1962.01.29

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 20ὴ

Δευτέρα 29 Ἰανουαρίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Φιλιππίδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμμ.). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Ράλλης, Ι. Τούμπας, Δ. Κίνιας, Θ. Δοδόπουλος, Γ. Μεταξᾶς, Ν. Σπεντζάρης, Θ. Λυμπερίδης, Ε. Σκορδίλης, Α. Δερδεμέζης, Σ. Εὐστρατιάδης, Α. Πάντος, Ι. Κεφαλογιάννης, Γ. Σαμαρᾶς, Γ. Πλατῆς, Θ. Κονίτσας, Σ. Μακρόπουλος, Α. Περρωτῆς κ.ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Γιαννούσης, Κ. Μανιαδάκης, Δ. Καρατζένης, Σ. Εὐστρατιάδης κ.ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Κοντοβράκης, Ε. Κοθρῆς, Λ. Δερτιλῆς, Δ. Θανόπουλος, Χ. Ἀθανίτης, Γ. Σαμαρᾶς, Χ. Μπουγᾶς καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Κοθρῆς, Λ. Δερτιλῆς, Γ. Σαμαρᾶς, Χ. Ἀθανίτης, Χ. Μπουγᾶς, Ι. Κοντοβράκης καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, Λ. Δερτιλῆς, Ν. Σπεντζάρης, Ε. Κεφαλογιάννης, Ι. Ἡλιόπουλος, Χ. Ἀθανίτης καὶ Χ. Καραπιπέρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Χ. Καραπιπέρης καὶ Κ. Μανιαδάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)1960 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Πλατῆς, Ν. Σπεντζάρης καὶ Α. Παπαλουκᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρ. 14 τοῦ Ν. 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Κατσώτας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τῶν βρεφοκομείων». Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11001)23.1.62 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν παρ’ αὐτῆς συμπληρωματικὴν χρηματοδότησιν τοῦ Α.Σ.Ο. μέχρι συνολικοῦ ποσοῦ δραχμῶν 31.750.000. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4431)11.1.62 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον, διὰ τὴν δανειοδότησιν τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου Κορινθίας μέχρι ποσοῦ δραχμ. 8.000.000. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11859)15.1.62 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον, διὰ τὴν δανειοδότησιν τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου Κεφαλληνίας μέχρι ποσοῦ δραχμ. 3.000.000. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Γ. Σταμάτης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Κωνωπίνης, αἰτοῦντος ἀναστολὴν ὑλοτομήσεως βαλανιδιῶν δάσους Μανίνης. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Κοινοτικῶν εἰσπρακτόρων, αἰτουμένης ἀνάκλησιν τῆς ὑπ’ ἀριθμὸν 122474)22.12.1961 διαταγῆς τοῦ Ὑπουργ. Ἐσωτερικῶν, δι’ ἧς ἐπαναφέρεται τὸ σύστημα τῶν ποσοστῶν ἐπὶ τῶν διακινουμένων προϊόντων. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ συλλόγου ἀκτημόνων Γεωργῶν «Ἡ Ἐλπὶς» Λυγαριᾶς–Σερρῶν, αἰτουμένου, ὅπως διαταχθῇ ἡ τοπογραφικὴ ὑπηρεσία Θεσ)νίκης καὶ ἀποστείλῃ διάγραμμα διὰ τὴν ἐπίλυσιν διαφορᾶς ἀφορώσης τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1296 κληροτεμάχιον κλπ. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Χ. Ρουχωτᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Παναγ. Ζαχαροπούλου, Δ. Παυλοπούλου καὶ ἄλλων κατοίκων Χαλανδρίου Ἀττικῆς, αἰτουμένων διάνοιξιν τῆς ὁδοῦ Σπετσῶν μέχρι συναντήσεως τῆς Λεωφόρου Κηφισσίας πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Δ. Γρίβας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου προσφύγων, ἐκ Ρωσίας, Δράμας «Ὁ Πόντος» αἰτουμένου στεγαστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Κ. Ράλλης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν καταστηματαρχῶν Συνοικισμοῦ Καλογρέζης, αἰτουμένων, ὅπως ἡ ἀπογευματινὴ ἐργασία τοῦ Σαββάτου μεταφερθῇ εἰς τὴν τοιαύτην τῆς Τετάρτης. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων, ἐπὶ ἐρωτήσεων τῶν κ.κ. βουλευτῶν. I) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐσωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Θ. Παππᾶ καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 499) 305 ἀπὸ 18.1.1962 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Θ. Παππᾶ καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι: 1. Τὸ γεγονός, ὅτι ὑπῆρξαν καί τινες καταδίκαι κατ’ ἀστυνομικῶν ὀργάνων σημαίνει, ὅτι οἱ νόμοι ἐφαρμόζονται πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν καὶ ὡς προσήκει εἰς εὐνομουμένην πολιτείαν. 2. Εἰς πᾶσαν περίπτωσιν καταδίκης ἀστυνομικοῦ ὀργάνου παρὰ Ποινικοῦ Δικαστηρίου, ἡ ὑπόθεσις ἐρευνᾶται καὶ ἀπὸ Διοικητικῆς πλευρᾶς καὶ οἴκοθεν ἀσκεῖται ὁ προσιδιάζων εἰς τὴν φύσιν τοῦ διαπραχθέντος ἀδικήματος διοικητικὸς ἔλεγχος, ἐπιβαλλομένης ἀναλόγου πειθαρχικῆς ποινῆς. 3. Ἄν καὶ ὅπου ὑπῆρξαν παρεμβάσεις πολιτῶν αἱ κατὰ τόπους Ἀστυνομικαὶ Ἀρχαὶ ἐνήργησαν τῇ ἐγκλήσει τῶν παθόντων ἢ αὐτεπαγγέλτως, τὰ νόμιμα κατὰ τῶν ὑπαιτίων. 4. «Νεοφασιστικαὶ» ὀργανώσεις δὲν λειτουργοῦν ἐν Ἑλλάδι. 5. Τοὺς Ἕλληνας πολίτας προστατεύουν ἀποφασιστικῶς οἱ ὑφιστάμενοι νόμοι, καὶ οὐδεὶς ἔχει νὰ φοβηθῇ πλὴν τῶν παραβατῶν, οἱ ὁποῖοι ἐμπίπτοντες εἰς τὰς διατάξεις τῶν νόμων εἶναι φυσικὸν νὰ τιμωροῦνται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

II) Τοῦ Ὑπουργ. Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Τσαρουχᾶ, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 120059)9609 τῆς 11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ἐπὶ τῆς ἀπὸ 6.12.1961 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Τσαρουχᾶ, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, τὰ ἑξῆς προκύπτοντα ἐκ σχετικῆς ἀναφορᾶς τοῦ Δασάρχου Καβάλας. Αἱ ἀναδασωτικαὶ ἐργασίαι τῆς φθινοπωρινῆς περιόδου τοῦ 1961 ἐν τῇ περιοχῇ Καβάλας, ἤρχισαν τὸ πρῶτον τὴν 14.11.1961. Εἰς τὰς ἐργασίας ταύτας δὲν προσελήφθησαν ἑκατοντάδες ἐργατῶν κατοίκων Καβάλας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ οἱ Στέργιος Καραγιαούρης καὶ Μιχ. Τζίμας, κάτοικοι Καβάλας, ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν χρησιμοποιηθέντων ἐργατῶν, δὲν ἦτο ἀπεριόριστος. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, ἀληθές, ὅτι οἱ ὡς ἄνω ἐργάται ἀπελύθησαν τῶν ἀναδασωτικῶν ἐργασιῶν τὴν ἑπομένην τῶν ἐκλογῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Συγκοινωνιῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 358)18.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 184 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἐν σχέσει μὲ τὴν κατασκευὴν Ἀεροδρομίου εἰς τὴν Νῆσον Χίον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1. Κατόπιν τῆς διενεργηθείσης ἐξετάσεως πρὸς ἐξεύρεσιν καταλλήλου τοποθεσίας διὰ κατασκευὴν Ἀεροδρομίου, παρεσχέθησαν εἰς τὴν Νομαρχίαν Χίου τὰ ἀπαιτούμενα τεχνικὰ δεδομένα διὰ τὸν καθορισμὸν ἐπὶ σχεδίου τῆς ἀπαιτουμένης ἐκτάσεως, προκειμένου ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐκπονηθῇ τὸ ἀπαιτούμενον λεπτομερὲς τοπογραφικὸν διάγραμμα καὶ ἡ οἰκεία μελέτη τοῦ ἔργου. 2. Μετὰ τὴν ἐκπόνησιν τῆς μελέτης, ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἔργου θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ ὡρισμένας τεχνικὰς καὶ οἰκονομικὰς προϋποθέσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργ. Δικαιοσύνης. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Α. Μπριλλάκη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 12223) 9729 π.ἔ. ὑμέτερον ἔγγραφον καὶ τὴν διὰ τούτου διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Ν. Τσόχα κλπ., νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὰ ἐν αὐτῇ μετὰ τῶν συνήθων χαρακτηρισμῶν συνοδευόμενα νομοθετικὰ κείμενα, εἶναι νόμοι τοῦ Κράτους, ἡ διατήρησις, τροποποίησις ἢ κατάργησις τῶν ὁποίων κρίνεται ἑκάστοτε ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Πολιτείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη, Α. Γιάννου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Κ. Χιωτάκη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 12360) 9808 π.ἔ. ὑμέτερον ἔγγραφον καὶ τὴν διὰ τούτου διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη κλπ., νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Αἱ ὑποθέσεις διακοπῆς τῆς ποινῆς κατὰ τὰ ἄρθρα 557 καὶ 555 Κ.Π.Δ., ἐξετάζονται ὑπὸ τῶν δικαστηρίων, εἰς τὸ ἔργον τῶν ὁποίων, καθ’ ὃ ἀνεξαρτήτως τῆς Διοικήσεως πολιτειακῶν ὀργάνων, δὲν δύναται νὰ ἔχῃ ἀνάμιξιν τὸ Ὑπουργεῖον. Αἱ ὑποθέσεις τῶν κρινομένων κατὰ τὸ ἄρθρον 14 τοῦ νόμου 2058)1952 καταδίκων, ἐξετάζονται μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας Ἐπιτροπῆς καὶ ἡμῶν, ἑκάστη δὲ περίπτωσις ἐν συνεχείᾳ κρίνεται μετὰ ἐμπεριστατωμένην ἔρευναν. Ἡ ἀσθένεια τοῦ πάσχοντος καταδίκου, δὲν ἀποτελεῖ λόγον ἐπιβάλλοντα τὴν ὁπωσδήποτε ἀπόλυσιν αὐτοῦ ἐκ τῶν φυλακῶν, ἀλλὰ λόγον παροχῆς αὐτῷ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως ἀκόμη καὶ νοσοκομειακῆς τοιαύτης, ἅτινα παρέχονται πλήρως καὶ χωρὶς νὰ συνιστᾷ ἴδιον λόγον ὑπαγορεύοντα τὴν ἀπόλυσιν. Ἡ κατάστασις, ὅμως, τῆς ὑγείας τῶν κρατουμένων, λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει διὰ τὴν κατὰ προτίμησιν ἐξέτασιν (ἄρθρον 15 παρ. 2 νόμου 2058) τῆς ὑποθέσεως, τοῦθ’ ὅπερ τηρεῖται ἐν τῇ πράξει ὑπό τε τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἡμῶν. 2) Τὸ χορηγούμενον εἰς τοὺς ἀσθενεῖς κρατουμένους συσσίτιον, εἶναι τὸ προσῆκον καὶ παρέχει τὰς ἀναγκαίας εἰς τὸν ἀνθρώπινον ὀργανισμὸν θερμίδας. 3) καὶ 4) Τὸ Νοσοκομεῖον Κρατουμένων λειτουργεῖ ὑπὸ ἀρίστας ὑγειονομικὰς συνθήκας. 5) Τὸ βοηθητικὸν προσωπικὸν τοῦ ρηθέντος καταστήματος εἶναι ἐπαρκές. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

V) Τοῦ Ὑπουργ. Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Κ. Χιωτάκη, Ε. Σακελλάρη, Θ. Παππᾶ, Ν. Τσόχα, Γ. Τσαρουχᾶ καὶ Λ. Κύρκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12098)9648)11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ θέσωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν καὶ τῶν καταθεσάντων τὴν σχετικὴν ἐρώτησιν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Κ. Χιωτάκη, Ε. Σακελλάρη, Θ. Παππᾶ, Μ. Τσόχα, Γ. Τσαρουχᾶ καὶ Λ. Κύρκου, τὰ ἀκόλουθα: Ζήτημα γενικῆς ἀναστολῆς τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, δὲν δύναται νὰ τεθῇ. Ἡ ΑΤΕ, ὅμως, κατ’ ἀκολουθουμένην ὑπὸ ταύτης παγίαν τακτικὴν καὶ ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε παρεχομένων ὑπὸ τοῦ Κράτους ὁδηγιῶν, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκ θεομηνιῶν προξενουμένων ζημιῶν εἰς τὴν γεωργικὴν παραγωγήν, παρέχει πλείστας ὅσας διευκολύνσεις τῶν χρεῶν. Οὕτω εἰς τοὺς μὴ δυναμένους ἀποδεδειγμένως νὰ ἐξοφλήσωσι τὰ χρέη των, παρέχεται ἀναστολὴ ἐξοφλήσεως καὶ λαμβάνεται συνάμα μέριμνα ἐπανενισχύσεώς των, πρὸς ἐξακολούθησιν ἐκμεταλλεύσεως τῆς γεωργικῆς των ἐπιχειρήσεως. Ἡ εἴσπραξις τῶν οὕτω ἐν σιωπηρᾷ καθυστερήσει εὑρισκομένων χρεῶν ἐπιδιώκεται ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει καὶ ἀναλόγως τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τοῦ ὀφειλέτου ἐκ τῆς συγκομιδῆς τῆς ἑπομένης καλλιεργητικῆς περιόδου. Πλὴν τῶν ἀνωτέρω καὶ ὁσάκις ἐκ τῶν πραγμάτων ἐνδείκνυται, λαμβάνεται μέριμνα μὴ ἐπιβαρύνσεως τῶν ὀφειλετῶν διὰ τόκου ὑπερημερίας, ὡς ἤδη ἐφηρμόσθη εἰς πλείστας περιπτώσεις πληγέντων παραγωγῶν ὑπὸ θεομηνιῶν κατὰ σημαντικὸν ποσοστὸν τῆς παραγωγῆς. Ἐκ παραλλήλου, ἐλήφθη νομοθετικὴ μέριμνα (ἄρθρ. 18 Ν. Δ. 4087)1960), ἵνα εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις, καθ’ ἃς προκαλοῦνται σοβαραὶ ζημίαι εἰς τὴν παραγωγήν, συνεπείᾳ τῶν ὁποίων ἡ καθυστέρησις τῶν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. χρεῶν τῶν παραγωγῶν ὀφείλεται εἰς μὴ ὑπαιτιότητα τούτων, νὰ μειώνεται καὶ ἀναδρομικῶς τὸ ἐπιτόκιον τῶν χορηθέντων δανείων ὑπὸ τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Α.Τ. Ε. καὶ κατὰ τὴν ὑπὸ τῶν ἐν λόγῳ διατάξεων προβλεπομένην διαδικασίαν. Ἀνεξαρτήτως, πάντως, τούτων, ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ προσπαθείᾳ αὐτῆς παροχῆς περαιτέρω διευκολύνσεων εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν τῆς χώρας ἐμερίμνησε διὰ τὸν ὑποβιβασμὸν τόσον τοῦ τόκου τῶν ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος παρεχομένων δανείων, ὅσον καὶ τοῦ τόκου ὑπερημερίας, ὡς ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1186)27.1.61 ἀπόφασις τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς ἀναφέρει. Πλέον τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων μέτρων, οὐδὲν ἕτερον μέτρον εἶναι δυνατὸν νὰ ληφθῇ, ἄνευ τοῦ κινδύνου δυσμενῶν συνεπειῶν ἐπὶ τῆς νομισματικῆς καταστάσεως τῆς χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 57)50)3.1.62 ὑμετέραν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γιαννοπούλου καὶ Φωτήλα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ἡ σχετικὴ ἐπὶ ταύτης ἀπάντησις ἐδόθη ὑπὸ τοῦ Ὑφυπουργείου Ἐμπορίου, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 103646)277)9.1. 61 ἐγγράφου του.

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 66)3.1.1962 ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς ἐν θέματι ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἡλιοπούλου καὶ Εὐαγγελίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: α) Ἐπὶ τοῦ πρώτου ἐρωτήματος: Ἅπασαι αἱ διὰ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ν.Δ. 3980)1959 «περὶ κωδικοποιήσεως τῆς διοικητικῆς νομοθεσίας» συνιστώμεναι εἰδικαὶ ἐπιτροπαί, ἤτοι 36 ἐν συνόλῳ Εἰδικαὶ Ἐπιτροπαὶ Κωδικοποιήσεως, συνεκροτήθησαν καὶ ἤρξαντο λειτουργοῦσαι ἀπὸ τοῦ Μαρτίου 1960. β) Ἐπὶ τοῦ δευτέρου ἐρωτήματος: Ἅπασαι αἱ Ἐπιτροπαὶ ὑπέβαλον τὰ Γενικὰ Διαγράμματα περιληπτέας ὕλης πρὸς τὴν Κεντρικὴν Ἐπιτροπὴν Κωδικοποιήσεως, ὑφ’ ἧς καὶ ἐνεκρίθησαν μετὰ ἢ ἄνευ τροποποιήσεων. Βάσει τῶν ὡς ἄνω Γενικῶν Διαγραμμάτων ἐγένετο ὑπὸ τῶν Εἰδικῶν Ἐπιτροπῶν κατανομὴ τῆς ὕλης εἰς Εἰσηγητάς. Ἕκαστον μέλος–εἰσηγητὴς θὰ καταρτίσῃ, κατ’ ἀρχάς, μὲν Προσχέδιον τοῦ μέρους τοῦ κώδικος, δι’ ὃ ὡρίσθη εἰσηγητής, (καὶ δή, ἀφ’ ἑνὸς μὲν προσχέδιον νόμων καὶ ἀφ’ ἑτέρου προσχέδιον διαταγμάτων, ἐὰν ὑπάρχωσιν διατάγματα), καὶ εἶτα, ἐν ὄψει τῶν ἐπὶ τοῦ προσχεδίου τῶν παρατηρήσεων τῶν λοιπῶν μελῶν τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς, θὰ καταρτίσῃ τὸ ὁριστικὸν σχέδιον (Νόμων καὶ Διαταγμάτων) τοῦ μέρους τοῦ κώδικος, δι’ ὃ ὡρίσθη εἰσηγητής. Ἐκ τῶν σχετικῶν ἐγγράφων τῶν Προέδρων τῶν Εἰδικῶν Ἐπιτροπῶν προκύπτει, ὅτι θὰ καταρτισθῶσιν 350 προσχέδια νόμων. Αἱ ἐργασίαι ἁπασῶν σχεδὸν τῶν Ἐπιτροπῶν εὑρίσκονται εἰς τὸ στάδιον ἀκριβῶς τοῦτο τῆς καταρτίσεως τῶν Προσχεδίων καὶ ὁριστικῶν Σχεδίων ὑπὸ τῶν Εἰσηγητῶν, κατὰ βαθμόν, ὅμως, προόδου ποικίλλοντα κατὰ Ἐπιτροπήν. Ὁ κύριος ὄγκος τῶν ἐργασιῶν ἀφορᾷ εἰς τὴν ὑποβολὴν τῶν Προσχεδίων τῶν Εἰσηγητῶν. Τὸ ἑπόμενον καὶ τελικὸν στάδιον τῶν ἐργασιῶν συνίσταται εἰς τὴν βάσιν τῶν Σχεδίων τῶν ἐπὶ μέρους Εἰσηγητῶν κατάρτισιν τοῦ ἑνιαίου προσχεδίου ἑκάστου κώδικος ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῆς οἰκείας Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τὴν βάσει τούτου κατάρτισιν ὑπὸ ἑκάστης τῶν Ἐπιτροπῶν τοῦ τελικοῦ σχεδίου κώδικος, ὅπερ καὶ θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Κεντρικὴν Ἐπιτροπὴν Κωδικοποιήσεως πρὸς ἔγκρισιν καὶ διὰ τὰ περαιτέρω. Κατὰ τὰ μέχρι σήμερον παρ’ ἡμῖν στοιχεῖα: Ἐκ τῶν προβλεπομένων (διὰ τὰς 36 Εἰδικὰς Ἐπιτροπὰς) 350 περίπου προσχεδίων νόμων ὑπεβλήθησαν τὰ προσχέδια 149 νόμων μετὰ τῶν ἀντιστοίχων προσχεδίων διαταγμάτων (ὅπου ὑπῆρχον διατάγματα πρὸς κωδικοποίησιν) ἤτοι, ὑπεβλήθησαν καὶ 64 προσχέδια διαταγμάτων. Μιᾶς τῶν Ἐπιτροπῶν ὑπεβλήθησαν καὶ ἅπαντα τὰ ὁριστικὰ σχέδια τῶν Εἰσηγητῶν, ἑτέρας δὲ καὶ τὸ Ἑνιαῖον Προσχέδιον τοῦ Προέδρου. Ἐν ὄψει τῶν ὡς ἄνω καὶ τῶν λοιπῶν παρ’ ἡμῖν στοιχείων δυνάμεθα νὰ προβλέψωμεν, ὅτι ἐντὸς τοῦ 1962: 1) Ἅπασαι μὲν αἱ Ἐπιτροπαὶ θὰ ὑποβάλωσι τὰ Προσχέδια τῶν Εἰσηγητῶν, αἱ πλεῖσται δὲ ἐξ αὐτῶν καὶ τὰ ὁριστικὰ Σχέδια τῶν Εἰσηγητῶν καὶ 2) Ὅτι τὸ ἥμισυ περίπου τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν Ἐπιτροπῶν θὰ ὑποβάλωσιν περαιτέρω καὶ τὰ τελικὰ σχέδια τῶν κωδίκων των. γ) Ἐπὶ τοῦ τρίτου ἐρωτήματος: Αἱ ἀμοιβαὶ τῶν Εἰδικῶν Ἐπιτροπῶν θὰ καθορισθῶσιν ὁριστικῶς μετὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν τελικῶν σχεδίων τῶν κωδίκων των καὶ ἐν ὄψει τῆς ὅλης ἐργασίας των. Ἐν τῷ μεταξὺ προβλέπεται ἡ χορήγησις τριῶν προκαταβολῶν καθωρισμένου ποσοῦ, κατὰ τρία στάδια, κατ’ ἀποκοπὴν ἐργασίας. Ἤτοι: Μία προκαταβολὴ (ἐκ δρχ. 2.000 3.000 ἢ 5.000 ἀναλόγως τῆς Ἐπιτροπῆς) ἐπὶ τῇ ἐγκρίσει τοῦ Γενικοῦ Διαγράμματος ὕλης, ἑτέρα ἰσόποσος ἐπὶ τῇ καταρτίσει τῶν Προσχεδίων τῶν Εἰσηγητῶν καὶ τρίτη, ἰσόποσος, ἐπὶ τῇ καταρτίσει τῶν ὁριστικῶν Σχεδίων τῶν Εἰσηγητῶν. Εἰς τοὺς Προέδρους καταβάλλεται καὶ τετάρτη, ἰσόποσος, προκαταβολὴ ἐπὶ τῇ καταρτίσει τῶν Ἑνιαίων Προσχεδίων των. Αἱ ὑπὸ τύπον προκαταβολῶν ἀμοιβαὶ αὗται καταβάλλονται, ὡς ἐλέχθη ἀνωτέρω οὐχὶ κατὰ μῆνα, ἀλλὰ κατ’ ἀποκοπήν, ἤτοι ἐπὶ τῇ παραδόσει τῆς καθωρισμένης ἐργασίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 685)488)22.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως τὴν ἀπάντησίν μας εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 240 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου ἀναφερομένην εἰς τὴν ἑβδομαδιαίαν ἐφημερίδα «ΕΛΛΑΣ» καὶ νὰ παρακαλέσωμεν διὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1962 Ὁ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν

Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

Ὁ ἐπὶ τῆς Πρ. Κυβερνήσεως

Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ἀπάντησις: Εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 240 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. «Περὶ τῆς ἑβδομαδιαίας ἐφημερίδος «ΕΛΛΑΣ» Ἡ ἑβδομαδιαία ἐφημερὶς «ΕΛΛΑΣ» οὐδεμιᾶς οἰκονομικῆς ὑποστηρίξεως τυγχάνει ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ὡς γνωστόν, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 14 τοῦ Συντάγματος, ὁ Τύπος εἶναι ἐλεύθερος. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ Κυβέρνησις οὐδὲν μέτρον δύναται νὰ λάβῃ κατὰ τῆς ἄνω ἐφημερίδος ἢ καθ’ οἱουδήποτε ἄλλου ἐντύπου διὰ τοὺς ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερομένους λόγους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1962 Ὁ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν

Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

Ὁ ἐπὶ τῆς Πρ. Κυβερνήσεως

Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Γ. Λαμπράκη, Ε. Σακελλάρη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 50 παρ. 1 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, ὅτι ἡ κατάθεσις τῶν αἰτουμένων ἐγγράφων εἰς τὴν ὑποβληθεῖσαν ἐρώτησιν καὶ αἴτησιν καταθέσεως ἐγγράφων τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Γ. Λαμπράκη, Ε. Σακελλάρη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, περὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ Προγνωστικῶν Ἀγώνων Ποδοσφαίρου (Ο.Π.Α.Π.), καθίσταται ἀνέφικτος πρὸ τῆς 27ης τρέχοντος μηνός, λόγῳ τοῦ ὄγκου καὶ τοῦ πλήθους τῶν ἐν τῇ αἰτήσει ζητουμένων στοιχείων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἰντζέ: Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἐν περιλήψει ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι πράγματι ἡ περὶ ἧς πρόκειται σύζυγος τοῦ συνταγματάρχου κ. Βαρδουλάκη ὑπηρετεῖ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπιτροπὴν Ἀτομικῆς Ἐνεργείας ὡς ἡμερομίσθιος ὑπάλληλος προσληφθεῖσα κατόπιν ἐξετάσεων, εἶναι κάτοχος δύο ξένων γλωσσῶν Ἀγγλικῆς καὶ Γαλλικῆς καὶ ἐργάζεται ἀδιαλείπτως τὰς ἐργασίμους ὥρας εἰς τὴν ὑπηρεσίαν της πολλάκις δὲ καὶ πέραν τῶν κανονικῶν ὡρῶν. Αὕτη ἀμείβεται βάσει τοῦ ἰσχύοντος ἡμερομισθίου ἀνερχομένου τοῦ συνόλου τῶν ἀποδοχῶν της εἰς 1.554 δραχ. ἀνὰ 15θήμερον περιλαμβανομένη εἰς τὰς μισθολογικὰς καταστάσεις. Οὐδὲν ἕτερον ἐπίδομα ἢ ἑτέραν ἀμοιβὴν λαμβάνει ἐξ οἱασδήποτε ἄλλης αἰτίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Α. Μπριλλάκη καὶ Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 553)359)18.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως τὴν ἀπάντησίν μας εἰς τὴν ὑπ’ 200 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Α. Μπριλλάκη καὶ Λ. Κύρκου ἀναφερομένην εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ Ε.Ι.Ρ. μετάδοσιν τῶν συνθέσεων τοῦ συνθέτου κ. Μ. Θεοδωράκη καὶ νὰ παρακαλέσωμεν διὰ τὰ καθ’ ὑμᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ἀπάντησις Εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 200 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Α. Μπριλλάκη καὶ Λ. Κύρκου. «Περὶ τῶν ἀπὸ τοῦ Ε.Ι.Ρ. μεταδόσεων τῶν συνθέσεων τοῦ συνθέτου κ. Μ. Θεοδωράκη». Ἐκ μέρους τῆς Διοικήσεως τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ραδιοφωνίας οὐδέποτε ἐγένετο σκέψις περὶ ἀποκλεισμοῦ τῶν συνθέσεων τοῦ συνθέτου κ. Θεοδωράκη ἢ οἱουδήποτε ἑτέρου συνθέτου, ἐκ τῶν προγραμμάτων τοῦ Ε.Ι.Ρ. βάσει πολιτικῶν καὶ γενικώτερον ἐξωκαλλιτεχνικῶν κριτηρίων. Ὡς γνωστόν, τὸ Ε.Ι.Ρ. ἐσχάτως ἀπένειμε Πρῶτον Βραβεῖον εἰς τὸν κ. Θεοδωράκην, πρὸ ἡμερῶν δὲ εἰς αἴτησιν ἑβδομαδιαίου περιοδικοῦ, ὅπως χρησιμοποιήσῃ μουσικὴν αὐτοῦ εἰς διαφημιστικὸν πρόγραμμα, μεταδιδόμενον διὰ σταθμοῦ τοῦ Ε.Ι.Ρ., οὐδεμίαν διετύπωσεν ἀντίρρησιν. Ἐπίσης, κατὰ τὴν συναυλίαν τῆς Κρατικῆς Ὀρχήστρας τῆς 8ης τρέχοντος μηνός, ἥτις μετεδόθη ἀπὸ τοῦ Ραδιοσταθμοῦ Ἀθηνῶν διὰ τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου, περιελήφθη καὶ τὸ ἔργον τοῦ ἄνω συνθέτου «Ἀντιγόνη». Λόγῳ τῆς ὑπερβολικὰ συχνῆς μεταδόσεως ἔργων συνθετῶν τινων, ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα, ἐμειώθη, σταδιακῶς, ἡ ἐκπομπὴ τῶν συνθέσεών των, ἵνα ἀποφευχθῇ ἡ ἐντύπωσις προνομιακῆς αὐτῶν μεταχειρίσεως, ἥτις θὰ προεκάλει δυσφορίαν εἰς ἑτέρους Ἕλληνας συνθέτας. Ἡ μείωσις αὕτη ἀφεώρα συγκεκριμένως τὰ ἔργα τῶν κ.κ. Θεοδωράκη καὶ Χατζηδάκη, τῶν ὁποίων, μάλιστα, ἡ μετάδοσις ἔργων εἶναι αἰσθητότατα μειωμένη κατὰ τὸ τρέχον δεκαπενθήμερον. Σημειοῦται, συμπληρωματικῶς, ὅτι πρὸ τῆς ἀνωτέρω μειώσεως τὰ ἔργα τοῦ κ. Θεοδωράκη ἐξεπέμποντο μὲ πυκνότητα 120 ἕως 150 τραγουδιῶν μηνιαίως, τοῦ δὲ κ. Χατζηδάκη μὲ πυκνότητα 350–400 τραγουδιῶν μηνιαίως. Κατὰ τὴν τυχὸν σύγκρισιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μεταδιδομένων συνθέσεων τοῦ κ. Θεοδωράκη, μετὰ τῶν συνθέσεων τοῦ κ. Χατζηδάκη, δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ πρῶτος κυκλοφορεῖ περὶ τὰ 45 τραγούδια, ἐνῷ ὁ δεύτερος περὶ τὰ 100. Ἐπίσης, ὅτι τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν τῶν τραγουδιῶν τοῦ κ. Θεοδωράκη δὲν ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἐλαφρῶν τραγουδιῶν, ἀλλὰ τῶν «ρεμπέτικων», τῶν ὁποίων ἡ μετάδοσις ἀπὸ τῶν σταθμῶν τοῦ Ε.Ι.Ρ. εἶναι, κατὰ ποσοστόν, πολὺ μικροτέρα τῆς μεταδόσεως τῶν ἐλαφρῶν τραγουδιῶν, ἐνῷ πάντα σχεδὸν τὰ τραγούδια τοῦ κ. Χατζηδάκη ἀνήκουν εἰς τὸ εἶδος τῆς συγχρόνου Ἑλληνικῆς ἐλαφρᾶς μουσικῆς καὶ δύνανται, ὡς ἐκ τούτου, νὰ μεταδοθοῦν εἰς ἁπάσας τὰς ἐκπομπὰς Ἑλληνικῆς ἐλαφρᾶς μουσικῆς τοῦ

Ε.Ι.Ρ.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, δῆλον καθίσταται, ὅτι δὲν ἀποκλείονται τῶν ἐκπομπῶν τοῦ Ε.Ι.Ρ., αἱ συνθέσεις τοῦ συνθέτου κ. Θεοδωράκη, ὡς ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφέρεται καὶ ὅτι, ὡς ἐκ τούτου, οὐδεμία εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τοῦ Ε.Ι.Ρ. προκύπτει. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, καὶ Λ. Κύρκου. Ἀπαντῶντες ἐπὶ τῆς ἀπὸ 19 Δεκεμβρίου 1961 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη καὶ Λ. Κύρκου ἐπὶ ζητημάτων ἀφορώντων εἰς τὴν διαφήμισιν τοῦ Ε.Ο.Τ., ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. βουλευτὰς καὶ ἐπὶ τῶν τεθέντων συγκεκριμένων ἐρωτημάτων, τὰ ἀκόλουθα: Α) Αἱ συμφωνίαι διὰ τὴν τουριστικὴν διαφήμισιν τῆς Ἑλλάδος, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, λαμβάνουν χώραν, κατόπιν μακρᾶς καὶ ἐμπεριστατωμένης ἐρεύνης τοῦ Ε.Ο.Τ. ἐπὶ τῆς καταλληλότητος τῶν μεγάλων διαφημιστικῶν ἑταιρειῶν τῆς ἀλλοδαπῆς διὰ τὸ συγκεκριμένον ἔργον τῆς τουριστικῆς διαφημίσεως τῆς χώρας ἡμῶν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Β) Ὑπάρχει συμφωνία, ἐπὶ τῇ βάσει συμβάσεως μεταξὺ Ε.Ο.Τ. καὶ τῆς ἑταιρείας ΒΕΝΕΤΤ (μιᾶς ἐκ τῶν πλέον γνωστῶν, ἐκ τῶν Η.Π.Α. λειτουργουσῶν διαφημιστικῶν ἑταιρειῶν) διὰ τὴν διαφήμισιν εἰς Η.Π.Α. καὶ διὰ τὴν χρονικὴν περίοδον ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 1961 μέχρι 31ης Αὐγούστου 1962 καὶ διὰ συνολικὸν ποσὸν δαπάνης δολ. 173.000, ἐξ ὧν ἡ ἀνάδοχος ἑταιρεία οὐδὲν εἰσπράττει, ὡς προμήθεια ὑπὸ τοῦ Ε.Ο.Τ., ἀλλὰ ἀμείβεται διὰ τὰς ἐργασίας της ἐκ τῶν ἐκπτώσεων ἐπὶ τῶν ἐπισήμων τιμολογίων αὐτῆς, τὰς ὁποίας προσφέρουν τὰ γραφεῖα τῶν ἐφημερίδων καὶ αἵτινες, ἐκπτώσεις, ἀνέρχονται εἰς 15% περίπου καὶ εἶναι σταθεραὶ δι’ ὅλους τοὺς διαφημιστικοὺς Οἴκους ἐν Η.Π.Α., συμφώνως μὲ τὰ ἐκεῖ κρατοῦντα. Γ) Ἡ εἰς τὴν φωτοτυπίαν τῆς ἐφημερίδος WORLD TELEGRAM AND WUM, τῆς 31ης Ἰανουαρίου 1961, ἐμφανιζομένη «διαφήμισις» δὲν ἐπληρώθη ὑπὸ τοῦ Ε.Ο.Τ., διότι δὲν ἀποτελεῖ διαφήμισιν, ἐκ τῶν συμφώνως πρὸς τὴν σύμβασιν ἀμειβομένων, ἀλλὰ παράλληλον πρὸς τὴν καθ’ ἑαυτὸ διαφήμισιν ἐνέργειαν τῆς διαφημιστικῆς ἑταιρείας παρεχομένην δωρεάν. Δ) Βεβαίως, προβλέπεται ἔλεγχος πρὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ συνόλου τῶν κειμένων τῶν διαχωριστικῶν καταχωρήσεων ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας τοῦ Ε.Ο.Τ. Εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν οὐδεὶς ἔλεγχος προϋπῆρξεν, οὐδὲ ἦτο καὶ θέμα ἐλέγχου διὰ τὴν πρόληψιν τυπογραφικῶν ἀβλεψιῶν — σφαλμάτων — αἵτινες ἐνεφιλοχώρησαν κατὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ κειμένου εἰς τὰ τυπογραφεῖα τῆς ἐφημερίδος καὶ διὰ τὰ ὁποῖα, ἄλλωστε, τυπογραφικὰ λάθη, ἔλαβε ἀμέσως τὰ δέοντα μέτρα ἡ διαφημιστικὴ ἑταιρεία πρὸς ἐπανόρθωσιν αὐτῶν. Ε) Ὁ Ἑλληνικὸς Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρῇ τὴν ἑταιρείαν ΒΕΝΕΤΤ ὡς ἀνάδοχον τοῦ διαφημιστικοῦ του ἔργου ἐν Η.Π.Α., διότι, ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, οὐδεμία ἀνικανότης περὶ τὴν ἐκτέλεσιν τούτου διεπιστώθη. ΣΤ) Τὴν διαφήμισιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Τουρισμοῦ εἰς Εὐρώπην, πλὴν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἔνθα, ὡς ἀνεφέρθη, ἀνάδοχος αὐτοῦ εἶναι ἡ ἑταιρεία BENETT, ἔχει ἀναλάβει ἡ Ἀγγλικὴ Ἑταιρεία C.R.V. ἐκ τῶν πλέον γνωστῶν, διαθέτουσα ἀρίστην ὀργάνωσιν καὶ πλῆρες δίκτυον ὑποκαταστημάτων εἰς τὰς εὐρωπαϊκὰς χώρας, βάσει συμβάσεως διὰ τὴν χρονικὴν περίοδον ἀπὸ 1ης Μαΐου μέχρι 30ῆς Ἀπριλίου 1962 καὶ διὰ συνολικὸν ὕψος λιρῶν στερλινῶν 120.000. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, καὶ Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τῆς ἐν περιλήψει ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. βουλευτάς, ὅτι τὸ θέμα τῆς τουριστικῆς ἀξιοποιήσεως τῶν τειχῶν τῆς πόλεως Χανίων ἐξετάζεται ἤδη. Ἐργασίαι ἐξωραϊσμοῦ τμήματος αὐτῶν ἐγγὺς τοῦ ἤδη ἀνεγειρομένου τουριστικοῦ ξενοδοχείου προβλέπεται νὰ ἐκτελεσθοῦν ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰς ἐργασίας τοῦ ξενοδοχείου, μείζονος δὲ ἐκτάσεως διαμορφώσεις μελετᾶται νὰ ἐνταχθῶσιν εἰς τὸ ὑπὸ κατάρτισιν περιφερειακὸν πρόγραμμα ἀναπτύξεως τῆς μεγαλονήσου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λαμπράκη. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 178)110)8.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως τὴν ἀπάντησίν μας εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 121 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λαμπράκη, ἀναφερομένην εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ. στέρησιν τοῦ συσσιτίου εἰς ἀθλητάς, καὶ νὰ παρακαλέσωμεν διὰ τὰ καθ’ ὑμᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ἀπάντησις: Εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 121 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λαμπράκη. «Περὶ τοῦ συσσιτίου Σ.Ε.Γ.Α.Σ.». Ἡ ὑπὸ τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ. παρεχομένη εἰς τοὺς ἀθλητὰς ἐνίσχυσις εἰς τροφὴν δὲν ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς ἐνισχύσεως ἀπόρων ἢ ἀναξιοπαθούντων τυχὸν ἀθλητῶν, ἀλλὰ τὴν πράγματι καὶ ὀρθῶς ἀναγνωριζομένην ἀνάγκην τῆς εἰς τροφὴν καὶ ἀναλόγους θερμίδας, ἐνισχύσεως τῶν ἀθλητῶν ἐκείνων, οἵτινες, πρὸς ἐπίτευξιν τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ, ἑκουσίως φιλοτίμως καὶ πειθαρχικῶς, ὑποβάλλονται εἰς τὸν κόπον μιᾶς ἐντατικῆς καὶ ἐξαντλητικῆς προπονήσεως κατὰ τὰς ἑκάστοτε ὑποδείξεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ. Συνεπῶς, τῆς ἐνισχύσεως ταύτης δικαιοῦνται οἱ ἀθληταί, οἵτινες, ἀκολουθοῦντες τὰς ὁδηγίας τῶν ἁρμοδίων, ὑποβάλλονται εἰς τὴν τεχνικῶς ἐπιβαλλομένην ἐντατικὴν προπόνησιν, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν καὶ φυσιολογικῶς τὴν ἀνάγκην ταύτην. Τοὐναντίον, οἱ μὴ προπονούμενοι ἢ μὴ ἐπαρκῶς καὶ ἐντατικῶς προπονούμενοι, δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην τοῦ ἐπιμελῶς παρασκευαζομένου τούτου διαιτολογίου. Αἱ τακτικαὶ προπονήσεις τῶν ἀθλητῶν ἐλέγχονται καὶ παρακολουθοῦνται ὑπὸ τῶν προπονητῶν, τοῦ ἐπόπτου τοῦ Κέντρου Σταδίου στρατηγοῦ κ. Βαρδάνη καὶ ὑπὸ τῶν μελῶν τῆς Τεχνικῆς Ἐπιτροπῆς Ἀθλητισμοῦ τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ. καὶ τῆς Διοικήσεώς του, τηροῦνται δὲ καὶ ἀκριβεῖς ἑβδομαδιαῖαι καταστάσεις παρουσίας τῶν ἀθλητῶν, ὑποβαλλόμεναι τόσον εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ὅσον καὶ εἰς τὸν Σ.Ε.Γ.Α.Σ. Βάσει τῶν καταστάσεων αὐτῶν καταρτίζεται, ὑπὸ τῆς Διοικήσεως τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ., πίναξ τῶν δικαιουμένων ἐνισχύσεως τροφῆς ἀθλητῶν, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς ἐπαρκοῦς, ἐπιμελοῦς καὶ ἱκανοποιητικῆς ἀποδόσεως αὐτῶν. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι δὲν ὑφίσταται θέμα στερήσεως τοῦ συσσιτίου δι’ ἀποφάσεως τοῦ Σ.Ε.Γ. Α.Σ., εἰς μέγαν ἀριθμὸν ἀθλητῶν, ὡς ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφέρεται. Ἐν προκειμένῳ, δὲν περιελήφθησαν εἰς τοὺς καταρτιζομένους πίνακας τῶν ἐπιμελῶς καὶ ἐπαρκῶς προπονουμένων ἀθλητῶν, ἀθληταί τινες, οἵτινες ἠμέλησαν περὶ τὴν προπόνησίν των. Μὴ ὑφισταμένης, ὅθεν, ἀποφάσεως τοῦ Σ.Ε.Γ.Α.Σ., περὶ καταργήσεως τοῦ συσσιτίου, δὲν εἶναι νοητὴ ἡ ὕπαρξις σχετικῆς ἐγκριτικῆς ἀποφάσεως τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τῆς Γενικῆς Γραμματείας Ἀθλητισμοῦ, οὐδὲ καὶ ἡ ἀντιμετώπισις τῆς ἀκυρώσεώς της, ὡς ἐν τῇ ἐρωτήσει ζητεῖται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

VIII) Τοῦ Ὑπουργ. Δημοσίων Ἔργων. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Καψάλη καὶ Γ. Βασιλάτου. Ἐπὶ τῶν ἀναγραφομένων 5 ἐρωτημάτων, τμῆμα μόνον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4 ἀφορᾷ τὴν ἡμετέραν ὑπηρεσίαν Οἰκισμοῦ. Οὕτω, δι’ ἐκδοθείσης διαταγῆς, ἡ ἐπέκτασις τῶν ρυμοτομικῶν σχεδίων δὲν θὰ γίνεται εἰς τμήματα ἐκτάσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι πιθανὸν νὰ καλυφθοῦν ὑπὸ τῶν ὀμβρίων ὑδάτων τῶν παραπλεύρως τούτων ὑφισταμένων χειμάρρων ἢ ρευμάτων ἐν περιπτώσει κατακλυσμιαίας βροχῆς. Ἐπίσης, δὲν θὰ γίνῃ νομιμοποίησις οἰκημάτων, ἅτινα παρανόμως ἀνηγέρθησαν εἰς τοιαύτας ἐκτάσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 199 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου κλπ. διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 552)18.1.62 ἐγγράφου σας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Διὰ καταρτισθέντος, ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου σχεδίου νόμου προβλέπεται ἡ δυνατότης νομιμοποιήσεως ὅλων τῶν ἐκτὸς σχεδίου ἀνεγερθέντων, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, οἰκημάτων, ἐφ’ ὅσον ταῦτα, λόγῳ κατασκευῆς, δὲν ἀντίκεινται εἰς τοὺς κανόνας ἀσφαλείας τῶν ἐν αὐτοῖς οἰκούντων, ὡς καὶ εἰς τοὺς τοιούτους τῆς αἰσθητικῆς. Ἐπομένως καὶ οἱ συνοικισμοὶ τῶν Νέων καὶ Ἄνω Λιοσίων νὰ τύχουν τοῦ εὐεργετήματος τούτου. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν χρόνον πραγματοποιήσεως τοῦ μέτρου δὲν δυνάμεθα, ἀπὸ τοῦδε, νὰ τὸν καθορίσωμεν ἐπακριβῶς, διότι ἐξαρτᾶται ἀπὸ πολλοὺς παράγοντας ἡ ψήφισις τοῦ ὡς ἄνω σχεδίου νόμου, ἐλπίζομεν, ὅμως, οὗτος μὴ εἶναι μεγαλύτερος τοῦ 3μήνου ἀπὸ σήμερον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ, καὶ Δ. Πατέρα. Εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 35)7.12.1961 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ καὶ Δ. Πατέρα. Ἡ ἐν θέματι ὁδὸς εἶναι ἐπαρχιακή, ἁρμόδιον δὲ συμφώνως πρὸς τὸν νόμον, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ἐργασιῶν ἀποπερατώσεως αὐτῆς, τυγχάνει τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον Χίου καὶ οὐχὶ τὸ Ὑπουργεῖον. Τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον, ἀποφασίζει ἀναλόγως τῶν πόρων του περὶ τοῦ εἴδους καὶ τοῦ κόστους τῶν ἐργασιῶν ἐπὶ τῶν ἐπαρχιακῶν ὁδῶν. Τὸ μῆκος τῆς ὁδοῦ εἶναι 13 χιλιόμετρα ἐξ ὧν ἔχουν ἀσφαλτοστρωθῆ 4 χιλιόμετρα, κατὰ συνέπειαν ὑπολείπονται αἱ ἐργασίαι ἀποπερατώσεως τῆς ὑποδομῆς τῆς ὁδοῦ καὶ τῆς ὁδοστρωσίας αὐτῆς κατὰ τὸ ἀπομένον τμῆμα. Τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον ἐντὸς τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων του μεριμνᾷ διὰ τὴν βελτίωσιν καὶ διατήρησιν τῆς συγκοινωνίας πρὸς Ν. Μονήν, διέθεσε δὲ κατὰ τὸ ἔτος 1959 ποσὸν δραχμῶν 200.000 διὰ τὴν κατασκευὴν τεχνικῶν ἔργων καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1961 ποσὸν δραχμῶν 70.000 διὰ τὴν ἐπισκευὴν καὶ συντήρησιν τῆς ὁδοῦ ταύτης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΟΛ. ΓΚΙΚΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12356)29.12.61 ἐγγράφου σας ἐρώτησιν ὑπ’ ἀριθ. 102 τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμποδίσωμεν, διὰ νομοθετικῶν μέτρων, τὴν ἀνοικοδόμησιν, ἡ ὁποία εἰς μὲν τὸ κέντρον τῆς πόλεως καλύπτει στεγαστικὰς ἀνάγκας τῆς μεσαίας τάξεως καὶ ἐν μέρει τῆς εὐπορούσης τοιαύτης, εἰς δὲ τὰς συνοικίας στεγαστικὰς ἀνάγκας τῆς μεσαίας τάξεως, ὡς καὶ τοιαύτας ὑπαλλήλων καὶ μικροεπαγγελματιῶν. Βεβαίως, ἡ ἐπένδυσις κεφαλαίων εἰς πολυτελῆ διαμερίσματα, ὑπὸ εὐπορούντων πολιτῶν, εἶναι κατακριτέα καὶ ἀπαράδεκτος διὰ μίαν χώραν χαμηλοῦ, κατὰ κεφαλήν, εἰσοδήματος, ἀλλά, ἐὰν ἐμποδίσωμεν ταύτην, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, θὰ ἀνακύψῃ θέμα ἀνεργίας τῶν οἰκοδόμων, ἀλλὰ καὶ μείωσις τοῦ κύκλου ἐργασίας, ἐμπορικῶν, βιομηχανικῶν καὶ βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων. Αἱ εὐποροῦσαι τάξεις δέον μόναι των ν’ ἀντιληφθοῦν τὴν κατάστασιν καὶ νὰ περιορίσωσιν τὴν πολυτέλειαν, ὄχι μόνον εἰς τὴν ἐγκατοίκησίν των, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς των καὶ νὰ διαθέτουν τὰ περισσεύοντα κεφάλαια εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Κιτσίκη, Γ. Αὐγεροπούλου, Μ. Σβώλου, Ε. Μπενᾶ, Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Λαμπράκη καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12237)19.12.61 ἐγγράφου σας, ἐρώτησιν ὑπ’ ἀριθ. 84 τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Κιτσίκη, Γ. Αὐγεροπούλου κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ κειμένη νομοθεσία προβλέπει τὴν κατεδάφισιν κτισμάτων παρανόμως καὶ ἄνευ ἀδείας τῶν Πολεοδομικῶν Γραφείων ἀνεγειρομένων. Τῶν διατάξεων ταύτης, δὲν δυνάμεθα ν’ ἀποστῶμεν καὶ κυρίως κατ’ ἐκείνων τῶν κτισμάτων, τὰ ὁποῖα ἀνεγερθέντα ἐντὸς ἢ εἰς τὰς παρυφὰς ρευμάτων ἢ χειμάρρων, ἐμποδίζουν τὴν ροὴν τῶν ὀμβρύων ὑδάτων, γενόμενα οὕτω πρόξενα ζημιῶν καὶ εἰς γειτονικὰ κτίσματα. Αἱ ζημίαι δὲ αὗται, ὡς κατεδείχθη, κατὰ τὰς τελευταίας μεγάλας πλημμύρας, δὲν περιωρίσθησαν εἰς ὑλικὰς τοιαύτας, ἀλλ’ ἐπεξετάθησαν καὶ εἰς ἀνθρώπινα θύματα. Δὲν εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ προηγουμένη Κυβέρνησις δὲν ἐξεδήλωσεν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν στέγασιν τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Τὸ ἐκτελούμενον στεγαστικὸν πρόγραμμα τῶν παραπηγματούχων τῶν ἐτῶν 60–61 ὕψους 300 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἀποτελεῖ ἀψευδῆ μάρτυρα τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν εἶναι, ὅμως, δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ παρακολουθῇ διὰ τῶν ὀργάνων της καὶ ἐμποδίζῃ τὴν ἐν μιᾷ νυκτὶ ἀνέγερσιν τοιούτων κτισμάτων εἰς ἐπικινδύνους θέσεις. Παρὰ ταῦτα, εὑρίσκομαι εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ εὐρὺ στεγαστικὸν πρόγραμμα τῶν πτωχῶν τάξεων, τόσον τῶν ἀστικῶν, ὅσον καὶ τῶν ἀγροτικῶν, ὥστε νὰ ἐκλείψουν αἱ κακαὶ συνέπειαι ἐκ τῆς ἀλογίστου ἀνοικοδομήσεως ὑπ’ αὐτῶν τῆς στέγης τῶν οἰκογενειῶν των. Ἐπίσης, ἡ ὑφ’ ἡμᾶς ὑπηρεσία καταρτίζει νομοσχέδιον νομιμοποιήσεως τῶν αὐθαιρέτως ἀνεγερθέντων κτισμάτων, τὰ ὁποῖα δὲν βλάπτουν τὴν ἀσφάλειαν τῶν ἐνοίκων, ὡς καὶ τοὺς βασικοὺς κανόνας τῆς πολεοδομίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12064)11.12.61 ἐγγράφου σας, ἐρώτησιν ἀριθ. 24 τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ Κυβέρνησις ἤρξατο, διὰ τοῦ ἐκτελουμένου προγράμματος 60–61, ὕψους 300 ἑκατ. δραχ. περίπου, νὰ στεγάσῃ, κατὰ τρόπον ἄνετον, τοὺς παραπηγματούχους καὶ τοὺς εἰς τρώγλας βιοῦντας. Τὸ πρόγραμμα τοῦτο, τὸ ὁποῖον θὰ συνεχισθῇ, περιορίζεται ἤδη, εἰς τὰ 3 μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, ὅπου τὸ πρόβλημα ἐμφανίζεται ὀξύτερον. Ἐν συνεχείᾳ θὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὰ μικρότερα ἀστικὰ κέντρα, ὡς εἶναι ἡ πόλις τῶν Χανίων. Ἡ ἡμετέρα ὑπηρεσία, εὐθὺς ὡς λάβῃ πρόγραμμα, παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας στεγάσεως τῶν 48 τούτων οἰκογενειῶν, θ’ ἀρχίσῃ ἀμέσως ἐκτελοῦσα τοῦτο. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Μ. Σβώλου, Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Γ. Λαμπράκη, Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Ε. Μπενᾶ. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 105 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Γ. Αὐγεροπούλου κλπ., διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12359)29.12.61 ἐγγράφου σας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ ἔργον τῆς Ὑπηρεσίας Οἰκισμοῦ περιορίζεται εἰς τὴν κατασκευὴν κτισμάτων προγραμματιζομένων καὶ χρηματοδοτουμένων ὑπὸ τῶν διαφόρων Ὑπουργείων. Οὕτω, εὐθὺς ὡς μᾶς διαβιβασθῇ τὸ πρόγραμμα τῶν ἔργων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, ἡ ὑφ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσία θὰ ἐπιληφθῇ τῆς κατασκευῆς τούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ ὑφυπουργὸς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Κιτσίκη, Γ. Λαμπράκη, Γ. Αὐγεροπούλου, Α. Μπριλλάκη, Μ. Σβώλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Ε. Μπενᾶ καὶ Σ. Ἡλιοπούλου. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 104 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Κιτσίκη, Γ. Αὐγεροπούλου κλπ., διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12358)29.12.1961 ἐγγράφου σας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ ἔργον τῆς Ὑπηρεσίας Οἰκισμοῦ περιορίζεται εἰς τὴν κατασκευὴν κτισμάτων προγραμματιζομένων καὶ χρηματοδοτουμένων ὑπὸ τῶν διαφόρων Ὑπουργείων. Οὕτω εὐθὺς ὡς μᾶς διαβιβασθῇ τὸ πρόγραμμα τῶν ἔργων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, ἡ ὑφ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσία, θὰ ἐπιληφθῇ τῆς κατασκευῆς τούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς Δημοσίων Ἔργων

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

ΙΧ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12070 ἀπὸ 11.12.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπὸ 6.12.1961 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Ι. Εὐαγγελίδη, καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 30, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Ὡς καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν διεκήρυξεν ἡ Κυβέρνησις, ἓν ἐκ τῶν κυρίων μελημάτων αὐτῆς, εἰς τὸν δημοσιονομικὸν τομέα, ἀπετέλει ἡ περιστολὴ τῆς φοροδιαφυγῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἔλαβε σειρὰν διοικητικῶν καὶ νομοθετικῶν μέτρων, τὰ κυριώτερα τῶν ὁποίων εἶναι: α) Τὸ Ν. Δ. 3848)1958 «περὶ μέτρων διασφαλίσεως τοῦ κύρους τῶν βιβλίων τῶν ἐπιτηδευματιῶν, ἐπιβολῆς κυρώσεων διὰ φορολογικὰς παραβάσεις κλπ.» καὶ β) Ὁ νόμος 4045)1960 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν νόμων καὶ μέτρων ἀφορώντων τὰς χερσαίας μεταφοράς». 2. Ἡ ἀπόδοσις τῶν μέτρων τούτων, ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε ἐφαρμογῆς των, δύναται νὰ θεωρηθῇ ἱκανοποιητική, ὡς προκύπτει ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε ἀποδόσεως τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Οὕτως, ἡ βεβαίωσις τοῦ φόρου εἰσοδήματος κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1960, ἀνῆλθεν εἰς δραχμ. 1.746.000.000 τοῦ δὲ τρέχ. οἰκον. ἔτους (μέχρι 31.10.1961) εἰς δραχμ. 2.077.000.000 ἔναντι βεβαιωθέντος τοιούτου ἐκ δραχμ. 1.674.000.000 κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1958. Ἡ τοιαύτη ἐπὶ πλέον ἀπόδοσις τῆς φορολογίας ὀφείλεται, οὐ μόνον εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν ληφθέντων μέτρων, χάρις εἰς τὰ ὁποῖα περιωρίσθη κατὰ τὸ δυνατὸν ἡ φοροδιαφυγή. 3) Πρὸς τούτοις ἡ ἀποτελεσματικότης τῶν ληφθέντων μέτρων προκύπτει καὶ ἐκ τῶν κάτωθι στοιχείων: Ἐκτὸς τῶν τακτικῶν ἐτησίων ἐλέγχων τῶν ἐνεργουμένων ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων Οἰκον. Ἐφοριῶν, τὸ εἰδικὸν Συνεργεῖον Ἐλέγχου ἐφαρμογῆς διατάξεων τοῦ Κώδικος Φορολογικῶν Στοιχείων, ἤλεγξεν αἰφνιδιαστικῶς 7.426 ἐπιχειρήσεις κατὰ τὸ ἔτος 1959, 8.642 ἐπιχειρήσεις κατὰ τὸ ἔτος 1960 καὶ 5.886 ἐπιχειρήσεις κατὰ τὸ ἐννεάμηνον τοῦ ἔτους 1961, διεπίστωσε δὲ 1.094 παραβάσεις κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος, 1.024 κατὰ τὸ δεύτερον καὶ 687 κατὰ τὸ τελευταῖον ἐννεάμηνον. Μεταξὺ τῶν παραβάσεων τούτων, ἰδιαιτέραν σημασίαν ἔχει ἡ ἀνεύρεσις διπλῶν βιβλίων 250 ἐν συνόλῳ ἐπιχειρήσεων. Διὰ τὰς σοβαρωτέρας τῶν ὡς ἄνω περιπτώσεων, διὰ τὰς ὁποίας ὁριστικοποιήθησαν αἱ σχετικαὶ ἐγγραφαί, ἠσκήθη καὶ ποινικὴ δίωξις κατὰ τῶν παραβατῶν. 4. Εἰδικώτερον, διὰ τὰς ἐν τῇ αἰτήσει μνημονευομένας ἑταιρείας «Κάρολος Φὶξ» καὶ «ΜΕΠΕΞ» (Ἑταιρεία Μεταφορῶν Προϊόντων τῆς ΦΙΞ), παρέχομεν τὰ κάτωθι στοιχεῖα: α) Ὑπὸ ἐπιχειρήσεως «ΦΙΞ» ἐδηλώθησαν καθαρὰ κέρδη διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1956 δραχμ. 3.499.695, διὰ τὸ 1957 δραχμ. 9.661.909 καὶ διὰ τὸ 1958 δραχμ. 15.764.796. Ἐκ τοῦ ἐνεργηθέντος ὑπὸ τοῦ Εἰδικοῦ Συνεργείου αἰφνιδιαστικοῦ ἐλέγχου τῆς ἐπιχειρήσεως, διεπιστώθη ἀνακρίβεια τῶν βιβλίων αὐτῶν, συνεπείᾳ τῆς ὁποίας τὰ καθαρὰ κέρδη τῆς Ἑταιρείας ταύτης προσδιωρίσθησαν εἰς δραχμ. 12.635.907, διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1956, 14.671.312 διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1957 καὶ 19.040.007, διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1958. Τ’ ἀνωτέρω ποσὰ κερδῶν μετ’ ἀπόφασιν τῆς Ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνστάσεων, καθωρίσθησαν εἰς δραχμ. 12.323.962 διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1956, 14.191.573 διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1957 καὶ 17.082.916 διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1958. Ὁ ὁριστικῶς, βεβαιωθεὶς ἐν συνόλῳ φόρος ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω κερδῶν μετὰ τῶν προσαυξήσεων, ἀνῆλθεν εἰς δραχμὰς 17.311.267 ἔναντι δηλωθέντος τοιούτου ἐκ δραχμ. 6.431.577. β) Ὁ ἔλεγχος τῶν ἰσολογισμῶν τῶν ἐτῶν 1958 καὶ 1959 τῆς Ἀν. Ἑταιρείας «ΜΕΠΕΞ», δὲν διεπίστωσεν οὐσιαστικὰς παραβάσεις τῶν διατάξεων τοῦ Κώδικος Φορολογικῶν Στοιχείων. Κατόπιν τούτου, τὰ καθαρὰ κέρδη τῆς ἐπιχειρήσεως ταύτης προσδιωρίσθησαν λογιστικῶς εἰς δραχμ. 655.700 διὰ τὸ διαχειριστικὸν ἔτος 1958, ἔναντι δηλωθέντων τοιούτων ἐκ δραχμ. 597.753 καὶ εἰς δραχμ. 2.000.151 διὰ τὸ ἔτος 1959 τῆς δηλώσεως τοῦ ἔτους τούτου κριθείσης εἰλικρινοῦς. Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω κερδῶν ἐβεβαιώθη φόρος μετὰ προσαυξήσεων, ἐκ δραχμ. 860.676 ἐν συνόλῳ ἔναντι καταβληθέντος τοιούτου βάσει δηλώσεων δραχμ. 776.533. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Μ. Σβώλου καὶ Α. Μπριλλάκη. Κατόπιν τῆς ὑποβληθείσης ὑμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Μ. Σβώλου καὶ Α. Μπριλλάκη, ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς καταβολῆς τῶν ἀποζημιώσεων εἰς τοὺς δικαιούχους τοῦ Ν. Δ. 4178)61 διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12084)9634)11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ἡ διαδικασία τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν δικαιούχων τῆς ἀποζημιώσεως ταύτης ἔχει ἀνατεθῆ, ὡς γνωστόν, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἄρθρων 67 καὶ 8 τοῦ Ν. Δ. 4178)61, εἰς τὰ Πρωτοδικεῖα τοῦ Κράτους, ἅτινα θὰ ἀκολουθήσωσιν τὴν ἐπαναφορὰν ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν διαδικασίαν (ἄρθρα 634 καὶ ἑ. τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας). β) Ἡ καταβολὴ εἰς τοὺς δικαιούχους τῶν ἀποζημιώσεων τούτων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν κατὰ τ’ ἀνωτέρω ἐκδοθησομένων ἀποφάσεων ἀπεφασίσθη, ὅπως πραγματοποιεῖται ἑκάστοτε εὐθύς, ὡς θέλουσι καταστῆ τελεσίδικοι, αἱ ἀποφάσεις αὗται. Ἡ οὕτω γενησομένη πληρωμὴ θὰ καλύπτῃ ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ ἐπιδικασθέντος ποσοῦ ἴσου πρὸς τὸ ποσοστὸν τῶν καταβεβλημένων Κεφαλαίων ὑπὸ τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως, ὅπερ ὡς γνωστόν, καταβάλλεται εἰς δόσεις ἐπὶ τῇ βάσει τῆς οἰκείας συμφωνίας. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου θέλει ἀποφευχθῆ ἡ ἐπιβράδυνσις τῆς ἐνάρξεως τῆς πληρωμῆς ἣν προβλέπει ἡ διαδικασία τῆς τελευταίας παραγράφου τοῦ δευτέρου ἐδαφίου τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν.Δ. 4178)61. γ) Ἤδη ἐγένετο ἡ καταβολή, ὑπὸ τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως, τῆς πρώτης καὶ δευτέρας δόσεων, τὸ ποσὸν τῶν ὁποίων ἀντιστοιχεῖ εἰς τὰ 55% περίπου ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ καταβληθησομένου κεφαλαίου, διὰ τὴν ὡς ἄνω αἰτίαν. δ) Περίπτωσις καθυστερήσεως τῆς διαδικασίας ἀναγνωρίσεως τῶν δικαιούχων τούτων, θὰ πρέπει νὰ ἀποκλεισθῇ, ἀντιθέτως, προβλέπεται βεβαία ἡ ἐπίσπευσις τῆς διαδικασίας ταύτης, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἤρχισεν ἤδη ἡ ἔκδοσις ὑπὸ τῶν Πρωτοδικείων τοῦ Κράτους, τοιούτων ἀναγνωριστικῶν ἀποφάσεων. ε) Τέλος, τὰ ὑπὸ τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως, κατατεθέντα ἢ κατατεθησόμενα, διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην κεφάλαια, θὰ διατεθῶσι μόνον διὰ τὸν σκοπόν ὃν προορίζονται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΜΠΡΑΝΤΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Γαρουφαλιᾶ καὶ Χ. Τσαντούλα. Κατόπιν τῆς ὑποβληθείσης ὑμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Γαρουφαλιᾶ καὶ Χ. Τσαντούλα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν Ἑλλήνων ἐμπόρων, τῶν ὁποίων τὰ ἐμπορεύματα ἐπετάχθησαν ὑπὸ τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν Κατοχῆς, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12045)11. 12.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τῆς καταβολῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς παρόντας Ἕλληνας ὑπηκόους συνεπείᾳ γενικῶς τῶν πολεμικῶν γεγονότων, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ εἰδικώτερον εἰς τοὺς παθόντας ἐκ τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν Κατοχῆς, ἀναπτύσσεται διεξοδικῶς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 265076)26.10.1960 ἡμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθέντος ἔκτοτε ὑμῖν καὶ οὗτινος συνημμένως διαβιβάζομεν γενικῶς, εἰς ὃ περιλαμβάνονται ὅλαι αἱ ὑπόχρεοι πρὸς καταβολὴν πολεμικῆς ἀποζημιώσεως τέως ἐχθρικαὶ χῶραι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἰταλία. Ἡ Κυβέρνησις ἀνέπτυξεν ἐκτενῶς τοῦτο ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, κατὰ τοὺς δύο πρώτους μῆνας τοῦ ἔτους 1957, ὅτε διεξήχθη εὐρεῖα συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς ὁποίας δέον ὅπως παραπεμφθῶσιν οἱ ἐρωτῶντες βουλευταί. Κατόπιν τούτων, καὶ δεδομένου, ὅτι μετὰ τῆς Ἰταλίας ὑπεγράφη πρὸ 15ετίας περίπου, ἡ συνθήκη εἰρήνης, δὲν ὑφίσταται πλέον θέμα καταβολῆς καὶ ἄλλων ἀποζημιώσεων ἐκ μέρους τῆς Ἰταλίας, πέραν τῶν, διὰ τῆς ὡς ἄνω συνθήκης καταβληθέντων, ποσῶν εἰς εἶδος καὶ ὑπηρεσίας, περὶ ὧν διαλαμβάνει τὸ ὡς ἄνω ἔγγραφον ἡμῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη, Β. Θανασέκου, Μ. Χριστογεώργου καὶ Γ. Πρίφτη. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῶν ἐρωτήσεων (ἀριθ. 404 καὶ 414) τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη, Β. Θανασέκου, Μ. Χριστογεώργου καὶ Γ. Πρίφτη, περὶ καταβολῆς ἀποζημιώσεως πολεμικῆς ἐκ τῶν Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν καὶ αὖθις ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τῶν Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων ἐκ τοῦ Βʹ Παγκοσμίου πολέμου ἐρρυθμίσθη, ὡς γνωστόν, διὰ τῆς συνθήκης τοῦ 1947 μεταξὺ τῶν συνησπισμένων συμμάχων Δυνάμεων καὶ τῆς Ἰταλίας. Εἰς ἐκτέλεσιν τῶν ὅρων τῆς συνθήκης ταύτης, ἐπηκολούθησεν ἡ ἀπὸ 31 Αὐγούστου 1949 σύμβασις οἰκονομικῆς συνεργασίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰταλίας, κυρωθείσης διὰ τοῦ

Ν. Δ. 1264)1949.

Δυνάμει τῆς συμφωνίας ταύτης, ἡ Ἰταλία ὑπεχρεώθη νὰ καταβάλῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀποζημίωσιν εἰς εἶδος καὶ παροχὴν ὑπηρεσιῶν, ἀξίας 100.000.000 περίπου, πρὸς ἀποκατάστασιν γενικῶς τῶν ζημιῶν, ἃς ὑπέστη ἡ χώρα ἐκ τοῦ πολέμου τούτου, μετὰ τῆς Ἰταλίας. Ἡ καθορισθεῖσα ἀποζημίωσις ἀνεπαρκής, ἔναντι τῶν προκληθεισῶν ζημιῶν, διετέθη σχεδὸν ἤδη, διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν εἰς περιουσιακὰ στοιχεῖα τοῦ Δημοσίου κοινῆς ὠφελείας, μὴ ἐπαρκέσασα, ὅμως, οὔτε διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῶν ζημιῶν τούτων. Δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ μέτρον τοῦτο τῆς μεταχειρίσεως τῆς ἡττηθείσης Ἰταλίας καὶ γενικώτερον τῶν ἡττηθεισῶν τέως ἐχθρικῶν δυνάμεων, ἔτυχεν εὐρείας μέχρι σήμερον ἐφαρμογῆς, δι’ ὅλας τὰς συμμάχους καὶ ὑπηκόους αὐτῶν χώρας, συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον, δὲν κατεβλήθησαν πολεμικαὶ ἀποζημιώσεις εἰς τοὺς ὑπηκόους τῶν νικητριῶν συμμάχων Δυνάμεων, εἰς βάρος τῶν ἡττηθεισῶν τέως ἐχθρικῶν δυνάμεων. Ἡ καταβληθεῖσα ἤδη ἐκ μέρους τῆς Ἰταλίας πολεμικὴ ἀποζημίωσις εἰς χρῆμα, ἀσχέτου τῆς ὡς ἄνω εἰς εἶδος ἢ παροχὰς ὑπηρεσιῶν ἀποζημιώσεως τῶν 100.000.000, εἰς τοὺς Ἕλληνας ἤδη ὑπηκόους, κατοίκους τῆς Δωδεκανήσου, ἀπορρέει ἐκ τῆς διατάξεως (ἄρθρον 78) τῆς συνθήκης Εἰρήνης, δυνάμει τῆς ὁποίας ἡ Ἰταλία ὑπεχρεώθη, ὅπως ἀποκαταστήσῃ ἀπ’ εὐθείας, ὅλων τῶν ὑπηκόων τῶν νικητριῶν Δυνάμεων, τὰ νόμιμα δικαιώματα καὶ συμφέροντα αὐτῶν ἐν Ἰταλίᾳ, ἤτοι τέως Ἰταλικῶν ἐδαφῶν, προσηρτηθέντων ἤδη ὑπὸ τῶν συμμάχων, χωρῶν, καταβάλουσα πρὸς τοῦτο σχετικὴν ἀποζημίωσιν, ὡς καὶ ὅπως ἀποδώσῃ, ἐπίσης, εἰς τούτους ἁπάσας τὰς ἀνηκούσας εἰς αὐτοὺς περιουσίας ἐν Ἰταλίᾳ ἢ ἐπὶ τέως Ἰταλικῶν ἐδαφῶν. Τὴν ὑποχρέωσιν ταύτην ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνησις ἀνέθεσεν, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς Δωδεκανησίους κλπ. Ἕλληνας ὑπηκόους εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, ἵνα μὴ ὑπάρξῃ ἀπ’ εὐθείας σχέσις μεταξὺ Ἑλλήνων ὑπηκόων καὶ Ἰταλικῆς Κυβερνήσεως. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου ὑπεγράφη σχετικὴ συμφωνία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰταλίας, κυρωθείσης διὰ τοῦ Ν. 2730)53. Τέλος, ὑπενθυμίζομεν ὑμῖν, ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου καὶ γενικώτερον ἐπὶ τῶν πολεμικῶν ἐπανορθώσεων ἠσχολήθη ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, κατὰ Φεβρουάριον μῆνα, τοῦ ἔτους 1956, ὅτε συνεζητήθη καὶ ἀνεπτύχθη τὸ θέμα λεπτομερῶς, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ὁποίας ἐνημερώθη πλήρως ἡ Βουλὴ καὶ διεφωτίσθη ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἡ κοινὴ γνώμη. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Ὀκτωβρίου 1960

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ καὶ Δ. Πατέρα. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12078)9628)11. 12.1961 ἐγγράφου σας, διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Μπουρνιᾶ καὶ Δ. Πατέρα, περὶ λήψεως φορολογικῶν μέτρων πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν ἑσπεριδοειδῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Βάσει τῶν κειμένων διατάξεων, οἱ ἐξαγωγεῖς ἑσπεριδοειδῶν, δύνανται νὰ εἰσάγωσιν ἐπὶ προσωρινῇ ἀτελείᾳ, τοὐτέστιν ἄνευ καταβολῆς δασμῶν καὶ λοιπῶν φόρων, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ παροχῇ Τραπεζιτικῆς ἐγγυήσεως, τὰ ὑλικὰ συσκευασίας αὐτῶν, ἤτοι εἰδικὸν χάρτην. Εἰς περίπτωσιν χρησιμοποιήσεως καὶ κιβωτίων (ξυλοκιβωτίων ἢ χαρτοκιβωτίων), ἀλλοδαπῆς προελεύσεως, παραλαμβάνουσι καὶ ταῦτα εἰς ἐλευθέραν χρῆσιν, ἐπὶ τῇ καταβολῇ τοῦ ἡμίσεος εἰς αὐτὰ ἀνήκοντος εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ. Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω μέτρων, ἐπὶ περιπτώσεων χρησιμοποιήσεως ὑλικῶν συσκευασίας, διὰ τὰ ὁποῖα, κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν κατεβλήθησαν οἱ εἰς αὐτὰ ἀναλογοῦντες δασμοὶ καὶ λοιποὶ φόροι, ἐπὶ τῇ ἐξαγωγῇ τῶν ἑσπεριδοειδῶν ἐπιστρέφονται εἰς τὸν ἐξαγωγέα οἱ ἀναλογοῦντες ἐπὶ τῶν χρησιμοποιηθέντων ὡς ἄνω ὑλικῶν δασμοὶ καὶ λοιποὶ φόροι. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν λῆψιν προσθέτων μέτρων πρὸς περαιτέρω ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν τῶν περὶ ὧν πρόκειται προϊόντων, ἁρμόδιον πρὸς παροχὴν πληροφοριῶν τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, τὸ ὁποῖον ἐποπτεύει καὶ παρακολουθεῖ τὰς ἐξαγωγὰς τῶν ἐγχωρίων προϊόντων καὶ τὸ ὁποῖον, ὡς γνωστόν, μελετᾷ ἤδη τὸ ὅλον θέμα ἐπὶ σκοπῷ λήψεως περαιτέρω μέτρων διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Ε. Μπενᾶ καὶ Κ. Χιωτάκη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν ὑμῖν, λόγῳ ἁρμοδιότητος, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 65)58)3.1.62 ἔγγραφον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, μετὰ συνημμένης αὐτῷ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Ε. Μπενᾶ καὶ Κ. Χιωτάκη, περὶ αὐξήσεως τοῦ παρεχομένου εἰς τοὺς πολιτικοὺς ἐξορίστους ἐπιδόματος τροφοδοσίας καὶ νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. βουλευτάς. Παρακαλοῦμεν, ὅπως ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ παρασχεθεῖσα διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 346299)20.1.60 ἐγγράφου μας ἔγκρισις, οὐδέποτε μέχρι τοῦδε ἐφηρμόσθη, οὔτε δὲ σχετικὴ πρόβλεψις ἐγένετο εἰς τὸ σχέδιον τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1962, ὡς ἀποκλειομένης τῆς ἀντιμετωπίσεώς της. Τὴν σχετικὴν ἐπὶ τῆς ἐν λόγῳ ἐρωτήσεως ἀπάντησίν σας, παρακαλοῦμεν, ὅπως ἀνακοινώσητε καὶ ἡμῖν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 112)18.12.1961 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ὁ τρόπος ἐξοφλήσεως τῶν ἐν ἄρθρῳ 5ῳ παράγρ. 9 τοῦ Ν.Δ. 3908)1958, ἀναγραφομένων χρεῶν ἔχει καθορισθῆ, δι’ ἑκάστην κατηγορίαν ὀφειλῆς, βάσει ἰδίων προϊσχυουσῶν τοῦ ὡς ἄνω Ν. Δ. διατάξεων. Διὰ τῆς ὡς ἄνω, ὅμως, διατάξεως, ἐπετράπη, ὅπως κατὰ τροποποίησιν τῶν προϊσχυόντων, ἀναδεχθῇ τὸ Δημόσιον ὑποχρεώσεις πρὸς Τραπέζας κατηγοριῶν τινῶν ὀφειλετῶν ἢ διαγράψῃ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει τὰς πρὸς αὐτὸ ὀφειλὰς ἢ τὰς προσαυξήσεις τούτων ἢ ἀπαλλάξῃ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει τοὺς ἐγγυητὰς τῶν ὡς ἄνω χρεῶν. Κατὰ τὴν συνήθη διαδικασίαν, αἱ ὡς ἄνω τροποποιήσεις θὰ ἔδει νὰ συντελεσθῶσι διὰ νεωτέρων νόμων, διὰ τῆς διατάξεως, ὅμως, τοῦ Ν. Δ. 3908)1958, παρεσχέθη ἡ εὐχέρεια, ὅπως αἱ ὡς ἄνω διαγραφαὶ κλπ. συντελεσθῶσιν κατὰ ρητὴν ἐξουσιοδότησιν τοῦ περὶ οὗ ὁ λόγος νομοθετικοῦ κειμένου, διὰ Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Τούτων τεθέντων εἰς τὴν διακριτικὴν εὐχέρειαν τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, ἀνάγεται ἡ κρίσις περὶ τῶν περιπτώσεων, καθ’ ἃς δέον ἢ οὔ αὕτη νὰ ποιήσηται χρῆσιν τῆς παρασχεθείσης αὐτῇ νομοθετικῆς ἐξουσιοδοτήσεως, δὲν ἐκρίθη δὲ μέχρι σήμερον ἀναγκαία ἡ ἐπέκτασις τῶν ὡς ἄνω εὐεργετικῶν μέτρων εἰς ἄλλας κατηγορίας ὀφειλετῶν, πλὴν τῶν ἁλιέων, περὶ ὧν τὸ ὑπ’ ἀριθ. 95511)5.5.6. ἔγγραφόν μας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Α. Μπριλλάκη, Μ. Σβώλου καὶ Λ. Κύρκου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 224)82) 4.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ τρέχοντος μηνὸς ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Α. Μπριλλάκη, Μ. Σβώλου καὶ Λ. Κύρκου, καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 128, σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς ζητουμένης παρατάσεως τῆς προθεσμίας ὑποβολῆς αἰτήσεων τῶν δικαιούχων, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 4178)61, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 174)2.12.1961 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, παρετάθη ἐπὶ 69 εἰσέτι ἡμέρας ἡ προθεσμία τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. Δ)τος 4178)61 διὰ τοὺς διαμένοντας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τοῦτο ἐγένετο, διότι ἐκρίθη δικαιολογημένη ἡ χορήγησις τῆς προθεσμίας ταύτης, μόνον διὰ τοὺς κατοίκους τοῦ ἐξωτερικοῦ, διὰ τοὺς ὁποίους καὶ μόνον συντρέχουν αἱ πιθανότητες νὰ καταστῶσιν ἐκπρόθεσμοι, ἄνευ πταίσματος τῶν ἰδίων, λόγῳ τῶν μακρῶν ἀποστάσεων, ὡς προέκυψε τοῦτο. Ἀντιθέτως, διὰ τοὺς κατοίκους ἐσωτερικοῦ, δὲν συντρέχουσιν αἱ ἴδιαι περιπτώσεις, δεδομένου, ὅτι θέμα ἀποστάσεων δὲν γεννᾶται, μετὰ τὴν παραπομπὴν τούτων εἰς τὰ κατὰ τόπους Πρωτοδικεῖα, ἄλλως, οἱ πάντες σχεδὸν ἐγνώριζον τὸ θέμα πρὶν ἢ ψηφισθῇ ὁ νόμος, ἐξ οὗ ἕνεκεν εἶχον σπεύσει νὰ ὑποβάλωσιν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν σχετικὰς αἰτήσεις, τυχὸν δέ, νέα παράτασις, θὰ εἶχεν ὡς μόνον ἀποτέλεσμα τὴν ἐπιμήκυνσιν τοῦ χρόνου ἐκδικάσεως καὶ τῶν λοιπῶν ὑποθέσεων καὶ εἰς προφανῆ ζημίαν τῶν ἐμπροθέσμως ὑποβαλόντων τὰς αἰτήσεις των, κατὰ νόμον δικαιούχων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Ἀποστολάκου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 136 ἐ.ἔ. ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἀθηνῶν κ. Χ. Ἀποστολάκου, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζεται θέμα συνεχίσεως τῆς καταβολῆς, εἰς τὰ ὄργανα ἀσφαλείας τῆς ἐφ’ ἅπαξ ἀμοιβῆς τῆς προβλεφθείσης ὑπὸ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 168 τῆς 30ῆς Ὀκτωβρίου 1961 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δεδομένου, ὅτι ἡ πρόσθετος αὕτη παροχὴ ἐχορηγήθη ὡς ἔκτακτος ἐνίσχυσις, διὰ τὴν πέραν τῆς συνήθους ὑπηρεσίας ὁμολογουμένως ἐντατικὴν ὑπηρεσιακὴν ἀπασχόλησιν αὐτῶν, κατὰ τὴν περίοδον τῶν ἐκλογῶν καὶ τοῦ βεβαίου γεγονότος, ὅτι ὡς ἐκ τούτου ἐπεβαρύνθησαν τὰ ὄργανα ἀσφαλείας μὲ προσθέτους ἐκτάκτους δαπάνας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Ἀποστολάκου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 135 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἀθηνῶν κ. Χ. Ἀποστολάκου, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι τὸ σχέδιον Β. Δ., δι’ οὗ ρυθμίζεται τὸ θέμα τῆς ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Δημοσίου πληρωμῆς τῶν ἀμοιβῶν τῶν ἰατρῶν τῶν νοσηλευόντων δημοσίους ὑπαλλήλους, συνταξιούχους καὶ μέλη τῶν οἰκογενειῶν των καὶ τῆς ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καταβολῆς εἰς τοὺς Φαρμακοποιοὺς τοῦ ἀντιτίμου τῶν ἀναλισκομένων ὑπὸ τῶν αὐτῶν ὡς ἄνω προσώπων, φαρμάκων, ὑπεγράφη παρ’ ἡμῶν καὶ ἐπεστράφη εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, διὰ τὰ περαιτέρω. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Α. Γιάννου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 176 ἀπὸ 8.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 29.12.1961 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Α. Γιάννου, καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξ. ἀριθμὸν 119, σχετικῶς μὲ τὰς φορολογικὰς καὶ λοιπὰς ὑποχρεώσεις τῆς τέως ἠλεκτρικῆς ἑταιρείας Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ι. Ὁ φορολογικὸς ἔλεγχος τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας, ἐγένετο ὡς καὶ τῶν λοιπῶν ἐπιχειρήσεων, ἀνελλιπῶς παρὰ τῆς ἁρμοδίας πρὸς τοῦτο Οἰκονομικῆς Ἐφορίας, φορολογίας ἀνωνύμων ἑταιρειῶν Ἀθηνῶν, δι’ ἅπαντας τοὺς μέχρι τῆς ἐξαγορᾶς της ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η., κλεισθέντας ἰσολογισμούς. Εἰδικώτερον οἱ ἔλεγχοι τῶν διαχειριστικῶν περιόδων τῆς τελευταίας πενταετίας ἐγένοντο ὡς ἀκολούθως: Ὁ ἰσολογισμὸς τῆς 31.12.1956 (χρήσεως 1)1–31)12) 1956) ἠλέγχθη ἐντὸς τοῦ ἔτους 1957. Ὁ ἰσολογισμὸς τῆς 31.12.1957 (χρήσεως 1)1–31)12) 1957) ἠλέγχθη ἐντὸς τοῦ ἔτους 1959, οἱ δὲ λοιποὶ (χρήσεων 1)1)58–31)12)1960) ἐντὸς τοῦ ἔτους 1961. Ἡ ἑταιρεία αὕτη κατὰ τοὺς ἐνεργηθέντας ἐλέγχους, εὑρέθη ἐνημερωμένη φορολογικῶς, πλὴν τῶν περιπτώσεων: α) Φορολογίας χαρτοσήμου ἐπὶ δανείων καὶ πιστώσεων. 2) Φορολογία κύκλου ἐργασιῶν διὰ τὴν πέραν τῆς ὑπὸ τῆς συμβάσεως προβλεπομένης ἐπιβαρύνσεως τῆς τιμῆς τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος (5%) ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου. γ) Φορολογίας τόκων ἐπὶ δανείων χορηγηθέντων εἰς συγγενεῖς ἐπιχειρήσεις καὶ δ) Φορολογίας μερισμάτων φυσικῶν καὶ νομικῶν προσώπων. Δι’ ὅλας τὰς ὡς ἄνω φορολογίας ἰσχυρίζεται, ὅτι καλύπτεται ὑπὸ τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς τῆς διὰ τοῦ ἀπὸ 16)17 Ὀκτωβρίου 1925 Ν.Δ. κυρωθείσης συμβάσεως, δι’ ὃν λόγον, ἄλλωστε, αὕτη προσέφυγεν εἰς τὴν ὑπὸ τῆς συμβάσεως ταύτης προβλεπομένην Ἐπιτροπὴν Διαιτησίας, ἥτις δὲν ἀπεφάνθη εἰσέτι. II. Ἡ τέως Η.Ε.Α.Π. ὡς ἑταιρεία κοινῆς ὠφελείας ὑπήχθη διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς, κυρωθείσης διὰ τοῦ Ν.Δ. τῆς 16)17.10.25 εἰς τὰς εἰδικὰς διατάξεις, δι’ ὧν θεσπίζεται ἡ συμμετοχὴ τοῦ Δημοσίου εἰς τὰ κέρδη αὐτῆς, καταβαλλομένη ἀναλόγως τοῦ πρὸς διανομὴν μερίσματος εἰς τοὺς μετόχους. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν εὐθὺς ὡς ἀποκατεστάθη ἡ νομισματικὴ σταθερότης ἐν τῇ χώρᾳ, ἥτις ἐπέτρεψε τὴν δημιουργίαν κερδῶν πρὸς διανομὴν τῶν πάσης φύσεως ἐπιχειρήσεων, ἐζητήθη, ὅπως, αἱ ἐκ τῶν κειμένων διατάξεων, ὑπόχρεοι ἐπιχειρήσεις, πρὸς καταβολὴν εἰς τὸ Δημόσιον κερδῶν, ὑποβάλωσιν τοὺς ἰσολογισμοὺς αὐτῶν, προκειμένου ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀποτελεσμάτων τούτων νὰ παρακολουθηθῇ ἡ καταβολὴ εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον τῶν κεφαλαίων τῶν προερχομένων ἐκ τῶν δικαιωμάτων τούτων τοῦ Δημοσίου. Εἰδικώτερον, παρὰ τῆς τέως Η.Ε.Α.Π. ἐζητήθη ἡ ὑποβολὴ ἡμῖν τῶν ἰσολογισμῶν τῆς ὅλων τῶν ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν (ἔγγραφα ἡμῖν 250593)1956 καὶ 110315)2931)1959) καὶ 303731)1960). Ἡ Διοίκησις τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας ἀνταπεκρίθη εἰς τὸ αἴτημα ἡμῶν καὶ ἀπέστειλε τοὺς πρώτους ἰσολογισμοὺς αὐτῆς ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι καὶ τοῦ ἔτους 1957. Ἐκ τῶν ἰσολογισμῶν τούτων προέκυπτεν ἡ ἀναβολὴ τῆς καταβολῆς τοῦ μερίσματος εἰς τοὺς μετόχους, πρὸς τὸν σκοπὸν ὅπως προηγηθῇ ἡ ἐκπλήρωσις τῶν ὑποχρεώσεων τῆς ἑταιρείας διὰ καθυστερημένους τόκους καὶ χρεωλύσια ἔναντι τῶν ὁμολογιούχων δανειστῶν αὐτῆς. Ἐπίσης οὐδεμία πρόβλεψις καταβολῆς μερίσματος ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου προεβλέπετο εἰς τοὺς ἰσολογισμοὺς τούτους. Οἱ ὑπόλοιποι ἰσολογισμοὶ μέχρι τῆς ἐξαγορᾶς αὐτῆς ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η., ἤτοι τῶν ἐτῶν 1958 καὶ 1959 ἀπεστάλησαν ἐντὸς τοῦ ἔτους 1960, εἰς οὓς διὰ πρώτην φορὰν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν προεβλέπετο ἡ καταβολὴ μερίσματος ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου ἐκ λιρῶν στερλινῶν 50.640–5–6 καὶ 78.011–13–11 ἀντιστοίχως διὰ τὰ ἔτη ταῦτα, πλὴν ὅμως ἐν τῷ ἰδίῳ ἰσολογισμῷ προεβλέπετο ἡ ἀναβολὴ καταβολῆς τοῦ μερίσματος τούτου εἰς τὸ Δημόσιον ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅπως ἔδει νὰ προηγηθῇ ἡ ἐκπλήρωσις τῶν ὑποχρεώσεων αὐτῆς ἔναντι τῶν ὁμολογιούχων δανειστῶν της διὰ καθυστερημένους τόκους καὶ χρεωλύσια. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι εἰς ὅλους τοὺς ἀνωτέρω ἰσολογισμοὺς ἔχει καταχωρηθῇ ἡ ἔκθεσις τῶν ἐλεγκτῶν τῆς ἑταιρείας, εἰς ἣν ρητῶς ἀναγράφεται, ὅτι «ὁ ἰσολογισμὸς ἔχει συνταχθῆ καλῶς καὶ κατὰ τρόπον ὥστε νὰ παρουσιάζῃ τὴν ἀληθῆ καὶ ἀκριβῆ ἄποψιν τῆς καταστάσεως τῶν ἐργασιῶν τῆς ἑταιρείας». Ἐν τῷ μεταξύ, ἐπικειμένης τῆς ἐξαγορᾶς τῆς ἑταιρείας, ἤρχισεν ἐντὸς τοῦ ἔτους 1960 εἰδικὸς ἔλεγχος αὐτῆς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, τοῦ ὁποίου προέκυψεν ὀλίγους μῆνας πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἐξαγορᾶς αὐτῆς ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. τὸ ὀφειλόμενον πρὸς τὸ Δημόσιον κεφάλαιον ἐκ τῶν δικαιωμάτων του διὰ τὴν συμμετοχήν του εἰς τὰ κέρδη τῆς Η.Ε.Α.Π. μέχρι τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1960 ἀνερχόμενα εἰς λίρας, στερλίνας 4.452.220. Τὸ ποσὸν τοῦτο καταβάλλει ἡ Δ.Ε.Η. εἰς δόσεις, ἔχει δὲ καταβληθῆ μέχρι σήμερον τὸ μεγαλύτερον μέρος αὐτοῦ, θέλει δὲ ὁλοκληρωθῆ ἡ καταβολὴ αὕτη ἐντὸς τοῦ ἀρξαμένου ἔτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

Χ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Θ. Παππᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12096)9646)11.12.1961 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ἀπὸ 8.12.1961 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Θ. Παππᾶ, περὶ τῶν εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Δημοσίου ὑφισταμένων νῦν ἀποθεμάτων σπορελαίου καὶ ἐλαιολάδου ἐξωτερικοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Τὰ ἀποθέματα σπορελαίου ἀμερικανικῆς βοηθείας κατὰ τὴν 20.12.1961, ἀνέρχονται εἰς 9362 τόννους. Ἐκ τούτων 8.799 τόννοι εὑρίσκονται εἰς ἀποθηκευτικὸν Κέντρον Πειραιῶς, 539 τόννοι εἰς ἀποθηκευτικὸν Κέντρον Θεσσαλονίκης, 6 τόννοι εἰς Ἰωάννινα, 12 τόννοι εἰς Ἀλεξανδρούπολιν, 5 τόννοι εἰς Ἄμφισσαν καὶ 1 τόννος εἰς Χαλκίδα. Ἡ διάθεσις τοῦ ἀνωτέρω ἐφοδίου ἐνεργεῖται μόνον εἰς βιομηχανίας ὑδρογονώσεως, βιοτεχνίας παρασκευῆς μαγειρικῶν λιπῶν καὶ εἰς τὸ Γ.Ε.Σ. πρὸς παραγωγὴν ὑδρογονωμένων λιπῶν, διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. 2) Τὰ ἀποθέματα ἐλαιολάδου ἀνέρχονται εἰς 364 τόννους, ἐκ τούτων 241 τόννοι εὑρίσκονται εἰς Πειραιᾶ, 2 τόννοι εἰς Πάτρας, 10 τόννοι εἰς Ἰωάννινα, 11 τόννοι εἰς Καβάλαν, 42 τόννοι εἰς Βόλον, 10 τόννοι εἰς Λάρισαν, 25 τόννοι εἰς Ἀλεξανδρούπολιν, 8 τόννοι εἰς Ἄμφισσαν, 5 τόννοι εἰς Χαλκίδα καὶ 10 τόννοι εἰς Σέρρας. Ἐκ τῆς ὡς ἄνω ποσότητος 250 τόννοι διετέθησαν εἰς Γ. Ε.Σ. διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἡ δὲ ὑπόλοιπος ποσότης, ἐπὶ τοῦ παρόντος, θὰ παραμείνῃ εἰς ἀποθήκας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, σχετικῶς μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 54 ἐρώτησιν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Χιωτάκη καὶ Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν ὑμῖν συνημμένως ἀντίγραφον τοῦ πρὸς ὑμᾶς ὑπ’ ἀριθ. 254522)539)20.12.61 ἡμετέρου ὁμοίου δι’ οὗ ἐπὶ ὁμοίας ἐρωτήσεως βουλευτῶν Λέσβου ἐδόθη λεπτομερὴς ἀπάντησις ἀναφορικῶς μὲ τὴν διενεργουμένην συγκέντρωσιν ἐλαιολάδου καὶ τὴν στήριξιν ἐν γένει τῶν τιμῶν τοῦ προϊόντος τούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12097)9647)11.12.61 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 8.12.61 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Σακελλάρη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ἡ παραλαβὴ τῆς ὑπὸ τῆς ΜΠΟΥΓΚΕ κομισθείσης ποσότητος σακχάρεως 10.054 τόννων ἐγένετο τὸν Αὔγουστον τοῦ 1959. 2) Τὰ εἰς σάκχαριν κρατικὰ ἀποθέματα κατὰ τὸν χρόνον τῆς προμηθείας τῆς ἀνωτέρω ποσότητος, δηλαδή, τὴν 31.7. 1959 ἀνέρχονται εἰς 14.569 τόννους. 3) Προμήθειαι σακχάρεως ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἐγένοντο μεταγενεστέρως μέσῳ Ἑλληνοπολωνικοῦ κλῆριγκ πρὸς 93 δολλάρια κατὰ μ.τ. ΤΣΙΦ Πειραιᾶ καὶ παρελήφθησαν ἐντὸς τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου 1961 τόννοι 5.146. 4) Αἱ διαθέσεις σακχάρεως ἐκ τῶν Κρατικῶν ἀποθεμάτων μετὰ τὴν πραγματοποιηθεῖσαν προμήθειαν μέσῳ ΜΠΟΥ-ΓΚΕ καὶ μέχρι τῆς 10ης τρέχοντος ἀνῆλθον εἰς 19.650 μ.τ. Ἐκ τῆς ποσότητος ταύτης οἱ 18.083 μ.τ. διετέθησαν μὲ τιμὴν διαθέσεως 10,25 κατὰ χιλιόγραμμον, οἱ ὑπόλοιποι δὲ 1567,140 πρὸς δραχ. 8,70. 5) Τὰ ὑφιστάμενα τὴν 20.12.61 ἀποθέματα Κρατικῶν σακχάρεως ἀνέρχονται εἰς 10.100 τόννους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη, Σ. Ἡλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12095)11.12.61 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 55 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Σ. Ἡλιοπούλου, σχετικῶς μὲ τὴν ἐξ Αἰγύπτου εἰσαγωγὴν σακχάρεως καὶ μαζούτ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ὡς γνωστόν, ὁ μετὰ τῆς Αἰγύπτου λογαριασμὸς παρουσιάζει παγίως ἐνεργητικὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ὑπόλοιπον προερχόμενον ἐκ τῆς ἐξαγωγῆς ἀφ’ ἑνὸς πρὸς τὴν χώραν ταύτην γεωργικῶν προϊόντων καὶ ἰδίᾳ καπνοῦ, σταφίδος καὶ ἐλαιῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐξ ἐμβασμάτων τῶν ἐκεῖσε ὁμογενῶν. Ἐπειδὴ δὲν κρίνεται σκόπιμος ἡ ἀναστολὴ οὔτε τῶν πρὸς τὴν ὡς ἄνω χώραν ἐξαγωγῶν, οὔτε τῶν ἐμβασμάτων τῶν Ἑλλήνων Αἰγυπτιωτῶν, παρίσταται ἀνάγκη διευκολύνσεως τῶν ἐξ Αἰγύπτου εἰσαγωγῶν ἐπὶ τῷ τέλει ρευστοποιήσεως τοῦ λαβεῖν, ἵνα δὲ τοῦτο ἐπιτευχθῇ καὶ δεδομένης τῆς διαφορᾶς τῆς τιμῆς τῶν ἐξ Αἰγύπτου ἐξαγωγῶν πρὸς χώρας διμερῶν κλῆριγκ ὡς ἡ Ἑλλάς, λόγῳ τῆς πραγματικῆς ἀξίας τῆς τιμῆς τῆς Αἰγυπτιακῆς λίρας, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος μετ’ ἀπόφασιν τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, πριμοδοτεῖ τὰς τοιαύτας εἰσαγωγάς, μέχρι ποσοστοῦ 25%, τὸ ἀπαιτούμενον δὲ κονδύλιον ἀντλεῖται ἀντιστοίχως ἐκ παρακρατήματος ἐπὶ τῶν Ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν καὶ τῶν ἀδήλων εἰσπράξεων. Πρὸς διευκόλυνσιν τῆς εἰσαγωγῆς, τῆς ἐν τῇ Ἑλληνο– Αἰγυπτιακῇ ἐμπορικῇ συμφωνίᾳ, προβλεπομένης ποσότητος 20.000 τόννων σακχάρεως ἀπεφασίσθη ἡ ἀναστολὴ τῆς εἰσαγωγῆς σακχάρεως προελεύσεως Κούβας διὰ πληρωμὴν τῆς ἀξίας της μέσῳ διμερῶν κλῆριγκ. Πάντως, ἡ εἰσαγωγὴ σακχάρεως προελεύσεως καὶ παραγωγῆς χωρῶν μεθ’ ὧν ἡ Ἑλλὰς συνδέεται διὰ διμερῶν συμφωνιῶν ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐλευθέρα. Διὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους ἐνεκρίθη ἡ προμήθεια 60.000 τόννων μαζοὺτ ἐκ τῆς ὡς ἄνω χώρας πρὸς κάλυψιν ἐλλείμματος τοῦ Κρατικοῦ Διϋλιστηρίου καὶ εἰς τὴν τιμὴν τῶν ἐπιτευχθεῖσαν κατὰ τὸν διαγωνισμὸν τῆς 29.11.61, ἤτοι $ 10,90 ἀνὰ μετρικὸν τόννον CAF. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἡλιοῦ, Θ. Παππᾶ. Ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, σχετικῶς μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 63 ἐρώτησιν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἡλιοῦ καὶ Παππᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Οὐδὲν παρελείφθη διὰ τὴν οὐσιαστικήν, ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, προστασίαν τῶν μικροκαλλιεργητῶν παραγωγῶν ἐλαιολάδου, ὄντως δὲ ἐπιδεικνύεται ἡ δέουσα ἐπιμέλεια καὶ καταβάλλεται πᾶσα προσπάθεια διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. 2) Ἡ μὴ ἀπορρόφησις μεγάλων ποσοτήτων ἐλαιολάδου, ὑπὸ τῆς συγκεντρώσεως, ἅμα τῇ ἐνάρξει ταύτης, ἤτοι ἀπὸ τῆς 5ης Νοεμβρίου ἐ.ἔ., ὀφείλεται, κατὰ κύριον λόγον, εἰς τὴν πρόωρον ἔναρξιν τῆς συγκεντρώσεως ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ὀψιμότητα τῆς παραγωγῆς εἰς τὰς πλείστας τῶν ἐλαιοπαραγωγικῶν περιοχῶν, εἰς ὡρισμένας τῶν ὁποίων ἐκαθυστέρησε καὶ αὐτὴ ἡ λειτουργία τῶν ἐλαιοτριβείων. Εἰδικῶς διὰ τὴν περιοχὴν τοῦ Νομοῦ Λέσβου, ἥτις συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν ὀψίμων τοιούτων, δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἀκόμη καὶ σήμερον δὲν ἔχει ἐκθλιβῆ, εἰμὴ μόνον ποσοστὸν 10%–15% περίπου ἐκ τοῦ συνόλου τοῦ ἐν αὐτῇ παραχθέντος ἐλαιοκάρπου, σημαντικὸς ἀριθμὸς δὲ ἐκ τῶν ἐλαιοτριβείων της δὲν ἐλειτούργησεν εἰσέτι, ἐνῷ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, λόγῳ τοῦ περιωρισμένου τῆς πρὸς ἔκθλιψιν ποσότητος ἐλαιοκάρπου, τὰ ἐλαιοτριβεῖα ἀπασχολοῦνται μόνον ἐπὶ ὀκτάωρον ἔναντι τῆς συνήθους ἐπὶ 24ωρον πλήρους ἀπασχολήσεώς των κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἐντατικῆς ἐκθλίψεως. Ἤδη, τὸ σύνολον ἐξ ὅλων τῶν περιοχῶν τῆς συγκεντρωθείσης ποσότητος ἐλαιολάδου ἀνέρχεται εἰς 6.500 Μ.Τ. περίπου, τὸ σημαντικώτερον δὲ μέρος ταύτης συνεκεντρώθη κατὰ τὸ δεύτερον δεκαήμερον τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου ἐ.ἔ. 3) Πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν παραγωγῶν συνεστήθησαν πέραν τῶν κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη λειτουργησάντων Κέντρων συγκεντρώσεως καὶ ἕτερα ἑκατὸν (100) νέα τοιαῦτα, ἤτοι 127 ἐν τῷ συνόλῳ. Εἰδικῶς διὰ τὴν Λέσβον ἔναντι τῶν κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη λειτουργησάντων τριῶν μόνον Κέντρων Συγκεντρώσεως, ἐφέτος συνεστήθησαν ἕνδεκα (11) τοιαῦτα, ἤτοι εἰς Μυτιλήνην, Γέραν, Πλωμάριον, Πολυχνίτον, Πέτραν, Καλλονήν, Μανδαμάδον, Ἁγιάσσον, Ἄντισσαν, Ἀκράτιον καὶ Συκαμνέαν. Ἐπίσης, διὰ τὴν περιφέρειαν τοῦ Νομοῦ Λέσβου ἐλήφθησαν συμπληρωματικὰ μέτρα, λόγῳ τῶν ἰδιαζουσῶν συνθηκῶν ἐν τῇ περιοχῇ ταύτῃ. Οὕτω, ἐπειδὴ ἡ διὰ πάσας τὰς λοιπὰς περιοχὰς ληφθεῖσα βάσις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν παρ’ ἑκάστου παραγωγοῦ κατεχομένων, ἐν ἀποδόσει, ἐλαιοδένδρων δὲν συνεβιβάζετο ἀπολύτως πρὸς τὴν ἀντίστοιχον, ἐν Λέσβῳ μέσην ἀπόδοσιν ἐλαιοκάρπου, κατὰ ἐλαιόδενδρον, ἐγένετο δεκτὸν αἴτημα τῶν παραγωγῶν διὰ τὸν εἰς μόδια ὑπολογισμὸν τοῦ ἐλαιοκάρπου. Ἐγένετο, ἐπίσης, δεκτὸν καὶ ἱκανοποιήθη αἴτημα εἰδικῶς διὰ τὴν περιφέρειαν τοῦ Νομοῦ Λέσβου, καθ’ ὃ οἱ παραγωγοί, στερούμενοι δοχείων, ἐζήτησαν τὸν διὰ βαρελίων τοῦ Δημοσίου, ἐφοδιασμόν των, διὰ τὴν παραλαβὴν τοῦ ἐλαιολάδου των ἐκ τῶν ἐλαιοτριβείων καὶ παράδοσιν τούτου, ἐν συνεχείᾳ, εἰς τὴν συγκέντρωσιν. 4) Ἐζητήθη ὑπὸ τῶν παραγωγῶν, ἡ αὔξησις τοῦ ἐπιτρεπομένου νὰ περιέχηται εἰς τὸ παραδιδόμενον ἐλαιόλαδον ἀνωτάτου ἐξ 1% ποσοστοῦ ξένων ὑλῶν καὶ ὑγρασίας. Παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἐκ τοῦ τεχνικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ἐλαιοτριβείων καὶ τῆς γενικεύσεως τῆς χρήσεως ἐλαιοδιαχωριστήρων σύνηθες εἶναι νὰ μὴ περιέχῃ τὸ ἐκ τῶν ἐλαιοτριβείων ἐξερχόμενον ἐλαιόλαδον ποσοστὸν ξένων ὑλῶν καὶ ὑγρασίας ἀνώτατον τοῦ 1%, ἐν τούτοις, πρὸς ἀποφυγὴν ἀποκλεισμοῦ συγκεντρώσεως ἔστω καὶ ἐλαχίστου ἀριθμοῦ παραγωγῶν ἐγένετο δεκτὴ ἡ παράδοσις ἐλαιολάδου μὲ ποσοστὸν ξένων ὑλῶν καὶ ὑγρασίας μέχρι 2%. 5) Ἐζητήθη, παρὰ τῶν παραγωγῶν, καὶ πρὸς διευκόλυνσιν τούτων ἐπετράπη, ἡ δι’ ἀντιπροσώπων, παράδοσις τοῦ ἐλαιολάδου των, καθὼς καὶ ἡ παρ’ αὐτῶν εἴσπραξις τοῦ ἀντιτίμου τούτου. Ἐπίσης, ἱκανοποιήθη αἴτημα τούτων εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ ὄργανον τοῦ ἐλέγχου καὶ τῆς βεβαιώσεως τῶν ὑπευθύνων δηλώσεων τῶν δικαιούχων παραγωγῶν, ἐπιτραπείσης τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐλέγχου τούτου παρὰ τῶν Προέδρων Κοινοτήτων τῆς κατοικίας τῶν παραγωγῶν ὁμοῦ μετὰ τῶν Προέδρων τῶν Συνεταιρισμῶν, εἰς ἃς περιπτώσεις δὲν ἑδρεύει εἰς τὸ Κέντρον Συγκεντρώσεως Ὑποκατάστημα τῆς Α.Τ.Ε. ἢ δὲν ὑφίσταται τακτικὸν συνεργεῖον ταύτης, ὥστε νὰ μὴ μετακινῆται ὁ παραγωγὸς καὶ ἀπομακρύνεται τῶν κυρίων ἀπασχολήσεών του. Πέραν τῶν ἀνωτέρω πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν τοῦ ἐλαιολάδου ἐλήφθησαν καὶ τὰ ἀκόλουθα μέτρα: α) Χορήγησις δανείων ἐπ’ ἐνεχύρῳ εἰς τοὺς παραγωγοὺς πρὸς ἀποφυγὴν βεβιασμένων πωλήσεων. β) Χρηματοδότησις μέσῳ τῆς Α.Τ.Ε. τῶν Γεωργικῶν Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων μὴ ἐλαιοπαραγωγικῶν περιοχῶν, εἰδικῶς δι’ ἀγορὰν ἐλαιολάδου. γ) Ἄρσις τῶν κατὰ τὴν περυσινὴν περίοδον ἐπιβληθέντων περιορισμῶν τοῦ ἐλαιοεμπορίου εἰς τὴν ἀγοράν, διακίνησιν καὶ ἀποθεματοποίησιν ἐλαιολάδου. δ) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 52)16.12.61 ἀγορανομικῆς διατάξεως ἀπηγορεύθη ἡ παρασκευή, ἡ κατοχὴ καὶ ἡ ἐμπορία τοῦ ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν καὶ τὸν ἔλεγχον τοῦ Κράτους παρασκευασθέντος μίγματος ἐλαιολάδου καὶ σπορελαίου, ἐκ τῶν ἀποθεμάτων τοῦ Δημοσίου καὶ εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ ἐν τῇ ἐρωτήσει 5 θέματος εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς παραγωγικῆς τιμῆς 12–13 δρχ. καὶ τῆς τοιαύτης λιανικῆς πωλήσεως (22) σημειοῦμεν τὰ ἀκόλουθα: Κατὰ τὴν 9.12.1961 ἐ.ἔ., καθ’ ἣν κατετέθη ἡ ἐρώτησις τῶν κ.κ. βουλευτῶν, αἱ τιμαὶ χονδρικῆς πωλήσεως βρωσίμων ἐλαιολάδων εἰς Μυτιλήνην κατὰ ἐλαϊκὴν ὀξύτητα, εἶχον διαμορφωθῆ κατὰ χιλιόγραμμον, ὡς ἀκολούθως:

Κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμερομηνίαν αἱ τιμαὶ λιανικῆς πωλήσεως τῆς αὐτῆς ποιότητος ἐλαιολάδου εἰς τὴν ἀγορὰν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, εἶχον ὡς ἀκολούθως:

Ἐκ τῆς συγκρίσεως τῶν ἀνωτέρω τιμῶν προκύπτει, ὅτι ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ διαμορφωθεισῶν τοιούτων λιανικῆς πωλήσεως, τυγχάνει δεδικαιολογημένη, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς καὶ τῶν νομίμων ποσοστῶν κέρδους χονδρικῆς καὶ λιανικῆς πωλήσεως, τῶν ὁποίων δικαιοῦνται οἱ πωληταὶ ἐλαιέμποροι. Ἡ ὑπὸ τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀναφερομένη τιμὴ τῶν 12– 13 δραχ. πιθανώτατα ἀφορᾷ ἐλαιόλαδα κατωτέρας ποιότητος, μὴ βρώσιμα ὀξύτητος ἄνω τῶν 5% καὶ ὡς ἐκ τούτου, ἐσφαλμένη τυγχάνει ἡ σύγκρισις τῆς τιμῆς ταύτης πρὸς τὰς τιμὰς βρωσίμων ἐλαιολάδων καὶ δὴ πρώτης ποιότητος. Πρὸς διασφάλισιν τῆς ἁγνότητος τοῦ ἐλαιολάδου καὶ εἰδικώτερον τῆς ἀποτροπῆς ἀναμίξεως τούτου μετὰ σπορελαίων, ἔχουσι θεσπισθῆ τὰ κάτωθι διοικητικὰ μέτρα: 1) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 85)57 Ἀγ)κῆς Δ)ξεως ἀπαγορεύεται ἡ μεταφορὰ σπορελαίων εἰς ἐλαιοπαραγωγικὰς περιφερείας. 2) Διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 349417)38, 109)37 ἀποφάσεων τοῦ Ἀνωτάτου Χημικοῦ Συμβουλίου, ἀπαγορεύεται ἡ ἀνάμιξις ἐλαιολάδου μεθ’ οἱουδήποτε ἄλλου ἐλαίου καὶ μεθ’ οἱασδήποτε ἄλλης ὕλης. 3) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1264)1961 ἀποφάσεως τοῦ ὡς ἄνω Συμβουλίου, ἀπαγορεύεται ἡ διάθεσις παρὰ τῶν ἐργοστασίων ἐξευγενισμοῦ (ραφιναριῶν) εἰς τὴν κατανάλωσιν ἐξηυγενισμένων σπορελαίων, τῶν ὁποίων αἱ χαρακτηριστικαὶ ἀντιδράσεις προσδιορισμοῦ τῆς ταὐτότητός των δὲν εἶναι ἐντόνως σαφεῖς. Ποσότητες σπορελαίων μὴ παρέχουσαι ἐντόνως θετικὰς τὰς ἐν λόγῳ ἀντιδράσεις, δέον νὰ δηλοῦνται ὑπὸ τοῦ ἐργοστασιάρχου εἰς τὴν ἁρμοδίαν ἀγορανομικὴν ἀρχήν, διατεθειμένων τῶν τοιούτων σπορελαίων, κατόπιν εἰδικῆς ἀδείας τῆς ὡς ἄνω ἀρχῆς, ἀποκλειστικῶς εἰς παρασκευὴν μαγειρικῶν λιπῶν ὑπὸ διοικητικὴν παρακολούθησιν. Πέραν τῶν ἀνωτέρω, δι’ ἐπανειλημμένων ἐγκυκλίων τοῦ Ὑπουργείου πρὸς ἁπάσας τὰς ἀγορανομικὰς ἀρχὰς τοῦ Κράτους, ἤτοι τῶν ὑπ’ ἀριθ. 210490)61, 247367)61, ὡς καὶ προγενεστέρων τοιούτων, ἔχουσι δοθῆ ἐντολαὶ καὶ ὁδηγίαι περὶ ἐντατικοῦ ἐλέγχου τῆς ποιότητος τοῦ ἐλαιολάδου καὶ διενεργείας δειγματοληψιῶν εἰς εὐρεῖαν κλίμακα, καθ’ ὅλα τὰ στάδια τῆς διακινήσεώς του, ἤτοι ἐκ τῶν καταστημάτων λιανικῆς καὶ χονδρικῆς πωλήσεως, ἐκ τῶν ἐργοστασίων καὶ ἐλαιοτριβείων, ὡς καὶ καθ’ ὁδὸν ἐκ τῶν μέσων μεταφορᾶς τοῦ ἐλαιολάδου ἀπὸ τοὺς τόπους παραγωγῆς εἰς τὰ κέντρα καταναλώσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Δεκεμβρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λύχνου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12050)61 ἐγγράφου σας διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 10)61 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λύχνου, ἐν σχέσει πρὸς τὴν χορήγησιν τῶν πιτύρων εἰς τοὺς κτηνοτρόφους μέσῳ τῶν συνεταιρισμῶν των, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῆς ἐσχάτως ἐκδοθείσης ὑπ’ ἀριθ. 28)61 Ἀγορανομικῆς Διατάξεως εἰς ἀντικατάστασιν προγενεστέρας τοιαύτης, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ηὐρύνθη ὁ κύκλος τῶν δικαιούχων δεσμευομένων πιτύρων κτηνοτρόφων καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐξησφαλίσθη ἡ ταχεῖα καὶ κανονικὴ ἐκτέλεσις τῶν πρὸς χορήγησιν τῶν ἐν λόγῳ πιτύρων ἐκδιδομένων ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων Διευθύνσεων Γεωργίας διατακτικῶν. Ἡ ποσότης τῶν δεσμευομένων πιτύρων προσδιωρίσθη ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀναγκῶν των, ἀπ’ εὐθείας ἐκ τῶν ἀλευρομύλων προμηθευομένων πίτυρα μεμονωμένων καὶ συνεταιρισμένων κτηνοτρόφων καὶ τῶν δυνατοτήτων τῶν ἀλευρομύλων πρὸς χορήγησιν τῶν πιτύρων, βάσει διατακτικῶν, δεδομένου, ὅτι σκόπιμος τυγχάνει καὶ ἡ ὑπ’ αὐτῶν ἐλευθέρα διάθεσις μέρους τῶν ὑποπροϊόντων τοῦ ἀλεθομένου σίτου πρὸς διατήρησιν τῆς πελατείας αὐτῶν διὰ τὰ ἄλευρα καὶ ἐξασφάλισιν τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας των. Εἰς ἐξαιρετικάς, ὅμως, περιπτώσεις, ἰδίᾳ διὰ τὴν κάλυψιν ἐκτάκτων ἀναγκῶν τῆς χειμερινῆς περιόδου ἐνίων περιοχῶν, ὡς ἐκ τοῦ Νομοῦ Κερκύρας, Ἀχαΐας, Ρεθύμνης, Δωδεκανήσου κλπ., ἐγένετο παρέκκλισις τῆς γενικῶς ἐπιβεβλημένης ποσοτικῆς δεσμεύσεως τῶν πιτύρων πρὸς διάθεσιν μείζονος ἐξ αὐτῶν ποσότητος εἰς τοὺς κτηνοτρόφους ἀπ’ εὐθείας ἐκ τῶν ἀλευρομύλων. Διὰ τὴν ἔναντι τῆς παρανόμου ὑπερτιμήσεως τῶν πιτύρων ἐξασφάλισιν τῶν ἀγοραστῶν κτηνοτρόφων, ἔχει ἐπιβληθῆ, ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων κατὰ τόπους Ἀγορανομικῶν Ἐπιτροπῶν, ἐπὶ τῶν ἐλευθέρως πωλουμένων καὶ κατόπιν δεσμεύσεως χορηγουμένων ἀμετάβλητος ἀπὸ τοῦ 1959 τιμὴ διατιμήσεως καὶ ἔχουσιν ταχθῆ αἱ ἀστυνομικαὶ καὶ λοιπαὶ ὑπηρεσίαι διὰ τὴν ἐντατικὴν παρακολούθησιν τῶν πωλήσεων τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου πρὸς ἀποτροπὴν οἱασδήποτε παρανόμου ὑπερτιμήσεως τῶν πιτύρων καὶ τῶν λοιπῶν ὑποπροϊόντων τῆς ἀλέσεως σίτου. Πάντως, ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου μελετᾶται τὸ θέμα τῆς καθολικῆς δεσμεύσεως τῶν πιτύρων ἐν ὄψει: α) Τῶν δυσμενῶν συνεπειῶν, τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ αὕτη διὰ τοὺς ἀλευρομύλους καὶ τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον, ὅπερ διακινεῖ σήμερον μέρος τῆς μὴ δεσμευμένης ποσότητος πιτύρων. β) Τῶν πολλαπλῶν δυσχερειῶν, εἰς ἃς προσκρούει αὕτη, ἰδίᾳ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐξασφαλίσεως καταλλήλου διαχειριστικοῦ ὀργάνου διὰ τὴν παραλαβήν, ἀποθήκευσιν καὶ διακίνησιν τῶν ὑπὸ τῶν ἀλευρομύλων παραδιδομένων πιτύρων καὶ τῆς ἀποφυγῆς τῆς αὐξήσεως τῶν ὑπὸ τὸ κρατοῦν καθεστὼς ἰσχυουσῶν τιμῶν αὐτῶν, λόγῳ μεσολαβήσεως τοῦ διαχειριστικοῦ ὀργάνου καὶ τέλος τοῦ τρόπου ἐξυπηρετήσεως τῶν μὴ συνεταιρισμένων κτηνοπτηνοτρόφων, τῆς οἰκοσίτου πτηνοκτηνοτροφίας, ὡς καὶ τῶν βιομηχανιῶν καὶ βιοτεχνιῶν παρασκευῆς συνθέτων κτηνοτροφῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λύχνου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12052)9602)11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 12)61 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λύχνου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ Ὑπηρεσία, πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν κρεάτων μόσχου, ἔλαβε τὰ ἀκόλουθα μέτρα: 1) Εἰς γενομένην σύσκεψιν παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐμπορίου, εἰς ἣν ἐκλήθησαν οἱ εἰσαγωγεῖς ζωέμποροι, ἀπεφασίσθη ὅπως οἱ ζωέμποροι περιορίσουν τὰς εἰσαγωγάς των καὶ προτιμοῦν τοὺς μόσχους ἐσωτερικοῦ. Συνεχείᾳ τῆς ἀνωτέρω συσκέψεως ἀπεστάλη μὲ τὸ ἴδιον περιεχόμενον καὶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 244193)18125)61 ἔγγραφον πρὸς τὸν Σύνδεσμον Ζωεμπόρων Σφαγείων Ἀθηνῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν περιορισμὸν τῶν εἰσαγωγῶν κρέατος. 2) Προκειμένου νὰ διευκολυνθῇ ἔτι πλέον ἡ ἀπορρόφησις τῶν μόσχων ἐσωτερικοῦ ἐγένετο ἐνέργεια παρὰ τῇ Νομισματικῇ Ἐπιτροπῇ διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ζωεμπόρων κατὰ 50% ἐπὶ τῆς ἀξίας τούτων βάσει τῶν φορτωτικῶν ἐγγράφων ἀγορᾶς καὶ μεταφορᾶς μόσχων ἀποκλειστικῶς ἐκ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπή, κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς (ὑπ’ ἀριθ. 1222)61) ἐνέκρινε τὴν ἀνωτέρω χρηματοδότησιν. 3) Διὰ τοῦ νέου δασμολογίου ἡ ἰσχὺς τοῦ ὁποίου ἤρξατο τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1962, ἀπεφασίσθη ἡ ἐπιβολὴ ηὐξημένων τῶν ἰσχυσασῶν μέχρι 31.12.61 δραχμῶν, ἤτοι 11% ἐπὶ τῆς τιμολογιακῆς ἀξίας τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων κρεάτων, γεγονὸς ὅπερ συντελεῖ εἰς ἔτι μείζονα προστασίαν τῶν παραγωγῶν. 4) Ἐδόθησαν ἐντολαὶ καὶ ὁδηγίαι πρὸς τὰς Ἀγορανομικὰς Ὑπηρεσίας, ἵνα ἐνεργοῦν αὐστηρὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν τιμολογίων ἀγορᾶς πρὸς διαπίστωσιν τυχὸν ἐκμεταλλεύσεως τῶν παραγωγῶν παρ’ ἐμπόρων καὶ τὴν ἄμεσον παραπομπὴν τῶν τυχὸν παραβατῶν εἰς τὸ δικαστήριον, ὡς δὲ ἀνέφερον ἔνιαι ὑπηρεσίαι μειωμέναι τιμαὶ προσφέρονται διὰ μόσχους κατωτέρας ποιότητος ἢ μὴ καλῶς διατραφέντας ἢ πολὺ παχεῖς μὴ καταναλισκομένους εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα καὶ ἰδίᾳ ἐν τῇ περιφερείᾳ τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης εἰς τὴν ὁποίαν καταναλίσκεται τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν μόσχων. 5) Συνεστήθη Ἐπιτροπὴ προγραμματισμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν κτηνοτροφικῶν καὶ γεωργικῶν προϊόντων (κοινὴ ἀπόφασις Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν, Ἐμπορίου καὶ Γεωργίας ὑπ’ ἀριθ. 44310)28.9.1960), εἰς τὴν ὁποίαν παραπέμπονται τὰ θέματα τῶν εἰσαγωγῶν καὶ προγραμματισμοῦ τούτων. Αἱ σημεριναὶ τιμαὶ πωλήσεως μόσχου παρὰ τῶν παραγωγῶν κυμαίνονται ἀπὸ δραχμὰς 22–25 κατὰ κιλὸν εἰς καθαρὸν κρέας καὶ αἱ τιμαὶ λιανικῆς πωλήσεως εἰς τὴν Κεντρικὴν Ἀγορὰν Ἀθηνῶν ἀπὸ 24–32,80 (ἡ τιμὴ τῶν δραχ. 32,80 ἀνάγεται εἰς κρέατα ἐξαιρετικῆς ποιότητος). Ἡ ἐγχωρία παραγωγὴ κρεάτων μόσχου, παρὰ τὴν ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος αὔξησιν αὐτῆς εἰς κεφαλὰς καὶ βάρος, δὲν ἐπαρκεῖ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τῆς καταναλώσεως. Διὰ τῆς εἰσαγωγῆς κρεάτων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ δὴ κατεψυγμένων τοιούτων εἰς ἀρίστην κατάστασιν, εἰς καλὰς ποιότητας καὶ εἰς μειωμένας τιμὰς ἐξυπηρετήθησαν αἱ ἀσθενέστεραι οἰκονομικῶς τάξεις, αἱ μεσαῖαι, ἀστικαί, αἱ ὑπαλληλικαὶ καὶ ἐργατικαὶ τάξεις ὁλοκλήρου σχεδὸν τῆς Ἐπικρατείας. Ἡ τυχὸν ἄμεσος ἀπαγόρευσις εἰσαγωγῆς καὶ δὴ κατεψυγμένων ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι θὰ προκαλέσῃ ἀναταραχὴν ἐπὶ τῶν τιμῶν καὶ τῆς ἐπαρκείας μὲ κίνδυνον νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἀναταραχὴ καὶ ἡ ἀνωμαλία καὶ ἐπὶ ἄλλων εἰδῶν διατροφῆς, διότι τὸ κρέας, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ βασικὴν τροφὴν διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ ἡ τυχὸν ἔλλειψις θὰ ἔχῃ ἄμεσον ἀντίκτυπον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν. Ἐνταῦθα σημειοῦται, ὅτι καὶ ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας διακινήσεως τοῦ κρέατος ἐν τῇ χώρᾳ, ἡ κατὰ κεφαλὴν κατανάλωσις ὑστερεῖ ἔναντι ἄλλων χωρῶν (12η κατὰ σειρὰν μεταξὺ 14 Κρατῶν, τοῦ πίνακος τοῦ καταρτισθέντος ὑπὸ τοῦ Ο.Ε.Ο.Σ., Ἑλλὰς χιλιόγραμμα 19, Ἰταλία 20,5, Γαλλία 77, Ὁλλανδία 40, Βέλγιον 52, Γερμανία 47, Δανία 63 κλπ.), πλέον δὲ τούτου τὸ κρέας εὑρίσκεται εἰς τὴν τετάρτην σειρὰν τῶν δαπανῶν διατροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. 1) Ἄρτος. 2) Λαχανικά, ὄσπρια. 3) Γάλα, τυρός, 4) Κρέας, μολονότι τοῦτο ἀποτελεῖ βασικὴν τροφὴν τοῦ ἀνθρώπου. Τέλος, φρονοῦμεν, ὅτι ἡ παρατηρηθεῖσα ἐσχάτως μείωσις τῶν τιμῶν πωλήσεως κρεάτων μόσχου παρὰ τῶν παραγωγῶν, ἐν σχέσει μὲ τὰς τοιαύτας παρελθόντος ἔτους δικαιολογεῖται καὶ ἐκ τῆς προϊούσης ἀναπτύξεως τῆς ἐγχωρίου κτηνοτροφίας καὶ τῆς μεγάλης προσφορᾶς, ὅτε, φυσικόν, βεβαίως, εἶναι, νὰ ἐπηρεάζωνται αἱ τιμαὶ κατὰ λόγον ἀντίστροφον. Πάντως, τὸ ὅλον θέμα μελετᾶται ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ συντόμως θὰ ληφθοῦν καὶ νέαι σχετικαὶ πρὸς τοῦτο ἀποφάσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11)27.12.1961 ἐγγράφου τοῦ Γραφείου τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου, διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 75 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Ὑπὸ τῆς προκατόχου πολιτικῆς Κυβερνήσεως εἶχε ληφθῆ κατ’ ἀρχὴν ἀπόφασις συγκεντρώσεως βαλανιδίων πρὸς προστασίαν τῶν βαλανιδοπαραγωγῶν τῆς χώρας, ἐκδοθείσης πρὸς τοῦτο τῆς ὑπ’ ἀριθ. 77)1961 πράξεως τῆς ἐξ Ὑπουργῶν Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἐκτελεσθῇ ἐγκαίρως ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως διὰ διαφόρους τυπικοὺς λόγους. Μετὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἀρχῆς, ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἐπανεξητάσθη τὸ θέμα ἐπὶ σκοπῷ πραγματοποιήσεως τῆς συγκεντρώσεως, πλὴν ὅμως, ἐξ ἐπισήμων στοιχείων διεπιστώθη, ὅτι αἱ διαθέσιμοι ποσότητες βαλανιδίων συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν τοιούτων τῆς περυσινῆς ἐσοδείας ἀνέρχονται συνολικῶς εἰς 3.500 τόννους περίπου εἰς χεῖρας παραγωγῶν καὶ ἐμπόρων. Ἐκ τῆς ποσότητος ταύτης τὸ παραχθησόμενον ἐκχύλισμα θὰ εἶναι περίπου 1.400 τόννοι, ἐνῷ αἱ ἀνάγκαι τῆς καταναλώσεως ἀνέρχονται εἰς 3.400 τόννους. Ἔναντι τῆς ποσότητος ταύτης ἀναγκαιοῦντος ἐκχυλίσματος, ὑπάρχουν ἤδη διαθέσιμοι αἱ κάτωθι ποσότητες:

καὶ ἑπομένως, διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐγχωρίου καταναλώσεως εἰς δεψικὸν ἐκχύλισμα ὑφίσταται ἀνάγκη ἑτέρων 650 τόννων ἐκχυλίσματος. Κατὰ συνέπειαν τῶν ἀνωτέρω, δὲν συντρέχει, νομίζομεν, περίπτωσις συγκεντρώσεως βαλανιδίων, διότι ἡ ὑπάρχουσα ποσότης θὰ ἀπορροφηθῇ φυσιολογικῶς. Ἐὰν δὲν ἤθελε καταστῆ ἐφικτὴ ἡ φυσιολογικὴ ἀπορρόφησις ὁλοκλήρου τῆς ὑπαρχούσης ποσότητος τοῦ βαλανιδοκάρπου, θέλομεν προέλθει εἰς συγκέντρωσιν τῶν πλεονασμάτων, τὰ ὁποῖα τυχὸν ἤθελον παραμείνει εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν. 2) Δὲν ἐγένετο ἐξαγγελία χορηγήσεως δανείων ἐπ’ ἐνεχύρῳ εἰς τοὺς βαλανιδοπαραγωγούς: Ἁπλῶς ὑπὸ τοῦ Ὑπηρεσιακοῦ Ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου ὑπεδείχθη, ἁρμοδίως, ἡ χορήγησις τοιούτων δανείων ἀντὶ τῆς μὴ πραγματοποιηθείσης συγκεντρώσεως τῶν βαλανιδίων, ἥτις τελικῶς ἐκρίθη ἀναγκαία. 3) Διὰ τὴν εἰς τὸ μέλλον προστασίαν τῶν βαλανιδοπαραγωγῶν ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ τὸ ζήτημα καὶ θὰ καταλήξῃ εἰς ἀποφάσεις, αἵτινες θὰ τεθοῦν ἐγκαίρως εἰς ἐφαρμογὴν ἐφ’ ὅσον παραστῇ ἀνάγκη. Τέλος, πληροφοροῦμεν, ὅτι ἐξακολουθεῖ ἰσχύων ὁ περιορισμὸς τῆς εἰσαγωγῆς βυρσοδεψικῶν ἐκχυλισμάτων εἰς ποσοστὸν 75% τοῦ μέσου ὅρου τῶν εἰσαγωγῶν 1959, 1960 καὶ Αʹ ἑξαμήνου 1961. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 57)3.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ ἀπεστάλη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 89)19.12.1961 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα, σχετικῶς μὲ τὴν διάθεσιν ἐγχωρίου παραγωγῆς φασολίων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Πρὸς τὸν σκοπὸν ἀπορροφήσεως τῶν ὑπαρχόντων ἀποθεμάτων φασολίων ἐγχωρίου παραγωγῆς ἐχορηγήθησαν ὑπὸ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου ἄδειαι ἐξαγωγῆς ἀντιπροσωπεύουσαι ποσότητα 1.972 τόννων διὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1961, ἐνῷ ἐξ ἄλλου, διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος ἐχορηγήθησαν ἄδειαι ἐξαγωγῆς 300 τόννων, ὡς πρῶτον τμῆμα τῶν προβλεπομένων νὰ ἐπακολουθήσωσιν ἐξαγωγῶν τοῦ εἴδους τούτου. Πρὸς τούτοις κατὰ τὸ παρελθὸν δὲν παρελείφθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τούτου ἡ μέριμνα διαθέσεως ἀρκετῶν ποσοτήτων φασολίων εἰς τὸν στρατὸν (1.750 τόννοι περίπου), κατόπιν διενεργείας διαγωνισμοῦ, ὡς ἐπίσης καὶ ἡ μέριμνα διαθέσεως βάσει νέου προγράμματος τοῦ Γεν. Ἐπιτελείου Στρατοῦ ἄλλων ποσοτήτων φασολίων εἰς τὸν στρατὸν, ἀποκλειστικῶς ἐκ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, διὰ τὸ νέον ἔτος ἐφ’ ὅσον ἄλλως τε, ἡ εἰσαγωγὴ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τοῦ εἴδους τούτου ἔχει ἀνασταλῆ πρὸ πολλοῦ. Πέραν τούτων, ἐδόθησαν παρ’ ἡμῶν αἱ δέουσαι ἐντολαὶ πρὸς τὰς ἁρμοδίας Ἀγορανομικὰς ὑπηρεσίας, ἵνα αὗται συστήσουν εἰς τοὺς ἐμπόρους ὀσπρίων, γενικῶς, ὅπως προμηθεύωνται τὰς ἀναγκαιούσας εἰς αὐτοὺς ποσότητας ἐκ τῶν περιφερειῶν ἐκείνων, αἵτινες διαθέτουν τὰ μεγαλύτερα ἀποθέματα ἐπὶ τῷ τέλει ἐνισχύσεως κατὰ προτίμησιν τῶν παραγωγῶν τούτων. Ἤδη δύναται νὰ λεχθῇ, ὅτι ὑφίσταται ἡ δυνατότης ἀπορροφήσεως τῶν ὑπαρχόντων ἀποθεμάτων τῆς ἐφετεινῆς ἐσοδείας τοῦ εἴδους τούτου, ὥστε νὰ μὴ τίθεται ζήτημα ἀνησυχίας, ὅσον ἀφορᾷ τὸ προκείμενον θέμα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 58)3.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως (ἀριθ. 90) τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα, σχετικῶς μὲ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου κτηνοτροφίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὴν δοθεῖσαν ὑμῖν ἀπάντησιν ἐπὶ ὁμοίας ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γερ. Λύχνου, ἧς ἀντίγραφον ἐπισυνάπτομεν. Συμπληρωματικῶς παραθέτομεν στοιχεῖα ὡς πρὸς τὰς εἰσαγωγὰς κρεάτων καὶ τιμὰς αὐτῶν, κατὰ τὰ ἔτη 1960 καὶ 1961. Ι. Εἰσαγωγαὶ κρεάτων ἔτους 1960. α) Βοοειδῆ ζῶντα (Εἰς κρέας καθαρὸν) τόνν. 5.560 ἐκ Σερβίας τόννοι 4.739 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 821 β) Αἰγοπρόβατα ζῶντα (εἰς κρέας καθαρὸν) τόνν. 6.364 ἐκ Σερβίας τόννοι 4.815 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 1.549 (Οὐγγαρίας κλπ.) γ) Βοοειδῆ κατεψυγμένα τόννοι 9.969 Ἐξ Ἀργεντινῆς τόννοι 8.635 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 1.334 (Ν. Ζηλανδίας Οὐραγουάης κλπ.) δ) Προβατοειδῆ κατεψυγμένα τόννοι 9.703 ἐξ Ἀργεντινῆς τόννοι 4.460 ἐκ Ν. Ζηλανδίας τόννοι 3.884 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 1.359 ε) Πουλερικὰ κατεψυγμένα τόννοι 458 ἐξ Ἀμερικῆς τόννοι 254 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 204 (Οὐγγαρία, Πολωνία κλπ.) ΙΙ. Εἰσαγωγαὶ κρεάτων ἔτους 1961 Μέχρι καὶ Ὀκτωβρίου α) Βοοειδῆ ζῶντα (εἰς καθαρὸν κρέας) τόννοι 11.171 ἐκ Σερβίας τόννοι 10.700 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 471 β) Αἰγοπρόβατα ζῶντα (εἰς καθαρὸν κρέας) τόν. 7.031 ἐκ Σερβίας τόννοι 4.570 ἐξ ἄλλων χωρῶν (Οὐγγαρία κλπ.) 2.461 γ) Βοοειδῆ κατεψυγμένα τόννοι 9.339 ἐξ Ἀργεντινῆς τόννοι 8.980 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 359 (Οὐραγουάη Ν. Ζηλανδίας κλπ.) δ) Προβατοειδῆ κατεψυγμένα τόννοι 6.625 Ἐξ Ἀργεντινῆς τόννοι 3.210 ἐκ Ν. Ζηλανδίας τόννοι 2.850 ἐκ λοιπῶν χωρῶν χωρῶν τόννοι 565 ε) Πουλερικὰ κατεψυγμένα τόννοι 690 Ἐξ Ἀμερικῆς τόννοι 450 ἐκ λοιπῶν χωρῶν τόννοι 240 (Οὐγγαρίας, Πολωνίας κλπ.) στ) Χοῖροι καὶ Ἀγριόχοιροι τόννοι 836 (Ἐξ Ρουμανίας, Βουλγαρίας).

Ἐπὶ τῶν ὡς ἄνω ἀναφερομένων εἰσαγωγῶν παρατηροῦμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Τὰ σχετικὰ στοιχεῖα ἐλήφθησαν ἐκ τῆς στατιστικῆς Ὑπηρεσίας καὶ ἐξήχθησαν ἐκ τῶν τελωνειακῶν διασαφήσεων εἰσαγωγῆς καὶ ἑπομένως, δέον νὰ θεωρηθῶσιν ὡς ἀπολύτως ἀκριβῆ. 2) Εἰς τὴν εἰσαχθεῖσαν ποσότητα τῶν νωπῶν σφαγείων περιλαμβάνονται καὶ τὰ πρὸς πάχυνσιν καὶ ἀναπαραγωγὴν ζῶα. Ἡ κατηγορία αὕτη τῶν ζώων, διὰ τὸ ἔτος 1961 εἶναι κατὰ πολὺ ηὐξημένη ἔναντι τοῦ ἔτους 1960. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρεται, ὅτι διὰ τὸ ἀπὸ 1.1.1961 ἕως 30.9.1961 χρονικὸν διάστημα ἐπὶ διακανονισθείσης ἀξίας εἰσαγωγῶν σφαγείων καὶ νωπῶν κρεάτων ἀξίας 12.693.830 δολλαρίων τὸ ποσὸν τῶν 1.472.836 δολλαρίων ἀφορᾷ ζῶα ἀναπαραγωγῆς. 3) Εἰς τὰς εἰσαγωγὰς κατεψυγμένων κρεάτων, δὲν περιλαμβάνεται ἡ διὰ τὰς ἀνάγκας στρατοῦ εἰσαχθεῖσα ποσότης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 185)62 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 132 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Α. Φωτήλα, ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐπάρκειαν, τὰς τιμὰς καὶ τὸν τρόπον τῆς πρὸς τὴν κατανάλωσιν διαθέσεως τῶν πιτύρων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι λόγῳ τῆς ἀπὸ ἀπόψεως περιεχομένου ταυτότητος τῆς προκειμένης ἐρωτήσεως πρὸς τὴν ἐσχάτως ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Λύχνου, κατατεθεῖσαν καὶ συζητηθεῖσαν τοιαύτην, ἀναφερόμεθα εἰς τὰς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 103080)322)9.1.1962 ἐγγράφου μας, παρασχεθείσας ὑμῖν σχετικὰς πληροφορίας. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ διὰ τῆς προκειμένης ἐρωτήσεως θιγόμενον θέμα τῆς ἐκ τῆς τιμῆς τῶν πιτύρων ὑπερβολικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ κόστους κτηνοτροφικῶν φυραμάτων, παρέχομεν τὴν πληροφορίαν, ὅτι κατὰ τὴν ρυθμίζουσαν διάθεσιν τῶν πιτύρων ὑπ’ ἀριθ. 28)61 Ἀγορανομικὴν Διάταξιν, αἱ παράγουσαι τὰ ἐν λόγῳ φυράματα βιομηχανίαι καὶ βιοτεχνίαι, τὰς ἀναγκαιούσας αὐτὰς ποσότητας πιτύρων προμηθεύονται πάντοτε εἰς τὰς ἀπὸ ἔτους 1959 ἀμεταβλήτους τιμὰς διατιμήσεώς των, εἴτε δι’ ἐλευθέρων ἀγορῶν ἐκ τῶν ἀλευρομύλων, εἴτε διὰ χορηγήσεων ἐκ τῆς δεσμευομένης ποσότητος τούτων, ἄνευ τῆς μέχρι τοῦδε διαμαρτυρίας των, δι’ ἀνεπαρκῆ ἐφοδιασμόν των. Διὰ τῆς ἀπό τινος τοῦ νέου τύπου ἀλεύρου 85% καὶ τῆς εἰς πίτυρα ηὐξημένης ἀποδόσεως αὐτοῦ, ἐπιτυγχάνεται ἡ κάλυψις σημαντικοῦ μέρους τῶν εἰς πίτυρα ἀναγκῶν τῆς κτηνοτροφίας, χειμερινῆς περιόδου. Περαιτέρω, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ἀναφερόμενον, ὅτι ὑπάρχουν ὑπόνοιαι περὶ κακῆς χρησιμοποιήσεως τῶν πιτύρων παρὰ τῶν ἀλευροβιομηχανιῶν, γνωρίζομεν, ὅτι τὸ Γ.Χ.Κ. ἔχει καθορίσει τὰ ὅρια τῶν εἰς τὰ πιτυροῦχα ἄλευρα ἐνεχομένων πιτύρων καὶ παρὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν διενεργοῦνται καθημερινῶς δειγματοληψίαι καὶ χημικαὶ ἀναλύσεις, ὁσάκις δὲ τὰ ἄλευρα δὲν πληροῦν τὰ καθοριζόμενα ὅρια ἐνεργοῦνται τὰ δέοντα διὰ τὴν κατὰ τῶν ὑπευθύνων ἐπιβολὴν τῶν νομίμων κυρώσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Γιαννοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 186)118)8.1.1962 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 133 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Γιαννοπούλου, σχετικῶς πρὸς τὰ ληπτέα μέτρα διὰ τὴν προστασίαν τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγελαδοτρόφων τῆς σταυλικῆς ἀγελαδοτροφίας Ἀττικῆς κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 17)57 Ἀγορανομικῆς Διατάξεως, συμπληρωθείσης διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 55)58 ὁμοίας, ἐκδοθείσης τῇ συμφώνῳ γνώμῃ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, πρὸς προστασίαν τῆς ἐγχωρίου ἀγελαδοτροφίας, διὰ τῆς ἀπορροφήσεως ὁλοκλήρου τῆς παραγομένης ἡμερησίως ποσότητος γάλακτος ἀγελάδος παρὰ τῶν παραγωγῶν τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, ὡρίσθη τιμὴ ἀσφαλείας τούτου πρὸς δραχμ. 3,75 κατὰ χιλιόγραμμον παραδιδομένου γάλακτος πρὸς παστερίωσιν εἰς ζαχαροπλάστας, γαλακτοπώλας, ὡς καὶ διὰ τὴν παρασκευὴν γιαούρτης, σοκολάτας παγωτῶν, κρέμας σαντιγύ, ἐξαιρέσει ποσοστοῦ 20% τῆς εἰσκομιζομένης παρ’ ἑκάστου παραγωγοῦ, κατὰ μῆνα ποσότητος, προοριζομένου διὰ βουτυροποίησιν, τυροποίησιν κλπ., δι’ ὃ ποσοστὸν ὡρίσθη τιμὴ δραχμ. 1,55 κατὰ χιλ)μον. Ἡ ἀγορὰ τοῦ γάλακτος τούτου πρὸς δραχμ. 1,55 κατὰ χιλιόγραμμον ὑπὸ τῶν Ἑταιρειῶν Παστεριώσεως ἐπιτρέπεται μόνον, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς αὗται ἠγόρασαν καὶ τὸ 80% τοῦ αὐτοῦ παραγωγοῦ πρὸς δραχμ. 3,75 κατὰ χιλ)μον. Διὰ τοῦ μέτρου τούτου, ὁ παραγωγὸς ἐπὶ 100 χιλ)μων παραδιδομένου γάλακτος εἰς τὰς Ἑταιρείας Παστεριώσεως ἐξασφαλίζει μέσην τιμὴν κατὰ χιλ)μον δραχμ. 3,31, ἥτις θεωρεῖται ἱκανοποιητική. Τὸ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενον, ὅτι ἡ Βιομηχανικὴ Ἐπιχείρησις γάλακτος ΕΒΓΑ, ηὔξησε τὴν ἐπὶ μειωμένῃ τιμῇ ἀγοραζομένην ποσότητα τοῦ γάλακτος ἀγελάδος τῆς τέως Δ)σεως Πρωτευούσης, κατὰ μῆνα, ποσότητος, δὲν εὐσταθεῖ καθ’ ὅσο ὡς διεπιστώθη κατὰ τὸν ἐνεργηθέντα κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ προσφάτως παρ’ ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου, ἔλεγχον, εἰς τὰ βιβλία τῆς ἀναφερομένης Ἑταιρείας, τὸ ποσοστὸν τῆς ἐπὶ μειωμένῃ τιμῇ ἀγοραζομένης ποσότητος γάλακτος ἀγελάδος ἐκ τῶν παραγωγῶν τῆς τ. Δ. Πρωτευούσης οὐδέποτε ὑπερέβη τὸ νόμιμον τῶν 20% καὶ συγκεκριμένως τοῦτο ἀνῆλθεν εἰς τὰ κάτωθι ποσοστά: Διὰ τὸ χρονικὸν διάστημα 1.1.1959 (ἰσχὺς Ἀγοραν. Διατάξεως 55)58) μέχρις 31.12.60, τὸ ἐπὶ μειωμένῃ τιμῇ ἀγορασθὲν γάλα ἐκ τῆς Τ. Δ. Πρωτευούσης, ἀνῆλθεν εἰς ποσοστὸν 18,72% καὶ διὰ τὸ χρον. διάστημα 1.1.61 μέχρι 31.12.1961 εἰς ποσοστὸν 19,7%. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Ἑταιρεία καταβάλλει τὰς νομίμους τιμὰς γάλακτος εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῆς Τ. Δ. Πρωτευούσης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συμφωνίας τῆς συνιστώσης τὴν σύνδεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν, σχετικῶν πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς». Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ἐζήτησε τὸν λόγον.

§6Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν ἤδη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου καὶ ἰδίως μετὰ τὴν φωτεινὴν ἀγόρευσιν τοῦ φίλου συναδέλφου κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, δὲν νομίζω, ὅτι ὑπολείπονται πολλά, διὰ νὰ ἐξηγηθῇ ἡ σημασία καὶ ἡ ἔκτασις τῶν συνεπειῶν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου. Ἐν τοσούτῳ, ἐπειδὴ πρόκειται περὶ θέματος εὐρυτάτου, τὸ ὁποῖον πρόκειται ἐπὶ πολλὰς 10ετηρίδας νὰ ρυθμίσῃ τὸ μέλλον τῆς χώρας μας, μέτρου τὸ ὁποῖον ὁδηγεῖ, ὅπως ὀρθῶς ἐτονίσθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὄχι μόνον εἰς οἰκονομικὰς ἀνακατατάξεις, ἀλλὰ καὶ εἰς πολιτικὰς καὶ ἰδεολογικὰς τοιαύτας, ἐθεώρησα, ὅτι θὰ ἦτο χρήσιμον, εἰς συμπλήρωσιν τῶν ὅσων ἐλέχθησαν, νὰ ἀνασκευάσω ὡρισμένας παρατηρήσεις, διατυπωθείσας ἤδη ἐκτὸς καὶ ἐντὸς τῆς Βουλῆς καὶ νὰ συμπληρώσω, κατὰ τὸ δυνατόν, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἐσκέφθη, εἰσηγουμένη τὸ νομοσχέδιον. Εἶμαι εὐτυχὴς ἐν πρώτοις, διαπιστώσας, ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε πορείας τῆς συζητήσεως, ὅτι τὸ μέγιστον μέρος τῆς Βουλῆς υἱοθετεῖ κατ’ ἀρχήν, τὴν ἀνάγκην, τῆς συνδέσεώς μας μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ ὅτι κατὰ τὴν μεγίστην αὐτοῦ πλειοψηφίαν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς παρακολουθεῖ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν πολιτικὴν ταύτην. Διετυπώθησαν, ἐπίσης, πολλαὶ ἐπιφυλάξεις, ἐπικρίσεις βασικαί, ἀπὸ μιᾶς ὡρισμένης πλευρᾶς τῆς Ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης, ἀντιρρήσεις, αἱ ὁποῖαι φυσικὰ ἀνάγονται εἰς τὴν γενικωτέραν σύνθεσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ προβλήματος καὶ αἱ ὁποῖαι δὲν μᾶς ἐκπλήττουν φυσικά, διότι εὑρίσκονται ἐν πλήρει ἁρμονίᾳ μὲ τὰς γενικὰς ἀντιλήψεις τῆς παρατάξεως αὐτῆς. Ὅσον καὶ ἐὰν ἐκ πρώτης ὄψεως τὰ προβληθέντα ἀπὸ τῆς πλευρᾶς ἐκείνης ἐπιχειρήματα μᾶς φαίνονται ἀβάσιμα, ὅσον καὶ ἂν νομίζομεν πεποιθότες, ὅτι ἡ γραμμή, ἡ ὁποία ἐχαράχθη καὶ ἡ ὁποία δικαιολογεῖ τὴν στάσιν τῆς μερίδος αὐτῆς τῆς Βουλῆς, ἐν προκειμένῳ, θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτησιν βασικοὺς θεσμοὺς καὶ ἐννοίας τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐν τοσούτῳ ἐπιβεβλημένον νὰ ἐξετασθῶσιν μετὰ προσοχῆς, διότι τὸ θέμα εἶναι εὐρύτατον, διότι τὸ μέλλον τῆς χώρας πρόκειται ἐξ αὐτοῦ νὰ ρυθμισθῇ ἐπὶ μακρὸν καὶ ἑπομένως, εἶναι ἀπαραίτητον, οἱαδήποτε ἀντίρρησις, οἱαδήποτε ἐπίκρισις, ὁθενδήποτε προερχομένη νὰ ἐξετασθῇ μετὰ πάσης προσοχῆς. Ὅσον ἀφορᾷ ἐμὲ ἰδιαιτέρως, δὲν θὰ ἤθελον νὰ ἐπικριθῶ, ὅπως κἄποτε ἐπεκρίθη ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Ἐρημίτης, ὅτι δὲν ἔκαμε τὸ καλόν, διότι τοῦ τὸ εἰσηγήθη ὁ διάβολος. Θὰ ἤθελον καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς ἐκείνης τὰς ἀντιρρήσεις, νὰ τὰς ἐξετάσω μετὰ πάσης ἀντικειμενικότητος καὶ προσοχῆς. Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπασχολεῖ, παρουσιάζει τρεῖς πλευρὰς καὶ πρέπει καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς νὰ τὸ ἐξετάσωμεν μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς. Ἡ πρώτη συνίσταται εἰς τὸ ἐρώτημα, ἐὰν κατ’ ἀρχὴν ἡ Χώρα μας πρέπει νὰ συνδεθῇ κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τύπον μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἡ δευτέρα πλευρὰ συνίσταται εἰς τὸ ἐρώτημα, ἐὰν οἱ ὅροι ὑπὸ τοὺς ὁποίους ἐπετεύχθη ἡ σύνδεσις αὐτὴ εἶναι οἱ κατὰ τὸ δυνατὸν καλλίτεροι. Καὶ ἡ τρίτη πλευρὰ συνίσταται εἰς τὴν ἐξέτασιν ὅλων τῶν συνεπειῶν τῶν ἀμέσων καὶ τῶν ἀπωτέρων εἰς τὰς ὁποίας ἄγει ἡ σύνδεσίς μας, συνεπειῶν πολιτικῶν, διπλωματικῶν, ἰδεολογικῶν. Θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ διεξέλθω, ἐν πάσῃ δυνατῇ συντομίᾳ καὶ τὰ τρία αὐτὰ κεφάλαια τοῦ θέματος. Ὅσον ἀφορᾷ ἐν πρώτοις τὸ ζήτημα τοῦ ἐὰν κατ’ ἀρχὴν συμφέρῃ καὶ ἐπιβάλλεται ἡ σύνδεσίς μας μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, νομίζω, ὅτι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξε σαφὴς καὶ ἀπερίφραστος. Ἀναμφισβητήτως, νομίζομεν, ὅτι ἡ σύνδεσις αὐτὴ συντελεῖται διὰ τὸ καλὸν τοῦ τόπου καὶ ὅτι θὰ ἔχῃ τὰς εὐεργετικωτέρας δυνατὰς συνεπείας. Τοῦτο νομίζομεν, πρῶτον, διότι ἡ χώρα μας διὰ τῆς συνδέσεως αὑτῆς θὰ κατορθώσῃ νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὸν γοργὸν ρυθμὸν ἀναπτύξεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου, ἥτις συντελεῖται ὑπὸ τὰς σημερινὰς περιστάσεις. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, κύριοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἐπιμείνω κἄπως περισσότερον, διότι ὁ γοργὸς αὐτοῦ ρυθμὸς ἀναπτύξεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου, δὲν ἀποτελεῖ σχῆμα λόγου, οὔτε ὑπερβολήν, ἀποτελεῖ μίαν χειροπιαστὴν ζωντανὴν πραγματικότητα, ἡ ὁποία χωρὶς καμμίαν ὑπερβολήν, δύναται νὰ λεχθῇ, ὅτι ἀποτελεῖ τὸ θαῦμα τοῦ σημερινοῦ αἰῶνος. Ἐὰν —καὶ δὲν θέλω φυσικὰ νὰ σᾶς κουράσω μὲ στατιστικὰς καὶ ἀριθμούς— ἀλλά, ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς δύο ἢ τρία κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἐν Εὐρώπῃ μετὰ τὴν ἔναρξιν ἐφαρμογῆς τῆς συνθήκης τῆς Ρώμης, θὰ ἴδωμεν, ὅτι ἡ γοργὴ ἀνάπτυξις, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα, εἶναι τὸ ὄντι πρωτοφανής. Διὰ τὰς μεταξὺ τῶν χωρῶν τῆς Ἑνώσεως συναλλαγὰς ἡ αὔξησις ἀπὸ τοῦ 1959 —ἔτους ἐνάρξεως ἐφαρμογῆς τῆς συνθήκης— μέχρι σήμερον ἀνῆλθε, κατὰ τὴν ἐπίσημον ἔκθεσιν τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, εἰς 50%, φυσικὰ ἐπὶ ἀριθμῶν βάσεως ἐκτάκτου εὐρύτητος, ἀναφερομένων εἰς χώρας προηγμένας, ὅπου φυσικά, αἱ ἐμπορικαὶ ἀνταλλαγαὶ εἶναι ἐντονώτεραι. Τὸ πλέον χαρακτηριστικὸν εἶναι, ὅτι συγχρόνως πρὸς τὴν ἀνάπτυξιν αὐτὴν τῶν ἀνταλλαγῶν μεταξὺ τῶν χωρῶν τῆς Κοινότητος, αἱ ἀνταλλαγαὶ μετὰ τῶν χωρῶν ἐκτὸς τῆς Κοινότητος, αἱ ὁποῖαι ὑπετίθετο, ὅτι συνεπείᾳ τῶν νέων δασμολογικῶν καὶ οἰκονομικῶν καταστάσεων, θὰ ἦσαν ἐκτεθειμέναι εἰς ὡρισμένους κινδύνους, ηὐξήθησαν κατὰ τὴν ἰδίαν χρονικὴν περίοδον κατὰ 45%. Καὶ ἀκόμη μετὰ τῶν χωρῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ συγκροτήματος, αἱ ὁποῖαι φυσικὰ εὑρίσκονται ἐν μειονεκτικῇ θέσει ἀπὸ ἀπόψεως Κοινῆς Ἀγορᾶς, καὶ ἐκεῖ ἀκόμη ἐσημειώθη μία μικρὰ μέν, ἀλλὰ χαρακτηριστικὴ αὔξησις κατὰ 1–3%. Ἡ αὔξησις αὐτὴ τῶν ἀνταλλαγῶν, φυσικά, ἐκφράζει ἕνα σύνολον καταστάσεων, αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὴν ἐκδήλωσίν των καὶ εἰς μίαν σημαντικὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος, ἡ ὁποία ἀνῆλθε περίπου εἰς 20% κατὰ τὰ ἔτη αὐτὰ καὶ εἰς μίαν σημαντικὴν αὔξησιν τῶν ἐπενδύσεων, τόσον μεταξὺ τῶν χωρῶν τῆς Ἑνώσεως, ὅσον καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑνώσεως καὶ συγκεκριμένως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Εἰς μίαν ἔκθεσιν τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Γερμανῶν βιομηχάνων τοῦ λήξαντος, ἔτους, ἀναφέρεται ὡς παράδειγμα ἐξαιρετικὰ ἱκανοποιητικὸν καὶ ἐνθαρρυντικὸν διὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑνώσεως τὸ γεγονός, ὅτι ἐξ Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἐζητήθησαν καὶ ἐπετεύχθησαν ἐπενδύσεις εὐρείας κλίμακος, 57 ἐν συνόλῳ μεγάλαι ἐπιχειρήσεις. Ὁ ἀριθμὸς αὐτός, ἂν καὶ φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως μικρός, ἀναφέρεται εἰς σημαντικὰς ἐπενδύσεις μεγάλων ἐγκαταστάσεων καὶ ἑπομένως, ἐθεωρήθη ἄξιος ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τῶν Γερμανῶν βιομηχάνων, ἰδιαιτέρας μνείας. Ἀλλὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀναφέρει ἡ ἔκθεσις αὐτῶν καὶ τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει ἀκόμη περισσότερον τὴν κατάστασιν, εἶναι, ὅτι αἱ 57 αὗται ἐπιχειρήσεις, κατὰ τὸν Γερμανικὸν νόμον, ἦσαν ὑποχρεωμέναι ὅλαι νὰ δηλώσουν τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον ἐζήτουν τὰς ἐπενδύσεις αὐτὰς καὶ νὰ δικαιολογήσουν τὰς ἐπενδύσεις. Ἐξ αὐτῶν, ἐκ τοῦ συνολικοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀμερικανικῶν ἐπιχειρήσεων, αἱ 12 ἐδήλωσαν, ὅτι ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπενδύσουν κεφάλαια ἐν Γερμανίᾳ, διὰ νὰ ὑπεκφύγουν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ δασμολογίου, ὅλαι δὲ αἱ ὑπόλοιποι, δηλαδή, 40 καὶ πλέον ἐπιχειρήσεις, ἐδήλωσαν, ὅτι ζητοῦν τὰς ἐπενδύσεις καὶ τὰς ἐγκαταστάσεις ἐν Γερμανίᾳ, διὰ νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομικῆς καὶ τῶν δυνατοτήτων καταναλώσεως τῆς χώρας αὐτῆς, συνεπείᾳ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἡ προοπτικὴ διὰ τὸ 1962 ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἱκανοποιητική, ἂν καὶ βεβαίως, πανταχόθεν ὑπογραμμίζεται, ὅτι ὁ ρυθμὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ὅτι κατ’ ἀνάγκην, θὰ περιορισθῇ εἰς μικροτέρους ἀριθμούς. Ὁ κ. Μαρζολαίν, ἀντιπρόεδρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, εἰς λόγον, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησε πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἰς τὸ κοινοβούλιον τῆς Ἑνώσεως, ἐτόνισεν, ὅτι ὁ ρυθμὸς κατὰ τὸ ἑξάμηνον τῆς ἀναπτύξεως ἐν γένει, θὰ εἶναι πολὺ πλέον περιωρισμένος ἀπὸ ὅ,τι ὑπῆρξε μέχρι τοῦδε, ἀλλὰ ἐξήγησεν, ὅτι ὁ περιορισμὸς αὐτὸς ὀφείλεται εἰς ὑλικὰς ἀδυναμίας παραγωγῆς καὶ εἰς κορεσμὸν τῆς καταναλώσεως. Δηλαδή, ἔφθασεν εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο, ὅπου ἄνευ περαιτέρω ἐπενδύσεως καὶ περαιτέρω ἀναπτύξεως τῆς παραγωγῆς, αἱ χῶραι τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, δὲν εἶναι φυσικῶς πλέον εἰς θέσιν νὰ καλύπτουν τὴν ζήτησιν καὶ ἑπομένως, νὰ συντελοῦν εἰς τὴν ἐξ ἴσου γοργὴν ἀνάπτυξιν τοῦ οἰκονομικοῦ ρυθμοῦ. Κύριοι, αὐτοὶ οἱ λόγοι, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀρκετοὶ διὰ νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι κἄτι τὸ πολὺ μεγάλο συντελεῖται γύρω μας καὶ ὅτι θὰ ἦτο ἐκ μέρους ἡμῶν μία ἀσυγχώρητος παράλειψις, ἐὰν δὲν προσεπαθούσαμεν νὰ συνδεθῶμεν μὲ τὴν μεγάλην αὐτὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν. Πλὴν τούτου, ὑπάρχει καὶ ἕνας δεύτερος σημαντικὸς λόγος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὡδήγησεν εἰς τὴν σκέψιν τῆς συνδέσεως μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Εἶναι ἡ συναίσθησις τοῦ ὅτι, ἄνευ τῶν δυνατοτήτων, τὰς ὁποίας προσφέρει ὁ εὐρύτερος οἰκονομικὸς χῶρος, εἶναι ἀδύνατος ἡ ἐπίλυσις ὡρισμένων βασικῶν οἰκονομικῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα πιέζουν καὶ θὰ πιέζουν τὴν κατάστασιν ἐν Ἑλλάδι, καθηλώνοντα αὐτὴν εἰς τὴν θέσιν τοῦ ὑπαναπτύκτου καὶ συγκεκριμένως, εἰς τὸ μέγα θέμα τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται νὰ ἐπεξηγήσω περισσότερον τὸ ὅτι, εἶναι ἀδύνατος ἡ βελτίωσις τῆς καταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς συμπιέσεως τοῦ κόστους, ἐφ’ ὅσον ἐργαζόμεθα εἰς χώραν 8 ἑκατομμ. καὶ ἐφ’ ὅσον ἄλλοι λαοί, πολὺ περισσότερον προηγμένοι ἡμῶν, ἐργάζονται εἰς εὐρύτερα πλαίσια. Ὁ τρίτος, ἐξ ἴσου ἀποφασιστικὸς λόγος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὡδήγησεν εἰς τὰ συμπεράσματα αὐτά, ἦτο ἁπλούστατα, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάμωμεν τίποτε ἄλλο. Ἡ ἀπομόνωσις ἀπὸ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἢ ἀπὸ οἱονδήποτε ἄλλο συγκρότημα εὐρυτέρου χώρου, θὰ καθήλωνε τὴν Ἑλλάδα εἰς ἓν εἶδος οἰκονομικοῦ μεσαίωνος, ὁ ὁποῖος θὰ ὡδήγει μοιραίως εἰς τὸν οἰκονομικὸν μαρασμόν, εἰς τὴν συμπίεσιν τῶν εἰσοδημάτων καὶ εἰς τὴν γενικὴν ἀπαθλίωσιν τῶν μαζῶν. Νομίζω, ὅτι περιττεύουν οἱ ἀριθμοὶ ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ ἁπλῶς διὰ νὰ χαρακτηρίσω τὸ θέμα ἀκόμη περισσότερον, δύναμαι νὰ σᾶς εἴπω μὲ ὀλίγους μικροὺς ἀριθμούς, ποία κατάστασις θὰ ἐπραγματοποιεῖτο δι’ ὡρισμένας Ἑλληνικὰς ἐξαγωγὰς εἰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον. Οἱ δασμοί μας, φέρ’ εἰπεῖν, διὰ τὰ πορτοκάλια ἐν Γερμανίᾳ ὑπήγοντο εἰς ἕνα κοινὸν δασμολόγιον 15–20%, ἐνῷ ἡ κατάστασίς του σήμερον εἶναι καλλιτέρα. Τὸ ἐλαιόλαδον ἀντὶ 7%, θὰ ἀντιμετώπιζε δασμὸν 17% κλπ. Αὐτὸς ὁ λόγος θὰ ἤρκει διὰ νὰ μᾶς πείσῃ, ὅτι κἄτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν παρουσίαν μας ἐν τῷ εὐρυτέρῳ αὐτῷ πλαισίῳ. Τόσον δὲ ἡ πλευρὰ αὐτὴ εἶναι αἰσθητὴ καὶ διὰ χώρας πολὺ ἰσχυροτέρας ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας, ὥστε καὶ εἰς χώρας τεραστίας οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ὡς αἱ Η.Π.Α., τὸ θέμα ὑφίσταται, ἀποτελεῖ ἀντικείμενον συζητήσεων καὶ μάλιστα καὶ ὡρισμένων πρωτοβουλιῶν, περὶ τῶν ὁποίων θὰ ὁμιλήσω. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἀξίζει νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς ἐπὶ μιᾶς περικοπῆς τῆς τελευταίας ἐκθέσεως ἐπὶ τῆς καταστάσεως τῆς Ἑνώσεως, εἰς τὴν ὁποίαν κατ’ ἔτος ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α., προβαίνει καὶ ἐν τῇ ὁποίᾳ πρὸ ἑβδομάδος ἐγένετο λόγος διὰ τὴν κατάστασιν τῶν Η.Π.Α., ἀπὸ ἀπόψεως τῆς δημιουργίας τῆς Ε.Ο.Κ. Λέγει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α.: «Ἡ μεγαλυτέρα δοκιμασία, τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζομεν, συνίσταται εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς κοινῆς ἀγορᾶς. Μὲ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι τὸ Ἡνωμένον Βασίλειον θὰ προσχωρήσῃ εἰς αὐτήν, θὰ ἴδωμεν νὰ γιγαντοῦται πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἕνα ἐμπορικὸν ἀνταγωνιστὴν περιχαρακωμένον εἰς ἓν ἑνιαῖον ἐξωτερικὸν δασμολόγιον, ὅπως τὸ ἰδικόν μας, καὶ μὲ μίαν οἰκονομίαν, ἴσην περίπου πρὸς τὴν ἰδικήν μας. Θὰ προσαρμόσωμεν ἡμεῖς, εἰς τὰς χώρας ταύτας, τὰς σκέψεις μας πρὸς αὐτὰς τὰς νέας προοπτικὰς καὶ τὰ νέα συστήματα, ἢ θὰ περιμένωμεν ἕως ὅτου, τὰ γεγονότα μᾶς προσπεράσουν; Ἐὰν καθυστερήσωμεν, ἐνδίδοντες εἰς ἐπιτοπίους πιέσεις, θὰ ἀποκοπῶμεν ἀπὸ τοὺς συμμάχους μας. Αἱ βιοτεχνίαι μας, θὰ μεταφέρουν τὰς ἐγκαταστάσεις, τὰς ἐργασίας καὶ τὰ κεφάλαιά των, ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καί, ὡς ἐκ τούτου, αἱ δυνατότητες ἐργασίας θὰ περιορισθοῦν, τὰ ἀγροτικά μας πλεονάσματα θὰ συσσωρεύωνται. .... Ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ προχωρεῖ κατὰ ἕνα ρυθμὸν οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, διπλάσιον πρὸς τὸν ἰδικόν μας». Καὶ εἰς τὰς τελευταίας πρὸς τὸν Τύπον ἀνακοινώσεις του ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. προσθέτει τὰς ἑξῆς παρατηρήσεις: «Ἡ ἐπιτυχία καὶ ὁ ρυθμὸς ἀναπτύξεως, μὲ τὴν ὁποίαν ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ ἀνεπτύχθη, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἔθεσε τὰς βάσεις μιᾶς ριζικῆς μεταβολῆς εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας καὶ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου». Πράγματι εἴδομεν τὰς τελευταίας ἡμέρας ἐντονώτερον τὴν δύναμιν τοῦ τεραστίου ὄγκου τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἴδομεν νὰ προεκτείνωνται αἱ ἐνέργειαί της καὶ πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ καὶ νὰ δημιουργῆται εἰς τὰς Η.Π.Α. μία κίνησις συνδεομένη κατ’ ἄλλον τρόπον πρὸς τὸν Ὀργανισμόν, τὸν ὁποῖον ἡ Εὐρώπη ἐδημιούργησε. Καὶ πρὸς τὴν εἰς τὸ Κογκρέσσον ἔκθεσίν του, ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α., ἐξήγγειλεν ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν σκέψεων αὐτῶν, δύο βαρυσημάντους πολιτικὰς πρωτοβουλίας καὶ ἀνήγγειλεν εἰς τὸ Κογκρέσσον τὴν ὑποβολὴν νομοσχεδίου, διὰ τοῦ ὁποίου καταργεῖται ἀφ’ ἑνὸς πλήρως ὁ εἰσαγωγικὸς δασμὸς ἐπὶ σειρᾶς προϊόντων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἡ παραγωγὴ ἐλέγχεται πλήρως ὑπὸ τῶν Η.Π.Α., διὰ μίαν ἄλλην δὲ σειρὰν προϊόντων θὰ περιορισθῇ εἰς τὸ 50%. Τοῦτο μὲ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι ἀντιστοίχως ἀνάλογα μέτρα θὰ ἐξασφαλισθοῦν ἐκ μέρους τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς διὰ τὰς Ἀμερικανικὰς ἐξαγωγάς. Αὐτὰ ἤρκουν, νομίζω, διὰ νὰ καταλήξῃ κανεὶς εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν ἔχομεν ἐλευθερίαν ἐκλογῆς. Ὅτι τὸ ρεῦμα τὸ οἰκονομικόν, τὸ ἰδεολογικὸν καὶ τὸ πολιτικόν, τὸ ὁποῖον ἐξαπέλυσεν ἡ κίνησις αὐτὴ εἶναι τόσον ἰσχυρὸν καὶ ἀκατάβλητον, ὥστε καὶ ἡ πρωτοβουλία ἀκόμη τῶν μεγαλυτέρων λαῶν νὰ περιορίζεται σημαντικῶς. Καὶ εἴδομεν, κατὰ τὸν τελευταῖον χρόνον, καὶ αὐτοκρατορίας προσηρμοσμένας πεισμόνως, λόγῳ ἱστορικῶν παραδόσεων εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς μεγαλοπρεποῦς ἀπομονώσεως, νὰ ἀναγκάζωνται νὰ ἀναλαμβάνουν τὴν πρωτοβουλίαν συνδέσεως μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι ἤσκουν πολιτικὴν οὐδετερότητος κατωχυρωμένην καὶ μάλιστα διὰ διεθνῶν συνθηκῶν νὰ ἀναλαμβάνουν τὴν προσπάθειαν ἀναθεωρήσεως ὁλοκλήρου τῆς ἐξωτερικῆς των πολιτικῆς διὰ νὰ ἐπιτύχουν μίαν σύνδεσιν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Τὸ θέμα δὲν ἐξαντλεῖται, φυσικά, μὲ αὐτὰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ προσθέσω, διότι θὰ ἦτο παράλειψις, ἐὰν δὲν ἐμνημόνευα αὐτό, ὅτι ἡ φυσικὴ κίνησις πρὸς δημιουργίαν μεγαλυτέρων οἰκονομικῶν μονάδων δὲν ἐντοπίζεται φυσικὰ εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀλλὰ εὑρίσκεται ἐν ἐφαρμογῇ μὲ ἐξ ἴσου ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα καὶ εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Καὶ ἐκεῖ εἴδομεν πολὺ ἐνωρίτερον, ἀπὸ τοῦ 1949, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, νὰ ἀναλαμβάνεται ἡ προσπάθεια ἱδρύσεως τῆς λεγομένης οἰκονομικῆς ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν, γνωστῆς ὑπὸ τὴν συμβολικὴν λέξιν ΚΟΜΕΚΟΝ, ἡ ὁποία ἐξειλίχθη κατὰ τρόπον γοργὸν καὶ κατέστη ὄχι ἁπλῶς τελωνειακὴ ἕνωσις, ἀλλὰ ἑνιαία οἰκονομικὴ μονάς, ἡ ὁποία, ὅμως, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ πρωτοβουλία ἐκεῖ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰς ἐλευθέρας οἰκονομικὰς μονάδας, ἀλλὰ καθοδηγεῖται ἄνωθεν. Δὲν σχολιάζω, ἐὰν καλῶς ἢ κακῶς ἐδημιουργήθη ἡ ὁμὰς αὐτῶν τῶν Κρατῶν. Γεγονὸς πάντως ἀναμφισβήτητον εἶναι, ὅτι αἱ χῶραι τῆς Ἀνατολῆς ἐσημείωσαν ὑπὸ τὸ καθεστὼς αὐτὸ σημαντικὰς προόδους διὰ τὴν οἰκονομικήν των ἀνάπτυξιν. Τὸ θέμα, ἑπομένως, δι’ ἡμᾶς, δὲν συνίσταται εἰς τὸ νὰ προσχωρήσωμεν ἢ νὰ μὴ προσχωρήσωμεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀλλὰ τὸ θέμα ἀνάγεται εἰς τὸ ἂν θὰ προσχωρήσωμεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἢ εἰς τὸ ΚΟΜΕΚΟΝ. Ἀπομόνωσις ἀποτελεῖ ἀναχρονισμόν, ἕνα εἶδος οἰκονομικοῦ Μεσαίωνος ὁδηγοῦντος εἰς τὴν καταστροφήν. Ἔπρεπε νὰ ἐκλέξωμεν καὶ ἐξελέξαμεν. Δὲν ἐξελέξαμεν ὄχι ἁπλῶς διότι αἱ προτιμήσεις μας ἔβαινον πρὸς ὡρισμένους φίλους καὶ συμμάχους. Ἐξελέξαμεν ἐπὶ τῇ βάσει στερεῶν καὶ ἀναμφισβητήτων λόγων. Πρῶτον, διότι πρὸς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἔχει προσανατολισθῆ ἀπὸ μακρῶν ἐτῶν, ἀπὸ γενέσεως δύναμαι νὰ εἴπω, τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου, τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν ἐμπορικῶν ἀνταλλαγῶν. Σήμερον αἱ εἰσαγωγαί μας, ἐκ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἶναι εἰς τὸ ὕψος τοῦ 40% καὶ αἱ ἐξαγωγαί μας ἐπίσης. Ἐὰν προσυπολογισθοῦν καὶ αἱ ἐξαγωγαί, αἱ ὁποῖαι γίνονται πρὸς χώρας, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνήκουν μὲν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θὰ ἀνήκουν, ὅμως, αὔριον, ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὑπόκεινται καὶ αὐταὶ εἰς τὸ καθεστὼς τῶν ἐλευθέρων ἀνταλλαγῶν, τότε τὰ ποσοστὰ ἀνέρχονται εἰς 70% καὶ 75%. Δὲν ἦτο δυνατόν, ἑπομένως, μία ἀπόφασις νὰ ἀγνοήσῃ τὸ γεγονὸς αὐτό. Δεύτερον, ἡ προτίμησις πρὸς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, στηρίζεται ἐπὶ τῆς συνειδήσεως ὅτι δι’ αὐτῆς, κατοχυρώνεται καλλίτερον ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ Ἔθνους καὶ τὸ μέλλον τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν ἐν τῇ χώρᾳ. Διότι, κύριοι, θὰ ἀπετέλει κοινοτυπίαν νὰ ὑπογραμμίσωμεν, ὅτι οἱ ἐλεύθεροι θεσμοί, εἶναι δυνατὸν νὰ εὐημερήσουν καὶ νὰ ἐπιζήσουν ὑπὸ καθεστὼς περιωρισμένον, προϊόντος τοῦ χρόνου καὶ ἐλεγχομένων συναλλαγῶν, ὅπως νομίζω, ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀναμφισβήτητον, ὅτι οἱ ἐλεύθεροι θεσμοὶ ὑπὸ καθεστὼς ἐλευθέρας οἰκονομίας, ἐγεννήθησαν, ἠνδρώθησαν καὶ πρόκειται νὰ ζήσουν. Εἶναι ἀδύνατος, ἡ ἱστορία τὸ καταδεικνύει μὲ παραδείγματα συντριπτικά, ὁ διαχωρισμὸς τῆς πολιτικῆς πρὸς τὴν οἰκονομικὴν ἐλευθερίαν. Ἀπὸ ἕνα κλασικὸ σύγγραμμα, τὸ ὁποῖον, εἶμαι βέβαιος, ὅτι πολλοὶ ἐξ ὑμῶν, θὰ ἔχουν συμβουλευθῆ, γραφὲν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ τελευταίου πολέμου ἀπὸ τὸν γνωστότατον Τσέχον συγγραφέα Χάγεκ «Ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν δουλείαν», θὰ πληροφορηθῇ οἱοσδήποτε ὅλην αὐτὴν τὴν λεπτοΰφαντον, πολλάκις, καὶ μὴ ὑποκειμένην εἰς εὐκόλους διαπιστώσεις, διαδικασίαν, διὰ τῆς ὁποίαν κατάλυσις τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας ὁδηγεῖ πρὸς τὴν κατάλυσιν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν καὶ ἀντιστρόφως. Βεβαίως, ἡ πρόσδεσις πρὸς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὡς καθεστὼς ἐλευθέρας οἰκονομίας, δὲν εἶναι ἄμοιρος κινδύνων. Καθῆκον εἰλικρινείας καὶ καθῆκον σοβαρότητος, νομίζω, εἶναι νὰ τοὺς μνημονεύσω, ὁσονδήποτε καὶ ἂν αὐτὸ θὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ θὰ εὐχαριστήσῃ ὡρισμένην πλευρὰν τῆς Βουλῆς. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὑπὸ καθεστὼς ἐλευθέρας οἰκονομίας, δημιουργοῦνται φυσιολογικῶς οἰωνοί, ὡρισμέναι μονοπωλιακαὶ καταστάσεις καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον ἠκούσαμεν καὶ ἀνεγνώσαμεν ἐπανειλημμένως ἐκ μέρους ἐκείνων, οἵτινες διετύπωσαν ἐπιφυλάξεις διὰ τὴν προσχώρησιν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Δὲν θέλω νὰ ἀρνηθῶ, ὅτι τὸ γεγονὸς οὕτως ἔχει. Ἀλλὰ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι δύναμαι νὰ παρατηρήσω διὰ νὰ εὑρεθῶμεν ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς πραγματικότητος εἶναι, ὅτι ὅλαι αἱ μονοπωλιακαὶ καταστάσεις, αἱ ὁποῖαι φυσιολογικῶς δημιουργοῦνται ἐντὸς ἐλευθέρων θεσμῶν, ἐλέγχονται ἀπὸ δυνάμεις καὶ καταστάσεις πολιτικὰς καὶ κοινωνικὰς εἰς τὸ πλαίσιον τῶν ἐλευθέρων Κρατῶν, αἱ ὁποῖαι τὰς περιστέλλουν, τὰς καθοδηγοῦν καὶ τὰς καθιστοῦν, ἐν τέλει, ἀκινδύνους. Ὑπάρχει ὑπὸ ἕνα καθεστὼς ἐλευθέρων θεσμῶν ἡ ἐγγύησις τῆς ἐλευθερίας τοῦ νόμου, τοῦ Κράτους δικαίου, τὸ ὁποῖον, ὡς γνωρίζετε, εἰς πολλὰς χώρας καὶ εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ τὴν Ἀγγλίαν καὶ τὴν Γερμανίαν, θέτει σαφῆ ὅρια εἰς τὴν ὀργάνωσιν καὶ ἐπέκτασιν τῶν μονοπωλιακῶν καταστάσεων. Ἀλλὰ πέραν τούτου, ὑπάρχει ὁ ἔλεγχος, ἡ ἀνασχετικὴ δύναμις τοῦ τύπου, τῆς κοινῆς γνώμης τῶν ἐλευθέρως ἐκλεγομένων βουλευτῶν. Ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ, ὅτι ὑπὸ τοιαύτην πολιτικὴν συγκρότησιν μονοπωλιακαὶ καταστάσεις, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέσουν κίνδυνον. Δὲν θὰ ἤθελον νὰ ἀντιπαραβάλω διὰ νὰ μὴ ὀξύνω, ἄνευ ἀποχρῶντος λόγου, τὰς παρατηρήσεις μου ταύτας, νὰ ἀντιπαραβάλω τὰς μονοπωλιακὰς αὐτὰς καταστάσεις, περὶ τῶν ὁποίων τόσος ἐγένετο λόγος ἐν τῷ τύπῳ καὶ ἀλλαχοῦ πρὸς τὰς ἄλλας μονοπωλιακὰς καταστάσεις ἄλλων χωρῶν, ὅπου τὸ μονοπώλιον δὲν ἀποτελεῖ παράσιτον μιᾶς κοινωνίας, ἀποτελεῖ αὐτὸν τοῦτον τὸν καταστατικὸν θεσμὸν ἐπὶ τῶν ὁποίων ἑδράζεται ἡ κοινωνία, ἀποτελεῖ αὐτὸ τοῦτο τὸ Κράτος. Καὶ δυνάμει, ἀκριβῶς, αὐτῆς τῆς παντοδυναμίας, τὴν ὁποίαν ἐκ τοῦ Κράτους ἀντλεῖ, κατορθώνει ὄχι μόνον νὰ ἐξαφανίζῃ τὸν ἔλεγχον τῶν ἐργατικῶν ὀργανώσεων, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξουδετερώνῃ οἱανδήποτε παρατήρησιν, ὅθεν δήποτε καὶ ἂν προέρχεται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δύναμαι ἀφόβως νὰ διαπιστώσω εἶναι, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μονοπωλιακῶν καταστάσεων, ὁ ὁποῖος προβάλλεται μέχρι τοῦ ἀκραίου σημείου ἐξ ἀφορμῆς τῆς προσχωρήσεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν εἰς σημεῖον, ὥστε νὰ καταγγέλλεται ὡς ἓν εἶδος ἀπειλουμένης εἰσβολῆς τοῦ ξένου κεφαλαίου ἐν τῇ χώρᾳ μας διὰ νὰ ἀπομυζήσῃ τὸν πλοῦτον της καὶ πᾶσαν ἰκμάδα αὐτῆς, εἶναι τελείως ἀστήρικτος. Αὐτά, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἐν συνόψει, τὰ συμπεράσματα καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι. Διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ θέματος, διότι, ὅπως εἶπον, εἶναι ἐπιτακτικὸν καθῆκον ὅλων μας νὰ τὸ ἐξετάσωμεν ἀπὸ οἱασδήποτε πλευρᾶς, πρέπει νὰ ἀσχοληθῶ ἐπ’ ὀλίγον καὶ μὲ μίαν ἄλλην ἄποψιν, ἡ ὁποία ὑπεστηρίχθη ἐπανειλημμένως, καὶ τὴν ὁποίαν εἶδα νὰ διαφαίνεται, ἂν μὴ τί ἄλλο, εἰς σειρὰν ἐρωτήσεων, ὑποβληθεισῶν πρὸς τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου ἐκ μέρους πολλῶν ἀξιοτίμων βουλευτῶν καὶ εἰς τὰς ὁποίας εἶμαι εὐτυχὴς νὰ δώσω, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, μίαν ἀπάντησιν γενικωτέραν. Ὑπεστηρίχθη, τῷ ὄντι, ὅτι δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ προσχωρήσωμεν εἰς οἱανδήποτε σύνδεσιν, διότι ἡ λύσις προσφέρεται ἀφ’ ἑαυτῆς. Δὲν ἔχομεν, παρὰ νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς σχέσεις μας τὰς οἰκονομικὰς μετὰ τοῦ συγκροτήματος τῶν Α. Χωρῶν. Δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀποκτήσῃ αὐτὴν τὴν ἰσορροπίαν τὴν οἰκονομικήν, τὴν ὁποίαν κινδυνεύει νὰ χάσῃ καὶ δὲν θὰ εἶχε νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τίποτε ἄλλο. Νομίζω, καὶ ὁμιλῶ περὶ αὐτοῦ, διότι ὑπεβλήθησαν διάφοροι ἐρωτήσεις εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, αἱ ὁποῖαι ἀκριβῶς ἀπὸ τῆς ἀφετηρίας αὐτῆς ἄγονται. Νομίζω, ὅτι ἡ ἄποψις αὐτὴ εἶναι τελείως ἀστήρικτος καὶ ἀνεδαφική. Ἂν καὶ εἶναι ἴσως ὀλίγον ἐπίπονον νὰ ὁμιλῶ διὰ αὐταπόδεικτα πράγματα ἐνώπιον βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι τὰ ἤκουσαν πλειστάκις εἰς τὸ παρελθόν, ἐν τούτοις, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ τὰ συνοψίσω. Διότι τὸ θέμα ἀπασχολεῖ πολὺ καὶ ὡρισμένους ἐκ τῶν βουλευτῶν, καὶ τὴν κοινὴν γνώμην, τοὐλάχιστον τὸ μέρος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἐπαρκῶς κατατοπισμένον περὶ τὸ θέμα αὐτό. Ἐν πρώτοις, πρέπει νὰ δηλώσω ἀπεριφράστως ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι σαφῶς προσανατολισμένη πρὸς τὴν ἐξακολούθησιν τῆς πολιτικῆς τῆς ἀναπτύξεως τῶν ἀνταλλαγῶν μετὰ τῶν χωρῶν τοῦ Α. Συγκροτήματος καὶ δύναμαι, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, νὰ ἐξάρω τὸ πολύτιμον ἀληθῶς ἔργον, τὸ ὁποῖον ὁ προκάτοχός μου ἤσκησεν εἰς τὸν τομέα αὐτὸν καὶ τοῦ ὁποίου τὰ ἀποτελέσματα ἦσαν τόσον σημαντικά, ὥστε νὰ διπλασιασθῇ ἐντὸς τῶν τελευταίων ἐτῶν τὸ ποσοστὸν τῶν ἀνταλλαγῶν μας μετὰ τῶν Χωρῶν τοῦ Α. Συγκροτήματος. Εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτὴν θὰ ἐξακολουθήσωμεν ἐπιδιδόμενοι, ἐκδηλουμένην εἰς μίαν συνεχῆ αὔξησιν τῶν ποσοστῶν εἰς τὰς συμβάσεις, τὰς ὁποίας ὑπογράφομεν μετὰ τῶν Χωρῶν τῶν Ἀνατολικῶν. Ἀκόμη πρὸ ὀλίγων ἑβδομάδων εἰς μίαν τελευταίαν σύμβασιν μετὰ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, χώρας διμερῶν ἀνταλλαγῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔτυχε νὰ συμμετάσχω προσωπικῶς, ἐπεδείξαμεν καὶ ἐπετύχαμεν διὰ νὰ αὐξήσωμεν τὰς ποσοστώσεις διὰ τὸν βάμβακα ἀπὸ 7 χιλιάδες τόννους εἰς 7.750 χιλ., διὰ τὰ ἑσπεριδοειδῆ ἀπὸ 1.700 εἰς 1.900 χιλ. τόννους κ.ο.κ. Τὸ ἴδιον συνέβη εἰς τὸ παρελθὸν μὲ τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὸ ἴδιον θὰ ἐπιδιώξωμεν καὶ εἰς τὰς συμβάσεις, τὰς ὁποίας ἔχομεν νὰ συνάψωμεν κατὰ τοὺς προσεχεῖς τούτους μῆνας μετὰ Χωρῶν τοῦ Α. Συγκροτήματος. Πέραν τούτου, καὶ τοῦτο ὀφείλεται νὰ λεχθῇ, διὰ νὰ ἐξαλειφθῇ οἱαδήποτε παρανόησις, ἢ δημιουργία ἐντυπώσεων, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ θέμα δὲν ἐπιδεικνύει τὴν δέουσαν προσοχήν. Ἐπροχωρήσαμεν καὶ διὰ μιᾶς ἄλλης ἀτραποῦ αὐξάνοντες τὰ πιστωτικὰ περιθώρια πρὸς τὰς χώρας ἐκείνας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος, μὲ τὰς ὁποίας ἐκ τῆς φύσεως τῶν ἀνταλλαγῶν ἔχομεν πλεόνασμα ἐνεργητικόν. Π.χ. εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Γερμανίαν ἐχορηγήσαμεν ἓν τακτικὸν πιστωτικὸν περιθώριον 500.000 δολλαρίων καὶ προσεθέσαμεν εἰς αὐτὸ ἓν ἐποχιακὸν 200.000 δολλαρίων. Εἰς τὴν Οὐγγαρίαν ἐχορηγήσαμεν ἓν τακτικὸν πιστωτικὸν περιθώριον 800.000 δολλαρίων καὶ προσεθέσαμεν δύο ἐποχιακά, ἓν διὰ τὰς συνήθεις ἀνταλλαγάς, 500.000 δολλαρίων καὶ ἓν ἄλλο διὰ τὰ καπνὰ περίπου 2½ ἑκατομμύρια. Τὸ ἴδιον συνέβη μὲ τὴν Πολωνίαν καὶ τὴν Τσεχοσλοβακίαν. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔχει μίαν ἔμμονον ἐπιθυμίαν νὰ κάμῃ ὅ,τι εἶναι δυνατὸν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὰς ἐξαγωγὰς πρὸς τὰς χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος πιστοδοτοῦσα τρόπον τινὰ τὰς ἐξαγωγάς, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τῆς φυσικῆς ἐξελίξεως τῶν ἀνταλλαγῶν νὰ ἐπιτευχθῇ τὸ ποθούμενον ἀποτέλεσμα. Πράγματι, ἐὰν ἐδημιουργήθησαν ἀναταραχαὶ εἰς τὴν κατάστασιν τῶν κλῆριγκ τῶν χωρῶν αὐτῶν καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἐὰν δὲν προχωρήσωμεν πέραν ἐκείνου, εἰς τὸ ὁποῖον ἐπροχωρήσαμεν ἕως τώρα, τοῦτο συνέβη ὄχι διότι ὑπῆρξεν ἡ ἐλαχίστη κακὴ θέλησις ἢ ἔλλειψις ἐνδιαφέροντος ἐκ μέρους ἡμῶν, ἀλλὰ διὰ λόγους ἐξ ἀντικειμένου. Διότι ἁπλούστατα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως, διότι ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη χώρα δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἀπορροφήσῃ τὰ προϊόντα τῆς ἄλλης. Συγκεκριμένως, ἔχομεν μὲ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν ἕνα σταθερὸν παθητικόν. Μὲ τὰς ἄλλας χώρας, τὴν Τσεχοσλοβακίαν καὶ τὴν Πολωνίαν ἔχομεν ἕνα σταθερὸν ἐνεργητικόν. Παρ’ ὅλας αὐτὰς τὰς διευκολύνσεις τῶν ἐξαγωγῶν παραμένει ἡ ἰδία κατάστασις. Διατί; Διότι ἁπλούστατα δὲν εἶναι δυνατὸν αἱ χῶραι αὐταὶ μετὰ τῶν ὁποίων ἔχομεν παθητικὰ ὑπόλοιπα νὰ ἀγοράσουν περισσότερα καὶ ἡμεῖς πάλιν δὲν ἔχομεν τὴν δυνατότητα νὰ ἀγοράσωμεν περισσότερα ἀπὸ τὰς ἄλλας. Αὐτὸ νομίζω, ὅτι τοποθετεῖ τὸ ζήτημα ἐπὶ τῆς πραγματικῆς ρεαλιστικῆς του βάσεως καὶ δὲν θὰ ἤθελον νὰ μὴ ἐπωφεληθῶ τῆς εὐκαιρίας, ὅταν γίνεται λόγος διὰ τὸ ζήτημα αὐτό, διὰ νὰ σᾶς τονίσω, ὅτι ἐὰν ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἀποτελῇ ἐπιδίωξιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἡ Κυβέρνησις δὲν εὑρίσκεται ἐν ἀγνοίᾳ καὶ ὡρισμένων ἀναταραχῶν καὶ ἀνωμαλιῶν, τὰς ὁποίας τὸ σύστημα τῶν ἀνταλλαγῶν προξενεῖ. Ἀλλὰ ἤδη ἐτοποθετήθη τὸ θέμα εἰς τὸ πραγματικόν του πλαίσιον. Πρέπει νὰ ἐξηγήσω ἐν πρώτοις καὶ τοῦτο νομίζω, ὅτι χρειάζεται εἰς ἀπάντησιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι νομίζουν, ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τῶν ἀνταλλαγῶν θὰ ἀπετέλει τρόπον τινὰ τὴν λύσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐξαγωγικοῦ προβλήματος, ὅτι ἐν τῇ οὐσίᾳ ὅλη ἡ προσπάθεια, τὴν ὁποίαν καταβάλλομεν διὰ νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἐξαγωγὰς πρὸς τὸ Ἀνατολικὸν Συγκρότημα καὶ ἡ ὁποία ἐνίοτε ἐπέδωσε βαρυσήμαντα ἀποτελέσματα, ἐφ’ ὅσον τὸ ποσοστὸν τῶν ἐξαγωγῶν πρὸς τὰς χώρας αὐτὰς ἀνῆλθεν ἀπὸ 10% εἰς 25%, δηλαδὴ ὑπερεδιπλασιάσθη, ὅλη αὐτὴ ἡ προσπάθεια δὲν κατέληξεν εἰς τίποτε ἄλλο παρὰ εἰς μίαν ἁπλῆν μετατόπισιν τῶν τομέων τῶν ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν ἀπὸ τῆς μιᾶς περιφερείας εἰς τὴν ἄλλην. Παραλλήλως πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν ποσοστῶν πρὸς τὰς ἀνατολικὰς χώρας, τὴν ὁποίαν συνειδητῶς ἐπεδιώξαμεν, ἔχομεν μίαν ἀντίστοιχον μείωσιν τῶν ἐξαγωγῶν εἰς ἄλλας περιφερείας καὶ συγκεκριμένως εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, αἵτινες κατῆλθον ἀπὸ 50% εἰς 37%. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἁπλούστατα δὲν ηὐξήθησαν αἱ ἐξαγωγαί μας ἐν τῷ συνόλῳ των, διότι παραμένουν εἰς ἐπίπεδα περίπου σταθερά, ἀλλ’ ἁπλῶς μετετοπίσθη ὁ τομεὺς τῆς ἐξαγωγῆς ἀπὸ τῆς μιᾶς περιφερείας πρὸς τὴν ἄλλην. Πλέον τούτου, πρέπει νὰ ἔχωμεν συνείδησιν καὶ ὡρισμένων ἄλλων ἐπιπτώσεων ἐπὶ τῆς γενικῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, ἐκ τῆς συνεχίσεως τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Ἡ πρώτη ἐξ αὐτῶν εἶναι, ὅτι —καὶ εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὸ διαπιστώσω κατὰ τὴν ὀλιγόμηνον παρουσίαν μου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου—εἶναι, ὅτι αἱ εἰσαγωγαὶ ἐκ τῶν χωρῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος, αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν τὰς προϋποθέσεις περαιτέρω αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν, ἔγιναν συνήθως μὲ τιμὰς μὴ συναγωνιστικάς, εἴτε ἀπὸ ἀπόψεως τιμῆς, εἴτε ἀπὸ ἀπόψεως συνδυασμοῦ τιμῆς καὶ ποιότητος. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν, νὰ ἐξακριβώσω μίαν ἑκάστην τῶν περιπτώσεων μεγάλων παραγγελιῶν τοῦ Κράτους ἢ ὀργανισμοῦ δημοσίου Δικαίου, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου 163 καὶ κατέληξα εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι πράγματι αἱ εἰσαγωγαὶ αὗται ἐγένοντο συχνὰ μὲ ἕνα ἀντίτιμον ἀρκετὰ βαρύ. Δεύτερον, καὶ αὐτὸ ἔχει σημασίαν μεγάλην, εἶναι, ὅτι αἱ ἐξαγωγικαὶ τιμαὶ εἰς χώρας διμερῶν ἀνταλλαγῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπιτυγχάνονται διὰ τῆς λειτουργίας τοῦ συστήματος αὐτοῦ, διογκοῦνται πολλάκις κατὰ τρόπον σημαντικόν, λόγῳ ἀθρόας ἐντοπισμένης χρονικῶς ζητήσεως τῶν χωρῶν αὐτῶν. Ἐπέρχεται μία συγκριτικὴ ὕψωσις τῶν τιμῶν, ἡ ὁποία διαταράσσει τὴν ἰσορροπίαν των πρὸς τὴν Διεθνῆ Ἀγορὰν καὶ ἑπομένως, ζημιώνονται σημαντικῶς καὶ αἱ δυνατότητες ἐξαγωγῶν πρὸς χώρας τοῦ ἐλευθέρου συναλλάγματος. Τελευταίως διεπιστώθη, κατὰ τρόπον ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ ἐξαγωγαί μας, πρὸς χώρας διμερῶν ἀνταλλαγῶν, συνοδεύονται συνηθέστατα καὶ ἀπὸ ἐπανεξαγωγάς, αἱ ὁποῖαι ἐπανεξαγωγαὶ γίνονται μὲ τιμὰς μὴ συναγωνιστικάς, κατωτέρας, δηλαδή, τῆς πραγματικότητος, διὰ τὴν ἐπίτευξιν ἀντιστοίχων εἰσαγωγῶν προϊόντων βασικῶν εἰς τὰς χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ διαπιστώσω τοῦτο καὶ πρὶν ἀναλάβω τὰς εὐθύνας τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ἀπὸ διαφόρους ἄλλας πληροφορίας, ἀλλὰ ἐζήτησα νὰ πεισθῶ ἀπολύτως περὶ τούτου, διότι ἐννοεῖτε τὴν σημασίαν τοῦ πράγματος. Κατέβαλον μίαν προσπάθειαν διὰ νὰ διευκρινίσω τὸ θέμα. Ἔχομεν πρὸς διαφώτισίν μας μόνον, ἀτυχῶς, τὴν Γερμανικὴν Στατιστικήν, ἡ ὁποία περιέχει καὶ κατηγορίας ἐξαγωγῆς προϊόντων ὡρισμένης χώρας, κατὰ χώρας προελεύσεως, ἐπιτρέπουσα δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ γίνῃ ὁ διαχωρισμός, τὸν ὁποῖον θέλομεν. Συγκεκριμένως, διὰ τὸν βάμβακα τὸν Ἑλληνικῆς προελεύσεως, ἔχομεν ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν Στατιστικὴν ἀριθμοὺς συγκεκριμένους, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζουν τὴν εἰσαγωγὴν Ἑλληνικοῦ βάμβακος ἀπὸ ἄλλας χώρας καὶ ὄχι τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλά, ἐπειδὴ αὐτὸ ἀφορᾷ μόνον τὴν Γερμανίαν, ἀτυχῶς, καὶ δὲν δύναμαι νὰ ἐλέγξω τὸ πρᾶγμα διὰ τῆς ἰδίας εὐκολωτέρας μεθόδου, ὡς πρὸς ἄλλας χώρας, κατέφυγα εἰς μίαν ἀντιπαραβολὴν τῶν ἀριθμῶν τῆς Ἑλληνικῆς Στατιστικῆς, δι’ ἐξαγωγὰς προϊόντων καὶ τῶν Στατιστικῶν εἰσαγωγῶν ἰδίων προϊόντων εἰς τὰς ἄλλας χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος. Καὶ ἐκεῖ, βλέπετε διαφοράς, αἱ ὁποῖαι λύουν τὸ ζήτημα. Δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ εἰς ὡρισμένας χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος, ἀλλὰ δύναμαι νὰ σᾶς ἀναφέρω παραδείγματα, ἔχω δὲ καὶ ἕνα σχετικὸν κατάλογον ἀναλόγων περιπτώσεων. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν. Ἡ Ἑλληνικὴ στατιστικὴ ἐξαγωγῶν πρὸς Ἰταλίαν, ἐμφανίζει ἐξαγωγὴν 7.624 τόννων βάμβακος Ἑλληνικῆς προελεύσεως. Αἱ ἰταλικαὶ δὲ εἰσαγωγαὶ βάμβακος Ἑλληνικῆς προελεύσεως ἐμφανίζουν 13.000 τόννους. Ἀντιθέτως, δι’ ἄλλην χώραν τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος, τὴν ὁποίαν ἐπιτρέψατέ μου νὰ μὴ μνημονεύσω, ἡ Ἑλληνικὴ στατιστική, ἐμφανίζει ἐξαγωγὰς Ἑλληνικοῦ βάμβακος 6.850 τόννων, ἐνῷ ἐκ τῶν στατιστικῶν εἰσαγωγῆς τῆς χώρας αὐτῆς, ἐμφανίζονται μόνον 2.359 τόννοι, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον, σημαίνει, ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν πρὸς τὴν χώραν ταύτην, κατηυθύνθη, εἴτε μέσῳ τῆς χώρας αὐτῆς, εἴτε ἀπ’ εὐθείας πρὸς τὰς χώρας τῆς Δύσεως. Αὐτὰ τὰ παραδείγματα καλύπτουν σελίδας πολλάς. Εἶναι χαρακτηριστικὰ διὰ νὰ ἀποδείξουν μίαν ἐκ τῶν κυριωτέρων ἀδυναμιῶν τοῦ συστήματος, διότι ὅπως ἐννοεῖτε, ἐκδηλώνεται εἰς τὸ ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων καταρρίπτονται εἰς ὡρισμένας περιφερείας ἀπὸ τὸν συναγωνισμόν, τὸν ὁποῖον δημιουργοῦν τὰ ἴδια τὰ προϊόντα Ἑλληνικῆς προελεύσεως, διοχετευόμενα διὰ τῶν διαφόρων κλῆριγκ, τῶν ἀγορῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ Συγκροτήματος. Δι’ αὐτοὺς ὅλους τοὺς λόγους, κ. βουλευταί, δὲν εἶναι, νομίζω, δυνατὸν νὰ ὑποστηρίξῃ κανείς, ὅτι τὸ σύστημα τῶν ἀνταλλαγῶν μετὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ συγκροτήματος ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν θελήσωμεν νὰ τὸ ἐπεκτείνωμεν, καὶ νὰ τὸ βελτιώσωμεν ἢ νὰ τὸ ἐφαρμόσωμεν ὁλοκληρωτικώτερον, ἐὰν ἦτο δυνατόν, προσφέρεται νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὸ μεγάλο μας τοῦτο οἰκονομικὸν πρόβλημα. Ἔρχομαι τώρα, κ. βουλευταί, εἰς τὴν δευτέραν πλευρὰν τοῦ ζητήματος, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου, δηλαδή, νὰ ἐξετάσω ἐν τῇ δυνατῇ συντομίᾳ, τὸ ἐὰν οἱ ὅροι ὑπὸ τοὺς ὁποίους συνεδέθημεν μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ὑπῆρξαν οἱ καλλίτερον δυνατοί. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου θέλω, ἀρχόμενος τῶν παρατηρήσεων αὐτῶν, νὰ τονίσω, ὅτι ὅπως ὅλοι σας φαντάζεσθε, ἡ Ἑλλὰς προσερχομένη εἰς τὰς μακρὰς καὶ ἐπιπόνους διαπραγματεύσεις μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δὲν ὡμίλησε, φυσικά, ἀπὸ θέσεως δυνάμεως. Δὲν ὑπῆρξε μία παντοδύναμος οἰκονομικὴ μονὰς ὁμιλοῦσα εἰς ὑποαναπτύκτους ἢ ἐν δυσχερείᾳ εὑρισκομένους λαοὺς καὶ ἑπομένως, δυναμένη νὰ ἐπιβάλλῃ τοὺς ἰδικούς της ὅρους ἐπὶ ὅλων τῶν δυνατῶν περιπτώσεων καὶ θεμάτων. Τὸ ἀντίστροφον, ἀκριβῶς, συνέβη καὶ ἑπομένως, δὲν εἶναι, νομίζω, ὀρθόν, δὲν εἶναι κἂν σοβαρόν, κατὰ τὴν γνώμην μου, νὰ ζητῆται ἀπὸ τὴν σύμβασιν αὐτήν, ἡ ὁποία εἶναι ὑπὸ συζήτησιν σήμερον, νὰ καλύπτῃ ὅλας τὰς ἀνάγκας, ὅλα τὰ κενὰ καὶ νὰ μὴ ἐμφανίζῃ καμμίαν, ἐνδεχομένως, ἀσθενῆ πτυχήν. Νομίζω, ὅτι ἡ συζήτησις κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον διεξαγομένη, θὰ ἦτο πράγματι ἀνεδαφικὴ καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν θὰ προέδιδε ἀντικειμενικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ζητήματος. Εἴτε τὸ θέλομεν, εἴτε δὲν τὸ θέλομεν, αἱ διαπραγματεύσεις αἱ διπλωματικαὶ καὶ οἰκονομικαὶ διεξάγονται ὑπὸ δυσμενεῖς ὅρους, διὰ μίαν χώραν μικροτέρας οἰκονομικῆς ἢ πολιτικῆς δυναμικότητος, ὅταν ἔχῃ νὰ συζητήσῃ μὲ μεγάλας καὶ εἶναι πολὺ φυσικόν, κατὰ τὰς διαπραγματεύσεις αὐτὰς καὶ ἀτυχήματα νὰ σημειώνωνται καὶ ἐλλείψεις νὰ ἐπισημαίνωνται δικαίως. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον προέχει καὶ χαρακτηρίζει, νομίζω, μίαν σοβαρὰν ἐξέτασιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ εἶναι, τὸ ἐὰν κατὰ τὰς διαπραγματεύσεις αὐτὰς ἐπετεύχθη τῷ ὄντι ἐπὶ τῶν καιρίων θεμάτων, καὶ ἐπὶ τῶν ζητημάτων, τὰ ὁποῖα πραγματικῶς χαρακτηρίζουν μίαν σύμβασιν, ἐὰν εἶναι καλὴ ἢ ὄχι, ἐὰν ἐπετεύχθη ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐχρειάζετο ὁ τόπος μας. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἡ παραμικρὰ ἀμφιβολία. Καὶ ἐὰν εἴχομεν μίαν τοιαύτην ἀμφιβολίαν, ὁ διακεκριμένος ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργὸς τοῦ Βελγίου, τὴν ἦρεν, ὁμιλήσας πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ὅταν ὁμιλῶν εἰς διεθνὲς συνέδριον τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων εἰς Βρυξέλλας, εἶπε μεταξὺ ἄλλων ἀπαντῶν εἰς ὡρισμένους Ἄγγλους συνδικαλιστάς, ὅτι «δὲν πρέπει νὰ νομίζητε, ὅτι οἱ ὅροι τοὺς ὁποίους ἐπέτυχεν ἡ Ἑλλὰς διὰ τὴν σύνδεσίν της μὲ τὴν Ε.Ο.Κ., θὰ ἀποτελέσουν προηγούμενον δι’ ὅλους σας. Οἱ ὅροι αὐτοὶ ἦσαν ὅροι, εἰδικοὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα, γενόμενοι, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψει τῶν περιπτώσεων τῶν ἰδικῶν της καὶ τῶν συνθηκῶν ὑπὸ τὰς ὁποίας ἐτέλει ἡ Χώρα αὐτή».

§7Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Τὸ ἴδιον ἐλέχθη καὶ εἰς τὸ Γαλλικὸν Κοινοβούλιον, κατὰ τὴν κύρωσιν τῆς Συμβάσεως.

§8Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δύναμαι παρακολουθήσας, ὄχι ἐν ἐπισήμῳ ἰδιότητι, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνος τοῦ ἀπασχολουμένου μὲ αὐτὰ τὰ θέματα, παρακολουθήσας, τὰς ἐπιπόνους καὶ μακρὰς διαπραγματεύσεις, αἱ ὁποῖαι ὡδήγησαν εἰς τὴν συνθήκην τῶν Ἀθηνῶν, περὶ προσδέσεως, δύναμαι ἀφόβως καὶ ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ νὰ βεβαιώσω τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον, ὅτι τοὐλάχιστον κατὰ τὴν ἰδικήν μου —ἀρκετὰ μακρὰν δημοσίαν σταδιοδρομίαν— δὲν εἶχον συναντήσει, δὲν ἠτύχησα νὰ ἴδω συντελουμένας πολλὰς συνθήκας, εἰς τὰς ὁποίας ἡ Ἑλλὰς μετεῖχε καὶ αἱ ὁποῖαι νὰ ἐκάλυπτον τόσον πολὺ τὸ μεγαλύτερον δυνατὸν ὅριον τῶν ἐλπίδων μας. Ὀφείλεται δικαίως, ὅπως ὁ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ κ. συνάδελφος ἐτόνισεν, ἔπαινος εἰς τοὺς διαπραγματευθέντας τὴν συμφωνίαν αὐτήν, καὶ δύναμαι νὰ προσθέσω, ὡς μίαν λεπτομέρειαν χαρακτηριστικήν, τὴν ὁποίαν εἶμαι βέβαιος, δὲν θὰ διαψεύσουν οἱ ἀμέσως διαπραγματευθέντες τὸ ζήτημα, ὅτι εἰς τὴν πρώτην φάσιν τῶν συζητήσεων, ἡ Ἑλλὰς ἀντιμετώπισεν ἕνα σοβαρὸν κίνδυνον, δηλαδή, τὸ ὅτι τῆς ἐλέγετο πανταχόθεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἀπὸ πρώτης στιγμῆς νὰ λυθοῦν ὅλα τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἐδημιούργει ἡ σύνδεσις μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὅτι θὰ ἔπρεπε, ἑπομένως, νὰ ἀρκεσθῇ εἰς γενικοὺς κανόνας, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρκεσθῇ εἰς τὴν ρύθμισιν βασικῶν ζητημάτων καὶ νὰ ἀφήσῃ κατόπιν εἰς τὴν διαπραγμάτευσιν ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τὴν ἐπίλυσιν καὶ τῶν ὑπολοίπων θεμάτων. Εἰς τὴν ἄποψιν αὐτήν, ἡ ὁποία φυσικὰ ἐπιμόνως ἐνεφανίζετο πρὸ ἡμῶν, καὶ ἡ ὁποία ὑπεστηρίζετο σχεδὸν ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς Κοινότητος, ἡ Ἑλλὰς δικαίως καὶ εὐλόγως ἀντετάχθη. Καὶ ἔδωσεν αὐτὸ τὸ ἐποικοδομητικὸν ἀποτέλεσμα ἡ ἐμμονή της ἡ μέχρι πείσματος συχνὰ ἐξιχθεῖσα, τὸ νὰ ἐπιτευχθῇ προκαταβολικῶς, πρὶν ἢ τεθῶμεν ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς συμβάσεως συνδέσεως, ἡ ἐπίλυσις τῶν περισσοτέρων καὶ κυριωτέρων ἐκ τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀφοροῦν. Καὶ ἐπειδή, ὅπως εἶπον, δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ εἰσέλθῃ κἂν κανεὶς εἰς τὴν κατὰ μέρος ἐξέτασιν τῶν λεπτομερειῶν, προκειμένου νὰ λάβῃ τὴν θέσιν του ὡς πρὸς τὸ συμφέρον ἢ μὴ τῆς συμφωνίας αὐτῆς, ἀλλὰ εἶναι ἐπάναγκες νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ βασικά, εἰς τὰ καίρια, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφέρω τὴν ἰδικήν μου, τοὐλάχιστον, προσωπικὴν ἐντύπωσιν ἐπὶ ἐκείνων τῶν σημείων, τὰ ὁποῖα θεωρῶ τῷ ὄντι καίρια καὶ ἀποφασιστικὰ καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων ἡ Ἑλλὰς ἐπέτυχε τὴν μεγαλυτέραν δυνατὴν ἱκανοποίησιν. Ἡ πρώτη ἐξασφάλισις —σημαντικὴ νομίζω— συνίσταται εἰς τὸ ὅτι διηυρύνθησαν ἐν πρώτοις τὰ χρονικὰ ὅρια τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὸ καθεστὼς τὸ δασμολογικὸν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Τὸ 31% περίπου τῶν εἰσαγωγῶν μας ἐκ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὑπάγεται εἰς τὸ καθεστὼς τῶν 22 ἐτῶν. Τοῦτο ἔχει καιρίαν φυσικὰ σημασίαν, διότι ὅλοι φαντάζεσθε ποία θὰ ἦτο ἡ τύχη τῆς χώρας μας, ἐὰν εἰς βραχύτερον διάστημα, ἐντὸς συντομωτέρων χρονικῶν ὁρίων, ἐπρόκειτο νὰ προσαρμοσθῶμεν εἰς τὰς παραγωγικάς, ἐμπορικὰς καὶ ἄλλας συνθήκας, τὰς δημιουργουμένας διὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἀκόμη περισσότερον φυσικὰ ἰσχύει ἡ διαπίστωσις αὐτή, ὡς ἀντίκρουσις τῆς ἀπόψεως, ἡ ὁποία ὑπεστηρίχθη καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, καθ’ ἣν ἡ Ἑλλὰς θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ θὰ ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐπιδιώξῃ ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν ἀνεπιφύλακτον ἔνταξίν της εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Τὸ δεύτερον καίριον, νομίζω, ἐπίτευγμα ἐκ τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν, τῆς συμβάσεως συνδέσεως, ἦτο, ὅτι ἐξησφαλίσθησαν κατὰ τὸ δυνατὸν σταθεραὶ ἀγοραὶ δι’ ὡρισμένα ἐκ τῶν κυριωτέρων προϊόντων μας. Διὰ τὰ μὴ γεωργικὰ προϊόντα, ἐν πρώτοις, ὅπως γνωρίζετε, θὰ ἀπολαύσωμεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς συνδέσεως ἐκπτώσεως δασμῶν περὶ τὸ 30%. Ἐπίσης λόγῳ τοῦ ὅτι ἀκριβῶς ἡ ἐφαρμογὴ τῆς συμβάσεως τῆς συνθήκης τῆς Ρώμης μεταξὺ τῶν κρατῶν τῆς Ἑνώσεως ἔχει ἤδη προχωρήσει εἰς τὴν στάθμην τοῦ 30% μειώσεως τῶν δασμῶν, θὰ ἐπωφεληθῶμεν φυσικὰ ὅλων τῶν ἐκπτώσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπακολουθήσουν μέχρι τῆς στιγμῆς τῆς ὁριστικῆς μας προσδέσεως εἰς τὴν Ἀγοράν. Διὰ τὰ γεωργικὰ προϊόντα, ἡ προτίμησις τῆς ποίας θὰ ἀπολαύσωμεν εὐθὺς μετὰ τὴν προσχώρησίν μας ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, ὑπολογίζεται σήμερον, κατὰ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ ἰδικοῦ μου Ὑπουργείου, τοὐλάχιστον εἰς 20 ἕως 25%, εὐθὺς ἅμα τῇ ἐπικυρώσει τῆς συμφωνίας τῆς συνδέσεως. Ἐπίσης ἀπὸ ἀπόψεως ἐξασφαλίσεως ἀγορῶν ἐπετεύχθησαν οἱ γνωστοὶ εἰς ὅλους μας ὅροι περὶ ποσοστώσεων δι’ ὡρισμένα ἐκ τῶν προϊόντων τῶν κυρίων ἐνδιαφερομένων διὰ τὰς ἐξαγωγάς μας. Ὡρισμέναι ἐκπτώσεις δασμῶν —σημαντικαί— ἐπετεύχθησαν διὰ τὸν καπνόν, ὅπου ὁ δασμὸς ἀμέσως θὰ περιορισθῇ εἰς τὰ 50%, ἐντὸς δὲ βραχέος χρονικοῦ διαστήματος θὰ ἐξαλειφθῇ τελείως. Τὸ ἴδιον διὰ τὴν σταφίδα καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Ἡ τρίτη καιρία ἐξασφάλισις, τὴν ὁποίαν περιέχουν κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου αἱ συμφωνίαι αὐταί, ἔγκειται εἰς τὴν διατήρησιν ἀνοικτῆς τῆς δυνατότητος εὐρυτέρων ἐξαγωγῶν μας πρὸς τὸ Ἀνατολικὸν Συγκρότημα, ἐν ᾗ περιπτώσει ἀντιμετωπίσωμεν δυσχερείας διὰ τὴν ἐξαγωγὴν ὡρισμένων προϊόντων μας. Ὡς βλέπετε ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐφρόντισε καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον νὰ μὴ παραγνωρίσῃ τὴν ἀγορὰν τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν, ἀλλὰ νὰ δημιουργήσῃ καὶ ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὡρισμένας ἐγγυήσεις, αἱ ὁποῖαι συνίστανται εἰς τὴν δυνατότητα ποσοστώσεων ἐπὶ τῶν εἰσαγωγῶν ἐκ τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν, ποσοστώσεων ἐξικνουμένων εἰς τὸ 10% τῶν εἰσαγωγῶν μας ἐξ ὅλων τῶν τρίτων χωρῶν, δηλαδή, τῶν χωρῶν ἐκτὸς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος καὶ ἐκτὸς τῶν ἐπισήμων ἀμερικανικῶν εἰσαγωγῶν ἐν Ἑλλάδι. Τὸ ποσοστὸν τοῦτο τῶν 10% καθ’ ὡρισμένους μὲν ὑπολογισμούς, θὰ καλύψῃ περὶ τὰ 24 ἑκατομμύρια δολλάρια, κατ’ ἄλλους δὲ ὑπολογισμοὺς τὰ 48 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἡ διαφορὰ αὐτῶν τῶν ἀριθμῶν, ἀνάγεται εἰς τὸ ὅτι καθ’ ὡρισμένας στατιστικάς, διεθνῶς ἐν χρήσει αἱ εἰσαγωγαὶ αἱ Ἑλληνικαί, ἐμφανίζονται διὰ γνωστοὺς λόγους ηὐξημέναι, ἐνῷ κατὰ τὰς Ἑλληνικὰς ὄχι. Καὶ διὰ τοῦτο τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχωμεν εἰς τὴν περίπτωσιν ἐκείνην νὰ καταστήσωμεν ἀποδεκτὸν ἀπὸ ἀπόψεως ποσοστώσεων μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας, θὰ εἶναι μεταξὺ τῶν 22 καὶ 48 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ποσόν, τὸ ὁποῖον καθ’ ὅλους τοὺς ὑπολογισμοὺς ὑπερκαλύπτει τὰς δυνατότητας τὰς σημερινάς, διὰ τὰς ἐξαγωγὰς ὡρισμένων εἰδῶν Ἑλληνικῶν περὶ τῶν ὁποίων καὶ κυρίως μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἀνατολικὴ ἀγορά. Ἔρχομαι εἰς τὸ τέταρτον καίριον σημεῖον τῶν συμφωνιῶν. Δι’ αὐτῶν ἐξησφαλίσθη ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῆς γενικῆς πολιτικῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, δι’ ὡρισμένα καίρια προϊόντα. Εἰδικῶς διὰ τὴν ἐναρμόνισίν μας πρὸς τὸ καθεστὼς τῶν γεωργικῶν προϊόντων προβλέπεται, ὡς γνωρίζετε, ἕνας ἰδιότυπος μηχανισμός, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ κληθῶμεν μετά τινα χρόνον νὰ δηλώσωμεν, ἐὰν ἀποδεχώμεθα τὴν ἐφαρμογὴν καὶ προκειμένου περὶ τῆς χώρας μας, τῆς ἐναρμονίσεως τῆς γεωργικῆς μας πολιτικῆς, μετὰ τῆς Κοινότητος καὶ νὰ συζητήσωμεν μετὰ τῆς Κοινότητος τοὺς ὅρους, ὑπὸ τοὺς ὁποίους θὰ πραγματοποιηθῇ αὕτη. Ἐν ᾗ περιπτώσει δὲν πραγματοποιηθῇ ἡ συμφωνία καὶ ἡ συμφωνία αὐτὴ προϋποθέτει ὁμοφωνίαν, διότι τὸ συμβούλιον τῆς συνδέσεως, ὡς γνωρίζετε, ἀποφασίζει καθ’ ὁμοφωνίαν, θὰ διατηρήσῃ ἕκαστος τὴν θέσιν του. Αὐτὸ θεωρῶ, ὅτι ὑπὸ τὰς ὑφισταμένας δυνατότητας καὶ περιστάσεις, ἀποτελεῖ τὴν καλλιτέραν δυνατὴν ἐγγύησιν καὶ τήν, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, ἐνεργὸν συμμετοχήν μας ὑπὸ τὰς μεγαλυτέρας ἐγγυήσεις καὶ ἐπιφυλάξεις εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ ὁριστικοῦ καθεστῶτος, τὸ ὁποῖον θὰ διέπῃ τὰς ἐξαγωγάς μας εἰς τὰ γεωργικὰ προϊόντα. Καὶ τελευταῖον —καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πείρας διαχειρίσεων θεμάτων ἐξωτερικῶν, νὰ διαβεβαιώσω, ἐπετεύχθη καὶ ἓν σημεῖον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν ἤκουσα ἀκόμη νὰ ἐφιστᾶται ἡ προσοχὴ τῆς Βουλῆς,— τὸ σημεῖον τῆς διαιτησίας. Ἐπετεύχθη μία ἐγγύησις σημαντικωτάτη καὶ λέγω, ὅτι ἐπετεύχθη μία ἐγγύησις σημαντικωτάτη, διότι ἡ πεῖρα ἔχει ἀποδείξει, ὅτι ὅλαι αἱ συμβάσεις καὶ αἱ καλλίτεραι ἀκόμη, δὲν λαμβάνουν τὴν ὁριστικὴν μορφήν, παρὰ διὰ τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς. Καὶ ἡ πρακτικὴ ἐφαρμογὴ δὲν σημαίνει τίποτε ἄλλο διὰ τοὺς ἀσθενεστέρους καὶ μικροτέρους, παρὰ ἕνα κατάλληλον μηχανισμὸν διαιτησίας καὶ ἐπιλύσεως τῶν ἀναφυομένων διαφορῶν. Τὸ ὅτι εἰς τὴν σύμβασιν τῆς συνδέσεως μετὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἐλήφθη πρόνοια τὸ καθεστὼς τῆς διαιτησίας, πρῶτον, τῆς φιλικῆς διευθετήσεως καὶ δεύτερον τῆς διαιτησίας νὰ καλύπτῃ πλήρως τὰς ἀνάγκας μας καὶ νὰ δημιουργῇ, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, τὴν βεβαιότητα, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν πρόκειται νὰ ἀδικηθῇ, ἀποτελεῖ, νομίζω, ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα ἐπιτεύγματα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἀξίζει νὰ ἐπιστηθῇ ἡ προσοχὴ τοῦ Κοινοβουλίου. Αὐτὰ εἶναι ἐν συνόψει, κ. βουλευταί, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μελετῶν τὴν συμφωνίαν συνδέσεως, ἐνόμισα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξάρω, ὡς τὰ κυριώτερα καὶ βεβαίως, ὄχι τὰ μόνα πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα ἐμφανίζει διὰ τὴν χώραν μας ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον συνεδέθημεν. Καὶ ἔρχομαι τώρα καὶ εἰς τὴν τρίτην καὶ τελευταίαν πλευρὰν τοῦ θέματος αὐτοῦ, δηλαδή, τὰς συνεπείας, τὰς ἐπιπτώσεις τὰς οἰκονομικάς, τὰς πολιτικάς, τὰς κοινωνικάς, τὰς ἰδεολογικάς, τὰς ὁποίας ἡ σύνδεσίς μας μοιραίως θὰ προκαλέσῃ. Ἐδῶ, δυνάμεθα, νομίζω, ἀφόβως, νὰ διαβεβαιώσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι ἡ σύνδεσίς μας ἐπὶ οἰκονομικοῦ ἐπιπέδου εἰς μίαν εὐρυτέραν οἰκονομικὴν εὐρωπαϊκὴν μονάδα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων οἰκονομικῶν ἐπιπτώσεων, τὰς ὁποίας ἔχει, ἀσφαλῶς θὰ ἑδραιώσῃ περισσότερον τὴν ἀλληλεγγύην μεταξὺ τῶν χωρῶν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου καὶ ἑπομένως, θὰ ἐνισχύσῃ ἀκόμη περισσότερον τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῆς χώρας μας. Δὲν νομίζω, ὅτι διαφεύγει οὐδενὸς τὴν προσοχήν, ὅτι οἱ πολιτικοὶ προσανατολισμοὶ πρὸς ὡρισμένους σχηματισμούς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁλοκληρωθοῦν καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, ἴσως, νὰ ἐπιζήσουν, ἐὰν δὲν πλαισιωθοῦν μὲ μίαν κατάλληλον ἔνταξιν εἰς τοὺς κοινοὺς οἰκονομικοὺς προσανατολισμούς. Ἀκόμη καὶ τὰ τελευταῖα ἔτη, τοὺς τελευταίους μῆνας, ὁ ἐλεύθερος κόσμος ἐδοκίμασεν, ὡς γνωρίζετε μίαν σοβαρωτάτην πολιτικὴν καὶ διπλωματικὴν κρίσιν, ὅταν ἀκριβῶς συνεζητοῦντο οἱ διάφοροι τρόποι οἰκονομικῶν μετασχηματισμῶν ἐν Εὐρώπῃ καὶ αἱ ἀντιθέσεις εἶχον λάβει τὴν γνωστὴν ὀξύτητα. Ἡ κρίσις ἦτο τόσον σημαντική, ὥστε ἄνθρωποι παρακολουθοῦντες ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὰ πράγματα, θὰ ἔχουν καταλήξει εἰς ἐξαιρετικῶς ἀπαισιόδοξα ἀποτελέσματα διὰ τὸ μέλλον τοῦ ἐλευθέρου κόσμου. Εἶναι, ἑπομένως, βασικὸς ὅρος, ἐφ’ ὅσον πρέπει ἡ Ἑλλὰς νὰ ζήσῃ καὶ νὰ ζήσῃ ἐντὸς ἑνὸς συμπλέγματος λαϊκῶν ἐλευθεριῶν μὲ κοινὰ ἰδανικά, μὲ κοινοὺς προσανατολισμούς, νὰ θεμελιώσῃ καὶ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν ἔνταξίν της αὐτὴν καὶ μὲ ὅλην ἐκείνην τὴν οἰκονομικὴν διαδικασίαν, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει εἰς τὰς διπλωματικὰς καὶ πολιτικὰς καταστάσεις, νὰ καταστοῦν ἀδιασάλευτοι εἰς τὸ μέλλον. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, ἐφ’ ὅσον ἡ χώρα ἐν τῇ μεγίστῃ αὐτῆς πλειοψηφίᾳ ἔχει προσανατολισθῆ πρὸς τὸ καθεστὼς τῶν ἐλευθέρων λαῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ χαιρετήσῃ μετὰ μεγάλης ἱκανοποιήσεως, τὸ ὅτι ὁ προσανατολισμὸς αὐτὸς πρόκειται νὰ ὁλοκληρωθῇ καὶ μὲ μίαν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν, σχέσεων τοῦ τύπου τῆς συμβάσεως. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτου ἀπευθύνοντες τὸ βλέμμα πέραν τῶν συνόρων μας πρὸς ὅλον τὸν κόσμον τῶν ἐλευθέρων λαῶν ἐν μέσῳ τοῦ ὁποίου καλούμεθα νὰ ζήσωμεν, δὲν δυνάμεθα, νομίζω, νὰ ἀμφισβητήσωμεν τὸ ὅτι ἡ δημιουργία τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἡ ραγδαία καὶ ἐπαναστατικὴ αὐτὴ ἐξέλιξις, ἀπετέλεσεν ἕνα πραγματικὸν σταθμὸν εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ αἰῶνος. Ὄχι ἁπλῶς, διότι ἐβελτίωσε προσκαίρως τὴν τύχην τῶν λαῶν, διότι ἐδημιούργησεν ὡρισμένα πλεονεκτήματα ἢ ὡρισμένας προσθέτους ἐπενδύσεις, ἀλλὰ διότι προσέθεσεν εἰς ὅλα αὐτὰ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν πολλαπλασιαζομένων δυνατοτήτων τῆς ραγδαίας οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, τῆς συνεργασίας τοῦ τεχνικοῦ ἐπιπέδου ἐντὸς τῶν πλαισίων αὐτῶν, τῶν πολλαπλασιαζομένων δυνατοτήτων, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντλήσῃ νέας ἐλπίδας, διὰ νὰ ὁδηγηθῇ μετὰ βεβαιότητος εἰς τὸ μέλλον. Διότι, μὴ πλανώμεθα, κύριοι. Σήμερον ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἤπειρος καὶ οἱ ἐλεύθεροι λαοί, διῆλθον ἀπὸ μίαν τῶν μεγαλυτέρων κρίσεων τῆς ἱστορίας των. Ἔχουν τὴν ἱστορίαν των ἀρκετὰ μακρὰν οἱ ἐλεύθεροι θεσμοί. Ἐπέτυχον ἀλλεπαλλήλως, κατὰ τοὺς τελευταίους δύο αἰῶνας, τεράστια, συγκλονιστικὰ ἐπιτεύγματα. Τὸ Κράτος Δικαίου, ἐν πρώτοις, τὴν ἐλευθερίαν τῶν συναλλαγῶν κατόπιν καὶ ἀκολούθως τὴν καθολικὴν ψηφοφορίαν, τὸ Κοινωνικὸν Κράτος, τέλος τὸ Κράτος τῆς Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης. Ἀλλὰ εἰς ἕνα ἕκαστον ἀπὸ τοὺς σταθμοὺς αὐτοὺς ἔπειτα ἀπὸ ἓν ἕκαστον ἐκ τῶν ἐπιτευγμάτων αὐτῶν, ἡ ἀνθρωπότης ἐσταμάτησεν εἰς ἓν καθεστὼς ἀμφιβολίας, κορεσμοῦ καὶ ἀνησυχίας. Ὡσὰν ἡ ἱστορία κουρασμένη εἰς τὸν ἀνήφορον τὸν ὁποῖον ἠκολούθει, νὰ ἠναγκάζετο πολλάκις νὰ σταματήσῃ διὰ νὰ ἀναπνεύσῃ. Ἦτο ἡ στιγμὴ τοῦ κορεσμοῦ, ἦτο ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι ἀποκτήσαντες ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐπεδίωξαν καὶ ὡραματίσθησαν, ᾐσθάνθησαν νὰ δημιουργῆται μέσα των ἕνα κενὸν καὶ ἤρχισαν αἱ ἐπικρίσεις, οἱ δισταγμοὶ καὶ αἱ ἀμφιβολίαι. Εἰς αὐτὴν τὴν ἱστορικὴν στιγμὴν εὑρίσκεται ἡ ἱστορία τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν καὶ σήμερον. Ἔπειτα ἀπὸ τὰ ὅσα τεράστια ἐπιτεύγματα ἐδημιούργησε καὶ προεκάλεσεν, ἦλθεν ἡ στιγμὴ τοῦ κορεσμοῦ, τῆς κοπώσεως, τῆς ἀμφιβολίας. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, οἱ ἐχθροὶ τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν, φυσικά, ἀπλήστως καὶ ἀφθόνως ἐκμεταλλεύονται, διὰ τοὺς ἰδίους αὐτῶν σκοπούς. Εἰς αὐτὴν τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπικρατεῖ κορεσμὸς καὶ ἀμφιβολία, ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ δίδει τὴν ἀπάντησιν. Δίδει τὴν ἐλπίδα. Δίδει τὴν ἐλπίδα ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μέγας, ἐκράτησε διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅταν ἀνεχώρει διὰ τὴν μεγάλην πορείαν του πρὸς κατάκτησιν τοῦ κόσμου, διανέμων ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του εἰς φίλους καὶ συγγενεῖς. Διότι μὲ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα τρέφονται καὶ οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι καὶ οἱ ἐλεύθεροι λαοί. Διότι θὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς τὴν δυνατότητα νὰ πιστεύουν, ὅτι τὸ ἄγχος τῆς αὔριον θὰ ἐκλείψῃ καὶ ὅτι μέσα εἰς τὴν ἀτμοσφαῖραν αὐτὴν τῶν ἐλπίδων ποὺ θὰ δημιουργηθῇ ἡ ἀνάπτυξις τῆς Εὐρώπης, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εὕρουν τὴν ἐλπίδα τῆς εὐτυχίας. Αὐτό, ἀποτελεῖ μίαν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν ὁ ἐλεύθερος κόσμος δίδει εἰς τὰς ἀμφιβολίας καὶ τὰς στενοχωρίας τῆς στιγμῆς. Εἰς αὐτὴν τὴν μεγάλην πορείαν, κύριοι, ἡ Κυβέρνησις εἶναι εὐτυχὴς καὶ ὑπερήφανος, ὅτι καλεῖ τὴν Ἑλλάδα νὰ τὴν ἀκολουθήσῃ. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ε. Δ.Α., ἔχει τὸν λόγον.

§10Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, λυποῦμαι, διότι μέσα εἰς ἕνα εἰδυλλιακὸν κλῖμα γενικῆς ἐκ μέρους ὅλων τῶν ἄλλων παραδοχῆς, εἰς μίαν ἀτμόσφαιραν εὐφορίας καὶ μακαριότητος, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ σημειώσωμεν μίαν παραφωνίαν. Εἶναι ἀνάγκη, ὅμως, πέραν ἀπὸ οἱανδήποτε προπαγανδιστικὴν ἔκθεσιν καὶ ἀντιμετώπισιν τῶν πελωρίων θεμάτων, νὰ ἴδωμεν ἀπὸ κοντὰ καὶ οὐσιαστικά, ποῦ φέρεται ὁ τόπος, διὰ τῆς συνδέσεως καὶ τῆς μελετωμένης πάρα πέρα ἐντάξεως εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον μεγάλης προσοχῆς καὶ ἐπιστημονικῆς μελέτης καὶ ὄχι ἐπιπολαίαν ἀντιμετώπισιν, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἡ ὑπὸ συζήτησιν σύμβασις συνδέσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ σπουδαιότερον ἔργον ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως ἀνεξαρτήτου κράτους, τὸ ὁποῖον ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Εἶναι μέγας ὁ Κανονισμὸς καὶ ὁ κ. Πρόεδρος καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα των καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ βουλαί των. Πάντως, αἰσθανόμεθα νὰ κολακευώμεθα μὲ τὸ γεγονός, ὅτι μᾶς ἀπήντησαν ἤδη οἱ δύο ἁρμόδιοι καὶ εἰδικοὶ Ὑπουργοί, πρὶν μᾶς ἀκούσουν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἔστω καὶ ἐκ μιᾶς τῶν δημοσιογραφικῶν πηγῶν γνῶσις τῶν ἀντιθέσεών μας καὶ τῆς σοβαρᾶς ἐποικοδομητικῆς κριτικῆς μας ἐπὶ τοῦ θέματος, τοὺς ἔφερεν εἰς τόσον δύσκολον θέσιν, ὥστε ἐκτὸς τῶν ἀπαντήσεών των μετὰ ἀπὸ ὁμιλίας διαφόρων ἄλλων συναδέλφων, νὰ χρειασθῇ ὁ κ. Παπαληγοῦρας καὶ ὁ κ. Πιπινέλης, οἱ δύο ἁρμοδιώτεροι ἐκ τῶν κ.κ. Ὑπουργῶν, νὰ ἀπαντήσουν ἐκ τῶν προτέρων. Εἶναι κρῖμα, κ. συνάδελφοι, ὅτι διὰ λόγους πολιτικοὺς ἀποδεχόμεθα, ὄχι ἁπλῶς μίαν ἀναστάτωσιν, ἀλλὰ ἐγὼ τοὐλάχιστον πιστεύω, μίαν ἀνατίναξιν εἰς τὸν ἀέρα, ὅλων τῶν δεδομένων τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, εἰς μίαν ἀναζήτησιν περισσοτέρων πλεονεκτημάτων, καὶ εἶναι βέβαιον ἀκόμη, ὅτι ἐγκαταλείπομεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι δεδομένα καὶ ἀποτελοῦν τὴν ὑφὴν καὶ συγκρότησιν τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας. Εἶναι ἕνα ἅλμα εἰς τὸ κενόν, τὸ ὁποῖον ἄλλως τε, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, τὸ ἐχαρακτήρισεν ὡς ἐνδεχομένην ἀρχὴν μεγάλων ὠδίνων, μὲ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Κύριοι συνάδελφοι, ποτὲ τὸ Κοινοβούλιόν μας δὲν ἠσχολήθη μὲ θέμα τόσον σοβαρόν, ὅπως τὸ τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, παρὰ δι’ ἐλαχίστων φράσεων μόνον. Εἶναι βέβαιον, ὅτι διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συμβάσεως αὐτῆς προβλέπεται τί θὰ ἐπιτύχωμεν εἰς τὸ μέλλον. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ προβλεφθῇ, μετὰ βεβαιότητος καθ’ ἡμᾶς εἶναι, ὅτι ἡ σύμβασις αὕτη θὰ καταστήσῃ ἄχρηστα καὶ θὰ τὰ ὑποχρεώσῃ νὰ κλείσουν τὰ ἐργαστάσια τῶν βιομηχανιῶν μας κατὰ τὸ ἥμισυ καὶ θὰ ἐξαναγκάσουν εἰς ἀνεργίαν περίπου τὸ ἥμισυ τῶν εἰς αὐτὰ ἐργατῶν μας. Ἐπίσης θὰ διατεθοῦν αἱ ἐγκαταστάσεις καὶ μηχανήματα τῶν διαφόρων ἐπιχειρήσεων χαλυβδουργίας κλπ. πρὸς πώλησιν. Ἐπίσης εἰς τὸν τομέα τῆς βιομηχανίας θὰ κατακλυσθῇ ἡ ἀγορὰ ἀπὸ εἴδη, τὰ ὁποῖα παράγονται εἰς τοὺς κυριωτέρους τομεῖς, καὶ τὰ ὁποῖα παράγονται εἰς μέγαν ἀριθμὸν εἰς χώρας μὲ τὰς ὁποίας συνεργαζόμεθα καὶ αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐκσυγχρονισμέναι καὶ παράγουν κατὰ τρόπον ἐπαρκῆ τὰ εἴδη ταῦτα καὶ οὕτω τὸν κλάδον τὸν ἀπασχολοῦντα τοὺς βιοτέχνας, θὰ τὸν καταδικάσῃ εἰς τὴν προλεταριοποίησίν του καὶ εἰς τὸν ἐκπατρισμόν. Εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, εἰς τὸ ὕψος καὶ τὸ καθεστώς, τὰς συνθήκας καὶ τὴν ποιότητα τῶν ἀνταλλαγῶν μας, εἰς τὴν δημοσίαν οἰκονομίαν, ἀπὸ ἀπόψεως πόρων, οἱ ὁποῖοι ὑποχρεωτικὰ θὰ ἀπολεσθοῦν, εἰς τὸν τομέα αὐτῆς τῆς πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας τῆς χώρας, ἡ ἐπίπτωσις θὰ εἶναι παμμεγίστη καὶ θὰ εἶναι δεινή. Δὲν ἦτο δυνατὸν οὐδὲν ἄλλο νομοθέτημα νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ποὺ νὰ ἔχῃ τόσην σημασίαν καὶ νὰ ἀγκαλιάζῃ τὸ σύνολον τῶν τομέων τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς καὶ τῆς πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ τόπου. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, πρὶν ἀντιμετωπίσω μεθοδικώτερα τὰ πράγματα, νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ὡραίαν πράγματι, ἀλλὰ ἔξω τόπου διάλεξιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ἡ ὁποία ὑπῆρξε μία ἀνθολόγησις γενικοτήτων καὶ κοινοτυπιῶν καὶ ἐπελήφθη ἐξιστορήσεως πραγμάτων, γνωστῶν, ποὺ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀναλογίαν μὲ τὸ συζητούμενον θέμα. Ἀνεφέρθη εἰς τὸ πῶς κατὰ τὸν 17ον καὶ 18ον αἰῶνα, ἐπῆλθεν ἡ τελωνειακὴ ἑνοποίησις τοῦ χώρου τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας καὶ ἀργότερον τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ἰταλίας. Τὰ πράγματα αὐτὰ ἀνάγονται εἰς ἄλλας καταστάσεις, εἰς τὴν παρακμὴν καὶ τὴν πτῶσιν τοῦ φεουδαρχικοῦ κοινωνικοῦ συστήματος καὶ εἰς τὴν κατάργησιν τῶν κλειστῶν φεουδαρχικῶν οἰκονομιῶν καὶ τὴν δημιουργίαν τῶν συγχρόνων ἐθνῶν καὶ ἐθνικῶν κρατῶν. Μεγάλη συμβολή, βεβαίως, εἰς αὐτὸ ὑπῆρξεν ἡ συμβολὴ τῶν ἐμποροκρατῶν, τοῦ Ντουγκώ, τοῦ Κολπαὶρ καὶ ἀργότερον τοῦ Ἄνταμς Σμίθ.

§11Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὁ Ντουγκὼ δὲν ἦτο ἐμποροκράτης, ἀλλὰ δὲν πειράζει, ἦτο φυσιοκράτης.

§12Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν ἔχει σημασίαν αὐτό, κ. Ὑπουργέ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον συνάγεται ἐκ τῆς ἀναλύσεως καὶ τῆς ἀναπτύξεως, καθὼς καὶ τῆς ἱστορικῆς ἀναδρομῆς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, εἶναι ἕνα πρᾶγμα ἀπολύτως βέβαιον. Ὅτι αὐτοὶ οἱ ἑνοποιηθέντες χῶροι δὲν ἀνεπτύχθησαν ὁμοιομόρφως, ἀλλ’ ὅτι ὑπῆρξεν εἰς τὸ ἐσωτερικόν των, ἕνας διαχωρισμός, εἰς τρόπον ὥστε ἄλλαι περιοχαὶ ἀνεπτύχθησαν ἀρκούντως καὶ ἄλλαι ἔπεσαν εἰς τὴν καθυστέρησιν καὶ εἰς τὴν πτώχευσιν. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸν —ὅπως θὰ μοῦ δοθῇ ἐντὸς ὀλίγου ἡ εὐκαιρία νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν— ὅτι ἀκριβῶς, ὅταν γίνωνται τελωνειακαὶ ἑνώσεις ἐσωτερικαὶ καὶ ὁμοιογενοῦς ἐθνικῶς πληθυσμοῦ, ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχει κανενὸς εἴδους ἀντίθεσις, λόγῳ ἐθνικότητος, ὅπου γίνονται τελωνειακαὶ ἑνώσεις, ὅπως ἔγιναν εἰς τὴν Γερμανίαν, Ἰταλίαν, Γαλλίαν, παντοῦ ἐκεῖ οἱ πτωχοὶ γίνονται περισσότερον πτωχοὶ καὶ οἱ πλούσιες περιοχὲς γίνονται πλουσιώτερες. Ἐπέρασεν ἕνας αἰὼν ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἰταλία ἐπραγματοποίησε μαζὶ μὲ τὴν ἐθνικήν, καὶ τὴν οἰκονομικὴν καὶ τελωνειακὴν της ἑνοποίησιν. Ἡ ἀνεπτυγμένη Βόρειος Ἰταλία ἔφθασεν εἰς μίαν περιωπήν, καθόλου διαφέρουσαν ἀπὸ ἀπόψεως καὶ προϊόντος καὶ εἰσοδήματος κατὰ κεφαλὴν ἀπὸ τὰς πιὸ προηγμένας περιοχὰς τῆς ὑπολοίπου Δ. Εὐρώπης. Ἡ Ν. Ἰταλία ἔπεσεν εἰς μεγαλυτέραν παρακμήν. Καὶ θὰ ἤθελα νὰ μὴ κατέφευγεν ὁ τόσον μορφωμένος καὶ τόσον ἱκανὸς Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ πρὸ τῆς πραγματικότητος αὐτῆς τῆς κραυγαλέας εἰς ἓν εἶδος παραποιήσεως — ἂς ἀρκεσθῶ εἰς τὴν λέξιν ποὺ δὲν εἶναι καὶ τόσον ἐλαφρὰ — τῆς πραγματικότητος. Λέγω, ὅτι αὐτὰ ἐγένοντο εἰς τὸ παρελθόν, ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐμπρὸς δὲν συμβαίνουν αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἔγινεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας μία ἄλλη τελωνειακὴ ἕνωσις τὸ Μπενελούξ, ὅπου εἴδομεν, ὅτι ἀνετράπη ἡ κατάστασις, διότι ἡ ἀγροτικὴ Ὁλλανδία εἶδε νὰ ἀναπτύσσεται ἡ οἰκονομία της ἐξ ἴσου ἢ καὶ περισσότερον μὲ τὸ βιομηχανικὸν Βέλγιον καὶ Λουξεμβοῦργον.

§13Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, δὲν θὰ σᾶς διέκοπτα, ἐὰν δὲν ἐκάματε εἰδικὴν ἀναφορὰν εἰς ὅσα εἶπον καὶ ἁπλῶς διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ περαιτέρω παρεξήγησις. Εἶπον, νομίζω, κἄτι τὸ πάρα πολὺ σαφές. Εἶπον, ὅτι ἐσημειώθη μία ἐπανάστασις εἰς τὴν θεωρίαν, τὴν πρακτικὴν καὶ τὴν οἰκονομίαν, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει χειρισμοὺς τοιούτους, ὥστε μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῶν νεωτέρων τελωνειακῶν ἑνώσεων, νὰ μὴ συμβαίνουν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνέβαιναν μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῶν παλαιοτέρων. Καὶ ἡ ἐπιχειρηματολογία μου ἦτο διπλῆ: πρῶτον, ὅτι δὲν εἶναι μόνον τελωνειακὴ ἕνωσις ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ οὐδὲ ἡ σύνδεσις ἡμῶν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ δεύτερον, ὅτι δὲν γίνεται οὔτε τὸν 18ον οὔτε τὸν 19ον αἰῶνα, ἀλλὰ γίνεται τὸν 20όν, τὸ δεύτερον ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, καὶ ὅτι ὑπάρχουν καὶ τὰ τεχνικὰ καὶ τὰ οἰκονομικὰ μέσα καὶ ἡ πολιτικὴ θέλησις ἑκατέρωθεν καὶ τῶν ἄλλων καὶ ἡ ἰδική μας, διὰ νὰ ἀσκηθῇ ἐκείνη ἡ πολιτικὴ ποὺ θὰ ἀποκλείσῃ τὰ ἐνδεχόμενα ἐπὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα. Ἄν ἀνεφέρθην εἰς τὴν ἱστορίαν, τὸ ἔκαμα, διότι προέβλεπον, ὅτι σεῖς θὰ ἀναφερθῆτε καὶ ἤθελα νὰ μὴ συναχθοῦν ἐκ τῆς ἱστορίας τῶν παλαιῶν τελωνειακῶν ἑνώσεων συμπεράσματα πρόχειρα διὰ τὰς συγχρόνους τελωνειακὰς ἑνώσεις. Τὸ παράδειγμα τῆς Μπενελοὺξ τὸ εἶπον ὄντως καὶ εἶναι ἓν δευτερεῦον παράδειγμα.

§14Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος αὐτὴν τὴν στιγμὴν μόνον σμικρύνει τὴν σημασίαν τοῦ παραδείγματος. Τὸ χαρακτηρίζει ὡς δευτερεῦον, ἀλλὰ λόγῳ τοῦ ὅτι τὸ θέμα εἶναι πελώριον, ἐκτεταμένον — καὶ ἐγὼ δὲν ἔχω σκοπὸν νὰ κάμω μίαν διάλεξιν πέριξ καὶ ἔξω τοῦ θέματος, ἀλλὰ νὰ ἐξετάσω τὸ θέμα συγκεκριμένως καὶ ἐπειδὴ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ μία συνοχὴ — θὰ παρεκάλουν νὰ εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν ὀλιγώτεραι αἱ διακοπαὶ τοῦ λοιποῦ. Ἐγὼ δὲν μέμφομαι τὸν κ. Ὑπουργὸν διότι ἔφερεν ἕνα παράδειγμα δευτερεῦον καὶ μικρᾶς ἐκτάσεως, τὸν μέμφομαι καὶ ἤσκησα τὴν κριτικήν, διότι ἐνεφάνισεν ὄχι σύμφωνα ........ (δὲν ἠκούσθη) ......... ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ἄλλους συνεταιρισμούς, οἱ ὁποῖοι ἀνεπτύχθησαν, ἀφ’ ἧς ἔγινεν ἡ ἕνωσις.

§15Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὄχι δά.

§16Η. ΗΛΙΟΥ. Ναί, ναί.

§17Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὑπάρχουν τὰ πρακτικά.

§18Η. ΗΛΙΟΥ. Ἀνάπτυξις εἰς κολοσσιαῖον βαθμὸν τῆς Ὁλλανδίας, ἡ ὁποία συγκρινομένη πρὸς τὸ Βέλγιον...

§19Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὀφείλω νὰ εἴπω τοῦτο. Μετὰ τὴν ἵδρυσιν τῆς Μπενελοὺξ ἡ Ὁλλανδία ἵδρυσε σιδηρουργίαν καὶ σιδηροβιομηχανίαν, τῆς ὁποίας ἡ παραγωγὴ ὑπερβαίνει τὸ ἓν ἑκατομμύριον τόννους, χωρὶς νὰ μειωθοῦν αἱ ἀνταλλαγαί της μὲ τὸ ἐκβιομηχανισμένον Βέλγιον.

§20Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Καὶ σωρείαν ἄλλων ἐπενδύσεων ἔκαμε, καταπληκτικῶν.

§21Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἂς μὴ ἐμφανίζωμεν τόσον καθυστερημένην τὴν Ὁλλανδίαν. Ἡ Ὁλλανδία ἦτο ἡ χώρα, ἡ ὁποία εἶχε τὴν μεγαλυτέραν αὐτοκρατορίαν ἀπὸ ὅλας τὰς χώρας, καὶ ἡ ὁποία, ἐὰν ἔκαμε κατὰ προτίμησιν τὰς ἐπενδύσεις της εἰς τὰς ἀποικίας, τὰς ἔκαμε διὰ νὰ ἀντλῇ ἐκ τοῦ χαμηλοῦ ἡμερομισθίου τῶν ἀποικιοκρατουμένων μεγαλύτερα κέρδη, ὡς ἀναφέρω καὶ εἰς ἕνα τεῦχος εἰσηγήσεώς μου ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ἐὰν ἡ Ὁλλανδία ἔκαμε τὰς ἐπενδύσεις της, τὰς βιομηχανικὰς κατὰ μέγα μέρος καὶ εἰς τὴν ἀποικιακὴν αὐτοκρατορίαν δὲν ἔπαυεν, ὅμως, νὰ εἶναι μία ἀπὸ τὰς πρώτας χώρας ἀπὸ ἀπόψεως χρηματιστηριακοῦ κεφαλαίου. Ἀπόδειξις, ὅτι καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν προέχουσα, ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιχειρηματικοῦ ἐνδιαφέροντος, εἶναι ἡ θέσις τῆς γνωστῆς Τραπέζης Μπὰνκ ντὲ Παρὶ καὶ Πέϊ Μπά. Καὶ δὲν ἔπαυε νὰ εἶναι μία ἀπὸ τὰς μεγαλυτέρας βιομηχανικὰς χώρας, διαθέτουσα τὴν ἠλεκτρονικὴν ἑταιρείαν Φίλιπς. Τὸ παράδειγμα, λοιπόν, τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ἦτο τοὐλάχιστον ἀτυχές. Τώρα βέβαια, ἡ Ὁλλανδία ἠναγκάσθη νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὰς ἀποικίας, ἐπανεπάτρισε κεφάλαια πελώρια καὶ τὰ τοποθετεῖ ἐκεῖ. Καὶ κἄτι ξεύρουν οἱ Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, πόσον ὁ ἐπαναπατρισμὸς τῶν κεφαλαίων δημιουργεῖ καὶ δίδει περιθώρια, ἀκόμη καὶ εἰς τὴν μικρὰν Ἑλλάδα, μὲ τοὺς ἐπαναπατριζομένους Ἕλληνας ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ τὸ Κογκό. Αὐθαιρέτως ἐπίσης ἀπησχολήθη ὁ κ. Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ, μὲ τὰ περὶ ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας καὶ καταμερισμοῦ τῆς παραγωγῆς εἰς τὰς χώρας τὰς τελούσας ὑπὸ καπιταλιστικὸν σύστημα, ὅπου κριτήριον δὲν εἶναι τὸ κέρδος τοῦ ἐπιχειρηματίου, ἀλλὰ ὁ προγραμματισμὸς καὶ ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας μὲ κριτήρια τὴν ἰσόρροπον, μὴ ἀναρχουμένων τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀνερχομένου βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Νομίζω, ὅμως, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἴδωμεν, καὶ θὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ τὸ ἴδωμεν καὶ ἀλλοῦ, πῶς ὁ καθηγητὴς τῆς Πολιτικῆς Οἰκονομίας εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν κ. Δημοσθένης Στεφανίδης περιγράφει, κατὰ διαφορετικὸν τρόπον τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας ἐκεῖ: «Βέβαιον εἶναι, ὅτι εἰς τὰς σοσιαλιστικὰς χώρας σφύζει ἡ παραγωγικὴ δραστηριότης καὶ ὅτι τὸ πρὸς προώθησιν νέων στρωμάτων λαϊκοῦ πλούτου καὶ ἰδιαιτέρως λαϊκοῦ κεφαλαίου, προοριζόμενον μέρος τοῦ εἰσοδήματος τοῦ λαοῦ κατηυθύνθη καὶ κατευθύνεται, κατὰ κύριον λόγον, πρὸς τὸν βιομηχανικὸν τομέα ἀπερίσπαστον ἄλλωστε — κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὰς χώρας τοῦ ἀτομιστικοῦ κοινωνικοοικονομικοῦ καθεστῶτος — ἀπὸ τὸν κίνδυνον τοῦ ξένου ἀνταγωνισμοῦ». Εἶναι, ἐπίσης, ἀνακριβές, εἶναι ἀλλοίωσις τῆς ἀληθείας, ὅτι εἰς τὰς χώρας μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα ἔχει ἐγκαταλειφθῆ ἡ ἐκβιομηχάνισις ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς βαρείας βιομηχανίας. Αὕτη ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιον τῆς ἀξιοποιήσεως...

§22Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν εἶπε κανεὶς τέτοιο πρᾶγμα.

§23Η. ΗΛΙΟΥ. ... τῶν πόρων τοῦ ἐδάφους καὶ τοῦ ὑπεδάφους τῶν χωρῶν αὐτῶν καὶ τῆς ἀναπτύξεως πέριξ ἑκάστης βιομηχανικῆς ὁμάδος παραλλήλων βιομηχανιῶν μεταποιήσεως τῆς παραγομένης ὕλης. Καὶ βέβαια ἀποτελεῖ, ἐπίσης, τὸ θεμέλιον τῆς ἀναπτύξεως τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας διὰ γεωργικὰ μηχανήματα, τρακτέρ, λιπάσματα κλπ. Ἀλλὰ εἶναι ἀκριβές, ὅτι ἅπαξ ἐτέθησαν τὰ θεμέλια πάρα πέρα, δευτερεύουσαι βιομηχανικαὶ παραγωγαὶ κατὰ ἕνα ἐκλογικευμένον τρόπον καταμερίζονται εἰς διαφόρους χώρας. Αὐτὸ τὸ σχεδίασμα ποίαν σχέσιν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ μὲ τὸ ἀναρχούμενον καὶ ἀσχεδίαστον ὑπὸ μορφὴν ὀξυτάτου ἀνταγωνισμοῦ σύστημα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος; Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι θὰ ἀφεθῇ, θὰ χαρισθῇ, θὰ δοθῇ εἰς ἡμᾶς ἡ ἀποκλειστικότης τῆς παραγωγῆς ὡρισμένου τομέως; Καὶ μὲ τί, ἐὰν ἀποκλεισθῇ ἡ βαρεῖα βιομηχανία, μὲ τί πρώτας ὕλας καὶ μηχανήματα ἔξωθεν εἰσαγόμενα, ὁπότε θὰ καθίσταται ἀδύνατος ὁ ἀνταγωνισμός.

§24Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε...

§25Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ...

§26Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Μὲ διεκόψατε ὑπερεπαρκῶς, καὶ μάλιστα ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι εἶσθε ὁ μόνος ποὺ μὲ διεκόψατε.

§27Η. ΗΛΙΟΥ. Ὡμιλήσατε, θὰ καθήσουμε πάρα πάνω.

§28Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὄχι μὲ ὅρους.

§29Η. ΗΛΙΟΥ. Ἔπειτα μᾶς ἔκαμεν ἐπίσης ἐδῶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, διάλεξιν ἔξω τόπου καὶ συγκεκριμένης τοποθετήσεως μέσα εἰς τὰ πλαίσια περὶ τῶν πλεονεκτημάτων τῶν μεγάλων ἀγορῶν. Λέγει, ὅτι ἐκεῖ πραγματοποιεῖται ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς. Ἔχω νὰ προσθέσω καὶ κἄτι ἄλλο ἀκόμα. Καὶ ἡ αὐτοματοποίησις καὶ ἡ χρησιμοποίησις ἠλεκτρονικῶν ἐγκεφάλων. Ποῦ ἄγουν ὅλα αὐτά, ὑπὸ καθεστὼς ἀνταγωνιστικῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας; Μήπως ἄγουν εἰς ἰσομερῆ διάχυσιν τῶν πλεονεκτημάτων εἰς ὅλον τὸν πληθυσμόν, εἰς τὸν περιορισμὸν τῶν ὡρῶν ἐργασίας, ἢ μήπως ἄγουν εἰς περιορισμὸν τῆς ἀπασχολήσεως, ὁπότε αἱ χῶραι γίνονται πτωχότεραι; Ἐπίσης μᾶς εἶπεν, ὅτι εἰς τὰς μεγάλας ἀγορὰς ἀποφεύγονται αἱ κρίσεις. Ἀλλὰ δὲν ἀπήντησε διατὶ δὲν ἀπεφεύχθη ἡ κρίσις τοῦ 1929 εἰς τὴν Ἀγορὰν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Καὶ γενικώτερον, μετέθεσε τὴν συζήτησιν εἰς ἀνόμοια πράγματα. Θέλω νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ: Ἡ ἀγορὰ ὡς τὴν εἶχεν ὀργανώσει διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου ἡ Μ. Βρεταννία, ἔχουσα ὡς ἀποικίαν τὸ ¼ τοῦ κόσμου, ἦτο ἀγορὰ μεγάλη ἢ μικρά; Καὶ ὅμως, αἱ χῶραι ποὺ ἀπηγκιστρώθησαν ἀπὸ ἐκεῖ, εἶναι ἀληθές, ὅτι ἀφ’ ὅτου ἠλάττωσαν τὴν ἀγορὰν μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ὑφίσταντο ἐκμετάλλευσιν —δὲν ἐπώλουν τὰ προϊόντα των, ἀλλὰ τοὺς τὰ ἥρπαζον— δὲν σημειώνουν τὰ πρῶτα, ἀλλὰ σταθερὰ πρὸς τὴν ἀνάπτυξίν των βήματα; Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἐπίσης, εἰς τὴν διάλεξίν του, ἀφοῦ κατὰ κἄποιον τρόπον ἀνεθεώρησε τὸν Μαρξισμὸν καὶ εἶπεν, ὅτι ἐγκαταλείπονται αἱ ἀρχαὶ τοῦ Μαρξισμοῦ καὶ ἐφαρμόζονται εἰς τὰς Σοσιαλιστικὰς Χώρας κεφαλαιοκρατικαὶ ἀρχαί, ἐνῷ ἴδιον τῶν κεφαλαιοκρατικῶν ἀρχῶν, εἶναι ἡ ὕπαρξις κεφαλαιοκρατῶν, δηλαδή, ἀτομικῆς ἰδιοποιήσεως τῶν κοινωνικῶν μέσων τῆς κοινωνικῆς παραγωγῆς καὶ τίποτε ἄλλο, ὕστερα ἐπροχώρησε καὶ εἶπεν, ὅτι τώρα θὰ ἴδητε, θὰ ὑπάρξῃ μία κίνησις πρὸς εἰσαγωγὴν κεφαλαίων καὶ θὰ μᾶς ἔλθουν κεφάλαια ξένα ἄφθονα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ δημιουργηθοῦν Ἑλληνικαὶ ἐπιχειρήσεις. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ φαινόμενον, δὲν εἶναι φαινόμενον νέον. Εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐμελέτησε καὶ ἀνέπτυξε κατὰ τὸν πληρέστερον δυνατὸν τρόπον ὁ Λένιν, εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς ἐξελίξεως τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας, ἀπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ εἰς καθεστὼς μονοπωλίων, εἰς καθεστὼς Ἰμπεριαλισμοῦ, μὲ χαρακτηριστικὴν τὴν τάσιν πρὸς ἐξαγωγὴν κεφαλαίων. Ἡ ἐξαγωγὴ κεφαλαίων, δηλαδή, εἰσαγωγὴ εἰς ἡμᾶς κεφαλαίων, τὴν ὁποίαν δέν ξεύρω διατὶ τὴν προβάλλετε πολύ, ἐνῷ ἡ ἱστορία ὁμιλεῖ περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ἡ ἐξαγωγὴ κεφαλαίων δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ προσπάθεια νὰ καρπωθῇ ὁ κεφαλαιοῦχος, ἡ κεφαλαιοῦχος δύναμις καὶ τὴν ὑπεραξίαν τοῦ Ἕλληνος ἐργάτου. Ἐξάγουσα ἐμπορεύματα κερδίζει τὴν ὑπεραξίαν τῆς ἐργασίας τοῦ Βρεταννοῦ ἢ τοῦ Γάλλου ἐργάτου ποὺ εἰργάσθη διὰ τὴν παραγωγὴν τῶν ἐμπορευμάτων αὐτῶν. Ἐξάγουσα κεφάλαια, θὰ ἰδιοποιῆται καὶ τὴν ἐργασίαν τοῦ Ἕλληνος ἐργάτου. Ἀλλὰ ἡ ἰδιοποίησις τῆς ἐργασίας ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι κοινωνικῶς ἄδικος ἡ ὑπεραξία ὁσονδήποτε κοινωνικῶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικος, ὑπῆρξεν ὁ μόνος βίαιος, ἐὰν θέλετε, καὶ ἄνισος τρόπος, ἀλλὰ καὶ ὁ μόνος τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐπραγματοποιήθη ἡ οἰκονομικὴ ἄνοδος, ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις εἰς τὸν καπιταλιστικὸν κόσμον διὰ τῆς συγκεντρώσεως τῶν κεφαλαίων. Τὸ ξένον κεφάλαιον εἰσβάλλον εἰς μίαν χώραν ἀποκλείει τὴν καπιταλιστικὴν συσσώρευσιν, ἐξάγεται ὑπὸ μορφὴν κέρδους, δὲν πλουτίζει τὸν τόπον, πλουτίζει καὶ κάνει μεγαλυτέραν τὴν ἐκμετάλλευσιν ἐκ μέρους τοῦ ξένου κεφαλαιούχου. Τέλος, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἠθέλησε νὰ ρίψῃ τὸ Πάρθιον βέλος, τὸ ὁποῖον πρὸ αὐτοῦ, πρὸ 4 μηνῶν, μία μεγάλη ἀναχθεῖσα εἰς συγκρότημα ἐπιχειρησιακόν, δημοσιογραφικὴ ὀργάνωσις, ἔρριψε κατὰ τῆς παρατάξεώς μας. Ἐδῶ, κύριοι, ὑπάρχει μία περίεργος συμμαχία τῶν Ἑλλήνων βιομηχάνων, τῶν δασμοβιότων «τῶν ἀπαισίων», τῶν «ἀχρείων» —τώρα τὰ θυμήθηκαν ὅλα αὐτὰ— καὶ τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀμφότεροι διεκδικοῦν διατήρησιν τῆς δασμολογικῆς προστασίας. Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι ἡ προσπάθεια νὰ μᾶς ἀποδοθῇ, ὅτι ἐπιδιώκομεν νὰ προστατεύσωμεν τὰ κέρδη τῶν βιομηχάνων ἐκ τῆς δασμολογικῆς προστασίας καὶ ὅτι ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸ ἐπίπεδον τῆς ζωῆς τῶν ἐργαζομένων ὅλων, τὸ ὁποῖον λόγῳ δασμολογικῆς προστασίας, θὰ εἶναι ἀκριβότερον, εἶναι τοὐλάχιστον ἀγροῖκος. Ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως ἐζητήσαμεν πάντοτε τὴν ἐκβιομηχάνησιν, τὸν ἐξηλεκτρισμόν, τὴν σχεδιοποίησιν τῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητον καὶ δὲν ὑπῆρξε προηγούμενον εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον, εἶναι ἀπαραίτητον διὰ νὰ φθάσωμεν ἐκεῖ νὰ προηγηθῇ ἕνα μεταβατικὸν στάδιον, κατὰ τὸ ὁποῖον νὰ γίνῃ ὑπευθύνως ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τὰς προγραμματιζομένας ὁτιδήποτε ἄλλον, ἐν σχέσει πρὸς μείωσιν δασμολογικήν, νὰ γίνῃ ἡ προσαρμογή, νὰ ἀναπτυχθοῦν αἱ οἰκονομικαὶ μονάδες, νὰ ἐκσυγχρονισθῇ ἡ οἰκονομία. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδυθοῦν εἰς ἀνταγωνισμὸν μὲ τὰ μεγαθήρια τοῦ ΡΟΥΡ, τῆς Λωραίνης, τῆς Λομβαρδίας, αἱ βιομηχανίαι μας καὶ νὰ λέγωμεν, ὅτι τοὺς δίδομεν ἢ μᾶλλον τοὺς παρέχομεν, εὐρύτερον οἰκονομικὸν χῶρον, ὅτι ἕως τώρα πωλοῦμεν εἰς 8½ ἑκατομμύρια ἀγοραστάς, ἐνῷ ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ πωλοῦμεν εἰς 180 ἑκατομμύρια. Διότι θὰ ἦτο ἀφέλεια νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ πωλήσωμεν εἰς τὴν Γαλλίαν, εἰς τὴν Γερμανίαν, εἰς τὴν Ἰταλίαν, εἰς τὸ Βέλγιον, εἰς τιμὰς ἀνταγωνιστικὰς προϊόντα τῆς βιομηχανίας μας καὶ ὅπως πρόκειται ἐντὸς τῶν 12 ἢ ἐντὸς τῶν 22 ἐτῶν νὰ εἶναι, ὑπὸ τὰς συνθήκας τὰς ὁποίας θὰ ἀναπτύξω ἀπὸ ἀπόψεως χρηματοδοτήσεως, ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικῆς ὀργανώσεως καὶ ἰδίως ἀπὸ ἀπόψεως ἐνδιαφέροντος τοῦ τομέως τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας εἰς τὸν ὁποῖον ἐπαφίεται κατὰ μέγα μέρος ἡ Κυβέρνησις, τὴν μέριμναν διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν καὶ ἐπιρρίπτει ἀπὸ τοῦδε ἐμμέσως νίπτουσα τὰς χεῖρας μὲ τὰ «περὶ ἀρχῆς ὠδίνων» κλπ., ἐπιρρίπτει τὰς εὐθύνας, ἐνῷ αἱ εὐθῦναι αἱ πολιτικαὶ δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ βαρύνουν τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἔχει ἀποφασίσει αὐτὸ τὸ ἅλμα εἰς τὸ κενόν. Δὲν ὑπάρχει προηγούμενον, ὅτι εἶναι δυνατόν, ὅταν λείψουν σήμερον οἱ δασμοὶ νὰ μὴ λείψῃ καὶ ἡ ἀπασχόλησις. Καὶ ὅταν λείψῃ ἡ ἀπασχόλησις, οἱ ἐργαζόμενοι δὲν θὰ ἠμποροῦν νὰ ἀγοράσουν, οὔτε φθηνὰ, λόγῳ μὴ δασμολογήσεως, οὔτε ἀκριβά, λόγῳ δασμῶν, τὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα τοὺς χρειάζονται διὰ νὰ ἐπιζήσουν. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, κ. συνάδελφοι, ἡ καθυστέρησις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα, ἐπιβάλλει ἐπίσης τὴν προστασίαν. Διότι χρειάζεται νὰ γίνουν πολὺ ἐκτεταμέναι ἐπενδύσεις, καὶ νὰ γίνουν πολλὰ εἰς τὸν τομέα τῆς γῆς, εἰς τὸν τομέα τῶν λιπασμάτων, εἰς τὸν τομέα τοῦ τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ κατὰ κἄποιον τρόπον ἡ ἀγροτική μας οἰκονομία νὰ παράγῃ καὶ νὰ ἀντέχῃ εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν ἑνὸς νέου κοινοῦ χώρου, ὅπως εἶναι ὁ χῶρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινῆς Κοινότητος. Ἡ κατάργησις τῶν τελωνειακῶν δασμῶν εἰς τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸν ἴδιον τὸν Κυβερνητικὸν προγραμματισμόν. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅσα ἡ Κυβέρνησις ἐπέτυχεν, ὡς τώρα, νὰ θεσπισθοῦν νομοθετικῶς καὶ ἤρχισαν νὰ ἐφαρμόζωνται μέτρα περὶ ἀναπτύξεως τῆς κτηνοτροφίας, γαλακτοκομίας, εἰς σύγκρισιν μὲ τὰς διατάξεις τοῦ πρωτοκόλλου 13, εἰς τὸ ὁποῖον ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἔλθω, ποὺ ἐπιτρέπει τὴν συντριβὴν τῶν ἰδίων αὐτῶν προϊόντων ἀπὸ τὰ προϊόντα τῶν χωρῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἐπίσης, εἰς τὸν τομέα τῆς τευτλοκαλλιεργείας καὶ τῆς βιομηχανίας σακχάρεως, ἐνῷ τὸ πρωτόκολλον 13 μνημονεύει καὶ τὴν σάκχαριν —καὶ δὲν ξεύρω, ἐὰν δὲν εἶναι ἀκριβῆ, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι διεθνῶς κοστίζει ἡ σάκχαρις 2 δραχμὲς τὸ κιλὸ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὄχι μὲ ἀπηρχαιωμένην βιομηχανίαν καὶ δασμοβίοτον, ἀλλὰ μὲ εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως ἄκρως ἐκσυγχρονισμένην, ἀλλὰ διὰ λόγους, οἱ ὁποῖοι ἀνάγονται εἰς πολλὰ πράγματα καὶ εἰς τὸ κόστος τῶν ἐγκαταστάσεων, τὸ ὁποῖον, ἐνδεχομένως, δὲν ἦτο τὸ πρέπον καὶ εἰς πολλὰ ἄλλα πράγματα— παράγουν μὲ 6½ ἀντὶ τῶν 2 δραχμῶν. Καὶ σήμερον ὑπάρχει καὶ εἰς τὸ γνωστὸν «Πληροφοριακὸν δελτίον οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν πληροφοριῶν» καὶ εἰς ἕν ἑβδομαδιαῖον ὄργανον τοῦ Τύπου μία πληροφορία, ὅτι πρὸ τῆς καταστάσεως αὐτῆς, πρὶν ἀκόμη καλὰ καλὰ λειτουργήσουν τὰ 3 διϋλιστήρια σακχάρεως πρόκειται νὰ ἐκποιηθοῦν, ὡς μὴ δυνάμενα νὰ ὑπάρξουν καὶ νὰ ἐπιζήσουν ἔξω ἀπὸ προστασίαν.

§30Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, μὲ συγχωρεῖτε, τὰς μὲν θεωρίας δὲν ἐπιμένω νὰ τὰς ἀντικρούσω. Ἀλλ’ ὅταν ἀναφέρεσθε εἰς θέματα τρέχοντα, θὰ τὰ ἀντικρούσω. Ἐν πρώτοις, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν ἐθνικὴν ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις οὐδένα λόγον ἔχει νὰ πιστεύῃ, ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ ἐργοστάσια σακχάρεως δὲν παράγουν σάκχαριν, ὅταν θὰ παράγουν, βέβαια, τὸ καθ’ ἕνα τὴν ἀναλογοῦσαν ποσότητα εἰς τιμὴν διεθνῶς συναγωνιστικήν, τῆς τιμῆς ταύτης νοουμένης διὰ σάκχαριν προερχομένην ἐκ τεύτλων. Προσφάτως, ἐπῆγε μία ἐπιτροπὴ εἰς ὅλας τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ ἐξήτασε τὶς τιμὲς τῆς σακχάρεως, ὅπως διαμορφοῦνται εἰς τὰς χώρας ταύτας. Καὶ αἱ τιμαὶ τῆς σακχάρεως θὰ εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι διαμορφοῦνται —ἂν ὅλα πᾶνε καλά, τὰ ἐργοστάσια, πλὴν ἑνός, δὲν ἔχουν κατασκευασθῆ καὶ ἓν ἐργοστάσιον ἐλειτούργησεν μόνον δοκιμαστικῶς μὲ παραγωγὴν 2½ χιλ. τόννους— ἂν πᾶνε ὅλα καλά, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ σάκχαρις θὰ εἶναι μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, συγκρινομένη μὲ σάκχαριν ἐκ τεύτλων, ὄχι ἐκ σακχαροκαλάμου διεθνῶς ἀνταγωνιστική. Τὶ σχέσιν ἔχει αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε, διατὶ κάνετε σύγκρισιν μὲ ἀνόμοια πράγματα; Ἄλλαι εἶναι αἱ τιμαὶ τῆς σακχάρεως, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν Κούβαν, ἀπὸ τὰς ἀποικίας ποὺ παράγεται ἐκ σακχαροκαλάμου καὶ ἄλλη εἶναι ἡ τιμὴ σακχάρεως ποὺ παράγεται εἰς τὴν Δ. Εὐρώπην ἐκ τεύτλων. Θὰ γίνωμεν διεθνῶς συναγωνιστικοὶ μὲ τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, καὶ ὄχι μὲ οἱανδήποτε ἄλλην χώραν.

§31Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σώματος τὰς διαφόρους τιμὰς καὶ τὰς ὑπαρχούσας ἀνησυχίας ἀπὸ πηγάς, αἱ ὁποῖαι δὲν πρόσκεινται εἰς τὴν παράταξίν μας. Ὁ κ. Ὑπουργός, περιωρίσθη νὰ εἴπῃ, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν ἄλλως νὰ εἴπῃ καὶ νὰ ἀντικρούσῃ, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ πραγμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπέλθουν εἰς τὸ μέλλον, περιωρίσθη νὰ εἴπῃ, ὅτι πιστεύομεν, ὅτι θὰ ἔχωμεν ἀνταγωνιστικὰς τιμάς. Τέλος ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνεγνώρισε πολιτικὸν χαρακτῆρα εἰς τὴν πολιτικὴν αἰτιολογίαν τῆς συνδέσεως μὲ τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μὲ μόνον μίαν διαφοράν, ὅτι κατ’ ἀνατροπὴν τῆς γενικῆς ἀρχῆς, ἡ ὁποία συνάδει πρὸς τὸν ὁρισμὸν τῆς πολιτικῆς ὡς τῆς τεχνικῆς ποὺ πράττουν τὸ ὠφέλιμον διὰ τὸν τόπον, κατ’ ἀνατροπήν, ὅτι ἀσκῶ τὴν δεῖνα πολιτικήν, διότι συμφέρει τὸν λαὸν καὶ τὴν χώραν. Περίπου αἱ ἀποφάσεις καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, ἦσαν: Συμφέρει, δὲν συμφέρει, ἡμεῖς ἐπειδὴ ἐφαρμόζομεν αὐτὴν τὴν πολιτικὴν, θὰ μποῦμε εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ συνέδεσαν ἀμφότεροι οἱ κ.κ. Ὑπουργοί, τὴν τοποθέτησιν μὲ ἕνα παιδαριῶδες δίλημμα ἢ μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἢ μὲ τὴν Κομεκόν. Καὶ ἑπομένως, θὰ πρέπει, ὡς φίλοι ἀνήκοντες εἰς τὸν Δ. Κόσμον, εἰς τὸν ἐλεύθερον Κόσμον, μόνον μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν θὰ πρέπει νὰ συνδεθῶμεν. Θὰ ἴδωμεν πόσο ἀβάσιμον εἶναι αὐτὸ τὸ προπαγανδιστικὸν σύνθημα. Πράγματι, αἱ χῶραι τῆς Κομεκὸν εἶναι ὀκτώ, καὶ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἕξ. Σύνολον 14. Ὑπάρχουν, ὅμως, περὶ τὰς 86 ἄλλαι χῶραι, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι, οὔτε μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, οὔτε μὲ τὴν Κομεκόν, αἱ ὁποῖαι, ὅμως, τελοῦν ὑπὸ ἀνάπτυξιν δημιουργῶντας μὲ τὴν προστασίαν μίαν θαλπωρὴν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τὴν οἰκονομικήν, τὴν βιομηχανικὴν καὶ τὴν ἐργατικὴν, μέχρις ὅτου εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ βάθρα καὶ αἱ βάσεις ἐκεῖναι, ποὺ θὰ τοὺς ἐπιτρέψουν νὰ ἀποδυθοῦν εἰς ἕνα εὐρύτερον ἀνταγωνισμόν. Ἡμεῖς πιστεύομεν, ἀφοῦ ἐκάναμεν μίαν ἀναδρομὴν εἰς ὅσα ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἀντετάχθησαν προκαταβολικῶς εἰς τὰς ἀπόψεις μας, ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἡ σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἀνατρέπει, ἐνταφιάζει τὰ σχέδια ἐκβιομηχανίσεως καὶ δημιουργίας βαρείας βιομηχανίας, εἰς τὴν χώραν μας, ποὺ θὰ ἔδιδον καὶ διέξοδον διὰ τὸ ἀργοῦν ἐργατικὸν δυναμικόν, ποὺ τρέπεται εἰς τὴν ἐσωτερικὴν καὶ ἐξωτερικὴν μετανάστευσιν, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ μοναδικὸς δημιουργὸς τῆς οἰκονομικῆς καὶ βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως μιᾶς χώρας. Ὁ ἴδιος ὁ καθηγητὴς κ. Στεφανίδης λέγει, ὅτι εἰς τὸ τμῆμα τῆς βιομηχανίας θὰ ὑπάρξῃ μία ἀχρήστευσις μεγάλου μέρους τῶν ἐθνικῶν κεφαλαίων «... (ἀναγινώσκει) ...». Ἐγκαινιάζεται ἡ σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἰς μίαν περίοδον ἀποδεκατισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ ἴδιος ὁ κ. καθηγητής, λέγει, ὅτι προσκόλλησις εἰς τὴν ὑπὸ κατάρτισιν τελωνειακὴν ἕνωσιν θὰ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, μόνον ἕνα τμῆμα, τὸ ἥμισυ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀνεύρῃ ἀπασχόλησιν ἐπὶ τοῦ πατρῴου ἐδάφους, τὸ ἕτερον ἥμισυ θὰ ἦτο καταδικασμένον νὰ ἐξαναγκασθῇ εἰς μετανάστευσιν. Προσχώρησις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν ὑπὸ κατασκευὴν τελωνειακὴν ἕνωσιν, θὰ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα, ὅπως μόνον ἕνα τμῆμα, οὐχὶ μεγαλύτερον τοῦ ἡμίσεος τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀνευρίσκῃ ἐφεξῆς ἐπὶ τοῦ πατρῴου ἐδάφους ὑποφερτὴν παραγωγικὴν ἐνασχόλησιν. Τὸ ἕτερον ἥμισυ θὰ ἦτο καταδικασμένον εἰς χειροτέραν τῆς σημερινῆς, οἰκονομικὴν ἐξαθλίωσιν καὶ τελικῶς εἰς ἐξωτερικὴν μετανάστευσιν, εἴτε εἰς ὑπερποντίας περιοχὰς ἐχούσας ἀνάγκην ἀνθρωπίνου ὑλικοῦ, δίκην λιπάσματος, πρὸς ἀξιοποίησίν των, εἴτε πρὸς ἄλλας χώρας τῆς τελωνειακῆς ἑνώσεως. Φυσικά, ὅταν λέγωμεν, ὅτι χρειάζεται μία περίοδος προπαρασκευῆς καὶ ἀνόδου τῶν ἐπιχειρηματικῶν μονάδων μιᾶς χώρας ὑποαναπτύκτου, διὰ νὰ ἀποδοθῇ εἰς ἕνα διεθνῆ ἀνταγωνισμόν, τοῦτο σημαίνει, ὅτι ὑπάρχει ἀντίθεσις, ἀντιθέτων συμφερόντων. Ὅμως, μὲ τὴν μέθοδον αὐτὴν τῆς ἐκ τῶν ἔσω καὶ ἔξω διαβρώσεως τῆς ἰδίας τῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας καὶ βάσει τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας πρέπει νὰ ἀποδοθῇ εἰς ἕνα ἄνισον ἀνταγωνισμὸν καὶ συνεχίζει ὁ κ. καθηγητής. «... (ἀναγινώσκει) .....». Καρπός, λοιπόν, τῶν ἐπιδιώξεων τούτων εἶναι ἡ συμφωνία τῆς Ρώμης τῆς 25ης Μαρτίου 1957. Αὐτὸ διδάσκεται εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν, κἄθε ἄλλο παρὰ ἀπὸ ὀπαδὸν μας καθηγητήν, καὶ τελειώνει, διὰ νὰ ἀφήσω ἥσυχον τὸν καθηγητὴν Στεφανίδην, τελειώνει μὲ τὴν διαπίστωσιν, ὅτι «οὕτω αἱ καθυστερούμεναι χῶραι ὀπισθοδρομοῦν ἐντὸς τῆς οἰκονομικῶς, ἀνομοιόμορφα κράτη περιλαμβανούσης, τελωνειακῆς ἑνώσεως, ἐνῷ αἱ προηγμέναι προάγονται ὁλοὲν περισσότερον ἐπὶ ζημίᾳ ἐννοεῖται τῶν καθυστερημένων. Ὅ,τι χάνουν αἱ πρῶται εἰς πλοῦτον καὶ εἰς πληθυσμὸν, τὸ κερδίζουν αἱ δεύτεραι. Ἰδοὺ διατὶ αἱ τοιαῦται τελωνειακαὶ ἑνώσεις ἐθεωρήθησαν πάντοτε ὡς παρὰ φύσιν καὶ ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς μέσα τῆς αἰσχροτέρας μεταξὺ τῶν λαῶν οἰκονομικῆς ἐκμεταλλεύσεως». Διὰ νὰ ἐπιτευχθοῦν ὅλα αὐτά, εἶπε καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐπλειοδότησαν καὶ ἄλλοι, ὅτι χρειάζονται ἀντιδημοτικὰ καὶ σκληρὰ μέτρα, καὶ σκληρὰ καὶ αὐστηρὰ μέτρα ἐξήγγειλε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὴν προχθεσινήν του ὁμιλίαν. Ἀντιδημοτικά, ὅμως, καὶ σκληρὰ μέτρα ὑπὲρ τίνων καὶ εἰς βάρος τίνων; Θυσίαι εἰς βάρος τίνων καὶ ὑπὲρ τίνων; Ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον, νομίζω, ὅτι θὰ συζητήσωμεν ἀμέσως μετὰ τὸ παρόν, διότι ἀποτελεῖ ὅρον ἐπιτυχίας τοῦ παρόντος κατὰ τὴν κυβερνητικὴν τεχνικήν, εἶναι τὸ διανεμηθὲν νομοσχέδιον περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου. Ἐκεῖ χαρίζεται τὸ 4% τῶν ἀκαθαρίστων δαπανῶν εἰς τοὺς ἐξαγωγεῖς, διότι δὲν εἶναι δυνατόν, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐπιτρέπεται πλειστάκις νὰ ἀποδεικνύεται διὰ δικαιολογητικῶν. Ἀποθέωσις τῆς γνωστῆς θεωρίας. Ἐδῶ καταργεῖται ὁ εἰσαγωγικὸς δασμὸς ἐπὶ τοῦ ἐκκοκκισμένου βάμβακος καὶ βεβαίως, ἔχει ὠφέλειαν ὁ βαμβακοβιομήχανος, ἀλλ’ ἔχει ζημίαν ὁ βαμβακοπαραγωγός, διότι λέγει εἶναι ἀνάγκη τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας. Μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι κἄποτε δὲν θὰ ἔχωμεν βάμβακα, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Ἕλλην ἀγρότης, ὁ Ἕλλην παραγωγός, εἰς ὑπαιτιότητα τοῦ ὁποίου δὲν ὀφείλεται, οὔτε ἡ ἔλλειψις πιστώσεων, οὔτε ἡ καθυστέρησις τῆς τεχνικῆς, οὔτε ἡ ἀκρίβεια τῶν λιπασμάτων, οὔτε ἡ ἔλλειψις ἀρδεύσεως καὶ ἑπομένως, τὸ κόστος τὸ ὁποῖον παράγει, εἶναι ἕνα κόστος λιμοκτονίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παράγῃ χαμηλότερα. Δὲν ἔχει αὐτὸς τὴν εὐθύνην τῆς καθυστερήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία. Καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ περιορίσωμεν ἀκόμη περαιτέρω τὸ ἐπίπεδον ζωῆς τῶν ἀγροτῶν, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν ἀνταγωνιστικὰς τιμὰς τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, φοβοῦμαι, ὅτι θὰ φθάσωμεν εἰς τὰς ἀνταγωνιστικὰς τιμάς, ἀλλὰ δὲν θὰ ἔχωμεν προϊόντα, διότι δὲν θὰ ἔχωμεν ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι νὰ τὰ παράγουν. Καταργοῦνται αἱ ἀσφαλιστικαὶ εἰσφοραί, εἰς ὄφελος τίνος; Εἰς ὄφελος τῶν βιομηχάνων, θὰ καταργηθοῦν καὶ αἱ ἀσφαλίσεις. Ἐὰν πράγματι, ἡ Κυβέρνησις προσανατολίζῃ τὴν νέαν ἐξισορρόπησιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας εἰς βιομηχανικὰς ἐξαγωγάς, θὰ εἴπῃ ἕνα μέρος κατὰ τὸν προγραμματισμὸν τῆς συνεχίσεως μεγαλυτέρας βιομηχανικῆς παραγωγῆς, θὰ ἐξάγεται καὶ ἑπομένως θὰ ὑπάρχουν ἐργάται, καὶ ἑπομένως θὰ δικαιοῦνται ἀσφαλίσεως. Θὰ καταργήσωμεν τὴν ἀσφάλισιν ἢ θὰ τὴν ἐπιρρίψωμεν εἰς τοὺς ἐργαζομένους; Διότι οἱ βιομήχανοι παρέχουν εἰς τοὺς ἐργαζομένους τὰ βάρη τὰ ἀσφαλιστικὰ ἢ τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο. Δὲν εἶναι μόνον αὐτό, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου κ. Ἀναστασόπουλος, εἰς ἔρευναν κυβερνητικῆς ἐφημερίδος, λέγει, ὅτι ἡ νομοθεσία μας, τόσον ἡ ἐργατική, ὅσον καὶ ἡ κοινωνική, ἔχουν δημιουργήσει μεγάλον ἐμπόδιον εἰς τὴν ἐκλογίκευσιν τῆς παραγωγῆς, ἰδίᾳ τῆς βιομηχανικῆς. Ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα καὶ ὁ κ. Πανάγος, Πρόεδρος τοῦ Ἐπιμελητηρίου, ζητεῖ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ ὅλου οἰκονομικοῦ μας συστήματος ἀπὸ ἀναχρονιστικὰ ἐπιζήμια καὶ παρεμβατικὰ μέτρα. Ὁ κ. Κανελλόπουλος, ὁ Πρόεδρος τῶν Βιομηχάνων, διευκρινίζει: Πρέπει νὰ καταργηθοῦν αἱ πάσης φύσεως ἐπιβαρύνσεις τῶν παραγομένων προϊόντων, ὡς εἰσφοραὶ στρατεύσεως, Ἐργατικῆς Ἑστίας, Ἐπαγγελματικοῦ Κινδύνου κλπ. Καὶ ἔχομεν ἤδη ἀπὸ αὐτῆς τῆς στιγμῆς, ἕνα κῦμα ἀπολύσεων ἐν ὄψει τῆς ἐντάξεως εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τὸ ὁποῖον συμβαδίζει μὲ τὸ κῦμα τῆς μεταναστεύσεως, τῆς ἐξόδου καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι χαρακτηριστικόν, ἀκριβῶς, τῶν ἀποτελεσμάτων ὑπὸ τὰ μονοπώλια τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης συγκροτήσεως Κοινῶν Τελωνειακῶν Χώρων, ὅπως ἀποδεικνύει μία στατιστικὴ τῆς Ἑνώσεως Ἄνθρακος καὶ Χάλυβος, τῶν χωρῶν τῆς Ε.Ο.Κ., ὅπου ἡ μὲν παραγωγικότης ἔχει ἀνέβη κατὰ 90%, ἐνῷ ἡ ἀπασχόλησις κατὰ 14%. Γενικῶς, φαίνεται, ὅτι τὰ σκληρὰ μέτρα καὶ αἱ θυσίαι, πρόκειται νὰ ληφθοῦν εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν ἀγροτῶν μὲ τὴν κατάργησιν τῶν κοινωνικῶν κατακτήσεων, μὲ τὸν περιορισμὸν καὶ τῆς ἀπασχολήσεως καὶ τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἀπασχολήσεως καὶ μὲ τὴν κατάργησιν τῆς προστασίας συγκεντρώσεως καὶ τῶν τιμῶν ἀσφαλείας τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ὅτι αἱ θυσίαι αὗται, δὲν εἶναι θυσίαι διὰ τὸ μεγάλον κεφάλαιον, ὑπὸ τὴν εὐλογίαν τοῦ ὁποίου καὶ πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ ὁποίου φαίνεται αὐτὴ ἡ ἔνταξις. Ἕνα χαρακτηριστικὸν διὰ τὰς ὀργανωτικὰς διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. Δ. θέλω νὰ ἀναφέρω, κ. συνάδελφοι, καὶ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν σας, φαινομενικὰ τὸ ὀργανωτικὸν μέρος, δηλαδή, ἀπὸ τὸ ἄρθρον 2 καὶ πέραν τοῦ σχεδίου Ν. Δ., δίδει μίαν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν πάντων, μίαν παντοδυναμίαν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ, εἰς τὴν πρᾶξιν, βεβαίως, δὲν ξεύρω, ὑπάρχουν πράγματι ἱκανώτατα στελέχη σήμερον εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, τόσον ὁ κ. Ὑπουργός, ὅσον καὶ ὁ κ. Ὑφυπουργός, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ἡ ἐπὶ τοῦ κ. Πρωτοπαπαδάκη, μέχρις ἀτροφίας, μέχρι διαλύσεως, κατάργησις τοῦ ρόλου τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ καὶ ἡ προϊόντος τοῦ χρόνου ἀνάληψις ὅλων τῶν ἁρμοδιοτήτων μελέτης καὶ προγραμματισμοῦ ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, φαίνεται, ὅτι ἀπὸ τὰς ὀργανωτικὰς διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. Δ., ὅτι θὰ συνεχισθοῦν. Διότι εἶναι γνωστὸν εἰς τοὺς παροικοῦντας τὴν Ἱερουσαλήμ, ὅτι προορίζεται ὡς ἐπὶ κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ ὁ ὑποδιοικητὴς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ ὡς ἀναπληρωτής, τὸ ἄλλο διακεκριμένον μέλος, παριστάμενον καὶ συμβουλεῦον τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, στέλεχος τοῦ τομέως τῶν μελετῶν τῆς ἰδίας Τραπέζης. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος διέπεται ἀπὸ μίαν ἄκρως ἀντιλαϊκὴν πολιτικήν, ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τὴν προσκεκολλημένην σὲ ἀντιλαϊκὰς ἀντιλήψεις τῆς καθηλώσεως τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, τῆς καταργήσεως τῶν συγκεντρώσεων καὶ τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων, τῆς ἐξοντώσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας. Ἑπομένως, γίνεται σαφές, ὅτι ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ θυσιῶν, δὲν ὁμιλοῦμεν περὶ θυσιῶν ὅλων μας. Πάλιν αἱ θυσίαι θὰ γίνουν κατὰ τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ὑπηνίχθημεν, οἱ πλούσιοι ἠμπορεῖ νὰ γίνουν πλουσιώτεροι, οἱ πτωχοὶ θὰ γίνουν πολὺ πτωχότεροι. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ εἴπω ἐλάχιστα, διότι θὰ δημιουργηθῇ εὐκαιρία εἰς τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ πρώτου ἄρθρου, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλην συζήτησιν τοῦ σχεδίου Ν. Δ., νὰ ἀναπτυχθῶμεν εἰς τὰς ἐπὶ μέρους διατάξεις, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι προβλέπομεν καὶ ὁραματιζόμεθα, χωρὶς νὰ θεμελιώνωμεν πουθενὰ τὸν ὁραματισμόν, ὅτι θὰ ἀποκτήσωμεν ἀνταγωνιστὰς πολλὰς καὶ μεγάλας καὶ βιομηχανικὰς μονάδας, ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψάρια στὸ γιαλό. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι θετικὸν καὶ τὸ ὁποῖον τὸ λέγει ἐπίσης, ὄχι ἡ Ἄκρα Ἀριστερά, ἐναντίον τῆς ὁποίας ἔβαλον ἐκ προοιμίων οἱ δύο ἁρμόδιοι Ὑπουργοί, διὰ νὰ καταστήσουν τὰς ἀπόψεις των εἰς τὸν κόσμον των δημοφιλεστέρας διὰ τὸ νομοθέτημα, ἀλλὰ τὸ Ἐμπορικὸν καὶ Βιομηχανικὸν Ἐπιμελητήριον, ἕνας Ὀργανισμὸς Δημοσίου Δικαίου, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διαπιστώνει ἐπὶ τῇ βάσει τῆς συγκεκριμένης ὑπαρχούσης καταστάσεως τοῦ συγχρονισμοῦ, ἢ μᾶλλον τῆς ἐλλείψεως ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς βιομηχανίας μας, ὡς ὑπῆρχε κατὰ τὸ 1957. Προέβλεπεν, ὅτι μὲ τὴν κατάργησιν τῆς προστασίας ἐπὶ παραγωγῆς ἀπασχολούσης 142.000 βιομηχανικοὺς ἐργάτας μὲ 67.600, εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ ἀπασχόλησις ἐπὶ παραγωγῆς βιομηχανικῆς 17.300.000.000 μόνον 8.200.000, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παράγωνται εἰς τὸ μέλλον εἰς τομεῖς δυναμένους νὰ ὑποστοῦν ἀνταγωνισμόν. Ἐπὶ παγίου κεφαλαίου 400.000.000 δολλαρίων τὰ 192.000.000 ἠμποροῦν νὰ χρησιμοποιηθοῦν, τὰ 208.000.000 εἰς τὸ μέλλον θὰ πρέπει νὰ ἐκποιηθοῦν ὡς παλαιὰ σιδηρικά. Εἶναι γνωστόν, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὑπάρχουν δύο ὁμάδες Κρατῶν εἰς τὸν κόσμον τὸν κεφαλαιοκρατικόν. Ὑπάρχουν αἱ χῶραι αἱ βιομηχανικαὶ καὶ αἱ οἰκονομικῶς ἀνεπτυγμέναι καὶ ὑπάρχουν αἱ χῶραι αἱ καθυστερημέναι, αἱ ὁποῖαι εἶναι πηγαὶ πρώτων ὑλῶν καὶ ἀγοραὶ διὰ τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα τῶν χωρῶν τῆς πρώτης κατηγορίας. Ἀπετέλεσαν ἀντικείμενον ζωηροτάτων πιέσεων καὶ ἀπασχολήσεων τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς ὁμάδος, εἰς τὴν διεθνῆ κοινοβουλευτικὴν ἕνωσιν, πρέπει νὰ τὸ ἔχετε ὑπ’ ὄψει, ὅτι ἀπετέλεσε συνεχῶς τὴν τελευταίαν 5ετίαν τὸ μόνιμον καὶ κύριον θέμα τῆς διακοινοβουλευτικῆς ἑνώσεως, ὅτι ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν χωρῶν τῶν προηγμένων καὶ ἀνεπτυγμένων σταθερῶς ἀνέρχεται ἡ ἀξία τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων σὲ σχηματισμὸ μὲ τὶς πρῶτες ὕλες, ὅτι συνεχῶς ἀνοίγει ἡ ψαλίδα, εἴτε διότι δημιουργοῦνται καταστάσεις παροδικαί, τεχνικῆς ἀζητησίας, εἴτε διότι προσδένονται μὲ προαγωγὰς εἰς μονοπώλια διαφόρων χωρῶν παραγουσῶν πρώτας ὕλας, εἴτε διὰ τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου μεθοδεύματος ἢ οἰκονομικῆς πιέσεως, αἱ βιομηχανικαὶ χῶραι ἀγοράζουν εὐθηνοτέρας τὰς πρώτας ὕλας καὶ τὰ γεωργικὰ προϊόντα τὰ πωλοῦν ἀκριβώτερα τῶν βιομηχανικῶν. Θὰ ἤθελον νὰ παρατηρήσω ἀκόμη, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἐνῷ διαφημίζεται ἡ ἔνταξίς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὅτι μᾶς ἀνοίγει ἕνα εὐρύτατον οἰκονομικὸν χῶρον, ὅτι μᾶς τοποθετεῖ εἰς ἕνα χῶρον 170.000.000 ἀγοραστῶν, ἐν τούτοις εἰς τὰ πράγματα μᾶς ἐγκλωβίζει εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν καὶ μᾶς ἀποκόπτει ἀπὸ ἕνα ἄλλον χῶρον ἑνὸς δισεκατομμυρίου ἀγοραστῶν. Ἀνεφέρθημεν εἰδικῶς εἰς τὰς χώρας τῶν διμερῶν ἀνταλλαγῶν καὶ μάλιστα τῶν Ἀνατολικῶν, αἱ μετὰ τῶν ὁποίων ἀνταλλαγαὶ εὑρίσκονται ἐν διαρκεῖ ἐξελίξει, αἱ ὁποῖαι συνεχῶς ἀγοράζουν περισσότερα καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ αὐξήσουν τὰς ἀγοράς των ἀκόμη ἀπὸ τὴν χώραν μας, αἱ ὁποῖαι δὲν ζητοῦν νὰ ἐξαγάγουν περισσότερα εἰς ἡμᾶς καὶ νὰ ἀγοράσουν ὀλιγώτερα. Ἀλλὰ στηρίζουν τὰς συναλλαγάς των ἐπὶ ἰσοτίμων ἀνταλλαγῶν. Τὸ ἐὰν δὲν ἀναπτύσσωνται περισσότερον αἱ ἀνταλλαγαὶ αὐταί, εἶναι διότι ἀκριβῶς δὲν θέλομεν νὰ ἀγοράσωμεν προϊόντα ἀπὸ ἐκεῖ. Δὲν θέλομεν νὰ ἀγοράσωμεν κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ προκαλέσωμεν ἐγκατάστασιν ἐργοστασίων, ὅπως ἔκαμεν ἡ Ἰνδία, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Ἰνδονησία, χωρὶς νὰ σκέπτωνται τὰ 125 δολλάρια συναλλαγῶν, διὰ τῶν ὁποίων πωλῶμεν ἀντὶ πινακίου φακῆς. Δὲν συνομολογοῦμεν ἀγορὰς προμηθείας κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν ἢ τεχνικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ βιομηχανικῶν μὲ χαμηλότοκα μακροπρόθεσμα δάνεια, χωρὶς πολιτικοὺς ὅρους, πληρωτέα εἰς τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα. Κύριοι συνάδελφοι, ἐνῷ μᾶς ὁμιλοῦν οἱ Ὑπουργοὶ περὶ ἀναπτύξεως τῆς βιομηχανίας μας μέσα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θέλω νὰ σᾶς θέσω ὑπ’ ὄψει σας ἓν ἐπίσης καθόλου αἱρετικὸν Δελτίον, καθόλου διαβλητόν, τὸ Δελτίον τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ θέματος Κοινῆς Ἀγορᾶς, τοῦ παρόντος Ἰανουαρίου, τὸ ὁποῖον προβλέπει: ὅτι ἡ προοδευτικὴ κατάργησις τῶν προστατευτικῶν δασμῶν θὰ αὐξήσῃ τὴν δυνατότητα ἀνταγωνισμοῦ βιομηχανικῶν προϊόντων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν, μὲ ἐνδεχόμενον νὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἀντικατάστασιν ἐγχωρίως παραγομένων βιομηχανικῶν εἰδῶν δι’ εἰσαγομένων, ὥστε ὄχι ἐξαγωγαὶ ἰδικαί μας πρὸς τὴν Λωραίνην, τὸ Βέλγιον, ἀλλὰ κατάργησις καὶ τῶν ἐγχωρίως παραγομένων καὶ ἀντικατάστασίς των μὲ εἴδη εἰσαγόμενα ἀπ’ ἔξω. Οὐδαμόθεν ἐξασφαλίζεται, κ. συνάδελφοι, ὅ,τι ἀνέφερε καὶ ὁ κ. εἰσηγητὴς ἐπὶ τῆς πλειοψηφίας καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ εἰς τὰς ἐνώπιον τοῦ Σώματος ἀγορεύσεις των, ὅτι ἐπίκειται μία διαδικασία ἐξειδικεύσεως καὶ ἀνακατανομῆς τῶν ἔργων μέσα εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, προγραμματισμένη, σχεδιασμένη καὶ ἄνωθεν κατευθυνομένη. Ὁ Ἰζεκιήλ, γνωστὸς Ἀμερικανὸς ἐμπειρογνώμων τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, πρὸ 15ετίας, μᾶς ἔλεγε νὰ καταργήσωμεν κάθε σκέψιν ἐκβιομηχανίσεως καὶ νὰ στραφῶμεν πρὸς τὴν ἀγροτικὴν παραγωγήν.

§32Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὰ τὰ ἔλεγε μία Ἐπιτροπή. Ὁ Ἰζεκιὴλ ἔλεγε τὰ ἀντίθετα.

§33Η. ΗΛΙΟΥ. Τέλος πάντων, ἐμένα μὲ ἐνδιαφέρει, ὅτι ἐλέχθησαν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπίσης εἶναι γνωστὴ μία ἔκθεσις ἀντιπροσώπου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν Ο.Ε.Ο.Σ., τοῦ καθηγητοῦ Νικολαΐδη, ὁ ὁποῖος ἐξιστορεῖ διὰ μακρῶν τὰ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια τὰ ὁποῖα συνήντησε μὲ τὰ στελέχη τῶν ἓξ χωρῶν διὰ κάθε σκέψιν καὶ σχέδιον ἐκβιομηχανίσεως τῆς Χώρας. Εἶναι λάθος, ὅτι μπαίνοντας εἰς τὸν μεγάλον αὐτὸν χῶρον τῶν 170 ἑκατομμυρίων θὰ κατανεμηθοῦν ἰσόμερα καὶ ἰσόρροπα αἱ παραγωγικαὶ μονάδες εἰς τὰ διάφορα σημεῖα τοῦ γεωγραφικοῦ αὐτοῦ συνόλου. Ἀνησυχεῖ εἰς τὸ ἔπακρον καὶ τοὺς ἰδίους τοὺς Γάλλους. Ἀκόμη καὶ σήμερον εἰς τὸ «ΜΟΝΤ» τῆς 10ης Δεκεμβρίου, θὰ ἔβλεπε κανεὶς ἕνα πολὺ ἐνδιαφέρον ἄρθρον, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχω λόγον νὰ ἀναγνώσω. Καὶ ἡ Γαλλία καὶ ἡ νοτιοδυτικὴ Γαλλία εὑρίσκεται καὶ μετὰ τὴν εἴσοδον εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν χῶραι δηλαδὴ σὰν τὴν Ἑλλάδα καὶ μεγαλύτεραι εὑρίσκονται ὄχι εἰς ἀνάπτυξιν, ἀλλὰ εἰς πτῶσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως καὶ ὅπως παρατηρῆται ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ δημιουργεῖ οὐσιαστικὰ μίαν ζώνην ἐξόχως ἀνεπτυγμένην, ἡ ὁποία ἔχει σὰν ἐπίκεντρον τὴν Ὠστάνδην καὶ περιφέρειαν 500 χιλιομέτρων καὶ εὑρίσκονται τὸ Λουξεμβοῦργον, τὸ Βέλγιον, τὸ Ροὺρ καὶ ἡ Λωραίνη. Ἐκεῖ ὑπάρχει τὸ 75% τῆς σιδηροβιομηχανίας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὸ 90% τοῦ ἄνθρακος, τὸ σύνολον τῶν 7 μεγάλων ἐργοστασίων αὐτοκινήτων πλὴν τῶν Γαλλικῶν καὶ ἂν ἐξαιρέσῃ κανεὶς τὴν Ἀμβέρσαν καὶ τὴν Μασσαλίαν τοὺς 7 μεγάλους λιμένας. Κοινὴ Ἀγορὰ δὲν θὰ εἰπῇ καὶ κοινὴ περιουσία καὶ κοινὴ παραγωγὴ καὶ κοινὴ διανομή. Ἀλλὰ θὰ εἴπῃ, ἕνα χῶρον εἰς τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνεπτυγμένος καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην δασμολογικῆς προστασίας συντρίβει τὸν εἰσερχόμενον εἰς τὸν ἴδιον χῶρον καὶ μένοντα ἀπροφύλακτον διαλύει τὴν οἰκονομίαν του καὶ ἐπιβάλλει εἰς τὴν χώραν ἐκείνην τὴν πώλησιν τῶν ἰδίων του προϊόντων. Ὥστε ἐρχόμεθα καὶ ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς παρατηρήσεως τῶν πραγμάτων τῆς ζωντανῆς πραγματικότητος εἰς ἐπαλήθευσιν, ὅτι εἰς τοὺς κοινοὺς τελωνειακοὺς χώρους, οἱ πλούσιοι γίνονται πλουσιώτεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πτωχότεροι. Κύριοι συνάδελφοι, ὁμιλοῦμεν, ὅτι θὰ ἐπιτύχωμεν νὰ ἐξαγάγωμεν τὰ βιομηχανικά μας προϊόντα καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὡμίλησε περὶ λαμπρᾶς προοπτικῆς ἐξαγωγῆς τῶν κλωστοϋφαντουργικῶν μας προϊόντων. Ἐδῶ καὶ μὲ δασμολογικὴν προστασίαν, διότι κατώρθωσε νὰ ἱδρυθῇ ἓν ἐκσυγχρονισμένον ἐργοστάσιον ἡ Πειραϊκὴ Πατραϊκή, ἡ ὁποία ἐνῷ πρὸ 4ετίας ἐκάλυπτε τὸ 4% τῆς παραγωγῆς, σήμερον καλύπτει τὸ 35%, ἔκλεισαν ὅλαι αἱ βιοτεχνικαὶ καὶ αἱ περισσότεραι βιομηχανικαὶ ἐγκαταστάσεις καὶ ἔχουν τεθῆ ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, πτώχευσιν ἢ διάλυσιν καὶ ἔχουν κλείσει ἐργοστάσια καὶ εἰς τὸν Βόλον καὶ τὴν Θεσσαλονίκην καὶ τὰς Ἀθήνας. Εἶναι τοὐλάχιστον παράδοξον νὰ ὑποστηρίζωμεν, ὅτι ὑπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν μεγάλων καὶ ἀνεπτυγμένων ἐπιχειρηματικῶν μονάδων τῆς κλωστοϋφαντουργίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ἡμεῖς θὰ ἔχωμεν τὴν δυνατότητα ὄχι νὰ ἐξαγάγωμεν προϊόντα, ἀλλὰ νὰ διατηρήσωμεν ἔστω καὶ τὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, διὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἤθελον νὰ εἴπω χωρὶς νὰ προτρέξω ἀπὸ τὸ οἰκεῖον μέρος περὶ καπνοῦ, ὅτι δὲν θὰ τὴν ἐξασφαλίσωμεν οὔτε καὶ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν καπνὸν μετὰ τὰ 22 χρόνια, διότι ἡ Ἑλληνικὴ κατανάλωσις καπνοῦ ἡ καλύπτουσα τὸ ⅕ τῆς καπνοπαραγωγῆς θὰ εἶναι καὶ αὐτὴ ὑπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν ξένων ἐργοστασίων τῆς σιγαρεττοβιομηχανίας. Οἱ ὑπολογισμοὶ τοῦ Ἐπιμελητηρίου, τοὺς ὁποίους σᾶς ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν, ὑπολογίζουν, ὅτι ἡ βιομηχανία αὐτὴ θὰ καταρρεύσῃ ὡς πρὸς τὸ πρῶτον κατὰ 50% καὶ ὡς πρὸς τὸ τεχνικὸν 100% καὶ ἀντίστοιχος θὰ εἶναι καὶ ἡ κατάστασις τῆς βαμβακουργίας. Διότι μὴ φανταζόμεθα, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἰσέρχεται εἰς καμμίαν κοινωνίαν ἀγγέλων. Εἰσερχομένη εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, εἰσέρχεται εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν μονοπωλίων. Ὑπάρχουν τεράστια μονοπώλια, τὰ ὁποῖα ἀνεπτύχθησαν περισσότερον ἀπὸ τότε ποὺ ἐδημιουργήθη ἡ Κοινὴ Ἀγορά. Οὕτω τὸ Γαλλικὸν τρὰστ Κιοῦλμα συνησπίσθη μὲ τὴν Μπάσφ. Βλέπομεν, ὅτι καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ κατάφεραν νὰ εἶναι καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ νὰ μὴ ἔχουν ἀνάγκην προστασίας τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Διότι παράγουν δι’ ἑνώσεως τύπου Κάρτελ ποὺ ἔχουν δημιουργηθῆ μέσα εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ συγχρόνως ἐπιδιώκουν νὰ εἰσαγάγουν τὰ ἀγροτικά των προϊόντα, τὰ ὁποῖα τελοῦν ὑπὸ καθεστὼς Ντάμπιγκ, ἐνισχυομένων καὶ ἐπιδοτουμένων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, μᾶς εἶπε πρὸ ὀλίγου, ὅτι βέβαια, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῶν μονοπωλίων καὶ δημιουργεῖ ἐντύπωσιν ἡ σχετικὴ ἐπιχειρηματολογία τῆς Ἀριστερᾶς, ἀλλὰ τὰ μονοπώλια ἐλέγχονται. Ἐγὼ λέγω, ὅτι τὰ μονοπώλια ἐλέγχουν τὸ Κράτος καὶ διευθύνουν τὸ Κράτος. Ἐπίσης μᾶς εἶπεν, ὅτι ἀλλοῦ τὸ ἴδιον τὸ κράτος μονοπωλεῖ τὰ πάντα. Ἐκεῖ, ὅμως, τὸ Κράτος προσωποποιεῖ τὰς συλλογικὰς ἰδιοκτησίας, τὰς κοινωνικάς, τῶν μέσων τῆς παραγωγῆς, τὰ ὁποῖα δὲν ἀνήκουν εἰς μονοπώλια καὶ κεφαλαιοκράτας. Κύριοι συνάδελφοι, μᾶς ἀντιτάσσουν, πῶς εἶναι δυνατὸν ἄλλως νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν πρόοδον. Καλὰ ζητεῖτε τὴν προστασίαν, ἀλλὰ πῶς θὰ χρηματοδοτηθῇ ἡ πρόοδος. Ἡμεῖς, πιστεύομεν, καὶ ἐξαγγέλλω ἐπ’ αὐτοῦ τὰς ἀπόψεις μας, ὅτι ἡ βιωσιμότης τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας προϋποθέτει καὶ προστατευτικοὺς δασμοὺς καὶ περιορισμοὺς εἰς τὰς ἐξαγωγὰς καὶ μερικὰς ἀπαλλαγὰς ἢ καὶ ὁλικὰς ἀπαλλαγὰς χρονικῶς περιωρισμένας καὶ χαμηλοτόκους μακροπροθέσμους πιστώσεις, ἀλλὰ ὄχι αὐτομάτως οἱαδήποτε βιομηχανία, πρέπει νὰ ἀφίνεται ἀνεξέλεγκτος. Τώρα λέγετε, ὅτι ζητοῦμεν νὰ προστατεύσωμεν τοὺς βιομηχάνους. Ὄχι, ἀλλὰ σεῖς, ὅταν δίδατε τὴν δασμολογικὴν προστασίαν καὶ τὰς παγωμένας πιστώσεις, τοὺς ἀφήσατε ἐκτὸς ἐλέγχου τιμῶν, ἐὰν ἐπανεπενδύουν τὰ προϊόντα τῶν κερδῶν τῆς βιομηχανίας των, ὥστε νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ συσσώρευσις κεφαλαίου καὶ ἡ ἀνάπτυξις τῆς Χώρας. Τοὺς ἀφήσατε ἐκτὸς ἐλέγχου τιμῶν, ὥστε νὰ φθάσωμεν βαθμιαίως καὶ κατ’ ὀλίγον εἰς τὴν διεθνῆ ἀνταγωνιστικότητα. Πέραν τῶν ἰδιαιτέρως ἀνταγωνιστικῶν, πιστεύομεν, ὅτι πρέπει νὰ ἐνισχύωνται καὶ αἱ βιομηχανίαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἰδιαιτέραν σημασίαν διὰ τὴν Χώραν, ἔχουν προοπτικὰς ἀναπτύξεως ἔστω, ἐὰν προσκαίρως εἶναι δύσκολος ἡ ἐπίτευξις συναγωνιστικότητος. Ἀπεναντίας, πιστεύομεν, ὅτι μὲ τὸν προσανατολισμὸν τῶν κερδῶν αὐτῶν τῶν ἐγχωρίων ἐθνικῶν Ἑλληνικῶν ἀστικῶν ἐπιχειρήσεων, τῶν βιομηχανιῶν τῶν ἐθνικῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ προστατεύωνται καὶ θὰ κερδίζουν μὲ τὸν προσανατολισμὸν εἰς ὑποχρεωτικὴν ἐπανεπένδυσιν τοῦ Κράτους καὶ μὲ φορολογικὴν μεταχείρισιν τοιαύτην, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχουν παρασιτικαὶ τοποθετήσεις εἰς πολυτελῆ εἴδη κλπ., εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς στάδιον ποὺ νὰ ἠμποροῦμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἄνετα εὐρυτέρους χώρους οἰκονομίας. Ἐὰν ἀφήσωμεν τὴν εἰσέλασιν τοῦ ξένου κεφαλαίου ἄνευ ἐλέγχου, εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθοῦν μονοπωλιακαὶ ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ παραλύσουν διὰ παντὸς τὴν προσπάθειαν τοῦ ἐγχωρίου κεφαλαίου καὶ θὰ τὸ μετέτρεπον εἰς κεφάλαιον παρασιτικὸν καὶ ὑπηρετικὸν τῶν ξένων μονοπωλίων, θὰ τοῦ ἀνέθετον ἁπλῶς ἕνα ρόλον ἐμπορομεσίτου. Ἐπομένως, ἡ χρηματοδότησις τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας μας, θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ, πρῶτον, ἀπὸ τὴν κινητοποίησιν ἐντοπίων χειρῶν καὶ τὸν προσανατολισμὸν εἰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις καὶ ὅταν διαπιστωθῇ ἡ ἀνεπάρκεια, περὶ τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχει καμμία δυσκολία, ὅταν γίνουν ὅλαι αἱ συμφωνίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ χρησιμοποιήσουν τὸ ἀγροτικόν μας προϊὸν ὡσὰν μέσον πληρωμῆς τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα θὰ προμηθευθῶμεν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διατίθενται νὰ ἀνταλλάξουν τὰς βιομηχανικὰς ἐγκαταστάσεις, ποὺ θὰ δεχθοῦν τὴν ἀνταλλαγὴν μὲ βιομηχανικὰ προϊόντα, ὅταν ἐξαντληθοῦν καὶ αὐτὰ τὰ μέσα δὲν ἀποκλείομεν τὸν δανεισμὸν τοῦ ξένου κεφαλαίου, ἀλλὰ ὄχι ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς ἐπιχειρήσεως, χωρὶς προνομιακοὺς καὶ ἀποικιακοὺς ὅρους, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ δανεισμοῦ εἰς λογικὰ ἐπίπεδα χρηματοδοτήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ εἰς τὰς προβλέψεις περὶ τῆς τύχης τῆς βιοτεχνίας εἰς τὴν Χώραν μας μετὰ τὴν ἔνταξιν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀλλὰ εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν οἱ περισσότεροι κλάδοι τῆς βιοτεχνίας καὶ νὰ ἀνθέξουν εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν ἐκσυγχρονισμένων καὶ εἰς βιομηχανικὴν κλίμακα παραγομένων ξένων βιομηχανικῶν προϊόντων. Οἱ μεταλλοβιοτέχναι εἰς ἔκκλησίν των πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἠπείλησαν μὲ κλείσιμον τῶν ἐργοστασίων καὶ παράδοσιν τῶν κλειδῶν. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου, προβλέπει τὴν χρεωκοπίαν καὶ τὴν ἐξαφάνισιν τῶν βιοτεχνιῶν μετάλλου. Ὁ Πρόεδρος τῶν κασσιτερωτῶν ὑποστηρίζει, ὅτι ἄλλοτε ἡ Πολιτεία τοὺς ἐθεώρει ὡς ἐθνικὸν κεφάλαιον, ἐνῷ τώρα τοὺς μεταχειρίζονται, ὡσὰν στιμμένα λεμόνια. Φυσικὰ κατορθώνει ἡ Κυβέρνησις νὰ ὑποδεικνύῃ εἰς τὰς δευτεροβαθμίους ἢ τὰς τριτοβαθμίους ὁμοιοεπαγγελματικὰς ὀργανώσεις, πρόσωπα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν βιοτεχνίαν, παρὰ μόνον τὰς κυβερνητικὰς ἐντολὰς ἐκτελοῦν. Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ κ. Μπερνίτσας ἐμφανίζεται ὡς ἐκπρόσωπος τῶν βιοτεχνῶν, χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ ποτὲ ὁ ἄνθρωπος βιοτέχνης, καὶ λέγει, ὅτι «ζήτω ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ» κλπ. καὶ ὅσοι πρεσβεύουν καὶ εἶναι ἐναντίον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δὲν εἶναι Ἕλληνες, ἀλλὰ ἐνεργοῦμεν, λέγει ἐντόνως διὰ τὴν παροχὴν ἀποζημιώσεων εἰς τοὺς καταστρεφομένους. Ὥστε πρόκειται, τοὐλάχιστον, διὰ κλάδους τινάς, κατὰ τὴν ὁμολογίαν αὐτῶν τῶν προπαγανδιστῶν τῆς ὑποθέσεως, ἀντὶ νὰ τοὺς στρέψωμεν εἰς τὴν παραγωγικὴν ἀπασχόλησιν, νὰ τοὺς στείλωμεν νὰ κυνηγοῦν ἀποζημιώσεις μαζὶ μὲ τοὺς σεισμοπαθεῖς, τοὺς πλημμυροπαθεῖς κλπ., ὁπότε θὰ ἔχωμεν καὶ τοὺς κοινοαγοροπαθεῖς. Ἐγώ, νομίζω, ὅτι καὶ εἰς τὸ ἐμπόριον θὰ εἶναι πελωρία ἡ ἀπήχησις καὶ ἡ ἐπίπτωσις. Ἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ ἐπέλθῃ μαζικὴ ὑποαπασχόλησις καὶ ἔξοδος τοῦ πληθυσμοῦ καὶ πτῶσις τῶν εἰσοδημάτων καὶ ἑπομένως, θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρχῃ κίνησις εἰς τὸ ἐμπόριον, εἶναι βέβαιον, ὅτι μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῆς ἐγκαταστάσεως καὶ ξένων ὁμοειδῶν ἐπιχειρήσεων, ἐὰν ἐγκατασταθῇ εἰς τὴν Χώραν, ὅταν ἐγκατασταθῇ, ἕνα δίκτυον 5 ἢ 10 καταστημάτων παντοπωλείων τύπου ΜΙΓΚΡΟ τῆς Ἑλβετίας ἢ δύο Γκαλλερὶ Λαφαγιὲτ ἢ ἀντίθετα καταστήματα, καταλαβαίνετε πόσαι μικραὶ ἐπιχειρήσεις θὰ κλείσουν, ποῖος θὰ εἶναι ὁ ἀντίκτυπος εἰς τὸ ἐμπόριον καὶ ἀκόμη, ὄχι μόνον εἰς τὸ ἐμπόριον, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἀκίνητα, δεδομένου, ὅτι σήμερον αἱ ἐπενδύσεις εἰς ἀστικὰ ἀκίνητα εἰς τὸ κέντρον τῶν Ἀθηνῶν γίνονται μὲ προτίμησιν νὰ κτίζωνται ὅλα τὰ ἰσόγεια εἰς καταστήματα καὶ ὄχι οἰκίας. Ἐκεῖ, ὅμως, ὅπου ἐμφιαλωνόμεθα εἰς ἕνα μικρὸν χῶρον εἶναι, ὁ τομεὺς τῶν ἀνταλλαγῶν. Διὰ νὰ ἠμπορῇ ἡ Χώρα μας νὰ ἐξάγῃ τὰ προϊόντα μας, πρέπει νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὰ χρησιμοποιῇ ὡς μέσον πληρωμῆς διὰ τὴν διευκόλυνσιν τῶν ἐξαγωγῶν. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα γίνεται σήμερον μὲ τὰς Χώρας τῶν διμερῶν ἀνταλλαγῶν, μὲ τὰς Χώρας τοῦ κλῆριγκ. Ἐκεῖ αἱ εἰσαγωγαὶ εἶναι ἰσοϋψεῖς, δέχονται νὰ ἀγοράσουν ἴσης ἀξίας προϊόντα μας, ἀπὸ ἴσης ἀξίας προϊόντα των δεχόμεθα νὰ ἀγοράσωμεν ἡμεῖς. Ἀπεναντίας, εἰς τὸν χῶρον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μὲ τὸν ὁποῖον καὶ προηγουμένως συνεδεόμεθα, ὡς μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς οἰκονομικῆς συνεργασίας, ἔχομεν καθιερώσει τὸ σύστημα τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν ὑπὸ τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον κάθε χρόνο γίνονται ὀλιγώτεραι πρὸς τὰς 6 Χώρας, μὲ τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ συνεταιρισθῶμεν. Μία στατιστικὴ πάλιν τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης λέγει, ὅτι αἱ εἰσαγωγαί μας ἀπὸ τὰς Χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἀπὸ τὸ 1956–1960 εἶχον τὴν πορείαν: 167.000.000 δολλάρια, 213, 240, 215, 236 ἑκατομμύρια, αἱ δὲ ἐξαγωγαί μας πρὸς τὰ ἐκεῖ 94.000.000 δολλάρια, 97, 98, 80 καὶ ἔπεσαν εἰς τὰς 66,7 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὑπεστήριξε πρὸ ὀλίγου, ὅτι ἡμεῖς ζητοῦμεν νὰ προσδεθῶμεν εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Ἀγορὰς καὶ νὰ ἐμονοπωλήσωμεν τὰς ἀνταλλαγὰς μὲ αὐτάς. Αὐτὸ εἶναι κάτι τι ἔξω ἀπὸ τὰς προθέσεις μας. Ἡμεῖς ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ συναλλάσσεται μὲ ὅλας τὰς χώρας καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ τοποθετῇ τὰ προϊόντα της ὡς μέσον πληρωμῆς τῶν προμηθειῶν μας, ἀπὸ ἐκείνας τὰς χώρας. Λέγει ὁ κ. Πιπινέλης ἀκόμη, ὅτι τἄχα διὰ νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς συναλλαγάς μας μὲ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, τοὺς δίδομεν πιστωτικὰ περιθώρια. Δὲν θέλομεν νὰ εὕρωμεν προϊόντα ἰδικά τους νὰ μᾶς ταιριάζουν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξωμεν τὸν τεχνικὸν ἐξοπλισμὸν τῆς χώρας, δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖνα ποὺ εἶναι κατάλληλα δι’ ὅλας τὰς χώρας ποὺ εὑρίσκονται ὑπὸ ἀνάπτυξιν, ἡ ἐγκατάστασις τῶν προϊόντων τῶν Ἀνατολικῶν Χωρῶν, νὰ μὴ εἶναι συμφέρουσα. Ἀπεδείχθη, ὅτι εἶναι ἀπολύτως συμφέρουσα, ἀλλὰ δὲν θέλομεν, διότι μᾶς μαλώνουν πότε ὁ κ. Μπρίξ, πότε ὁ κ. Ἔρχαρτ, πότε ὁ κ. Στράους, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν παρατηρήσεις αἱ ὁποῖαι ἐδημοσιεύθησαν, διότι ἐπρομηθεύθημεν, εἴτε πετρέλαιον, μὲ ἀνταλλαγὴν ἰδικῶν μας προϊόντων, εἴτε διὰ τὴν προμήθειαν Πολωνικοῦ ἄνθρακος, εἴτε τηλεπικοινωνιακοῦ ὑλικοῦ ἀπὸ τὴν Τσεχοσλοβακίαν. Μᾶς μαλώνουν καὶ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ ἀγοράσωμεν. Ἀλλά, τὶ νὰ γίνουν τὰ πορτοκάλια, τὰ λεμόνια καὶ οἱ ἐληὲς ποὺ ἐξάγονται κατὰ 90% εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας; Τὰ στέλνομεν μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι εἰς τὸ μέλλον θὰ δυνηθοῦν νὰ ἀγοράσουν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.

§34Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερῆ ἀνασκευὴν τοῦ σημείου αὐτοῦ τῆς ἀγορεύσεώς σας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἔχω, ἴσως, νὰ ἀσχοληθῶ βραδύτερον, δύναμαι, ὅμως, νὰ παράσχω ἀπὸ τοῦδε τὴν διαβεβαίωσιν πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι οἱαδήποτε προσφορὰ λαμβάνῃ χώραν διὰ δημοσίας προμηθείας, προερχομένη ἐκ χωρῶν τοῦ Ἀνατολικοῦ συγκροτήματος, ἐξετάζεται μετὰ τῆς αὐτῆς εὐσυνειδησίας καὶ ἀντικειμενικότητος πρὸς οἱανδήποτε ἄλλην προσφορὰν ὁποθενδήποτε προερχομένην. Ἐὰν ἡ ἐκτίμησις τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐλεγχθῇ ἐν προκειμένῳ, ὁ ἔλεγχος θὰ ἠδύνατο νὰ στραφῇ εἰς τὸ ὅτι ἡ προσπάθεια ἔγκειται εἰς τὸ νὰ ἐνισχύσωμεν τὰς ἐξαγωγάς. Ἀτυχῶς, ὅμως, τοῦτο δὲν εἶναι δυνατόν, διότι αἱ διαφοραὶ τιμῶν καὶ αἱ διαφοραὶ ποιότητος, διαπιστούμεναι, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν προμηθειῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰς ἀναλόγους Ἐπιτροπὰς προμηθειῶν πολλῶν ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου, δὲν ἐπιτρέπουν τοιαύτην προτίμησιν.

§35Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ἔδωσε μίαν ἀπάντησιν ἀρχῆς. Φυσικά, ἡ δήλωσις αὐτὴ καλύπτει τὴν περίοδον τῆς Ὑπουργίας του, διότι τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐξέθεσεν, εἶναι γνωστὰ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὰ γεγονότα περὶ Πολωνικοῦ ἄνθρακος, περὶ τῶν Ἀνατολικογερμανικῶν ψυγείων καὶ τοῦ τηλεπικοινωνιακοῦ ὑλικοῦ τῆς Τσεχοσλοβακίας καὶ ἀκόμη ἡ ἐκτίμησις διὰ τὴν ἁπλῆν παραλαβὴν ἐκ μέρους τοῦ ἀντιπροσώπου τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ἑνὸς ὑπομνήματος προτείνοντος νὰ προμηθεύσῃ ὅλο τὸ ὑλικόν, τὸ ἀπαιτούμενον διὰ τὸ πενταετὲς σχέδιον, ὅλα αὐτὰ εἶναι γνωστά. Ἐὰν τώρα πρόκειται ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ νὰ σημαίνῃ, ὅτι εἰς τὸ μέλλον δὲν θὰ γίνωνται δεκτὰ αὐτὰ τὰ κριτήρια, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἡ ἀνάγκη τῆς εἰσόδου εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ αὐτὸ θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω εὐθὺς ἀμέσως. Εἶπεν ἀκόμη ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι: Τὶ ἐπιτυγχάνομεν μὲ ὅλα αὐτά; Μίαν μετατόπισιν τῶν ἀγορῶν μας. Θὰ ὑπέθετε κανείς, ὅπως τὸ ἐτοποθέτησεν ἔτσι ἀθῶα ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι ἔχομεν π.χ. πρὸς ἐξαγωγὴν 100 μονάδας τούτου ἢ ἐκείνου τοῦ ἐμπορεύματος, ὅτι μᾶς τὰς ζητοῦν καὶ τὰς 100 οἱ Δυτικοί, ἀλλ’ ὅτι τὰ στέλνομεν εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας καὶ ἔτσι δὲν δυνάμεθα νὰ στείλωμεν πρὸς Δυσμὰς ἐκεῖνα ποὺ οἱ Δυτικοὶ θὰ ἦσαν διατεθειμένοι νὰ ἀγοράσουν. Αὐτὴ ἡ τοποθέτησις δὲν εἶναι ὀρθὴ καὶ δὲν πρέπει νὰ γίνεται ἀπὸ τὸ βῆμα αὐτό. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν τὶ συμβαίνει. Οἱ Δυτικοὶ ἀγοράζουν συνεχῶς ὀλιγώτερα καὶ δὲν εἶναι, ὅτι μετατοπίζομεν τὰς ἀγοράς μας, δηλαδή, ὅτι ἐὰν δὲν τὰς μετατοπίζομεν, δὲν θὰ εἴχωμεν ποῦ νὰ πωλήσωμεν τὰ προϊόντα μας. Ἀλλὰ ἔκαμε καὶ μίαν ἄλλην τοποθέτησιν περαιτέρω ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι διογκώνονται αἱ τιμαὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ αὐτὸ ἐπιφέρει διαταραχήν, διότι δὲν δύναται νὰ ἐξυγιανθῇ τὸ γεωργικὸν κόστος. Εἶναι κακὸν τὸ ὅτι εἰσπράττει ὁ γεωργὸς καλλιτέρας τιμὰς καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσπράττῃ ὀλιγώτερα. Ὑπάρχουν περιθώρια, ὅμως, νὰ τοῦ εἴπωμεν, ὅτι πρέπει νὰ πωλήσῃς χαμηλότερα, διότι δὲν εἶναι καλὸν τὸ ὅτι πωλεῖς ὑψηλά; Καὶ ἀκόμη, ὅτι γίνεται ἐπανεξαγωγὴ τῶν προϊόντων μας. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει τίποτε βεβαιωμένον, ἐκτὸς μιᾶς ἐλαχίστης ποσότητος βάμβακος ἀπὸ μίαν χώραν. Δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ βεβαιωμένον, ἕνα, ὅμως, εἶναι βέβαιον, ὅτι αἱ χῶραι αἱ εἰσάγουσαι καὶ ἀγοράζουσαι, δὲν ἀναλαμβάνουν καμμίαν ὑποχρέωσιν νὰ κρατήσουν διὰ τὸν ἑαυτόν των. Κάμνομεν τριμερεῖς ἢ πολυμερεῖς ἀνταλλαγάς, δὲν ἔχει σημασίαν, ἐὰν μορφὴ αὐτῶν ἡ νομικὴ εἶναι διμερὴς σύμβασις, τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι συνθέτει κανεὶς τὰς ἐξαγωγάς του, εἴτε διά........

§36Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Μὲ συγχωρεῖτε, ποὺ θὰ σᾶς διακόψω καὶ πάλιν, ἀλλὰ θέλω νὰ εἴπω τοῦτο, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβές, ὅτι δὲν ἀναλαμβάνουν ὑποχρέωσιν μὴ ἐπανεξαγωγῶν. Ἀναλαμβάνουν ρητὰς ὑποχρεώσεις, διὰ συμβάσεις καταχυρουμένας. Συνεπῶς, ἡ ἐπανεξαγωγὴ ἐθεωρήθη καὶ δικαίως τόσον ἀπὸ ἡμᾶς, ὅσον καὶ ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τῶν χωρῶν αὐτῶν, ὡς κἄτι ποὺ θὰ ἐζημίωνεν τὰς Ἑλληνικὰς ἐξαγωγὰς πρὸς χώρας ἐλευθέρων συναλλαγῶν καὶ οὕτω ἐδικαιολογεῖτο τὸ παράπονον, ὅτι βλέπομεν συνεχιζομένην μίαν κατάστασιν αὐτῆς τῆς μορφῆς. Ἀλλὰ ἀνέφερα μόνον τοὺς ὀλίγους τόννους βάμβακος καὶ τοῦτο ἐγένετο διὰ νὰ μὴ καταπονήσω τὴν Βουλήν, ἔχω εἰς τὴν διάθεσίν σας πολὺ περισσότερα στοιχεῖα.

§37Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι ὁ ἑξῆς, ὅτι ἀγοράζουν ἀκριβὰ καὶ τὰ πωλοῦν φθηνότερα, δηλαδή, ἐπιδοτοῦν τὰς ἐξαγωγάς μας ἀπὸ τὸν ἰδικόν τους προϋπολογισμόν, ἐνῷ θὰ ἠδυνάμεθα ἡμεῖς νὰ τὰ ἐπιδοτήσωμεν. Τοῦτο δὲν νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ σοβαρὸν λόγον τῆς ἀντιθέσεως πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν ἀνταλλαγῶν. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν τόσον εὔγλωττον κήρυκα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας, ὅτι πέρυσιν, ὅταν ὡμίλησε κατὰ Μάρτιον τοῦ 1961, ὡς Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ἀνέφερεν ὡρισμένα στοιχεῖα εἰς λόγον του πρὸς τοὺς ἐμπορικοὺς ἀκολούθους καὶ συμβούλους τῶν χωρῶν τῆς Οἰκονομικῆς Εὐρωπαϊκῆς Συνεργασίας, ὅτι ἔχομεν ἐξαγωγὰς 31.000 τόννους ἑσπεριδοειδῶν καὶ ἐξ αὐτῶν 25.600 εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Εὐρώπην καὶ 6.600 εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ὅτι ἀπὸ 13.000 τόννους ἐξαγωγῆς λεμονιῶν τὸ 1957 τοὺς ηὐξήσαμεν εἰς 30.000 τὸ 1961. Ἀλλὰ μόνον 400 τόννοι ἐξήχθησαν εἰς τὰς χώρας τῆς κοινῆς Ἀγορᾶς, ἐνῷ 15.000 τόννοι ἐξήχθησαν εἰς τὰς χώρας τὰς δυτικάς, εἰς τὰς χώρας μὲ τὰς ὁποίας συνδεόμεθα διὰ συμβάσεως. Δηλαδή, δὲν θέλουν νὰ ἀγοράζουν ἀπὸ ἡμᾶς καὶ τὸ ἐδήλωσεν ὁ κ. Ἔρχαρτ, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι εἶναι «ἄστοχος» ἡ προσπάθεια τῆς Ἑλλάδος. «........ (ἀναγινώσκει) .........». Πράγματι, ὑποστηρίζεται εἰς ἀντίκρουσιν τῶν θέσεών μας, ὅτι ἡ σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ὑπαγορεύεται, διότι ἄλλως πράττοντες θὰ ἀδιαφορήσωμεν διὰ τὰς χώρας εἰς τὰς ὁποίας ἐξάγομεν τὸ 40% τῶν προϊόντων μας. Πρῶτον, τὸ 40% εἶναι μία ὡραία ἀνάμνησις. Σήμερον εἴμεθα εἰς τὸ 27 καὶ 28%. Τὸ 10μηνον τοῦ 1961 ἐκάμαμεν ἐξαγωγὰς 50 ἑκατομμ. δολλαρίων πρὸς τὰς χώρας τὰς ἕξ, ἐπὶ 213 ἑκατομμ. δολλαρίων ἐξαγωγῶν. Εἰσαγάγομεν δὲ 4 φορὲς περισσότερα ἀπὸ ὅ,τι ἐξαγάγομεν. Τὸν ἀντιστρέφω, ὅμως, τὸν συλλογισμόν, ὥστε μὲ τὴν σύνδεσιν, πρέπει νὰ ἀδιαφορήσωμεν διὰ τὰς χώρας, τὰς ὁποίας κάμνομεν τὰ 60 ἢ 75% τῶν ἐξαγωγῶν μας; Δὲν πρόκειται νὰ ἀδιαφορήσωμεν. Ἡ σύνδεσις τῶν ἐξαγωγῶν μὲ τὰς εἰσαγωγὰς καὶ ἡ πληρωμὴ τῶν εἰσαγωγῶν μὲ τὰ προϊόντα μας εἶναι κἄτι τὸ ὁποῖον εἰς τὰς βιομηχανικὰς χώρας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὅπου ἀσφυκτιοῦν ἀπὸ βιομηχανικὴν παραγωγὴν καὶ ὅπου ἔχουν ἀνάγκην νὰ διαθέσουν τὰ ἐμπορεύματά τους, εἶναι συνδεδεμένη κατ’ εὐθεῖαν καὶ μὲ εἰσαγωγάς. Θὰ ἀγοράσουν ἀπὸ ἡμᾶς διὰ τὸν ἀποκλειστικὸν λόγον, ὅτι θὰ θέλουν νὰ ἠμποροῦν νὰ πωλήσουν εἰς ἡμᾶς καὶ δι’ αὐτὸ ὑπενθυμίζω τὴν ὑποβληθεῖσαν πρότασιν νόμου περὶ πληρωμῆς κατὰ 75% τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν μὲ ἀνταλλαγὴν ἐγχωρίων προϊόντων. Ἀλλὰ ἐπεχειρήθη νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι τάχα ἡμεῖς ἐπιδιώκομεν νὰ γίνῃ ἡ Ἑλλὰς ὑποχείριος τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν, ἔναντι δυσβαστάκτων πολιτικῶν ὅρων. Πρῶτον, δὲν γνωρίζομεν τοὺς δυσβαστάκτους ἢ τοὺς ἐλαφροὺς ἔστω ὅρους, οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν εἰς τὰς ἀνταλλαγάς μας μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Εἰς τὸ χέρι μας εἶναι νὰ αὐξήσωμεν ὁσοδήποτε ὑπὲρ ἡμῶν τὰ μέσα πληρωμῆς διὰ τῆς προμηθείας εἰδῶν κεφαλαιουχικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Εἶναι λόγου χάριν μία διαστρέβλωσις τῶν πραγμάτων, τὸ λεγόμενον εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, ὅτι ἡ σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν μᾶς ἐξασφαλίζει τὴν διάθεσιν τῶν ἑσπεριδοειδῶν. Ἐπὶ παραγομένων 62.000 τόννων ἑσπεριδοειδῶν, ἐὰν ὑπερβαίνουν αἱ ἐξαγωγαί μας τὰς 22.000 τόννους, ἡ Ἰταλία ἔχει δικαίωμα νὰ κάμῃ χρῆσιν τῆς ρήτρας διαφυγῆς καὶ νὰ ἀποκρούσῃ τὰς περαιτέρω ἐξαγωγάς. Κύριοι συνάδελφοι, λάθος εἶναι ἐπίσης καὶ ἀνακριβές, ὅτι δὲν κλείνονται αἱ Ἀνατολικαὶ ἀγοραί, διότι τὰ εἴδη τὰ ἐκεῖθεν εἰσαγόμενα, δὲν ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν ἄρσιν τῆς δασμολογικῆς προστασίας. Διότι ἐτονίσαμεν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξάγωνται ἐκεῖ ἐπωφελῶς μὲ καλλιτέρας τιμὰς ἄλλα εἴδη καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦν ἀπεριορίστως αἱ ἀνταλλαγαί. Ἀλλὰ ἐδῶ θέλω νὰ σᾶς κάμω μίαν ἀποκάλυψιν τῶν πραγματικῶν προθέσεών των. Ἕνας γνωστὸς γάλλος δημοσιολόγος, ἐγκατεστημένος εἰς τὸ Λονδῖνον καὶ συνεργαζόμενος μὲ τὸ Γαλλικὸν πρακτορεῖον Τύπου, ἐκδίδων οἰκονομικὰς μελέτας καὶ παραδίδων μαθήματα εἰς τὰ πανεπιστήμια, ὁ κ. Ντελαμάουχ, ἐξέδωσεν ἕνα βιβλίον εἰς τὴν γαλλικὴν τὸ κόμμον μάρκ. Τοιαύτη ὑπῆρξε ἡ ζήτησις, ὥστε τὸν Δεκέμβριον ἐπανεξεδόθη εἰς δευτέραν ἔκδοσιν. Ἐκεῖ ἐξετάζει τὰ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ λέγει ποία ὑπῆρξεν ἡ αἰτία πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ τῆς συνδέσεως μὲ τὴν Ἑλλάδα: «Ἡ Ἑλλὰς ὡς ἐκ τῆς φύσεως τῶν προϊόντων καὶ τῶν ἀγορῶν, μὲ τὰς ὁποίας συνδέεται ἐμπορικῶς, δέχεται μεγάλας πιέσεις, αἰσθάνεται μεγάλην ἀνάγκην νὰ δεχθῇ μακροπροθέσμους πιστώσεις ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας εἰς εἴδη κεφαλαιουχικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Αἱ ἐξαγωγαί της πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ἔχουν φθάσει τὰ 22% τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν της. Αἱ συναλλαγαί της μὲ τὸν Ἀνατολικὸν χῶρον, ἀσκοῦν ἐπιρροὴν ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Διὰ νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ σύνδεσις, διὰ νὰ σταματήσουν διὰ πολιτικοὺς λόγους, αὐταὶ αἱ σχέσεις, ἐδόθησαν πιστώσεις 125.000 δολλαρίων καὶ δυνατότητες τινὲς ἐξαγωγῆς καπνῶν. Ἔτσι ἐφθάσαμεν, ὄχι εἰς τὰς διακηρύξεις, τὰς ὁποίας σήμερον ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου καὶ προχθὲς ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ, ἀλλὰ ἐφθάσαμεν εἰς δημοσίας διακηρύξεις ἄλλου περιεχομένου, ὄχι ὅτι θέλομεν τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀνταλλαγῶν μὲ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, ἀλλὰ ὅτι εἴμεθα ἱκανοποιημένοι, διότι κλείνομεν αὐτὴν τὴν πόρταν. Ἡ «Καθημερινὴ» τῆς 4ης Ἀπριλίου 1961 δημοσιεύει, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἔχει πάντα λόγον νὰ αἰσθάνεται ἱκανοποιημένη διὰ τὴν συμφωνίαν, βλέπουσα νὰ ἀπομακρύνεται ὁ κίνδυνος μεγαλυτέρας ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς, διὰ τῶν πωλήσεων τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν πραγμάτων, αἱ ἀγοραὶ τῶν κομμουνιστικῶν χωρῶν ἐν Ἑλλάδι, εἶχον προσλάβει πράγματι, κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν διαστάσεις τοιαύτας, ὥστε ἡ ἔλλειψις ἰσορροπίας τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου νὰ ἀρχίζῃ νὰ θέτῃ πραγματικὸν πολιτικὸν πρόβλημα, διαστάσεις τοιαύτας, ὥστε ἡ ἔλλειψις ἰσορροπίας τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου νὰ ἀρχίζῃ νὰ θέτῃ πράγματι πολιτικὸν πρόβλημα. Αὐτὴ εἶναι ἡ σκέψις ἡ πολιτικὴ ἐναντίον τοῦ συμφέροντος τῶν ἐξαγωγῶν. Ἀλλὰ ἄνθρωπος ἐπίσης ἀδιάβλητος κατὰ τὴν ἔννοιαν τὴν ὁποίαν δέχεται ἡ παράταξις ἐκεῖθεν, ὁ πρόεδρος τῶν Ἑλλήνων ἐξαγωγέων, κ. Παπαδημητρακόπουλος, γράφει, ὅτι δι’ ἡμᾶς, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν Ἀνατολικὰ καὶ Δυτικὰ Κράτη. Εἷς ἄλλος διαχωρισμὸς εἶναι χρήσιμος, ὁ διαχωρισμὸς εἰς Κράτη, τὰ ὁποῖα ἀγοράζουν τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα καὶ εἰς Κράτη, τὰ ὁποῖα δὲν τὰ ἀγοράζουν. Ἡ ἐξαγωγικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος, πρέπει νὰ εἶναι πολιτικῶς οὐδετέρα. Φυσικὸν ὅλα αὐτά, ὅσα γίνονται εἰς τὸν τομέα τῶν ἀνταλλαγῶν τῶν διεθνῶν, ἔχουν βαρυτάτας ἐπιπτώσεις ἐπάνω εἰς τὰ ἀγροτικά μας προϊόντα. Διότι κατὰ 95% καὶ πλέον αἱ ἐξαγωγαί μας συνίστανται εἰς προϊόντα ἀγροτικά. Καὶ λέγομεν, ὅτι ἡμεῖς θέλομεν, ἐπειδὴ δὲν μᾶς ἀγοράζουν οἱ Δυτικοί, δὲν μᾶς ἀγοράζουν δέ, λόγῳ μὴ ἀνταγωνιστικοῦ κόστους, νὰ συμπιέσωμεν τὸ κόστος διὰ νὰ καταστοῦν συναγωνιστικά. Δηλαδή, δεχόμεθα τὸ σύστημα τοῦ κοσμοπολίτικου ἰμπεριαλιστικοῦ κινήματος, περὶ ἐξυγιάνσεως τοῦ κόστους, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ἄλλο περιεχόμενον παρὰ νὰ ἐπιδιώκῃ νὰ ἀγοράζῃ ὅσον τὸ δυνατὸν φθηνότερα τὶς πρῶτες ὕλες καὶ νὰ πωλῇ ὅσον τὸ δυνατὸν ἀκριβότερα τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα. Ἕνας μεγάλος Ντεγκωλιστής, ὁ Ἀντρὲ Μαρτέν, τὴν 13ην Νοεμβρίου 1961 ἐξετάζων τὸ σύστημα κόστους καὶ τιμῶν λέγει, προβάλλων τὰς διεθνεῖς ἀντιστοιχίας, ὅτι αἱ τιμαί μας καὶ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δὲν καλύπτονται. «...... (ἀναγινώσκει) ........». Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν διεθνεῖς τιμάς, δὲν εἶναι τιμαὶ ἐλευθέρως διαμορφωθεῖσαι εἰς τὴν ἀγοράν, εἶναι τεχνηταὶ τιμαὶ Ντάμπινγκ. Εἶναι τιμαί, διὰ τῶν ὁποίων μερικαὶ χῶραι μεγαλοπαραγωγοί, δηλαδή, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, ἀπαλλάσσονται τῶν πλεονασμάτων των, ἀφοῦ προηγουμένως ἐξασφαλίσουν εἰς τοὺς ἰδικούς των παραγωγοὺς ἱκανοποιητικῶς ἠγγυημένας τιμάς. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε τεθῆ ὑπ’ ὄψιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὡς ἀναγκαῖον συμπλήρωμα τῶν συμφωνιῶν, κἄτι τι ποὺ κυκλοφορεῖ εἰς ἐλάχιστα ἀντίτυπα ἐν Ἀθήναις. Εἶναι αἱ ἐσωτερικαὶ συμφωνίαι τῶν ἕξ. Τότε ποὺ ἦλθον εἰς τὰς Ἀθήνας, τὸν Ἰούνιον, διὰ νὰ ὑπογράψουν τὴν συμφωνίαν τῆς συνδέσεως, ὑπέγραψαν μαζί μας τὴν συμφωνίαν τῆς συνδέσεως, ἀλλὰ συγχρόνως ἔκαμαν μόνοι των, μεταξὺ των, καὶ ἐρήμην ἡμῶν, ἄλλας συμφωνίας— εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ἐπεκταθῶ καὶ εἰς ἄλλα σημεῖα αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν— τὴν συμφωνίαν περὶ τοῦ πῶς θὰ τὰς ἑρμηνεύσουν καὶ πῶς θὰ τὰς ἐφαρμόσουν, εἰς βάρος μας. Καὶ ἑρμηνεύουν τὸ ἄρθρον 35 καὶ τὸ πρωτόκολλον 13 αὐτὰ ποὺ προβλέπουν διὰ τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα, «ὅτι τὸ Συμβούλιον καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἑρμηνεύει τὸ ἄρθρον 35 ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὅτι τὸ ἄρθρον αὐτὸ δὲν ἐμποδίζει τὴν Κοινότητα —τῶν ἕξ δηλαδὴ— νὰ ζητήσουν, ὥστε ἡ διαδικασία ἐναρμονίσεως νὰ ἀρχίσῃ διὰ περισσότερα προϊόντα. Ἡ Κοινότης ἠμπορεῖ, ἐπίσης, νὰ ἀντιταχθῇ εἰς τὸ νὰ πραγματοποιηθῇ πρὸς μόνον ὄφελος τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἐναρμόνισις ποὺ θὰ ἐπέλθῃ προοδευτικῶς, διὰ τὰ διάφορα προϊόντα αὐτῆς. Ἐξ ἄλλου τὸ Συμβούλιον καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἔχουν, ἐπίσης, διαπιστώσει, ὅτι τὸ πρωτόκολλον —αὐτὸ τὸ 13— ποὺ ἀφορᾷ τὰς ἐξαγωγὰς μερικῶν προϊόντων ἀγροτικῶν τῶν μελῶν Κρατῶν, δηλαδή, τῶν 6, πρὸς τὴν Ἑλλάδα, προβλέπει εἰς τὰς παραγράφους 1 καὶ 5, ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ προσπαθήσῃ νὰ διευκολύνῃ τὴν δυνατότητα εἰσαγωγῆς, ὄχι μόνον εἰς τὰ προϊόντα ποὺ ἀναγράφονται εἰς τὸ παράρτημα αὐτὸ τοῦ πρωτοκόλλου, ἀλλὰ ἐπίσης, ἐξ ἴσου καὶ εἰς τὰ ἄλλα προϊόντα τὰ γεωργικά, προελεύσεως τῆς Κοινότητος, ἐν ὄψει τοῦ νὰ φθάσωμεν εἰς μίαν ἁρμονικὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀγροτικῶν ἀνταλλαγῶν. Δηλαδή, δὲν πρόκειται μόνον διὰ τὸ χοιρομέριον, διὰ τὸν τυρόν, διὰ τὸ βούτυρο ποὺ ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν χαραχθεῖσαν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ κτηνοτροφικοῦ τῆς Κυβερνήσεως, πρόκειται νὰ δεσμεύουν, εἰσάγομεν καὶ θὰ ἐφοπλισθῶμεν τελωνειακῶς, ἀλλὰ πρόκειται καὶ διὰ πολλὰ ἄλλα προϊόντα καὶ κυρίως διὰ τὴν ἀπαίτησιν, ἡ ὁποία περιλαμβάνεται εἰς τὸ πρωτόκολλον 13, ἄρθρον 5, ποὺ λέγει «ἡ Ἑλλὰς κατανοεῖ πλήρως ἐν ὅσῳ προχωρεῖ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς συμφωνίας πρὸς διεύρυνσιν τῶν δυνατοτήτων ἐξαγωγῆς καὶ τῶν λοιπῶν γεωργικῶν προϊόντων προελεύσεως τῆς Κοινότητος, ἵνα ἐπιτευχθῇ ἁρμονικὴ ἀνάπτυξις τῶν συναλλαγῶν ἐπὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων». Ἐδῶ, λέγει, κύριοι, «καλά, ἡμεῖς σᾶς πουλᾶμε 4 φορὲς βιομηχανικὰ προϊόντα ἀπ’ ὅ,τι ἀγοράζομεν ἀπὸ σᾶς, ἀλλὰ ἐδῶ πρέπει νὰ ἀγοράζετε καὶ γεωργικὰ προϊόντα καὶ νὰ ἐπέλθῃ ἐναρμόνισις καὶ εἰς τὰ γεωργικὰ προϊόντα». Καὶ ὅταν ἡ στατιστικὴ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης ἐπὶ τῶν προβλημάτων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς μᾶς λέγῃ, ὅτι τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1960 ἡμεῖς ἐξηγάγομεν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν 67 ἑκατομμ. δολλάρια, σχεδὸν εἰς τὸ σύνολον ἀγροτικὰ προϊόντα καὶ εἰσηγάγομεν 20 ἑκατομμ. δολλάρια ἀγροτικὰ καὶ 260 ἑκατομμύρια βιομηχανικά, θὰ μᾶς εἴπουν, κύριοι, τὸ βιομηχανικὸν εἶναι ἕνα τὸ κρατούμενον, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 35 καὶ τοῦ πρωτοκόλλου 13, ὀφείλετε νὰ ἐναρμονίσητε τὸ ὕψος τῶν ἀγροτικῶν ἀνταλλαγῶν καὶ νὰ μὴ περιορισθῆτε εἰς τὸ νὰ εἰσάγητε μὲ χαμηλὸν δασμὸν καὶ ἐλεύθερα τὰ χοιρομέρια, τὸν τυρὸν καὶ τὸ βούτυρον, ἀλλὰ θὰ τὸ ἐπεκτείνητε καὶ εἰς ἄλλα προϊόντα καὶ νὰ μὴ ἑρμηνεύηται μονόπλευρα ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος ἡ συμφωνία αὐτή. Αὐτὴ εἶναι ἡ συμφωνία τῶν 6, ἡ περιεχομένη εἰς τὸ τεῦχος τῶν ἐσωτερικῶν συμφωνιῶν τῆς Ε.Ο.Κ. τῶν ὑπογραφεισῶν εἰς τὰς 9 Ἰουνίου 1961 εἰς τὰς Ἀθήνας, δηλαδή, δύο ἡμέρας πρὶν ὑπογραφῇ ἡ σύμβασις τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Καὶ πῶς ἐκτιμοῦν αὐτὴν τὴν συμφωνίαν οἱ ξένοι —διότι ἐδῶ μᾶς ἐμφανίζεται μονόπλευρος ἡ ἐκτίμησις— πῶς ἐκτιμοῦν αὐτὴν τὴν συμφωνίαν οἱ ξένοι, εἶναι ἐνδιαφέρον, νὰ ἴδωμεν τὶ εἶπεν εἰς τὴν Γαλλικὴν Βουλήν, κατὰ τὴν κύρωσιν τῆς συμφωνίας συνδέσεως ὁ κ. Κούβ ντὲ Μυρβίλ, ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Τύπον αὐτὰ ἀπεσιωπήθησαν τελείως. Ἐγράφησαν κἄτι ἀπὸ ἀρχαίους λυρικοὺς καὶ τραγικοὺς ποιητάς, τὰ ὁποῖα ἀπήγγειλεν ἕνας Ἑλληνικῆς καταγωγῆς βουλευτὴς τῆς Γαλλικῆς Βουλῆς. Συγκινητικὸν τὸ πρᾶγμα· ὁ ἄνθρωπος, ἰατρὸς ὤν, ἐνεθυμήθη, ὡς Ἕλλην, Ἑλληνικὴν φιλολογίαν ἤνοιξεν, τὸν Αἰσχύλον καὶ τὸν Πίνδαρον εἶπε δύο τρεῖς στίχους. Ὁ κ. Βοὺβ ντὲ Μυρβίλ, λέγει, δὲν ἀναλαμβάνομεν τίποτε, θὰ ἀγοράσωμεν τέσσαρας πέντε χιλιάδας τόννους καπνοῦ. Ὡς πρὸς τὸ κρασί, ἡ μόνη ὑποχρέωσις, τὴν ὁποίαν ἀνελάβομεν, ἀφορᾷ τὰ Σαμιώτικα κρασιά. Ἐπὶ πλέον, διὰ τὸ σύνολον τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, ἡ ἀνάπτυξις τῶν ἀγορῶν μας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα θὰ ἐξαρτηθῇ, ἀπὸ τὴν ἐναρμόνισιν, ἡ ὁποία θὰ ἐπέλθῃ μεταξὺ τῆς πολιτικῆς μας καὶ ἐκείνης τῶν 5 συνεταίρων μας. Ἔπειτα ἀνέφερον αὐτὴν τὴν ρήτραν τῶν συμψηφιστικῶν δασμῶν καὶ κατωτάτων ὁρίων τιμῶν καὶ παροχῶν. Διεβεβαίωσεν, δηλαδή, ὅτι εἶναι ἀσήμαντοι αὐταὶ αἱ παροχαὶ πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Μᾶς λέγουν, ὅμως, ὅτι τώρα ἐπῆλθεν ἡ συμφωνία ἡ ὑπογραφεῖσα εἰς Βρυξέλλας τὴν περασμένην ἑβδομάδα ἐπὶ τῆς Κοινῆς ἀγροτικῆς πολιτικῆς καὶ ἑπομένως, τώρα πιὰ ἐξασφαλίζομεν ἑδραίως βάσεις διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων. Κύριοι συνάδελφοι, παρὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ εἰς τὴν πρώτην φάσιν τῆς ἐποχῆς τοῦ ἀστικοῦ συστήματος καὶ τῆς βιομηχανικῆς ἀνακατατάξεως, ἀρχήν, ἡ ὁποία ἄλλως τε, ἀργότερα ἐγκατελείφθη, ἐπεράσαμεν εἰς τὴν μονοπωλιακὴν μορφὴν καὶ ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία πάντοτε ἐκφεύγει ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸν φιλελευθερισμόν. Ἐσοδεῖαι πλούσιαι ἢ πτωχαί, ὑπερπαραγωγὴ κλπ., ὅλα αὐτὰ ἐπέβαλλον εἰς ὅλα τὰ Κράτη τοῦ κόσμου καὶ τὰ πλέον αὐστηρῶς καπιταλιστικά, ἐπέβαλλον ὡρισμένας ἐπεμβάσεις ὑπὸ μορφὴν συγκεντρώσεως, ἐπιδοτήσεων, καθορισμοῦ κατωτάτων τιμῶν κλπ. Εἰς τὰς Βρυξέλλας ἀντιμετωπίσθη ἕνα πελώριον πρόβλημα· πῶς νὰ ἐναρμονίσουν αὐτὴν τὴν δυσκολίαν, αὐτὴν τὴν διεύρυνσιν τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας τῶν 6. Ὁ καθ’ ἕνας ἀπὸ τοὺς 6 προσεπάθησε νὰ κάμῃ ἐξαγωγὴν τῶν δυσκολιῶν του εἰς τὸν ἄλλον συμβαλλόμενον ἢ εἰς τρίτον. Ἐδημιουργήθησαν δύο στρατόπεδα Χωρῶν, ποὺ παράγουν καὶ ἔχουν πλεόνασμα ἀγροτικῶν προϊόντων, ὅπως ἡ Γαλλία, ἡ Ἰταλία καὶ Ὁλλανδία καὶ τὸ ἄλλο στρατόπεδο, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς καὶ κύριον ἐνδιαφερόμενον τὴν Γερμανίαν ποὺ ἔχει μόνιμον ἔλλειμμα γεωργικῆς παραγωγῆς. Τὸ πρῶτον στρατόπεδον εἶχε σὰν μειονέκτημα, ὅτι ὑπερπαράγει ἀγροτικὰ προϊόντα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι πλημμυρισμένη ἡ παγκόσμιος ἀγορά. Ἀντιθέτως, ἡ Γερμανία ἔχει ἕνα χρόνιον ἔλλειμμα εἰς τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα. Αὐτὸ τῆς ἐπιτρέπει, ἀφ’ ἑνὸς νὰ ἀσκῇ προστατευτικὴν πολιτικὴν εἰς ὄφελος τῶν ἰδικῶν της ἀγροτῶν, τοὺς ἐπιδοτεῖ ἀκριβά, ἀλλὰ φέρνοντας ἀπὸ τὶς χῶρες ποὺ ἐπιδοτοῦν τὶς ἀγροτικὲς ἐξαγωγές των, ὅπως εἶναι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, εἰσάγοντας τὰ ⅔ τῆς καταναλώσεως, ἐπιτυγχάνει ἕνα χαμηλὸν ἐπίπεδον τιμῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Ἀκόμη ἀγοράζοντας μισοτιμῆς, ἐν σχέσει πρὸς τὰς πραγματικὰς τιμάς, ἰδίως σιτηρῶν, ἀναπτύσσει τοὺς τομεῖς τῶν πάρα πέρα προϊόντων τῶν ἀγροτικῶν, τοῦ σίτου, δηλαδή, καὶ τῆς πτηνοτροφίας μὲ τὴν παραγωγὴν αὐγῶν καὶ πουλερικῶν, τὴν ἀναπτύσσει καὶ ἔχει εὐθηνοτέρας τιμάς, ἐν σχέσει πρὸς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν εἰδικὴν τους αὐτάρκη παραγωγήν. Ἑπομένως, ἡ Γερμανία, κάμνοντας τὰ ¾ τῶν εἰσαγωγῶν της ἀπὸ 3 ἐξωευρωπαϊκὰς χώρας, δὲν ἠσθάνετο οὐδεμίαν ἀλληλεγγύην μὲ τοὺς ἄλλους συνεταίρους. Ἕνα μέρος τῶν κερδῶν ἀπὸ αὐτὴν τὴν πολιτικὴν τὸ διαθέτει εἰς ἐνίσχυσιν, ἐπιδότησιν τῶν ἀγροτῶν της, οἱ ὁποῖοι πληρώνονται τὸ βωδινὸ πρὸς 25%, τὸ σιτάρι πρὸς 23% ὀλιγώτερον ἀπὸ ὅ,τι εἰσπράττουν οἱ ἄλλοι παραγωγοὶ τῶν ἄλλων χωρῶν. Δὲν ἦτο, ἑπομένως, δυνατὸν νὰ δεχθῇ τὴν ἐλευθέραν ἀνταλλαγὴν εἰς τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα τῆς Κοινότητος. Καὶ ἐκεῖ ἐπῆλθεν ἡ προστριβή. Ἡ Γαλλία, ἔλεγεν, ὅτι ἐὰν θέλῃς νὰ ἀγοράζῃς εἰς χαμηλὰς τιμάς, ὀφείλεις νὰ ἐπιδοτῇς τὰ πλεονάσματα. Αὐτὸ δὲν ἔγινεν. Ὁ συσχετισμὸς δυνάμεων μεταξὺ τῆς παρατάξεως τῶν ἀγροτικῶν χωρῶν, ὅπως ἡ Γαλλία, Ἰταλία, Ὁλλανδία καὶ τῆς Γερμανίας, ἦτο τοιοῦτος, ὥστε δὲν ἐπετύγχανον νὰ ἐπιβάλλουν εἰς τὴν Γερμανίαν τὴν κοινὴν ἐπιδότησιν. Ἐπετεύχθη μία προσωρινὴ συμφωνία ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ τῶν χοιρινῶν, ἡ ὁποία ἀφήνει οὐσιαστικὰ ἄθικτες τὶς θέσεις τῆς Γερμανίας. Καὶ πρόκειται νὰ γίνῃ ἐπανεξέτασις, διὰ νὰ εὑρεθῇ τρόπος ἐπιλύσεως τῶν ζητημάτων τὸ 1965. Νομίζω, ὅτι ἡ συμφωνία αὐτή, δὲν ἀποτελεῖ οὐδεμίαν πάρα πέρα βάσιν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν πιθανοτήτων τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων, νὰ ἠμποροῦν νὰ εἰσαχθοῦν εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας. Ἔτσι, ἀπὸ μίαν ἐπισκόπησιν ποὺ ἐκάμαμεν εἰς ὅλους τοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας, σὺν τῇ προσθήκῃ, ὅτι θὰ ὑπάρξουν πελώριαι ἐπιπτώσεις καὶ εἰς τὸν δημοσιονομικὸν τομέα ἐκ τῆς καταργήσεως ἢ τοῦ περιορισμοῦ τῶν δασμῶν ἐφθάσαμεν εἰς τὴν διαπίστωσιν, ὅτι ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως, ἡ σύνδεσις ἀποτελεῖ ἕνα ἅλμα εἰς τὸ κενόν, αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπεν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ «ἀρχαὶ ὠδίνων». Διότι ὑπάρχει εἰς τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην ἕνας ψυχρὸς οἰκονομικὸς ρεαλισμός. Εἶναι μάταιον, ἡ Κυβέρνησις νὰ στηρίξῃ τὶς ἐλπίδες της εἰς τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν, ἡ ὁποία ἐπιθυμεῖ νὰ παράγῃ μὲ πίστωσιν καὶ χρηματοδότησιν ἀπὸ τὸ κοινὸν μὲ ἀνάληψιν τῶν κινδύνων ἀπὸ τὸ κοινόν, ἐὰν ζημιώσῃ νὰ παγώσουν αἱ πιστώσεις, ἐὰν κερδίσῃ νὰ ἰδιοποιηθῇ τὰ κέρδη, ἐὰν ζημιώσῃ νὰ γίνῃ κοινωνικοποίησις τῶν ζημιῶν, ἐνῷ θὰ ὑπάρχῃ ἀτομικὴ ἰδιοποίησις τῶν κερδῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ Πρύτανις Κιτσίκης, εἰς ὁμιλίαν του ἐπὶ τοῦ θέματος εἰς τὴν παρελθοῦσαν Βουλήν, ἀνέφερε χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ μελέτην τοῦ κ. Πεσματζόγλου, τοῦ Πρέσβεως καὶ ἐκπροσώπου παρὰ τῇ Κοινῇ Ἀγορᾷ. Εἰς τὸ βιβλίον του: «Ἔναντι τῶν τάσεων Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεως» διαπιστώνει, ὅτι: «Ὅταν καταργηθῇ ἡ εὐχέρεια διατηρήσεως ἢ μεταβολῆς τῶν δασμῶν καὶ ἄλλων περιορισμῶν εἰς τὰς εἰσαγωγάς, ἐξαφανίζεται τὸ κυριώτερον μέσον ρυθμίσεως τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς μιᾶς χώρας ἔναντι τοῦ ἐκτὸς αὐτῆς κόσμου καὶ καταργεῖται τὸ κυριώτερον στοιχεῖον τῆς οἰκονομικῆς της αὐτοτελείας». Ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ἀναγκάζομαι νὰ προσφύγω εἰς τὴν μελέτην αὐτήν, διότι ὑπάρχει τὸ ἔθος, νὰ ἐξετάζεται, ὄχι ἡ ὀρθότης τῶν ἀπόψεων, ἀλλὰ ἡ προέλευσις τῶν ἀπόψεων. Δὲν ἐξετάζομεν τὶ εἶναι δίκαιον, τὶ εἶναι ὀρθόν, ἀλλὰ ποῖος τὸ λέγει. Ἐγὼ περιορίζομαι εἰς τὰς ἀδιαβλήτους μαρτυρίας καὶ ἔρχομαι, μετὰ τὴν μνείαν τοῦ κυρίου ὀργάνου τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὴν πολιτικήν, ἔναντι τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τοῦ κ. Πεσματζόγλου, ὁ ὁποῖος εἶπεν αὐτά, ὅσα εἶπε καὶ ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα ἠμπορεῖτε νὰ εὕρητε εἰς τὸ μνημονευθὲν σύγγραμμά του, ἀφοῦ εἶπον τὶ φρονεῖ ὁ κ. Στεφανίδης, τῆς Πολιτικῆς Οἰκονομίας, ἔρχομαι, πρῶτον, εἰς ἓν μέλος τῆς Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως καὶ δεύτερον, εἰς ἓν μέλος τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Ὁ πρώην Ὑπουργὸς τῆς Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως Δόβα, κ. Ἀθανάσιος Κανελλόπουλος, εἰς τὸ «ΒΗΜΑ» τῆς 20ῆς Αὐγούστου 1961, ἔλεγεν: «Ὑφίσταται ὁ κίνδυνος νὰ ἐγκατασταθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ ξένον κεφάλαιον, διὰ τῆς συνδέσεως... (ἀναγινώσκει)...». Ὁ κ. Κασιμάτης εἰς τὸ «Βῆμα» τῆς 28ης Φεβρουαρίου 1961 ἔλεγεν: «Εἰς μίαν κοινωνίαν..... (ἀναγινώσκει) .....». Ὁ ἴδιος εἰς τὴν «Νέαν Ἑστίαν» τοῦ Ἰουλίου, ἔγραφεν: «Οἱ μικροὶ δέχονται, ὅτι, διότι εἶναι μικροί, ἐξαρτῶνται πολιτικῶς ἀπὸ τοὺς μεγάλους. Ἀλλ’ ἡ πολιτικὴ ἐξάρτησις γίνεται εἰς κἄποια πλαίσια πλασματικῆς ἰσότητος ποὺ ἠμπορεῖ σὲ στιγμὲς νὰ γίνῃ καὶ πραγματικὴ καὶ δι’ ἕνα ἱκανὸν ἡγέτην μικροῦ κράτους τὰ πλαίσια αὐτὰ ἠμποροῦν νὰ διευρυνθοῦν πολύ. Βέβαια, διὰ τὸν θέλοντα νὰ παραμείνῃ διαρκῶς εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἄλλη εἶναι ἡ κατεύθυνσις, ἡ τοῦ «συναινοῦντος». Ἐνῷ ἡ οἰκονομικὴ ἐξάρτησις δὲν ἀφήνει κανένα περιθώριον εἰς κανένα, καὶ τὸν ἀξιώτερον!». Εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρουσα ἡ ἀνάπτυξις ἡ ἀριστοτεχνική, τὴν ὁποίαν κάμνει, τῶν πολιτικῶν ἐπιπτώσεων καὶ τῆς ὑποτελείας, εἰς τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ περιέλθωμεν, εἰς ἄρθρα. Τὸ πρῶτον, εἰς τὸ «Βῆμα» τῆς 3ης Αὐγούστου ὁ κ. Παπανοῦτσος, ὁ μέγας αὐτὸς παιδαγωγός, ἀφοῦ λέγει, πῶς θὰ χάσωμεν τὸν πληθυσμόν, λέγει: «Θὰ ἀπομείνουν εἰς τὸν τόπον μας καὶ πολλοὶ «ἰθαγενεῖς», ἀπὸ ἀνικανότητα προσαρμογῆς στὶς δυσκολίες τῆς ἀποδημίας ἢ ἀπὸ ρωμαντισμό». Ἀλλὰ μία κυβερνητικὴ ἐφημερὶς ἡ «Μεσημβρινὴ» εἰς τὰς 15.11.1961 κατόπιν τῆς δηλώσεως τῶν Η.Π.Α., ὅτι δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν τὴν προσφερομένην ὑπὸ τῆς Ε.Ο.Κ. μείωσιν τῶν δασμῶν κατὰ 20%, ἐὰν δὲν προσέφερον τὰ πλεονεκτήματα αὐτὰ εἰς τὴν Ἰαπωνίαν καὶ τὰς χώρας τῆς Ἀμερικῆς, γράφει τὰ ἑξῆς: «Δὲν εἶναι φυσικὰ δυνατὸν.... (ἀναγινώσκει).......». Πραγματικὰ ἀνεγνωρίσθη καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὁ σκοπὸς εἶναι περισσότερον πολιτικὸς καὶ ὄχι οἰκονομικός. Ἡ σύμβασις αὐτὴ μᾶς ἐπιβάλλει καὶ διὰ ρητῶν διατάξεων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν οὐσίαν, ὡς ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ἐξαρτήσεως, μειωμένην ἐθνικὴν κυριαρχίαν. Τὰς ἀποφάσεις τὰς λαμβάνει διὰ πολλὰ θέματα ἕνα Συμβούλιον, εἰς τὸ ὁποῖον οὔτε κἂν θὰ μετέχωμεν. Ὑπάρχει ἕνα γαλλικὸν σχέδιον πρὸς πολιτικὴν συνεργασίαν τῶν χωρῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὸ ὁποῖον ἐθεώρησαν οἱ κ.κ. Ὑπουργοὶ ὡς ἐπιδιώξιμον. Ἡ ἑρμηνεία, τὴν ὁποίαν δίδουν εἰς αὐτὸ — «ΜΟΝΤ» 22.1. 61 — εἶναι, ὅτι θέλουν νὰ δημιουργήσουν μίαν ὁμάδα πιέσεως εἰς τοὺς κόλπους τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. οἱ Γάλλοι μὲ τοὺς Γερμανούς, διὰ νὰ ἀσκοῦν κυριαρχίαν ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων ἕξ χωρῶν. Θὰ σᾶς εἴπω μερικὰ χαρακτηριστικὰ διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι σκοπὸς τῆς Ε.Ο.Κ. δὲν εἶναι ἡ οἰκονομικὴ σύνδεσις, ἀλλὰ πολιτικοὶ λόγοι. Κατὰ τὴν 24 Ἰανουαρίου 1961 ὁ κ. Μαρζολέν, ἀντιπρόεδρος τῆς Ε. Ε. τῆς Ε.Ο.Κ. εἰς τὴν εἰσήγησίν του μεταξὺ ἄλλων τονίζει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνουν δεκτοὶ ὡρισμένοι ὑποψήφιοι δι’ ἔνταξιν εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, οἱ ὁποῖοι τηροῦν οὐδετερότητα, ὅπως ἡ Αὐστρία, Ἑλβετία καὶ Σουηδία, αἱ ὁποῖαι ἀρνοῦνται νὰ ἀποδεχθοῦν τοὺς πολιτικοὺς σκοποὺς τῆς Κοινότητος. Λέπρα, λοιπόν, ἡ οὐδετερότης. Ζήτω ὁ πόλεμος. Ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ εἶναι ἡ ὑποταγὴ εἰς δυνάμεις φιλοπολέμους, κατ’ ἀποκλεισμὸν χωρῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν διατρέχουν τὸν κίνδυνον τῆς Ἑλλάδος, διότι ἔχουν ἀναπτύξει τὴν οἰκονομίαν των, ὅπως ἡ Σουηδία, ἡ Αὐστρία κ.ἄ., ἐπειδὴ διαφωνοῦν εἰς τὸ ζήτημα τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ πολέμου, εἶναι, δηλαδή, ὑπὲρ τῆς οὐδετερότητος. Καὶ ὁ κ. Λαβὲν ὑποσημειώνει καὶ λέγει καὶ αὐτός, ὅτι ἀπεκλείσθη καὶ ἡ Ἰρλανδία, διότι εἶναι οὐδετέρα καὶ ἐμμένει εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς οὐδετερότητος. Ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τῆς Γερμανίας πραγματοποιεῖται αὐτὴ ἡ ἕνωσις, ἡ πολιτική. Ὁμοίως, ὁ ὡς ἄνω Γάλλος καθηγητὴς γράφει εἰς τὰς 6 Ἰουνίου. Διὰ τὸν κ. Ἀντενάουερ, ὁ ὁποῖος εἶπεν τὰ ἑξῆς: «Οἱ Γερμανοὶ... (ἀναγινώσκει)...». Τὴν ἰδίαν γνώμην ἔχει καὶ ὁ κ. Στράους, ὁ ὁποῖος εἰς τὰς 13 Ἰανουαρίου τοῦ 1956 λέγει τὰ ἑξῆς: «Ζῶμεν... (ἀναγινώσκει)...». Καὶ πράγματι ἡ πολιτικὴ ὑποταγὴ φαίνεται καὶ εἰς τοὺς ὅρους τοῦ ἰδιαιτέρου πρωτοκόλλου τοῦ προσηρτημένου εἰς τὴν σύμβασιν μὲ τὴν Γερμανίαν, διὰ τοῦ ὁποίου ἡμεῖς ἀναγνωρίζομεν, ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας εἶναι ὑπήκοοι τῆς Δυτικῆς. Καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ τὸ πρωτόκολλον 4, ὅτι χρειάζεται ἄδεια τῆς Δυτικῆς Γερμανίας διὰ νὰ συνάψωμεν ἐμπορικὰς συμφωνίας μὲ τὴν Ἀνατολικήν. Αὐτὰ ὅλα, κύριοι, ὄχι μόνον ἀποτελοῦν μίαν ἐπιβολὴν πολιτικῆς δεσμεύσεως, διὰ νὰ ἐνταχθῶμεν εἰς φιλοπολέμους ἐπιδιώξεις ἀφοῦ ἡ οὐδετερότης εἶναι κἄτι τὸ ἐπίμεμπτον καὶ τῆς ἀποκλείουν τὴν εἴσοδον, ἀλλὰ ἐπιφέρει μίαν ὁλοκληρωτικὴν ἀπώλειαν τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, καὶ τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς, λόγῳ τῆς συνδέσεως μὲ μεγαλυτέρους καὶ ἰσχυροτέρους συνεταίρους. Ὑπάρχει ἀδυναμία ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα νὰ ἐφαρμόσωμεν τὴν πολιτικὴν εἰρήνης ἀφοῦ καὶ ἡ τήρησις τῆς οὐδετερότητος εἶναι ἀπαράδεκτος. Ἐμπλεκόμεθα, ἑπομένως, ὄχι εἰς κίνδυνον ἐξαφανισμοῦ τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα συγκροτοῦν τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας μας, ἀλλὰ καὶ εἰς ἐμπλοκὴν εἰς τυχοδιωκτικὰς ἐπιδιώξεις φιλοπολέμους. Κύριοι συνάδελφοι, παρ’ ὅλον ὅτι ἦτο μακρὰ δυστυχῶς ἡ ὁμιλία μου ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ θέματος, δὲν ἠδυνήθην νὰ θίξω τὰ κύρια θέματα. Ἐν τούτοις, πιστεύω, ὅτι κατόπιν τῶν ὅσων ἐξέθεσα καὶ ἀπὸ τὴν μελέτην τοῦ ζητήματος, καὶ τὸ εὔχομαι αὐτό, θὰ πεισθῆτε, ὅτι τὰ ὅσα ἐξέθεσα ἀποτελοῦν ἀντιπαράθεσιν αὐτῶν εἰς τὰς αἰσιοδόξους γνώμας, τὰ τόσον συγκεκριμένα καὶ θετικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλουν κάθε ἀνησυχίαν. Τὸ συμπέρασμά μου δὲν εἶναι ὅτι ἐξ ὅλων αὐτῶν πρέπει νὰ συναγάγωμεν, ὅτι ἡ ἡμερομηνία τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν θὰ εἶναι μία μαύρη ἡμερομηνία εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ τόπου, θὰ εἶναι μία μαύρη, ἐπαναλαμβάνω, ἡμερομηνία, τόσον μαύρη, ὅσον ὑπῆρξεν ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ἢ ἡ κατάκτησις τῆς χώρας μας ἀπὸ τοὺς χιτλερικοὺς τὸ 1941.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον.

§39Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ καὶ Ἐμπορίου καὶ τὴν οὐσιαστικὴν ἀνάλυσιν τῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ συνάδελφος Ἀθηνῶν κ. Δερτιλῆς, ἐγὼ θὰ περιορισθῶ εἰς τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας συνήφθη ἡ συμφωνία συνεργασίας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, πιστεύων, ὅτι θὰ δώσω ταὐτοχρόνως καὶ ἀπάντησιν εἰς ὡρισμένας ἐπικρίσεις, εἰς ὡρισμένας κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν ἐναντίον καὶ τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς καὶ τῆς συμφωνίας. Κατηγορήθη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἀπέβλεψεν μὲ βραδύτητα εἰς τὸ ζήτημα τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα καὶ ἐχαρακτηρίσθη ἡ δρᾶσις της ἀπὸ ἀτολμίαν καὶ ὅτι ἔκαμε μεγάλας παραχωρήσεις. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἴδωμεν κατὰ πόσον εἶναι δικαία αὐτὴ ἡ ἐπίκρισις, ἢ μᾶλλον αἱ ἐπικρίσεις, θὰ πρέπει νὰ ἴδωμεν ὑπὸ ποίας συνθήκας ἡ Ἑλλὰς ἐζήτησε καὶ ἤρχισε τὰς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Αὐτὰ τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα ἔκαμαν εἰς τὴν Ρώμην τὴν συνθήκην περὶ Κοινῆς Ἀγορᾶς εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι δὲν θὰ ἐδέχοντο εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς οὐδεμίαν Ἑλληνικὴν πρότασιν περὶ ταὐτοχρόνου συμπαραστάσεως εἰς ἐκείνην τὴν συμφωνίαν καὶ ὁ λόγος εἶναι ἁπλούστατος. Διότι ἐκεῖνα τὰ Κράτη συνεδέοντο μεταξύ των διὰ προηγουμένων πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν συμφωνιῶν, εἰς τὰς ὁποίας δὲν μετεῖχεν ἡ Ἑλλάς. Καί, φυσικά, ἡ μὴ συμμετοχή της ἀποτελοῦσε ἕνα μειονέκτημα, ἀποτελοῦσε μίαν σοβαρὰν ἔλλειψιν, διὰ νὰ γίνῃ ἡ χώρα μας δεκτὴ εἰς τὰς ἀρχικὰς διαπραγματεύσεις. Γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ πολιτικῆς ἀπόψεως προηγήθη τὸ κήρυγμα τοῦ Τσῶρτσιλ τὸ 1949 περὶ ἀνάγκης τῆς πολιτικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρώπης. Ἠκολούθησε μία συνθήκη ἀμυντικοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Γαλλίας ἐναντίον τῆς Γερμανίας. Κατόπιν, ἔγιναν αἱ μακραὶ διαπραγματεύσεις διὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀμυντικὴν Κοινότητα, αἱ ὁποῖαι ἀπέτυχον, ἀλλ’ αἱ ὁποῖαι ἀπέληξαν εἰς τὴν δημιουργίαν μιᾶς νέας Δυτικῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στρατιωτικοῦ καὶ πολιτικοῦ χαρακτῆρος. Ἡ Ἑλλὰς ἀπουσίαζεν ἀπὸ ὅλας αὐτὰς τὰς διαπραγματεύσεις. Ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ πεδίου μὲ τὸ σχέδιον Μάρσαλ τὰ Εὐρωπαϊκὰ Κράτη ἤρχισαν νὰ ἀναγνωρίζουν τὴν ἀνάγκην τῆς οἰκονομικῆς συνεργασίας των καὶ ἐδημιούργησαν τὸν Ὀργανισμὸν Οἰκονομικῆς Εὐρωπαϊκῆς Συνεργασίας, διὰ νὰ ἐφαρμόσουν ἀπὸ κοινοῦ τὸ σχέδιον Μάρσαλ καὶ νὰ καρπωθοῦν ἀπὸ κοινοῦ τὰς ἐπωφελεῖς συνεπείας του. Καὶ βεβαίως, ὁ Ὀργανισμὸς Οἰκονομικῆς Εὐρωπαϊκῆς Συνεργασίας ἦτο πανευρωπαϊκός, ὅπως καὶ τὸ σχέδιον Μάρσαλ. Ἀλλ’ ἔκτοτε ἤρχισαν ἀπὸ τὴν πρώτην αὐτὴν ὀργάνωσιν νὰ διαφαίνωνται χωριστικαὶ τάσεις, αἱ ὁποῖαι κατέληξαν, πρῶτον, εἰς τὴν τελωνειακὴν ἕνωσιν τῶν τριῶν μικρῶν βορείων Κρατῶν, τοῦ Βελγίου, τῆς Ὁλλανδίας καὶ τοῦ Λουξεμβούργου. Κατόπιν, ἔγινε μία πολὺ χαλαρὰ καὶ μὴ ἐφαρμοσθεῖσα συμφωνία τελωνειακῆς ἑνώσεως ἢ τελωνειακῆς συνεργασίας μεταξὺ Γαλλίας καὶ Ἰταλίας. Κατόπιν, ἐπροχωρήσαμεν εἰς τὴν κοινοπραξίαν ἄνθρακος καὶ χάλυβος. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ κατελήξαμεν εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ἡ Ἑλλὰς ἀπουσίαζεν καὶ ἀπὸ ὅλας αὐτὰς τὰς οἰκονομικὰς συμφωνίας, καὶ ἀπὸ ὅλας αὐτὰς τὰς οἰκονομικὰς ὀργανώσεις καί, ἑπομένως, καὶ αὐτὴ ἂν ἦτο ἕτοιμη νὰ κάμῃ τυχὸν ἐξ ἀρχῆς προσφορὰν συνεργασίας μὲ τὴν Οἰκονομικὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα εἶναι ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς ἑκατὸν βέβαιον, ὅτι τὰ ἄλλα Κράτη δὲν θὰ τὴν ἐδέχοντο. Διότι ἡ μικρὰ Εὐρώπη τῶν ἓξ δυνάμεων προϋπῆρχε τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς νοοτροπίας, αὐτῆς τῆς καταστάσεως τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς, ἡ ὁποία εἶχε δημιουργηθῆ εἰς τὴν Δυτικήν, τὴν ἐλευθέραν Εὐρώπην. Ὅταν ἔγινεν ἡ Κοινὴ Ἀγορά, ἡ ὁποία πρέπει καὶ νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι εἶχεν, ὡς βάσιν καὶ τὴν γεωγραφικὴν ἐπαφὴν ὅλων αὐτῶν τῶν Κρατῶν μεταξὺ των, ὅταν ἔγινεν ἡ Κοινὴ Ἀγορά, ἐξεδηλώθη μία ὄχι ἀντίδρασις, ἀλλὰ μία προσπάθεια ἀμυντικῆς ἀντιμετωπίσεως, εἴπομεν αὐτῆς, ἀπὸ τὰ ἄλλα Κράτη τῆς Εὐρωπαϊκῆς περιφερείας, τὰ ὁποῖα ἐπεχείρισαν νὰ δημιουργήσουν, ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τὴν Ἐλευθέραν Ἐμπορικὴν Ζώνην. Εἰς τὰς διαπραγματεύσεις αὐτὰς μετεῖχε καὶ ἡ Ἑλλάς. Αἱ διαπραγματεύσεις ἀπέτυχον. Καὶ τὰ ἄλλα Κράτη τῆς περιφερείας, ἐγκαταλείποντα τὴν Ἑλλάδα, τὴν Τουρκίαν, τὴν Ἰσλανδίαν, Κράτη ἐντελῶς γεωργικά, ἐγκαταλείποντα τοὺς ἕως τότε γεωργικοὺς συνεταίρους των συνέπηξαν τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν Ἐλευθέρου Ἐμπορίου. Εἶναι ἡ Ἕνωσις τῶν Ἑπτά, δηλαδή, τῆς Ἀγγλίας, Νορβηγίας, Δανίας, Σουηδίας, Ἑλβετίας, Αὐστρίας καὶ Πορτογαλίας. Κύριοι, ὄχι μόνον δὲν ἐκλήθη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα νὰ μετάσχῃ τῆς νέας ἑνώσεως, ἀλλά, ὅπως προηγουμένως ἐτόνισα, ἐγκατελείφθη παρ’ αὐτῆς. Πῶς εἶναι δυνατὸν κατόπιν αὐτῶν νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσέλθῃ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, ἐνῷ ἡ Κοινὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἀγορὰ δὲν τὴν ἤθελε ὅπως δὲν τὴν ἤθελε καὶ ἡ Ἕνωσις τοῦ Ἐλευθέρου Ἐμπορίου. Νομίζω, ὅτι εἶναι μία ὑπερβολὴ νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔδειξεν ἀτολμίαν καὶ βραδύτητα, ἢ ὅτι ἔκαμε καὶ μεγάλας παραχωρήσεις. Θὰ ἦτο δυνατὸν δηλαδή, ἐνδεχομένως, κατὰ τοὺς ἐπικρίνοντας τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ εἴχαμεν περισσότερα ἀνταλλάγματα ἀπὸ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα, ἢ τοὐλάχιστον νὰ μὴ ἔχωμεν τόσα βάρη, ὅσα, ἐνδεχομένως, οἱ κατήγοροι τῆς συμφωνίας καταλογίζουν εἰς αὐτήν. Κύριοι μὲ συγχωρῆτε, ὅτι κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ κ. Ἡλιοῦ, θὰ καταφύγω καὶ ἐγὼ εἰς ὀλίγα, εἰς ἐλάχιστα κείμενα. Αἱ διαπραγματεύσεις μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Κοινῆς Ἀγορᾶς, πότε κατέστησαν δυναταί, εἰς ποίαν περίστασιν; Εἰς ποίαν εὐκαιρίαν; Κατέστησαν δυναταὶ εὐθὺς μετὰ τὴν δημιουργίαν τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἑπτά. Ἡ Κοινὴ Ἀγορά, δηλαδή, οἱ Ἕξ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην εὑρέθησαν εἰς μίαν δυσάρεστον ψυχολογίαν ἐνώπιον τῆς ἐκστρατείας ἢ τῆς ἀντεπιθέσεως, τὴν ὁποίαν εἶχαν ἀρχίσει οἱ 7 ἐναντίον της. Εἶχε τότε ἀνάγκην ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ νὰ δείξῃ, ὅτι δύναται νὰ ἐπεκταθῇ, ὅτι δύναται νὰ ἑλκύσῃ, νὰ προστατεύσῃ καὶ συμφέροντα ἄλλων χωρῶν, αἱ ὁποῖαι τυχὸν θὰ προσεφέροντο νὰ μετάσχουν εἰς αὐτήν. Γνωρίζετε, ὅτι αἱ διαπραγματεύσεις συνεχίσθησαν ἐπὶ τρία ὁλόκληρα ἔτη καὶ ὑπῆρξαν σκληρόταται. Ἰδοὺ τί γράφει ἕνας ἀρθρογράφος, ὁ κ. Λάμπερτ, εἰς τὸ Ἀγγλικὸν πολιτικὸν καὶ οἰκονομικὸν περιοδικὸν «Σημερινὸς Κόσμος», τὸ ὁποῖον ἐκδίδεται εἰς τὰ τυπογραφεῖα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης. Τὸ ἄρθρον ἐδημοσιεύθη πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμφωνίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1961. Καὶ λέγει: «Ὅταν αἱ τελευταῖαι τεχνικαὶ διαφοραὶ θὰ ἔχουν ἀρθῆ, ἡ συμφωνία ποὺ θὰ προκύψῃ θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς ἐπίπονης ἐργασίας καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη, ἡ ἀμοιβὴ μιᾶς σκληρᾶς διαπραγματεύσεως καὶ ἕνα σημαντικὸν πολιτικὸν ἐπίτευγμα, τόσον διὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅσον καὶ διὰ τοὺς Ἕξ. Ἦτο ἡ 8η Ἰουνίου 1959, ὅταν κατέστη φανερόν, ὅτι οἱ Ἕξ, δηλαδή, τὰ 7 Κράτη τῆς Εὐρωπαϊκῆς περιφερείας, ἐπροτίθεντο σοβαρῶς νὰ δημιουργήσουν μίαν περιοχὴν ἐλευθέρου ἐμπορίου μεταξὺ των, ἦτο αὐτὴ ἡ εὐκαιρία ποὺ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔστειλε μίαν ἐπίσημον διακοίνωσιν πρὸς τὸ Συμβούλιον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, ζητοῦσα νὰ καταστῇ συνεταῖρος τῆς κοινότητος, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 238 τῆς συνθήκης τῆς Ρώμης. Αἱ διαπραγματεύσεις διὰ μίαν εὐρεῖαν περιοχὴν ἐλευθέρου ἐμπορίου, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλὰς θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐλπίζῃ, ὅτι θὰ ἐλάμβανεν οὐσιαστικὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν, εἶχον ναυαγήσει καὶ εἶδεν ἑαυτήν, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα οἰκονομικῶς ἀδύνατα μέλη τοῦ Ὀργανισμοῦ Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς συνεργασίας (τὴν Τουρκίαν, τὴν Ἰρλανδίαν, τὴν Ἰσλανδίαν καὶ τὴν Ἱσπανίαν) ὅμως νὰ ἀποκλείεται καὶ ἀπὸ τὰς δύο ὁμάδας τῶν ἐκβιομηχανισμένων χωρῶν, αἱ ὁποῖαι εἶχαν ξεκινήσει διὰ νὰ ἐλαττώσουν καὶ ἐνδεχομένως νὰ καταργήσουν τοὺς ἐμπορικοὺς φραγμοὺς μεταξὺ των καὶ θὰ ἠδύναντο λίαν πιθανῶς νὰ ἐξωκείλουν εἰς ἕναν ἐμπορικὸν πόλεμον ἀπὸ τὸν ὁποῖον οἱ ἄλλοι Πέντε δὲν θὰ εἶχαν, παρὰ νὰ ζημιωθοῦν». Ἰδού, λοιπόν, ὅτι δὲν ὑπῆρχεν εὐκαιρία πρωτύτερα ἀπὸ ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἐξεμεταλλεύθη διὰ τὴν Σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ τὸ ἄρθρον αὐτὸ χαρακτηριστικῶς καταλήγει ὡς ἑξῆς: «Ὑπάρχουν, ἀναμφιβόλλως, συμπεράσματα πρὸς ἐξαγωγὴν ἀπὸ τὰς διαπραγματεύσεις μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἕξ διὰ μίαν ἐνδεχομένην συμφωνίαν μεταξὺ τῶν Ἕξ καὶ τῶν Ἑπτά. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐπιβεβαιώνουν, ὅτι, ὅπου ὑπάρχει πολιτικὴ ἀποφασιστικότης καὶ ἀπὸ τὰς δύο πλευράς, αἱ τεχνικαὶ οἰκονομικαὶ δυσκολίαι δύνανται νὰ ὑπερπηδηθοῦν δι’ ἀμοιβαίων παραχωρήσεων. Ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος δεικνύουν, ὅτι αὐτὴ ἡ διαδικασία ἠμπορεῖ νὰ χρειασθῇ μακρὸν χρόνον, μὲ σκληρὰ παζαρεύματα ἀμφοτέρων καὶ μὲ ἐθνικὰ συμφέροντα ποὺ ἀναγκαίως θὰ πρέπει νὰ συμφιλιωθοῦν καὶ μὲ διαφορετικὰς θέσεις ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἐναρμονισθοῦν καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη. Ἐὰν καὶ ὅταν διαπραγματεύσεις διὰ μίαν γενικὴν Εὐρωπαϊκὴν ρύθμισιν, ἀναληφθοῦν, οἱ Ἑπτὰ θὰ ἀντιμετωπίσουν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος ἕνα πρωταγωνιστήν, ὁ ὁποῖος ἔμαθεν ὅλα τὰ τεχνάσματα τοῦ ἀγῶνος μὲ τὸν ἀνθεκτικώτερον πυγμάχον ἀντίπαλον, δηλαδή, τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ὑπῆρξαν, λοιπόν, εὔκολοι αἱ διαπραγματεύσεις. Καὶ δὲν ὑπῆρξαν παραχωρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ θεωρηθοῦν, ὅτι θὰ ἠμποροῦσαν νὰ μὴ εἶχον γίνει διὰ νὰ κερδηθοῦν περισσότερα.

§40Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Πρέπει νὰ ἐρευνηθοῦν τὰ μυστικὰ κονδύλια. Ἔτσι;

§41Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Τὰ γνωρίζετε, κ. συνάδελφε; Μήπως τὰ ἐθίξατε;

§42Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ποτὲ δὲν τὰ ἔθιξα καὶ δι’ αὐτὸ προτείνω τὸν ἔλεγχον.

§43Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν πρόκειται, κ. συνάδελφε, νὰ σᾶς παρακολουθήσω εἰς τὴν παρεμβολὴν τὴν ὁποίαν ἐκάματε. Τὸ μέγα, λοιπόν, ἐμπόδιον, κ. βουλευταί, διὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἦτο ὁ ἀγροτικός της χαρακτήρ, πρῶτον, δεύτερον ἡ μὴ ὕπαρξις γεωγραφικῆς συνοχῆς αὐτῆς πρὸς τὰ ἄλλα μέλη τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ τέλος ἡ προϊστορία τῆς Ἀγορᾶς, δηλαδή, αἱ προηγούμεναι πολιτικαὶ καὶ οἰκονομικαὶ συμφωνίαι μεταξὺ τῶν μελῶν της ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐβασίσθη ἀρχικῶς ἡ Κοινὴ Ἀγορά. Τώρα, ποῖα εἶναι τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ αὐτὴν τὴν συμφωνίαν; Τὰ ἀνέλυσαν οἱ κ.κ. Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ καὶ Ἐμπορίου καὶ δὲν ὑπάρχει ἴσως ἀνάγκη νὰ τὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐγώ. Ἐγὼ θὰ ἀναγνώσω μόνον ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ ἄρθρον τοῦ Ἀγγλικοῦ «Ἐκόνομιστ», τὸ ὁποῖον ἐδημοσιεύθη μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμφωνίας, τὸν Μάϊον τοῦ παρελθόντος ἔτους καὶ λέγει: «Ἡ μορφὴ τῆς ASSOCIATION (Συνδέσεως) ἐξασφαλίζει τρία θεμελιώδη πλεονεκτήματα εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αἱ Ἑλληνικαὶ ἐξαγωγαὶ ἀπολαύουν ἀμέσως τῶν περιορισμένων ἐσωτερικῶν δασμῶν, οἱ ὁποῖοι παραχωροῦνται εἰς τὰ πλήρη μέλη. Ἡ Ἑλλὰς θὰ διατηρήσῃ ἀνεπάφους τοὺς δασμούς της ἐπὶ δέκα ἔτη, ἵνα προστατεύσῃ τὴν ἐθνικὴν βιομηχανίαν της, πρὶν ἀποδυθῇ κατὰ τὸ δωδέκατον ἔτος εἰς τὴν διαδικασίαν τῆς βαθμιαίας καταργήσεως τῶν δασμῶν. Καὶ διὰ νὰ ἐπιταχύνῃ τὴν οἰκονομικήν της ἀνάπτυξιν, θὰ λάβῃ ἕνα δάνειον 125 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Κοινότητος. Τὸ δάνειον θὰ καταβληθῇ εἰς μίαν πενταετίαν, θὰ ἐξοφληθῇ εἰς 25 ἔτη καὶ θὰ δοθῇ μὲ τὸν διεθνῶς τρέχοντα, διὰ τοιαῦτα δάνεια, τόκον». Αὐτὰ εἶναι τὰ πλεονεκτήματα, διὰ τὴν Ἑλλάδα, τῆς Συμφωνίας τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως τὰ ἐκτιμᾷ ἕνα διεθνοῦς κύρους οἰκ. περιοδικόν. Καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ δὲν νομίζω, ὅτι αἱ μικρόζηλοι ἐπιθέσεις τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς ἐναντίον τῆς Συμφωνίας, εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ κλονίσουν. Τὰ ἐπιτευχθέντα ἀποτελέσματα εἶναι μεγάλα. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐπετύχαμεν μεγαλυτέρας ἐξαγωγὰς τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἐνῷ τὴν βιομηχανίαν μας τὴν προστατεύομεν καὶ θὰ τὴν προστατεύσωμεν ἀκόμη, ἕως ὅτου καταστῇ ἀρκετὰ ἰσχυρά, ὥστε νὰ δυνηθῇ νὰ ἀντεπεξέλθῃ εἰς τὸν ἐντὸς τῆς Ἀγορᾶς συναγωνισμόν. Εἰς αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις ὑπῆρξε προσεκτικὴ καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι. Ὁ συνάδελφος κ. Καψάλης εἶπεν, ὅτι θὰ ἐπροτιμοῦσε μίαν τολμηροτέραν τακτικήν, δηλαδή, μίαν ταχεῖαν, ἄμεσον σχεδὸν εἴσοδον μὲ ὅλας τὰς ὑποχρεώσεις τῶν ἄλλων μελῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Θὰ ἤλπιζεν, ὑποθέτω, ὅτι ἀπὸ ἕνα ἠλεκτροσὸκ αὐτοῦ τοῦ εἴδους, ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γαλβανισθῇ, νὰ ἀποκτήσῃ ρώμην καὶ νὰ ἐπιτελέσῃ τὸν προορισμόν, τὸν ὁποῖον ἔχει νὰ ἐπιτελέσῃ μέσα εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ἕνα τόσον δραστικὸν φάρμακον εἶναι δυνατὸν νὰ εἶχε τὰ ἀποτελέσματα, εἰς τὰ ὁποῖα ὑπολογίζει ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος. Ἀλλὰ μία ὑπεύθυνος Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ εἰς ποῖον στάδιον ἐξελίξεως οἰκονομικῆς εὑρίσκεται σήμερον ἡ Ἑλλὰς καὶ ἐὰν τὸ νὰ πέσῃ ἀπότομα εἰς τὴν ψυχρὰν θάλασσαν τοῦ διεθνοῦς ἀνταγωνισμοῦ, θὰ τὴν καθίστα, πράγματι, ἱκανὴν νὰ ἀνταπεξέλθῃ εἰς τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους συνεπάγεται ἡ συνεργασία. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ἐκτιμήσῃ καὶ τὰ ἐπιχειρήματα τὰ ἀντίθετα καὶ τὰ ὁποῖα βεβαίως δὲν εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ κ. Ἡλιοῦ προηγουμένως ἀνέπτυξε. Καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα πολὺ ὀλίγον πρόκειται νὰ σταθῶ, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι πιστεύω, ὅτι δὲν ὑπῆρξαν ἐπιχειρήματα πραγματικῶς στρεφόμενα ἐναντίον τῆς Συμφωνίας, ἀλλὰ ὑπῆρξεν κομματικὴ προπαγάνδα, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ πάντοτε ἐκείνη ἡ πτέρυγα καὶ τὴν ὁποίαν, ὁμολογῶ, ὅτι ἀπορῶ, διατί, ὁ κ. Ἡλιοῦ, ἐπιμένει νὰ τὴν ἐπαναλαμβάνῃ ἀπὸ τοῦ βήματος πρὸς τοὺς ἐδῶ ὁμοϊδεάτας του, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἤδη πεπεισμένοι καὶ πρὸς ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν πρόκειται νὰ πεισθῶμεν. Διὰ τὸ ποῖα εἶναι τὰ αἰσθήματα, μὲ τὰ ὁποῖα οἱ Ἕξ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ἐδέχθησαν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὰς διαπραγματεύσεις καὶ εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ συνομολογήσουν μαζί της τὴν Συμφωνίαν, περὶ τῶν σκέψεων αὐτῶν θὰ ἀναφέρω καὶ ἕνα ἄλλο μικρὸν κείμενον, τὸ ὁποῖον ἔχω ἀπὸ τὸ ἴδιον Ἀγγλικὸν περιοδικόν, τὸν «Σημερινὸν Κόσμον», τοῦ Σεπτεμβρίου 1961. Λέγει εἰς αὐτὸ ὁ Ἄγγλος ἀρθρογράφος κ. Οὔβε Κίτσιγκερ, ὑπὸ τὸν τίτλον «Γαλλικαὶ σκέψεις περὶ τῆς Βρεταννίας καὶ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς»: «Γίνεται λόγος διὰ μίαν μεγαλυτέραν καὶ περισσότερον δαπανηρὰν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δημιουργοῦν τὴν Κοινότητα ὡς ἕνα ἁμάξι ἁρματοδρομιῶν, ὅπως ἀνταγωνισθοῦν τὸ Ἀνατολικὸν Μπλὸκ φοβοῦνται, ὅτι τώρα πρόκειται νὰ μεταβληθῇ εἰς ἕνα εἶδος φορείου διὰ νὰ μεταφέρῃ τὸν Βρεττανὸν ἄρρωστον». Ἐὰν ὅμως ὁ Βρεττανὸς θεωρῆται ἄρρωστος διὰ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, φαντάζεσθε ποῖαι ἦσαν αἱ σκέψεις τῶν Εὐρωπαίων, ὅταν ἡ Ἑλλὰς ἔκαμε τὰς προτάσεις της. «Θὰ εἶναι ἡ Ἀγγλία μία Ἑλλὰς δαπανηρὰ καὶ περισσότερον μεγάλη». Δηλαδή, ἡ Ἑλλὰς εἶναι δαπανηρὰ διὰ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, διότι ἐκεῖνοι ἔκαμον παραχωρήσεις πρὸς ἡμᾶς καὶ ὄχι ἡμεῖς πρὸς ἐκείνους. Κύριοι, ἔγινε πολὺς λόγος περὶ τῶν πολιτικῶν σκοπῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ νομίζω, ὅτι καὶ πάλιν ὁ κ. Καψάλης ὑπεστήριξεν, ὅτι καὶ αὐτὰς τὰς ὑποχρεώσεις θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχωμεν ἀναλάβει εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς. Εἰς τὸ κείμενον τῆς Συμφωνίας τῆς Ρώμης πολιτικοὶ σκοποὶ δὲν ἀναγράφονται. Ὁ σκοπὸς τῆς Συνθήκης καθορίζεται ὡς ἀποβλέπων εἰς τὴν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν πρόοδον τῶν χωρῶν, δι’ ἄρσεις τῶν συνόρων ποὺ χωρίζουν τὴν Εὐρώπην καὶ σταθερὰς βελτιώσεις τῶν ἐπιπέδων ζωῆς καὶ ἀπασχολήσεως τῶν λαῶν τους. Ὁ μόνος πολιτικὸς ὑπαινιγμός, ὁ ὁποῖος γίνεται εἰς τὴν Συνθήκην τῆς Ρώμης, εἶναι τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὸν πρόλογον, ὅτι οἱ συμβαλλόμενοι εἶναι «ἀποφασισμένοι νὰ θέσουν τὰ θεμέλια μιᾶς πάντοτε σταθερωτέρας Ἑνώσεως μεταξὺ τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν». Δὲν ὑπάρχουν, λοιπόν, πολιτικαὶ δεσμεύσεις εἰς τὴν Συνθήκην ρηταί. Ὑπάρχει σαφῶς ὑπονοουμένη πολιτικὴ κατεύθυνσις. Δὲν ὑπάρχουν, ὅμως, πολιτικαὶ ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἕνα Κράτος, ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ εἰσῆλθον, ἢ συνεργάζονται, ἢ θὰ συνεργασθοῦν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, σήμερα, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀναλάβῃ αὐτό. Ἡ Ἑλλάς, ἐπὶ πλέον, ὅπως ἔχῃ ἕνα μακρὸν χρονικὸν περιθώριον διὰ νὰ ἐνσωματωθῇ πλήρως εἰς τὴν Κοινότητα, ἄλλο τόσον ἔχει τὰς αὐτὰς προθεσμίας διὰ νὰ ἀναλάβῃ καὶ τὰς πολιτικὰς ὑποχρεώσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ μέλλον νὰ δεσμεύσουν τὰ ἄλλα Κράτη. Ὅπως πολὺ ὀρθῶς ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, μία οἰκονομικὴ ἑνότης καὶ ἂν ἀκόμη δὲν βασίζεται ἐπὶ πολιτικῶν προϋποθέσεων, εἶναι ὁπωσδήποτε ἀναπόφευκτον νὰ φθάσῃ εἰς αὐτάς. Ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ἀρνηθῇ νὰ ἀναλάβῃ τὰς πολιτικὰς ὑποχρεώσεις, ὅταν ἔλθῃ ἡ στιγμὴ τῆς ἀναλήψεως αὐτῶν. Διότι ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅπως εὐτυχῶς ἀποδεικνύει καὶ ἡ ὁμοφωνία περὶ τῆς συμφωνίας τῶν ἐθνικοφρόνων Κομμάτων εἰς τὴν Βουλὴν αὐτήν, πιστεύει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ εἶναι καὶ πολιτικῶς συνδεδεμένη μὲ τὸν ἐλεύθερον κόσμον, ὅπως θὰ εἶναι οἰκονομικῶς, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι τώρα καὶ στρατιωτικῶς. Ἐὰν ἡ Ἑλλὰς ὑπολογίζῃ εἰς τὴν ἀσφάλειάν της καὶ εἰς τὴν προστασίαν τῆς γενικῆς εἰρήνης ἀπὸ τὸν Δυτικὸν κόσμον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπῃ, ὅτι θέλει τὰ ἀνταλλάγματα τὰ οἰκονομικὰ καὶ τὰς στρατιωτικάς της συνεργασίας μὲ τὴν Εὐρώπην, ἀλλὰ δὲν δέχεται τὰς πολιτικὰς ὑποχρεώσεις της. Πρῶτα, πρῶτα, διότι αὐτὸ δὲν θὰ ἦτο νοητόν, καὶ δεύτερον διότι θὰ ἐξησθένιζεν τὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος. Κύριοι, ὁ κ. Ἡλιοῦ ἀνεφέρθη καὶ εἰς τὸ ἐμπόριον μὲ τὴν Ἀνατολήν. Ἀνεφέρθη εἰς αὐτὸ ἐκτενέστατα καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, καὶ φυσικὰ συμμερίζομαι τὰς γνώμας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, αἱ ὁποῖαι εἶναι εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἀμερόληπτοι. Ἀλλὰ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, μολονότι ἀνέφερε πλεῖστα ὅσα μειονεκτήματα τοῦ ἐμπορίου τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ἀνατολήν, νομίζω, ὅτι παρέλειψεν, ἴσως, ἀπὸ πολιτικὴν σκοπιμότητα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν δεσμεύομαι, παρέλειψε νὰ ἀναφέρῃ τὸ σπουδαιότατον μειονέκτημα καὶ τὸν μεγαλύτερον κίνδυνον αὐτῶν τῶν συναλλαγῶν. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ Κομμουνιστικὴ Ἀνατολή, συνδέεται καὶ αὐτὴ οἰκονομικῶς μὲ ἕνα Συμβούλιον, νομίζω, Ἀμοιβαίας Οἰκονομικῆς Βοηθείας, τὸ ὁποῖον ἐπισήμως λέγεται «Κομεκόν». Καὶ δὲν πρέπει νὰ διαφύγῃ ἀπὸ τὴν μνήμην μας, ὅτι πρότερον ὑπῆρξεν ἡ «Κομιντέρν». Ἔπειτα ἡ «Κομινφὸρμ» καὶ κατόπιν ἔγινεν ἡ «Κομεκόν». Δὲν γνωρίζω Ρωσσικά, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ συνήχησις τῶν ὅρων μὲ κάμνει νὰ πιστεύω, ὅτι δὲν εἶναι τὸ «Κομεκὸν» μόνον μία οἰκονομικὴ ἑνότης. Εἶναι καὶ ἑνότης πολιτική. Εἶναι ἕνα Συμβούλιον, τὸ ὁποῖον διατάσσει τὰς χώρας τοῦ κομμουνιστικοῦ κόσμου εἰς ποῖον κλάδον τῆς οἰκονομίας καὶ κατὰ ποῖον τρόπον πρέπει νὰ ἀφιερωθοῦν. Κύριοι, ὁ μέγας κίνδυνος ἀπὸ τὸ ἐμπόριον μὲ τὴν Ἀνατολὴν εἶναι ὁ ἑξῆς: Ὅτι μίαν ὡρισμένην πρωΐαν ἡ «Κομεκόν», δηλαδή, τὸ Κρεμλῖνον, δηλαδὴ ἡ Σοβιετικὴ Κυβέρνησις, ἀποφασίζει νὰ τιμωρήσῃ τὴν Ἑλλάδα δι’ ἕνα οἱονδήποτε ἀτόπημα, τὸ ὁποῖον πιστεύει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς διέπραξεν ἐναντίον της. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔπραξεν ἀλλοῦ θὰ πράξῃ καὶ ἐδῶ. Εἶναι δὲ τοῦτο τὸ ἑξῆς: Θὰ εἴπῃ: Σταματῶ τὰς ἐμπορικὰς συναλλαγάς μου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ αἱ ἐμπορικαὶ συναλλαγαὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα θὰ ἐσταματοῦσαν αὐτομάτως, ὄχι μόνον μὲ τὴν Ρωσίαν, ἀλλὰ καὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα Κράτη τοῦ Ἀνατολικοῦ Μπλόκ. Διότι ἐκεῖ, κύριοι, ἡ οἰκονομία διευθύνεται ἀπὸ τὴν πολιτικὴν καὶ ὑπηρετεῖ τὴν πολιτικήν. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον σᾶς ἀναφέρω, ἔγινε μὲ τὴν Φινλανδίαν. Ὅταν μία Κυβέρνησις τῆς Φινλανδίας δὲν ἤρεσεν εἰς τὴν Μόσχαν, ἡ Μόσχα ἠκύρωσεν ὅλας τὰς παραγγελίας ναυπηγήσεως πλοίων, τὰς ὁποίας εἶχε δώσει εἰς τὴν Φινλανδίαν. Ὅταν μετὰ τὴν συμφιλίωσιν Γιουγκοσλαβίας καὶ Σοβιετικῆς Ρωσίας, ἐδέχθη τὸ νέον μετασταλινικὸν καθεστὼς νὰ ἀνανεώσῃ τὴν οἰκονομικὴν συνεργασίαν μὲ τὴν Γιουγκοσλαβίαν καὶ ὁ Στρατάρχης Τίτο ἔπραξε κἄτι, ποὺ δὲν ἦτο ἀρεστὸν εἰς τὸ Κρεμλῖνον, τότε ἡ Γιουγκοσλαβία ἐστερήθη τοῦ σίτου τὸν ὁποῖον ἡ Ρωσία τῆς εἶχεν ὑποσχεθῆ, ὅτι θὰ τῆς ἔδιδε, καὶ ἐστερήθη καὶ τῶν ἐργοστασίων ἢ μᾶλλον τῶν μηχανημάτων διὰ τὸ στήσιμον ἐργοστασίων, τὰ ὁποῖα ἡ Ρωσία εἶχε διὰ συμβολαίου ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ δώσῃ εἰς τὴν Γιουγκοσλαβίαν. Καὶ τέλος, ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸ πρόσφατον παράδειγμα τῆς Ἀλβανίας. Μόλις ἡ Ἀλβανία διεφώνησεν ἐπὶ ὡρισμένου ἰδεολογικοῦ θέματος μὲ τὴν Ρωσίαν, ἡ Ρωσία ἔκοψε κάθε συναλλαγὴν οἰκονομικὴν μὲ τὴν Ἀλβανίαν, τῆς ἔκοψε καὶ τὸ σιτάρι, εἰς τρόπον ὥστε νὰ πεινάσῃ ὁ Ἀλβανικὸς λαός, μολονότι τὸ σιτάρι αὐτὸ ἦτο πουλημένον διὰ κανονικῆς συμβάσεως, καὶ ἠνάγκασε τὴν Ἀλβανίαν αὐτὴν τὴν ὥραν νὰ ἐπαιτῇ πρὸς τὸν Δυτικὸν κόσμον. Διότι ἡ Ρωσικὴ διαταγὴ δὲν περιωρίσθη εἰς τὰ Σοβιετικὰ σύνορα, ἐπεξετάθη καὶ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας χώρας τῆς Ἀνατολῆς, αἱ ὁποῖαι, ἐκτός, νομίζω, τῆς Πολωνίας, διέκοψαν τὰς ἐμπορικὰς σχέσεις των μὲ τὴν Ἀλβανίαν. Καὶ ἡ αὐθαιρεσία τῶν τιμῶν, ἡ ὁποία διέπει τὰς σχέσεις τὰς ἐμπορικὰς μὲ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, εἶναι γνωστὴ καὶ ἀρκετὰ ἐτονίσθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου. Αὐτὴ ἡ αὐθαιρεσία καταντᾶ, κύριοι, εἰς τὸ ἑξῆς: Νὰ πληρώνωμεν ἡμεῖς εἰς τοὺς ἀνατολικοὺς μεγάλας τιμάς, τεραστίας τιμάς, πολὺ μεγαλυτέρας ἀπὸ ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι πληρώνονται εἰς τὸν ἄλλον κόσμον, τὸν ἐλεύθερον κόσμον, καὶ νὰ δεχώμεθα τιμὰς πολὺ χαμηλοτέρας, καὶ σᾶς ἐξηγήθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον αἱ τιμαὶ αὐταὶ ὑποβιβάζονται ἀκόμη περισσότερον.

§44Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἀντίθετον εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός.

§45Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ὄχι, κύριε, ὁ κ. Πιπινέλης εἶπεν, ὅτι γίνονται ὅλαι αἱ κομμουνιστικαὶ παραγγελίαι εἰς τὴν Ἑλλάδα μαζὶ εἰς ἕνα ὡρισμένον χρόνον. Καὶ ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ νὰ ὑποτιμήσῃ τὰ προϊόντα της. Καὶ εἶπεν ἐπὶ πλέον, ὅτι ἐμπορεύματα, τὰ ὁποῖα ἡμεῖς ἐξάγομεν εἰς τὴν Οὐγγαρίαν αἴφνης, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ πωλήσωμεν εἰς τὴν Ἑλβετίαν, ἡ Οὐγγαρία τὰ ἐξάγει εἰς τὴν Ἑλβετίαν διὰ νὰ πληρωθῇ μὲ ἄλλα ἐμπορεύματα. Ἄν ἠκούσατε τὸν κ. Πιπινέλην, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βγάλετε ἄλλα συμπεράσματα. Ἄλλωστε αὐτὰ εἶναι γνωστὰ πράγματα καὶ δὲν εἶναι ἀποκαλύψεις αὐτῆς τῆς στιγμῆς. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις ἐφρόντισε διὰ τῆς συμφωνίας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ὄχι μόνον νὰ διατηρήσῃ τὰς σχέσεις μὲ τὴν Ἀνατολήν, τὰς ἐμπορικὰς σχέσεις, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ καὶ ὅσα θέλει περιθώρια διὰ νὰ τὰς ἀναπτύξῃ ἀκόμη περισσότερον. Ἐὰν ἐπιμένω εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον, εἶναι ὄχι διότι εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐναντίον τῶν συναλλαγῶν μὲ τὴν Ἀνατολὴν — εἶναι μία ἀνάγκη, οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ὑποκύψωμεν— ἀλλά, ἐπιμένω διὰ νὰ μὴ μᾶς παριστάνετε, ὅτι τὸ ἐμπόριον μὲ τὴν Ἀνατολήν, καὶ ἑπομένως ἡ εἴσοδος τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Ἀνατολήν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέσῃ τὸ φάρμακον σωτηρίας διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι ἕνα φάρμακον πολὺ ἐπικίνδυνον, ἰδίως αὐτὴν τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ χώρα μας ὑφίσταται συνεχῶς ἐπιθέσεις ψυχροῦ πολέμου. Κύριοι, βεβαίως, ὑπάρχουν καὶ φόβοι ἀπὸ τὴν συνεργασίαν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀπέκρυψεν αὐτοὺς τοὺς φόβους. Δὲν εἶπε ποτέ, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία, ἐὰν δὲν κατορθώσῃ νὰ συγχρονισθῇ, θὰ καλοπεράσῃ μὲ τὸν ξένον ἀνταγωνισμόν. Τοὐναντίον, τονίζει διαρκῶς αὐτὸν τὸν κίνδυνον καὶ προσπαθεῖ νὰ συντελέσῃ καὶ αὐτὴ εἰς τὸ νὰ ξυπνήσουν οἱ Ἕλληνες βιομήχανοι καὶ νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶναι καθῆκον καὶ ἀπέναντι τῆς χώρας καὶ ἀπέναντι τοῦ ἑαυτοῦ των καὶ ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀλλὰ τοὺς φόβους αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ τοὺς ὑπερβάλωμεν. Παρόμοιοι φόβοι ἐξεφράσθησαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας τῆς Ε.Κ.Α. Θὰ ἀναφέρω ἕνα Γάλλον διαπρεπῆ συγγραφέα καὶ οἰκονομολόγον τὸν κ. Λεγκὲ ὁ ὁποῖος τὸν Ἰούλιον τοῦ 1958 εἰς τὴν «Ἐπιθεώρησιν τῶν Παρισίων» ἔγραφε τὰ ἑξῆς: Ἡ βιομηχανία θὰ δοκιμασθῇ σκληρά, περισσότερον ἀπὸ τὴν γεωργίαν. Εἰς τὴν γεωργίαν ἕνας ἀριθμὸς ὁριακῶν δραστηριοτήτων φαίνεται καταδικασμένος, ἀλλὰ εἶναι δυνατὴ ἡ προσαρμογὴ τῶν πολλῶν, μέσῳ ἐπιπόνων περιστάσεων. Ἀντίθετα, ἡ πλειονότης τῶν βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων θὰ ἀντιμετωπίσῃ σοβαροὺς κινδύνους, ἐὰν ὄχι καὶ πλήρη καταστροφήν, ὄχι τόσον αἱ μεγαλύτεραι, ὅσον αἱ μικρότεραι. Καὶ ὅμως, διεψεύσθη πέρα γιὰ πέρα εἰς τὰς προβλέψεις του. Ἡ Γαλλικὴ βιομηχανία ἀντέσχεν εἰς τὸν ξένον συναγωνισμόν, εἰς τὸν συναγωνισμὸν ἐντὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ εὑρίσκεται τώρα εἰς μίαν ἀνάτασιν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθῇ, ἐνῷ ἀντιθέτως, ἡ γεωργία, διὰ τὴν ὁποίαν προέβλεπεν, ὅτι θὰ προσαρμοσθῇ ταχύτητα εἰς τὴν συνεργασίαν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἀκόμη μειονεκτεῖ. Διατί; Διότι ἡ συνθήκη τῆς Ρώμης, ἐνῷ προέβλεψεν ἀμέσως τὶ θὰ γίνῃ διὰ τὰς βιομηχανικὰς ἐπιχειρήσεις, διὰ τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα, ἀνέβαλεν νὰ λάβῃ ἀποφάσεις διὰ τὴν γεωργίαν. Βεβαίως, ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία θὰ περάσῃ ἀπὸ μίαν δοκιμασίαν. Βεβαίως, καὶ ἡ Ἑλληνικὴ γεωργία θὰ πρέπει νὰ ὑποβιβάσῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ συναγωνισθῇ τὰ ξένα γεωργικὰ προϊόντα. Ἀλλά, αὐτὸ δὲν ἐπιβεβαιώνει τὴν ρήτρα τοῦ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν Ἕνωσιν οἱ πλούσιοι γίνονται πλουσιώτεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πτωχότεροι. Δὲν γνωρίζω κανένα πτωχόν, ὁ ὁποῖος νὰ ἐχειροτέρευσεν τὴν θέσιν του ἀπὸ τὴν συνεργασίαν του, ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν του μὲ τοὺς πλουσίους. Βεβαίως, ἡ Ἑλλὰς εἶναι μικρὰ πτωχὴ καὶ ἄγονος χώρα. Ἀπὸ τὰ μαθητικά μας θρανία θὰ ἔχωμεν ἀκούσει μυρίους λόγους μὲ τὴν θλιβερὰν ταύτην βεβαίωσιν. Προσπάθεια, ὅμως, τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ τὴν βγάλῃ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδον τῆς πτωχείας καὶ νομίζω, ὅτι μιὰ διέξοδος εἶναι καὶ ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, κ. βουλευταί, δὲν ἐπέτυχεν αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα ὡς ἐκ θαύματος. Εἴδομεν ποία ἦτο ἡ σκληρότης τῶν διαπραγματεύσεων, τὰς ὁποίας διεξήγαγεν. Ἀλλὰ οἱ ὅροι ὑπὸ τοὺς ὁποίους προσῆλθεν διὰ νὰ διαπραγματευθῇ μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, θὰ ἦσαν ἀκόμη σκληρότεροι, ἐὰν ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶχε προηγουμένως ἀποκτήσῃ πολιτικὴν σταθερότητα καὶ οἰκονομικὴν σταθερότητα. Σκεφθῆτε, κατὰ πόσον ἡ συμφωνία αὐτὴ θὰ ἦτο δυνατή, ἐὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα εἴχαμε κάθε ἓξ μῆνας ἄλλην Κυβέρνησιν καὶ ἄλλην οἰκονομικὴν πολιτικήν. Καὶ δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι μόνον ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Ρ.Ε. ἔφερεν αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα. Γνωρίζω, ὅτι καὶ τὸ Κέντρον συνεισέφερεν. Γνωρίζω, ὅτι καὶ ἡ πολιτικὴ τοῦ ἀειμνήστου Καρτάλη, κατὰ τοῦ πληθωρισμοῦ, ἔφερε καλὰ ἀποτελέσματα, παρὰ τὸ ὅτι συνετέλεσε αὐτὸ νὰ πέσῃ τὸ Κέντρον ἀπὸ τὴν Ἀρχήν. Γνωρίζω, ἐπίσης, ὅτι καὶ ὁ κ. Μαρκεζίνης ποὺ ἔκαμε τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογήν, προσέφερεν ὑπηρεσίαν πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν, καὶ ἐστοίχισεν καὶ εἰς αὐτὸν πολιτικὰς συνεπείας. Ὅλα αὐτὰ ὀφείλομεν νὰ τὰ ἀναγνωρίσωμεν. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντιπολίτευσις ὀφείλει νὰ ἀναγνωρίσῃ, ὅτι χωρὶς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν δὲν θὰ εἶχον τὰ καλὰ ἀποτελέσματα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς διατηρηθῆ καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχον οἱ καλοὶ ὅροι διαπραγματεύσεων μὲ τοὺς ξένους. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑλλὰς εἶναι χώρα μικρά, πτωχὴ καὶ ἄγονος καὶ καλεῖται νὰ εἰσέλθῃ εἰς μίαν ἑταιρείαν πλουσίων. Καὶ μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς ἑταιρείας τῶν πλουσίων ὑπάρχει ἕνα ρεῦμα ἐπικίνδυνον. Ἂς ποῦμε, ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα ἕνα ἄγονο νησὶ καὶ ἐκεῖνοι εἶναι μία πλουσία πεδιάς. Κύριοι, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιχειρήσωμεν τὸ τόλμημα; Τὶ θὰ χάσῃ ἡ Ἑλλὰς περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχει σήμερον; Κατὰ τὶ θὰ εὑρεθῇ πτωχοτέρα, ἐὰν περάσῃ εἰς τὴν πλουσίαν πεδιάδα;

§46Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Μήπως βουλιάξωμεν.

§47Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Νὰ βουλιάξωμεν δὲν εἶναι δυνατόν, διότι δὲν εἶναι τόσον βαθὺ τὸ ρεῦμα. Τὸ πολὺ–πολὺ νὰ μὴ ἠμπορέσωμεν νὰ περάσωμεν ἕνεκα τῆς ὁρμητικότητός του τὸ ρεῦμα καὶ νὰ ὑποχωρήσωμεν καὶ νὰ μὴ φθάσωμεν εἰς τοὺς σκοπούς μας. Αὐτό, νομίζω, ὅτι εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι τὸ κύριον ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον στηρίζει τὴν συμφωνίαν τῶν Ἀθηνῶν, περὶ τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑλλὰς, χώρα μικρά, πτωχὴ καὶ ἄγονος, μόνον νὰ κερδίσῃ ἔχει μὲ τὴν σύνδεσίν της μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν καὶ τίποτε νὰ ζημιωθῇ. (Χειροκροτήματα).

§48ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ διακόψωμεν.

§49Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, νὰ προχωρήσωμεν. Εἶναι πολλοὶ ρήτορες νὰ ὁμιλήσουν καὶ καλὸν εἶναι νὰ ὁμιλήσουν τινὲς ἀκόμη.

§50ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ διακόψωμεν. Δὲν ὑπάρχει ἄλλως τε ἀπαρτία.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§52ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.40′ μ.μ.)