1961.03.15

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 82α

Τετάρτη 15 Μαρτίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.05′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἰς τὰ σημερινὰ πρακτικὰ δημοσιεύεται ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Παιδείας ἐπὶ ἐρωτήσεώς μου, ἀλλὰ ἔχει παραλειφθῆ τὸ ἔγγραφον τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι σοβαρόν, θὰ παρεκάλουν νὰ δημοσιευθῇ καὶ τὸ ἔγγραφον αὐτό.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§5Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Παυλόπουλος καὶ Π. Κλῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Παιδαγωγικῶν Ἀκαδημιῶν καὶ Διδασκαλείου Μέσης Ἐκπαιδεύσεως διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, Θ. Παπαπαναγιώτου καὶ Θ. Λυμπερίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1518 τοῦ 1950 «περὶ ἐπανασυστάσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Βουλευτῶν», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη μεταγενεστέρως». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Ν. 3221)31 «περὶ Κτηματικῶν Τραπεζῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Χατζηδημητρίου, Κ. Παπαγεωργίου καὶ Κ. Παπαδόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς κειμένης Νομοθεσίας «περὶ προστασίας πολεμιστῶν» καὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)56 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προοδευτικοῦ καὶ Ἐξωραϊστικοῦ Συλλόγου Ἀστρίφος Ἁγ. Τρύφωνος, αἰτουμένου τὴν ἐπέκτασιν τοῦ σχεδίου πόλεως μέχρι τοῦ τέρματος τῆς ὁδοῦ Ἀλεξανδρείας καὶ δὴ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ Μαραθωνομάχων μέχρι τοῦ σημείου συνδέσεως τῆς ὁδοῦ Ἀλεξανδρείας μετὰ τῆς Λεωφόρου Ἀθηνῶν. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Δ. Λαντζούνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου ἐργατῶν Τυπογράφων καὶ συναφῶν ἐπαγγελματιῶν Καλαμῶν, αἰτουμένων περιφρούρησιν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των ὀργανισμοῦ διὰ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ προτεινομένων μέτρων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐργατῶν Τυπογράφων καὶ συναφῶν ἐπαγγελμάτων Καλαμῶν, αἰτουμένου τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς περιφρούρησιν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των ὀργανισμοῦ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Δ. Λαντζούνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συν)σμοῦ πωλήσεως καὶ ἐπεξεργασίας γεωμήλων καὶ κηπευτικῶν προϊόντων Μεσσήνης, διαμαρτυρομένων δι’ εἰσαγωγὴν πατάτας καὶ αἰτουμένου, ὅπως μὴ πραγματοποιηθῇ ἡ προμήθεια τῶν 12.000 τόννων πατάτας. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Η. Μπρεδήμας καταθέτει ἀναφορὰν 40 μικροκαλλιεργητῶν Δρακοσπηλιᾶς–Φθιώτιδος διαμαρτυρομένων διὰ προσγενομένην ἀδικίαν ἀφαιρέσεως κτημάτων τῶν καλλιεργουμένων ἀπὸ 80ετίας. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπακατσέλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συμβολαιογραφικοῦ Συλλόγου Ἐφετείου Θεσσαλονίκης, αἰτουμένου, ὅπως τὰ συμβόλαια ἐκ παραχωρήσεως εἰς δημοσίους ὑπαλλήλους συντάσσωνται ἐνώπιον τοῦ συμβολαιογράφου τῆς κατοικίας τοῦ δανειοδοτουμένου Δημ. Ὑπαλλήλου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Η. Μπρεδήμας καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Φαρμακοποιῶν, αἰτουμένης τὴν χορήγησιν ἐπιστημονικοῦ ἐπιδόματος τὴν δημοσίευσιν διὰ τοῦ τύπου τῶν ἑκάστοτε χορηγουμένων ἀδειῶν ἱδρύσεως Φαρμακείων ὡς καὶ τὴν ψήφισιν τοῦ ἀπὸ 5ετίας συνταχθέντος φαρμακευτικοῦ Κώδικος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Μπρακατσούλας καὶ Χ. Φιλίππου, αἰτοῦσιν ἀπόλυσιν συλληφθέντος Γερασίμου Κολοκοτρώνη. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Παινέζης, Γ. Ἀράπης, Τ. Βουλόδημος καὶ Η. Μπρεδήμας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Πανασφαλιστικῆς Συγκεντρώσεως Πατρῶν, Ταμείου Ἀσφαλίσεως Τυπογράφων καὶ μισθωτῶν Γραφικῶν τεχνῶν, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν πλήρη ἐγκατάλειψιν ἐκ μέρους τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ ζωτικῶν ζητημάτων τοῦ κλάδου των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Χ. Πιπιλῆς, καταθέτει τηλεγράφημα Προέδρου Συνδέσμου Βιομηχάνων Πύργου, διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην ἀλλαγὴν λέσχης ἀξιωματικῶν ἀεροδρομίου Ἀνδραβίδος ἀπὸ Πύργου εἰς Πάτρας. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Χ. Πιπιλῆς, καταθέτει ὑπόμνημα τῶν Συλλόγων Ἀμυγδαλιωτῶν Δαφνουλαίων, Καλλιθεατῶν, Μαχαλαιῶν, Πλακανέων καὶ Φαναριτῶν, αἰτούντων ἄμεσον ἔναρξιν ἐπισκευῆς ἐπαρχιακῆς ὁδοῦ Πύργου Κρεσταίνων, Ἀνδριτσαίνης, συμπεριληφθείσης εἰς πενταετὲς πρόγραμμα κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συν)σμοῦ πωλήσεως καὶ ἐπεξεργασίας γεωμήλων καὶ κηπευτικῶν προϊόντων Μεσσήνης, διαμαρτυρομένων δι’ εἰσαγωγὴν πατάτας καὶ αἰτουμένου, ὅπως μὴ πραγματοποιηθῇ ἡ εἰσαγωγὴ καὶ ἑτέρων 12.000 τόννων τοιαύτης. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Ὑπουργ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου καὶ Ν. Ἰντζέ. 1. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν σχετικοῦ, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1552 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου καὶ Ν. Ἰντζέ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἅπασαι αἱ ἐνέργειαι τοῦ Διοικητοῦ Χ Μεραρχίας Ὑποστρατήγου κ. Π. Δημοπούλου ὑπῆρξαν αἱ ὑπὸ τῶν νόμων, Κανονισμῶν καὶ διαταγῶν τῶν προϊσταμένων του ὑπαγορευόμεναι. 2. Οὗτος, μὴ προσκαλῶν τὸν κ. Δήμαρχον Σερρῶν εἰς τὴν στρατιωτικὴν Λέσχην ἐνήργει ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν ὑφισταμένων διαταγῶν καὶ δὲν ἐκομματίζετο, ὡς ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ ἐκ τῶν ἐρωτώντων βουλευτῶν κ. Ν. Ἰντζές, ἐκλήθη κατ’ ἐπανάληψιν εἰς δεξιώσεις ἢ ἑορτὰς τῆς Λέσχης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πολυχρονίδη. 1. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1413 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πολυχρονίδη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ἡ διάθεσις κατ’ ἔτος πιστώσεων διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ Βασιλικοῦ Ναυστάθμου ΣΟΥΔΑΣ γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει προγραμματισμοῦ καὶ τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ Υ.ΕΘ.Α. μὴ ὑφισταμένου θέματος στασιμότητος, ἀλλὰ συνεχοῦς ἀναπτύξεως τούτου. β) Ἡ πρόσληψις καὶ διατήρησις ἡμερομισθίου ἐργατοτεχνικοῦ προσωπικοῦ ἀναγκαιοῦντος διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν προγραμματιζομένων κατ’ ἔτος ἐργασιῶν Β.Ν. Σούδας γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διατιθεμένων πρὸς τοῦτο πιστώσεων. γ) Ἡ τακτικὴ πίστωσις μισθώσεως ἐργασίας Β.Ν. Σούδας κατὰ τὸ Οἰκ. ἔτος 1961 εἶνε μειωμένη κατὰ ποσοστὸν 3,75% ἔναντι τῆς τοῦ 1960 μὴ ἐγκυμονοῦντος κίνδυνον οὐχὶ μόνον στασιμότητος ἀναπτύξεως, ἀλλ’ οὔτε κἂν παρακωλύσεως εἰς τὴν κανονικὴν λειτουργίαν αὐτοῦ. 2. Πάντως καταβάλλεται προσπάθεια ἀναπληρώσεως κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ τρέχοντος Οἰκον. ἔτους καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐλαχίστου ποσοστοῦ μειώσεως τῆς πιστώσεως, ὥστε νὰ μὴ δημιουργηθῇ ἀνάγκη ἀπολύσεως ἐργατοτεχνικοῦ προσωπικοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Κ. Τσιγάρα, Ε. Ρήγα καὶ Α. Τσιάντου. Ἐκ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2240)51 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1395 ἐρώτησις, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Κατ’ ἀρχὴν δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὰ πράγματα αἱ πληροφορίαι τῶν ἐρωτώντων βουλευτῶν περὶ αὐξήσεως τῶν δηλητηριάσεων ἐκ τῆς χρήσεως τοξικῶν τινων φυτοφαρμάκων. Αἱ πληροφορίαι αὗται ἀντλοῦνται, προφανῶς, ἐκ τῶν ἑκάστοτε δημοσιευομένων εἰς τὸν τύπον εἰδήσεων περὶ δηλητηριάσεων, ἀποδιδομένων εἰς τὰ φυτοφάρμακα, αἵτινες, ὅμως, εἰς τὰς πλείστας τῶν περιπτώσεων ἀποδεικνύονται ἀνακριβεῖς. Οὕτω ἐκ τῆς συστηματικῆς ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας διεξαγομένης σχετικῆς ἐρεύνης ἀπεδείχθη, ὅτι τὰ πλεῖστα, ἂν μὴ ἅπαντα τὰ εἰς τὰ φυτοφάρμακα ἀποδιδόμενα περιστατικὰ δηλητηριάσεως ὀφείλονται εἰς τρόφιμα ἢ εἰς ἄλλης φύσεως αἴτια, ἄσχετα πρὸς αὐτά. Ἐξαίρεσιν ἀποτελοῦν μεμονωμένα τινὰ περιστατικὰ «φαρμακείας» ἐσκεμμένης δηλονότι δηλητηριάσεως. Τοῦτο, ὅμως, ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, περίπτωσιν ἐγκληματικῆς πράξεως ὁμοίαν τῆς διαπραττομένης, οὐ μόνον διὰ τῶν γεωργικῶν φαρμάκων, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν ἰατρικῶν τοιούτων, ὡς ἐπίσης καὶ διὰ παντὸς ἑτέρου ἐγκληματικοῦ μέσου. Διὰ τὴν προστασίαν, τόσον τῶν χειριζομένων τὰ φυτοφάρμακα γεωργῶν, ὅσον καὶ τῆς δημοσίας ὑγείας γενικώτερον, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας συνεχίζει τὴν λῆψιν τῶν ἑκάστοτε ἐνδεικνυομένων μέτρων, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων μέχρι τοῦδε ἔχει ἀνταποκριθῆ ἱκανοποιητικῶς εἰς τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν. Σχετικὴ ἐν προκειμένῳ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 191680)7386) 27.10.1960 ἀνακοίνωσις ἡμῶν πρὸς τὰς πρωϊνὰς Ἐφημερίδας τῆς Πρωτευούσης. Οἱ ἐρωτῶντες βουλευταὶ ὑποδεικνύουν τὴν ἐφαρμογὴν τῆς συλλογικῆς καταπολεμήσεως τῶν ἐχθρῶν καὶ ἀσθενειῶν τῶν φυτῶν δι’ εἰδικῶν συνεργείων, ἵνα οὕτω διασφαλισθῇ ἔτι καλλίτερον ἡ ἀκίνδυνος χρῆσις τῶν φυτοφαρμάκων. Τὸ μέτρον τοῦτο, ὡς ἐκ τῆς πολυετοῦς ἐφαρμογῆς ἀναλόγων τοιούτων ἀπεδείχθη, εἰς ὀλίγας μόνον περιπτώσεις ἀπέδωσε τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα. Διότι ποιοτικῶς, ποσοτικῶς καὶ οἰκονομικῶς τοῦτο ὑστερεῖ εἰς μεγάλον βαθμὸν ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἀτομικὴν —ὑφ’ ἑκάστου, δηλαδή, γεωργοῦ ἀναλαμβανομένην— καταπολέμησιν. Ἕνεκεν τούτου ἡ συλλογικὴ καταπολέμησις δὲν ἐνδείκνυται εἰ μὴ εἰς περιωρισμένας τινὰς περιπτώσεις καθ’ ἃς ἐπιστημονικοὶ λόγοι ἀναγόμενοι εἰς τὴν βιολογίαν τοῦ παρασίτου ἐπιβάλλουν τὴν συλλογικὴν καὶ εὐρεῖαν ἐπέμβασιν. Συμπληρωματικῶς πρὸς τὰ ἀνωτέρω ὑπενθυμίζομεν, ὅτι αἱ ἀτομικαὶ καταπολεμήσεις ὑπαγορεύονται ἐκ τῆς ἀνάγκης ὅπως ὁ Ἕλλην γεωργὸς ἀξιοποιήσῃ κατὰ τὸν καλλίτερον τρόπον τὰ πλεονάζοντα ἡμερομίσθια αὐτῶν καὶ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας του, πρᾶγμα ὅπερ, ἀσφαλῶς, συμβάλλει σημαντικῶς εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς του θέσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Δ. Μερλοπούλου καὶ Α. Κολαμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1212 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου κλπ., καὶ εἰδικώτερον ἐπὶ τοῦ διατυπωθέντος αἰτήματος χωρίων τῆς περιοχῆς Πηνείας τοῦ Νομοῦ Ἠλείας «περὶ τοποθετήσεως Κτηνιάτρου» ἐκεῖσε, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς Κτηνιατρικῆς Περιθάλψεως εἰς τὰ ἀσθενοῦντα ζῶα τῶν Ἀγροτῶν τῆς περιοχῆς Πηνείας, ἔχει προέλθει εἰς τὴν ἀπόφασιν ἱδρύσεως ἑνὸς Ἀγροτικοῦ Κτηνιάτρου εἰς Ἐφύραν. Ἡ ἵδρυσις Ἀγροτικοῦ Κτηνιατρείου εἰς Ἐφύραν θέλει περιληφθῆ εἰς τὸ πρῶτον καταρτισθησόμενον σχέδιον Β.Δ. περὶ ἱδρύσεως νέων Ἀγροτικῶν Κτηνιατρείων. Ἐν τῷ μεταξύ, διὰ τῆς ἐξαγγελθείσης ἤδη, ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως περὶ διορισμοῦ ἑκατὸν νέων Κτηνιάτρων, θὰ ἐνισχυθῇ τὸ προσωπικὸν τῆς Κτηνιατρικῆς Ὑπηρεσίας καὶ θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐπάνδρωσις καὶ λειτουργία τοῦ Ἀγροτικοῦ Κτηνιατρείου Ἐφύρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορίου. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Ζαΐμη, Δ. Παπαθανασοπούλου, Ι. Κοντουδάκη, Μ. Χριστογεώργου καὶ Α. Τσιάντου. Ἀπαντῶντες ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2989) 2285) 25.2.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1581) 14.2.61 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Ζαΐμη κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ Κυβέρνησις καταβάλλει πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὴν προώθησιν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν ἐξαγωγῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, εἰς τὰς συναπτομένας δὲ ἑκάστοτε μετὰ τῶν ξένων Κρατῶν Ἐμπορικὰς συμβάσεις, λαμβάνεται μέριμνα διὰ τὴν τοποθέτησιν καὶ οἴνων εἰς τὰς ἐν λόγῳ χώρας. Οὐχ ἧττον λόγω τῆς ἰδιοτυπίας τοῦ θέματος τῶν οἴνων ἡ Κυβέρνησις μελετᾶ τὸ ὅλον θέμα, θέλει δὲ λάβει ἐν καιρῷ τὰ κατάλληλα πρὸς τοῦτο μέτρα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργ. Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Παπαπαναγιώτου καὶ Ι. Τριανταφυλλίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς ἐν θέματι ἐρωτήσεως τῶν κ.κ. Θ. Παπαπαναγιώτου καὶ Ι. Τριανταφυλλίδη, σχετικῶς πρὸς τὴν ἀποδέσμευσιν τῶν καταθέσεων τοῦ Ταχυδρ. Ταμιευτηρίου διὰ τὴν χορήγησιν στεγαστικῶν δανείων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπή, ἁρμοδία διὰ τὴν ἔγκρισιν τῆς χορηγήσεως στεγαστικῶν δανείων παρακολουθοῦσα τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν καὶ ἀναλόγως τῶν ὑφισταμένων νομισματικῶν καὶ πιστωτικῶν συνθηκῶν ἐγκρίνει κατ’ ἔτος τὰ συνολικὰ ποσὰ διὰ τὴν χορήγησιν τοιούτων δανείων ὑπὸ τῶν διαφόρων Ταμείων καὶ Πιστωτικῶν Ἱδρυμάτων. Ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ διὰ σχετικῆς ἀποφάσεώς της ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν στεγαστικῶν δανείων: 1) Μέσῳ τοῦ Ταχυδρομικοῦ Ταμιευτηρίου ἐκ δραχμῶν 40 ἑκατομμυρίων καὶ 2) Μέσῳ τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων ἐκ δραχμῶν 30 ἑκατομμυρίων. Δι’ ἑτέρας δὲ ἀποφάσεως τῆς ἀνωτέρω Ἐπιτροπῆς ἐνεκρίθη ἡ χορήγησις ὁμοίων δανείων μέσῳ τῆς Ἐθνικῆς Κτηματικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐκ δραχμῶν 50 ἑκατομμυρίων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

V) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Γ. Πρίφτη καὶ Κ. Δεσποτοπούλου. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1684)1272 ἀπὸ 1ης τρέχοντος ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν ὑμῖν συνημμένως ἀπάντησιν εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1343 ἀπὸ 28ης Ἰανουαρίου ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Γ. Πρίφτη καὶ Κ. Δεσποτοπούλου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1343 ἀπὸ 28ης παρελθόντος μηνὸς ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Ι. Εὐαγγελίδη, Γ. Πρίφτη καὶ Κ. Δεσποτοπούλου, διαβιβασθεῖσαν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1684)1272 ἀπὸ 1ης τρέχοντος μηνὸς ὑμετέρου ἐγγράφου ἔχω τὴν τιμὴν νὰ παράσχω ὑμῖν τὰς κάτωθι πληροφορίας: α) Κατὰ Ὀκτώβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους ἡ Κυβέρνησις τῆς Η.Α.Δ. ἀπεφάσισε νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν θεσμὸν τοῦ δελτίου ἐργασίας ξένων. Πρὸς τοῦτο ἐξέδωσε ἀπόφασιν καθορίζουσαν τοὺς ὅρους ὑφ’ οὓς θὰ ἐχορηγεῖτο τοῦτο. Ἐπειδὴ ἡ ἀρχικὴ αὕτη ἀπόφασις εἶχε διατυπωθῆ κατὰ τρόπον γενικὸν καὶ δὲν ἔκαμε διάκρισιν μεταξὺ ἐγκατεστημένων καὶ μὴ ἀλλοδαπῶν ἦτο φυσικὸν νὰ προκαλέσῃ ζωηροτάτας ἀνησυχίας μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἐν Αἰγύπτῳ ἡμετέρας παροικίας. Εὐθὺς ὡς ἐπληροφορήθη τοῦτο τὸ Β. Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν, προέβη, τόσον ἐνταῦθα, ὅσον καὶ διὰ τοῦ ἐν Καΐρῳ ἡμετέρου Πρέσβεως, εἰς πάντα τὰ ἐνδεικνυόμενα διαβήματα καὶ ἐνεργείας ἀποτέλεσμα τῶν ὁποίων ἦτο νὰ ἐπιτευχθῇ πρὸ τῆς θέσεως ἐν ἰσχύϊ τῆς ἀποφάσεως ἡ τροποποίησις καὶ συμπλήρωσις αὐτῆς κατὰ τρόπον ἐξασφαλίζοντα τὸ δικαίωμα ἐργασίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Αἰγύπτου. Οὕτω τὰ ποσοστὰ διὰ τὴν πρόσληψιν ξένων τὰ ὁριζόμενα ἐν τῇ σχετικῇ ἀποφάσει δὲν θὰ ἔχουν ἐφαρμογὴν προκειμένου περὶ ἐχόντων εἰδικὴν ἢ κοινὴν ἄδειαν διαμονῆς, αἱ δὲ σχετικαὶ ἄδειαι ἐργασίας θὰ ἐκδίδωνται διὰ χρονικὸν διάστημα ἴσον πρὸς τὰς ἐν ἰσχύϊ ἀδείας διαμονῆς, εἴτε αὗται εἶναι πενταετοῦς ἢ δεκαετοῦς διαρκείας. Ἐπίσης, ἐξῃρέθη τῶν ὡς ἄνω ποσοστῶν τὸ προσωπικὸν τῶν φιλανθρωπικῶν καὶ ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων, ἀσχέτως, ἐὰν τοῦτο εἶναι ἢ ὄχι ἐκεῖ ἐγκατεστημένον. 2. Ἡ μελλοντικὴ ἐξέλιξις τῆς καταστάσεως καὶ τῆς θέσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Αἰγύπτου παρακολουθεῖται καὶ ἐξετάζεται νῦν ἐπισταμένως ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῶν νέων ἐν Η.Α.Δ. οἰκονομικῶν συνθηκῶν. Τὰ ληφθέντα μέχρι τοῦδε μέτρα ἐθνικοποιήσεως ὡς καὶ οἱ ἐπιβληθέντες περιορισμοὶ εἰς ὡρισμένα ἐπαγγέλματα ἐδημιούργησαν φόβους καὶ ἀνησυχίας διὰ τὸ μέλλον. Δὲν πρέπει ὅμως, νὰ παραβλέπεται τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Η.Α.Δ. ἀρχίζει περίοδον εὐρείας οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως μακρᾶς πνοῆς, ἥτις δὲν δύναται παρὰ νὰ δημιουργήσῃ σὺν τῷ χρόνῳ νέας δυνατότητας ἐργασίας καὶ νέας εὐκαιρίας προόδου διὰ τοὺς Ἕλληνας. Τοῦτο ἄλλως τε ἐτονίσθη ἐπανειλημμένως ἐκ μέρους μελῶν τῆς Κυβερνήσεως τῆς Η.Α.Δ. Πρὸς τὴν κατεύθυνσιν, ἑπομένως, ταύτην, ἤτοι τῆς συνεργασίας καὶ προσαρμογῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὰς νέας οἰκονομικὰς συνθήκας διὰ τῆς καταλλήλου τεχνικῆς ἢ ἄλλης ἐκπαιδεύσεως ἢ μετεκπαιδεύσεως, δέον νὰ προσανατολισθῶμεν καὶ οὐχὶ πρὸς τὴν καταστρεπτικὴν διὰ τὸν Ἑλληνισμὸν τῆς Αἰγύπτου λύσιν τῆς φυγῆς καὶ τῆς δημιουργίας νέων προσφύγων. Παραλλήλως πρὸς τ’ ἀνωτέρω ἐξετάζεται νῦν ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργείων ποῖα μέτρα διευκολύνσεως δέον νὰ ἐφαρμοσθοῦν πρὸς προστασίαν τῶν ἐξ Αἰγύπτου ἀφικνουμένων Ἑλλήνων ὁμογενῶν, οἵτινες μὴ δυνάμενοι νὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὰς νέας ἐκεῖ συνθήκας ἀποφασίζουν, εἴτε τὸν ἐπαναπατρισμόν, εἴτε τὴν μετανάστευσιν εἰς ἑτέρας χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Γιαρένη, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Φ. Περισσοράτη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς κατατεθείσης ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Γιαρένη, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Φ. Περισσοράτη, περὶ τοῦ δοσιλόγου Λάσκαρη Παπαναούμ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὰ σχετικὰ καταδιωκτικὰ ἔγγραφα ἀπεστάλησαν ἤδη πρὸς τὴν ἐν Βόννῃ Β. Πρεσβείαν, ἵνα αὕτη ζητήσῃ παρὰ τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Κυβερνήσεως τῆς Γερμανίας τὴν ἔκδοσιν αὐτοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Γλιγλῆ, Ε. Πρωϊμάκη, Μ. Σβώλου καὶ Δ. Γιαχνῆ. Ἐπὶ τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 11 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Γλιγλῆ, Ε. Πρωϊμάκη, Μ. Σβώλου καὶ Δ. Γιαχνῆ, σχετικῶς μὲ τοὺς ηὐξημένους ναύλους τῶν ἐνδιαμέσων λιμένων τῆς γραμμῆς Δωδεκανήσου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑπόμενα: 1) Οἱ ἰσχύοντες σήμερον ναῦλοι ἐπιβατῶν ἐκ τῶν ἐνδιαμέσων νήσων πρὸς Ρόδον, εἶναι ὄντως ηὐξημένοι ἐν σχέσει μὲ τοὺς τοιούτους ἐκ Πειραιῶς καὶ δὴ δυσαναλόγως πρὸς τὴν μιλιομετρικὴν ἀπόστασιν αὐτῶν. 2) Τὸ γεγονός, ὅμως, τοῦτο παρατηρεῖται εἰς ὅλας τὰς ἀκτοπλοϊκὰς γραμμὰς καὶ ὀφείλεται εἰς τοὺς ἑξῆς κυρίως λόγους: α) Δεδομένου, ὅτι προορισμὸς τοῦ πλοίου εἶναι ὁ τελικὸς λιμὴν τῆς ἐκτελουμένης δρομολογιακῆς γραμμῆς, ἀσχέτως τῶν ἐνεργουμένων ὑποχρεωτικῶν ἢ προαιρετικῶν προσεγγίσεων εἰς ἐνδιαμέσους λιμένας, πρέπει νὰ ἐξασφαλισθοῦν εἰς τὸ πλοῖον τὰ μέσα πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν μέχρι τοῦ κατητηρίου λιμένος. Τούτου ἕνεκα εἰς ὅλας τὰς γραμμὰς τῆς ἀκτοπλοΐας οἱ ναῦλοι μεταξὺ τῶν ἐνδιαμέσων λιμένων συγκρινόμενοι μὲ τοὺς τοιούτους ἐκ Πειραιῶς δὲν ἐμφανίζουν πιστὴν ἀναλογίαν ἐν σχέσει μὲ τὴν εἰς μίλια ἀπόστασιν, ἀλλ’ εἶναι πάντοτε ὑψηλότεροι, διότι εἰς τοὺς ἐνδιαμέσους λιμένας τὸ πλοῖον ἀποβιβάζει σημαντικὸν ἀριθμὸν ἐπιβατῶν, ἐνῷ παραλαμβάνει ἐλαχίστους ἐπιβάτας διὰ τὸν ἑπόμενον ἢ τὸν τελικὸν λιμένα προορισμοῦ καὶ συνεπῶς ἔχει γίνει ἀποδεκτὸν οἱ ἐπιβάται τῶν ἐνδιαμέσων λιμένων νὰ ἐπιβαρύνωνται κατὰ ποσοστὸν ἀνώτερον διὰ τὴν κάλυψιν τῶν δαπανῶν, κινήσεως τοῦ πλοίου, μέχρι τοῦ τελικοῦ λιμένος. β) Ἡ ἐν λόγῳ δυσαναλογία τῶν ναύλων κατέστη μείζων ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριον 1959, ὅτε πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ηὐξημένων δαπανῶν ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων (αὔξησις μισθολογίου πληρωμάτων 8% τὸ ἔτος 1956 καὶ 7½ τὸ ἔτος 1959, αὔξησις τῶν ἐξόδων συντηρήσεως τῶν πλοίων κλπ.) ἐχορηγήθη αὔξησις εἰς τὸ ἀπὸ ἐτῶν σταθερὸν ναυλολόγιον ἐπιβατῶν κατὰ 6% ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων Βʹ, Γʹ καὶ τουριστικῆς θέσεως καὶ κατὰ 8% ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων Αʹ θέσεως ἀπὸ Πειραιῶς πρὸς οἱονδήποτε λιμένα καὶ τἀνάπαλιν καὶ αὔξησις 15% ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων πάσης θέσεως ἀπὸ ἐνδιαμέσου εἰς ἐνδιάμεσον λιμένα μέχρι τοῦ τελικοῦ τοιούτου ἑκάστης γραμμῆς. γ) Κατὰ τὸν καθορισμὸν τῶν ναύλων τῶν διαφόρων ἀκτοπλοϊκῶν γραμμῶν λαμβάνεται βασικῶς ὑπ’ ὄψιν ἡ σημειουμένη ἐπιβατικὴ κίνησις κατά τε τὸ θέρος καὶ τὸν χειμῶνα, τόσον ἐκ τοῦ ἀφετηρίου πρὸς τὸν κατητήριον λιμένα, ὅσον καὶ τοὺς ἐνδιαμέσους τοιούτους. 3) Τέλος, ἡ δυσανάλογος ἐπιβάρυνσις τῶν ἐπιβατῶν τῶν ἐνδιαμέσων λιμένων δὲν ἀποτελεῖ ἐξαίρεσιν, παρατηρουμένην μόνον εἰς τὰς θαλασσίας συγκοινωνίας, καθ’ ὅσον γνωστὸν τυγχάνει, ὅτι καὶ εἰς τὰς λοιπὰς συγκοινωνίας εἶναι κανὼν ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ ἐνδιαμέσου σταθμοῦ. 4) Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, φρονοῦμεν, ὅτι εἶναι ἐπαρκῶς δικαιολογημένη ἡ ὑφισταμένη σήμερον διαφορὰ τοῦ ναύλου ἐπιβατῶν τῶν ἐνδιαμέσων λιμένων Δωδεκανήσου πρὸς Ρόδον, ἐν σχέσει μὲ τοὺς τοιούτους ἐκ Πειραιῶς, ὥστε νὰ μὴ χρῄζῃ ἰδιαιτέρας ἐξετάσεως τὸ ὑπὸ τῶν κ.κ. συναδέλφων ἀνακινούμενον θέμα. Ἐν Πειραιεῖ τῇ 9 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Δαβάκη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 1337 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Δαβάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας κατέβαλε καὶ καταβάλλει πᾶσαν προσπάθειαν, πληρεστέρας κατὰ τὸ δυνατὸν ἱκανοποιήσεως τῶν ἀτμοπλοϊκῶν συγκοινωνιῶν. Αἱ προσεγγίσεις, ὅμως, τῶν ἐκτελούντων ἀγόνους γραμμὰς πλοίων ἔχουν περιορισθῆ μεταξὺ λιμένων στερουμένων ἱκανοποιητικῶν χερσαίων συγκοινωνιῶν. Οὕτω τὸ χωρίον Βελανιδιά, ἐξυπηρετούμενον διὰ χερσαίας συγκοινωνίας, δὲν περιελήφθη εἰς τὰς προσεγγίσεις τοῦ ἐκτελοῦντος τὴν ἄγονον γραμμὴν Πελοποννήσου πλοίου κατὰ τὸν προγραμματισμὸν τῶν ἀγόνων γραμμῶν τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. 1. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν καὶ τοῦ ἐρωτήσαντος βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου, ὅτι τὸ Υ.Ε. Ν. τελεῖ ἐν γνώσει τῶν δυσχερειῶν ἐφαρμογῆς τοῦ Ν. Δ. 572)1948 περὶ ναυτικῆς ὑποθήκης καὶ ἐνεχύρου ἐπὶ τῶν ἁλιευτικῶν καὶ σπογγαλιευτικῶν πλοίων καὶ πλοιαρίων, πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. χορηγουμένων ἁλιευτικῶν δανείων, λόγῳ τῆς γενικῆς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου 294 τοῦ Κώδικος Ἰδιωτικοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου. 2. Πρὸς ἄρσιν τῶν τοιούτων δυσχερειῶν μετὰ προηγηθείσας συνεννοήσεις μετὰ τῶν Ὑπουργῶν Δικαιοσύνης καὶ Οἰκονομικῶν, κατηρτίσθη ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν σχέδιον νόμου «περὶ αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 294 τοῦ Κ.Ι.Ν.Δ.», ὅπερ ὑπογραφὲν ἔχει ἀποσταλῆ εἰς Γραμματείαν Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου πρὸς κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Ἀράπη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι εἰς ἀπάντησιν παρομοίας ἐπὶ τοῦ ἐν θέματι ἀντικειμένου ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶ, παρέχομεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ τῆς 27.1.61 συνεδριάσεως καταχωρηθεῖσαν ἀπάντησιν ἡμῶν, εἰς τὸ περιεχόμενον τῆς ὁποίας καὶ αὖθις ἀναφερόμεθα. Ἐπισυνάπτομεν ἀπόσπασμα διαληφθέντων πρακτικῶν. Ἐν Πειραιεῖ τῇ 8 Μαρτίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργ. Συγκ. καὶ Δημ. Ἔργων. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Βαρδινογιάννη καὶ Π. Ξενοδοχειάρη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1008 ἀπὸ 20.1.61 διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 1198 ἀπὸ 11.1.1961 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Βαρδινογιάννη καὶ Π. Ξενοδοχειάρη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Εἰς τὸ προσωπικὸν τοῦ Ο.Τ.Ε., τὸ ἐξερχόμενον τῆς ὑπηρεσίας λόγῳ ὁρίου ἡλικίας, παρέχεται συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμὸν Προσωπικοῦ (ἄρθρ. 19 παρ. 1δ) ἀποζημίωσις, τὸ ὕψος τῆς ὁποίας ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὸ ½ τῆς ὑπὸ τοῦ Ν. 2112)1920 παρεχομένης λόγῳ καταγγελίας τῆς ἀορίστου χρόνου συμβάσεως ἐργασίας. Εἰς τὴν ἀνωτέρω ἀποζημίωσιν μέχρι τοῦ ἔτους 1959, κατὰ παγίως ἰσχύσασαν νομολογίαν τοῦ Ἀρείου Πάγου, δὲν ὑπελογίζοντο καὶ τὰ παρεχόμενα ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα δῶρα, μὴ θεωρούμενα ὡς τακτικαὶ ἀποδοχαί, ἀλλ’ ὡς ἔκτακτος οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις, ἐνῷ κατὰ πρόσφατον νομολογίαν τοῦ αὐτοῦ ἀνωτάτου δικαστηρίου τὰ δῶρα ταῦτα ἀποτελοῦσιν τακτικὰς ἀποδοχάς, ἅτε τακτικῶς παρεχόμενα δι’ ἐπαναλαμβανομένων ὑπουργικῶν ἀποφάσεων. Τὸ Δ.Σ. τοῦ ΟΤΕ. συμμορφούμενον πρὸς τὴν πρόσφατον ταύτην νομολογίαν τοῦ ἀνωτάτου δικαστηρίου, προῆλθεν εἰς τὴν ἀπόφασιν ὑπολογισμοῦ εἰς τὴν παρασχεθεῖσαν ἀποζημίωσιν καὶ τῶν δώρων τούτων διὰ τοὺς ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1959 καὶ ἐφεξῆς ἐξελθόντας τῆς ὑπηρεσίας ὑπαλλήλους τοῦ ΟΤΕ, λόγῳ ὁρίου ἡλικίας. Οἱ πρὸ τῆς ἀνωτέρω ἡμερομηνίας ἐξελθόντες τῆς ὑπηρεσίας διετύπωσαν διαμαρτυρίαν, διότι δὲν συμπεριελήφθησαν καὶ αὐτοὶ εἰς τὸ μέτρον τοῦτο. Διὰ τοὺς ἀνωτέρω ὅμως, ἐξελθόντας ἀπὸ μακροῦ χρόνου τῆς ὑπηρεσίας καὶ ἀποζημιωθέντας νομίμως βάσει τῶν κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας νομίμων, δὲν εἶναι ὀρθὸν ν’ ἀναδράμῃ ἡ ἀπόφασις αὕτη, διότι κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον ἡ ἰσχύσασα νομολογία τοῦ Ἀρείου Πάγου ἐθεώρει τὰ δῶρα ταῦτα ὡς ἔκτακτον οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν καὶ οὐχὶ ὡς τακτικὰς ἀποδοχάς, τὸ δὲ Δ. Σ. τοῦ ΟΤΕ ἀδυνατεῖ νὰ λάβῃ τοιαύτην ἀπόφασιν καὶ διὰ τοὺς ἀπὸ τοῦ 1953, ἅτε ἴσχυσεν ὁ Γενικὸς Κανονισμὸς Προσωπικοῦ, μέχρι τοῦ 1959 ἐξελθόντας τῆς ὑπηρεσίας ὑπαλλήλους του, εἰς οὓς κατεβλήθη πλήρης ἡ ἀποζημίωσις, συμφώνως πρὸς τὰ κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας ἰσχύοντα νόμιμα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1467)27.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1298 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, μετὰ τῶν ἐν αὐτῇ ἀπὸ 13.1.61 ὑπομνήματος τοῦ Συλλόγου Αὐτοκινητιστῶν «Ὁ Ἅγιος Χριστόφορος», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Οἱ ὡς ἄνω αὐτοκινητισταὶ καίτοι παρανόμως διὰ τῶν ἰδιωτικῆς χρήσεως ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων των ἐξετέλουν μεταφορὰς προσώπων ἐπὶ κομίστρῳ, συμπεριελήφθησαν ὡς δικαιοῦχοι διὰ τὴν κάλυψιν τῶν 108 νέων ἀδειῶν ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων Δ. Χ. διὰ τὴν περιοχὴν Ἀθηνῶν–Πει-

ραιῶς καὶ Περιχώρων (ἀπόφασις 243134)23.12.1960,

Φ.Ε.Κ. 524)30.12.1960).

Διὰ τῆς ἀποφάσεως ταύτης ὡρίσθη, ὅτι ἑκάστη ἄδεια ἐπιβατικοῦ αὐτοκινήτου Δ. Χ. παρέχεται ἀπὸ κοινοῦ εἰς τρεῖς δικαιούχους ἐπαγγελματίας αὐτοκινητιστάς. 2) Τὸ αἴτημα τῆς ἐλευθέρας κυκλοφορίας τῶν ἰδιωτικῆς χρήσεως ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων των διὰ τὴν μεταφορὰν προσώπων ἐπὶ κομίστρῳ κατ’ ἐπιβάτην, δὲν δύναται νὰ ἱκανοποιηθῇ, διότι ἀντίκειται πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν. 2367)1953 καὶ τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ Α. Ν. 1795) 1951, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸ ἄρθρον 17 τοῦ νόμου 3216)55. 3) Διὰ τὸ αἴτημα τῆς ἀναθεωρήσεως ἁπασῶν τῶν ἀδειῶν κυκλοφορίας τῶν κυκλοφορούντων αὐτοκινήτων ταξί, σημειοῦμεν, ὅτι τὰ ὡς ἄνω αὐτοκίνητα κυκλοφοροῦσι δυνάμει ἀδειῶν κυκλοφορίας, ἐκδιδομένων βάσει τῶν κειμένων διατάξεων, καθ’ ἅς (ἄρθρον 13 Ν. 2357)1953) ἐπιτρέπεται εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην τῶν αὐτοκινήτων καὶ ἡ συνιδιοκτησία μὴ ἐπαγγελματίου αὐτοκινητιστοῦ κατὰ ποσοστὸν μέχρι 50%. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Δ. Γιαχνῆ καὶ Ε. Πρωϊμάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1450)27.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1281 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Δ. Γιαχνῆ καὶ Ε. Πρωϊμάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ἡ γραμμὴ Καλλιθέας–Σταθμοῦ Λαρίσης πρὸ τῆς θέσεως εἰς κυκλοφορίαν τῶν ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων, ἅτινα ἐκτελοῦν συγκοινωνίαν Καλλιθέας–Χαυτείων, ἐξυπηρετεῖτο ἀπὸ 30 λεωφορείων τῶν 58 θέσεων (σύνολον θέσεων 30–58) μὲ συχνότητα 2′. Σήμερον κυκλοφοροῦν ἐπὶ τῆς Γραμμῆς Καλλιθέας–Χαυτεῖα 20 ἠλεκτροκίνητα λεωφορεῖα τῶν 100 θέσεων (σύνολον ἀριθ. θέσεων 20Χ100 = 2.000) μὲ συχνότητα 3′, ἐκ παραλλήλου δὲ λειτουργεῖ καὶ ἡ γραμμὴ Κουκακίου–Σταθμοῦ Λαρίσης. Τὰ ὡς ἄνω ἠλεκτροκίνητα λεωφορεῖα ἀποτελοῦν μέρος τῆς δυνάμεως τῆς γραμμῆς Καλλιθέας–Σταθμοῦ Λαρίσης, ἥτις ἔχει καθορισθῆ εἰς 32 ὀχήματα τῶν 100 θέσεων, πρὸς πλήρη ἀντιμετώπισιν τῶν συγκοινωνιακῶν ἀναγκῶν τῆς γραμμῆς ταύτης. 2) Εἰς τὴν τιμὴν τοῦ εἰσιτηρίου δὲν ἐπῆλθεν οὐδεμία μεταβολή, διότι ἡ γραμμὴ Καλλιθέας–Σταθμοῦ Λαρίσης εἶναι δύο διαδρομαί, μία ἀπὸ τῆς Καλλιθέας μέχρι τῆς Βιβλιοθήκης καὶ ἑτέρα ἀπὸ τῆς Βιβλιοθήκης μέχρι Σταθμοῦ Λαρίσης, ἀντιστρόφως δὲ ἀπὸ Σταθμοῦ Λαρίσης μέχρι Πλατείας Κλαυθμῶνος καὶ ἀπὸ Πλατείας Κλαυθμῶνος μέχρι Καλλιθέας, διὰ πᾶσαν δὲ στάσιν μετὰ τὴν Βιβλιοθήκην κατὰ τὴν κάθοδον ἢ τὴν Πλατεῖαν Κλαυθμῶνος κατὰ τὴν ἄνοδον, ὁ ἐπιβάτης ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλῃ εἰσιτήριον συνεχείας. Τὸ μόνον μειονέκτημα τὸ ὁποῖον παρουσιάζει ἡ σημερινὴ προσωρινὴ πρώτη φάσις τῆς λειτουργίας τῆς Γραμμῆς Καλλιθέας–Σταθμοῦ Λαρίσης, εἶναι τὸ ὅτι ὁ ἐπιβάτης, ὅστις ἐπιθυμεῖ νὰ συνεχίσῃ τὸ δρομολόγιον πέραν τῆς Βιβλιοθήκης ἢ τῆς Πλατείας Κλαυθμῶνος, ὑποχρεοῦται νὰ ἀλλάξῃ ὄχημα καὶ νὰ ἐπιβιβασθῇ ἐκ νέου εἰς τὰ ἐγγὺς σταθμεύοντα λεωφορεῖα τῆς γραμμῆς Κουκακίου–Λαρίσης μὲ τὸ αὐτὸ ὅμως εἰσιτήριον (δραχμ. 2.40). Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Δ. Μερλοπούλου καὶ Α. Κολαμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1459)27.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1290 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Δ. Μερλοπούλου καὶ Α. Κολαμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ λειτουργία τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων, ὡς εἶναι φανερόν, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν λειτουργίαν τῶν ἐπιβλεπόντων ταῦτα τηλεπικοινωνιακῶν Κέντρων καὶ Γραφείων. Ἡ διάρκεια λειτουργίας ὅμως τῶν τελευταίων τούτων εἶναι, κατ’ ἀνάγκην, περιωρισμένη, διότι ταῦτα εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον γραφεῖα μονοπρόσωπα καὶ γενικῶς λειτουργοῦσι μὲ ἠλαττωμένον προσωπικόν, ἡ παράτασις δὲ τῆς λειτουργίας αὐτῶν καθ’ ὅλον τὸ 24ωρον θὰ συνεπήγετο μεγάλας δαπάνας καὶ αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ δυσανάλογον πρὸς τὴν κίνησιν τὴν ὁποίαν ἐξυπηρετοῦσιν. Τὸ ζήτημα τῆς συνεχοῦς λειτουργίας τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων, ὡς ἐπίσης καὶ τῆς τοιαύτης τῶν μικρῶν τηλεπικοινωνιακῶν Κέντρων καὶ Γραφείων, δὲν δύναται νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἄλλως, εἰμὴ διὰ τῆς βαθμιαίας ἐπεκτάσεως τῆς αὐτομάτου τηλεφωνίας καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον. Μέχρι τοῦδε ἔχει ἐγκριθῆ ἡ ἐπέκτασις τῆς αὐτομάτου τηλεφωνίας εἰς 183 Κοινοτικὰ τηλεφωνεῖα, εὑρισκόμενα πλησίων αὐτομάτων Ἀστικῶν τηλεφωνικῶν Κέντρων, διὰ τοῦ προγράμματος δὲ τοῦ τρέχοντος ἔτους 1961 προβλέπεται ἡ αὐτοματοποίησις 100 εἰσέτι Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1682)1.2.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1341 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ ἐν σχέσει μὲ τὴν χορήγησιν ἀδειῶν κυκλοφορίας ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως εἰς τοὺς πληγέντας αὐτοκινητιστάς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Α. Ν. 1795)51 ὁρίζεται, ὅτι κατὰ τὴν χορήγησιν τῶν ἑκάστοτε χορηγουμένων ἀδειῶν ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων Δ. Χ. εἰς τὰς ἐπαρχίας τοῦ Κράτους προτιμῶνται μετὰ τοὺς ἀναπήρους καὶ τραυματίας πολέμου καὶ οἱ ἐπαγγελματίαι αὐτοκινητισταὶ οἱ ἀπολέσαντες κατὰ τὴν κατοχὴν ἢ τὸν συμμοριτοπόλεμον ἐπιβατικὸν αὐτοκίνητον Δ. Χ. καὶ μήπω ἀποκατασταθέντες καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Πλέον τῶν ἀνωτέρω οἱ ἐν λόγῳ αὐτοκινητισταί, οἵτινες εἶχον ἐπιβατικὰ αὐτοκίνητα δημοσίας χρήσεως ἐν τῇ περιοχῇ Πρωτευούσης, ἅτινα ἐπετάχθησαν καὶ δι’ ἅ δὲν ἀπεζημιώθησαν ὡς δικαιοῦχοι διὰ ποσοστὸν μέχρι 15% ἐπὶ τοῦ συνόλου ἀριθμοῦν καὶ εἰς τὴν κάλυψιν 108 νέων θέσεων ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων Δ. Χ. διὰ τὴν περιοχὴν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς–Περιχώρων διὰ τὸ ἔτος 1960. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2286)13.2.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1443 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἐγένετο σύστασις εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. ὅπως εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἡ τηλεπικοινωνιακὴ κίνησις τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων Βαλύρας καὶ Ἀριστομένους ἐμπίπτει εἰς τὰ ὅρια τῆς κινήσεως τῶν τηλεπικοινωνιακῶν Πρακτορείων, μεριμνήσῃ διὰ τὴν προαγωγὴν αὐτῶν εἰς τηλεπικοινωνιακὰ Πρακτορεῖα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Ἀράπη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2636)17.2.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1448 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Ἀράπη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Διὰ τὴν κατασκευὴν κτιρίου ἐν Πειραιεῖ πρὸς στέγασιν τῶν ὑπηρεσιῶν του ὁ Ο.Τ.Ε. ἠγόρασε οἰκόπεδον παραπλεύρως τοῦ Ἀστικοῦ Τηλεφωνικοῦ Κέντρου. Προφανῶς ἡ ἀνωτέρω ἐρώτησις τοῦ κ. βουλευτοῦ νὰ ἀναφέρεται εἰς τὴν ἀποφασισθεῖσαν σύστασιν νέου Ἀστικοῦ Τηλεφωνικοῦ Κέντρου εἰς τὴν Πειραϊκὴν χερσόνησον (Φρεατίδα) διὰ τὸ κτίριον τοῦ ὁποίου ὁ Ο.Τ.Ε. διαπραγματεύεται τὴν ἀγορὰν οἰκοπέδου ἀνήκοντος εἰς τὸν Δῆμον Πειραιῶς. 2) Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν Δημοσίων ἐπενδύσεων τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους περιλαμβάνεται ἡ χρηματοδότησις ἐκ τεσσάρων ἑκατομμυρίων δραχμῶν διὰ τὴν ἀνακατασκευὴν τοῦ κτιρίου τοῦ τέως Δημοσίου Καπνοκοπτηρίου Πειραιῶς εἰς ὃ θὰ στεγασθῇ ἡ ταχυδρομικὴ Διεύθυνσις Πειραιῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. Ι. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Γ. Βαλοῦρδος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του σχετικῶς μὲ τὴν ὑπαγωγὴν εἰς τὰς Γαλλικὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις τῶν εἰς Γαλλίαν σπουδαζόντων Ἑλλήνων φοιτητῶν κλπ.

§7Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ δεκαμήνου, ὅτε ἐταξειδεύσαμεν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν μὲ τὸν κ. Τσιριμῶκον, κατὰ τὴν ὀλιγοήμερον παραμονήν μας εἰς Παρισίους, μᾶς ἐπεσκέφθη ἐπιτροπὴ χιλίων περίπου Ἑλλήνων φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι σπουδάζουν εἰς Παρισίους καὶ παρεπονέθη, διότι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καθυστερεῖ τὰς ἀπαιτουμένας ἐνεργείας διὰ τὴν ὑπαγωγὴν τῶν Ἑλλήνων φοιτητῶν εἰς τὰς Γαλλικὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἔπραξαν διὰ τοὺς φοιτητάς των αἱ Κυβερνήσεις τῶν ἄλλων Κρατῶν. Εἶναι ἀναγκαία ἡ ὑπαγωγὴ τῶν Ἑλλήνων φοιτητῶν εἰς τὰς Γαλλικὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις, διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θὰ ἐξασφαλίσουν φαρμακευτικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν καὶ τὸ σιτηρέσιον θὰ τὸ πληρώνουν εἰς μικροτέραν τιμήν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας καὶ ὁ συνάδελφος τῆς Συμπολιτεύσεως κ. Βαρβιτσιώτης, εἶχαν ὑποσχεθῆ εἰς τοὺς Ἕλληνας φοιτητάς, ὅτι τὸ ζήτημά των θὰ ἐτακτοποιεῖτο συντόμως. Καὶ ἐνῷ ἀνέμενον οἱ Ἕλληνες φοιτηταὶ τὴν τακτοποίησιν αὐτοῦ τοῦ ζητήματος, ὑπεγράφη σύμβασις, βάσει τῆς ὁποίας ὑπήχθησαν εἰς τὰς Γαλλικὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις μόνον οἱ Ἕλληνες ἠθοποιοί. Ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, πῶς σκέπτεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα αὐτό.

§8Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, διὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἁρμόδιον εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν, τὸ ὁποῖον διὰ τοῦ διπλωματικοῦ μας ἐκπροσώπου εἰς τὴν Γαλλίαν ἔχει ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος καὶ ἐλπίζομεν εἰς τὴν εὐνοϊκὴν καὶ ταχεῖαν λύσιν αὐτοῦ. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν, ὅμως, ὅτι διὰ τὴν αἰτουμένην ἀσφάλισιν θὰ βαρύνωνται οἱ φοιτηταί μας, ὅπως καὶ οἱ φοιτηταὶ τῶν ἄλλων Κρατῶν.

§9Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ παράπονον τῶν φοιτητῶν εἶναι, ὅτι ἐπελήφθη τοῦ θέματος ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἀλλὰ περιελήφθησαν μόνον οἱ Ἕλληνες ἠθοποιοί.

§10Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Ἀπὸ τὸ ἔγγραφον τοῦ Πρεσβευτοῦ μας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν προκύπτει, ὅτι ἀντιμετωπίζεται τὸ θέμα. Τὸ ἔγγραφον ἔχει ὡς ἑξῆς: «..... (ἀναγινώσκει) .....».

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπριλλάκης, ἔχει τὸν λόγον σχετικῶς μὲ τὴν πλήρωσιν τῶν εἰς διδακτικὸν προσωπικὸν κενῶν θέσεων σχολείων τῆς ἐπαρχίας Τροιζηνίας.

§12Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετ’ ἄλλων συναδέλφων τοῦ Πειραιῶς, ἔχομεν καταθέσει ἐρώτησιν τὸν παρελθόντα Νοέμβριον, δηλαδή, μετὰ τὴν ἔναρξιν τῆς σχολικῆς περιόδου, σχετικῶς μὲ τὰς ἐλλείψεις εἰς διδακτικὸν προσωπικὸν τῶν σχολείων τῆς ἐπαρχίας Τροιζηνίας. Ὑπάρχουν 5–6 Δημοτικὰ Σχολεῖα εἰς τὴν Τροιζηνίαν χωρὶς κανένα διδάσκαλον. Ἐπίσης ἐλλείψεις διδακτικοῦ προσωπικοῦ ἔχει καὶ τὸ Γυμνάσιον Πόρου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν μᾶς ἀπήντησε ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν κενῶν αὐτῶν. Ἂν καὶ τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι γενικώτερον καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον τὸν χειρίζεται ἡ Κυβέρνησις καταφαίνεται πῶς ἀντιμετωπίζεται ἐκ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖον διατίθενται ἐλάχιστα διὰ τὴν παιδείαν, ἐνῷ τεράστια ποσὰ διατίθενται διὰ τὰς ἀντιπαραγωγικὰς δαπάνας, διὰ μυστικὰ κονδύλια καὶ διαφόρους ἄλλας ὑπηρεσίας. Θὰ ἠθέλαμεν νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ ὁ κ. Ὑπουργός, ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ἐπάνδρωσιν τῶν σχολείων τῆς ἐπαρχίας.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Βουλόδημος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως.

§14Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. Συνιστῶ, κ. Πρόεδρε.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀθανασιάδης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἐρωτήσεως.

§16Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ. Συνιστῶ κι’ ἐγώ, κ. Πρόεδρε.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παινέζης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως.

§18Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Συνιστῶ, κ. Πρόεδρε.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἐρωτήσεως.

§20Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Συνιστῶ, κ. Πρόεδρε.

§21Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Ὁ κ. Μπριλλάκης, εὗρε τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμῃ γενικωτέρας κρίσεις ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν τοῦτο, διότι ὅσα ἀνέφερε περὶ ἀντιπαραγωγικῶν δαπανῶν κλπ., δὲν εἶναι ἀληθῆ. Ὡς πρὸς τὰ κενὰ, θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι πέρυσι διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν, αἱ θέσεις τῶν δημοδιδασκάλων ηὐξήθησαν κατὰ 1.700 καὶ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία τῆς ἱδρύσεως 300 νέων σχολείων καὶ προαγωγῆς ἑτέρων χιλίων. Ὡς πρὸς τὰ Δημοτικὰ σχολεῖα Τροιζηνίας, ταῦτα σήμερον ἔχουν τὰς ὀργανικὰς θέσεις των πλήρεις. Εἰδικώτερον σᾶς ἀναφέρω, ὅτι εἰς τὸ μονοθέσιον δημοτικὸν σχολεῖον Κυψέλης φοιτοῦν μαθηταὶ 19. Ὑπηρετεῖ εἷς διδάσκαλος. Εἰς τὸ μονοθέσιον τῆς Μεταμορφώσεως φοιτοῦν μαθηταὶ 21, ὑπηρετεῖ εἷς. Εἰς τὸ μονοθέσιον Λάριζας φοιτοῦν μαθηταὶ 14, ὑπηρετεῖ εἷς. Εἰς τὸ μονοθέσιον Μπάφι φοιτοῦν μαθηταὶ 42, ὑπηρετεῖ εἷς. Εἰς τὸ διθέσιον Τροιζῆνος (Δαμαλᾶ) φοιτοῦν μαθηταὶ 113, ὑπηρετεῖ εἷς καὶ μία δημοδιδασκάλισσα προσελήφθη ὑπὸ τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας. Εἰς τὸ μονοθέσιον Ἄνω Φαναρίου φοιτοῦν μαθηταὶ 26, ὑπηρετεῖ εἷς. Εἰς τὸ διθέσιον κάτω Φαναρίου φοιτοῦν μαθηταὶ 54, ὑπηρετεῖ εἷς. Εἰς τὸ μονοθέσιον Κουνοπίτσης φοιτοῦν μαθηταὶ 38 καὶ εἰς τὸ μονοθέσιον Μακρυλόγγου φοιτοῦν μαθηταὶ 30. Διετάχθη ἀπόσπασις δύο δημοδιδασκάλων ἐκ τῶν σχολείων τῆς περιφερείας τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης. Τὰ δημοτικὰ σχολεῖα, ἑπομένως, τῆς περιφερείας Τροιζηνίας, ἔχουν ἐπανδρωθῆ. Ἀλλὰ καὶ γενικώτερον μὲ τοὺς νέους διορισμούς, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ἡ κατάστασις ἔχει βελτιωθῆ αἰσθητῶς.

§22Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἐφ’ ὅσον αὐτὰ ἐγένοντο ἐντὸς τῶν δύο τελευταίων μηνῶν διατὶ δὲν μᾶς ἐδίδατε μίαν ἀπάντησιν;

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Κακογιάννης, ἔχει τὸν λόγον σχετικῶς μὲ τὴν δωρεὰν χορήγησιν εἰς τὸ Γυμνάσιον Θέρμου τῶν ἀπαραιτήτων ἐποπτικῶν μέσων διδασκαλίας κλπ.

§24Α. ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας ἔχει ἀνακοινωθῆ, ὅτι ἡ χορήγησις τῶν ἀπαραιτήτων ἐποπτικῶν μέσων διδασκαλίας θὰ χορηγῆται ἑκάστοτε βάσει κριτηρίων ἀντικειμενικῶν. Πλὴν, ὅμως, διὰ τὸ Γυμνάσιον Θέρμου τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ὅπου εὑρίσκεται εἰς ὀρεινὴν περιοχὴν καὶ ἔχει 700 μαθητὰς τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν Τριχωνίδος καὶ Ναυπακτίας, τὰ ἀντικειμενικὰ κριτήρια βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἐχορηγοῦντο τὰ ἐποπτικὰ μέσα δὲν ἐτηρήθησαν. Ἐρωτῶμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐὰν ἐπελήφθη τοῦ ζητήματος κατόπιν τῆς αἰτήσεως τοῦ Γυμνασιάρχου καὶ τῶν γονέων τῶν μαθητῶν τοῦ Γυμνασίου Θέρμου καὶ ποῖα μέτρα ἐλήφθησαν, ὥστε νὰ χορηγηθοῦν τὰ ἀπαιτούμενα διὰ τὴν διδασκαλίαν ἐποπτικὰ μέσα.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παπαθανασόπουλος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§26Δ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ, κ. Πρόεδρε.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χριστογεῶργος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§28Μ. ΧΡΙΣΤΟΓΕΩΡΓΟΣ. Συνιστῶ κι’ ἐγώ, κ. Πρόεδρε.

§29Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Διὰ τὸ θέμα τῶν ἐποπτικῶν μέσων διδασκαλίας εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ηὔξησε μεγάλως τὰς πιστώσεις καὶ ἐνῷ προηγουμένως διετίθεντο πρὸς τὸν σκοπὸν ἀποκτήσεως ἐποπτικῶν μέσων 300.000 δραχμαὶ ἐτησίως, σήμερον ηὐξήθησαν εἰς 4.000.000 καὶ πλέον ἐτησίως. Αἱ δὲ χορηγήσεις γίνονται ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν. Πληροφορῶ, ἐπίσης, τὸν κ. συνάδελφον, ὅτι εἰς τὸ Γυμνάσιον Θέρμου ἔχομεν χορηγήσει δωρεὰν τὰ ἐποπτικὰ μέσα διδασκαλίας.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Σχινᾶς, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Χρήστου Κουγιᾶ, αἰτοῦντος τὴν εἰσαγωγὴν ὅλων τῶν ἐπιλαχόντων ἐν τῇ Παιδαγωγικῇ Ἀκαδημίᾳ Τριπόλεως.

§31Α. ΣΧΙΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤδη δὲν ὑπάρχει ἀντικείμενον, διότι εὑρισκόμεθα εἰς τὸ τέλος τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους. Ἑπομένως παρέλκει ἡ συζήτησις.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως, παρέλκει ἡ συζήτησις. Ὁ κ. Κ. Σωτηρίου ἔχει τὸν λόγον.

§33Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δύο εἶναι οἱ λόγοι ποὺ μὲ κάνουν νὰ συνηγορήσω νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ ἀναφορά, ὅπως ἐγγράφεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Πρῶτον, ἔχω καὶ ἄλλοτε ἀναπτύξει εἰς τὴν Βουλὴν πόσην μικρὰν ἐμπιστοσύνην πρέπει νὰ μᾶς ἐμπνέουν αἱ λεγόμεναι κατατακτήριοι ἢ εἰσαγωγικαὶ ἐξετάσεις. Κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν, ἀντίληψις ποὺ στηρίζεται εἰς ἐπιστημονικὴν μελέτην ἐπάνω εἰς τὸ θέμα, αἱ εἰσιτήριοι ἐξετάσεις ὅπως γίνονται, κἄθε ἄλλο, παρὰ διαλέγουν τοὺς ἱκανοὺς ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ ἐξελιχθοῦν καὶ νὰ διαπρέψουν. Ἠμπορεῖ νὰ διαπιστώνεται ἡ καλὴ λειτουργία τῆς μνήμης, ἀλλὰ οὔτε ἡ κρίσις ἐλέγχεται, οὔτε ἡ ἱκανότης, οὔτε ἡ διάθεσις διὰ τὸ ἐπάγγελμα ποὺ ἔχει διαλέξει κατὰ τὰς εἰσιτηρίους ἐξετάσεις. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἕνας δεύτερος λόγος καὶ θέλω νὰ ἐπιστήσω ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας. Ἠκούσαμεν πρὶν ἀπὸ λίγο πὼς πολλὰ σχολεῖα μένουν χωρὶς διδασκάλους. Ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀφορμὴ, ἂν θέλετε, ἡ ἔλλειψις εἰς πιστώσεις, ἀλλὰ διὰ κἄθε ἐνδεχόμενον παρουσιάζονται πολλὰ κενὰ ἀκόμη καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον. Πάρα κάτω ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἐρώτησις ποὺ ἐγὼ τὴν ἔχω καταθέσει διὰ κενὰς θέσεις δύο βήματα μακρὰν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Θέλω, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας δι’ ἕνα ἑκατομμύριον διακοσίας χιλιάδας μαθητὰς ποὺ πρέπει νὰ φοιτοῦν εἰς δημοτικὰ σχολεῖα μὲ ἀναλογίαν 40 παιδιὰ διὰ κἄθε δάσκαλον, πρέπει νὰ ἔχωμεν 30.000 δασκάλους, σήμερον ἔχομεν ἂν αἱ πληροφορίαι μου εἶναι σωσταὶ γύρω εἰς τὰς 22.000. Αἱ Παιδαγωγικαὶ Ἀκαδημίαι ποὺ λειτουργοῦν σήμερον, δὲν ἐπαρκοῦν νὰ πληρώσουν κανονικῶς τὰ κενὰ ποὺ δημιουργοῦνται, εἴτε ἀπὸ θανάτους, εἴτε ἀπὸ ἀρρώστειες, εἴτε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ παίρνουν τὴν σύνταξίν των. Πῶς θὰ φθάσετε νὰ ἔχετε τοὺς 30.000 δασκάλους, ὅταν μὲ τὰς Ἀκαδημίας τὰς σημερινὰς δὲν ἠμπορῆτε νὰ συμπληρώσετε τὰ κενὰ αὐτά; Γι’ αὐτό, κ. Ὑπουργέ, πρέπει —τώρα εἶναι ἀργά, θὰ μοῦ εἴπητε, αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει, ὅτι ἐὰν δὲν γίνῃ τώρα δὲν πρέπει νὰ γίνῃ καὶ τοῦ χρόνου— πρέπει νὰ μπαίνουν διπλάσιοι καὶ ὑπερδιπλάσιοι μαθηταὶ εἰς τὰς Παιδαγωγικὰς Ἀκαδημίας καὶ ἀντὶ νὰ περιορίζωνται, πρέπει νὰ ἱδρύωνται ἀκόμη περισσότεραι. Εἶναι ὀξύτατον τὸ θέμα καὶ θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Βουλή.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ εἶναι θέμα ἐπερωτήσεως, κ. συνάδελφε. Τὰ πέντε λεπτὰ παρῆλθον.

§35Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Θὰ παρεκάλουν πολύ, τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ μᾶς ἀνακοινώσῃ τὶς σκέψεις του γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ, ὡς καὶ ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ πάρῃ διὰ τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς Ἀκαδημίας Τριπόλεως. Δὲν θὰ ἀναπτύξῃ τὸ πρόγραμμα τὸ ἐκπαιδευτικόν.

§37Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, βεβαίως, δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος διὰ τὴν Ἀκαδημίαν Τριπόλεως, ἐφ’ ὅσον μάλιστα εὑρισκόμεθα σχεδὸν εἰς τὸ μέσον τοῦ ἔτους. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἀναπτυχθέντα ὑπὸ τοῦ κ. Σωτηρίου, οἱ σήμερον ἐξερχόμενοι ἀπὸ τὰς Παιδαγωγικὰς Ἀκαδημίας ἐπαρκοῦν διὰ νὰ συμπληρώσουν τὰ κενά. Ὁ ὑπολογισμὸς τὸν ὁποῖον ἔκαμεν ὁ κ. Σωτηρίου, ὅτι εἶναι 1.200.000 οἱ μαθηταὶ τῆς στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως καὶ ὅτι χρειάζονται 30.000 δημοδιδάσκαλοι δὲν εἶναι ὀρθός, διότι μεγάλο ποσοστὸν ἀπὸ τοὺς μαθητὰς αὐτοὺς φοιτᾶ εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἐκπαίδευσιν. Ἐπαναλαμβάνω, καὶ πάλιν, ὅτι αἱ σήμερον λειτουργοῦσαι Παιδαγωγικαὶ Ἀκαδημίαι ἐπαρκοῦν πρὸς πλήρωσιν τῶν δημιουργουμένων κενῶν.

§38Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν πρόκειται νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός. Ὑπάρχει ἐκκρεμὲς τὸ νομοσχέδιον περὶ Παιδαγωγικῶν Ἀκαδημιῶν καὶ ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἔλθῃ συντόμως εἰς τὴν Βουλὴν καὶ θὰ ἐκφέρωμεν τὰς ἀπόψεις μας ἐν προκειμένῳ, διὰ νὰ δοθῇ ἡ ὀρθὴ λύσις.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σύμφωνα μὲ τὸν Κανονισμὸν ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ θὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ 10λεπτον ἐπὶ προτάσεως νόμου περὶ ἐλαττώσεως τῆς στρατιωτικῆς θητείας.

§40Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παράταξίς μας ὑπέβαλε τὴν πρότασιν νόμου περὶ μειώσεως τῆς στρατιωτικῆς θητείας, ὅσον ἀφορᾷ μὲν τὴν πλήρη θητείαν ἀπὸ 2ετῆ εἰς 12μηνον, ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὴν θητείαν ἐκγυμνάσεως ἀπὸ 8μηνον εἰς 6μηνον. Θέλουσα νὰ συγκεκριμενοποιήσῃ μὲ μίαν θετικὴν πρακτικὴν πρότασιν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει ὡριμάσει καὶ ἔχει καταστῆ κοινὴ συνείδησις, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν παρατάξεων, ἐπὶ πλέον ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν Ἑλβετικὸν στρατολογικὸν νόμον προσθέσαμεν καὶ τὸ δεύτερον ἄρθρον τῆς προτάσεώς μας, τὸ ὁποῖον ἔχει οὕτω: «Μαθηταὶ σχολῶν Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, ἀπόφοιτοι σχολῶν Μέσης Ἐκπαιδεύσεως προτιθέμενοι νὰ συνεχίζουν κατὰ τὸ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀποφοίτησίν των ἔτος ἀνωτέρας σπουδὰς ἐν τῇ ἡμεδαπῇ ἢ ἀλλοδαπῇ, ὡς καὶ σπουδασταὶ Ἀνωτέρων ἢ Ἀνωτάτων Σχολῶν, ἐφ’ ὅσον δὲν δικαιοῦνται κατὰ τὸν ἑκάστοτε ἰσχύοντα στρατολογικὸν νόμον ἀναβολῆς κατατάξεως λόγῳ σπουδῶν ἢ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ δικαιώματος τούτου, ἐκπληροῦν τὴν στρατολογικὴν ὑποχρέωσίν των, προκειμένου μὲν περὶ πλήρους θητείας εἰς τέσσαρας τριμήνους περιόδους ἀπὸ 1ης Ἰουλίου μέχρι 30ῆς Σεπτεμβρίου τεσσάρων συναπτῶν ἐτῶν, τῆς πρώτης περιόδου ἀρχομένης τὴν 1ην Ἰουλίου τὴν ἀκολουθοῦσαν ἀμέσως μετὰ τὴν ὑπὸ τὰ ὅπλα πρόσκλησιν τῆς ΕΣΟ ἣν ἀκολουθοῦσιν, οἱ δὲ ὑπέχοντες ὑποχρέωσιν ἐκγυμνάσεως ἀντιστοίχως εἰς δύο τοιαύτας τριμήνους περιόδους». Εἶπον, ὅτι ἡ ἀνάγκη περιορισμοῦ καὶ διὰ συγκεκριμένης καὶ θετικῆς προτάσεως τῶν ὑπερμέτρων πολεμικῶν ἀντιπαραγωγικῶν δαπανῶν, ἔχει καταστῆ κοινὴ συνείδησις καὶ δὲν ἔχω παρὰ νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἐνώπιον τοῦ Σώματος συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ τῶν δωδεκατημορίων τὴν 12ην Δεκεμβρίου παρελθόντος ἔτους κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν διὰ δηλώσεώς του ἀνεγνώρισεν, ὅτι «τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ὑπέρμετρον καὶ πιεστικὸν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας». Κύριε Πρόεδρε, διὰ τῆς προτάσεώς μας, νομίζομεν, ὅτι δίδεται ἡ εὐκαιρία ἐπιλύσεως δύο προβλημάτων, τὰ ὁποῖα προκύπτουν διὰ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. Ὁ προϋπολογισμὸς πληροῖ δύο κυρίως μεγάλας ἀποστολάς: Ἡ μία ἀποστολὴ εἶναι ἡ πραγματοποίησις μιᾶς ἀναγκαστικῆς σωρεύσεως κεφαλαίου, μιᾶς ἀναγκαστικῆς ἀποταμιεύσεως διὰ νὰ διατεθῇ αὕτη εἰς ἔργα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ποὺ τόσον καθυστεροῦν. Ἡ δευτέρα εἶναι ἡ ἐξοικονόμησις πόρων διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ ἄλλου ρόλου τοῦ προϋπολογισμοῦ ποὺ εἶναι ἡ κοινωνικῶς δικαία ἀνακατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, εἴτε ὡς πολιτικὴ προνοίας, εἴτε ὡς πολιτικὴ κοινωνικῆς δικαιοσύνης, εἰς τὰς ἀπορωτέρας τάξεις περὶ τοῦ ὁποίου πολλάκις ἐγένετο λόγος ἑκάστοτε. Ἀλλὰ ὅπως προκύπτει ἐκ τῆς διεξαγομένης κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως συζητήσεως, ἐνῷ λέγεται, ὅτι γίνεται μεταφορὰ εἰσοδήματος εἰς τὰς ἀπορωτέρας τάξεις, εἰς τὴν πραγματικότητα αἱ ἴδιαι τάξεις καλοῦνται νὰ πληρώσουν ἐκεῖνα ποὺ θὰ τοὺς ξαναδιανεμηθοῦν. Κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν, ἐξαπελύθη ἐναντίον τῆς προτάσεώς μας λυσσαλέα ἐπίθεσις καὶ δὲν μᾶς ἐκπλήσσει τοῦτο, διότι πολλάκις γίνεται, ὅταν τὸ πρῶτον τίθεται ἕνα σύνθημα καὶ μία προγραμματική μας ἀρχή, ἐξαπολύεται τοιαύτη ἐπίθεσις. Ὅταν δὲ διαπιστωθῇ μὲ τὴν πάροδον τοῦ καιροῦ ἡ ὀρθότης τῶν προτάσεών μας γίνεται κοινὸν σύνθημα ὅλων τῶν ἄλλων παρατάξεων. Ἐξαπελύθη μία ἐκστρατεία, ὅτι παραγνωρίζομεν τὰς ἀνάγκας καὶ τὰ συμφέροντα τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Θέλομεν νὰ ὑπογραμμίσωμεν, ὅτι ἡ καλλιτέρα ἄμυνα μιᾶς χώρας εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς ἰσχυρὰν βιομηχανίαν καὶ τεχνικήν. Αἱ ἀντιπαραγωγικαὶ δαπάναι μεγίστου ὕψους ἐμποδίζουν τὴν ἀνάπτυξιν τὴν οἰκονομικὴν καὶ ἔτσι, οὔτε αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς ἀμύνης ἐκπληροῦται. Βεβαίως οἱ κίνδυνοι τοὺς ὁποίους προβάλλουν οἱ θέλοντες νὰ ἀποτρέψουν τὸν περιορισμὸν τῶν πολεμικῶν δαπανῶν εἶναι ἀνύπαρκτοι, ὁπωσδήποτε, ὅμως, ὅταν αἱ γειτονικαὶ χῶραι ἐκβιομηχανίζωνται μὲ θυελλώδεις ρυθμοὺς εἶναι φανερόν, ὅτι διὰ τῆς ἀλογίστου δαπάνης εἰς ἀντιπαραγωγικοὺς σκοποὺς καθυστεροῦντες τὴν ἀνάπτυξίν μας γινόμεθα ἀσθενέστεροι καὶ ὄχι ἰσχυρότεροι. Εἶναι πλέον κοινὴ ἀντίληψις, ὅτι χρειάζεται ὁ περιορισμὸς τῶν δαπανῶν καὶ αὐτὸ προκύπτει, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν μνημονευθεῖσαν ἄποψιν καὶ ἀναγνώρισιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰς δηλώσεις τῶν ἄλλων κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Πρὸ 20ημέρου, κατὰ σύμπτωσιν τὴν αὐτὴν ἡμέραν, καὶ ἡ ΚΕΑ καὶ τὸ Δ.Κ.Α.Φ.Ε. ἐξέδωσαν προγραμματικὴν δήλωσιν. Ἡ Κ.Ε.Α. λέγει: «Πρῶτον μέσον ἀξιοποιήσεως τῆς ἐγχωρίου ἀποταμιεύσεως διὰ τὸ πρόγραμμα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως εἶναι ἡ μείωσις τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν, χωρὶς περιορισμὸν τῆς στρατιωτικῆς μας ἰσχύος, διὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ἤδη πλήρης καὶ ὑπεύθυνος μελέτη εἰδικῶν στρατιωτικῶν καὶ τεχνικῶν ἐμπειρογνωμόνων». Τὸ δὲ Δ.Κ.Α.Φ.Ε. ἐπικρίνει τὴν πολιτικὴν εἰς τὸν τομέα τῶν ὑπερμέτρων στρατιωτικῶν δαπανῶν, αἱ ὁποῖαι χαρακτηρίζονται ὡς γενόμεναι εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Τελευταίως ἡ τόσον ἀντιδραστικὴ καὶ πλήττουσα συστηματικῶς τὰς πρωτοβουλίας τοῦ κόμματός μας συντηρητικὴ ἐφημερὶς «Βῆμα», ἀφοῦ μᾶς μέμφεται, ὅτι κατὰ τρόπον μονοκόμματον ὑπεβάλαμεν τὴν πρότασίν μας, εἰς τὸ φύλλον τῆς 30 Δεκεμβρίου λέγει τὰ ἑξῆς: «Παρὰ ταῦτα πρόβλημα μειώσεως τῆς θητείας, μάλιστα δὲ καὶ τοῦ ἀριθμητικοῦ ὕψους τῆς στρατιωτικῆς δυνάμεως ὑπάρχει σήμερον δι’ ὅλους τοὺς στρατούς». Αἱ δαπάναι μας, αἱ στρατιωτικαί, ἀνέρχονται εἰς 7% τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος. Ὑπερβαίνουν τὸ ποσοστὸν αὐτὸ εἰς δαπάνας ἡ Ἀγγλία, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, ἡ Γαλλία, αἱ χῶραι αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀποικιοκρατικὰς ἐπιδιώξεις καὶ ἀνήκουσαι εἰς τὴν ἀτομικὴν λέσχην καὶ ὁ πάμπλουτος Καναδᾶς. Αἱ ὑπόλοιπαι χῶραι τοῦ ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς μεγάλης Ἰταλίας καὶ τῶν πλουσίων χωρῶν, ὅπως τοῦ Βελγίου καὶ τῆς Ὁλλανδίας, αἱ ὁποῖαι μάλιστα προέβησαν εἰς συγκεκριμένην μείωσιν τῆς θητείας εἰς τὸ ὕψος, τὸ ὁποῖον καὶ ἡμεῖς προτείνομεν, δαπανοῦν 4% ἔναντι τοῦ 7% ποὺ δαπανοῦμεν ἡμεῖς. Ἀλλὰ αὐτὸ ἔχει τὸ ἑξῆς ἀποτέλεσμα, ὅτι εἰς τὰ τελευταῖα 5½ χρόνια τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἐδαπανήθησαν ἐξ Ἑλληνικῶν πόρων διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας 32 δισεκατομμύρια δραχμαί, δηλαδὴ 1.075.000.000 δολλάρια, ποὺ εἶναι τὸ 7%. Ἐὰν ἐδαπανούσαμεν, ὅπως οἱ ἄλλοι σύμμαχοι, τὸ 4%, θὰ εἴχομεν ἐξοικονομήσει 490.000.000 δολλάρια. Αὐτὸ θὰ ἔδιδε τὴν εὐχέρειαν νὰ γίνουν, ὄχι ἀπὸ ξένα μονοπώλια καὶ μὲ ὑποδούλωσιν, τὰ ἑξῆς ἔργα:

σύμφωνα μὲ πίνακα, ὁ ὁποῖος ἀναβιβάζει τὸ κόστος εἰς 489.000.000. Πέραν τούτου οἱ πλέον ἀδιάλλακτοι καὶ δυτικόφιλοι στρατιωτικοὶ ἐμπειρογνώμονες, παρὰ τὴν γενομένην, ὅπως εἴπωμεν, εἰς βάρος τῆς προτάσεώς μας ἐπίθεσιν, ἀναγνωρίζουν τὴν ἀνυπαρξίαν ἐκ βορρᾶ κινδύνου εἰς τὰς μελέτας των ἀρκετὰ ἐμπεριστατωμένας καὶ ὁ ἀντιστράτηγος κ. Μερεντίτης καὶ ὁ ἀντιστράτηγος κ. Γυαλίστρας λέγοντες τὰ ἑξῆς: Ὁ μὲν κ. Μερεντίτης: «Διὰ τὴν Ἑλλάδα τίθεται τὸ ἀκόλουθον ἐρώτημα: Εἶναι πιθανὴ ἡ ἔκρηξις περιωρισμένου πολέμου εἰς τὴν Βαλκανικὴν διὰ μερικῆς ἐπιθέσεως ἀπὸ βορρᾶ κατὰ τῆς Ἑλλάδος; Νομίζω, ὅτι τοιοῦτον ἐνδεχόμενον ἀποκλείεται ἀπολύτως». Ὁ δὲ κ. Γυαλίστρας: Παρ’ ὅ,τι δὲν θὰ ἠδύνατο μελλοντικῶς νὰ ἀποκλεισθῇ ἡ πιθανότης περιφερειακῶν ἐντετοπισμένων πολέμων, φρονοῦμεν ἐν τούτοις, ὅτι εἰδικῶς εἰς τὰ Βαλκάνια δὲν θὰ ἦτο πιθανοφανὴς ἡ προϋπόθεσις ἐπιθέσεως τῆς Βουλγαρίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος». Ὄχι μόνον τὸ κόμμα μας, τὸ ὁποῖον πάντοτε διακηρύττει, ὅτι ἡ καλλιτέρα ἄμυνα ἐν ὄψει τῶν συγχρόνων τεχνολογικῶν ἐξελίξεων τῶν μέσων τῆς ὁμαδικῆς ἐξοντώσεως, εἶναι ἡ ἐνεργὸς προάσπισις τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ κόμματα, ὅπως διὰ δηλώσεών του καὶ ὁ κ. Βενιζέλος καὶ ὁ κ. Μαρκεζίνης συνέστησαν τὴν ἀνάγκην τῆς ἐποικοδομήσεως συνεννοήσεως καὶ εἰρήνης εἰς τὰ Βαλκάνια καὶ προωθήσεως κάθε μέτρου, τὸ ὁποῖον εἶναι δεκτικὸν νὰ περιορίσῃ τὰ ἀβάστακτα καὶ συντρίβοντα κάθε ἰδέαν οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως στρατιωτικὰ βάρη. Τέλος θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω καὶ τοῦτο. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀνατίθεται εἰς στρατιωτικὰς μονάδας ὑπὸ τὸν τίτλον ΜΟΜΑ ἡ ἐκτέλεσις δημοσίων ἔργων μὴ στρατιωτικοῦ χαρακτῆρος καὶ παρουσιάζονται καὶ ὑπερβάσεις 30% καὶ κακοτεχνίαι. Εἶναι γνωστόν, ὅτι κατὰ χιλιάδες μὲ ὑπονόμευσιν καὶ τοῦ ἠθικοῦ τοῦ στρατοῦ, στρατιῶται παραδίδονται ὡς κομπάρσοι διὰ τὸ γύρισμα ταινιῶν ἀπὸ Ἀμερικανικὰς κινηματογραφικὰς ἑταιρείας, εἴτε εἰς τὴν Ρόδον, εἴτε εἰς τὴν Πελοπόννησον ἐνδεδυμένοι πότε ὡς Πέρσαι καὶ πότε ὡς Σπαρτιᾶται. Ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, ἀποδικνύεται, ὅτι οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὸν στρατόν, εἴτε διὰ νὰ ἐργάζωνται εἰς δημόσια ἔργα καὶ νὰ κόβουν τὸ ψωμὶ τοῦ πατέρα των καὶ τῶν ἀδελφῶν των, εἴτε διὰ νὰ γίνωνται κομπάρσοι ταινιῶν ξένης παραγωγῆς, δὲν εἶναι ἀπαραίτητοι διὰ τὴν ἐκτέλεσιν στρατιωτικῶν ἔργων. Ἀπὸ αὐτὸ φαίνεται, ὅτι ὑπάρχουν σοβαρὰ περιθώρια μειώσεως τῆς στρατιωτικῆς θητείας ἡ ὁποία μείωσις θὰ ἐπιφέρῃ τὴν δυνατότητα εἰς τὸν προϋπολογισμὸν νὰ γίνουν ἔργα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἔργα κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τὰ ὁποῖα θὰ καταστήσουν, ὄχι ἀσθενεστέραν, ἀλλὰ πολὺ ἰσχυροτέραν τὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος ἐν συνδυασμῷ καὶ μὲ τὴν ἐφαρμογὴν μιᾶς εἰρηνοφίλου πολιτικῆς ποὺ εἶναι ἡ μοναδικὴ προάσπισις μιᾶς μικρᾶς χώρας ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Θὰ προβῶ εἰς τὴν προεκφώνησιν τῶν νομοσχεδίων. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον, εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ συζητηθοῦν. Συνεπῶς, κρατοῦνται. Τὸ τρίτον, εἶναι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, τὸ γνωστόν, τὸ ὁποῖον ἀναβάλλεται. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γερμανίας συμβάσεως περὶ παροχῶν ὑπὲρ Ἑλλήνων ὑπηκόων θιγέντων ὑπὸ ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων καὶ ἄλλων τινῶν συναφῶν διατάξεων». Κύριοι βουλευταί, ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου ὑπάρχει ἀντίρρησις; Συμφωνεῖτε νὰ γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχήν;

§42ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, θέλω νὰ σᾶς κάμω μίαν πρότασιν διὰ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Ἐδέχθην ἐπανειλημμένως ἐπιτροπὰς ἐνδιαφερομένων, ὑπὸ τὴν ἰδιότητά μου, ὡς Προέδρου τῆς Βουλῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπείγονται νὰ ψηφισθῇ, διότι πρόκειται περὶ καταβολῆς ἀποζημιώσεως εἰς θύματα τῆς κατοχῆς.

§44Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε.......

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς. Ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαντήσητε, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ μὲ διακόψητε. Θὰ ἤθελα, λοιπόν, νὰ παρακαλέσω νὰ ὑπάρξῃ μία συνεννόησις ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, δι’ ὃ καὶ κάμνω τὴν ἑξῆς εἰσήγησιν. Δεδομένου, ὅτι τὰ νομοθετήματα τὰ ὁποῖα ἀπομένουν νὰ κριθοῦν κατ’ ἔφεσιν, δηλαδὴ τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, εἶναι ἀκόμη δύο καὶ ὑπάρχει ἀρκετὸς εἰσέτι χρόνος, θὰ εἰσηγούμην, ἐὰν εἶναι δυνατόν, νὰ διαθέσωμεν τὰς δύο Τετάρτας ποὺ μᾶς ἀπομένουν μέχρι τοῦ Πάσχα, καὶ ἐνδεχομένως καὶ μίαν ἐμβόλιμον, διὰ νὰ τὸ συζητήσωμεν. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει νὰ συζητηθῇ ὁπωσδήποτε πρὸ τοῦ Πάσχα καὶ παρακαλεῖ καὶ παρακαλῶ καὶ ἐγώ, διότι εἶναι κρῖμα, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν τὰ χρήματα καὶ τὰ ζητοῦν οἱ δικαιοῦχοι, μερικοὶ μάλιστα ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ μᾶς εἴπουν, ὅτι ἀμφιβάλλουν ἐὰν εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ τὰ διαθέσωμεν. Εἶσθε σύμφωνοι, λοιπόν; Διὰ νὰ τηρηθῇ ὁ τύπος, ἑκάστην Τετάρτην θὰ κάμωμεν ἐπὶ ἡμίωρον προτάσεις τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, διότι θέλω νὰ τηρηθῇ αὐτὸ τῆς Τετάρτης, καὶ ἐν συνεχείᾳ, ἐφ’ ὅσον θὰ συμφωνήσωμεν θὰ εἰσερχώμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ Γερμανικῶν ἀποζημιώσεων». Νομίζω, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον αἱ δύο Τετάρτες θὰ ἐπαρκέσουν καὶ ἐὰν χρειασθῇ, θὰ κάμωμεν ἕνα Σάββατον μίαν ἐμβόλιμον συνεδρίασιν, ὥστε μέχρι τοῦ Πάσχα νὰ ἔχωμεν τελειώσει καὶ τὰς γεωργικὰς ἀσφαλίσεις καὶ αὐτό. Λοιπόν, εἴμεθα σύμφωνοι; Ἔχω τὴν ἔγκρισιν ὑμῶν;

§46ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εὐχαριστῶ πολύ.

§48Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Συνεφωνήσαμεν νὰ συζητηθῇ τὴν προσεχῆ Τετάρτην, δὲν ἐγένετο, ὅμως, δεκτὸν κατ’ ἀρχήν.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως. Ἄλλως τε, κύριε Ζίγδη, καὶ ἐὰν ἐγένετο αὐτό, εἶναι εἰς αʹ ἀνάγνωσιν καί, ἑπομένως, ἢ θὰ ἔχωμεν τὴν διαδικασίαν νὰ τὸ δεχθῶμεν εἰς αʹ ἀνάγνωσιν καὶ νὰ τὸ συζητήσωμεν λεπτομερῶς καὶ κατ’ οὐσίαν εἰς τὴν βʹ ἀνάγνωσιν ἢ θὰ τὸ συζητήσωμεν εἰς τὴν αʹ ἀνάγνωσιν καὶ ἡ βʹ ἀνάγνωσις θὰ εἶναι τυπική. Συνεπῶς, τὸ Προεδρεῖον, δὲν αἰσθάνεται ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, ἐὰν θὰ γίνῃ τύποις δεκτὸν κατὰ τὴν αʹ ἢ τὴν βʹ ἀνάγνωσιν. Συμφωνοῦμεν, ἑπομένως, ὅτι καὶ τὴν Τετάρτην θὰ συζητήσωμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἀλλὰ ἐνδεχομένως θὰ γίνῃ καὶ μία ἐμβόλιμος συνεδρίασις διὰ νὰ ψηφισθοῦν τὰ δύο αὐτὰ νομοσχέδια, διότι ἐγγίζει τὸ Πάσχα καὶ αὐτὰ τὰ δύο νομοσχέδια θὰ συμφωνῆτε καὶ ὑμεῖς ὅτι εἶναι κατεπείγοντα. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος ὑπογραφείσης ἐν Παρισίοις τὴν 13 Δεκεμβρίου 1957 Εὐρωπαϊκῆς συμβάσεως ἐκδόσεως».

§50Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ἔλαβον γνῶσιν ὡρισμένων τροπολογιῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων δὲν εἶμαι εἰς θέσιν αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ ἀποφασίσω. Παρακαλῶ, νὰ ἀναβληθῇ καὶ νὰ ἐγγραφῇ αὔριον εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, οὕτως ὥστε νὰ μοῦ δοθῇ ὁ χρόνος διὰ νὰ μελετήσω τὰς ὑποβληθείσας τροπολογίας.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Ἐθνικοῦ Παπαφείου Ὀρφανοτροφείου «Ὁ Μελιτεύς».

§52ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ Ἐθνικοῦ Παπαφείου Ὀρφανοτροφείου «Ὁ Μελιτεύς». Συνέχισις τῆς αʹ συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῶν προτάσεων νόμων «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 4104 «περὶ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων κλπ.». Ἡ κ. Μ. Σβώλου, ἔχει τὸν λόγον.

§54Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ὁ θεσμὸς τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων ἤδη καὶ πρὸ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἐθεωρεῖτο βασικὸς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀντιξοοτήτων ποὺ συναντοῦν οἱ ἐργαζόμενοι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς των καὶ διὰ τὰς ὁποίας εἶχε γίνει ἀποδεκτόν, ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίζουν μόνοι των. Μετὰ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, ὁ θεσμὸς ἐπεξετάθη διὰ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας. Ἐψηφίσθησαν πολλαὶ διεθνεῖς συμβάσεις κατοχυροῦσαι τὸν θεσμόν, ὁ ὁποῖος ἐν συνεχείᾳ ἐπεξετάθη καὶ ὡς πρὸς τοὺς σκοποὺς καὶ ὡς πρὸς τὰς παροχὰς καὶ ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν προσώπων ποὺ περιελάμβανε. Καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα διαπιστώνεται σταθερὰ πορεία, ὄχι μόνον πρὸς ἐπέκτασιν τοῦ θεσμοῦ, ἀλλὰ πρὸς ἀπαγκίστρωσίν του ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀσφάλισιν καὶ ὡς πρὸς τὴν διαρκῶς μεγαλυτέραν τάσιν τῆς ἀναλήψεως τῶν εὐθυνῶν του ἐκ μέρους τοῦ Κράτους καὶ τῆς θετικῶς καὶ διαρκῶς αὐξανομένης εἰσφορᾶς του διὰ τὴν καλυτέραν λειτουργίαν του. Ἔτσι τὸ Κράτος ἀνελάμβανε, προϊόντος τοῦ χρόνου, ὑποχρεώσεις βαρείας, ἀκόμη δὲ καὶ ἐξ ὁλοκλήρου τὰ βάρη ὡρισμένων παροχῶν, ὥστε ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις νὰ τείνῃ νὰ περιλαμβάνῃ ὄχι μόνον τοὺς κλασικοὺς κινδύνους, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπεκταθῇ σὲ ἄλλα πεδία. Μετὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ μὲ τὴν ἔντασιν τῶν ἀγώνων τῶν ἐργαζομένων, ὡς καὶ τῆς προσφορᾶς τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν διεξαγωγὴν του, ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως διεμορφώθη πλατύτερα καὶ ἔλαβε τὴν μορφὴν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας. Ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας περιλαμβάνει, πλὴν τῶν ἀσφαλίσεων, τὴν ἐξασφάλισιν πλήρους ἀπασχολήσεως εἰς ἐργασίαν διὰ καταλλήλου οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ πολιτικῆς ἐπενδύσεων εἰς παραγωγικὰ ἔργα, διὰ μέτρων ἀπορροφήσεως τῶν ἀνέργων καὶ χρησιμοποιήσεως μέσων προασπίσεως τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων. Περιλαμβάνει περαιτέρω τὴν ἐξασφάλισιν εἰσοδήματος μὲ πολιτικὴν μισθῶν, οὕτως ὥστε ν’ ἀνταποκρίνωνται πρὸς μίαν ἀνθρωπίνην διαβίωσιν. Περιλαμβάνει, ἐπίσης, τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἱκανότητος πρὸς ἐργασίαν μὲ τὸ ν’ ἀντικρύζῃ τοὺς κινδύνους της, δηλαδὴ μὲ τὴν ὀργάνωσιν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ὅλη αὐτὴ ἡ πορεία, ποὺ εἰς τὸ διάστημα τοῦ μεσοπολέμου καὶ ὕστερα ὑπῆρξε ραγδαία, δείχνει, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὑπάρχει συνεχὴς τάσις καλυτερεύσεως τῶν παροχῶν ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως καὶ πρὸς ἄλλους σκοποὺς καὶ πρὸς περισσοτέρους κλάδους ἐργαζομένων μὲ τὴν ἀνάληψιν ὑπὸ τοῦ Κράτους μεγαλυτέρων εὐθυνῶν καὶ βαρῶν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν πλήρους ἀσφαλίσεως. Τί γίνεται, ὅμως, εἰς τὴν χώραν μας καὶ ποία ἡ πορεία τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ 5ετίαν; Τελείως ἀντίστροφος πρὸς τὴν γενικὴν τάσιν ποὺ παρατηρεῖται εἰς ὅλον τὸν δυτικὸν κόσμον, διότι εἰς τὸν ἀνατολικόν, ἀφ’ ἧς ἡ ἐργατικὴ τάξις ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν, ἐξησφάλισε πλήρως τοὺς ἐργαζομένους ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κινδύνους. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὰ θέματα τῆς ἀνεργίας, τῆς ὑποαπασχολήσεως κλπ., ἀλλὰ θὰ σταθῶ μόνον εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Ἀφ’ ἧς καθιερώθη ὁ θεσμός, θὰ ἔπρεπε νὰ συναντήσῃ τὴν θαλπωρὴν τοῦ Κράτους, ἀλλ’ ἀντ’ αὐτῆς συνήντησε τὴν ἀδιαφορίαν καὶ τὴν ἐγκατάλειψιν, ἀλλὰ καὶ τὴν κακὴν μεταχείρισιν, εἰς σημεῖον ὥστε τὸ ἴδιον τὸ Κράτος νὰ ἔχῃ συμβάλει παντοιοτρόπως εἰς τὴν καταβαράθρωσίν του. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, πρῶτον, ὅτι τὸ Ι.Κ.Α. ἐκτυπήθη καιρίως ἀπὸ τὴν τότε Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ὑπουργὸν τῆς Δικτατορίας Μεταξᾶ, τὴν ἐποχὴν ποὺ ἐλάμβανε τὸ Κράτος τὰ 500 ἑκατομμύρια ὡς δάνειον καὶ τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἐπέστρεψεν. Ἀντιθέτως τὸ δάνειον, τὸ ὁποῖον ἔλαβε τὸ Ι.Κ.Α. μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τὸ Κράτος, ὑπεχρεώθη νὰ τὸ ἐπιστρέψῃ ἐντόκως. Δεύτερον, τὸ Κράτος κατακρατεῖ τὰ κεφάλαια τοῦ ΙΚΑ, τὰ ὁποῖα εἰσπράττει ἀπὸ τὰς εἰσφοράς του, τὰ δίδει εἰς τὰς Τραπέζας μὲ τόκον 4%, διὰ νὰ τὰ δίδουν εἰς ἄλλους μὲ τόκον τριπλάσιον. Τρίτον, ὑπάρχει τὸ θέμα τῶν παγωμένων εἰσφορῶν, μὲ τὰς ὁποίας ἐπανειλημμένως εἴχομεν ἀσχοληθῆ καὶ ἰδίως μὲ τὴν περίπτωσιν τῶν μεγάλων ὀφειλετῶν, οἱ ὁποῖοι κατεκράτησαν, διὰ νὰ μὴ εἴπω ὑπεξῄρεσαν τὰς εἰσφορὰς τῶν ἐργατῶν. Τέταρτον, ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν διαφυγὴν τῶν νομοθετημένων πόρων τοῦ Ἱδρύματος. Πέμπτον, ἡ Κυβέρνησις ἐπεμβαίνει διαφοροτρόπως καὶ εἰς τὸ ΙΚΑ, παράδειγμα δὲ τῆς ἐπεμβάσεως ἀποτελοῦν οἱ 3000 ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον διορισθῆ πρὸ τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1958 καὶ οἱ ὁποῖοι κατόπιν ἐγκατελείφθησαν, πληρωθέντος τοῦ κομματικοῦ σκοποῦ καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ἔκτακτοι, συνεπείᾳ δὲ τοῦ λόγου αὐτοῦ κατέρχονται εἰς ἀπεργίαν. Ἕκτον, ἡ Κυβέρνησις ἐνεσωμάτωσεν εἰς τὸ Ι.Κ.Α. διάφορα χρεωκοπημένα Ταμεῖα, διὰ τὴν χρεωκοπίαν τῶν ὁποίων ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις εὐθύνεται, λόγῳ τῶν ἐπεμβάσεών της κ.λ.π. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, τὸ Ι.Κ.Α. εὑρέθη πρὸ ἀδιεξόδου. Καὶ ἡ Κυβέρνησις, ἀντὶ νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὰ προβλήματα, ἀντὶ νὰ βελτιώσῃ τὰς συντάξεις καὶ τὴν παροχὴν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, μᾶς ἔφερε τὸν νόμον αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἓν ἐμβαλωματικὸν κατασκεύασμα καὶ ἀντιμετωπίζει προχείρως τὰ ζητήματα εἰς βάρος τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ὁ νόμος 4104: Πρῶτον, περιορίζει τὰ κεκτημένα δικαιώματα, διότι ἐνῷ μέχρι σήμερον ἀπῃτοῦντο 2500 ἡμερομίσθια διὰ τὴν ἀπόληψιν συντάξεως, τὰ ἀναβιβάζει εἰς 4050. Δεύτερον, περιορίζει τὸν ἀριθμὸν τῶν συνταξιούχων μέχρι πλήρους ἐξαφανίσεώς των. Θὰ περιορισθῶ εἰδικώτερον, ὡς πρὸς τὰς γυναῖκας: Ἡ συντάξιμος ἡλικία ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τὰ 60 χρόνια. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας μᾶς εἶπεν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι εἰς τὴν Σουηδίαν τὸ ὅριον ἡλικίας πρόκειται ν’ ἀνέλθῃ εἰς τὸ 67ον διὰ τοὺς ἄνδρας. Ἀλλά, ὁ κ. ὑπουργὸς θέλει νὰ συγκρίνῃ πράγματα ἀσύγκριτα. Ἐδῶ οἱ γυναῖκες δουλεύουν ὑπὸ ὅρους οἰκτρούς, ἀπὸ νεαρᾶς ἡλικίας καὶ δὲν ἔχουν ποτὲ τακτικὴ δουλειά. Οἱ ὅροι τῆς ἐργασίας εἶναι φρικτοί, μὲ τὴν ἀσύδοτον σήμερον παράβασιν ὅλων τῶν ἐργατικῶν νόμων καὶ οἱ ἐργάται εἶναι ἐντελῶς ὑποχείριοι εἰς τὸν ἐργοδότην, διότι δὲν ὑπάρχουν συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι, ὥστε αἱ ὀργανώσεις νὰ διαφυλάξουν τὰ δικαιώματά του. Ἐξ ἄλλου τὰ μεροκάματα εἶναι ἰσχνά. Δὲν ὑπάρχουν βρεφικοὶ παιδικοὶ σταθμοὶ διὰ τὴν βοήθειαν τῶν ἐργαζομένων μητέρων. Εἶναι, λοιπόν, φυσικὸν αἱ γυναῖκες εἰς ἡλικίαν 60 ἐτῶν νὰ μὴ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐργασθοῦν, μάλιστα δὲ μὲ τὴν σημερινὴν ἐκτεταμένην ἀνεργίαν, οὔτε καὶ εὑρίσκουν ἐργασίαν μετὰ τὰ 45 χρόνια. Σήμερον, προτιμῶνται ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους οἱ νέες ἐργάτριες, διὰ νὰ ἐπιταχυνθῇ ὁ ρυθμὸς τῆς παραγωγικότητος καὶ ἀδιαφοροῦν διὰ τὰ ἐργατικὰ ἀτυχήματα. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ συμπληρωθοῦν 4050 μεροκάματα μὲ 175 μεροκάματα τὸν χρόνον. Σήμερον, πλεῖστες γυναῖκες δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ πετύχουν τὰ 100 μεροκάματα ποὺ ἀπαιτοῦνται μὲ τὸν νόμον 1846 καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν σύνταξιν. Ποιὰ ἐργάτρια κλωστοϋφαντουργίας ἢ ποιὰ καπνεργάτρια θὰ συγκεντρώσῃ τὰ 175 μεροκάματα; Ἐπὶ πλέον ὑπάρχει ἡ διάταξις, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶναι δυνατὸν οἱ γυναῖκες εἰς τὸ 57ον ἔτος καὶ οἱ ἄνδρες εἰς τὸ 61ον ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ πάρουν σύνταξιν, ἐὰν συμπληρώσουν 6.000 ἡμερομίσθια. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμπληρώσουν περαιτέρω 225 ἡμερομίσθια τὸν χρόνον, ὅταν δὲν μποροῦν νὰ συμπληρώνουν οὔτε κἂν 100; Αἱ διατάξεις αὐταὶ εἶναι διατάξεις ἀπαγορευτικαί, αἱ ὁποῖαι οὐσιαστικῶς θέτουν στεγανὸν φραγμὸν εἰς τὴν ἀπόληψιν τῆς συντάξεως. Ὑπάρχει ἐπίσης καὶ ἡ ἄλλη διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας χορηγεῖται σύνταξις εἰς γυναῖκα ἄνω τῶν 50 ἐτῶν, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἔγγαμος καὶ ἔχει ἀνήλικα τέκνα. Ἀλλὰ αὐτὸ σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ πανδρευθῇ εἰς μεγάλην ἡλικίαν καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ ἀποκτᾶ παιδιὰ τοὐλάχιστον μετὰ τὸ 32ον ἔτος τῆς ἡλικίας της.

§55Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ εἴπητε, ἐὰν ὑπάρχῃ εἰς τὴν νομοθεσίαν οἱασδήποτε ἄλλης Χώρας παρομοία προοδευτικὴ καὶ εὐεργετικὴ διάταξις, ὡς ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν πρὸ ὀλίγου ἐμνημονεύσατε; Ὑπάρχει εἰς μίαν Χώραν. Δὲν τὴν ἀναφέρω. Θὰ προτιμοῦσα νὰ τὴν ἀνεφέρατε μόνη σας. Ἀλλὰ γνωρίζετε νὰ ὑπάρχῃ εἰς ἄλλην Χώραν περισσότερον προοδευτικὴ διάταξις, ὑπὲρ τῆς ἐργαζομένης γυναικός;

§56Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἐπαναλάβω, ὅτι συγκρίνετε τὰ ἀσύγκριτα. Δὲν ὑπάρχει σύγκρισις τῶν συνθηκῶν τῆς Ἑλληνίδος ἐργατρίας μὲ καμμίαν ἄλλην, οὔτε, συνεπῶς, καὶ μὲ ἄλλην νομοθεσίαν. Ὁ κ. Κεραμιδᾶς, εἶχεν εἴπει, ὅτι ἀπὸ τοὺς 93.000 συνταξιούχους, μόνον τὸ 4% ἔχει συγκεντρώσει τὰ 4.500 μεροκάματα. Πῶς θὰ τὰ συμπληρώσουν οἱ γυναῖκες; Ἕν ἄλλο θέμα, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀναπηρίας, ἡ ὁποία πρέπει νὰ μονιμοποιηθῇ εἰς τὰ 5 χρόνια καὶ νὰ παύσουν νὰ λειτουργοῦν αὐτὲς οἱ ἀτελείωτες ἐπιτροπὲς καὶ παραεπιτροπές, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν καὶ διὰ τὸ Ι.Κ.Α. μεγάλην ζημίαν. Ἐπίσης, κύριε ὑπουργέ, θέλω νὰ θίξω τὰς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως τῆς ἀναπηρίας. Εἶναι δυνατὸν νὰ συμπληρώσουν οἱ ἀνάπηροι 1.500 ἡμερομίσθια, ἀντὶ τῶν 500 ποὺ χρειάζονται σήμερον, διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ λάβουν σύνταξιν; Αἱ φυματικαί, π.χ., γυναῖκες, εἶναι νέες συνήθως. Ἐπίσης, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξακολουθήσῃ τὸ ἐπίδομα τῶν 300 δραχ. νὰ δίδεται εἰς ὅλους, ὅσοι δὲν ἔχουν δικαίωμα συντάξεως.

§57Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ Διεθνὴς Σύμβασις πόσα ὁρίζει;

§58Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Διατί, κύριε ὑπουργέ, ἐπικαλεῖσθε διεθνῆ σύμβασιν μόνον διὰ μίαν διάταξιν καὶ ὄχι δι’ ἄλλα σοβαρὰ θέματα μὲ καθιερωμένας διεθνεῖς λύσεις, τὰ ὁποῖα ἀγνοεῖτε; Εἰδικώτερον διὰ τὰς καπνεργατρίας, ὑπάρχουν ὡρισμέναι ἐπὶ πλέον διακρίσεις εἰς βάρος των. 1) Ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι τοῦ Τ.Α.Κ., οἱ ὁποῖες τυγχάνουν διαφορετικῆς μεταχειρίσεως. Διότι οἱ μὲν ἄρρενες λαμβάνουν ἐπίδομα οἰκογενειακῶν βαρῶν κατὰ 25%, αἱ δὲ γυναῖκες μόνον σὲ ἀναλογία 10%. 2) Οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ νόμου 2348 παίρνουν προσαύξησιν γιὰ οἰκογενειακὰ βάρη. Ἐλάχιστες γυναῖκες παίρνουν προσαύξησιν. Ἔρχομαι ἤδη εἰς ἕν ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον παρηκολούθησεν ὁ Τύπος μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος καὶ τὸ ὁποῖον ἔγινεν ἀφορμὴ πολλῶν συζητήσεων. Εἶναι τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν οἰκοσίτων οἰκιακῶν βοηθῶν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι διὰ κάθε νέον θεσμόν, πάντοτε προκαλοῦνται ἀντιρρήσεις. Ἀπὸ τοῦ 1951, διὰ τοῦ νόμου 1846, εἶχεν ἀναγνωρισθῆ τὸ δικαίωμα ἀσφαλίσεως εἰς τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὰς οἰκίας μὲ ἁπλῆν ἀπόφασιν. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἔγινε. Θέλω, πάντως, νὰ τονίσω, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι ὡς οἰκόσιτοι οἰκιακοὶ βοηθοὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα, ὅπως κάθε ἐργαζόμενος, νὰ μὴ ἐπαιτοῦν ἀπὸ τὸν κάλλιστον, ἔστω, ἐργοδότην, νὰ μὴ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν φιλανθρωπίαν του. Ἡ ἐργασία των τοὺς δίδει αὐτὸ τὸ δικαίωμα καὶ ἡ Πολιτεία ὤφειλε νὰ τοὺς τὸ ἀναγνωρίσῃ. Δὲν ἔκαμε καμμίαν παραχώρησιν διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, γνωρίζετε ὑπὸ ποίας συνθήκας ἐργάζονται οἱ οἰκόσιτοι οἰκιακοὶ βοηθοί. Ἔρχονται ἀπὸ τὰ χωριά των, ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας, παρὰ τὸν νόμον, 12 ἐτῶν καὶ 10 ἀκόμη, καὶ ὑποβάλλονται εἰς μίαν βαρεῖαν ἐργασίαν δυσανάλογον πρὸς τὰς δυνάμεις των. Μετὰ ἀπὸ 6–7 χρόνια ἢ καὶ 10, εἴτε ἐπανέρχονται εἰς τὰ χωρία των, διότι ὑπανδρεύονται καὶ ἐπιδίδονται ἐκεῖ εἰς ἀγροτικὰς ἐργασίας, εἴτε ἄλλες ὑπανδρεύονται καὶ ὡς εἶναι φυσικὸν μετὰ τὸν γάμον των δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐργασθοῦν ὡς οἰκόσιτοι μισθωτοὶ βοηθοί, ἀλλὰ ἐργάζονται ὡς παραδουλεῦτραι. Αὐταί, ὅμως, ἐξαιροῦνται τῆς προστασίας τοῦ νόμου. Καὶ αὐτὴ ἡ κατηγορία εἶναι ἡ μεγαλυτέρα. Αὐτὴ ἡ κατηγορία, λοιπόν, ποὺ θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ λάβῃ σύνταξιν, ἐξαιρεῖται ἀπὸ τὸν νόμον. Θὰ μοῦ πῆτε ὅτι, ἴσως, καὶ αὐτὲς ἀργότερον ἀσφαλισθοῦν, ἂν θέλουν δηλαδὴ δύνανται νὰ κάμουν αὐτοασφάλισιν. Ἀλλὰ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν πρέπει νὰ πληρώνουν καὶ τὸ ἀσφάλιστρον τὸ ἰδικόν των καὶ τοῦ ἐργοδότου καὶ οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεβάσουν τὸ ἡμερομίσθιον ποὺ ζητοῦν, ποὺ διὰ τὴν πλειοψηφίαν εἶναι μικρόν, λόγῳ τῆς ἀνεργίας. Εἶναι ἀνάγκη, λοιπόν, καὶ αἱ γυναῖκες αὗται, δηλαδὴ αἱ παραδουλεῦτραι, νὰ περιληφθοῦν ἀμέσως εἰς τὸν νόμον καὶ νὰ τύχουν συνταξιοδοτήσεως. Ὁ θόρυβος, λοιπόν, ὁ ὁποῖος ἔγινεν εἰς τὸν Τύπον διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν οἰκοσίτων μισθωτῶν οἰκιακῶν βοηθῶν, εἶναι ἀδικαιολόγητος. Καὶ οἱ ἐργοδόται εἰς τὴν περιφέρειάν των, σὰν ἐργαζόμενοι, προσπαθοῦν κατὰ κἄποιον τρόπον νὰ ἀσφαλισθοῦν εἰς κἄποιο Ταμεῖον, διὰ νὰ ἔχουν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν, διότι δὲν μποροῦν ν’ ἀντικρύσουν τὰ ἔξοδα καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν των, ὥστε ἡ ἀσφάλισις τοὺς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὰ ἔξοδα ποὺ θὰ χρειασθοῦν διὰ νὰ περιθάλψουν τρίτους. Εἶναι ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ προχωρήσωμεν καὶ νὰ ἐξασφαλίσωμεν εἰς ὅλους τοὺς ἐργαζομένους εἰς οἰκιακὰς ἐργασίας καὶ μὲ ἡμερομίσθιον, πλήρη ἰατρικὴν περίθαλψιν καὶ σύνταξιν. Ἀλλ’ ἂς ἴδωμεν, κύριοι συνάδελφοι, τί πρόκειται νὰ δώσῃ τὸ Ι.Κ.Α. καὶ τί πρόκειται νὰ λάβῃ. Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸν νόμον, οἱ οἰκόσιτοι οἰκιακοὶ βοηθοὶ κατατάσσονται εἰς δύο κατωτέρας κλάσεις. Εἰς τὴν πρώτην κλάσιν, ἡ ἠσφαλισμένη δίδει 33 δραχμὰς τὸν μῆνα καὶ ὁ ἐργοδότης 60. Δηλαδὴ ἀμφότεροι κατ’ ἔτος θὰ δίδουν 1.116 δραχμάς. Εἰς τὴν δευτέραν κλάσιν, ἡ ἠσφαλισμένη θὰ δίδῃ 41 δραχμὰς καὶ ὁ ἐργοδότης 75, ἤτοι ἐν συνόλῳ 1.392. Ὁ μέσος ὅρος, συνεπῶς, εἶναι 1.254 δραχ. κατ’ ἔτος. Οὕτω τὸ Ι.Κ.Α. εἰς ἕνα χρόνον, κατὰ πρόχειρον ὑπολογισμόν, θὰ εἰσπράξῃ 125 ἑκατομμύρια, ἂν ὑπολογίσωμεν τὸν ἀριθμὸν τῶν οἰκοσίτων βοηθῶν εἰς 100.000. Εἰς 10 χρόνια θὰ εἰσπράξῃ 1.250 ἑκατομμύρια. Ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν αὐτόν, ἕνα μεγάλο ποσοστὸν δὲν θὰ τύχῃ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, διότι, ὅπως εἶπον προηγουμένως, ἀποχωρεῖ τῆς ὑπηρεσίας καὶ ἐπανέρχεται εἰς τὰ χωριά του. Θὰ πρέπει, κύριε ὑπουργέ, συνεπῶς, τὰ κορίτσια αὐτά, τὰ ὁποῖα δουλεύουν 10–15 ἔτη, νὰ περιμένουν νὰ ἔλθουν εἰς ἡλικίαν 60 ἐτῶν διὰ νὰ λάβουν σύνταξιν. Καὶ εἰς τὸ μεταξὺ τὸ Ι.Κ.Α. νὰ χρησιμοποιῇ τὰς εἰσφορὰς των δι’ ἄλλους σκοπούς. Αὐτὸ συνιστᾷ τὸν χαρακτηρισμὸν τῶν διατάξεων αὐτῶν, ὡς ταμιευτικῶν. Διὰ τοῦτο ἐγὼ νομίζω, ὅτι καὶ διὰ τὴν κατηγορίαν αὐτὴν θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ τὸ αὐτὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἔχει ληφθῆ διὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας τῶν ἐργαζομένων γυναικῶν, ὥστε, ὅταν ἀποχωροῦν τῆς ὑπηρεσίας λόγῳ γάμου, νὰ δικαιοῦνται ἐφ’ ἅπαξ ποσοῦ μετὰ ὡρισμένα ἡμερομίσθια, ἐκ τῶν εἰσφορῶν των, διὰ τὴν ἐγκατάστασιν τοῦ νοικοκυριοῦ.

§59Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Παρακολουθῶ μὲ ἐνδιαφέρον τὰ ὅσα ἡ κ. Σβώλου ἀναπτύσσει ἀπὸ τοῦ βήματος. Δὲν θὰ συμφωνήσω ὅμως μαζύ της, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ ποσὸν τῶν ἑκατομμυρίων τὸ ὁποῖον ἀνέφερε, διότι τὸ ὕψος τοῦ ποσοῦ εἶναι φανταστικὸν καὶ διότι, τὸ ποσὸν αὐτό, εἶναι πολὺ μικρότερον. Ἐν πάσῃ, ὅμως, περιπτώσει, αὐτὸ εἶναι θέμα ὑπολογισμῶν. Ἡ κ. Σβώλου, ὅμως, ὅταν ὁμιλῇ περὶ οἰκοσίτου προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον διανύει ὑπηρεσίαν 13–14 ἐτῶν, δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψιν της δύο τινά. Πρῶτον, τὴν ἀσθένειαν καί, δεύτερον, τὴν ἀναπηρίαν. Πάντως, μία οἰκόσιτος, ἡ ὁποία ἔχει διανύσει 13½ ἐτῶν ἀσφάλισιν, ἔχει ὅλας τὰς προϋποθέσεις διὰ νὰ λάβῃ σύνταξιν. Αὐτὰ τὰ χρόνια ἐργασίας εἶναι ἀρκετὰ διὰ νὰ τῆς ἐξασφαλίσουν προϋποθέσεις, διὰ τὴν ἀπονομὴν συντάξεως. Συνεπῶς, ἠμπορεῖ νὰ σταματήσῃ τὴν ἐργασίαν της, νὰ μὴ ἐργασθῇ πλέον, νὰ μεταβῇ εἰς τὸ χωριό της καὶ νὰ περιμένῃ, ἕως ὅτου δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις ἡλικίας, διὰ νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων τὴν ἀπονομὴν συντάξεως. Κατὰ συνέπειαν, παρέχεται πλήρης προστασία ἀσφαλίσεως εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτὴν τῶν ἐργαζομένων γυναικῶν. Δεύτερον, διὰ τὸ ἔμμισθον προσωπικόν, τὸ ὁποῖον ἄγει ἡλικίαν 55 ἐτῶν, ἔχομεν θέσει μόνον 3½ ἔτη ἐργασίας διὰ τὴν δημιουργίαν προϋποθέσεως ἐξασφαλίσεως συντάξεως. Καὶ εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτήν, ὅπως βλέπετε, δημιουργήσαμεν, μὲ ἐλάχιστον μόνον χρόνον, τὰς προϋποθέσεις τῆς θεμελιώσεως δικαιώματος συντάξεως. Τρίτον, εἰς τὴν περίπτωσιν ἀτυχήματος προεβλέφθη, ὥστε καὶ τὰ «σκλαβάκια» τοῦ παρελθόντος, τὰ νεαρὰ αὐτὰ πρόσωπα, νὰ δικαιοῦνται συντάξεως, ἔστω καὶ μὲ μίαν ἡμέραν ἀσφαλίσεως. Κατὰ συνέπειαν καὶ εἰς τὰς τρεῖς αὐτὰς περιπτώσεις, τὸ ἔμμισθον βοηθητικὸν οἰκιακὸν προσωπικόν, κατόπιν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν, δικαιοῦται συντάξεως. Πάντως ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισημάνω τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἄλλους συναδέλφους τῆς παρατάξεως τῆς κ. Σβώλου, οἱ ὁποῖοι μὲ δριμύτητα ἐπέκριναν τὴν ἀσφάλισιν, κατ’ ἐξαίρεσιν ἡ κ. Σβώλου ἔχει ταχθῆ ὑπὲρ τῆς ἀσφαλίσεως.

§60Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν διακοπήν σας. Καὶ πρωτίστως, ὡς γυναῖκα, θεωρῶ καθῆκόν μου καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ὑπερασπισθῶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων γυναικῶν. Δεύτερον, πρέπει νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι εἶναι ἄδικον ἡ ἐργαζομένη ἐπὶ 13½ καὶ 14 ἔτη, ὡς ἀνεφέρατε, νὰ περιμένῃ τὴν συμπλήρωσιν 30–35 ἐτῶν, διὰ νὰ λάβῃ τὴν σύνταξιν τὴν ὁποίαν ὁρίζει ὁ νόμος.

§61Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κυρία Σβώλου, μετὰ τὰ 13½ ἐργασίας ἔτη τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν θεμελίωσιν δικαιώματος συντάξεως, οὐδεὶς ὑποχρεώνει τὴν κατηγορίαν αὐτῶν τῶν γυναικῶν νὰ ἐργασθῇ. Δύναται, ἐπαναλαμβάνω, νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ χωριό της καὶ νὰ ἀναμείνῃ ἐκεῖ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ χρόνου τῆς ἡλικίας τὸν ὁποῖον ὁρίζει τὸ Ν. Δ., διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν ἀπονομὴν τῆς συντάξεως τὴν ὁποίαν δικαιοῦται.

§62Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, γνωρίζετε, ὅτι εἰς πλείστας χώρας ὑπάρχουν θεσμοὶ οἱ ὁποῖοι προάγουν τὴν οἰκογένειαν καὶ τέτοιες χῶρες εἶναι τὸ Βέλγιον, ἡ Γαλλία κλπ. Συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ κενὸν τόσον ἐτῶν τῶν ἐργαζομένων αὐτῶν γυναικῶν, νὰ ἀφήσητε τὸ Ι.Κ.Α. νὰ διαχειρίζεται τὰ χρήματά των. Πρέπει οἱ ἀπροστάτευτες αὐτὲς γυναῖκες νὰ ἔχουν δικαίωμα ἐπιστροφῆς τῶν εἰσφορῶν των ἢ τοὐλάχιστον ποσοστὸν μεγάλο, ὅταν πανδρευθοῦν καὶ ἀποκτήσουν οἰκογένειαν. Εἶναι ἕνα καίριον σημεῖον διὰ τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ λάβετε φροντίδα, διότι ἄλλως εἶμαι ὑποχρεωμένη καὶ ἐγὼ νὰ δεχθῶ, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου ἀποδεικνύεται καθαρῶς ἀποταμιευτικός. Κύριοι συνάδελφοι, ὡς συμπέρασμα διαπιστώνω, ὅτι ὁ νόμος 4104 χειροτερεύει οἰκτρῶς τὴν θέσιν τῶν ἐργαζομένων καὶ εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸν Κώδικα ὁ ὁποῖος εἶχε ἑτοιμασθῆ καὶ συζητηθῆ ἐπὶ χρόνια ἀπὸ τὴν ΓΣΕΕ καὶ τὸ Ι.Κ.Α. Κατὰ τὸν Κώδικα αὐτὸν τοῦ 1957 περιείχοντο μερικὲς εὐεργετικὲς διατάξεις. Ἔτσι ἐργαζόμενες γυναῖκες μὲ 2.500 ἡμερομίσθια ἀποκτοῦν προσωποπαγὲς δικαίωμα συντάξεως. Ἔγγαμοι θήλεις ἀσφαλισμένες ἂν ἀποχωροῦσαν ἀπὸ τὴν ἐργασίαν των καὶ πρὸ τοῦ 40οῦ ἔτους καὶ εἶχον 1.900 μεροκάματα ἐξ ὧν 100 τὰ 2 τελευταῖα χρόνια θὰ ἐδικαιοῦντο ἀποζημιώσεως κ.ἄ.

§63Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κυρία Σβώλου, ἡμεῖς δίδομεν σύνταξιν μόνον εἰς τὰ 5 χρόνια διὰ τοὺς ἄγοντας ἡλικίαν 55 ἐτῶν, ἐνῷ σεῖς ὁμιλεῖτε περὶ ἐργασίας 10 ἐτῶν.

§64Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, νομίζω, ὅτι ὅταν γίνεται ἕνας νεώτερος νόμος, ὁ νόμος αὐτὸς πρέπει νὰ εἶναι πάντοτε βελτιωμένος καὶ πρὸς τὸ συμφέρον καὶ πρὸς τὰς ἀνάγκας τῶν ἐργαζομένων. Ὁ νόμος 4104 κάνει τὸ ἀντίθετον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμουν οἱ ἐργάτριες ὄχι τὰ 225 ἡμερομίσθια, ἀλλὰ οὔτε τὰ 175 καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν θὰ ἔπρεπε νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψει τὸν ἀριθμὸν τῶν 6.000 ἡμερομισθίων διὰ τὴν θεμελίωσιν δικαιώματος συντάξεως, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἐβελτιώσατε τὰς συντάξεις καὶ τὸν νόμον, χωρὶς νὰ μᾶς τὸ ἀποδεικνύετε, ἐνῷ ἐκ τῶν πραγμάτων, ἀντιθέτως, καταφαίνεται, ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς εἶναι σαφῶς κατὰ τῶν ἐργαζομένων. Πέραν τοῦ νόμου 4104 θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω, ὅτι ὑπάρχει, ἐπίσης, κ. Ὑπουργέ, ἕνας τεράστιος ἀριθμὸς ἐργαζομένων γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι ἐργάζονται εἰς τὸ σπίτι διὰ λογαριασμὸν ἐργοδότου ἢ καὶ πολλῶν ἐργοδοτῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ αὐτοτελῶς ἐργαζόμενες γυναῖκες μοδίστρες διὰ λογαριασμὸν ἐπίσης ἐργοδοτῶν μὲ ἡμερομίσθιον εἰς οἰκογενείας. Ὅλες αὐτὲς πρέπει νὰ περιληφθοῦν ἀπαραιτήτως εἰς τὴν ἀσφάλισιν. Εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀντικρύσετε τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, διότι εἶναι οἱ πρῶτες ἰδίως καὶ πολυπληθεῖς καὶ γίνονται ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως. Ἐπὶ πλέον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ αὐξηθοῦν αἱ συντάξεις. Πρῶτον ἐὰν ἀπεδίδοντο τὰ 500 ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. 2ον) Ἂν τὸ Κράτος ἀνελάμβανε τὰς ρητὰς ὑποχρεώσεις του (Ν. 1846)51) νὰ συνεισφέρῃ διὰ τὴν Κοινωνικὴν Ἀσφάλισιν. 3ον) Ἄν ἀπεδέσμευε τοὺς πόρους τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ τὸ ἄφινε νὰ τὰς διαχειρισθῇ ἐπωφελῶς. 4ον) Ἂν ἔπαυε ν’ ἀναμιγνύεται κομματικῶς ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ καταβαραθρώνῃ τὰ οἰκονομικὰ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Ἀντὶ αὐτῶν, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις κάμνει ἀδύνατον τὴν ἀσφάλισιν καὶ ὅμως διατείνεται, ὅτι θεσπίζει ἕνα θεσμὸν ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων. Πέραν αὐτοῦ, κ. Ὑπουργέ, ἔχετε εὐθύνας διὰ τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία ὑφίσταται εἰς τὰ διάφορα κλαδικὰ ταμεῖα. Ἦλθον καὶ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐξηνεμίσθησαν τὰ οἰκονομικὰ ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, λόγῳ κακῆς διοικήσεως τούτων. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει εὐθύνην, ὄχι μόνον διότι δὲν ἠθέλησε νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, ἀλλὰ καὶ διότι διὰ τῆς πολιτικῆς της καὶ τῶν σχετικῶν ἐπεμβάσεών της τοὺς ἐξήρθρωσε καὶ ἀκόμη ἐξηγόρασε ὡρισμένα πρόσωπα διὰ νὰ ἔχῃ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν ὄργανά της. Ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ πλέον μὲ τὴν πολιτικὴν τῶν μισθῶν τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ καὶ μὲ τὴν μὴ ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνεργίας ἔχει φέρει εἰς ἀπαθλίωσιν τὴν ἐργατικὴν τάξιν εἰς τὴν ὁποίαν μόνη διέξοδος εἶναι ἡ φυγὴ ἡ ὁποία ἔχει λάβει τελευταίως τὴν μορφὴ τοῦ πανικοῦ. Φεύγουν ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν κορίτσια μόνα των χωρὶς κανένα προστάτην εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ νὰ μπορέσουν νὰ ζήσουν. Ἔφυγε πρὸ ἡμερῶν ἀπὸ τὸν πεινασμένον Βόλον ἕνα ὁλόκληρον ποῦλμαν μὲ γυναῖκες, τὸ ὁποῖον ἔφθασε εἰς τὰ Γερμανικὰ σύνορα καὶ ἐπανῆλθε, διότι τὰς ἐξηπάτησε τὰς γυναῖκας αὐτάς, πιθανῶς, ὡρισμένον πρακτορεῖον. Τὸ γεγονός, ὅτι παιδιὰ ἐγκαταλείπουν τὰς οἰκογενείας των καὶ πηγαίνουν μακρὰν τῆς Ἑλλάδος διὰ νὰ μπορέσουν νὰ ζήσουν, αὐτὸ ὀφείλεται κατὰ μέγιστον μέρος εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἐργατικήν της πολιτικήν. Οὐδέποτε κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας ἡ ἐργατικὴ τάξις ἔφθασε εἰς τὴν σημερινὴν ἀπαθλίωσιν καὶ ἀπόγνωσιν, ἐνῷ στερεῖται καὶ τῶν στοιχειωδεστέρων συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν διὰ ν’ ἀμυνθῇ. Ὅμως ἀγωνίζεται. Ἐάν, τέλος, κ. Ὑπουργέ, δὲν φθάνῃ μέχρις ὑμῶν ὁ βόγγος τῶν γερόντων, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δικαιοῦνται συντάξεως, θὰ πρέπει νὰ περιμένετε φεύγων ἀπὸ τὸν Ὑπουργικὸν θῶκον νὰ σᾶς περιβάλῃ σὰν κλοιὸς ἡ κατάρα τῶν ἐργαζομένων διὰ τὴν πολιτικήν σας. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§66Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, αἱ δύο προτάσεις νόμων, αἱ ὁποῖαι ἦλθον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀφοροῦν τὸ σοβαρώτατον θέμα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν μισθωτῶν. Ἐπεχειρήθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος νὰ «τακτοποιηθῇ» τὸ θέμα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων τῶν μισθωτῶν διὰ νομοθετικοῦ διατάγματος, διὰ μιᾶς μεθόδου δηλαδὴ ἀπαραδέκτου, προκειμένου περὶ θεμάτων τοσούτῳ λεπτῶν καὶ χρῃζόντων ἐπιστημονικῆς μελέτης. Ἐὰν ἦλθον, κ. συνάδελφοι, πρὸς ἐπανασυζήτησιν αἱ ἐν λόγῳ προτάσεις ἐνώπιον τῆς ὁλομελείας τῆς Βουλῆς, ἦλθον, ὄχι διὰ τὸν κ. Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος ἤκουσε τὰς ἀπόψεις μας, ἀλλὰ διὰ τὴν πλειοψηφίαν τῆς Βουλῆς, διὰ νὰ δοθῇ εἰς ὁλόκληρον τὸ Σῶμα ἡ εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθῇ τὶ ἐπεχειρήθη διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Διατάγματος, ἂν αὐτὸ εἶναι τὸ ὀρθὸν καὶ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ διὰ νὰ ἀποσοβηθῇ τὸ κακόν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἔφερε τὸ ἐν λόγῳ Ν. Διάταγμα εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος ὅπου ὡς γνωστὸν δὲν ὑπάρχει ἐπεξεργασία τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὁρίζεται ἕνας εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ὁ ὁποῖος κατὰ κανόνα ὑποστηρίζει τὸ νομοσχέδιον καὶ εἷς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ὁ ὁποῖος ἐπισημαίνει τὰ τρωτά του. Ἐν συνεχεία, τὸ νομοθέτημα ψηφίζεται κατὰ τρόπον ἐσπευσμένον. Δὲν νομίζω, ὅτι ὁ τρόπος αὐτὸς προσήκει εἰς νομοθετήματα τοιαύτης σοβαρότητος καὶ σημασίας ὡς τὸ ὑπὸ κρίσιν, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν τῶν μισθωτῶν. Λυποῦμαι, διότι δὲν θὰ δυνηθῶ νὰ σᾶς ἐκθέσω ἐν λεπτομερείᾳ πῶς ἐγένετο ὁ πρῶτος νόμος περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Σᾶς ἀναφέρω μόνον, ὅτι ἐκλήθη καὶ ξένος εἰδικός, ὅτι ἐγένοντο μακραὶ συνεργασίαι μὲ τοὺς ἁρμοδίους παράγοντας, ἐγένετο ἀπογραφὴ τῶν ἐργαζομένων καὶ ὅλα τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἐδόθησαν εἰς τὸν ξένον εἰδικόν. Ἔγινε προσχέδιον, ἔγινε σχέδιον, ἦλθεν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ συνεζητήθη εἰς 40 συνεδριάσεις ἐνώπιον Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ οὕτω ἐψηφίσθη. Σήμερον ἐπεχειρήθη ἡ μεταβολὴ τῶν θεμελιωδεστέρων διατάξεων τοῦ Ι.Κ.Α., ὡς εἶναι ἡ διάταξις ἡ ἀφορῶσα τὰς προϋποθέσεις διὰ τὴν χορήγησιν παροχῶν, ὡς καὶ διὰ τὸ ὕψος τῶν παροχῶν. Τὸ Ν. Διάταγμα, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη, κακοποιεῖ τὴν ἀσφάλισιν ἀποβλέπον εἰς τὸ νὰ διασώσῃ τὸ Ι.Κ.Α., ἀλλὰ κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον, διὰ τῆς μειώσεως τῶν δικαιουμένων συντάξεως προσώπων, μὲ μίαν μικρὰν προσαύξησιν εἰς τὰς συντάξεις ὡρισμένων περιπτώσεων. Κατὰ τοὺς παλαιοτέρους νόμους, διὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως ἔδει ὁ ἠσφαλισμένος νὰ ἔχῃ 750 ἡμερομίσθια ἐξ ὧν τὰ 300 κατὰ τὴν τελευταίαν 3ετίαν. Κύριοι συνάδελφοι, ἕνα σύστημα ἀσφαλίσεως πρέπει νὰ κρίνεται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν τῶν περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι ἀφίνονται ἀκάλυπτοι. Κατὰ τοὺς προηγουμένους νόμους ἴσχυεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀνέφερον προηγουμένως, διὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως. Ἐπηκολούθησαν, ὅμως, αἱ συμβάσεις τῆς Φιλαδελφείας, ὡς καὶ ἡ διακήρυξις περὶ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, αἱ ὁποῖαι ὥρισαν, ὅτι ὁσάκις ὁ ἐργαζόμενος διὰ λόγους ἀνεξαρτήτους τῆς θελήσεώς του δὲν δύναται νὰ ἐργάζεται, νὰ ἔρχεται ἡ ἀσφάλεια νὰ ἀναπληρώσῃ τὸ εἰσόδημά του νὰ ἐπανορθώσῃ τὴν κατάστασιν τῆς ὑγείας του καὶ τὴν ἱκανότητά του πρὸς ἐργασίαν. Ἐξ αὐτῶν ἐξάγεται, ὅτι ἡ προϋπόθεσις τῶν 750 ἡμερομισθίων ἢ τῶν 300 κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν δὲν εἶναι σύμφωνος μὲ τὰς ἐν λόγῳ διεθνῶς κρατούσας πλέον ἀντιλήψεις. Δὲν ἐπιτρέπεται, κ.κ. βουλευταί, νὰ ἀφήνωμεν πολλὰς περιπτώσεις ἀτομικῆς δυστυχίας ἐκτὸς προστασίας. Ἀλλὰ ἐὰν συγκρίνωμεν τοὺς ἀρχικοὺς αὐτοὺς νόμους μὲ τοὺς μεταγενεστέρους, θὰ εὕρωμεν, ὅτι ἐκεῖνοι εἶναι πολὺ κοινωνικώτεροι τούτων. Τὸ 1951 ἐπιτροχάδην ἐψηφίσθη ὁ νόμος 1846, ὡς ἀναγκαστικός, ὁ ὁποῖος ἐκυρώθη μεταγενεστέρως μὲ περίπου τριακοσίους ἄλλους, χωρὶς νὰ γίνῃ καμμία συζήτησις. Διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ, τὰ 750 ἡμερομίσθια, ηὐξήθησαν εἰς 2.500 ἢ ὡρίσθησαν εἰς 500 τοὐλάχιστον, ἐξ ὧν 100 τοὐλάχιστον καθ’ ἕκαστον τῶν τελευταίων πέντε ἐτῶν. Δηλαδὴ αἱ ἐν λόγῳ ὁρισθεῖσαι διὰ τοῦ 1846 νόμου, προϋποθέσεις κατέστησαν κατὰ πολὺ χειρότεραι διὰ τοὺς μισθωτοὺς ἀπὸ ὅ,τι ἦσαν ἀπὸ τὸ πρὶν καθεστώς. Ἔρχεται μετὰ ταῦτα τὸ Ν. Δ)γμα 4104 ἐναντίον τοῦ ὁποίου βάλλομεν καὶ αὐξάνει ἔτι περισσότερον, δηλαδὴ χειροτερεύει περισσότερον τὰς προϋποθέσεις ἀπονομῆς τῶν παροχῶν. Τὸ Διάταγμα τοῦτο, ἐμπνέεται μᾶλλον ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφαλίσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν φορεῖς τῆς ἀσφαλίσεως εἶναι συνήθως ἑταιρεῖαι ἐνδιαφερόμεναι διὰ τὴν πραγματοποίησιν κερδῶν. Διὰ τὴν περίπτωσιν, ὅμως, τῶν μισθωτῶν, ἐκρίθη, ὅτι ἡ προσπάθεια ἀποτροπῆς τῆς δυστυχίας τούτων, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀποτελέσῃ ἔδαφος δι’ οἱονδήποτε πρὸς ἀποκόμισιν ὠφελημάτων καὶ δι’ αὐτό, ἐκρίθη σκόπιμον νὰ καθιερωθῇ ἡ ὑποχρεωτικὴ ἀσφάλισις. Ἀντί, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐλαττώσῃ τὰς προϋποθέσεις τῆς χορηγήσεως συντάξεως, ὡς ἀπαιτεῖ τὸ σύγχρονον πνεῦμα καὶ αἱ σχετικαὶ διεθνεῖς πράξεις, ηὔξησε ταύτας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μείνουν πάρα πολλαὶ περιπτώσεις ποὺ οἱ μισθωτοὶ θὰ μείνουν ἀπροστάτευτοι. Τὰ ἀπαιτούμενα ἡμερομίσθια, θὰ αὐξάνωνται κατ’ ἔτος ἀνὰ 175 μέχρις ὅτου φθάσωμεν τὰς 4.050. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτὴ ἡ προϋπόθεσις διὰ τὴν ἀπονομὴν συντάξεως. Ἀπαιτεῖται προσέτι ἡ συμπλήρωσις τοῦ ὁρίου ἡλικίας ἢ νὰ ἐπέλθῃ ἀναπηρία ἢ πρόωρος θάνατος. Εἶναι δυνατὸν ἕνας νὰ ἔχῃ συμπληρώσει τὰ ἡμερομίσθια αὐτὰ εἰς ἡλικίαν 45 ἐτῶν, οὗτος δὲν θὰ λάβῃ σύνταξιν παρὰ μόνον ἀφοῦ γίνῃ 65 ἐτῶν καὶ ἔχει καὶ τὴν προϋπόθεσιν τῶν ὡρισμένων ἡμερομισθίων κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Βεβαίως, ὑπάρχει καὶ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 12 διὰ τοὺς ἔχοντας ἡλικίαν 48 ἐτῶν καὶ ἄνω. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν, ὅμως, αὐτὴν κατ’ ἔτος προστίθενται ὡρισμέναι ἡμέραι ἐργασίας. Θὰ ἤθελα, κ. βουλευταί, νὰ εἶναι περισσότεροι συνάδελφοι, ἰδίως ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως, διὰ νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ κακὸν ποὺ γίνεται εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ διὰ νὰ ἑρμηνεύσουν τὸν νόμον τοῦτον εἰς τὸν λαόν. Σκοπὸς τοῦ Ν. Διατάγματος 4104 εἶναι οἱ συνταξιοῦχοι νὰ εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν ὀλιγώτεροι διὰ νὰ ἔχῃ ὀλιγώτερα ἔξοδα τὸ Ι.Κ.Α. Εἴς τινας περιπτώσεις ἐλαχίστας, θὰ δοθοῦν κἄπως μεγαλεῖτεραι τῶν νῦν συντάξεις, ὥστε κατ’ ἀπόφασιν νὰ ἠμπορῇ νὰ θεωρηθῇ φιλεργατικὸν τὸ Ν. Δ. καὶ οὕτω ἐλπίζει ἡ Κυβέρνησις νὰ διέλθῃ τὸν Μαλέαν, χωρὶς νὰ κινδυνεύσῃ, νὰ ἐνισχύσῃ τὸ Ι.Κ.Α. οἰκονομικῶς. Ἡμεῖς, ὅμως, ἔχομεν καθῆκον νὰ ἐξηγήσωμεν εἰς τὸν λαὸν τὶ συμβαίνει μὲ αὐτὸ τὸ νομοθετικὸν Διάταγμα καὶ νομίζω, ὅτι πάντες δὲν θὰ παραλείψωμεν νὰ ἐπιτελέσωμεν τὸ καθῆκον μας αὐτό. Δυστυχῶς, εἰς τὸν ἀσφαλιστικὸν τομέα, ἔχομεν λάβει μίαν πορείαν ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τοῦ κακοῦ εἰς τὸ χειρότερον. Τοῦτο δὲ παρὰ τὰς ἀνειλημμένας ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους, μὲ τὴν ἀποδοχὴν τῶν διεθνῶν συμβάσεων τῶν προστατευουσῶν τοὺς ἐργαζομένους καὶ ἀδυνάτους. Δὲν εἶναι παραδεκτόν, κ.κ. βουλευταί, νὰ καταργῶμεν κεκτημένα δικαιώματα τῶν μισθωτῶν, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ 4104 Ν. Διάταγμα. Δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ πράξωμεν αὐτό, διότι παραβαίνομεν τὰς διεθνεῖς συμβάσεις τὰς ὁποίας ἀπεδέχθημεν καὶ ἐκυρώσαμεν τὴν καθιερωμένην παγκοσμίως πλέον ἀρχὴν τὰ κεκτημένα δικαιώματα τῶν μισθωτῶν νὰ μὴ θίγωνται. Δὲν ἔχετε δικαίωμα, κ. Ὑπουργέ, νὰ στερῆτε ἀπὸ τοὺς δυστυχεῖς ἐργαζομένους τὸ δικαίωμα νὰ συνταξιοδοτηθοῦν, ὅταν μάλιστα ἔχετε ἀποδείξει, ὅτι εἰς ἄλλους τομεῖς εἶσθε πλέον ἢ σπάταλοι. Αὐτὴ ἡ κακὴ πορεία, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖτε, μᾶς ἠνάγκασε νὰ καταθέσωμεν τὰς δύο προτάσεις νόμων τὰς ὁποίας συζητοῦμεν καὶ ἐκ τῶν ὁποίων τὴν μίαν συνέταξα ἐγώ. Εἰς τὴν πρότασιν ταύτην, κ.κ. βουλευταί, παρὰ τὰς πεποιθήσεις μου περὶ τῆς ἀνάγκης νὰ μειωθοῦν ἔτι περαιτέρω αἱ ἡμέραι ἐργασίας, διὰ νὰ φανῶ συμβιβαστικὸς δέχομαι ὡς ὅριον τὰ 2.500 ἡμερομίσθια, ἐξ ὧν τὰ 1.000 κατὰ τὰ τελευταῖα 8 ἔτη. Εἰς τὴν περίπτωσιν, ὅμως, τῆς ἀναπηρίας καὶ τοῦ θανάτου ἐμμένω εἰς 750 ἡμερομίσθια τοῦ πρώτου ἀσφαλ. νόμου 5733 τοῦ 1932. Ἐὰν δὲν ἔχῃ τὸ Ι.Κ.Α. χρήματα, θὰ πρέπει, κ. Ὑπουργέ, νὰ τοῦ δώσετε ἐκεῖνα ποὺ τοῦ ἐπήρατε καὶ νὰ εἰσφέρῃ κατόπιν κατ’ ἔτος τὸ Κράτος. Ἐξ ἀρχῆς, ὅμως, ὁ 5733 νόμος δὲν ἐφηρμόσθη, ἀλλὰ ὁ νόμος 6298 τοῦ 1934, ὁ ὁποῖος ἐκακοποίησε τὸν πρῶτον εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα. Ἂν δὲν ἐγίνετο αὐτὴ ἡ κακοποίησις θὰ εἶχον συγκεντρωθῆ τεράστια κεφάλαια κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη καὶ τοῦτο εἶχεν, εἷς ὑπηρεσιακὸς εἰσηγητὴς, εἰσηγηθῆ εἰς τὸν ἀείμνηστον Ἐλευθέριον Βενιζέλον. Μὲ τὰ κεφάλαια αὐτὰ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν νοσοκομεῖα καὶ κτίρια ἐγκαταστάσεως τοῦ Ι.Κ.Α., διὰ νὰ λειτουργῇ τοῦτο καλῶς καὶ ὄχι ὅπως σήμερον.

§67Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Διατὶ δὲν σᾶς ἀρέσει, κ. συνάδελφε;

§68Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐγὼ ἔκαμα μίαν παρένθεσιν. Ὁ ἕνας, λοιπόν, λόγος δι’ ὃν παρακαλοῦμεν τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀνέφερα, νὰ βελτιωθοῦν, δηλαδή, αἱ προϋποθέσεις τῶν παροχῶν καὶ νὰ ἐπανέλθωμεν διὰ τὸ γῆρας εἰς τὸ καθεστὼς τοῦ νόμου 1846, μὲ κατάργησιν τῶν 100, τοὐλάχιστον ἡμερομισθίων καθ’ ἕκαστον τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ διὰ τὴν ἀναπηρίαν καὶ θάνατον εἰς τὸ καθεστὼς τοῦ νόμου 5733. Ἐπίσης, ὑπάρχει ἕνα μεγάλο ζήτημα διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους. Εἶναι τὸ ζήτημα τῶν ἠσφαλισμένων ποὺ ἀπασχολοῦνται εἰς ἐπικίνδυνα, ἀνθυγιεινὰ ἢ κοπιώδη ἐπαγγέλματα. Τοὺς λέγομεν, ὅτι θὰ πάρουν σύνταξιν εἰς τὰ 65 χρόνια των. Ἀλλά, κ. Ὑπουργέ, πῶς θὰ συμπληρώσουν τὰ ἡμερομίσθια ποὺ θέλει τὸ νομοσχέδιόν σας, ὅταν κανεὶς πλέον ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐργασθῇ πέραν τῶν 58 ἢ 60 ἐτῶν; Πολὺ ὀλίγοι ἐξ αὐτῶν. Δι’ αὐτὸ εἰς τὴν πρότασιν νόμου ποὺ ἐπεξειργάσθην, ὁρίζω, ὅτι εἰς τὰς ἐν λόγῳ ἐργασίας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ πάρουν σύνταξιν οἱ μὲν ἄνδρες εἰς τὸ 58ον ἔτος αἱ δὲ γυναῖκες εἰς 53ον. Ἐὰν γίνῃ αὐτό, τότε εἶναι δυνατὸν νὰ πάρουν σύνταξιν καὶ αἱ γυναῖκες ποὺ ἐργάζονται ὡς οἰκόσιτοι. Δὲν ὑπάρχει, κ. συνάδελφοι, κανονισμὸς ὁρίου ἐργασίας διὰ τὸν κόσμον αὐτόν. Ἡ ἐργασία των καὶ ὁ χρόνος αὐτῆς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ἀνθρωπισμὸν τῶν οἰκοδεσποτῶν. Ἡ ὑπηρέτρια, μᾶς εἶπον, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἀσφαλίζεται, διότι ἔρχεται μικρὴ ἀπὸ τὸ χωριό της καὶ στὰ εἴκοσι χρόνια θὰ πανδρευθῇ καὶ θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ χωριὸ καὶ συνεπῶς δὲν θὰ πάρῃ παροχάς. Αὐτό, ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, δὲν εὐσταθεῖ γενικῶς, διότι θὰ πρέπει νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὰς προϋποθέσεις τοῦ γάμου, τὸ ἄν οὗτος θὰ εὐδοκιμήσῃ καὶ τὸ ἐνδεχόμενον νὰ ἐργασθῇ ἡ νυμφευθεῖσα ποὺ εἶναι πολὺ πιθανόν. Δὲν ἔρχομαι, λοιπόν, ἐγὼ νὰ κακίσω τὴν ἀσφάλισιν τοῦ οἰκοσίτου προσωπικοῦ. Ὁ πρῶτος ποὺ ἐπρονόησε ὑπὲρ τῆς ἀσφαλίσεώς του ἤμην ἐγώ, ὅταν συνέταξα τὸν νόμον 5733. Ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τὸ Λαϊκὸν Κόμμα ἀνέστειλε τὴν ἐφαρμογή του καὶ ὁ τότε ἁρμόδιος Ὑπουργὸς κατέστησε δυνητικὴν τὴν διάταξιν, διότι τὴν εὗρε πολὺ ἐπιβαρυντικήν. Ἐπίσης, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ προσέξωμεν εἶναι νὰ χορηγῆται ἡ σύνταξις εἰς κατώτερον ὅριον ἡλικίας. Τὸ Ν. Διάταγμα τὸ προβλέπει, καὶ διὰ τῆς προτάσεώς μας δὲν ἀρνούμεθα αὐτὴν τὴν φροντίδα καὶ δὲν τὴν μεταβάλλομεν, ἐρχόμεθα νὰ ἀνατρέψωμεν τὰ κατὰ τοῦ Ν. Διατάγματος. Ἕνα ἄλλο σπουδαῖον ζήτημα εἶναι ἡ κατάταξις τῶν ἠσφαλισμένων εἰς κλάσεις. Ἡμεῖς ἀντ’ αὐτοῦ ἀλλάζομεν τὸ καθεστὼς τοῦ Ν. Διατάγματος κατὰ τρόπον συμφωνότερον πρὸς τὴν μελέτην τοῦ καθηγητοῦ Σεμπάουν, ἀφ’ ἧς ἐβασίσθη ἡ κατάταξις αὐτὴ ἐν τῷ νόμῳ 5733 τοῦ 1932. Δι’ αὐτὸ ὁ νόμος 5733 καὶ ὁ 6298, ὅταν ἔγιναν, ἔγιναν μὲ προσοχὴν καὶ μελέτην εἰδικῶν ἐπιστημόνων, ποὺ ἐδόθη εἰς τὴν δημοσιότητα διὰ νὰ γνωρίζουν οἱ ἐπιστήμονες, οἱ ἐργοδόται καὶ οἱ ἐργαζόμενοι τὶ ἐπρόκειτο νὰ ὁρίσουν αἱ διατάξεις των καὶ εἰς τὶ ἀπέβλεπον αὐταί. Τὸ Ν. Δ)γμα δὲν ἐστηρίχθη εἰς σοβαρὰν προεργασίαν καὶ ἐπεξεργασίαν καὶ μὲ γενικότητας προσπαθεῖ νὰ τὰ καλύψῃ ὅλα. Ἔτσι ὅμως, κ. συνάδελφοι, λαμβάνονται κοινωνικὰ μέτρα ποὺ ἔχουν ὑψίστην σημασίαν. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἀλλάζομεν τὸ σύστημα αὐτὸ καὶ φέρομεν τὸ σύστημα Σεμπάουν. Λαμβάνομεν εἰς τὰς προτάσεις μας πρόνοιαν διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ σύνταξις τόσον μικρά, ὥστε νὰ εἶναι ἀπαράδεκτος. Ἀλλὰ παράλληλα ὑπάρχει καὶ ἕνα ἀνώτατον ὅριον ὑψηλότερον, ὅμως, τοῦ ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. προβλεπομένου. Τοῦτο, βεβαίως, ὑπαγορεύεται ἀπὸ ἀντίληψιν δικαιοσύνης, θὰ ἠδύνατο, ὅμως, νὰ ὑπῆρχεν ὑψηλότερον ὅριον τῆς ἀνωτάτης συντάξεως, ἄν ὑπῆρχεν ἡ ἐκ μέρους τοῦ Κράτους καταβολὴ τῶν ὀφειλομένων 500 ἑκατομμυρίων καὶ ἡ εἰσφορὰ τοὐλάχιστον 200 ἑκατομμυρίων ἐτησίως, ὅπως περιλαμβάνεται εἰς τὸ ἰδικόν μας σχέδιον. Ἡ πρότασίς μας, κ. συνάδελφοι, ἐγένετο ἐν γνώσει τῶν δυνατοτήτων καὶ μὲ συναίσθησιν εὐθύνης ἀπὸ μέρους τῶν συντακτῶν της καὶ μὲ φροντίδα, ὅμως, νὰ ἀποφευχθῇ ἡ καταβαράθρωσις τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων, τὴν ὁποίαν συνεπάγεται τὸ Ν. Δ. 4104. Ἀνεμέναμεν μίαν πρόσκλησιν ἐκ μέρους ἁρμοδίων διὰ νὰ συζητήσωμεν τὸ θέμα, ἀλλὰ ἐπὶ ματαίῳ. Αἱ ὑπηρεσίαι ἐντρέπονται. Ὁ δὲ κ. Ὑπουργὸς ἔχει γίνει ἀγνώριστος. Κύριοι συνάδελφοι, τελειώνω μὲ τὴν παράκλησιν, κυρίως πρὸς τοὺς συμπολιτευομένους, νὰ διαβάσετε τὴν πρότασίν μας. Καὶ ἡ παράκλησίς μας αὕτη προέρχεται ἀπὸ τὸν πόθον νὰ σᾶς ἴδωμεν νὰ συντελῆτε εἰς τὴν ἀποτροπὴν τοῦ ἤδη γενομένου κακοῦ. Ὅλοι μας εἴμεθα εὐσυνείδητοι καὶ ἐλπίζω, ὅτι ἀφοῦ διαβάσετε τὴν πρότασίν μας θὰ ἀποφασίσετε ἐπ’ αὐτῆς κατὰ τρόπον ποὺ θὰ δύνασθε νὰ εἴπητε, ὅτι ἐπράξατε τὸ καθῆκον σας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Ἀθητάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§70Ι. ΑΘΗΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κόσμος τῶν ἠσφαλισμένων ἀνέμενε μίαν βελτίωσιν εἰς τὸ θέμα τῶν παροχῶν καὶ εἶχε καὶ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τόσον ὡς πρὸς τὸν τομέα τῆς ὑγείας, ὅσον καὶ ὡς πρὸς τὰς συντάξεις. Παρὰ ταῦτα, τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἦλθεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐψηφίσθη ἦτο ἀντίθετον πρὸς τὰς ὑποσχέσεις. Τὸ ψηφισθὲν ἀπὸ τὴν πλειοψηφίαν νομοσχέδιον ἀπεγοήτευσε τοὺς ἠσφαλισμένους, λόγῳ τῆς χειροτερεύσεως, τόσον εἰς τὸν τομέα τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως, ὅσον καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς συνταξιοδοτήσεως. Ἡ ὑπόσχεσις ὡς πρὸς τὸν τρόπον τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως δὲν ἐτηρήθη καὶ οἱ ἀσθενεῖς ἠσφαλισμένοι ἐξακολουθοῦν νὰ συνωστίζωνται εἰς τὰ ἰατρεῖα τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐπίσης, τὸ θέμα τῶν συντάξεων εἶναι σοβαρώτατον, διότι πολλοὶ ἐποχιακῶς ἐργαζόμενοι, θὰ μείνουν χωρὶς σύνταξιν καίτοι θὰ ἔχουν πληρώσει ἐπὶ ἔτη. Τὸ Ι.Κ.Α. ἔχει κοινωνικὴν ἀποστολὴν καὶ δὲν θὰ πρέπει ἐπειδὴ οἱ ἠσφαλισμένοι εἰς αὐτὸ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις δὲν θὰ ἔχουν συμπληρώσει τὸν ἀπαιτούμενον ἀριθμὸν ἡμερομισθίων, νὰ στεροῦνται τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως ἢ καὶ τῆς συντάξεως. Διότι συνέβη καὶ αὐτό, ἀπὸ τοῦ Αὐγούστου ὅπου ἐψηφίσθη τὸ νομοσχέδιον παρέμειναν ἄνευ ἀσφαλίσεως, διότι δὲν ἔχουν τὰ ὑποχρεωτικὰ ἡμερομίσθια. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ προκειμένου διὰ τὴν σύνταξιν. Καὶ ἐρωτῶμεν, δὲν θὰ πρέπει νὰ τύχῃ τὸ Ι.Κ.Α. ἀρωγῆς ἐκ μέρους τοῦ δημοσίου διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τὸν προορισμόν του; Θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐνδιαφερθῇ διὰ τὴν αὔξησιν τῶν παροχῶν πρὸς τοὺς ἠσφαλισμένους, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συντάξεως, ὥστε οἱ ἄνεργοι νὰ ἔχουν μίαν περίθαλψιν. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἔφερε τὴν ἀνεργίαν καὶ τὴν ὑποαπασχόλησιν καὶ αὐτὴ θὰ πρέπει τώρα νὰ καταπολεμήσῃ τὴν ἀνεργία καὶ τὴν ὑποαπασχόλησιν. Θὰ πρέπει νὰ δοθῇ μεγαλυτέρα σημασία εἰς τὴν ἀνεργίαν. Κατάπληξιν μᾶς προεκάλεσε τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο καὶ δὲν θὰ μᾶς προκαλέσῃ ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ κατάπληξιν, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις μὲ ἕνα νέον νομοσχέδιον καταστήσῃ τὴν θέσιν τῶν ἠσφαλισμένων ἔτι χειροτέραν, διὰ τῆς ἀναστολῆς πάσης παροχῆς των ἐπὶ ἕνα ἔτος μὲ τὸ αἰτιολογικόν, ὅτι πρέπει νὰ βελτιωθοῦν τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Ι.Κ.Α.

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Δραγονέτης, ἔχει τὸν λόγον.

§72Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ πληθώρα τῶν κενῶν ἑδωλίων δικαιολογεῖται ἐκ τοῦ ὅτι οἱ ἀπουσιάζοντες συνάδελφοι ἀπεκόμισαν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι οὐδεμία μεταβολὴ πρόκειται νὰ γίνῃ εἰς τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικὴν παρ’ ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὅπως γνωρίζετε, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Ἐργασίας, ἔφερε πρὸ καιροῦ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ὑπετίθετο, ὅτι θὰ διωρθοῦντο ὅλα τὰ δεινὰ τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τὸ ὁποῖον ἀπέβλεπε, ὑποτίθεται, εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἐξυγίανσιν τοῦ Ι.Κ.Α., ὥστε νὰ ὀρθοποδήσῃ τὸ ἵδρυμα διὰ νὰ δημιουργηθοῦν προϋποθέσεις τοιαῦται, ὥστε μὲ αἰσιοδοξίαν νὰ ἀποβλέπουν εἰς αὐτὸ οἱ ἠσφαλισμένοι. Καὶ ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν ἦτο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως οἱ Ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοὶ νὰ ὁδηγηθοῦν εἰς τὰ πρόθυρα τῆς χρεωκοπίας. Ὁμιλῶν διὰ τὸ Ι.Κ.Α. ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας, ἔλεγε τότε, ὅτι εἶχε βρῆ καὶ τὸ αἴτιον. «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ταυτοχρόνως προεβλέπετο, ὅτι τὸ ἔλλειμμα τοῦ Ἱδρύματος μέχρι τοῦ ἔτους 1965 θὰ ἤγγιζε τὸν ἀριθμὸν τοῦ ἑνὸς δισεκατομμυρίου δραχμῶν. Κύριοι βουλευταί, οὔτε τὸ ἕνα εὐσταθεῖ, οὔτε καὶ τὸ ἄλλο. Τὸ Ἵδρυμα, λόγῳ τῆς κακοδιοικήσεως ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς κρατικῆς ἀστοργίας ἀφ’ ἑτέρου, ἐζημιώθη τὸ τρομακτικὸν καὶ τεράστιον ποσὸν τῶν 5.000.000.000 καὶ πλέον δραχμῶν μέχρι σήμερον. Θὰ εἶμαι ὅσον τὸ δυνατὸν σύντομος καὶ θὰ φροντίσω νὰ ἀποδείξω, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε, τὴν ἀλόγιστον διασπάθισιν τῶν πόρων τοῦ Ι.Κ.Α. Προπολεμικῶς, ἡ Πολιτεία, ἐπὶ Ὑπουργίας τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ἐδανείσθη τὸ ποσὸν τῶν 500.000.000 δραχμῶν. Ὁ καϋμένος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διῃσθάνθη ἔκτοτε τοὺς κινδύνους ἐκ τοῦ δανεισμοῦ αὐτοῦ. Ἔκτοτε, ὅμως, οὐδέποτε ἔγινε συζήτησις περὶ ἐπιστροφῆς τοῦ τεραστίου αὐτοῦ ποσοῦ εἰς τὸ Ἵδρυμα. Ὑποχρέωσις, ὅμως, τοῦ Κράτους ἦτο, ἐφ’ ὅσον τὸ Ἔθνος κατώρθωσε νὰ ἐπιβιώσῃ, νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἐφ’ ὅσον ὁ κίνδυνος εἶχε παρέλθει, νὰ σπεύσῃ τὸ Κράτος νὰ πληρώσῃ τὸ χρέος του πρὸς τὸ Ἵδρυμα. Οὐδείς, ὅμως, ἐσκέφθη νὰ τὸ κάμῃ. Καὶ ὅμως, σήμερον ἀκούομεν νὰ γίνωνται συζητήσεις διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεών μας πρὸς τοὺς παλαιοὺς ξένους δανειστάς μας. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος μάλιστα εἰς κάθε εὐκαιρίαν τονίζει, ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐργατικὴν τάξιν, εἶχε χρέος νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἡ κατοχὴ ἐξηνέμισε τὸ ποσὸν τῶν 3.000.000 χρυσῶν λιρῶν, ἐξ αὐτῶν τὸ 1.500.000 χρυσῶν λιρῶν ἀναλογεῖ εἰς τὸ Ι.Κ.Α. καὶ τὰ ὑπόλοιπα εἰς τοὺς ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Ἀφ’ ἑτέρου, ἡ Πολιτεία τὰ χρήματα τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν τὰ ἔθεσεν εἰς τὴν διάθεσιν τῶν Τραπεζῶν μὲ τὸν ἐξευτελιστικὸν τόκον 4%. Ἡ ζημία, ἡ ὁποία προέκυψεν ἐκ τῆς διαθέσεως τῶν χρημάτων αὐτῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, εἶναι τεραστία καὶ ἀνέρχεται εἰς ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἀπέβλεπεν εἰς τὸ Ι.Κ.Α., ὅπως ἀποβλέπει κανεὶς εἰς τὴν Θείαν Πρόνοιαν. Ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ αὐξηθοῦν αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων; Ἡ Κυβέρνησις προέβαινεν εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῆς εἰσφορᾶς ὑπὲρ τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐπρόκειτο νὰ ἐνισχυθῇ ὁ Ἐπαρχιακὸς Τύπος; Πάλιν εἰς τὸ Ι.Κ.Α. κατέφευγεν ἡ Κυβέρνησις. Ἐπὶ πλέον, προεβλέπετο διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ι.Κ.Α. ἐτησία εἰσφορὰ τοῦ Κράτους. Τὸ Κράτος οὐδέποτε ἐνίσχυσεν οἰκονομικῶς τὸ Ἵδρυμα. Παντοῦ τὰ συναφῆ ἱδρύματα στηρίζονται εἰς τρεῖς πηγάς. Πρῶτον, εἰς τὴν ἐργοδοτικὴν εἰσφοράν. Δεύτερον, εἰς τὴν ἐργατικὴν εἰσφορὰν καὶ τρίτον, εἰς τὴν εἰσφορὰν τοῦ Κράτους. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις οὐδέποτε ᾐσθάνθη τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἐκπληρώσεως τῆς νομικῆς καὶ ἠθικῆς της ὑποχρεώσεως καὶ οὕτω ἐφθάσαμεν εἰς τὴν οἰκτρὰν οἰκονομικὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία μαστίζει τὸ Ἵδρυμα. Καὶ ἐνῷ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ὑπὸ τὰς διαφόρους μεταμορφώσεις της κυβερνᾶ τὴν Χώραν ἐπὶ μίαν ὁλόκληρον 8ετίαν, μόλις πέρυσιν ἐνεθυμήθη, ὅτι τὸ ἵδρυμα παρουσιάζει κάμψιν τῶν οἰκονομικῶν του. Καὶ δὲν εἶναι μόνον τὸ Ι.Κ.Α. Εἰς τὴν ἰδίαν κατάστασιν εὑρίσκονται ὅλοι οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί. Τὸ Ταμεῖον Αὐτοκινητιστῶν, τὸ Ταμεῖον Κλωστοϋφαντουργῶν, εἶναι λιπόθυμα καὶ ἐξουθενωμένα οἰκονομικῶς. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ταμεῖον Ἀρτεργατῶν, θὰ διαβάζετε συχνὰ εἰς τὸν Τύπον, ὅτι διὰ νὰ πληρώσῃ τὰ δῶρα τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, καταφεύγει εἰς τὴν ἐπαιτείαν καὶ τὸν δανεισμόν. Τὰ αὐτὰ περίπου ἰσχύουν καὶ διὰ τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα τῶν Τραπεζῶν Ἐθνικῆς καὶ Ἀθηνῶν. Ὥστε, κ. βουλευταί, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν ἐξουθενώσεως καὶ χρεωκοπίας. Κύριοι βουλευταί, θὰ διερωτᾶσθε, καλὰ ἡ Πολιτεία δὲν ἐξεπλήρωσε τὴν ὑποχρέωσίν της πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, οἱ ἐργαζόμενοι, ὅμως, τὶ ἔπραξαν διὰ νὰ σώσουν τὰ χρήματά των, τὰς εἰσφοράς των, τὴν μοναδικὴν ἐλπίδα ἐξασφαλίσεως τῶν γηρατειῶν των; Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἔλαβε κατάλληλα μέτρα. Ἐφρόντισε διὰ τὴν ἵδρυσιν δύο τροφείων, εἰς τὸ ἓν ἐκ τῶν ὁποίων ἐκτρέφονται οἱ μόσχοι οἱ σιτευτοί, διὰ τῶν πόρων τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, εἰς τὴν ὁποίαν ἕκαστος ἐργάτης καταβάλλει ἓν ἡμερομίσθιον κατ’ ἔτος. Ἐλήφθησαν, ἐπίσης, μέτρα καὶ διὰ τὴν ἐξουδετέρωσιν τῆς ἄλλης πλευρᾶς τῶν ἀνησύχων. Φιμώνονται καὶ αὐτοὶ καὶ ὁδηγοῦνται εἰς τόπον ἐξορίας, ἐὰν ἐκφράσουν ἀνησυχίας διὰ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τῶν ἀσφαλιστικῶν των ὀργανισμῶν. Ἐν πρώτοις, ἐὰν τινὲς ἐπιδείξουν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν τάξιν των, τότε οἱ Νομάρχαι ἀνακαλύπτουν τὴν ὁδὸν τῆς ἐκπτώσεως, διότι δῆθεν κινοῦνται ἀνατρεπτικῶς, ἀντικοινωνικῶς κλπ. Μετὰ τὴν καθαίρεσιν, ἡ ἐξουσία τὸν χαρακτηρίζει ἀντικοινωνικῶς κινούμενον μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν ἔχει δικαίωμα ἀναμίξεως, ἐφ’ ὅσον καθῃρέθη. Λέγει π.χ. ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅταν τὸν ἐπισκεπτώμεθα, καταγγέλοντες τοὺς διωγμούς: «Τὶ δουλειὰ εἶχε ἀφοῦ δὲν εἶναι Πρόεδρος;» Ἀλλὰ καὶ ὁ ἰατρὸς ποὺ δὲν ἔχει πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων διὰ νὰ διορισθῇ εἰς τὸ Ι.Κ. Α. δὲν παύει νὰ εἶναι ἰατρός, ὅπως δὲν παύει νὰ εἶναι ἱεροψάλτης ἐκεῖνος εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἐπιτρέπουν νὰ ψάλλῃ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἐπειδὴ στερεῖται τοῦ περιφήμου πιστοποιητικοῦ. Εἴχαμεν ἐλπίσει, ἐν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου, εἰς τὴν διόρθωσιν τῶν δεινῶν τὰ ὁποῖα ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας παρεσκεύασε, καὶ ἐπροτείναμεν πράγματα λογικά, ὥστε μὲ γνώμονα τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα νὰ ἐπανορθώσωμεν ὅ,τι ἦτο δυνατόν. Παρὰ ταῦτα εὑρισκόμεθα πρὸ τοῦ φαινομένου νὰ καλοῦνται αἱ ὑπηρέτριαι νὰ μεταβληθοῦν εἰς χρηματοδότην τοῦ Ι.Κ.Α. Βέβαια, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησε εἰς τὴν κ. Σβώλου, ὅτι ἡ ὑπηρέτρια μετὰ 13,5 χρόνια ὑπηρεσίας ἠμπορεῖ δῆθεν νὰ πάῃ σπίτι της καὶ νὰ ἀναμένῃ ἄλλα 45 χρόνια ἄεργος διὰ νὰ συνταξιοδοτηθῇ. Ἀλλά, κ. Ὑπουργέ, αἱ ὑπηρέτριαι δὲν ἐτελείωσαν κολλέγια, ἀλλὰ εἶναι τέκνα τῶν πενεστέρων τάξεων καὶ δὲν ἔχουν τὴν φιλοδοξίαν νὰ σταδιοδρομήσουν ὡς ὑπηρέτριαι. Ἡ πρότασίς μας ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐπιστροφὴν τῶν εἰσφορῶν, ἐφ’ ὅσον διακόπτουν τὴν ἐπαγγελματικὴν των ἀπασχόλησιν. Περαιτέρω εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ οἰκοδόμοι, οἱ καπνεργάται, οἱ μεταλλωρύχοι καὶ τόσα ἄλλα ἐπαγγέλματα, δὲν κατορθώνουν νὰ πραγματοποιήσουν 8 ἐτῶν ἀσφαλιστικὰ ἡμερομίσθια. Τὸ διεθνὲς νομισματικὸν ταμεῖον ὁμιλεῖ περὶ 700.000 ἀνέργων. Ἡ ζήτησις ἐργασίας ἔφθανε νὰ ἀποτελῇ τρομακτικὸν φαινόμενον καὶ κατόπιν ὅλων αὐτῶν εὐλόγως ἐζητήσαμεν ἡ συνταξιοδότησις νὰ γίνεται εἰς τὸ 60ὸν ἔτος διὰ τοὺς ἄνδρας καὶ 55ον διὰ τὰς γυναῖκας.

§73Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι μειώνομεν γενικῶς τὸ ὅριον ἀπὸ τὸ 65 εἰς τὸ 60ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας, ὡς προτείνετε, θὰ ἀπαιτηθῇ ἐτησία δαπάνη 350.000.000 δραχμῶν. Αὐτὸ τὸ κολοσσιαῖον ποσὸν πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξοικονομηθῇ;

§74Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ πρώτην φορὰν κάμνετε χρῆσιν τοῦ ἐπιχειρήματος αὐτοῦ, ἐνῷ εἰς ἄλλας περιπτώσεις αἱ ἀπαντήσεις σας ἄφηναν νὰ νοηθῇ, ὅτι εἶσθε ἐπιεικὴς μὴ καθορίζοντας τὸ 70ον ἔτος καὶ τοῦτο, διότι ηὐξήθη τὸ ὅριον τῆς ζωῆς κλπ. Ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς ἀπαντήσω καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιχειρήματος τὸ ὁποῖον τώρα προεβάλατε, σᾶς λέγω, ὅτι κυβερνᾶν σημαίνει προβλέπειν. Εἰς ὑμᾶς ἐναπόκειται, κυβερνῶντες νὰ προβλέπετε.

§75Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς χώρας οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς προηγμένας πολὺ περισσότερον ἡμῶν δὲν τὸ ἐπραγματοποίησαν. Θέμα μειώσεως τῆς ἡλικίας ὑφίσταται διὰ τοὺς ἐργαζομένους εἰς βαρέα καὶ ἀνθυγιεινὰ ἐπαγγέλματα καὶ ἐκεῖ θὰ βαδίσωμεν προοδευτικῶς. Τὰ ἄλλα εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος.

§76Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Διατί, κ. Ὑπουργέ, ὁ δυστυχὴς Ἕλλην ἐργάτης ποὺ ἐργάζεται ἀπὸ τὸ 17ον ἔτος τῆς ἡλικίας του νὰ μὴ συνταξιοδοτῆται εἰς τὸ 60ὸν ἔτος; Πρέπει νὰ λάβῃ τὴν σύνταξιν, ὅταν θὰ ἔχῃ μεταλάβει τῶν ἀχράντων μυστηρίων; Προτείνομεν διὰ τοὺς μονίμως ἀπασχολημένους τὰ 4.050 ἀσφαλιστικὰ ἡμερομίσθια, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἀποδεδειγμένως μὴ πλήρως ἀπασχολημένους νὰ παραμείνῃ τὸ καθεστὼς τῶν 2.500 ἡμερομισθίων.

§77Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διὰ τοὺς ἄνω τῶν 48 ἐτῶν, ὑπάρχει εὐνοϊκὸ κλῖμαξ.

§78Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Προτείνομεν ἀκόμη, κ. ὑπουργέ, διὰ τοὺς ἀναπήρους νὰ ἀρκοῦν 500 ἡμέραι ἀσφαλίσεως καὶ οἱ ἀσχολούμενοι εἰς βαρέα ἐπαγγέλματα νὰ συνταξιοδοτοῦνται εἰς τὸ 55ον ἔτος. Ἐπίσης ἡ ἔγγαμος χήρα ἠσφαλισμένη νὰ συνταξιοδοτῆται εἰς τὸ 45ον ἔτος, ἐφ’ ὅσον ἐπραγματοποίησε 4.500 ἡμερομίσθια. Ἀκόμη, ἐν περιπτώσει θανάτου, διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν προστατευομένων μελῶν, νὰ ἀρκοῦν 1.500 ἡμερομίσθια, αἱ δὲ δικαιοῦχοι χῆραι ἀντὶ τοῦ 70%, νὰ λαμβάνουν τὸ 80% τῆς συντάξεως τοῦ θανόντος καὶ ἡ σύζυγος τοῦ συνταξιούχου τὸ 50% τῆς συντάξεως τοῦ ἠσφαλισμένου, ἀντὶ τοῦ 50% τοῦ κατωτάτου ὁρίου.

§79Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, διὰ νὰ ἐνισχύσω τὴν ἄποψιν ποὺ ὑποστηρίζετε καὶ διὰ νὰ ἀντικρούσω τὸν συναφῆ ἰσχυρισμὸν τοῦ κ. ὑπουργοῦ Ἐργασίας, σχετικῶς μὲ τὸ ὅριον ἡλικίας πρὸς συνταξιοδότησιν καὶ τὴν παρεχομένην, δῆθεν, προστασίαν εἰς τοὺς μισθωτούς, ὀφείλω νὰ μνημονεύσω ἕνα χαρακτηριστικόν, ἀλλὰ καὶ κτυπητόν, παράδειγμα κακομεταχειρίσεως τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν χώραν μας. Πρόκειται περὶ τῶν μεταλλωρύχων ποὺ ἐργάζονται ὑπὸ τὰς σκληροτέρας ἀνθυγιεινὰς συνθήκας μέσα εἰς τὰς ὑπογείους στοάς, διὰ τοὺς ὁποίους ἕνας νόμος, πρὸ 60 περίπου ἐτῶν ψηφισθεὶς ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Πολιτείαν, δι’ οὗ ἱδρύθη τὸ Ταμεῖον Μεταλλευτῶν, καθώρισεν ὅριον ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως γήρατος τὸ 60ον ἔτος. Ἤδη, κατὰ τὸ 1956, ὁπότε συνεχωνεύθη εἰς τὸ Ι.Κ.Α. τὸ Ταμεῖον Μεταλλευτῶν, ὡς ὅριον ἡλικίας διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην ὡρίσθη τὸ 65ον ἔτος. Οὕτω προσγίγνεται ἀδικία τρομερὰ εἰς βάρος τῶν δυστυχῶν αὐτῶν ἀνθρώπων, ποὺ προώρως ἀποθνήσκουν ἢ γίνονται ἀνάπηροι πρὸς πᾶσαν ἐργασίαν. Μὲ ἄλλας λέξεις, ἀντὶ νὰ ἐπικρατήσουν προοδευτικώτεραι καὶ ἀνθρωπιστικώτεραι ἀντιλήψεις καὶ νὰ περιορισθῇ τὸ ὅριον ἡλικίας γήρατος ἀπὸ 60ὸν ποὺ ἦτο ἐπὶ μίαν ἑξηκονταετίαν εἰς τὸ 55ον, ηὐξήθη τοῦτο ἀπὸ μίαν ἀντεργατικὴν κυβέρνησιν εἰς τὸ 65ον ἔτος. Δηλαδὴ ὀπισθοδρομήσαμεν κατὰ 70 ἢ 80 ἔτη. Ὅθεν, δικαιοῦμαι καὶ ὀφείλω νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ἐὰν συνομολογῇ τὴν πραγματικὴν αὐτὴν κατάστασιν καὶ τὴν κατάφορον ἀδικίαν, πῶς δικαιολογεῖ τὴν γενομένην πρὸ πέντε ἐτῶν καὶ συνεχιζομένην μέχρι σήμερον μεταβολὴν ἐπὶ τὰ χείρω καὶ ἐὰν προτίθεται, ἐπὶ τέλους νὰ τερματίσῃ ὅλα αὐτὰ τὰ δεινὰ ποὺ ἐπεσωρεύθησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ τὸν παρακαλῶ νὰ πληροφορήσῃ σχετικῶς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν.

§80Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, διὰ τὰ βαρέα καὶ ἀνθυγιεινὰ ἐπαγγέλματα, μόλις πρὸ ὀλίγου ἐξέθεσα τὰς ἀπόψεις μου. Κατὰ συνέπειαν, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπανέλθω. Εἰδικῶς διὰ τοὺς μεταλλωρύχους, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι πρὶν ἡ ἀσφάλισίς των ὑπαχθῇ εἰς τὸ Ι.Κ.Α., οὗτοι ἐλάμβανον σύνταξιν 150 δραχμῶν, ἐνῷ ἤδη ἡ σύνταξις αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον ἔχουν ἀσφαλιστικὰς προϋποθέσεις, ἔχει προσαρμοσθῆ πρὸς τὴν σύνταξιν τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ γνωρίζετε ποίαν κολοσσιαίαν δαπάνην ἀπῄτησεν αὐτὴ ἡ προσαρμογή.

§81Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ σᾶς ἐπέκρινα διὰ τὸ ὅριον ἡλικίας γήρατος, ποὺ τὸ αὐξήσατε καὶ σᾶς πληροφορῶ, ὅτι καὶ πάλιν ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι μεταλλωρῦχοι, κλάδου ἀναπηρίας κατὰ 66%, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν μηνιαίως μόνον δραχμὰς 189 καὶ μετὰ τὴν ὑπαγωγήν των εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Μεταλευτῶν ἔχουν γίνει αὐξήσεις καὶ θὰ ἐγένοντο καὶ μεγαλύτεραι σὺν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου, μὲ τὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων του.

§82Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὄχι, θὰ ἐννοῆτε τοὺς 138 βοηθηματούχους.

§83Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Δὲν ἐννοῶ τὰς βοηθηματούχους χήρας, κύριε ὑπουργέ, αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν δραχ. 135 μηνιαίως, ἀλλὰ ἀνέφερον τοὺς συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι ἐλάμβανον ἐπὶ ἔτη καὶ μέχρι σήμερον λαμβάνουν 189 δραχμὰς μηνιαίως. Λυποῦμαι, διότι δὲν εἶσθε ἐπαρκῶς κατατοπισμένος ἐπὶ τοῦ θέματος.

§84Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν θὰ εἶχον τὰς βασικὰς προϋποθέσεις τῆς συνταξιοδοτήσεως, ποὺ ἔλαβον οὐσιαστικῶς βοήθημα.

§85Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Πάντως, κύριε ὑπουργέ, καὶ διὰ τοὺς συνταξιούχους καὶ βοηθηματούχους αὐτούς, κατὰ τὸ παρελθὸν θέρος εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, κατεβλήθη ἐπίμονος προσπάθεια καὶ ἐγένετο ἀγὼν σκληρὸς ἐκ μέρους μας, νὰ γίνῃ μία δικαία αὔξησις καὶ νὰ ὁρισθῇ τὸ κατώτατον ὅριον συντάξεως ΙΚΑ, ἀλλ’ ὑμεῖς, κύριε Ὑπουργέ, μὲ τὴν πλειοψηφίαν τὴν ὁποίαν διαθέτετε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀπεκρούσατε τὴν τροπολογίαν μου καὶ ἐπετύχατε μὲ μικρὰν πλειοψηφίαν τὴν ἀπόρριψίν της, καταδείξαντες τὸ ἀντεργατικὸν πνεῦμα ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερον μὲ τὴν Κυβέρνησίν σας.

§86Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἀπεδείξαμεν, ὅτι ἡ αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ἱδρύματος βαρύνει ἀποκλειστικῶς τὴν Πολιτείαν. Ὁ κ. ὑπουργὸς εἰς ἕνα καὶ μόνον ἀπέβλεψεν, εἰς τὴν σκλήρυνσιν τῶν προϋποθέσεων τῆς συνταξιοδοτήσεως. Δηλαδὴ ἐπεχείρησε νὰ καλύψῃ τὴν συμφορὰν εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ὁ ἴδιος συνετέλεσεν εἰς βάρος τῶν ἠσφαλισμένων. Διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν προτάσεως νόμου, ἡμεῖς ἐζητήσαμεν νὰ μετριάσωμεν τὰ ὅσα ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπεσώρευσε κατ’ αὐτῶν. Δυστυχῶς, δὲν δεικνύει διάθεσιν νὰ ἀποδεχθῇ τὰς ἀπόψεις μας. Τόσον τὸ χειρότερον διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους. Ἡμεῖς, ἔχομεν τὴν συνείδησιν ἤρεμον, ὅτι ἐπράξαμεν πᾶν ὅ,τι ἦτο δυνατόν, ὑπὲρ αὐτῶν.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Λεονάρδος, ἔχει τὸν λόγον.

§88Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ πληροφορήσητε τὴν Βουλήν, ποίαν λύσιν πρόκειται νὰ δώσητε εἰς τὸ ἐκκρεμὲς ζήτημα τῶν ὀλίγων ἀναπήρων ἀξιωματικῶν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος, οἱ ὁποῖοι, ὅπως γνωρίζητε, εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἀνάπηροι. Πρὸ εἰκοσαετίας καὶ ὅτε οὗτοι εἶχον μισθὸν ἀνθυπολοχαγοῦ, πιεζόμενοι ἀπὸ τὰς ἀνάγκας, εἰργάζοντο καὶ ἐνεγράφησαν εἰς τὸ ΙΚΑ. Ἤδη, μὲ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν, λαμβάνουν τὸν μισθὸν τοῦ ἀντισυνταγματάρχου, ἀλλὰ συμφώνως μὲ ὅσα πληροφοροῦμαι, ὁ μισθὸς αὐτὸς ὑπερκαλύπτει καὶ τὴν σύνταξιν τὴν ὁποίαν δικαιοῦνται νὰ λάβουν ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων. Πρόκειται περὶ 4 ἢ 5 ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ λάβουν σύνταξιν ἢ ὁπωσδήποτε, ἐν ἐσχάτῃ ἀνάγκῃ, πρέπει νὰ τοὺς ἐπιστρέψητε τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα κατέβαλον ὡς ἀσφάλιστρα. Κατὰ τὸ παρελθὸν μοῦ εἴχατε εἰπῆ, ὅτι θὰ δικαιωθοῦν συντάξεως. Ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον δὲν ἐξάγεται τοιοῦτόν τι καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ πληροφορήσητε τὴν Βουλήν.

§89Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχουν δύο περιπτώσεις. Ἡ πρώτη ἀφορᾷ τοὺς ἀναπήρους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὑψηλότερον ἀσφάλιστρον ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀσφαλιζομένους καὶ οἱ ὁποῖοι ἤδη ἀπηλλάγησαν τοῦ προσθέτου τούτου ἀσφαλίστρου. Ὡς πρὸς τὴν δευτέραν περίπτωσιν, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι συνεπλήρωσαν τὸν προβλεπόμενον ἀριθμὸν ἡμερομισθίων καὶ ἔχουν θετικὰς ἀσφαλιστικὰς προϋποθέσεις, θὰ δικαιωθοῦν συντάξεως. Δὲν δύνανται πάντως νὰ δικαιωθοῦν συντάξεως ἐπὶ τῇ βάσει τῶν 500 ἡμερομισθίων.

§90Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Δηλαδὴ ἕνας ἀνάπηρος, ὁ ὁποῖος ἐλάμβανε μισθὸν ἀνθυπολοχαγοῦ πρὸ 20ετίας, ἠσφαλισμένος ἔκτοτε εἰς τὸ Ι.Κ.Α. καὶ ὁ ὁποῖος σήμερον λαμβάνει μισθὸν ἀντισυνταγματάρχου, θὰ λάβῃ σύνταξιν;

§91Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Βεβαίως, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν αἱ προϋποθέσεις.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§93Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἀπὸ τὴν διεξαχθεῖσαν συζήτησιν καὶ ἀπὸ τὴν ὑπάρχουσαν πεποίθησιν εἰς ὅλας τὰς παρατάξεις καὶ εἰς τὸ σύνολον τῆς κοινῆς γνώμης ὑπάρχει ἡ βεβαιότης, ὅτι τὰ ἀσφαλιστικά μας πράγματα, γενικώτερον ἡ κοινωνικὴ πολιτικὴ εἰς τὴν χώραν μας, δὲν πάει καλά. Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θεμελιώδους προβλήματος, τὸ ὁποῖον ἔχει μεγίστην σημασίαν, ὄχι μόνον ὡς θέμα ἠθικῆς συμπαραστάσεως ἀπέναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διὰ τοῦ μεγέθους των δημιουργοῦν, ἀλλὰ ἔχει σημασίαν ὡς θέμα, ὡς ὑποχρέωσις τῆς Πολιτείας ἀπέναντι αὐτῶν καὶ πέραν τούτου ἀκόμη ἔχει καὶ τὴν σημασίαν, ὅτι ἡ προσοχὴ πρὸς τὸν κόσμον αὐτόν, ἡ προσοχὴ πρὸς τὸ πρόβλημα γενικώτερον τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀποτελεῖ ἴσως μίαν ἀπὸ τὰς σημαντικωτέρας κατευθύνσεις μιᾶς πολιτικῆς ἐπενδύσεων, ἑπομένως μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία πράγματι θέλει τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου, ἡ Κυβέρνησις, παραγνωρίζουσα τὴν σημασίαν τοῦ προβλήματος, ἠθέλησε μὲ ἕνα, ὡς ἐχαρακτηρίσθη, ἀνάπηρον, χωλὸν νομοθέτημα, νὰ ἀντιμετωπίσῃ μέγιστον πρόβλημα. Τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους τὸ νομοθέτημα ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ καὶ νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι εἶναι καὶ ἀνεπαρκὲς καὶ ἀντεργατικὸν καὶ ἀντασφαλιστικόν, δὲν πρόκειται νὰ ἀναλύσω, διότι οἱ συνάδελφοι τῆς ἰδικῆς μας παρατάξεως διὰ μακρῶν, τόσον εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ὅσον καὶ ἐνώπιον τῆς ὁλομελείας τοῦ Σώματος ἤδη ἔχουν ἀναπτύξει. Δὲν θὰ προχωρήσω ἀκόμη, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ νὰ ἀναλύσω καὶ ἐγὼ τὴν πρότασίν μας, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ βελτιώσῃ μίαν κατάστασιν ἀπαράδεκτον. Ἀλλὰ θεωρῶ σκόπιμον, θεωρῶ χρήσιμον, νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν συναγωγὴν ὡρισμένων συμπερασμάτων καὶ ἐπὶ τῶν συμπερασμάτων αὐτῶν νὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ τελικὸν συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ εἶναι μόνον ἐὰν ψηφίζεται ἡ πρότασις καὶ τροποποιεῖται τὸ ἀνεπαρκές, τὸ ἀντεργατικὸν Ν. Δ., ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι κἄτι καὶ πέραν αὐτοῦ, περὶ τοῦ ὁποίου εἰς τὸ τέλος τῶν συμπερασμάτων θὰ ὁμιλήσω. Κύριε Πρόεδρε, τὸ πρῶτον καὶ βασικὸν συμπέρασμα, κατὰ τὴν ἄποψίν μας, εἶναι, ὅτι ἡ ἐπαναφορὰ ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ συζητουμένου Ν. Δ. ὑπῆρξεν ἀπολύτως δικαιολογημένη, δικαιολογημένη καὶ διὰ λόγους διαδικασίας καὶ διὰ λόγους οὐσιαστικούς. Διαδικαστικούς, διότι τὸ μέγιστον θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφεώρα τὸ περιεχόμενον τοῦ σχεδίου Ν. Δ. συνεζητήθη μὲ τὴν συνοπτικὴν διαδικασίαν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, μὲ τὴν ἀποστέρησιν τῆς δημοσιότητος, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἰς θέματα τοιαύτης σημασίας. Πέραν αὐτοῦ, συνεζητήθη καὶ ἐψηφίσθη, κύριε Πρόεδρε, ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις τὸ εἰσήγαγε πρὶν ἀκόμη ζητήσῃ διὰ μιᾶς δημοσίας συζητήσεως ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἠκούετο κατὰ πρῶτον λόγον ἡ γνώμη, ἡ ἄποψις τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων, ἐννοῶ τοὺς ἐργαζομένους, καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ ἄποψις ὅλων τῶν ἄλλων ἁρμοδίων παραγόντων τοῦ δημοσίου βίου. Ἐρήμην ὅλων τούτων κατήρτισε τὸ διάταγμα ἡ Κυβέρνησις, τὸ εἰσήγαγε, τὸ ἐψήφισε κατὰ τὴν συνοπτικὴν διαδικασίαν. Τέλος ἐπροχώρησεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ διατάγματος ἡ Κυβέρνησις, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς ἕνδεκα συναπτὰς συνεδριάσεις ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀντετάχθη κατὰ τρόπον ριζικὸν εἰς τὸ νομοθέτημά σας καὶ ἡ ἀντίθεσις αὐτὴ τοῦ συνόλου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τότε δὲν σᾶς ἔπεισεν, ὅτι ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ ἀναβάλετε τὴν ψήφισιν διὰ νὰ σκεφθῆτε καὶ σεῖς καλλίτερα καὶ ἡ Κυβέρνησις ὁλόκληρος καὶ νὰ βελτιώσητε τὸ περιεχόμενον τοῦ διατάγματος. Αὐτοὶ εἶναι, κ. Πρόεδρε, οἱ διαδικαστικοὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν ἀπολύτως τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ διατάγματος ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας, ὥστε διὰ τῶν συζητήσεων ἐνώπιον αὐτῆς καὶ διὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ ἐμεσολάβησεν ἡ ἔκφρασις καὶ τῆς γνώμης τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων, νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ κἄποια βελτίωσις ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, διαφώτισις πλήρως τοῦ θέματος καὶ ἐπισήμανσις τῶν βαρυτάτων εὐθυνῶν ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν. Ὑπῆρξαν καὶ οὐσιαστικοὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐδικαιολόγουν τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ διατάγματος. Τὸ διάταγμα, ὡς προεῖπον, εἶναι ἀνεπαρκὲς καὶ πέραν τούτου χειροτερεύει τὴν προϋφισταμένην κατάστασιν, ἡ ὁποία καὶ τότε ἦτο ἐπίσης ἀπαράδεκτος. Διότι, κ. Πρόεδρε, ἐλέχθη ἀπὸ τοὺς συναδέλφους καὶ ἀπεδείχθη, ὅτι διὰ τοῦ διατάγματος σκληρύνονται αἱ προϋποθέσεις τῆς συνταξιοδοτήσεως, χειροτερεύει ἡ θέσις τῶν συνταξιούχων καὶ ἀφήνονται ἐκτὸς ἀσφαλίσεως χιλιάδες ἐργαζομένων. Ὅτι ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, κ. Πρόεδρε, καὶ ὅτι τὸ συμπέρασμα αὐτὸ δὲν πηγάζει ἁπλῶς ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν, ἀποδεικνύεται καὶ ἐξ ἄλλων λόγων. Οἱ ἐργαζόμενοι, εἰς ὅλα τὰ ψηφίσματα, εἰς ὅλας τὰς διαμαρτυρίας, εἰς ὅλα τὰ διαβήματά των πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν ἁρμόδιον ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, πάντοτε μαζὶ μὲ τὰ βασικά των αἰτήματα, δηλαδὴ τὴν αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν καὶ τῶν συντάξεων, τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς ἀνεργίας καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, μαζί, ἐπαναλαμβάνω, μὲ αὐτὰ τὰ τρία βασικώτατα αἰτήματά των, πάντοτε καὶ εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν θέτουν ὡς ἀποφασιστικὸν αἴτημα τὴν ριζικὴν τροποποίησιν τοῦ διατάγματός σας καὶ πέραν τούτου τὴν κατάργησίν του. Τί ἄλλο ἀποδεικνύει αὐτό, ὅτι τὸ διάταγμα πράγματι ἐχειροτέρευσε μίαν κακὴν καὶ πρότερον ὑφισταμένην κατάστασιν καὶ τί ἄλλο ἀποδεικνύει, παρὰ ὅτι πρέπει νὰ καταργηθῇ ἢ τοὐλάχιστον νὰ τροποποιηθῇ ριζικῶς. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀπόδειξις. Γνωρίζει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁλόκληρος ἡ κοινὴ γνώμη, ὅτι μία ἀπὸ τὰς αἰτίας, ἴσως τὰς σημαντικωτέρας, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τὰ γεγονότα τῶν οἰκοδόμων, μία ἀφορμή, μία αἰτία, ἡ ὁποία ἴσως ἀπειλεῖ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς παρόμοια γεγονότα καὶ ἄλλους κλάδους, ὑπῆρξε καὶ εἶναι τὸ συζητούμενον νομοθετικὸν διάταγμα. Διότι, πῶς νὰ γίνῃ, ὁποιαδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι τὰ πιεστικὰ καὶ τὰ τρομοκρατικὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ἐργαζόμενοι ἐπ’ ἄπειρον νὰ ἀνέχωνται μίαν κατάστασιν, τὴν ὁποίαν χειροτερεύει τὸ συζητούμενον νομοθετικὸν διάταγμα, θὰ ἀναζητήσουν καὶ θὰ εὕρουν τρόπους, μεθόδους νὰ ἀντιδράσουν. Ἄλλο τὸ θέμα ἐὰν εἰς τὴν ἀντίδρασιν αὐτήν, ἡ ὁποία διεξάγεται μέσα εἰς τὰ Συνταγματικὰ πλαίσια τῆς ἀπολύτου νομιμότητος, τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἀναφαιρέτου δικαιώματος τῆς ἐκδηλώσεως τῶν ἐργαζομένων διὰ τῆς ἀπεργίας, ἡ Κυβέρνησις ἀπαντᾶ διὰ τῶν ὅπλων. Ἐκεῖ πλέον ὑπάρχει τὸ γενικώτερον θέμα τῆς εὐθύνης τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους, κ. Πρόεδρε, ἡ πρότασίς μας ὑπῆρξεν, εἶναι καὶ παραμένει ἀπολύτως δικαιολογημένη, διότι, ἐπαναλαμβάνω, ἐπιδιώκει νὰ βελτιώσῃ ἁπλῶς μία κατάστασιν ἀπαράδεκτον, τὴν ὁποίαν καθιερώνει τὸ συζητούμενον νομοθετικὸν διάταγμα. Διότι πέραν τῆς βελτιώσεως αὐτοῦ τοῦ διατάγματος, τὸ ἀσφαλιστικὸν πρόβλημα, τὸ πρόβλημα μιᾶς κοινωνικῆς πολιτικῆς εἰς τὴν χώραν αὐτήν, μιᾶς φιλεργατικῆς πολιτικῆς παραμένει εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ μετὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ συζητουμένου Ν. Δ. Ἀλλὰ ὑπῆρξε καὶ παραμένει ἀκόμη καὶ εἷς ἄλλος λόγος, ὁ ὁποῖος ἐδικαιολόγησε τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ διατάγματος. Διὰ τῶν συζητήσεων ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας, δίδεται ἡ εὐκαιρία καὶ εἰς τὰ παριστάμενα εἰς τὴν Βουλὴν κόμματα κατὰ τρόπον ἔγκυρον νὰ ἐκφράσουν πλέον συγκεκριμένως τὰς διακηρυσσομένας προγραμματικάς των ἀπόψεις ἐπὶ μιᾶς κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ εἰδικώτερον ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀκολουθηθῇ εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Καὶ εἶναι ἀνάγκη, κ. Πρόεδρε, καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Σώματος καὶ εἶναι ἀνάγκη πάντοτε νὰ εἶναι ἀνοικτὸν τὸ θέμα αὐτὸ εἰς τὴν δημοσίαν ζωήν, διότι, ὡς εἶπον ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου, δὲν πᾶνε καλὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ πράγματα εἰς τὸν τόπον μας, δὲν ὑπάρχει στοιχειώδης κοινωνικὴ πολιτικὴ εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ οὔτε εἰς ἀριθμούς, οὔτε εἰς στοιχεῖα, οὔτε εἰς ἀναλύσεις, διότι πρόκειται περὶ γεγονότος πασιδήλου. Ὑπάρχει ἡ κατακραυγὴ ὅλων τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἡ ὁποία ἐπιμαρτυρεῖ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὑπάρχει τὸ γεγονός, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις εἰς τὸ διάστημα αὐτό, ἐπικρίνει καθημερινῶς τὴν κοινωνικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ὁμολογίαι, κ. Πρόεδρε, ὑπάρχει ἡ ὁμολογία εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου Ν. Δ. αὐτῆς ταύτης τῆς Κυβερνήσεως. Λέγει ἐκεῖ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν εἰς τρεῖς περικοπάς, ὁ ὑπογράφων ὑπουργός, ἢ οἱ συντάξαντες τὴν ἔκθεσιν αὐτήν: «Ὑπάρχει ἀσφαλιστικὸν καὶ οἰκονομικὸν πρόβλημα διὰ τὸ ΙΚΑ». Καὶ περαιτέρω λέγει: «Προβλέπεται ἔλλειμμα διὰ τὸ ΙΚΑ μέχρι τοῦ 1965 εἰς τὸ ὕψος ἑνὸς δισεκατομμυρίου δραχμῶν». Καὶ τρίτη ὁμολογία: «ὅτι αἱ καθυστερούμεναι πρὸς τὸ ΙΚΑ ὀφειλαὶ ἀνέρχονται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 760.000.000». Πρέπει ἐδῶ νὰ γίνῃ ἡ προσθήκη, ὅτι ὑπάρχουν ἄλλα 800.000.000 περίπου, τὰ ὁποῖα καθυστεροῦνται διὰ τοὺς ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Συνεπῶς, τὸ ὅτι δὲν πᾶνε καλὰ τὰ πράγματα καὶ ἀποδεδειγμένον εἶναι καὶ κατακραυγὴ περὶ τούτου ὑπάρχει καὶ ὁμολογία αὐτῆς ταύτης τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, κ. Πρόεδρε, ποῖοι εἶναι ἤ, μᾶλλον, ποῖα εἶναι τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς, ἂς τὴν εἴπωμεν κατὰ τρόπον ἐπιεικῆ, κακοδαιμονίας διὰ τὰ ἀσφαλιστικά μας πράγματα, διὰ τὴν κοινωνικὴν πολιτικὴν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Εἶναι δυνατόν, κ. Πρόεδρε, νὰ ἀρχίσῃ κανεὶς ἀπὸ τὰ μερικώτερα, διὰ νὰ ἀχθῇ εἰς τὰ γενικώτερα αἴτια ἢ τὸ ἀντίστροφον. Ἀρχίζω ἀπὸ τὸ ἀντίστροφον. Κατὰ τὴν ἰδικήν μας ἄποψιν, ἡ πηγὴ ὅλης αὐτῆς τῆς κακοδαιμονίας καί, βεβαίως, καὶ πάσης ἄλλης κακοδαιμονίας εἰς τὸν τόπον αὐτόν, εἶναι ἡ γενικωτέρα πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὰ συμφέροντα ξένων καὶ ἐγχωρίων μονοπωλιακῶν συμφερόντων, ἀπὸ τὰ συμφέροντα σκοπιμότητος, ξένα πάλιν πρὸς τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα, εἶναι μία λύσις αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τῆς ὑποτελείας, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι ὑποτάσσει τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, αὐτὴν ταύτην τὴν ἐθνικὴν ἀνεξαρτησίαν του καὶ ὑπόστασιν εἰς ξένα συμφέροντα. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πολιτικῆς, κ. Πρόεδρε, εἰς τὸ εἰδικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχει αὐτὸ τὸ πελώριον θέμα τῆς ἀνεργίας καὶ ὑποαπασχολήσεως εἰς τὸν τόπον μας, τὸ θέμα τῶν καθηλωμένων εἰς ὅρια πείνης ἀμοιβῶν διὰ τοὺς ἐργαζομένους, μὲ ἀμέσους ἐπιπτώσεις τῶν συμπτωμάτων αὐτῶν καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εἰς τὸν τόπον μας. Ἀκόμη, ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς γενικωτέρας πολιτικῆς καὶ τῶν ἐπιδιώξεών της εἶναι καὶ ἡ κατάστασις τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, αἱ ὁποῖαι τελοῦν ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ τρόμου καὶ δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀναιρέσετε κατὰ τρόπον πειστικόν, ὁσαδήποτε ἐπιχειρήματα καὶ ἂν ἐπιχειρήσητε νὰ ἐπικαλεσθῆτε, διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ἀκόμη, κ. Πρόεδρε, αὐτὴ ἡ γενικωτέρα πολιτικὴ εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει, κατὰ τρόπον ἐξαιρετικόν, μόνον εἰς αὐτὴν τὴν χώραν, εἰς τὸ πλαίσιον τῶν πολιτισμένων Κρατῶν, νὰ ἔρχεται ὡς Κράτος, ὡς προϋπολογισμὸς καὶ νὰ εἰσφέρῃ διὰ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν. Δὲν ὑπάρχει, κ. Πρόεδρε, χώρα, ἀπὸ αὐτάς, τὰς ὁποίας, κατὰ προτίμησιν ἡ παράταξις ἡ κυβερνητικὴ πάντοτε θέλει νὰ μιμῆται, εἰς τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος, ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, νὰ μὴ εἰσφέρῃ καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον γενναῖον εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν. Ὑπάρχουν περιπτώσεις, ὅπου ἡ κρατικὴ εἰσφορὰ ὑπερβαίνει τὴν εἰσφορὰν τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν ἐργοδοτῶν, ὁμοῦ. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ καλύπτει τὰ 100% τῆς κοινωνικῆς εἰσφορᾶς. Ἀλλὰ ἐδῶ, αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τῆς ὑποτελείας, αὐτὴ ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τὰ ὅσα βάρη κατ’ ἐπανάληψιν ἔχουν ἀναφερθῆ εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ στέκεται ἐμπόδιον, ἀπαγορευτικὸν ὅριον, διὰ νὰ ὑπάρξῃ αὐτὴ ἡ κρατικὴ εἰσφορὰ διὰ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν εἰς τὸν τόπον μας. Παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι δὲν θέλω νὰ μακρηγορήσω, κ. Πρόεδρε, καὶ θέλω νὰ ἀποφύγω τὰ στοιχεῖα, εἶναι ἀνάγκη εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τῆς κρατικῆς εἰσφορᾶς νὰ ἀναφερθῶ εἰς ὡρισμένα στοιχεῖα. Εἰς τὸ Βέλγιον καλύπτει ἡ κρατικὴ εἰσφορὰ τὸ 16% τοῦ συνόλου τῶν ἐσόδων τοῦ κλάδου ἀσθενείας καὶ τὸ 50% τοῦ κλάδου συντάξεων. Εἰς τὴν Αὐστρίαν, τὸ 30% τῆς συνολικῆς δαπάνης διὰ τὴν παροχὴν συντάξεως. Εἰς τὴν Σουηδίαν τὸ 80% καλύπτεται ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ εἰς τὴν Ἰταλίαν ἡ συνεισφορά, ἡ κρατική, ἀνέρχεται εἰς ποσοστὸν μεγαλύτερον ἀπὸ τὴν ἐργατικὴν εἰσφοράν. Προκειμένου δὲ περὶ τῆς Ὁλλανδίας, ἡ κρατικὴ εἰσφορὰ καλύπτει τὸ 100%. Εἶναι στοιχεῖα ἀπὸ τὰς στατιστικὰς τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας. Ἀλλά, κ. Πρόεδρε, ἂν αὐταὶ εἶναι αἱ γενικώτεραι αἰτίαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα αὐτὴν τὴν ἀπαράδεκτον κατάστασιν εἰς τὰ ἀσφαλιστικά μας πράγματα, ὑπάρχουν καὶ εἰδικώτεραι αἰτίαι. Ὑπάρχει αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῶν παγωμένων εἰσφορῶν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α., καθὼς ἐπίσης καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς καὶ αὐτὸ τὸ καθεστώς, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως κατὰ ἕνα τρόπον θηριώδη ἀναπτύσσεται, διότι ἀκούσατε ποία εἶναι ἡ πορεία, κ. Πρόεδρε. Τὸ 1951, τὸ ὕψος τῶν παγωμένων εἰσφορῶν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. ἀνήρχετο εἰς τὸ ποσὸν τῶν 80 ἑκατομμυρίων. Τὸ 1952 ἀνῆλθεν εἰς τὰ 151 ἑκατομμ. Τὸ 1953 ἀρχίζει ἡ ἐποχὴ τῆς ἄκρας δεξιᾶς, φθάνει τὰ 240 ἑκατομμ. Τὸ 1954 τὰ 250, τὸ 1955 τὰ 320, τὸ 1956 τὰ 421, τὸ 1957 τὰ 525, τὸ 1958 τὰ 607, διὰ νὰ φθάσῃ τὸ 1959 εἰς τὰ 760 ἑκατομμύρια, ὅπως ὁμολογεῖ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις εἰς τὸ συζητούμενον Ν. Δ. Βλέπετε, κ. Πρόεδρε, ἡ πρόοδος εἶναι ἀνάλογος μὲ τὴν πορείαν τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου, μὲ τὴν εὐημερίαν καὶ μὲ τὸ ἐνδιαφέρον ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων τάξεων, περὶ τοῦ ὁποίου, πάντοτε, ὁμιλεῖ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καὶ ἰδιαιτέρως ὁμιλεῖ διὰ στόματος τοῦ παρόντος κ. Ὑπουργοῦ. Ἀλλά, κ. Πρόεδρε, αὐτοὶ οἱ ἀριθμοὶ μπορεῖ νὰ ζωντανέψουν περισσότερον, ἂν ἐρευνήσῃ κανεὶς πολὺ σύντομα ποῖοι καὶ πόσα ὀφείλουν. Βεβαίως, τὰ 760 ἑκατομμ. ἀναλογοῦν εἰς δεκάδας χιλιάδας ὀφειλετῶν, ἀλλὰ εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι 19 μεγάλαι ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖοι ὀφείλουν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. καθυστερημένας εἰσφορὰς ἄνω τοῦ 1 ἑκατομμυρίου ἑκάστη, ὀφείλουν περὶ τὰ 98–100 ἑκατομμύρια. Αἱ ἐπιχειρήσεις αὐταί, βάσει διατάξεων, τὰς ὁποίας εἰσηγήθη καὶ ἐψήφισε διὰ τῆς πλειοψηφίας της ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἀπήλαυσαν τοῦ εὐεργετήματος τοῦ συμβιβασμοῦ διὰ νὰ ἔχωμεν τὸ ἑξῆς ἀποτέλεσμα: Τὰ 98 ἑκατομμύρια καθυστερούμεναι ὀφειλαὶ διὰ τοῦ συστήματος τοῦ συμβιβασμοῦ κατήντησαν εἰς τὰ 60 περίπου ἑκατομμύρια. Δηλαδή, ἐχαρίσθησαν εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις αὐτὰς περὶ τὰ 30 ἑκατομμύρια. Ἐὰν ἡ Βουλὴ θέλῃ, μπορεῖ νὰ ἔχῃ καὶ ὀνόματα. Περδικάρης, ὤφειλε πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. 2.886 ἑκατομμ. Μὲ τὸ κόλπο τοῦ συμβιβασμοῦ γίνεται 2.303, δηλαδὴ τοῦ χαρίζονται 583.000. Τσίτσης καὶ Σία ὤφειλε 5.832.000, διὰ τοῦ συμβιβασμοῦ γίνεται 4.253. Δηλαδὴ ἐχαρίσαμεν ἐδῶ 1.579 ἑκατομμ. Λαναρᾶς —εἶναι μοιραῖον ὅπου παγωμέναι ὀφειλαὶ νὰ ἀκούεται ἡ ἐπιχείρησις αὐτή— ὤφειλε 24.307, διὰ τοῦ συμβιβασμοῦ γίνεται 17.506. Ἐχαρίσαμεν 6.800. Μέλισσα–Λαδᾶς ὤφειλε πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. 3.378.000 δραχμ. καὶ διὰ τοῦ συμβιβασμοῦ ἔγιναν 2.343.000 δραχμ. Χάρισμα δηλαδὴ 935.000 δραχμ. «ΦΑΡΕΛ» ὀφείλει εἰς τὸ Ι.Κ.Α. ἕνα ἑκατομμύριον δραχμ. «ΒΙΟ» ὀφείλει 5 ἑκατομμύρια. Ἀνάλογα εἶναι τὰ χαρίσματα πρὸς ἄλλους εὐνοουμένους, ὅπως πρὸς τὸν Ρετσίνα ΕΤΕΜ κλπ. Θέλω εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ὑπουργόν. Πῶς γίνεται, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀνέχεσθε ἐπὶ μίαν πενταετίαν, ποὺ εἶσθε, νομίζω, Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, τὴν ἀπαράδεκτον αὐτὴν καθυστέρησιν; Καὶ τὶ λέγετε, κ. Ὑπουργέ, ὅταν εἰς μίαν ἐπιχείρησιν διὰ τοῦ συμβιβασμοῦ τὸν ὁποῖον σεῖς διευκολύνετε —σεῖς ἐδημιουργήσατε τὰ νομοθετικὰ πλαίσια αὐτοῦ μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα εἰσηγήθητε ἐδῶ— ὅταν διὰ τοῦ συμβιβασμοῦ χαρίζετε 5 ἑκατομμ. ὀφειλομένας εἰσφοράς, ὅταν μέσα εἰς τὰς ὀφειλὰς αὐτὰς πολλάκις συνυπάρχει ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἐργαζομένου, τὴν ὁποίαν ὑπεξαιρεῖ ὁ ἐργοδότης; Τὶ εἴδους Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἠμπορεῖ νὰ εἶσθε, κ. Ὑπουργέ, τὶ ἐργατικὴν πολιτικὴν ἠμπορεῖ νὰ θέλετε, ὅταν ἀσκῆτε, ὅταν εἰσηγῆσθε, ὅταν ἀνέχεσθε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τοὺς χαρισμοὺς εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων, εἰς βάρος τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν; Καὶ τὶ εἴδους βελτίωσιν πᾶτε νὰ κάνετε μὲ τὸ Δ)γμα ποὺ ἔχετε εἰσηγηθῆ;

§94Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ κριτική σας δὲν ἀφορᾷ τὰς κυρίως ὀφειλάς. Ἀλλὰ τὰ πρόσθετα ποσὰ τῶν προστίμων τὰ ὁποῖα ἐτέθησαν ὑπὸ μορφὴν ἐπιτοκίων. Διὰ τὴν διευκόλυνσιν τῆς καταβολῆς αὐτῶν ἐλάβομεν διάφορα νομοθετικὰ μέτρα καὶ τελευταίως τὸ σύστημα τῶν δόσεων, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐξαιρετικὴν ἐπιτυχίαν. Ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, γίνεται ὅ,τι ἔπρεπε νὰ γίνῃ, διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν ὀφειλῶν, καὶ τὸ ξέρετε αὐτὸ πολὺ καλά, διότι ἔχομεν ἀποτελέσματα.

§95Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν ἐξηγεῖ κατὰ τρόπον πειστικὸν τὶ ἔγινεν εἰς τὸ διάστημα τῆς πενταετίας, ὥστε νὰ ἔχωμεν αὐτὴν τὴν συσσώρευσιν τῶν καθυστερήσεων. Πρῶτον αὐτό. Δεύτερον, βάσει ποίας λογικῆς δικαιολογεῖται αὐτὸς ὁ χαρισμός. Καὶ τρίτον αὐτὸ ποὺ λέγετε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πᾶτε μὲ τὴν μέθοδον αὐτὴν νὰ ἐπιτύχετε τὴν ἐξόφλησιν, σύμφωνα μὲ τὰ χρονικὰ ὅρια ποὺ τάσσετε, θὰ χρειασθοῦμε τοὐλάχιστον μίαν δεκαετίαν διὰ νὰ φθάσωμε, ἐὰν φθάσωμεν εἰς αὐτό, διότι ἐν τῷ μεταξὺ τὰ συμφέροντα θὰ ἐπηρεάσουν πάλι καὶ θὰ ὑπάρξουν καὶ νεώτεραι διατάξεις, ἐὰν ἔχῃ τὸ ἀτύχημα ὁ τόπος καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξις καὶ οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ νὰ εἶσθε εἰς τὴν Κυβέρνησιν, καὶ διὰ νεωτέρων διατάξεων νὰ δώσητε νέας ρυθμίσεις καὶ νέας παρατάσεις, ὥστε νὰ διαρκῇ εἰς τὸ διηνεκὲς ἡ κατάστασις αὐτή. Κύριε Πρόεδρε, ἔρχομαι τώρα εἰς τὴν δευτέραν αἰτίαν τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ι.Κ.Α. Εἶναι ἡ διαφυγὴ τῶν νομοθετημένων πόρων. Εἶναι περίεργον πράγματι, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὅταν κἄποτε ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ἐργαζομένων ἀναγκάζεται ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ ὡρισμένα μέτρα, τότε ἐπακολουθεῖ ἕνα δεύτερον στάδιον δολιοφθορᾶς. Τὰ μέτρα ποὺ νομοθετοῦνται δὲν ἐφαρμόζονται ἐν τῇ πράξει. Ἔχομεν ὡρισμένους πόρους προβλεπομένους βάσει ὡρισμένων νομοθετικῶν διατάξεων ὑπὲρ τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, καὶ ὅμως αὐτοὶ δὲν εἰσπράττονται. Πρακτικὰ δὲν ἐφαρμόζονται αἱ διατάξεις αὐταί. Καὶ λόγῳ αὐτῆς τῆς διαφυγῆς ἔχομεν αὐτὴν τὴν ζημίαν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, αἱ ὁποῖαι τελικῶς ἐπιπίπτουν εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Διότι ἔρχεται ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ λέγει: Κινδυνεύει νὰ χρεωκοπήσῃ τὸ Ι.Κ.Α., ἀναβιβάζω τὶς εἰσφορὲς τῶν ἐργαζομένων προκειμένου νὰ σώσω τὸ Ἵδρυμα, ὡς ἐὰν, κ. Πρόεδρε, ὁ τόπος καὶ οἱ ἐργαζόμενοι νὰ εἶχαν ἕνα ὄνειρο: Νὰ ὑπάρχῃ ἕνας θεσμὸς ποὺ λέγεται Ι.Κ.Α., διὰ νὰ ὑπάρχῃ θεσμός. Οἱ θεσμοὶ εἶναι διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἐργαζομένους, καὶ ἐδῶ καταντῶμεν διὰ νὰ στηρίξωμεν τὸ εἴδωλον, νὰ ἐπιβαρύνωμεν ἑκάστοτε ἐκείνους, περὶ τῆς περιθάλψεως, περὶ τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ὁποίων ὑπῆρξε πρόβλεψις διὰ νὰ ἱδρυθῇ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ στοιχεῖα τῆς ΓΣΕΕ τὰ ποσὰ τῶν νομοθετημένων πόρων, τὰ ὁποῖα διέφυγον τὸ 1954 ἦσαν 161 ἑκατομμ. Τὸ 1955 ἔγιναν 202 ἑκατομμύρια, τὸ 1956 240 ἑκατομμύρια, τὸ 1957 295 ἑκατομμ., τὸ 1958 300 ἑκατομμ. Ὑπολογίζει ἡ Γ.Σ.Ε.Ε., ὅτι περίπου ἕνα ποσοστὸν ἀνερχόμενον εἰς τὸ 20% τοῦ συνόλου τῶν προβλεπομένων ἐσόδων τοῦ Ι.Κ.Α., διέφυγον διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς. Τὶ συμβαίνει ἐδῶ; Ποῦ εἶναι πάλι, κ. Πρόεδρε, ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός; Ποῦ εἶναι ἡ κοινωνικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως; Ποῦ εἶναι αἱ ποικιλώνυμοι ὑπηρεσίαι; Ποῦ εἶναι τὰ τρὰστ τῶν ἐγκεφάλων, τὰ ὁποῖα ἐπεξεργάζονται δῆθεν τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου, ἐνῷ ἀπὸ τὰς συγκεκριμένας αὐτὰς περιπτώσεις ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ φαλκιδεύουν τὴν δέσμευσιν καὶ τὴν ἀγρίαν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἐργαζομένων. Ἀλλὰ ἐδῶ συγκεκριμένως ὑπάρχει ἡ εὐθύνη, ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου θέματος, τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος, τοῦ παρισταμένου κ. Ὑπουργοῦ. Διότι, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τὰ βλέπῃ αὐτὰ τὰ πράγματα, καὶ τὰ γνωρίζῃ, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπιβάλῃ τυχὸν τὰς φιλεργατικὰς λύσεις, ὀφείλει τότε νὰ τὸ εἴπῃ ἐπὶ τέλους. Καὶ ἂς ἔχωμεν ἕνα παράδειγμα εἰς αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ κυβερνᾷ ἡ δεξιά, ὅτι κάποιος εἶχε κἄποιαν στοιχειώδη εὐθιξία καὶ εἶπε: δὲν ἠμπορῶ νὰ εἶμαι Ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ νὰ ἐφαρμόζω ἀντεργατικὴν πολιτικήν. Ἀλλά, κ. Πρόεδρε, ὑπάρχει καὶ τρίτη αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ι.Κ.Α. Εἶναι αἱ ποικιλώνυμοι ἀπαλλαγαὶ καὶ μειώσεις ἀσφαλίσεων ὑπὲρ τῆς ἐργοδοτικῆς τάξεως. Δὲν ἐννοῶ, κ. Πρόεδρε, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, τὴν κατηγορίαν ἐκείνην τῶν ἐργοδοτῶν, ἡ ὁποία εἶναι οἱ μικροὶ ἐπαγγελματίαι, οἱ βιοτέχναι καὶ μικροὶ βιομήχανοι, καὶ μία μερὶς συμπαθῶν βιομηχάνων οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦν ἔργον ἐθνικόν, διότι ἐπιδιώκουν νὰ ἀναπτύξουν ἐδῶ τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου. Ἀλλὰ κυρίως αὐταὶ τοῦ εἴδους αἱ ἀπαλλαγαί, ὅπως συχνὰ βλέπομεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δίδονται εἰς ὀργανωμένα καὶ μεγάλα συμφέροντα.

§96Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὑπάρχῃ νομοθέτημα τὸ ὁποῖον ἔθεσεν τέρμα εἰς αὐτὰς τὰς ἀπαλλαγὰς εἶναι τὸ νομοθετικὸν διάταγμα 4014. Καὶ τὸ ξέρετε αὐτό, κ. συνάδελφε.

§97Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Συγκεκριμένως ποίας περιπτώσεις ἐννοεῖτε, κ. Ὑπουργέ; Διότι πιθανὸν νὰ διαβάζωμεν τὰ ἴδια καὶ νὰ ἀντιλαμβανώμεθα διαφορετικά.

§98Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Συγκεκριμένως, ἐννοῶ ὅλας τὰς περιπτώσεις ποὺ ἔχουν σχέσιν μὲ ἐπιβάρυνσιν τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐννοῶ ὅλας τὰς εἰδικὰς αὐτὰς ἀπαλλαγὰς αἱ ὁποῖαι ἤδη κατηργήθησαν.

§99Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπροχωρήσατε, πράγματι, κ. Ὑπουργέ, εἰς τὴν κατάργησιν ὡρισμένων ἀπαλλαγῶν. Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι, ὅτι περιέργως, ὅταν εὑρέθητε πρὸ ὀργανωμένων συμφερόντων ἐσταματήσατε. Καὶ ἑπομένως, θὰ συνεχισθῇ ἡ διαφυγὴ τῶν πόρων.

§100Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τότε, ἐπιφυλαχθῆτε, κ. συνάδελφε, διὰ νὰ ἀσκήσητε κριτικήν, ὅταν θὰ κάμω τὰς ἐξαιρέσεις.

§101Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὑπάρχει ἀκόμη, κ. Πρόεδρε, τὸ θέμα τῆς πολυθρυλήτου δεσμεύσεως τῶν ἀποθεματικῶν τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω τὴν περίπτωσιν τῆς διαθέσεως τῶν ἀποθεματικῶν τοῦ Ταμείου τυπογράφων. Τὰ ἀποθεματικὰ καὶ τοῦ Ταμείου αὐτοῦ εἶναι δεσμευμένα καὶ δὲν δύναται τοῦτο νὰ τὰ ἐπενδύσῃ κατὰ τρόπον προσοδοφόρον. Ἔρχεται, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐπιτυγχάνει διὰ τῆς νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς τὴν ἀποδέσμευσιν ὡρισμένου ποσοῦ πρὸς τὸν σκοπὸν ἀγορᾶς ἑνὸς κτήματος τῆς Ἑλληνοαιγυπτιακῆς Τραπέζης. Τὸ σκάνδαλον τῆς ἀγορᾶς τοῦ κτήματος αὐτοῦ ἔχει ἀναπτυχθῆ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπ’ εὐκαιρίᾳ σχετικῆς ἐπερωτήσεώς μας καὶ διεπιστώθη, ὅτι κτῆμα ἀξίας 3½ ἑκατομμυρίων ἠγοράσθη ἀντὶ 7½ ἑκατομμυρίων. Λόγῳ αὐτῆς τῆς λῃστρικῆς ἀγορᾶς καὶ ἄλλων εἰς βάρος του μέτρων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως τὸ Ταμεῖον αὐτὸ ἔχει ἐλλείμματα καὶ δὲν δύναται νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἀλλὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα γενικώτερον, τὶ θὰ γίνῃ, ὅταν τὰ δεσμευμένα ἀποθεματικὰ τῶν διαφόρων κλαδικῶν ταμείων τὰ ἀποδεσμεύει ἡ Κυβέρνησις καὶ τὰ τοποθετῇ κατὰ τρόπον ἀσύμφορον διὰ τὰ Ταμεῖα; Πῶς, κ. Ὑπουργέ, σεῖς ὁ ὁποῖος ἐποπτεύετε τὰ κλαδικὰ ταμεῖα δύνασθε νὰ ἀνέχεσθε αὐτὴν τὴν κατάστασιν ἢ νὰ παραμένετε εἰς τὴν θέσιν σας, ἐνῷ συντελοῦνται αὐτά; Ὑπάρχει ἀκόμη, κ. Πρόεδρε, καὶ ἕνα ἄλλο θέμα τὸ ὁποῖον ἀνέπτυξε προλαλήσας συνάδελφος καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπανέλθω δι’ ὀλίγων. Εἶναι τὸ θέμα τοῦ παρεμβατισμοῦ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰς Διοικήσεις τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Κατὰ τὸ 1920 ἢ 1922, δὲν ἐνθυμοῦμαι, ἀκριβῶς, ἐψηφίσθη νόμος βάσει τοῦ ὁποίου αἱ διοικήσεις τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἀπετελοῦντο κατὰ τὰ ⅔ ἀπὸ αἱρετὰ μέλη. Σεῖς, κ. Ὑπουργέ, προχωρεῖτε εἰς τὸν διορισμὸν τῶν διοικήσεων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν διὰ διορισμῶν προσώπων τῆς ἀπολύτου ἐκλογῆς σας. Εἶναι περίεργον τὶ θὰ συνέβαινε, ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι εἰς μεγάλας ἐπιχειρηματικὰς μονάδας ἤρχετο ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς καὶ ἔλεγεν, ὅτι τὰ τῆς διοικήσεώς σας δὲν θὰ τὰ ρυθμίζετε σεῖς, ἀλλὰ θὰ διορίσω ἐγὼ τὰ συμβούλια, θὰ ἐδημιουργεῖτο ἐπανάστασις. Εἰς τὴν περίπτωσιν, ὅμως, τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων, ἐνῷ γίνεται αὐτό, ὁ κ. Ὑπουργὸς λέγει, ὅτι τὰ πάντα βαίνουν ὁμαλῶς, ὅπως εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τὰ πράγματα βαίνουν καλῶς ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ κ. Καραμανλῆ.

§102Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ συστήματος τῆς τριμεροῦς συνεργασίας, δηλαδή, τοῦ κράτους, τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τῶν ἐργατῶν. Ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖσθε, δὲν ἔχει σήμερον ἐφαρμογήν. Ἡ τοιαύτη ἀρχὴ τῆς τριμεροῦς συνεργασίας εἶναι διεθνῶς ἀνεγνωρισμένη.

§103Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Σεῖς ἐφαρμόζετε μονομερῶς τὴν ἀρχὴν αὐτήν. Ὅπου ὑπάρχει ἀντιπρόσωπος τῶν ἐργοδοτῶν ἔχει καλῶς. Τὸν ἀντιπρόσωπον τοῦ Κράτους τὸν διορίζετε σεῖς, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀντιπρόσωπον τῶν ἐργατῶν φροντίζετε νὰ τὸν ὁρίζετε σεῖς.

§104Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Πάντοτε προσέφυγα εἰς τὴν πηγαίαν ἐκπροσώπησιν τῶν ἐργαζομένων.

§105Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἔχω εἰς χεῖρας μου ἕνα ὑπόμνημα τῆς Ὁμοσπονδίας Κεραμοποιῶν κλπ., εἰς τὸ ὁποῖον ἀναγράφονται, ὅτι παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις καὶ διαμαρτυρίας τῶν ἠσφαλισμένων, σεῖς διωρίσατε κἄποιον Βαγιᾶκον μὴ ἔχοντα σχέσιν μὲ τὸν κλάδον. Συνεπῶς, ποῦ ἐφαρμόζεται ἡ τρισυπόστατος ἀρχή, τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖσθε;

§106Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Χαίρω ἰδιαιτέρως ποὺ τὸ ἐφέρατε εἰς τὴν ἐπιφάνειαν. Εἰς ἕνα κλάδον ὑπάρχουν δύο Ὁμοσπονδίαι, δύο συνέδρια, καὶ ἐπῆρα τὸν ἕνα ἀντιπρόσωπον ἀπὸ τὴν μίαν Ὁμοσπονδίαν καὶ τὸν ἄλλον ἀπὸ τὴν ἄλλην. Θὰ ἔκανα παράβασιν συνειδήσεως, μετατόπισιν τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος, ἐὰν ἔπαιρνα ἀπὸ τὴν μίαν ὀργάνωσιν καὶ δὲν ἔπαιρνα ἀπὸ τὴν ἄλλην. Δύο Ὁμοσπονδίας ἀναγνωρίζομεν σήμερον, κατὰ συνέπειαν καὶ ἐγὼ ἀναγνωρίζω μίαν ὑφισταμένην πραγματικότητα καὶ αὐτὸ ἐπιβάλλει νὰ πάρω ἀντιπροσώπους καὶ ἀπὸ τὴν μίαν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην. Καὶ σημειώσατε τὸ ἑξῆς, ἡ παλαιὰ Ὁμοσπονδία εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία εἶναι γνωστή μου καὶ μὲ τὴν ὁποίαν εἶχα συνήθως καὶ κοινωνικὴν ἐπαφήν, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι διότι ἔγινε ἄλλο συνέδριο καὶ ἔγινε μία ἀκόμη Ὁμοσπονδία, ὄχι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου, παλαιότερον ἀκόμη, ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωρίσω μίαν ὑφισταμένην κατάστασιν, ὅταν καὶ σωματεῖον ἔχῃ καὶ συνελεύσεις κάνῃ καὶ ἑπομένως, ἐκπροσωπεῖται εἰς τὴν δημοσίαν ζωὴν καὶ τὰ συνδικᾶτα.

§107Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχουν δύο πράγματα, χωρὶς νὰ θέλω νὰ θίξω πρόσωπα. Νομίζω, καὶ θὰ πρέπει νὰ τὸ γνωρίζετε, αὐτὸς ὁ κ. Βαγιᾶκος ἔχει μηνυθῆ καὶ ἔχει ἐν συνεχείᾳ καταδικασθῆ, διότι ἐθεωρήθη ἔνοχος πλαστῶν ἀρχαιρεσιῶν. Αὐτὸν σεῖς τὸν διωρίσατε, τὸν προικοδοτήσατε καὶ εἶπον προηγουμένως καὶ τὰς περιπτώσεις καὶ τὰ νούμερα. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, κ. Ὑπουργέ......

§108Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἔχουν κάνει συνέδριον, εἶναι Ὁμοσπονδία.

§109Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπισημότατα ὁ κλάδος αὐτὸς λέγει, ὅτι πρόκειται περὶ ἀντισυνδέσμου. Παραλείψατε κἄτι ἄλλο νὰ εἴπητε: «Ἔχω φροντίσει μὲ τοὺς ἀνθρώπους μου, ἔχω φροντίσει μὲ τὸ σύστημα ποὺ ἔχει δημιουργηθῆ μέσα στὰ συνδικᾶτα, ὅπου δὲν ὑπάρχει πειθαρχία εἰς τὴν ἰδικήν μου προτίμησιν, ὅπου δὲν ὑπάρχει ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἰδικῆς μου ἀντεργατικῆς πολιτικῆς, τότε ἐκεῖνον τὸν κλάδον ἠμπορῶ νὰ τὸν βάλω σὲ πειθαρχία». Πῶς; Μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ ἀνέπτυξεν προηγουμένως ὁ κ. συνάδελφος. Ἀλλὰ προχωρῶ καὶ πάρα πέρα. Ἔχουν δημιουργηθῆ ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε νὰ ξεφυτρώνουν καὶ ἀντισύνδεσμοι καὶ τότε αὐτοὺς τοὺς ἀντισυνδέσμους οἱ ὁποῖοι γίνονται τοὺς περιποιοῦμαι, τοὺς χρηματοδοτῶν κ.ο.κ. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου, ἔπρεπε νὰ εἴπητε, ἤσκησα ἔτσι τὴν ἐργατικὴν πολιτικὴν φροῦτο τῶν ἀντισυνδέσμων δὲν ἔχει πέρασιν, διότι περιφρονεῖται, διότι καταδικάζεται ἀπὸ ὅλας τὰς τάξεις. Ἀλλά, ὅταν ὑπάρχῃ αὐτὸ τὸ ἀνώμαλον φαινόμενον τῶν ἀντισυνδέσμων τοὺς ὁποίους ἐκάνατε διὰ νὰ διασπάσετε τὸ ἐργατικὸν κίνημα, σημειώνω, ὅτι ὅλη ἡ πολιτική σας εἶναι ἀνώμαλος.

§110Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Λάθος κάνετε, ἐγὼ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀναγνωρίσω μίαν πραγματικότητα.

§111Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Λέγω, κ. Πρόεδρε, ὅτι τὸ νομοθέτημα, τὸ διάταγμα καὶ ἡ πρότασίς μας στηρίζεται κυρίως ἐπὶ τῆς βάσεως, ὅτι εἶναι καλὴ ἡ κατάστασις εἰς τὰ ἀσφαλιστικά μας πράγματα καὶ πῶς ἠμπορεῖ νὰ διορθωθῇ. Αὐτὸ ἐπεχείρησε μὲ τὸ Διάταγμα ἡ Κυβέρνησις. Ὀφείλομεν, προκειμένου νὰ δικαιολογήσωμεν τὴν πρότασίν μας νὰ ἀποδείξωμεν, ὅτι τὸ Διάταγμα δὲν τὴν διορθώνει τὴν κατάστασιν, καὶ διατί; Διότι ὑπάρχουν αἱ αἰτίαι τὰς ὁποίας ἀπαριθμοῦμεν. Ἀλλὰ αἱ αἰτίαι διὰ νὰ μὴ εἶναι ἁπλοῦς συλλογισμός, πρέπει νὰ ἐνισχύωνται ἀπὸ συγκεκριμένα γεγονότα. Συνεπῶς, τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἐκτὸς τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν τὴν ὕλην, τὸ βάθρον τοῦ ὅλου θέματος. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει καὶ μία τελικὴ αἰτία, ἡ ὁποία περιληπτικὰ ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς κακὴ διοίκησις, κακὴ διαχείρισις ὅλων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ Ι.Κ.Α., κακὴ ἐφαρμογὴ κακῶν νόμων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, μὲ ἀρχὴν ὑπεύθυνον, μὲ ἠθικὸν ὑπεύθυνον, ποῖον ἄλλον; Τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, διότι εἶναι ὁ φορεὺς τῆς κακῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἰς τὰ θέματα τὰ ἀσφαλιστικά, τὰ ἐργατικά. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν περιορισθῶ εἰς αὐτὴν τὴν διατύπωσιν τῆς αἰτίας αὐτῆς, εἶναι πιθανὸν νὰ θεωρηθῇ, ὅτι γίνεται προσπάθεια ὑπερβολικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι γίνεται προσπάθεια διαβολῆς τοῦ Κυβερνητικοῦ ἔργου, δι’ αὐτὸν τὸν λόγον εἶμαι ὑποχρεωμένος τοὺς ἰσχυρισμούς μου νὰ τοὺς θεμελιώσω καὶ ἐπὶ ὡρισμένων στοιχείων, τὰ ὁποῖα θέτω ὑπ’ ὄψιν καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας καὶ ὅλων τῶν βουλευτῶν καὶ θὰ τὰ ἔχουν πάρει καὶ οἱ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι. «Ἐν Πειραιεῖ 24.2.61. Πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας. «Ἀξιότιμε κ. Ὑπουργέ, ἡ Ὁμοσπονδία μισθωτῶν τύπου ...... (ἀναγινώσκει) ......». Βλέπετε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἡ Ὁμοσπονδία ἡ ὁποία δρᾶ, λειτουργεῖ, ἐργάζεται ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων, σχεδὸν αὐτολεξὶ σᾶς ἐπιρρίπτει τὰς εὐθύνας περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα προηγουμένως. Ἀκριβῶς, συνεχίζει: «Ὅτι ὁ κίνδυνος τοῦ Ταμείου τούτου ἦτο ὁ κ. Κασιμάτης, ὁ ἰσόβιος δηλαδὴ Πρόεδρος τοῦ Ταμείου αὐτοῦ».

§112Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν ἀντιπροσωπεύει τοὺς ἐργαζομένους ὁ Κασιμάτης;

§113Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὅπως σᾶς εἶπα καὶ ἄλλοτε, κ. Ὑπουργέ, ὁ Κασιμάτης ἀντιπροσωπεύει τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν καὶ οὐχὶ τοὺς ἐργαζομένους.

§114Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Γνωρίζετε, κ. συνάδελφοι, τὶ ἀντιπροσωπεύει ὁ Κασιμάτης, καθὼς καὶ ὁ Φάντος.

§115Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Σεῖς, κ. Ὑπουργέ, τὸ γνωρίζετε καλλίτερα. Γνωρίζετε, δηλαδή, ὅτι εἶναι ὁ ὑπεύθυνος ὁμοῦ μὲ ὑμᾶς καὶ τὸν Γενικὸν Γραμματέα τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, διὰ τὴν ληστείαν τοῦ Ταμείου τῶν Τυπογράφων. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ὥρα παρῆλθε καὶ τὸ Σῶμα εἶναι καταπεπονημένον. Δι’ αὐτὸ δὲν θὰ προχωρήσω εἰς τὴν ἀνάγνωσιν καὶ ἄλλων τοιούτων ἐγγράφων ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει κατὰ τρόπον ἐπίσημον, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐργασίας εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν κακοδαιμονίαν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ Κυβερνητικὴ πλειοψηφία κατ’ ἐπιταγὴν θὰ ἀπορρίψῃ τὴν πρότασίν μας. Παρὰ ταῦτα, κ. Πρόεδρε, εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ἀπὸ τὰς συζητήσεις ἐπὶ τῆς προτάσεώς μας ἀνέκυψεν ἓν θέμα. Ἐτέθη τὸ θέμα τῆς κακοδαιμονίας τῶν Ταμείων λόγῳ τῆς ληστρικῆς διοικήσεως τούτων. Τὸ θέμα αὐτὸ ἔπαυσε πλέον νὰ συζητῆται μόνον εἰς τοὺς προθαλάμους τοῦ Ὑπουργείου τῆς Ἐργασίας, κατὰ τὰ διαβήματα τῶν ἐργαζομένων καὶ νὰ ἀναφέρεται ὡς κραυγὴ διαμαρτυρίας εἰς τὰ ψηφίσματά των. Ἔλαβε πλέον μεγαλυτέρας διαστάσεις καὶ ἤδη ἐτέθη ἐπισήμως ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Σκόπιμον θὰ ἦτο, ὁ κ. Ὑπουργός, κατόπιν ὅλων αὐτῶν, νὰ ἐπιδείξῃ καὶ τὴν ἀπαιτουμένην εὐθιξίαν καὶ νὰ παραιτηθῇ, ἐμφανίζων μίαν ἐξαίρεσιν ἀπὸ τὰς συνηθείας τῶν μελῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως.

§116Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν κάμνετε καλλίτερα μίαν ἐπερώτησιν νὰ εἴπητε αὐτὰ τὰ πράγματα;

§117Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἰς τὸν κ. Κασιμάτην, κ. Ὑπουργέ, νὰ ὑποδείξητε τὶ θὰ κάμῃ καὶ ὄχι εἰς ἡμᾶς. Ἐπειδὴ δὲ ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν πρόκειται νὰ ἐπιδείξῃ τὴν ἀπαιτουμένην εὐθιξίαν καὶ νὰ παραιτηθῇ, νομίζομεν, κ. Πρόεδρε, ὅτι θὰ πρέπει νὰ συσταθῇ μία Ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπή, μὲ σκοπὸν νὰ ἐρευνήσῃ ποῖοι εἶναι οἱ ὑπεύθυνοι διὰ τὴν κακοδαιμονίαν τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων. Ὁ βοῦρκος τῶν καταχρήσεων αἱ ὁποῖαι καθημερινῶς ἐμφανίζονται εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, θὰ πρέπει νὰ ἐκκαθαρισθῇ εἰς τὰ πλαίσια μιᾶς Ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς. Εὔχομαι νὰ ἐξέλθῃ, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ φαντασθῇ ἀνθρώπινος νοῦς, ἐκ τῆς ἐρεύνης αὐτῆς, λευκὸς ὁ κ. Ὑπουργὸς. Θὰ πρέπει, ὅμως, ἡ ἐν λόγῳ ἐπιτροπὴ νὰ συσταθῇ, διὰ τὴν σύστασιν δὲ ταύτης θὰ πρέπει, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀγωνισθῆτε καὶ ὑμεῖς, διότι ἄλλως θὰ ἔχετε καταδικασθῆ ὡς ἔνοχος ἐκ τῶν προτέρων, δι’ ὅσα ἀνώμαλα ἔχουν καταγγελθῆ ὅ,τι συμβαίνουν εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς). Ἡμεῖς καταγγέλλοντες καὶ προτείνοντες ταῦτα θὰ καταθέσωμεν τὴν πρότασιν περὶ συστάσεως Ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς, βάσει τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ. Νομίζομεν δέ, ὅτι ὑπὲρ αὐτῆς θὰ ψηφίσουν οἱ συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι τῆς Συμπολιτεύσεως ποὺ δὲν θέλουν νὰ ὑπέχουν εὐθύνας διὰ τὴν συντελουμένην καταλήστευσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§119Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Αἱ ἀντιδράσεις, αἱ ὁποῖαι ἐξεδηλώθησαν ἐξ ὅλων τῶν κατευθύνσεων μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Ν.Δ. 4104)60 δικαιώνουν, κ. Πρόεδρε, τὴν ἄποψίν μας, ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς δὲν εἶναι νόμος βελτιώνων τὰ ἀσφαλιστικὰ πράγματα τῆς χώρας, ἀλλὰ μόνον νόμος ἐξοικονομῶν ὡρισμένα ἔσοδα διὰ τὸ Ι.Κ.Α. διὰ νὰ ἀποφύγῃ τοῦτο τὴν οἰκονομικήν του κατάρρευσιν. Ἤδη οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Ι. Κ.Α. διαμαρτύρονται, διότι οὐδεμία βελτίωσις τῆς θέσεώς των ἐπῆλθε καὶ διότι οὐδὲν ἐκ τῶν ἀπὸ ἐτῶν προβαλλομένων αἰτημάτων αὐτῶν ἔτυχε διὰ τοῦ νόμου τούτου ἱκανοποιήσεως. Ὀφείλει, συνεπῶς, ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ γνωρίζῃ, ὅτι τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων τοῦ Ι.Κ.Α. παραμένουν ἀνικανοποίητα καὶ νὰ μὴ ἰσχυρίζεται, ὅτι ταῦτα ἱκανοποιήθησαν μὲ τὸ Ν. Διάταγμα 4104. Δευτέρα περίπτωσις, εἶναι ἡ ἐξ ἄλλης πλευρᾶς διαμαρτυρία, τὴν ὁποίαν φέρει εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος παλαιὸς συνάδελφος, ὁ κ. Κων. Βουδούρης, διὰ νὰ μᾶς γνωρίσῃ ποία εἶναι ἡ ἔκτασις τῆς ἀντιδράσεως τῆς κοινῆς γνώμης καὶ εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ Ι.Κ.Α. κατὰ τοῦ Ν. Διατάγματος 4104. Ἰδοὺ τὶ ἀναφέρει διὰ τὴν περίπτωσίν του ὁ κ. Βουδούρης: «Δύο ἠσφαλισμένοι τοῦ Ι.Κ.Α. ἀπὸ τῆς συστάσεώς του, κατέβαλαν μέχρι τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου μηνιαίαν συνολικὴν εἰσφορὰν 680 δραχμάς. Ἀπὸ 1ης Ὀκτωβρίου, ὅμως, ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς δηλαδὴ τοῦ νέου νόμου, βάσει τοῦ ἄρθρου 4 δημιουργεῖται παρ’ αὐτοῦ ταχυδακτυλουργικῶς νέα κατηγορία ἠσφαλισμένων ἡ 14η εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγονται οὗτοι, καὶ οἱ ὁποῖοι ὑποχρεοῦνται εἰς καταβολὴν μηνιαίας εἰσφορᾶς δραχμ. 1.130. Ἡ τραγωδία, ὅμως, συνεχίζεται, διότι ἡ εἰσφορὰ αὕτη βάσει τοῦ ἄρθρου 10 παράγρ. 1 τοῦ αὐτοῦ νόμου διπλασιάζεται, διότι ὁ μὲν πρῶτος λαμβάνει μικρὰν σύνταξιν ἀπὸ ἄλλον ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμόν, ὁ δὲ δεύτερος ὡς ἀνάπηρος πολέμου λαμβάνει σύνταξιν. Ὑποχρεοῦνται δηλαδή, ἀμφότεροι νὰ καταβάλλουν συνολικὴν εἰσφορὰν —ἰδικήν των καὶ ἐργοδότου— δρχ. 2.260 μηνιαίως ἀντὶ τῶν 680 τὰς ὁποίας κατέβαλαν τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριον, διὰ νὰ εἰσπράξουν, ὅταν ἀποχωρήσουν τῆς ὑπηρεσίας των, ὁ μὲν πρῶτος ὀλιγωτέρας τῶν 1.500 δραχμῶν μηνιαίως, ὁ δὲ δεύτερος —ἄκουσον, ἄκουσον— ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ, διότι οὗτος ἐμπίπτει εἰς τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ νόμου, καθ’ ἣν «ἐπὶ συνταξιούχων δικαιουμένων συντάξεως ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου ἢ Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, τὸ ἄθροισμα τῶν λαμβανομένων συντάξεων δὲν δύναται νὰ ὑπερβῇ τὸ 100% τῶν ἑκάστοτε ἀποδοχῶν ἐνεργείας ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ὑπελογίσθη ἡ μεγαλυτέρα σύνταξις» καὶ συνεπῶς, οὐδεμιᾶς δικαιοῦται συντάξεως. Καὶ ἔτσι οἱ εὐτυχεῖς αὐτοὶ ἠσφαλισμένοι τοῦ Ι.Κ.Α. εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ὁποίων θὰ ὑπάρχῃ ἀπειρία τοιούτων, κατόπιν τῶν ληστρικῶν αὐτῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. εὑρίσκονται εἰς τὸ δίλημμα ἢ νὰ παύσουν νὰ ἐργάζωνται ἢ νὰ καταθέτουν ὡς μηνιαίαν εἰσφορὰν εἰς τὸ Ι.Κ.Α. τὸ ἥμισυ τῶν ἀποδοχῶν των, χωρὶς νὰ ἔχουν καμμίαν ἐλπίδα βελτιώσεως τῆς θέσεώς των». Ὑπάρχουν, κύριοι βουλευταί, καὶ ἄλλαι περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπέφερον σοβαρὰν ἀνωμαλίαν εἰς τὴν θέσιν τῶν ἠσφαλισμένων τοῦ Ι.Κ.Α. Ὅλα αὐτὰ κραυγάζουν, ὅτι τὸ Ν. Δ. 4104 δὲν ἀπέβλεψεν εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων τῶν ἠσφαλισμένων, ἀλλὰ ἀπέβλεψεν εἰς ἀποταμιευτικοὺς μόνον σκοπούς. Καὶ ἔρχομαι νὰ ἐξετάσω τὸ τρίτον θέμα, τὸ θέμα τῆς συντάξεως τῶν ὑπηρετριῶν. Εἰς τὴν κοινὴν γνώμην τῆς Χώρας ἐπεκράτησεν ἡ ἀντίληψις, ὅτι τὸ μέτρον τοῦτο εἶναι μέτρον, τὸ ὁποῖον ἀπέβλεψε μόνον εἰς ἀποταμιευτικοὺς σκοπούς, διότι ἐλάχισται ἐκ τῶν ἠσφαλισμένων τῆς κατηγορίας αὐτῆς θὰ δυνηθοῦν νὰ εἰσπράξουν σύνταξιν. Ἀντιστρόφως, πολλὰ θὰ ἔχῃ νὰ ὠφεληθῇ ἐκ τοῦ μέτρου τὸ ταμεῖον τοῦ Ι. Κ.Α. Πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἐκ τῆς διατάξεως αὐτῆς δὲν θὰ ἱκανοποιηθῇ διὰ συντάξεως ἡ τάξις τῶν ἐργαζομένων τούτων ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ὅτι ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ ἐπέλθῃ κρίσις ἐργασίας καὶ εἰς τὸ ἐπάγγελμα τοῦτο. Ἔφερα τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς διὰ νὰ μετριάσω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐξασφαλίζεται ἀσφαλιστικῶς διὰ τοῦ νόμου τούτου μία τάξις ἐργαζομένων καὶ διὰ νὰ διαμαρτυρηθῶ ἐκ μέρους τῶν ὑποχρέων πρὸς δήλωσιν τῆς ἐργασίας ἐκ τῆς διατάξεως αὐτῆς ἐργοδοτῶν κατὰ τῆς διοικήσεως τοῦ Ι.Κ.Α., διότι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ἱδρύματος ἐπέδειξαν μίαν περιφρόνησιν πρὸς τούτους. Ὥρισεν ἐν πρώτοις ἡ Διοίκησις ἐλάχιστον χρόνον ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ ἔπρεπε οἱ ὑπόχρεοι νὰ ὑποβάλουν τὰς δηλώσεις ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ των. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐνεφανίσθη ἡ ὑπηρεσία του ἀνοργάνωτος καὶ ἀνέτοιμος διὰ τὴν νέαν αὐτὴν ἀσφαλιστικὴν ἐργασίαν, καὶ ἀφοῦ ἠνάγκασεν ἐπὶ ἡμέρας τοὺς ὑποχρέους θὰ ἀναμένουν εἰς ἀτελειώτους σειρὰς εὑρέθησαν τέλος ἐνώπιον ἀκαταλλήλων ὑπαλλήλων τῶν ὁποίων ὁ τρόπος καὶ ἡ συμπεριφορὰ ὑπῆρξεν ἀχαρακτήριστος. Ἐνῷ, λοιπόν, τὸ Ι.Κ.Α. ἐγνώριζεν, ὅτι τὸ προσωπικόν του δὲν θὰ ἐπήρκει διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς περιπτώσεως αὐτῆς, ὥρισε περιωρισμένον χρόνον διὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν δηλώσεων διὰ νὰ ἀναγκασθῇ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν γεγονότων, νὰ παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν ἐπὶ ἕνα ἀκόμη μῆνα. Ἐπειδή, λοιπόν, διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν διετυπώθησαν παράπονα δημοσίᾳ, τὰ ὁποῖα καὶ ἀντελήφθημεν καὶ ἡμεῖς προσωπικῶς, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διαμαρτυρηθῶμεν ἐκ μέρους ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐδεινοπάθησαν καὶ ἀπευθύνομεν τὴν παράκλησιν εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ Ι.Κ.Α. νὰ προσέξῃ, νὰ σέβεται τὸν κόσμον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐνισχύει τὸν ὀργανισμὸν καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖον τὸ Ι.Κ.Α. ἀναμένει τὴν οἰκονομικήν του ἐνίσχυσιν, οἱ ὑπάλληλοί του δέ, νὰ φέρωνται καλλίτερον καὶ εὐπρεπέστερον πρὸς τοὺς πολίτας διὰ νὰ μὴ γίνεται ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς ἀντιπαθής. Πέραν αὐτοῦ, κ. Πρόεδρε, καὶ ἐγὼ διαπιστώνω, ὅτι τὰ ἀσφαλιστικά μας πράγματα δὲν πηγαίνουν καθόλου καλά. Εἶναι ἐκ χαρακτῆρος αἰσιόδοξος ὁ κ. Ὑπουργός, ἀλλὰ ὀφείλει, παρὰ ταῦτα, νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν πραγματικότητα. Τὸ Ι.Κ.Α. κατὰ ἕνα τρόπον, θὰ βελτιώσῃ δι’ ὀλίγον χρόνον τὰ οἰκονομικά του μὲ τὸ Ν. Δ. 4104)60. Ἀλλὰ συντόμως θὰ εὑρεθῇ καὶ πάλιν εἰς ἐπικίνδυνον οἰκονομικὴν κατάστασιν. Τὰ ἄλλα ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα διέρχονται κρίσιν οἰκονομικὴν καὶ εὑρίσκονται εἰς τὰ πρόθυρα τῆς καταρρεύσεως. Βλέπομεν καὶ ἀκούομεν νὰ συζητοῦνται πολλὰ περὶ τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, ἀλλὰ δὲν βλέπομεν κανένα μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ θέτῃ περιορισμοὺς εἰς τὰς τεραστίας δαπάνας τῆς διοικήσεώς των. Καθημερινῶς διαβάζομεν διορισμοὺς εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα καὶ ἐὰν συνεχίσωμεν, κ. Πρόεδρε, νὰ θεωροῦμεν τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς ὡς ἀποθήκην τοῦ πνευματικοῦ προλεταριάτου, τότε θὰ φθάσῃ οὗτος συντόμως εἰς χρεωκοπίαν. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἐφιστῶμεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ προβῇ εἰς τὴν λῆψιν μέτρων, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ στηρίξῃ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Μέτρα, ὡς τὸ Ν. Δ. 4104 δὲν συντελοῦν εἰς τὸ νὰ ὀρθοποδίσουν οἱ ἀσφαλιστικοί μας ὀργανισμοὶ καὶ τὸ ἀσφαλιστικόν μας σύστημα. Χρειάζεται ἀλλαγὴ πνεύματος ὀργανώσεως καὶ διοικήσεως, ἀλλαγὴ νοοτροπίας καὶ καλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ συναισθανθῇ τὴν ἀνάγκην αὐτὴν καὶ νὰ ἐργασθῇ θετικῶς, ἵνα διὰ ριζικῶν μέτρων ἐξυγιάνσεως τῆς διοικήσεώς των, στηρίξῃ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, ποὺ πράγματι κινδυνεύουν.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παινέζης, ἔχει τὸν λόγον.

§121Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ προκεχωρημένον τῆς ὥρας μοῦ ἐπιβάλλει νὰ εἶμαι σύντομος. Ἐκτὸς τούτου μεγάλος ἀριθμὸς ρητόρων ἀνέπτυξαν τὴν πρότασίν μας, ὥστε νὰ εἶναι περιττὸν νὰ ἐπαναλάβω τὰ ἴδια. Κατὰ τὸν παρελθόντα Αὔγουστον, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ Ν. Δ. 4104, ἡ Ἀντιπολίτευσις ὑπέδειξεν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Ἐργασίας νὰ ἀποσύρῃ τοῦτο καὶ ἀφοῦ μελετήσῃ τὸ θέμα καὶ τὰς ὑποστηριχθείσας ἀπόψεις, ὡς καὶ τὰς τροπολογίας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀκούσῃ τὰς γνώμας τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῶν συνταξιούχων, ἐπαναφέρῃ ἄρτιον τὸ νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἐπέμεινεν εἰς τὴν ψήφισίν του καὶ τελικῶς ἐψηφίσθη ὑπὸ τῆς πλειοψηφίας, χωρὶς νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰ συμφέροντα τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῶν συνταξιούχων. Τὸ αἰτιολογικὸν τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Ν.Δ. 4104 ὑπῆρξεν, ὅτι ἡ κακοδαιμονία τοῦ Ι.Κ.Α. ὠφείλετο εἰς τὰς συνταξιοδοτικὰς διατάξεις. Οὕτω, διὰ τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου ηὐξήθησαν αἱ προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως, ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐθεσπίσθησαν καινοτομίαι εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων οἰκοσίτων γυναικῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος δὲν θὰ ἐκφέρω κρίσεις ἰδικάς μας, ἀλλὰ κρίσεις τοῦ τύπου, ὅστις ἠσχολήθη διὰ μακρῶν καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ἐφημερίδος «Ἀκρόπολις», ἥτις ἔγραψε: «..... (ἀναγινώσκει) .....». Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησεν εἰς τὴν κρίσιν αὐτὴν καὶ ἡ «Ἀκρόπολις» ἔδωσε τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν «..... (ἀναγινώσκει) .....». Αὐτὴν τὴν ἄποψιν ὑποστηρίζομεν καὶ ἡμεῖς διὰ τὰς ὑπηρετρίας. Εἴμεθα ὑπὲρ τῆς ἀσφαλίσεώς των, ἀλλ’ ὅταν ἐντὸς ὡρισμένου χρονικοῦ διαστήματος ἐγκαταλείπουν τὸ ἐπάγγελμά των, νὰ ἐπιστρέφωνται αἱ εἰσφοραί των ἐκτὸς ἐκείνων, αἵτινες ἀφοροῦν τὸν κλάδον ὑγείας. Τὸ πόσον, δίκαιον εἶχεν ἡ Ἀντιπολίτευσις ὑποστηρίζουσα τὰ ὅσα ὑπεστήριξε κατὰ τὴν συζήτησιν ἐκείνην, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Ν. Δ. 4104 γεγονότα. Οἱ ἐργαζόμενοι οἰκοδόμοι ἀσκοῦντες δικαίωμα, τὸ ὁποῖον εἶχον, κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν καὶ 21 ἐξ αὐτῶν ὡδηγήθησαν εἰς τὸ ἑδώλιον τοῦ κατηγορουμένου. Εἴχομεν ὑποδείξει εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ ἀποδεχθῇ τὰ αἰτήματα τῶν οἰκοδόμων. Παρὰ ταῦτα, δὲν ἐδέχθη τὴν λύσιν τῶν ὑπὲρ ἀγνώστων ἐνσήμων, ἠναγκάσθη, ὅμως, νὰ κάμῃ δεκτὰ τὰ αἰτήματα αὐτὰ εὐθὺς μετὰ τὴν κήρυξιν τῆς ἀπεργίας.

§122Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἀντιθέτως, ἔδωσα τὴν λύσιν πρὸ τῶν γεγονότων αὐτῶν.

§123Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Ἐάν, κ. Ὑπουργέ, ἐλέγατε εἰς τοὺς ἀπεργούς, ὅτι τὸ θέμα σας τὸ ἔλυσα, ὄχι μόνον δὲν θὰ συνεχίζοντο τὰ γεγονότα, ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀπηύθυνον εὐχαριστίας. Καὶ ἀπεδείχθη κατὰ τὴν πρώτην δίκην, ὅτι οἱ δικαζόμενοι ἦσαν ἀθῶοι, ἀλλὰ εἰς τὴν κατ’ ἔφεσιν τοῦ Εἰσαγγελέως, δίκην, κατεδικάσθησαν μερικοὶ ἐξ αὐτῶν. Ὁ Διοικητὴς τοῦ Ι.Κ.Α. μετὰ τὸν ἀπολογισμὸν τῶν πέντε μηνῶν ἀπὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ Ν. Δ., ἀνέφερεν, ὅτι αἱ ὑποχρεώσεις τοῦ Ι.Κ.Α. ἐξεπληρώθησαν καὶ ἐπερίσσευσαν κατὰ τὸ χρονικὸν αὐτὸ διάστημα 500.000 δραχμαί. Ἐξ αὑτοῦ ἀποδεικνύεται, ὅτι ἀπὸ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν τὸ Ν. Δ)γμα 4104 κατὰ τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῶν συνταξιούχων ἐβελτιώθη ἡ κατάστασις τοῦ Ι.Κ.Α. εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε νὰ μείνῃ καὶ περίσσευμα. Ἡ πρότασίς μας ἀνεπτύχθη ἐπαρκῶς, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀνάγκη νὰ ἐπαναλάβω τὰ ἴδια. Εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ ἡ Κυβέρνησις τὰς προτάσεις αὐτὰς καὶ νὰ εἶναι βεβαία, ὅτι θὰ βελτιώσῃ οὕτω τὸ Ν. Δ. 4104 καὶ θὰ ἀνακουφίσῃ τοὺς ἐργαζομένους. Ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ἀποφύγῃ νὰ ἐκτελέσῃ τὰς ὑποχρεώσεις της. Εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν συνεχῶς αὐξανομένην ἀνεργίαν καὶ ὑποαπασχόλησιν, ἥτις ἔχει δημιουργήσει τὸ κῦμα τῆς μεταναστεύσεως, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Χώρα μας νὰ κατοικῆται ἀπὸ ὑπερήλικας καὶ παιδιά. Ἀλλὰ ὁ λαὸς ἐντὸς ὀλίγου θὰ δώσῃ τὴν ἀπάντησιν εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι ὑπεβλήθη ἔνστασις ἀπαρτίας. Τὸ Προεδρεῖον διαπιστῶνον ἔλλειψιν ἀπαρτίας, εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ λύσῃ τὴν συνεδρίασιν. Λύεται ἡ συνεδρίασις ἐλλείψει ἀπαρτίας, διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, Νομοθετικὴν Ἐργασίαν. (Ὥρα 0.10′ π.μ.)