1961.12.05

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 2α

Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.25′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ Προεδρεῖον κατετέθησαν αἱ ἑξῆς δηλώσεις: 1) Τοῦ βουλευτοῦ Ἄρτης κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. «Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Δεκεμβρίου 1961 Ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε, Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ δηλώσω, ὅτι παραμένω ἐν τῇ Βουλῇ ὡς ἀνεξάρτητος. Μετὰ τιμῆς Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ» καὶ 2) τοῦ βουλευτοῦ Πρεβέζης κ. Χ. Τσαντούλα. «Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Δεκεμβρίου 1961 Ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε, Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ δηλώσω, ὅτι εἶμαι ἀνεξάρτητος, συνεργαζόμενος μετὰ τοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ.

Μετὰ τιμῆς

Χ. ΤΣΑΝΤΟΥΛΑΣ»

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ἀντικείμενον τῆς ὁποίας εἶναι «προγραμματικαὶ δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως». Τὸν λόγον ἔχει ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κ. Κ. Καραμανλῆς. (Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπὸ τὰ ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα τῶν κυβερνητικῶν βουλευτῶν, ἀνέρχεται εἰς τὸ βῆμα).

§2Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν νέαν κοινοβουλευτικὴν περίοδον, καθ’ ἣν ἐποχὴν ἡ ἀνθρωπότης, βαθύτατα διχασμένη, ἀντιμετωπίζει ἀγωνιώδη καὶ κρίσιμα προβλήματα. Ἡ ἔλλειψις καλῆς πίστεως, ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ βαθεῖα δυσπιστία, αἵτινες χαρακτηρίζουν τὰς διεθνεῖς σχέσεις, καθιστοῦν κρίσιμον τὴν διεθνῆ κατάστασιν καὶ ἐπιβάλλουν εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν ἐλεύθεροι, συνοχὴν καὶ ἐπαγρύπνησιν. Τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Ἑλλάδος τὴν προσδιορίζουν ἡ ἱστορία της, ἡ γεωγραφική της θέσις καὶ ἡ πίστις της εἰς τὰς ἰδέας τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς εἰρήνης. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι προσηλωμένη εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Χάρτου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Πιστεύει, ὅτι τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, παρὰ τὰς ἀδυναμίας των, ἀποτελοῦν τὴν θετικωτέραν ἐλπίδα διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῆς διεθνοῦς νομιμότητος καὶ τὴν ἑδραίωσιν τῆς μεταξὺ τῶν λαῶν εἰρηνικῆς συνυπάρξεως. Ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ διεθνοῦς αὐτοῦ Ὀργανισμοῦ, ἡ Ἑλλὰς παρέχει τὴν συμβολήν της διὰ τὴν προώθησιν ἑνὸς συστήματος διεθνοῦς ἀσφαλείας, στηριζομένου εἰς τὸν ἐλεγχόμενον ἀφοπλισμόν. Ἀφ’ ἧς τὰ μέσα καταστροφῆς ἀπέκτησαν παγκόσμιον ἀκτῖνα δράσεως, ὁ ἀφοπλισμὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι περιφερειακός, ἀλλὰ μόνον γενικὸς καὶ πλήρης. Ἡ Ἑλλὰς μετέχει, ὡς γνωστόν, ἀπὸ ἐτῶν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Τὸ Σύμφωνον τοῦτο, καθαρῶς ἀμυντικόν, καὶ ἐξ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα προβλέπει ὁ Χάρτης τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, συνεστήθη διὰ τὴν προάσπισιν τῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν κατοχύρωσιν τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας τῶν μελῶν του. Ἡ Χώρα μας, τῆς ὁποίας τὰ ἐκτεταμένα καὶ εὐπαθῆ σύνορα, κατ’ ἐπανάληψιν παρεβιάσθησαν, ἔχει πάντα λόγον νὰ διατηρῇ τὴν θέσιν της ἐντὸς τῆς συμμαχίας αὐτῆς, ἡ ὁποία, πέραν τῶν εἰδικῶν ἐπιδιώξεών της, συμβάλλει καὶ εἰς τὴν διατήρησιν τῆς διεθνοῦς εἰρήνης. Ἡ Ἑλλὰς ἐπιθυμεῖ νὰ ἔχῃ ὁμαλὰς σχέσεις μὲ ὅλας τὰς χώρας, ἀνεξαρτήτως τοῦ κρατοῦντος εἰς αὐτὰς κοινωνικοῦ καὶ πολιτικοῦ καθεστῶτος, ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς ἀμοιβαιότητος καί, προπαντός, τῆς μὴ ἀναμίξεως εἰς τὰ ἐσωτερικά της. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, ἡ Χώρα μας θὰ ἔβλεπεν εὐχαρίστως τὴν ἀνάπτυξιν καλῶν σχέσεων μὲ ὅλας τὰς χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ Συνασπισμοῦ καὶ ἰδίως μὲ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν. Λυπούμεθα δέ, διότι μέχρι τοῦδε, δὲν εὕρομεν ἐν Μόσχᾳ ἐπαρκῆ ἀνταπόκρισιν. Πάντως, ἐμμένοντες εἰς τὴν γραμμὴν αὐτήν, ἐλπίζομεν, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος θὰ τύχῃ τελικῶς κατανοήσεως ἀπὸ μέρους τῶν ἰθυνόντων τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Εἰς τὸν συνορεύοντα ἐξ ἄλλου μὲ ἡμᾶς γεωγραφικὸν χῶρον, ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἀρίστας σχέσεις, τόσον μὲ τὴν Τουρκίαν, ὅσον καὶ τὴν Γιουγκοσλαβίαν, σχέσεις, αἱ ὁποῖαι, ἐνισχυόμεναι συνεχῶς, ἀποτελοῦν παράγοντα σταθερότητος καὶ εἰρήνης εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Βαλκανικῆς. Ὁμαλὰς σχέσεις θὰ ἐπεθύμει νὰ ἔχῃ ἡ Ἑλλὰς καὶ μὲ τὰς ἄλλας ὁμόρους χώρας, τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὴν Ἀλβανίαν, ἐὰν αὗται ἐπεδείκνυον κατανόησιν καὶ ἀντεμετώπιζον μὲ εἰλικρίνειαν καὶ καλὴν πίστιν τὰ ὑπάρχοντα μεταξὺ τῶν χωρῶν μας, ἐπίμαχα ζητήματα. Δυστυχῶς, μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς, δὲν ὑπάρχουν ἀπὸ μέρους τῶν ὡς ἄνω δύο χωρῶν ἐνθαρρυντικαὶ ἐνδείξεις. Εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν ἡ Ἑλλὰς θὰ συνεχίσῃ τὴν πατροπαράδοτον πολιτικὴν φιλίας καὶ συνεργασίας μὲ τὸν Ἀραβικὸν κόσμον. Ἐν τῷ πλαισίῳ αὐτῷ, δὲν δύναμαι νὰ ἀποκρύψω τὴν ἀνησυχίαν, ἡ ὁποία συνέχει τοὺς Ἕλληνας τοὺς διαβιοῦντας ἐν τῇ Ἡνωμένῃ Ἀραβικῇ Δημοκρατίᾳ, ἐν ὄψει ὡρισμένων μέτρων, ἅτινα καθιστοῦν ἐπισφαλῆ τὴν ἐκεῖ θέσιν των. Ἔναντι τῆς ἀνησυχίας αὐτῆς, τὴν ὁποίαν εἶναι φυσικὸν νὰ συμμερίζεται ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις προσβλέπει μὲ ἐμπιστοσύνην πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τῆς φίλης χώρας, ἡ ὁποία κατ’ ἐπανάληψιν διεκήρυξε τὴν ἐκτίμησίν της διὰ τὴν Ἑλληνικὴν παροικίαν. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις αἰσθάνεται ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν διὰ τὴν ἑδραιουμένην ἐσωτερικὴν σταθερότητα εἰς τὴν Κύπρον, ἡ ὁποία, ὑπὸ τὴν σώφρονα ἡγεσίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου, κατέκτησεν ὡς μέλος τῆς διεθνοῦς Κοινότητος, τὴν γενικὴν ἐκτίμησιν. Ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία συνδέεται διὰ στενωτάτων μὲ τὴν Κύπρον δεσμῶν, προσβλέπει μὲ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πρόοδον τῆς Μεγαλονήσου, πρόοδον, τὴν ὁποίαν εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ὑποβοηθήσῃ, συνεχίζουσα τὴν πλήρη καὶ ἀδελφικὴν πρὸς αὐτὴν συμπαράστασίν της. Οὕτω πολιτευομένη ἡ Ἑλλάς, παραμένει πιστὴ εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἐλευθερίας, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. Τὴν δὲ ἠθικὴν δύναμιν τῆς πολιτικῆς της ἀποτελεῖ ἡ ἐντιμότης καὶ ἡ εἰλικρίνειά της. Κύριοι βουλευταί, Ἡ ἀνανέωσις τῆς λαϊκῆς ἐμπιστοσύνης ἐπιτρέπει εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνεχίσῃ τὴν οἰκονομικήν της πολιτικὴν μὲ ἐπιταχυνόμενον ρυθμὸν καὶ μὲ περισσότερον ριζοσπαστικὰς μεθόδους. Ἡ Κυβέρνησις γνωρίζει, ὅτι διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ εἰς τὸν οἰκονομικὸν ἰδίως τομέα τὴν ἀποστολήν της, ἔχει ἀνάγκην τῆς κατανοήσεως καὶ τῆς συμπαραστάσεως τοῦ λαοῦ, χάριν τοῦ ὁποίου ἀγωνίζεται. Διὰ νὰ ἔχῃ, ὅμως, τὴν συμπαράστασιν αὐτοῦ, πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ ὁ λαὸς σαφῆ καὶ ὀρθὴν ἀντίληψιν τῆς ὑφισταμένης εἰς τὴ Χώραν μας πραγματικότητος. Τὸν τελευταῖον καιρόν, ἡ δημαγωγία ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ ἄγνοια ἀφ’ ἑτέρου, ἐκαλλιέργησαν πλάνας καὶ ἐνεθάρρυνον τάσεις, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ θέσουν ἐν κινδύνῳ τὴν οἰκονομίαν μας. Κατὰ τὴν τελευταίαν ἑξαετίαν ἐπετεύχθη αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 59% καὶ ἡ Ἑλλὰς ἐξῆλθεν ὁριστικῶς ἀπὸ τὴν κατηγορίαν τῶν, χαμηλοῦ εἰσοδήματος καὶ ἐν οἰκονομικῇ στασιμότητι, χωρῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτὸ κατέστη δυνατὸν διὰ τῆς ἐφαρμογῆς ὑγιοῦς δημοσιονομικῆς καὶ πιστωτικῆς πολιτικῆς, καὶ διὰ τῆς ἐντόνου προωθήσεως τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καί, ἰδιαιτέρως, τῶν βασικῶν ἔργων οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἐξησφαλίσθη οὕτω νομισματικὴ σταθερότης καὶ ἐπετεύχθη συνεχὴς οἰκονομικὴ ἄνοδος. Τὰ ἐπιτεύγματα τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ ἡ Συμφωνία Συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, διανοίγουν νέους ὁρίζοντας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς προόδου διὰ τὴν Χώραν. Ἡ περαιτέρω, ὅμως, οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις εἶναι ἀνάγκη νὰ στηριχθῇ ἐπὶ εὐρυτάτης καὶ βαθείας ἀναδιαρθρώσεως καὶ αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς, μὲ προσανατολισμὸν τὴν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν. Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, αἱ δυσμενεῖς συνθῆκαι τῆς διεθνοῦς ζητήσεως ἐδημιούργησαν δυσχερείας εἰς τὴν προώθησιν τῶν κατὰ παράδοσιν ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν. Ἀντιθέτως, ἀξιόλογον δυναμισμόν, μὲ γενικωτέρας συνεπείας ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος τῆς Χώρας, ἐσημείωσαν ὡρισμέναι κατηγορίαι ἀδήλων εἰσπράξεων. Ὀφείλω ἰδιαιτέρως νὰ ἐξάρω τὴν ἔντονον καὶ συνεχιζομένην ἄνοδον τῶν ἐσόδων ἐκ τοῦ τουρισμοῦ καὶ ἐκ τῆς ἑλληνικῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας. Μετὰ τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα —γεωργικά, βιομηχανικὰ καὶ βιοτεχνικὰ— θὰ εἰσάγωνται μὲ αἰσθητῶς ἠλαττωμένους δασμοὺς ἐντὸς ἑνὸς εὐρυτάτου οἰκονομικοῦ χώρου καὶ μετὰ πάροδον ὀλίγων ἐτῶν θὰ κυκλοφοροῦν ἐντὸς αὐτοῦ ἄνευ περιορισμῶν καὶ δασμολογικῆς ἐπιβαρύνσεως. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, ἐὰν ἐπιτύχωμεν νὰ προσαρμόσωμεν τὴν παραγωγήν μας πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς διεθνοῦς ζητήσεως, καθίστανται μεγάλαι αἱ δυνατότητες αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ μας προϊόντος. Ἡ ἀπασχόλησις καὶ τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν καὶ ὅλων τῶν ἐργαζομένων δύνανται συνεχῶς νὰ ἀνέρχωνται μέχρι πλήρους ἀξιοποιήσεως τῶν ἀνθρωπίνων καὶ ἐν γένει παραγωγικῶν δυνάμεων τῆς Χώρας. Τὰ ἀνωτέρω θὰ ἐπιτευχθοῦν μόνον ἐὰν ἀναληφθοῦν πρωτοβουλίαι καὶ ἐκδηλωθῇ σύμπραξις ἀπὸ ὅλους τοὺς φορεῖς τῆς οἰκονομίας, ἐν συναρτήσει πρὸς τὴν κρατικὴν προσπάθειαν. Ἡ Κυβέρνησις θὰ παράσχῃ τὴν πλήρη συμπαράστασιν καὶ ἔντονον ἐνίσχυσίν της πρὸς τὰς ἑξῆς πέντε βασικὰς κατευθύνσεις: Πρώτη εἶναι ἡ αὐστηρὰ περιφρούρησις τῆς νομισματικῆς σταθερότητος καὶ ἡ συνέχισις τῆς ἐφαρμογῆς ὑγιοῦς δημοσιονομικῆς καὶ πιστωτικῆς πολιτικῆς. Ὁ ἔλεγχος τῆς χορηγήσεως καὶ χρησιμοποιήσεως τραπεζικῶν πιστώσεων διὰ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν θὰ καταστῇ πληρέστερος. Δευτέρα, εἶναι ἡ ἐκτέλεσις καὶ ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς ἀξιοποιήσεως τῶν λεγομένων ἐπενδύσεων ὑποδομῆς, δηλαδὴ τῶν παραγωγικῶν ἔργων γενικοῦ οἰκονομικοῦ ἐνδιαφέροντος. Εἰδικώτερον θὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς ἐκτελέσεως τοῦ πενταετοῦς προγράμματος, τὸ ὁποῖον θὰ συμπληρωθῇ διὰ προγραμμάτων περιφερειακῆς ἀναπτύξεως, ὅπως τῆς Ἠπείρου, τῆς Πελοποννήσου καὶ τῆς Κρήτης. Τρίτη κατεύθυνσις, εἶναι ἡ δι’ ὅλων τῶν δυνατῶν μέσων ἐνίσχυσις τῶν ἀγροτῶν διὰ τὴν παραγωγὴν κυρίως ἐξαγωγίμων προϊόντων ἀνωτέρας ποιότητος, δηλαδὴ ἡ ἀποφασιστικὴ ἐπίσπευσις τῆς ἤδη ἐπιδιωκομένης ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν. Τετάρτη, εἶναι ἡ ἔντονος ἐπίσης ἐνίσχυσις τῆς βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας διὰ τὸν τεχνικὸν καὶ ὀργανωτικόν των ἐκσυγχρονισμὸν καὶ τὴν ταχεῖαν ἀνάπτυξίν των, κυρίως πρὸς παραγωγὴν ἐξαγωγίμων προϊόντων. Πέμπτη, βασικὴ κατεύθυνσις τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἶναι ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς ἐφαρμογῆς εὐρυτάτων προγραμμάτων ἐκπαιδεύσεως καὶ μετεκπαιδεύσεως τοῦ πληθυσμοῦ διὰ τὴν ἐξύψωσιν τοῦ μορφωτικοῦ καὶ ἐπαγγελματικοῦ του ἐπιπέδου. Ἡ ἀνάγκη ηὐξημένων ἐπενδύσεων διὰ τὴν οἰκονομικήν μας ἀνάπτυξιν, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ οἰκονομικὸν βάρος ἐκ τῆς ἀμυντικῆς μας ὀργανώσεως, καθιστοῦν ἀναπόφευκτον τὴν ἐξάρτησιν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἀπὸ ἐπαρκῆ οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ Ἑλλὰς ἀπέδειξεν, ὅτι ἀξιοποιεῖ γονίμως τὴν εἰς αὐτὴν παρεχομένην βοήθειαν. Ἡ ἐνίσχυσις ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἶναι ἀνάγκη νὰ παρέχεται τόσον ὑπὸ τὴν μορφὴν δανείων ὑπὸ εὐνοϊκοὺς ὅρους, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως, ὅσον καὶ ὑπὸ μορφὴν βοηθείας διὰ τὴν στήριξιν τοῦ βάρους τῶν ἀμυντικῶν μας δαπανῶν. Καὶ ὡς πρὸς μὲν τὸν δανεισμὸν διὰ τὰς ἐπενδύσεις ἀναπτύξεως, ἀποβλέπομεν κυρίως εἰς ὡρισμένας φιλικὰς κυβερνήσεις καὶ διαφόρους ὀργανισμούς. Εἶναι, ὅμως, βασικῆς σημασίας καὶ ἡ εἰς τὸ ἀναγκαῖον ὕψος συνέχισις τῆς ἀμυντικῆς βοηθείας. Ἀποδίδομεν ἰδιαιτέραν, ὡς πρὸς τοῦτο, σημασίαν εἰς τὴν κατανόησιν τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, χάρις εἰς τὴν ἀρωγὴν τῆς ὁποίας, ἄλλως τε, ἠδυνήθημεν μεταπολεμικῶς νὰ διαφυλάξωμεν τοὺς ἐλευθέρους μας θεσμοὺς καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν σημερινὴν φάσιν τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως. Εἰδικώτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν στήριξιν τῶν ἀμυντικῶν μας δυνάμεων, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει τὴν ἵδρυσιν ἑνὸς Εἰδικοῦ Ταμείου ἐντὸς τοῦ ΝΑΤΟ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων μελῶν του εἰς τὴν διατήρησιν τῆς ἀμυντικῆς των ἱκανότητος. Ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει μὲ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀποδοχὴν τῆς προτάσεως ταύτης, ἡ ὁποία θὰ ἀπετέλει ἐκδήλωσιν τῆς ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν χωρῶν–μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ, διὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ προστασίαν τῆς εἰρήνης καὶ τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν. Κύριοι βουλευταί, ἡ πραγματοποίησις δημοσίων ἐσόδων μεγαλυτέρων τῶν ἀρχικῶν ἐκτιμήσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπῆρξεν ἀποτέλεσμα κυρίως τῆς μεγάλης αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸ 1961 καὶ τῆς ἐκ ταύτης ταχείας ἀνόδου τῶν εἰσαγωγῶν. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἔδωσε λαβὴν εἰς εὐρεῖαν πολιτικὴν ἐκμετάλλευσιν, μὲ σύνθημα τὴν γενικὴν μείωσιν τῆς φορολογίας. Οἱ ὑποστηρίζοντες τοιαύτας ἀπόψεις παραβλέπουν, ὅτι πέραν τῶν τρεχουσῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρέπει νὰ καλυφθῇ ἐκ δημοσίων ἐσόδων καὶ σημαντικὸν τμῆμα τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων. Κατὰ τὰ τελευταῖα τρία ἔτη, πέραν τοῦ ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ, τὸ 30% περίπου τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων ἐκαλύφθη δι’ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Ἡ ἐπέκτασις τοῦ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ, πέραν ὡρισμένων ὁρίων δὲν εἶναι ἐπιτρεπτή, διότι καὶ πρόσθετον βάρος δημιουργεῖ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου χρέους, ἀλλὰ καὶ ἀπορροφᾷ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα ἄλλως θὰ διωχετεύοντο εἰς τὴν ἰδιωτικὴν παραγωγὴν καὶ ἐπενδυτικὴν δραστηριότητα. Ἐξ ἄλλου ἡ στήριξις ἑνὸς ὑψηλοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων ἀποτελεῖ θεμελιώδη οἰκονομικήν, ἀλλὰ καὶ κοινωνικὴν ἀνάγκην, διότι, σὺν τοῖς ἄλλοις, δι’ αὐτοῦ ἐπιτυγχάνεται ἡ μεταφορὰ εἰσοδήματος ἐκ τοῦ Κέντρου πρὸς τὴν Ἐπαρχίαν διὰ τῆς παραγωγικῆς κινητοποιήσεως τοῦ πληθυσμοῦ εἰς ὁλόκληρον τὴν Χώραν. Δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ δὲν προτίθεται, ἑπομένως, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν λῆψιν μέτρων, τὰ ὁποῖα θὰ εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μείωσιν τῶν ἐκ φορολογίας ἐσόδων. Θὰ ἐξετάσῃ ἐν τούτοις μετὰ προσοχῆς τὴν δυνατότητα ὡρισμένων φορολογικῶν διαρρυθμίσεων, κυρίως διὰ νὰ καταστήσῃ δικαιοτέραν τὴν κατανομὴν τοῦ φορολογικοῦ βάρους. Βασικὴν κατεύθυνσιν τῆς φορολογικῆς πολιτικῆς ἀποτελεῖ ἡ λῆψις ἀποφασιστικῶν μέτρων διὰ τὸν περιορισμὸν καὶ τὴν ἐξαφάνισιν τῆς φοροδιαφυγῆς. Δὲν εἶναι μόνον οἰκονομικῶς, ἀλλὰ καὶ ἐθνικῶς καὶ ἠθικῶς ἀπαράδεκτον νὰ ἐπιδιώκουν οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυροὶ τὴν ἀποφυγὴν τῆς ἐκπληρώσεως τῶν φορολογικῶν των ὑποχρεώσεων. Διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς σοβαρᾶς αὐτῆς ἀνωμαλίας ἡ Κυβέρνησις θὰ θέση ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς πρόσθετα καὶ συγκεκριμένα μέτρα. Παραλλήλως, θὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ μείωσις τῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν καὶ θὰ περιορισθῇ καὶ συστηματοποιηθῇ ἡ παροχὴ εἰδικῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως, μόνον εἰς περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀποδεδειγμένως ἐξυπηρετοῦν τὰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις καὶ τὰς ἐξαγωγάς, δηλαδή, τὰς δύο βασικὰς ἐθνικὰς οἰκονομικὰς ἐπιδιώξεις. Σταθερὰν ἐπιδίωξιν τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἀποτελεῖ ἡ ἐξασφάλισις τῆς μεγαλυτέρας δυνατῆς συμβολῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ τρεχουσῶν δαπανῶν εἰς τὸ πρόγραμμα δημοσίων ἐπενδύσεων ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξαρτᾶται —καὶ τοῦτο πρέπει νὰ καταστῇ κοινὴ συνείδησις— τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους. Αὐτό, ὅμως, προϋποθέτει συγκράτησιν τῆς αὐξητικῆς τάσεως τῶν καταναλωτικῶν καὶ λοιπῶν ὀλιγώτερον παραγωγικῶν δαπανῶν τοῦ Δημοσίου. Ὡς πρὸς τὰς ἀποδοχὰς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τὰς συντάξεις, δέον νὰ παρατηρηθῇ, ὅτι μόνον ἐκ τῆς πρὸ ἔτους ἀποφασισθείσης ἀναπροσαρμογῆς των, καθὼς καὶ ἐκ τῶν εἰδικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων, ἐπῆλθεν αὔξησις τῆς ἐτησίας ἐπιβαρύνσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ 960 ἑκατ. περίπου, ἡ ὁποία θὰ ἐκδηλωθῇ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1962. Ὡς πρὸς τὰς ἀμυντικὰς δαπάνας, θὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ συγκράτησίς των, διατηρουμένης πάντως τῆς ἀμυντικῆς ἱκανότητος τῆς Χώρας. Ἐννοεῖται, ὅτι ἡ ὅλη προσπάθεια ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι συνάρτησις τῆς συμμαχικῆς βοηθείας, τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλλὰς θεωρεῖ, ὅτι δικαιοῦται νὰ ἀναμένῃ. Μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτὴν ἐπιθυμῶ νὰ ἐξάρω τὸ ὑψηλὸν ἐπίπεδον ἀποδόσεως τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ νὰ διαδηλώσω τὴν στοργὴν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην μὲ τὴν ὁποίαν τὰ περιβάλλει ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Τὸ πρόγραμμα δημοσίων ἐπενδύσεων τοῦ 1962 θὰ εἶναι περίπου εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ 1961. Ἐὰν προστεθοῦν καὶ αἱ λεγόμεναι παράλληλοι ἐπενδύσεις δηλαδὴ καὶ αἱ πραγματοποιούμεναι ὑπὸ τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν καὶ ἐπιχειρήσεων, ὡς καὶ τὰ δάνεια μέσης καὶ μακρᾶς προθεσμίας τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α., αἱ συνολικαὶ δημόσιαι ἐπενδύσεις θὰ προσεγγίσουν τὰ 9.000 ἑκατομμ. Τὸ ἐπίπεδον τοῦτο θὰ εἶναι κατά τι ἀνώτερον τοῦ ἀντιστοίχου τοῦ λήγοντος ἔτους. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐνισχύσῃ τὴν κατ’ ἀπόλυτον προτεραιότητα αὔξησιν τῆς παραγωγῆς ἐξαγωγίμων ἀγροτικῶν, βιομηχανικῶν καὶ βιοτεχνικῶν προϊόντων. Ἡ ἐπιδίωξις αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ἀσφαλεστέραν μέθοδον διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ἀναπτύξεως, τὴν αὔξησιν τῆς ἀπασχολήσεως καὶ τὴν βελτίωσιν τῶν βιοτικῶν συνθηκῶν τοῦ λαοῦ. Ἡ Κυβέρνησις θὰ καταβάλῃ κάθε προσπάθειαν διὰ τὸν περιορισμὸν τῶν ἐπιβαρύνσεων τῆς παραγωγῆς. Ἡ ἀποφασιστικὴ ἐν τούτοις συμπίεσις τοῦ κόστους καὶ ἡ ἐξασφάλισις διεθνοῦς ἀνταγωνιστικότητος τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων δύνανται νὰ ἐπιτευχθοῦν κυρίως διὰ τῆς αὐξήσεως καὶ τῆς ποιοτικῆς βελτιώσεως τοῦ παραγομένου προϊόντος. Ὡς πρὸς τὴν ἀγροτικὴν παραγωγήν, αἱ ἀνωτέρω ἐπιδιώξεις σημαίνουν τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν καὶ τὴν αὔξησιν τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ταχυτέραν δυνατὴν ἐκτέλεσιν καὶ ἀξιοποίησιν τῶν ἔργων ἐγγείου βελτιώσεως καὶ θὰ ἐνισχύσῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν εὐνοουμένων καλλιεργειῶν καὶ τῆς κτηνοτροφίας διὰ τῆς παροχῆς ἐπαρκοῦς καὶ προνομιακῆς χρηματοδοτήσεως μέσῳ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Θὰ παρασχεθοῦν ἐπίσης πρόσθετοι εἰδικαὶ ἐνισχύσεις καὶ θὰ καθοδηγηθοῦν συστηματικῶς οἱ ἀγρόται πρὸς τὰς εὐνοουμένας καλλιεργείας καὶ ποικιλίας προϊόντων. Τὰ μέτρα αὐτὰ θὰ συμπληρωθοῦν διὰ τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς ψυκτικῆς ἁλύσου καὶ τῆς ἱδρύσεως γεωργικῶν βιομηχανιῶν διὰ τὴν πρόληψιν τῆς φθορᾶς καὶ τὴν ἀξιοποίησιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Θὰ συστηματοποιηθοῦν ἐπίσης αἱ μέθοδοι προστασίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, μὲ προνομιακὴν μεταχείρισιν τῶν εὐνοουμένων καλλιεργειῶν. Πάντως, ἡ πραγματικὴ προστασία τῶν ἀγροτῶν ἐξασφαλίζεται μὲ τὴν διατήρησιν τῆς ἀνταγωνιστικότητος τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων. Ἡ Κυβέρνησις θὰ χρησιμοποιήσῃ καὶ συμπληρωματικὰς μεθόδους ἐνισχύσεως τῶν παραγωγῶν. Μεταξὺ αὐτῶν, πρωταρχικῆς σημασίας εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῶν γεωργικῶν ἀσφαλίσεων καὶ ἡ ἐκτέλεσις εἰδικῶν προγραμμάτων πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ εἰσοδήματος ὡρισμένων περιοχῶν, ὡς εἶναι αἱ ὀρειναὶ καὶ αἱ περιοχαὶ παραγωγῆς κλασσικῶν καπνῶν. Διὰ τὴν βιομηχανίαν καὶ βιοτεχνίαν δημιουργοῦνται μεγάλαι δυνατότητες ἀναπτύξεως, ἰδίως μετὰ τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Διὰ νὰ ἀξιοποιηθοῦν αἱ δυνατότητες αὐταί, εἶναι ἀνάγκη νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς εὐρεῖαν ἔκτασιν τεχνικὸς καὶ ὀργανωτικὸς ἐκσυγχρονισμὸς καὶ συγκέντρωσις τῆς παραγωγῆς εἰς εἴδη καὶ ποιότητας, αἱ ὁποῖαι ἀνταποκρίνονται εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς διεθνοῦς ζητήσεως. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιδιώξῃ διὰ σειρᾶς ἀλληλοσυμπληρουμένων μέτρων νὰ προωθήσῃ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν τῶν ἐπιχειρήσεων, νὰ προαγάγῃ τὴν παραγωγὴν ἐξαγωγίμων προϊόντων καὶ νὰ στρέψῃ τὴν ἐπιχειρηματικὴν δραστηριότητα πρὸς τὰς ἐξαγωγάς. Ἐνῷ, ὅμως, θὰ παράσχῃ πᾶσαν δυνατὴν ἐνίσχυσιν εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀναπτύσσουν δραστηριότητα πρὸς τὰς κατευθύνσεις αὐτάς, θὰ ἐπιδείξῃ αὐστηρότητα πρὸς τὰς ἀδρανούσας ἐπιχειρήσεις. Διότι ἡ ἐκβιομηχάνισις τῆς χώρας, καὶ γενικώτερον ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας μας δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν τάξιν τῶν ἐπιχειρηματιῶν, ἀλλὰ ἀφορᾷ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐνισχύσῃ ἰδιαιτέρως τὰς ἐξαγωγικὰς βιομηχανίας καὶ βιοτεχνικὰς ἐπιχειρήσεις διὰ τῶν ἑξῆς βασικῶν μεθόδων: Πρῶτον. Θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν σύστημα κινήτρων, κυρίως ὑπὸ μορφὴν μειώσεως ἐπιβαρύνσεων, ἀλλὰ ἐν στενῇ πάντοτε συσχετίσει πρὸς τὴν πραγματοποίησιν ἐξαγωγῶν καὶ μόνον. Δεύτερον. Θὰ ἐξασφαλισθῇ ὑπὸ ἰδιαιτέρως εὐνοϊκοὺς ὅρους μακροπρόθεσμος δανεισμὸς διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν καὶ τὴν ἐπέκτασιν τῶν ἐγκαταστάσεων, ὡς καὶ ἄνετος βραχυπρόθεσμος χρηματοδότησις διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν. Ὁ πιστωτικὸς μηχανισμὸς θὰ προσανατολισθῇ σαφῶς πρὸς τὰς ἀνωτέρω ἐπιδιώξεις καὶ θὰ ἀναδιοργανωθῇ εἰς εὐρεῖαν κλίμακα ἡ μακροπρόθεσμος πίστις. Τρίτον. Θὰ ἐπιδιωχθῇ δι’ ὅλων τῶν δυνατῶν μέσων ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἀγορᾶς κεφαλαίου καὶ ἡ δημιουργία ἀνωνύμων ἑταιρειῶν εὐρείας λαϊκῆς ἰδιοκτησίας. Θὰ ἐξασφαλισθῇ οὕτω ἡ συμμετοχὴ τοῦ πληθυσμοῦ εἰς κυριωτάτους φορεῖς τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς. Μέχρι τῆς διαμορφώσεως νέων ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἡ δραστηριότης τῆς κεφαλαιαγορᾶς θὰ ἐπιτευχθῇ διὰ τῆς μετατροπῆς ὡρισμένων ἐκ τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν εἰς ἀνωνύμους ἑταιρείας καὶ διὰ τῆς διαθέσεως τμήματος τοῦ μετοχικοῦ των κεφαλαίου εἰς τὸ εὐρύτερον κοινόν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, ὅτι ὁ ἐπιχειρηματικὸς μας κόσμος, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων, δὲν ἀνταπεκρίθη μέχρι σήμερον ἐπαρκῶς εἰς τὰς ἐθνικὰς οἰκονομικὰς μας ἐπιδιώξεις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στηρίζεται τὸ οἰκονομικόν μας σύστημα ἐπὶ τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως καὶ νὰ εἶναι ἀνύπαρκτος ἢ ἀνεπαρκὴς ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία καὶ δρᾶσις. Οὔτε ἐπιτρέπεται τὸ μέλλον καὶ ἡ πρόοδος τοῦ λαοῦ νὰ βασίζωνται ἐπὶ ἐπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἐπίγνωσιν τῶν εὐθυνῶν των καὶ δὲν ἀναπτύσσουν τὴν ἀπαραίτητον ἡγετικὴν δημιουργικὴν δρᾶσιν. Διὰ τοῦτο, ἐὰν παρὰ τὴν ἔντονον ἐνίσχυσιν, ἡ ὁποία θὰ παρασχεθῇ, δὲν ἐκδηλωθῇ ἡ ἀναμενομένη ἀνταπόκρισις ἐκ μέρους τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ἡ Κυβέρνησις θὰ προχωρήσῃ διὰ τοῦ Ο.Β.Α., καὶ μὲ τὴν ἐνδεχομένην σύμπραξιν ξένου ἐπιχειρηματικοῦ ἐνδιαφέροντος, εἰς τὴν σύστασιν μεγάλων ἐκσυγχρονισμένων, ἐξαγωγικῶν ἰδίως ἐπιχειρήσεων. Αἱ ἐπιχειρήσεις αὐταὶ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν συχνὰ μικτὴν ἰδιοκτησίαν, ἀλλοδαπὴν καὶ ἑλληνικήν, ὁσάκις δὲ ἐνδείκνυται τοῦτο, θὰ ἐπιδιώκεται ἡ μεταβίβασις τῶν μετοχῶν εἰς τὸ εὐρύτερον κοινόν. Τὸν ὀργανωτικὸν καὶ τεχνικὸν ἐκσυγχρονισμὸν τῶν βιομηχανικῶν καὶ βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων δύνανται νὰ ὑποβοηθήσουν καὶ ἐπιταχύνουν γόνιμοι συνεργασίαι μὲ ξένας ἐπιχειρήσεις, διὰ τῶν ὁποίων θὰ μεταφερθοῦν ταχέως εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ τεχνικὴ παράδοσις καὶ ἡ ἐμπορικὴ ὀργάνωσις τοῦ ἐξωτερικοῦ. Εἶναι ἀνάγκη διὰ τοῦτο νὰ διευκολυνθῇ ἡ προσέλκυσις ξένου ἐπιχειρηματικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἄνευ προνομιακῶν, βεβαίως, μεταχειρίσεων καὶ κυρίως, ἐφ’ ὅσον τοῦτο θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἐξαγωγικὴν προσπάθειαν τῆς Χώρας. Ἡ ἐνίοτε ἐκδηλουμένη ἀντίδρασις εἰς τοιούτου εἴδους συνεργασίας μὲ ξένας ἐπιχειρήσεις εἶναι ἀδικαιολόγητος καὶ ἀπαράδεκτος. Ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν τῆς προσπαθείας ἀποκλειστικῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς ἀπὸ περιωρισμένον ἀριθμὸν ἀπηρχαιωμένων ἐπιχειρήσεων, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶναι ἄξιον προσοχῆς, ὅτι ἡ ἐπ’ αὐτοῦ στάσις τῶν ὀπισθοδρομικῶν ἐπιχειρήσεων δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν δημοκοπικὴν πολιτικὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ θέματος τούτου ἐκ μέρους τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς. Παρὰ τὴν μεγάλην αὔξησιν τῶν εἰσαγωγῶν καὶ τὴν διεύρυνσιν τοῦ ἐμπορικοῦ ἐλλείμματος, ἡ συναλλαγματικὴ θέσις τῆς Χώρας εἶναι ἐνισχυμένη. Εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους τὸ συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα ὑπολογίζεται, ὅτι θὰ ὑπερβαίνῃ τὰ 240 ἑκατομμ. δολλάρια καὶ θὰ εἶναι ἀνώτερον ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ παρελθόντα ἔτη. Ἡ ἐξέλιξις αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὴν μεγάλην αὔξησιν τῶν ἀδήλων εἰσπράξεων καὶ τὴν εἰσροὴν κεφαλαίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν συνδέεται κυρίως μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀναμένεται, ὅτι θὰ συνεχισθῇ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν πρόκειται νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν. Ἡ συγκράτησις τῆς ἀνόδου τῶν εἰσαγωγῶν εἰς λογικὰ ὅρια δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ διὰ τῶν συνήθων μεθόδων, τῶν ἐφαρμοζομένων καὶ εἰς τὰ πλέον φιλελεύθερα κράτη, καὶ κυρίως διὰ τοῦ ἐλέγχου τῶν πιστώσεων, πρὸς πρόληψιν τῆς διαρροῆς αὐτῶν πρὸς μὴ παραγωγικοὺς σκοποὺς καὶ εἰσαγωγάς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ κατανοηθῇ, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν δὲν σημαίνει ἀσυδοσίαν, παραβλάπτουσαν τοὺς γενικωτέρους κοινωνικοὺς καὶ οἰκονομικοὺς μας σκοπούς. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει ὑψίστην σημασίαν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐξαγωγῶν πρὸς ὅλας τὰς χώρας, ἄνευ διακρίσεως. Ὡς ἤδη ἐτονίσθη, ἡ ἐπίλυσις τοῦ προβλήματος τῶν ἐξαγωγῶν μας συνδέεται μὲ τὴν γενικωτέραν ἀναδιάρθρωσιν τῆς παραγωγῆς —γεωργικῆς, βιομηχανικῆς καὶ βιοτεχνικῆς— καὶ τὴν στροφὴν τοῦ ἐμπορίου πρὸς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Διὰ τοῦτο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προσπάθειαν μονιμωτέρας προσαρμογῆς τῆς παραγωγῆς πρὸς τὰς ἐξαγωγάς, θὰ χρησιμοποιηθοῦν καὶ εἰδικώτερα κίνητρα διὰ τὴν ἐνίσχυσιν αὐτῶν. Ταῦτα, θὰ συνίστανται εἰς αὐτόματα συστήματα ἐκπτώσεων ὡρισμένων ἐπιβαρύνσεων καὶ ἐπιστροφῆς δασμῶν καὶ ἐμμέσων φόρων κατὰ τὴν ἐξαγωγήν. Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν δὲν πρόκειται νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἐπιδοτήσεις, αἱ ὁποῖαι, ὄχι μόνον λύσιν δὲν παρέχουν, ἀλλὰ καὶ εἰς γενικωτέραν ἐξάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας ὁδηγοῦν. Κύριοι βουλευταί, Χάρις εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἀπασχολήσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνοδον τοῦ ἐπιπέδου τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων τὸ ἐργατικὸν εἰσόδημα τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, τὸ ἐργατικὸν εἰσόδημα κατὰ τὴν περίοδον 1955–61 ἐσημείωσεν αὔξησιν κατὰ 75%. Τοῦτο ἔχει εἰδικὴν σημασίαν, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ συνολικὸν εἰσόδημα τῆς Ἑλλάδος ηὐξήθη κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον κατὰ 59%, ἐνῷ ὁ τιμάριθμος ηὐξήθη μόνον κατὰ 12%. Ἡ Κυβέρνησις θὰ κατοχυρώσῃ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, οὕτως ὥστε αἱ ἀμοιβαὶ τῶν ἐργαζομένων νὰ διαμορφοῦνται εἰς τὸ πλαίσιον ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως. Τόσον, ὅμως, τὸ πρόβλημα τῆς ἀμοιβῆς τῶν ἐργαζομένων, ὅσον καὶ τὸ τῆς αὐξήσεως τῆς ἀπασχολήσεως, ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ τὴν βελτίωσιν τῆς παραγωγικότητος καὶ τήν, μέσῳ αὐτῆς, συμπίεσιν τοῦ κόστους. Εἶναι δὲ ἀνάγκη ὁ ρυθμὸς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας νὰ εἶναι ταχύς, διὰ νὰ ἀντισταθμίσῃ τὰς ἐπιδράσεις ἐπὶ τῆς ἀπασχολήσεως ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τελειοτέρων τεχνικῶν καὶ ὀργανωτικῶν μεθόδων. Βασικὴ ἀρχὴ τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ δικαιοτέρα διανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τόσον διὰ τῆς μεγαλυτέρας δυνατῆς συμμετοχῆς εἰς αὐτὸ τῆς ἐργασίας, ὅσον καὶ διὰ τῆς πραγματοποιήσεως τῶν μεγαλυτέρων δυνατῶν μεταβιβάσεων εἰσοδήματος ὑπὲρ τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων. Ἀλλ’ ἡ αὔξησις τῶν μεταβιβάσεων τούτων ἀφ’ ἑνὸς μὲν συνδέεται μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ συνολικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἀφ’ ἑτέρου προϋποθέτει τὴν μεγαλυτέραν δυνατὴν συμβολὴν τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυροτέρων εἰς τὰ δημόσια ἔσοδα. Ἐντὸς τῶν γενικῶν τούτων κατευθύνσεων, αἱ εἰδικώτεραι ἐπιδιώξεις τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως εἶναι αἱ ἑξῆς: Πρῶτον, ἡ αὔξησις τῆς ἀπασχολήσεως. Εἰς μόνιμον ἐξασφάλισιν ὑγιοῦς καὶ παραγωγικῆς ἀπασχολήσεως ἀποβλέπει ἡ ὅλη προσπάθεια ἀναδιοργανώσεως τῆς παραγωγῆς καὶ προωθήσεως τῶν ἐξαγωγῶν. Ταύτην θὰ συμπληρώσουν εἰδικὰ προγράμματα παραγωγικῶν ἔργων εἰς Δήμους καὶ Κοινότητας, πρὸς ἀντιμετώπισιν ἐκτάκτων ἀναγκῶν. Δεύτερον, ἡ ὀρθολογικωτέρα χρησιμοποίησις τῶν διὰ κοινωνικοὺς σκοποὺς διατιθεμένων κεφαλαίων. Τρίτον, ἡ καλλιτέρα δυνατὴ ὀργάνωσις τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ἡ Κυβέρνησις ἐξ ἄλλου θὰ καταβάλῃ πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ταχεῖαν καὶ ἀρτίαν ἐφαρμογὴν τῶν γεωργικῶν ἀσφαλίσεων. Τέταρτον ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐξετάσῃ ἐκ βάθρων τὸ πρόβλημα τῆς λαϊκῆς στέγης μὲ κατεύθυνσιν τὴν συστηματοποίησιν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἐν ἐφαρμογῇ προγραμμάτων. Εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ αὔξησις τῆς δραστηριότητος εἰς τὴν ἀνέγερσιν πολυτελῶν διαμερισμάτων εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, καθ’ ὃν χρόνον ὑπάρχει πρόβλημα στέγης διὰ τὰς μεγάλας μάζας τῶν ἐργατῶν, ὑπαλλήλων καὶ ἀγροτῶν. Διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ Κυβερνητικοῦ ἔργου εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐνίσχυσις τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ μὲ ὑψηλῆς στάθμης ἐπιτελικὰς καὶ ὀργανωτικὰς ὑπηρεσίας. Παρὰ τὴν ἀφοσίωσιν καὶ ἐπίδοσιν τῶν πλείστων δημοσίων λειτουργῶν, ἀπαιτοῦνται πρόσθετοι εὐρείας ἐκτάσεως μεταρρυθμίσεις διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς εἰς τὰ σύγχρονα προβλήματα καὶ τὴν ἀπαραίτητον γενικὴν κινητοποίησιν. Πρὸς τοῦτο ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀξιοποιήσῃ τοὺς ἱκανωτέρους ὑπαλλήλους καὶ θὰ χρησιμοποιήσῃ νέα στελέχη, μὲ ἀποκλειστικὸν κριτήριον τὴν ἱκανότητα, μόρφωσιν καὶ πεῖραν. Θὰ ὀργανώσῃ ἐπίσης τὴν ἐπιμόρφωσιν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων διὰ μετεκπαιδεύσεων. Θὰ ἐνισχύσῃ τέλος τὰς ἐπιτελικὰς καὶ ὀργανωτικὰς ἁρμοδιότητας τῶν ἀποκεντρωμένων Ἀρχῶν καὶ ὑπηρεσιῶν. Παραλλήλως πρὸς τὴν διοικητικὴν ἀποκέντρωσιν, θὰ μεταφερθοῦν καὶ ἄλλαι δραστηριότητες εἰς ἐπαρχιακὰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι θὰ καταστοῦν βιομηχανικὰ καὶ πολιτιστικὰ κέντρα τῶν ἀγροτικῶν περιφερειῶν. Ἡ γενικὴ οἰκονομικὴ κινητοποίησις καὶ τὰ ἐκ ταύτης ἀποτελέσματα εἰς σημαντικὸν βαθμὸν ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἐπαρκῆ καὶ κατάλληλον ἐκπαίδευσιν. Διὰ διαφόρων νόμων ἐλήφθησαν κατὰ τὴν παρελθοῦσαν τριετίαν τὰ πρῶτα μέτρα μεταρρυθμίσεως τῆς Παιδείας, τὰ ὁποῖα ἤρχισαν ἤδη ἐφαρμοζόμενα. Ἡ Κυβέρνησις, χωρὶς νὰ παραμελήσῃ τὴν ἀνθρωπιστικὴν παιδείαν, θὰ συμπληρώσῃ τὴν προσαρμογὴν τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος πρὸς τὰς συγχρόνους ἀπαιτήσεις. Εἰδικώτεραι ἐπιδιώξεις τοῦ ὅλου ἐκπαιδευτικοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἡ εὐρυτέρα τεχνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ ἐκπαίδευσις τῶν νέων, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἀνάδειξιν στελεχῶν δι’ ὑπεύθυνα ἐπιτελικὰ καὶ ὀργανωτικὰ ἔργα. Εἶναι προφανές, ὅτι τοιοῦτον πρόγραμμα ἀπαιτεῖ δαπάνας, τὰς ὁποίας ἡ πολιτεία πρέπει νὰ διαθέσῃ σταδιακῶς καὶ κατὰ τρόπον προγραμματισμένον. Συγκεκριμένως αἱ ἐλλείψεις, αἱ ὑπάρχουσαι εἰς τὴν μέσην καὶ τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσιν, λόγῳ συγκεντρώσεως τῶν διαθεσίμων πόρων εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς γενικῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, θὰ συμπληρωθοῦν, ὅπως καὶ αἱ εἰς ἐκπαιδευτικὰ κτίρια ἀνάγκαι τῆς χώρας, μὲ κλιμάκωσιν εἰς διάστημα τεσσάρων ἐτῶν. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ἐπιδείξῃ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον δι’ ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς τῆς νέας γενεᾶς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν συνέχειαν καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους. Ἔχομεν χρέος νὰ τὴν προστατεύσωμεν ἀπὸ τοὺς κινδύνους ποὺ τὴν ἀπειλοῦν καὶ νὰ τὴν καθιστῶμεν καθημερινῶς ἱκανωτέραν διὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι παραλλήλως πρὸς τὴν Πολιτείαν καὶ ἡ Ἐκκλησία, θεματοφύλαξ τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις διαδηλώνει τὸ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον της, θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἠθικὴν ἀνύψωσιν τῆς νεότητος, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Κύριοι βουλευταί, Ἡ Χώρα μας τείνει νὰ καταστῇ μία ἐκ τῶν προσφορωτέρων χωρῶν, διὰ γόνιμον ἐπιχειρηματικὴν δρᾶσιν καὶ ἐκπολιτιστικὴν δημιουργίαν. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς καὶ νομισματικῆς σταθερότητος τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ τῆς συνεπείᾳ τούτου δημιουργηθείσης διεθνῶς πεποιθήσεως, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι χώρα ἀσφαλείας καὶ προόδου. Αἱ συνθῆκαι αὐταὶ δύνανται ἰδιαιτέρως νὰ ἀξιοποιηθοῦν, μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, διὰ τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλὰς ὀργανικῶς ἐντάσσεται εἰς τὸν ὑπὸ ἑνοποίησιν Δυτικοευρωπαϊκὸν χῶρον. Ἡ Κυβέρνησις, θὰ διασφαλίσῃ τὰς προϋποθέσεις καὶ θὰ ἐνισχύσῃ τὰς δυνάμεις τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς μας προόδου. Ἀλλὰ ἡ πραγματοποίησις τῶν ἐπιδιώξεων αὐτῶν, δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὰς Κυβερνητικὰς πρωτοβουλίας. Ἡ προσαρμογὴ τῆς ὅλης ἐθνικῆς μας προσπαθείας εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς χώρας καὶ τὰς διεθνεῖς ἐξελίξεις, προϋποθέτει τὴν ἐνεργὸν σύμπραξιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διὰ τὴν εὐημερίαν τοῦ ὁποίου ἀγωνίζεται ἡ Κυβέρνησις. Προϋποθέτει ἐπίσης ἤρεμον καὶ σταθερὸν πολιτικὸν βίον καί, προπαντός, κοινωνικὴν γαλήνην καὶ συνοχήν. Τὰ πάθη καὶ οἱ φανατισμοὶ δὲν προσφέρουν τὸ κατάλληλον κλῖμα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν προσπαθείας δημιουργικῆς. Τοὐναντίον, ὅπως μᾶς διδάσκει τὸ παρελθόν, προκαλοῦν στασιμότητα, καὶ πολλάκις ὁδηγοῦν εἰς τὴν καταστροφήν. Ἡ Κυβέρνησις λυπεῖται, διότι ἕνα τμῆμα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δὲν φαίνεται διατεθειμένον νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν προϋποθέσεων αὐτῶν. Φέρεται, ἀντιθέτως, ἐπιδιῶκον, τὴν δημιουργίαν ἀνωμαλιῶν, ἀγνοοῦν καὶ τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὰ συμφέροντα τῆς Χώρας. Καὶ ἀνωμαλίαν μὲν δὲν δύναται νὰ δημιουργήσῃ, διότι, ἐστερημένον ἠθικοῦ καὶ λαϊκοῦ ἐρείσματος, ἔχει ἤδη περιέλθει εἰς πλήρη ἀπομόνωσιν. Ἀλλὰ προπαντὸς δὲν δύναται, διότι ἡ σημερινὴ Ἑλλὰς δὲν προσφέρεται διὰ τὴν ἐπανάληψιν τοιούτου εἴδους πειραμάτων. Ἀνεξαρτήτως, ὅμως, αὐτοῦ, ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ καταγγείλῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὰς ἀντικοινοβουλευτικὰς μεθόδους τῶν Κομμάτων αὐτῶν καὶ τὰς ἀντισυνταγματικὰς ἐπιδιώξεις των. Ἡ Κυβέρνησις, ἔχουσα συνείδησιν τῶν εὐθυνῶν της, ἀλλὰ καὶ τῆς δυνάμεώς της, δὲν πρόκειται νὰ ἐπηρεασθῇ ἀπὸ τὰς ἐκδηλουμένας ἀντιδράσεις καὶ νὰ ὑποκύψῃ εἰς ἀπαραδέκτους ἐκβιασμούς. Θὰ ἀκολουθήσῃ τὴν ὁδόν, τὴν ὁποίαν διαγράφουν δι’ αὐτὴν ἡ λαϊκὴ θέλησις καὶ τὸ πολίτευμα τῆς Χώρας, ἀποφασισμένη νὰ προστατεύσῃ ὁπωσδήποτε τὴν γαλήνην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ (ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα τῶν Κυβερνητικῶν βουλευτῶν). Γαλήνην, ἡ ὁποία, ὅπως ἐτόνισα καὶ προηγουμένως, εἶναι ἀπαραίτητος, τόσον διὰ τὴν πρόοδον, ὅσον καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας. Κύριοι βουλευταί, Ἡ Χώρα μας, παρὰ τὰς γνωστὰς ἀδυναμίας της δύναται, ὅπως ἀπέδειξε τὸ πρόσφατον παρελθόν, νὰ προοδεύσῃ καὶ νὰ εὐημερήσῃ, ἀρκεῖ νὰ ἀποκτήσωμεν ὅλοι οἱ Ἕλληνες συνείδησιν τῶν εὐθυνῶν μας καὶ νὰ ὑποτάξωμεν τὰ μερικὰ εἰς τὰ γενικώτερα συμφέροντα τοῦ Ἔθνους. Ἐάν, χαλιναγωγοῦντες τὰ πάθη καὶ τὰς φιλοδοξίας μας, πειθαρχήσωμεν εἰς τὰς ἀντιλήψεις αὐτάς, θὰ ἴδωμεν, ἀσφαλῶς, ἡμεῖς καί, προπαντός, οἱ νεώτεροι καλλιτέρας ἡμέρας. Αὐταὶ εἶναι, κ. βουλευταί, αἱ ἐπιδιώξεις τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τὴν πραγματοποίησίν των ζητοῦμεν τὴν συμπαράστασιν τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα ἐκ μέρους τῶν Κυβερνητικῶν βουλευτῶν).

§3Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν νὰ ἀπαντήσωμεν αὔριον εἰς τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως.

§4Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερνήσεως). Ἡ Κυβέρνησις, ὡς γνωστόν, θὰ ἐπεθύμει νὰ συνεχισθῇ ἀπόψε ἡ συζήτησις, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον διατυποῦται ἡ παράκλησις νὰ μελετήσουν τὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ νὰ συμφωνήσω, νὰ συνεχισθῇ αὔριον ἡ συζήτησις, ἐκτὸς ἐὰν ἄλλος τις, ἐκτὸς τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Προοδευτικῶν, θὰ ἤθελε νὰ ὁμιλήσῃ.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπιθυμεῖ τις ἐκ τῶν κ.κ. βουλευτῶν νὰ λάβῃ τὸν λόγον ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων; (Οὐδεὶς ἐκ τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἐζήτησε τὸν λόγον). Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ.μ., μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως, συζήτησιν ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 7.15′ μ.μ.)