὰ εἰσάγωνται τὰ εἴδη ἐξ Ἀνατολῶν μὲ τὸ κοινὸν δασμολόγιον. Δὲν θὰ ἔρχωνται ὡρισμένα προϊόντα, παρὰ τὸ δασμολόγιον; Μὰ δὲν φέρομεν προϊόντα καὶ ὅταν ἀκόμη ὑπάρχουν δασμοί; Θὰ εἰσάγωνται προϊόντα, ἀδιαφόρως ποσοστώσεων. Δὲν ὑπάρχει ἀπαγόρευσις εἰσαγωγῶν. Ὑπόκεινται εἰς τὸ κοινὸν δασμολόγιον. Πρόκειται νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ πλεῖστα προϊόντα τὸ κοινὸν δασμολογικὸν τεῖχος τῶν χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Ἡμεῖς, ἐπὶ πλέον, προσπαθοῦμεν, κατ’ ἐξαίρεσιν, νὰ εἰσαγάγωμεν τινὰ ἐξ αὐτῶν μὲ προνομιακὴν μεταχείρισιν. Εἶναι σαφὲς αὐτό;

§96ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§97Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Καὶ ὑπάρχει καὶ τρίτη κατηγορία, τέλος, ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπηρεάζονται ἀπὸ ὅλα αὐτά. Εἶναι τὰ βασικὰ εἴδη, τὰ πετρελαιοειδῆ, ὁ ἄνθραξ, ἡ ξυλεία καὶ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἤδη σᾶς ἔχω ἀναφέρει, καὶ σᾶς εἶπον, ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ μεγάλα κονδύλια τῶν εἰσαγωγῶν ἐκ τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν. Καὶ ὅπως σᾶς ἀπέδειξα, αὐτὰ πρόκειται, κατ’ ἐξοχήν, νὰ αὐξηθοῦν, ἐὰν σημειωθῇ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις εἰς τὴν χώραν μας. Ὑπάρχει, λοιπόν, στάδιον δόξης λαμπρόν. Ἐπειδὴ ἀμφισβητεῖτε τὸν ἀριθμόν, τὸν ὁποῖον σᾶς ἔδωσεν ὁ κ. συνάδελφος καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. συνάδελφος, ἔδωσεν αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν, ὡς ἐμφαίνηται ἐκ τῶν πρακτικῶν —τὰ πρακτικά, ὅταν ὁμιλῶμεν δι’ οἰκονομικὰ θέματα, παρ’ ὅλην τὴν καλὴν προσπάθειαν τῶν ὑπαλλήλων— δὲν εἶναι δυνατόν......

§98Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφός σας, σᾶς ἔδωσε μίαν ἐξήγησιν, ὅτι ἀπεδόθησαν ἐσφαλμένως τὰ πρακτικά, δὲν ἔχω ἀντίρρησιν.

§99Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν λέγω, ὅτι ἀπεδόθησαν ἐσφαλμένως. Δὲν γνωρίζω διατὶ εἶπεν αὐτὴν τὴν φράσιν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑποθέτω, ὅτι εἶπεν εἶναι, ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὑπάγονται εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτήν, ἀνέρχονται εἰς 702 ἑκατομμύρια. Ἐὰν ἀφαιρέσωμεν τὰς εἰσαγωγὰς ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ε.Ο.Κ., αἱ ὁποῖαι ἀνέρχονται εἰς 236 ἑκατομμύρια, μᾶς ἀπομένουν 466 ἑκατομμύρια. Ἐὰν ἀφαιρέσωμεν καὶ τὰ 40 ἑκατομμύρια τῶν κονδυλίων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, μᾶς ἀπομένει ὑπόλοιπον 426 ἑκατομμύρια. Τὸ 10% τῶν 426 ἑκατομμυρίων εἶναι 42,6.

§100Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Λυποῦμαι, διότι ἠσχολήθην μὲ τὸ θέμα αὐτό, ἐν ἀπουσίᾳ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ. Ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω τοῦτο, διότι ἐξ ὅσων ἐνθυμοῦμαι ἐκ τῆς ἀγορεύσεώς του καὶ ἐξ ὅσων διετυπώθησαν εἰς τὰ πρακτικά, ὁ κ. Ὑπουργὸς ὡμίλησε ρητῶς περὶ μιᾶς διακυμάνσεως μεταξὺ 22 μὲ 48 ἑκατομμύρια, λόγῳ τῆς διαφορᾶς τῶν Ἑλληνικῶν στατιστικῶν ἀπὸ τὰς ξένας στατιστικάς. Αὐτὴ εἶναι ἡ φράσις, ἡ ὁποία περιλαμβάνεται εἰς τὰ πρακτικά. Ἐάν, βεβαίως, κακῶς διετυπώθησαν τὰ πρακτικά, δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ἀντίρρησιν νὰ δεχθῶ τὴν διόρθωσιν. Ἀλλὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μὲ ἐμβάλλει εἰς ἀνησυχίαν, εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν 22 μὲ 48 ἑκατομμυρίων καὶ ἡ φράσις του, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ τὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτά. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν διαπραγματεύσεων καὶ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως ὑπῆρχε κἄποιο κενόν, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε γίνει ἀποδεκτὸν ἀπὸ τοὺς μεγάλους μας συμμάχους. Θὰ ἤθελα, λοιπόν, δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, νὰ κρούσω τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὄχι τόσον, διότι νομίζω, ὅτι ἀπὸ στενῶς οἰκονομικῆς ἀπόψεως εἶναι συμφέρουσαι αἱ ἀνταλλαγαί μας μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας καὶ γενικώτερον μὲ τὰς χώρας μὲ τὰς ὁποίας συνδεόμεθα μὲ διμερῆ κλῆριγκ....

§101Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Νομίζω, ὅτι σᾶς ἐτρόμαξεν ἡ παρατήρησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος λυποῦμαι, διότι δὲν εἶναι παρών, διὰ νὰ σᾶς δώσῃ διευκρίνισιν. Θὰ σᾶς εἴπω, ὅμως, τὶ λέγει τὸ πρωτόκολλον. «Ἡ συνολικὴ.....(ἀναγινώσκει).....».

§102Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν συζητῶ διὰ τὸ 10%, κ. Ὑπουργέ, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μὲ ἐμβάλλει εἰς ἀνησυχίας εἶναι, πρῶτον, ὅτι τὸ 10% θὰ βαίνῃ μειούμενον, ὅσον προχωροῦν αἱ σχέσεις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Θὰ βαίνῃ μειούμενον, δεδομένου, ὅτι θὰ αὐξάνωνται αἱ εἰσαγωγαί μας ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ αὐτὴ ἀκόμη εἶναι μία μείωσις τοῦ περιθωρίου. Περαιτέρω μὲ ἀνησυχεῖ ἡ φράσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ «περὶ τῆς ἀνάγκης νὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτά». Καὶ ἡ ὁποία σημαίνει, ὅτι εἰς τὰς μέχρι τοῦδε συνενοήσεις μὲ τοὺς νέους μας συνεταίρους, δὲν ἔχομεν καταστήσει ἀποδεκτὸν ποῖον εἶναι τὸ ἀκριβὲς ποσόν. Τὸ 10% ἀντιστοιχεῖ εἰς 22 ἑκατομμύρια δολλάρια ἢ εἰς 48; Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μὲ κάμνει νὰ ἀνησυχῶ καὶ ἡ ἀνησυχία μου γίνεται ἀκόμη σοβαρωτέρα.......

§103Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Βάσει τῶν ὑπολογισμῶν ποὺ σᾶς ἀνέφερον προηγουμένως εἶναι 42,6.

§104Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἤμην διατεθειμένος νὰ δεχθῶ τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἀνεφέρατε σεῖς καὶ νὰ μὴ δεχθῶ τὴν δήλωσιν, ὅτι θὰ χρειασθῇ ἀγών, διὰ νὰ καταστοῦν ἀποδεκτά. Ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος, πρῶτον, νὰ ἐπαναφέρω τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἔθιξα πρὸ ὀλίγου. Ἀκόμη καὶ τὸ 42,6%, ἐὰν δεχθῶ, θὰ πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι τὸ ποσοστὸν αὐτὸ θὰ βαίνῃ συνεχῶς μειούμενον, διότι, ὅσον θὰ γίνεται στενωτέρα ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὰς χώρας τῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, τόσον θὰ αὐξάνωνται αἱ εἰσαγωγαί μας ἀπὸ αὐτὴν καὶ τόσον ὀλιγώτερον θὰ σημαίνῃ τὸ 10%. Αὐτὸ εἶναι τὸ βασικόν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἐπαναλάβω καὶ πάλιν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς 42,6 δὲν θὰ εἶναι πάγιος. Θὰ βαίνῃ συνεχῶς μειούμενος. Τὸ δὲ κύριον, βασικὸν καὶ κρίσιμον θέμα, εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ εἶναι, τὸ ἄγνωστον τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς, περὶ τῆς ὁποίας σᾶς ὡμίλησα προηγουμένως. Ὅπως σᾶς ἐξήγησα, ἂν, ὃ μὴ γένοιτο, μεθαύριον δὲν συνεννοηθῶμεν εἰς τὸ θέμα τῆς κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς, ἐπὶ ἑνὸς ἢ δύο ἀπὸ τὰ κύριά μας προϊόντα, ξεύρετε τὶ πρόκειται νὰ συμβῇ; Ἁπλῶς, τὰ δύο αὐτὰ προϊόντα θὰ παραμείνουν ἐντὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ ἡ μόνη εὐνοϊκὴ δι’ αὐτὰ μεταχείρισις θὰ εἶναι οἱ συνεταῖροι μας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς νὰ μᾶς χορηγήσουν τὴν ρήτραν τοῦ μᾶλλον εὐνοουμένου Κράτους. Δηλαδή, νὰ μᾶς κάμουν τὴν ἰδίαν μεταχείρισιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἔκαμναν εἰς τὰ ἄλλα Κράτη, τὰ μὴ μετέχοντα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν.

§105Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὁ καπνὸς καὶ ἡ σταφὶς διέπονται ὑπὸ εἰδικῶν διατάξεων.

§106Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Αἱ εἰδικαὶ διατάξεις εἶναι προσωριναί, κ. Ὑπουργέ.

§107Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διὰ τὴν σταφίδα ὑπάρχει δήλωσις, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ γεωργικὴ πολιτικὴ καὶ οὔτε πρόκειται νὰ κινδυνεύσωμεν, διότι αἱ χῶραι τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δὲν παράγουν σταφίδα. Διὰ τὸν καπνὸν τὰ εἴπαμεν, ἂς μὴ τὰ ξαναποῦμε.

§108Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τὶ εἴπαμε, κ. Ὑπουργέ; Αἱ διατάξεις αὐταὶ ἔχουν προσωρινὸν χαρακτῆρα, ἕως ὅτου καθορισθῇ ἡ κοινὴ γεωργικὴ πολιτική. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ βέβαιον εἶναι, ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει αὐτὴν τὴν στιγμὴν καθωρισμένη κοινὴ γεωργικὴ πολιτικὴ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὁ περιορισμὸς τῶν περιθωρίων ἐξαγωγῶν πρὸς τὰς χώρας διμερῶν κλῆριγκ, ἀποτελεῖ θανάσιμον ἀπειλὴν διὰ τὸ μέλλον τῶν ἀγροτικῶν μας πληθυσμῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ μίαν στοιχειώδη προστασίαν των, νὰ κατοχυρώσῃ τὰς δυνατότητας αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν τὸ εὔχομαι, οὔτε οἰκονομικῶς, τοῦτο θὰ ἀπετέλει μία εὐεργεσίαν διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀπευκταίαν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἓν ἢ δύο ἀπὸ τὰ πολύτιμα γεωργικὰ προϊόντα, θὰ ἔμεναν ἐκτὸς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ὑπάρχῃ ἓν ἀσυγκρίτως εὐρύτερον περιθώριον ἀνταλλαγῶν ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐξασφαλίζει ἡ ὑπὸ κύρωσιν σύμβασις.

§109Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διὰ νὰ σᾶς καθησυχάσω καὶ ἐπ’ αὐτοῦ: Δὲν θέλω νὰ ξεκινῶμεν ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐναρμονίσωμεν τὴν γεωργικὴν μας πολιτικήν. Λέγει τὸ πρωτόκολλον ὑπ’ ἀριθ. 16, 4 «ἐὰν ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐναρμονίσῃ τὴν πολιτικὴν αὐτῆς ἐπὶ τοῦ καπνοῦ, ὡς αὕτη θὰ εἶχε ὁρισθῆ, ἡ Ἑλλὰς διατηρεῖ ὑπὸ κατάλληλον μορφὴν ὕψος εἰσαγωγῶν εἰς τὴν Κοινότητα, ἴσον πρὸς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ ἐπιτύχει κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον». Δι’ αὐτὸ εἶπον, ὅτι ἔχει σημασίαν ἡ κατάργησις τῶν δασμῶν, ἡ ἀμέσως ἀποφασιζομένη ἢ ἡ μείωσις ἡ ἀμέσως ἀποφασιζομένη καὶ τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον θὰ μεσολαβήσῃ μέχρι τῆς ἐναρμονίσεως. «Τὸ προοριζόμενον ὅπως ἐξασφαλίσῃ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ καπνοῦ ποσὸν αὐξήσεως καθορίζεται ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου Συνδέσεως». Βεβαίως, τὸ ποσὸν μπορεῖ νὰ σοῦ ποῦν, ὅτι θὰ εἶναι 1%, ἀλλά, βεβαίως, ἀναγνωρίζεται ἡ ἀρχή, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ κἄποια αὔξησις πέραν αὐτοῦ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν καὶ τὸ εἶπον ἀπὸ τὴν πρώτην στιγμὴν ποὺ εἰσηγήθην τὸ θέμα αὐτό, πράγματι, ἂν δὲν ἐπιτύχωμεν τὴν ἐναρμόνισιν τῆς ἀγροτικῆς μας πολιτικῆς, βεβαίως, δὲν θὰ φθάσωμεν εἰς μίαν κατάστασιν ποὺ νὰ εἶναι εὐχάριστος. Καὶ βεβαιότατα, εἶναι ἐξηρτημένη ἡ ἐπιτυχία τῆς συμφωνίας ἀπὸ τὴν ἐπιτυχίαν σειρᾶς διαπραγματεύσεων, διηνεκῶν διαπραγματεύσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ διαρκέσουν 22 ἔτη. Εἰς αὐτὸ ἔχει δίκαιον ὁ κ. Κωστόπουλος, ἀλλὰ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως. Ἐκ τῆς φύσεώς της ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ εἶναι ἕνας χῶρος, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ κάμωμεν συνεχῶς διαπραγματεύσεις, ὅπως κάμνουν καὶ οἱ ἓξ μεταξύ των, συνεχεῖς καὶ ἀδιαλήπτους διαπραγματεύσεις.

§110Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν διαφωνῶ μὲ τὸν κ. Ὑπουργόν. Ἀντιθέτως, καὶ ἐγὼ ἐτόνισα, ὅτι ἡ σύμβασις, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ κυρώσωμεν, ἀποτελεῖ ἕνα γενικὸν πλαίσιον, ὅτι θὰ συνεχισθοῦν καὶ θὰ ἐπακολουθήσουν συνεχεῖς διαπραγματεύσεις, συνεχεῖς μάχαι, πρὸς προστασίαν τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων. Διατυπώνω μόνον τὴν σύστασιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὡρισμένα ἀπὸ τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπεσήμανα, νὰ ἐπιχειρήσῃ νὰ τὰ βελτιώσῃ κατὰ τὸ στάδιον τῶν ἐπικειμένων αὐτῶν συζητήσεων καὶ διαπραγματεύσεων. Γενικώτερον, ἄλλως τε, ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω, ὅτι ἡ ἔννοια τῆς κριτικῆς, τὴν ὁποίαν κάμνομεν, δὲν ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς ἀποδοκιμασίας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἀντιθέτως, ὅλοι οἱ παριστάμενοι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν —πλὴν τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς— ὄχι μόνον δὲν διαφωνοῦμεν, ἀλλὰ χειροκροτοῦμεν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀνάγκην τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὸν Δυτικὸν κόσμον. Ἡ ἔννοια τῶν ἐπικρίσεων, εἶναι ἡ διατύπωσις παρατηρήσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι χρήσιμοι εἰς τὴν ἰδίαν τὴν Κυβέρνησιν, κατὰ τὰς μελλούσας διαπραγματεύσεις της. Διότι, νομίζω, ἀκόμη καὶ αἱ ἀντιρρήσεις τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς θὰ ἦσαν χρήσιμοι. Θὰ ἦτο καλὸν διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ὅταν ἀντιμετωπίσῃ τοὺς συνεταίρους μας εἰς τὴν Ε. Ο.Κ. νὰ τοὺς εἴπῃ, ὅτι δὲν ἠμπορῶ νὰ φέρω μόνη μου τὴν εὐθύνην αὐτοῦ ποὺ ἀποτελεῖ ὑπόθεσιν ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος. Ἑπομένως, αἱ παρατηρήσεις ἢ ἡ ἀντιδικία ποὺ ἔχω μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ ὡρισμένων διατάξεων, δὲν πρέπει νὰ θεωρηθοῦν, ὡς προσπάθεια ματαιώσεως τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου. Κύριοι βουλευταί, αὐταὶ ἦσαν αἱ κυριώτεραι παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας εἶχα νὰ διατυπώσω ἐπὶ τῆς συμβάσεως. Δὲν θὰ ἤθελα, ὅμως, νὰ κατέλθω ἀπὸ τὸ βῆμα, χωρὶς νὰ ἐπισημάνω τὸ δεύτερον μέρος τοῦ νομοσχεδίου, τὸ μετὰ τὴν σύμβασιν, τὸ σχετικὸν μὲ μίαν νέαν ἀναδιάρθρωσιν τῶν Ὑπηρεσιῶν τῶν Ὑπουργείων, καὶ ἰδίως τοῦ Ὑπουργείου Συτονισμοῦ, ἡ ὁποία γίνεται, κυρίως, εἰς τὸ ἄρθρον 2 τοῦ νομοσχεδίου. Διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου, κ. βουλευταί, καθιεροῦται ἡ δικτατορία τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἐπὶ τῶν ἄλλων Οἰκονομικῶν Ὑπουργείων. Βεβαίως, ἡ δικτατορία αὕτη τυπικῶς περιορίζεται μόνον εἰς τὰ θέματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἀλλ’ οὐσιαστικῶς ἀφορᾷ τὸ σύνολον τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, δεδομένου, ὅτι μοιραίως, κἄθε θέμα οἰκονομικῆς ἅπτεται ἢ συνδέεται μοιραίως καὶ κατὰ τρόπον ἄμεσον ἢ ἔμμεσον μὲ τὸ θέμα τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Οὐσιαστικῶς λοιπὸν καὶ ἂν ψηφισθῇ ὡς ἔχει τὸ ἄρθρον 2 τοῦ νομοσχεδίου τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ θὰ παύσῃ νὰ ἀσκῇ συντονισμόν, καὶ ἀπορῶ διατὶ δὲν προτείνεται καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἐπωνυμίας του; Ἀντὶ συντονισμοῦ νὰ χαράσσῃ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν. Κύριοι βουλευταί, ὑπεστήριξα καὶ ἐγώ, ἄλλοτε, τὴν ἀνάγκην τῆς συγκεντρώσεως τῶν ἁρμοδιοτήτων, τῶν σχετικῶν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἰς ἓν ὡρισμένον Ὑπουργεῖον. Εἶναι τοῦτο λογικὸν καὶ ἐπιβεβλημένον ἀπὸ τὴν στοιχειώδη ἀνάγκην κατατάξεως τῶν ἁρμοδιοτήτων καὶ τῆς ὕλης. Ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἕως ὅτου παραγνωρίσωμεν τὰ οἰκονομικὰ ἐπιτελεῖα ποὺ ὑπάρχουν καὶ εἰς τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα, ὑπάρχει μία σημαντικὴ διαφορά. Διὰ τοῦ ἄρθρου 2 ἐπιχειρεῖται μία ὄχι ἁπλῶς συγκέντρωσις, ἀλλὰ ὑπερσυγκέντρωσις ἁρμοδιοτήτων. Καὶ οὐσιαστικῶς ἐπιχειρεῖται ἡ μονοπώλησις τοῦ χειρισμοῦ εἰς βάρος ἄλλων ἐπιτελικῶν ὑπηρεσιῶν ἢ καὶ ἄλλων δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι θὰ μποροῦσαν νὰ συνεισφέρουν, ἔστω κατὰ ἕνα ἔμμεσον τρόπον, εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Δὲν θέλω νὰ εἶμαι δυσάρεστος εἰς τὸν κατὰ τὰ ἄλλα ἀγαπητόν μου κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, τοῦ ὁποίου, προηγουμένως, ἔκαμα τὸ ἐγκώμιον, ἀναγνωρίζω τὰ προσόντα καὶ τὸν ζῆλον του. Ἀλλὰ ἡ ὑπόθεσις τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς δὲν εἶναι ὑπόθεσις ἰδική του, οὐδὲ κἂν οἱουδήποτε ἄλλου Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Δὲν εἶναι ὑπόθεσις τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, οὔτε εἶναι ὑπόθεσις τῶν Κυβερνήσεων, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ τὴν διαδεχθοῦν. Ἂς προσπαθήσωμεν, λοιπόν, νὰ κρατήσωμεν τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν εἰς τὰς εὐρείας διαστάσεις της καὶ ἂς ἀποφύγωμεν......

§111Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τί θὰ ἐπροτείνατε σεῖς;

§112Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἐπρότεινα ὄχι συγκεντρωτικὸν σύστημα. Θὰ ἐπρότεινα μίαν καλυτέραν χρησιμοποίησιν τῶν ἐπιτελικῶν ὑπηρεσιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὰ Ὑπουργεῖα. Διότι ἡ μόνη χρησιμοποίησις εἶναι, ὅτι θὰ παρίστανται δύο διευθυνταὶ ἀπὸ κάθε Ὑπουργεῖον. Ἐπειδὴ ἔχω περάσει εἰς πολλὰ ἀπὸ αὐτά, σᾶς βεβαιῶ, ὅτι αἱ δυνατότητες τῶν ἄλλων Ὑπουργείων εἶναι πολὺ εὐρύτεραι ἀπὸ τὰς δυνατότητας τῶν δύο διευθυντῶν ποὺ θὰ ὁρίσῃ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, νομίζω, ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ συγκέντρωσις ἐξουσιῶν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ θὰ βλάψῃ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ καὶ τὴν ὑπόθεσιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Μοῦ ὑπενθυμίζει μίαν προσπάθειαν —ὄχι προκατόχου σας, κύριε Ὑπουργέ, διότι δὲν ἦτο Ὑπουργός, ἦτο Πρόεδρος–Ὑπουργός, ἀντιλαμβάνεσθε περὶ ποίου πρόκειται— μοῦ ὑπενθυμίζει παλαιοτέραν προσπάθειαν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, τὸ ὁποῖον ἠθέλησε νὰ συγκεντρώσῃ —ἦτο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Κέντρου— εἰς τὴν ἁρμοδιότητά του ὅλα τὰ θέματα, ἐγκατέσπειρε παρατηρητὰς εἰς ὅλα τὰ Ὑπουργεῖα καὶ ἡ προσπάθεια κατέληξεν εἰς τὸ νὰ φθάσουν αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ μέχρι τοῦ σημείου νὰ συντάσσουν ἐκπαιδευτικὸν πρόγραμμα. Λοιπόν, κύριοι, ἐὰν πρόκειται ἡ συγκέντρωσις αὐτὴ τῶν ἁρμοδιοτήτων, ἡ ὁποία ἐπιχειρεῖται διὰ τοῦ νομοσχεδίου νὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογήν, ἀσφαλῶς τὰ πράγματα θὰ πάρουν ἀκόμη χειροτέραν μορφήν. Διότι πλέον ἐδῶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς περὶ τῆς καλυτέρας χρησιμοποιήσεως ἀμερικανικῆς βοηθείας, ὅπως ἐπρόκειτο τότε, ἀλλὰ περὶ μιᾶς ριζικῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς οἰκονομίας μας εἰς νέα καλούπια καὶ εἰς διαστάσεις εὐρυτάτας. Ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι ἡ σύνδεσις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς ἄνευ προηγουμένου εἰς τὴν μεταπολεμικὴν μας ἱστορίαν. Πλειοδοτῶ ὑπὲρ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, διότι πιστεύω, ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα γεγονὸς ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα, ὄχι κατὰ τὴν μεταπολεμικὴν περίοδον, ἀλλὰ καθ’ ὅλην τὴν ὑπερεκατονταετῆ περίοδον τοῦ ἐλευθέρου πολιτικοῦ μας βίου. Δι’ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνω, ἂς τὸ κρατήσωμεν εἰς τὰς ὑψηλάς του διαστάσεις, ἀφαιροῦντες διατάξεις, αἱ ὁποῖαι τείνουν νὰ ἀποσπάσουν ἁρμοδιότητας ἀπὸ τὸ ἓν Ὑπουργεῖον, διὰ νὰ καταστήσουν δικτάτορα τὸ ἄλλον Ὑπουργεῖον. Ἂς ἐμπιστευθῶμεν τὴν ἐφαρμογὴν καὶ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς εἰς ὅ,τι ἔχομεν ἐκλεκτότερον εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν μοῦ ἔρχεται καὶ μία ἰδέα, τὴν ὁποίαν σπεύδω νὰ διατυπώσω ἀπὸ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ὑπόθεσιν. Ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης εἶναι ζήτημα, ἐὰν ἔχουν διεξαχθῆ 2 ἢ 3 συζητήσεις καὶ ἐν τούτοις ὑπάρχουν ἐντὸς αὐτῆς στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσαν νὰ συμβάλλουν ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τὴν καθαρῶς Κοινοβουλευτικήν. Τὸ Προεδρεῖον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ καταρτίσῃ μίαν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία νὰ ἀποτελῇ ἓν εἶδος Κοινοβουλίου Κοινῆς Ἀγορᾶς, νὰ παρακολουθῇ τὸ θέμα, καὶ ἐνδεχομένως νὰ ἐνοχλῇ τὴν Κυβέρνησιν; Διότι πρέπει κἄποιος νὰ τὴν ἐνοχλῇ, διότι ἄνευ ἐνοχλήσεων δὲν δημιουργεῖται ὁ πλήρης προγραμματισμός, ἡ πίστις πρὸς τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν. Καὶ μόνον κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διὰ τῆς ἐνδελεχοῦς μελέτης, διὰ τῆς στενῆς παρακολουθήσεως, μόνον τότε εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἡ βασικὴ ἐκείνη προϋπόθεσις, δηλαδὴ ἡ πεποίθησις περὶ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ, ἡ πεποίθησις ἡ ἀπαραίτητος, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ ἀπαραίτητον ἕρμα διὰ τὰ μεγάλα ταξίδια τῶν λαῶν. (Χειροκροτήματα).

§113Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Εἰς τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας σας ἀνεφέρατε τὸ θέμα τῆς συμμετοχῆς τοῦ Κοινοβουλίου εἰς τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν ζητημάτων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ὅπως γνωρίζετε, τὸ ἀνώτατον ὄργανον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς εἶναι τὸ Κοινοβούλιον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἡμεῖς κατὰ κἄποιον τρόπον πρέπει νὰ συνεργασθῶμεν μὲ τὸ Κοινοβούλιον αὐτό. Τὸ ἰδικόν μας Κοινοβούλιον νὰ συνεργασθῇ μὲ τὸ Κοινοβούλιον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, θὰ ἔπρεπε νὰ γίνωμεν ἰσότιμον μέλος. Οἱ βουλευταὶ δηλαδή, ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου ἰσοτίμως νὰ συμμετέχουν εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Κοινοβουλίου τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Καὶ προχθὲς εἴχομεν ἀκόμη τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Προέδρου τοῦ Κοινοβουλίου τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, κ. Φέλλερ. Θὰ γίνουν συζητήσεις ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς συνεργασίας μας. Ἐὰν δὲν ἀρχίσῃ ἡ προπαρασκευὴ ἀπὸ τώρα, ὅταν θὰ κληθῶμεν νὰ συμμετάσχωμεν, θὰ πᾶμε ἀπαράσκευοι καὶ πιθανῶς ἡ ἐπιλογὴ νὰ γίνῃ, ὅπως γίνεται εἰς τὰς ἀποστολὰς τοῦ Κοινοβουλίου μας εἰς διαφόρους διεθνεῖς ὀργανισμούς. Διὰ τοῦτο καλῶς τὸ ὑπεγραμμίσατε καὶ πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔχῃ νὰ κάμῃ μίαν δήλωσιν ἐπὶ τοῦ κυρίου αὐτοῦ θέματος, ἐφ’ ὅσον εὑρισκόμεθα ἐν Κοινοβουλίῳ.

§114Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Χαίρω διὰ τὴν συμφωνίαν σας, ἡ ὁποία δι’ ἐμὲ ἔχει μεγάλην σημασίαν.

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεύς, κ. Α. Φιλιππίδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§116Α. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, 9.2.1962, μὲ φραστικάς τινας διορθώσεις καὶ μὲ τὴν παρατήρησιν ὅπως εἰς τὴν σελίδα 18, στήλη αʹ, στίχος 57, ἡ τελευταία πρότασις τῶν ὑπὸ τοῦ Προέδρου λεχθέντων, ἥτις διετυπώθη ἐσφαλμένως, διορθωθῇ εἰς τὸ ὀρθὸν ὡς προκύπτει ἀπὸ τὰ ἐστενογραφημένα: «Ἐὰν ἰδῆτε τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικὰ τοῦ μεγαλυτέρου ρήτορος τῆς Βουλῆς, δὲν θὰ ἀδικήσητε τὸν νεοφώτιστον κ. Φαρμάκην, ἐὰν διώρθωσε κατά τι τὰς σκέψεις, τὰς ὁποίας διετύπωσε κατὰ τὴν πρώτην ἀγόρευσίν του». Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§118Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Θὰ ἤθελον νὰ πληροφορήσω τὸν κ. Ζίγδην, ὅτι ἀδίκως ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τῆς ἐκπροσωπήσεως τοῦ Κοινοβουλίου μας εἰς τὸ Εὐρωπαϊκὸν Κοινοβούλιον. Δὲν ὑπάρχει μέριμνα διὰ τὴν συμμετοχὴν Ἑλλήνων βουλευτῶν εἰς τὴν Βουλὴν τῶν ἕξ. Μόνον θὰ ὑπάρξῃ μία περιωρισμένη Κοινοβουλευτικὴ συγκρότησις τοῦ συμφώνου τῆς συνδέσεως, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ μετέχουν Ἕλληνες βουλευταὶ καὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Κοινοβουλίου τῶν ἕξ. Εὐθέως εἰς τὸ Κοινοβούλιον τῶν ἕξ δὲν πρόκειται ἡ Ἑλλὰς νὰ συμμετάσχῃ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω συναίσθησιν τοῦ ὅτι ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα ὕστερα ἀπὸ σειρὰν ὁμιλιῶν, παρατεταμένων, ἐμπεριστατωμένων ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν. Καὶ ἡ προσπάθειά μου θὰ εἶναι νὰ ἐπιτύχω νὰ ἐμφανίσω διαπιστώσεις καὶ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι νὰ μὴ ἔχουν —ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὑπὸ τὴν ὁποίαν ἐγὼ τὰς διαμορφώνω— μέχρι στιγμῆς ἐμφανισθῆ. Ἐὰν τὸ ἐπιτύχω θὰ θεωρηθῶ εὐτυχής. Καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχουν σημεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ δώσω τὴν ἐντύπωσιν αὐστηρᾶς κριτικῆς τῆς ὑπὸ κρίσιν Συμβάσεως, ἐπιθυμῶ, πρὸς ἀποφυγὴν παρερμηνείας αὐτῆς τῆς κριτικῆς, τὴν ὁποίαν θὰ ἀσκήσω, νὰ δηλώσω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι τάσσομαι ὑπὲρ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου καὶ θὰ ψηφίσω ὑπὲρ αὐτοῦ. Πιστεύω, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἰς τὸ θέμα τῆς Συμφωνίας προέχει ὁ πολιτικὸς χαρακτήρ. Καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ ἐπειδὴ συχνὰ μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ τοποθετηθῶ ἀπέναντι τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προβλήματος, ποὺ ἀπασχολεῖ ὅλα τὰ Κοινοβούλια καὶ τὸ ἰδικόν μας σπανίως, τὸ πρόβλημα τῆς οὐδετερότητος τῶν μικρῶν Κρατῶν, συνέβη —λέγω— κατ’ ἐπανάληψιν νὰ λάβω θέσιν σαφῆ, ὑποστηρίζων, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι πολὺ μικρὰ καὶ εὑρίσκεται εἰς πολὺ νευραλγικὸν σημεῖον, διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ πολιτικὴν οὐδετερότητος. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ ἐπειδὴ πιστεύω, ὅτι ὁ προέχων χαρακτὴρ αὐτῆς τῆς Συμβάσεως εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ ὄχι ὁ οἰκονομικός, ὁ ὑποφαινόμενος, δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, παρὰ τὰς ἐπιφυλάξεις καὶ τὰς ἀντιρρήσεις, τὰς ὁποίας θὰ διατυπώσω, θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τῆς ἀρχῆς τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Ὁ πολιτικὸς χαρακτὴρ αὐτοῦ τοῦ συμφώνου ἔγκειται εἰς τὴν προώθησιν τῆς ἰδέας μιᾶς ἡνωμένης Εὐρώπης, μιᾶς τρίτης δυνάμεως, ἡ ὁποία θὰ παρεμβληθῇ μεταξὺ τῶν δύο μεγάλων κολοσσῶν καὶ θὰ συμβάλλῃ —πιστεύω— ἐπιτυχῶς εἰς τὸ νὰ ἐπέλθῃ κἄποτε, ὄχι ἁπλῶς ἡ εἰρηνικὴ συνύπαρξις τῶν δύο ἀντιπάλων, ἀλλὰ ἡ προσέγγισις τῶν δύο ἀντιπάλων, διὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ παγκόσμιος γαλήνη καὶ νὰ σταθεροποιηθῇ ἡ παγκόσμιος εἰρήνη. Ἡ Ἑλλάς, ὡς γνωστόν, μετέχει περιφερειακῶν συμφώνων, τὰ ὁποῖα ἔχουν σαφῶς ἀμυντικὸν χαρακτῆρα. Καὶ τοῦτον θεωροῦμεν ἡμεῖς τὸ ΝΑΤΟ. Μετέχει εἰς τὰ σύμφωνα αὐτά. Πρέπει νὰ μετέχῃ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν —ἐπαναλαμβάνω —ὅτι εἶναι σαφῶς ἀμυντικά, ὅτι δὲν ἀποστεροῦν τὴν χώραν μας καὶ τὰς Κυβερνήσεις της ἀπὸ τὴν δυνατότητα ἐντὸς τῶν συμμαχικῶν πλαισίων νὰ ἀσκήσῃ ἀνεξάρτητον πολιτικήν, ἐξυπηρετικὴν τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων. Καὶ ἀκόμη ἡ ἔνταξίς μας εἰς τὸ περιφερειακὸν αὐτὸ σύμφωνον, δὲν ἐμποδίζει δὲν πρέπει νὰ ἐμποδίζῃ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰς Κυβερνήσεις νὰ συντρέχουν, νὰ βοηθοῦν διὰ τὴν ἑδραίωσιν τῆς παγκοσμίου εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ νὰ καλλιεργοῦν σχέσεις φιλίας μὲ ὅλας τὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀντιστοίχους διαθέσεις ἀπέναντί της. Μόνον οἱ ἔμποροι τοῦ πολέμου εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθοῦν ἀντίθετοι, πρὸς μίαν τοιαύτην τοποθέτησιν. Ἐκεῖνοι ποὺ ἀναζητοῦν ἄνομα οἰκονομικὰ ἢ πολιτικὰ ὠφέλη, ἀπὸ τὴν δημιουργίαν μιᾶς ἀτμοσφαίρας πολιτικῆς ὑστερίας. Τὸ τέρμα, ἐπαναλαμβάνω, ὅλης αὐτῆς τῆς διαδικασίας τῶν περιφερειακῶν συμφώνων, πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν, εἶναι, δι’ ἐμέ, ὁρατόν. Θὰ φθάσωμεν, διὰ τοῦ μεταβατικοῦ σταδίου τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν ἀντιπάλων, εἰς τὴν προσέγγισιν τῶν δύο καθεστώτων καὶ θὰ ἔχῃ νὰ προσφέρῃ, τὸ ἀστικὸν καθεστώς, τὸ δυτικὸν μπλόκ, τὰς πολιτικὰς καὶ ἀτομικὰς ἐλευθερίας, αὐτάς, αἱ ὁποῖαι προσιδιάζουν εἰς τὴν ὑπερέχουσαν θέσιν τῶν ἀνθρώπων, ἔναντι τῶν ζώων, τὴν ἀνθρωπίνην ἀξιοπρέπειαν, ἡ ὁποία δικαιολογεῖ τὴν διάκρισιν τῶν ἀνθρωπίνων ὄντων, ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπον κόσμον τῶν ζώων καὶ θὰ προσκομίσῃ εἰς τὴν παγκόσμιον αὐτὴν ὀργάνωσιν τὸ Ἀνατολικὸν μπλόκ, τὰς ριζικὰς μεταρρυθμίσεις εἰς τὸν κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικὸν τομέα, μεταρρυθμίσεις, αἱ ὁποῖαι δικαιολογοῦν καὶ ἐξηγοῦν, τὰ ὑπέροχα ἐπιτεύγματα τοῦ Σοβιετικοῦ Κόσμου. Θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἐργασία δι’ ὅλους καὶ νὰ ἐκλείψῃ ἡ πληγὴ τῆς ἀνεργίας. Θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχουν συνθῆκαι εὐνοϊκαὶ ἐργασίας διὰ τοὺς ἐργαζομένους καὶ ἴσαι δυνατότητες καὶ εὐκαιρίαι ἐπιστημονικῆς καὶ τεχνικῆς καθὼς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἀναδείξεως, δι’ ὅλους τοὺς νέους ἀνθρώπους. Αἱ πρόοδοι τῆς τεχνικῆς καὶ τῆς ἐπιστήμης θὰ πρέπει νὰ εἶναι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ εἰς αὐτὸ νὰ κατατείνουν. Ἔτσι ὁραματίζομαι τὴν ἐξέλιξιν τῆς καταστάσεως, κύριοι συνάδελφοι. Καὶ ἡμεῖς εἴμεθα, ἓν ἀπὸ τὰ μικρὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα ἐκτελοῦντα τὴν ἀποστολὴν τοῦ ἐπηρεασμοῦ τῶν ἰσχυρῶν, θὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν προσέγγισιν τῶν ἀντιπάλων κόσμων, διὰ τὴν δημιουργίαν μιᾶς παγκοσμίου κοινωνίας, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν θὰ εἶναι δυνατὸν τὰ Κράτη νὰ παραμείνουν ὡς αὐτόνομοι ἐθνικαὶ καὶ πολιτιστικαὶ μονάδες καὶ αἱ ἀντιθέσεις θὰ ἐξαλειφθοῦν, χάρις εἰς εὐημερίαν ὅλων. Θὰ ἔλεγον εἰς τοὺς κ.κ. συναδέλφους τῆς Ε.Δ.Α., ὅτι πράγματι, παρ’ ὅλα ὅσα εἶπον, τιθέμεθα πρὸ τοῦ διλήμματος, νὰ εἶναι ἡ Ἑλλὰς εἰς τὴν Ε.Κ.Α. ἢ εἰς τὴν ΚΟΜΕΚΟΝ. Τί ἐνδιαφέρει τί γίνεται εἰς τὰ βάθη τῆς Ἀσίας ἢ εἰς ἄλλας Ἠπείρους, κύριοι συνάδελφοι τῆς Ε.Δ.Α.; Εἰς τὴν Εὐρώπην, ἐδῶ, ὑπάρχουν δύο συνασπισμοί. Εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς δύο πρέπει νὰ λάβῃ ἡ Ἑλλὰς θέσιν. Εἶναι πολὺ μικρά, διὰ νὰ ἀνθέξῃ εἰς τὴν ἀπομόνωσιν. Πρὸ τοῦ διλήμματος αὐτοῦ δὲν δυσκολεύομαι νὰ ἐκλέξω. Ψηφίζω ὑπὲρ τῆς Ε.Κ.Α. Ἄλλωστε, διατὶ ἀγνοοῦν οἱ κ.κ. συνάδελφοι τῆς Ε.Δ.Α., ὅτι τοιαῦται ἑνώσεις ὑπάρχουν εἰς ὅλα τὰ Κράτη τῆς Ἀφρικῆς, Ἀμερικῆς καὶ ἀλλαχοῦ. Μήπως εἰς τὴν Ἀσίαν δὲν ὑπάρχουν τοιαῦται τάσεις, δημιουργίας οἰκονομικῶν ἑνώσεων; Πῶς ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀποτελῇ τὴν ἐξαίρεσιν; Θὰ εἶχον νὰ προσθέσω: Διατὶ ἄραγε, ἀφοῦ ἡ Ἑλλὰς προσφέρεται ὡς θῦμα ἐξιλαστήριον καὶ ὡς θῦμα ἐκμεταλλεύσεως ἀγροτικῆς, διατί οἱ ἓξ ἄλλοι μᾶς ἀπωθοῦν; Καὶ διατὶ ἄραγε χῶραι προσφιλῶς διακείμεναι πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς οὐδετερότητος, ὡς αἱ Σκανδιναυϊκαὶ χῶραι, ἡ Αὐστρία, ἡ Ἑλβετία καὶ ἄλλαι, κρούουν τὴν θύραν τῆς Ε.Κ.Α. καὶ δὲν εὑρίσκουν ἀπάντησιν εὐνοϊκήν; Διατὶ ἡ Τουρκία, ἡ Ἀγγλία, ἡ Δανία, ἡ Ἑλβετία, ἡ Ἱσπανία, ἡ Πορτογαλία καὶ πολλαὶ ὑποανάπτυκτοι χῶραι ζητοῦν νὰ εἰσέλθουν, ἀφοῦ πρόκειται νὰ γίνουν θύματα ἐκτελέσεως τῶν ἕξ; Καὶ διατί οἱ λησταὶ αὐτοί, δὲν ὑποδέχονται τὰ θύματά των, διὰ νὰ τὰ ἀπομυζήσουν τὸ ταχύτερον; Ἔχω ἐπίγνωσιν τῶν σοβαρῶν κινδύνων, τοὺς ὁποίους ἐγκυμονεῖ ἡ θέσις ἐν ἰσχύϊ τῆς παρούσης Συμβάσεως. Τοὺς εἶπεν ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός. Ὡμίλησα περὶ ὠδίνων, ἐὰν δὲν ληφθοῦν μέτρα ριζικὰ καὶ σημαντικά, ἔστω καὶ μὲ αὐτὴν τὴν καθυστέρησιν λαμβανόμενα. Οἱ κ.κ. Ἠλιοῦ, Κιτσίκης καὶ ἄλλοι συνάδελφοι, ἀνέλυσαν τοὺς κινδύνους, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Ἀλλὰ ὑπῆρξε καὶ μία ἀπάντησις, ἡ ὁποία μὲ ἀπαλλάσσει τοῦ κόπου νὰ διεξέλθω ὅλα τὰ σημεῖα τῶν ἀγορεύσεων τῶν συναδέλφων τῆς Ε.Δ.Α. καὶ ἄλλων διακεκριμένων νομικῶν τοῦ ἰδίου κόμματος, ἡ ὁμιλία τοῦ συναδέλφου κ. Ζίγδη. Ὑποθέτω, ὅτι θὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἀντικειμενικότης καὶ ἡ ἐπιστημονικότης τῆς ὡλοκληρωμένης ἀγορεύσεως τοῦ κ. συναδέλφου ἐκ Ρόδου. Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχον ἐπισημανθῆ ὡς ἀπειλὴ διὰ τὴν οἰκονομίαν τὴν Ἑλληνικήν, τὰ διεξῆλθε καὶ ἀνέτρεψεν ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα διετυπώθησαν ἐναντίον τῆς εἰσόδου τῆς χώρας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. Πιστεύω, ὅτι δὲν εἶναι ἀντικειμενικαί, ἀλλὰ ὑποκειμενικαὶ καὶ πάρα πολὺ μεγάλαι, αἱ δυσχέρειαι, τὰς ὁποίας θὰ ἀντιμετωπίσωμεν, προκειμένου νὰ ὠφεληθῶμεν καὶ νὰ μὴ ἐξοντωθῶμεν ἀπὸ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. Πιστεύω, ὅτι παρὰ τὴν ἀδικαιολόγητον καθυστέρησιν τῆς εἰσόδου καὶ ὄχι ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ παρὰ τοὺς δυσμενεῖς ὅρους, ὑπάρχει ἡ δυνατότης νὰ ὑπερφαλαγγίσωμεν τὰς μεγάλας δυσκολίας. Χρειάζεται, βεβαίως, θάρρος, προγραμματισμὸς καὶ πραγματικὴ ἀξιοποίησις, ὅλων ἐκείνων τῶν Ἑλληνικῶν δυνατοτήτων, διὰ τοῦ ἐπηρεασμοῦ τῶν ἰσχυρῶν συμμάχων. Χρειάζεται ὁ ψυχολογικὸς παράγων ἀνατάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρὸς τὴν Κυβέρνησίν του. Θὰ ἐπεθύμουν ἁπλῶς νὰ ἐπαναλάβω καὶ νὰ ὑπογραμμίσω, διότι τὸ θεωρῶ λίαν οὐσιῶδες καὶ σημαντικόν, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος κ. Στεφανόπουλος, ἐτόνισε προχθές, λέγων, ὅτι ἀλλοίμονον ἐὰν ἡ Ἑλλὰς καὶ αἱ Κυβερνήσεις της, δὲν ἐπιτύχουν νὰ ἐπιβάλλουν εἰς τὴν ἡγεσίαν τῆς Ε.Ο.Κ. τὸν προγραμματισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, διὰ τὴν ἰσόρροπον ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας τῶν ἑπτὰ ἑταίρων. Θὰ ἔλεγον ἀκόμη ἐὰν δὲν πεισθοῦν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον διέπει τὴν Σύμβασιν τῆς Ρώμης καὶ τῆς συνδέσεώς μας, βοηθεῖ εἰς τὸ νὰ ἀντιληφθοῦν αἱ Κυβερνήσεις τῆς χώρας μας, νὰ τὸ ἐπιτύχουν αὐτό, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν βεβαίως, ὅτι θὰ βραχυνθῇ ἡ τεραστία ἀπόστασις, μεταξὺ ἡμῶν καὶ ἐκείνων. Κύριοι βουλευταί, γνωρίζετε, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔχει πληθυσμὸν κάτω τοῦ 5% τοῦ πληθυσμοῦ τῶν ἕξ. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ ἰδική μας βιομηχανία κατέχει ἔναντι τῶν βιομηχανιῶν τῶν ἄλλων ποσοστὸν οὔτε κἂν 1%. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ παραγωγικότης μόλις φθάνει τὰ 31% τῆς παραγωγικότητος καὶ τῆς γεωργικῆς καὶ τῆς βιομηχανικῆς τῶν ἕξ. Καὶ γνωρίζετε ἀκόμη, ὅτι οἱ ἰσχυροί μας ἑταῖροι θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν καὶ τὴν δυνατότητα, ἀξιοποιοῦντες ταχύτερον τὰς τεχνικὰς ἐξελίξεις καὶ τὰ πλεονεκτήματα τῆς εὐρυτέρας ἀγορᾶς, νὰ αὐξήσουν καὶ πολλαπλασιάσουν τὴν παραγωγήν τους πολὺ περισσότερον ἀπὸ ἡμᾶς. Οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ εἶναι μεγάλοι, δι’ αὐτὸ χρειάζεται ἡ προστασία τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων. Ὁμιλοῦμεν περὶ ἀδικαιολογήτου καθυστερήσεως τῆς εἰσόδου τῆς χώρας μας εἰς τὴν Ε.Κ.Α. Τὸ 1952 ἐκλήθην ὡς Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἰς Παρισίους νὰ συμμετάσχω εἰς μίαν διάσκεψιν τῶν Ὑπουργῶν τῆς Γεωργίας τῆς Εὐρώπης, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὡς σκοπὸν νὰ μελετήσουν πῶς θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν δημιουργίαν κοινῆς ἀγροτικῆς ἀγορᾶς. Ἔκτοτε εἶχεν ἀρχίσει ἡ κίνησις αὐτή. Ἡμεῖς τότε, εἴχομεν στρέψει τὴν προσοχήν μας εἰς τὴν ἐλευθέραν ζώνην ἀνταλλαγῶν ἐνῷ οἱ ἕξ ἀπὸ τὸ 1955 ἐγκατέλειψαν ὁμοφώνως τὴν ἱστορίαν τῆς ΕΖΕΣ καὶ τὸ 1957 ἔφθασαν εἰς τὴν Συμφωνίαν τῆς Ρώμης, ἐνῷ ἡμεῖς ἐξακολουθούσαμεν νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὴν ΕΖΕΣ, ὅταν οἱ ἄλλοι προέβαινον εἰς τὴν συγκρότησιν τῆς Ε.Κ.Α. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις, ἀφοῦ ἐπέτυχε νὰ ὁδηγήσῃ οὐραγὸν τὴν Ἑλλάδα ὡς πτωχὸν συγγενῆ εἰς τὴν Ε.Κ.Α. εἶπεν, ὅτι εἴμεθα πολὺ εὐτυχεῖς, διότι συνεδέθημεν καὶ δὲν συνετάχθημεν ὡς ἰσότιμα μέλη εἰς τὴν

Ε.Κ.Α.

§119Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Περὶ ποίας οὐρᾶς ὁμιλεῖτε, κ. συνάδελφε; Εἴμεθα ἡμεῖς οὐραγοί, καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ εἰσέλθουν μετὰ ἀπὸ ἡμᾶς, τί θὰ εἶναι; Τὸ κουδοῦνι τῆς οὐρᾶς;

§120Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀποτελεῖ ἐπιχείρημα τὸ ὅτι εἰσήλθομεν ἕβδομοι καὶ ὄχι ἔνατοι;

§121Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχει ἐπιτυχία κατὰ τὸ ἑξῆς. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ πρώτη χώρα, ἡ ὁποία συνδεομένη δὲν ἀναλαμβάνει τὰς αὐτὰς ὑποχρεώσεις μὲ τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα συνέστησαν τὸ πρῶτον τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Οἱ ἕξ αὐτοὶ συνέστησαν τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ ἀνέλαβον ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ὅλας τὰς ὑποχρεώσεις ὅσας ἀνέλαβον. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη χώρα ποὺ μπῆκε χωρὶς νὰ ἀναλάβῃ ὅλας τὰς ὑποχρεώσεις.

§122Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Αὐτὰ εἶναι εὑρήματα. Ἀλλὰ ἐὰν μᾶς εἴπητε, ὅτι δὲν σᾶς ἐδέχοντο, εἰς αὐτὸ ὁ κ. Κασιμάτης, ὡς ὑπεύθυνος Ὑπουργὸς ὑποστηρίζει, ὅτι μᾶς ἐζήτουν καὶ μᾶς ἐκάλουν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς οἱ ἕξ. Ἐγὼ δὲν στηρίζομαι ἐκεῖ, εἰς τὴν πληροφορίαν τοῦ κ. Κασιμάτη, ἀλλὰ ὑποστηρίζω, ὅτι ὄχι μόνον τοῦτο ἦτο δυνατόν, ἀλλὰ ἠμπορούσαμεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς νὰ μποῦμε, διότι οἱ ἓξ ἐζήτουν συντρόφους.

§123Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Αὐτὸ ποῦ τὸ βρήκατε γραμμένο;

§124Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τί ἠμπόδιζε τὴν Ἑλλάδα νὰ εἰσήρχετο ὡς ἰσότιμον μέλος εἰς τὴν Ε.Κ.Α. καὶ νὰ ἐπετύγχανεν, ὅ,τι ἐπέτυχεν ἡ Ἰταλία; Τὶ θὰ ἐκέρδιζεν, ἐὰν ἦτο ἰσότιμον μέλος ἡ Ἑλλὰς θὰ τὸ ἀκούσετε. Πρὸ ὀλίγου ἀκόμη εἰς μίαν διαλογικὴν συζήτησιν μεταξὺ τοῦ κ. Κωστοπούλου καὶ ὑμῶν, ὑποθέτω, ὅτι ἐξετέθη τὸ θέμα. Ἡ μὲν σύνδεσις τῆς Ἑλλάδος ὡς μὴ ἰσοτίμου μέλους πρὸς τὰ λοιπὰ μέλη τῆς Ε.Κ.Α. ἔχει ὡς συνέπειαν, ὅτι αὕτη ὑποχρεοῦται νὰ ἐναρμονίζῃ τὴν ἀγροτικήν της πολιτικὴν πρὸς τὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, εἰς τὰς ὁποίας δὲν μετέχει. Τί θὰ γίνῃ ἐὰν εἴπωμεν αὔριον εἰς τὴν ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου ποῦ συνῆλθε τὴν 15.1.1962, ἐὰν δὲν συμφέρῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν πολιτικὴν σύμφωνα μὲ τὰς ἀποφάσεις αὐτὰς ποὺ ἐλήφθησαν ἐρήμην αὐτῆς; Ἔχομεν μίαν ρήτρα διαφυγῆς, φεύγομεν ἀπὸ τὴν Ε.Κ.Α. ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ. Συμβαίνει ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, νὰ ἔχουν ληφθῆ ὡρισμέναι ἀποφάσεις διὰ τὸν καπνόν, ἐὰν τυχὸν καθιερωθῇ κοινὴ ἀγροτικὴ πολιτικὴ ἀπὸ τοὺς ἓξ καὶ ἡμεῖς δὲν τὴν ἀποδεχόμεθα τί θὰ γίνῃ; Ἀλλὰ ἡ Ἑλλὰς ἔχει σειρὰν ἀγροτικῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀνάγκην προστασίας καὶ θαλπωρῆς ποὺ ἀπολαμβάνουν τὰ ἀντίστοιχα προϊόντα τῶν ἄλλων χωρῶν. Ὅταν λοιπὸν ἡμεῖς εὑρισκόμενοι εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀρνούμεθα τὴν κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικήν, τί θὰ γίνῃ; Ἡμεῖς θὰ ὑποστῶμεν τὰς θυσίας καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν Ε.Κ.Α. καὶ δὲν θὰ ἔχωμεν ἀντλήσει κανένα ὄφελος ἀπὸ αὐτήν. Ἰδοὺ διατὶ ἡμεῖς μὴ μετέχοντες ὡς ἰσότιμα μέλη εἰς τὴν Ε.Κ.Α. δὲν δυνάμεθα νὰ ὑποστηρίξωμεν τὴν συμφέρουσαν εἰς ἡμᾶς πολιτικὴν τῶν προϊόντων μας. Ἰδοὺ διατὶ εἶναι σαφὲς καὶ φανερόν, ὅτι ἡ συμμετοχή μας ὡς ἰσότιμον μέλος θὰ ἐπέτρεπε νὰ χαράξωμεν καὶ ἡμεῖς τὴν κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικὴν καὶ ὄχι νὰ τὴν ἀποφασίζουν ἐκεῖνοι ἐρήμην ἡμῶν καὶ ἡμεῖς νὰ μὴ ἔχωμεν ἄλλον τρόπον παρὰ νὰ φύγωμεν, θὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ παραμείνωμεν βορὰ εἰς τὰ μεγάλα τράστ τῶν ἕξ.

§125Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἔχω νὰ σᾶς κάμω τὰς ἑξῆς παρατηρήσεις. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸ γεγονός, ὅτι μόνον ἀνεπισήμως δύναμαι νὰ γνωρίζω καὶ γνωρίζω τί συνέβη εἰς τὰς Βρυξέλλας, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι δὲν εἴμεθα ἀκόμη συνδεδεμένον μέλος. Οὔτε διαβουλεύσεις μεθ’ ἡμῶν ἐπίσημοι γίνονται, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν. Πῶς νὰ γίνουν ἀφοῦ ἀκόμη δὲν ἔχουν ἀνταλλαγῆ τὰ κυρωτικὰ ἔγγραφα τῶν Συμφωνιῶν καὶ ἀφοῦ δὲν ἔγινε κἂν ἡ Σύμβασις; Ἐπανήλθατε ὅμως εἰς τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Κωστοπούλου, ὅτι ἦτο χρησιμώτερον νὰ εἴχομεν εἰσέλθει ἀρχῆθεν ὡς ἰσότιμοι. Τί θὰ ἐκάμναμεν ἂν εἴχομεν εἰσέλθει, κ. συνάδελφοι, ὡς ἰσότιμοι καὶ ἂν ἐκεῖ μέσα εἰς τὸ Συμβούλιον ὑπερίσχυον αἱ ἀπόψεις, ποὺ ὑποστηρίζονται ὑπὸ τῶν ἄλλων 6, ἀπόψεις διαφορετικαὶ ἀπὸ τὰς ἰδικάς μας; Ἔχετε τὴν γνώμην, ὅτι θὰ διελύαμεν ἡμεῖς τὴν Εὐρώπην, ἢ θὰ μᾶς ἄφηναν νὰ τὴν διαλύσωμεν; Βεβαίως, ὄχι. Καὶ τί σᾶς εἶπον; Ὅτι ἡ ἀγροτικὴ πολιτικὴ καὶ πολλὰ ἄλλα κεφάλαια τῆς οἰκονομικῆς ἐν γένει πολιτικῆς, εἶναι ἀδιαμόρφωτα ἀκόμη ἢ εἶναι ὑπὸ διαμόρφωσιν σήμερον καὶ θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ. Τί εἶναι πλέον συμφέρον διὰ τὴν Ἑλλάδα; Νὰ ὑπόκειται εἰς τὴν πλειοψηφίαν κατὰ τὸ μακρότατον στάδιον αὐτῆς τῆς διαμορφώσεως ἢ νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Συνελεύσεως νὰ συζητῇ ἰσοτίμως ἐπ’ αὐτῶν; Ἐγὼ νομίζω, τὸ δεύτερον. Τρίτη παρατήρησις. Εἴπατε, μὰ τί εἴδους ἰσοτιμία εἶναι αὐτή; Διότι τὸ πολὺ–πολύ, ἅμα διαφωνήσητε μὲ τὴν κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικήν, π.χ. ἠμπορεῖτε νὰ ἀφήσητε ὡρισμένα προϊόντα, διότι εἶναι ἀδύνατον, κ. συνάδελφοι, νὰ διαφωνήσωμεν δι’ ὅλα, δι’ ἓν προϊὸν ἠμπορεῖ νὰ διαφωνήσωμεν, θὰ τὸ ἀφήσητε ἔξω. Τί θὰ συμβῇ; Λέγετε, θὰ ἔχωμεν ὅλα τὰ μειονεκτήματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ δὲν θὰ ἔχωμεν τὰ πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τὴν γεωργίαν. Ἐδῶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ μὲ προσέξῃ. Ὡς πρὸς τὴν γεωργίαν εἶναι ἄκρως ἀπίθανον νὰ διαφωνήσωμεν δι’ ὅλα τὰ προϊόντα. Θὰ ἦτο δυνατόν, μὲ τὴν ἰδικήν σας ἐκδοχὴν νὰ εἴχομεν διαφωνήσει εἰς τὸν καθορισμὸν τῆς κοινῆς πολιτικῆς. Τί θὰ ἔκαμναν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν οἱ 6; Τί λέγετε σεῖς, ὅτι θὰ μᾶς ἄφηναν ἐν ὀνόματι οἱουδήποτε ἑλληνικοῦ προϊόντος νὰ διαλύσωμεν τὴν Εὐρώπην; Ἐὰν ἡ διαφωνία ἐσημειοῦτο πρὸ τῆς καθιερώσεως τῆς ἀρχῆς τῆς πλειοψηφίας, θὰ μᾶς ἔβαζαν εἰς τὸ περιθώριον. Ἐὰν ἐσημειοῦτο μετὰ τὴν καθιέρωσιν τῆς ἀρχῆς τῆς πλειοψηφίας, θὰ κατεψηφιζόμεθα. Ἀλλά, εἶναι ἀνακριβέστατον, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ πλευρὰ ἐδέχθη καταθλιπτικοὺς ὅρους διὰ τὴν βιομηχανίαν. Ποῖοι εἶναι οἱ καταθλιπτικοὶ ὅροι; Εἴπατε, ὅτι θὰ ἔχωμεν τὸ παμμέγιστον μειονέκτημα νὰ ἀνοίξωμεν τὶς πόρτες. Ἐπὶ 22 ἔτη οἱ βιομηχανίαι αἱ ὑφιστάμεναι προστατεύονται.

§126Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὰ 22 ἔτη εἶναι μῦθος. Τότε θὰ εἶναι ληξιαρχικὴ πρᾶξις θανάτου.

§127Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐὰν πράγματι πρόκειται νὰ μὴ κάμῃ τίποτε ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία ἕως τότε, ὄντως θὰ ἀποθάνῃ. Οὐδὲ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως. Ἐδῶ ἐκατηγορήθημεν ἕως τώρα ἀπὸ πολλοὺς ρήτορας, ὅτι δὲν ἐπήγαμεν ἀρκετὰ γρήγορα. Σεῖς λέγετε, ὅτι τὰ 22 ἔτη δὲν εἶναι ἀρκετά;

§128Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶπον ἐγὼ τέτοιο πρᾶγμα; Ἡ ρήτρα διαφυγῆς δὲν ἰσχύει εἰς τὸν μεταξύ μας διάλογον. Διεφύγατε ἐντελῶς ἀπὸ τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἔθιξα ἐγὼ καὶ θὰ σᾶς ἐπαναφέρω. Ὑπεστήριξα, ὅτι ἦτο ἐφικτὸν καὶ εὐκταῖον νὰ εἴμεθα ἑταῖροι καὶ ὄχι ἐκ τῶν ὑστέρων συνδεδεμένοι ὑπὸ τοὺς ὅρους αὐτούς. Διότι ἐφικτὸν μὲν ἦτο, ἀσχέτως τί εἶπεν ὁ κ. Κιτσίκης διὰ τὸν Ὑπουργὸν κ. Κασιμάτην, ἐφικτὸν ἦτο ὅταν ἀπεσπάσθησαν οἱ ἓξ ἀπὸ τοὺς 15, νὰ θέλουν συντροφιά. Δεύτερον, εὐκταῖον ἦτο, διότι συνέβη, ἐπαναλαμβάνω, νὰ τίθεται ἡ Ἑλλὰς πρὸ τελεσιγράφου, πληροφορουμένη ἀπὸ τὰς ἐφημερίδας τί ἀπεφάσισαν. Καὶ σᾶς πληροφορῶ, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι διὰ σειρὰν προϊόντων ἐχαράχθη κοινὴ ἀγροτικὴ πολιτικὴ εἰς τὰς 15 Ἰανουαρίου, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὰ δημητριακά. Ἰδοὺ διατὶ φρονῶ, ὅτι ὅσον καὶ ἂν τὸ πρᾶγμα ἐνοχλῇ ἐκείνους ποὺ προηγήθησαν ἡμῶν καὶ εἶναι ὑπεύθυνοι διὰ τὴν σύμβασιν αὐτήν, βέβαιον εἶναι, ὅτι εἶναι μειονεκτικοὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό. Δὲν λέγω, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἄλλα σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπίσης εἶναι ἀσθενῆ. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν ἡ θέσις τῆς κριτικῆς αὐτῆς. Ἐπιφυλάσσομαι εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, ἢ μᾶλλον εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ πρώτου ἄρθρου νὰ ἐπισημάνω ὡρισμένα σημεῖα, τὰ ὁποῖα προφανῶς ἀδικοῦσι τὴν χώραν μας. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν δυνατότητα τῆς ἐπιβιώσεως, ἐὰν δὲν συνέπιπτεν ὁ φίλος κ. Ὑπουργὸς νὰ ἀποσυρθῇ αὐτὴν τὴν ὥραν, θὰ εἶχεν ἀκούσει, ὅτι ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι αἱ δυσχέρειαι ποὺ προβάλλουν οἱ φίλοι τῆς Ἑλλάδος, οἱ συνάδελφοι τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἡ αἰσία ἔκβασις εἶναι δυσχέρεια ὑποκειμενικὴ καὶ ὄχι ἀντικειμενική. Μὲ τὴν τοιαύτην τοποθέτησιν, δὲν εἶχε νόημα, ὅτι τὰ 22 ἔτη δὲν εἶναι ἀρκετά.

§129Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὑπὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον τὰ μὲν ἀγροτικά μας προϊόντα δὲν διασφαλίζει, τὰ δὲ βιομηχανικά μας τὰ παραδίδει.... (δὲν ἠκούσθη).

§130Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἔχετε σεῖς καμμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι μπαίνετε εἰς μίαν δοκιμασίαν ἄνευ προηγουμένου;

§131Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν εἶναι σωστὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε.

§132Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Βεβαίως, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὴν δεχθῶ τὴν σύνδεσιν, ἐὰν δὲν εἶχον τὰ ὠφέλη ἀπὸ τὰ ἀγροτικὰ μου προϊόντα. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀντάλλαγμα. Καὶ παραλλήλως νὰ ἀναπτύξω καὶ τὴν βιομηχανίαν ἐκείνην ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ βιώσιμος, λόγῳ τῶν εἰδικῶν συνθηκῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ εἶναι βέβαιον, συνωμολογήθη ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας, ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ περάσῃ ἀπὸ μίαν περιπέτειαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶναι ἄγνωστον πῶς θὰ ἐξέλθῃ. Κύριε Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τὴν 15ην Ἰανουαρίου 1962, δὲν συνέβη νὰ ἐπιφοιτήσῃ τὸ ἀρχαῖον πνεῦμα εἰς τοὺς ἕξ. Γνωρίζετε, ὅτι πολυήμεροι, ὁλονύκτιοι συνεδριάσεις διετέθησαν ἀπὸ τὸ Συμβούλιον τῶν Ὑπουργῶν, ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τὴν Ἐκτελεστικήν, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸς ὁ συγκερασμὸς τεραστίων συγκρουομένων συμφερόντων μεταξὺ τῶν ἕξ. Καὶ ἐρωτῶ εἰς αὐτὴν ὅλη τὴν δίνην τῶν συμφερόντων τῶν συγκρουομένων, τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα ποῖος τὰ ὑπεστήριξεν; Οὐδείς. Ἐγὼ ἀπαντῶ, ὄχι, διότι δὲν εἴμεθα μέτοχοι, ἀλλὰ διότι καὶ ὅταν ἐγενόμεθα ἑταῖροι κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν δὲν θὰ παρακαθήμεθα εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς χαράξεως τῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ. Καὶ συμβαίνει ἀκόμη νὰ ὑπάρχῃ, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, ἕνας κλάδος τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας, ὁ ὀπωροκηπευτικός, διὰ τὸν ὁποῖον, ἐνῷ ἡ Σύμβασις τῆς συνδέσεως προβλέπει μίαν εἰδικὴν μεταχείρισιν, δὲν τὴν θεωρῶ ἐπαρκῶς ἱκανοποιητικήν. Ὡς τόσον εἶναι κἄτι. Κύριοι βουλευταί, εἶπον προηγουμένως, ὅτι ὑπάρχουν πολλὰ δυσμενῆ σημεῖα διὰ τὴν Ἑλλάδα. Θὰ τὰ ἐπισημάνω εἰς τὴν συζήτησιν τῶν ἄρθρων. Ὅμως, δὲν θὰ ἤθελα νὰ μείνῃ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι ἡ κριτικὴ ποὺ ἀσκῶ καὶ ποὺ θὰ ἀσκήσω, δὲν μοῦ ἐπιβάλλει τὸ καθῆκον, καθῆκον καὶ συγχρόνως ἀρχὴν δικαιοσύνης, νὰ ἀπονείμω μὲ τὴν σειράν μου ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, τὸν δίκαιον ἔπαινον πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἐκείνους κρατικοὺς λειτουργούς, οἱ ὁποῖοι ἐξεπροσώπησαν τὴν χώραν μας κατὰ τὰς μακρὰς καὶ σκληρὰς διαπραγματεύσεις διὰ τὴν κατάρτισιν τῆς Συμβάσεως. Οἱ Ἕλληνες αὐτοὶ λειτουργοὶ ἐπετέλεσαν ἆθλον. Ἀντιμετώπισαν σκληροτραχήλους καὶ πεπειραμένους διαπραγματευτὰς καὶ μὲ τὴν ἐπιμονήν, τὴν ὑπομονὴν καὶ μὲ τὴν ἐργατικότητά των ὡδήγησαν εἰς τὴν ἐπίτευξιν τοῦ καλυτέρου δυνατοῦ. Δὲν εἶναι ὑπερβολή, αὐτὸ ποὺ θὰ εἴπω. Διότι συνέβη κατὰ τὰ ἔτη αὐτά, διὰ λόγους οἰκογενειακούς, νὰ ἔχω ἐπισκεφθῆ τὴν πρωτεύουσαν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διὰ νὰ ἀκούσω μὲ ὑπερηφάνειαν, ὅτι τὸ κῦρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαλληλίας ἀνύψωσαν οἱ ὀλίγοι αὐτοὶ κρατικοὶ λειτουργοί, μὲ τὴν σθεναράν, μὲ τὴν μελετημένην ὑπεράσπισιν τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων. Ἐλπίζω καὶ εὔχομαι καὶ ἡ νέα μόνιμος πλέον ἀντιπροσωπεία τῆς Ἑλλάδος εἰς Βρυξέλλας, μὲ τὸν ἴδιον ζῆλον, μὲ τὴν ἰδίαν ἐπιμονήν, ἐργατικότητα καὶ συστηματικότητα νὰ ὑπερασπίσῃ τὰ Ἑλληνικὰ συμφέροντα καὶ εἰς τὸ μέλλον. Καὶ θὰ ὑπάρξῃ μακρὺ στάδιον διαπραγματεύσεων διὰ τὸν συγκερασμὸν τῶν συγκρουομένων συμφερόντων. Βεβαίως πρέπει πολλὰ νὰ ἐλπίσωμεν καὶ ἀπὸ τὰς ἐδῶ νεοσυστάτους εἰδικὰς ὑπηρεσίας, τὰς ὁποίας προβλέπει τὸ νομοσχέδιον. Ἀλλὰ εἰς αὐτὸ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ὁμιλήσω, διατυπώνων παρατηρήσεις, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα τῶν σχετικῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου. Κύριοι βουλευταί, κατελόγισαν οἱ συνάδελφοι τοῦ Κέντρου καὶ τῆς Ε.Δ.Α. —οἱ τῆς Ε.Δ.Α. ἐπικουρικῶς, διότι δὲν νομιμοποιοῦνται νὰ ἀσκήσουν τὴν κριτικὴν αὐτὴν— ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ, ἐπέδειξε μίαν ἀδράνειαν ἀδικαιολόγητον εἰς τὴν προπαρασκευήν, εἰς τὴν προσαρμογὴν τὴν ἔγκαιρον τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐν ὄψει τοῦ θανασίμου πειράματος, τὸ ὁποῖον ἐγνώριζεν, ὅτι θὰ ἐπεχείρει ἡ Ἑλλάς. Διότι ἐγνώριζεν ἀπὸ πολλὰ ἔτη, ἀφοῦ ἤρχισε τὰς διαπραγματεύσεις τὸ 1958, ὅτι μίαν ἡμέραν θὰ κατέληγεν εἰς συμφωνίαν καὶ τὸ ἐπεδίωκε καὶ ὀρθῶς τὸ ἐπεδίωκεν. Ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία εἰσέρχεται σήμερον ἄοπλος. Καὶ ἔχουν συνείδησιν περὶ αὐτοῦ καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοί της. Καὶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὸν ἐξοπλισμόν, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ μεγαθήρια τῶν ἕξ. Νομίζω, ὅτι τοὐλάχιστον διὰ τὸ παρελθὸν δὲν θὰ ἰσχύῃ τὸ δόγμα, ὅτι διὰ τὴν ἀδράνειαν αὐτὴν ἔχει τὴν εὐθύνην ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Δὲν τὸ θεωρῶ σοβαρὸν καὶ μᾶλλον πρέπει νὰ εἶναι παραδρομὴ τῆς γλώσσης τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ αὐτὸ ποὺ ἀπεφθέγξατο, ὅτι ἐφεξῆς ἡ εὐθύνη βαρύνει τὸν λαὸν κατὰ 80% καὶ τὴν Κυβέρνησιν κατὰ 20%. Ὅμως θὰ ἦτο πρωτοφανὲς νὰ ὑποστηρίζεται μὲ περίσκεψιν καὶ σοβαρότητα αὐτό. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὰ σημερινὰ Κράτη τὰ δημοκρατούμενα μία Κυβέρνησις καὶ μάλιστα μία Κυβέρνησις ποὺ ἔχει συμπαγῆ πλειοψηφίαν καὶ θέλει νὰ ἰσχυρίζεται, ὅπως ἡ παροῦσα, ὅτι στηρίζεται εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ λαοῦ καὶ τὴν πλειοψηφίαν τοῦ λαοῦ κτλ. κτλ., ἔχει ὅλα τὰ εἰς διάθεσίν της νομοθετικὰ καὶ διοικητικὰ μέτρα διὰ νὰ ἐπηρεάζῃ ἀποτελεσματικῶς καὶ τὴν παραγωγὴν καὶ τὴν βιομηχανίαν καὶ τὴν γεωργίαν καὶ τὸ ὕψος καὶ τὰς κατευθύνσεις καὶ τὴν σύνθεσιν καὶ τὸ κόστος. Ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ἐπηρεάσῃ τὰς ἐπενδύσεις καὶ τὰς δημοσίας καὶ τὰς ἰδιωτικάς. Ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ἐπηρεάσῃ τὰς εἰσαγωγὰς καὶ ἐξαγωγάς, τὴν σύνθεσιν καὶ τὸ ὕψος των. Καὶ ἔχει ἀκόμη τὴν δυνατότητα, κ. βουλευταί, νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν κατανάλωσιν. Καὶ ἐκεῖ ἔγκειται ἡ σοφία τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς. Πῶς διὰ τῆς ἀσκήσεως καταλλήλου δημοσιονομικῆς πολιτικῆς θὰ ἀφαιρεθοῦν δυνάμεις ἱκαναὶ διὰ νὰ διατεθοῦν εἰς τὴν ἀποταμίευσιν καὶ τὰς ἐπενδύσεις. Ἔχει λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις, ὅλα τὰ μέσα διὰ νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας καὶ θὰ ἦτο ἴσως ἀνεκτὸν νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι ἔχει τὸ 20% ὁ λαὸς καὶ τὰ 80% ἡ Κυβέρνησις. Καὶ αὐτὸ εἶναι πολύ, διότι καὶ αὐτὸν τὸν ψυχολογικὸν παράγοντα ἔχει χρέος ἡ Κυβέρνησις νὰ τὸν δημιουργήσῃ. Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ τὸ κατάλληλον κλῖμα, ἡ Κυβέρνησις θὰ πταίῃ καὶ ὄχι ὁ λαός. Ποῖαι ὑπῆρξαν, κ. βουλευταί, αἱ σοβαρώτεραι πράξεις καὶ παραλείψεις τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς παλαιᾶς διὰ τὴν μὴ προπαρασκευὴν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἐν ὄψει τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς; Θὰ τὰς ἀπαριθμήσω χωρὶς περαιτέρω ἀνάλυσιν. Ἐν πρώτοις, κ. βουλευταί, ἡ τρομακτικὴ αὔξησις κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, τῶν ἐμμέσων φόρων, εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων τάξεων, τὸ κόστος τῆς ζωῆς τῶν ὁποίων ἀνῆλθε. Καὶ ὅταν τὸ κόστος τῆς ζωῆς τῶν ἐργαζομένων αὐξάνῃ, αὐξάνει καὶ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Καὶ ἀκόμη ἐπεδιώχθη ἀνατίμησις τῶν καυσίμων διὰ δύο τρόπων: Δι’ αὐξήσεως τῶν φόρων καταναλώσεως, καὶ ἀκόμη μὲ τὴν ἱστορίαν τὴν λυπηρὰν τοῦ διϋλιστηρίου, διὰ τὴν ὁποίαν ὅλοι γνωρίζομεν — δὲν ὁμιλῶ περὶ εὐθυνῶν — ὅτι κατέληξεν νὰ ἐνισχυθῇ μὲ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν καὶ νὰ αὐξήσῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῶν βιομηχανικῶν μας προϊόντων, μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε σήμερον ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ καὶ μόνου νὰ μὴ εἶναι ἐξαγώγιμα. Ὑπαινίσσομαι τὴν γνωστὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ Προέδρου τοῦ Ο.Β.Α. ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἐπιχειρηματίου βιομηχάνου, ὅτι μόνον κατὰ ἕν δολλάριον ηὐξήθη τὸ κόστος τοῦ τσιμέντου κατὰ τόννον. Καὶ αὐτὸ τὸ δολλάριον εἶναι ἡ ἀφορμὴ νὰ μὴ συνεχίζεται ἡ ἐξαγωγὴ πρὸς τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Καὶ ἀκόμη κ. συνάδελφοι, ὑπῆρξεν μία ἀσυνήθης διόγκωσις τῶν ἀντιπαραγωγικῶν κυρίως δαπανῶν. Ἔλεγεν ὁ συμπαθὴς καὶ φίλος ὑπουργὸς Συντονισμοῦ εἰς τὰς 31 Ἰανουαρίου–Ἀποσύρω τὴν περικοπὴν ἀπὸ τὰ πρακτικά — «Ἡ παγία πολιτικὴ τῆς ΕΡΕ............... .... (ἀναγινώσκει)............» Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν τὶ νὰ εἴπῃ, κανεὶς διὰ τὴν ἰλιγγιώδη προστασίαν βιομηχανιῶν ἀστείων αἱ ὁποῖαι στηρίζονται κατὰ 100–200% εἰς τὸν δασμόν; Νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἱστορίαν τὴν γνωστὴν τοῦ ἐργοστασίου ξυριστικῶν λεπίδων, ἢ εἰς τὰ ἐργοστάσια τῶν ψυγείων, τὰ ὁποῖα στηρίζονται εἰς τεραστίας δασμολογικὰς ἐπιβαρύνσεις; Ἀκόμη, κ. βουλευταί, καταλογίζω τὴν εὐθύνην εἰς τὴν Κυβέρνησιν Καραμανλῆ, διότι μὲ τὸ καθεστὼς τῆς φορολογικῆς ἀσυδοσίας τῶν μεγάλων εἰσοδημάτων, μὲ τὴν ἀσυδοσίαν τῶν εἰσαγωγῶν πολυτελῶν εἰδῶν, ἐφθάσαμεν εἰς τοὺς γνωστοὺς ἐξωφρενικοὺς ἀριθμοὺς εἰσαγωγῶν πολυτελῶν εἰδῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνέτρεψαν τελείως τὴν φυσιογνωμίαν τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Καὶ ταῦτα πάντα, καθ’ ὃν χρόνον ἔπιπτε τὸ σκέλος τῶν ἐξαγωγῶν. Καταλογίζομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ε.Ρ.Ε. τὴν εὐθύνην, ὅτι ἤσκησεν ἄστοχον ἐμπορικὴν πολιτικήν, διὰ τῆς ὁποίας ἐμειώθησαν αἱ ἐξαγωγαί μας πρὸς τοὺς 6 καὶ ἀντιθέτως ηὐξήθησαν αἱ εἰσαγωγαί μας. Μέχρι πρό τινος αἱ χῶραι τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ἀπερρόφουν τὸ 40%, ἐνῷ τώρα ἀπορροφοῦν μόνον τὸ 30% περίπου τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς. Κατὰ τὸ 1960 αἱ ἐκ τῶν χωρῶν τοῦ Ὀργανισμοῦ Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Συνεργασίας εἰσαγωγαί μας ἀνῆλθον εἰς 390,4 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἔναντι ἐξαγωγῶν 133,1 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι ἡ ἀναλογία εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν εἶναι 34%. Τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου τῆς Ἑλλάδος ὑπολογίζεται εἰς 300 ἑκατομμύρια δολλάρια καὶ πλέον, ἐκ τοῦ ποσοῦ δὲ αὐτοῦ 140 περίπου ἑκατομμύρια δολλάρια προέρχονται ἀπὸ τὰς συναλλαγάς μας μὲ τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ 120 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀπὸ τὰς συναλλαγάς μας μὲ τὰς ὑπολοίπους χώρας τοῦ Ο.Ε.Ο.Σ. Ἡ Κυβέρνησις προβάλλει ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἀλλὰ τοῦτο ἔβαινε μέχρι τοῦ 1960 κατ’ ἔτος μειούμενον, οὐδέποτε δὲ συνεβάδιζε τοῦτο μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ δὴ τῶν ἀγροτῶν. Ἀλλὰ ἐὰν ὄντως ὑπῆρξεν αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος —ὡς ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις— διερωτᾶται κανείς, ποῦ ἆραγε πηγαίνει αὕτη, ἀφοῦ δὲν διοχετεύεται εἰς τὰς μεγάλας καὶ πυκνὰς ἀγροτικὰς τάξεις;

§133Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐδόθησαν τὰ στοιχεῖα καὶ θὰ ἴδητε κατὰ τὴν ἀντίστοιχον περίοδον ποία ὑπῆρξεν ἐν σχέσει πρὸς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἡ αὔξησις τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτῶν.

§134Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἔχετε ἐπ’ αὐτοῦ ἀντιδικίαν μὲ τὴν ἡγεσίαν τῆς ἀγροτικῆς τάξεως.

§135Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν τὴν παρεξηγῶ, διότι δουλειά της εἶναι νὰ κάμῃ ὅ,τι δύναται, διὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων.

§136Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐπὶ πλέον εἰσόδημα δὲν περιέρχεται εἰς τὰς μεγάλας ἀγροτικὰς τάξεις.

§137Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὅταν ἐσημειώθησαν αἱ αὐξήσεις εἰς τὰ εἴδη ποὺ ἐσημειώθησαν, ὅταν ἔχωμεν αὐτὴν τὴν κολοσσιαίαν αὔξησιν εἰσαγωγῆς κρεάτων, ὅταν ἔχωμεν αὐτὴν τὴν κολοσσιαίαν βελτίωσιν τοῦ σιτηρεσίου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὅταν οἱ ἀριθμοὶ δεικνύουν κἄποιαν μεταβολήν, ὡς προκύπτει ἀπὸ τὸν πίνακα τῶν εἰσαγωγῶν, σεῖς τί ἐξήγησιν δίδετε, ὅτι τὰ ἔφαγεν αὐτὰ ἡ ὀλιγαρχία;

§138Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἂς κλείσωμεν τὸν διάλογον μὲ τὸ ὅτι, τόσον διὰ τὸ θέμα αὐτό, ὅσον καὶ διὰ τὸ θέμα τῆς ἀνεργίας, ἡ διαφωνία μας δὲν λύεται μὲ τοὺς ἀριθμούς, διότι οἱ ἀριθμοὶ δὲν εἶναι οὔτε πειστικοί, οὔτε ἐπίσημοι, οὔτε πλήρεις, ἀλλὰ ἡ διαφωνία μας θὰ λυθῇ ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναγνώσουν τὰ ἴχνη τῶν ἰδικῶν μας ἀγορεύσεων εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ θὰ ἀκούσουν πλήρη τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Παπαληγούρα ἀπὸ τὸ ραδιόφωνον. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν παντελῆ ἔλλειψιν ἐγκαίρου διαφωτίσεως τοῦ λαοῦ καὶ τῶν παραγωγικῶν τάξεων καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, τὴν ὁποίαν ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ ἐξόχως κύριον θέμα ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ ὑπεχρέωσε νὰ συζητήσῃ, ὡς ὀρθῶς παρετήρησε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης ἐν ὄψει τετελεσμένου γεγονότος. Καὶ ἐνθυμοῦμαι ἐν προκειμένῳ, ὅτι ὁ ἀείμνηστος Καρτάλης κατεκρίθη ἄλλοτε, διότι ἐτόλμησε νὰ φέρῃ τὸ Κυπριακὸν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ συζητήσῃ θέματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Ἡμεῖς μόνον, κύριοι, ἀποτελοῦμεν μεμονωμένην ἐξαίρεσιν, ἐμφανιζόμενοι ὑποανάπτυκτοι ἐνώπιον τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν, ὅπου αἱ Συμβάσεις συζητοῦνται ἐγκαίρως, πρὶν δημοσιευθοῦν. Διότι τὶ ἀξίαν πρακτικὴν ἔχει τώρα ἡ συζήτησις, ὅταν εὑρισκώμεθα πρὸ τετελεσμένου γεγονότος. Εἴμεθα εἰς θέσιν ἡμεῖς νὰ ἐπηρεάσωμεν κατὰ τίποτε τοὺς ὅρους τῆς Συμβάσεως; Ἁπλῶς καὶ μόνον μίαν ἀξίαν ἔχει, ὅτι ἐπιτέλους, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἡμᾶς, ἐκτελῶν τὴν ἐντολὴν τῶν ἐκλογέων του, φέρει ἐδῶ τὰς ἀνησυχίας των καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐπιστήσῃ τὴν προσοχὴν τῶν Κυβερνώντων εἰς ὡρισμένα σημεῖα. Συνέπεια λοιπόν, τῶν ὅσων προανέφερον εἶναι καὶ ἡ ἀνυπαρξία τοῦ καταλλήλου ψυχολογικοῦ κλίματος, τὸ ὁποῖον ὡς τόσον οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοὶ κρίνουν ὡς ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἐγχειρήματος. Θὰ ἐπανέλθω εἰς ὅσα ἐτόνισεν ὁ κ. Στεφανόπουλος, διότι τὰ θεωρῶ ἐξόχως σημαντικά. Δηλαδή, ἀνυπαρξία μελέτης βιωσιμότητος τῶν ἑλληνικῶν βιομηχανιῶν, τοῦ συγκριτικοῦ κόστους καὶ τῆς ἐξελίξεως τῶν ἀγορῶν τῶν προϊόντων μας. Δὲν νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ ἐπαρκῆ δικαιολογίαν ἡ διαπίστωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι εἶναι ἀδύνατον ἡ Κυβέρνησις νὰ συλλάβῃ ὅλας τὰς ἐπιπτώσεις τῆς ὑπὸ κρίσιν Συμβάσεως εἰς τὴν οἰκονομίαν μας. Οὐδεμία, ἀφ’ ἑτέρου, κατεβλήθη προσπάθεια διὰ τὴν ἀρτιωτέραν ὀργάνωσιν τῆς Κρατικῆς μηχανῆς, ἡ ὁποία, ἀντιθέτως, μὲ τὸ ἀδίστακτον κομματικὸν πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως, ὡδηγήθη εἰς οὐσιαστικὴν διάλυσιν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν συνεχῆ μείωσιν τῆς Ἀμερικανικῆς καὶ Συμμαχικῆς βοηθείας καὶ δὲν θέλει νὰ καθοδηγηθῇ ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς γείτονος Τουρκίας, τόσον τῆς περιόδου Μεντερές, ὅσον καὶ τῆς σημερινῆς περιόδου τοῦ Ἰσμὲτ Ἰνονοῦ. Εἶναι βαρεῖα ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀνισότητα αὐτὴν καὶ διὰ τὴν ἄνισον μεταχείρισιν μεταξὺ Συμμάχων Κρατῶν.

§139Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Καὶ ἐφέτος κόβονται καὶ αὐτά.

§140Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δι’ ὃν λόγον καὶ φεύγει ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολή. Ἡ ἀποτυχία εἰς τὰ ἔργα ὑποδομῆς, ὅπως λέγομεν. Οἱ μπρικέττες τῆς Πτολεμαΐδος ἀνήκουν εἰς τὴν ἱστορίαν καὶ αἱ τόσαι ἐλπίδες ποὺ ἐστηρίχθησαν εἰς τὸ ἔργον αὐτό. Γνωρίζετε τὴν θλιβερὰν ἱστορίαν τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως Λαρίσσης τὸ ὁποῖον ἀνηγέρθη ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει πρώτη ὕλη. Μεταφέρεται ἀπὸ δεκάδας χιλιομέτρων ἡ πρώτη ὕλη διὰ νὰ ἐπιβαρύνεται τὸ κόστος τῆς πρώτης ὕλης καὶ νὰ μειοῦται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν εἰς τὸ διηνεκές. Ἤδη, ἐμφανίζει παθητικὸν τὸ ἐργοστάσιον σακχάρεως, καὶ ἔγραψε πρὸ ἡμερῶν ἕνα πολυγραφημένον δελτίον πληροφοριῶν ἐκδιδόμενον κατὰ 15θήμερον, τοῦ ὁποίου μάλιστα ὁ ἐκδότης φέρεται στενῶς συνδεδεμένος μὲ τοὺς Κυβερνητικοὺς παράγοντας, καὶ ἔγραψε πρὸ ἡμερῶν, ὅτι εἶναι σχεδὸν ἀποφασισμένη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐκποιήσῃ ὡς παληοσίδερα τὰ μηχανήματα τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως καὶ νὰ ἀποδεσμευθῇ ἀπὸ τὰ μηχανήματα τῶν δύο ἄλλων ἐργοστασίων.

§141Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Εἶναι δυνατὸν βουλευτὴς συνάδελφος τῆς περιωπῆς τῆς ἰδικῆς σας νὰ ἐπικαλῆται δελτίον πολυγραφημένον;

§142Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀντελήφθητε περὶ τίνος πρόκειται, περὶ τῶν «Βαλκανίων» ποὺ ἐκδίδει ἡ κ. Λοράνδου καὶ συνέβη πολλὲς φορὲς νὰ ἔχῃ διάνα εἰς τὰς προβλέψεις της, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐκεῖνο ποὺ στηρίζει τὰς προβλέψεις μου. Βέβαιον εἶναι, ὅτι προκύπτει μία παθητικότης 250–300 ἑκατομμυρίων ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἱστορίαν τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως. Δὲν ὑποστηρίζω ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνουν τὰ ἐργοστάσια, καίτοι πολλοὶ ὑποστηρίζουν τὴν ἀντίθετον ἄποψιν, ἤθελα νὰ ἐρωτήσω ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς παθητικότητος τὶ σκέπτεται ἡ Κυβέρνησις; Αὐτὸ τὸ ποσὸν θὰ τὸ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὸν παραγωγὸν μειώνοντας τὴν τιμὴν ποὺ ἀπεφάσισε νὰ δώσῃ; Θὰ τὴν ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν αὐξάνουσα τὰς τιμὰς τῆς σακχάρεως ἢ θὰ τὸ ἐπωμισθῇ ὁ ἑλληνικὸς προϋπολογισμός;

§143Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργῶμεν τούτῳ τῷ τρόπῳ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς ἐντυπώσεις. Κατὰ βάσιν, εἴτε τὸ θέλομεν, εἴτε ὄχι, ἀφ’ ἧς ἐπήραμεν τὴν ἀπόφασιν, δι’ οὓς λόγους κάλλιον ἐμοῦ γνωρίζετε, κ. Ἀλλαμανῆ, ποὺ κατάγεσθε ἀπὸ τὴν Θεσσαλίαν, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπεφασίσαμεν νὰ γίνῃ ἐργοστάσιον σακχάρεως εἰς τὴν Ἑλλάδα, στηριζόμενον, βεβαίως, εἰς τεῦτλα, ἦτο δεδομένον, ὅτι τὸ κόστος τοῦ προϊόντος θὰ ἦτο μεγαλύτερον ἀπὸ τὸ κόστος τῆς σακχάρεως ἐκ τοῦ σακχαροκαλάμου. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἔχομεν τὴν ἐλπίδα, ὅτι τὰ ἐργοστάσια τῆς σακχάρεως λειτουργοῦντα ὡς θὰ λειτουργήσουν, θὰ εἶναι ἀπολύτως συναγωνιστικὰ συγκρινόμενα μὲ τὰ ἐργοστάσια τῆς σακχάρεως τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὰ στηριζόμενα ἐπὶ τεύτλων. Τὴν ἐλπίδα εἶπα, ὁπωσδήποτε δὲν ἠμπορῶ ἀκόμη νὰ δώσω πληροφορίαν καὶ κατηγορηματικὴν περὶ αὐτοῦ βεβαίωσιν, πάντως ἐγὼ πιστεύω, ὅτι μὲ τὰ Εὐρωπαϊκά, θὰ εἶναι ἀπολύτως συναγωνιστικά. Ἐξ ὁρισμοῦ, βεβαίως, δὲν εἶναι συναγωνιστικά, ἐὰν συγκριθοῦν μὲ ἐργοστάσια σακχάρεως, τὰ ὁποῖα ἔχουν ὡς πρώτην ὕλην τὸ σακχαροκάλαμον, διότι δὲν ἔχει γίνει καμμία τοιαύτη χημικὴ ἐφεύρεσις εἰς τὸν κόσμον, ἢ μηχανικὴ ἐφεύρεσις, τὶ νὰ κάμωμεν; Ὅταν κατεσκευάσθη τὸ ἐργοστάσιον, ἡ Κυβέρνησις ἐγνώριζεν, ὅτι θὰ χάσῃ ὁ προϋπολογισμὸς ἕνα ὡρισμένον ποσόν, διότι ὅποιος κάνει σάκχαριν ἀπὸ τεῦτλα, εἴτε εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἴτε εἰς τὴν Γερμανίαν, εἴτε ὁπουδήποτε, ἐγνώριζεν, ὅτι κάνει σάκχαριν μὲ σχετικὰ ἀκριβὸν κόστος. Τὸ γνωρίζει ἐξ ὁρισμοῦ, ἀπὸ αὐτὰ τὰ 250 ἑκατομμ. ποὺ ὡμιλήσατε, τὰ 248 προέρχονται ἐξ αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ.

§144Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ ἐδήλωσα, ὅτι συμφωνῶ εἰς τὴν ἵδρυσιν αὐτῶν τῶν παθητικῶν βιομηχανικῶν μονάδων, δι’ οὓς λόγους γνωρίζετε καὶ γνωρίζομεν. Εἶπα ἁπλῶς, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ εἶναι εὐθηνότερον τὸ κόστος, ἐὰν αὐτὸ ποὺ γνωρίζῃ ὁ τελευταῖος χωρικὸς τὸ ἐσκέπτετο ἡ Κυβέρνησις καὶ μετέφερε τὸ ἐργοστάσιον ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ πρώτη ὕλη.

§145Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διατὶ κατεσκευάσθη ἐκεῖ;

§146Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὁ κ. Γραμματίδης τὸ γνωρίζει, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐδῶ. Ἄλλοτε εἶχα τὴν εὐκαιρίαν, ὅταν ἦλθε πρὸς συζήτησιν ἡ σύμβασις ἡ σχετική, νὰ ἀναλύσω τὸ θέμα αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι εὐχάριστο νὰ τὸ ἐπαναφέρω. Ἀλλὰ θὰ ἔλεγον εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, διὰ νὰ τὸν παρηγορήσω, ὅτι πρόσφατοι πληροφορίαι ἀπὸ τὸ Βέλγιον, φέρουν τὴν τιμὴν πωλήσεως σακχάρεως, ἐκ τεύτλων παραγομένης, εἰς τὸ ὕψος τῶν 6 δραχμῶν. Εἰς τὴν τιμὴν αὐτὴν πωλοῦν χονδρικῶς τὰ ἐργοστάσια, κατά τι θὰ εἴμεθα παθητικώτεροι. Δὲν εἶμαι βέβαιος ἀκόμη τὶ θὰ ἀποφασίσουν οἱ 6, καθορίζοντες ἤδη ἀπὸ ἡμερῶν κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικὴν διὰ τὰ τεῦτλα, φοβοῦμαι, ὅτι θὰ εἶναι τοιαύτη ἡ πολιτική, ὥστε ὁ ἀντίκτυπος νὰ εἶναι δυσμενής, καίτοι θὰ εἴμεθα περίπου εἰς τὰ αὐτὰ ἐπίπεδα. Ὅπως καὶ ἂν εἶναι, χαίρω, διότι διὰ δευτέραν φορὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς διέψευσε μίαν ἔγκυρον πληροφοριοδότιδα. Καὶ ἀκόμη θέλω νὰ προσθέσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ φέρει βαρεῖαν εὐθύνην, διότι αὐτὸ τὸ μέγα ἔργον τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ, τὸ ὁποῖον τὸ πτωχὸν Κέντρον ἐθεμελίωσε, διὰ νὰ εἰσπράττουν αἱ διάδοχοι Κυβερνήσεις τὸν ἔπαινον, αὐτὸ τὸ μέγα ρεῦμα, τὸ ἄφθονον ρεῦμα, δὲν φθάνει εἰς τὰς βιομηχανικὰς καὶ γεωργικὰς μονάδας εἰς λογικὴν τιμήν. Ἡ τιμὴ τοῦ ρεύματος τοῦ βιομηχανικοῦ ἐν Ἑλλάδι, εἶναι ἀκριβοτέρα ἀπὸ ὅλας τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας. Οἱ γεωργοὶ ἀκόμη δὲν γνωρίζουν τὴν θαλπωρὴν τοῦ ρεύματος, ἀκόμη βενζινοκίνητοι κινητῆρες ἀντλοῦν, διὰ νὰ αὐξάνουν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Δὲν κατέστη δυνατὸς ὁ συντονισμὸς τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Δ.Ε.Η. καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, διὰ νὰ ἀρχίσῃ ἐπὶ τέλους, ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια ὁ ἐξηλεκτρισμὸς τῆς ὑπαίθρου. Γνωρίζω περίπτωσιν, κ. Ὑπουργέ, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐπῆρα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Δ.Ε.Η, γνωρίζω περίπτωσιν ποὺ ἡ Δ.Ε.Η. ἐκλήθη νὰ προβῇ εἰς σύνδεσιν ἠλεκτρικὴν ὡρισμένων περιοχῶν, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι κακῶς τῆς εἶχον ὑποδείξει εἰς ἐκεῖνο τὸ σημεῖον, καὶ ἐματαιώθη καὶ ἐπῆγε ἄσκοπος ἡ δαπάνη. Γνωρίζω τὴν τελευταίαν σύμβασιν ποὺ ὑπεγράψατε, ἀλλὰ πιστεύω, ὅτι εἰς τόσον χρόνον δὲν ηὐξήσαμεν κἂν τὸν ἀρδευτικὸν ἠλεκτρισμὸν τῆς ὑπαίθρου.

§147Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, εἶναι δυνατὸν νὰ λέγετε αὐτὰ τὰ πράγματα, ὅταν γνωρίζῃ ἡ Βουλή, ὅτι ἀκόμη τὸ 1956 ἐτιμᾶτο τὸ ἠλεκτρικὸν εἰς τὴν Καλαμάτα 4,50, εἰς τὸ Ναύπλιον 5, εἰς ἄλλα μέρη 9 καὶ εἰς ἄλλα 14; Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τὰ τιμολόγια, τὰ ὁποῖα θὰ καθορίσωμεν καὶ τὰ βιομηχανικὰ καὶ τὰ γεωργικά, θὰ εἶναι ἀπολύτως διεθνῶς συναγωνιστικὰ ἐντὸς βραχυτάτου χρονικοῦ διαστήματος. (Χειροκροτήματα).

§148Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Χαίρω πολὺ διὰ τὴν πληροφορίαν καὶ θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ἡ δήλωσις αὐτὴ εἶναι δεσμευτικὴ διὰ τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνω, δὲν σημαίνει, ὅτι ἀπαλλάσσεσθε τῆς εὐθύνης, κ. Ὑπουργέ τοῦ Συντονισμοῦ, ὡς προϊστάμενος τῆς Δ.Ε.Η. Νὰ τὴν πειθαναγκάσητε καὶ ἐκείνην καὶ τοὺς ἁρμοδίους τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, νὰ συνεννοηθοῦν κἄποτε, διὰ νὰ δώσουν τὸ ρεῦμα εἰς τὰ χωράφια. Ὅταν ἐψηφίζαμεν τὴν σύμβασιν τὴν ἀρχικήν, ἐν ἔτει 1951 ἢ 1950, τῆς Δ.Ε.Η., ἐξεφράσθη ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς αἰθούσης αὐτῆς ἡ ἐλπὶς, ὅτι ἐπὶ τέλους θὰ ποτισθῇ ἡ Ἑλληνικὴ ὕπαιθρος, ἐπὶ τέλους, θὰ γνωρίσουν οἱ Ἕλληνες ἀγρόται τὴν πρόοδον καὶ τὸν πολιτισμόν. Ματαίως, ὅμως, ἀνέμενον ἐπὶ δωδεκαετίαν. Καὶ ἄν, κ. βουλευταί, συμβαίνῃ ἐδῶ τὸ ρεῦμα νὰ εἶναι ἀκριβώτερον ἀπὸ παντοῦ ἀλλοῦ —χαίρω διὰ τὴν δήλωσιν ποὺ ἔγινεν— ἀλλὰ εἶμαι βέβαιος, ὅτι τὸ ἐπίπεδον ποὺ σκέπτεται νὰ διαμορφώσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, διὰ τὸ ρεῦμα, θὰ εἶναι πάντως σημαντικῶς ὑψηλότερον ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἐπεφύλαξεν ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις, ἡ πρὸ τῶν ἐκλογῶν Κυβέρνησις εἰς τὴν γνωστὴν ξένην ἑταιρείαν, εἰς τὴν ὁποίαν τὰ πάντα παρέδωσε, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν ἀποικιακὴν ἐκείνην ἐπιχείρησιν, τὴν ἐπιχείρησιν τῆς Πεσσινέ. Ἡ Κυβέρνησις περαιτέρω, κ. βουλευταί, παρεγνώρισε τέλος τὸν πρωταρχικὸν ρόλον ποὺ παίζει εἰς τὴν ἀνάπτυξιν μιᾶς καθυστερημένης οἰκονομίας ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς Παιδείας. Εἶχον καὶ ἄλλοτε τὴν εὐκαιρίαν παλαιότερον νὰ μεταφέρω ἐδῶ εἰς τὴν Βουλὴν μίαν καταπληκτικήν, πράγματι, διαπίστωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκανα, ὅταν μὲ ἄλλους 10 συναδέλφους εἴχομεν ἐπισκεφθῆ πρὸ ἑξαετίας τὴν Λαϊκὴν Κίναν. Τὸ 60% τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς κομμουνιστικῆς αὐτῆς χώρας, ἡ ὁποία εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐχθροὺς καὶ ἔπρεπε νὰ ἐξοπλίζεται, τὸ 60% τοῦ προϋπολογισμοῦ διετίθετο διὰ τὴν Παιδείαν. Ἔτσι ἀντιμετωπίζουν τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν καὶ ὀρθῶς ὁ σεβαστὸς συνάδελφος, κ. Κιτσίκης, πρῶτος ἔθεσε τὸ πρόβλημα πρὸ ἡμῶν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἐτόνισεν, ὅτι ἐπὶ ἄμμου κτίζομεν, ἐὰν δὲν ἐκσυγχρονίσωμεν τὴν Παιδείαν, καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν οὐδὲν ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ. Εἶναι θλιβερὰ τὰ ὅσα ἀνέφερεν ὁ κ. Κιτσίκης, διὰ τὸ ὑψηλὸν ποσοστὸν τῶν ἀναλφαβήτων εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ὕπαιθρον καὶ τὴν ἀνυπαρξίαν τεχνικῶν στελεχῶν καὶ ἀκόμη θὰ ἠδύνατο νὰ σκεφθῇ κανείς, ὅτι ζεῖ εἰς μίαν χώραν ἀπιθάνων ἀνθρώπων. Ὅταν ἐνῷ διαπιστοῦται ἡ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας νέων ἐπιστημονικῶν στελεχῶν, ὅταν ἐπὶ τέλους αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις ἐπιδοτεῖ 6 χιλιάδες Ἕλληνας νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν διὰ νὰ κάνουν ἐπιστημονικὰς σπουδάς, ὅταν γνωρίζῃ ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τοὺς διπλωματικούς της ἀνθρώπους, ὅτι ἕνα μέγα μέρος τῶν φοιτητῶν αὐτῶν οὐδεμίαν σημειώνουν ἐπίδοσιν εἰς τὰς σπουδάς, ἀλλὰ εἰς ἄλλας δυσωνύμους ἀπασχολήσεις, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις προτιμᾶ νὰ ἐπιδοτῇ μὲ συνάλλαγμα αὐτὰς τὰς χιλιάδας τῶν Ἑλλήνων νέων διὰ νὰ σπουδάσουν ἔξω, παρὰ νὰ διαθέσῃ τὰ ποσὰ αὐτὰ διὰ νὰ ἐμπλουτίσῃ καὶ νὰ διευρύνῃ τὰ ἰδικά μας ἀνώτατα ἐπιστημονικὰ ἱδρύματα, ὥστε νὰ δεχθοῦν τὰς χιλιάδας αὐτὰς τῶν νέων. Ὑπὸ αὐτὰς τὰς συνθήκας, ἐπαναλαμβάνω, ὁδηγούμεθα εἰς τοὺς κόλπους τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι καὶ πάλιν ὁ κ. Κιτσίκης εἶχε μεταφέρει ἐδῶ λίαν εὐστόχως, περικοπὴν τοῦ ἐγκεφάλου, τοῦ κ. συμβούλου τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὰ θέματα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τοῦ Ὑποδιοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος κ. Ι. Πεσματζόγλου, περικοπὴ ἡ ὁποία λέγει μεταξὺ ἄλλων, ὅτι προϋπόθεσις βασικὴ τῆς ἀνωδύνου εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἶναι ἡ ἀντιμετώπισις καὶ ἡ λύσις τοῦ προβλήματος τῆς πλήρους ἀπασχολήσεως τοῦ ἐνεργοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Καὶ διερωτώμεθα τώρα, τὶ κάνει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ προπαρασκευάσῃ τὴν χώραν εἰς αὐτὸν τὸν βασικὸν καὶ νευραλγικὸν τομέα; Ἀντὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ νὰ μειώσῃ τὴν ὑποαπασχόλησιν καὶ τὴν ἀνεργίαν, ἤνοιξε τὰς πύλας καὶ τὰ σύνορα, διὰ νὰ φεύγουν κατὰ χιλιάδας νέοι Ἕλληνες πρὸς ἀγνώστους κατευθύνσεις, ἀπροστάτευτοι καὶ ἐγκαταλειπόμενοι. Καὶ τώρα, κ. βουλευταί, θὰ μὲ συγχωρήσητε, δι’ ὀλίγον νὰ καλύψω ἕνα κενόν, διότι ὑπάρχει ἕνα κενόν, κενὸν ἀναφερόμενον εἰς τὸ μεγαλύτερον καὶ σπουδαιότερον Ἑλληνικὸν προϊόν, τὸν Ἑλληνικὸν καπνόν. Ὑπῆρξε, πράγματι, ἀνιστόρητος ἡ πολιτικὴ ποὺ ἠσκήθη τὰ τελευταῖα ἔτη ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἰς τὸν τομέα τὸν καπνικόν. Ἀκούσατε, κ. βουλευταί, τὶ λέγει εἰς πρόσφατον φύλλον της ἡ ἐφημερὶς «Βῆμα» εἰς τὴν οἰκονομικὴν σελίδα, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξέλιξιν τῶν ἐξαγωγῶν τῶν Ἑλληνικῶν καπνῶν καὶ τὴν δυνατότητα προσφορᾶς τῶν ἐξαγωγίμων καπνῶν. Εἰς τὰ 1957–58 ἡ ἐσοδεία μας ἦτο 74.000 τόννους καὶ ἐκάναμε τὸν ἑπόμενον χρόνον 61.000 τόννους ἐξαγωγάς. Ἐνῷ, ὅμως, ἐκάναμεν 61.000 τόννους ἐξαγωγάς, ἡ ἐσοδεία μας τοῦ 1958, ἦτο 60.000. Περιορίζομε τὴν καπνοκαλλιέργειαν, ὥστε νὰ εὑρίσκεται ἡ ποσότης τῶν ἐξαγωγικῶν μας προϊόντων εἰς κατώτερα ἐπίπεδα ἀπὸ τὴν ζήτησιν τὴν διεθνῆ. Περαιτέρω εἰς τὰ 1959 ἐξήγαγε 46.200 τόννους, ἐσοδεία τὸ 1959, 52.000. Πάλι 10% πάρα κάτω ἡ ἐσοδεία μας ἀπὸ ἐκείνην ποὺ εἴχομεν ἐξαγάγει ἤδη καὶ ἦτο φυσικὸν νὰ μᾶς ζητήσουν πάλι οἱ πελάται μας. Τὸ 1960–61 ἐξαγωγαὶ 64.100, παραγωγὴ 46.000 τόννοι, καὶ δὲν συνέβησαν τίποτε θεομηνίαι, διότι ὁ περονόσπορος ἐνεφανίσθη τὸ 1961. Τὸ ἐφαντάσθητε, κ. βουλευταί, αὐτό; Κυβερνοῦν τὴν Ἑλλάδα ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται, ὅτι ἀπέκτησαν μίαν πεῖραν, ἐπὶ τέλους, εἰς τὴν διαχείρισιν τῶν μεγάλων προβλημάτων τῆς χώρας. Ὅταν γνωρίζωμεν, ὅτι κατὰ τὸ ἥμισυ στηρίζεται τὸ σκέλος τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου εἰς τὸν καπνόν, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν ἀποκλειστικὸν τρόπον μεταχειριζόμεθα αὐτὸ τὸ προϊὸν ἀπὸ τὸ ὁποῖον ζοῦν ἑκατοντάδες χιλιάδες παραγωγῶν καὶ ἀρκετοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἐπαγγελματίαι καὶ ἀκόμη πρέπει νὰ γνωρίζητε, ὅτι δὲν ὀφείλεται εἰς τυχαῖον γεγονός, ἦτο προγραμματισμένον καὶ πολιτικὴ ἀπόφασις ὁ περιορισμὸς τῆς καπνοκαλλιεργείας, διὰ νὰ μὴ ἔχῃ μεγάλες ἀνησυχίες ἡ Κυβέρνησις, μὴ τυχὸν συμβῇ καὶ ἀσχοληθῇ κάπως μὲ τὸν τρόπον διαθέσεως τῶν καπνῶν. Ἀλλὰ ἐπὶ τέλους προσαρμόσατε τὴν καλλιέργειαν εἰς τὰ ἐπίπεδα τῆς ζητήσεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν —καὶ ἐπανέρχομαι εἰς τὸ 1961–62— νὰ ἔχωμεν ἐξαγωγὰς 60.000 τόννους, προβλεπομένην ἐσοδείαν 55 ἢ 53.000 τόννους καὶ καλεῖται ἡ ἐσοδεία αὐτὴ τῶν 53.000 τόννων ἡ ὁποία μαζὺ μὲ ἄλλα παλαιότερα ἀποθέματα ἀνέρχεται εἰς 57.000 τόννους, νὰ ἀντιμετωπίσῃ ζήτησιν βεβαίαν ἐκ τοῦ παρελθόντος 64.000 τόννων. Ἑτοιμαζόμεθα νὰ μποῦμε εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, νὰ ἐπωφεληθῶμεν ἐκ τῆς μειώσεως τῶν δασμῶν, διὰ νὰ αὐξήσωμεν τὰς ἐξαγωγάς. Ἡ Τουρκία καὶ ἡ Ἰταλία ἐφέτος εὑρίσκονται χωρὶς καπνόν, ὁ περονόσπορος τοὺς ἐθέρισεν ἐν συγκρίσει μὲ ἡμᾶς ποὺ μᾶς ἔθιξε ὀλιγώτερον. Αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅμως, ποὺ οἱ συναγωνισταί μας εἶναι μὲ κενὲς ἀποθῆκες ποὺ εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν μὲ 57.000 τόννους, ἐνῷ πέρυσι ἐξηγάγομεν 65.000 τόννους, εἶναι δυνατόν, κ. συνάδελφοι, μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ἀδιαψεύστους καὶ μὲ τὰ θλιβερὰ συμπεράσματα νὰ ὁμιλοῦν περὶ Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἐσκέπτετο κἂν σοβαρὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα ὑπὸ τὴν εὐχάριστον πλευρὰν τῆς κοινῆς γνώμης;

§149Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι σεῖς κάλλιον παντὸς ἄλλου, εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίζητε τὰ τοῦ καπνικοῦ ζητήματος καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐλέγατε αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὑπῆρχον, βεβαίως, εἰς τὸ παρελθὸν ποσότητες καπνοῦ, ἀλλὰ διετίθεντο εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμάς. Ἀφ’ ἧς, ὅμως, ἡμέρας παρέλαβεν ἡ Κυβέρνησις ὅλα αὐτὰ τὰ καπνὰ παλαιᾶς ἐσοδείας, κατώρθωσε νὰ ἐξαχθοῦν, καὶ μάλιστα εἰς ἱκανοποιητικὰς τιμάς. Διὰ τῶν νέων δὲ καπνοκαλλιεργειῶν, θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ οἱανδήποτε ζήτησιν ἐξαγωγῆς καπνῶν.

§150Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, καταλογίζω εὐθύνην εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι προγραμματίζει παραγωγὴν κατὰ ⅔ κατωτέραν ἀπὸ ἐκείνην ποὺ εἶχε προγραμματίσει τὸ προηγούμενον ἔτος. Τὸ εἰσόδημα τῶν παραγωγῶν, κ. συνάδελφοι, δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὴν τιμὴν. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ποσότητα τῆς παραγωγῆς. Τὶ ὠφελεῖ, ἐὰν αὐξηθῇ ἡ τιμή, ὅταν ἡ ποσότης εἶναι περιωρισμένη; Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τῆς ὁποίας τὴν πατρότητα πρέπει νὰ ἀποδώσουν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, λέγονται τὰ ἑξῆς «...... (ἀναγινώσκει)......». Ἐνῷ αὐτά, λοιπόν, μᾶς ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πρέπει νὰ ἔχουν γίνει, συνέβαλεν εἰς τὸ ἀντίθετον, νὰ ἔχῃ γίνει αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν καὶ μείωσις τῶν ἐξαγωγῶν καὶ ἔδωσε τοὺς ἐπισήμους ἀριθμούς. Πρέπει νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἀπεφάσισεν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν νὰ αὐξήσῃ εἰς 1.300.000 τὴν ἔκτασιν τὴν καπνοκαλλιεργουμένην διὰ τὸ 1962. Ἀνεγνώρισεν κατὰ κἄποιον τρόπον, ὅτι θὰ καλύψῃ τὴν ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀργὰ, πολὺ ἀργὰ ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις καὶ εἶναι καὶ ἀσφαλὴς ἡ ἀπόφασις. Καὶ πέρυσι προγραμματίζεται νὰ καλλιεργηθῇ ὡρισμένη ἔκτασις καὶ πάντοτε ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ ἔκτασις ἦτο πολὺ κάτω τῆς προγραμματισθείσης. Ἀλλὰ τὶ συμβαίνει, κ. συνάδελφοι, ἡ καλλιέργεια ἔχει προσωποπαγῆ χαρακτῆρα, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὕπαρξιν τοῦ χωραφιοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ κέφι ποὺ ἔχει ὁ κ. Ἀλλαμανῆς π.χ., ὁ παραγωγός. Ἐὰν π.χ. ὁ κ. Ἀλλαμανῆς ὁ παραγωγὸς δὲν τοῦ κάνει κέφι νὰ καλλιεργήσῃ μειοῦται ἡ καλλιέργεια. Δὲν ἠμπορεῖ τὸ κέφι νὰ τὸ πάρῃ ἕνας ἄλλος ποὺ θέλει νὰ καλλιεργήσῃ. Καὶ ἡ πρόβλεψις τοῦ εἰδικοῦ εἶναι, ὅτι πολὺ μακρὰ εὑρισκόμεθα ἀπὸ τὴν καλλιέργειαν τῆς ἐκτάσεως ποὺ ἐπρογραμματίσθη, πρῶτον, διότι τὰ παιδιὰ τῶν παραγωγῶν ἐτράπησαν πρὸς τὴν μετανάστευσιν καὶ δεύτερον, διότι ἀλλάζουν ἐπάγγελμα. Εἰς τὴν Βόρ. Ἑλλάδα ὅπου καλλιεργεῖται ὁ καπνὸς οἱ περισσότεροι ἀγρότες μετηνάστευσαν εἰς τὴν Γερμανίαν. Ἀκόμη, κ. βουλευταί, καὶ τώρα ἀπευθύνομαι πρὸς τοὺς κ.κ. βουλευτὰς πεδινῶν περιοχῶν, διὰ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι δὲν ἐτόλμησεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν καπνοκαλλιέργειαν εἰς τὰ πεδινὰ χωρία, εἰς τὰ ὁποῖα παλαιόθεν ἐγένετο ἡ καπνοκαλλιέργεια καὶ ἀπηγορεύθη λόγῳ αὐτῆς τῆς πολιτικῆς ποὺ σᾶς εἶπον προηγουμένως. Ποῖον εἶναι τὸ ἔρεισμα αὐτῆς τῆς πολιτικῆς. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐννοεῖ νὰ παραδεχθῇ, ὅτι μεταπολεμικῶς μετεβλήθη εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν ἡ καπνικὴ κατανάλωσις. Ἐνῷ πρῶτα τὰ ἀνατολικὰ καπνὰ ἦσαν περιζήτητα, σήμερον, τόσον αἱ βιομηχανίαι, ὅσον καὶ οἱ καπνισταί, ἤλλαξαν γοῦστο καὶ ζητοῦν εὐθηνὰ καπνά. Ἀκόμη καὶ τὰ ἀμερικανικὰ καπνά, τὰ Βιρτζίνια ἐξετόπισαν τὰ ἰδικά μας τὰ εὐτελῆ καπνά, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ξαναύρουν εὔκολα τοὺς παλαιούς των πελάτας. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ; Ἡ Κυβέρνησις νομίζει, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν τὰ εὐγενῆ καπνὰ νὰ ξαναύρουν τοὺς πελάτας των καὶ περιώρισεν τὴν καλλιέργειαν τῶν καπνῶν τῶν κατωτέρων ποιοτήτων καὶ εἶπεν, ὅτι θὰ ἔλθουν οἱ Φράγκοι νὰ πάρουν καπνὰ καλῆς ποιότητος. Ἀλλὰ ἀγνοεῖ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἰς τὴν Βουλγαρίαν καὶ Τουρκίαν ὑπάρχουν φθηνὰ καπνά, τὰ ὁποῖα πωλοῦνται εὐρύτατα καὶ πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὰ ἰδικά μας.

§151Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Τοῦτο δὲν εἶναι ἀληθὲς καὶ σᾶς ἐρωτῶ νὰ μοῦ εἴπητε, διατὶ ἡ Τουρκία ποὺ πέρυσι ἐπώλησεν 60 χιλ. τόννους ἐφέτος ἐπώλησεν μόνον 32 χιλιάδες τόννους;

§152Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Περιμένετε νὰ ὁλοκληρώσω τὴν σκέψιν μου. Κύριοι βουλευταί, συμβαίνει νὰ ἀγνοῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἰς περιοχὰς καπνικάς, ποὺ δὲν ὑπῆρξεν ποτὲ κρίσις διαθέσεως καπνῶν καὶ ἐκεῖ ἔχει ἐπιβάλῃ, δυστυχῶς, περιορισμοὺς τῆς καπνοκαλλιεργείας καὶ φυσικὰ ἦλθον οἱ πελάτες μας νὰ εὕρουν καπνὰ καὶ δὲν τὰ βρῆκαν καὶ πῆγαν εἰς τοὺς γείτονάς μας. Ἀκόμη, δὲν ἐννοεῖ νὰ διδαχθῇ ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὴν κλασσικὴν περίπτωσιν τοῦ Ἄργους καὶ τοῦ Ἀγρινίου, ὅπου ἔχομεν φθηνὰ καπνὰ τὰ ἐπώλουν οἱ παραγωγοὶ φθηνά, ἀλλὰ τὸ εἰσόδημά των ἦτο τεράστιον, λόγῳ τῆς ποσότητος. Ἡ Κυβέρνησις περιώρισεν τὴν καλλιέργειαν εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, ὅπου τὰ καπνὰ ἦσαν φθηνά, ἀλλὰ ἡ στρεμματικὴ ἀπόδοσις μεγάλη καὶ κατὰ συνέπειαν καὶ τὸ εἰσόδημα τῶν παραγωγῶν μεγαλύτερον. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἄοπλοι, ἀποστερημένοι τελείως τῆς δυνατότητος νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὸ μοναδικὸν ἀντάλλαγμα ποὺ μᾶς παρέχει ἡ ὑπὸ ψήφισιν σύμβασις, διὰ τῆς μειώσεως τῶν δασμῶν τῶν ἓξ ἐπὶ τῶν Ἑλληνικῶν καπνῶν. Θὰ σᾶς δώσω τοὺς ἀριθμοὺς διὰ νὰ ἰδῆτε ποία εἶναι ἡ ἐξέλιξις τῶν ἐξαγωγῶν τῶν καπνῶν ἀπὸ τοῦ 1958: «1959........ (ἀναγινώσκει)........». Συνεχὴς πτῶσις κατὰ τὰ τελευταῖα τέσσαρα ἔτη. Αὐτὸ λέγεται, ἐπιτυχὴς καπνικὴ πολιτική;

§153Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Διὰ τὴν Τουρκία δὲν μᾶς εἴπατε.

§154Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶπον, πρὸ ὀλίγου, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐπιβαρυντικὸν διὰ τὴν Κυβέρνησίν σας, διότι ἡ Τουρκία ὑπέστη τὴν συμφορὰν τοῦ περονοσπόρου ἦτο μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ κυριαρχήσουν τὰ καπνά μας εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Εὐρώπης, ὅπως ἔκαμε ἡ Τουρκία στὸν πόλεμο, ὁπότε κατέκτησε τὰς ἰδικάς μας ἀγοράς, τὰς ὁποίας δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ ἀνακτήσωμεν. Δὲν εἶχον τὴν διάθεσιν νὰ ἐπεκταθῶ, ἀλλὰ δὲν ἀντέχω εἰς τὸν πειρασμὸν καὶ θὰ ἀναγνώσω περικοπὴν ἀπὸ τὸ κύριον ἄρθρον τῆς μοναδικῆς καὶ ἐγκυροτέρας καπνικῆς ἐπιχειρήσεως ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὰ θέματα ποὺ ἔθιξα πρὸ ὀλίγου. Τὶ λέγει, λοιπόν; «...... (ἀναγινώσκει) .....» Αὐτὰ τὰ ὅπλα δὲν τὰ γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἀποτρέψῃ τουλάχιστον περαιτέρω ἐπιζημίους συνεπείας τῆς ἀτερματίστου καπνικῆς πολιτικῆς. Θὰ τελειώσω μὲ μίαν ἐπιφύλαξιν, ὅτι θεωρῶ τὸ θέμα αὐτὸ τόσον μέγα, ὥστε περαιτέρω παρατηρήσεις θὰ κάμωμεν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ πρώτου ἄρθρου, ὁπότε θὰ ἀσκήσωμεν κριτικὴν ἐπὶ εἰδικῶν καὶ μεμονωμένων σημείων τῆς συμβάσεως.

§155Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. Εἰς ὅσα, εἶπεν, ὁ κ. Ζαρντινίδης διὰ τὸ χρηματικὸν εἰσόδημα δὲν ἐδόθη ὀρθὴ ἀπάντησις. Διὰ νὰ θεωρηθῇ, κ. συνάδελφε, ἡ ἄποψίς σας, περὶ μειώσεως τοῦ εἰσοδήματος τῶν καπνοκαλλιεργητῶν, ἕνεκα περιορισμοῦ τῆς καπνοκαλλιεργηθείσης ἐκτάσεως, θεωρηθῇ ὡς ὀρθή, θὰ πρέπει, πρῶτον αἱ τιμαὶ πωλήσεως καπνῶν, παρὰ τὴν ἐπελθοῦσαν μείωσιν νὰ παρέμενον σταθεραί, ἐνῷ ὡς γνωστὸν αὗται ἀνῆλθον σημαντικώτατα. Δεύτερον αἱ καλλιεργητικαὶ δαπάναι νὰ παρέμενον σταθεραὶ ἐν συνόλῳ, παρὰ τὴν ἐπελθοῦσαν μείωσιν τῆς καλλιεργουμένης ἐκτάσεως, ὅπερ οἰκονομικῶς εἶναι ἐσφαλμένον καὶ ἀπαράδεκτον. Βλέπετε, ὅμως, ὅτι πάντα τὰ ἀνωτέρω δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν λογικὴν πραγματικότητα, καὶ ὅτι ἡ ἄποψίς σας δὲν εἶναι ὀρθή.

§156Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐὰν εἶσθε ἀπὸ καπνοπαραγωγικὴν περιφέρειαν καὶ, λέγετε, ὅτι ἔχετε καπνοπαραγωγοὺς εὐημεροῦντας καὶ ἐπιτυχόντας, θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ μὲ καλέσητε νὰ τοὺς ἴδω. Ἀλλὰ σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην.

§157Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. Ἔχω περιοδεύσει τὰ χωριὰ τῆς Καβάλας καὶ τοῦ νομοῦ Σερρῶν καὶ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἡ οἰκονομική τους κατάστασις εἶναι καλή. Εὑρίσκονται ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς εἰς ἀρκετὰ ὑψηλὴν στάθμην, ὑψηλοτέραν ἀκόμη ἀπὸ τὸ 1956. Τοῦτο σημαίνει ὅτι, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, ἡ καπνικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ἀνεξαρτήτως τῶν προοπτικῶν τῶν δημιουργηθεισῶν ἐκ τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὅτι ἦτο ἐπιτυχής. Σεῖς ὑποστηρίζετε τὸ ἀντίθετον.

§158Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχει μία ἀπάντησις. Ἐὰν συνέβαινον αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγητε, θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ παρατηρῆτο τὸ φαινόμενον, ὥστε τὰ 9)10 τῶν μεταναστευόντων ἐκ Βορείου Ἑλλάδος νὰ προέρχωνται ἀπὸ καπνικὰς περιοχάς. Πῶς τὸ καταλαβαίνετε αὐτὸ τὸ κῦμα τῆς φυγῆς εἰς Γερμανίαν τῶν καπνεργατῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Ὀφείλεται εἰς τὴν εὐημερίαν των; Δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα αὐτά. Τὸ 1956, 1957, 1958 δὲν ἔφευγον, τὸ 1959 καὶ τὸ 1960 φεύγουν.

§159Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. Φεύγουν ἀπὸ τὰς περιοχὰς τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Κεντρικῆς Μακεδονίας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὀπωροπαραγωγήν.

§160Δ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδή, ὁ κ. συνάδελφος, εἶπεν, ὅτι ἡ μετανάστευσις γίνεται ἀπὸ περιοχὰς μὴ καπνικάς, ὀφείλω νὰ τοῦ ἀπαντήσω, διότι προέρχομαι ἀπὸ κατ’ ἐξοχὴν καπνικὴν περιοχὴν τὸ Κιλκίς, ὅτι οἱ βουλευταὶ δὲν προφθάνομεν νὰ ἐξυπηρετήσωμεν τοὺς ἀνθρώπους νὰ μεταναστεύουν διὰ Γερμανίαν. Εἶναι 60.000 ἐγγεγραμμένοι διὰ μετανάστευσιν.

§161Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἦτο ἄγονος ἡ κριτική, τὴν ὁποίαν ἤσκησα καὶ θὰ μοῦ κατελογίζετο δικαίως, ὅτι δὲν ἀνταποκρίνομαι εἰς τὴν ἔκκλησιν τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, διὰ νὰ προτείνωμεν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλονται νὰ ληφθοῦν καὶ ταχέως, διὰ νὰ σωθῇ ἡ ὑπόθεσις αὐτή. Δι’ ὀλίγων θὰ τὸ ἐπιχειρήσω. Πρόκειται περὶ προσωπικῶν ἀπόψεων, τὰς ὁποίας θὰ ἀναπτύξω. Τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ληφθοῦν, κ. συνάδελφοι, δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι μελετημένα, πρέπει νὰ ληφθοῦν τὸ ταχύτερον. Ἂς μὴ ἐφησυχάζωμεν, ἂς μὴ ἀναπαυώμεθα εἰς τὰ 12 καὶ 15 καὶ 22 χρόνια τῆς μεταβατικῆς περιόδου. Ἔλεγον, πρὸ ὀλίγου εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅτι ἡ 20ετία θὰ χρειασθῇ διὰ νὰ ὑπογραφῇ ἡ ληξιαρχικὴ πρᾶξις θανάτου. Τὸν συγκλονισμόν, ὅμως, θὰ ὑποστῇ ἡ οἰκονομία μας πολὺ ἐνωρίτερον ἀπὸ τὴν λῆξιν τῆς μεταβατικῆς περιόδου. Ἄλλωστε, ἂς μὴ ξεχνοῦμε καὶ εἶναι καιρὸς νὰ ἐνθυμηθοῦμε πόσον εὔκολα ἐπέρασαν τὰ 10 χρόνια ἀπὸ τὸ 1952, ὅτε ἤρχισεν ἡ συζήτησις διὰ τὴν εὐρυτέραν αὐτὴν ἕνωσιν, χωρὶς νὰ γίνῃ τίποτα καὶ μὲ τὸ νὰ ἔχουν γίνει, ὅσα ἀκριβῶς ἀντεδείκνυντο νὰ γίνουν. Τὶ πρέπει νὰ γίνῃ, διὰ μακρῶν διεξῆλθον τὸ κεφάλαιον αὐτὸ καί, ἐὰν ἐπεχείρουν νὰ τὰ ἐπαναλάβω, θὰ ἦτο εἰς ζημίαν τῆς ὅλης τοποθετήσεως τοῦ θέματος τοῦ κόστους, τὸ ὁποῖον ἐτοποθέτησεν ὁ συνάδελφος κ. Ζίγδης εἰς μίαν πραγματικὰ περιωπὴν ὑψηλὴν καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν προσήκουσαν σημασίαν, τὴν ὥραν ποὺ θὰ εἰσερχώμεθα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Χωρὶς αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος καὶ χωρὶς μείωσιν τοῦ κόστους, ὁδηγούμεθα εἰς τὸν ὄλεθρον.

§162Ε. ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ. Ἀποβλέπετε πάντοτε εἰς τὸν θάνατον καὶ δὲν λέγετε τὰ μέτρα.

§163Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Αὐτὸ κάμνω τὴν στιγμὴν αὐτήν. Θὰ πρέπει, ὅμως, νὰ ὑπάρξῃ μία ἐξήγησις μὲ τὴν Κυβέρνησιν. Συμφωνῶ διὰ τὴν μείωσιν τοῦ κόστους, συμφωνῶ διὰ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος, ὄχι ὅμως, αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ περαιτέρω θυσίας τῶν πενεστέρων τάξεων. Εὑρίσκονται ἤδη, τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀγροτῶν, ἐργατῶν, τῶν μικρῶν ἐπαγγελματιῶν εἰς τόσον ἀπαραδέκτως χαμηλὰ ἐπίπεδα, ὥστε εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑποβληθοῦν εἰς θυσίας. Λέγετε νὰ τοὺς διαφωτίσωμεν ὅλους αὐτοὺς τοὺς Ἕλληνας νὰ ἐντείνουν τὴν προσπάθειάν των νὰ δείξουν κατανόησιν. Εἶμαι σύμφωνος δι’ αὐτό, νὰ τοὺς διαφωτίσωμεν, διὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πρὸς ποίους κινδύνους ἀντιπαλαίει ἡ χώρα, ἀλλὰ νὰ τοὺς καλέσωμεν εἰς περαιτέρω θυσίας ὅταν εὑρίσκωνται, εἰς οἵαν κατάστασιν ὀδυνηρὰν εὑρίσκονται, νομίζω, ὅτι οὔτε καὶ ἡ Κυβέρνησις θὰ πρέπει νὰ τὸ ἔχῃ διανοηθῇ. Πρὸ δύο ἐτῶν μία νέα πολιτικὴ κίνησις τότε, εἰς τὸ ἱδρυτικόν της μανιφέστο πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαὸν ἔλεγε, μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὅτι ὅλαι αἱ χῶραι εὑρίσκονται εἰς ὀργανισμὸν οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἡ καθήλωσις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐγγίζει τὰ ὅρια ἐθνικῆς ἀπειλῆς. Ἡ νέα Πολιτικὴ Κίνησις πιστεύει, ὅτι εἶναι ἐθνικῶς ἐπιβεβλημένον καὶ οἰκονομικῶς συμφέρον νὰ τελοῦν οἱ μισθοὶ καὶ τὰ ἡμερομίσθια ἐν εὐθείᾳ συναρτήσει μὲ τὴν παραγωγικότητα τῶν ἐπιχειρήσεων». Τότε καὶ μόνον, ἐλέγομεν οἱ ἀποτελοῦντες τὴν νέαν πολιτικὴν κίνησιν, τὸ 1960 πρὸ 2 ἐτῶν, ὅτι ἀποκτᾶ περιεχόμενον καὶ νόημα ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις, ὅταν συνδυάζεται πρὸς τὴν καλὴν μεταρρύθμισιν πρὸς τὴν βελτίωσιν τοῦ εἰσοδήματος τῶν κατωτέρων τάξεων....... Θέλω νὰ εἴπω, ὅτι καὶ πάλιν μὲ τὸν ἴδιον ἐνθουσιασμὸν θὰ ὑπέγραφον τὸ μανιφέστο καὶ σήμερον. Κύριοι βουλευταί, ὡμίλησα πρὸ ὀλίγου περὶ τῆς μειώσεως τοῦ κόστους καὶ τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγικότητος. Αὐτὸς εἶναι ὁ θεμελιώδης παράγων, ἄλλωστε καὶ ἡ Κυβέρνησις τὸ τονίζει αὐτό. Ὅμως ἀπομένει ἕνα στάδιον ἐξυγιάνσεως τῆς παραγωγικῆς ἐργασίας καὶ μείωσις κατὰ τὸ δυνατὸν τῶν συντελεστῶν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς καὶ θέλω νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ μήνυμα ποὺ ἐδόθη ἀπόψε, διότι ὑπῆρξεν ἀφορμὴ νὰ ἐξαγγελθῇ ἀπόψε, μία σημαντικὴ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, περὶ μειώσεως δραστικῆς τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος.

§164Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ παρεξηγηθῶ. Δὲν ὡμίλησα οὔτε περὶ πτώσεως δραστικῆς οὔτε περὶ ἄλλου τινός. Εἶπα, ὅτι τὸ ρεῦμα, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ παραγωγικοὺς σκοπούς, βιομηχανικοὺς καὶ γεωργικούς, πράγματι θὰ εὑρίσκεται ἐντὸς συντομωτάτου χρονικοῦ διαστήματος, ἡ ἐξαγγελία θὰ γίνῃ σχεδὸν ἀμέσως, εἰς ὅριον διεθνῶς συναγωνιστικόν.

§165Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶναι πράγματι βαρυσήμαντος ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ ἀποτελεῖ μίαν σημαντικὴν συμβολὴν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν δυσχερειῶν καὶ θὰ ἀναμένωμεν εἰς ἄλλην εὐκαιρίαν, ὁ ἴδιος ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἐξαγγείλῃ ἐπὶ τέλους τὴν λύσιν τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προβλήματος τῆς ὀργανώσεως τῆς πίστεως εἰς τὴν χώραν αὐτὴν κατὰ τρόπον λογικευμένον, ὥστε νὰ ὑπάρχουν περιθώρια μειώσεως τοῦ ἀπαγορευτικοῦ τόκου, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ ὁ ὁποῖος καθιστᾶ τὰς ἐπιχειρήσεις μας ἐλάχιστα ἀνταγωνιστικὰς ἐν σχέσει πρὸς τὰς ξένας ποὺ ἔχουν τόκους μειωμένους. Τὸ θεωρῶ αὐτὸ νευραλγικὸν σημεῖον καὶ ὑποθέτω, ὅτι θὰ προσεχθῇ ἰδιαιτέρως. Ἀπομένει νὰ ὑπάρξῃ μία εὐρεῖα πιστοδότησις διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν τοῦ βιομηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Συγχρόνως, ὅμως, δὲν θὰ διαφωνήσωμεν καθόλου νὰ ὑπάρξῃ σκληρὰ μεταχείρισις ὅλων τῶν δασμοβιώτων βιομηχανιῶν ποὺ ἐλάχιστον ἀριθμὸν ἐργατῶν ἀπασχολοῦν καὶ θὰ εἴμεθα συμπαραστάται εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποφασίσῃ νὰ κλείσῃ τὴν πυορροοῦσα πηγὴ τῶν παγωμένων πιστώσεων. Ὅλοι γνωρίζομεν καὶ τὸ ἐτόνισεν ὁ κ. Ζίγδης, ὅταν μία βιομηχανία πτωχεύῃ καὶ ὁ βιομήχανος εὐπορεῖ, τότε ἦλθεν ἡ ὥρα νὰ ἀλλάξῃ φορέα ἡ ἐπιχείρησις καὶ αἱ ἐπιχειρήσεις δὲν κλείουν, ἀλλάζουν φορέα καὶ ἂς μὴ μᾶς τρομάζουν οἱ κύριοι μὲ τὸν κίνδυνον, ὅτι θὰ κλείσουν αἱ ἐπιχειρήσεις. Θὰ εὑρεθῇ ἄλλος φορεὺς διὰ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τὴν ἐπιχείρησιν αὐτήν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ μείωσις τῶν ἀντιπαραγωγικῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἔτσι θὰ καταστῇ δυνατὸν κάποτε νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ποσοστὸν ἐκεῖνο ποὺ εἴχομεν ἐπιτύχει ἡμεῖς τὸ 1951–52, νὰ συμμετέχουν οἱ ἄμεσοι φόροι κατὰ 26% καὶ ὄχι κατὰ 18% ποὺ ἔχετε σήμερον εἰς τὸ ὕψος τῶν πόρων ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐξετέθη καὶ πρὸ ἡμερῶν τὸ θέμα καὶ ἐσπεύσατε νὰ παρέμβητε διὰ νὰ δημιουργήσητε ἕνα δίλημμα εἰς τὸν ὁμιλητήν. Προτείνετε μείωσιν τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Λέγω ναί, καθ’ ὃ μέτρον δὲν θίγεται ἡ ἀσφάλεια τῆς χώρας. Καὶ λέγω περαιτέρω. Περαιτέρω μείωσιν καὶ πέραν τοῦ ὁρίου αὐτοῦ μὲ πρόσκλησιν τῶν ἰσχυρῶν συμμάχων μας νὰ ἐκτελέσουν τὸ καθῆκον των διὰ νὰ καλύψουν ἐκεῖνοι τὸ μέρος τῶν δαπανῶν, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπιτρέπει ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπιβιώσεως τῆς Ἑλλάδος νὰ φέρωμεν ἡμεῖς εἰς τὸ διηνεκές. Θὰ πρέπει, ἐπίσης, νὰ καταβληθῇ μέριμνα διὰ τὴν συνεχῆ αὔξησιν τῶν εἰσαγωγῶν μας πρὸς τὰς τρίτας χώρας, περιλαμβανομένων καὶ τῶν χωρῶν τοῦ ἀνατολικοῦ μπλόκ. Ἡ ἱστορία τοῦ ἡμίσεος αἰῶνος, τὴν ὁποίαν διανύομεν καὶ ἡ οἰκονομία τῆς χώρας ἀποδεικνύει, ὅτι ὑπῆρξεν ὀδυνηρόν, ὑπῆρξεν ἐξόχως ἐπικίνδυνον, ὁσάκις ἡ Ἑλλὰς εὑρέθη ἐξηρτημένη εἰς τὸ ἐξαγωγικόν της ἐμπόριον ἀπὸ μίαν μόνον χώραν. Τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ ἐὰν μείνωμεν ἐξηρτημένοι μόνον ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Πρέπει, κύριοι, νὰ ἴδητε πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς ἀνάγκης νὰ ὑπάρξουν καὶ περαιτέρω διαπραγματεύσεις διὰ νὰ διακανονισθοῦν ὡρισμένα σημεῖα, τὰ ὁποῖα εὐλόγως ἀνησυχοῦν τὴν ἐθνικὴν ἀντιπροσωπείαν. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα. Τὶ πρέπει νὰ γίνῃ; Βεβαίως, τὰ θέματα τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως πρέπει νὰ ὁμολογήσητε, ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀποκτοῦν μίαν ἐπικαιρότητα καὶ προσφέρονται διὰ μίαν ἀνάλυσιν ἐπισταμένην καὶ διὰ μίαν ριζικὴν ἀντιμετώπισιν. Δὲν θὰ τὸ ἐπιχειρήσω, ἡ ὥρα εἶναι προχωρημένη καὶ ἡ παρθενικὴ καὶ ἐμπεριστατωμένη ἀγόρευσις τοῦ συναδέλφου τοῦ Κέντρου καὶ ἁρμοδιωτέρου ὅλων μας, τοῦ κ. Βασματζίδη, μὲ ἀπαλλάσσει τοῦ κόπου νὰ ἀσχοληθῶ διὰ μακρῶν. Ὅμως θεωρῶ χρέος μου νὰ τὸν συμπληρώσω, ἐὰν μοῦ τὸ ἐπιτρέπῃ, εἰς μερικὰ σημεῖα. Θέλω νὰ θίξω, πρῶτον, τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Διαφωνία ὑπάρχει μὲ τὴν Κυβέρνησιν, ἐκείνη ὑποστηρίζει, ὅτι δὲν ὑπάρχει, ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι εἶναι σοβαρόν, ὅτι εἶναι λεπτὸν τὸ θέμα, ἀλλὰ εἶναι ὑπαρκτὸν καὶ δὲν ὠφελεῖ νὰ κλείωμε τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸ μιᾶς κραυγαλέας πραγματικότητος, ὅσον καὶ ἂν εἶναι δυσάρεστος. Τὶ ὠφελεῖ νὰ μὴ δίδῃ λύσιν ἡ Κυβέρνησις. Ἐπιδιώκεται ἡ εἴσπραξις δι’ ἀναγκαστικῶν μέσων ἀπὸ χρεωκοπημένους ἀγρότας. Ποῖον τὸ ὄφελος; Ἡ Τράπεζα οὐδὲν ὠφελεῖται καὶ ἐκεῖνοι ἐξωθοῦνται, μὲ τὴν ἄρνησιν τῆς περαιτέρω πιστοδοτήσεως, ἢ νὰ μὴ καλλιεργοῦν τὰ χωράφια των ἢ νὰ προστρέχουν καὶ νὰ γίνωνται βορὰ τῶν τοκογλύφων, οἱ ὁποῖοι καιροφυλακτοῦν εἰς τοιαύτας περιπτώσεις. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ λάβωμεν μέτρα συνετὰ μέν, ἀλλὰ τολμηρὰ καὶ ριζικά. Δὲν νομίζω, ὅτι, ἐὰν ἀπαιτηθοῦν, καὶ θὰ ἀπαιτηθοῦν, μικραὶ θυσίαι διὰ τὸ Κράτος καὶ διὰ τὴν Τράπεζαν, ὅτι πρέπει ἐκεῖ νὰ διστάσωμεν καὶ νὰ ὑποχωρήσωμεν. Ἐὰν σκεφθῶμεν αὐτὸ τὸ ἔρημον τὸ Κράτος καὶ τὸ ΙΚΑ καὶ αἱ Τράπεζαι πόσας θυσίας καὶ ἀπωλείας ὑπέστησαν ἀπὸ μίαν δράκα καταφερτζήδων παγωμένων βιομηχάνων καὶ ἐμπόρων, δὲν θὰ ἔχετε καμμίαν δυσκολίαν σεῖς οἱ βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, οἱ Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀρνηθῆτε πολὺ μικροτέρας θυσίας διὰ τὸ δημόσιον, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰς παγωμένας ἀγροτικὰς πιστώσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνήκουν εἰς ἑκατοντάδες, ἀλλὰ εἰς δεκάδες χιλιάδων πονεμένων ἀδελφῶν μας. Παρίσταται ἡ ἀνάγκη μαζὶ μὲ τὴν θεραπείαν τοῦ κακοῦ νὰ διαγνώσωμεν καὶ τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς κακοδαιμονίας. Δὲν θὰ ὠφελῇ εἰς τίποτε νὰ ρυθμίσωμεν τὰ ἀγροτικὰ χρέη χωρὶς συγχρόνως νὰ ἔχωμεν διαγνώσει ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ δυσπραγία τῶν ἀγροτῶν, ὥστε τουλάχιστον διὰ τὸ μέλλον νὰ ἀποφύγωμεν νὰ δημιουργήσωμεν τὰς ἀφορμὰς μιᾶς νέας δυσπραγίας. Διότι ἐὰν πρόκειται αὐτὸ νὰ συμβῇ, εἶναι ματαία καὶ ἄσκοπος ἡ ρύθμιση τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Ἡ ἄποψις ἡ κυβερνητικὴ εἶναι περίπου ἡ ἑξῆς. Αὐταὶ αἱ δυσκολίαι, τὰς ὁποίας συναντᾶ μιὰ μερὶς ἀγροτῶν, ὀφείλονται εἰς τὸ ὅτι μεταπολεμικῶς οἱ ἀγρόται ἔχουν μίαν τάσιν πολυτελοῦς διαβιώσεως, ἔνιοι ἐξ αὐτῶν εἶναι ὀπισθοδρομικοί, ἄλλοι εἶναι καὶ ὀλίγον ὀκνηροὶ καὶ δὲν δέχονται νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ συνθέτους καλλιεργείας. Δὲν θὰ ἰσχυρισθῶ, ὅτι δὲν ὑπάρχει πυρὴν ἀληθείας μέσα εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ βεβαίως εἶναι δευτερεύουσα καὶ ἀναξία νὰ προβληθῇ σοβαρῶς ὡς αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τῶν ἀγροτῶν τοῦτο. Ἄλλως τε καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατηγορίαν περὶ ὀπισθοδρομικότητος καὶ ὀκνηρίας, εἶναι ἀπαράδεκτος ὕβρις διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος παρέλαβε μίαν σιτοκαλλιέργειαν 500.000 τόννων καὶ τὴν ἔφθασεν εἰς 1.800.000 τόννους. Νομίζω, ὅτι μεταπολεμικῶς πράγματι ηὐξήθη τὸ μίνιμουμ τῶν ἀγροτικῶν ἀναγκῶν, ἀλλὰ ὄχι μόνον τῶν ἀγροτῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν καὶ τῶν ἐργατῶν καὶ εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ τὸ χαιρετίσωμεν ὡς χαρμόσυνον, ὡς εὐχάριστον σύμπτωμα. Ἡ ἄνοδος τοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου ἑνὸς λαοῦ εἶναι εὐχάριστος διαπίστωσις καὶ ἀντὶ νὰ καταλαμβανώμεθα ἀπὸ μελαγχολίαν δι’ αὐτὴν τὴν ἄνοδον τοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ μας, θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ σκεφθῶμεν πῶς θὰ τοῦ δημιουργήσωμεν τὴν δυνατότητα νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὴν τὴν ποθητὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν τῆς διαβιώσεώς του. Οἱ χωρικοὶ μετὰ τὸν πόλεμον ζητοῦν καλυτέραν στέγην, θέλουν νὰ μορφωθοῦν τὰ παιδιά των καὶ θέλουν καὶ ὀλίγην ψυχαγωγίαν. Αὐτὰ δὲν δυνάμεθα νὰ τὰ ἀρνηθῶμεν, ὅταν τὰ διεκδικοῦν λαοὶ πολὺ χαμηλοτέρου ἐκπολιτιστικοῦ ἐπιπέδου ἀπὸ τὸν ἰδικόν μας, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ κυρία αἰτία. Ἰδοὺ ποῖα εἶναι τὰ αἴτια κατὰ τὴν γνώμην μου, τὰ βασικὰ αἴτια τῆς χρεωκοπίας μεγάλης μερίδος τοῦ ἀγροτικοῦ λαοῦ. Ἡ ἐπιδειχθεῖσα ἀναδιάρθρωσις τῶν καλλιεργειῶν μας, καθ’ ὃν τρόπον ἐφηρμόσθη, ἐνῷ βασικῶς μὲ ἐνθουσιασμὸν τὸ Κέντρον τοὐλάχιστον ἐνέκρινε τὴν πολιτικὴν τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν ὡς ἀναγκαίαν ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ποῦ ὡδήγησεν ἡ πολιτικὴ αὐτή; Ὡδήγησεν εἰς τὴν μείωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ἀφ’ ὅτου ἤρχισεν ἡ πολιτικὴ τῆς ἀναδιαρθρώσεως, μειοῦται τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Διατί; Διότι, ἐνῶ ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὰς νέας καλλιεργείας ἐνθαρρύνονται μὲ ἐπιδοτήσεις, μὲ ὑψηλὴν δανειοδότησιν, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς διαθέσεως τῶν προϊόντων δὲν γίνεται καμμία προσπάθεια βοηθείας διὰ τὴν διάθεσιν τῶν προϊόντων καὶ ἔτσι συμβαίνει σήμερον οἱ πλέον χρεωκοπημένοι ἀγρόται νὰ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπεδόθησαν εἰς τὰς νέας καλλιεργείας καὶ ἐχρεώθησαν μὲ 100 καὶ 150 χιλιάδας καὶ εἶναι σήμερα μὲ χρέη ὑπέρτερα τῆς ἀξίας τῶν χωραφιῶν των. Ἀλλά, ἐνῶ, ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ἐδημιουργήσαμεν αὐτὴν τὴν ἀφόρητον κατάστασιν, καταδιώκομεν ἀπηνῶς τὰς παλαιὰς καλλιεργείας. Βεβαίως, ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν οἰκονομικὰ κίνητρα διὰ νὰ φύγωμεν μερικῶς ἀπὸ τὴν σιτοκαλλιέργειαν καὶ νὰ πᾶμε εἰς τὴν βαμβακοκαλλιέργειαν, τὴν τευτλοκαλλιέργειαν κλπ. Οὐδεὶς ἠμπορεῖ νὰ διαφωνήσῃ, ἀλλὰ τὰ κίνητρα δὲν δημιουργοῦνται ἐκ τῆς μειώσεως μιᾶς ἐλαχίστης προστασίας διὰ τὴν παλαιὰν καλλιέργειαν, ἀλλὰ διὰ τῆς προσφορᾶς εἰς τὴν νέαν καλλιέργειαν κινήτρων καὶ προνομιακῆς μεταχειρίσεως, ὥστε νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν παλαιάν τους καλλιέργειαν. Ἐδῶ ἐστράφημεν μὲ μανίαν, ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἐχθρῶν, ἐναντίον τῆς μεγάλης αὐτῆς καὶ τῆς πτωχοτέρας ἀγροτικῆς οἰκογενείας, ὡς εἶναι οἱ σιτοκαλλιεργηταί. Καὶ ἐντεῦθεν προέκυψεν ἡ δυσπραγία, ἐπαναλαμβάνω, μιᾶς μεγάλης μερίδος τῆς ἀγροτικῆς μας τάξεως. Νομίζω, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα καὶ ἂς μοῦ συγχωρήσῃ ὁ σεβαστὸς κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, νὰ τοῦ συστήσω νὰ ἀναζητήσῃ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν μας εἰς τὰς Βρυξέλλας ὄχι ἁπλῶς τὰ κείμενα τῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν εἰς τὰς 15. 1.1962, νὰ ἀναζητήσῃ καὶ ὀλίγον τὰ πρακτικὰ τῶν συζητήσεων καὶ ὀλίγον τὰ σχόλια, τὰ ὁποῖα ἔγιναν μετὰ τὴν ἀνακοίνωσιν τῶν ἀποφάσεων, διὰ νὰ ἴδητε, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, πῶς γνωρίζουν αἱ πανίσχυροι χῶραι νὰ προστατεύουν τὰ παθητικά των προϊόντα. Σύμφωνα, ἄλλωστε, καὶ μὲ τὴν διατηρηθεῖσαν ἀρχὴν ὑπὸ τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης καὶ τῆς ὑπὸ ψήφισιν τοιαύτης διὰ τὴν ἀνάγκην τῆς αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος τῶν γεωργῶν. Ἴσως, ἂν δοθῇ εὐκαιρία, ἄλλος ἐκ Θεσσαλίας συνάδελφος τοῦ Κέντρου θὰ ἀσχοληθῇ λεπτομερέστερον μὲ τὸ σιτικὸν θέμα ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἀπὸ τοῦδε, ὅμως, πληροφορῶ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι διὰ τὸν σῖτον προβλέπουν οἱ ἐξ ἐνδεικτικὴν τιμὴν μεταξὺ ἑνὸς μάξιμουμ τιμῆς γερμανικοῦ σίτου κατ’ ἐξοχὴν παθητικῆς καλλιεργείας καὶ ἑνὸς μίνιμουμ τιμῆς γαλλικοῦ σίτου ἐπίσης ἰσχυρῶς προστατευομένου.

§166Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, καὶ ἐκ μέρους ἄλλων συναδέλφων ἀνεκινήθη τὸ ζήτημα τῆς ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Ὁ συνάδελφος μάλιστα, κ. Βασματζίδης, ὡς εἰδικός, διότι διετέλεσε Δ)ντὴς τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἔχει ἐπηυξημένην εὐθύνην λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἰδιότητός του. Κύριε συνάδελφε, οὔτε σεῖς οὔτε οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἔθεσαν τὸ ζήτημα τοῦτο, ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα. Μέχρι τῆς 31.12.1961 τὰ πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καθυστερούμενα ἀγροτικὰ χρέη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, δηλαδὴ ἀπὸ τοῦ 1945, ἀνήρχοντο εἰς 1.600.000.000 ἐπὶ συνόλου χορηγηθέντων δανείων 40.000.000.000. Τὸ ζήτημα τῆς ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν ἤρχισε τὸ 1959, ὅτε ἡ Ἄκρα Ἀριστερὰ ὑπέβαλε σχετικὴν πρότασιν νόμου. Ἀπὸ τότε ἀρχίζει νὰ κυριαρχῇ τὸ ζήτημα αὐτό, τὸ ὁποῖον υἱοθετεῖται καὶ ἀπὸ τὰ ἄλλα κόμματα καὶ ἔκτοτε ἀρχίζει ἡ μεγάλη καθυστέρησις τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Οὕτω ἐνῷ μέχρι τὸ 1955 ἡ καθυστέρησις ἀνήρχετο εἰς 700 ἑκ. μέχρι τοῦ 1959 ἀνῆλθεν ἡ καθυστέρησις εἰς 1.050 ἑκ. Ἐφ’ ὅσον κυριαρχεῖ τὸ ζήτημα τῆς ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν αὐξάνεται ἡ καθυστέρησις. Τὸ 1960 εἴχαμε μίαν κακὴν χρονιὰ καὶ μικρὰν ἐσοδείαν, λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν τῆς τρομακτικῆς καταστροφῆς τῆς σουλτανίνας εἰς Κρήτην καὶ Κορινθίαν καὶ τὰς καταστροφὰς ἐκ τῆς χαλάζης.

§167Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἴχομεν ὅμως καὶ καλὴν ἐσοδείαν σίτου, ἐλαίου κλπ.

§168Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ὅταν, εἰς τὸ τέλος τοῦ 1961, ἔχωμεν καθυστερήσεις 1.600.000.000 ἐντὸς τῆς 15ετίας καὶ ὅταν τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ εἰσοδήματος δὲν ἔχει πωληθῆ, ἐλπίζεται, ὅτι μὲ τὴν πώλησιν αὐτοῦ θὰ ἐξοφληθῇ ἕνα μεγάλο ποσοστὸν ἐκ τῶν καθυστερουμένων ἀγροτικῶν χρεῶν καὶ οὕτω ὑπολογίζει ἡ Τράπεζα, ὅτι κατὰ τὸ τέλος Μαΐου αἱ καθυστερήσεις θὰ κατέλθουν εἰς τὸ 1.300.000.000. Ἡ περίπτωσις αὐτὴ ἀφορᾷ παραγωγοὺς ὑποστάντας ζημίας ἐκ θεομηνιῶν, εἴχομεν π.χ. τὸν δάκον εἰς τὴν ἐλαιοπαραγωγὴν κατὰ τὸ ἔτος 1960. Ἀναμφισβητήτως λοιπόν, οἱ λόγοι τοῦ κ. Βασματζίδη καὶ τὰ κηρύγματα τῶν ἐκλογῶν ἐδημιούργησαν ἀτμόσφαιραν, ἡ ὁποία ἐπεδείνωσε τὴν κατάστασιν καὶ ἐκλόνισε τὴν πίστιν. Ἀλλὰ ποῖα μέτρα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζουσα τὸ ζήτημα; Ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε καὶ ὀρθῶς νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἑκάστην περίπτωσιν κεχωρισμένως, π.χ. διὰ τὸ λάδι ὥρισεν, ὅτι ἐκ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως, ὁ παραγωγὸς θὰ δικαιοῦται νὰ εἰσπράξῃ ἓν ποσοστὸν ἀνεξαρτήτως τοῦ ὕψους τοῦ χρέους. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι πρέπει νὰ παύσετε τὸ κήρυγμα αὐτοῦ τοῦ εἴδους, διότι ἄλλως θὰ βλάψητε καὶ τὴν ἀγροτικὴν πίστιν, ἀλλὰ θὰ βλάψητε καὶ τοὺς ἰδίους τοὺς ἀγρότας.

§169Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶχον τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ ἀπήντα ἐπὶ τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἔθιξα. Ἀντὶ ἀπαντήσεως ἐπενόησε τὰ προεκλογικὰ κηρύγματα, ὡς εἶπε, τὰ ἀφορῶντα εἰς τὴν ρύθμισιν τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Λυποῦμαι, ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ὅτι ὁ κ. Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς, περιοδεύων εἰς Θεσσαλίαν ὑπεχρεώθη νὰ ὁμιλήσῃ εἰς Λάρισαν περὶ ρυθμίσεως ἀγροτικῶν χρεῶν. Ἀλλοῦ συνεπῶς, αἱ συμβουλαὶ καὶ τὰ κηρύγματα. Αὐτὴ ἡ θεωρία δὲν ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς ποῖα αἴτια μᾶς ὡδήγησαν εἰς τὴν μείωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ἀλλὰ ἐπὶ πλέον θὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸ Σῶμα καὶ μίαν ἐρώτησιν τοῦ κυβερνητικοῦ βουλευτοῦ κ. Λύχνου, ἥτις ἀφεώρα τὴν τραγικὴν θέσιν εἰς ἣν περιῆλθον οἱ κτηνοτρόφοι, οἱ ὁποῖοι δανεισθέντες χρήματα διὰ τὴν πάχυνσιν μόσχων, ὑπεχρεώθησαν ἐν τέλει νὰ τὰ πωλήσουν οὐδὲ εἰς τὸ ἥμισυ τῆς τιμῆς ποὺ κατέβαλον. Καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς τραγῳδίας ὤφειλεν ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν.

§170Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Λαμβάνετε ἕνα παράδειγμα, τὸ ὁποῖον εἶναι παροδικόν. Πράγματι, κατὰ τὸ ἔτος 1961 ἐσημειώθη πτῶσις τῆς τιμῆς τοῦ κρέατος, ἥτις ὠφείλετο εἰς ἀθρόαν εἰσαγωγὴν σφαγίων ἐκ Γιουγκοσλαυΐας. Ὑπῆρξε πράγματι ἕνα κακόν, ὁμολογῶ, ἀλλὰ κακὸν παροδικόν, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε κατώρθωσε νὰ καλύψῃ. Τόσον μὲ τὸν δασμὸν 11% ὅσον καὶ μὲ τὸν προγραμματισμὸν τῆς εἰσαγωγῆς νωπῶν κρεάτων ἀποκατεστάθησαν αἱ τιμαί. Δὲν εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ ἐπικαλῆσθε ὡς αἴτιον ἕνα παροδικὸν φαινόμενον. Κατὰ συνέπειαν τὰ κηρύγματα ἦσαν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐπηρέασαν τοὺς παραγωγοὺς καὶ τοὺς ὡδήγησαν εἰς τὴν μὴ ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεών των καὶ μάλιστα παραγωγούς, οἱ ὁποῖοι εἶχον καλὸν εἰσόδημα. Εἰδικώτερον οἱ βαμβακοπαραγωγοί, κατὰ τὰ ἔτη 60–61 εἶχον καὶ καλὸν εἰσόδημα καὶ ἐπιδότησιν καὶ καλὰς τιμάς. Παρὰ ταῦτα κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον ἐσημειώθη καὶ ἡ μεγαλυτέρα καθυστέρησις εἰς τὴν ἐξόφλησιν τῶν ὑποχρεώσεών των καὶ κατὰ μεγαλύτερον ποσοστὸν συγκριτικῶς εἰς τοὺς βαμβακοπαραγωγοὺς τῆς κατηγορίας αὐτῆς.

§171Δ. ΚΙΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ προβῶ εἰς μίαν δήλωσιν. Αἱ καθυστερήσεις τῶν βαμβακοπαραγωγῶν εἰς ἐξόφλησιν τῶν ὑποχρεώσεών των δὲν ὀφείλονται εἰς οὓς λόγους ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργός, ἀλλὰ εἰς ἄλλα αἴτια, τὰ ὁποῖα καὶ γνωρίζει. Γνωρίζει, ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι οἱ βαμβακοπαραγωγοὶ τῆς περιφερείας ὑφίστανται τρομακτικὰς ζημίας ἀπὸ ἕνα ποταμόν, τὸν Βοιωτικὸν Κηφισσόν, ὁ ὁποῖος ὁσάκις πλημμυρίζει ἐπιφέρει συντριπτικὴν καταστροφὴν εἰς τὴν παραγωγήν. Ἀπὸ 6ετίας ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωσιν, ὅπως διευθετήσῃ τὸν ροῦν τοῦ ποταμοῦ, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀνακουφισθοῦν οἱ παραγωγοὶ τῆς περιφερείας ἐκείνης. Παρὰ ταῦτα οὐδὲν ἔκτοτε ἐγένετο, πλὴν τῆς πρὸ 6ετίας καταρτισθείσης μελέτης. Πλανᾶσθε δέ, ἐὰν νομίζητε, ὅτι ὁ παραγωγός, ἐὰν τὸ ἓν ἔτος ὑποστῇ ζημίαν ἐκ τῶν πλημμυρῶν, εἶναι εἰς θέσιν τὸ ἑπόμενον ἔτος νὰ πληρώσῃ, ἐὰν δὲν ὑποστῇ ἐκ νέου ζημίαν, διότι ἡ καθυστέρησις τοῦ ἑνὸς ἔτους ὁδηγεῖ εἰς καθυστέρησιν πολλῶν πλέον ἐτῶν. Δὲν εἶναι συνεπῶς, τὰ κηρύγματα περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. Ὑπουργός, ἀλλὰ εἶναι ἡ κακὴ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις. Τὸ θέμα εἶναι οὐσιῶδες καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ εἰς θέμα συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Μὴ λησμονῆτε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι διὰ νὰ ἐπιτύχουν μίαν προσωρινὴν ἀναστολὴν εἰς τὴν καταβολὴν τῶν χρεῶν των ὑποχρεοῦνται νὰ καταφύγουν εἰς τὸν ἐκπρόσωπον τοῦ Κόμματος τῆς Κυβερνήσεως.

§172Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπ’ αὐτῶν;

§173Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐφ’ ὅσον προκαλοῦμαι, θὰ ἀπαντήσω. Αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀναφέρει ὁ κ. Κίνιας, ἀφοροῦν 2 ἢ 3 χωριὰ τῆς περιοχῆς Λεβαδείας.

§174Δ. ΚΙΝΙΑΣ. Δὲν ἀφοροῦν 2 ἢ 3 χωριά, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ἀλλὰ 14, εἰς τὰ ὁποῖα ἀντιστοιχοῦν 200.000 στρέμματα.

§175Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἔστω, ἀφοροῦν 14 χωριὰ εἰς τὰ 200. Ἀλλὰ οἱ παραγωγοὶ καὶ τῶν ὑπολοίπων 200 χωρίων δὲν ἐξοφλοῦν τὰς ὑποχρεώσεις των, παρ’ ὅλον ποὺ ἔτυχον καὶ ἐπιδοτήσεων καὶ ἐξαιρετικῶν τιμῶν.

§176Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ὁ ρήτωρ ἐζήτησε τὴν προστασίαν σας· παρακαλῶ νὰ μὴ γίνουν ἄλλαι διακοπαί. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

§177ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ παρεκάλουν νὰ σταματήσητε τὰς διακοπάς.

§178Χ. ΒΑΣΜΑΤΖΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιτρέψατέ μοι. Ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἔδωσα εἰς τὴν Βουλὴν δὲν εἶναι ἀκριβεῖς. Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἀπολύτως ἀκριβεῖς. Κατὰ τὰ ἔτη 44–59 τὸ ὕψος τῶν καθυστερουμένων χρεῶν ἀνήρχετο εἰς 1 δισεκατομμύριον 250 ἑκατομμύρια, κατὰ δὲ τὸ 1961 ἀνῆλθεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.300.000.000. Ἐπίσης πληροφορῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅτι αἱ καθυστερήσεις εἰς τὴν καταβολὴν τῶν χρεῶν δὲν ὀφείλονται εἰς τὰ κηρύγματα τῶν ἐκλογῶν, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθη ὡς αἴτιον. Ὄχι, ὀφείλονται εἰς ἄλλα ὀργανικὰ ἐλαττώματα τῆς γεωργίας, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀντιληφθῆ ὁ κ. Ὑπουργός, καὶ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ συζητηθοῦν εἰς τὴν Βουλὴν διὰ νὰ θεραπευθοῦν. Εἰδικώτερον, ὡς πρὸς τοὺς βαμβακοπαραγωγούς, πλὴν τῶν μεγάλων, τὸν πληροφορῶ, ὅτι οὐδόλως εὐημεροῦν, ἀλλὰ εἶναι πτωχοὶ καὶ χρεωμένοι. Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἄλλα αἴτια, τὰ ὁποῖα ὀφείλομεν νὰ ἀνεύρωμεν καὶ ὄχι ὅσα ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη.

§179Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θὰ φέρω δύο παραδείγματα, διὰ νὰ ἀποδείξω πόσον ἐπηρεάζουν τὰ κηρύγματα εἰς τὴν ψυχολογίαν τῶν ὀφειλετῶν. Παρετηρήθη, ὅτι οἱ παραγωγοὶ τῆς σουλτανίνας, οἱ ὁποῖοι παρέδωσαν τὸ προϊόν των εἰς τὴν συγκέντρωσιν —καὶ εἶχεν ὁρισθῆ, ὅτι οἱ παραγωγοὶ θὰ ἐλάμβανον 2,75 κατὰ κιλὸν ἐλεύθερον— ἔλαβον τὰς διατακτικὰς καὶ μετέβησαν δι’ ἐξόφλησιν τοῦ λογαριασμοῦ μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐκλογῶν, ἀναμένοντες πιθανῶς ρύθμισιν τοῦ χρέους των. Ἕνα ἄλλο παράδειγμα: Μεγάλος ἀριθμὸς ἐλαιοπαραγωγῶν δὲν παρέδιδε τὸ προϊόν εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ μὲ τὴν ἐξαίρετον τιμὴν τῶν 16,50, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν πληρωμὴν τοῦ χρέους καὶ μάλιστα, ὅτε εἶχεν ὁρισθῆ, ὅτι ἀνεξαρτήτως ὕψους χρέους, ἐλάμβανε τὸ 7,50 δραχμὰς τὸ κιλὸν ἐλεύθερον. Ἰδοὺ παραδείγματα, τὰ ὁποῖα πείθουν, ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν καθυστερήσεων ὀφείλεται εἰς τὰ κηρύγματα.

§180Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, δὲν ἀναιροῦν τὴν βασιμότητα τῶν ὅσων πρὸ ὀλίγου ἀνέπτυξα ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης. Παραπέμπω τὸν κ. Ὑπουργὸν εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Διοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1961. Καὶ ὁ Διοικητὴς τῆς Τραπέζης, ἀλλοῦ ἀποδίδει τὴν καθυστέρησιν ἐξοφλήσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Ἡ πραγματοποιηθεῖσα, κ. βουλευταί, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη εὐρεῖα πιστοδότησις τῶν ἀγροτῶν μας διὰ τὴν ἀνέγερσιν π.χ. σταύλων ἐγένετο περίπου ἐν γνώσει, ὅτι κατὰ ἕνα μέρος, ὄχι ἀσήμαντον, τὰ χρήματα αὐτὰ θὰ διετίθεντο διὰ τὴν ἀπόκτησιν στέγης τῶν ἀγροτῶν καὶ ὄχι τῶν ζώων των ἢ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ἄλλων ἐπειγουσῶν οἰκογενειακῶν ἀναγκῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθοῦσα αὐτὴν τὴν τακτικὴν ἐπεδίωκε τεχνητῶς νὰ αὐξήσῃ τὴν ἀγοραστικὴν ἱκανότητα τῶν ἀγροτῶν, ἀλλὰ συνήργησε εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς χρεωκοπίας αὐτῆς τῆς κατηγορίας τῶν ἀγροτῶν. Τέλος εἰς τὴν χρεωκοπίαν τῶν ἀγροτῶν συνέτεινε καὶ ἡ ἔλλειψις οὐσιαστικῆς προστασίας τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων των. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω τὸν καπνόν, τὸ ἔλαιον, τὸν βάμβακα. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω, ὡς δίκαιον ἐμφανίζεται τὸ αἴτημα, ὄχι τῆς ἀποσβέσεως, ἀλλὰ τῆς ρυθμίσεως τῶν παγωμένων ἀγροτικῶν χρεῶν. Προτείνω ὡς λύσιν τὴν μακροπρόθεσμον ἐξόφλησιν αὐτῶν μὲ μικρὸν τόκον, θεσπιζομένων ταὐτοχρόνως δρακοντείων διατάξεων διὰ τοὺς κακοπίστους ἐκείνους ὀφειλέτας, οἱ ὁποῖοι θὰ παρημέλουν τὴν ἔγκαιρον καταβολὴν τῶν δόσεων. Ἐπίσης προτείνω νὰ ληφθοῦν μέτρα διὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν ἀγροτῶν ἀπὸ τοὺς τοκογλυφικοὺς τόκους τῶν ἰδιωτικῶν δανείων. Ἀκόμη, ἐν ὄψει τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Ε.Κ.Α., θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν μίαν γενναίαν μείωσιν τῶν ἐπιτοκίων τῶν δανείων τῆς Α.Τ.Ε. καὶ μίαν διεύρυνσιν τῆς πιστοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν. Ἔτι διεύρυνσιν τῆς προικοδοτήσεως τῆς Α.Τ.Ε., δι’ ἰδίων κεφαλαίων, ὥστε νὰ μὴ καταβάλλῃ τόκους, τοὺς ὁποίους μεταφέρει εἰς τοὺς ὤμους τῶν ἀγροτῶν. Τέλος, κ. συνάδελφοι, μετὰ τὰ γνωσθέντα ἀπὸ λογιστικὰ στοιχεῖα, διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῶν φόρων ὑπὲρ τοῦ Ο.Γ.Α. καὶ μετὰ τὴν ἀναστολὴν ἐνάρξεως ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων ἐμφανίζεται πλέον ἀδικαιολόγητος ἡ διατήρησις τῆς φορολογίας 3% ἐπὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Θὰ ἐπρότεινα νὰ διατηρηθῇ μόνον μία συμβολικὴ ἄμεσος εἰσφορὰ τῶν ἠσφαλισμένων, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι ἐπιβεβλημένον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν νοσηλευτικὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰ νοσοκομεῖα νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ πιστοποιητικὸν ἀπορίας μὲ τὴν βεβαίωσιν τῆς ἰδιότητος τοῦ ἀγρότου. Περαιτέρω, εἶναι ἀνάγκη νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐνίσχυσις τῆς ὀρεινῆς οἰκονομίας. Πληροφοροῦμαι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐμείωσε τὸ ἐπίπεδον τῶν σχετικῶν πιστώσεων εἰς τὸ 1)20, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ προηγούμενον ἔτος. Ἀνάλογος εἶναι καὶ ἡ δραστικὴ περικοπὴ τῶν πιστώσεων, διὰ τὰ μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα. Δὲν ἀπομένει ἄλλη δικαιολογία τῆς κυβερνητικῆς αὐτῆς τακτικῆς, παρὰ μόνον, ὅτι ἔγιναν αἱ ἐκλογαὶ καὶ ἐξέλιπεν ὁ σκοπὸς αὐτῶν τῶν πιστώσεων. Καὶ ὅμως, εἶναι ἀνάγκη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαναφέρῃ αὐτὰς τὰς πιστώσεις εἰς τὸ περυσινόν, τοὐλάχιστον, ὕψος καὶ μόνον νὰ φροντίσῃ ἡ κατανομή των νὰ γίνεται μετὰ μελέτην καὶ ἱεράρχησιν, καὶ νὰ ὑπάρχῃ ἀναγκαῖος συντονισμός, χωρὶς τὴν ἀσχημίαν τῆς χορηγήσεως τῶν πιστώσεων αὐτῶν εἰς τὰς κοινότητας ἀναλόγως τῆς κομματικῆς τοποθετήσεως τῶν Προέδρων τῶν Κοινοτήτων ἢ τῆς πλειοψηφίας τῶν κατοίκων αὐτῶν. Νὰ ἐφαρμοσθῇ πολιτικὴ συνεποῦς λογικῆς προστασίας ἀγροτικῶν προϊόντων κατὰ τὸ στάδιον, ἰδίᾳ τῆς διαθέσεώς των καὶ νὰ γίνῃ εὐρεῖα χρησιμοποίησις τῶν συνεταιριστικῶν ὀργανώσεων. Καὶ πάλιν ἐπαναλαμβάνω, ὅτι αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ἀκολουθοῦντες καλῶς εὐθυγραμμιζόμεθα μὲ τὴν κοινὴν ἀγροτικὴν πολιτικὴν τῶν ἕξ. Νὰ ἀναληφθῇ σοβαρὰ προσπάθεια ἐπεκτάσεως τῆς ἀρδεύσεως. Ὑπάρχουν ἄπειροι δυνατότητες, αἱ ὁποῖαι παραμένουν ἀδικαιολογήτως ἀναξιοποίητοι. Ἀναφέρω ἕνα κτυπητὸν παράδειγμα ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος, τῆς Θεσσαλίας, τὴν ὁποίαν διασχίζει, ὡς γνωστόν, ὁ ποταμὸς Πηνειός. Ἀπὸ 10ετίας καὶ πλέον ἔχουν σχεδὸν ὁλοκληρωθῆ τὰ ἀντιπλημμυρικὰ ἔργα τοῦ Θεσσαλικοῦ κάμπου καὶ ὅμως, μέχρι στιγμῆς δὲν ἔχει ἀρχίσει κἂν ἡ ἀρδευτικὴ χρησιμοποίησις τῶν ὑδάτων τοῦ ἀνωτέρω ποταμοῦ καὶ τῶν παραποτάμων του. Εἶναι ἀνάγκη ἀκόμη νὰ μειωθῇ τὸ κόστος τῆς ἀρδεύσεως, νὰ ἠλεκτροδοτηθοῦν αἱ προσφερόμεναι τοὐλάχιστον δι’ αὑτὴν ἀγροτικαὶ περιοχαί. Ὡς προεῖπον καὶ εἰς τὸν τομέα αὑτὸν ὑπάρχει πλήρης ἀδράνεια καὶ ἔλλειψις συντονισμοῦ Δ. Ε.Η. καὶ γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἐξέθεσα ἤδη ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας μου, ὅτι εἶναι ἀνέφικτος ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις μιᾶς καθυστερημένης χώρας καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ἀντιμετώπισις τῶν προβλημάτων ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἔνταξίς της εἰς μίαν εὐρυτέραν οἰκονομικὴν ἕνωσιν προηγμένων χωρῶν, χωρὶς τὴν ὁλόψυχον συμπαράστασιν τοῦ λαοῦ καὶ τῶν παραγωγικῶν τάξεων τῆς χώρας, αἱ ὁποῖαι νὰ πιστεύουν, ὅτι ἐντείνοντες τὰς προσπαθείας των, αὐξάνοντες τὴν παραγωγικότητα καὶ ἐν ἀνάγκῃ ὑποβαλλόμεναι εἰς προσκαίρους θυσίας, ὑπηρετοῦν τὸ ἴδιον αὐτῶν συμφέρον καὶ τῶν παιδιῶν των. Εἶπεν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Κέντρου εἰς τὴν παρελθοῦσαν Βουλὴν: «Ἡ εἴσοδός μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν θὰ εἶναι εὐτυχὲς γεγονός, ἐὰν συμπέσῃ μὲ τὴν ἔξοδον τῆς Ε.Ρ.Ε. ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν». Νομίζω, ὅτι τοῦτο ἰσχύει κατὰ μείζονα λόγον σήμερον. Ὄχι μόνον, διότι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἀπεδείχθη ἀνίκανος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ φέρει διὰ τοῦτο ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην καὶ διὰ τὴν σημερινὴν ἐξόχως δυσχερῆ θέσιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ κυρίως, διότι οὐδεμία ψυχικὴ ἐπαφὴ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε. καὶ τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἕνα μέρος τοῦ ὁποίου εἰς τὰς προσφάτους ἐκλογὰς ἐβιάσθη κατὰ τὴν ἐκδήλωσιν τοῦ φρονήματός του καὶ διότι εἰς τὴν συνείδησιν ἀκόμη τῶν ὀπαδῶν της, δι’ ὅσα μεταπολεμικῶς εἰς βάρος της ἀπεκαλύφθησαν. Νέαι δυνάμεις πρέπει νὰ ἀνέλθουν εἰς τὴν ἐξουσίαν, διὰ νὰ ἐφαρμόσουν νέαν πολιτικήν, πολιτικὴν ριζικῆς ἀλλαγῆς καὶ εἰς τὸν οἰκονομικὸν καὶ τὸν κοινωνικὸν καὶ ἐκπαιδευτικὸν τομέα. Δυνάμεις ποὺ νὰ πιστεύουν εἰλικρινῶς καὶ μὲ πάθος εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς δημοκρατίας καὶ νὰ ἔχουν μαζί των τὴν ἀγάπην τοῦ λαοῦ. Δυνάμεις ποὺ νὰ πιστεύουν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς διαθέτει εὐρύτατα περιθώρια ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν συμμαχιῶν της νὰ ἀσκήσῃ ἀνεξάρτητον ἐξωτερικήν, διπλωματικὴν καὶ οἰκονομικὴν πολιτικήν. Δυνάμεις ποὺ νὰ δύνανται μὲ τὸ κῦρος τῆς λαϊκῆς συμπαραστάσεως καὶ τῆς γνησίας δημοκρατικῆς ἰδεολογίας, νὰ ὑπηρετήσουν, νὰ πιέσουν καὶ νὰ ἐκβιάσουν ἐν ἀνάγκῃ τὴν κατοχύρωσιν τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων καὶ ὅταν ἀκόμη ταῦτα συγκρούωνται μὲ συμφέροντα ἰσχυρῶν συμμάχων μας. Δὲν ὠφελοῦν εἰς τίποτε αἱ συνεχεῖς διακηρύξεις διὰ τὴν προσήλωσίν μας εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ἡ διεκδίκησις τῆς πατρότητός του διὰ τοὺς μακρυνοὺς προγόνους μας. Ἦλθεν ἡ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ τόπος χρειάζεται μίαν Κυβέρνησιν ποὺ νὰ διαθέτῃ θάρρος, ρεαλισμὸν καὶ πρὸ παντὸς συνείδησιν, ὅτι ἀντλεῖ τὴν δύναμιν ἐκ τοῦ λαοῦ καὶ ὄχι ἐκ τῆς εὐνοίας ἰσχυρῶν, ἔστω, συμμάχων. Πρέπει ἡ αὐριανὴ Κυβέρνησις νὰ γνωρίζῃ νὰ διασπᾷ τὸ φράγμα τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἡγεσίας τῶν συμμάχων καὶ νὰ ἀπευθύνεται καὶ νὰ ἐπηρεάζῃ ἀποτελεσματικῶς ἀπ’ εὐθείας τοὺς λαούς των. Εἰς τὴν σημερινὴν κρίσιμον καμπὴν τῆς ἱστορίας τοῦ Ἔθνους, καθ’ ἣν ὥραν λαμβάνει χώραν τὸ σπουδαιότερον γεγονός, μετὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 21 καὶ τοὺς ἀπελευθερωτικοὺς πολέμους τῆς Ἑλλάδος, πρέπει νὰ παραμερισθοῦν ἄνομα οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα συμφέροντα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ πολιτικῶς τὰ ἐκφράζουν καὶ εὑρίσκονται σήμερον διὰ τῆς βίας καὶ νοθείας. Θὰ ἐνθυμηθῶ καὶ πάλιν τὴν Ν.Π.Κ. Ἔλεγεν εἰς τὸ ἱδρυτικόν της μανιφέστον: «Εἶναι ἡ ὥρα τοῦ λαοῦ». Παρὰ τὴν πρόσφατον λαϊκὴν ἐτυμηγορίαν, ἡ διακήρυξις αὐτὴ διατηρεῖ τὴν δραματικήν της ἐπικαιρότητα. Εἶναι πράγματι, ἡ ὥρα τοῦ λαοῦ καὶ διὰ νὰ ἐγκρίνῃ αὐτὴν τὴν θεμελιώδη σύμβασιν ποὺ τώρα τὸ πρῶτον τὴν πληροφορεῖται, ἐκ τῆς ὁποίας θὰ κριθῇ τὸ ἰδικόν του μέλλον καὶ ἡ ἐπιβίωσίς του ὡς αὐτονόμου ἐθνικῆς πολιτιστικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὀντότητος. Εἶναι πράγματι, ἡ ὥρα νὰ ἀναδείξῃ ὁ λαὸς μιὰ ἀληθινὰ δημοκρατικὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία μὲ τὴν ἰδικήν του ἐμπιστοσύνην καὶ ἀγάπην νὰ φθάσῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν. Μὲ τὴν ἰδικήν του συμπαράστασιν, τὴν ἀνάτασιν καὶ αὐταπάρνησίν του, θὰ κυβερνήσωμεν τὴν Χώραν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τότε πράγματι, θὰ θεμελιωθῇ μία καινούργια Ἑλλάς. Ἡ εὐημεροῦσα, ἡ χαρούμενη, ἡ δημοκρατική, ἡ Ἑλληνικὴ Ἑλλάς. (Χειροκροτήματα).

§181ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§182ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§183ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.55′ μ.μ.)