1960.04.05

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 77η

Τρίτη 5 Ἀπριλίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ζαρντινίδης, ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν, προκειμένου νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Συνέχισις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς προτάσεως ἐκφράσεως δυσπιστίας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Τὸν λόγον ἔχει ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, κ. Η. Τσιριμῶκος.

§6Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τεθέντος πολιτικοῦ ζητήματος, ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις αἰσθάνεται τὴν ὑποχρέωσιν νὰ εἴπῃ τὴν γνώμην της καὶ δηλοῖ, ὅτι θὰ καταψηφίσῃ τὴν Κυβέρνησιν, διότι τὴν θεωρεῖ ἀκατάλληλον, νὰ ὁδηγήσῃ τὸ Ἔθνος διὰ μέσου τῆς σημερινῆς διεθνοῦς συγκυρίας καὶ ἀκατάλληλον νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ προβλήματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν ζωὴν καὶ τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις πιστεύει, ὅτι τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔχῃ καλὴν ἢ κακὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν. Λόγος δυσπιστίας πρέπει νὰ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καλλιεργεῖ ἐπὶ τῶν διεθνῶν ζητημάτων μίαν ἀτμόσφαιραν χρήσιμον διὰ τὴν ἄσκησιν τῆς ἐσωτερικῆς της πολιτικῆς ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὴν πάσῃ θυσίᾳ διατήρησιν τοῦ μονοπωλίου τῆς ἐξουσίας, μὲ συγκράτησιν τῆς λαϊκῆς ἀγανακτήσεως δι’ ἐκτάκτων μέτρων, δικαιολογουμένων ἐν ὀνόματι τῶν ἐθνικῶν κινδύνων. Πᾶσα ἐκδήλωσις τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως δικαιολογεῖ τὴν θέσιν αὐτὴν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως. Πρὸ ὀλίγων μηνῶν, ὅτε καὶ πάλιν εἶχε τεθῆ πολιτικὸν θέμα ἀνεπτύξαμεν τὰς γνώμας μας ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἔκτοτε δὲν συνέβη τίποτε, τὸ ὁποῖον νὰ δύναται νὰ συντείνῃ εἰς τὸ νὰ μεταβάλωμεν γνώμην, τίποτε ἂν ὄχι ἕν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἔγινε νόμος τοῦ Κράτους «περὶ φοροδιαφυγῆς» τὸ ὁποῖον ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ νὰ ἔχῃ τὴν κατεύθυνσιν τῆς ἀπομυζήσεως τῶν μεσαίων στρωμάτων. Οἱ δύο νόμοι οἱ ὁποῖοι ἀπέδειξαν τὴν παγίαν ἀντεργατικὴν κατεύθυνσιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς συντάξεως τῶν ἀγροτῶν, ἡ ὁποία ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀνίκανος νὰ συλλάβῃ τὸ πρόβλημα τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Θὰ ὑπάρξῃ καὶ ἄλλη εὐκαιρία διὰ νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Σήμερον θὰ περιορισθῶμεν εἰς τὰ πολιτικὰ θέματα. Καὶ πρῶτον εἰς τὰς σχέσεις τῆς Κυβερνήσεως μὲ τὸ Κοινοβούλιον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δι’ ἡμᾶς θὰ ἀπετέλει ἤδη αὐτόνομον λόγον δυσπιστίας. Ἐπὶ τέλους ἤχθημεν εἰς τὸ θέμα ἐμπιστοσύνης, τὸ ὁποῖον ἐτέθη καλῶς ἢ κακῶς κατὰ τὴν κρίσιν ἑκάστου, ἐτέθη ὅμως νομίμως ἀπὸ ἕνα κόμμα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διότι ἐπὶ σειρὰν ἑβδομάδων ἐζήτει νὰ συζητηθῇ μία ἐπερώτησις ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἡ ὁποία δὲν βλέπω κατὰ τὶ θὰ ἔβλαπτε τὴν Κυβέρνησιν ἐὰν συνεζητεῖτο. Ἀλλὰ ταὐτοχρόνως διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐματαιώθη ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Κύριοι βουλευταί, εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω, ὅτι προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι δὲν ρυθμίζουν τὰ τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς οἱ Κανονισμοὶ μόνον καὶ ὅτι μὲ οἱονδήποτε Κανονισμὸν δύνανται αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς νὰ βαδίζουν κατὰ τρόπον γοργὸν καὶ ἀξιόλογον, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει κἄποια σχετικὴ συνεννόησις μεταξὺ τῆς Κυβερνητικῆς πλειοψηφίας καὶ τῆς μειοψηφίας. Ὁ δρόμος αὐτὸς δὲν εἶναι συμπαθὴς εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ πέραν τούτου ἡμεῖς εἴπομεν, μολονότι δὲν πιστεύομεν, ὅτι ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ ἔγκειται εἰς τὸν Κανονισμόν, ὅτι εἴμεθα ὑπὲρ τῆς ψηφίσεως νέου Κανονισμοῦ καὶ τοῦτο διὰ δύο λόγους. Πρῶτον, διότι ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν διέξοδον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ἰδιὰ τῆς ὁποίας δύναται νὰ νομοθετῇ, ἐνῷ ἡ Ἀντιπολίτευσις μόνον ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας δύναται νὰ ἀσκήσῃ τὸν ἔλεγχον. Καὶ δεύτερον, διότι πιστεύομεν, ὅτι μὲ ἕνα νέον Κανονισμὸν ὁ ὁποῖος θὰ διηυκόλυνε τὸν γοργότερον ρυθμὸν συζητήσεως θὰ ἠδύνατο προκειμένου περὶ τοῦ ἐλέγχου νὰ ἔρχωνται ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τῆς Βουλῆς πολὺ περισσότερα θέματα ἐκ τῶν ἀπασχολούντων τὸν λαόν, ἀπὸ ὅσα κατορθοῦνται μὲ τὸν ἰσχύοντα Κανονισμόν. Ἀλλὰ πιστεύομεν ταὐτοχρόνως, ὅτι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ συνεννόησις, ὄχι ἁπλῶς προκειμένου περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνεδριάσεων, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ ἀφιερωθοῦν εἰς τὴν συζήτησίν του, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ μεγίστου μέρους τοῦ περιεχομένου τοῦ Κανονισμοῦ αὐτοῦ. Διότι ναὶ μὲν διὰ τῆς πλειοψηφίας ψηφίζεται ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς ὡς εἷς ἁπλοῦς νόμος, ἐν τούτοις οὐδεὶς δύναται νὰ ἀρνηθῇ, ὅτι ὁ Κανονισμὸς ὡς ρυθμίζων τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος ἔχει πολὺ εὐρυτέραν καὶ βαθυτέραν σημασίαν ἀπὸ ἕνα κοινὸν νόμον καὶ ἑπομένως μία συνεννόησις μεταξὺ ὅλων τῶν κομμάτων, ἢ τοὐλάχιστον τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τῶν κομμάτων, πέραν δηλαδὴ τῆς Κυβερνητικῆς πλειοψηφίας, εἶναι ἀπαραίτητον διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἐγγύησις ἐκ τῆς ὁμοφωνίας, ὅτι ὁ Κανονισμὸς δὲν θὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἀφορμὴ διὰ τὸν ἀδόκητον καὶ ἄτοπον περιορισμὸν τῶν δικαιωμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Καὶ τὴν πρότασιν αὐτὴν ἔχομεν κάμει ἀπὸ πολλοῦ καὶ εἰσηγήθημεν μίαν σύσκεψιν ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, τῶν Ἀρχηγῶν ἢ ἐκπροσώπων τῶν κομμάτων διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ φθάσωμεν εἰς μίαν συμφωνίαν ὅσον τὸ δυνατὸν βαθυτέραν καὶ πλέον ἐκτεταμένην. Τοῦτο δὲν ἐγένετο. Καὶ ὅμως τοῦτο εἶναι ὁ ταχύτερος καὶ καλύτερος τρόπος διὰ νὰ ψηφισθῇ ὁ νέος Κανονισμός. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν τοῦτο δὲν ἐγένετο, διερωτώμεθα, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις πράγματι ἐπιθυμῇ νὰ καλλιτερεύσῃ τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος διατὶ καὶ διὰ τῆς τακτικῆς ἀκόμη διαδικασίας δὲν εἰσήγαγε τὸν Κανονισμόν; Ἐδῶ εἰσάγονται νόμοι οἱ ὁποῖοι συναντοῦν ζωηρὰν ἀντίδρασιν ἀπὸ ὁλόκληρον τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ἐν τούτοις εἰς τὸ τέλος ψηφίζονται, διότι τοὺς ψηφίζει ἡ πλειοψηφία. Τὶ ἠμπόδιζε νὰ εἰσαχθῇ ὁ Κανονισμός, ὁ ὁποῖος θὰ συνήντα ὀλιγωτέραν ἀντίδρασιν διότι ἤδη εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία εἶχε σχηματισθῆ εἰς τὴν προηγουμένην περίοδον, εἶχεν ὑπάρξει κἄποια σύμπτωσις γνωμῶν ἐπὶ ἑνὸς μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν μεταρρυθμιστέων διατάξεων, τὶ θὰ ἠμπόδιζε νὰ ψηφισθῇ διὰ τῆς πλειοψηφίας ὁ νέος Κανονισμός; Φοβοῦμαι, ὅτι ὑπάρχει ἕνα φαινόμενον ὄχι μόνον Ἑλληνικόν, ὅτι τὰ κόμματα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μάχονται μετὰ τοῦ μεγαλυτέρου πείσματος ὑπὲρ τῆς προστασίας τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ἐναντίον τῶν κινδύνων ἐπιβολῆς κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, ταῦτα τὰ ἴδια καὶ διὰ τῶν πράξεών των καὶ διὰ τοῦ τύπου των κάνουν τὸ πᾶν διὰ νὰ διαβάλλουν τοὺς κοινοβουλευτικοὺς θεσμοὺς καὶ εἰς τὴν πρᾶξιν καὶ θεωρητικῶς ἀκόμη, ἰσχυριζόμενα, ὅτι τάχα τὸ Κοινοβούλιον δὲν εἶναι εἰς τὸ ὕψος τῶν σημερινῶν περιστάσεων καὶ δὲν δύναται νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ ἔργον του. Καὶ περὶ τοῦ γεγονότος τούτου δείγματα ἔχομεν δυστυχῶς ἀρκετὰ καὶ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, τῆς συμπεριφορᾶς της ἔναντι τοῦ Κοινοβουλίου γενικῶς, καὶ ἔναντι τῶν βουλευτῶν ἰδιαιτέρως. Λέγομεν λοιπόν, ὅτι ἐνῷ δι’ ἡμᾶς ὁ τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις φέρεται ἔναντι τοῦ Κοινοβουλίου εἶναι αὐτόνομος λόγῳ δυσπιστίας, ταὐτοχρόνως κάμνομεν καὶ τὴν ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ θελήσῃ νὰ προέλθῃ εἰς τὴν συνεννόησιν ποὺ ὑποδεικνύομεν, μὲ ὅλα τὰ Κόμματα, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ ψηφισθῇ ὁ νέος Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς καὶ οὕτω νὰ ἀρθῇ ἐκ τοῦ μέσου ὁ συνεχὴς ἰσχυρισμός, ὅτι τὸ Κοινοβούλιον δὲν δύναται νὰ ἐργασθῇ ἀποδοτικῶς μὲ τὸν σημερινὸν Κανονισμόν. Δεύτερον θέμα τὸ ὁποῖον πολὺ ὀρθῶς ἀνεκίνησεν ὁ κ. Μαῦρος χθές, εἶναι τὸ θέμα τοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος. Νομίζομεν, ὅτι ἀποτελεῖ παράλειψιν ἀξίαν μομφῆς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι μετὰ τὰς τελευταίας ἐκλογὰς δὲν ἐσκέφθη νὰ δώσῃ τὴν ἱκανοποίησιν εἰς ὁλόκληρον τὴν κοινὴν γνώμην, τὴν ἱκανοποίησιν ποὺ ζητεῖ, τῆς ψηφίσεως ἑνὸς νέου ἐκλογικοῦ νόμου ἐγκαίρως, διὰ νὰ δυνηθοῦν ὅλα τὰ κόμματα καὶ ὅλαι αἱ ὠργανωμέναι ἢ μὴ πολιτικαὶ δυνάμεις τοῦ τόπου νὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὰς ἀξιώσεις τοῦ νόμου αὐτοῦ διὰ τὸ μέλλον. Κύριοι βουλευταί, οἱονδήποτε ἐκλογικὸν σύστημα ὅταν εἶναι πάγιον ἀποτελεῖ παράγοντα ἀποφασιστικὸν διαμορφώσεως τοῦ πολιτικοῦ βίου τῶν Κρατῶν. Π.χ. προκειμένου περὶ τῆς ἀναλογικῆς περὶ τῆς ὁποίας ἤκουσα νὰ λέγεται, ὅτι κατακερματίζει τὰς πολιτικὰς δυνάμεις, ἐὰν ρίψῃ κανεὶς ἓν βλέμμα εἰς τὰ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὰ Κράτη ὅπου ἰσχύει παγίως ἡ ἀναλογικὴ θὰ ἴδῃ, ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχουν πολὺ ὀλιγώτερα κόμματα τῶν ὅσων λέγεται, ὅτι ὑπάρχουν.

§7ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἰς τὴν Γαλλίαν.

§8Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Εἶπεν εἷς κύριος συνάδελφος, ἀνωνύμως, εἰς τὴν Γαλλίαν; Ἀλλὰ ὁ κ. συνάδελφος ἀγνοεῖ, ὅτι εἰς τὴν Γαλλίαν ἡ ἀναλογικὴ ἴσχυσε μόνον ἅπαξ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Εἰς τὴν Γαλλίαν ὑπῆρχον κόμματα πολλὰ τὸν καιρὸν ποὺ ἴσχυσε στενὴ περιφέρεια καὶ πλειοψηφικόν. Ὥστε ἡ Γαλλία δὲν ἀποτελεῖ παράδειγμα. Παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ Βέλγιον, παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ Ὁλλανδία, παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ Νορβηγία, παράδειγμα ἀποτελοῦν πολλαὶ ἄλλαι χῶραι εἰς τὰς ὁποίας ἐὰν συμβουλευθῆτε τὴν στατιστικήν, θὰ ἴδητε, ὅτι ὑπάρχουν 3–4 κόμματα τὸ πολὺ ἐκ τῶν ὁποίων τὰ δύο πάντοτε πολὺ μικρότερα τῶν δύο κυρίων κομμάτων. Τοῦτο, διότι ἡ ἄσκησις ἡ συνεχὴς τῆς πολιτικῆς ζωῆς μὲ ἕνα ἑνιαῖον σύστημα καὶ ἓν πάγιον σύστημα, χρησιμεύει εἰς τὴν διαμόρφωσιν αὐτὴν τῆς πολιτικῆς ζωῆς. Ἀλλὰ καὶ οἱονδήποτε ἄλλον θὰ ἐχρησίμευεν εἰς τὴν ἀντικατάστασιν καὶ ἀνασύνταξιν τῶν πολιτικῶν δυνάμεων ἐν ὄψει μελλουσῶν ἐκλογῶν. Ὅ,τι συμβαίνει τώρα, δηλαδὴ ἡ πλειοψηφία νὰ ἐκλέγῃ σύστημα εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν, δὲν χρησιμεύει παρὰ εἰς συνδυασμοὺς τῆς στιγμῆς, οἱ ὁποῖοι ὡς εἶναι φυσικὸν δὲν προκαλοῦν τὴν ἐμπιστοσύνην, ἡ ὁποία χρειάζεται εἰς τὸν λαὸν καὶ δὲν παρέχουν τὸ μέσον διὰ νὰ πεισθῇ ὁ λαός, ὅτι μία πολιτικὴ δύναμις σχηματιζομένη δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, εἶναι ἱκανὴ νὰ καταλάβῃ καὶ νὰ ἀσκήσῃ τὴν ἐξουσίαν. Αἱ δύο παραλείψεις περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλῶ, δὲν εἶναι ἄσχετοι μὲ τὴν βασικὴν γραμμὴν τῆς Κυβερνήσεως τὴν ὁποίαν ἀνέφερον ἐν ἀρχῇ, δηλαδὴ τὴν τάσιν πρὸς μονοπώλησιν τῆς ἐξουσίας. Ἔχει φθάσει εἰς τὴν πλήρη ταύτισιν τοῦ Ἔθνους μὲ τὸ Κόμμα. Ὄχι εἰς τὴν πλήρη ταύτισιν τῆς ἐννοίας τῆς ἀντεθνικῆς δράσεως μὲ τὸν κομμουνισμόν, ἀλλὰ εἰς τὴν πλήρη ταύτισιν τοῦ Ἔθνους μὲ τὸ Κόμμα. Καὶ τοῦτο ἀνακύπτει ἀπὸ τὸν ὅλον χειρισμὸν τῶν θεσμῶν ποὺ ὑποτίθεται, ὅτι ἐξασφαλίζουν τὰς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν. Ἤκουσα χθὲς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν λέγοντα, ὅτι ἐξασφαλίζεται «ἐξωφρενικὴ ἐλευθερία» εἰς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Τὸ ἐπίθετον εἶναι πράγματι καλὸν καὶ χρήσιμον. Πράγματι, ἡ ἐλευθερία, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζεται εἰς τοὺς Ἕλληνας πολίτας εἶναι τῷ ὄντι ἐξωφρενική. Ἀνεφέρθησαν κατὰ καιροὺς τὰ ὅσα συμβαίνουν μὲ τὸ ραδιόφωνον, τὰ ὅσα συμβαίνουν μὲ τὰ δελτία πληροφοριῶν, τὰ ὅσα συμβαίνουν μὲ κρατικὰς ὑπηρεσίας, αἱ ὁποῖαι ὑποτίθεται, ὅτι ἔχουν γίνει διὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸ Κράτος καὶ ὄχι τὸ κόμμα καὶ ἀνεφέρθησαν ἰδιαιτέρως αἱ ἀνώνυμοι τοιχοκολλήσεις ποὺ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀπαγορεύονται ἄνευ τῆς ἀδείας τῆς ἀστυνομίας ὅταν δὲν γίνωνται ὑπὸ τὴν ἐμφανῆ προστασίαν τῆς ἀστυνομίας, ἢ ἀπὸ αὐτὰ ταῦτα τὰ ὄργανα τῆς ἀστυνομίας. Καὶ ἀνέφερον χθὲς καὶ ἔφερον σήμερον διὰ νὰ πιστοποιήσω τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, μία ἀφίσαν. Εἰς τὰς παραμονὰς τῶν Δημοτικῶν ἐκλογῶν μόνος μου ἀφήρεσα ἐνώπιον τῶν ὀμμάτων τῶν ἀστυνομικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον τοιχοκολλήσει αὐτὴν τὴν ἀφίσαν εἰς τὴν Θεσ)νίκην, ἡ ὁποία ἀπευθύνεται ἐναντίον τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων ἐξ ὀνόματος τάχα ἀνωνύμων Φιλελευθέρων, διότι ὑπεστήριζεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ κ. Ἡλιάκη. Χιλιάδες τοιούτων ἀφισῶν εἶχον τοιχοκολληθῆ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἐκείνην τὴν ἐποχὴν μαζὶ μὲ τὰ ὀκταπόδια καὶ ἄλλα πράγματα, τὰς ὁποίας ἀφίσας διαδέχονται τώρα ἄλλαι, διὰ τῶν ὁποίων κατηγοροῦνται, ἐπὶ δημαγωγίᾳ τὰ κόμματα τὰ ὁποῖα ὡμίλησαν ὑπὲρ τῆς συντάξεως τῶν ἀγροτῶν. Ἀλλὰ μέχρις ἐκεῖ τὸ πρᾶγμα δὲν τελειώνει. Γνωρίζουν ὅλοι οἱ κύριοι συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅλα ἀνεξαρτήτως τὰ κόμματα, ποῖον ρόλον παίζει εἰς τὴν ὕπαιθρον τὸ ἀστυνομικὸν τμῆμα προκειμένου περὶ τῆς καθημερινῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν, ποῖον ρόλον παίζει ἡ πρόσκλησις εἰς τὴν ἀστυνομίαν οἱουδήποτε πολίτου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ζητεῖται βιογραφικὸν σημείωμα καὶ ἄλλαι δηλώσεις. Δὲν συλλαμβάνονται ὅλοι, δὲν κακοποιοῦνται ὅλοι, δὲν ἐκτοπίζονται ὅλοι. Ἀλλοίμονον ἐὰν ὅλοι ὅσοι καλοῦνται εἰς τὰ ἀστυνομικὰ τμήματα ἐξετοπίζοντο. Καί, ἐνῷ ὑποτίθεται, ὅτι τὰ ἔκτακτα μέτρα τὰ ὁποῖα δίδουν τὸ ἠθικὸν δικαίωμα τῆς ἐνεργείας αὐτῆς ἔγιναν διὰ νὰ προστατεύσουν τὸ Κράτος ἀπὸ τὰς παρανόμους ἐνεργείας τοῦ κομμουνισμοῦ, αὐτὴν τὴν πρόσκλησιν τὴν ὑφίστανται ὅλοι οἱ πολῖται, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν, ὁσάκις εἶναι ἀρκετὰ ζωηροὶ καὶ προκύπτει ἡ ἀνάγκη νὰ ἐξουδετερωθοῦν. Δὲν θὰ ἀναφέρω ἐν συνεχείᾳ, διότι ὑπάρχουν ἐπερωτήσεις σχετικαί, οὔτε τὸν ἀριθμὸν τῶν Δημοτικῶν Συμβούλων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀπὸ τὰς ἐκλογὰς μέχρι σήμερον ἀπολυθῆ, οὔτε τὸν ἀριθμὸν τῶν συνδικαλιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παρανόμως ἀπολυθῆ ἀπὸ τοὺς Νομάρχας, οὔτε ὅλων τῶν ἄλλων εἰδῶν τὰς καταπιέσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται. Θὰ ἀναφέρω μόνον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχουσα τὸ συναίσθημα, ὅτι εἶναι ἰδιοκτήτρια τοῦ Ἔθνους φέρεται πρὸς τὴν πλειοψηφίαν τοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία ἀπετέλεσεν εἰς τὰς ἐκλογὰς τὴν ἀντίπαλον παράταξιν ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ ἐθνικῆς μειονότητος ἐναντίον τῆς ὁποίας δικαιοῦται νὰ λάβῃ πᾶν μέτρον τὸ ὁποῖον λαμβάνει ἐναντίον τῶν ἐγχρώμων ἡ Κυβέρνησις τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς. Καὶ δὲν θὰ μὲ διαψεύσῃ οὐδεὶς τῶν συναδέλφων οἱουδήποτε κόμματος, ἐὰν ὑπενθυμίσω, ὅτι ἡ πρώτη λέξις τὴν ὁποίαν συναντᾷ τις ὅταν μεταβῇ εἰς τὴν ἐπαρχίαν εἶναι ἡ λέξις «φοβία», σημαίνουσα, ὅτι ἔχει ἁπλωθῆ εἰς τὴν ἐπαρχίαν ὁ φόβος τῆς διώξεως ἢ τῆς παρενοχλήσεως διὰ κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐκδηλοῦται ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως. (Διαμαρτυρίαι–Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι). Αὐτὴ ἡ τακτική, κύριοι, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία χρησιμεύει εἰς τὴν Κυβέρνησιν, διὰ νὰ παρατείνῃ τὴν μονοπώλησιν τῆς ἐξουσίας, καὶ αὐτὴ ἡ τακτικὴ δὲν ἐμπνέει μόνον τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν, ἀλλὰ χρησιμοποιεῖται χάριν τῆς ἀτμοσφαίρας τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ ἐντὸς τῆς χώρας διὰ τὰ διεθνῆ ζητήματα. Δὲν ἰσχυρίζομαι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θέλει εἴτε θερμὸν εἴτε ψυχρὸν πόλεμον. Καὶ κάθε φορὰν ποὺ λέγει εἷς ὑπουργός, ὅτι οὐδεὶς ἐχέφρων ἄνθρωπος εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιθυμῇ πόλεμον, ἀπαντῶ, ὅτι ἔχει δίκαιον καὶ ὅτι οὐδεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιθυμῇ πόλεμον οὔτε ἡ Κυβέρνησις ἀλλὰ θέλει ἀτμόσφαιραν τοιαύτην ἐν Ἑλλάδι ἀναμονῆς, ἐπικειμένης ἢ συνεχοῦς ἀντικομμουνιστικῆς σταυροφορίας, ὥστε νὰ ἀφίνῃ νὰ ὑφέρπῃ ἡ ἰδέα τῶν κινδύνων οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν πάντα τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει διὰ νὰ μένῃ πάντα εἰς τὴν ἐξουσίαν. Διὰ ποῖον λόγον χρειάζεται νὰ συζητῶμεν ἑκάστοτε περὶ τῶν γενικῶν ἀρχῶν τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς; Ὅλων αἱ ἀρχαὶ εἶναι γνωσταί, καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς λόγος νὰ ἐπανερχώμεθα κάθε τόσο ὡς ἐὰν δὲν ὑπῆρχον πρακτικὰ θέματα νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ συζητῶμεν ἐπὶ τῶν γενικῶν βάσεων τῆς πολιτικῆς μας. Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἑκάστης χώρας, καθορίζεται καὶ ἀπὸ τὴν ἱστορικήν της ἐξέλιξιν καὶ ἀπὸ τὴν γεωγραφικήν της τοποθέτησιν. Καὶ δὲν εἶναι ἄνευ σημασίας τὸ γεγονός, ὅτι ἂν ἀνήκῃ ἡ Ἑλλὰς εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν συμμαχίαν τοῦτο δὲν ὀφείλεται εἰς Κυβέρνησιν δεξιᾶς, ἀλλὰ εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ὑπάρχουν ὡρισμένα ἱστορικὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα καθορίζουν τὴν πορείαν ἢ τὴν πολιτικὴν ἑκάστου Ἔθνους. Βεβαίως, εἰς τὴν ψυχὴν ὅλων τῶν λαῶν ὑπάρχει ἡ ἐλπίς, ὅτι εἰς τὸ μέλλον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καταργηθοῦν οἱ στρατιωτικοὶ συνασπισμοὶ καὶ νὰ εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ μόνον νὰ λύωνται αἱ διαφοραὶ μεταξὺ τῶν Ἐθνῶν. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, σήμερον κάθε Κράτος, τοὐλάχιστον εἷς ὡρισμένος ἀριθμὸς Κρατῶν, ἀνήκει εἴτε εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν συμμαχίαν εἴτε εἰς τὸ σύμφωνον τῆς Βαρσοβίας. Καὶ ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις ποτὲ δὲν ἐκηρύχθη ἐναντίον τῆς Ἀτλαντικῆς συμμαχίας, διότι δὲν πιστεύει, ὅτι πρέπει νὰ μεταβληθῇ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, ἡ ἑλληνικὴ πολιτική. Ἄλλως τε, κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ εἴμεθα καὶ ἐντὸς τῶν πραγμάτων, ἡ ἔννοια τῆς ἀπαγκιστρώσεως ἀπὸ τὰς συμμαχίας τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἐνῷ θὰ ἐλάμβανε μίαν μορφὴν ἀδικαιολογήτως ἐχθρικῆς πράξεως κατὰ τῶν συμμάχων δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ προσπαθηθῇ καὶ διότι δὲν εἶναι δυνατὴ ἀκριβῶς διότι βαδίζομεν πρὸς ὕφεσιν. Εἶναι ἀδύνατον αἱ Μεγάλαι Δυνάμεις νὰ ἀνεχθοῦν τὴν στιγμὴν αὐτὴν νὰ χάνουν θέσεις τὰς ὁποίας ἔχουν κατακτήσει καὶ τὰς ἔχουν κατακτήσει κοινῇ συναινέσει διὰ τῶν ζωνῶν ἐπιρροῆς τὰς ὁποίας καθώρισαν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου. Ποῦ λοιπὸν ἔγκειται ἡ διαφωνία μας μὲ τὴν Κυβέρνησιν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔγκειται εἰς τὸ θέμα τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας; Αἱ διαφωνίαι ἀρχίζουν ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει νὰ καθορίζεται ὁ κύκλος τῆς πρωτοβουλίας τὸ εὖρος τοῦ κύκλου πρωτοβουλίας ποὺ δύναται νὰ ἔχῃ κάθε Ἔθνος ἐντὸς τῆς συμμαχίας αὐτῆς, καὶ ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀρχίσῃ νὰ γίνεται λόγος περὶ τῶν σχέσεων τὰς ὁποίας ἔχει ἕκαστον Κράτος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας μὲ τὰς ἄλλας δυνάμεις τοῦ ΝΑ-ΤΟ ἢ καὶ μὲ τὸ σύνολον. Ἡμεῖς νομίζομεν, ὅτι ὑπάρχει εὐρὺς κύκλος πρωτοβουλίας καὶ ἀνεξαρτησίας διὰ τὰ Ἔθνη τὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς μίαν συμμαχίαν. Πρῶτον, ἀπὸ ἀπόψεως ἐσωτερικοῦ καθεστῶτος, διότι ἀλλοίμονον ἐὰν κοινωνικαὶ καὶ οἰκονομικαὶ μεταρρυθμίσεις ποὺ γίνονται διὰ τὴν πρόοδον μιᾶς χώρας ἔπρεπε νὰ θεωρηθοῦν ἐχθρικαὶ διὰ τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν, ἐπειδὴ ὑπάρχουν τἄχα ἄλλαι δυνάμεις εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν εὐημερίαν ἄνευ βαθυτέρων κοινωνικῶν καὶ οἰκονομικῶν μεταρρυθμίσεων. Καὶ δεύτερον, ὁ κύκλος τῆς πρωτοβουλίας δύναται νὰ εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος ἀπὸ ἀπόψεως ὁρίων τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας ὡς πρὸς τὴν διεκδίκησιν ὄχι μόνον τῶν ἐθνικῶν δικαίων ἑκάστης χώρας ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν ἐπιδίωξιν τῶν οἰκονομικῶν της συμφερόντων. Τὸ κοινωνικὸν καθεστὼς ποὺ ἐπικρατεῖ ἐντὸς τῆς συμμαχίας τοῦ ΝΑΤΟ ἐγκωμιάζεται ἀπὸ πολλούς, ὅτι ἐξασφαλίζει τὴν εὐημερίαν. Ἐννοῶ τὸ καπιταλιστικὸν καθεστὼς τὸ ὁποῖον ὅμως ἔχει τὸν ἀνταγωνισμὸν ὡς βάσιν. Καὶ βλέπομεν ἀναγινώσκοντες τὰς ἐφημερίδας πόσαι μάχαι γίνονται εἰς τὸ οἰκονομικὸν ἐπίπεδον πότε μεταξὺ τῆς Εὐρώπης τῶν Ἕξι καὶ τῆς Εὐρώπης τῶν Ἑπτὰ καὶ πότε μεταξὺ τῶν Κρατῶν αὐτῶν διότι οὐδὲν παραιτεῖται τῆς διεκδικήσεως τῶν ἰδικῶν του οἰκονομικῶν συμφερόντων. Διότι οὐδεὶς δύναται νὰ εἴπῃ, ὅτι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι δὲν ἐνδιαφέρονται διὰ τὸ μέλλον τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας ἢ ἀκόμη διὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος, ἐν τούτοις προκειμένου περὶ τῶν καπνῶν εἴδατε, ὅτι δὲν δύνανται ἢ δὲν θέλουν νὰ παρέμβουν εἰς τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως τοῦ τύπου Βιρτζίνια εἰς τὴν Γερμανίαν, καὶ ἀντιθέτως ἀμερικανικαὶ ἑταιρεῖαι ἐξαγοράζουν γερμανικὰς βιομηχανίας διότι ἐν τῇ πορείᾳ τῆς οἰκονομικῆς των δραστηριότητος οὐδεὶς δύναται νὰ τὰς σταματήσῃ. Αὐτὸ σημαίνει ἀντιστρόφως, ὅτι κάθε Κράτος ὀφείλει νὰ ἀσχολῆται μὲ τὰ ἰδικά του οἰκονομικὰ συμφέροντα τὰ ὁποῖα δὲν σταματᾷ κανεὶς ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιδιώξουν τὰ ἰδικά των καὶ τέλος προκειμένου περὶ τῶν σχέσεων μὲ τὰ Κράτη τοῦ ΝΑΤΟ, νομίζω, ὅτι ὅλοι μαζὺ ἐδέχθημεν τὴν ἔννοιαν τῆς ἰσοτιμίας ὡς ἔννοιαν ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ ρυθμίζῃ τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν συμμάχων. Ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθω. Θέλω νὰ ἐξετάσω τώρα, ὅπως ἐτέθησαν τὰ πράγματα, τί δυνάμεθα ἢ τί πρέπει νὰ σκεφθῶμεν διὰ τὴν ὕφεσιν καὶ διὰ τὰς σχέσεις μας μὲ τὰς ἄλλας δυνάμεις τοῦ ΝΑΤΟ Δὲν θὰ ἐπανηρχόμην εἰς τὴν ἔννοιαν αὐτὴν περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα καὶ ἄλλοτε ἐὰν δὲν ἐτρόμαζα ὀλίγον ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν ποὺ ἐξέφρασε χθὲς ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἀνέγνωσεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔντρομος ἕνα κείμενον τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως κ. Χρουστσὼφ εἰς τὸ ὁποῖον οὗτος καθορίζει τὴν ἔννοιαν τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως ὡς ἰδεολογικὴν πάλην, ὡς οἰκονομικὸν ἀνταγωνισμόν. Καὶ διερωτήθην. Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποκρίνεται ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν λέγων, ὅτι πρέπει νὰ τὸ προσέξωμεν αὐτὸ διότι εἶναι ἐπικίνδυνον καὶ διότι προσδιορίζει, ὅτι ἡ εἰρηνικὴ συνύπαρξις δὲν σημαίνει κατάπαυσιν παντὸς ἀνταγωνισμοῦ; Νομίζω, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ τοῦ ἀποδώσωμεν ὑποκρισίαν. Ὄχι. Ἀλλὰ τότε θὰ πρέπει νὰ τοῦ ἀποδώσωμεν, ὅτι δὲν κατώρθωσε νὰ κατανοήσῃ τί σημαίνει ὄχι μόνον διὰ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς ἄλλας χώρας εἰρηνικὴ συνύπαρξις. Διότι οὐδεὶς εἶπεν, ὅτι εἰρηνικὴ συνύπαρξις σημαίνει, ὅτι δὲν θὰ ἐξακολουθῇ εἴτε ἡ ἰδεολογικὴ πάλη εἴτε οἰκονομικὸς ἀνταγωνισμός. Κανεὶς ἐν τῷ κόσμῳ δὲν δύναται νὰ σταματήσῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὸ καπιταλιστικὸν φέρ’ εἰπεῖν καθεστὼς νὰ προπαγανδίζουν τὴν ἰδέαν, ὅτι μόνον διὰ τῆς οἰκονομικῆς ἐλευθερίας εἶναι δυνατὸν ὁ κόσμος νὰ εὐημερήσῃ, καὶ οὐδεὶς ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν δύναται νὰ σταματήσῃ τὸν ὀπαδὸν οἱασδήποτε ἄλλης ἰδεολογίας νὰ θέλῃ τὴν ἐπικράτησιν τῆς ἰδεολογίας του, νὰ θέλῃ νὰ ἴδῃ τὸ ἰδικόν του σύστημα ἐπιβαλλόμενον, καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήσῃ τὰς Μεγάλας Δυνάμεις ἀπὸ τοῦ νὰ ἔχουν οἰκονομικὸν ἀνταγωνισμόν. Ἡ ὕφεσις δὲν σημαίνει ποσῶς τὸ σταμάτημα τοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Ἐὰν κανεὶς ὑπάρχῃ ποὺ φαντάζεται, ὅτι ὕφεσις σημαίνει τὸ σταμάτημα τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀνυποφόρως ἀφελὴς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε Κυβέρνησις, οὔτε Κοινοβούλιον νὰ ἀπαρτίζεται ἀπὸ ἀφελεῖς ἀνθρώπους. Ἡ ὕφεσις σημαίνει ἁπλῶς ἀπομάκρυνσιν τοῦ φόβου τοῦ πολέμου, δι’ οὓς λόγους ἀνεπτύχθησαν ἐπανειλημμένως καὶ δι’ ἄλλους εἰδικωτέρους. Δὲν εἶναι μόνον ὁ φόβος τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου, ὁ ὁποῖος συνετίζει τὰς Μεγάλας Δυνάμεις. Εἶναι καὶ αἱ ἀνάγκαι, τὰς ὁποίας ἔχουν. Διότι καὶ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἔχει ἀνάγκην ἐργατικῶν χειρῶν καὶ ἔχει ἀνάγκην νὰ ἀποδεσμεύσῃ ἕνα μέρος τῆς βιομηχανίας της ἀπὸ τὴν παραγωγὴν πολεμικῶν ὅπλων, διότι θέλει νὰ ἐπιδοθῇ εἰς τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. Καὶ ἡ Ἀμερικὴ ἔχει ἀνάγκην νὰ ἐλαττώσῃ τὰς πολεμικὰς δαπάνας, διότι θέλει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα τῶν καθυστερημένων χωρῶν πού, ἂν δὲν τὸ ἀντιμετωπίσῃ ἀποτελεσματικῶς, εἶναι δυνατὸν νὰ χάσῃ τὸ παιγνίδι εἰς τὸν κόσμον. Διότι αἱ χῶραι αὐταὶ θὰ βαδίσουν πρὸς τὸν ἕτερον πόλον ἕλξεως, τὸ Ἀνατολικὸν μπλόκ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ὑφέσεως. Τὸ νέον ποὺ ἐμφανίζεται εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ πολέμου. Καὶ τοῦτο εἶναι μέγα ἀγαθόν. Ὁ ἀνταγωνισμὸς ὅμως ἀλλάσσει πεδίον. Καὶ διὰ τοῦτο, ἀπὸ πολλοὺς ἐν τῇ Δύσει θεωρεῖται ὁ Χρουστσεφισμὸς πολὺ ἐπικινδυνωδέστερος ἀντίπαλος ἀπὸ ὅ,τι ὁ Σταλινισμός. Διότι, ἔναντι τοῦ Σταλινισμοῦ εἰς τὴν περίοδον τοῦ ψυχροῦ πολέμου ἴσχυον τὰ ὅπλα, αἱ πυρηνικαὶ βόμβαι καὶ ἡ ἰσορροπία τοῦ τρόμου. Ἔναντι τοῦ Χρουστσεφισμοῦ χρειάζονται ἄλλα ὅπλα. Διότι τὶ εἶναι ὁ Χρουστσεφισμός; Δὲν ἐκφράζει τὴν διάθεσιν ἑνὸς ἀνθρώπου, ὁσονδήποτε μεγάλη προσωπικότης καὶ ἂν εἶναι αὐτός. Ὁ Χρουστσεφισμὸς ἐκφράζει μίαν νέαν φάσιν εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, καὶ ἡ νέα αὑτὴ φάσις κάμνει, ὥστε ὡρισμένα ὅπλα ποὺ ἀπευθύνοντο ἐναντίον τοῦ Σταλινισμοῦ νὰ ἔχουν ἀνάγκην ἀναθεωρήσεως, διότι ἡ νέα φάσις εἶναι φάσις αὐξήσεως τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ καὶ ἐλαττώσεως τῆς πολιτικῆς καταπιέσεως. Ἄν ὑπάρχουν, ποὺ θεωροῦν, ὅτι εἶναι ἐπικινδυνωδέστερος ἀντίπαλος αὐτός, εἶναι διότι, ἂν ἐξακολουθήσῃ ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου μαζὶ μὲ τὴν ἐλάττωσιν τῶν τρομακτικῶν ἐλαττωμάτων, τὰ ὁποῖα παρουσίαζεν ὁ πόλος ἕλξεως, τὸ καθεστὼς ἐπὶ Στάλιν, εἶναι δυνατὸν ὁ πόλος ἕλξεως αὐτὸς διὰ τὰς καθυστερημένας χώρας νὰ καταστῇ ἰσχυρός, ἂν δὲν ἀντιταχθοῦν μέσα τοιαῦτα, ὥστε μὲ τοὺς ἐλευθέρους θεσμοὺς καὶ τὴν ἄνοδον τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν λαῶν ποὺ εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴν τῆς Δύσεως νὰ ὑπάρξῃ ἀπάντησις καὶ δύναμις ἀνταγωνισμοῦ εἰς ὅλα τὰ πεδία. Ἀλλάσσει τελείως τὸ ἐπίπεδον, ἐκ τοῦ ὁποίου γίνεται ὁ ἀνταγωνισμὸς καὶ ἀλλάσσει τελείως τὸ σύνολον τῶν μέσων, τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἀπὸ τὴν Δύσιν, ὡς ἄμυνα ἐναντίον τοῦ Κομμουνισμοῦ. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς πιστεύομεν ἡμεῖς, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις εἶναι τελείως ἀκατάλληλος νὰ διευθύνῃ τὸν τόπον. Ἡ καθαρῶς στρατιωτικὴ καὶ ἀστυνομικὴ ἀντίληψις τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας τὴν ὁποίαν ἔχει, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἐκφράζει κοινωνικὰς δυνάμεις, τὰς ὁποίας δὲν συμφέρει ἡ μεταβολὴ εἰς τὴν κοινωνικὴν πολιτικὴν καὶ αἱ θυσίαι, αἱ ὁποῖαι χρειάζονται διὰ τὴν ἄνοδον τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον, δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν περίοδον αὐτὴν τῆς ὑφέσεως (διότι, ὅσον καὶ ἂν διατηρηθῇ ἡ περίοδος τῶν φιλοπολέμων συνθημάτων, κἄποτε θὰ λήξῃ), δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν περίοδον αὐτὴν νὰ ἐμπιστευθῇ τὸ Ἔθνος εἰς τοιαύτας χεῖρας τὴν περαιτέρω πρόοδόν του. Ἀλλ’ ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸ ἄμεσον θέμα τοῦ τὶ ἠμποροῦμεν ἡμεῖς, προκειμένου περὶ τῆς ὑφέσεως. Καὶ πρῶτον, ἡ ὕφεσις εἶναι ἆραγε κἄτι τὸ ὁποῖον γίνεται ἐκτὸς ἡμῶν; Εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον παρακολουθοῦμεν ὡς θεαταί; Ὡς ξένην ὑπόθεσιν, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως μὲ τὸν καιρὸν θὰ μᾶς βοηθήσῃ; Νομίζω, ὄχι. Νομίζω, ὅτι ἡ ὕφεσις, ἐφ’ ὅσον εἶναι κοινὸν ἀγαθὸν πρέπει νὰ εἶναι καὶ κοινὸν ἔργον. Βεβαίως μὲ τὸ αἴσθημα τῶν εὐθυνῶν ποὺ πρέπει νὰ ἔχῃ κανεὶς καὶ τὸ ὁποῖον εἶχον συστήσει κἄποτε εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, δὲν δύναμαι νὰ ἰσχυρισθῶ, ὅτι ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τῆς Ἑλλάδος ἐξαρτᾶται ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν θέλησιν τῆς Ἑλλάδος κατὰ πολύ, ἡ δημιουργία τῶν προϋποθέσεων ἀποκαταστάσεως εἰρήνης εἰς ἕνα κρίσιμον χῶρον καὶ γενικῶς ἐξαρτᾶται ἀπὸ αὐτὴν τὸ νὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὴν σημερινὴν διεθνῆ συγκυρίαν διὰ νὰ δρέψῃ τοὺς καρποὺς μιᾶς εἰρηνικωτέρας ζωῆς. Καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς θὰ ἠδυνάμην νὰ προσυπογράψω τὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν κατέθεσε χθὲς ὁ ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Βενιζέλος, ἐν σχέσει μὲ τὰ θέματα τῆς Βαλκανικῆς καὶ νὰ μὴ προσθέσω ἴσως οὐδὲ λέξιν, διότι νομίζω, ὅτι ἡ δήλωσις αὐτὴ ἀρκεῖ καὶ ὡς πνεῦμα καὶ ὡς γράμμα διὰ νὰ χαρακτηρίσῃ τὴν κατεύθυνσιν τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἔχῃ ἡ Ἑλληνικὴ πολιτική. Δὲν πιστεύω δέ, ὅτι πᾶσα πρωτοβουλία ἢ ἀποδοχὴ προτάσεως εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν σημαίνει ἀπόσπασιν τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν. Δὲν φαντάζομαι, ὅτι ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων φρονεῖ τοῦτο. Οὔτε νομίζω, ὅτι εἶναι τόσον ἄπειρος τῶν ἐξωτερικῶν ζητημάτων, ὥστε νὰ μὴ ἀντιλαμβάνεται, ὅτι τοιοῦτόν τι δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπονοήσῃ. Οὔτε ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ρουμανίας, ὅπου προῆλθεν ἡ πρότασις τῆς Βαλκανικῆς Διασκέψεως ὑπάρχει διάθεσις ἀποσπάσεως ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν συμμαχιῶν εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκει. Ἄλλως τε, οὔτε θὰ εἶχον ἀξίαν αἱ συμφωνίαι αὐταί, ἐὰν τελικῶς δὲν ἐπεκυροῦντο καὶ δὲν ἐνεθαρύνοντο ἀπὸ τὰς Μεγάλας Δυνάμεις ἑκατέρωθεν. Θὰ εἶναι δὲ ἰδιαιτέρως ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τῶν ἀποστρατικοποιημένων ζωνῶν μεγάλη πλάνη νὰ θεωρηθῇ, ὅτι αὗται ἀποτελοῦν ἰδέαν ρωσσικήν. Ὑπῆρξεν ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἰδέα τῆς ἀπαγκιστρώσεως μερικῶν κρατῶν ἀπὸ τὰ μπλὸκ εἰς τὴν Εὐρώπην ἦτο τελείως ἀντίθετος πρὸς τὴν πολιτικὴν τοῦ Στάλιν καὶ ἦτο ἰδέα Δυτικὴ καὶ ἰδιαιτέρως, Ἀγγλική. Καὶ οὐδέποτε ἐθεωρήθη τοῦτο ὡς ἁπλοῦν μέσον ἀπαγκιστρώσεως ὡρισμένων χωρῶν ἀπὸ τὰς συμμαχίας εἰς τὰς ὁποίας ἀνῆκον, ἀλλὰ πάντοτε ὡς μέσον διευκολῦνον τὴν ἀποκατάστασιν τῆς εἰρήνης μεταξὺ τῶν μεγάλων καὶ ἑπομένως συμφωνίας μεταξὺ τῶν μεγάλων καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἑπομένως, πιστεύομεν ὅτι, ἀντὶ τῆς ἀρνήσεως οἱασδήποτε συζητήσεως ἐπὶ τῶν Βαλκανικῶν ζητημάτων καὶ ἀντὶ τῆς ἀπορρίψεως τῆς ἰδέας περὶ ἀποστρατικοποιημένων ζωνῶν, καὶ ὄχι μόνον ἀπυραύλων ζωνῶν μέσα εἰς τὴν Εὐρώπην, πιστεύομεν, ὅτι δυνάμεθα νὰ συντείνωμεν εἰς τὴν διάδοσιν τῆς ἰδέας καὶ ἐνδεχομένως εἰς τὴν ἐπιτυχίαν της. Τοῦτο θὰ ἦτο ὄχι μόνον ἱκανοποίησις ἀπὸ πλευρᾶς τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι θὰ μετεῖχον εἰς τὰ πλεονεκτήματα ποὺ θὰ ἐπραγματοποιοῦντο, ἀλλὰ καὶ ἕνας λίθος εἰς τὰ θεμέλια τῆς παγκοσμίου εἰρήνης. Βεβαίως, κύριοι, προκειμένου περὶ Βουλγαρίας, γνωρίζω, ὅτι ὑπάρχουν ἀγκάθια μεγάλα, ὅπως ἄλλωστε ὑπάρχουν ἀγκάθια μεγάλα εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ ὅλων τῶν Ἐθνῶν. Ὡς Ἕλλην συμμερίζομαι καὶ νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ τοῦτο στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ἐὰν θέλωμεν ρεαλιστικῶς νὰ ἀσκοῦμεν ἐξωτερικὴν πολιτικήν, συμμερίζομαι ὅλον τὸ βάθος καὶ τῆς δυσπιστίας τῆς ἱστορικῆς καὶ τῶν συναισθηματικῶν ἀντιδράσεων τόσον διὰ τὸ παρελθόν, ὅσον καὶ διὰ τὸ μέλλον, ἀπέναντι τῆς Βουλγαρίας. Ὅταν συζητῇ κανεὶς περὶ τῶν σχέσεων μετὰ τῆς χώρας αὐτῆς, βεβαίως δὲν συζητεῖ ἐν ὄψει παραχωρήσεων, ἀλλὰ ἐὰν πιστεύῃ, ὅτι ἡ ἀποκατάστασις τῶν σχέσεων αὐτῶν ὠφελεῖ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἐξέθεσε χθὲς τὸ θέμα τῶν σχέσεων μὲ τὴν Βουλγαρίαν. Ὑπεγράμμισεν, ὅτι εἰς τὸ ζήτημα τῶν ἀποζημιώσεων ἡ Βουλγαρικὴ Κυβέρνησις δὲν ἐτήρησε στάσιν ἱκανοποιητικὴν καὶ ἔχει δίκαιον. Ἀλλὰ δὲν σταματᾷ ἐκεῖ τὸ ζήτημα. Ὡς δὲν πρόκειται νὰ ἰσχυρισθῇ κανείς, ὅτι εἶναι ἄψογος ἡ Βουλγαρία, οὔτε συζητοῦμεν, ἐὰν εἰς ἕνα συγκεκριμένον θέμα ἐτήρησε καλὴν ἢ κακὴν στάσιν. Ἄλλο θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάσωμεν εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο. Καὶ εἶχεν ἀπολύτως δίκαιον ὁ κ. Μαῦρος, ὅταν διηρωτᾶτο, ἐὰν πράγματι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶχεν ἐξαντλήσει τὰ περιθώρια τῶν διπλωματικῶν της δυνατοτήτων, ἐὰν πράγματι πρὸ τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Βουλγαρίας ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ ἔκαμε τὰς ἐνεργείας ποὺ ἔπρεπε νὰ κάμῃ διὰ νὰ συνδυάσῃ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν Ἑλληνικῶν αἰτημάτων μὲ τὴν ἀναγνώρισιν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἐπεθύμει πάσῃ θυσίᾳ ἡ Βουλγαρία καὶ ἡ ὁποία τὴν ἐνισχύει διπλωματικῶς σήμερον, ὅπως τὴν ἐνίσχυσεν ἐν συνεχείᾳ καὶ ἡ συμμετοχή της εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἀφοπλισμοῦ. Ὅτι, ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔχῃ δίκαιον εἰς τὴν μὴ ἀποδοχὴν τῆς μικρᾶς προβολῆς τὴν ὁποίαν ἐπρότεινεν ἡ Βουλγαρία ἔναντι τῶν ἀποζημιώσεων, ἀλλὰ ἐὰν μετὰ ταῦτα ἢ παρὰ ταῦτα, προκειμένου περὶ θετικῶν ἐνεργειῶν, ἐξήντλησε τὰς διπλωματικάς της δυνατότητας, ἤθελε δηλαδὴ νὰ τὰς ἐξαντλήσῃ διὰ νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ καὶ μήπως εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγομεν πέραν τῶν ἐθνικῶν κριτηρίων ἀναμιγνύονται καὶ ἰδεολογικὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα κάμουν, ὥστε μὲ ἄλλους λαοὺς πρώην ἐχθροὺς νὰ εἴμεθα πλέον ἐπιεικεῖς, διότι σήμερον ἔχουν καθεστὼς κοινωνικὸν πλέον συμπαθὲς ἢ καὶ ἀπέναντι μὲ δύο τμημάτων κεχωρισμένων τῆς αὐτῆς χώρας νὰ ἔχωμεν διαφορετικὴν στάσιν, ἀναλόγως εἰς τὸ ποῦ ἀνήκουν, ἐὰν δηλαδὴ ἀνήκουν εἰς τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖον δὲν συμπαθοῦμεν ἢ εἰς τὴν πλευρὰν τὴν προκομμουνιστικήν, τὴν ὁποίαν συμπαθοῦμεν. Νομίζομεν, ὅτι, πέραν τῶν ἰδεολογικῶν κριτηρίων, αἱ σχέσεις μὲ τὰ ξένα κράτη, πρέπει νὰ στηρίζωνται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὰ ἐθνικὰ κριτήρια καὶ μόνον μὲ αὐτὰ νὰ κρίνεται ἡ πρόοδος ἢ μὴ πρόοδος τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεων. Καὶ τοῦτο, διότι πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι ἡ ἀνάπτυξις παντὸς εἴδους σχέσεων καὶ κυρίως οἰκονομικῶν, χωρὶς ἀπόσπασιν ἀπὸ τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν, εἶναι ζωτικὴ ἀνάγκη διὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ τονίσωμεν ἄλλην μίαν φορὰν καὶ νὰ ἐπαναλάβωμεν δυστυχῶς, ὅτι δὲν θὰ ἔκαμεν ἡ Ἑλλὰς ἀναπτύσσουσα τὰς σχέσεις αὐτὰς τίποτε παραπάνω ἀπὸ ὅ,τι πράττουν ὅλαι αἱ δυνάμεις αἱ ἀνήκουσαι εἰς τὸ ΝΑΤΟ. Ἤκουσα μὲ κἄποιαν ἔκπληξιν τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ λέγῃ ὅτι, ἐὰν θέλῃ ἡ Ρωσία αὔξησιν τῶν συναλλαγῶν, δὲν ἔχει παρὰ νὰ πληρώσῃ εἰς συνάλλαγμα. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ Ρωσία ἔχει ἀνάγκην τῶν προϊόντων μας, ὥστε νὰ πρέπει νὰ τὰ πληρώσῃ εἰς συνάλλαγμα; Ἀλλά, κύριοι, δὲν ἔχει ἀνάγκην τῶν προϊόντων μας τόσον ζωτικήν, ὥστε νὰ εἶναι ἠναγκασμένη νὰ πληρώσῃ εἰς συνάλλαγμα, τὸ ὁποῖον συνάλλαγμα νὰ πληρώνωμεν ἡμεῖς εἰς τὴν Σουηδίαν διὰ νὰ εἰσάγωμεν ἐκεῖθεν αὐτοκίνητα, χωρὶς οἱ Σουηδοὶ νὰ εἰσάγουν τίποτε ἐξ Ἑλλάδος. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζωμεν μὲ ρεαλισμὸν τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀναπτύξεως τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων. Μὴ τὸ θεωρήσωμεν, λόγῳ τῆς ἐπιμονῆς ποὺ ὡρισμένοι ἐκδηλώνουν εἰς τὸ θέμα αὐτό, ὅτι ἔχει ἀνάγκην ἡμῶν ἡ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη καὶ ἐὰν δὲν πάρῃ πορτοκάλια ἢ λεμόνια ἀπὸ ἡμᾶς δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ζήσῃ, ὡς ἐὰν αὐτὰ νὰ ἦσαν πρῶται ὗλαι, ἀπαραίτητοι διὰ τὴν βιομηχανίαν των. Ἀντιθέτως, πρέπει νὰ προσπαθήσωμεν ἡμεῖς νὰ διευρύνωμεν τὰς ἀνταλλαγάς μας, ὅσον χρειάζεται. Ἄλλην μίαν φορὰν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πόσον τὸν συμπαθῶ, εἶπεν, ὅτι ἀνέμενεν ἐπὶ καιρὸν τοὺς Κινέζους ἀντιπροσώπους καὶ δὲν ἦλθαν. Νὰ τοὺς ἀναμένετε τοὺς Κινέζους ἀντιπροσώπους διὰ νὰ κάμουν τί; Ἔχουν ἀνάγκην τοῦ καπνοῦ, τὸν ὁποῖον θὰ ἠγόραζον ὡς εἶδος «τσίπ σὰν βουὰρ» μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ δεχθῶμεν νὰ ἔλθῃ ἐδῶ καὶ τὸ Τσίρκο των, διὰ νὰ ἔχωμεν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς ἀνταλλαγὰς μὲ τὸν κόσμον τῆς Δύσεως; Δὲν τοὺς χρειάζεται νὰ ἀγοράσουν τὸν καπνόν μας. Ἀντιστρόφως, 600 ἑκατομμύρια καταναλωτικοῦ κοινοῦ, ἀπὸ μίαν κουβαρίστραν ἂν πάρουν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, λύουν τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημά της. Θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ἡ πρωτοβουλία εἰς αὐτὰ τὰ πράγματα πρέπει νὰ ἀνήκῃ εἰς ἡμᾶς καὶ ὄχι νὰ θέλωμεν νὰ μᾶς παρακαλοῦν.

§9Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ὑπῆρξεν ἡ προσπάθεια πρὸς ἀπόκτησιν ἐμπορικῶν σχέσεων μὲ τὴν Λαϊκὴν Κίναν, κ. Πρόεδρε. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον ἔχει σημασίαν εἶναι νὰ διαλυθῇ ὁ μῦθος καὶ νὰ παύσῃ τὸ τροπάριον, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ εἶναι ἑτοίμη ἡ Λαϊκὴ Κίνα μὲ τὰ 600 ἑκατομμύρια τῶν κατοίκων της νὰ ἀπορροφήσῃ τὰ ἀγροτικά μας προϊόντα.

§10Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν σᾶς προσῆψα τίποτε, κ. Ὑπουργέ. Τὴν γενικὴν γραμμὴν καὶ τὴν γενικὴν νοοτροπίαν θέλω νὰ ὑπογραμμίσω. Ἐν συνεχείᾳ, κύριοι βουλευταί, φοβοῦμαι, ὅτι ὄχι μόνον εἰς τὸ θέμα τοῦ συναλλάγματος, ἀλλὰ καὶ περαιτέρω εἰς τὸ θέμα τῶν πολιτιστικῶν σχέσεων, φοβοῦμαι, ὅτι ἐδόθη χθὲς ἡ ἀπόδειξις, ὅτι ὑπάρχουν πολιτικοὶ λόγοι ποὺ τὰς ἐμποδίζουν. Προσωπικῶς, λυποῦμαι ποὺ τὰ Ρωσικὰ Μπαλλέτα δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, διότι πράγματι εἰς τὸ θέμα αὐτὸ ὑπάρχει μία τελειότης ἀνήκουσα εἰς τὴν Ρωσίαν καὶ μία παράδοσις. Τὰ μπαλλέτα τὰ Ρωσικὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς κομμουνιστικά. Ἡ τεχνικὴ τοῦ μπαλλέτου εἰς τὴν Ρωσίαν ἦτο ἀνεπτυγμένη πολὺ πρὸ τῆς Ρωσικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ ἦσαν πασίγνωστα καὶ διάσημα εἰς τὴν Δύσιν καὶ εἶναι κακόν, ὅτι στερούμεθα αὐτοῦ τοῦ ὡραιοτάτου θεάματος. Ἀλλά, ὅταν λέγωμεν, ὅτι ἡ ἔλευσις τῶν Ρωσικῶν μπαλλέτων ἐδῶ προκαλεῖ τὸν ἐνθουσιασμὸν μιᾶς παρατάξεως, ἡ ὁποία χειροκροτεῖ ὄχι ἀπὸ καλλιτεχνικὸν αἴσθημα, ἀλλὰ ἀπὸ πολιτικὴν συμπάθειαν, κάμνομεν δύο λάθη ταὐτοχρόνως. Τὸ ἕνα, ὅτι ἀποδίδομεν πολλὴν σημασίαν εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ πολιτικοῦ ρεύματος διὰ τοῦ θεάματος τοῦ καλλιτεχνικοῦ καί, δεύτερον λάθος, ὅτι ὑποτιμῶμεν τὴν ἀνάπτυξιν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς τέχνης, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν Δύσιν καὶ ὄχι μόνον εἰς αὐτήν, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας τέχνας, διὰ τὰς ὁποίας οὔτε αὐτοί, οἱ Σοβιετικοί, λέγουν, ὅτι ἔφθασαν εἰς τὸ ὕψος τῶν Δυτικῶν χωρῶν. Ἀλλοίμονον, ἐὰν φθάσωμεν εἰς τὸ σημεῖον τοῦ τρόμου, ὅσον ἀφορᾷ τὰς καλλιτεχνικὰς σχέσεις μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, ὥστε νὰ φοβούμεθα, ὅτι μία Ρωσικὴ καλλιτεχνικὴ ἐκδήλωσις εἶναι ἱκανὴ νὰ συντρίψῃ εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ λαοῦ τὴν ἐντύπωσιν καὶ τῶν καλλιτεχνικῶν ἐκδηλώσεων τῶν ὑπολοίπων δυνάμεων. Δι’ αὐτοῦ δὲ τοῦ τρόπου νὰ δηλητηριάζωμεν τὰς ὑπολοίπους σχέσεις, διότι, ἐὰν αὐτὸ ἐσήμαινεν, ὅτι ἁπλῶς στερούμεθα ἑνὸς ὡραίου θεάματος, δὲν εἶχεν ἀξίαν, ἀλλὰ δηλητηριάζομεν τὰς ὑπολοίπους σχέσεις, ἴσως ἐπὶ ζημίᾳ τῶν οἰκονομικῶν μας ἀνταλλαγῶν.

§11Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ἀπηγορεύσαμεν καὶ εἰς τὸν Δημητριάδην, τὸν Ἕλληνα 100% νὰ δώσῃ μίαν συναυλίαν.

§12Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἐν τῷ πλαισίῳ αὐτῆς τῆς πρωτοβουλίας, ἀνάλογος πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ συμπεριφορά μας ἔναντι τῶν Δυτικῶν εἰς τὸ οἰκονομικὸν πεδίον. Αἴφνης, ἡ σύνδεσις τῶν εἰσαγωγῶν μὲ ἕνα μεγάλο μέρος ἐξαγωγῶν εἶναι ἀπαραίτητος, διὰ νὰ λήξῃ ἡ ἀνωμαλία τοῦ νὰ ἐξάγωμεν ἐλάχιστα εἰς ὡρισμένας χώρας καὶ νὰ εἰσάγωμεν πολλαπλάσια ἀπὸ τὰς αὐτὰς χώρας. Καὶ τοῦτο δὲν εἶναι καθόλου ἀντίθετον πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς Δυτικῆς Συμμαχίας, εἶναι θέμα ἀμύνης τοῦ οἰκονομικοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς Ἑλλάδος. Διότι οἱ οἰκονομικοὶ Ὀργανισμοὶ τῶν ἄλλων κρατῶν, ἀμύνονται καὶ κυττάζουν τὸ συμφέρον των. Ἀπόδειξις, αἱ δυσχέρειαι τὰς ὁποίας συναντῶμεν, προκειμένου περὶ τῆς κοινῆς ἀγορᾶς, διὰ νὰ γίνουν δεκτὰ στοιχειώδη αἰτήματά μας, τὰ ὁποῖα γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐλπίζω, ὅτι κἄποτε θὰ ἀνακοινώσῃ καὶ εἰς τὴν Βουλήν, διὰ νὰ γνωρίζωμεν, καὶ ἡμεῖς ποῖα αἰτήματα ἐξ ἐκείνων ποὺ παρουσίασεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις γίνονται δεκτὰ καὶ ποῖα δὲν γίνονται. Ταῦτα, κύριοι, ἀπὸ ἀπόψεως κύκλου ἐθνικῆς πρωτοβουλίας καὶ ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ τελευταῖον σημεῖον, τὸ σημεῖον τῶν σχέσεων μὲ τοὺς ἄλλους συμμάχους τοῦ ΝΑΤΟ. Κύριοι βουλευταί, δὲν θέλω νὰ παρελθοντολογήσω καὶ νὰ ὑπογραμμίσω, ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ἰσοτιμίας δὲν ἔχει τηρηθῆ ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν κατὰ τὸ παρελθόν. Καὶ ἀκόμη κἄτι, πλέον τούτου, ὅτι εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν ἐθυσιάσαμεν, ὡς μὴ ἔδει, τὴν πραγματικὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία ἐσήμαινε ταὐτοχρόνως τὴν πορείαν πρὸς τὴν Ἕνωσιν μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἐπίσης, θὰ ἔλεγα, ὅτι, προκειμένου περὶ τῆς κατανομῆς τῶν στρατιωτικῶν βαρῶν εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν, καὶ ἐκεῖ δὲν ἐπετύχομεν τὴν δικαίωσιν ποὺ ὀφείλαμεν νὰ ἐπιτύχωμεν. Ἀνέγνωσα εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ εἶναι ἴσως τοῦτο ἀκριβές, ὅτι δι’ ἄλλην μίαν φορὰν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἰς τὸ τελευταῖον συμβούλιον τοῦ ΝΑΤΟ ἔθεσε τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν βαρῶν καὶ τῆς δικαίας κατανομῆς των. Τόσον τὸ καλλίτερον. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι τὴν φορὰν αὐτὴν θὰ εἰσακουσθῇ κἄπως περισσότερον. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν σχέσεων μὲ τὰς δυνάμεις τοῦ ΝΑΤΟ. Ὡμιλήσαμεν πρὸ ὀλίγου περὶ ἱστορικῆς ἐθνικῆς εὐαισθησίας, ἐξ ἀφορμῆς τῆς Βουλγαρίας. Καὶ ὡμιλήσαμεν περὶ δυσπιστίας διὰ τὸ παρελθὸν καὶ δυσπιστίας διὰ τὸ μέλλον. Θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ μίαν στιγμήν, εἰς τὸ κατὰ ποῖον τρόπον ἀντιμετωπίσαμεν καὶ ἀντιμετωπίζομεν τὰς σχέσεις μας μὲ τὴν Ὁμοσπονδιακὴν Γερμανίαν. Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ Ὁμοσπονδιακὴ Γερμανία δὲν εἶναι κουμμουνιστικὴ καὶ εἶναι βέβαιον ἐπίσης, ὅτι ἀνήκει εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν. Εἶναι ὅμως βέβαιον, ἐπίσης, ὅτι δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἁπλοῦν δορυφόρον εἴτε τῆς Ἀμερικῆς, εἴτε τῆς Ἀγγλίας. Ἀποτελεῖ μίαν μεγάλην δύναμιν, ἡ ὁποία ἔχει καὶ ἱστορίαν καὶ ὡρισμένας σταθερὰς γραμμὰς ἱστορικὰς καὶ ὡρισμένας κατευθύνσεις. Ἀπέναντι αὐτῆς τῆς δυνάμεως, ἐναντίον τῆς ὁποίας εὑρέθημεν οἱονεὶ πάντοτε ἄλλοτε, διότι ἐκείνη ὑπῆρξεν ἐναντίον τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων, εἰς δύο δὲ μεγάλους πολέμους ἀνήκαμεν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν δημοκρατιῶν, ἀπέναντι αὐτῆς τῆς μεγάλης δυνάμεως ὑπάρχει αὐτὴν τὴν στιγμὴν γενικῶς εἰς τὴν Εὐρώπην μία ταλάντευσις αἰσθημάτων. Ἀπὸ τῆς μιᾶς πλευρᾶς ἡ παρουσία της εἰς τὴν στρατιωτικὴν συμμαχίαν ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητον ἐνίσχυσίν της, ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, ὅμως, τόσον ἡ ἔννοια τοῦ Γερμανικοῦ μιλιταρισμοῦ, ὅσον καὶ ἡ ἔννοια τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπεκτατισμοῦ τῆς δυνάμεως αὐτῆς, προκαλοῦν μίαν δυσχέρειαν εἰς τὴν πλήρη ἀποδοχήν, τὴν ψυχικὴν ἐκ μέρους τῶν λαῶν τῆς Δύσεως, τῆς ἰδέας, ὅτι ἡ Γερμανία ἔπαυσε νὰ εἶναι ἐπικίνδυνος καὶ εἶναι ἁπλῶς χρήσιμος διὰ τὴν Δυτικὴν συμμαχίαν. Ἀκόμη καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐναντίον τοῦ Γερμανικοῦ μιλιταρισμοῦ ἡ Ρωσία ἐκδηλώνει εἰλικρινῆ φόβον, ἀκόμη καὶ τὸ γεγονὸς αὐτό, θεωρεῖται, ὅτι ἀποτελεῖ στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλει κἄποιαν προσοχὴν καὶ εἰς τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἀναγνωρίζονται εἰς τοὺς Γερμανοὺς καὶ εἰς τὴν περαιτέρω δρᾶσιν της. Διότι, ταὐτοχρόνως, καὶ τοῦτο ἔχει σημασίαν, ἡ Γερμανία εἶναι ἡ μεγάλη ἡττημένη τοῦ παγκοσμίου πολέμου καὶ ἔχει ὑποστῆ ζημίας, τὰς ὁποίας δὲν ἔχει ἀναγνωρίσει, ὅπως, παραδείγματος χάριν τὸν καθορισμὸν τῶν συνόρων Ὄντερ–Νάϊσσε. Καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι ἂν ὑπάρχῃ σήμερον μία δύναμις, ἡ ὁποία παρεμποδίζει διὰ τῆς ἰδικῆς της νοοτροπίας τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ πνεύματος τῆς ὑφέσεως, εἶναι ἀσφαλῶς ἡ Γερμανία, διότι πράγματι, ἐθνικῶς δὲν εἶναι ἱκανοποιημένη ἀπὸ τὸ «στάτους κβό». Θὰ ἤθελα, λοιπόν, νὰ διερωτηθῶ: Πέραν τῶν γενικῶν αὐτῶν παρατηρήσεων, ποὺ ἔχουν ἀξίαν διὰ τὴν τρίτην μου παρατήρησιν, ἐσκέφθημεν ἐπαρκῶς τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς εὐαισθησίας, ὅταν ἀπεκατεστήσαμεν τὰς σχέσεις μας μὲ τὴν Γερμανίαν; Προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποκατασταθοῦν αἱ σχέσεις αὐταί. Καὶ προσωπικῶς ἐτόνισα καὶ ἄλλη μίαν φοράν, ὅτι ὁ ἔλεγχος ποὺ ἀσκῶ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι, ὄχι διότι ἀπεκατέστησε τὰς σχέσεις μὲ τὴν Γερμανίαν, ἀλλὰ διὰ τὸν τρόπον τὸν ὁποῖον προθύμως ἐλησμόνησε μερικὰ πράγματα καὶ ζημιώνει ἔτσι αὐτὴν ταύτην τὴν Ἑλληνογερμανικὴν φιλίαν. Νομίζω, ὅτι παρέστημεν εἰς ἕνα θέαμα δυσάρεστον, διότι ἔδωσα τὴν ἐντύπωσιν τῆς αἰφνιδίας ἀναβιώσεως τῆς Γερμανοφιλίας τοῦ 1914. Ἠκούσαμεν τὸ ἐγκώμιον τῆς νέας Γερμανίας καὶ μὲ μίαν σπουδὴν νὰ τὰ λησμονήσωμεν ὅλα, ἀκόμη καὶ ἐκεῖνα ποὺ πρέπει νὰ λησμονήσωμεν, ἀλλὰ ποὺ πρέπει νὰ ἐπέλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου. Διότι δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ νὰ χρειάζεται κἄποιος χρόνος διὰ νὰ ἐξαλειφθοῦν ὅλα. Θὰ ἀναφέρω μόνον ἐν ἐπιγραφαῖς καὶ τὴν ὑπόθεσιν Μέρτεν καὶ τὴν ὑπόθεσιν Κόλβες καὶ τοὺς λόγους ποὺ ἠκούσθησαν ἐξ ἀφορμῆς τῆς καταστροφῆς τῶν Καλαβρύτων καὶ τὸ νομοσχέδιον περὶ νεκροταφείων, διὰ νὰ φθάσω τελικῶς εἰς τὸ θέμα τῶν βάσεων, εἴτε ἐκπαιδεύσεως, εἴτε ἀνεφοδιασμοῦ. Ἄν τὰ ἀνέφερα ὅλα αὐτά, κύριοι, εἶναι, διότι πιστεύω, ὅτι, ἐφ’ ὅσον ἐπὶ τῆς ἰσοτιμίας θέλομεν νὰ στηρίξωμεν τὰς συμμαχίας μας μὲ πᾶσαν ξένην δύναμιν, ὁσονδήποτε φιλικήν, δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι ἡ ἰσοτιμία σημαίνει, πρὸ παντός, ἀπόδοσιν τιμῆς ἐκ μέρους παντὸς ἄλλου πρὸς τὰς θυσίας καὶ πρὸς τὴν ἱστορίαν ἑνὸς Ἔθνους. Καὶ πιστεύω, ὅτι δὲν ἀποδίδει τιμὴν κανεὶς εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν τὸ πρῶτον ποὺ ζητεῖ —καὶ ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις ὁμιλεῖ περὶ ὑποσχέσεων ποὺ ἐδόθησαν— τὸ πρῶτον ποὺ ζητεῖ, εἶναι, μία μεταχείρισις ἐξωφρενικῶς περίεργος διὰ τοὺς ἐγκληματίας πολέμου, ἀκριβῶς δηλαδὴ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν ἀποδοκιμαζομένην ὑπὸ τῆς Δημοκρατικῆς Γερμανίας, Γερμανίαν. Καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἀπόδοσιν τιμῆς τὸ νὰ συνοδεύεται ἡ ἀποκατάστασις διπλωματικῶν καὶ οἰκονομικῶν σχέσεων μὲ παροχὰς παντὸς εἴδους ἱκανοποιήσεων τῆς φιλοτιμίας τῶν Γερμανῶν, εἰς βάρος, ὅμως, τῆς φιλοτιμίας τῶν Ἑλλήνων. Ὡς πρὸς τὰς βάσεις περὶ τῶν ὁποίων ἔγινε λόγος μετὰ τὸ ταξίδιον τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὑπάρχουν τελείως ἀντιφατικαὶ πληροφορίαι.

§13Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ ἤθελα νὰ προβῶ, ἐφ’ ὅσον τὸ ἐπιτρέπετε, εἰς ρητὴν καὶ κατηγορηματικὴν δήλωσιν, ὅτι οὐδέποτε ἐγεννήθη τοιοῦτον θέμα. Ὅλα τὰ ἀναγραφέντα, εἴτε εἰς τὸν ξένον Τύπον, εἴτε ἐν Ἑλλάδι, δὲν ἀνταποκρίνονται οὔτε εἰς τὴν παραμικρὰν πρόθεσιν οἱασδήποτε ἐκ τῶν δύο πλευρῶν. Τὸ θέμα καὶ λογικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρηθῇ καὶ ὑφ’ ὑμῶν καὶ ὑπὸ πάντων ἀδύνατον, ἀνύπαρκτον. Διότι καὶ λογικῶς εἶναι ἀδύνατον ἡ Γερμανία νὰ ἔχῃ ἀνάγκην βάσεων ἀνεφοδιασμοῦ ἐν Ἑλλάδι. Ἀλλὰ σᾶς βεβαιῶ, καὶ ἡ βεβαίωσις αὐτὴ παρακαλῶ νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὡς βεβαίωσις ἀνεπιφύλακτος καὶ κατηγορηματική, ὅτι τοιοῦτον θέμα ὄχι μόνον δὲν ἐγεννήθη, ἀλλὰ δὲν ἦτο καὶ δυνατὸν νὰ συλληφθῇ, εἴτε ἀπὸ τῆς μιᾶς, εἴτε ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς.

§14Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἡ δήλωσίς σας, κ. Ἀντιπρόεδρε, περιλαμβάνει καὶ τὰς βάσεις ἐκπαιδεύσεως;

§15Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἐγένετο συζήτησις περὶ βάσεων ἐκπαιδεύσεως.

§16Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Διότι ἔγινε λόγος περὶ δύο εἰδῶν βάσεων, ἀνεφοδιασμοῦ καὶ ἐκπαιδεύσεως. Γνωρίζω νὰ σέβωμαι τὰς δηλώσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται ἐπισήμως ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ συνέβη —διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ἰδικήν μου θέσιν— συνέβη νὰ δημοσιευθοῦν δηλώσεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅτι, προκειμένου περὶ βάσεων ἀνεφοδιασμοῦ, δὲν γίνεται λόγος, διότι ἡ Ἑλλὰς εἶναι πολὺ μακρὰν τῆς Γερμανίας. Ἂν ὅμως ἐζητεῖτο ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ, ἡ Ἑλλὰς θὰ παρεχώρει βάσεις ἐκπαιδεύσεως.

§17Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἄλλο θέμα αὐτό. Κύριε Τσιριμῶκο, ἐφ’ ὅσον μοῦ ἐπιτρέπετε νέαν διακοπήν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι ἀπὸ μέρους τῆς Γερμανίας δὲν ἐζητήθησαν βάσεις ἐκπαιδεύσεως. Ἂν τὸ ΝΑΤΟ ἀποφασίσῃ νὰ ὑπάρξουν βάσεις ἐκπαιδεύσεως ἐν Ἑλλάδι καὶ ἀποσταλοῦν ἀξιωματικοὶ ἢ καὶ ἄνδρες πρὸς εἰδικὴν ἐκπαίδευσιν, δὲν πρόκειται ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀποκλείσῃ τοὺς ἀξιωματικοὺς οἱασδήποτε συμμάχου χώρας, περιλαμβανομένης καὶ τῆς Γερμανίας. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Ἐλπίζω, κ. Τσιριμῶκο, νὰ ἔγινα ἀπολύτως σαφής. Δὲν χρειάζεται νὰ ἑρμηνεύσω περισσότερον τὴν δήλωσίν μου.

§18Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἐπίσης, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι εἶχα σχηματίσει κἄποιαν αἰσιοδοξίαν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τεθῇ τοιοῦτον ζήτημα. Διότι εἰς τὴν προχθεσινὴν «ΜΟΝΤ» ἀνέγνωσα, ὅτι ἐδηλώθη ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης τῆς Γερμανίας, ὅτι, προκειμένου περὶ στρατιωτικῶν βάσεων, χωρὶς νὰ προσδιορίζῃ βάσεις ἀνεφοδιασμοῦ ἢ ἐκπαιδεύσεως, ἔχει ἤδη τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο δεχθῆ τρεῖς προτάσεις, διαπραγματεύεται δύο ἄλλας, μελετᾷ δύο καὶ ἤδη ἔχει ἀπομακρύνει ἢ ἀπορρίψει τὴν πρότασιν τῆς Ἑλλάδος, διὰ λόγους τεχνικούς. Προφανῶς, ἡ λέξις «πρότασις», δὲν ἀφορᾷ τὴν Κυβέρνησίν σας. Ἀφορᾷ, ἴσως, τὸ ΝΑΤΟ ἢ τὸν Ἀρχιστράτηγον τοῦ ΝΑΤΟ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, προκειμένου περὶ τῶν βάσεων αὐτῶν, ὀφείλω νὰ εἴπω ἀπὸ τοῦδε τὴν γνώμην μου. Βεβαίως, ἡ Ἀτλαντικὴ Συμμαχία εἶναι ἑνιαία. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία. Ἀλλ’ ἐλάχισται χῶραι καὶ ὄχι ὅλαι, ἐκτὸς τοῦ παραπετάσματος, ὑπέστησαν ὅσα ὑπέστη ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν κατοχήν. Εἴμεθα ὑπὲρ ἀποκαταστάσεως τῶν καλυτέρων σχέσεων. Ἀλλὰ θεωρῶ, ὅτι ἐκ μέρους τῆς Γερμανίας ἢ τοῦ ΝΑΤΟ, θὰ ἀπετέλει διπλωματικὸν σφάλμα βαρὺ καί, ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδος, θὰ ἀπετέλει ὑπερβολικὴν προθυμίαν ζημιογόνον δι’ αὐτὴν ταύτην τὴν Ἑλληνογερμανικὴν φιλίαν, ἐὰν ἐδέχετο βάσεις ἐκπαιδεύσεως Γερμανικοῦ στρατοῦ ἐν Ἑλλάδι. Τὸ ἔδαφος τοῦτο, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι φίλιον διὰ τὴν Γερμανίαν, ἀπὸ πολλῶν ἀπόψεων. Διὰ τὸν Γερμανικὸν στρατόν, τοῦ ὁποίου ἀκόμη ἠχεῖ ἡ μπότα εἰς τὰ αὐτιά μας, τὸ ἔδαφος εἶναι ἐχθρικόν. Ὅλα εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ δεχθῇ ἡ Ἑλλάς, πλὴν τοῦ Γερμανικοῦ στρατοῦ τὴν στιγμὴν αὐτήν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§19Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Ἐδῶ θὰ ἤθελα νὰ γίνῃ μία διευκρίνισις, διότι ἐδῶ εἶναι ἡ ἀντίφασις. Ὅταν εἶσθε εἰς τὸ ΝΑΤΟ, ἀποφασίζει τὸ ΝΑΤΟ νὰ στείλῃ καὶ στρατὸν ἐκείνων τῶν Κρατῶν ποὺ εἶναι εἰς τὸ ΝΑΤΟ, δηλαδὴ καὶ Γερμανικὸν στρατόν. Ἐδῶ πρέπει νὰ σκεφθῶμεν ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀντιδράσῃ, ὥστε νὰ μὴ σταλῇ ἐδῶ Γερμανικὸς στρατός. Δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸ κάμῃ. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἐξ ἀρχῆς, εἴμεθα ἐναντίον τοῦ ΝΑΤΟ, διότι γνωρίζομεν πολὺ καλά, ὅτι εἰς τὴν Εὐρώπην ἡ Γερμανία θὰ παίξῃ τὸν σπουδαιότερον ρόλον — ἐννοῶ ἡ Δυτικὴ Γερμανία. Καὶ τώρα νάτο τὸ ΝΑΤΟ ὅπως εἶναι χωρὶς τὸν Γερμανικὸν στρατόν, δὲν ἔχει τὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν ἤθελε νὰ ἔχῃ. Δι’ αὐτὸ νομίζομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κάμνει μᾶλλον τὴν θέλησιν τοῦ ΝΑΤΟ, δημιουργεῖ τὰς καλυτέρας σχέσεις μὲ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν καὶ μέσῳ τοῦ ΝΑΤΟ θὰ ἔλθῃ ἐδῶ ὁ Γερμανικὸς στρατός. Εἰς αὐτὸ ἡμεῖς εἴμεθα ἀντίθετοι καὶ αὐτὸ νὰ τὸ ξέρετε.

§20Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν οἰκονομικῶν συμφωνιῶν μὲ τὴν Δ. Γερμανίαν. Θὰ μοῦ δοθῇ ἡ εὐκαιρία, ὅταν αὗται ἐμφανισθοῦν νὰ εἴπω τὴν γνώμην μου. Διότι πιστεύω, ὅτι τὸ ξένον κεφάλαιον μόνον ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις συντείνει εἰς τὴν πρόοδον μιᾶς χώρας καὶ δὲν συντείνει ὅταν ἔρχεται ὑπὸ ὅρους ἀποικιακῆς ἐκμεταλλεύσεως. Εὔχομαι αἱ συμφωνίαι ἐγκαταστάσεως, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑπογραφῆ ἢ ὑπογράφονται ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, νὰ μὴ φέρουν αὐτὸν τὸν χαρακτῆρα. Ὅσον περισσότερον σέβομαι τὴν ἱκανότητα καὶ τὴν δύναμιν τὴν οἰκονομικὴν τῆς Γερμανίας, ἄλλο τόσον νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα προφυλαγμένοι εἰς τὸ θέμα τῶν συμβάσεων ποὺ συντάσσομεν καὶ ὑπογράφομεν μὲ αὐτήν. Διότι ἐὰν ἡ Γερμανία δὲν ἦτο μία δύναμις οἰκονομική, ἱκανὴ νὰ ἐπηρεάσῃ πέραν τῶν συγκεκριμένων συμφωνιῶν, δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος, οὔτε ἐκτιμήσεως, οὔτε καὶ δυσπιστίας. Εὔχομαι καὶ ἐλπίζω αἱ συμφωνίαι αὐταὶ νὰ μὴ φέρουν τὸν χαρακτῆρα ποὺ εἶπον. Καὶ τὸ εὔχομαι καὶ τὸ ἐλπίζω, διότι ἐνθυμοῦμαι φυσικὰ ἀπὸ ἀναγνώσεις, ὅτι κάποτε εἰς τὸ Συνέδριον τοῦ Βερολίνου συνεζήτει ὁ Ντισραέλι, ὁ λόρδος Μπίσκονφηλδ μὲ τὸν Βίσμαρκ ἐνώπιον ἑνὸς χάρτου τοῦ κόσμου. Καὶ ὁ Ντισραέλι ἐγύρισεν εἰς μίαν στιγμὴν καὶ εἶπε πρὸς τὸν Βίσμαρκ, δείχνοντας μὲ τὸ χέρι τὸν χῶρον τῶν Βαλκανίων: «Δὲν εὑρίσκετε, ὅτι ἐδῶ εἶναι ἕνας ὡραῖος τόπος δι’ ἀποικίαν;» Ὁ Βίσμαρκ τότε δὲν ἀπήντησεν. Ἀλλὰ φοβοῦμαι, ὅτι ὑπάρχουν σταθεραὶ γραμμαὶ τῆς πολιτικῆς τῶν Ἐθνῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν μεταβάλλονται εὔκολα. Καὶ ἡ πορεία πρὸς ἀνατολὰς τῆς Γερμανίας δὲν ἀποτελεῖ φόβον, ἀποτελεῖ ἱστορίαν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διασώσωμεν εἶναι διὰ μέσου πάσης συμφωνίας τὴν δυνατότητα διὰ τὸ Ἔθνος αὐτὸ νὰ ἀναπτυχθῇ, διότι δὲν δύναται νὰ ἀναπτυχθῇ, ἐπαναλαμβάνω, σὲ συμφωνίας ἀποικιακοῦ χαρακτῆρος. Κύριοι βουλευταί, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ ἀνέπτυξα, θεωρῶ, ὅτι ἡ ἀμυντικὴ συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ, δὲν ἐμποδίζει τὴν ἀνεξάρτητον ἐνέργειαν ἑκάστου Ἔθνους, οὔτε περιορίζει τὸν κύκλον τῆς ἐθνικῆς του ἀνεξαρτησίας. Αὐτὴν τὴν γραμμὴν δὲν νομίζω, ὅτι ἐτήρησεν ἡ Κυβέρνησις ἢ δὲν τὴν ἐτήρησε, καθ’ ὃν χρόνον ἡμεῖς τὸ ἀντιλαμβανόμεθα. Δὲν νομίζω ἐπίσης, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ κατηγορηθοῦν αἱ δυνάμεις τοῦ ΝΑΤΟ, ὅτι εἶναι ἐχθρικαὶ πρὸς τὴν ὕφεσιν ἢ τὴν εἰρήνην. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἐδεχόμεθα, ὅτι τὴν νοοτροπίαν τὴν ὁποίαν θέλει νὰ μᾶς ἐπιβάλλῃ ἡ Κυβέρνησις, τὴν νοοτροπίαν αὐτὴν τὴν ἔχει ὁλόκληρος ἡ Δυτικὴ συμμαχία. Θὰ ἦτο ὡς μία ὁμολογία ἀπέναντι τοῦ κόσμου, ὅτι οἱ Ἀνατολικοὶ θέλουν τὴν εἰρήνην, ἐνῷ οἱ Δυτικοὶ δὲν τὴν ἐπιθυμοῦν. Ἁπλούστατα, ὑπάρχουν μέσα εἰς τὴν Δυτικὴν συμμαχίαν καὶ Κυβερνήσεις καὶ μεγάλα λαϊκὰ ρεύματα ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς πραγματικῆς ὑφέσεως, ἐργάζονται ὑπὲρ τῆς πραγματικῆς ὑφέσεως καὶ ἐργάζονται διὰ νὰ ἀποβῇ ὁ ἀνταγωνισμὸς ἐπὶ τοῦ νέου εἰρηνικοῦ πεδίου ὑπὲρ τῆς Δύσεως. Ἀντιστρόφως, ὑπάρχουν Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπέλθῃ ὕφεσις, ἢ νὰ γίνεται λόγος περὶ ὑφέσεως, εἴτε διότι ἔχουν ἐθνικὰς ἀπασχολήσεις, αἱ ὁποῖαι κατ’ αὐτὰς δὲν ἱκανοποιοῦνται μὲ τὴν ὕφεσιν, ἐὰν πραγματοποιηθῇ ἰδίως ταχέως, καὶ ὑπάρχουν ἄλλαι Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν συνδέσει μὲ τὸν ψυχρὸν πόλεμον τὴν πολιτικήν των κυριαρχίαν. Πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησίς σας ἀνήκει εἰς τὴν δευτέραν κατηγορίαν, ἀνήκει εἰς τὰς Κυβερνήσεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι δὲν δύνανται νὰ βλάψουν τὴν εἰρήνην τοῦ κόσμου, διότι ἡ εἰρήνη θὰ γίνῃ καὶ ἐναντίον τῆς θελήσεώς των, βλάπτουν ὅμως τὸ Ἔθνος, τὸν λαὸν καὶ τὴν Δημοκρατίαν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στηρίξουν τὴν κυριαρχίαν των ἀλλοῦ, παρὰ εἰς τὴν νοοτροπίαν τοῦ ψυχροῦ πολέμου μὲ τὴν ὁποίαν τρέφουν τὸ φάσμα τῶν ἐθνικῶν κινδύνων διὰ νὰ ἐφαρμόζουν ἀστυνομικὰ μέτρα καὶ νὰ ἐξακολουθοῦν τὴν μονοπώλησιν τῆς ἐξουσίας. (Χειροκροτήματα).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§22Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ἐπεζήτησε διὰ τῆς ἀποψινῆς του τοποθετήσεως, νὰ ἐξαγνίσῃ κατὰ ἕνα τρόπον δυνατὸν τὰς ἐπιληψίμους ἐθνικῶς θέσεις, τὰς ὁποίας ἔλαβε καὶ ὑπεστήριξεν ἡ ἄκρα ἀριστερὰ κατὰ τὴν χθεσινὴν τοῦ Σώματος συνεδρίασιν. Προσεπάθησε δὲ νὰ ἐπιτύχῃ τοῦτο περισσότερον μὲ ρητορικὰ σχήματα παρὰ μὲ οὐσιαστικὰ ἐπιχειρήματα. Προσεπάθησεν ἐπίσης νὰ ρυμουλκήσῃ τὸ ὅλον θέμα ἐκτὸς τῆς οὐσίας του ἢ τοὐλάχιστον ἐκτὸς τῆς οὐσίας ἐκείνης τὴν ὁποίαν ἐπεζήτησε καὶ ὑπεστήριξεν ἡ ἄκρα ἀριστερὰ διὰ τῆς θέσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς προτάσεως δυσπιστίας. Τέλος, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως ἐπιληφθεὶς τοῦ κρισίμου θέματος τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως προσεπάθησε διὰ σχημάτων πάντοτε ἀκροβατικῶν νὰ καταστήσῃ καὶ πάλιν ἀπολύτως ἀσαφῆ καὶ συγκεχυμένην τὴν θέσιν του, καὶ ἀπέφυγεν ἐπιμελῶς νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ τί ἀκριβῶς ἐπιζητεῖ καὶ τί συγκεκριμένον καταλογίζει εἰς βάρος τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, εἴτε ὡς πρᾶξιν θετικήν, εἴτε καὶ ὡς παράλειψιν εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν περαιτέρω προσπάθειάν του ὅπως θίξῃ κατὰ τρόπον μὴ ἀνταποκρινόμενον πρὸς τὰ πράγματα τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγικῶν μας προσπαθειῶν, τὸ ὁποῖον οὐδέποτε ἐνεφανίσθη ὡς πρόκλησις ἔναντι οἱασδήποτε ἀξιολόγου καταναλωτικῆς χώρας. Ἀλλὰ πάντοτε ὡς προσπάθεια ἐπίμονος, μὲ θυσίας μάλιστα τῶν ἀρχῶν τῆς οἰκονομίας μας, ἡ ὁποία μερικῶς βέβαια ἐπιτυγχάνει εἴτε λόγῳ ἀδυναμίας πρὸς ἀπορρόφησιν εἴτε λόγῳ καὶ ἀπροθυμίας ὡρισμένων χωρῶν πρὸς συναλλαγὴν καὶ ἀγορὰν τῶν προϊόντων μας. Εἰς τὴν ὅλην προσπάθειάν του πάντως ὅπως ἐξαγνίσῃ τὴν ἄκραν ἀριστερὰν καὶ τὰς θέσεις της, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ἀπέτυχε καὶ ἐξ ὅλων παρακατιὼν θὰ ἐξηγήσω θέλει προκύψει, διατὶ ἦτο καταδικασμένος νὰ ἀποτύχῃ εἰς τὴν προσπάθειάν του αὐτήν. Ἡ ἄκρα ἀριστερὰ ἐφόσον ἀνεγνωρίσθη καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐμφανισθῇ ὡς κόμμα κοινοβουλευτικόν, δικαίωμα ἔχει νὰ ἐκθέτῃ καὶ νὰ ὑποστηρίζῃ τὰς γνωστὰς ἄλλωστε ἀπόψεις της, νὰ ἀντιτίθεται κατὰ τῆς πολιτικῆς τῆς ὑπευθύνου Κυβερνήσεως καὶ ἀκόμη νὰ ἐπικαλῆται καὶ ἐνώπιον τοῦ Σώματος ἀκόμη τὰ προσφιλῆ εἰς αὐτὴν προπαγανδιστικὰ συνθήματα εἰς ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς τόνους τῆς δημοκοπικῆς κλίμακος. Θὰ ἔπρεπεν ὅμως νὰ ἀντιληφθῇ ἐπὶ τέλους, ὅτι δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, οὔτε καὶ εἶναι ἀνεκτὸν νὰ ὑποβιβάζῃ ἐσκεμμένως τὴν στάθμην τῆς σοβαρότητος τῶν κοινοβουλευτικῶν συζητήσεων καὶ νὰ ὑποτιμᾷ ἐξ ἄλλου, κατὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀπόψεών της, τὴν στοιχειώδη νοημοσύνην τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Σώματος ὁλοκλήρου, ἀλλὰ καὶ σύμπαντος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει ἀπευθύνεται. Ἡ ὠργανωμένη ἀντικοινοβουλευτικὴ τακτική, κ. συνάδελφοι, καὶ ἡ ποιότης τῶν ἐξαπολυομένων καὶ ἐπαναλαμβανομένων κατὰ παγίαν τακτικὴν δημοκοπικῶν συνθημάτων ἀπέδειξαν ἤδη μαθηματικῶς, ὅτι ἡ ἄκρα ἀριστερὰ δὲν ἐξακολουθεῖ ἁπλῶς νὰ περιφρονῇ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ τὴν στάθμην τῶν συζητήσεων, ἀλλὰ ἐκλαμβάνει καὶ πάντας ἡμᾶς ὡς τοὐλάχιστον ἀφελεῖς ὅταν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ καὶ διὰ τῶν ὑπευθύνων αὐτῆς ἐκπροσώπων ἐμφανίζεται ἐνώπιον τοῦ Σώματος εἴτε διὰ νὰ ὑποκριθῇ τὸν ὑπέρμαχον τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ ἐλευθεριῶν, εἴτε διὰ νὰ προστατεύσῃ φιλοτίμως τὴν χώραν ἀπὸ πάσης ἐξωτερικῆς καὶ ἐσωτερικῆς ἐπιβουλῆς, εἴτε τέλος διὰ νὰ θρηνολογήσῃ ἐπὶ τῆς ἀφορήτου πενίας καὶ δυστυχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὡς ἀνεμένετο τὰ αὐτὰ ἀκριβῶς δημοκοπικὰ συνθήματα, συνέθεσε καὶ τὸ περιεχόμενον τῆς τελευταίας προτάσεως δυσπιστίας τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Καὶ ἐπὶ τοῦ περιεχομένου αὐτῆς ἀνῆλθε χθὲς εἰς τὸ βῆμα ὁ κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α., ὁ ὁποῖος ἐλέγχων τὴν ἐξωτερικὴν τῆς χώρας πολιτικὴν ἀπέδωκεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὄχι μόνον, ὅτι δὲν ἔχει εἰσέτι κατανοήσει τὸ ἀποκρυσταλλωθὲν ἤδη κλῖμα τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως, ἀλλὰ ἐπιπροσθέτως, ὅτι ἀντιδρᾷ κατ’ αὐτοῦ, ὅτι προσπαθεῖ εἰς πεῖσμα τοῦ διεθνοῦς κλίματος νὰ συντηρήσῃ τὴν ἀτμόσφαιραν τοῦ ψυχροῦ πολέμου καὶ τέλος, ὅτι περιφρονεῖ τὰς φιλικὰς προσφορὰς καὶ τὴν γενναιοφροσύνην τῶν γειτόνων μας. Αὗται ἐν περιλήψει αἱ ὑποκριτικαὶ ἀπόψεις συνθέτουν τὴν ἐπὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ τομέως θέσιν κόμματος Ἑλληνικοῦ, ἀκουσθεῖσαν καὶ ἀναπτυχθεῖσαν ἐνώπιον τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου. Δὲν πρόκειται νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὰς ἐκτεθείσας ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀπόψεις τῆς ἀριστερᾶς, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἄλλωστε ἐδόθησαν ἤδη ἀποστομωτικαὶ ἀπαντήσεις ἀπὸ μέρους τοῦ συναδέλφου μου ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν. Νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ μόνον ἡ ἀπὸ τοῦ βήματος ἐπανάληψις μιᾶς ἀπορίας τοῦ κοινοτέρου Ἕλληνος πατριώτου πρὸς τὴν παράταξιν ἐκείνην, ἡ ὁποία καπηλεύεται τὴν ἔννοιαν τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως καὶ ἡ ὁποία μὲ ὑπόδειγμα διεθνοῦς κατανοήσεως τὴν Βουλγαρικὴν τακτικὴν ἐγκαλεῖ τὴν ἐξωτερικήν μας πολιτικὴν ὡς δυσχεραίνουσαν δῆθεν τὴν μετ’ αὐτῆς συνεργασίαν, τί ἐπὶ τέλους θὰ ἦτο δυνατὸν ἐπὶ πλέον νὰ προσθέσῃ ἡ μικρὰ αὐτὴ χώρα εἰς τὴν ἰδέαν τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως πέραν τῶν ὅσων ἔχει προσφέρει κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ προσφέρει καὶ μέχρι σήμερον. Οὐδέποτε ἠπείλησε τὴν ἀκεραιότητα τῆς Βουλγαρίας, οὐδέποτε διετύπωσε διεκδικήσεις εἰς βάρος της, οὐδέποτε ἀνεμίχθη ἢ ὁπωσδήποτε τὴν παρηνώχλησεν εἰς τὰ ἐσωτερικά της πράγματα καὶ τέλος συνεμορφώθη πάντοτε μὲ τὰς διεθνεῖς συνθήκας καὶ συμφωνίας. Ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς εὑρέθη ἐνώπιον μονίμων διεκδικήσεων εἰς βάρος ἀκραιφνῶν Ἑλληνικῶν περιοχῶν, τὰς ὁποίας καὶ τὸ νέον Βουλγαρικὸν καθεστὼς υἱοθέτησεν, ἐδέχθη ἀλλεπαλλήλους καταστρεπτικὰς ἐπιδρομὰς ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν καθεστώτων τῆς γείτονος, παρηνωχλήθη πάντοτε καὶ κατὰ σύστημα εἰς τὰ ἐσωτερικά της πράγματα ἀπὸ μέρους τῆς χώρας ἐκείνης καὶ εὑρίσκεται τέλος ἐνώπιον ἀνοικτῆς παραβιάσεως τῶν διεθνῶν συνθηκῶν, τὰς ὁποίας τὸ νέον Βουλγαρικὸν καθεστὼς συνωμολόγησε καὶ προσυπέγραψε. Καὶ πάντα ταῦτα καὶ μὲ ὑποχρεώσεις διαφυλάξεως συνόρων 800 περίπου χιλιομέτρων διαθέτομεν τὸ ⅓ τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν τῆς Βουλγαρίας καὶ διατηροῦμεν τὸ ἥμισυ τοῦ τακτικοῦ αὐτῆς στρατοῦ. Τί πέραν αὐτῶν ἀξιοῖτε διὰ νὰ συμβάλωμεν τελεσφόρως εἰς τὴν ὕφεσιν; Δὲν ἀπομένει παρὰ ἡ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς χώρας προσφορὰ καὶ τετάρτης εὐκαιρίας ὄχι πλέον πρὸς νέαν κατακρεούργησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ πρὸς ἀφανισμὸν αὐτῆς τῆς φυλῆς μας. Ἀλλὰ ἂς ἐπανέλθω εἰς τὸν ἐσωτερικὸν τομέα, ὁ ὁποῖος καὶ κυρίως πρόκειται νὰ μὲ ἀπασχολήσῃ. Ἐπὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ τομέως ἡ ἄκρα ἀριστερὰ καὶ ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις ἐνεφανίσθησαν κατ’ ἀρχὴν ὅπως προανέφερα ὑπὸ τὸ γνωστὸν προσωπεῖον τοῦ ὑπερμάχου τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ ἐλευθεριῶν καὶ ὑπεστήριξεν, ὅτι ἡ μὲν Κυβέρνησις ἀπειλεῖ καὶ καταλύει τὰς λαϊκὰς ἐλευθερίας, ἡ δὲ ἀριστερὰ μάχεται καὶ ἀγωνίζεται διὰ τὴν ἐπικράτησιν καὶ διαφύλαξίν των. Ὑπεστήριξεν ἐπίσης ἡ ἀριστερά, ὅτι αἱ λαϊκαὶ ἐλευθερίαι συμπιέζονται ἐν ὀνόματι ἀνυπάρκτου καὶ φανταστικῆς κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς, τὴν ὁποίαν χαλκεύει μεθοδικῶς ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ δικαιολογῇ τὴν διατήρησιν ὡρισμένων μέτρων καὶ νὰ διατηρῆται δι’ αὐτῶν εἰς τὴν Ἀρχήν. Τέλος ὑπεστήριξε τὴν δῆθεν ἀπαθλίωσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐκ τῆς ὁποίας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξέλθῃ, ὑπὸ τὸ ἀποκρυσταλλωθὲν μάλιστα κλῖμα τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως μόνον διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς καὶ τοῦ συνασπισμοῦ, τὸν ὁποῖον ὑπηρετεῖ αὕτη κατὰ τρόπον ἀπροσχημάτιστον. Ἤκουσα ψυχραίμως τὰς ἀπόψεις αὐτὰς τῆς ἀριστερᾶς καὶ διὰ τῆς ἀπαντήσεώς μου θὰ ἀποδείξω ὁποίου ὕψους ἀφέλειαν θὰ πρέπει νὰ ἀξιοῖ καὶ ἀπὸ τὸν τελευταῖον Ἕλληνα πολίτην διὰ νὰ τὸν πείσῃ, ὅτι αἱ ἀπόψεις της εἶναι εἰλικρινεῖς καὶ ὑπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τῆς χώρας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ γενικώτερον. Καὶ ἐν πρώτοις θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν δῆθεν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς διατήρησίν της εἰς τὴν Ἀρχήν. Ἔχει ἀνάγκην καὶ θὰ πρέπει νὰ μετέλθῃ ἰδιαιτέραν τακτικὴν πρὸς τοῦτο ἡ Κυβέρνησις; Εὑρίσκεται εἰς τὴν Ἀρχὴν ἐν ὀνόματι προσφάτου λαικῆς ἐτυμηγορίας καὶ κατόπιν ἐκλογῶν, διεξαχθεισῶν αἰτήσει τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑπὸ Κυβερνήσεως ὑπηρεσιακῆς, τὸ ἀδιάβλητον τῶν ὁποίων οὐδὲ αὐτὴ ἡ ἀριστερὰ ἀπετόλμησε ποτὲ νὰ ἀμφισβητήσῃ. Εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν κατόπιν ἐκλογῶν διεξαχθεισῶν ὑπὸ ἐκλογικὸν σύστημα καθιερωθὲν ὑπὸ Κυβερνήσεως ὑπηρεσιακῆς, σύστημα ἐκλογικὸν τῆς ὑπευθύνου καὶ δεδηλωμένης προτιμήσεως τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ἔθνους, ὡς τοῦτο ἀπέδειξεν αὐτὴ αὕτη ἡ ἐπὶ τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου διεξαχθεῖσα ψηφοφορία. Καὶ ὅταν τὸ ἐκλογικὸν σύστημα συμφωνῆται κατὰ παμψηφίαν, σχεδόν, διεξάγονται ὑπὸ ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως ἀδιαβλήτως αἱ ἐκλογαὶ καὶ κατακτᾷ ἕνα κόμμα τὴν ἀπόλυτον τοῦ Κοινοβουλίου πλειοψηφίαν, τί θὰ πρέπει ἐπὶ πλέον νὰ προστεθῇ διὰ νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν Ἀρχὴν μέχρις ἐξαντλήσεως τῆς ἐκ τοῦ Συντάγματος προβλεπομένης διορίας καὶ διὰ νὰ μὴ ἐπαναλαμβάνωνται κατὰ 15θήμερον αἱ ἀνεδαφικαὶ ἀξιώσεις περὶ ἐπαναλήψεως τῶν ἐκλογῶν; Εἰς ἀπάντησιν ἐφευρέθη ἐν σπουδῇ τὸ σόφισμα τῆς ἀνάγκης τῆς καταλύσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς πλειοψηφίας τοῦ κυβερνῶντος κόμματος, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὰς ἐκλογὰς δὲν συνεκέντρωσε τοῦτο τὴν ἀπόλυτον πλειοψηφίαν. Ἀλλὰ ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου, παρ’ ἡμῖν καὶ εἰς ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἐλεύθερα πολιτεύματα, πλὴν ἐκείνων τὰ ὁποῖα διὰ θετῶν διατάξεων ἀρνοῦνται τὴν ὕπαρξιν Ἀντιπολιτεύσεως, καὶ τὰ ὁποῖα κατὰ τὰς ἐκλογὰς καὶ ἐκ παραδρομῆς προφανῶς ἐμφανίζουν πολλάκις πλειοψηφίαν 102% ἔχει ἀναγνωρισθῆ, ἡ θεμελιώδης κοινοβουλευτικὴ ἀρχή, ὅτι τὴν χώραν κυβερνᾶ ἡ κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ἔθνους, ἡ ὁποία καὶ στηρίζει τὴν Κυβέρνησιν ἐν τῇ Βουλῇ. Ἐν ὀνόματι τῆς κοινοβουλευτικῆς αὐτῆς ἀρχῆς, διεκυβερνήθη μέχρι σήμερον ἡ Ἑλλάς. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ καὶ ἂν πρὸς στιγμὴν ἐθυσιάζαμεν τὴν Κοινοβουλευτικὴν αὐτὴν ἀρχὴν ὑπὲρ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς ποῖον θὰ ἦτο τὸ πρακτικὸν ὑπὲρ τῆς χώρας ἀποτέλεσμα; Ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν ψηφοφόρων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸ 25% τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς θὰ ἔπρεπε νὰ κληθῇ διὰ νὰ σχηματίσῃ τὴν ὑπεύθυνον τῆς χώρας Κυβέρνησιν; Ἀλλὰ ἂν ποτὲ ἠκούετο παρομοία πρότασις θὰ ἔδει πρωταρχικῶς νὰ ἐρωτηθοῦν τὰ ὑπόλοιπα ἐθνικόφρονα κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἂν θὰ ἐδέχοντο ποτὲ παρομοίαν σύμπραξιν, ὑπὸ τὸ αὐτονόητον προβάδισμα τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Καὶ ἀμέσως ἐν συνεχείᾳ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθῇ ἂν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διατηρῇ τὸ ποσοστὸν τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὰ λοιπὰ ἐθνικόφρονα κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως μετὰ τὴν ἀποφασισθησομένην μετὰ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς Κυβερνητικὴν σύμπραξιν καὶ συνεργασίαν. Οὐδέποτε ὅμως κατὰ τὴν γνώμην μου θὰ ἀνακύψῃ ἡ ἀνάγκη παρομοίας ἐρεύνης, διότι τὰ ἐθνικάφρονα κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως γνωρίζουν ἐξ ἴσου μὲ τὸ κυβερνῶν τὴν ποιότητα τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἐναντίον αὐτῆς ἑνώνουν τὰς δυνάμεις των, ἀναβιβαζομένων οὕτω εἰς τὸ 75% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἔναντι δὲ τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ἀναγνωρίζουν τὴν ἀρχὴν τῆς κοινοβουλευτικῆς πλειοψηφίας, τὴν ὁποίαν ἐπανέλαβε καὶ ἀνεγνώρισεν ὁ παρ’ αὐτῶν προκριθεὶς καὶ ψηφισθεὶς ἐκλογικὸς νόμος. Περὶ Κυβερνητικῆς τακτικῶς συνεπῶς καὶ μάλιστα μεθοδικῆς, πρὸς παραμονὴν εἰς τὴν ἀρχὴν μέχρις ἐξαντλήσεως τῆς 4ετίας ἂς μὴ γίνεται σοβαρὸς λόγος. Ἀκολουθεῖ τὸ δεύτερον κεφάλαιον τῆς ἀνυπάρκτου δῆθεν κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς, τὴν ὁποίαν μεθοδεύει ἡ Κυβέρνησις πρὸς ἐξυπηρέτησιν ἰδίων της σκοτεινῶν ἐπιδιώξεων. Ὁμολογῶ ὅτι ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς ἔχει ἀνάγκην περισσῆς θρασύτητος, τὴν ὁποίαν μόνον ἡ ἄκρα ἀριστερὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διαθέσῃ. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα). Ἀμφισβητεῖ ἡ ἀριστερὰ τὴν κομμουνιστικὴν δρᾶσιν καὶ ἀπειλὴν ἐνώπιον ἡμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐνῷ εἶναι γνωστὸν ἐξ ἐπαφῆς σχεδὸν καὶ εἰς τὸν τελευταῖον Ἕλληνα πολίτην, ὅτι ἡ κομμουνιστικὴ δρᾶσις καὶ ἀπειλὴ ὄχι ἁπλῶς ὑπάρχει, ἀλλὰ τρὶς κατὰ τὴν τελευταίαν 15ετίαν ἐξεδηλώθη, κατὰ τὸν ἐγκληματικώτερον μάλιστα τρόπον καὶ μὲ ἀμέσους συνεπείας τὴν δῄωσιν καὶ τὸν ἀφανισμὸν τῆς χώρας καὶ τὴν πλήρη ἐξουθένωσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς περιόδους μάλιστα ἀναγεννήσεως καὶ πλήρους ἀναδημιουργίας καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν ἡττημένων τοῦ μεγάλου πολέμου. Ἔναντι δὲ τῆς θανασίμου αὐτῆς ἀπειλῆς, ἡ Κυβέρνησις διατηρεῖ ἁπλῶς ὑποτυπώδη ἀντικομμουνιστικὰ μέτρα, ἀπὸ 30ετίας καὶ πλέον θεσπισθέντα καὶ διατηρηθέντα ἐπὶ τῶν ἡμερῶν ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν προκατόχων Κυβερνήσεων καὶ τὰ ὁποῖα ἴσως μετὰ ἀσυγγνώστου ἐπιεικείας ἐφαρμόζει, καὶ τὰ ὁποῖα ἐπιτρέπουν καὶ εἰς τὴν ἄκραν ἀριστερὰν οὐχὶ ἁπλῶς νὰ ζῇ ἐν ἀσφαλείᾳ ἀλλὰ καὶ νὰ πολιτεύεται, νὰ κινῆται πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν δημοκοπικῶς, νὰ συκοφαντῇ καὶ νὰ κάμνῃ χρῆσιν τῆς ἐλευθεροτυπίας μέχρι θρασύτητος καὶ νὰ παρέχῃ ἀκόμη πράγματα εἰς τὴν χώραν, ἰδίᾳ εἰς τὸν εὐπαθέστατον τομέα τῶν σχέσεων αὐτῆς μετὰ τῶν ξένων κρατῶν ὅπως τὴν ἐπιβαλλομένην εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς χώρας ἄμυναν ἔναντι μιᾶς προδοτικῆς μειοψηφίας προσπαθεῖ νὰ μεταμορφώσῃ εἰς κυβερνητικὴν διάθεσιν δῆθεν προκλήσεως μεγάλων χωρῶν καὶ μεγάλων δυνάμεων. (Χειροκροτήματα). Ἀπομένει τὸ κλῖμα τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν δοξασίαν τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς μεταμορφώνει αὐτομάτως τὸν ἐκτὸς νόμου ξενοκίνητον κομμουνισμὸν εἰς ἐθνικὸν καὶ πατριωτικὸν κεφάλαιον πολύτιμον. Εἰς ποίαν ὅμως ἀποφασιστικήν του ἐκδήλωσιν καὶ προσπάθειαν δὲν ἐμηχανεύθη ὁ κομμουνισμὸς ἕν ἐθνικὸν προπέτασμα καὶ ἕνα πατριωτικὸν προκάλυμμα διὰ νὰ συγκαλύψῃ τὴν ἐγκληματικὴν καὶ ἐθνοκτόνον δρᾶσίν του. Ὁ ἀγὼν κατὰ τῶν κατακτητῶν ὑπῆρξε τὸ σύνθημα τῆς κατοχῆς, ἡ ἄμυνα κατὰ τῶν ἐπιδρομέων συμμάχων τὸν Δεκέμβριον καὶ τέλος, ἡ προδοτικότης καὶ ἀντιδημοκρατικότης ὁλοκλήρου τοῦ ὑπευθύνου πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας, κατὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον. Συγκεκριμένως, ὁ φασισμὸς τῶν παρόντων κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν Ἀρχηγῶν τῶν Φιλελευθέρων καὶ τοῦ Δημοκρατικοῦ Φιλελευθέρου Κόμματος καὶ τῶν λοιπῶν ἡγετῶν τῆς περιόδου ἐκείνης. Εἶναι τόσον πρόσφατα τὰ τεχνάσματα αὐτὰ τῆς δῆθεν ἐθνικῆς ἐξάρσεως τῆς Ἄκρας Ἀριστερᾶς καὶ τοῦ δῆθεν ἐνδιαφέροντός της ὑπὲρ τῆς χώρας, ὥστε θὰ πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι εἶναι τοὐλάχιστον πρόωρον νὰ ἐξαπατηθῇ καὶ διὰ τετάρτην φορὰν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος ἐν ὀνόματι τῶν ὅσων ὑπέστη ἴσως καὶ ἐλέγχει τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἐπιείκειαν, μετὰ τῆς ὁποίας μεταχειρίζεται τὸν Κομμουνισμόν. Ἡ μέθοδος καὶ ἡ τακτικὴ αὐτή, νὰ ἦσθε βέβαιοι, ὅτι δὲν θὰ ἐξασφαλίσῃ ποτὲ τὴν ἐπικράτησιν τοῦ Κομμουνισμοῦ εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Εἰς τοὺς κόλπους τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἀριστερᾶς καὶ ὑπὸ τὸν Κοινοβουλευτικόν της μανδύαν, συγκαλύπτονται, καὶ κατὰ τὴν ἰδικήν σας ὁμολογίαν, τὰ στελέχη τοῦ Κομμουνισμοῦ, τὰ ὁποῖα εὐχερῶς θὰ ἠδυνάμην νὰ ἀποκαλύψω ὄχι μόνον διὰ στοιχείων ἢ διὰ τῆς συγκρίσεως τῶν ταὐτοσήμων συνθημάτων ΕΔΑ καὶ ΚΚΕ καὶ τῶν διαπιστώσεων τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν πολιτικῶν Ἀρχηγῶν τῆς χώρας, ὅπως π.χ. τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, δηλώσαντος δημοσίᾳ, ὅτι μόνον ἀφελεῖς ἠμποροῦν νὰ φαντασθοῦν, ὅτι εἶναι δυνατὴ συνεργασία ἐθνικοφρόνων κομμάτων, μετὰ τῆς ΕΔΑ, ἥτις εἶναι ταὐτόσημος μὲ τὸ Κ. Κ.Ε., ἀλλὰ καὶ δι’ ἁπλῆς ἐρωτήσεως πρὸς ὡρισμένους ἐξ ὑμῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχετε τὴν ἄδειαν καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαρνηθῆτε δημοσίᾳ τὴν κομμουνιστικήν σας ἰδεολογίαν. Θὰ ἦτο τιμιώτερον καὶ ἀνδρικώτερον νὰ ἀνέλθῃ ἕνας ἐξ ὑμῶν ἐπὶ τοῦ βήματος αὐτοῦ καὶ ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ τῆς δημοσιότητος νὰ ἀρνηθῇ, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ τελευταία χώρα τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία ἐν ὀνόματι καὶ μόνον τῶν ἰδίων της συμφερόντων θὰ ἠδύνατο νὰ ἀνεχθῇ συζήτησιν περὶ ἐπικρατήσεως τοῦ Κομμουνισμοῦ. Ὁ πρωτοπόρος αὐτὸς δὲν θὰ ἐπρόκειτο νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν προκατάληψιν καὶ τὴν ἀντίδρασιν οἱουδήποτε ἐξ ἡμῶν. Θὰ εἶχε μόνον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐξηγήσῃ πρὸς ἡμᾶς καὶ δι’ ἡμῶν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, κατὰ ποῖον τρόπον ὁ Κομμουνισμὸς πρόκειται νὰ διασφαλίσῃ τὰς δημοκρατικάς μας ἐλευθερίας, νὰ κατοχυρώσῃ τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν καὶ τέλος νὰ προαγάγῃ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ μας. Δὲν σᾶς ἀποκρύπτω, ὅτι ὁ ἀπόστολος αὐτὸς θὰ εὑρίσκετο ἐνώπιον ἀνυπερβλήτων δυσχερειῶν εἰς τὴν πρώτην φάσιν τῆς προσπαθείας του, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀπεπειρᾶτο νὰ μᾶς πείσῃ, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν καὶ μόνον τοῦ Κομμουνισμοῦ θὰ ἤκμαζον οἱ δημοκρατικοὶ θεσμοί. Ὅπως ὅλοι οἱ ἐλεύθεροι λαοί, ἔτσι καὶ ὁ Ἑλληνικός, δὲν κατέβαλεν ἁπλῶς προσπαθείας, ἀλλὰ προσέφερε θυσίας ἀτέρμονας πρὸς κατάκτησιν τῶν ἐλευθεριῶν του, αἱ ὁποῖαι ἐπιτρέπουν καὶ εἰς αὐτὸν ἀκόμη τὸν Κομμουνισμὸν νὰ ὀρθώνῃ θρασὺ τὸ ἀνάστημά του. Τὰς κατακτηθείσας ἐλευθερίας του, εἶναι ἀποφασισμένος νὰ μὴ τὰς θυσιάσῃ ποτὲ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Τὶ πρόκειται νὰ τοῦ προσφερθῇ ἐπ’ αὐτῶν, ὅταν κοινὸν μυστικὸν εἶναι, ὅτι ὁπουδήποτε τοῦ κόσμου ἐπεκράτησεν ἡ κοσμοθεωρία αὐτή, οὔτε ὑπολείμματα τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν διεσώθησαν, παρ’ ἡμῖν δὲ καὶ ὁ τελευταῖος πολίτης ἐδοκίμασε, κατ’ ἐπανάληψιν μάλιστα, τὰς δημοκρατικὰς διαθέσεις τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ εἶναι αὐτόπτης μάρτυς τῶν πρωτοφανῶν ἐγκλημάτων καὶ τῆς ἐκτεταμένης καταστροφῆς, ἡ ὁποία μάλιστα δὲν ἔπληξε τὴν εὐάριθμον εὐποροῦσαν τάξιν τῆς χώρας, ἀλλὰ κατὰ προτίμησιν, τὰς ἀθλιεστέρας τάξεις καὶ ἰδίᾳ τοὺς σκληρῶς ἀγωνιζομένους καὶ χειμαζομένους ἀγροτικοὺς πληθυσμούς. Καὶ ταῦτα μέν, ἀπὸ ἀπόψεως δημοκρατικῶν θεσμῶν. Ἐὰν ὅμως, πρὸς στιγμὴν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀπεφάσιζε χάριν ἄλλων συμφερόντων του, ἐθνικῶν ἢ οἰκονομικῶν, νὰ θυσιάσῃ τὰς ἐλευθερίας του, τὶ ἐπρόκειτο νὰ διδαχθῇ ἀπὸ τὸν Κομμουνισμὸν ἐπὶ τῶν κεφαλαίων τῶν ἐθνικῶν καὶ οἰκονομικῶν του συμφερόντων; Ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ, ὅτι καλεῖται νὰ προσχωρήσῃ αὐτὸς καὶ ἡ κρίσιμος περιοχή, τὴν ὁποίαν κατοικεῖ εἰς ἕνα σύστημα κατ’ ἐξοχὴν διεθνιστικόν, διὰ νὰ προστατευθῇ ἔναντι τῶν εἰς βάρος του δεδηλωμένων διεκδικήσεων ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπροκαλύπτως εἶναι τυφλὰ τοῦ διεθνισμοῦ ὄργανα. Εἰς μίαν τῶν τελευταίων συνεδριάσεων τοῦ Σώματος, ἐπεζήτησε νὰ ὑπαινιχθῇ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἀριστερᾶς τὴν προπαγανδιστικὴν τοποθέτησιν τῆς Κυβερνήσεως τῶν Σκοπίων εἰς βάρος τῶν Βορείων μας Μακεδονικῶν περιοχῶν, αἱ ὁποῖαι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διακηρύξω, εἶναι Ἑλληνοπρεπέστεραι ἐξ ὁλοκλήρου τῆς χώρας, διότι εὑρεθεῖσαι κατ’ ἐπανάληψιν εἰς τὴν διασταύρωσιν τῶν Βαλκανικῶν ἀνταγωνισμῶν, ἀπέδειξαν τὸ φρόνημά των καὶ παρέμειναν ἀκραιφνῶς Ἑλληνικαί, παρὰ τὰς σφαγὰς καὶ τὰς δῃώσεις τὰς ὁποίας ὑπέστησαν. Παρέλειψεν, ὅμως, νὰ μᾶς ὑπενθυμίσῃ ὁ κ. Ἀρχηγός, ποία ὑπῆρξεν ἡ θέσις καὶ ἡ συμπεριφορὰ τῆς παρατάξεώς του καὶ τῶν ὑποκαταστάτων του ἔναντι τῶν περιοχῶν ἐκείνων, ὅταν ἐχάλκευε τὴν Σλαυομακεδονικὴν μειονότητα εἰς βάρος τῶν περιοχῶν ἐκείνων, ὅταν ἐγνώριζε κατὰ χιλιάδας καὶ μέχρι τῶν νηπίων τοὺς κατοίκους των, διὰ νὰ τοὺς μεταφέρουν εἰς τὰ ὅμορα Σλαυϊκὰ κράτη, ὅταν ὠργάνωνε εἰδικὰ Σλαυομακεδονικὰ ἔνοπλα τμήματα, ὅπως τῆς ΝΟΦ, ὅταν ἐπισήμως συνεβάλλοντο διὰ νὰ παραδώσουν τμήματα τῆς χώρας πρὸς διακυβέρνησιν εἰς τοὺς Βουλγάρους, ὅπως συνέβη μὲ τὰς συμφωνίας Πετριτσίου καὶ ἄλλας καὶ ὅταν, τέλος, καὶ σήμερον ἀκόμη, διὰ τῶν ἰδίων των βουλευτῶν, μεταφέρωνται καὶ διανέμωνται μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων τὰ σήματα τοῦ Δημητρώφ, ὁ ὁποῖος ἰδιαιτέρως ἐπροστάτευσε καὶ προεφύλαξε τὰς Ἑλληνικὰς ἐκείνας περιοχὰς (αἶσχος, αἶσχος). Θὰ ἐσκέπτετο, ἴσως, ὁ ἐθναπόστολος αὐτός, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαός, χάριν τῆς βελτιώσεως καὶ τῆς προαγωγῆς τοῦ βιοτικοῦ του ἐπιπέδου, θὰ ἦτο πρόθυμος νὰ θυσιάσῃ πέραν τῶν δημοκρατικῶν του ἐλευθεριῶν καὶ αὐτὴν τὴν ἐθνικήν του ἀσφάλειαν καὶ ἀκεραιότητα. Εἶναι, ὡς ἐκ τούτου, ἀνάγκη νὰ ἐξετασθῇ καὶ αὐτὸ τὸ κεφάλαιον τῶν οἰκονομικῶν προσδοκιῶν, τὰς ὁποίας θὰ προσέφερεν ἡ τυχὸν ἐπικράτησις τοῦ Κομμουνισμοῦ πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν ὑπευθύνων ὑπουργῶν της, ἰσχυρίσθη κατ’ ἐπανάληψιν, ὅτι ἔχει ἀναλάβει μίαν ὑπεράνθρωπον προσπάθειαν οἰκονομικῆς ἐξυγιάνσεως τῆς χώρας, ἡ ὁποία κατατείνει εἰς τὸν ἐντὸς τοῦ συντομωτέρου δυνατοῦ χρόνου διπλασιασμὸν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἰδίᾳ τοῦ ἀγροτικοῦ, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καὶ στηρίζει, κυρίως, τὴν οἰκονομικήν της πολιτικήν. Ἰσχυρίσθη, ἐπίσης, καὶ ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ προσπάθειά της αὐτὴ ἀπέδωκεν ἤδη τὰ πρῶτα ἀποτελέσματα, ἐπὶ τῶν ὁποίων μέλλει νὰ θεμελιωθῇ ὁ τελικὸς σκοπὸς τῶν ἐπιδιώξεών της. Οὕτω, ὑπὸ καθεστὼς ἀπολύτου πολιτικῆς σταθερότητος, ἡ ὁποία διὰ πρώτην φορὰν ἐξασφαλίζεται εἰς τὴν χώραν μας, ἀπεκτήσαμεν, πρωτίστως, νόμισμα ἐσωτερικῶς καὶ ἐξωτερικῶς εὐϋπόληπτον, ἐνῷ εἶναι γνωσταὶ ἐκ τοῦ παρελθόντος αἱ τραγικαὶ περιπέτειαι τῆς δραχμῆς, κατὰ τῶν ὁποίων καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἠρνεῖτο ἐπιδεικτικῶς τὴν ἐμπιστοσύνην του πρὸς αὐτό. Ἀπεκτήσαμεν ἐν συνεχείᾳ, διὰ τῆς περισυλλογῆς καὶ μόνον, σταθερῶς ἰσοσκελισμένον κρατικὸν προϋπολογισμόν, τὰ μόνα μειονεκτήματα τοῦ ὁποίου ὑπῆρξαν κατὰ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, τὰ περισσεύματά του, τὰ ὁποῖα διὰ σκληρῶν καὶ μόνον οἰκονομιῶν ἐξασφαλίζονται, διὰ νὰ διατεθοῦν διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ μονίμως ἀνισοσκελοῦς Ἑλληνικοῦ προϋπολογισμοῦ, πρὸς δημιουργίαν σημαντικωτάτου προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων ἐξ ἑλληνικῶν ἀποκλειστικῶς πόρων. Ἀπὸ τῆς τελευταίας Κοινότητος μέχρι τῆς πρωτευούσης, ἀνελήφθη ἡ ἐκτέλεσις δεκάδων χιλιάδων παραγωγικῶν ἔργων, ἐντὸς τετραετίας ἐξετελέσθησαν ὅσα δὲν εἶχον ἐκτελεσθῆ ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου καὶ ἐκτελοῦνται καὶ προγραμματίζονται τόσα νέα, ὥστε ὁλόκληρος ἡ χώρα νὰ δίδῃ τὴν ἐντύπωσιν ἐργοταξίου. Μόνον εἰς τὸν τομέα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν, ἤτοι διὰ τοῦ προγράμματος μικρῶν κοινωφελῶν καὶ τῶν Ὀργανισμῶν τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, ἐξετελέσθησαν καὶ ἐπρογραμματίσθησαν κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν 53.000 μικρὰ καὶ μεσαῖα ἔργα. (Χειροκροτήματα). Ἐλήφθησαν προστατευτικὰ μέτρα ὑπὲρ ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν παραγωγικῶν τάξεων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν καὶ μελετῶνται καὶ νέα σοβαρώτερα. Ἀποκατεστάθη πλήρως, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς χώρας, ἡ πίστις, εἰς τρόπον ὥστε ἀθρόως καὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἐντὸς τῆς χώρας νὰ προσφέρωνται τὰ κεφάλαια πρὸς παραγωγικὴν των ἀξιοποίησιν, ἡ δὲ ἄνετος χρηματοδότησις ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν παραγωγικῶν κλάδων, ὑπερέβη κἄθε προσδοκίαν. Μόνον τὰ μεσοπρόθεσμα ἀγροτικὰ δάνεια ἐπὶ μειωμένῳ τόκῳ 2%, θέλω μνημονεύσει, τῶν ὁποίων τὸ ὕψος ἀπὸ 150 περίπου ἑκατομμύρια, ἀνῆλθεν εἰς 1 δισεκατομμύριον ἑξακόσια ἑκατομμύρια. Τέλος, ἐπετεύχθη σημαντικωτάτη ἐπαύξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ σταθερὰ τοιαύτη τοῦ ἀγροτικοῦ, ἀπὸ 17 δισεκ. εἰς 24 δισεκ. (Χειροκροτήματα). Αὐταί, εἶπεν ἡ Κυβέρνησις, εἶναι αἱ ἐπιδιώξεις καὶ αὐτὰ τὰ μέχρι τῆς στιγμῆς ἐπιτεύγματά της, τὰ ὁποῖα ἐξαρκοῦν διὰ νὰ θεωρῆται ἱκανοποιητικὴ ἡ κατάστασις τῆς χώρας μας, τοὐλάχιστον συγκριτικῶς πρὸς τὸ παρελθὸν καὶ πρὸς τὰς γειτονικάς μας χώρας, αἱ ὁποῖαι συμβαίνει νὰ κατέχουν κατὰ πολὺ μεγαλυτέρας καὶ εὐφορωτέρας ἐκτάσεις. Δὲν ἰσχυρίσθη ποτὲ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον εἰδυλλιακῆς καταστάσεως καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχουν τάξεις χειμαζόμεναι. Θὰ σᾶς ἀναφέρω μίαν χαρακτηριστικὴν συγκριτικῶς περίπτωσιν, τὴν ὁποίαν μᾶς δίδει ὁ συνάδελφος τοῦ Δημοκρατικοῦ Φιλελευθέρου Κόμματος, ὁ κ. Κοκκέβης, ὁ ὁποῖος προσφάτως ἐπεσκέφθη τὴν Ρουμανίαν καὶ τὴν ὁποίαν δημοσιεύει εἰς τὴν ἐφημερίδα «Νέα» τῆς 20ῆς Φεβρουαρίου. «Ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον παρουσίασεν ἡ ἐπίσκεψις εἰς τὸ πρότυπον συνεταιρικὸν ἀγρόκτημα (ἀγκρίκολα κολλεκτίβα) τοῦ χωρικοῦ Μπότ, εἰς τὴν κεντρικὴν Ρουμανίαν. Περιλαμβάνει σήμερα 430 οἰκογενείας, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν 552 ἐργατικὰ χέρια. Ἡ μορφή του εἶναι γεωργοκτηνοτροφικὴ καὶ παράγονται, κυρίως, σιτάρι, σπόροι, τεῦτλα, πατάτες, κριθάρι καὶ ζωοτροφαί. Τρία εἶναι τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ σημεῖα τῆς ὀργανώσεως τοῦ συνεταιριστικοῦ ἀγροκτήματος. Κατ’ ἀρχήν, ἐπιτρέπεται ἡ μικροϊδιοκτησία. Δηλαδή, ἕνα σπίτι 2–3 δωματίων, ἔκτασις ¼ ἑκταρίου γιὰ λαχανόκηπο, δύο μεγάλα ζῶα, 15 πρόβατα, 4 χοῖροι καὶ πουλερικά. Ἡ ἐργασία, κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐντατικῆς καλλιεργείας, φθάνει τὸ δεκάωρον ἡμερησίως. Κατὰ τὸ 1959, ἡ κατανομὴ τῶν ἐσόδων τοῦ συνεταιρισμοῦ ἀπέδωσεν 20 λέϊ σὲ νόμισμα καὶ 23 λέϊ σὲ εἶδος, γιὰ κᾶθε δεκάωρον ἐργασίας. Ἡ οἰκονομικὴ κλιμάκωσις τοῦ συνεταιρισμοῦ, ἔχει τὴν ἑξῆς μορφήν: Ἀφαιροῦνται ἀπὸ τὴν ἐτησίαν παραγωγὴν τὰ γενικὰ ἔξοδα, καθὼς καὶ ποσοστὰ (ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων ἀπὸ τὴν διάθεσιν τῶν προϊόντων τῆς χρονιᾶς) 4% διὰ τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν, 3% διὰ συνταξιοδότησιν, 5% διὰ κάλυψιν τόκων δανείων Τραπέζης. Δηλαδή, κρατήσεις 13%. Ἕνα σημαντικὸν ποσοστὸν (25%) κεφαλαιοποιεῖται, τὰ δὲ ὑπόλοιπα κατανέμονται μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων, ἀναλόγως μὲ τὰ ἐργάσιμα δεκάωρα ποὺ ἔχει πραγματοποιήσει, ὁ καθένας τους». Πρόκειται περὶ προτύπου ἀγροκτήματος, ὅπου ἡ δεκάωρος σκληρὰ ἐργασία πληρώνεται μὲ ψιχία καὶ ὅπου αἱ ἀσφαλιστικαὶ κρατήσεις ἀνέρχονται εἰς 13%, τὸ σύνολον τῶν κρατήσεων μετὰ τοῦ ἀποθεματικοῦ εἰς 38% καὶ αἱ κρατήσεις συνταξιοδοτήσεως εἰς 3% ἐπὶ τῆς παραγωγῆς. Δὲν γνωρίζω ποίαν γνώμην θὰ εἶχον οἱ δικοί μας ἀγρόται περὶ τοῦ ἐπιγείου αὐτοῦ ἀγροτικοῦ παραδείσου. Καὶ ἄνεργοι καὶ ὑποαπασχολούμενοι ὑπάρχουν, ὅπως ὑπάρχουν, εἰς ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς χώρας τοῦ κόσμου καὶ τὰς πλουσιωτέρας ἀκόμη ἐξ αὐτῶν, καὶ ἐπιτακτικὰς ἀνάγκας συμπληρώσεως τοῦ εἰσοδήματος ἀντιμετωπίζουν πολλαὶ τάξεις καὶ ἰδίᾳ αἱ ἀγροτικαί, ἐν ὀνόματι τῆς προόδου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τοῦ ἀγόνου τῶν ἐδαφῶν μας. Καὶ ἐπιτακτικὴ εἶναι ἡ ἀνάγκη, ὅπως ὑπηρετηθοῦν ἀποτελεσματικῶς αἱ τάξεις αὐταὶ καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν κατατείνουν αἱ ὑπεράνθρωποι τῆς Κυβερνήσεως προσπάθειαι, αἱ ὁποῖαι ἐστὲ βέβαιοι, ὅτι συντομώτατα θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ διασπάσωμεν ὁλοκληρωτικῶς τὸ φράγμα τῆς πενίας τοῦ λαοῦ καὶ τῆς χώρας μας, τὸ ὁποῖον τοὺς εἶχε κληροδοτήσει ἡ στειρότης, ἡ ἀδράνεια καὶ ἡ πολιτικὴ ἀστάθεια τοῦ παρελθόντος. Εἶναι, ὅμως, εὔκολον, ἐντὸς μιᾶς τετραετίας καὶ μόνον καὶ μὲ τὰ περιωρισμένα μέσα τὰ ὁποῖα διαθέτει μία χώρα, κᾶθε ἄλλο παρὰ πλουσία, νὰ φθάσῃ εἰς τὸ τέρμα τῶν προσπαθειῶν της καὶ νὰ θεραπεύσῃ κατὰ τρόπον ἀπόλυτον τὸ σύνολον τῶν συγχρόνων ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ της. Καὶ ἐὰν ἦτο τόσον εὔκολον, διατὶ δὲν συνετελέσθη τοῦτο κατὰ τὰς συναπτὰς δεκαετηρίδας τοῦ παρελθόντος καὶ μέχρι τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως; Προσφέρεται βέβαια ὁ Κομμουνισμὸς ἐξ ἀνυπάρκτων πηγῶν νὰ διπλασιάσῃ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια, νὰ πολλαπλασιάσῃ τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, νὰ θεραπεύσῃ πᾶσαν ἀνάγκην καὶ νὰ ὑποσχεθῇ παραδεισιακὴν στάθμην ζωῆς, διότι γνωρίζει καλῶς, ὅτι ἂν ποτὲ καὶ ἅπαξ ἐπικρατήσῃ, δὲν θὰ διανοηθῇ, οὔτε καὶ θὰ τολμήσῃ ὁ ἐργάτης, ὁ ὑπάλληλος ἢ ὁ ἀγρότης νὰ τὸν ἐγκαλέσῃ ἐπὶ ἀσυνεπείᾳ καὶ ἀπάτῃ, ὅταν θὰ εὑρεθῇ δέσμιος, κατεστραμμένος φυλετικῶς καὶ εἰς τρὶς χειρότερον βιοτικὸν ἐπίπεδον, ἐν σχέσει πρὸς τὸ σημερινόν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Δεξιᾶς). Καὶ πάντα ταῦτα τὰ γνωρίζομεν καλῶς καὶ ἡμεῖς καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Δὲν θὰ ἔπρεπε, κύριοι συνάδελφοι, νὰ μᾶς θεωρῇ ἁπλῶς ἀφελεῖς ὁ ξενοκίνητος αὐτὸς προπαγανδιστὴς ὅταν θὰ μᾶς ἐκαλοῦσε νὰ θυσιάσωμεν τὴν ἐλευθερίαν μας καὶ νὰ διακινδυνεύσωμεν τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν καὶ ἀκεραιότητα διὰ νὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ αὐτὸς τὴν δουλείαν καὶ τὴν πενίαν τοῦ λαοῦ μας. Θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς θεωρῇ μωροὺς καὶ διότι δὲν ἔχει ἀποδείξεις περὶ τῆς μωρίας ἡμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν ἀποτολμᾷ νὰ ἐμφανισθῇ δημοσίᾳ καὶ ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Θὰ παραμείνῃ εἰς τὸ σκότος, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ἀγρύπνως παρακολουθούμενος ὄχι διὰ τὸ ἀνάστημά του, ἀλλὰ διὰ νὰ καταστῇ ἀνίκανος νὰ παραπλανήσῃ καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀσυνειδήτους, τῶν ὁποίων ἐπιμελῶς ἐκμεταλλεύεται εἴτε τὰς πάσης μορφῆς ἀδυναμίας, εἴτε καὶ τὴν πραγματικὴν ἀκόμη ἀνάγκην. Ἤθελα ὅμως νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις καὶ ἐπὶ τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἔθιξεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Μαῦρος, τόσον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ ὅσον καὶ ἐπὶ τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου. Πρῶτον, ὁ κ. Μαῦρος, κατὰ τρόπον προφανῶς διαισθητικόν, διέγνωσε πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ μὴ συζητήσῃ καὶ νὰ μὴ ψηφίσῃ τὸν Κανονισμόν, ἐνῷ ὑπάρχουν γεγονότα τετραγωνικὰ καὶ μαθηματικὰ ἀποδεικνύοντα ὄχι τὴν πρόθεσιν, ἀλλὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως. Βεβαίως ὑπεμνήσθη ἡ ἀνάγκη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Φιλελευθέρου Κόμματος, ἡ Κυβέρνησις ὅμως ἔσπευσε νὰ ἀποταθῇ διὰ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου αὐτῆς πρὸς τὸ Σῶμα καὶ νὰ ζητήσῃ τὴν συμφωνίαν τῶν Κομμάτων, ὥστε ἐντὸς μιᾶς ἑβδομάδος νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις τοῦ Κανονισμοῦ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὅλοι τότε συνεφώνησαν καὶ ὁ Κανονισμὸς ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ καὶ νὰ ψηφισθῇ ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος αὐτῆς. Τὴν Παρασκευὴν ὅμως ἦλθεν ἡ ἄκρα ἀριστερὰ καὶ ὁ κ. Τσιριμῶκος, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν, ὅτι δὲν δεσμεύουν τὰς ἡμέρας τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, ὡσὰν αἱ δύο ἡμέραι τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου νὰ ἦσαν ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ θυσιασθῇ ὁ Κανονισμός, τὸν ὁποῖον ἤδη εἶχε προγράψει ὡς φαίνεται ἡ πτέρυξ ἐκείνη. Ἐπανέλαβε τὴν θέσιν αὐτὴν ἐπιμόνως ἡ ἀριστερὰ καὶ ὅταν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς παρὰ τὴν ἀνοικτὴν καὶ ἀπροκάλυπτον ὑπαναχώρησιν τῆς ἀριστερᾶς, ἐπανῆλθε καὶ ἐπέμεινε διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Κανονισμοῦ, ἀντιμετωπίζων καὶ τὴν παρελκυστικὴν ἀκόμη τακτικὴν τῆς ἀριστερᾶς, εὑρέθη ἐνώπιον μιᾶς συνωμοτικῶς ὑποβληθείσης προτάσεως μομφῆς διὰ νὰ ματαιωθῇ ἡ ψήφισις τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε συνάδελφε, ὅταν αὐτὰ εἶναι δεδομένα πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοῆτε τὴν ἀπόφασιν τῆς ἀριστερᾶς νὰ τορπιλλίσῃ τὸν Κανονισμὸν καὶ ἀποδίδετε πρόθεσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ μὴ ψηφίσῃ ἕνα Κανονισμὸν ἐπὶ τοῦ ὁποίου συνεφώνησε καὶ εἰς τὴν ἀνάγκην τοῦ ὁποίου ἐξακολουθεῖ νὰ πιστεύῃ κατὰ τρόπον ἀπολύτως ἀποφασιστικόν. Δεύτερον, ἐτέθη καὶ πάλιν θέμα καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται ἡ θέσις θέματος ἐκλογικοῦ νόμου. Ἐθεωρήθη δὲ ἐκπληκτικὸν πῶς ἡ Κυβέρνησις παρέλειψεν ἀκόμη νὰ κομίσῃ ἐνώπιον τοῦ Σώματος ἐκλογικὸν νόμον. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἐκλογικὸς νόμος ὑπάρχει καὶ ἐψηφίσθη ἀπὸ τὰ 95% τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Περὶ ποίου ἐκλογικοῦ νόμου ὁμιλεῖτε;

§23ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μὲ αὐτὸν θὰ γίνουν αἱ νέαι ἐκλογαί;

§24Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτ.). Μὲ αὐτὸν θὰ πρέπει νὰ γίνουν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἀναλόγως τῶν προσωπικῶν ἐπιδιώξεων ἑνὸς ἑκάστου ὑποψηφίου νὰ τίθεται θέμα ἐκλογικοῦ νόμου, δοθέντος, ὅτι καὶ τὰ αὐτὰ ἀκόμη πρόσωπα εἰς διαφόρους περιόδους ὑπεστήριξαν τελείως διαφορετικὰς θέσεις. Τὸ Κόμμα φέρ’ εἰπεῖν, τῶν Φιλελευθέρων ἐπεζήτησε τὴν ψήφισιν τῆς ἐνισχυμένης ἀναλογικῆς. Ἐντὸς τοῦ Κοινοβουλίου ὡρισμένα στελέχη του ἀνήκοντα σήμερον εἰς τὴν Νέαν Πολιτικὴν Κίνησιν, ἐζήτησαν καὶ ὑπεστήριξαν καὶ ἐψήφισαν, νομίζω, ἐναντίον τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου, διότι ὑπεστήριζον τὴν θέσιν τῆς ἁπλῆς ἀναλογικῆς. Σήμερον τὰ αὐτὰ στελέχη διὰ τοῦ ἐκπροσώπου των, κατὰ τὴν προχθεσινήν του ὁμιλίαν, ζητοῦν καθιέρωσιν ἐκλογικοῦ νόμου, τονίζοντα, ὅτι πρέπει νὰ ἀποκλεισθῇ πλέον ἡ ἀναλογικὴ διότι κατακερματίζει τὰς πολιτικὰς δυνάμεις. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις νὰ παρακολουθῇ τὰς ὀρέξεις καὶ τὰ προσωπικὰ ἐκλογικὰ συμφέροντα ἑκάστου βουλευτοῦ καὶ ἑκάστης μερίδος διὰ νὰ ἀσχολῆται συνεχῶς μὲ τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου; (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ σᾶς ἀπασχολήσω περαιτέρω. Νομίζω, ὅτι καὶ ἡ ἄκρα ἀριστερὰ ᾐσθάνθη τὸ κοινοβουλευτικόν της ὀλίσθημα. Ἠσθάνθη τὸ ὀλίσθημα καὶ προκύπτει αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὸν τρόπον τῆς ὁμιλίας τοῦ κοινοβουλευτικοῦ της ἐκπροσώπου χθὲς καὶ ἀπὸ τὴν προσπάθειαν περισώσεως ποὺ κατέβαλε σήμερον ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν εἰλικρίνειαν νὰ ὁμολογήσῃ τὸ ἀτόπημά της αὐτὸ καὶ νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι τὸ ἐχάλκευσε κατὰ πρώτιστον λόγον διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν ψήφισιν τοῦ Κανονισμοῦ τὸν ὁποῖον εἶχε προγράψει καὶ καταδικάσει. Ὁ Κανονισμὸς ὅμως, κύριοι, θὰ ψηφισθῇ, καὶ θὰ ψηφισθῇ ὁπωσδήποτε, διότι εἶναι ἀπαραίτητος. Εἶπεν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὅτι πρέπει νὰ εὑρεθῇ τρόπος συνεννοήσεως ὅλων τῶν Κομμάτων. Τρόπος, κύριοι, εὔχομαι νὰ εὑρεθῇ, φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι δὲν θὰ εὑρεθῇ, διότι μία μεγάλη πτέρυξ ἢ ὡρισμέναι πτέρυγες τοῦ παρόντος Σώματος σκοπὸν ἔχουν νὰ διατηρήσουν τὸ γόητρον τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, σκοπὸν ἔχουν νὰ προαγάγουν τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἔθνους διὰ τοῦ Κοινοβουλίου. Ἡ ἄλλη πτέρυξ, ἡ πτέρυξ τῆς ἀριστερᾶς σκοπὸν ἔχει νὰ ὑπονομεύσῃ καὶ τὰς ἐργασίας καὶ τὸ γόητρον τοῦ Κοινοβουλίου. Πῶς εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νὰ ὑπάρξῃ σύμπτωσις καὶ συμφωνία; (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, ἔχει τὸν λόγον.

§26Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε......

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Τσιριμῶκο, προσωπικὸν θέμα κατὰ τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς δὲν ὑπάρχει. Δὲν σᾶς ἔθιξεν εἰς τίποτε ὁ κ. Ὑπουργός. Ἠμπορεῖτε ἐὰν θέλετε νὰ δευτερολογήσητε, ἀλλὰ λόγοι ἁβρότητος ἐπιβάλλουν νὰ τὸ πράξητε μετὰ τοὺς ἄλλους κυρίους Ἀρχηγούς.

§28Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι κατὰ τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὑπάρχει προσωπικὸν θέμα καὶ ὑπάρχει ὀλιγόλογον.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Τσιριμῶκο, πρέπει νὰ μοῦ εἴπητε ποῦ ἔγκειται τὸ προσωπικὸν ζήτημα, διὰ νὰ κρίνω ἐγώ. Κατὰ τὸν Κανονισμὸν ὁ Πρόεδρος εἶναι ἁρμόδιος νὰ ἀποφανθῇ.

§30Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἀνέμενα ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν ὅταν ἀνέφερεν εἰς τὴν ἀρχήν, ὅτι πρόκειται νὰ μοῦ ἀπαντήσῃ —καὶ δὴ εἰς τὴν προσπάθειαν ἐξαγνισμοῦ ἐπιχειρημάτων ἄλλου Κόμματος— ἀνέμενα νὰ εἴπῃ, ὅ,τι δήποτε προκειμένου περὶ τῶν ἀπόψεων τῶν ἰδικῶν μου. Ἀντὶ τούτου ἔκαμεν ἕνα μικρὸν λόγον, τοῦ ὁποίου τὸ περιεχόμενον γνωρίζω, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν....

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῦ εὑρίσκετε τὸ προσωπικὸν ζήτημα; Δὲν βλέπω νὰ ὑπάρχῃ προσωπικὸν ζήτημα. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι). Ὄχι, κύριοι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Ἡσυχάσατε. Ἐγὼ διευθύνω τὴν συζήτησιν.

§32Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. ...... λέγων καὶ πάλιν εἰς τὸ τέλος, ὅτι μοῦ ἀπήντησε. Τὸ εἰδικὸν προσωπικὸν θέμα εἶναι τοῦτο: Ὅτι εἶπεν, ὅτι εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν ἐγὼ ἐπέμεινα κατὰ κόρον ἐπὶ τῶν δύο ἡμερῶν τοῦ ἐλέγχου. Ἐνθυμεῖσθε πολὺ καλά, διότι ἀναγράφονται εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι ἐγὼ ἐνέμεινα εἰς τὴν δήλωσιν ποὺ σᾶς ἔκαμα, ἐπρότεινα δὲ συμβιβαστικὴν λύσιν, τὴν ὁποίαν σεῖς ἀνεφέρατε ὡς λεχθεῖσαν καί, μάλιστα, ὅτι θὰ τὴν ἐλαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν σας ἐὰν δὲν διεκόπτεσθε καὶ πάλιν ἀπὸ τὰ ἕδρανα, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀπηγόρευσαν νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν τὴν συμβιβαστικὴν ἐκείνην πρότασιν.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πάντως δὲν βλέπω νὰ ὑπάρχῃ προσωπικὸν θέμα.

§34Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν θέμα, ὅταν ἕνας ὑπουργὸς ἀπευθύνεται εἰς Ἀρχηγὸν Κόμματος καὶ τοῦ λέγῃ, ὅτι ὑπανεχώρησε; Διότι δὲν ὑπανεχώρησα ἀπὸ τίποτε. Ἐνέμεινα εἰς τὴν δήλωσίν μου καὶ ἔκαμα ἁπλῶς μίαν συμβιβαστικὴν πρότασιν. Ἐὰν σεῖς ποὺ εἶσθε τόσον λεπτὸς καὶ ἤρεμος, δὲν τὸ εὑρίσκετε αὐτὸ προσωπικὸν θέμα, τότε κατηράσθη ὁ Θεὸς τὸ Κοινοβούλιον.

§35Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, αἰφνιδιαστικὴ καὶ ἀπροσδόκητος ὑπῆρξε δι’ ἡμᾶς ἰδιαιτέρως τοὺς ἀπουσιάζοντας ἀπὸ τὴν συνεδρίασιν τῆς Παρασκευῆς ἡ θέσις τοῦ πολιτικοῦ ζητήματος. Διότι εἴχομεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι προηγουμένως ἅπαντα τὰ Κόμματα εἶχον συμφωνήσει ὅπως ἀπὸ τῆς Δευτέρας ἀρχίσῃ ἡ ψήφισις τοῦ Κανονισμοῦ, ταὐτοχρόνως ὅμως ἡ Κυβέρνησις εἶχε δεχθῆ κατ’ ἀρχήν, ὅτι θὰ ἐπακολουθήσῃ ἀμέσως μετὰ ταῦτα ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Παρὰ τὴν γενικὴν αὐτὴν συμφωνίαν καὶ παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑπῆρχον ἐνώπιόν μας 5 καὶ 6 ἀκόμη συνεδριάσεις διὰ νὰ τηρηθοῦν ἀμφότεραι αἱ συμφωνίαι, οὐχ ἧττον κατόπιν μιᾶς κοινῆς συγκαταθέσεως καὶ τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῆς δεξιᾶς, παραδόξως ἐγκατελείφθησαν αἱ ὡς ἄνω συμφωνίαι καὶ τοιουτοτρόπως ἤχθημεν αἰφνιδιαστικῶς εἰς τὴν θέσιν πολιτικοῦ ζητήματος. Ἐν πρώτοις ὀφείλομεν νὰ ὑπογραμμίσωμεν, ὅτι ἡ ὑπαναχώρησις τῆς ἀριστερᾶς ἀπὸ τὰ συμπεφωνημένα δὲν ὁδηγεῖ εἰς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ μας πολιτεύματος. Εἶναι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν ἰδιαιτέρως νὰ τονίσωμεν. Ἐπίσης ὅμως εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἀποδεχθῆ μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Κανονισμοῦ τὴν αἴτησιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ θέματος, δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ὑπαναχωρήσῃ. Ἀντιθέτως, ὤφειλε μὲ πάντα τρόπον νὰ τὴν διευκολύνῃ. Τώρα πλέον ἐχάσαμεν καὶ τὸν Κανονισμὸν καὶ τὴν ἤρεμον ἐξωτερικὴν συζήτησιν. Δὲν νομίζομεν, ὅτι ὁ Κανονισμὸς ἀποτελεῖ πανάκειαν, οὐχ ἧττον ὅμως εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι θὰ βελτιώσῃ τὰς συζητήσεις εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ζητοῦμεν τὴν ψήφισίν του. Ἐπὶ πλέον πρὸς τὴν συζήτησιν τοῦ ἐξωτερικοῦ θέματος, ἡμεῖς, ἐπροτιμούσαμεν νὰ λάβῃ χώραν ὑπὸ μίαν ἀτμόσφαιραν διαφορετικὴν κατὰ τρόπον ψύχραιμον, καὶ ἀντικειμενικὸν χωρὶς πάθος καὶ χωρὶς φανατισμόν. Παρὰ ταῦτα ἤχθημεν εἰς τὴν δημιουργίαν πολιτικοῦ θέματος καὶ εἰς συζητήσεις μὲ ὀξύτητα, κοινῇ συγκαταθέσει καὶ ἀναμφισβητήτῳ συνενοχῇ ἀριστερᾶς καὶ Κυβερνήσεως. Τὰ ἄκρα ὅπως βλέπετε συναντῶνται καὶ οἱ δρόμοι αὐτῶν παρὰ τὴν φαινομενικὴν διαφορὰν εἶναι συχνὰ παράλληλοι. Ποῖον εἶναι τὸ θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου βασίζεται ἡ πρότασις τῆς δυσπιστίας; Εἶναι προπαντὸς ἡ ἐξωτερικὴ πολιτική μας. Ἐπ’ αὐτοῦ εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας κατὰ τὴν γενικὴν συζήτησιν τοῦ Νοεμβρίου. Ἔκτοτε δὲν συνέβησαν νεώτερα γεγονότα, τὰ ὁποῖα νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν οἱανδήποτε μεταβολὴν στάσεως. Ἐν τούτοις ἡ ὕφεσις τὴν ὁποίαν τότε προεβλέψαμεν συνεχίζεται καὶ προχωρεῖ κατὰ τρόπον ψεύδοντα τὰς τότε προβλέψεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ τότε εἴπομεν, καὶ τώρα ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος εἶναι εἰς τὴν Ἀτλαντικὴν Συμμαχίαν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστον μέλος ταύτης. Τοῦτο ὅμως οὐδαμῶς σημαίνει, ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ παίζῃ τὸν ρόλον οὐραγοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ δέχεται μόνον ἐντολὰς χωρὶς νὰ δύναται νὰ ἀναπτύξῃ πρωτοβουλίαν. Ἡ Ἑλλὰς συμμετέχουσα ἐν πλήρει ἰσοτιμίᾳ Ὀργανισμὸν δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἔχῃ γνώμην καὶ νὰ ἔχῃ καὶ ἀξιώσεις ὑπαγορευομένας ἀπὸ τὰ ἐθνικά της συμφέροντα, διότι εἰς τὸν Ὀργανισμὸν αὐτόν, ὅλα τὰ ἔθνη προβάλλουν καὶ ὑπερασπίζονται τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα αὐτῶν. Δικαιοῦται ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν Ὀργανισμὸν αὐτὸν νὰ ζητῇ ὅπως τὰ ἀμυντικὰ βάρη καταμερίζονται κατὰ τρόπον δίκαιον καὶ σύμφωνα μὲ τὰς οἰκονομικὰς δυνατότητας ἑκάστου συμμετέχοντος ἔθνους. Ὀφείλει ὁμοίως ἡ Κυβέρνησις νὰ ζητῇ ὅπως ἡ Ὀργάνωσις τοῦ ΝΑΤΟ μεταβληθῇ ἀπὸ ἀμυντική, εἰς Κοινότητα Οἰκονομικὴν καὶ Κοινωνικήν, ὡς προβλέπει ἄλλως τε καὶ ὁ Κανονισμός, διὰ νὰ δυνηθῇ, νὰ ὑποβοηθήσῃ εἰς τὴν σύμμετρον καὶ ἰσομερῆ ἀνάπτυξιν ὅλων τῶν μετεχουσῶν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν αὐτὸν Χωρῶν. Τέλος ὀφείλει ἡ Ἑλλὰς νὰ λάβῃ θέσιν καὶ νὰ συμβάλλῃ ἐνεργῶς εἰς τὸ θέμα τῆς ὑφέσεως τὸ ὁποῖον σήμερον ἀπασχολεῖ ὁλόκληρον τὴν Οἰκουμένην. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλάς, χώρα μικρά, ἡ ὁποία ὑπέστη πρωτοφανεῖς καταστροφάς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἐπιθυμῇ νὰ ἀποφύγῃ τὴν φρίκην τοῦ πολέμου. Εἶναι Χώρα μικρὰ ἡ ὁποία ἄλλοτε ἐθυσιάσθη καὶ προσεφέρθη ὁλοκαύτωμα καὶ ἐν τούτοις γνωρίζητε κατὰ ποῖον τρόπον ἀντεμείφθη ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς. Δι’ αὐτὸ ἡ Χώρα ἐκείνη κατ’ ἐξοχὴν ἐκείνη, ἡ ὁποία ὤφειλε νὰ ζητῇ νὰ ἀποτραποῦν αἱ φρικαλεότητες ἑνὸς νέου πολέμου εἰς τὸν ὁποῖον δὲν θὰ ὑπάρξουν νικηταὶ καὶ ἡττημένοι, ἀλλ’ εἰς τὸν ὁποῖον οἱ νικηταὶ θὰ ἀποθάνουν ἐπὶ τοῦ πτώματος τοῦ ἡττημένου. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπιθυμεῖ καὶ δὲν εὔχεται τὴν ὕφεσιν. Δὲν νομίζομεν, ὅτι δὲν εὔχεται τὴν συνεννόησιν καὶ τὴν εἰρηνικὴν συνύπαρξιν μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καταλογίζομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι τοῦτο: ὅτι δὲν πιστεύει εἰς τὴν ὕφεσιν, ὅτι δὲν πιστεύει τὴν συνεννόησιν καὶ τὸν συμβιβασμόν, καὶ ἐξ αὐτοῦ δύναται νὰ προΐδῃ τὰς μοιραίας συνεπείας, τῆς νέας αὐτῆς φάσεως τῶν διεθνῶν σχέσεων καὶ κατὰ συνέπειαν, εἶναι ἀνίκανος νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν συνεπειῶν αὐτῆς. Διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν ἐπ’ αὐτοῦ ἐξενίσθη ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι ὕφεσις ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ πεδίου σημαίνει μετάθεσιν ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ πεδίου τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῶν δύο κόσμων. Πρόκειται βέβαια περὶ ἀνταγωνισμοῦ εἰρηνικοῦ οὐχ’ ἧττον ὅμως ἀνταγωνισμοῦ οὗτινος τὰ ἀποτελέσματα θὰ εἶναι ἐξ ἴσου καταστρεπτικά, ἐὰν δὲν ληφθοῦν ἀπὸ σήμερον τὰ ἀναγκαῖα μέτρα. Τοῦτο διεκήρυξεν πρῶτος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῶν Η. Π. καὶ ἀπεδέχθη μετὰ ταῦτα ὁ Πρόεδρος τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Κατ’ ἀκολουθίαν ἡ μετάθεσις τοῦ ἀγῶνος εἰς τὸ νέον οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν πεδίον, δημιουργεῖ τεράστια προβλήματα. Ἐὰν ἡ Ἑλλὰς ἐμπλακῇ εἰς τὴν δίνην τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως μὲ τὰ σημερινὰ ἐφόδια, μὲ τὸν σημερινὸν ἀνεπαρκῆ ἐξοπλισμόν, ἀναμφιβόλως οἱ κίνδυνοι θὰ εἶναι τεράστιοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπειλήσουν τὴν οἰκονομικὴν της ὕπαρξιν καὶ τὸ οἰκονομικὸν της μέλλον. Δὲν νομίζομεν βεβαίως, ὅτι ὁ δρόμος πρὸς τὴν ὕφεσιν εἶναι δρόμος ὁμαλός, εἶναι δρόμος ἄνευ ἀκανθῶν καὶ ἐμποδίων. Καὶ ἔχομεν τὸ παράδειγμα τῆς Βουλγαρίας. Ἡμεῖς τοὐλάχιστον δὲν δεχόμεθα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις φέρει τὴν εὐθύνην διὰ τὸ ζήτημα τῆς Βουλγαρίας. Γνωρίζομεν, ὅτι ὑπάρχει μία συνθήκη εἰρήνης ἡ ὁποία φέρει καὶ τὰς ὑπογραφὰς τῶν 4 Μεγάλων νικητριῶν δυνάμεων, ἡ ὁποία συνθήκη ἐπέβαλε εἰς τὴν Βουλγαρίαν πολεμικὴν ἀποζημίωσιν 45 ἑκατομμυρίων δολλαρίων πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἐκτὸς καὶ πέραν οἱασδήποτε ἄλλης οἰκονομικῆς δοσοληψίας μεταξύ των. Ἤδη ἀπὸ τοῦ 1954, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ἡ Βουλγαρία εἶχε δεχθῆ νὰ ἀναγνωρίσῃ καὶ νὰ ἀρχίσῃ καταβάλλουσα τὴν ὑποχρέωσιν αὐτήν. Ἐδέχθη ὅπως τὸ πρῶτον ἔτος καταβάλῃ ποσὸν 5 ἢ 6 ἑκατομμυρίων δολλαρίων εἰς ἐμπορεύματα καὶ μάλιστα ἀπέστειλεν εἰς Ἀθήνας Ἐπιτροπὴν ἐκ Βουλγάρων ἁρμοδίων ἡ ὁποία ἐν συνεννοήσει μετὰ τῶν ἰδικῶν μας ἁρμοδίων κατήρτισε τὸν σχετικὸν πίνακα τῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα θὰ ἐπρόκειτο νὰ μᾶς παραδοθοῦν ὡς πρώτη προκαταβολή. Ταὐτοχρόνως ἡ Βουλγαρία ἐζήτησεν ὅπως πέραν καὶ ἐκτὸς τῆς ὑποχρεώσεως αὐτῆς καὶ πρὸς δημιουργίαν σχέσεων καλῆς γειτονίας, ὅπως προβῶμεν εἰς πλήρη ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος καὶ τῶν παλαιῶν λογαριασμῶν. Ἡμεῖς τότε ἀπηντήσαμεν, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι ἄσχετον μὲ τὴν πολεμικὴν ἀποζημίωσιν οὐχ’ ἧττον ὅμως εἴμεθα διατεθειμένοι παραλλήλως νὰ ἐξετάσωμεν τὸ αἴτημα αὐτό. Ὤφειλεν ὅμως νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της πρῶτον, ὅτι ἐὰν ἡ Ἑλλὰς ἐσταμάτησε τὴν καταβολὴν τῶν δόσεων τῆς συμφωνίας Καφαντάρη–Μολώφ, αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι πρώτη ἡ Βουλγαρία ἔπαυσε νὰ καταβάλλῃ τὰς δόσεις, τῆς ὀφειλομένης ὑπ’ αὐτῆς πολεμικῆς ἀποζημιώσεως. Καὶ δεύτερον, ὅτι ὑπάρχει ἀπόφασις τοῦ Δικαστηρίου τῆς Χάγης ἡ ὁποία δικαιώνει τὴν Ἑλληνικὴν θέσιν, δικαιώνει τὴν Ἑλληνικὴν ἀπόφασιν. Πέραν αὐτῶν ἐδέχθημεν νὰ συζητήσωμεν διὰ νὰ ἐκκαθαρίσωμεν τὸ ἁμαρτωλὸν παρελθόν, Ἡμεῖς σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα εἴχομεν ὑπ’ ὄψει, εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ἐφθάναμεν εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν τῶν παλαιῶν αὐτῶν λογαριασμῶν, περισσότερα θὰ ἦσαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἐλάμβανεν ἡ Ἑλλὰς καὶ ὀλιγώτερα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ εἶχε νὰ λαμβάνῃ ἡ Βουλγαρία. Οὐχ’ ἧττον ὅμως παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἦλθεν ἐδῶ ἡ Ἐπιτροπὴ τῶν Βουλγάρων ἁρμοδίων, ὅτι κατηρτίσθη ὁ πίναξ τῶν προϊόντων διὰ τὴν πρώτην δόσιν τῶν 5–6 ἑκατομμ. δολλάρια, μετὰ ταῦτα τὸ ζήτημα ἀπεσιωπήθη καὶ οὐδέποτε ἔκτοτε μᾶς ἔδωσε σημεῖα ζωῆς. Κύριοι συνάδελφοι, εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ δεχθῶμεν, ὅτι ἡ σημερινὴ Βουλγαρία εἶναι ἄσχετος, εἶναι διάφορος ἀπὸ τὴν Βουλγαρίαν τῶν Βόριδων καὶ τῶν Τσαρίσκων, ὅπως καὶ ἡ σημερινὴ Γερμανία εἶναι διάφορος ἀπὸ τὴν Γερμανίαν τοῦ Χιτλερισμοῦ. Ἀλλὰ θὰ δώσῃ πρώτη αὐτὴ ἀπόδειξιν τῆς καλῆς της πίστεως καὶ τῶν ἀγαθῶν της προθέσεων. Οὐχ ἧττον ἡ στάσις αὐτή, δὲν τὸ ἀρνούμεθα, μᾶς δημιουργεῖ θλιβερὰ συναισθήματα. Εὐτυχῶς ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν ὑπάρχει τὸ παράδειγμα τῆς Ρουμανίας, ἡ ὁποία συνεπεστάτη πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις της ἀναπτύσσει συνεχῶς σχέσεις φιλικωτάτας μὲ τὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸ ἀποτελεῖ παρήγορον σημεῖον τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπιβάλλει, παρὰ τὰς ἀκάνθας καὶ τὰς τριβόλους μὲ τὰς ὁποίας ἔχει σπαρῆ ὁ δρόμος τῆς ὑφέσεως καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως φιλικῶν σχέσεων μὲ ἅπαντα τὰ κράτη, τὴν ὑποχρέωσιν μὲ πίστιν νὰ βαδίσωμεν πρὸς τὸν δρόμον αὐτόν. Διότι καλλιέργεια σχέσεων μὲ ὅλα τὰ κράτη καὶ ἡ ὁριστικὴ ἐκκαθάρισις τοῦ ἁμαρτωλοῦ παρελθόντος, ἀποτελεῖ τὴν μόνην ὑγιᾶ ἐξωτερικὴν πολιτικὴν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἐφ’ ὅσον ἄλλωστε ἡ Ἑλλὰς ἀκολουθεῖ τὴν ὁδὸν τοῦ δικαίου, ἔχομεν τὸ παράδειγμα τῆς Βουλγαρίας, δὲν ἔχει τίποτε ἀπολύτως νὰ φοβηθῇ. Ἀντιθέτως θὰ κερδίσῃ. Κύριοι βουλευταί, ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις εὑρίσκεται εἰς κρίσιμον σημεῖον. Δὲν εἶναι βέβαια τὸ οἰκονομικὸν θέμα τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ ἐξετάσω ἀπόψε. Καὶ ἄλλοτε εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν λεπτομερῶς ἐπ’ αὐτοῦ νὰ ἀσχοληθῶμεν καὶ ἐλπίζομεν, ὅτι μετὰ τὰς διακοπὰς θὰ ἐπανέλθῃ πρὸς συζήτησιν ὁλόκληρον τὸ θέμα τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς μας. Καὶ τότε θὰ ἀναπτύξωμεν λεπτομερῶς τὰς ἀπόψεις μας. Ἀπόψε ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισημάνω μερικὰ καίρια σημεῖα ἐκ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται πόσον βαθύτατα νοσεῖ ἡ ἐθνικὴ ἡμῶν οἰκονομία. Ἐν πρώτοις, τὸ συνάλλαγμα πολλαπλασιάζεται καὶ ἐν τούτοις εἶναι ἀδύνατος ἡ ἀξιοποίησις αὐτοῦ κατὰ τρόπον παραγωγικὸν εἰς μεγάλα καὶ βασικὰ ἔργα. Αἱ καταθέσεις ὁμοίως συσσωρεύονται καὶ παρὰ ταῦτα ὁ οἰκονομικός μας ὀργανισμὸς ἐν ἀδρανείᾳ καὶ ἐν ἡμιπαραλυσίᾳ εὑρισκόμενος εἶναι ἀδύνατον νὰ τὰς χρησιμοποιήσῃ νὰ τὰς ἀφομοιώσῃ. Τέλος ἡ παραγωγὴ ἰδιαιτέρως τῶν γεωργικῶν προϊόντων, συνεχῶς αὐξάνει καὶ ἐν τούτοις ἀντὶ νὰ βλέπωμεν τὴν εὐημερίαν νὰ ἐγκαθίσταται εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἀντιθέτως βλέπομεν τοὺς ἀγρότας συνεχῶς νὰ βυθίζωνται εἰς τὴν ἐξαθλίωσιν. Αὐτὸ τὸ καταπληκτικὸν γεγονός, ὅτι ἡ μεγάλη παραγωγὴ ἀποτελεῖ ὄχι εὐλογίαν, ἀλλὰ κατάραν διὰ τοὺς παραγωγοὺς καὶ τοὺς ἀγρότας, εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ χαρακτηρίσῃ τὴν προχειρότητα καὶ τὴν ἀνεπάρκειαν τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἐπεσήμανα τὰς βασικὰς αὐτὰς ἀντιφάσεις τῆς οἰκονομίας μας ἐκ τῶν ὁποίων καταφαίνεται, ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἡ Ἑλλὰς διέρχεται ὅπως δήποτε ὀξεῖαν οἰκονομικὴν κρίσιν. Ἀλλά, ὅτι εἰς τὴν ἐν λόγῳ προσδίδουν ἐπείγοντα καὶ δραματικὸν χαρακτῆρα, δύο εἶναι διεθνοῦς ἐκτάσεως γεγονότα. Τὸ πρῶτον εἶναι τὸ γεγονὸς τῆς ὑφέσεως. Ἡ ὕφεσις ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ πεδίου ἔχει ὅπως ἤδη εἴπομεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μετάθεσιν τοῦ ἀνταγωνισμοῦ ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ πεδίου. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἡ Ἑλλὰς μὲ τὰ σημερινὰ ἐφόδια, μὲ τὴν σημερινὴν ὀργάνωσιν εἰσέλθῃ ἐπὶ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ αὐτοῦ. Διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἀναμφιβόλως τὸ οἰκονομικόν της μέλλον σοβαρῶς θὰ κινδυνεύσῃ. Δεύτερον εἶναι τὸ γεγονὸς τῆς ἐπικειμένης ἐντάξεώς μας εἰς τὴν κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν ἀγοράν. Καὶ αὐτὸ δημιουργεῖ τοιούτους κινδύνους, ὥστε ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπαναπαύεται καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃ μὲ μακαριότητα τὸ ἐνδεχόμενον αὐτό. Θὰ ἔπρεπε ταχύτατα, ὄχι ἁπλῶς νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα, ἀλλὰ νὰ προβῇ εἰς μίαν γενικὴν κινητοποίησιν ὅλων τῶν ἐθνικῶν δυνάμεων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ὀργάνωσιν καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, διότι μόνον τότε θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τοὺς κινδύνους τοὺς ὁποίους συνεπάγονται τὰ δύο αὐτὰ μεγάλα διεθνῆ γεγονότα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἡμᾶς, οὔτε νὰ τὰ ἀποφύγωμεν, οὔτε νὰ τὰ ἐπιβραδύνωμεν. Παρ’ ὅλα ταῦτα φαίνεται, ὅτι μὲ μίαν μακαριότητα πρωτοφανῆ ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὴν ἐπέλευσιν τῶν δύο αὐτῶν γεγονότων. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον τῆς ὑφέσεως, θέλει νὰ τὸ ἀγνοῇ, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν πραγματικότητα κατὰ πρόσωπον καὶ νομίζει, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμεῖ, ὅτι αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ πραγματικότης. Διὰ δὲ τὸ δεύτερον, ἀναμένει μοιρολατρικῶς νὰ ἴδῃ ποῖα πρόχειρα μέσα συνδέσεως θὰ εὕρῃ μὲ τὴν κοινὴν ἀγοράν. Αὐτὰ ὅλα ἀδεικνύουν ἔλλειψιν συνειδήσεως τῶν κινδύνων οἱ ὁποῖοι μᾶς περιβάλλουν, αὐτὸ μαρτυροῦν ἄγνοιαν τῆς πραγματικῆς οἰκονομικῆς μας καταστάσεως. Εἶναι προφανές, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀδιαφορεῖ διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας ὅπως ἀδιαφορεῖ καὶ διὰ τὴν δυστυχίαν τοῦ λαοῦ. Ἐνδιαφέρεται μόνον διὰ τὴν παραμονήν της εἰς τὴν ἐξουσίαν. Καὶ νομίζει, ὅτι τὸ ἐξησφάλισεν εἰς τὸ μέλλον, ἀδιατάρακτον τὴν νομὴν τῆς ἐξουσίας, διὰ τῆς ἀνωμαλίας τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησεν εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου. Πρῶτον δι’ ἑνὸς φαύλου ἐκλογικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ὁσοιδήποτε καὶ ἐὰν τὸ ἐψήφισαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δὲν δύνανται νὰ τὸ ἐξιλεώσουν ἀπέναντι τῆς κοινῆς συνειδήσεως, ἐπέτυχε νὰ παραδώσῃ εἰς τὰ δύο ἄκρα τὴν Βουλήν μας καὶ νὰ ἐξουδετερώσῃ παντελῶς τὸ Κέντρον, οὕτως ὥστε τὸ 35% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε 15% ἀντιπροσωπείαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ δεύτερον, διὰ τῆς συνεχίσεως τῶν ἐκτάκτων μέτρων, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς διώξεως τοῦ κομμουνισμοῦ, ἐναντίον τῶν πολιτικῶν της ἀντιπάλων, ἐναντίον αὐτῶν τῶν κατεσπαρμένων καὶ κατατετμημένων δυνάμεων τοῦ Κέντρου, διὰ τῶν δύο αὐτῶν μέτρων νομίζει, ὅτι θὰ δυνηθῇ ἀνενόχλητος ἐφεξῆς νὰ παραμένῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν. Ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις πλανᾶται ἐὰν πιστεύῃ, ὅτι διὰ τῆς πολώσεως τῶν πολιτικῶν δυνάμεων θὰ καταστῇ δυνατὸν καὶ πάλιν νὰ θέσῃ ἐνώπιον διλήμματος, ἐνώπιον ἐκβιασμοῦ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Αὐτὴν τὴν φορὰν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀπορρίπτει τὸ τοιοῦτον δίλημμα ἀπορρίπτει τὸν ἐκβιασμὸν καὶ εἶναι εἰς θέσιν ἐφεξῆς ἀμφότερα νὰ τὰ ὑπερνικήσῃ. Καὶ ἂς μὴ βασίζεται ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι σήμερον ἀνοργάνωτοι καὶ κατατετμημέναι αἱ δυνάμεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ὑπάρχουν βεβαίως πολλοὶ οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦντες τὰ παράδειγμά της, ἐπιζητοῦν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸ δίλημμα πρὸ τοῦ ὁποίου τίθεται ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὴν προσωπικότητα αὐτῶν καὶ τὰς φιλοδοξίας των. Αὐτοὶ δὲ εὑρίσκουν πλέον ἀπήχησιν εἰς τὴν δημοσίαν γνώμην. Ἡμᾶς, ἄλλως τε, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τόσον ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἀντιπολίτευσις, μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ λαϊκὴ Ἀντιπολίτευσις. Καὶ αὐτὴ ἡ λαϊκὴ Ἀντιπολίτευσις σκέπτεται ὅλως διαφορετικά. Αὐτὴ μὲ τὸ ἀλάνθαστον αἰσθητήριον της καὶ μὲ τὴν πολιτικήν της ὡριμότητα ἔχει κατανοήσει, ὅτι τὸ δίλημμα ὁδηγεῖ εἰς συμφορὰς καὶ ὅτι χρειάζεται μὲ κᾶθε τρόπον νὰ ὑπερνικήσῃ τὸ ἐν λόγῳ δίλημμα. Καὶ ὅτι πρὸς διέξοδον ἐκ τοῦ ἀδιεξόδου δὲν χρειάζονται, οὔτε οἱ ἐκβιασμοί, οὔτε αἱ ἰταμαὶ προβολαὶ τῶν προσωπικῶν φιλοδοξιῶν. Ἀλλὰ ἀντιθέτως ἡ προσωπικὴ θυσία, καὶ ὁ παραμερισμὸς κᾶθε προσωπικῆς φιλοδοξίας, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι αὕτη δικαιολογημένη. Καὶ νὰ εἶναι βεβαία ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὸ ἔνστικτόν του θὰ ἀναζητήσῃ καὶ θὰ ἀνεύρῃ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ ἐνσαρκώσουν τὰς ἀρετὰς τῆς θυσίας, τῆς μαχητικότητος καὶ τῆς ἀνωτερότητος, διὰ νὰ μὴ ὑποστῇ καὶ πάλιν τὸν ἐξευτελιστικὸν ἐκβιασμὸν ὁ ὁποῖος τὸν καταδικάζει νὰ ψηφίζῃ παρὰ τὰς πεποιθήσεις του καὶ παρὰ τὰ φρονήματά του. Πλανᾶται ὅθεν ἡ Κυβέρνησις τόσον εἰς τὴν ἐξωτερικήν, ὅσον καὶ τὴν ἐσωτερικὴν αὑτῆς πολιτικήν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ τὴν καταψηφίσωμεν, διότι νομίζομεν, ὅτι ἀποτελεῖ κίνδυνον διὰ τὸν τόπον. Πλανᾶται εἰς τὴν ἐξωτερικήν της πολιτικήν, διότι δὲν βλέπει τὴν ὕφεσιν, δὲν ἀναμένει τὴν ὕφεσιν. Ἐν τούτοις ἡ ὕφεσις εἶναι γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἔρχεται ἀκάθεκτον καὶ ἀλλοίμονον εἰς τὸν τόπον, ἐὰν δὲν λάβῃ ἐγκαίρως τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, διὰ νὰ μὴ μᾶς εὕρῃ ἀπαρασκεύους, ὅπως τὰς μωρὰς παρθένους, ὁπότε μεγάλα θὰ εἶναι τὰ δεινὰ διὰ τὴν πατρίδα μας. Πλανᾶται ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν ἐσωτερικήν της πολιτικήν, καὶ ἐδῶ ἀντιστρόφως. Διότι πιστεύει εἰς τὴν πόλωσιν, καὶ ἀναμένει τὴν πόλωσιν ὡς σωσίβιον διὰ τὸ ναυάγιόν της. Οὐχ’ ἧττον ὅμως ὁ λαός, εἶναι ἀποφασισμένος νὰ ἀποφύγῃ τὴν πόλωσιν καὶ νὰ ἀναζητήσῃ ἄλλην κατεύθυνσιν. Δὲν ἀνέχεται πλέον τὸν ἐκβιασμὸν, διότι τὸν θεωρεῖ προσβλητικὸν ἰδιὰ τὴν πολιτικὴν του ὡριμότητα καὶ καταστρεπτικὸν διὰ τὴν χώραν. Πρὸ κατοχύρωσιν τῆς ἀξιοπρεπείας του καὶ τῶν συμφερόντων του. Καὶ θὰ ἀνεύρῃ τὴν ὁδὸν ἡ ὁποία χρειάζεται. Καὶ μάλιστα συντομώτερον ἀπὸ ὅ,τι πιστεύουν πολλοὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν (χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος, ἔχει τὸν λόγον.

§37Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, συζητοῦμεν τὴν πρότασιν μομφῆς τὴν ὁποίαν τὸ κόμμα τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς ὑπέβαλεν ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως. Γνωρίζετε τὴν ἱστορίαν τῆς προτάσεως. Γνωρίζετε τὴν ματαίωσιν τῆς συμφωνίας διὰ νὰ ψηφισθῇ ὁ Κανονισμός, ὁ νέος, τῆς Βουλῆς, μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως εἶναι πολὺ ἐπείγουσα καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀποφεύγει νὰ τὴν συζητήσῃ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς βουλευτικῆς αὐτῆς συνόδου διεξήχθη εἰς τὴν Βουλὴν μακρὰ πολιτικὴ συζήτησις τῆς ὁποίας τὸ κύριον θέμα ἦτο ἡ διεθνὴς ὕφεσις. Ἔκτοτε οὐδέν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν διεθνῆ ὕφεσιν, οὔτε ἐσωτερικῶς, οὔτε ἐξωτερικῶς μετεβλήθη. Ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ὠθοῦν τὸ κόμμα τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς νὰ ἐπιδιώκῃ νὰ προκαλέσῃ θόρυβον γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ θέμα εἰς αὐτὴν τὴν στιγμήν; Ὁ πρῶτος λόγος φυσικὰ εἶναι, ὅτι χρησιμοποιεῖ τὸ μέσον διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν ψήφισιν τοῦ νέου Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι, ὅτι νομίζει πὼς κυρίως διὰ λόγους ἐσωτερικοὺς ἔχει συμφέρον νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ θέμα τῆς διεθνοῦς ὑφέσεως διὰ τὴν ἰδικήν του προπαγάνδαν. Ἠκούσαμεν ὅλοι τὸν ἐκπρόσωπον τῆς ΕΔΑ, τὸν πρῶτον ρήτορα αὐτῆς τῆς συζητήσεως, ἀγορεύοντα κατὰ τρόπον ποὺ ὀφείλομεν νὰ τὸν χαρακτηρίσωμεν ὡς προκλητικόν, θίγοντα καὶ ἀναμιγνύοντα ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ καὶ τὰ ξένα προβλήματα ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ κομμουνιστικοῦ δόγματος. Δὲν φοβοῦμαι, ὅτι εἶναι κακὸν νὰ εἴπω τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους. Δυστυχία καὶ πενία, εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, μαστίζουν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ μάλιστα τὴν ἀγροτικὴν τάξιν του. Καὶ ἐνῷ τοῦτο συμβαίνει ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀρνεῖται διὰ λόγους πολιτικοὺς νὰ πωλήσῃ εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας τὰ ἑλληνικὰ γεωργικὰ προϊόντα. Τὸ ἐξαγωγικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος, τὸ πρόβλημα τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων θὰ ἐλύετο αὐτομάτως ἐὰν ἐδεχόμεθα τὰ ἀνατολικὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ πρὸς ἀνταλλαγὴν αὐτῶν. Κύριοι, ἡ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἠμπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ἐκείνη ποὺ ὅλοι θὰ ἐπιθυμούσαμεν νὰ εἶναι. Δικαιούμεθα ὅμως νὰ βεβαιώσωμεν μετὰ πάσης πεποιθήσεως, ὅτι εἶναι πολὺ καλυτέρα ἀπὸ τὴν κατάστασιν τῶν ἀγροτικῶν μαζῶν εἰς πᾶσαν κομμουνιστικὴν χώραν. Ἡ Ἀχίλλειος πτέρνα τῶν κομμουνιστικῶν κρατῶν εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀγροτικόν τους πρόβλημα. Ἡ παραγωγὴ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων ἔχει εἰς τὰς χώρας αὐτὰς μειωθῆ. Εἰς πολλὰς ἀπὸ αὐτὰς τὰς χώρας, ὅπως ἐσχάτως εἰς τὴν Πολωνίαν, δὲν ὑπάρχουν τὰ στοιχειώδη ἀγροτικὰ καὶ κτηνοτροφικὰ τρόφιμα. Ἡ παραγωγὴ ἡ ἀγροτικὴ ἔχει μειωθῆ, ἐνῷ πράγματι ἡ βιομηχανικὴ παραγωγὴ ἔχει αὐξηθῆ. Καὶ αἰτία τοῦ φαινομένου τούτου εἶναι τὸ μέγα ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ὁ κομμουνισμὸς ἐπιδεικνύει διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν, μὲ τὸ νὰ ἀφαιρῇ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἰδιοκτησίαν τῆς γῆς καὶ νὰ τὴν μεταβάλῃ εἰς συνεταιριστικὰ καὶ κρατικὰ κτήματα, πρᾶγμα ποὺ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς οὐδεμιᾶς χώρας εὐχαρίστως δέχεται. Καὶ ἐξανίσταται καὶ ἀπεργεῖ. Εἶναι αὐταὶ ἀλήθειαι πασίγνωστοι, τῶν ὁποίων δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἀπόδειξιν. Εἶναι πολὺ πρόσφατος ἡ εἰδησεογραφία ἡ ἀναφερομένη εἰς τὴν ἐξ ἀμελείας ἢ δόλου καταστροφὴν τῶν σιτηρῶν εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ Καζακστὰν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, συνεπεία τῆς ὁποίας ὁ Χρουστσὼφ εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀπολύσῃ τοπικοὺς Πρωθυπουργοὺς καὶ Ἀντιπροέδρους καὶ νὰ ἐξαποστείλῃ εἰς τὴν ἐπαρχίαν αὐτὴν κομισσαρίους διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς τάξεως ἥτις κυριολεκτικῶς....

§38Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Ἐδῶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τοὺς ἀπολύσωμεν, ἐκεῖ τοὺς ἀπολύουν ὅταν δὲν ἐκτελοῦν τὸ καθῆκόν των.

§39Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε τῆς ΕΔΑ, παρακαλῶ νὰ ἀκούσετε ἥσυχα μερικὰ πράγματα. Γνωρίζω, ὅτι θὰ μεταβῆτε προσεχῶς εἰς τὴν Μόσχαν καὶ πρέπει διὰ νὰ ἐμφανισθῆτε ἐκεῖ, νὰ εἶσθε κατηρτισμένος ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐσωτερικὴν κατάστασιν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§40Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Σεῖς ἐπήγατε ἐκεῖ;

§41Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ὄχι, κύριε. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸ ἕτερον θέμα, τοῦ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λυθῇ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου τῆς Ἑλλάδος διὰ τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλληνικῆς ἀγορᾶς μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Ἠκούσατε τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν χθὲς ὑποστηρίζοντα, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται ἐπικεφαλῆς ὅλων τῶν δημοκρατικῶν χωρῶν εἰς τὸ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον πρὸς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν καὶ τὸν ἄλλον κομμουνιστικὸν κόσμον. Ὅτι τὸ ποσοστὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου πρὸς ἀνατολὰς εἶναι ἤδη 18% καὶ τείνει νὰ αὐξηθῇ εἰς 20% καὶ ὅτι ἀπὸ μιᾶς προσφάτου ἐποχῆς ὁ ὄγκος τοῦ ἐμπορίου αὐτοῦ, τῶν ἐξαγωγῶν δηλαδὴ τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὰς ἀνατολικὰς χώρας ἔχει πενταπλασιασθῆ. Αὐτό, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἕνα κατόρθωμα τὸ ὁποῖον βεβαίως ἐχρειάζετο ἕνα ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ.

§42Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐπενταπλασιάσθη καὶ ὄχι ἐπεντηκονταπλασιάσθη.

§43Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Μὲ συγχωρεῖτε, αὐτὸ ἔχω σημειώσει καὶ αὐτὸ νομίζω, ὅτι εἶπα καὶ ἐγώ. Ἡ μεταβολὴ τῆς κατευθύνσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου μιᾶς χώρας δὲν εἶναι πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δύναται νὰ γίνῃ ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην. Ἀπαιτεῖται χρόνος μακρός. Δὲν εἴμεθα μόνον ἡμεῖς ποὺ θέλομεν νὰ πωλοῦμεν τὰ ἐμπορεύματά μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Εἶναι ἐπίσης καὶ τὸ ἄλλο ζήτημα. Μὲ τὶ θὰ πληρωθοῦν αὐτὰ τὰ ἐμπορεύματα. Καὶ ἕνα τρίτον ἀκόμη ζήτημα: Ἐὰν ἡ ἄλλη χώρα, ἡ ξένη θέλῃ νὰ τὰ δεχθῇ. Κύριοι, παρακολουθῶ τὰς σχετικὰς συζητήσεις καὶ ἐδῶ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς τὸν τύπον, καὶ νομίζω, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ μία ἀντίληψις, ἡ ὁποία δὲν εἶναι βάσιμος, ἡ ὁποία εἶναι τεχνητὴ καὶ ἐσφαλμένη, ὅτι δῆθεν αἱ ἀνατολικαὶ χῶραι δύνανται νὰ ἀπορροφήσουν ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα κατὰ τρόπον ἐξασφαλίζοντα ἀπολύτως τὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν μας καὶ κατὰ τρόπον ποὺ κατ’ οὐδὲν θίγει τὴν πολιτικὴν θέσιν τῆς χώρας μας. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἕνας φτιαχτὸς μῦθος. Οὔτε αἱ ἀνατολικαὶ χῶραι εἶναι ἀπύθμενοι εἰς τὸ νὰ δέχωνται τὰ ξένα προϊόντα, οὔτε ἡ Ἑλλὰς εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ δέχεται παντὸς εἴδους ἄχρηστα πράγματα εἰς ἐξόφλησιν τῶν ἐμπορευμάτων της. Οὔτε εἶναι ἀληθές, ὅτι δὲν ὑπάρχει πολιτικὴ δέσμευσις ἀπὸ τὴν κατεύθυνσιν τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου μιᾶς χώρας, μάλιστα δὲ πρὸς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ὁλοκληρωτικαί. Λέγουν, ὅτι ἡ Μόσχα μᾶς προτείνει ἀνταλλαγὰς καὶ βοήθειαν ἄνευ πολιτικῆς δεσμεύσεως. Ἐὰν τὸ ἀνατολικὸν ἐμπόριον, ἦτο ἐμπόριον ἐλεύθερον ἢ φιλελεύθερον, ὅπως εἶναι τὸ ἰδικόν μας ἐμπόριον, θὰ ἔσπευδα νὰ δεχθῶ τὴν ἄποψιν αὐτήν. Ἀλλὰ τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τὴν ἀμφισβητήσω. Τὸ ἀνατολικὸν ἐμπόριον εἶναι κρατικὸν μονοπώλιον. Τὸ ἐμπόριον αὐτὸ δύναται νὰ διεξάγεται, ἐφ’ ὅσον ἡ πολιτικὴ Κυβέρνησις τῆς χώρας τὸ ἐπιτρέπει. Δύναται ὅμως ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ καὶ νὰ τὸ στραγγαλίσῃ ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν. Δύνασθε νὰ ἐμπιστευθῆτε τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν καὶ νὰ νομίζετε, ὅτι ἐλύσατε τὸ πρόβλημά σας. Καὶ τὴν ἑπομένην νὰ εὑρεθῆτε ἐνώπιον μιᾶς ἀποφάσεως τοῦ Κρεμλίνου, ἡ ὁποία ἀποκεφαλίζει τὰς Ἑλληνικὰς εἰσαγωγὰς εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, ἢ εἰς πᾶσαν ἄλλην ἀνατολικὴν χώραν ἀπὸ τὴν Μόσχαν, διότι ἐκεῖθεν ἐκτοξεύονται ὅλαι αἱ ἐντολαί. Αὐτὸ συνέβη πρὸ ὀλίγου, ὅταν ἐνομίσθη ὅτι καὶ πάλιν ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἤθελε νὰ συμφιλιωθῇ μὲ τὴν Γιουγκοσλαβικὴν Κυβέρνησιν. Συνῆψεν ὡρισμένας οἰκονομικὰς συμφωνίας μαζί της, συμφωνίας χορηγήσεως σιτηρῶν, συμφωνίας παροχῆς κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν διὰ τὴν ἐγκατάστασιν βιομηχανικῶν ἐργοστασίων. Καὶ ὅταν διὰ τὸν ἄλφα ἢ βῆτα λόγον, ὁ στρατάρχης Τίτο ἔπαυσε καὶ πάλιν νὰ εἶναι ἀρεστὸς εἰς τὴν Μόσχαν, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξηγήσεως αἱ συμφωνίαι αὐταὶ ἔπαυσαν νὰ ἰσχύουν, ἔπαυσαν νὰ ἐκτελοῦνται, καὶ οἱ Γιουγκοσλάβοι εὑρέθησαν ἔξαφνα ἐνώπιον τῆς ἀπειλῆς τῆς πείνης καὶ ἐνώπιον πλήρους ἀνατροπῆς ὅλων τῶν σχεδίων τους διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας.

§44Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐλέγχετε τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν μέχρι τοῦδε πολιτικήν της;

§45Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Μαῦρο, γνωρίζω, ὅτι εἶσθε πολὺ εὐφυής, ἀλλὰ σᾶς παρακαλῶ μὴ μὲ ἐνοχλῆτε, διότι δὲν εἶμαι ἐγὼ ρήτωρ ἐκ συστήματος, ὅπως ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μερικοὶ ἄλλοι εἰς αὐτὴν τὴν Βουλήν....

§46Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Μὲ συγχωρεῖτε, κ. συνάδελφε, δὲν σᾶς ἐνοχλῶ.

§47Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν ψέγω τὴν Κυβέρνησιν, κ. Μαῦρο. Ἐπαινῶ τὴν Κυβέρνησιν, διότι πράττει ὅ,τι εἶναι δυνατὸν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν Ἑλληνικῶν ἐμπορευμάτων, τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἀνατολήν. Ἀλλὰ καταπολεμῶ τὸν μῦθον τὸν ὁποῖον καλλιεργεῖτε ὅλοι, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ οἰκονομικὴ ὑποδούλωσις τῆς Ἑλλάδος πρὸς ἀνατολὰς ἄνευ πολιτικῶν συνεπειῶν.

§48Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Σεῖς εἴπατε, ὅτι ἔγινε πέντε φορὰς αὔξησις.

§49Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἔγινεν, εὐφυέστατε κ. συνάδελφε, καὶ θὰ γίνῃ ἀκόμη μεγαλυτέρα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ποῖαι θὰ εἶναι αἱ δυναταὶ συνέπειαι τῆς πολιτικῆς τῆς ἀναγκαίας, ποὺ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ἐκ τῶν περιστάσεων νὰ ἐφαρμόσωμεν.

§50ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Ἀριστερᾶς). Δηλαδή, εἶσθε ἐναντίον τῆς αὐξήσεως τῶν συναλλαγῶν;

§51Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ὄχι, κ. συνάδελφε. Ἀλλά, ὅταν μοῦ λέγετε, ὅτι ἡ οἰκονομική μας σύνθεσις πρὸς Ἀνατολὰς δὲν ἔχει συνεπείας, θὰ σᾶς εἴπω, ὅτι θὰ ἔχῃ τὰς ἀκριβεῖς συνεπείας, τὰς ὁποίας σεῖς ἐπιδιώκετε. Εἶπεν ὁ κ. Ἡλιοῦ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι ἐδημιουργήθη εἰς τὸν κόσμον νέα κατάστασις, ὅτι βαίνομεν πρὸς τὴν διεθνῆ ὕφεσιν. Βαίνομεν πρὸς τὸν ἀφοπλισμόν. Ἐποχὴ εἰρήνης ἁπλώνεται ἐνώπιόν μας διὰ πολλὰς ἢ ὀλίγας γενεάς. Ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ τῆς εἰρηνικῆς συνεννοήσεως, τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως κινδυνεύει, διότι ὑπάρχουν εἰς τὴν Δύσιν πολλοὶ ἐχθροί της, πρόκειται νὰ ζημιωθοῦν πολλὰ συμφέροντα, τὰ ὁποῖα ἐξεγείρονται ἐναντίον της καὶ τὴν καταπολεμοῦν. Καχυποψία καὶ πανικός, εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, συνέχουν τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν ἐνώπιον τῆς ὑφέσεως. Κύριοι, ἡ πολιτικὴ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως εἶναι γνωστή. Ἐπιθυμεῖ, ἐπιδιώκει, ὑποβοηθεῖ τὴν ὕφεσιν, καὶ ἀναλαμβάνει χάριν αὐτῆς ὅσας πρωτοβουλίας τὸ ἀνάστημα τῆς Ἑλλάδος τῆς ἐπιτρέπει. Ἐχάρην ὑπερβολικὰ ἀκούσας κατὰ τὴν παροῦσαν συζήτησιν περὶ τῆς ὑφέσεως, καὶ ρήτορας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὑποστηρίζοντας, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀνήκει εἰς τὸ στρατόπεδον τὸ Δυτικόν, καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναλαμβάνῃ πρωτοβουλίας, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ ἑρμηνευθοῦν ὡς διάσπασις τῶν συμμαχιῶν της. Καὶ ἀναγνωρίζω εἰς τὸν κ. Μαῦρον αὐτὴν τὴν ἔντιμον συμβολὴν εἰς τὴν διεξαγωμένην συζήτησιν. Κύριοι, ὅλοι εἴμεθα ὑπὲρ τῆς ὑφέσεως καὶ πρωτίστως ἡ ὑπεύθυνος Κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος εἶναι ὑπὲρ τῆς ὑφέσεως. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἀμφισβητήσω εἶναι ἐὰν σαφῶς ἡ Ἑλληνικὴ ἀριστερὰ εἶναι πράγματι ὑπὲρ τῆς ὑφέσεως ἢ ἐὰν ἐκμεταλλεύεται τὴν ὕφεσιν διὰ τοὺς ἰδικούς της κομματικοὺς σκοπούς. Καὶ ἀφοῦ ἐξητάσαμεν τὸ θέμα θὰ καταλήξω, πιστεύω, εἰς μίαν συμβουλήν, τὴν ὁποίαν προλαμβάνω νὰ δώσω καὶ πρωτύτερα: Κύριοι ἀριστεροί, ἐὰν θέλετε εἰλικρινῶς τὴν ὕφεσιν, παύσατε παρακαλῶ νὰ ὁμιλῆτε ἀδιάκοπα περὶ αὐτῆς, διότι δὲν εἴμεθα τόσον ἀφελεῖς, ὅσον νομίζετε. Μᾶς τονίζουν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ εἰρήνη πρόκειται νὰ ἐπικρατήσῃ μετὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς διεθνοῦς συνεννοήσεως, τῆς ὑφέσεως. Καὶ ἐχάρην ἰδιαιτέρως ἀκούσας τὸν φίλον κ. Μερκούρην τερματίζοντα τὴν χθεσινήν του ὁμιλίαν μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Προέδρου Ἀϊζενχάουερ ἀπὸ τοῦ βήματος, ἀκριβῶς τούτου, κατὰ τὴν τελευταίαν του ἐπίσκεψιν εἰς Ἀθήνας, ὅταν ἐκάλεσε τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ συμβάλλῃ καὶ αὐτὸς εἰς τὴν εἰρήνην καὶ εἰς τὴν διεθνῆ φιλίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐλευθερίαν, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τὴν ἐγγύησιν τῆς ἐλευθερίας. Αὐτός, κ. βουλευταί, εἶναι ἕνας ὅρος, μία ἐπιφύλαξις, ἡ ὁποία πολὺ σπανίως ἀναφέρεται ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ κηρύγματα, ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ Κόμματα. Θέλομεν καὶ ἡμεῖς τὴν εἰρήνην. Διατὶ νὰ μὴ θέλωμεν τὴν εἰρήνην; Μήπως ἠμποροῦμεν νὰ θέλωμεν τὸν πόλεμον; Μήπως εἶναι εἰς κανένα εὐχάριστον νὰ κάνῃ πόλεμον; Μήπως, ἔχομεν τὰ μέσα τὰ τέλεια καὶ τὰ ἄρτια τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἐξησφάλιζον τὴν νίκην εἰς οἱονδήποτε πόλεμον; Θέλομεν τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ θέλομεν νὰ γνωρίζωμεν διὰ τίνος τὸ συμφέρον θὰ γίνῃ ἡ εἰρήνη; Θέλομεν νὰ γνωρίζωμεν ὑπὸ ποίους ὅρους θὰ γίνῃ ἡ εἰρήνη; Θέλομεν νὰ γνωρίζωμεν ποῖον ἀντάλλαγμα θὰ πληρώσωμεν διὰ τὴν εἰρήνην. Διότι ὁσάκις καλούμεθα εἰς συνεννοήσεις καὶ εἰς συνεργασίας εὐρυτέρας καὶ τοπικάς, ἀκούομεν πάντοτε νὰ γίνεται λόγος περὶ εἰρήνης, ἀλλὰ οὐδέποτε μᾶς καθορίζεται τὸ περιεχόμενον αὐτῆς. Κύριοι, ἡ Μόσχα, ἡ Ἀνατολή, ὁ Κομμουνισμὸς ἰσχυρίζονται, ὅτι θέλουν μαζὺ μὲ τὴν Δύσιν καὶ μὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνας τὴν εἰρήνην. Ἀλλὰ ἐὰν θέλουν μαζύ μας τὴν εἰρήνην, διατὶ διαρκῶς μᾶς καταγγέλλουν ἐνώπιον τῆς διεθνοῦς γνώμης, ὅτι εἴμεθα καθυστερημένοι, ὅτι εἴμεθα ἐκμεταλλευταί, ὅτι εἴμεθα σαπισμένοι; Ἐὰν αὐτὴν τὴν ἰδιότητα ἔχῃ ὁ κεφαλαιοκρατισμός, ὁ καπιταλισμός, ἡ μπουρζουαζία καὶ ἐὰν αὐτὰ εἶναι τὰ χαρακτηριστικά των, σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ εἴπετε, ποίαν ἔχει ἀνάγκην ἡ Μόσχα αὐτῆς τῆς εἰρήνης μαζύ μας; Ἐὰν τὴν ἔχῃ διατὶ μᾶς κακομεταχειρίζεται εἰς αὐτὸν τὸν βαθμόν; Ἐὰν δὲν τὴν ἔχῃ διατὶ νὰ θέλῃ τὴν συνεργασίαν μας; Λέγει ἡ Μόσχα, ὅτι εἰς τὴν Δύσιν ὑπάρχει καπιταλισμός. Ὑποστηρίζετε καὶ σεῖς, βάζοντες τὸ χέρι σας ἐπὶ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Μάρξ, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἴμεθα ἡ πλέον ὀπισθοδρομικὴ χώρα τῆς Εὐρώπης, ὅπου τὰ μονοπώλια τὰ οἰκονομικὰ ἐκμεταλλεύονται τὸν λαόν. Καπιταλισμὸς ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, τὴν ὁποίαν διδάσκει ὁ Μάρξ, δὲν ὑπάρχει πλέον εἰς κανένα μέρος τοῦ κόσμου καὶ εἰς καμμίαν χώραν τῆς Γῆς. Ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἐλευθέρα οἰκονομία ἀλλοῦ περισσότερον καὶ ἀλλοῦ ὀλιγώτερον. Ἀλλὰ ἡ ἐλευθέρα οἰκονομία δὲν ὑπάρχει πλέον κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὑπὸ τὸν αὐτὸν τύπον ἐφαρμοζομένη εἰς δύο σημερινὰς χώρας τοῦ κόσμου. Ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν μέχρις ἡμῶν καὶ πέραν ἀπὸ ἡμᾶς ὅλαι αἱ δημοκρατικαὶ χῶραι ἔχουν, κατὰ ἕνα ποσοστόν, προσχωρήσει εἰς τὰς σοσιαλιστικὰς ἰδέας καὶ τὰς σοσιαλιστικὰς ἐφαρμογάς. Διατὶ λοιπὸν μᾶς παριστάνετε, ὅτι εὑρισκόμεθα καρφωμένοι εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Μάρξ, εἰς τὴν ἐποχὴν τὴν πρὸ ἑκατὸν ἐτῶν, τὴν ὁποίαν ἐννοεῖτε νὰ φορτώνετε αὐθαιρέτως εἰς τὴν ράχην μας, ἐνῷ γνωρίζετε, ὅτι ἔχομεν ἐξελιχθῆ κατὰ τρόπον ἀπολύτως ἱκανοποιητικὸν καὶ προοδευτικόν; Κύριοι, ἐκεῖνο, ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ σᾶς, ἐκεῖνο, ποὺ χωρίζει τὴν Δύσιν ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν, δὲν εἶναι πλέον τὸ κοινωνικὸν καὶ τὸ παραγωγικὸν σύστημα. Καὶ ἡ Ἀνατολὴ ἔχει υἱοθετήσει μεθόδους τῆς Δύσεως καὶ ἡ Δύσις εἰς αὐτὰ τὰ πράγματα υἱοθετεῖ πολλὰς μεθόδους τῆς Ἀνατολῆς. Ἐκεῖνο, ποὺ μᾶς χωρίζει, εἶναι τὸ θέμα τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας. Ἐὰν σεῖς ἐπιδιώκετε νὰ ὑποδουλώσετε τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἡμεῖς θὰ πολεμήσωμεν μέχρι τῆς τελευταίας στιγμῆς καὶ μέχρι τῆς τελευταίας ρανίδος τοῦ αἵματός μας, διὰ νὰ τὸν κρατήσωμεν ἐλεύθερον. (Χειροκροτήματα). Μᾶς λέγετε, κύριοι, καὶ ἤκουσα καὶ τὸν ἀξιότιμον κ. Τσιριμῶκον νὰ ἐπαναλαμβάνῃ, ὅτι εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς μία νέαν ἐποχήν, εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Χρουστσωφισμοῦ, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἐποχὴν τοῦ Σταλινισμοῦ καὶ ὅτι ἡ διαφορὰ εἶναι σπουδαία. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀγαπητὸς ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ διαφωνήσω εἰς ἕνα θέμα μαζί του. Ἔκαμε χθὲς τὴν ἐξαίρεσιν νὰ χαρακτηρίσῃ μίαν χώραν, τὴν ὁποίαν δὲν θέλω νὰ ὀνομάσω, ἢ μᾶλλον δὲν θέλω νὰ ἐπαναλάβω τὸ ὄνομά της — τοῦ Ἀνατολικοῦ μπλὸκ— ὡς ἀνεξάρτητον.

§52Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Τὴν Ρουμανίαν, εἴπητε τὸ ὄνομά της.

§53Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν, ἀπὸ τὰς χώρας εἰς τὰς ὁποίας μετὰ τὸν πόλεμον ἐκ τῆς Ρωσίας μετεπήδησεν ὁ Κομμουνισμός, καμμία δὲν εἶναι ἐλευθέρα, καὶ καμμία χώρα δὲν εἶναι πραγματικὰ ἀνεξάρτητος, πλὴν φυσικὰ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, ἡ ὁποία δὲν ἠθέλησε νὰ ὑποταχθῇ. Ὅλαι αἱ ἄλλαι εἶναι ὑπόδουλοι, εἶναι χῶραι κατακεκτημέναι, οὐδέποτε ὁ λαός των εἰς ἐλευθέρας ἐκλογὰς ἀπέδειξεν, ὅτι δέχεται τὸ κομμουνιστικὸν σύστημα τὸ ὁποῖον τοὺς ἐπεβλήθη, εἴτε διὰ τῆς παρουσίας τῶν Σοβιετικῶν στρατευμάτων, εἴτε ὑπὸ μειονοψηφίας στρατιωτικῶς ὠργανωμένας ὑπὸ τῆς Μόσχας καὶ ἐμπνεομένας καὶ ὁδηγουμένας ἀπὸ ἐκεῖ.

§54Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Μὲ ἐπρολάβατε καὶ εἴπετε, ὅτι διαφωνοῦμεν καὶ συνεπῶς, περιττεύει νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι δὲν δέχομαι τὴν θέσιν σας.

§55Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Σύμφωνος εἰς τὴν διαφωνίαν σας, κ. Ὑπουργέ. Κύριοι, εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἑνὸς καθαροῦ Σοβιετικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Ὅλαι αἱ χῶραι αἱ ὁποῖαι ἐκτείνονται μεταξὺ παλαιῶν Ρωσικῶν συνόρων καὶ τῆς σημερινῆς ἐλευθέρας Εὐρώπης, εἶναι χῶραι αἱ ὁποῖαι κατέχονται πολιτικῶς καὶ στρατιωτικῶς ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν. Γνωρίζετε τὴν ἐξέγερσιν τῶν ἐργατῶν εἰς τὸ Ἀνατολικὸν Βερολῖνον καὶ τὴν αἱματηρὰν καταστολήν της. Γνωρίζετε τὴν ἐπανάστασιν τὴν Πολωνικὴν εἰς τὸ Πόζναν, συνέχεια τῆς ὁποίας ὑπῆρξεν ἡ Οὐγγρικὴ ἐπανάστασις, τὸ μεγαλύτερον καὶ τραγικώτερον γεγονὸς τῆς νεωτέρας παγκοσμίου ἱστορίας. Τὸ αἷμα τῆς Βουδαπέστης, τὸ αἷμα τῆς Οὐγγαρίας, θὰ μείνῃ πάντοτε διὰ νὰ λερώνῃ τὴν ἰδεολογίαν αὐτήν, ἡ ὁποία νομίζει, ὅτι διὰ τῆς σπάθης, διὰ τοῦ τηλεβόλου, διὰ τοῦ τάνκ, εἶναι δυνατὸν νὰ κρατῇ ἐλευθέρους τοὺς λαοὺς καὶ νὰ τοὺς ὁδηγῇ εἰς τὴν πρόοδον. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς).

§56Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Ξεχάσατε τὸ Σουέζ, κ. συνάδελφε.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διατὶ στενοχωρεῖσθε σεῖς, κ. συνάδελφε;

§58Α. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλήσετε ἀπὸ τὸ βῆμα καὶ νὰ λάβετε θέσιν.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠμπορῶ νὰ κάνω τὴν σύστασιν νὰ μὴ διακόπτετε, διότι εἶσθε ὅλοι ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσετε καὶ μὲ τὴν σειράν σας θὰ ὁμιλήσετε.

§60Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις διετήρησεν ἀκεραίας τὰς στρατιωτικάς της δυνάμεις. Κατέκτησε διὰ διεισδύσεως τὴν Τσεχοσλοβακίαν. Ἠπείλησε νὰ κατακτήσῃ ἐπίσης δι’ ἐσωτερικῆς διεισδύσεως, δι’ ἀπεργιῶν καὶ ἄλλων γνωστῶν μεθόδων τὴν Γαλλίαν καὶ τὴν Ἰταλίαν. Ἀπέτυχε. Ἐπετέθη κατὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν συνεργασίαν σας......

§61Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Καὶ ἀπέτυχεν!!!

§62Γ. ΛΥΧΝΟΣ. ...... καὶ ἀφοῦ τὴν ἐβασάνισεν ἐπὶ τρία ἔτη, ἀπέτυχεν εὐτυχῶς, κ. Πασαλίδη. Ἐπροχώρησε κατόπιν εἰς τὸν ἀποκλεισμὸν τοῦ Βερολίνου......

§63Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Καὶ ἀπέτυχεν!!!

§64Γ. ΛΥΧΝΟΣ. ... ἀπέτυχε καὶ ἐκεῖ. Ἐπροκάλεσε τὸν Κορεατικὸν πόλεμον......

§65Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Καὶ ἀπέτυχεν!!!

§66Γ. ΛΥΧΝΟΣ. ...... καὶ ἀπέτυχε.

§67Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Σοβαρευθῆτε λίγο, κ. Πρόεδρε τῆς Ε.Δ.Α.

§68Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐλέγχεται ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις, ἐλέγχεται ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις. Ἐγὼ πιστεύω, κ. Πρόεδρε, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιβάλετε τὴν τάξιν. Δὲν ἐλέγχεται εἰς τὸ βῆμα ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις, ἐλέγχεται ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις μέσα εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐπιβάλετε τὴν τάξιν.

§69Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Σεῖς τί εἶσθε;

§70Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Παρακαλῶ εὑρισκόμεθα εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον καὶ ἐλέγχομεν τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι, ἀντεκλήσεις).

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ ἡσυχία, κύριοι συνάδελφοι.

§72Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι τῆς πλειοψηφίας, σᾶς παρακαλῶ νὰ ἡσυχάσετε καὶ ἂν οἱ ἀντίπαλοί μας ἀσχημονοῦν......

§73ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Σεῖς ἀσχημονεῖτε. Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἀνακαλέσῃ. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§74Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ πιστεύω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ αὐτὴν τὴν ἀσχημίαν ποὺ γίνεται ἐδῶ μέσα, νὰ σηκώνεται βουλευτής, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ ὑπερασπισθῇ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, καὶ θέτει ὑπὸ κρίσιν καὶ ἐλέγχει τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν...

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δικαίωμα τοῦ ρήτορος εἶναι νὰ ἐλέγξῃ τὸ πᾶν.

§76Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Δὲν πιστεύω.

§77Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε τῆς ΕΔΑ, λογοκρισίαν εἰς τὸν λόγον θὰ βάλλετε; (Φωναί, διαμαρτυρίαι, ἀντεκλήσεις ἐν μέσῳ θορύβου καὶ κωδωνοκρουσιῶν).

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτετε ἡ συνεδρίασις διὰ 5 λεπτά.

(Ὥρα 10.00′ μ. μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 10.05′ μ. μ.)

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Τὸ Προεδρεῖον ἐπιθυμεῖ νὰ κάμῃ μία σύστασιν πρὸς τοὺς κ. συναδέλφους. Ἡ σοβαρότης τῆς συζητήσεως ἀπαιτεῖ τὴν ἐπίδειξιν ψυχραιμίας ἐκ μέρους ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν καὶ θὰ πρέπει ἡ συζήτησις νὰ διεξάγεται ὁμαλῶς καὶ εἰς ἀνώτερον ἐπίπεδον. Ὁ κ. Γ. Λύχνος καλεῖται νὰ συνεχίσῃ τὴν ἀγόρευσίν του.

§80Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, πρὶν ἢ σημειωθῇ τὸ ἐπεισόδιον, ἔλεγον, ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις μετὰ τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου διὰ τῶν ἐπιθετικῶν της ἐπιχειρήσεων, κατώρθωσε νὰ κατακτήσῃ τὰ Κράτη τὰ ὀνομαζόμενα Ἀνατολικά. Θὰ ἐπαναλάβω, ὅτι ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως εἶπεν, ὅτι ἔκτοτε ἔχει ἀλλάξει ἡ κατάστασις καὶ ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς μία νέαν περίοδον τῆς Σοβιετικῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς ἐποχὴ τοῦ Χρουτστώφ, ὡς ἐποχὴ τοῦ Χρουτστωφισμοῦ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους δὲν ἀπειλεῖ πλέον τὴν ἀνθρωπότητα μὲ πόλεμον, υἱοθετεῖ τὴν διεθνῆ συνδιαλλαγὴν καὶ τὴν διεθνῆ ὕφεσιν καὶ ἀφήνει τὸ μέλλον νὰ ἀποφανθῇ μεταξὺ τῶν δύο ἰδεολογικῶν κόσμων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὅρων τοῦ οἰκονομικοῦ ἀνταγωνισμοῦ. Ἀλλὰ τί εἶναι αὐτὸς ὁ οἰκονομικὸς ἀνταγωνισμός, κ. συνάδελφοι, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ σημερινὸς Ἀρχηγὸς τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἐναποθέσει τὴν ἐλπίδα τῆς εἰρηνικῆς κατακτήσεως τοῦ κόσμου ὑπὸ τοῦ Κομμουνισμοῦ; Δὲν παρέλειψεν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Σοβιετικοῦ Κράτους νὰ δηλώσῃ, ὅτι ἐντὸς δεκαετίας ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις θὰ ξεπεράσῃ τὴν Ἀμερικὴν καὶ θὰ ἐγκαταστήσῃ τὴν βασιλείαν της εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον. Κατὰ τὴν ἀποχαιρετιστήριον δεξίωσιν τὴν δοθεῖσαν εἰς Μόσχαν πρὸς τιμὴν τοῦ κ. Κρόνκι, ὁ Χρουστσὼφ ἔσπευσε νὰ βεβαιώσῃ τὸν Πρόεδρον τῆς Ἰταλικῆς Δημοκρατίας, ὅτι λίαν συντόμως θὰ γίνῃ καὶ αὐτὸς κομμουνιστής, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἐγγραφῇ εἰς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω περικοπὴν ἐκ τοῦ Κομμουνιστικοῦ περιοδικοῦ «Νέα Διεθνὴς Ἐπιθεώρησις» τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1959: «Τὸ νὰ σκέπτεται, γράφει ἡ «Διεθνὴς Ἐπιθεώρησις», κανείς, ὅτι ἡ εἰρηνικὴ συνύπαρξις ἀποκλείει τὴν πάλην, σημαίνει, ὅτι δὲν ἐννοεῖ τίποτε ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς ἐξελίξεως τῆς κοινωνίας. Δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ εἰρηνικὴ συνύπαρξις μεταξὺ τῶν δύο ἰδεολογιῶν ὅπως δὲν θὰ εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ συμφιλιωθῇ τὸ φῶς μὲ τὸ σκότος. Ἡ συνύπαρξις δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία ἀπὸ τὰς μορφὰς τῆς πάλης τῶν τάξεων, τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει ἡ ἐποχὴ τῆς διόδου τοῦ Καπιταλισμοῦ πρὸς τὸν Σοσιαλισμόν». Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰρηνικὴ συνύπαρξις, ἡ συνοδευομένη μὲ τὸν οἰκονομικὸν συναγωνισμόν, ὁ Κομμουνισμὸς τὸν ὁποῖον προετοιμάζει ἡ Μόσχα. Θὰ μᾶς κατακτήσῃ δηλαδὴ διὰ μεθόδων εἰρηνικῶν καὶ ἀναιμάκτων. Ἀλλὰ ἐὰν ἡμεῖς ἀρνηθῶμεν νὰ κατακτηθῶμεν, κ. συνάδελφοι τῆς ἀριστερᾶς, μὲ ποῖον τρόπον θὰ μᾶς μεταχειρισθῆτε;

§81ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Πάλιν προκαλεῖτε.

§82Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι, ὁ Χρουστσὼφ ὑποστηρίζει τὰς ἰδικάς του ἰδέας. Κατὰ τὴν ἄποψίν του, μία παγκόσμιος εἰρηνικὴ περίοδος θὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ κατακτήσῃ τὴν οἰκουμένην. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀσφαλῶς μία περίοδον, διότι τοὐλάχιστον δὲν μᾶς ἀπειλεῖ μὲ πόλεμον. Ἀλλὰ ὁ κ. Χρουτστώφ, καὶ ὅλοι ἐσεῖς οἱ ὁποῖοι σήμερον ἔχετε ὑψώσει τὴν σημαίαν τῆς ὑφέσεως καὶ ποὺ πρὸ ἐλαχίστων ἐτῶν εἴσαστε ὀπαδοὶ τοῦ Στάλιν, πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι ἡμεῖς, ἀλλὰ οὔτε καὶ σεῖς, δὲν ἔχομεν λησμονήσει τὸν Στάλιν καὶ οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν λησμονήσωμεν εὔκολα.

§83Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Πολὺ καλὰ κάνετε.

§84Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Βεβαίως, διότι ἀλλάσσουν κἄθε τόσο.

§85Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω, κ. συνάδελφοι, μία ἄλλην, σύντομον ἐπίσης περικοπήν, ἀπὸ ἄρθρον τοῦ διασήμου Ἀμερικανοῦ δημοσιολόγου καὶ διπλωμάτου κ. Κέναν, λίαν ἐνημέρου τῶν Σοβιετικῶν πραγμάτων, τὸ ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἐπιθεώρησιν «Ἐξωτερικαὶ Ὑποθέσεις» τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1960. Γράφει εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ ὁ κ. Τζὼρτζ Κέναν: «Κατὰ μίαν ἔννοιαν εἴμεθα ὅλοι καθὼς καὶ ὁ κ. Χρουστσώφ, μαθηταὶ τοῦ Στάλιν. Ἀπὸ αὐτὸν ἔχομεν μάθει ἀρκετὰ περὶ τῆς ὠμότητος καὶ τῆς ἐπιμονῆς καὶ τῆς ἀπάτης εἰς τὴν διεθνῆ πολιτικήν. Ὁ κ. Χρουστσὼφ δὲν πρέπει νὰ ζητῇ, ὅπως λησμονήσωμεν πολὺ γρήγορα καὶ ἀσφαλῶς ὄχι γρηγορώτερα ἀπὸ μερικοὺς Ρώσους καὶ Κινέζους συνεταίρους του τὰ μαθήματα ποὺ ἐπήραμεν ἀπὸ τὸ διακεκριμένον αὐτὸν πολιτικὸν διδάσκαλον». Καλὸς εἶναι, λοιπόν, κ. συνάδελφοι, ὁ κ. Χρουστσώφ, καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ τὸν προσέχετε. Ἀλλὰ δὲν δυνάμεθα νὰ γνωρίζωμεν ἐὰν ἐκπροσωπῇ μία περίοδον τῆς Κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ βασισθῶμεν. Μὰ εἶναι δυνατόν, ἠρώτησεν ὁ κ. ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ, νὰ γίνεται λόγος περὶ ἐπιθέσεως εἰρήνης ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ ἠκούσθησαν αὐτὰ τὰ πράγματα; Διατὶ ἡ ὑπόθεσις τῆς εἰρήνης νὰ κακοποιῆται τόσον πολὺ εἰς χεῖρας τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὴν γλῶσσαν τῶν Ἑλλήνων; Ἀλλὰ ἡ ἐπίθεσις τῆς εἰρήνης, κύριοι, εἶναι μία τρέχουσα ἔκφρασις τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς φιλολογίας. Ὅταν ἕνα Κράτος, ὅταν μία κοινωνία ἐπιδιώκεται νὰ ἐπηρεασθῇ διὰ τῶν ἐξαπολυομένων κατ’ αὐτῆς συνθημάτων, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ ἐγκαταλείψῃ τὰς παλαιὰς ἰδέας καὶ τὰ καθιερωμένα καθήκοντά της, τότε λέγεται, ὅτι γίνεται εἰρηνικὴ ἐπίθεσις ἐναντίον της. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ μερικῶν ἐτῶν. Ἡ κατὰ τὴν παροῦσαν περίοδον ἐπίθεσις τῆς εἰρήνης ἐναντίον μας, ἤρχισε μὲ τὴν πρόσκλησιν εἰς μία Διαβαλκανικὴν Διάσκεψιν καὶ ἀπὸ πρότασιν πρὸς δημιουργίαν μιᾶς ἀποστρατιωτικοποιημένης ζώνης εἰς τὰ Βαλκάνια, ἀπὸ τὴν πρότασιν τῆς ἀπυραύλου ζώνης. Καὶ εἶναι περίεργον, ὅτι ἐνῷ αὐτὴν τὴν πρότασιν ἀρχικῶς τὴν εἶχε κάμει μία ἄλλη Κυβέρνησις, ἐσχάτως τὴν υἱοθέτησε μετὰ μεγάλης ἐπιμονῆς ἡ Βουλγαρικὴ Κυβέρνησις. Ὁ Βούλγαρος Πρωθυπουργός, ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Βουλγαρικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, σχεδὸν κάθε ἑβδομάδα ἐπανέρχεται εἰς αὐτὰ τὰ συνθήματα. Εἶπεν ἤδη ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τί συμβαίνει μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς Βουλγαρίας· καὶ ἐὰν ἔχῃ δικαίωμα ἡ Βουλγαρία νὰ ἀπευθύνῃ τοιαύτας προτάσεις εἰς τὴν Ἑλλάδα· καὶ ἐὰν ἡ Ἑλλὰς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τὰς προτάσεις αὐτάς. Μία χώρα ἡ ὁποία δὲν ἔγραψε μίαν Συνθήκην Εἰρήνης καὶ δὲν ἐννοεῖ νὰ τὴν ἐφαρμόσῃ εἰς κανένα ὅρον της οὔτε οἰκονομικόν, οὔτε στρατιωτικόν, οὔτε οἱονδήποτε ἄλλον, ποίαν ἀξίωσιν δύναται νὰ ἔχῃ ἀπὸ ἡμᾶς, ὅπως δεχθῶμεν προτάσεις της διὰ μεγαλυτέρας καὶ εὐρυτέρας διαπραγματεύσεις μαζί της, ἐνῷ γνωρίζει, ὅτι πρέπει νὰ τὴν θεωροῦμεν ἀναξιόπιστον; Αὐτὴ ἡ ἐπίθεσις τῆς εἰρήνης ποὺ γίνεται κατὰ τῆς Ἑλλάδος, γίνεται διὰ πολλοὺς σκοπούς. Ἔχει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸν σκοπὸν νὰ καλύψῃ τὴν ἄρνησιν τῆς Βουλγαρίας, ὅπως ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις της ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ τὸ χειρότερον εἶναι, ὅτι εὑρίσκει εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Ἑλλάδος συμμάχους, εὑρίσκει Κόμματα τὰ ὁποῖα ὑποβοηθοῦν αὐτὴν τὴν ἐπίθεσιν. Καὶ σεῖς μὲν, κ. συνάδελφοι τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, εἶναι γνωστὸν διατὶ ὑποστηρίζετε ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος τὰ δῆθεν Βουλγαρικὰ δικαιώματα. Διότι καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔχετε πολλὰς ἀναλόγους περγαμηνὰς ἑλληνικῆς Κοινοβουλευτικῆς συνεργασίας μὲ τὰ γειτονικὰ Κράτη. Εἶναι ὅμως ἀκατανόητος ἡ ὑποστήριξίς της ἀπὸ τὰ ἄλλα Κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἡ Ἑλλάς, κύριοι, ἔδωσε τὴν προσήκουσαν ἀπάντησιν καὶ εἰς τὴν Ρουμανικὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὴν Βουλγαρικὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὸν κ. Χρουστσώφ, ὅταν ἀπὸ τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐδάφους ἔκαμε καὶ ἐκεῖνος τὴν πρότασιν περὶ ἀπυραύλου ζώνης μὲ τὴν γνωστὴν ἀπειλήν, ὅτι ἐὰν δὲν δεχθῶμεν τὴν ἀπύραυλον ζώνην ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις θὰ ἐγκαταστήσῃ ἰδικάς της βάσεις πυραύλων εἰς τὴν Ἀλβανίαν καὶ εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ἐδώσαμε τὴν ἀπάντησιν, ὅτι δὲν ἀρνούμεθα τὴν συνεννόησιν μὲ κανένα, ἀλλὰ θὰ πρέπει πρῶτα νὰ διακανονισθοῦν αἱ διαφοραί μας μὲ τὰς γειτονικὰς χώρας καὶ κατόπιν νὰ ρυθμισθοῦν αἱ γενικώτεραι μετ’ αὐτῶν σχέσεις μας. Ἀλλὰ ἡ Βουλγαρικὴ Κυβέρνησις, χωρὶς νὰ διακανονίσῃ τὰς ὑποθέσεις της μὲ ἡμᾶς, δηλαδὴ χωρὶς νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ ἔχει ἀπέναντί μας ἐκ τῆς τελευταίας Συνθήκης Εἰρήνης ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς κάνῃ προτάσεις περὶ εὐρυτέρας συνεννοήσεως. Καὶ προστίθεσθε καὶ σεῖς καὶ μᾶς κατηγορεῖτε, ὅτι τὰς βουλγαρικὰς προτάσεις κακῶς δὲν τὰς δεχόμεθα, ὅτι κακῶς δὲν πηγαίνομε νὰ συνεννοηθῶμεν μὲ τὴν Βουλγαρίαν, ὅτι σχεδὸν ἀντεθνικῶς δὲν πηγαίνομε νὰ συνεννοηθῶμεν μὲ τὴν Κομμουνιστικὴν Βουλγαρικὴν Κυβέρνησιν. Διατὶ ὅμως θέλετε νὰ συνεργασθῶμεν; Ποῖον εἶναι τὸ θέμα διὰ τὸ ὁποῖον θὰ συνεργασθῶμεν; Θὰ συνεννοηθῶμεν διὰ νὰ καταργήσωμεν ἢ νὰ περιορίσωμεν ἡμεῖς τὰς στρατιωτικάς μας δυνάμεις, ἐνῷ ἡ Βουλγαρία ἔχει ὑποχρέωσιν ἐκ τῆς Συνθήκης τῆς Εἰρήνης νὰ μὴ ἔχῃ στρατὸν ἀνώτερον ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τῆς χρειάζεται διὰ τὴν ἐσωτερικήν της ἀσφάλειαν καὶ ὅμως ἔχει σήμερα στρατὸν διπλάσιον ἀπὸ τὸν Ἑλληνικόν; Ἡ Βουλγαρία ἔχει ἀνειλημμένην ὑποχρέωσιν νὰ εἶναι ἀφωπλισμένη. Ποῖον λόγον ἔχομεν ἡμεῖς νὰ κάμωμεν μία νέαν συμφωνίαν ἀφοπλισμοῦ μετ’ αὐτῆς, ἀφοῦ γνωρίζομεν, ὅτι δὲν ἐτήρησε τὴν πρώτην καὶ ἀσφαλῶς δὲν πρόκειται νὰ τηρήσῃ καὶ τὴν δευτέραν; Ποίου ἄλλου εἴδους συμφωνίας ἠμποροῦμε νὰ κάμωμεν μὲ τὴν Βουλγαρίαν; Δὲν τῆς ἐπετέθημεν ἡμεῖς ποτέ. Ἐκείνη μᾶς ἐπετέθη ἐπανειλημμένως. Ἐκείνη ἐποφθαλμιᾷ τὰ ἐδάφη μας. Ἐὰν εἶναι Κράτος εἰρηνικόν, εἰρηνικῶς θὰ ζήσωμεν μαζί της. Ἐὰν δὲν εἶναι Κράτος εἰρηνικὸν ποίου εἴδους συνεννόησις ζητεῖ νὰ γίνῃ μεταξὺ μας. Μήπως δὲν ὑπάρχει τὸ γενικὸν σύμφωνον τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν τὸ ὁποῖον ἀπαγορεύει τὸν πόλεμον καὶ ἐπιβάλλει τὴν εἰρηνικὴν λύσιν ὅλων τῶν διαφορῶν; Τί ἄλλο περισσότερον ἠμποροῦμε νὰ κάμωμεν; Νέαι συμφωνίαι αἱ ὁποῖαι θὰ εἶχαν μόνον φιλολογικὸν χαρακτῆρα, εἶναι κατὰ τὴν γνώμην μου περιτταί. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην, ὅτι θὰ τηρηθῇ τὸ γράμμα ἢ τὸ πνεῦμα τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην, ἐκ τῶν ὅσων συνέβησαν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ δὲν ἐπανορθώνονται. Ἐθαύμασα, κ. συνάδελφοι, τὸν παλαιὸν συνεργάτην, κ. Μερκούρην, ὀνειρευόμενον αὐτὴν τὴν ἐποχὴν τὴν ἵδρυσιν μιᾶς Μεγάλης Ὁμοσπονδίας Κρατῶν, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ συμμετέχουν ὅλοι οἱ Βαλκανικοὶ λαοί. Αὐτό, εἶναι πράγματι, ἕνα ὡραῖον ὄνειρον. Ἀλλὰ ἐὰν τὸ ὄνειρον δὲν ἐπραγματοποιήθη ὅταν ὅλα τὰ Κράτη τὰ Βαλκανικὰ εἶχον τὸ αὐτὸ πολιτικὸν καὶ κοινωνικὸν καθεστώς, ἢ κἄτι ἀνάλογον, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ σήμερον; Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλὰς νὰ μετάσχῃ εἰς μίαν Ὁμοσπονδιακὴν Ἕνωσιν μὲ τὴν Κομμουνιστικὴν Κυβέρνησιν τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Ἀλβανίας, χωρὶς νὰ γίνῃ καὶ αὐτὴ Κομμουνιστική, ἢ πρὶν ἡ Βουλγαρία καὶ ἡ Ἀλβανία ἐπανέλθουν εἰς τὸ ἐλεύθερον δημοκρατικὸν καθεστώς; Ἡ Ἑλλὰς ὅμως θεωρεῖται, ὅτι εἶναι τὸ ἀσθενὲς σημεῖον τοῦ ἐλευθέρου κόσμου εἰς τὴν Βαλκανικήν. Ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ Τουρκία, δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνεται ὡς μία καθαρὰ Βαλκανικὴ χώρα, πρέπει νὰ δεχθῶμεν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι πράγματι τὸ τελευταῖον ἐλεύθερον Κράτος εἰς τὰ Βαλκάνια. Καὶ ὅτι ὅλαι αἱ προτάσεις ποὺ στρέφονται πρὸς αὐτήν, ὅλαι αἱ ἐπιθέσεις τῆς εἰρήνης ποὺ ἐνεργοῦνται ἐναντίον της, ἔχουν σκοπὸν νὰ κάμψουν τὸ ἠθικὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἔχουν δηλαδὴ σκοπὸν νὰ τὸν πείσουν, ὅτι ἐὰν ἀφοπλισθῇ ἠθικῶς, πολιτικῶς, στρατιωτικῶς καὶ γίνῃ ἕτοιμος διὰ νὰ καταντήσῃ δοῦλος, τότε θὰ ζήσῃ καλλίτερα. Ἔ, αὐτὸ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν εἶναι τόσον ἀφελὴς διὰ νὰ τὸ πιστεύσῃ καὶ ἡμεῖς ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ μὴ τὸν ἀφήσωμεν νὰ τὸ πιστεύσῃ. Ἂς ἀσχοληθῶμεν ὅμως πλησιέστερα καὶ μὲ τὴν ἀπύραυλον ζώνην. Τὸν παρελθόντα Νοέμβριον, νομίζω, τόσον ἡ Ἰταλία, ὅσον καὶ ἡ Τουρκία εἶχαν δεχθῆ τὴν ἐγκατάστασιν Ἀμερικανικῶν βάσεων πυραύλων μέσου βεληνεκοῦς, ἀλλὰ ἀποδεικνύεται τώρα, ὅτι δὲν πρόκειται καὶ αὐταὶ νὰ ἐγκατασταθοῦν, διότι τὰ ὅπλα ταῦτα, οἱ πύραυλοι μέσου βεληνεκοῦς φαίνεται, ὅτι ἀνήκουν πλέον εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν πολεμικῶν ὅπλων τοῦ παρελθόντος. Σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τὸ στάδιον τῶν διηπειρωτικῶν πυραύλων. Δὲν γνωρίζω πόσους ἐξ αὐτῶν ἔχει ὁ ἕνας καὶ πόσους ὁ ἄλλος. Ἀλλὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις πιστεύει, ὅτι δύναται νὰ πλήξῃ ἀπ’ εὐθείας διὰ τῶν πυραύλων μακροῦ βεληνεκοῦς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, δὲν ὑπάρχει προφανῶς πλέον ἀνάγκη ἐγκαταστάσεως ἐνδιαμέσων βάσεων, εἰς τὴν Ἰταλίαν, ἢ εἰς τὴν Τουρκίαν, ἢ εἰς τὴν Εὐρώπην ἀλλοῦ. Ἕνα σημεῖον τὸ ὁποῖον ὀφείλω νὰ ὑπογραμμίσω, ἔστω καὶ ἐν παρενθέσει εἰς αὐτὸ τὸ μέρος τοῦ λόγου μου, εἶναι ἡ παρατήρησις τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὅστις ἠρώτησε: Διατί, κύριοι τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, ἔχετε τόσην εὐαισθησίαν ἀπέναντι τῆς Βουλγαρίας καὶ δὲν ἔχετε ἴσην εὐαισθησίαν ἀπέναντι τῆς Δυτικῆς Γερμανίας; Θὰ ὁμολογήσετε ὅμως, φίλοι μου, ὅτι ὑπάρχει κἄποια διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο τούτων χωρῶν. Πρῶτον, ἡ Βουλγαρία εἶναι χώρα γειτονικὴ καὶ ἐποφθαλμιᾶ ἰδικά μας ἐδάφη εἰς τὰ ὁποῖα κατ’ ἐπανάληψιν εἰσέβαλε καὶ πιστεύομεν, ὅτι δὲν θὰ παραλείψῃ νὰ εἰσβάλῃ εἰς νέαν τυχὸν διδομένην εὐκαιρίαν. Οἱ Γερμανοὶ ἦλθον καὶ αὐτοὶ μία φορὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκακούργησαν. Ἀλλὰ ἦλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὄχι διότι εἶχον ἐδαφικὰς διεκδικήσεις εἰς βάρος μας. Ἦλθον νὰ σώσουν τὸν Μουσολίνι ἐπιτεθέντα ἐναντίον μας κατὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον καὶ ἡττώμενον εἰς τὴν Ἀλβανίαν. Οὔτε ἡ σημερινὴ Γερμανία ἔχει βλέψεις ἐπὶ τῶν Ἑλληνικῶν ἐδαφῶν, οὔτε ὑποβλέπει τὴν ἐλευθερίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ Γερμανία βοηθεῖ τὴν Ἑλλάδα οἰκονομικῶς. Ἐὰν καὶ αὐτὴ ἔπαυε νὰ ἀγοράζῃ τὰ ἑλληνικὰ καπνά, δὲν ἠξεύρω τί θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ εἰς αὐτὸν τὸν τόπον. Ἡ Γερμανία εἶναι ἡ μόνη οἰκονομικῶς ἰσχυρὰ χώρα τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία παρέχει εἰς τὴν Ἑλλάδα δάνεια διὰ τὴν οἰκονομικήν της ἀνάπτυξιν. Ὅλα αὐτὰ δὲν λέγω, ὅτι ἐξαλείπτουν τὸ ἐπὶ τῆς κατοχῆς Γερμανικὸν παρελθόν. Λέγω, ὅμως, ὅτι δημιουργοῦν μία σπουδαίαν διαφορὰν μεταξὺ Βουλγαρίας καὶ Γερμανίας. Ἐλέχθη ἀκόμη, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶναι δεσμώτης τοῦ ψυχροῦ πολέμου καὶ ὅτι στηρίζει τὴν μελλοντικὴν πολιτικήν της σταδιοδρομίαν εἰς τὸν ψυχρὸν πόλεμον. Ἐὰν ὁ ψυχρὸς πόλεμος σταματήσῃ ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ θὰ ἀνατραπῇ τὴν ἑπομένην. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ὑποστηρίζετε, κύριοι, αὐτὰ τὰ πράγματα, ἐφ’ ὅσον νομίζετε, ὅτι τὸ σταμάτημα τοῦ ψυχροῦ πολέμου θὰ εἶναι ἡ καταδίκη μας, τότε διατὶ μᾶς τὴν συμβουλεύετε; Διατὶ ὁμιλεῖτε εἰς τὸ σπίτι τοῦ μέλλοντος κρεμασμένου διὰ σχοινί; Ἐὰν ἔχετε καὶ ἐλαχίστην πολιτικὴν εὐφυΐαν θὰ πρέπει νὰ κρύβετε τὰς ἐλπίδας καὶ τὰς προθέσεις σας καὶ νὰ μὴ μᾶς ἀπειλῆτε μὲ τὴν ὕφεσιν. Θὰ ἐπαναλάβω καὶ πάλιν τὴν ἀρχικὴν συμβουλὴν ποὺ σᾶς ἔδωσα: Σταματήσατε νὰ ὁμιλῆτε περὶ ὑφέσεως, ἐὰν ἐνδιαφέρεσθε πραγματικὰ νὰ προκόψῃ καὶ εἰς τὸν τόπον μας. Εἶπεν ἀκόμη ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀπέκτησε τὰ βλήματα Τίμιος Τζών, τὰ ὁποῖα δὲν ἀποτελοῦν παρὰ τὸ σύγχρονον πυροβολικόν. Καὶ τὸ γεγονός, ὅτι μὲ αὐτὰ ἔκαμε γυμνάσια εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα καὶ δὴ εἰς τὰ Ἀλβανικὰ σύνορα σημαίνει πρόκλησιν καὶ δημιουργεῖ μαγνήτην προσελκύσεως τῶν ξένων πυραύλων ἐναντίον μας. Πρέπει ὅμως νὰ ξεκαθαρισθῇ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἕνα θέμα τὸ ὁποῖον δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ εἰς ὡρισμένα ἄλλα Κόμματα ἐθνικόφρονα τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἐπειδὴ αἱ πολεμικαί της δαπάναι εἶναι μεγάλαι, ἐπειδὴ οἱ σύμμαχοί της δὲν τὴν βοηθοῦν ὅσον ἡ Ἑλλὰς νομίζει, ὅτι πρέπει νὰ τὴν βοηθήσουν διὰ νὰ δύναται νὰ βαστάσῃ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας της, ὀφείλει μονομερῶς νὰ ἀφοπλισθῇ. Ἀλλὰ ταυτοχρόνως τὰ ἴδια Κόμματα, τὰ ὁποῖα συμβουλεύουν τὸν ἀφοπλισμὸν τῆς Ἑλλάδος, ἢ τὴν μείωσιν τῶν στρατιωτικῶν της δυνάμεων, συμβουλεύουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ κάμῃ καὶ ἀνεξάρτητον ἰδικήν της πολιτικὴν ἐντὸς τῶν συμμαχιῶν της, ἀλλὰ ἐν ἀνάγκῃ καὶ ἐκτὸς τῶν συμμαχιῶν αὑτῆς, νὰ πατήσῃ πόδι διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμεῖ. Ἀλλὰ τὸ πόδι τοῦ Κράτους, τὸ πόδι τῶν Κυβερνήσεων, εἶναι ἡ στρατιωτική των δύναμις. Ἐὰν ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς διαλυθῇ, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι, ὅτι οὔτε οἱ ἐχθροί, οὔτε οἱ σύμμαχοι θὰ δώσουν πλέον τὴν ἐλαχίστην προσοχὴν εἰς τὴν χώραν μας. Τὸ θέμα βεβαίως εἶναι διάφορον, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε εἶναι παρεμφερές. Ἔγινεν εἰς τὴν Ἀγγλικὴν Βουλὴν τελευταίως μία μεγάλη συζήτησις, εἰς τὴν ὁποίαν ἐδιχάσθη τὸ Ἐργατικὸν Κόμμα, ἐπὶ τῆς ἀνάγκης νὰ ἔχῃ ἡ Ἀγγλία ἰδικά της ἀτομικὰ ὅπλα χωριστὰ ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς. Μία μερὶς τοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος ὑπεστήριζε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑποστηρίζῃ, ὅτι τὰ ἀτομικὰ ὅπλα εἶναι περιττὰ καὶ μάλιστα ἐπικίνδυνα διὰ τοὺς Ἄγγλους. Καὶ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος κ. Γκέϊτσκελ ἐξήγησεν, ὅτι τὰ ἀτομικὰ ὅπλα εἶναι κυρίως χρήσιμα ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ διὰ τὴν Βρεταννικὴν ἄμυναν, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν ὥραν εἶναι ἐπίσης χρήσιμα καὶ διὰ νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ ἀνεξάρτητος πολιτικὴ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ἀπέναντι τῆς Ἀμερικῆς. «Ἐὰν ἐγκαταλείψωμεν τοὺς ἑαυτούς μας εἰς μόνην τὴν προστασίαν τῶν Ἀμερικανικῶν ἀτομικῶν ὅπλων, εἶπεν ὁ Ἄγγλος πολιτικός, θὰ παύσωμεν νὰ εἴμεθα Κράτος ἀνεξάρτητον, θὰ παύσωμεν νὰ ἔχωμεν ἰδικήν μας πολιτικήν». Καὶ νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη μεγάλης καὶ βαθείας ἀναλύσεως διὰ νὰ βεβαιωθῇ, ὅτι καὶ ὁ Γάλλος Πρόεδρος, στρατηγὸς Ντὲ Γκώλ, ὑποβαλλόμενος εἰς τὰ φοβερὰ ἔξοδα τῆς ἐξ ἀρχῆς ἀνακαλύψεως τῆς ἀτομικῆς βόμβας, κατέχεται ἀπὸ τὴν αὐτὴν ψυχολογίαν. Ζητεῖ νὰ ἐξισώσῃ τὴν πολιτικὴν δύναμιν τῆς Γαλλίας ὄχι μόνον ἀπέναντι τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἀλλὰ πρωτίστως ἀπέναντι τῶν συμμάχων της. Ἐάν, λοιπόν, καὶ ἡ Ἑλλὰς θέλῃ νὰ κάμῃ ἀνεξάρτητον πολιτικήν, ἐὰν θέλῃ νὰ εἶναι σεβασταὶ ἐντὸς τοῦ συμμαχικοῦ στρατοπέδου, αἱ θελήσεις της, αἱ γνῶμαι της, αἱ ἰδέαι της, τότε ὀφείλει νὰ ἔχῃ καὶ σεβαστὸν στρατόν. Ἐὰν δὲν ἔχῃ στρατόν, παύει νὰ εἶναι Κράτος ἀνεξάρτητον, παύει νὰ ἔχῃ ἰδικήν της πολιτικήν. Ἐλέχθη ἐπίσης καὶ κἄτι ἄλλο. Ἠρωτήθημεν: Τί φοβεῖσθε, τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν; Ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις δὲν ἐπετέθη ἐναντίον οὐδενὸς εἰς τὸ παρελθόν. Καὶ εἴδομεν ἤδη πῶς καὶ ποῦ ἐπετέθη. Ἀλλὰ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις, προσθέτουν, εἶναι σήμερον τὸ ἰσχυρότερον στρατιωτικὸν Κράτος τοῦ κόσμου. Εἶναι ἀναμφισβήτητος, ἡ στρατιωτικὴ καὶ τεχνικὴ ὑπεροχὴ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Καὶ ἀντὶ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὴν εὐκαιρίαν καὶ νὰ ἐπιτεθῇ διὰ νὰ κατακτήσῃ τὸν κόσμον, προβαίνει ἀντιθέτως εἰς προτάσεις εἰρηνικῆς συνεννοήσεως, φιλικῆς, ἔστω καὶ ἀνταγωνιστικῆς συνυπάρξεως. Ἀλλὰ δὲν εἶναι τόσον ἁπλᾶ τὰ πράγματα. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις εἶναι βεβαίως μία πολὺ μεγάλη στρατιωτικὴ δύναμις, ἀλλὰ δὲν ἔφθασεν ἀκόμη καὶ εἰς σημεῖον τοιαύτης ὑπεροχῆς, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἐπιβάλῃ τὰς θελήσεις της εἰς τὸν κόσμον. Ἀπέναντι τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ὑπάρχει ἡ Ἀμερικανικὴ δύναμις, ὑπάρχει καὶ ἡ Ἀγγλικὴ δύναμις. Εἶναι φαίνεται γεγονός, ὅτι εἰς τὰ διηπειρωτικά, τὰ τηλεκατευθυνόμενα βλήματα, τοὺς πυραύλους, ἡ Ρωσία ἔχει κἄποιαν ὑπεροχήν. Λέγεται, ὅτι ἐντὸς τοῦ 1961 θὰ διαθέτῃ 150 τοιούτους πυραύλους, ἔναντι 50 ποὺ θὰ ἔχῃ ἡ Ἀμερική. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπολογίζουν εἰς αὐτὸ τὸ γεγονός, λησμονοῦν ἕνα ἄλλο, ὅτι δὲν ἔχει σταματήσει ἡ δυνατότης χρησιμοποιήσεως τῶν ἄλλων ἀτομικῶν καὶ ὑδρογονικῶν βλημάτων, τῶν βομβῶν, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ μεταφέρωνται διὰ τῶν ἀεροπλάνων. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ πεδίον ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ὑστερεῖ καταπληκτικῶς. Ἐπὶ 500 βομβαρδιστικῶν ἀεροπλάνων τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἡ Ἀμερικὴ διαθέτει 1.700. Καὶ βεβαίως θὰ τὸ σκεφθῇ αὐτὸ ἢ μᾶλλον θὰ τὸ ἐσκέπτετο ἡ Ρωσία πάρα πολύ, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον τοῦ ὑπολοίπου κόσμου. Διότι εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, τοὐλάχιστον αὐτὴν τὴν ἐποχήν, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ καταστραφῇ καὶ νὰ νικήσῃ. Δι’ αὐτὸ προτιμᾶ τὴν ἄλλην ὁδὸν τῆς συνεννοήσεως, τῆς Διασκέψεως Κορυφῆς καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ ἀνταγωνισμοῦ, ὅπως προηγουμένως εἴδαμε. Εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶπεν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α., ὑπάρχει Μακαρθισμός. Ἡ Ἑλλὰς περιβάλλεται ἀπὸ σιδηροῦν παραπέτασμα καὶ δὲν ἀφήνει νὰ γίνῃ μία ἐπικοινωνία μεταξὺ αὐτῆς καὶ τοῦ Ἀνατολικοῦ κόσμου. Μοῦ φαίνεται, ὅτι οὔτε αὐτὴ ἡ κατηγορία δύναται νὰ θεωρηθῇ, ὅτι εἶναι ἀκριβής. Γνωρίζω, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν ἠμπόδισε κανένα ἀπὸ τοὺς προσκεκλημένους τῆς Μόσχας νὰ μεταβῇ ἐκεῖ, οὔτε εἰς τοὺς προσκεκλημένους τοῦ Πεκίνου ἔχει φέρει ἐμπόδια. Καὶ βουλευταί, καὶ καλλιτέχναι, καὶ ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων καὶ παντὸς εἴδους ἄλλοι προσκεκλημένοι τοῦ κομμουνιστικοῦ κόσμου πηγαινοέρχονται καὶ ἐπανερχόμενοι δημοσιεύουν ἐλευθέρως τὰς ἐντυπώσεις των. Δὲν φοβᾶται, λοιπόν, ἡ Ἑλλὰς τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Ἀνατολικὸν κόσμον καὶ μὲ τὰς ἰδέας αὐτοῦ, διότι γνωρίζει, ὅτι αἱ ἰδέαι αἱ ἰδικαί μας καὶ ὁ πολιτισμὸς ὁ ἰδικός μας εἶναι ἀνώτερος καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀπορροφηθῇ ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν. Ἀλλὰ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις παρακολουθεῖ μερικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα διασαλεύουν εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ἂν ὄχι τὴν τάξιν, τοὐλάχιστον τὴν ψυχικὴν ἡσυχίαν τοῦ λαοῦ μας. Διατὶ δὲν ἀφήνετε, μᾶς ἐρωτοῦν, τὰ ρωσικὰ μπαλλέτα, νὰ ἔλθουν; Καὶ ἐγὼ θὰ ἤθελα, κύριοι, νὰ τὰ ἴδω ἐκ τοῦ φυσικοῦ τὰ ρωσικὰ μπαλλέτα. Ἀλλὰ ἡ ἔλλειψις αὐτὴ τῶν ρωσικῶν μπαλλέτων δὲν εἶναι τόσον πολὺ σπουδαία, ὥστε νὰ θυσιάσωμεν κἄθε ἄλλην μέριμναν εἰς αὐτὴν τὴν ἀπόλαυσιν. Ἀλλὰ —καὶ ἐδῶ θὰ δώσω εἰς τὴν ἄκραν ἀριστερὰν τὴν σωστὴν συμβουλὴν— θέλει ἡ ἄκρα ἀριστερὰ νὰ ἴδῃ τὰ μπαλλέτα; Θέλει νὰ ἴδῃ εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸ θέατρον Μπολσόϊ; Ἄς παύσῃ νὰ χρησιμοποιῇ ὡς σημεῖα συγκεντρώσεων καὶ πολιτικῶν ἐκδηλώσεων κἄθε ρωσικὴν παρουσίαν εἰς τὰς Ἀθήνας, διότι ἡ Κυβέρνησις, ἀκούουσα τὴν ἀξίωσιν καὶ συμμεριζομένη τὰς πικρὰς ἀναμνήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ μὴ ἐπιτρέπῃ αἱ ἐκδηλώσεις αὐταὶ νὰ γίνωνται τοὐλάχιστον φανερά.

§86Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Καλὰ μαθήματα τοὺς δίδετε.

§87Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀπολαύσωμεν καὶ ἡμεῖς τὰς καλλιτεχνικὰς δόξας τοῦ Ρωσικοῦ κόσμου, μὴ θορυβῆτε......

§88Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀπὸ σᾶς ἐξαρτᾶται.

§89Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἔφθασα πλέον εἰς τὸ τέρμα τοῦ λόγου μου. Θὰ δώσω, μὲ ἕνα σοβιετικὸν κομμουνιστικὸν κείμενον, τὴν τελικήν, ὅπως νομίζω ἐγώ, σημασίαν τῆς κινήσεως αὐτῆς τῆς λεγομένης ὑφέσεως, ὄχι ὅπως τὴν παρουσιάζει ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις σήμερα, ὄχι ὅπως τὴν παραδέχεται καὶ τὴν συμμερίζεται ὁ Πρόεδρος Ἀϊζενχάουερ ἢ ὁ Ντὲ Γκὼλ καὶ ὁ Μὰκ Μίλλαν, ἀλλ’ ὅπως σεῖς οἱ ὀπαδοὶ καὶ φίλοι τοῦ Κομμουνισμοῦ τὴν πιστεύετε, ὅπως σεῖς τὴν παραδέχεσθε, ὅπως σεῖς θέλετε νὰ εἶναι. Τὸ κείμενον αὐτὸ χρονολογεῖται ἀπὸ τοῦ 1931. Εἶναι ἀπόσπασμα μαθήματος, τὸ ὁποῖον ἐδόθη εἰς τὸν Σχολὴν Πολιτικοῦ Πολέμου τοῦ Λένιν εἰς Μόσχαν, ἀπὸ τὸν καθηγητὴν τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου Δημήτριον Μανουήλσκυ.

§90Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Μακαρίτης.

§91Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Χαίρω ὅτι εἶσθε τόσον καλὰ ἐνημερωμένος, κ. συνάδελφε. Ἐγὼ τὸ ἀρύομαι ἀπὸ τὴν «Γαλλικὴν Στρατιωτικὴν Ἐπιθεώρησιν Πληροφοριῶν», τεῦχος Δεκεμβρίου 1959. Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ μακαρίτης Μανουήλσκυ εἰς τοὺς μαθητάς του τὸ ἔτος 1931 —δηλαδὴ πρὸ τριάντα περίπου ἐτῶν— εἰς τὴν Σχολὴν Πολιτικοῦ Πολέμου τοῦ Λένιν, ἐκεῖ ὅπου ἔχουν ἐκπαιδευθῆ καὶ μερικὰ ἑλληνικὰ κομμουνιστικὰ στελέχη, τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς κατέχονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς σχολῆς αὐτῆς καὶ τῶν διδαγμάτων, ποὺ τοὺς ἐδόθησαν εἰς αὐτήν. «Ἡ σειρά μας θὰ ἔλθῃ μέσα σὲ εἴκοσι ἢ τριάντα ἔτη. Γιὰ νὰ νικήσουμε θὰ μᾶς χρειασθῇ ἕνα στοιχεῖον αἰφνιδιασμοῦ. Ἡ Μπουρζουαζία πρέπει νὰ ἀποκοιμηθῇ. Θ’ ἀρχίσουμε λοιπὸν νὰ λανσάρουμε τὴν πλέον θεαματικὴν κίνησιν εἰρήνης ποὺ ὑπῆρξε ποτέ. Θὰ γίνουν προτάσεις ἠλεκτρίζουσαι καὶ ἐξαιρετικαὶ παραχωρήσεις. Αἱ καπιταλιστικαὶ χῶραι, παρηκμασμέναι καὶ ἠλίθιαι καθὼς εἶναι, θὰ συνεργασθοῦν μετὰ χαρᾶς εἰς τὴν καταστροφήν των. Θὰ πηδήσουν ἐπάνω εἰς τὴν νέαν εὐκαιρίαν φιλίας. Καὶ εὐθὺς ὡς ἡ φύλαξίς των χαλαρωθῇ, θὰ τὰς συντρίψουμε μὲ τὴν κλειστὴ γροθιά μας». Κύριοι, παρακοιμισμένος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀπέδειξεν ἤδη εἰς τρεῖς προηγουμένας περιστάσεις, ὅτι δὲν εἶναι. Σᾶς παρακαλῶ νὰ πεισθῆτε, ὅτι δὲν εἶναι οὔτε ἠλίθιος. Δὲν πρόκειται μὲ τὰ συνθήματα αὐτὰ τῆς ὑφέσεως, ἢ δὲν γνωρίζω ποῖα ἄλλα, ψυχικῶς νὰ τὸν ἀφοπλίσουν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἀμυνθῇ μέχρις ἐσχάτων, ὅσας φορὰς τὸν ἀναγκάσετε ἀκόμη, χάριν τῆς ἐλευθερίας του. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§93Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, παρακαλῶ, τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχετε τὸν λόγον. Ἐπὶ ποίου θέματος;

§95Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Θὰ εἴπω, κ. Πρόεδρε. Δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ ὅσα εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος. Θὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, δυνάμει τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου τοῦ Κανονισμοῦ ὑπεβλήθη ἐκ μέρους τοῦ Κόμματός μας μία πρότασις δυσπιστίας. Βάσει τῶν σχετικῶν ἄρθρων τοῦ Κανονισμοῦ, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν παγίων Κοινοβουλευτικῶν ἐθίμων, προήλθομεν εἰς μίαν συνεννόησιν μὲ τὸ Προεδρεῖον καὶ καθωρίσαμεν ὡρισμένον ἀριθμὸν ὁμιλητῶν, ὥστε νὰ δοθῇ ὁ χρόνος καὶ ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν παράταξιν μας, ἡ ὁποία προεκάλεσε τὸ πολιτικὸν θέμα, νὰ ἀναπτύξῃ εἰς τὶ συνίσταται αὐτό. Καί, ὡς ἔχει ὑπ’ ὄψει της ὁλόκληρος ἡ Βουλή, τὰ κεφάλαια τῆς προτάσεως δυσπιστίας εἶναι τρία. Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτική, ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ ἡ ἐσωτερικὴ πολιτική. Μέχρι τῆς στιγμῆς, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι εὑρισκόμεθα περίπου εἰς τὸ τέρμα τῆς δευτέρας ἡμέρας, ἀφ’ ἧς ἤρξατο ἡ συζήτησις, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἀναπτυχθῇ τὸ θέμα, διότι ἀπὸ τὸ Κόμμα, τὸ ὁποῖον ὑπέβαλε τὴν πρότασιν, ὡμίλησε μόνον εἷς ρήτωρ καὶ εἷς συνεργαζόμενος μετὰ τοῦ Κόμματος αὐτοῦ, ἐνῷ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ὡμίλησαν Ὑπουργοὶ καὶ καθιερώσατε ἀπὸ τὴν δευτέραν ἡμέραν τὸ σύστημα τῆς ἐναλλαγῆς τῶν ρητόρων, ὡσὰν αἱ ὁμιλίαι.... (Διαμαρτυρίαι, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Πρόθεσίς μου εἶναι, νὰ διευκολυνθῇ ἡ συζήτησις, συνεπῶς, νὰ μὴ ὑπάρξουν διακοπαί. Ὡσὰν αἱ ὁμιλίαι τῶν κ. Ὑπουργῶν νὰ εἶναι ἀνεπαρκεῖς νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰ λεγόμενα τοῦ Κόμματος, τὸ ὁποῖον ὑπέβαλε τὴν πρότασιν δυσπιστίας. Ἑπομένως, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς αὐτὸ τὸ σύστημα τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν ρητόρων καὶ μάλιστα ρητόρων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦν τὸ βῆμα πολὺ περισσότερον ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπέβαλον τὴν πρότασιν καὶ δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀναπτύξουν τὸ θέμα, εἶναι ἀπαράδεκτον, ἀλλά, κ. Πρόεδρε, καὶ μία δευτέρα παρατήρησις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἀπὸ πλευρᾶς Κυβερνητικῆς, νομίζω, καὶ Προεδρείου καὶ τμήματος τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐλέχθη, ὅτι ἦτο νεκρὰ ἡ θέσις τοῦ ζητήματος, ὅτι δέν ὑπῆρχε θέμα, εἶναι λοιπὸν ἀπορίας ἄξιον, θέμα μὴ ὑπάρχον, νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ συρροή, αὐτὴ ἡ πείσμων προσπάθεια, νὰ ἐμφανίζωνται ἀπὸ τοῦ βήματος βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, διὰ νὰ ἀναπτύξουν ἐπὶ θέματος μὴ ὑπάρχοντος ἀπόψε. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§96Κ. ΡΑΛΛΗΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, κ. Ράλλη.

§98Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐδήλωσα εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι πρόθεσίς μου εἶναι, νὰ διαλευκανθῇ ἡ συζήτησις. Ἐπίσης δυνάμει τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου τοῦ Κανονισμοῦ καὶ πάλιν κατὰ πάγιον Κοινοβουλευτικὸν ἔθιμον, εἴθισται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ γλῶσσα τῆς εὐπρεπείας, ἡ γλῶσσα τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, καὶ νομίζω, ὅτι ἔχει ὑποπέσει εἰς τὴν ἀντίληψιν ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς νὰ σημειώσω, ὅτι ἡ διάταξις αὐτοῦ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ τὸ πάγιον Κοινοβουλευτικὸν ἔθιμον δὲν ἐτηρήθη. Δὲν θέλω νὰ εἴπω αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀπὸ ποίαν πλευράν, διὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ, ὅτι θέλω νὰ δημιουργήσω ζητήματα, ἔχει ἀντιληφθῆ ἡ Βουλὴ ἀπὸ ποῦ δὲν ἐκρατήθη αὐτό. Ἀπευθύνομαι, κ. Πρόεδρε....... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§99Ι. ΧΑΤΖΗΔΗΜΟΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καθῆστε, παρακαλῶ. Ὁρίστε κ. Ἐφραιμίδη, τελειώνετε.

§101Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κ. Πρόεδρε, ἀπευθύνομαι εἰδικῶς πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ ὑπογραμμίσω, διότι δὲν εἶναι πλέον θέμα ἀντιπολιτεύσεως καὶ Συμπολιτεύσεως, ἀλλὰ εἶναι θέμα ἐθνικοῦ συμφέροντος, ὅτι ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ἠκούθησαν σκέψεις, χαρακτηρισμοί..... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§102Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρόεδρος Βουλῆς). Κύριε Ἐφραιμίδη, αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔρχεται ἡ σειρὰ νὰ ὁμιλήσῃ εἷς ἐκ τῶν κ.κ. βουλευτῶν τῆς παρατάξεώς σας. Παρακαλέσατε τοῦτον νὰ σᾶς παραχωρήσῃ τὴν σειράν του διὰ νὰ ὁμιλήσετε. Δὲν δύνασθε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ παρὰ τὸν Κανονισμὸν νὰ ἀγορεύητε.

§103Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, λυποῦμαι, διότι δὲν ἦσθε παρὼν καὶ δὲν γνωρίζετε περὶ ποίου πρόκειται.

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξ αἰτίας σας δημιουργεῖται αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία, κ. Ἐφραιμίδη.

§105Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁμιλῶ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ θὰ εἶχα τελειώσει ἐντὸς πέντε λεπτῶν ἐὰν δὲν ὑπῆρχον αἱ διακοπαί. Εἶπα, κ. Πρόεδρε, καὶ νομίζω, ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὑποβοηθῶ καὶ τὸ ἰδικόν σας ἔργον καὶ τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ὅταν λέγωνται χαρακτηρισμοὶ διὰ τὸν ἀρχηγὸν οἱασδήποτε μεγάλης δυνάμεως, ἰδιὰ τὴν ὁποίαν ἡ χώρα μας, κατὰ τὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, θέλει νὰ ἔχῃ ἀγαθὰς σχέσεις, εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ παρεμβαίνῃ ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι δὲν ἐπιδοκιμάζει τοὺς χαρακτηρισμοὺς αὐτούς;

§106Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ὀφείλω νὰ ἐκφράσω τὴν ἀπορίαν μου, δι’ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ἐφραιμίδης, ζητήσας μίαν ἐντελῶς εἰδικὴν μεταχείρισιν ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἐκτὸς τῶν Κοινοβουλευτικῶν ἐθίμων διὰ τοὺς ρήτορας τοῦ ἰδικοῦ του Κόμματος. Ἐστήριξε τὴν αἴτησιν αὐτὴν ἐπὶ τοῦ ἐπιχειρήματος, ὅτι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι δὲν τίθεται κατ’ οὐσίαν πολιτικὸν θέμα καὶ ὅτι συνεπῶς δὲν ἔχομεν ἀνάγκην νὰ ἀπαντῶμεν. Ἡμεῖς δὲν ἔχομεν μὲν ἀνάγκην νὰ ἀπαντήσωμεν ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ θέματος, ἔχομεν ὅμως ἀνάγκην νὰ ἀντικρούσωμεν τὰς ἀνακριβολογίας, τὰς ὁποίας λέγετε, καὶ μὲ τὰς ὁποίας προσπαθεῖτε νὰ δηλητηριάσετε τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν. Δι’ αὐτό, κάμνοντες χρῆσιν τοῦ Κανονισμοῦ, ἐναλλάσσομεν τοὺς ρήτορας. Διατὶ παραπονεῖσθε, ὅτι κρατοῦμεν ἡμεῖς τὸ βῆμα, ὅταν οἱ ἰδικοί σας ρήτορες δύνανται νὰ τὸ κρατήσουν ὅσας ὥρας θέλουν; Τὸ ἐκράτησεν ἐλάχιστα ὁ κ. Ἠλιοῦ, ἐλλείψει ἐπιχειρημάτων, τόνου καὶ θέματος. Ἀλλὰ ἂς τὸ κρατήσῃ ὅσας ὥρας θέλει διὰ νὰ ἀναπτύξῃ τὸ θέμα του. Δὲν τὸ ἔπραξεν ὅμως. Ἤθελα νὰ ἀπαντήσω καὶ εἰς μίαν τελευταίαν παρατήρισιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμε καὶ ὁ κ. Πασαλίδης, πρὸ ὀλίγου, καὶ ἡ ὁποία ἠκούσθη τώρα εἰς τὸ τέλος. Εἶπεν ὁ κ. Πασαλίδης, πρὸ ὀλίγου, καὶ ὁ κ. Ἐφραιμίδης τώρα, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκούωνται κατηγορίαι κατὰ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἀπὸ κυβερνητικοὺς βουλευτάς, καὶ νὰ ἀδιαφορῇ ἡ Κυβέρνησις. Κύριοι, ἡ μὲν Κυβέρνησις καθώρισε πάντοτε τὴν θέσιν της ἔναντι τῶν ἄλλων Κυβερνήσεων καὶ πολλάκις προέβη καὶ εἰς ἀποδοκιμασίας λεχθέντων ὑπὸ κυβερνητικῶν βουλευτῶν. Ἀλλὰ δὲν δύναται ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις νὰ καταργήσῃ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ λόγου καὶ νὰ δημιουργήσῃ ἕνα ἰδιότυπον καθεστὼς ἐλευθερίας τοῦ λόγου, καθεστώς, κατὰ τὸ ὁποῖον σεῖς μὲν θὰ δύνασθε νὰ κατηγορῆτε τοὺς συμμάχους μας, νὰ ὑβρίζετε τὸν Ἀϊζενχάουερ, οἱ ἰδικοί μας δὲ βουλευταὶ θὰ ὑποχρεοῦνται νὰ μὴ ἀνοίγουν τὸ στόμα των (χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πλευρᾶς). Σᾶς ἀφήνομεν νὰ ἐπιζητῆτε παραλλαγὰς τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου ὅπως τὰς ἐννοεῖτε σεῖς, ἀλλὰ ἡμεῖς καθορίζοντες τὴν θέσιν τῆς Κυβερνήσεώς μας ἔναντι τῶν ξένων Κυβερνήσεων, θὰ ἀφήσωμεν καὶ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ λόγου εἰς τοὺς κυβερνητικοὺς βουλευτάς. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πλευρᾶς). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, παρεπονέθητε, ὅτι μόνον ἕνας ρήτωρ τῆς Ε.Δ.Α. ὡμίλησε, δηλαδὴ ὁ κ. Ἠλιοῦ. Δηλαδή, τὶ ἔπρεπε νὰ κάμωμεν, νὰ καταργήσωμεν τοὺς κ.κ. Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, οἱ ὁποῖοι ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ δικαιοῦνται νὰ ὁμιλοῦν; Καὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς κυβερνητικῆς, ὡμίλησε μόνον ἕνας καὶ ὡμίλησαν καὶ οἱ Ὑπουργοί. Νομίζω, ὅτι τὸ παράπονόν σας δὲν εἶναι βάσιμον. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§108Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Σπεύδω, κ. βουλευταί, νὰ ἐπωφεληθῶ τῆς ἐξωφρενικῆς ἐλευθερίας, τὴν ὁποίαν ἐν τῇ μεγάλη του γενναιοψυχίᾳ μᾶς παρεχώρησε χθὲς ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν, διὰ νὰ ἐκθέσω, ὄχι νὰ προπαγανδίσω, ὅπως εἶπον ἄλλοι, διὰ νὰ ἐκθέσω ὡρισμένας ἀπόψεις μου ἐπὶ τῶν ἀνησυχατικῶν ἐξελίξεων τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, ἑνὸς σοβαρωτάτου πράγματι θέματος, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ τὴν χώραν καὶ τὸ ὁποῖον διὰ τοῦτον τὸν λόγον ἀπετέλεσε καὶ θέμα τῆς προτάσεως δυσπιστίας κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ὁμοῦ μετὰ τοῦ μεγάλου ἐπίσης θέματος, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν χώραν, τοῦ θέματος τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καὶ συγκεκριμένως τῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῆς ὑφέσεως, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ ἡ Κυβέρνησις. Πρὶν νὰ εἰσέλθω ὅμως εἰς τὸ θέμα, θὰ ἤθελα νὰ κάμω μία παρένθεσιν ἐπὶ τῆς διαδικασίας, ὑπὸ τὴν ὁποίαν τὰ θέματα αὐτὰ διὰ ζήτημα ἐμπιστοσύνης ἤχθησαν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς διότι πράγματι ἠκούσθη ἀπόψε, ὅτι καὶ ἀκαίρως καὶ ἀσκόπως καὶ πάντως ἔξω ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῶν πραγμάτων, ἦτο ἡ θέσις πολιτικοῦ ζητήματος διὰ τὴν συζήτησιν τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Κύριοι βουλευταί, γνωρίζετε, ὅτι καὶ κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς συζητήσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν προέκυψε συμφωνία διὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, ἡ Ε.Δ.Α. εἶχε συνδέσει τὴν συμφωνίαν της μὲ τὴν παραχώρησιν ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως δύο ἡμερῶν διὰ Κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον καὶ συγκεκριμένως διὰ τὴν συζήτησιν τῶν δύο προτάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐκκρεμοῦν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, τῆς ἐπερωτήσεως τῆς οἰκονομικῆς καὶ τῆς ἐπερωτήσεως ἐπὶ τῆς ὑφέσεως, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν δευτέραν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐτέθη τὸ θέμα ἐμπιστοσύνης, ἡ Ε.Δ.Α. ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἐπιμόνως νὰ ἀνακοινώσῃ, νὰ δεσμευθῇ, ὅτι συζητουμένου τοῦ Κανονισμοῦ θὰ παρεχώρει τὰς δύο ἡμέρας Κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου τῆς ἑβδομάδος αὐτῆς διὰ τὴν συζήτησιν αὐτοῦ τοῦ συγκεκριμένου θέματος τῆς ὑφέσεως. Οὐδεμία λέξις ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἐλέχθη τίποτε περὶ τῆς συγκαταθέσεώς της, περὶ τῆς καλῆς θελήσεώς της νὰ συζητηθῇ τὸ θέμα αὐτὸ τῆς ἐπερωτήσεως ἐπὶ τῆς ὑφέσεως χωρὶς νὰ παραβλαφθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§109Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπ. Προεδ. Κυβερνήσεως). Ἐλέχθη τοῦτο καὶ ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι θὰ ἐπιδιώξωμεν ὅλοι μας νὰ λήξῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τὸ ταχύτερον, ὥστε ἐὰν ὑπάρξουν ἡμέραι ἀκόμη νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως. Ἀπεκλείσαμεν τοῦτο, νὰ διακοπῇ ἡ συζήτησις τοῦ Κανονισμοῦ καὶ νὰ ἀρχίσῃ ὁ ἔλεγχος. Αὐτὸ τὸ ἀπεκλείσαμεν.

§110Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργὲ ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, νομίζω, ὅτι σαφῶς ἔθεσα τὸ ζήτημα. Ἡ συμφωνία μας νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ συνεδέθη μὲ τὴν παραχώρησιν ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ δικαιώματος τὸ ὁποῖον ἄλλωστε ἔχει ἡ Ἀντιπολίτευσις, νὰ παραχωρηθοῦν, νὰ διαφυλαχθοῦν ἐὰν θέλετε, δύο ἡμέραι διὰ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ διὰ τὴν ἄσκησιν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου χωρὶς νὰ παραβλαφθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Σεῖς εἴπατε μὲν αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε, ἀλλὰ δὲν ἐδηλώσατε εἰς οὐδεμίαν στιγμὴν ὅτι ἔστω καὶ ἐὰν περισσεύσῃ μετὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Κανονισμοῦ ὥρα ἢ ἡμέρα κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου θὰ συνεζητεῖτο κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην ἢ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἀκριβῶς τὸ θέμα τῆς ἐπερωτήσεως τῆς ὑφέσεως. Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ τὰ πρακτικά.

§111Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρόεδρος Βουλῆς). Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν, κ. συνάδελφε; Διότι σέβομαι πάντοτε τὸν ρήτορα. Ὄχι μόνον ἐδήλωσα τοῦτο ἐπανειλημμένως, ἀλλὰ καὶ προσέθεσα, ὅτι θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν πορείαν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Δηλαδὴ ἐὰν λήξῃ αὕτη τὴν Τετάρτην, αἱ δύο ἑπόμεναι ἡμέραι θὰ διατεθοῦν διὰ κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον. Δὲν ἀνεμίχθην εἰς τὸ ἀντικείμενον τοῦ ἐλέγχου διότι τοῦτο τὸ προβλέπει ὁ Κανονισμός. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἓν ARGUMATUM A CON-TRANUM. Ἔθεσα ἐρώτημα — ἐὰν θέλετε ἴδετε τὰ πρακτικὰ — εἰς τὸν κ. Ἠλιοῦ, ὅταν ἠγωνίσθην, διότι ἔκαμα ἀγῶνα διὰ νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ ἄποψίς μου: «Κύριε Ἠλιοῦ, εἶπον, ἐπιμένετε νὰ γίνῃ ὁπωσδήποτε ἔλεγχος τὴν Τρίτην καὶ τὴν Παρασκευήν;». Καὶ μοῦ ἀπήντησεν ὁ κ. Ἠλιοῦ «μάλιστα». Μετὰ ταῦτα ἐπηκολούθησαν ὅσα ἐπηκολούθησαν. Δὲν ἀναμιγνύομαι εἰς τὴν συζήτησιν. Ἁπλῶς λέγω τί ἔκαμα ὡς Πρόεδρος. Τὰ περαιτέρω δὲν μὲ ἀφοροῦν.

§112Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ θέμα εἶναι ἀλλοῦ. Ἐγὼ εἶπον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐκ τῆς θελήσεως τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται ἡ συζήτησις ἢ ὄχι τῶν ἐπερωτήσεων αὐτῶν, δὲν εἶπεν οὐδεμίαν λέξιν —καὶ παρακαλῶ νὰ ἐρευνηθοῦν τὰ πρακτικὰ διὰ νὰ διακριβωθῇ αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγω — οὐδεμίαν λέξιν ἐκ τῆς ὁποίας νὰ προκύπτῃ ἡ δέσμευσις, ὅτι ἔστω εἰς τὰ περιθώρια τῆς συζητήσεως τοῦ Κανονισμοῦ, ἐὰν ἐπερίσσευε χρόνος, θὰ συνεζητεῖτο ἡ ἐπερώτησις τῆς ὑφέσεως ἢ ἡ ἐπερώτησις ἡ οἰκονομική. Οὐδεμίαν ἀπολύτως δέσμευσιν, παρὰ τὴν ἐπανειλημμένην δήλωσίν μας, ὅτι ἐπιθυμοῦμεν τὴν συζήτησιν αὐτῶν τῶν ἐρχομένων εἰς τὴν σειρὰν ἐπερωτήσεων, οὐδεμίαν δήλωσιν δὲν ἐκάματε, ὅτι ἀποδέχεσθε νὰ συζητηθῇ πράγματι ἡ ἐπερώτησις. Κατόπιν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα εἶναι, ἐὰν ἡ πολιτικὴ ἐπὶ τῆς ὑφέσεως, ἡ πολιτικὴ ἐπὶ τῶν ἐξελίξεων τῶν οἰκονομικῶν πραγμάτων τῆς χώρας μας εἶναι πρᾶγμα σοβαρόν, καὶ ἐὰν ἐπεβάλετο νὰ γίνῃ ὁπωσδήποτε συζήτησις ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν ἢ ὄχι. Καὶ ἐπὶ τούτου, δύο μόνον λέξεις θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω: Κύριοι βουλευταί, αὐτὴν τὴν στιγμὴν σημαντικώτατα, κοσμογονικὰ θὰ ἔλεγον γεγονότα, ἐξελίσσονται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Μία πυρετώδης δραστηριότης ἀναπτύσσεται εἰς ὅλας τὰς χώρας, μεταξὺ τῆς ἡγεσίας ὅλων τῶν Κρατῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, ἰδίως εἰς τὰς μεγάλας χώρας, αἱ ὁποῖαι ἡγοῦνται τῶν δύο συνασπισμῶν. Ὁ Μὰκ Μίλλαν, ὁ Νίξον, Κυβερνῆται τῆς Ἀμερικῆς, ἐπισκέπτονται τὴν Μόσχαν. Ὁ Κροῦστσεφ, ὁ Μικογιάν, ἐπισκέπτονται τὴν Εὐρώπην καὶ ἐκτελοῦν περιοδείαν εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ὁ Μὰκ Μίλλαν, τελευταίως ἐπισκέπτεται τὴν Οὐασιγκτῶνα. Ὁ Πρόεδρος Ἀϊζενχάουερ ἐπραγματοποίησε μίαν μεγάλην περιοδείαν εἰς πολλὰς χώρας τοῦ κόσμου, καὶ ἦλθε καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μας χώραν καὶ ἐπίκειται νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις, μία ἱστορικὴ πράγματι διάσκεψις κορυφῆς ἔχει ἀποφασισθῆ, τὴν ὁποίαν ὁλόκληρος ὁ κόσμος, οἱ λαοὶ ὅλης τῆς γῆς παρακολουθοῦν πράγματι μὲ ἀγωνίαν, καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἀπὸ αὐτὴν τὴν διάσκεψιν ἠμπορεῖ νὰ προκύψῃ μία ἀπόφασις ὅλων τῶν ὑπευθύνων τῶν τυχῶν τοῦ κόσμου, ἐκ τῆς ὁποίας θὰ ἐξαρτηθῇ, ἐὰν οἱ λαοί, θὰ ζήσουν, θὰ διατηρηθοῦν εἰς τὴν ζωήν, θὰ προκόψουν οἰκονομικῶς, ἢ ἐὰν θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ζοῦν ὑπὸ τὸ ἀπειλητικὸν φάσμα μιᾶς ὑδρογονικῆς καταστροφῆς. Εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν δραστηριότητα, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται εἰς τὸν κόσμον, ποίαν θέσιν ἔλαβεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις; Πῶς ἀντιμετωπίζει αὐτὰ τὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα τίθενται σήμερον ἐνώπιον ὅλων τῶν Κυβερνήσεων τοῦ κόσμου ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις; Γνωρίζει περὶ τούτου τίποτε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία; Ἔχει πληροφορηθῆ τίποτε περὶ αὐτῶν ὁ Ἑλληνικὸς λαός; Ἢ ἀποτελεῖ μυστικὸν τῆς Κυβερνήσεως; Καὶ ἐὰν οὕτως ἔχῃ τὸ πρᾶγμα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ ἀπόφασις διὰ τὴν θέσιν πολιτικοῦ ζητήματος, ποὺ ἀπέμεινεν ὁ μόνος δρόμος διὰ νὰ συζητηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν αὐτὸ τὸ σοβαρώτατον πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ὑφέσεως ἀκόμα, τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ἦταν ἄστοχος, ἄκαιρος καὶ πάντως πρᾶγμα ὄχι κανονικὸν ἡ ἐνέργεια, ὁ δρόμος αὐτός, τὸν ὁποῖον ἠκολούθησεν ἡ ΕΔΑ; Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Διότι ἠρευνήθη καὶ θὰ ἐρευνηθῇ ἴσως καὶ ἀπὸ ἄλλους συναδέλφους. Ἀλλά, μετὰ τὴν ἀποψινὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ συναδέλφου κ. Λύχνου, νομίζω, ὅτι ὑπάρχει μία πλήρης δικαίωσις αὐτῆς τῆς προτάσεως, τὴν ὁποίαν ἔκανεν ἡ ΕΔΑ, διότι ἀπὸ τὸ ἐμπρηστικόν, τὸ γνωστὸν παλαιόθεν τροπάριον τὸ ὁποῖον ἐξήγγειλεν ἀπὸ τοῦ βήματος ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν, καὶ ἀπὸ τὴν κήρυξιν τοῦ πολέμου, εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ἀπόψε ὁ συνάδελφος κ. Λύχνος, τρίτου παγκοσμίου πολέμου, ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος, προκύπτει ἀκριβῶς, ὅτι πράγματι, ἡ ἐπίσημος πολιτικὴ τῆς χώρας μας εὑρίσκεται ἀντίθετος πρὸς τὸ αἴσθημα καὶ τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ὑφέσεως καὶ τῆς εἰρήνης, εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται ἀπὸ ὅλα τὰ μεγάλα κράτη τοῦ κόσμου τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως. Δὲν θὰ παρακολουθήσω περαιτέρω ὅσα ἐλέχθησαν, παρὰ θὰ σημειώσω τοῦτο: Καὶ αἱ δύο ἀγορεύσεις, καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ κ. Λύχνου, ἀποδεικνύουν ἀναμφισβητήτως, ὅτι προσπαθοῦν νὰ μετατοπίσουν τὸ πραγματικὸν πρόβλημα τῆς ὑφέσεως, προσπαθοῦν νὰ συγκαλύψουν τὸ τραγικὸν πρόβλημα τῆς δυστυχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, αὐτὴν τὴν οἰκονομικὴν κατάρρευσιν, ἡ ὁποία ἐξελίσσεται ὁλοὲν καὶ χειρότερα μὲ τὰ κηρύγματα, μὲ τὴν ὑστερίαν αὐτὴν τὴν ἀντικομμουνιστικήν, ἡ ὁποία σήμερον δὲν ἀκούγεται πλέον ἀπὸ κανένα, εἴτε εἶναι συντηρητικός, εἴτε ἀντικομμουνιστής, εἴτε εἶναι δημοκράτης. Θὰ παρακολουθήσω ὅσα ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ εἶπεν, διότι πράγματι καὶ ἀπὸ μίαν ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου περικοπὴν τῆς ὁμιλίας του, ἐπὶ τοῦ σημείου δηλαδὴ τῆς ὑφέσεως, κατὰ τὴν χθεσινὴν ὁμιλίαν του, ἀποδεικνύεται ἀπολύτως, ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ὑφέσεως ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Διότι, κύριοι, τὶ εἶπεν ὁ κ. Ἀβέρωφ χθές; «Ἀλλὰ νὰ μὴ πλανώμεθα καὶ νὰ μὴ λαμβάνωμεν τὰς ἐπιθυμίας ὡς πραγματικότητας, διότι ὑπάρχουν καὶ ἀρνητικοὶ παράγοντες. Πρῶτον, δὲν ὑπάρχει οὐδὲν ἀπολύτως συγκεκριμένον ἀποτέλεσμα, οὐδεμίαν συγκεκριμένην ἐξασφάλισιν δὲν εἴχομεν, ἡ ὁποία νὰ μᾶς ἐπιτρέπῃ νὰ ἡσυχάσωμεν. Καὶ πάρα κάτω —δὲν ξέρω δέ, ἐὰν ὁ στενογράφος, ἐκ λάθους, προφανῶς δικαιολογημένου, ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἢ ἐὰν πράγματι ἐλέχθη αὐτὸ τὸ ὁποῖον γράφεται εἰς τὰ πρακτικὰ— λέγει: «Ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ ἡ δυνατότης, ἡ ὕφεσις νὰ μὴ συμφωνηθῇ ἐπὶ ὑγιῶν βάσεων». Θέλω νὰ δεχθῶ, ὅτι ἔγινε μᾶλλον λάθος εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν πρακτικῶν. Καὶ περαιτέρω, λέγει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν: «Ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν πηγαίνομεν εἰς ὕφεσιν «παγίδα». Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ὁ ὅρος, ἡ πολιτικὴ ἔννοια ὕφεσις, εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν πραγματικότης, διότι ἔχει τεθῆ καὶ εἶναι ἕνα θέμα, ἀκριβῶς ἐκεῖνο τὸ θέμα, περὶ τὸ ὁποῖον ἔχει κινητοποιηθῆ ὅλος ὁ κόσμος, ἔχουν κινητοποιηθῆ ὅλαι αἱ μεγάλαι δυνάμεις τοῦ κόσμου, ἔχουν κινητοποιηθῆ οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν μεγάλων κρατῶν, τῶν συμμάχων καὶ φίλων πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ποῦ πηγαίνουν οἱ Ἀρχηγοὶ αὐτοὶ τῶν κρατῶν αὐτῶν, πρὸς τὴν παγίδα; Συσκέπτονται, πρόκειται νὰ ἀποφασίσουν, τὶ νὰ ἀποφασίσουν, νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν παγίδα. Ἀσφαλῶς, ὄχι. Εἰς αὐτὸν τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον πηγαίνουν οἱ ἡγέται τῶν μεγάλων δυνάμεων, εἰς αὐτὸν τὸν δρόμον θέλομεν νὰ εἰσέλθῃ καὶ ἡ Ἑλλάς, τὸν ὁποῖον σεῖς, οὔτε θέλετε, οὔτε ἀκολουθεῖτε. Ἐὰν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἐζητήσαμεν νὰ γίνῃ συζήτησις, νομίζομεν, ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς ΕΔΑ, νὰ θέσῃ πολιτικὸν ζήτημα καὶ νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν, εἶχεν ἀπόλυτον δίκαιον. Καὶ διὰ νὰ τελειώσω αὐτὸ τὸ κεφάλαιον, θὰ ἔλεγα ἀκόμη δύο λέξεις. Διατὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἀπὸ ὅλας τὰς συμμάχους Κυβερνήσεις, λαμβάνει αὐτὴν τὴν θέσιν καὶ βλέπει αὐτὴν τὴν προσπάθειαν, τὴν ὡραίαν, πρὸς τὴν ὕφεσιν, ὡς δρόμον πρὸς παγίδα; Διατί, οἱ κύριοι συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, εἰδικώτερον ὁ κ. Λύχνος, εἶδεν ὡς τὸν μεγαλύτερον κίνδυνον, νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ὕφεσις καὶ ἡ εἰρήνη εἰς τὸν κόσμον; Μόνον, ἀπὸ ὅλας τὰς χώρας, μίαν μόνον ἐξαίρεσιν, τῆς ὁποίας ὁ ἡγέτης εἶναι ὁ Ἀντενάουερ, ἐδήλωσεν εἰς μίαν συγκέντρωσιν, ὅτι δὲν πιστεύομεν εἰς τὴν ὕφεσιν. Καί, κατὰ τὴν ἐπίσκεψίν του εἰς τὸ Βατικανὸν συνεπλήρωσεν, ὅτι ὁ Γερμανικὸς λαὸς ἔχει ἐκλεγῆ καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν μοῖραν, διὰ νὰ σώσῃ τὴν Εὐρώπην. Καὶ ἤδη, κύριοι συνάδελφοι, εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα μου, ἀφοῦ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλὴν μίαν δραματικὴν ἔκκλησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τοῦ θανάτου του ὁ μέγας σοφὸς Ἀϊνστάϊν: «Ἡ ἀνακάλυψις τοῦ ἀτόμου μετέβαλε τὰ πάντα εἰς τὸν κόσμον, εἶπεν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν τρόπον τῆς σκέψεως. Καὶ ἐὰν θὰ πρέπει νὰ ζήσῃ ἡ ἀνθρωπότης, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀλλαγὴν τῆς σκέψεως». Τὸ θέμα εἶναι αὐτό, νὰ ἀλλάξῃ ἡ Κυβέρνησις τρόπον σκέψεως. Ὑπάρχει ἐλπίς, δὲν γνωρίζω, θέμα ἰδικόν της εἶναι. Κύριοι βουλευταί, ἐπιθυμῶ νὰ ἐξετάσω τὰς ἐξόχους ἀνησυχαστικὰς ἐκδηλώσεις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὄχι διότι δὲν ἔχουν ἐπισημανθῆ αἱ ἐκδηλώσεις αὐτῆς καὶ οἱ κίνδυνοι, κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη, ἀλλὰ διότι ἡ συνεχιζομένη τακτικὴ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἀδιαφορία εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ζητημάτων τῆς οἰκονομίας, ἀποκλείει νὰ περιμένωμεν τίποτε καλὸν νὰ προκύψῃ διὰ τὴν οἰκονομίαν μας. Εἰς ἕνα μεταπολεμικὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀξιοποιήσει τὸ πᾶν, διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ του ἐπιπέδου, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπιμένῃ καὶ νὰ καλλιεργῇ παρὰ τῷ λαῷ τὴν ἰδέαν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι μία χώρα πτωχὴ καὶ ὅτι περισσότερον δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἀπὸ ὅτι γίνεται σήμερον καὶ ὅτι πέραν αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἄλλο μέσον, παρὰ ἡ ἀποδημία, διὰ τὴν λύσιν τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος, ὁ δανεισμὸς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀπαραιτήτων δαπανῶν καὶ ἰδιαιτέρως τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν καὶ τέλος, τὸ πατροπαράδοτον λιτοδίαιτον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ πενία, ἡ χρονία πενία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καί, ἀντὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἐμπνεύσῃ πίστιν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἡ Κυβέρνησις, διὰ τὴν καλλιτέρευσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας, εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων τῆς ζωῆς, ἐξακολουθεῖ τὴν ἰδίαν τακτικήν, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ καμμία ἐλπὶς μεταπείσεως ἀπὸ αὐτὴν τὴν θέσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται. Νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ καινοτοπίαν, ὅτι τὸ πρῶτον καὶ βασικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, εἶναι ὁ προγραμματισμός. Ὁ προγραμματισμὸς τῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας καὶ τῶν μέτρων ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόσῃ διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως. Δὲν πρόκειται νὰ εἴπω τίποτε περὶ προγραμματισμοῦ, διότι περὶ αὐτοῦ πολλὰ ἐλέχθησαν, εἰς τὰς ἐφημερίδας, εἰς συνελεύσεις, ἀπὸ ἐπίσημα καὶ ἀνεπίσημα ὄργανα, ἐπὶ τοῦ ὅτι, αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγεται πενταετὲς πρόγραμμα, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ μία λίστα ἔργων, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐκτελέσῃ ἡ Κυβέρνησις. Διότι, ἐὰν ἐπιμείνῃ νὰ συζητήσῃ κανεὶς ἐπ’ αὐτοῦ, δὲν θὰ κάμῃ, παρὰ ἀβδηριτισμὸν καὶ σύγχυσιν νὰ ἐπιφέρῃ εἰς τὸ θέμα αὐτό. Θὰ περιορισθῶ νὰ ἰδῶ μόνον τὰ ἀποτελέσματα τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία ἠσκήθη ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, καὶ τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τὴν σημερινὴν μορφὴν τῆς οἰκονομίας μας. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἀπὸ τοῦ 1950 ἔχει ἀρχίσει μία μεγάλη προσπάθεια, μία σημαντικὴ προσπάθεια διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας. Διετέθησαν ἐξαιρετικῶς μεγάλα κεφάλαια. Ἡ ξένη βοήθεια ὑπερέβη τὰ 2 δισεκατ. δολλάρια. Καὶ πολλὰ ἰδιωτικὰ κεφάλαια ἀπὸ τὸ ἐσωτερικόν, γενικῶς ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας. Παρὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο, ἡ οἰκονομία μας —καὶ τοῦτο εἶναι τὸ ἰδιάζον φαινόμενον αὐτὴν τὴν στιγμὴν— ἀντιμετωπίζει ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπιζε καὶ κατὰ τὸ 1950. Πρῶτον, ἡ διάρθρωσις τῆς οἰκονομίας μας, ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ ἡ ἰδία. Βάσις τῆς οἰκονομίας μας ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ γεωργική, ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία, ἡ ὁποία συμβάλλει κατὰ τὸ 38% εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ ἡ βιομηχανία ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι μέχρι 20% καὶ ἐνίοτε κάτω τοῦ 20%, καὶ τὸ ἐμπόριον 13%. Τοῦτο δεικνύει, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάπτυξις τῆς βιομηχανίας, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ τὸν κύριον στόχον καὶ τὸν κύριον παράγοντα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Δεύτερον φαινόμενον, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν αὐτὴν ὀξύτητα, εἶναι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Βεβαίως, ὑπάρχει ἀπὸ τοῦ 1950 μέχρι σήμερον μία αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ὑπερβαίνουσα ἴσως τὸ 55%, ἀλλὰ εἶναι βέβαιον, ἐπίσης, ὅτι, κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη σημειοῦται μία σταθερὰ ἐκδήλωσις τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, εἰς 1½% ἦτο ἡ αὔξησις τὸ 1958, εἰς τὸ αὐτὸ ποσοστόν, μέχρι 2%, εἶναι ἡ αὔξησις κατὰ τὸ 1959 καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία πρόβλεψις, ὅτι κατὰ τὸ 1960 πρόκειται νὰ βελτιωθῇ. Τοῦτο σημαίνει μίαν κάμψιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν σημαίνει κάμψιν τῆς οἰκονομίας μας, διακοπὴν κἄθε προόδου τῆς οἰκονομίας μας. Ἐν τούτοις, τὴν μεγαλυτέραν ὀξύτητα εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας μας, ἀποτελοῦν τὰ δύο βασικώτερα προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζει ἀνέκαθεν ἡ χώρα. Τὸ πρῶτον, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀξιοποιήσεως τῶν προϊόντων, τὸ θέμα τὸ λεγόμενον εἰσαγωγαὶ–ἐξαγωγαί, τὸ ἰσοζύγιον δηλαδὴ τὸ ἐμπορικὸν τῆς χώρας καὶ τὸ δεύτερον, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀπασχολήσεως, τὸ θέμα τῆς ἐργασίας. Κύριοι βουλευταί, αὐτὴν τὴν στιγμήν, τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ἐμφανίζουν αἱ εἰσαγωγαί μας, ἐν σχέσει πρὸς τὰς ἐξαγωγάς, τοποθετοῦν τὴν Ἑλλάδα ὄχι εἰς θέσιν ὑποαναπτύκτου χώρας ἁπλῶς, ἀλλὰ μακρὰν καὶ πιὸ βαθειὰ ἀπὸ κἄθε ἄλλην ὑποανάπτυκτον χώραν. Ἡ ἐξέλιξις ἀπὸ τοῦ 1953 μέχρι τοῦ 1955 ἦτο αὐξητική, ὡς πρὸς τὴν ἀναλογίαν μεταξὺ εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν. Τὸ 1955 ἡ ἀναλογία αὐτὴ εἶναι 58%. Ἀπὸ τοῦ 1956, ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ζωῆς τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, τὸ ποσοστὸν κατέρχεται ἀπὸ 58% εἰς 47%. Τὸ 1957 μειοῦται εἰς 46%, τὸ 1958 ἔγινε 49%, διότι εἶναι τὰ κρασιὰ τῆς Γαλλίας, τὰ ὁποῖα τὸ ηὔξησαν, ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ 46% καὶ τὸ 1959 ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι 46%, ἴσως καὶ πάρα κάτω. Αὐτὸ ὅμως, εἶναι ὁ μέσος ὅρος. Ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ζοφερωτέραν εἰκόνα τῆς ἐξελίξεως τῆς οἰκονομίας μας καὶ ἀποτελεῖ μίαν πλήρη ἀπόδειξιν τῆς χρεωκοπίας τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἤσκησεν ἡ Κυβέρνησις μέχρι σήμερον.

§113Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Χρονικὸν ὅριον ἐπήρατε τὸ 1953, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἔτος τῆς ἀναπροσαρμογῆς.

§114Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπῆρα 2 χρόνια πρὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως καὶ κάμνω τὴν σύγκρισιν. Καὶ εἶναι περισσότερον ἐπικίνδυνος ἡ κατάστασις αὐτή, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ, σχετικῶς μὲ τὸ ἄνοιγμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου, διότι ἀποτελεῖ μίαν σταθερὰν καὶ ἀδιάψευστον πρόβλεψιν, ὅτι μὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ, βαδίζομεν συνεχῶς καὶ πρὸς χειροτέρευσιν τῆς οἰκονομίας μας. Διότι, μὲ τὸ νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ διατεθοῦν τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν τὸν ἱδρῶτα, τὴν ἀγωνίαν, τὴν ἐργασίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ τῶν ἀγροτῶν μας, διότι δυστυχῶς, κατήντησε μόνον ἀγροτικὰ προϊόντα νὰ ἀποτελοῦν τὸ ἀντικείμενον τῶν ἐξαγωγῶν τῶν Ἑλληνικῶν, αὐτὰ τὰ προϊόντα, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιοποιηθοῦν, τελικῶς καταλήγουν εἰς τὸ νὰ μειώνουν τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν, νὰ ἐξαθλιώνουν τὰ ἐργοστάσια, νὰ μειώνουν τὰς δυνατότητας ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας μας. Διότι, χωρὶς τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἀγροτικῶν αὐτῶν προϊόντων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προμηθευώμεθα τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας. Ἀκόμη, στενεύουν τὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, διότι μὲ τὴν δημιουργίαν ὑποκαταναλώσεως, μὲ τὴν μείωσιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, ποὺ ἔχει τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅπως ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός, ἔχομεν ἐπιπτώσεις καὶ εἰς τὴν ὑπόλοιπον οἰκονομίαν. Διότι, μὲ αὐτὴν τὴν μείωσιν τοῦ εἰσοδήματος, μὲ τὴν μείωσιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν ἀγροτῶν καὶ ἡ βιοτεχνία καὶ ἡ βιομηχανία καὶ τὸ ἐμπόριον, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ μαραζώσουν. Καὶ θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω, ὅτι ἡ μείωσις αὐτὴ εἰς τὰς ἐξαγωγὰς εἰς τὴν διάθεσιν τῶν προϊόντων μας, εἶναι γεγονὸς δι’ ὅλα τὰ προϊόντα μας, πλὴν τοῦ βάμβακος. Κατὰ τὸ 1959, ὁ καπνὸς παρουσιάζει μείωσιν 21 ἑκατ. δολλαρίων. Ἡ σταφὶς 4 καὶ 5 ἑκατ., ὁ οἶνος 4 ἑκατ., τὸ ἐλαιόλαδον 1,3 ἑκατ. κ.ο.κ. Καὶ ἔτσι ἐρχόμεθα εἰς αὐτὸ ποὺ πρὸ ὀλίγου καὶ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, εἶπεν, ὅτι ἡ αὔξησις τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, πρὸς τὴν ὁποίαν, ἐν τούτοις, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις τὸ 1958, εἶχε καλέσει ὁλόκληρον τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, μὲ τὴν δήλωσιν, ὅτι ἡ βελτίωσις τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως καὶ ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀγροτῶν, δὲν δύναται παρὰ νὰ ἀναζητηθῇ εἰς τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς. Καὶ ἀκούοντες οἱ ἀγρόται καὶ ἐνωτιζόμενοι αὐτὴν τὴν σύστασιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἐπεδόθησαν πράγματι εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς των. Ἐβελτίωσαν πράγματι τὸν τρόπον τῆς καλλιεργείας, εἰργάσθησαν ἐντονώτερον, ἀπέδωσαν περισσότερον, διὰ νὰ ἀντικρύσουν τὸ θέαμα τὸ πρωτοφανὲς καὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὸν ἄλλον κόσμον, ὅτι ἡ αὔξησις τῶν προϊόντων, ποὺ ἔπρεπε νὰ εἶναι πράγματι εὐλογία Θεοῦ, ἔγινε πράγματι κατάρα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν δυστυχίαν εἰς τὴν ἀγωνίαν, τὴν ἀπογοήτευσιν, τὴν κατάπτωσιν τῆς συνειδήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§115Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Ὄχι ὅλων τῶν προϊόντων, ὄχι τοῦ βάμβακος.

§116Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ξεχωρίσητε τὸν βάμβακα καὶ βάλετε ὅλα τὰ ἄλλα προϊόντα καταστρεφόμενα καὶ μεταβαλλόμενα εἰς στάχτη, τοῦτο σᾶς εἶναι ἱκανοποιητικόν; Ἡ σταφὶς ἐξακολουθεῖ νὰ μὴ διατίθεται. Ἤδη, ὑπάρχουν ἀποθέματα σταφίδος ἀδιάθετα. Καὶ εἶναι ἀπολύτως βέβαιον καὶ ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν, ὅτι ἡ εὐθύνη βαρύνει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον τὴν ἀσκουμένην ἐξωτερικὴν πολιτικὴν καὶ ἰδιαιτέρως τὴν ἐξωτερικὴν ἐμπορικὴν πολιτικήν, ἥτις ἀποτελεῖ συνέπειαν τῆς ἀσκουμένης ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Καὶ ὑπάρχουν σαφεῖς ἀποδείξεις τὰς ὁποίας, ἐν συνεχεία, θὰ μνημονεύσω, ὅτι ἡ δημιουργία τῆς καταστάσεως αὐτῆς ὀφείλεται εἰς τὴν ἀσκουμένην ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως πολιτικήν. Ὑπάρχει πλήρης ἀποσύνθεσις εἰς τὸ σύστημα εἰσαγωγαὶ–ἐξαγωγαί, ὄχι ὡς πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὴν Δύσιν. Ἰδοὺ οἱ συντελεσταὶ τῶν συναλλαγῶν μας μὲ τὴν Δύσιν: Τὸ 1958 αἱ εἰσαγωγαί μας ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Μπενελοὺξ ἀνῆλθον εἰς 17.000.000 δολλ., τὸ 1958– 1959 εἰς 18.000.000. Αἱ ἐξαγωγαί μας τὸ 1958 ἀνῆλθον εἰς 1.500.000, τὸ 1959 ἀνῆλθον εἰς 1.900.000. Σχέσις εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν 10%. Μὲ τὴν Δανίαν, τὸ 1958 εἰσαγωγαὶ 3.800.000. Ἐξαγωγαὶ 0,4 ἑκατομμύρια. Σχέσις εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν 7%. Μὲ τὴν Σουηδίαν, τὸ 1958 εἴχομεν εἰσαγωγὰς 17,7 ἑκατομμύρια. Τὸ 1959 εἴχομεν 13,6 ἑκατομμύρια. Ἐξαγωγὰς 0,8 ἑκατ. τὸ 1958 καὶ 1,7 ἑκατ. Τὸ 1959. Σχέσις εἰσαγωγῶν πρὸς ἐξαγωγὰς 10%. Μὲ τὴν Ἑλβετίαν, τὸ 1958 εἴχομεν 7.000.000, τὸ 1959 εἴχομεν 10.000.000 ἀντιστοίχως ἐξαγωγὰς 2,4 ἑκατ. Σχέσις 17%. Μὲ τὴν Ἰταλίαν, εἰσαγωγὰς τὸ 1958 εἴχομεν 45,7, τὸ 1959 εἴχομεν 34 ἑκατ. ἐξαγωγὰς ἀντιστοίχως καὶ 12 ἑκατομμύρια. Δηλαδὴ σχέσις 24% διὰ τὸ 1958 καὶ 35% διὰ τὸ 1959. Δυτικὴ Γερμανία, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔχομεν τὰς μεγαλυτέρας εἰσαγωγάς. Τὸ 1958 εἴχομεν 97,7, τὸ 1959 εἴχομεν 90,2. Ἐξαγωγάς, ἀντιστοίχως 33,6 καὶ 32,8. Σχέσις 34% τὸ 1958 καὶ 36% τὸ 1959. Πάντως, ἕνα πρᾶγμα εἶναι γεγονός, ὅτι μὲ τὰς Δυτικὰς χώρας, μὲ τὰς ὁποίας καὶ προπολεμικῶς εἴχομεν συναλλαγάς, ἀλλὰ καὶ σήμερον ὑποτίθεται, ὅτι αὗται θὰ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὴν βάσιν τῶν συναλλαγῶν μας, διὰ νὰ ἀναπτύξωμεν περαιτέρω τὴν οἰκονομίαν μας, τὸ ποσοστὸν δὲν φθάνει πάρα πάνω ἀπὸ τὸ 38%. Εἰς τὰς περισσοτέρας χώρας, καὶ μάλιστα εἰς τὰς δύο, μὲ τὰς ὁποίας εἴχομεν τὰς μεγαλυτέρας συναλλαγάς, Ἰταλίαν καὶ Γερμανίαν, τὸ ποσοστὸν εἶναι ἀκόμη χαμηλότερον, μὲ τὴν Ἀγγλίαν εἶναι κάπως ὑψηλόν. Θὰ ἤθελα εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα, τὴν Γαλλίαν, ὡς πρὸς τὴν ὁποίαν ἡ σχέσις μας τὸ 1958 —τὸ ἀναφέρω, διότι εἶναι χαρακτηριστικὸν καὶ πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ τὸν ὁδηγὸν διὰ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως— ἡ σχέσις εἶναι 109%, εἶναι πιστωτικὴ ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, διατί; Διότι ἐκάμομεν τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν κρασιῶν, ὄχι ἀπὸ καλήν μας θέλησιν, ἀλλὰ διότι ἡ Γαλλία εἶχεν ἀνάγκην νὰ ἀγοράσῃ κρασιά. Μᾶς προσέφερε πρὸς ἀνταλλαγὴν προϊόντα ἰδικά της καὶ ἡμεῖς τῆς προσεφέραμεν ἰδικά μας. Ἐὰν αὐτὴν τὴν σύνθεσιν τὴν ἐκάμομεν πρὸς ὅλας τὰς Δυτικὰς χώρας εἰς ἕνα βαθμὸν ἐπιτρεπτόν, ἀναμφισβητήτως θὰ εἴχομεν ἐντελῶς διάφορον μορφὴν τῆς οἰκονομίας ἀπὸ ἐκείνης, τὴν ὁποίαν ἔχομεν σήμερον. Ὁμιλοῦμεν περὶ μέσου ποσοστοῦ 46% εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν, εἰς τὴν οὐσίαν τὸ ποσοστὸν αὐτὸ εἶναι πολὺ χαμηλότερον ἀπὸ τὸ 35%. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Ὑπάρχει καμμία χώρα εἰς τὸν κόσμον, ἡ ὁποία συναλλάσσεται μὲ τὴν Δύσιν καὶ ἔχει ποσοστὸν ἀνοίγματος μεταξὺ εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν πάρα κάτω ἀπὸ 65%; Ἀπολύτως καμμία. Εἶναι ἡ μοναδικὴ χώρα ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία παρουσιάζει αὐτὸ τὸ φαινόμενον. Καὶ κάνει κατάπληξιν, κύριοι συνάδελφοι, ἐνῷ ἔτσι πράγματι εἶναι ἡ κατάστασις, ἐπαίρεται ἡ Κυβέρνησις καὶ διακηρύσσει, καὶ χθὲς ἀκόμη ἠκούσθη ἀπὸ τὸν κ. Ἀβέρωφ, ὅτι εἶναι ἡ μόνη χώρα εἰς τὸν κόσμον, ἡ ὁποία παρουσιάζει αὐτὴν τὴν βελτιωμένην ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξωτερικοῦ της ἐμπορίου.

§117Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶτε, ὅτι δὲν εἴμεθα βιομηχανικῶς ἀνεπτυγμένοι, ἔχομεν ἀνάγκην, κατὰ συνέπειαν, βιομηχανικῶν προϊόντων. Σεῖς ὁ ἴδιος γνωρίζετε, ὅτι αἱ Ἀνατολικαὶ χῶραι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ προσφέρουν προϊόντα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσαχθοῦν. Διατὶ ἀπορρίπτετε τὴν περίπτωσιν αὐτὴν καὶ δὲν λέγετε τὴν πραγματικότητα; Διατὶ ξεχνᾶτε, ὅτι ἦλθον βιομηχανικὰ προϊόντα ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας καὶ οἱ εἰσαγωγεῖς ἔχουν καταστραφῆ; Ἂν θέλετε, ἠμπορῶ νὰ σᾶς φέρω καὶ παραδείγματα ὀνομαστικά.

§118Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, φαίνεται, ὅτι δὲν μὲ ἐτιμήσατε μὲ τὴν προσοχήν σας, διότι, ἐνῷ ὁμιλῶ περιωρισμένως διὰ τὰς συναλλαγάς μας μὲ τὰς Δυτικὰς χώρας, σεῖς ἀμέσως μετετοπίσθητε εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Ἀφήσατέ τας. Ἀφῆστε τα, ξεχᾶστε, ὅτι ὑπάρχει ἡ Ἀνατολή, τὸ ἐξήτησεν ὁ κ. Λύχνος, ξεχᾶστε, ὅτι ὑπάρχουν χῶραι Ἀνατολικαί, ὅτι τὰς καταστρέψαμεν εἰς ἕνα πόλεμον καὶ πρόκειται νὰ ζήσωμεν μὲ τὴν Δύσιν καὶ θὰ ἔχωμεν συναλλαγὰς μὲ τὴν Δύσιν. Ἡ πολιτικὴ τῶν συναλλαγῶν μὲ τὴν Δύσιν, ὡδήγησεν εἰς ἀπίθανα καὶ πάντως ἀνύπαρκτα δι’ ὅλον τὸν κόσμον καὶ δι’ ὅλας τὰς χώρας ἀποτελέσματα καὶ ἔχομεν αὐτὸ τὸ ἄνοιγμα τοῦ 35 πρὸς 100 καὶ τοῦ 10 πρὸς 100 εἰς ὡρισμένας χώρας. Μοῦ λέγετε, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ προμηθευθῶμεν προϊόντα. Ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ, κ. συνάδελφε, ἐπὶ τέλους, ψωνίζομεν ἀπὸ τὴν Δύσιν, ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, διατὶ νὰ ἀγοράσωμεν ἀπὸ τὴν Μπενελούξ, δὲν ὑπάρχουν τὰ προϊόντα ἐκεῖ; Ὅταν δίδωμεν 18 ἑκατ. διὰ νὰ ἐξαγάγωμεν μόνον 1,5 ἑκατ. ἰδικά μας προϊόντα; Διατὶ νὰ ἔχωμεν συναλλαγὰς μὲ τὴν Δανίαν, ἡ ὁποία παίρνει 300.000 δολλάρια Ἑλληνικὰ προϊόντα καὶ ἐξάγει 4 ἑκατ. προϊόντα; Ἡ Σουηδία ἔχει 1 πρὸς 20, εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν. Διατὶ δὲν θὰ ἦτο δυνατόν, εἰς τὸ ὕψος αὐτὸ τῶν συναλλαγῶν, τὸ ὁποῖον ἔχομεν, νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τὴν Γερμανίαν νὰ ἀγοράσῃ ὡρισμένα προϊόντα ἢ νὰ πληρωθῇ δι’ ὡρισμένα ἀπὸ τὰ προϊόντα της, ἀπὸ τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ μὲ ἑλληνικὰ προϊόντα; Εἶναι πρόσφατον τὸ θέμα τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως. Σεῖς προσπαθήσατε νὰ ἀποδείξητε, ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον μας ἦτο διὰ τὴν Πολωνίαν καὶ ἡμεῖς σᾶς εἴπομεν, ὅτι καὶ τὰ τρία νὰ δοθοῦν εἰς τὴν Γερμανίαν, ἀλλὰ νὰ πληρωθοῦν μὲ ἑλληνικὰ προϊόντα, ἔστω καὶ ἀκριβότερα. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, καμμίαν προσπάθειαν δὲν κατέβαλε πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν καὶ δὲν πιστεύομεν νὰ μὴ κατανοῇ τὰς ἀδυναμίας τῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ. Ἀντιλαμβάνεται τὰς ἀδυναμίας, ἀλλὰ αἱ δεσμεύσεις εἰς τὴν γενικωτέραν πολιτικὴν της εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον τὴν ἐμποδίζει νὰ δώσῃ τὴν πρέπουσαν λύσιν. Καὶ προπολεμικῶς ἡ Ἑλλὰς μόνον γεωργικὰ προϊόντα ἐξήγαγε καὶ τὰ ἴδια προβλήματα ἀντιμετώπιζεν. Ἀλλὰ ἐκάλυπτε τὰς εἰσαγωγὰς κατὰ 68% μὲ ἐξαγωγὰς γεωργικῶν προϊόντων. Διατὶ νὰ μὴ δυνάμεθα σήμερον νὰ μιμηθῶμεν τὴν προπολεμικὴν Ἑλλάδα;

§119Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Ἁπλούστατα, διότι ηὐξήθη τὸ εἰσόδημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, χάρις εἰς τὰς προσπαθείας τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔχει ἀνάγκην μεγαλυτέρων εἰσαγωγῶν.

§120Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ σᾶς λέγω, νὰ διαθέσητε τὰ πλεονάσματα γεωργικῶν προϊόντων, διὰ νὰ μὴ πεινᾷ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ οἱ ἀγρότες. Καὶ ἀκόμη, διατὶ ἡ Τουρκία εἶναι σήμερον εἰς θέσιν νὰ ἀσκῇ τοιαύτην πολιτικὴν ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου, ὥστε αἱ εἰσαγωγαὶ–ἐξαγωγαὶ νὰ εὑρίσκωνται εἰς σχέσιν 78%; Καὶ ἡ Ἱσπανία ἀκόμη, ἡ ὁποία εἶχε τὴν χειροτέραν θέσιν ἀπὸ ἀπόψεως ἐξαγωγῶν ἐξ ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, πλὴν ἡμῶν φυσικά, παρουσιάζει σχέσιν 57%.

§121Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, ἐπιτρέπετε μίαν παρατήρησιν; Ἔχετε, ὅπως πάντοτε, μεγάλην ἱκανότητα νὰ ἐμφανίζετε τὸ θέμα σας, καὶ ἀπόψε ἐχρησιμοποιήσατε τὴν ἱκανότητα αὐτήν, διὰ νὰ τὸ ἁπλουστεύσητε καὶ νὰ τὸ ἐμφανίσητε κατὰ τρόπον ἐντελῶς ἄλλον ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ἔπρεπε. Εἴπατε, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς χειροτέραν μοῖραν, διότι ἔχει δυσμενῆ ἀναλογίαν εἰσαγωγῶν πρὸς ἐξαγωγὰς καὶ ἐζητήσατε νὰ μιμηθῶμεν τὴν προπολεμικὴν Ἑλλάδα, λέγοντες, ὅτι ἡ κατάστασις εἰς τὴν προπολεμικὴν Ἑλλάδα ἦτο καλλιτέρα ἀπὸ τὴν σημερινήν. Ἡ κατάστασις εἶναι ἐντελῶς ἄλλη. Ἡ παθητικότης τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἀνῆλθε τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε ὑπάρχουν ἐξαιρετικῶς ὑψηλαὶ εἰσαγωγαί. Τοῦτο θὰ ἀπετέλει καλόν, ἀλλὰ καὶ νόστιμον, ἐάν, παραλλήλως, εἴχομεν καὶ μείωσιν τῶν ἀπολύτων ἀριθμῶν τῶν ἐξαγωγῶν. Ἀλλ’ ἔχομεν μεγαλυτέρας ἐξαγωγὰς καπνῶν, μεγαλυτέρας ἐξαγωγὰς ἑσπεριδοειδῶν, μεγαλυτέρας ἐξαγωγὰς τῶν γεωργικῶν καὶ βιομηχανικῶν μας προϊόντων. Τὶ σημαίνουν αὐτά; Ὅτι ἡ οἰκονομία ἀνῆλθεν. Ἀνῆλθον αἱ ἐξαγωγαὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀπολύτων ἀριθμῶν, ἀνῆλθον ὅμως πολὺ περισσότερον αἱ ἐξαγωγαί, λόγῳ ἀνόδου τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος.

§122Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἀνισορροπία παραμένει.

§123Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Ἡ ἀνισορροπία ὀφείλεται εἰς τὴν ἄνοδον τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ καλύπτεται δι’ ἀντιστρόφου ἀνισορροπίας ἐκ τῶν ἀδήλων πόρων. Δὲν σημαίνει, ὅμως, ὅτι, ἐπειδὴ τώρα ἡ ἀνισορροπία τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου καλύπτεται ἐκ τῶν ἀδήλων πόρων, ὅτι ἐχειροτέρευσεν ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία. Ἀντιθέτως, οἱ ἀριθμοὶ δεικνύουν, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία ἀνῆλθε πάρα πολύ.

§124Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ὡμίλησε περὶ μεταβολῆς τῆς χώρας, χάρις εἰς τὰς ἐνεργείας τῆς Κυβερνήσεως, εἰς ἐργοτάξιον. Ἐπίσης, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, μᾶς ἐξέθεσε τὴν οἰκονομικὴν ἀνθηρότητα τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦτο, ἐν ἀντιθέσει μὲ ἄλλον του ἰσχυρισμόν, γενόμενον εἰς ἄλλην περίπτωσιν, περὶ ἑνὸς ἑκατομμυρίου πολιτῶν, ζώντων ὑπὸ κτηνώδεις συνθήκας. Καὶ ὅμως, κ. Ὑπουργέ, τὸν ἰσχυρισμόν σας τοῦτον τὸν διαψεύδουν αὐτοὶ οὗτοι οἱ συνάδελφοί σας, οἱ ὁποῖοι κατ’ ἐπανάληψιν ἐδήλωσαν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς σήμερον εὑρίσκεται εἰς μίαν ἀνοδικὴν πορείαν τῆς οἰκονομίας της.

§125Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Αὐτά, κ. συνάδελφε, ὅσας ἱκανότητας καὶ ἂν ἔχετε, ἐπὶ τοῦ βήματος, καὶ ἔχετε μεγάλας, ὅσον καὶ ἂν γνωρίζετε ἀπὸ οἰκονομικά, εἶναι πράγματα ἀδιάψευστα. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε μίαν παρατήρησιν ἀκόμη. Ὡμιλήσατε περὶ παρατηρήσεώς μου, σχετικῶς μὲ ἑκατομμύρια κτηνῶν. Πρῶτον, δὲν εὐθύνομαι ἐγὼ διὰ τὸ πῶς μεταφέρονται τὰ λεγόμενά μου. Ἤδη, σεῖς αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἠλλοιώσατε τὴν ἔκφρασιν, τὴν ὁποίαν ἐχρησιμοποίησεν ὁ Ἄγγλος δημοσιογράφος. Ἐκεῖνος εἶπεν, ὅτι ζοῦν ὑπὸ κτηνώδεις συνθήκας. Ἐγὼ εἶπον, ὅτι ζοῦν ὑπὸ κακὰς συνθήκας. Τὸ εἶπον, τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ τὸ ἐπανέλαβα εἰς ὅλα τὰ Διεθνῆ Συνέδρια, εἰς τὰ ὁποῖα ἐπῆγα. Εἶπον, ὅτι ἔχομεν μίαν βελτίωσιν τῆς οἰκονομίας μας. Δὲν ἀπέχομεν καὶ εἰς τὸ σύνολον καὶ εἰς τοὺς σχετικοὺς ἀριθμούς, ἀπὸ τὰς οἰκονομίας τῶν περισσοτέρων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Ἔχομεν μίαν αὔξησιν τῆς οἰκονομίας, δὲν ἔχομεν ὅμως τὴν ἰδίαν αὔξησιν τῆς οἰκονομίας εἰς ὅλα τὰ διαμερίσματα τῆς χώρας. Ἔχομεν καθῆκον νὰ ἐπισημάνωμεν τοῦτο, διὰ νὰ ἀποδείξωμεν, ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην ἀξιοποιήσεως ὡρισμένων περιοχῶν, ὅπου τὸ εἰσόδημα εἶναι χαμηλὸν καὶ ὑπάρχει ἀνάγκη διαθέσεως μεγαλυτέρων κεφαλαίων διὰ τὴν ἀξιοποίησιν ταύτην. Αὐτὰ εἶπον ἐγὼ καὶ δὲν ὡμίλησα περὶ ἑκατομμυρίου κτηνῶν.

§126Α. ΜΙΧΑΣ. Κατ’ ἐπανάληψιν, κ. συνάδελφε, ἐχρησιμοποιήσατε τὸν ὅρον ἐργοτάξιον, τὸν ὁποῖον ἐχρησιμοποίησεν ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν δὲν εἶπεν, ὅτι πάντες εἰς τὴν Ἑλλάδα εὐημεροῦν. Εἶπεν, ὅτι ἐν Ἑλλάδι γίνονται τόσα πολλὰ ἔργα, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἔχει ἀνέλθει ἡ οἰκονομία τοῦ τόπου, θέμα διὰ τὸ ὁποῖον ἐλάβατε, ἐξ ἄλλου, καὶ τὴν δέουσαν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν.

§127Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ ἀναγκάζετε, κ. συνάδελφε, νὰ ἔλθω εἰς θέμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπεθύμουν νὰ θίξω. Αὐτὰ τὰ μικρὰ ἔργα, διὰ τὰ ὁποῖα, διὰ τὸ τρέχον ἔτος, θὰ δαπανηθοῦν 700 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, δὲν εἶναι ἔργα παραγωγικά, ἀλλὰ ἔργα κομματικά, ἔργα τῶν ὁποίων τὴν ἐκτέλεσιν ὑπαγορεύει ἡ κομματικὴ ἀνάγκη. Θὰ ἀναφέρω δύο περιπτώσεις τοιούτων ἔργων. Ἐπεσκέφθην τελευταίως τὴν τεχνικὴν ὑπηρεσίαν ἑνὸς Νομοῦ καὶ μετ’ ἐκπλήξεως ἐπληροφορήθην, ὅτι δι’ ἀρκετὰ μικρὰ ἔργα ἐγένοντο σχετικαὶ μελέται ἀπὸ τὰς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας, τὰ ἔργα ὅμως ταῦτα δὲν ἐκτελοῦνται, διότι οὐδόλως λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ ὑπόδειξις τῶν ἁρμοδίων ὑπαλλήλων περὶ τῆς ἀνάγκης ἐκτελέσεως καὶ τῆς ἱεραρχήσεως τούτων. Αἱ μελέται ἀποστέλλονται εἰς τὸν Νομάρχην καὶ ὁ Νομάρχης κανονίζει ποῖα ἐκ τῶν ἔργων θὰ ἐκτελεσθοῦν, ἱεραρχεῖ δὲ ταῦτα, σύμφωνα μὲ τὰς κομματικὰς ὑποδείξεις.

§128Ν. ΜΑΡΤΗΣ. (Ὑπουργὸς Βιομηχανίας). Ἐντὸς δύο ἐτῶν, κ. συνάδελφε, ἀπὸ τοῦ 1956 μέχρι τοῦ 1958, ἐξετελέσθησαν 21 χιλιάδες ἔργα, μεταξὺ δὲ τούτων κατεσκευάσθησαν 11 χιλ. χιλιόμετρα ἀγροτικαὶ ὁδοί, ὑδρεύθησαν 2.800 συνοικισμοὶ καὶ ἀξιοποιήθησαν 1.800.000 στρέμματα γῆς. Ἐὰν αὐτὰ δὲν εἶναι ἔργα παραγωγικά, δὲν γνωρίζω τότε, ποῖα θὰ πρέπει νὰ ὀνομάσωμεν ἔργα παραγωγικά.

§129Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν τῶν ἔργων καὶ τῆς προσπαθείας, κ. Ὑπουργέ, εἶναι, ὅτι οὐδεμίαν ἀξιοποίησιν ἔχομεν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα παραμένουν ἀπώλητα εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ σήπονται. Τὰ λεμόνια σήπονται, ἡ σταφὶς καὶ τὰ καπνὰ παραμένουν εἰς τὰς ἀποθήκας.

§130Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ψέματα ψέματα.

§131Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Διατί, κ. Παπαρρηγόπουλε, ἐξάπτεσθε, θέλετε νὰ εἴπω, ὅτι οἱ ἀγρόται πλέουν εἰς πελάγη εὐτυχίας; Ἐρωτήσατε τοὺς ἰδίους, νὰ σᾶς τὸ εἴπουν.

§132Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κάμνετε πάλιν αὐτὴν τὴν ἐπίδειξιν τῶν ἱκανοτήτων σας, διότι ἡ ἄνοδος τῆς οἰκονομίας ὑπάρχει καὶ εἶναι ἀναμφισβήτητος. Ποικίλλει, βέβαια, κατὰ περιοχὰς καὶ κατὰ κατηγορίας ἀνθρώπων. Τὸ ὅτι ὅμως ἡ Ἑλλὰς διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν της ἔχει αὐτὸν τὸν ρυθμὸν τῆς ἀνόδου της τὸ βλέπει ὁ κάθε Ἕλλην.

§133Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Οἱ κύριοι συνάδελφοι, ἀγνοοῦν, ὅτι ἔγιναν δύο συλλαλητήρια εἰς τὸ Ἡράκλειον καὶ παρὰ ταῦτα ἡ σταφίδα μένει ἀπώλητη.

§134Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἤθελα ἀκόμη νὰ προσθέσω, ὅτι ὅλαι αἱ χῶραι τῆς Εὐρώπης ἔχουν αὐξήσει τὰς ἐξαγωγάς των. Ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τὴν Ἰταλίαν, ἡ ὁποία κατὰ τὸ 1959 ηὔξησε τὰς ἐξαγωγάς της κατὰ 12%. Πολλαὶ χῶραι ἔχουν συνδέσει τὰς εἰσαγωγὰς–ἐξαγωγάς των, χωρὶς νὰ δεσμεύωνται ἀπὸ οἱανδήποτε συμφωνίαν. Ἀναφέρω συγκεκριμένως τὴν Γαλλίαν, ἡ ὁποία μετέχει καὶ τῆς κοινῆς ἀγορᾶς. Εἰς τὰς χώρας αὐτὰς ὅπου δρᾷ καὶ κινεῖται ἡ Ἑλλάς, θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὰς δυνατότητας νὰ κάμῃ ὅ,τι ἔκαμαν ἄλλαι χῶραι. Μόνον ἡ Ἑλλὰς ὑστερεῖ παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχουν αἱ αὐταὶ συνθῆκαι καὶ τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνικανότητα τῆς Κυβερνήσεως. Ἂς ἔλθωμεν ἤδη εἰς τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Κύριοι συνάδελφοι’ διεκηρύχθη χθὲς ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου κατ’ ἐπανάληψιν εἰς ἑκάστην δεδομένην περίστασιν, ἀπὸ τοὺς ὑπουργοὺς Συντονισμοῦ καὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ἐπιθυμία τῆς Ἑλλάδος εἶναι νὰ ἀναπτύξῃ τὰς συναλλαγάς της μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Βεβαίως, συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως — ἀναφέρομαι εἰδικῶς εἰς τὰ λεχθέντα ἐκ μέρους τοῦ κ. Λύχνου— διετύπωσαν τὴν ἄποψιν, ὅτι κακῶς πράττει ἡ Κυβέρνησις νὰ σκέπτεται νὰ ἀναπτύξῃ τὰς συναλλαγάς της μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας.

§135Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Τὸ συμπέρασμα αὐτὸ εἶναι ἰδικόν σας, κ. συνάδελφε.

§136Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Ὁ κ. Λύχνος, εἰπών ὅ,τι εἶπεν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του τὴν περίπτωσιν τῆς Λαϊκῆς Κίνας.

§137Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Κυβέρνησις παρὰ τὰς διακηρύξεις της, ὅτι ἐπιθυμεῖ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν συναλλαγῶν τῆς χώρας μας μὲ τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας, ἀκολουθεῖ ἀντίθετον νοοτροπίαν. Εἶχε δηλώσει ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι δέχεται οἱανδήποτε προσφορὰν ἐξαγωγῆς Ἑλληνικῶν προϊόντων πρὸς οἱανδήποτε χώραν. Αὐτὴ ἡ νοοτροπία, κ. συνάδελφοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προωθήσῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐξαγωγῶν τῶν προϊόντων μας. Ἡ νοοτροπία αὐτὴ ὁμοιάζει πρὸς τὴν νοοτροπίαν τοῦ καπνοπαραγωγοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸν καπνόν του εἰς τὴν ἀποθήκην καὶ λέγει ὅποιος θέλει νὰ τὸν ἀγοράσῃ ἂς ἔλθῃ.

§138Ν. ΖΑΡΝΤΙΝΙΔΗΣ. Λησμονεῖτε, κ. συνάδελφε, ὅτι 400 βαγόνια ψυγεῖα ἐπρομηθεύθημεν ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας.

§139Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀσκεῖ πολιτικὴν συμφέρουσαν εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας μας, ἀλλὰ κινεῖται ἀπὸ ἰδεολογικὰς προκαταλήψεις καὶ διαπνέεται ἀπὸ ἕνα διαρκῆ φόβον παρεξηγήσεως ἀπὸ τοὺς συμμάχους μας. Τὸ 1937 αἱ εἰσαγωγαὶ τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ἐκάλυπτον τὸ 19% τοῦ συνόλου τῶν ἐξαγωγῶν μας. Τὸ 1958 εἰς ἐποχὴν ἐντόνου προσπαθείας ἐνισχύσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας, τὸ ποσοστὸν αὐτὸ ἀνῆλθεν εἰς 7% τὸ δὲ 1959 εἰς 6,9%. Δὲν ἔφθασε δηλαδὴ οὔτε εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ προπολεμικῶς πραγματοποιουμένου ποσοστοῦ τῶν ἐξαγωγῶν μας πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ποσοστὸν τὸ ὁποῖον εἶναι ἀκόμη μειωμένον ἂν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας περιλαμβάνεται σήμερον καὶ ἡ Ἀνατολικὴ Γερμανία. Μὲ τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τῶν 19%, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσαγάγωμεν 86 ἑκατ. δολλάρια ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ἐνῷ σήμερον εἰσαγάγομεν μόνον 44 ἑκατ. δολλάρια. Ἔρχεται καὶ λέγει κατὰ κόρον, ὅτι δὲν μᾶς κάμνουν τὰ προϊόντα τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν. Χθὲς ἀκριβῶς, εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, κατηναγκάσαμεν, κάπως ἔτσι τὸ διετύπωσε, τοὺς Ἕλληνας καταναλωτὰς νὰ δεχθοῦν νὰ καταναλίσκουν προϊόντα τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν παρὰ τὰς συνηθείας των. Οὐδὲν τούτου ἀναληθέστερον. Διότι οἱ ἴδιοι καταναλωταὶ προπολεμικῶς κατηνάλισκον τὰ διπλάσια προϊόντα εἰσαγόμενα ἀπὸ τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Διατὶ σήμερον δὲν ἠμποροῦν νὰ καταναλώσουν τὰ αὐτὰ προϊόντα; Καὶ εἶναι ποῖα αὐτὰ τὰ προϊόντα τῶν ὁποίων ἐκάμνομεν εἰσαγωγὴν προπολεμικῶς; Εἶναι πετρελαιοειδῆ, σίδηρος, χαρτομάζα καὶ χαρτί. Δὲν εἶναι κἄν προϊόντα καταναλώσεως ἀτομικῆς ὅπου θὰ ἐπρυτάνευεν, ἐπιτέλους, καὶ τὸ γοῦστο, διὰ τὸ ὁποῖον ὡμίλησε κἄποτε καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου. Εἶναι προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἔχουν γενικωτέραν σημασίαν διὰ τὴν οἰκονομίαν. Αὐτά, λοιπόν, τὰ προϊόντα, πετρελαιοειδῆ κλπ. ἀναβιβάζουν τὴν ἀξίαν τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ τὸ 1959 εἰς 100,8 ἑκατομμύρια δολλάρια. Δηλαδὴ διὰ πετρελαιοειδῆ, σίδηρον κλπ. ἐπληρώσαμεν 100,8 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐάν, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ποσὸν τῶν πραγματοποιουμένων ἤδη εἰσαγωγῶν διὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα εἰσήγοντο ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν προπολεμικῶς ἀπὸ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ἐὰν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ποσὸν τῶν 100 ἑκατ. ἐπαίρναμεν ἕνα μέγα ποσοστόν, θὰ εἴχομεν καλύψει ἕνα σημαντικὸν ποσοστὸν δολλαρίων. Ἀλλὰ περαιτέρω, ὑπάρχει τὸ θέμα τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν. Μᾶς εἴπατε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς κάμουν τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ τῶν Ἀνατολικῶν χωρῶν. Ἐπιτέλους ἂς ἀφήσωμεν τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν. Ἡ Γερμανία δὲν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία κατασκευάζει καὶ κατεσκεύαζε, διότι ἡ ἰδία ἡ Γερμανία εἶναι, εἴτε ὑπὸ κομμουνιστικὸν καθεστὼς εἶναι, ἡ ἰδία ἡ Γερμανία, ἡ ὁποία κάμνει ὅ,τι ἔκαμνε καὶ προπολεμικῶς ἀπὸ ἀπόψεως κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν; Διατὶ δὲν μᾶς κάμνουν; Ἡ Τσεχοσλοβακία τὸ ἴδιον. Διατὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ μᾶς δώσῃ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα χρειάζονται εἰς τὴν χώραν; Ἀντὶ τούτου τί κάμνομεν; Δὲν ἐθέσαμεν ποτὲ ὡς κύριον στόχον τὸ συμφέρον μας. Ὁσάκις πρόκειται νὰ πραγματοποιήσωμεν εἰσαγωγὰς κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, ὁσάκις πρόκειται νὰ ἐκτελέσωμεν ἔργα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας ἐπρυτάνευσε ποτὲ ἡ σκέψις νὰ χρησιμοποιήσωμεν αὐτὸ τὸ στοιχεῖον πληρωμῆς, τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα διὰ νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὴν ἀγροτικήν μας οἰκονομίαν;

§140Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἡ Ἀμερικὴ διαπραγματεύεται 3 δισεκατομμύρια δολλάρια.

§141Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀλλὰ ἀκόμη διὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι φοβούμεθα τὴν παρεξήγησιν ἀπὸ τοὺς συμμάχους μας, δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ προστατεύσωμεν οὔτε τὰς ἀγορὰς τὰς ὁποίας εἴχομεν. Τὰ καπνά μας, τὰ ὁποῖα ἐτοποθετοῦντο εἰς τὴν Γερμανίαν, εὑρίσκουν ἕνα ἀνταγωνισμὸν ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν. Ἐφροντίσαμεν νὰ ἐπικοινωνήσωμεν ἔστω μὲ τὴν Ἀμερικὴν καὶ ἐν συνεννοήσει νὰ ἐμφανίσωμεν τὴν κατάστασίν μας καὶ ἀντὶ νὰ περιφέρωμεν τὸν δίσκον τῆς ἐπετείας κἄθε χρόνο καὶ νὰ καθυστεροῦμεν τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ μας διὰ νὰ ἴδωμεν τί θὰ μᾶς δώσῃ ἡ Ἀμερικὴ διὰ νὰ συμπληρώσωμεν τὰ ἐλλείμματά μας, νὰ τοὺς εἴπωμεν εὐθέως, κύριοι, δὲν θέλομεν δολλάρια. Ἀφήσατέ μας νὰ τοποθετήσωμεν τὰ προϊόντα μας. Τὸ ἐκάμομεν αὐτό; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποδείξω ἀκόμη τὴν νοοτροπίαν καὶ τὴν τακτικὴν θὰ ἐπικαλεσθῶ δήλωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, τοῦ κ. Παπακωνσταντίνου, ἡ ὁποία ἔγινε τὸ παρελθὸν καλοκαίρι συζητουμένης τῆς συμβάσεως τοῦ Γερμανικοῦ δανείου. Ἐτέθη καὶ πάλιν τότε πρὸς συζήτησιν τὸ θέμα τῶν ἀνταλλαγῶν, εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν καὶ εἶπεν ὁ κ. Παπακωνσταντίνου τὸ ἑξῆς ἀμίμητον: «Καὶ πῶς θὰ πληρώσωμεν τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ νὰ προσφερθοῦν πρὸς πληρωμὴν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν;» Ποῦ σημαίνει τί; Δολλάρια ἔχομεν νὰ πληρώσωμεν, ἀλλὰ δραχμὰς δὲν ἔχομεν νὰ πληρώσωμεν. Ἂς πεταχθοῦν τὰ προϊόντα μας, ἀρκεῖ, ὅτι ἔχομεν μέσα εἰς τὸ γκισὲ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος δολλάρια διὰ νὰ πληρώνωμεν. Δηλαδὴ ἐτακτοποιήσαμεν τὸ συναλλαγματικόν μας ἀπόθεμα μὲ τοὺς ἐξωγενεῖς λογαριασμοὺς τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν ἀδιαφοροῦμεν διὰ τὸ ἐμπορικόν μας ἰσοζύγιον. Καὶ τοῦτο, κ. συνάδελφοι, ἀποτελεῖ ἀπάντησιν εἰς ἐκεῖνα ποὺ εἶπον περὶ τῆς διαφορετικῆς μορφῆς τῆς τωρινῆς μας οἰκονομίας καὶ ἠδιεφορήσατε ἐὰν θὰ ἀξιοποιηθοῦν τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα, ἀσχέτως πρὸς τὴν ὕπαρξιν συναλλάγματος ἐξ ἄλλων πηγῶν, ἀσχέτως πρὸς τὴν πλάστιγγα τοῦ ἰσοζυγίου τῶν πληρωμῶν. Διότι τὸ ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸν δείκτην τῆς παραγωγῆς τῆς οἰκονομίας, εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς περαιτέρω ἀναπτύξεως καὶ βελτιώσεως τῆς οἰκονομίας μας. Ἀλλὰ ἀκόμη, σχετικῶς μὲ τὸ ἐμπόριόν μας μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, δὲν θὰ ἐζήτουν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ κάμῃ τίποτε ἄλλο πλὴν ἐκείνου τὸ ὁποῖον κάμνουν ὅλαι αἱ χῶραι τῆς Δύσεως, νὰ συναλλάσσωνται μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Τί κάμνει ἡ Τουρκία, ἡ ὁποία ὑποτίθεται, ὅτι κἄπως κοντά μας, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπὸ ἀπόψεως ὑποαναπτύκτου καταστάσεως; Τώρα δὲν εἶναι διότι ἡ Τουρκία ἔχει οἰκονομικὴν πολιτικήν, ἡμεῖς δέ, δὲν ἔχομεν. Τὸ 1939 ἡ Τουρκία ἐξῆγεν εἰς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας προϊόντα τὸ ποσοστὸν τῶν ὁποίων ἦτο 11,9 ἐν σχέσει πρὸς τὸ σύνολον τῶν ἐξαγωγῶν της. Σήμερον ἡ σχέσις τῶν ἐξαγομένων προϊόντων πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας μὲ τὸ σύνολον τῶν ἐξαγωγῶν εἶναι 23,6. Δηλαδὴ τὸ ¼ περίπου τῶν ἐξαγωγῶν τὸ κάμνει πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας. Καὶ ἐνῷ ἡ Τουρκία εἶχεν 11,9 —τὸ σημειώνω αὐτὸ διὰ νὰ ἴδετε τὴν πλήρη ἀναστροφὴν— προπολεμικῶς, ἔναντι 19 ποὺ εἴχομεν ἡμεῖς, ἔγινε τώρα 23,6 Τουρκία καὶ 9 ἡμεῖς.

§142Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Φοβοῦμαι, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ δὲν εἶναι ἀκριβεῖς. Θὰ φθάσωμεν καὶ θὰ ἴδετε, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβεῖς.

§143Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ 1958 ἡ Τουρκία ἔκαμεν ἐξαγωγὰς 59,5 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἔναντι Ἑλληνικῶν 37,6. Σχετικῶς μὲ τὰ καπνά, αἱ Ἑλληνικαὶ ἐξαγωγαὶ 12,4 τὸ 1958, 8,1 τὸ 1957, ἐνῷ αἱ Τουρκικαὶ ἐξαγωγαὶ εἶναι 33,7 τὸ 1958, 42 τὸ 1957 καὶ μὲ τὴν νέαν συμφωνίαν τὴν ὁποίαν ὑπέγραψε τελευταίως διηύρυνεν αὐτὰς τὰς συναλλαγὰς εἰς βαθμὸν ποὺ θὰ ὑπερβῇ κατὰ πολὺ τὰς ἰδικάς μας ἀνταλλαγάς. Δηλαδὴ ἡ Τουρκία κάμνει κατ’ ἔτος ἐξαγωγὰς καπνῶν πρὸς τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, ὅσον τὸ σύνολον τῶν προϊόντων ποὺ ἐξάγομεν ἡμεῖς. Διατί, λοιπόν, ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μιμηθῶμεν ἢ νὰ παρακολουθήσωμεν τὴν Τουρκίαν εἰς τὴν οἰκονομικήν της πολιτικήν; Ἐπίσης ἡ Τουρκία ἔκαμε μὲ τὴν Πολωνίαν μίαν σύμβασιν μὲ τὴν ὁποίαν ἀναβιβάζει τὸ 1960 εἰς 22 ἑκατομμύρια τὰς συναλλαγάς της ἔναντι 7 ποὺ ἦσαν τὸ 1958. Φαίνεται λοιπόν, ὅτι ἡ τουρκικὴ κατανάλωσις ἔχει γοῦστα ταυτιζόμενα μὲ τὰ προϊόντα τῶν ἀνατολικῶν χωρῶν. Ὡς πρὸς τὴν Γαλλίαν ἰδοὺ τί συμβαίνει: «...... (ἀναγινώσκει) .............». Γενικῶς ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη κατὰ τὰ ἔτη 1957–58 ἐσημείωσεν αὔξησιν συναλλαγῶν μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας κατὰ 5% ὡς πρὸς τὰς ἐξαγωγὰς καὶ 10% ὡς πρὸς τὰς εἰσαγωγάς. Ἡ Ἰαπωνία ὑπέγραψε σύμβασιν διὰ τῆς ὁποίας 10πλασιάζονται αἱ συναλλαγαὶ μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ἔναντι τοῦ 1958. Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι ηὔξησαν τὰς συναλλαγάς των μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας εἰς σημεῖον ὥστε οἱ «Τάϊμς» τῆς Νέας Ὑόρκης νὰ γράφουν, ὅτι τὸ ἔτος 1959 ἀπετέλεσε ρεκὸρ συναλλαγῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950. Ἀκόμη καὶ ἡ Δυτικὴ Γερμανία —καὶ θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ ἐπαναλάβω ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου—«εἴπατέ μας μίαν ἄλλην χώραν, ἡ ὁποία νὰ ἐπολλαπλασίασε τὰς συναλλαγάς της μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας ὅσον ἡ Ἑλλάς». Σᾶς ἀπαντῶ ἰδοὺ ἡ Δυτικὴ Γερμανία, ἡ ὁποία κατὰ τὸ ἔτος 1949 εἶχε συναλλαγὰς 19 ἑκατομμυρίων δολλαρίων καὶ σήμερον ἔχει συναλλαγὰς 358. Ἰδοὺ ἡ χώρα, ἡ ὁποία ηὔξησε τὰς συναλλαγάς της καὶ μάλιστα χώρα, ἡ ὁποία ὑποτίθεται, ὅτι εὑρίσκεται εἰς ἰδεολογικὴν ἀντίθεσιν μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας.

§144Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν) Ἐπήρατε ὡς βάσιν τὸ 1949. Ἐὰν τὸ πάρω καὶ ἐγώ, θὰ ἔχω ἓν ἑκατομμύριον τοῖς ἑκατὸν αὔξησιν τῶν συναλλαγῶν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Πολὺ ἀφελεῖς μᾶς θεωρεῖτε διὰ νὰ μᾶς λέγετε αὐτὰ τὰ πράγματα Ἐπῆρα ὡς βάσιν τὸ 1955 καὶ ἔκαμα τοὺς λογαριασμούς μου. Σεῖς παίρνετε τὸ 1949.

§145Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐσπεύσατε.

§146Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν εἴμεθα τόσον ἀφελεῖς!

§147Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἔκαμε σύγκρισιν τοῦ ἑνὸς ἑκατομμυρίου, ποὺ ἦτο τὸ 1950, μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἦτο εἰς τὸ 1959. Συνεπῶς, ὅταν ὡμίλει, ἔκαμε σύγκρισιν τοῦ μηδὲν......

§148Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἐγὼ ὑπῆρξα σαφής. Εἶπον: Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως.

§149Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Λοιπόν, τὸ 1955 ἡ Δυτικὴ Γερμανία εἶχε 165 ἑκ. καὶ τὸ 1958, μετὰ τρία ἔτη, εἶχε 358 ἑκ.

§150Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Εἶναι διπλασιασμὸς ἔναντι ὑπερτριπλασιασμοῦ.

§151Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, κάμνετε τὸ ἴδιο ἀσυγχώρητον ἂν μὴ σκόπιμον λάθος, νὰ συγκρίνητε τὰ μεγέθη τῆς οἰκονομίας μας μὲ ἐκεῖνα τῶν μεγάλων χωρῶν. Τὸ αὐτὸ ἔχει κάμει καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου καὶ ἄλλα μέλη τῆς Κυβερνήσεως διακηρύσσοντα, ὅτι καὶ εἰς τὸ θέμα τῆς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας καὶ εἰς τὸ θέμα τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἡ Ἑλλὰς ἔχει ὑπερβῆ ὅλα τὰ κράτη τοῦ κόσμου. Ἐν τούτοις ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων δολλαρίων κατὰ τὰ ὁποῖα αὐξάνεται τὸ εἰσόδημα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ ἀποτελεῖ ἐν τούτοις χαμηλὸν ποσοστὸν ἔναντι τοῦ ὑψηλοτάτου ἐθνικοῦ εἰσοδήματός της δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ, ὅτι εἶναι χαμηλότερος ρυθμὸς βελτιώσεως ἐκ τοῦ ὅτι ἡμεῖς αὐξάνομεν τὸ εἰσόδημά μας κατὰ ἀνεπαίσθητα ποσὰ ποὺ ἀποτελοῦν μεγαλύτερον ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ χαμηλοτάτου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὸ αὐτὸ κάμνετε καὶ μὲ τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν μας. Τὰ 11 ἑκατομ. δολλάρια γίνονται 35 καὶ θεωρεῖται ἔτσι, ὅτι ὑπερέβημεν τὴν Γερμανίαν τῆς ὁποίας ηὐξήθησαν αἱ ἐξαγωγαὶ πρὸς τὰς ἀνατολικὰς χώρας ἀντιστοίχως κατὰ 200 ἑκατομμύρια δολλάρια.

§152Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν ἠσχολήθην μὲ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, ἀλλὰ μὲ τὸ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον. Καὶ ἐπειδὴ καὶ πάλιν θέλετε νὰ εἴπητε, ὅτι δὲν ἠμπορῶ νὰ κάμω σύγκρισιν μὲ τὴν Γερμανίαν, σᾶς λέγω, ὅτι, ἐὰν εἶχον νὰ διαχειρισθῶ τὴν οἰκονομίαν τῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία ἔχει χίλια ἐξαγώγιμα προϊόντα, ποικιλίας καὶ ἀρίστης ποιότητος, θὰ εἶχον ἐντελῶς διάφορον κατάστασιν ἀπὸ τὴν σημερινήν, καθ’ ἣν ἔχω νὰ διαχειρισθῶ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν, μὲ δέκα ἐξαγώγιμα προϊόντα, τὰ ὁποῖα δύσκολα τοποθετοῦνται. Κάμνετε παραβολὰς πολὺ ἀνεδαφικάς.

§153Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχουν συνεπῶς πολλὲς δυνατότητες διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας μας καὶ διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν συναλλαγῶν μας καὶ μὲ τὴν Δύσιν. Τοῦτο τὸ τονίζω ἰδιαιτέρως. Τὸ τονίζω διότι γίνεται μία προσπάθεια ταυτίσεως τοῦ θέματος ἐπὶ ἰδεολογικοῦ ἐπιπέδου. Ἡμεῖς παρουσιάζομεν ἀποκαρδιωτικὸν παράδειγμα. Ἐὰν σᾶς ἱκανοποιῆ δύνασθε νὰ συνεχίσητε καὶ νὰ χειροκροτήσετε. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιλαμβάνεται ποῦ ὁδηγεῖ ἡ πολιτική της καὶ δὲν ἀντιλαμβάνεται, ὅτι μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐμπορικῶν συναλλαγῶν θὰ ἀποκτήσωμεν σταθεροποίησιν τῶν ἀγορῶν πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τοὺς διαβολικοὺς αὐτοὺς κύκλους εἰς τοὺς ὁποίους μελετᾶται νὰ εἰσέλθωμεν. Ἡ ἀνάπτυξις καὶ ἡ αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν μας θὰ διευκολύνῃ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας, θὰ διευκολύνῃ τὰς ἐξαγωγάς μας. Καὶ τοῦτο ἀναμφισβητήτως θὰ ἀπετέλει μίαν σοβαρὰν ἱκανοποίησιν τῆς πανελληνίου ἀξιώσεως, ἡ ὁποία ἐγείρεται σήμερον ἀπὸ ὅλας τὰς γωνίας τῆς γῆς, ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀγρότας τῆς Ἑλλάδος, νὰ πωλήσουν τὰ προϊόντα των. Διατὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν προχωρεῖ εἰς αὐτὴν τὴν πολιτικήν; Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ πολιτικὴ ἡ ἐξωτερική, ὁ προσανατολισμός της πρὸς τὴν πολιτικὴν τοῦ ψυχροῦ πολέμου ἢ τοὐλάχιστον τῆς ἐμμονῆς αὐτῆς εἰς τὴν κατάστασιν τοῦ ψυχροῦ πολέμου μέχρις ὅτου ἄλλοι θὰ ἀποφασίσουν ἂν θὰ ἐξέλθωμεν μονίμως καὶ ὁριστικῶς ἢ ὄχι ἀπὸ τὸν ψυχρὸν πόλεμον, ἡ ἐμμονή της εἰς μίαν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλος ὁ κόσμος καὶ εὔχεται καὶ ἐπιθυμεῖ καὶ ἀγωνίζεται νὰ τερματισθῇ ὁ ψυχρὸς πόλεμος καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν περίοδον τῆς ὑφέσεως καὶ τῆς εἰρήνης, εἶναι ἐκείνη ποὺ βασικὰ ὁδηγεῖ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτήν, τὴν οἰκονομικήν, ἡ ὁποία ἐπηρεάζεται σταθερῶς καὶ ἀποτελεσματικῶς, κρισίμως ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τὴν γενικωτέραν. Χωρὶς αὐτὴν τὴν ἐξήγησιν δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δοθοῦν ἀπαντήσεις εἰς ὡρισμένα ἄλλα ἐρωτήματα. Καὶ πρῶτον διατὶ διατηρεῖ αὐτὸ τὸ χαμηλὸν καθεστὼς σχέσεων μεταξὺ εἰσαγωγῶν–ἐξαγωγῶν μὲ τὴν Δύσιν ὅταν δὲν συμβαίνῃ μὲ καμμίαν ἄλλην χώραν; Δὲν ἠμπορῶ νὰ δεχθῶ καμμίαν ἄλλην ἐξήγησιν παρά, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει οὔτε τὴν θέλησιν, οὔτε τὴν δύναμιν νὰ διαπραγματευθῇ ἢ νὰ πιέσῃ τὰς Δυτικὰς χώρας, διότι ἐπιμένει πρὸς αὐτὴν τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία τὴν ἐγέννησε καὶ μὲ τὴν ὁποίαν ζῇ καὶ μὲ τὴν ὁποίαν φαίνεται, ὅτι θέλει νὰ ζήσῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον. Διατὶ δὲν αὐξάνει τὰς συναλλαγὰς μὲ τὰς προσφερομένας Ἀνατολικὰς χώρας, ἀντιθέτως πρὸς ὅλας τὰς χώρας τοῦ Ἀνατολικοῦ μπλόκ, αἱ ὁποῖαι αὐξάνουν τὰς εἰσαγωγάς των; Διατὶ δὲν προβαίνει εἰς τὸν προγραμματισμὸν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας; Δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀντιληφθῶ διατὶ δὲν ἀντιλαμβάνεται ἡ Κυβέρνησις ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἔλλειψεν ἐπιστήμων, ἐπαγγελματίας, ὀργάνωσις, οὐδεὶς ποὺ νὰ λέγῃ, ὅτι δὲν εἶναι πρόγραμμα αὐτό. Παρὰ ταῦτα ἐμμένει εἰς τὴν μὴ κατάρτισιν τοῦ προγραμματισμοῦ. Ἀκόμη διατὶ ἀρνεῖται ἐρχομένη εἰς συναλλαγὰς καὶ πραγματοποιοῦσα συναλλαγὰς εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ τὴν ἀπόκτησιν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν δὲν φροντίζει τοὐλάχιστον εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον νὰ πραγματοποιήσῃ τὰς εἰσαγωγὰς τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν μὲ ἀνταλλαγὰς ἀγροτικῶν προϊόντων, ἔστω κατὰ περιωρισμένον ποσοστόν, πάντως κατὰ ποσοστὸν ποὺ θὰ ἐπέτρεπε νὰ ἀπαλλαγῇ ἡ οἰκονομία τῆς χώρας μας ἀπὸ τὸ βάρος αὐτὸ τῶν ἀδιαθέτων ἀποθεμάτων; Καὶ φυσικὰ ἀνέφερα προηγουμένως τὰς συμβάσεις, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν τελευταῖα, ἀνέφερα τὴν σύμβασιν τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως, ἡ ὁποία θὰ ἠδύνατο νὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ διάθεσιν ἱκανῶν ποσοτήτων Ἑλληνικῶν προϊόντων. Ἀνέφερα ἀκόμη τὴν σύμβασιν πετρελαίων μὲ τὴν ὁποίαν —εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ εἴπω ἐδῶ, διότι εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ψυχολογίαν καὶ τὴν νοοτροπίαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατατρύχεται ἡ Κυβέρνησις— μὲ τὴν ὁποίαν παρουσιάζεται τὸ πρωτοφανὲς στοιχεῖον, τὸ ἀνησυχητικὸν νὰ ἀπαλλάσσεται πάσης φορολογίας ἡ ξένη ἑταιρεία, ἡ ὁποία καλεῖται νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἔρευναν τῶν πετρελαίων, ὄχι διὰ τὰς ἐργασίας της ἐπὶ τῆς ἐρεύνης, ἀλλὰ διὰ τὰς ἐμπορικὰς ἐργασίας τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ κάμῃ ἐδῶ ἐπὶ τῶν πετρελαίων μὲ κίνδυνον νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας ἑταιρείας, αἱ ὁποῖαι συνδέονται μὲ τὴν χώραν μας μὲ τὸν νόμον 2687. Εἶναι ἕνα τερατῶδες ἐπιχείρημα, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἐξήγησις, διότι κατέληξεν εἰς τὴν ἀπόφασιν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπαλλάξῃ καθαρῶς ἐπιχειρηματικὰς ἐργασίας ἀπὸ τὴν φορολογίαν. Ἀκόμη διατὶ ἀρνεῖται νὰ ἀξιοποιήσῃ τὸ τεχνικὸν προσωπικὸν τὸ ὁποῖον διαθέτει ἡ χώρα μας; Τὸ παράδειγμα τῆς Λαρύμνης εἶναι μία κραυγαλέα ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ἕλλην τεχνικὸς εἶναι εἰς θέσιν καὶ νὰ μελετήσῃ καὶ νὰ πραγματοποιήσῃ ἔργα καὶ καλύτερα ἀπὸ τοὺς ξένους εἰδικούς, ὅπως οἱ Γερμανοὶ οἱ ὁποῖοι ἀρχικῶς ἦλθον νὰ κατασκευάσουν τὸ ἐργοστάσιον Λαρύμνης. Ἀκόμη δὲν ἐδέχθη ἡ Κυβέρνησις νὰ χρησιμοποιήσῃ Ἕλληνας τεχνικοὺς οὔτε εἰς τὰ ὑδραυλικὰ ἔργα. Δὲν ζητεῖ ποτὲ τὴν γνώμην των διὰ τὸ μελετώμενον ἔργον τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας. Ἀκόμη ἐὰν πράγματι σκοπὸς τῆς Κυβερνήσεως ἦτο αὐτὸς τὸν ὁποῖον διεκήρυξε, νὰ αὐξήσῃ τὰς συναλλαγὰς μὲ τὰς Ἀνατολικὰς χώρας, πῶς εἶναι δυνατὸν μὲ αὐτὴν τὴν σκέψιν νὰ ἐξηγηθοῦν αὐταὶ αἱ προκλήσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται; Δὲν ὁμιλῶ πλέον περὶ τῶν προκλήσεων τὰς ὁποίας ἀπόψε βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως διετύπωσαν ἐναντίον ἀνατολικῶν χωρῶν, προκλήσεις ἀπαράδεκτοι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξυπηρετοῦν κανένα σκοπὸν πλὴν τῆς μεταθέσεως τοῦ θέματος ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου πράγματι εἶναι, εἰς ἄλλα ἐπίπεδα διὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ πραγματικὴ συζήτησις. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ προκλήσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου εἶχε δηλώσει κατ’ ἐπανάληψιν, ὅτι δὲν κάμνουν τὰ Σοβιετικὰ προϊόντα διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ μάλιστα δὲν κάνουν τὰ Σοβιετικὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὅταν, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Ἐμπορίου, κάμνετε αὐτὴν τὴν δήλωσιν περιμένετε ποτέ, ὄχι νὰ δεχθοῦν, διότι δὲν πᾶτε νὰ τὰ ζητήσετε, ἀλλὰ νὰ ἔλθουν νὰ σᾶς κτυπήσουν τὴν πόρταν νὰ σᾶς ζητήσουν τὴν αὔξησιν τῶν συναλλαγῶν; Ὅταν μὲ αὐτὴν τὴν νοοτροπίαν προχωρῆτε, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ πραγματοποιήσετε; Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀναφέρομαι εἰς ὅσα ἐλέχθησαν περὶ ἀθλητῶν, περὶ καλλιτεχνῶν, περὶ ἐπισκέψεων καὶ περὶ ἄλλων πολλῶν πραγμάτων, τὰ ὁποῖα γίνονται ἐδῶ καὶ εἰς τὰ ὁποῖα κἄποιον λόγον θὰ ἔπρεπε, ἀντὶ τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ ἔχῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν διότι ἀναφέρονται εἰς σχέσεις πράγματι μετὰ τῶν ξένων Κρατῶν, διότι ἀναφέρονται εἰς ἐνεργείας καὶ πράξεις, αἱ ὁποῖαι θίγουν πράγματι, αἱ ὁποῖαι πλήττουν πράγματι, δυσχεραίνουν πράγματι τὰς σχέσεις μας μετὰ τῶν ξένων Κρατῶν. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ τελευταῖον σημεῖον, κ. συνάδελφοι, τὸ καὶ σημαντικώτερον ἄλλωστε, τὸ θέμα τὸ σοβαρώτερον, τὸ ὀξύτατον, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν ζωὴν τοῦ τόπου μας, ὄχι τὴν οἰκονομίαν, τὸ θέμα τῆς ἀπασχολήσεως τὸ θέμα τῆς ἐργασίας. Δὲν ὑπάρχει περίοδος κατὰ τὴν ὁποίαν μία οἰκονομία νὰ θεωρηθῇ, ὅτι ἐπέτυχε στοιχειωδῶς τῶν σκοπῶν της, ἐὰν δὲν πραγματοποιήσῃ τὴν λύσιν αὐτοῦ τοῦ βασικοῦ προβλήματος τῆς ἀπασχολήσεως τοῦ πληθυσμοῦ τῆς παροχῆς ἐργασίας εἰς τὸν πληθυσμόν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι, σήμερον, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι 150.000 νέοι τῆς Ἑλλάδος ἐξεπατρίσθησαν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη διὰ νὰ ἀποζητήσουν ἐργασίαν εἰς τὰς ξένας χώρας, παρὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, εἶναι βέβαιον πλέον, ὅτι περὶ τὸ ἓν ἑκατομμύριον Ἕλληνες νέοι δὲν ἐργάζονται, εὑρίσκονται ὑπὸ ἀνεργίαν ἢ ὑπὸ ὑποαπασχόλησιν. Πέντε χιλιάδες ἑβδομῆντα τρεῖς Ἕλληνες νέοι παρουσιάσθησαν εἰς διαγωνισμὸν τοῦ ΙΚΑ, διὰ τὴν κατάληψιν 90 θέσεων. Ὑπογραμμίζω αὐτὴν τὴν τραγικότητα τοῦ θέματος, ἡ ὁποία παρουσιάζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν ζωὴν καὶ ἡ ὁποία θίγει ὄχι μόνον τὴν οἰκονομίαν, ἀλλὰ πλήττει, φθείρει καὶ ἐμβάλλει εἰς βασίμους κινδύνους αὐτὴν τὴν ἐθνικὴν καὶ τὴν κοινωνικήν μας ὑπόστασιν. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ νέοι τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται εἰς τὴν κοινωνικὴν ζωὴν διὰ νὰ ἐργασθοῦν, νὰ δημιουργήσουν, νὰ ζήσουν, νὰ ἀναδειχθοῦν καὶ νὰ ἀναδείξουν τὴν χώραν, ἀπογοητεύονται ἀπὸ τὰ πρῶτα των βήματα εἰς βαθμὸν ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν πλήρη ἀποκαρδίωσιν, τοὺς στερεῖ ἀπὸ τὴν ἀπαραίτητον πίστιν, τὴν ὁποίαν ὀφείλουν νὰ ἔχουν, ὅτι ζῶντες εἰς τὸ Κράτος, εἰς τὸ Ἔθνος, εἰς τὴν κοινωνίαν μας, θὰ ἠμποροῦν νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ βελτιώσουν τὴν θέσιν των καὶ τὸ ἐπίπεδον τῆς ζωῆς των. Ἡ Ἑλληνικὴν νεολαία σήμερον ἀδρανεῖ, δὲν κινεῖται, δὲν ζῆ δὲν παράγει. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῆτε περὶ βελτιώσεως τῆς οἰκονομίας, περὶ ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας, ὅταν τρία ἑκατομμύρια Ἕλληνες ζοῦν, διότι εἰς αὐτὸ τὸ ποσὸν ἀντιστοιχεῖ τὸ ἕνα ἑκατομμύριον τῶν ἀνέργων, ὅταν τρία ἑκατομμύρια Ἕλληνες ζοῦν εἰς αὐτὴν τὴν ἐσχάτην ἀπαθλίωσιν καὶ δὲν ἐργάζονται καὶ δὲν δημιουργοῦν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῆτε περὶ βελτιώσεως τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας καὶ ἐν σχέσει μὲ τὴν προπολεμικὴν καὶ ἐν σχέσει μὲ τὸν προηγούμενον τῆς Κυβερνήσεώς σας χρόνον, ὅταν αὐτὸ τὸ φαινόμενον τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς ὑποαπασχολήσεως παρουσιάζεται σήμερον ὑπὸ τὴν ὀξυτέραν μορφήν, χωρὶς καμμίαν προοπτικήν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ βελτιωθῇ;

§154Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἡ Κυβέρνησις ἔδωσε μίαν λύσιν. Τρεῖς χιλιάδες Ἕλληνας κἄθε μῆνα τοὺς στέλνει εἰς τὰ ξένα σκλαβοπάζαρα. Τὸν παρελθόντα μῆνα εἰς τὸν Νομὸν Δράμας, ἐπὶ 135.000 κατοίκων, ἐξέδωσε 300 διαβατήρια, αὐτὸν δὲ τὸν μῆνα ἔχει ἕτοιμα ἄλλα 500. Τὸν δὲ Μάϊον θὰ ἐκδώσῃ 700 διαβατήρια. Μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, θὰ φθάσωμεν, ὥστε 40.000 εἰδικευμένοι Ἕλληνες ἐργάται καὶ τεχνῖται νὰ ἀφήσουν τὴν πατρῴαν γῆν καὶ νὰ πᾶνε εἰς ξένα σκλαβοπάζαρα.

§155Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔτσι εἶναι, κ. συνάδελφε, ἀκόμη καὶ εἰς τὸν Τρουχίλιο ἔφθασαν οἱ Ἕλληνες, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν, ἡ ὁποία τοὺς κατέχει.

§156Ι. ΚΟΝΤΟΒΡΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁμιλεῖτε διὰ τοὺς 5–10 Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν ἐκεῖ;

§157Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἀνεφέρατε τὴν ἀνθηρὰν κατάστασιν τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς ἰταλικῆς οἰκονομίας καὶ σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἐξ Ἰταλίας μεταναστεύουν κἄθε ἔτος περὶ τὰς 80.000 ἄτομα.

§158Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ἐπὶ ποίου πληθυσμοῦ;

§159Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Καὶ ἐν τούτοις, καὶ αὐτοὶ στέλνουν εἰς τὰ σκλαβοπάζαρα δεκάδας χιλιάδας ἀνθρώπων κἄθε χρόνον.

§160Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶμαι εἰς θέσιν αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ ἐλέγξω τὸν ἀριθμὸν ποὺ ἐδώσατε. Πάντως, εἰς ἀναλογίαν τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τοῦ ἀριθμοῦ ποὺ εἴπατε, κ. Ὑπουργὲ τῶν Ἐξωτερικῶν, πάντως, δὲν εἶναι χειρότεροι ἀπὸ ἡμᾶς. Ὁπωσδήποτε, βέβαιον εἶναι τοῦτο, ὅτι ἡ Ἰταλία σήμερον προχωρεῖ σταθερῶς καὶ γοργῶς πρὸς τὴν πραγματικὴν ἄνοδον τῆς οἰκονομίας της. Ἐδῶ, ἐκεῖνο ποὺ εἶναι τὸ πλέον ἀνησυχαστικὸν εἶναι, ὅτι παρουσιάζει ἡ οἰκονομία μας αὐτὸν τὸν μαρασμὸν καὶ τὸ πλέον ἀνησυχαστικὸν εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διακηρύσσει ἐντελῶς τὰ ἀντίθετα. Δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀποφύγω τὸν πειρασμὸν νὰ σᾶς διαβάσω λέξεις μόνον ἀπὸ διακηρύξεις κυβερνητικῶν παραγόντων. Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς κατὰ τὴν ἐξαγγελίαν τοῦ πενταετοῦς προγράμματος ἐδήλωνεν ἀπὸ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ, ἀρχὰς τοῦ 1959: «Ἡ ἐξυγίανσις τῆς οἰκονομίας σημειοῖ σταθερὰν πρόοδον. Τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ηὐξήθη κατὰ 5% κατὰ τὴν τριετίαν 1956–1958 ... (ἀναγινώσκει) ......». Καὶ ἔγινεν, ὅπως γνωρίζετε ἢ θὰ γνωρίζετε, αὐτὸ τὸ 280 δολλάρια θέμα χρονογραφήματος, θέμα ἐπιθεωρήσεως. Ὁ κ. ὑπουργὸς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰς 24 Ἰουλίου 1959 ἐπιτίθεται ἐναντίον τῆς κριτικῆς τῶν κ.κ. Βενιζέλου καὶ Μαρκεζίνη, διότι, δῆθεν, κατέχονται ἀπὸ πλήρη σύγχυσιν ἐπὶ τῶν προβλημάτων τῆς οἰκονομίας καὶ λέγει ἐπὶ λέξει: «... (ἀναγινώσκει) ...........». Ὁ κ. Πρωτοπαπαδάκης κατὰ τὴν τελευταίαν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ πολιτικοῦ θέματος ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξιν οἰκονομικῆς ὑφέσεως. Ἡ πρόοδος συνεχίζεται ἁλματωδῶς, ἐδήλωνεν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Καὶ αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, λέγονται ὅταν ὁ ἁρμοδιώτερος ἴσως Ὀργανισμὸς διὰ νὰ παρακολουθῇ τὴν οἰκονομίαν καὶ νὰ ἔχῃ μίαν γνώμην ἐπὶ τῆς οἰκονομίας, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, εἰς τὴν ἔκθεσίν της λέγει, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται αὐτὴ ἡ σύγκρισις μὲ χώρας τόσον ὑψηλῶν μεγεθῶν, διότι εὑρισκόμεθα εἰς χάος καὶ θὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς αὐτὸ ἐὰν παρακολουθήσωμεν μὲ ποσοστὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομίας τῶν μεγαλυτέρων χωρῶν ἐν σχέσει μὲ τὴν ἰδικήν μας οἰκονομίαν. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἡ εἰκών, τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἡ οἰκονομία μας αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι μελανή. Ἐν τούτοις, ὅμως, αἱ προοπτικαὶ διὰ τὸ μέλλον, αἱ προοπτικαὶ διὰ τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας μας, ἐὰν δὲν ληφθοῦν μέτρα, εἶναι ἀκόμη σκοτεινότεραι. Οὐδεμία ὑποκριτικὴ αἰσιοδοξία ἀπὸ ὅσας ἀκούονται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ οὐδεμία μετατόπισις τοῦ θέματος μὲ τήν, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, ὑστερίαν αὐτήν, ἡ ὁποία ἐνεφανίσθη ἀπόψε δὲν πρόκειται καὶ δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταβάλῃ αὑτὴν τὴν τραγικὴν πραγματικότητα. Διότι δὲν εἶναι μόνον οἱ ἄνεργοι, ποὺ δυστυχοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι μόνον οἱ ἐργάται καὶ οἱ ὑπάλληλοι, ποὺ ἀμείβονται μὲ χαμηλὸν ἡμερομίσθιον καὶ μισθόν, εἶναι καὶ οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ οἱ ἔμποροι, εἶναι οἱ βιοτέχναι, εἶναι οἱ ἐπιστήμονες, οἱ καθηγηταί, οἱ ὁποῖοι διώκονται ἀπὸ τὰ δικαστήρια διότι ἀπεργοῦν διὰ νὰ διεκδικήσουν τὰ δικαιώματά των, εἶναι οἱ ἰατροὶ οἱ ὁποῖοι χθὲς ἀκόμη ἀπεφάσισαν ἀπεργίαν. Ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν τὴν καθοδήγησιν, τὴν γραμμὴν ἀπ’ ἔξω καὶ στρέφονται ὅλοι ἐναντίον τοῦ Κράτους, στρέφονται ὅλοι ἐναντίον τοῦ Ἔθνους, ἐπιβουλεύονται τὴν ζωὴν τοῦ Ἔθνους, ἐκδηλωνόμενοι κατὰ τὸν τρόπον ποὺ ἐκδηλώνονται; Δὲν ὑπάρχει μέρος τῆς γῆς, δὲν ὑπῆρξε συνέδριον, δὲν ὑπῆρξεν ὀργάνωσις ἢ συνέλευσις, ἡ ὁποία νὰ μὴ ἐξέβαλεν αὐτὴν τὴν κραυγὴν τῆς ἀγωνίας διὰ τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν, διὰ τὴν ζωήν, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ εἰς τὸν τόπον μας. Εἰς αὐτὴν ἀπαντᾶτε σεῖς: Αὐτὴ εἶναι πολιτικὴ ὑπαγορευομένη ἀπ’ ἔξω, ἀπὸ ἀντεθνικὰ συμφέροντα.

§161Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ὅπως τὰ λέγετε, κ. συνάδελφε, ἐμείναμεν μόνον ἡμεῖς οἱ ὑπουργοὶ καὶ οἱ βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως.

§162Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐμείνατε, κ. Ὑπουργέ, οἱ ὀλίγοι εἰς τὰ συμφέροντα τῶν ὁποίων ὑπηρετεῖ ἡ Κυβέρνησις τυφλῶς. Ἔμεινεν ἡ ὀλιγαρχία τοῦ πλούτου, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Ἀποστολίδης καὶ ὄχι ἡμεῖς. Ἔμειναν μόνοι οἱ 200 ὅπως σᾶς εἶπον, καὶ τῶν ὁποίων τὰ συμφέροντα ὑπηρετεῖτε καὶ διὰ τοὺς ὁποίους καὶ μόνον ἐνδιαφέρεσθε. Πράγματι ὅλος ὁ λαὸς ὑποφέρει, δυστυχεῖ, ἀγωνιᾷ διὰ τὸ μέλλον, διὰ τὸ αὔριον, ἀγωνιᾷ διὰ τὴν ζωὴν τοῦ Ἔθνους. Καὶ σεῖς αὐτὴν τὴν κραυγὴν τῆς ὀδύνης καὶ τῆς ἀγωνίας διὰ τὸ Ἔθνος προσπαθεῖτε νὰ τὴν μετατοπίσετε, καὶ λέτε, ὅτι εἶναι κραυγὴ ὑπαγορευομένη ἔξωθεν, ἀντεθνική.

§163Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ τέλος τῆς τετραετίας θὰ δῆτε πόσοι σᾶς μένουν.

§164Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν σας οἱ ἀριθμοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀδιάψευστοι καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποτελοῦν προπαγάνδαν, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ πείσῃ κἄθε καλόπιστον, ὅτι ἡ οἰκονομία μας διατρέχει τραγικοὺς κινδύνους. Ἡ Κυβέρνησις δὲν βλέπω, ὅτι εἶναι διατεθειμένη νὰ ἀντιμετωπίσῃ τοὺς κινδύνους αὐτούς. Οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ ἀναφέρονται καὶ θὰ θίξουν ἀσφαλῶς αὐτὴν ταύτην τὴν ἐθνικήν μας ζωήν. Πλήττουν καὶ στρέφονται κατὰ τῆς φυλῆς. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ἐπάνω ἀπὸ ἰδεολογίες ἐπάνω ἀπὸ κόμματα ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὰ τὰ τραγικὰ προβλήματα. Ἕκαστος ἐξ ἡμῶν ἂς ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του.

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, ἐπειδὴ διατυπώσατε τὸ παράπονον, ὅτι τὸ Προεδρεῖον μεροληπτεῖ κατ’ ἕνα τρόπον, ὥστε νὰ ὁμιλοῦν περισσότεροι ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴν παράταξιν, ἐὰν θέλετε νὰ ὁμιλήσετε;

§166Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὄχι ἀπόψε, κ. Πρόεδρε.

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§168ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, συνέχισιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς προτάσεως ἐκφράσεως δυσπιστίας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. (Ὥρα 0.1.00′ π.μ.)