1960.03.14

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 63η

Δευτέρα 14 Μαρτίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶχα τὴν εὐκαιρίαν διαρκούσης τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως νὰ παρακαλέσω, προκειμένου περὶ τοιαύτης συζητήσεως, ἡ ὁποία οὐσία εἶναι διαλογική, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἰσότης μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ βουλευτῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἀποδίδωνται ἐπακριβῶς τὰ λεγόμενα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀξίαν ἐνδεχομένως καὶ διὰ τὸν ἑρμηνευτὴν τοῦ νόμου, νὰ παρακαλέσω ἐὰν εἶναι δυνατὸν τὰ πρακτικὰ νὰ τηροῦνται ἐστενογραφημένα. Ἐπαναλαμβάνω καὶ αὖθις τὴν παράκλησιν ἡ ὁποία εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν δὲν ἐγένετο δεκτή. Εἶμαι δυστυχῶς ὑποχρεωμένος, κ. Πρόεδρε, νὰ διαπιστώσω, ὅτι μὲ οἱανδήποτε καλὴν θέλησιν τῶν ὑπαλλήλων τῆς Βουλῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἀδιαμφισβήτητος, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀναγραφοῦν λεπτομερῶς αἱ διαλογικαὶ συζητήσεις. Ἐφ’ ὅσον ὁ νέος Κανονισμός μας τείνει εἰς τὸ νὰ καταστήσῃ πάγιον τὸ καθεστὼς αὐτό, διατὶ δὲν ἀποφασίζομεν εἰς τοιαύτας ἐκτάκτους περιστάσεις νὰ ἐπιτρέψωμεν τὴν στενογράφησιν ὅλων τῶν λεγομένων; Ἄλλως, κ. Πρόεδρε, τὰ πρακτικὰ δὲν ἀποδίδουν ἐπακριβῶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγομεν, καὶ αὐτὸ εἶναι εἰς βάρος τῆς Βουλῆς.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε ὡρισμένας διορθώσεις ἐδῶ;

§5Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἔχω. Ἀλλὰ τὸ λέγω ὄχι διὰ τὰ προηγούμενα πρακτικά. Τὸ λέγω διὰ τὰ σημερινὰ πρακτικά, δεδομένου, ὅτι θὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία θέλω νὰ γίνῃ ἐπὶ ἴσοις ὅροις.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§7Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Χατζηδῆμος, Γ. Παπαευθυμίου καὶ Σ. Εὐστρατιάδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικοὺς πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Χ. Γραμματίδης, Π. Βαρδινογιάννης, Σ. Πολυζωγόπουλος, Δ. Καρατζένης, Κ. Παπαδόπουλος, Δ. Γρίβας, Κ. Παπαγεωργίου, Π. Ξενοδοχειάρης καὶ Φ. Κατσιάμπας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικοὺς πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Κάβδας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικοὺς πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Λυμπερίδης, Α. Μέρος καὶ Θ. Παπαπαναγιώτου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν νόμων καὶ μέτρων, ἀφορώντων τὰς χερσαίας μεταφοράς». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Παπαδογιάννης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων, ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Ἰωάννου, Α. Αὐγερινός, Ν. Ἀθανασίου, Ε. Ἀθανασάκος, Δ. Καρατζένης, Α. Κοντογιάννης καὶ Κ. Παπαδημητρίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Μεταξᾶς, Δ. Μανέντης, Λ. Μπίστης, Κ. Μανιαδάκης καὶ Μ. Μυριδάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων, ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος». Οἱ βουλευταὶ Ζακύνθου κ.κ. Μ. Μυριδάκης καὶ Δ. Ρώμας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Παντοκράτορος Μαχαιράδων Πηγαδακίων Καλλιθέας, Κατασταρίου Λαγοπόδου καὶ τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ζακύνθου αἰτουμένων ὅπως ἡ ἐκμετάλλευσις Γραμμῶν Ζακύνθου, Κυλλήνης Ἀθηνῶν ἀνατεθῇ εἰς ΚΤΕΛ Ζακύνθου. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 34560)4.3.1960 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ὑπὸ ταύτης δανειοδότησιν τοῦ Αὐτονόμου Σταφιδικοῦ Ὀργανισμοῦ (ΑΣΟ) μέχρι ποσοῦ τῶν δραχμῶν εἴκοσιν ἑκατομμυρίων (20.000.000) διὰ τὴν προμήθειαν σταφιδοπάνων. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Σ. Λιβέρης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Σωματείων Τεχνικῶν οἰκοδόμων ὁ «Ἅγιος Γεώργιος» καὶ τῶν Ἐργατῶν οἰκοδομῶν ἡ «Ἁγία Τριὰς» Ἀργοστολίου, αἰτουμένων ὅπως τὰ ὑπὲρ ἀγνώστων εἰσπραττόμενα ἔνσημα ἀπὸ τὸ Ι.Κ.Α. ἀναγνωρισθῶσι καὶ ἐπικολληθῶσιν ὑπὲρ τῶν μελῶν τῶν ἐν Ἑλλάδι Σωματείων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Προσωτσάνης «ἡ Ἀναμόρφωσις» ἡ «Ἐπεξεργασία» ἡ «Ἐλπὶς» καὶ ἡ «Πρόοδος» διαμαρτυρομένων διὰ τὰς προσφερομένας τιμὰς ἐπὶ τῶν καπνῶν ἐσοδείας 1959 ποιοτικῶς ἀνώτερα κατὰ 15% ἕως 20% τῶν περυσινῶν. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Κ. Ταλιαδούρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Γρεβενῶν, αἰτουμένου ὅπως ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης διατεθῇ τμῆμα στρατοῦ καὶ εἰς τὴν περιφέρειαν Γρεβενῶν πρὸς ἐκτέλεσιν ἔργων διὰ τὴν τόνωσιν καὶ βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν ζωῆς τῶν κατοίκων τῆς ὀρεινῆς ταύτης περιοχῆς. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν παραγωγῶν τῆς περιοχῆς Ποταμοῦ–Κερκύρας αἰτουμένων τῆς εἰς ἱκανοποιητικὴν τιμὴν διάθεσιν τῶν πορτοκαλίων των τελευταίας ἐσοδείας. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Κ. Ταλιαδούρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Γρεβενῶν, αἰτουμένου τὴν ἵδρυσιν Νομαρχίας ἐν Γρεβενοῖς, ὡς ἀπὸ ἐτῶν ζητεῖ ὁ πληθυσμὸς τῆς ἐπαρχίας ταύτης. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Κ. Ταλιαδούρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Γρεβενῶν, αἰτουμένου τὴν ἵδρυσιν ὑποκαστήματος Ἐμπορικῆς Τραπέζης ἐν Γρεβενοῖς. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου τοῦ Νοσηλευτικοῦ Προσωπικοῦ τοῦ Νοσοκομείου τῆς Ρόδου διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ προσήκουσαν μεταχείρισιν τοῦ προσωπικοῦ, ὡς καὶ διὰ τὴν μὴ ἀπονομὴν βαθμῶν προαγωγῆς. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Δ. Καρατζένης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἰωαννίνων, αἰτουμένου τὴν ἀναθεώρησιν τῆς ἀποφασισθείσης δρομολογήσεως τοῦ φέρρυ μπότ Ἰταλίας–Ἑλλάδος δὶς τῆς ἑβδομάδος εἰς Πάτρας. Ὁ Ἀδαμάντιος Λαγόπουλος, ἰδιοκτήτης καὶ Διευθυντὴς τῆς Ἐφημερίδος «Ἐθνικὸν Βῆμα» (NATIONAL GREEK TRINBUNE OF CANADA), αἰτεῖται τὴν ἵδρυσιν ἐν Ἑλλάδι Μνημείου τοῦ «Ἀγνώστου Μετανάστου».

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν νόμων καὶ μέτρων ἀφορώντων τὰς χερσαίας μεταφοράς». Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ ἄρθρον 9 ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχει τὸν λόγον, ὁ κ. Δ. Βρανόπουλος.

§9Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐξ αἰτίας λεχθέντων ὑπ’ ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Μαύρου ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, ἐδημιουργήθη εἰς τὰς ἐφημερίδας, καὶ μετεδόθη καὶ ἀπὸ τὸ Κυβερνητικὸν ραδιόφωνον, ἀνακοίνωσις ὑπογραφομένη ἀπὸ τὴν περιφερειακὴν ἕνωσιν ἐφοριακῶν ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ λίβελλον ἐναντίον ἡμῶν τῶν δύο. Καὶ ἐξ ὀνόματος καὶ τοῦ κ. Μαύρου θὰ παρεκάλουν νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ τὸ Προεδρεῖον νὰ εἴπω δύο λέξεις ἐπ’ αὐτοῦ. Εἶναι, κ. συνάδελφοι, ἀδιαμφισβήτητον ... (δὲν ἠκούσθη).

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μητσοτάκη, θὰ ἤθελα ὅταν θέλετε νὰ φέρετε τοιαῦτα θέματα νὰ μὲ εἰδοποιῆτε εἰς τὸ γραφεῖον μου διὰ νὰ εἶμαι ἐνήμερος.

§11Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Σᾶς λέγω ποῖον εἶναι τὸ θέμα, κ. Πρόεδρε.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱονδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι τὸ θέμα δὲν δύναται τὸ Προεδρεῖον νὰ δίδῃ τὸν λόγον. Αὐτὸ εἶναι παράδοσις τὴν ὁποίαν τηροῦν καὶ οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων. Ὁ κ. Βενιζέλος, μὲ εἰδοποίησεν δι’ ἕνα θέμα προχθές.

§13Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ σημειωθῇ, ὅτι δὲν εἶμαι ἐκτὸς θέματος. Συζητῶ ἐπὶ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Εἶναι θέμα παρεμπῖπτον. Δὲν ἐξέρχομαι τοῦ κυρίου θέματος.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε θὰ ἐγγραφῆτε καὶ θὰ πάρετε σειράν. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλήσετε πρὶν ἀπὸ τὸν κ. Βρανόπουλον.

§15Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Μάλιστα, κ. Πρόεδρε, μετὰ τὸν κ. Βρανόπουλον.

§16Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 9 τὸ ὁποῖον ἀπόψε θὰ ψηφίσωμεν, εἶναι δι’ ἐμὲ τὸ σοβαρώτερον ἐξ ὅλων. Τὸ περιεχόμενόν του, ἐὰν ψηφισθῇ ὡς ἔχει καὶ ἐφαρμοσθῇ, φοβοῦμαι, ὅτι ἐγκυμονεῖ σοβαρωτάτους κινδύνους, ὅσον ἀφορᾷ τὴν σκληρότητα τῆς ἐπιβολῆς τῶν κυρώσεων, καὶ ἰδίᾳ ὅσον ἀφορᾷ τὰς κοινωνικὰς ἐπιπτώσεις τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ διὰ τὸ ἐργαζόμενον προσωπικόν. Ἡ κειμένη φορολογικὴ νομοθεσία, κ. Πρόεδρε, προβλέπει τόσον αὐστηρὰς ποινάς, ὥστε νὰ μὴ παρίσταται ἀνάγκη νὰ ἐπιβάλωμεν καὶ ἄλλας. Παρὰ ταῦτα διὰ τῶν ἄρθρων ποὺ ἐψηφίσαμεν ἕως τώρα αἱ κυρώσεις αὐταὶ ηὐξήθησαν. Ἐάν, ἑπομένως, ψηφίσωμεν καὶ τὸ ἄρθρον αὐτὸ καὶ τὰς κάμωμεν ἔτι χειροτέρας, φοβοῦμαι, ὅτι θὰ πέσωμεν εἰς μίαν μεγίστην ἀδικίαν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. Πρόεδρε, νὰ εὑρεθῇ δικαστὴς ὁ ὁποῖος νὰ κλείσῃ κατάστημα διὰ οἱαδήποτε φορολογικὴν παράβασιν, καὶ ἑπομένως δὲν θὰ ἔπρεπε καθόλου νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶτε, ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἔχει καταβάλει τεραστίας μέχρι σήμερον προσπαθείας διὰ τὴν δημιουργίαν ἔργων τοιούτων ποὺ νὰ ἀπασχολοῦν μεγάλον ἀριθμὸν ἐργατῶν, εἰδικῶς καὶ μόνον διὰ νὰ κτυπήσῃ τὴν ἀνεργίαν. Θὰ μοῦ εἴπῃ ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς διακοπῆς τοῦ ἐπαγγέλματος ἢ τῆς λειτουργίας τῆς ἐπιχειρήσεως, διατηροῦνται εἰς τὸ ἀκέραιον αἱ ὑποχρεώσεις τῶν ἐργοδοτῶν ἔναντι τῶν παρ’ αὐταῖς ἐργαζομένων. Ποῦ θὰ βροῦν ὅμως οὗτοι τὸ ρευστόν χρῆμα; Δὲν θὰ τὸ βροῦν, ἀπαντῶ, καὶ θὰ ἔχωμεν ὁριστικὸν κλείσιμον μὲ αὔξησιν τῶν ἀνέργων. Ὅταν ὅμως ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ, πρὸς ἀποφυγὴν ἀκριβῶς τῆς ἀνεργίας, ἔχῃ θέσει εἰς ἐνέργειαν σειρὰν μεγάλων παραγωγικῶν ἔργων, πῶς δημιουργοῦμεν καὶ ἄλλους ἀνέργους; Ἐὰν ὅμως παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν, ὁ κ. Ὑπουργός, ἐπιμένῃ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου τούτου ὡς ἔχει, ἂς παράσχῃ εἰς τὸν φορολογούμενον τὸ δικαίωμα τῆς ἐφέσεως ἐνώπιον τοῦ κ. Προέδρου Ἐφετῶν. Οὐδεὶς ἀλάθητος. Ἄς ὑπάρξῃ ἑπομένως καὶ δεύτερον στάδιον, διὰ τὸ ἀδιάβλητον τῆς κρίσεως καὶ διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν συμπαθῶν τάξεων, ὡς εἶναι αἱ ἐπιστημονικαί, βιοτεχνικαὶ καὶ ἐπαγγελματικαὶ τάξεις. Ἐπίσης, τὸ ἀναγραφόμενον ποσὸν τοῦ προστίμου τῶν 100.000 δραχ., ὅπερ ἐπιφέρει τὰς σοβαρὰς συνεπείας, νὰ ὁρισθῇ εἰς 5.000. Ὡσαύτως αἱ ποιναί, νὰ παραμείνουν μόνον διὰ τὴν ἀνακριβῆ τήρησιν τῶν ὑπὸ τοῦ Κώδικος προβλεπομένων βιβλίων ὑπὸ τοῦ φορολογουμένου, ἀπαλειφομένης τῆς φράσεως «καὶ στοιχείων». Τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον, διότι οἱ μικροὶ φορολογούμενοι, ψαράδες, ὀπωροπῶλαι, κρεοπῶλαι, αὐγοπῶλαι, ὅλα δηλαδὴ τὰ μικροκαταστήματα, λόγῳ τῆς φύσεως τῆς ἐργασίας των, δὲν κόπτουν διπλότυπα λιανικῆς πωλήσεως καὶ λόγῳ τοῦ μικροῦ κύκλου ἐργασιῶν των καὶ λόγῳ τῆς κατὰ κανόνα ἀγραμματωσύνης τῶν ἐπαγγελματιῶν αὐτῆς τῆς κατηγορίας πτωχῶν ἐπιτηδευματιῶν. Καὶ τέλος, αἱ διατάξεις τῶν ἄρθρων 7, 8, 9, τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως ἐφαρμοσθοῦν οὐχὶ ἀπὸ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1960, δι’ ὃ ὑπεβλήθησαν ἤδη αἱ δηλώσεις, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ 1961, ὁπότε ἐλπίζομεν, ὅτι τὰ νεοϊδρυόμενα φορολογικὰ Δικαστήρια θὰ ἔχουν ἀρχίσει λειτουργοῦντα, ὁπότε θὰ ὑπάρχουν αἱ ἀπαραίτητοι Δικαστικαὶ ἐγγυήσεις ἀπονομῆς φορολογικῆς Δικαιοσύνης.

§17Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, τόσον ἐγὼ ὅσον καὶ ὁ συνάδελφος, κ. Μαῦρος, ἐθίξαμεν τὸ θέμα τῶν φορολογικῶν ὀργάνων ὑπὸ τὴν γενικωτέραν του μορφὴν καὶ ἐτονίσαμεν κἄτι, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ κοινὴν συνείδησιν, ὅτι δηλαδὴ κοντὰ εἰς τὴν μεγάλην πλειοψηφίαν τῶν ἐντίμων φοροτεχνικῶν ὑπαλλήλων, ὑπάρχει καὶ μία μειοψηφία ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὸ καθῆκον των καὶ κινδυνεύει νὰ διαβληθῇ τὸ Σῶμα εἰς τὸ σύνολόν του. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ἀναγνώσω ἀπὸ τὰ πρακτικά, τοὐλάχιστον τὴν σχετικὴν περικοπὴν τῆς ἰδικῆς μου ὁμιλίας. Εἶπον, δηλαδή, τότε, ἀφοῦ προηγουμένως ἐτόνισα, ὅτι «μάχη χωρὶς στρατὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ» τὰ ἑξῆς: «Ὑποθέτω, ὅτι θὰ συμφωνῆτε μαζὺ μου.... (ἀναγινώσκει)». Καὶ παρεκαλέσαμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος αὐτοῦ, θέματος τὸ ὁποῖον ἀδιαμφισβητήτως εἰς τὴν κοινὴν συνείδησιν ὑπάρχει καὶ τὸ γνωρίζετε ὅλοι σας, ὅπως τὸ γνωρίζει πρῶτος καὶ ὁ παριστάμενος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐθεωρήσαμεν χρέος, λοιπόν, ἐνώπιον μιᾶς τόσον σοβαρᾶς συζητήσεως, νὰ θίξωμεν τὸ θέμα τοῦτο ὑπὸ τὴν γενικήν του ἔννοιαν, ὄχι διότι ἠθέλομεν νὰ προσβάλωμεν κανένα ἐπώνυμον κύριον, ἀλλὰ διότι ἀδιαμφισβητήτως πρόκειται περὶ προβλήματος, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε πάντοτε εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἀπασχολεῖ καὶ σήμερον, τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς καὶ τὰς Κυβερνήσεις καί, διότι ἀποτελεῖ ἕνα πρόβλημα, τὸ ὁποῖον στενώτατα συνδέεται μὲ τὸ συζητούμενον νομοθέτημα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ γενικώτερον πρόβλημα τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἡ ἀπάντησις, κ. συνάδελφοι, εἰς αὐτὴν τὴν τοποθέτησιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὑπεύθυνον πολιτικὴν τοποθέτησιν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κἄτι γνωρίζουν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, ὑπῆρξε λίβελλος ὁ ὁποῖος εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἀπὸ τῶν στηλῶν τοῦ ἐκδιδομένου τύπου, ἀλλά, δυστυχῶς, μετεδόθη καὶ τρὶς κατὰ τὰς πληροφορίας μας, ἀπὸ τὸ κρατικὸν ραδιόφωνον, λίβελλος ὑπογραφόμενος ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον καὶ τὸν κ. Γενικὸν Γραμματέα τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἐφοριακῶν Ὑπαλλήλων, διὰ τοῦ ὁποίου ἀπεκαλούμεθα ἡμεῖς οἱ δύο συκοφάνται καὶ λέγεται, ὅτι τὰς πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἀνεφέρομεν, τὰς ἠρύσθημεν ἀπὸ τὰ «πεζοδρόμια» καὶ ἀπὸ τὰς «τριόδους». Κύριοι συνάδελφοι, ὑποθέτω θὰ ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι τόσον ἐγώ, ὅσον καὶ ὁ συνάδελφος, κ. Μαῦρος, ὁ ὁποῖος, δυστυχῶς, ἀπουσιάζει καὶ κατ’ ἐξουσιοδότησιν τοῦ ὁποίου ὁμιλῶ, εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ εἴπωμεν πολὺ περισσότερα πράγματα ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἀνεφέρομεν ἐδῶ, καὶ θέλω νὰ πεισθῆτε, ὅτι εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ γνωρίζωμεν καὶ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ διὰ νὰ παταχθῇ ἐν τῇ γενέσει του αὐτὸ τὸ ἄτοπον, τὸ ὁποῖον ἄτοπον ὄντως ὑπάρχει καὶ τὸ ὁποῖον, ὄντως κινδυνεύει νὰ ἐμποδίσῃ ἢ καὶ ἐνδεχομένως νὰ ματαιώσῃ κἄθε κρατικὴν προσπάθειαν εἰς τὸν φορολογικὸν τομέα. Μετεχειρίσθημεν αὐτὴν τὴν γενικὴν διατύπωσιν, διότι ἐνομίσαμεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπισημάνωμεν τὸ θέμα καὶ νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ὅμως, τὸ νὰ ἐμφανίζεται ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἐφοριακῶν Ὑπαλλήλων προσωπικῶς θιγόμενος καὶ νὰ ἀπαντᾷ εἰς αὐτὸν τὸν τόνον, δημιουργεῖ ἕνα πρόβλημα. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐμφανίζονται ἀτασθαλίαι κρατικῶν ὀργάνων καὶ αἱ ἀτασθαλίαι αὐταὶ καυτηριάζονται κατὰ τὸν δέοντα τρόπον. Ὁ κ. Μαῦρος, εἶχε τὴν εὐκαιρίαν καὶ προηγουμένως εἰς ἄλλην συζήτησιν νὰ ἀναφέρῃ τὴν περίπτωσιν τῶν δημοσίων ὑπολόγων καὶ νὰ ἀναφέρῃ, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς ἐμπιστευτικήν του διαταγήν, ἡ ὁποία φέρει ἡμερομηνίαν 15 Ἰουλίου 1959 καυτηριάζει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέβαλον ἐγκαίρως δικαιολογητικὰ πρὸς ἔλεγχον. Δὲν ἔχομεν ἀπόδοσιν λογαριασμοῦ ἐπὶ μίαν 9ετίαν καὶ εἰς αὐτὴν τὴν ἐμπιστευτικὴν ἐγκύκλιον, λέγει, ὅτι θὰ ἐπιβληθοῦν κυρώσεις, εἰς τὰς ὁποίας περιλαμβάνεται καὶ ἡ παραπομπὴ εἰς τὴν δικαιοσύνην. Θὰ ἦτο περίεργον, ἐὰν οἱ δημόσιοι ὑπόλογοι ἐθεωροῦσαν ἑαυτοὺς θιγομένους καὶ ἀποκαλοῦσαν τὸν κ. Ὑπουργὸν συκοφάντην. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται περισσότερον νὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Θέλω ὅμως νὰ εἴπω, ὅτι τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κύριοι αὐτοί, οἱ ἐπώνυμοι οἱ ὁποῖοι ὑπογράφουν τὴν ἀνακοίνωσιν ἐθεώρησαν ἑαυτοὺς θιγομένους καὶ κατὰ συνέπειαν ἐθεώρησαν ἑαυτοὺς ἀλληλεγγύους πρὸς τοὺς μὴ ἐντίμους ὑπαλλήλους, εἶναι ἕνα γεγονός, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἔχῃ τοὺς λόγους του καὶ εἰς τὴν θέσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εὑρισκόμενος θὰ ἀνεζήτουν τοὺς λόγους ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους αὐτοὶ οἱ ἐπώνυμοι κύριοι ἐθεώρησαν ἑαυτοὺς θιγομένους διὰ μίαν κατηγορίαν, ἡ ὁποία στρέφεται ἐναντίον μικρᾶς μειοψηφίας τοῦ Σώματος εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκουν. Αὐτά, κ. συνάδελφοι, ὅσον ἀφορᾷ αὐτοὺς τοὺς δύο κυρίους. Ἐπιθυμῶ νὰ προσθέσω, ὅτι κατὰ τὰς πληροφορίας, τὰς ἡμέρας αὐτάς, ὁ κύριος τῆς Ἑνώσεως αὐτῆς, ὁ ὁποῖος δὲν γνωρίζω ἐὰν ἀφίνῃ δημόσια καθήκοντα εἰς ὅλας τὰς ἐργασίμους ἡμέρας, περιέρχεται τὰς Ἐφορίας διὰ νὰ ἐξηγείρῃ τοὺς Ἐφοριακοὺς ὑπαλλήλους ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τοὺς ἔθιξαν εἰς τὸ σύνολόν των. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἔπρεπε κατὰ κἄποιον τρόπον νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος, διότι μετὰ τὴν μετάδοσιν ἀπὸ τοῦ ραδιοφώνου ἐμφανίζεται καὶ ἡ περίεργος αὐτὴ ἐνοχὴ εἰς τὴν κίνησιν αὐτῶν τῶν κυρίων, οἱ ὁποῖοι ἀναμφισβητήτως δὲν πράττουν ἔργον συνδεόμενον μὲ τὰ κύρια καθήκοντά των. Κύριοι συνάδελφοι, θέλω νὰ ἐλπίσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, θὰ θεωρήσῃ ὑποχρέωσίν της, ἀφοῦ μετέδωσε διὰ τοῦ Κρατικοῦ ραδιοφώνου τὸν λίβελλον νὰ δεχθῇ νὰ μεταδοθῇ προπαντὸς ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει τύπος καὶ ἡ δική μας ἀπάντησις.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Βαρδινογιάννης, ἔχει τὸν λόγον.

§19Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Καίτοι ἔκαμα ὡρισμένας παρατηρήσεις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, θεωρῶ καθῆκον μου συζητουμένου τοῦ ἄρθρου 9 νὰ ἐπαναλάβω μίαν σύστασιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, μὲ τὴν παράκλησιν νὰ ἀποδεχθῇ τὴν διαγραφὴν τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 9, διότι τῆς διατάξεως ταύτης θεσπιζομένης, οὐδεὶς ἐπαγγελματίας θὰ αἰσθάνεται ἀσφαλὴς εἰς τὴν ἐπιχείρησίν του. Δὲν νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι διὰ τῆς διατάξεως ταύτης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ σκοπὸς ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου. Κύριοι βουλευταί, ἀλλοῦ ὀφείλομεν νὰ ἀναζητήσωμεν τὸν τρόπον διὰ τὴν δημιουργίαν τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως καὶ ἄλλα μέτρα ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν. Αἱ βαρεῖαι ποιναὶ τὰς ὁποίας προβλέπει τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ πλήξουν μόνον τοὺς εἰλικρινεῖς καὶ τιμίους ἐπαγγελματίας, διότι αἱ καλῶς ὠργανωμέναι ἐπιχειρήσεις, αἱ μεγάλαι οἰκονομικαὶ Μονάδες, θὰ εὕρουν τὸν τρόπον διαφυγῆς καὶ τὸ παράθυρον ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ διοχετεύσουν τὰ κέρδη των. Δὲν πρέπει νὰ μείνῃ ἀσυγκίνητον τὸ Σῶμα ἀπὸ τὸν ὄγκον τῶν τηλεγραφημάτων τὰ ὁποῖα ἀπέστειλαν τὰ ὠργανωμένα Σωματεῖα τῶν παραγωγικῶν τάξεων, διὰ τῶν ὁποίων ἐκφράζεται ἡ ἔντονος ἀντίθεσις πρὸς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, καὶ κυρίως πρὸς τὰς βαρείας ποινὰς τὰς ὁποίας τὸ συζητούμενον ἄρθρον προβλέπει. Τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον καὶ ἰδιαιτέρως τὸ ἄρθρον 9 προβλέπει περὶ τῶν ἀνειλικρινῶν φορολογουμένων, ἀλλὰ οὐδεμία πρόβλεψις γίνεται περὶ τῶν εἰλικρινῶν καὶ τιμίων φορολογουμένων, οἱ ὁποῖοι ἐν πάσῃ περιπτώσει σήμερον καλοῦνται νὰ καταβάλλουν τὸν φόρον τῆς εἰλικρινείας των κρινόμενοι κατὰ τρόπον αὐστηρὸν καὶ αὐθαίρετον ἀπὸ τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα. Κύριοι συνάδελφοι, ἀναμφισβητήτως οἱ φοροτεχνικοὶ ὑπάλληλοι ἐκτελοῦν τὸ καθῆκον των κατὰ τὸ μεγαλύτερον ποσοστόν, ἀλλ’ ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ παράσχωμεν εἰς αὐτοὺς ὑπερβολικὰς ἐξουσίας, μοιραίως θὰ ὁδηγηθῶμεν καὶ εἰς κατάχρησιν δικαιωμάτων. Εἶναι ἀναμφιβόλως βαρεῖαι αἱ προβλεπόμεναι ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 9 ποιναί. Τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος καὶ ἡ ἀποστέρησις ἀπὸ τὸν πολίτην τοῦ δικαιώματος νὰ ἀσκήσῃ τὸ ἐπάγγελμά του εἶναι πράξεις ἀντισυνταγματικαὶ καὶ εἰς οὐδεμίαν νομοθεσίαν τοῦ κόσμου προβλέπονται. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς πρέπει νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν του καὶ νὰ ἀποδεχθῇ ὅπως τοὐλάχιστον μεταβληθῇ οὐσιωδῶς τὸ ἄρθρον 9 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἠ. Τσιριμῶκος, ἔχει τὸν λόγον.

§21Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀντίθεσίς μας, πρὸς τὸ ἄρθρον 9 εἶναι ἀπόλυτος. Δὲν ἔλαβον τὸν λόγον κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἀρχῆς διότι ὅλα ὅσα εἶχον νὰ λεχθοῦν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου εἶχον λεχθῇ ἐπαρκῶς. Ἀλλὰ τὸ ἄρθρον 9 ἐπέβαλε μία γενικωτάτην σκέψιν, ἡ ὁποία ἄλλωστε, δὲν εἶναι πρωτότυπος, ὅτι τότε ἔχουν ἀξίαν αἱ φορολογικαὶ διατάξεις καὶ ἰδίως αἱ κυρώσεις, ὅταν εἶναι ἐντὸς τοῦ ὁρίου τοῦ πραγματοποιησίμου καὶ ὅταν δὲν ἐπιφέρουν ἀποτέλεσμα ἀντίθετον τοῦ προσδοκωμένου, δηλαδὴ ὅταν δὲν ἐπιφέρουν ζημίαν εἰς τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τοῦ τόπου ἀντὶ ὠφελείας καὶ τρίτον ὅταν δίδουν ἀπολύτως ἐντύπωσιν τῆς ἀπολύτου δικαιοσύνης. Τὸ ἄρθρον 9, δὲν πληροῖ οὐδὲν ἐξ αὐτῶν τῶν σκοπῶν. Ἤδη ὑπάρχουν διατάξεις βαρύταται προκειμένου περὶ φοροδιαφυγῆς, αἱ ὁποῖαι καθεαυταὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐπαρκεῖς. Θεωρεῖται, ὅτι πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλαι. Ἔχει καλῶς. Ἀλλὰ ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ ἄρθρου 9, ἔχει τόσην ὑπερβολὴν ὥστε ἢ οὐδέποτε θὰ ἐφαρμοσθῇ ἐὰν τυχὸν παραπεμφθῇ εἰς δικαστικὴν κρίσιν, διότι δὲν βλέπω δικαστήριον, τὸ ὁποῖον ἐπὶ τῇ βάσει οἱασδήποτε σκέψεως φορολογίας, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ κλείσῃ κατάστημα οἱουδήποτε ἀνθρώπου ἢ θὰ χρησιμεύσῃ μόνον εἰς ζημίαν τῶν ὀλιγωτέρων ἀξίων τιμωρίας πολιτῶν. Πάντως εἶναι διάταξις κατ’ ἐξοχὴν ἀντιοικονομική, διότι τὸ νὰ χρωστᾷ ἕνα κατάστημα, μία ἐπιχείρησις, ἕνα ἐργοστάσιον, μία βιοτεχνικὴ ἐπιχείρησις φόρους εἶναι τὸ ἕνα θέμα, τὸ σταμάτημα τῆς ἐργασίας του εἶναι ζημία τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Ἀλλὰ ἡ προσπάθεια, τὴν ὁποίαν καταβάλλομεν εἶναι νὰ δυνηθῇ ἡ οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ τόπου νὰ λειτουργήσῃ κατὰ ἕνα ρυθμὸν γοργότερον, κατὰ ἕνα ρυθμὸν ἀποδοτικώτερον. Ἀπόδειξις, ὅτι προκειμένου περὶ μεγάλων ἐπιχειρήσεων ἔχομεν ἐπανειλημμένως ψηφίσει διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων χρέη μεγάλα, μέγιστα πρὸς τὸ δημόσιον ρυθμίζονται κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ δύνανται αὐτοὶ οἱ ἐπιχειρηματίαι νὰ ἀνταποκριθοῦν πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις αὐτῶν. Διατί; Διότι τὸ κύριον θέμα δὲν εἶναι ἡ καλὴ ἢ κακὴ πίστις τοῦ ὀφειλέτου, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς λειτουργίας τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν. Διερωτῶμαι, λοιπόν, τὸ κριτήριον αὐτὸ ὑπάρχει μόνον διὰ μεγάλας ἐπιχειρήσεις καὶ δὲν ὑπάρχει διὰ μικράς; Καὶ ὅταν μία βιοτεχνία, ἔστω κακῆς πίστεως, χρεωστᾷ ἕνα ποσὸν φόρου, πρέπει νὰ σταματήσῃ, πρέπει νὰ σταματήσουν νὰ ἐργάζωνται οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐργάζονται μέσα, πρέπει νὰ σταματήσουν νὰ θρέφωνται οἱ ἄνθρωποι μέχρις οὗ πληρωθῇ ὁ φόρος; Ὁ ὁποῖος ἀπὸ ποῦ θὰ πληρωθῇ ἐὰν δὲν ἐξακολουθήσῃ ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ νὰ δουλεύῃ καὶ νὰ ἀποδίδῃ; Δίδει τὴν ἐντύπωσιν αὐτό, διὰ νὰ ἔλθω εἰς τὴν τρίτην παρατήρησιν, δίδει τὴν ἐντύπωσιν τελικῶς ἡ διάταξις αὐτή, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ, παρὰ μόνον ἐναντίον μικρῶν φορολογουμένων, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἐνδεχομένως ἀνυπεράσπιστοι ἔναντι καὶ τῶν φοροτεχνικῶν ὑπαλλήλων, ὅπως ἐλέχθη πρίν, καὶ τῶν ἄλλων δικονομικῶν μέσων, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεύρουν διὰ νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὰς κυρώσεις καὶ δὲν θὰ ἰσχύσῃ προκειμένου περὶ μεγαλυτέρων ἐπιχειρήσεων. Ἡ ἀντίθεσίς μας πρὸς τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶναι ἀπόλυτος καὶ ἐξ ἀπόψεως ἀποδόσεως, διότι τόσον δρακόντειαι ἀποφάσεις οὐδέποτε ἀποδίδουν καὶ ἐξ ἀπόψεως οἰκονομικῆς, διότι εἶναι ἀντιοικονομικὸν τὸ σταμάτητα, τὸ κλείσιμον τῶν καταστημάτων καὶ τῶν βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ἐξ ἀπόψεως φορολογικῆς δικαιοσύνης, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ ἐφαρμοσθῇ ἐναντίον μεγάλων ἐπιχειρηματιῶν καὶ νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ ἐναντίον τῶν μικρῶν ἐπιχειρηματιῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ νομίσουν ἑαυτοὺς εὔκολον λείαν τῶν κυρώσεων τοῦ νόμου.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§23Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκφράζω τὴν πλήρη ἀντίθεσίν μου πρὸς τὸ ἄρθρον 9 διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλονται ποιναὶ καταπληκτικαί. Ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου 9 εἶναι ἀπαράδεκτος καὶ ἀποδεικνύει πνεῦμα ἐκδικήσεως καὶ κακότητος τοῦ συντάκτου της ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχουν τὰ ἁρμόδια ὄργανα διὰ νὰ ἐφαρμόσουν τόσον αὐστηρὰς διατάξεις. Ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχομεν προσδιορίσει ἐπαρκῆ κριτήρια ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ κριθῇ ὁ φορολογούμενος, δὲν ἔχομεν ἐξουσιοδότησιν ἀπὸ τὸ Σύνταγμα νὰ προβῶμεν εἰς τὴν ἐπιψήφισιν διατάξεων διὰ τῶν ὁποίων προβλέπονται τόσον βαρεῖαι ποιναί. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἀπάλειψιν τοῦ ἄρθρου 9, ὅσα δὲ προβλέπονται ὑπ’ αὐτοῦ δύναται νὰ τὰ φέρῃ πρὸς ψήφισιν ὁμοῦ μετὰ τοῦ νομοσχεδίου τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων, ὥστε νὰ τεθοῦν κανόνες καὶ κριτήρια ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων οἱ φορολογούμενοι πολῖται θὰ κρίνωνται ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων. Τότε καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι ἔτι αὐστηρότερος τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, διότι τότε θὰ ὑπάρξῃ τὸ κατάλληλον ὄργανον τὸ ὁποῖον θὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον. Σήμερον, ὁ νόμος ἐφαρμόζεται ἐπίσης καὶ τὸ ὑπὸ ψήφισιν σχέδιον νόμου θέλει ἐφαρμοσθῆ ὑπὸ τῶν ὀργάνων τὰ ὁποῖα διακρίνει ἡ ὑπερβολικὴ αὐστηρότης καὶ αὐθαιρεσία. Ἀπειλοῦνται οἱ ἐπαγγελματίαι μὲ τὸ κλείσιμον τῶν καταστημάτων των καὶ παραδίδονται εἰς τὴν κρίσιν τῶν φοροτεχνικῶν ὀργάνων τὰ ὁποῖα καλοῦνται νὰ τοὺς κρίνουν ἄνευ βασίμων κριτηρίων. Εἶναι γνωσταὶ εἰς ἕκαστον ἐξ ἡμῶν πλεῖσται ὅσαι περιπτώσεις φοροτεχνικῶν ὀργάνων, τὰ ὁποῖα ἔκρινον κατὰ τρόπον αὐστηρὸν καὶ αὐθαίρετον. Πρὶν ἢ τὸ Σῶμα προβῇ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 9 καὶ ἐπειδὴ αὐτὰς τὰς ἡμέρας δὲν ἐκδίδεται τύπος, διὰ νὰ ἐκφράσῃ τὰς ἀνησυχίας τῆς κοινῆς γνώμης ἐπὶ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναγνώσω μίαν φράσιν ἐκ τοῦ Δελτίου τοῦ Τεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου διὰ τῆς ὁποίας ἀπεικονίζονται αἱ ἐπιπτώσεις τὰς ὁποίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὸ ἄρθρον 9 ἐπὶ τῶν παραγωγικῶν τάξεων. Γράφονται εἰς τὸ Δελτίον τοῦτο τὰ ἑξῆς: «Ἡ σύστασις φορολογικῶν δικαστηρίων ὑπαγομένων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ ἡ λειτουργία τούτων ἐπὶ ἱκανὸν χρονικὸν διάστημα, ὥστε νὰ ἐμπεδωθῇ ἡ πρὸς αὐτὰ ἐμπιστοσύνη τῶν φορολογουμένων καὶ ἑδραιωθῇ τὸ αἴσθημα ἀσφαλείας εἰς αὐτούς, ἀποτελεῖ καθ’ ἡμᾶς τὴν ἀναγκαίαν πραγματικὴν καὶ ψυχολογικὴν προϋπόθεσιν διὰ τὴν ἐπιβολὴν τοιούτων βαρυτάτων κυρώσεων. Ὑπὸ τὰς νῦν κρατούσας πραγματικὰς καὶ ψυχολογικὰς συνθήκας ἡ λῆψις τοσούτῳ αὐστηρῶν μέτρων θὰ ἦγεν εἰς ἀποτελέσματα ὅλως ἀντίθετα τῶν ἐπιδιωκομένων, θὰ ἐκλόνιζεν ἔτι πλέον τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν φορολογουμένων πρὸς τὴν φορολογοῦσαν ἀρχήν, θὰ κατερράκωνε τὴν περὶ φορολογικῆς δικαιοσύνης ἀντίληψιν καὶ θὰ ἀπετέλει φραγμὸν καὶ ἀνάσχεσιν πάσης οἰκονομικῆς δραστηριότητος. Ἐνδείκνυται, ὅθεν, ἡ πλήρης ἀπάλειψις τῶν ἐν λόγῳ ἄρθρων περὶ ἐπιβολῆς κυρώσεων, ἃς μετ’ εὐχαριστήσεως θὰ ἐβλέπομεν τιθεμένας ἐν ἰσχύϊ εὐθὺς ὡς πραγματοποιηθοῦν αἱ ἀνωτέρω τιθέμεναι προϋποθέσεις». Δηλαδὴ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου θέλει οὐσιαστικῶς πλήξει τοὺς εἰλικρινεῖς καὶ τιμίους φορολογουμένους. Περιλαμβάνει διατάξεις σκληρὰς καὶ ἀντιοικονομικὰς πρὸς τὰς ὁποίας εὑρίσκεται ἀντίθετον τὸ σύνολον τῶν φορολογουμένων πολιτῶν, τῶν εἰλικρινῶν φορολογουμένων. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ἀναστείλῃ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ἄρθρου 9 τὸ ὁποῖον θὰ καταψηφίσω.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Σιαφλέκης, ἔχει τὸν λόγον.

§25Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχομεν καταθέσει τροπολογίαν, διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν τὴν διαγραφὴν ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ ἄρθρου 9. Διὰ τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου καθιεροῦνται ὡς ποινὴ 1) τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος τοῦ ἐπιτηδευματίου μέχρι τριῶν μηνῶν τοὐλάχιστον, 2) ἀπαγόρευσις πιστοποιητικοῦ φορολογικῆς ἐνημερότητος, 3) ἄρσις τῆς ἀδείας κυκλοφορίας παντὸς ἀνήκοντος εἰς αὐτὸν ἰδιωτικοῦ αὐτοκινήτου. Δηλαδή, ἕνα σύνολον ποινῶν ἀρκετὸν διὰ νὰ ἐξοντώσῃ τὸν φορολογούμενον. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ παταχθῇ ἡ φοροδιαφυγή. Ἐκαθορίσαμεν τὰ πλαίσια τῆς φοροδιαφυγῆς, ὁμιλοῦντες ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Τὸ μεγάλον ὕψος αὐτῆς εὑρίσκεται πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι πρὸς τὰ κάτω. Τοῦτο, ὅμως, τὸ ἀγνοεῖ παντελῶς τὸ ἄρθρον 9, τοῦ ὁποίου αἱ διατάξεις στρέφονται κυρίως πρὸς τὰ κάτω. Διότι οὐδέποτε πρόκειται νὰ ἐπιβληθῇ εἰς μίαν μεγάλην ἐπιχείρησιν ποινὴ τοιαύτη διὰ λόγους σκοπιμότητος. Διότι αἱ μεγάλαι ἐπιχειρήσεις, ἂν θέλουν νὰ ἀποκρύψουν τὰ κέρδη των, δύνανται νὰ πράξουν τοῦτο εὐχερῶς, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ τὸ ἀντιληφθῇ ὁ Ἔφορος. Ἀλλὰ ἐὰν ἀκόμη συλληφθοῦν αἱ μεγάλαι αὗται ἐπιχειρήσεις, τότε θὰ τεθῇ ἐνώπιον τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν θέμα σκοπιμότητος, δηλαδή, ἐὰν διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτὴν τῆς φοροδιαφυγῆς θὰ εἶναι σκόπιμον νὰ κλείσῃ μία μεγάλη ἐπιχείρησις, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μείνουν ἐπὶ τρεῖς μῆνας 1.000 ἐργάται ἄνεργοι. Ἔχομεν πικρὰν πεῖραν μὲ τὴν περίπτωσιν τῶν παγωμένων πιστώσεων καὶ ἠναγκάσθημεν καὶ ἡμεῖς ὡς Σῶμα νὰ ψηφίσωμεν ἐδῶ νόμον ρυθμίζοντα τὸ θέμα. Κατὰ συνέπειαν, αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 9 δὲν πρόκειται νὰ τεθοῦν εἰς ἐφαρμογὴν ἐν ἰσότητι. Καὶ ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθοῦν μόνον ἐπὶ τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐπιχειρήσεων, διερωτῶμαι, ἂν θὰ πρέπει νὰ ψηφίσωμεν τὴν διάταξιν αὐτήν, ἡ ὁποία προφανῶς θὰ ἐφαρμοσθῇ κατὰ τρόπον ἄνισον. Οἱ φορολογούμενοι τῆς πρώτης καὶ τῆς δευτέρας κατηγορίας εὑρίσκονται εἰς διαρκῆ ἀγωνίαν περὶ τῆς ἐκτάσεως τῶν ὑποχρεώσεών των. Τὸ δὲ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου φέρει σαφῶς τὶ θὰ γίνῃ μὲ τὰς ἐσφαλμένας ἐγγραφάς. Αἱ ἐσφαλμέναι ἐγγραφαὶ καταλογίζονται κατὰ βάσιν ὡς ἀνειλικρινεῖς, τὰ δὲ 90% τῶν βιβλίων ἀπορρίπτονται ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον. Οἱ ἔμποροι καὶ οἱ βιοτέχναι διέρχονται ὀξυτάτην οἰκονομικὴν κρίσιν. Δι’ αὐτὸ φρονῶ, ὅτι ποιναὶ τόσον αὐστηραὶ —αἱ ὁποῖαι εἶναι ὀφθαλμοφανὲς ποίους θὰ πλήξουν— οὔτε δίκαιον, οὔτε ὀρθὸν εἶναι νὰ καθιερωθοῦν. Ἡ κρίσις περὶ ἀνακριβείας ἀνατίθεται εἰς τὸν Πρόεδρον Πρωτοδικῶν. Ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν δὲν εἶναι δικαστήριον καὶ τόσον σοβαραὶ ποιναὶ δὲν πρέπει νὰ ἀνατίθενται εἰς ἕνα δικαστήν, διότι αἱ ποιναὶ αὗται εἶναι ἐξοντωτικαί. Διὰ τοῦ παρόντος ἀναθέτομεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὴν κρίσιν ἑνὸς δικαστοῦ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι τοῦτο εἶναι πρωτάκουστον. Κατὰ τὴν Ποινικὴν Δικονομίαν, ἡ ἐπιβολὴ τόσον σκληρῶν ποινῶν δὲν ἀνατίθεται εἰς ἕνα δικαστήν, οὔτε ἐπὶ κοινῶν ἀδικημάτων. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ὑπεστήριξα, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσυρθῇ, διότι διαφορετικὸν εἶναι ἐὰν δικάζῃ τὸ φορολογικὸν δικαστήριον, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ ὅλην τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐλέγξῃ τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως, ἐνῷ αὐτὸ δὲν δύναται νὰ τὸ πράξῃ ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν, παρὰ τὴν πλήρη ἐκτίμησιν ἣν τρέφω, ἐκ μακρᾶς πείρας, πρὸς τὴν ὀρθοφροσύνην τῶν Προέδρων Πρωτοδικῶν, δὲν ὑπάρχουν ὅλαι αἱ τεχνικαὶ προϋποθέσεις δικαίας δικαστικῆς κρίσεως.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§27Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ κατετέθη τὸ παρὸν νομοσχέδιον, διηπόρουν διατὶ κατετέθη τοῦτο καὶ καταλήγω εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι αἰτία τῆς καταθέσεώς του εἶναι ἡ σύνθεσις. Καὶ ἰδοὺ ποία σύνθεσις. Ἡ Δεξιὰ προσπαθεῖ νὰ ἐκμηδενίσῃ τὴν μεσαίαν τάξιν καὶ νὰ μεταβάλῃ ὅλους τοὺς ἀνήκοντας εἰς αὐτὴν εἰς προλεταρίους. Ἐνῷ ἡ Ἀριστερὰ φέρεται ὡς ὑποστηρίζουσα τὴν μεσαίαν τάξιν. Ἡ καινοτομία, ἡ ὁποία εἰσάγεται διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, δηλαδὴ ἡ ἐπιβολὴ τῆς κυρώσεως τοῦ κλεισίματος τῶν καταστημάτων, καὶ ἡ ὁποία δὲν ὑφίσταται εἰς οὐδεμίαν ἄλλην νομοθεσίαν, ἐξ ὅσων τοὐλάχιστον γνωρίζομεν ὅλοι ἢ ἔστω καὶ ἄκρον δακτύλου ἀσχολούμενοι μὲ τὴν οἰκονομικὴν ἐπιστήμην, μοῦ προκαλεῖ κατάπληξιν. Μοῦ προκαλεῖ δὲ κατάπληξιν, δεδομένου, ὅτι καὶ οἱ σήμερον ὑφιστάμενοι νόμοι, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὸ ψήφισιν σχέδιον Ν. Δ. περιέχουν διατάξεις κυρώσεων, αἱ ὁποῖαι καλῶς ἐφαρμοζόμεναι δύνανται νὰ πατάξουν πάντα προσπαθοῦντα νὰ ἀδικήσῃ ἑαυτοῦ ψυχήν. Οὐδείς, λοιπόν, ἐξ ἡμῶν ζητεῖ νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἀδικοῦντας. Πλὴν ὅμως, εἶμαι τῆς γνώμης, ὅτι ἡ προτεινομένη καινοτομία τοῦ κλεισίματος τῶν καταστημάτων δημιουργεῖ κακὸν ἀντὶ καλοῦ, δημιουργεῖ προϋποθέσεις περαιτέρω κάμψεως τῆς μέσης ἀστικῆς τάξεως. Ὁδηγεῖ πρὸς τὸν μηδενισμόν. Φοβοῦμαι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνεργάζεται μὲ τὴν σκιὰν τοῦ Καρόλου Μάρξ, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξεν, ὅτι αἱ ἐπαναστάσεις δὲν εἶναι χρήσιμοι, ὅτι ἡ κακὴ οἰκονομικὴ πολιτικὴ κάμπτει τὴν εὐρωστίαν τῶν μέσων, ὁδηγοῦσα αὐτοὺς πρὸς τὴν προλεταριοποίησιν. Ἐγώ, ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν εἶμαι ὀπαδὸς τοῦ Καρόλου Μάρξ, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνέλθῃ καὶ ἐὰν δὲν θέλῃ νὰ ἀποσύρῃ ὁλόκληρον τὸ νομοσχέδιον, ἂς ἀπαλείψῃ τοὐλάχιστον τὸ ἄρθρον τοῦτο. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργοῦμεν νέα ζητήματα. Καὶ ἕνα ἄλλο θέμα. Κατὰ ποῖον συλλογισμόν, ἐγὼ ἢ ὁ οἱοσδήποτε καλὸς φορολογούμενος, πρέπει νὰ εὑρίσκωμαι ὑπὸ τὴν πίεσιν οἱουδήποτε ἐφόρου, ὁ ὁποῖος πάλιν εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν προϊσταμένων των διὰ τὴν εἴσπραξιν ηὐξημένων ποσῶν; Ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, καὶ τὰ πταίσματα τῆς τροχαίας, τὰ ἔχομεν μεταβάλει εἰς ἓν μέσον αὐξήσεως τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Νομίζω, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὁδηγούμεθα εἰς ἕνα χάος. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπιμένῃ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 9, παρακαλῶ νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του μίαν πρότασίν μου, ὥστε νὰ δώσωμεν καὶ εἰς τὸν φορολογούμενον τὸ δικαίωμα τῆς ἀμύνης. Ζητῶ τὴν ἐπιβολὴν κυρώσεων καὶ κατὰ τοῦ ἐφόρου, εἰς περίπτωσιν ἀδικήσεως φορολογουμένου πολίτου. Ἰδοὺ ἡ τροπολογία μου: «......... (ἀναγινώσκει) ..........».

§28Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὶ θὰ ἐσήμαινεν ἡ διάταξις αὐτή, κ. συνάδελφε, ἐὰν ἐψηφίζετο, εἰς ποίας περιπτώσεις θὰ ἠκολούθουν κυρώσεις κατὰ τῶν φοροτεχνικῶν ὀργάνων;

§29Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, περνᾷ ὁ φορολογούμενος ἀπὸ ὅλα τὰ συμβούλια καὶ ἀπαλλάσσεται. Ποία ἡ κύρωσις κατὰ τοῦ ὑπαλλήλου; Διὰ τῆς τροπολογίας μου, ζητῶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νὰ ἐπιβληθῇ κύρωσις κατὰ τοῦ φοροτεχνικοῦ ὀργάνου.

§30Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὅπως εἶναι διατυπωμένη ἡ διάταξις σημαίνει, ὅτι εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, καθ’ ἣν τὸ φορολογικὸν δικαστήριον θὰ ἀπεφαίνετο, ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ φοροτεχνικοῦ ὀργάνου ὑπῆρξεν ἀδικαιολόγητος, πρέπει νὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ἐπιβολὴ κυρώσεων. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτόν, δὲν εἶναι δυνατὸν τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα νὰ ἀσκήσουν τὰ καθήκοντά των. Ἡ ἰσχύουσα, ὅμως, νομοθεσία δὲν παραμένει ἀδιάφορος ἔναντι ἠθελημένων παραβάσεων τῶν ὀργάνων. Καὶ πέραν αὐτῶν, τὴν περίπτωσιν, περὶ τῆς ὁποίας ὡμιλήσατε, ἀντιμετωπίζει τὸ ἄρθρον 44 τοῦ σχεδίου τῆς Φορολογικῆς Δικονομίας: «...... (ἀναγινώσκει) ......». «Ἄρθρ. 43, παράγρ. 3. Ἐὰν ἐκ τῆς διεξαγωγῆς τῆς δίκης προέκυψεν, ὅτι συντρέχει περίπτωσις πειθαρχικῆς διώξεως φορολογικοῦ ὀργάνου, ὡς ἐν γνώσει ἐκδόντος πρᾶξιν προφανῶς νόμῳ ἀστήρικτον, ἢ πειθαρχικῆς διώξεώς τινος τῶν ἐν τῇ δίκῃ ἐκπροσωπούντων τὸ Δημόσιον διὰ παράβασιν τῶν ἐν παραγράφῳ 1 τοιούτων, τὸ δικαστήριον δύναται δι’ εἰδικῆς ἀποφάσεως καὶ ἐν συμβουλίῳ ἐκδιδομένης, νὰ παραπέμψῃ τὸ ζήτημα εἰς τὴν διοίκησιν. Ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ ἔγερσις πειθαρχικῆς ἀγωγῆς ἐνώπιον τοῦ ἁρμοδίου πειθαρχικοῦ συμβουλίου».

§31Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ ἱκανοποιεῖ, κ. Ὑπουργέ, καὶ σᾶς εὐχαριστῶ.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§33Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 9, μὲ εὑρίσκει ἀντίθετον καὶ κατ’ οὐσίαν καὶ ὡς πρὸς τὴν διαδικασίαν ἐφαρμογῆς του. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τὴν πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἔχει, ὅμως, μίαν διαδοχικὴν αὔξησιν κατ’ ἄρθρον τῶν προβλεπομένων κυρώσεων. Κάθε ἄρθρον ἐπιβάλλει καὶ νέαν ποινὴν βαρυτέραν τῶν προηγουμένων ἄρθρων. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ὁ νόμος, ὁ οἱοσδήποτε νόμος, πρέπει νὰ ἐκδηλώνῃ τὴν περὶ δικαίου ἀντίληψιν τῆς κοινωνίας, καὶ νομίζω, ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ αὐστηρότης τοῦ ἄρθρου 9 ἀντίκειται εἰς τὴν σύγχρονον ἀντίληψιν τῆς κοινωνίας περὶ δικαίου. Ἡ θέσπισις ποινῆς κλεισίματος τοῦ καταστήματος μόνον καὶ μόνον διὰ τὴν μὴ τήρησιν βιβλίων, εἶναι διάταξις καταστρεπτικὴ διὰ τοὺς μικροὺς ἐπαγγελματίας. Ἡ διάταξις τοῦ νόμου, ἡ ὁποία προβλέπει περὶ τηρήσεως ἀνειλικρινῶν βιβλίων, ἀνοίγει μία θύρα εἰς τὰς οἰκονομικῶς ἰσχυρὰς ἐπιχειρήσεις ἀποφυγῆς ἐφαρμογῆς τῶν σχετικῶν διατάξεων. Διότι ἡ πρώτη περίοδος θεσπίζει ὡς ἰδιώνυμον ἀδίκημα τὴν μὴ τήρησιν βιβλίων. Τί εἶναι τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος; Ποινικὴ κύρωσις ἢ ἀστική; Ὁ μικρὸς φορολογούμενος δὲν δύναται νὰ τηρήσῃ βιβλία. Ὑπόκειται συνεπῶς εἰς τὴν κύρωσιν τῆς διατάξεως περὶ μὴ τηρήσεως βιβλίων; Ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος ἔδωσεν ἐντολὴν εἰς τὰ μέλη του νὰ μὴ τηροῦν βιβλία. Ἐν τούτοις, ἀπὸ ἀπόψεως φορολογικῶν ὑποχρεώσεων, εὑρίσκονται ἐν πλήρῃ ἁρμονίᾳ μὲ τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα. Ἐξ ὅσων περιπτώσεων ὑπῆρξαν διαφωνίαι δικηγόρων πρὸς τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα, κατὰ τὰ 92% ἐδικαιώθησαν οἱ δικηγόροι. Δὲν τὸ λέγω αὐτὸ διὰ νὰ ὑποστηρίξω τοὺς δικηγόρους, διότι δὲν παρίσταται ἀνάγκη πρὸς τοῦτο. Ἀλλὰ τὸ λέγω, διότι περὶ τοῦ κλάδου αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ὑπάγεται εἰς τοὺς μικροὺς εἰσοδηματίας, δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ τήρησις βιβλίων. Κατὰ πολὺ μείζονα λόγον, τοῦτο εἶναι ἀδύνατον διὰ τοὺς μικροὺς ἐπαγγελματίας. Ὁ νόμος λέγει, ἐκ τῆς μὴ τηρήσεως βιβλίων πηγαίνομεν εἰς τὸν Πρόεδρον...

§34Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐπειδὴ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καλὴ πίστις μεταξύ μας: Εἴπατε, ὅτι δὲν πρέπει τὸ νομοσχέδιον νὰ ἀπειλῇ τὴν ποινὴν αὐτὴν διὰ τοὺς μὴ τηροῦντας εἰλικρινῆ βιβλία. Εὑρέθην εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι διὰ τοὺς μὴ τηροῦντας βιβλία, προβλέπεται αὐτὴ ἡ κύρωσις ἀπὸ τὴν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν. Ἡ νέα διάταξις τὴν καθιστᾷ αὐστηροτέραν διὰ τοὺς μὴ τηροῦντας βιβλία, προσθέτει δὲ καὶ τὴν μὴ εἰλικρινῆ τήρησιν βιβλίων.

§35Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀλλὰ ἡμεῖς ζητοῦμεν τὴν ἀπάλειψιν αὐτῆς τῆς διατάξεως. Νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει, ἐὰν ὑπάρχῃ, δὲν εἶμαι πρόχειρος νὰ ἀπαντήσω ἐὰν ὑπάρχῃ, καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει, ἐὰν ὑπάρχῃ, καὶ δὲν ἐφαρμόζεται, ἐνισχύει τὴν ἄποψιν τὴν ἰδικήν μας, ὅτι ἡ ἐφαρμογή της ἀντιβαίνει εἰς τὸ κοινὸν αἴσθημα. Καὶ ἀφοῦ ἀντιβαίνει εἰς τὸ κοινὸν αἴσθημα, διατὶ νὰ τὴν ἐπαυξήσετε; Μὴ λησμονῶμεν τὸ Ρωμαϊκὸν ρητόν, SUMUM JUS SUMA INJURIA. Καὶ ὅταν δι’ οἱονδήποτε νόμον αὐξάνετε τὴν ποινὴν μέχρι τοῦ ἀκροτάτου δυνατοῦ ὁρίου κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην σκέψιν, δὲν κάμνομεν τίποτε, διότι θεσπίζομεν κἄτι τί, τὸ ὁποῖον δὲν πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθῇ, ὅπως δὲν ἐφηρμόσθη μέχρι σήμερον, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ ἀνάλογος διάταξις. Κύριε Ὑπουργέ, ὡς πρὸς τὴν ἀνειλικρινῆ τήρησιν βιβλίων, θέτετε ἐπιεικεστέραν διάταξιν. Διότι λέγετε: «Ἐπὶ ἀκριβοῦς τηρήσεως βιβλίων καὶ στοιχείων, ἐφ’ ὅσον—πρὸς τούτοις, ἐκτὸς δηλαδὴ τῆς τυπικῶς μὴ τηρήσεως— τὸ πρόστιμον ἐπεβλήθη διὰ παράβασιν ἐκ προθέσεως». Ζητεῖτε καὶ δόλον. Εἰς τὸν πρῶτον δὲν ζητεῖτε δόλον.

§36Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἅμα δὲν τηρεῖ καθόλου.

§37Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἅμα δὲν τηρεῖ καθόλου, τὸ κάμνετε ἰδιώνυμον ἀδίκημα. Τὸ διατὶ δὲν τηρεῖ, σᾶς εἶπα: Θὰ ἔλθῃ ὁ μικρὸς μανάβης καὶ θὰ σᾶς εἴπῃ: Δὲν ἠμπορῶ νὰ ἔχω ὑπάλληλον διὰ νὰ λογαριάζῃ πόσα πορτοκάλια ἐπώλησα. Δὲν ἠμπορῶ νὰ τηρήσω βιβλία. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν καὶ εἰς τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν θέλουν νὰ τηρήσουν βιβλία καὶ δὲν τηροῦν ἢ τηροῦν ἐλαττωματικά. Τὰς κλείετε, καὶ τὰς κλείετε διὰ ποινικῆς διατάξεως. Κύριε Ὑπουργέ, εἶσθε δοκιμώτερος ἐμοῦ νομικῶς. Τὸ δέχομαι εὐχαρίστως.

§38Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν τὸ δέχομαι ἐγώ.

§39Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ δέχομαι εὐχαρίστως.

§40Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐγὼ δὲν τὸ δέχομαι.

§41Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπὸ μετριοφροσύνην.

§42Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἀπὸ ἐπίγνωσιν τῆς πραγματικότητος.

§43Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ τὸ δέχομαι καὶ σᾶς λέγω, ὅτι διὰ νὰ ἐπιβληθῇ ποινικὴ κύρωσις κατά τινος, πρέπει νὰ ἔχῃ ἕνα πταῖσμα, ἕνα δόλον καὶ νὰ ὑποστῇ τὴν ποινήν. Μοῦ λέγετε, ὅτι ἡ μὴ τήρησις τεκμαίρει δόλον. Διὰ ποῖον, κ. Ὑπουργέ; Δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπόχρεως νὰ τὰ τηρήσῃ. Ἐν προκειμένῳ περὶ μεγάλης ἐπιχειρήσεως, διὰ τὸν διευθύνοντα τὴν ἐπιχείρησιν. Ἀλλά, ὅσον μεγαλυτέρα εἶναι ἡ ἐπιχείρησις, τόσον περισσότερον προσωπικὸν ἀπασχολεῖ. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξε προχθὲς καὶ ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Δεσύλλας, μὲ τὸ πνεῦμα τὸ ὀξὺ καὶ τὴν πεῖραν τὴν ἐπιχειρηματικὴν καὶ τὴν κοινωνικήν, κλείετε τὸ κατάστημα. Κλείετε τὴν ἐπιχείρησιν, οἱανδήποτε ἐπιχείρησιν. Πῶς θὰ ζήσουν οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὴν ἐπιχείρησιν; Καὶ τὶ πταίουν αὐτοὶ νὰ ὑποστοῦν τὰς κυρώσεις; Βλέπετε λοιπόν, ὅτι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι παραβιάζομεν τὸ νομικὸν ἀπόφθεγμα SUMUM JUS SUMA IN-JURIA, φθάνομεν εἰς τὸ ABSURDUM, ὑπὸ τὴν νομικὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως, νὰ ἐπιβάλωμεν κυρώσεις βαρυτάτας, στερήσεως τῆς δυνατότητος τῆς ζωῆς εἰς τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον ἐργάζεται εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις, τῶν ὁποίων ἀπειλεῖται τὸ κλείσιμον. Εἶναι δίκαιον αὐτό; Καὶ τὸ ἀνέχεται ἡ σύγχρονος περὶ δικαίου καὶ περὶ κοινωνικοῦ συμφέροντος ἀντίληψις; Διὰ τοὺς λόγους τούτους, ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν τῆς διατάξεως, εἶμαι ἀπολύτως ἀντίθετος. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῆς διαδικασίας. Λέγετε, ὅτι διὰ νὰ κλείσῃ τὸ κατάστημα θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ ἕνα πρόστιμον καὶ περὶ τοῦ προστίμου νὰ ἀποφανθῇ ἡ ἐκδικαστικὴ Ἐπιτροπή, ἐννοεῖτε βεβαίως, τὴν ἐκδικαστικὴν Ἐπιτροπὴν ἐνστάσεων καὶ τὴν δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπὴν τοῦ φορολογικοῦ Κώδικος. Ἄλλο τί, δὲν ἐννοεῖτε. Κύριε Ὑπουργέ, πρῶτον, ἡ θέσπισις ἁρμοδιότητος τοῦ Προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν νὰ ἐπιβάλλῃ κυρώσεις τοιαύτης βαρύτητος ἐπὶ φορολογικῶν νόμων, μὲ εὑρίσκει ἀντίθετον. Ἀπὸ καθαρῶς ἐπιστημονικῆς ἀπόψεως, θεσπίζεται μία ἀνάμιξις ἀνεπίτρεπτος μεταξὺ τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διοικητικῆς δικαιοσύνης. Ἡ διάκρισις μεταξὺ τακτικῆς δικαιοσύνης καὶ διοικητικῆς δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τὴν ἵδρυσιν εἰδικῶν διοικητικῶν δικαστηρίων μὲ ἀνώτατον Σῶμα τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ἔχει κύριον λόγον τὸ ὅτι ὁ διοικητικὸς δικαστὴς ἔχει ἄλλην νοοτροπίαν ἀπὸ τὸν τακτικὸν δικαστὴν καὶ διὰ τοῦτο ἡ εὐρύτης κρίσεως τῶν διοικητικῶν δικαστῶν εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν κρίσιν τῶν τακτικῶν δικαστῶν. Διότι ἐπιστημονικῶς εἶναι δεδομένον καὶ ἐπιστημονικῶς ὑποστηρίζεται, ὅτι οἱ τακτικοὶ δικασταί, λόγῳ τῆς ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἐφαρμογῆς στενῶς τοῦ γράμματος τοῦ νόμου, ἀποκτοῦν ὑποσυνειδήτως καὶ στενὴν κρίσιν ἐπὶ τῶν νομικῶν θεμάτων, ἐνῷ οἱ διοικητικοὶ δικασταὶ ἔχουν εὐρυτέραν τοιαύτην. Καὶ διὰ τοῦτο, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ, κ. Ὑπουργέ, νὰ σημειώσω, ὅτι ἀπὸ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927 ὑπάρχει εἰδικὸν κεφάλαιον εἰς τὸ Σύνταγμα, Διοικητικὴ Δικαιοσύνη, τὸ ὁποῖον ὀφείλεται εἰς ἐμὴν ὑπόδειξιν καὶ κατεύθυνσιν, ὥστε νὰ ὑπάρξῃ πλήρης συγκρότησις διοικητικῶν δικαστηρίων μὲ ἀνώτατον Σῶμα τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, οὕτως ὥστε ἡ νομολογία τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας νὰ καθιστᾷ εὔκολον τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διοικητικῶν νόμων ἀπὸ τὰ κατώτερα δικαστήρια, ὅπως ἡ νομολογία τοῦ Ἀρείου Πάγου καθιστᾷ εὐκολωτέραν τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νόμων ἀπὸ τὰ τακτικὰ δικαστήρια. Ἐδῶ κάμνομεν μίαν ἀνάμιξιν ἀνεπίτρεπτον. Καὶ θὰ ἔλθω εὐθὺς ἀμέσως νὰ σᾶς εἴπω τὶ εἶναι ἀνεπίτρεπτον. Ἀλλ’ ἐὰν τυχὸν ἐπιμείνετε εἰς τὴν θέσπισιν αὐτῆς —ἐλπίζω, ὅτι δὲν θὰ ἐπιμείνετε— δὲν εἶναι ὀρθὸν μόνον ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν, ἕνας κριτής, νὰ κρίνῃ περὶ τοῦ κλεισίματος τοῦ οἱουδήποτε καταστήματος. Καὶ εἰς τὴν κρίσιν μου, βαρύνει περισσότερον τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος καὶ ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς ἐξελίξεως καὶ ἀπὸ ἀπόψεως κοινωνικῆς ἐξελίξεως. Κύριε ὑπουργέ, μὲ ἐννοεῖτε τὶ ἐννοῶ. Δίδετε τοιοῦτον δικαίωμα εἰς ἕνα δικαστὴν καὶ μάλιστα ἄνευ ἐνδίκου μέσου; Καὶ διότι ἐπεβλήθη ἕνα πρόστιμον μὲ 10.000 δραχμάς, ἕνα ξεπάτωμα καὶ τοῦ ἐπιχειρηματίου καὶ τῶν ἐργαζομένων. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτου. Δὲν ἔχετε, ἐπιτρέψατέ μου τὴν λέξιν, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἐπιμένετε οὔτε εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς, οὔτε εἰς τὰς κυρώσεις τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν. Δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἐπιμένετε εἰς τὴν κρίσιν τῆς ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς. Διότι καὶ σεῖς προσωπικῶς, ὡς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐν τῷ συνόλῳ της, ἔχετε δεχθῆ, ἐξ ἰδίας, ὑμετέρας κρίσεως, ὅτι, ὅπως ἔχει ἡ ὀργάνωσις τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, δὲν εἶναι ἡ δέουσα καὶ δι’ αὐτὸ ἐπανειλημμένως ἐπηγγέλθητε τὴν ἵδρυσιν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Τὰ φορολογικὰ δικαστήρια ὑποκαθιστῶνται διὰ τῶν ἐκδικαστικῶν Ἐπιτροπῶν καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχετε τὴν πλήρη πεποίθησιν, διότι εἰς τὰς ἐκδικαστικὰς Ἐπιτροπὰς καὶ εἰς τὸν πρῶτον βαθμὸν κ. Ὑπουργέ, καὶ εἰς τὸν δεύτερον, τὴν κρατοῦσαν γνώμην τὴν ἔχει ὁ ἑκάστοτε ἔφορος. Δὲν θέλω νὰ ἐπιρρίψω οὐδὲ τὴν παραμικρὰν μομφὴν εἰς τὴν κρίσιν τοῦ ἐφόρου, τὴν δέχομαι, ὅτι εἶναι εἰλικρινής, ἄδολος καὶ ἡ πρέπουσα, ἀλλὰ εἶναι τὸ φορολογικὸν ὄργανον καὶ δὲν ἠμπορεῖ τὸ φορολογικὸν ὄργανον νὰ ἔχῃ τὴν κρατοῦσαν γνώμην καὶ ἐπὶ τῆς φορολογικῆς δίκης. Διὰ τοῦτο, ἡ Κυβέρνησις ὀρθότατα ἐπηγγέλθη τὴν ἵδρυσιν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων καὶ ὄχι μόνον τὴν ἐπηγγέλθη, ἀλλὰ ἔφερε καὶ σχετικὸν νομοσχέδιον. Καὶ διερωτῶμαι, κ. Ὑπουργέ, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχετε ἐκκρεμὲς εἰς τὴν Βουλὴν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἐπιτρέπεται εἰς φορολογικὰς δίκας νὰ ἀναμιγνύετε τὸν Πρόεδρον Πρωτοδικῶν; Τὶ εἶναι πλέον τὰ φορολογικὰ δικαστήρια; Δὲν θέλετε νὰ τὰ πραγματοποιήσητε τὰ φορολογικὰ δικαστήρια; Δὲν θέλω νὰ τὸ δεχθῶ, ἀλλὰ τὸ ὑποπτεύομαι. Διατί; Κατὰ τὴν παρελθοῦσαν συνεδρίασιν, εἰς ἐρώτησιν τοῦ συναδέλφου κ. Μητσοτάκη, ἐὰν θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν ἀμέσως τὸ ψηφιζόμενον νομοσχέδιον, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐδήλωσεν, ὅτι θὰ τεθῇ ἀμέσως εἰς ἐφαρμογήν, ὁ δὲ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐδήλωσεν ἐπίσης, ὅτι θὰ ἀρχίσουν ἐφαρμοζόμενα τὰ μέτρια μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Καὶ ὅτι ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν Βουλὴν νὰ ψηφίσῃ τὸ συντομώτερον τὸ νομοσχέδιον περὶ φορολογικῶν δικαστηρίων, διὰ νὰ τεθοῦν εἰς ἐφαρμογὴν τὸν Σεπτέμβριον. Καὶ εἶπα καὶ ἐγώ, ὅτι θὰ ἔχωμεν τὸν Σεπτέμβριον τὴν λειτουργίαν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Πλὴν ὅμως, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπανεχώρησε καὶ εἶπεν, ὅτι θὰ τεθῇ εἰς λειτουργίαν ὁ θεσμὸς τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων, ἐὰν συντομευθῇ ἡ ψήφισις τοῦ σχετικοῦ νομοθετήματος ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Γνωρίζετε, ὅμως, κ. Ὑπουργέ, ὅτι τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ νομοθετικοῦ ἔργου τὴν ἔχει κυρίως ἡ Κυβέρνησις καὶ ὄχι ἡ Βουλή, διότι ἡ Κυβέρνησις, ἔχουσα τὴν πλειοψηφίαν, φέρει πρὸς ψήφισιν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ νομοθετήματα. Διατί, συνεπῶς, καὶ ὑμεῖς, κ. Ὑπουργέ, διὰ νὰ εἶσθε ἐν τάξει δὲν ἐφέρατε πρὸς ψήφισιν τὸ νομοσχέδιον τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων; Ἀλλὰ εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τοῦ Σώματος ἀναγράφονται ἄλλα νομοθετήματα τοῦ Ὑπουργείου σας, πλὴν τοῦ νομοσχεδίου περὶ φορολογικῶν δικαστηρίων. Ἐν κατακλεῖδι, κ. Πρόεδρε, ἐπιμένω εἰς τὰς παρατηρήσεις τὰς ὁποίας ἔκανα ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ συζητουμένου ἄρθρου. Θεωρῶ, ὅμως, ὑποχρέωσίν μου καὶ ἐγὼ νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Ἠσθάνθην πραγματικὴν κατάπληξιν, μὲ ὅσα πρὸ ὀλίγου ἀνέφερεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Μητσοτάκης, ὅτι δηλαδή, ὁ Πρόεδρος τῶν ἐφοριακῶν ὑπαλλήλων προέβη εἰς λίβελλον κατὰ δύο μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου διὰ τοῦ ραδιοφώνου καὶ μάλιστα, ὄχι μόνον προκειμένου περὶ τῶν δύο ἐπιλέκτων μελῶν, ὅπως οἱ συνάδελφοι κ.κ. Μητσοτάκης καὶ Μαῦρος, ἀλλὰ καὶ γενικῶς δι’ ὅλα τὰ μέλη τοῦ Κοινοβουλίου ἐκ μέρους δημοσίων ὑπαλλήλων ἀπὸ τὸν ραδιοφωνικὸν σταθμόν. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ραδιόφωνον εἶναι ἕν ἐθνικὸν ἵδρυμα καὶ ὄχι κτῆμα τοῦ οἱουδήποτε κυρίου, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ κάνῃ χρῆσιν αὐτοῦ καὶ μάλιστα κατὰ ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους. Καὶ συνεπῶς, τὸ νὰ ἐπιτρέψῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ γίνωνται λίβελλοι διὰ τοῦ ραδιοφώνου κατὰ μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου, δι’ ἐμὲ εἶναι ἀπαράδεκτον. Ὑποστηρίζω καὶ ἐγώ, συνεπῶς, αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Μητσοτάκης, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἔδωκε τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς δημοσίους αὐτοὺς ὑπαλλήλους νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ ραδιοφώνου καὶ νὰ προβοῦν εἰς λίβελλον κατὰ μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου, ἔχει ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ τὸ δικαίωμα καὶ εἰς τοὺς δύο αὐτοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Κοινοβουλίου νὰ ἀπαντήσουν διὰ τοῦ ραδιοφώνου κατὰ τοῦ ἀπαραδέκτου λιβέλλου. (Χειροκροτήματα).

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παπαθανασόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§45Δ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 9, εἶναι τὸ πλέον ἐπίμαχον ἄρθρον τοῦ πρώτου μέρους τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Τὸ ἄρθρον τοῦτο, ὅπως καὶ τὰ ἄρθρα 7 καὶ 8, διὰ τὰς αὐστηράς των ποινὰς ἐπέσυραν τὰς πλέον ἐντόνους ἐπικρίσεις. Ἀπὸ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὅσον καὶ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης καὶ εἰς τὸν Τύπον καὶ ἀπὸ τὰς σφοδρὰς ἀντιδράσεις τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων, καταφαίνονται, ὅτι δύο εἶναι τὰ κύρια προβλήματα ἐκ τῆς ἐπιβολῆς τῶν δρακοντείων αὐτῶν ποινῶν. Πρῶτον, εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς ποινῆς, ἡ ἔννοια τῆς ἀνακριβείας ταυτίζεται πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς ἀνειλικρινείας ἢ σχεδὸν ταυτίζεται καὶ δεύτερον, αἱ αὐστηρότεραι ποιναὶ θὰ ἐφαρμοσθοῦν εἰς τοὺς μικροὺς περισσότερον φορολογουμένους, παρὰ εἰς τοὺς μεγάλους. Τὰ προβλήματα, παρὰ τὴν συζήτησιν ποὺ ἔγινε, ὑπάρχουν, καὶ οὐδόλως ἐδόθησαν ἀπαντήσεις ἐπ’ αὐτῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀνακριβείας καὶ ἀνειλικρινείας, δὲν ὑπάρχει σαφὴς καθοριστικὴ γραμμή. Δὲν ὑπάρχει θετικὴ διάταξις περὶ ἀνειλικρινείας, ἡ ἀνειλικρίνεια σπανίως εἶναι αὐταπόδεικτος. Πῶς, λοιπόν, θὰ τὴν συλλάβωμεν καὶ πῶς θὰ τὴν δικάσωμεν τὴν ἀνειλικρίνειαν; Συνεπῶς, ἡ περὶ αὐτῆς κρίσις εἶναι σχετικὴ καὶ ὑποκειμενική. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἀναφέρω πλείστας ὅσας περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐθεωρήθησαν ὑπὸ τοῦ φοροτεχνικοῦ ὑπαλλήλου ὡς ἀνειλικρινῆ, οἱ φορολογούμενοι τὰ πιστεύουν ὡς εἰλικρινῆ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν, ὅτι ὑπάρχει διαδικασία, ἡ ὁποία κατοχυρώνει τοὺς φορολογουμένους. Ἀλλὰ ἡ διαδικασία αὐτὴ εἶναι φοροτεχνική, δὲν εἶναι δικαστική. Καὶ ἡ πεῖρα μᾶς ἔχει διδάξει, ὅτι αἱ ἐξετάσεις τοῦ δευτέρου καὶ τρίτου βαθμοῦ ἐπικυρώνουν τὰς ἀποφάσεις τοῦ πρώτου εἰς τὰς περισσοτέρας περιπτώσεις. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερον πρόβλημα, οἱ μικροὶ φορολογούμενοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διατρέχουν τὸν μεγαλύτερον κίνδυνον τῆς ἐπιβολῆς αὐτῶν τῶν αὐστηρῶν ποινῶν. Συνεπῶς, καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν τὰ προσήκοντα μέτρα καὶ δὲν πρέπει νὰ καθορίζωνται τόσον αὐστηραὶ ποιναί, διότι ἐδῶ ἔχομεν πλέον ἐπιβολὴν τῆς ἐσχάτης τῶν ποινῶν. Ὅταν μάλιστα εἶναι γνωστόν, ὅτι ἤδη τὸ 90% τῶν ἐπιχειρήσεων ἀκροβατοῦν καὶ καλῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων ἔχουν τὸν κίνδυνον νὰ κλείσουν. Φαντασθῆτε τὶ θὰ γίνῃ, ἐὰν κλείσουν τὰ καταστήματα ἐπὶ 3 μῆνας. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, θὰ παρεκάλουν τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως ἀκούσῃ σοβαρῶς τὰς ἀπόψεις ποὺ ἐξετέθησαν ἀπόψε καὶ θὰ ἐκτεθοῦν ἐν συνεχείᾳ, τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μελετήσῃ τὸ ζήτημα καὶ μὴ προχωρήσῃ εἰς τὴν θέσπισιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§47Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Συμφωνῶ καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, μὲ τοὺς προλαλήσαντας κυρίους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τὴν διαγραφὴν αὐτῶν τῶν ἐξοντωτικῶν διατάξεων. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι γνωστόν, καὶ ἔχει γίνει δεκτὸν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλήν, ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ἔχει ὀργανωθῆ ἡ φοροτεχνικὴ ὑπηρεσία μας, ὥστε νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ ἀδιάβλητον τῶν πορισμάτων αὐτῆς. Ὅταν ἔρχεται, ἐπίσης, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, καὶ δὲν ἀρκεῖται εἰς τὰς ἰσχυούσας σήμερον ἐξοντωτικὰς ποινὰς καὶ ἐπιβάλῃ διὰ τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου αὐστηροτέρας τοιαύτας, θὰ ἔπρεπε ἐκ τῶν προτέρων νὰ εἶχεν ὀργανώσει τὰ φορολογικὰ δικαστήρια. Μέχρι σήμερον ἡ πεῖρα μᾶς ἔχει διδάξει, ὅτι πολλάκις εἰλικρινεῖς φορολογούμενοι ἐτιμωρήθησαν καὶ ἀνειλικρινεῖς ἀπηλλάγησαν. Αὐτὸ ἀσφαλῶς ὀφείλεται εἰς τὸ ἀναδιοργάνωτον τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτῶν. Ἡ ὀργάνωσις, ὅμως, τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀπαιτεῖ μακροχρόνιον προσπάθειαν. Καὶ ὅταν ὅλα αὐτὰ εἶναι γνωστά, διατὶ ἐπιμένει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν καθιέρωσιν τοιούτων αὐστηρῶν διατάξεων; Ἐπιβάλλεται, κ. Ὑπουργέ, νὰ διαγράψητε τὴν διάταξιν αὐτήν, διότι τὸ κλείσιμον ἑνὸς καταστήματος ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, εἶναι πραγματικὴ καταστροφὴ καὶ ἐξόντωσις αὐτοῦ τούτου τοῦ φορολογουμένου, ὁ ὁποῖος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων δυσμενῶν συνεπειῶν ἐκ τῆς ποινῆς ταύτης, θὰ εἶναι ὑποχρεωμένος καὶ τὰς φορολογικὰς καὶ τὰς λοιπὰς ὑποχρεώσεις του νὰ ἐκπληροῖ εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ νὰ διατηρῇ καὶ τὸ προσωπικόν του καθ’ ὅλον τὸ χρονικὸν διάστημα, καθ’ ὃ θὰ διαρκῇ τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος. Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, μίαν τοιαύτην διάταξιν ἐπιβάλλουσαν τόσον ἐξοντωτικὰς ποινὰς νὰ τὴν ψηφίσωμεν; Παρὰ ταῦτα, ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐπιμένῃ εἰς τὴν διατήρησιν τῆς διατάξεως ταύτης, ἂς τεθῇ δυνητικῶς, ὥστε νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν ὁ δικαστής, κατὰ τὴν ἐπιμέρισιν τῆς ποινῆς νὰ κρίνῃ ἄνευ δεσμεύσεων διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν αὐστηροτέρων κυρώσεων.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§49Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ ἄρθρον 9, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἀδιαμφισβητήτως τὸ σοβαρώτερον ἄρθρον τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου καὶ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐγέννησε τὰς μεγαλυτέρας ἀντιδράσεις τῶν ἐνδιαφερομένων ἐκπροσώπων τῶν παραγωγικῶν τάξεων. Προτοῦ εἴπω ἐπ’ αὐτοῦ τὰς ἀπόψεις μου, ἐπιθυμῶ νὰ σημειώσω, ὅτι ὄντως, ὅπως ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀνέφερεν, ὑπάρχει μία παρομοία διάταξις εἰς ἰσχύοντα νόμον. Ὑπάρχει, δηλαδή, ἡ πρόβλεψις, ὅτι δύναται νὰ διαταχθῇ τὸ κλείσιμον καταστήματος, ἐν ᾗ περιπτώσει ἕνας φορολογούμενος δὲν τηρεῖ διόλου βιβλία. Ἠρώτησα τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἠθέλησα νὰ πληροφορηθῶ, αὐτὴ ἡ διάταξις ποίας ἐφαρμογῆς ἔτυχε μέχρι σήμερον, καὶ ἐπληροφορήθην, ὅπως ἄλλωστε ἀνέμενα, ὅτι ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς τεραστίας φοροδιαφυγῆς, περὶ τῆς ὁποίας ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐπανειλημμένως ὡμολόγησε καὶ ὅλοι μας συνεφωνήσαμεν, δὲν ὑπάρχει οὔτε μία περίπτωσις ἐφαρμογῆς τοῦ ἰσχύοντος ἠπιωτέρου νόμου. Ἀνέκυψε, κατὰ συνέπειαν, αὐτομάτως τὸ ἐρώτημα, ὅτι, ἀφοῦ ὁ ἠπιώτερος νόμος, ὡς νόμος οὐσιαστικός, ἀπαραδέκτως αὐστηρὸς δὲν ἐφηρμόσθη, δύναται νὰ ἐλπίζῃ τις, δύναται νὰ ἀναμένῃ τις, ἢ νὰ φοβῆται τὶς ὀρθότερον, ὅτι ὁ νόμος αὐτός, ὅπως γίνεται σήμερον αὐστηρότερος, πρόκειται ποτὲ νὰ ἐφαρμοσθῇ; Καὶ ἐὰν ὁ νόμος αὐτὸς ἐφαρμοσθῇ, εἰς ποίους πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθῇ; Ποίους πρόκειται νὰ πλήξῃ; Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει, ἐπίσης, νὰ κάμω καὶ μίαν ἄλλην παρατήρησιν βασικήν, διὰ νὰ ἐννοήσητε πλήρως τὸ θέμα καὶ τὴν ἰδικήν μου ἄποψιν. Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ κρίσις ἐπαφίεται εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν καὶ δι’ ἀποφάσεως τοῦ Προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν θὰ ὁρίζεται τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος ἐπὶ τρίμηνον. Ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι ἡ διαδικασία εἶναι ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν. Δὲν δύναται ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ κλείσῃ ἢ νὰ μὴ κλείσῃ, κατὰ περίπτωσιν, τὸ κατάστημα. Ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν, ἐφ’ ὅσον συντρέχουν αἱ προϋποθέσεις τοῦ νόμου, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ διατάξῃ τὸ κλείσιμον καὶ τὸ μόνον, τὸ ὁποῖον θὰ ἐκτιμήσῃ, εἶναι ὁ χρόνος τοῦ κλεισίματος. Δηλαδή, ἀσχέτως ὅλων τῶν ἐπιχειρημάτων, τῶν ὀρθῶν, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ κ. Μπακόπουλος πρωτύτερον, δὲν ἔχομεν κἂν τὴν ἐγγύησιν, ὅτι ὁ τακτικὸς δικαστὴς δύναται νὰ κρίνῃ οὐσίᾳ τὸ θέμα καὶ νὰ εἴπῃ, ἐὰν πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ αὐτὸ τὸ αὐστηρὸν μέτρον εἰς ἑκάστην περίπτωσιν. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἐπαναλάβω καὶ πάλιν κἄτι, τὸ ὁποῖον ἐπανειλημμένως εἶπον κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι ἡ διάταξις αὕτη, δρακόντειος, ὡς εἶναι, ἀπαράδεκτος καὶ ἐρχομένη εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴν πραγματικότητα καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς, δὲν πρόκειται νὰ τύχῃ εὐρείας ἐφαρμογῆς. Ἀλλά, ἀντιθέτως, εἶμαι δυστυχῶς βέβαιος, ὅτι, ἐὰν καὶ ὅπου ὑπάρξουν περιπτώσεις ἐφαρμογῆς της, δὲν θὰ πρόκειται περὶ τῶν μεγάλων φορολογουμένων, ἀλλὰ θὰ πρόκειται περὶ τῶν μικρῶν. Καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω ἀμέσως διατί. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Βουλῆς, τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τῶν ἐκπροσώπων τῶν παραγωγικῶν τάξεων, ἐβελτίωσεν ὄντως κατά τι τὸ νομοθέτημα. Τὸ νομοθέτημα, ὡς ἔρχεται σήμερον, δὲν εἶναι τὸ ἴδιον, ὡς ἦτο εἰς τὴν ἀρχικήν του μορφήν. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, θέτει ὡς προϋπόθεσιν τῆς δρακοντείου αὐτῆς διατάξεως, τὴν ἐπιβολὴν τελεσιδίκως προστίμου 10.000 δραχ. —εἰς τὴν ἀρχικὴν διατύπωσιν ἔλεγε 5.000 δραχ.— διὰ τὴν περίπτωσιν μὴ τηρήσεως βιβλίων ἢ ἀνακριβοῦς τηρήσεως βιβλίων, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἐκ προθέσεως, καὶ ὑπάρχει ἡ διαπίστωσις τῶν ἁρμοδίων Ἐπιτροπῶν, ὅτι τὰ βιβλία δὲν ἐτηρήθησαν ἐπακριβῶς. Κύριοι συνάδελφοι, περὶ βιβλίων ἐπανειλημμένως ὡμίλησα. Θὰ ξαναείπω καὶ πάλιν, ὅτι τὰ κατώτερα βιβλία εἰς πλείστας περιπτώσεις, σχεδὸν πάντοτε εἰς τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις δὲν κρίνονται εἰλικρινῆ ἀπὸ τοὺς ἐφόρους καί, κατὰ συνέπειαν, ὑπάρχει ἡ δυνατότης τῆς ἐπιβολῆς προστίμου. Βεβαίως, θὰ μοῦ ἀντείπῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ὑπάρχει ἡ δυνατότης τῆς κρίσεως πρωτοβαθμίου καὶ δευτεροβαθμίου, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον τὰ φορολογικὰ δικαστήρια δὲν ἔχουν τεθῆ εἰς ἐφαρμογήν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τὴν ἀπόλυτον ἐκείνην ἐμπιστοσύνην, τὴν ὁποίαν προϋποθέτει ἡ ἐφαρμογὴ μιᾶς τοιαύτης δρακοντείου διατάξεως. Δι’ αὐτὸ θὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης πάντοτε εἰς τὰ ἐφοριακὰ ὄργανα, ἐκεῖ ποὺ νομίζουν, καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι αἱ περιπτώσεις ποὺ θὰ νομίζουν, ὅτι ἠμποροῦν νὰ τὰ ἐφαρμόσουν, θὰ εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον μικροὶ φουκαράδες φορολογούμενοι, νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς τῆς διατάξεως. Κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι πρόκειται περὶ διατάξεως, ἡ ὁποία δὲν ὠφελεῖ τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπικροτεῖ τὸ νομοσχέδιον τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἢ τὸν ὁποῖον, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπιδιώκει, ἀσχέτως ἐὰν διὰ μέσων μὴ τελεσφόρων, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Πρόκειται περὶ διατάξεως, ἡ ὁποία θὰ αὐξήσῃ τὴν δυσπιστίαν καὶ τὸν φόβον. Πρόκειται περὶ μιᾶς ἀκραίας ἀστυνομικῆς καὶ ποινικῆς διατάξεως, ἡ ὁποία θὰ δημιουργήσῃ δυσάρεστον κλῖμα εἰς τὴν τάξιν τῶν φορολογουμένων, χωρὶς οὔτε ἐπ’ ἐλάχιστον νὰ βοηθήσῃ εἰς τὸν σκοπὸν εἰς τὸν ὁποῖον τείνει, περὶ διατάξεως ἡ ὁποία, ἐν τῇ οὐσίᾳ, ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει, θὰ πλήξῃ εὐθέως τὴν φορολογικὴν συνείδησιν, τὴν ὁποίαν ὅλοι θέλομεν νὰ ἀναπτύξωμεν. Εἶμαι ἀπολύτως ὑπὲρ τῆς διαγραφῆς τῆς διατάξεως αὐτῆς. Προβλέπω ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς της δεινά, προβλέπω ἐπιδείνωσιν τῆς καταστάσεως, προβλέπω δημιουργίαν συγχύσεως καὶ φοβίας καὶ προβλέπω ἀκόμη, ὅτι ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει ὡρισμένοι φορολογούμενοι φουκαράδες θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὸ ἔλεος τῶν φορολογικῶν ὀργάνων ἢ, ἐὰν θέλετε, εἰς τὸ ἔλεος μιᾶς κομματικῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ἀπολύτως ἀντίθετος καὶ προτείνω τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 9 ὁλοκλήρου, ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει πιστεύω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, χρέος ἔχει, ἐὰν τυχὸν δὲν ἀποδεχθῆ τὴν ὁλοκληρωτικὴν διαγραφήν, νὰ θελήσῃ νὰ ἀποδεχθῇ τὸ αἴτημα τῶν παραγωγικῶν τάξεων, ὅπως ἡ διάταξις αὐτὴ ἰσχύσῃ ἀφ’ ἧς τεθοῦν εἰς ἐφαρμογὴν τὰ φορολογικὰ δικαστήρια. Δὲν πρόκειται εἰς τίποτε νὰ ζημιωθῇ ἡ ὑπόθεσις ἐὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι κατὰ τὰς ἰδικάς μου ἀπόψεις, ὑπάρξῃ κἄτι τὸ καλὸν εἰς τὴν διάταξιν αὐτήν, ἐὰν ἰσχύσῃ αὕτη μετὰ ὀλίγους μῆνας, ὅταν τὰ φορολογικὰ δικαστήρια θὰ τεθοῦν εἰς ἐφαρμογήν. Εἰς τὸ τέλος–τέλος δὲν γνωρίζω, διότι δὲν ὑπάρχει τύπος καὶ δὲν δύναμαι νὰ πληροφορηθῶ τὶ τελικῶς συνέβη μὲ τὰς ἀτέρμονας αὐτὰς συζητήσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν παραγωγικῶν τάξεων. Δύναμαι ὅμως νὰ σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι, ἀσχέτως τοῦ ποῖον ὑπῆρξε τὸ τυπικὸν ἀποτέλεσμα τῶν συζητήσεων αὐτῶν, ὅλοι οἱ φορολογούμενοι τῆς Ἑλλάδος μετὰ δέους καὶ μετὰ ἀγανακτήσεως βλέπουν τὴν διάταξιν αὐτὴν καὶ ἡ Βουλὴ ὀφείλει νὰ ἀνταποκριθῇ πρὸς τὸ κοινὸν αἴσθημα. Ἂς μὴ δημιουργήσωμεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς φόβον, ἀγανάκτησιν καὶ δυσπιστίαν πρὸ παντὸς, ἀφοῦ οὐδὲν πρόκειται νὰ μὴ κερδίσωμεν ἐκ τῆς διατάξεως αὐτῆς.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§51Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὀρθῶς ἐλέχθη καὶ ἐτονίσθη, ὅτι ἀπὸ τοῦ αὐστηροῦ εἰς τὸ αὐστηρότερον ἐφθάσαμεν εἰς τὸ ἄρθρον 9, τὸ ὁποῖον πράγματι περιλαμβάνει τὴν σκληροτέραν ἀπὸ τὰς διατάξεις καὶ τὰς κυρώσεις, τὰς ὁποίας περιέχει τὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς σχέδιον νόμου. Διότι πράγματι, νομίζω, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ ἀπὸ κανένα, ὅτι αἱ κυρώσεις αἱ ὁποῖαι προβλέπονται διὰ τοῦ ἄρθρου 9, τῆς ἐπὶ τρίμηνον διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν μιᾶς οἱασδήποτε ἐπιχειρήσεως, ἡ ὁποία θὰ ὑποπέσῃ εἰς τὰς παραβάσεις, τὰς ὁποίας προβλέπει τὸ ἄρθρον αὐτό, εἴτε πρόκειται περὶ βιομηχανίας, εἴτε περὶ καταστήματος, εἴτε περὶ γραφείου, εἴτε περὶ ἀτόμου, εἴτε περὶ οἱασδήποτε μορφῆς ἐπιχειρήσεως, ἡ κύρωσις αὕτη εἶναι πράγματι ἐξοντωτική. Ἀλλὰ ἐκεῖνο ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἰδιαιτέρως ἤθελα νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς εἶναι, πέραν τῆς σκληρότητος τῶν κυρώσεων, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται, εἶναι αἱ προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι τίθενται διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς κυρώσεως αὐτῆς. Προβλέπεται ἡ ἐπιβολὴ τῆς κυρώσεως ἐφ’ ὅσον θὰ ἐπιβάλῃ πρόστιμον 10.000 δραχμῶν, εἴτε διὰ τὴν μὴ τήρησιν τῶν βιβλίων, εἴτε διὰ τὴν ἀνακριβῆ τήρησιν βιβλίων. Ποῖος θὰ προσδιορίσῃ τὸ πρόστιμον; Τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα, ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος. Κύριοι συνάδελφοι, εἴτε τὸ θέλομεν, εἴτε δὲν τὸ θέλομεν εἶναι γνωστόν, ὅτι σήμερον εἰς τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα δέν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δικαστική, θὰ ἐλέγομεν, συνείδησις διὰ τὴν ἀκριβοδικαίαν στάθμισιν τῆς παραβάσεως, ὥστε νὰ δύναται μετὰ κἄποιας ἐμπιστοσύνης ὁ φορολογούμενος νὰ δεχθῇ, ὅτι ἡ κρίσις τοῦ Ἐφόρου, τὸ στάθμισμα περὶ τοῦ ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐπιβολὴ τοῦ προστίμου, εἶναι δικαία. Ἔχομεν, συνεπῶς, τὸν Ἔφορον ὑφιστάμενον τὴν πίεσιν τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι πρέπει νὰ αὐξήσῃ ὁπωσδήποτε τὰ ἔσοδα τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰς ἐπιρροὰς ἰσχυρῶν προσώπων, ἐνδεχομένως, χάριν ἢ ὑπὲρ ὡρισμένων φορολογουμένων, τὴν ἐγκατάλειψιν τῶν ἀσθενῶν ἐπιχειρήσεων εἰς τὴν τύχην των ἐντελῶς καὶ εἰς τὴν κρίσιν καὶ εἰς τὴν νοοτροπίαν κἄθε Ἐφόρου, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ κρίνῃ. Ἔχομεν ἀκόμη τὸν Ἔφορον τῶν Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει χιλιάδες ἐπιχειρήσεις μὲ τζῖρον ἑκατομμυρίων καὶ ὁ ὁποῖος προκειμένου νὰ βάλῃ ἕνα πρόστιμον θὰ κρίνῃ, ὅτι πρόκειται περὶ μιᾶς μικρᾶς ἐπιχειρήσεως καὶ ἑπομένως τὸ πρόστιμον θὰ πρέπει νὰ εἶναι χαμηλόν, κάτω τῶν 10.000 δραχμῶν δὲν ὑπάρχει κύρωσις. Ὁ Ἔφορος ὅμως τῆς ἐπαρχίας, ὅπου ὁ τζῖρος τοῦ ἑκατομμυρίου εἶναι ὁ μεγαλύτερος τζῖρος, ἐκεῖ θὰ πρέπει νὰ βάλῃ τὰς 10.000 δραχμάς. Θὰ θεωρήσῃ ἐνδεχομένως, ὅτι ἐκεῖ πρέπει νὰ βάλῃ τὸ ἀνώτατον πρόστιμον. Ἑπομένως ἔχομεν ἐκεῖνον μόνον καταδικαζόμενον καὶ συντριβόμενον καὶ τὸν εὑρισκόμενον εἰς τὰς Ἀθήνας μὴ ὑφιστάμενον τὴν κύρωσιν αὐτὴν διότι αἱ συνθῆκαι δημιουργοῦν διάφορον νοοτροπίαν καὶ κριτήρια εἰς τὸν κρίνοντα περὶ τῆς παραβάσεως Ἔφορον. Αὐτὸ τὸ σημεῖον τὸ ὁριακὸν τῶν 10.000 δραχμῶν ποῖος δικαστής, οἰκονομικὸς ὑπάλληλος, φοροτεχνικὸς ὑπάλληλος, πρόκειται νὰ τὸ ζυγίσῃ, ὥστε νὰ ἀποδώσῃ δικαιοσύνην; Κατ’ ἀνάγκην, λοιπόν, θὰ πέσωμεν εἰς τὴν αὐθαιρεσίαν καὶ τὴν αὐθαίρετον κρίσιν τοῦ καθενὸς ἐκ τῶν Ἐφόρων, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ δυνατότης νὰ ἀνατραπῇ ἡ κρίσις αὐτή. Δεύτερον, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς μὴ τηρήσεως βιβλίων. Εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ μεγάλαι ἐπιχειρήσεις ὁπωσδήποτε τηροῦν βιβλία, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀνειλικρινῆ, πάντως τηροῦν βιβλία. Συνεπῶς ἡ σκληροτέρα τυπικὴ παράβασις τῆς μὴ τηρήσεως βιβλίων, βάσει τῆς ὁποίας θὰ ἐπιβληθῇ ὁπωσδήποτε τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος χωρὶς νὰ ἐρευνηθῇ ἄλλο τί, δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ στρέφεται ἐναντίον τῶν μικρῶν ἐπιχειρήσεων, διότι μόνον μικραὶ ἐπιχειρήσεις εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μὴ τηροῦν βιβλία. Ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν θὰ εἰσέλθωμεν εἰς κυκεῶνα. Ἤδη ἐλέχθη ἀπὸ τὸν κ. Μπακόπουλον, ὅτι ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Ἀθηνῶν, ἔχει δώσει ἐντολὴν εἰς τὰ μέλη του νὰ μὴ τηρήσουν φορολογικὰ βιβλία. Καλῶς ἢ κακῶς οὕτω ἐγένετο σήμερον. Τὶ θὰ κάμετε ἀπέναντι τῶν χιλιάδων δικηγόρων, οἱ ὁποῖοι δὲν τηροῦν βιβλία ἀκολουθοῦντες τὴν ἐντολὴν τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου; Θὰ κλείσετε τὰ γραφεῖα των; Ὑπάρχουν καὶ πολλὰ ἄλλα παραδείγματα ἐπιχειρηματιῶν, τὰ ὁποῖα θὰ ἐρευνηθοῦν, καὶ ἐν ἀνάγκῃ θὰ διωχθοῦν μικραὶ ἐπιχειρήσεις ἁπλῶς καὶ μόνον διότι δὲν τηροῦν βιβλία. Καὶ ἐρχόμεθα τώρα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ἄλλην περίπτωσιν, τῆς μὴ ἀκριβοῦς τηρήσεως βιβλίων ἐκ προθέσεως. Ἀλλὰ ποῖος θὰ κρίνῃ τὴν πρόθεσιν; Ὁ Ἔφορος; Θὰ ἐξετάσῃ αὐτὸς τὴν ὕπαρξιν δόλου, τὴν δολίαν προαίρεσιν; Κάμνομεν, δηλαδή, κ. Ὑπουργέ, τὸν Ἔφορον δικαστὴν διὰ νὰ ἀνατέμνῃ τὴν σκέψιν, τὴν πρόθεσιν, διὰ νὰ εὕρῃ τὴν δολίαν προαίρεσιν; Ἀλλὰ ἀποτελεῖ, νομίζω, ὀλίσθημα νὰ ἀναθέτωμεν εἰς διοικητικοὺς ὑπαλλήλους, δικαστικὰ καθήκοντα χωρὶς καμμίαν προπαίδευσιν, χωρὶς πεῖραν, χωρὶς δικονομίαν. Νὰ ἀναθέσωμεν εἰς αὐτοὺς ἔργα, ποὺ ἀνήκουν μόνον εἰς δικαστάς. Ἀλλὰ καὶ ἕνα τελευταῖον. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει μία διάταξις διὰ τὴν ὁποίαν τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργῶν τῶν Οἰκονομικῶν, ὡς νομικόν, θὰ ἐδικαιοῦτο νὰ ἀναμείνῃ κανεὶς ὅπως μὴ τὴν περιλάβῃ εἰς τὸ νομοσχέδιον. Ἐμπλέκει, κύριοι συνάδελφοι, τοὺς τακτικοὺς δικαστὰς εἰς μίαν δεινὴν περιπέτειαν. Τοὺς ἐπιβάλλει νὰ ἐκδώσουν ἀπόφασιν οὐχὶ κατ’ ἰδίαν κρίσιν, ἀλλὰ ὑπακούοντες εἰς τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκονομικῶν Ἐφόρων. Πῶς ἐσκέφθη, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ἀναθέσῃ εἰς τὸν δικαστὴν νὰ ἐκδώσῃ μίαν ἀπόφασιν καταδικαστικὴν διὰ πράξεις ἐκ δόλου τελουμένας, τὸν δόλιον χαρακτῆρα τῶν ὁποίων θὰ κρίνῃ μόνον ὁ Ἔφορος καὶ αἱ Φορολογικαὶ Ἐπιτροπαί, τῶν ὁποίων ἡ κρίσις θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸν δικαστήν, χωρὶς οὗτος νὰ δικαιοῦται νὰ κρίνῃ ἐὰν ὑπάρχῃ ἢ ὄχι δόλος; Πῶς εἶναι δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ μεταβάλωμεν τοὺς δικαστὰς εἰς ὄργανα ἐκτελεστικὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Διοικητικῶν Ὑπηρεσιῶν; Πῶς θὰ ἀνεχθῶμεν ὁ δικαστὴς νὰ βάζῃ μόνον τὴν σφραγῖδα τῆς ἐκτελέσεως, νὰ γίνῃ ἁπλῶς ληξίαρχος, χωρὶς νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ κρίνῃ ἐὰν ὀρθῶς ἐξεδόθη ἡ ἀπόφασις αὐτὴ τῆς Ἐπιτροπῆς; Τὸ μόνον ποὺ ἀφήνομεν εἰς τὸν δικαστήν, τὸ μόνον ποὺ ἔχει νὰ σταθμίσῃ εἶναι τὸ ὕψος τῆς ποινῆς. Ἐφιστῶ λοιπὸν τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 9. Δὲν ἔχει νὰ κερδίσῃ τίποτε τὸ Κράτος, ἀπεναντίας θὰ δημιουργήσῃ μίαν ἀναστάτωσιν εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, θὰ κλονίσῃ ἔτι μᾶλλον τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν φορολογουμένων πρὸς τὰ ὄργανα ἀπονομῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης. Ἀναμείνατε, λοιπόν, κ. Ὑπουργέ, τὴν λειτουργίαν τῶν φορολογικῶν Δικαστηρίων. Καὶ τότε ἂν ὑπάρχῃ ἀνάγκη νὰ θεσπίσωμεν καὶ αὐστηροτέρας ἀκόμη διατάξεις. Ἀλλὰ θὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι ἔχετε δικαστὰς οἱ ὁποῖοι θὰ κρίνουν ἀνεπηρεάστα, ἀντικειμενικῶς. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἡμεῖς τασσόμεθα ἐναντίον ὁλοκλήρου τοῦ ἄρθρου. Ἐὰν ὅμως ἡ πλειοψηφία θελήσῃ νὰ τὸ ψηφίσῃ ὀφείλετε νὰ διαγράψετε τοὐλάχιστον τὴν διάταξιν περὶ ἀναμίξεως δικαστῶν εἰς τὴν περιπέτειαν αὐτὴν ἡ ὁποία θὰ κλονίσῃ τὸ κῦρος τῶν δικαστῶν καὶ τῆς δικαιοσύνης.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§53Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὀρθῶς ἐξηγέρθη ὁλόκληρος ὁ ἐμπορικὸς καὶ ὁ ἐπαγγελματικὸς κόσμος μὲ ἐπικεφαλῆς τὰς ὀργανώσεις του ἐναντίον τοῦ ὑπὸ συζήτησιν Νομοσχεδίου. Καὶ ἐν τούτοις παρὰ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἐναντίον του, ἡ πλειοψηφία τὸ ἐψήφισε κατ’ ἀρχήν. Εἶχεν ὑποσχεθῆ ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ἀκούσῃ μετὰ προσοχῆς τὰς ἐκτεθησομένας ἀπόψεις καὶ θὰ δεχθῇ ἐξ αὐτῶν ὅσας ἔχουν βάσιν. Εἰδικώτερον τὸ ἄρθρον 9, προεκάλεσε τὰς πλέον ἐντόνους διαμαρτυρίας τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων καὶ δὴ τῶν ἐπαγγελματικῶν καὶ βιοτεχνικῶν ὀργανώσεων. Ἀναφέρω εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι ἀκριβῶς πρό τινος ἔλαβε χώραν εἰς τὸ θέατρον «Κεντρικὸν» πολυπληθεστάτη συγκέντρωσις τῶν βιοτεχνικῶν σωματείων τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, ἅτινα ζητοῦν τὴν ἀπάλειψιν τοῦ ἄρθρου 9 καὶ ἰδιαιτέρως τονίζουν τὸ αἴτημα τῆς διαγραφῆς τοὐλάχιστον τῆς διατάξεως τῆς ἐπιβαλλούσης τὴν κύρωσιν τοῦ κλεισίματος τῶν καταστημάτων. Ἔχω εἰς χεῖρας μου ἀντίγραφον τοῦ ἐγκριθέντος ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν ταύτην ψηφίσματος τοῦ διαλαμβάνοντος τὰς ἀπόψεις των αὐτάς. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 9, κύριοι συνάδελφοι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων μειονεκτημάτων, ἐμφανίζει καὶ μίαν ἀντινομίαν ἔναντι ἄλλων διατάξεων τοῦ ἰδίου νομοσχεδίου καὶ ἰδιαιτέρως ἔναντι τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 6. Διὰ τῆς διατάξεως ταύτης ἡ Κυβέρνησις φαίνεται μὴ ἀποδίδουσα τὴν δέουσαν σημασίαν εἰς τὰ βιβλία ἀλλὰ τοὐναντίον θέτουσα ὡς βάσιν διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τοῦ φορολογουμένου εἰσοδήματος τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν οὐσιαστικῶς καὶ κυρίως τὴν κρίσιν τοῦ Ἐφόρου καὶ τῶν φοροτεχνικῶν ὀργάνων, ἐνῷ ἐν προκειμένῳ διὰ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 9 δίδει μίαν οὕτως εἰπεῖν θρησκευτικὴν πίστιν εἰς τὰ βιβλία μέχρι σημείου ὥστε ἡ μὴ τήρησις αὐτῶν ἢ ἡ πλημμελὴς τήρησίς των καὶ ὑπὸ τῶν ἀσκούντων ἀκόμη ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα τῶν ὁποίων τὰ βιβλία δὲν γίνονται σεβαστὰ ἀπὸ τὸ ἄρθρον 6 τοῦ ἰδίου σχεδίου, νὰ συνεπάγεται βαρυτάτας κυρώσεις. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντίθεσις αὐτὴ δὲν θὰ εἶχε τόσον σημασίαν ἐὰν αἱ συνέπειαι τοῦ ἄρθρου 9 δὲν ἦσαν τόσον καταπληκτικαί, ἀληθῶς ἐξοντωτικαί. Ὁ ἀναγινώσκων τὸ ἄρθρον 9, θὰ δημιουργήσῃ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν ὑπῆρχε μέχρι σήμερον καμμία ἄλλη κύρωσις εἰς βάρος τῶν μὴ τηρούντων ἢ τῶν ἀνακριβῶς τηρούντων τὰ βιβλία καὶ στοιχεῖα καὶ εἰς αὐτὸ ὀφείλεται ἡ φοροδιαφυγή. Ἀλλὰ ὑπάρχει τὸ ἄρθρον 55 τοῦ Β. Δ. «περὶ τοῦ Κώδικος Φορολογικῶν στοιχείων», τὸ ὁποῖον προβλέπει ἀρκετάς αὐστηρὰς κυρώσεις. Παρὰ ταῦτα ὅμως δὲν ἐφηρμόσθησαν αἱ αὐστηραὶ αὗται κυρώσεις ἐνῷ ἡ ἐφαρμογή των ἴσως περιέστελε τὴν φοροκλοπὴν τῶν μεγάλων ἐπιχειρήσεων καὶ ἔρχεται σήμερον ἡ Κυβέρνησις καὶ θεσπίζει ἔτι αὐστηροτέρας τοιαύτας. Εἶναι γνωστὸν ἐκ τῆς πείρας καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, κ. Μπακόπουλος, τὸ ἐξήγησεν, ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ αὐστηρότης τῶν διατάξεων ὁδηγεῖ εἰς τὴν μὴ ἐφαρμογὴν των, διότι δημιουργεῖ μίαν ἀπώθησιν εἰς τὸν δικαστὴν καὶ γενικὰ τὸν ἐφαρμοστήν της, ὅτι ἡ ποινὴ τοῦ προστίμου τῶν 10.000 δραχμ. τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιβάλῃ συνεπάγεται τὸ κλείσιμον τοῦ Καταστήματος, εἶναι φυσικὸν νὰ διστάσῃ εἰς τὴν ἐπιβολὴν καὶ αὐτοῦ τοῦ προστίμου, τὸ ὁποῖον ἄλλως θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιβάλῃ. Διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν ποινῶν ἑπομένως θὰ συντελέσωμεν εἰς τὸ νὰ μὴ ἐπιβάλλωνται οὔτε αὐτὰ τὰ πρόστιμα τὰ προβλεπόμενα ὑπὸ τῶν κειμένων διατάξεων, ἐνῷ θὰ εἶναι δυνατὸν ἐξ ἄλλου, αἱ αὐστηραὶ αὐταὶ κυρώσεις νὰ ἐπιβάλλωνται ἀπὸ ἄλλους φοροτεχνικοὺς ὑπαλλήλους ποὺ θὰ ἐνεργοῦν, εἴτε ἀπὸ ὑπερβάλλοντα ζῆλον, εἴτε ἀπὸ προσωπικὰς ἀντιθέσεις πρὸς ὡρισμένους φορολογουμένους καὶ πρὸς ἐκδίκησιν. Διότι, ὡς πρὸς τὴν ποινὴν τοῦ κλεισίματος τοῦ καταστήματος, ἐργοστασίου, γραφείου, ἐργαστηρίου κλπ., θὰ πρέπει νὰ τονισθῇ, ὅτι ἡ διάταξις αὕτη δὲν θίγει μόνον τὸν φορολογούμενον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ ἐργάτας αὐτοῦ καὶ τὰς οἰκογενείας των, διότι παρ’ ὅλον ὅτι προβλέπεται εἰς τὸ ἄρθρον 9, ὅτι διατηροῦνται αἱ ὑποχρεώσεις τοῦ φορολογουμένου πρὸς τὸ προσωπικόν του καὶ τοὺς ἄλλους μετ’ αὐτοῦ συναλλαγέντας, ἀλλὰ ὅταν ἕνας μικροεπαγγελματίας ἢ βιοτέχνης κλείσῃ τὸ κατάστημά του, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ πληρώνῃ καὶ τὸ προσωπικόν. Ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς μεγάλας βιομηχανίας ἂν κλείσουν ἔστω καὶ διὰ διάστημα ὀλίγων μηνῶν ἢ καὶ ἡμερῶν ἀκόμη, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ πληρώνουν εἰς τὸ ἀκέραιον τοὺς μισθοὺς καὶ ἡμερομίσθια τοῦ προσωπικοῦ των. Ἡ διάταξις ἑπομένως, ἥτις ὁρίζει, ὅτι διατηροῦνται αἱ ὑποχρεώσεις τοῦ ἐπιτηδευματίου κατὰ τὸ διάστημα τοῦ κλεισίματος τοῦ καταστήματος κλπ., δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὸν τρόπον ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς αὐτῆς ἔχομεν σοβαρὰς ἀντιρρήσεις, διότι εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὴν διαδικασίαν τῆς ἀπονομῆς τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης, διότι καὶ τὰ μέτρα τοῦ ἄρθρου 9 οὐσιαστικῶς ἔχουν χαρακτῆρα ποινῶν. Μέχρι τοῦδε γνωρίζομεν, ὅτι τὰς ποινὰς ἐπιβάλλουν τὰ ποινικὰ Δικαστήρια. Σήμερον θεσπίζεται, ὅτι ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν, εἴτε Εἰρηνοδίκης, ὑποχρεοῦνται εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς ποινῆς, ἐφ’ ὅσον ὁ Ἔφορος ἔχει ἐπιβάλει πρόστιμον ἄνω τῶν 10.000 δραχμῶν. Δὲν θέλω, κύριοι, νὰ ὑποτιμήσω τὴν ἀξίαν τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν οἱουδήποτε βαθμοῦ, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι καὶ εἰς μικρὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις, κατόπιν τῶν μέτρων ὑπὲρ τῆς ἀποκεντρώσεως τῆς βιομηχανίας, ἔχομεν μεγάλας ἐπιχειρήσεις, ὁπότε θὰ συμβῇ νὰ κρίνῃ ὁ Εἰρηνοδίκης καὶ δὴ τελεσιδίκως, τὴν τύχην μιᾶς ἐπιχειρήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἐργάζονται ἑκατοντάδες ἐργατοϋπαλλήλων. Νομίζω, ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς τῆς διαδικασίας, πάσχει ἡ διάταξις. Ἀλλὰ τὸ κυριώτερον, φοβούμεθα, ὅτι αὕτη, θεσπιζομένη, θὰ ἐφαρμοσθῇ μόνον εἰς βάρος τῶν μικρῶν ἐπιχειρήσεων καὶ οὐχὶ τῶν μεγάλων φοροφυγάδων, οἵτινες, ὡς μέχρι σήμερον, θὰ εὕρουν τρόπον νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν διάταξιν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἀντιτιθέμεθα εἰς τὸ ἄρθρον 9 καὶ ζητοῦμεν τὴν ἀπάλειψίν του, σύμφωνα μὲ τὸ αἴτημα τῶν ἐργαζομένων τάξεων. Ἐὰν δὲ ἡ Κυβέρνησις ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἐπιψήφισίν του ζητοῦμεν ψηφοφορίαν δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως, ἵνα ἕκαστος ἐξ ἡμῶν ρυθμίσῃ τὴν ψῆφον του, προκειμένου περὶ διατάξεως καταδικαζούσης εἰς θάνατον μίαν σειρὰν μικρῶν, κυρίως, ἐπιχειρήσεων καὶ τὸ προσωπικόν των.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Βαλοῦρδος, ἔχει τὸν λόγον.

§55Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ συζητουμένου ἄρθρου ἔχω νὰ κάμω τὰς ἑξῆς παρατηρήσεις, πέραν τῶν ὅσων διετύπωσεν ὁ ἡγέτης μου, κ. Τσιριμῶκος, μετὰ τοῦ ὁποίου εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὑπάρχουν μικροὶ καὶ μεγάλοι φορολογούμενοι. Μεταξὺ τῶν μικρῶν φορολογουμένων, οἱ ὁποῖοι συνήθως δὲν τηροῦν βιβλία, εἶναι καὶ μπακάληδες καὶ ταβερνιάρηδες καὶ ἄλλοι σχετικοὶ ἐπαγγελματίαι. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ψωνίζουν τὰ τρόφιμα καὶ τὰ πάντα δυνάμει σχετικῆς ἀποδείξεως. Καὶ εἰς τὰ τρόφιμα αὐτά, εἰδικῶς εἰς τὸ κρασί, ὑπάρχουν ἀγορανομικαὶ διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων καθορίζεται τὸ ποσοστὸν τοῦ κέρδους. Καὶ συνήθως τὸ ποσοστὸν τοῦ κέρδους κυμαίνεται μεταξὺ τοῦ 6%, 7% καὶ 8%. Ἔρχεται ὅμως κατόπιν ὁ φοροτεχνικός, ὁ ὁποῖος αὐθαιρετεῖ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν κρίσιν του τοῦ καθορίζει κέρδος 15%. Ἀγωνίζεται ὁ μικρὸς αὐτὸς ἐπαγγελματίας διὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἀποδείξῃ πρωτόδικα, κατ’ ἔνστασιν, κατ’ ἔφεσιν, ὅτι τὸ πραγματικὸν κέρδος του εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον καθορίζει ἡ ἀγορανομικὴ διάταξις. Ἔχομεν, λοιπόν, μίαν διαφορὰν μεταξὺ δημοσίων ὀργάνων καὶ κατ’ οὐδένα τρόπον δέχεται ὁ φοροτεχνικὸς νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὁ ἐπαγγελματίας αὐτὸς εἰσπράττει τὸ ποσοστὸν τοῦ κέρδους, τὸ ὁποῖον καθορίζει ἡ ἀγορανομικὴ διάταξις. Πέραν ὅμως αὐτῶν ἔχομεν μίαν ἄλλην κατηγορίαν φορολογουμένων οἱ ὁποῖοι διατηροῦντες γραφεῖα, ἀσχολοῦνται μὲ μεγάλας ἐπιχειρήσεις. Ἐγνωρίσαμεν, κ. Πρόεδρε, ἐπιχειρηματίας, οἱ ὁποῖοι προτοῦ εἰσέλθουν εἰς τὸ ἐπάγγελμα τοῦ νὰ ἀνεγείρουν οἰκοδομάς, ἔξω ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖον ἐκρατοῦσαν τὸ φτιάρι καὶ τὸν κασμᾶ καὶ ἦσαν μεροκαματιάρηδες. Σήμεραν ὅμως εὑρίσκονται μὲ τεραστίας ἐπιχειρήσεις καὶ μὲ τεράστιον κεφάλαιον. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, εἶναι γνωστόν, ἀνέρχονται εἰς ἑκατοντάδας, καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἐγείρουν τὰς γνωστὰς οἰκοδομὰς ἐντὸς τοῦ κέντρου τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, καὶ εἰς ὡρισμένας συνοικίας. Γίνεται συγκερασμὸς κόστους διαμερίσματος, καὶ ἐνῷ κάθε διαμέρισμα ἢ καὶ ὅλη ἡ πολυκατοικία τοῦ στοιχίζει ἕνα ὡρισμένον ποσόν, καὶ θὰ ἦτο δυνατὸν μὲ ἕνα φοροτεχνικὸν ὑπάλληλον νὰ κρίνεται ἡ τιμὴ ἑκάστου διαμερίσματος ἀντὶ ἑνὸς ποσοῦ φερ’ εἰπεῖν 200 λιρῶν αὐθαιρέτως καὶ τελείως ἐλευθέρως ὁ ἐπιχειρηματίας τὸ διαμέρισμα αὐτὸ τῆς πολυκατοικίας ζητεῖ νὰ τὸ πωλήσῃ ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τῶν 500, 1.000 ἢ 2.000 λιρῶν.

§56Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Σεῖς ἀνησυχεῖτε διὰ τὸν ἐπιχειρηματίαν ὁ ὁποῖος ἀνεγείρει πολυκατοικίας;

§57Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ, δὲν τὸ θέτω ἔτσι τὸ θέμα. Δὲν ἀνησυχῶ. Ἴσα–ἴσα ποὺ πρέπει νὰ ὑπερηφανευώμεθα διότι βλέπομεν νὰ ἀνοικοδομῆται ἡ Ἀθήνα, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα νὰ εὑρίσκουν ἐργασίαν. Ἀλλὰ λέγω, ὅτι ὑπάρχει τεραστία διαφορὰ μεταξὺ κόστους οἰκοδομῆς καὶ πραγματοποιουμένης τιμῆς πωλήσεως. Διότι δὲν ὑπάρχει ἀγορανομικὴ διάταξις ποῦ νὰ καθορίζῃ τὸ ποσοστὸν τοῦ κέρδους...... (δὲν ἠκούσθη).

§58Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὸ ποσοστὸν κέρδους δὲν τὸ καθορίζει, κ. συνάδελφε, ὁ ἐπιχειρηματίας ποὺ κτίζει τὴν πολυκατοικίαν. Δὲν τὸ καθορίζομεν οὔτε σεῖς, οὔτε ἐγώ.

§59Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἐνῷ, ἀντιθέτως, εἰς τὸν μικρὸν ἐπαγγελματία καθορίζει ποσοστὸν 8% καὶ ταὐτοχρόνως ἔχει καὶ τὸν Ἐφοριακόν, ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὰς ἀγορονομικὰς διατάξεις καὶ καθορίζει τὸ διπλάσιον τὸ 15%, τὸν μεγάλον ὅμως δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν πιάσῃ.

§60Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Πιάνει καὶ αὐτὸν ποὺ κτίζει τὴν πολυκατοικίαν. Ἀνησυχεῖτε δι’ αὐτόν, ἢ δὲν τὸν θεωρεῖτε ἐπαρκῶς μεγάλον;

§61Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν πιάσῃ, κ. Ὑπουργέ. Καὶ ἐρωτᾶται κατὰ ποῖον τρόπον θὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ σεῖς, κ. Ὑπουργέ, τὸ θέμα αὐτό. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ὑποχρεώσετε νὰ πληρώσουν τὸν φόρον ποὺ πρέπει νὰ πληρώσουν.

§62Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Θὰ διαπιστωθῇ ποῖον εἶναι τὸ κέρδος ποὺ ἐπραγματοποίησεν ἐκ τῆς πωλήσεως.

§63Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ρήτωρ λέγει, ὅτι ἐνῷ τοῦ μικροῦ τοῦ εὑρίσκει τὸ κέρδος καὶ τοῦ βάζει περισσότερα, τὸν μεγάλον δὲν τὸν πιάνει.

§64Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 9 δὲν ἀφορᾷ τὴν ἀνειλικρίνειαν τῆς δηλώσεως. Ἀφορᾷ τὴν μὴ τήρησιν ἢ τὴν ἀνειλικρινῆ τήρησιν τῶν βιβλίων καὶ στοιχείων. Δὲν ἀφορᾷ ἡ διάταξις τὸν τρόπον ὑπολογισμοῦ τοῦ ποσοστοῦ τοῦ κέρδους. Ἀδίκως ὁ κ. συνάδελφος ἀνησυχεῖ.

§65Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μέχρι σήμερον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ παριστάμεθα εἰς ποινὰς ἀφαιρέσεως τῆς ἀδείας κυκλοφορίας τῶν αὐτοκινήτων αἱ ὁποῖαι ἐπεβάλλοντο ὑπὸ ἀστυνομικῶν ὀργάνων διὰ διάφορα πταίσματα εἰς τὰ ὁποῖα ὑπέπιπτον οἱ ὁδηγοὶ αὐτοκινήτων. Καὶ μὲ παραστάσεις ἡμῶν καὶ εἰς τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ αὐτοκινήτων, ἐπίσης δὲ καὶ ἀπ’ εὐθείας εἰς τὸν Ὑπουργὸν κατωρθώναμεν τὴν ποινὴν τῶν δύο ἢ τριῶν μηνῶν νὰ τὴν περιορίζωμεν εἰς τὸ ἐλάχιστον. Καὶ ὡς παράδειγμα διὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς ἀδείας τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ αὐτοκινητιστοῦ, φέρνομεν τὸν ἐλεύθερον ἐπαγγελματίαν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ διὰ ἕνα ἀδίκημα νὰ καταδικάζεται εἰς τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματός του. Δυστυχῶς ἡ διάταξις ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰ αὐτοκίνητα, ἐπεκτείνεται τώρα καὶ εἰς καταστήματα. Τὸ μέτρον αὐτὸ τὸ θεωρῶ καὶ ἐγὼ σκληρόν, σκληρότατον, καὶ νομίζω, ὅτι μαζὺ μὲ τοὺς ἐπαγγελματίας αὐτοὺς θὰ ἔχωμεν καὶ ἡμεῖς οἱ βουλευταὶ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν μεγάλα δεινά. Διότι θὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀνεβοκατεβαίνωμεν τὰς Ἐφορίας, καὶ νὰ εἴμεθα συμπαραστάται εἰς ὅλους ἐν γένει οἱ ὁποῖοι θὰ ὑπόκεινται εἰς τὰς κυρώσεις τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ. Κύριε Ὑπουργέ, παρέστην χωρὶς νὰ προσκληθῶ εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῶν βιοτεχνῶν Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, καὶ διεπίστωσα, τὴν ἀγωνίαν ὅλων τῶν παρισταμένων οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄνω τῶν 4.000 ἐκπροσωποῦντες τοὺς κλάδους τῆς βιοτεχνίας ὅλης τῆς Ἑλλάδος, καὶ παρεκλήθην μάλιστα νὰ μεταφέρω τὴν παράκλησιν καὶ εἰς ὑμᾶς προσωπικῶς, κ. Ὑπουργέ, καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν Βουλήν, νὰ ἀποσυρθῇ τὸ νομοσχέδιον. Τὴν παράκλησιν αὐτὴν τὴν μεταφέρω καὶ τὴν θέτω ὑπ’ ὄψιν καὶ τῆς Βουλῆς καὶ ὑμῶν προσωπικῶς, κ. Ὑπουργέ.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γυιόκας, ἔχει τὸν λόγον.

§67Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὅλοι εἴμεθα ὑπὲρ τῆς πατάξεως τῆς φοροδιαφυγῆς, ἀλλὰ ὅταν πρόκειται νὰ ληφθοῦν συγκεκριμένα μέτρα ὅλοι ἐμφανιζόμεθα ἐναντίον τῶν διατάξεων αὐτῶν. Τὸ θέμα τοῦ κλεισίματος τῶν καταστημάτων δὲν ἰσχύει μόνον ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ ἰσχύει καὶ εἰς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι εἶναι τοὐλάχιστον δημοκρατικαί, τόσον ὅσον καὶ ἡ Ἑλλάς, ὅπως ἡ Ἰταλία, ἡ Γαλλία, καὶ ἄλλαι χῶραι. Ἐπίσης γνωρίζετε καλά, ὅτι ὑπάρχει διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἀγορανομικὸν δικαστήριον, ἐν περιπτώσει παραβάσεως ἐπιβάλλει ὡς πρόσθετον συνέπειαν, ἢ ὡς παρεπομένην ποινήν, καὶ τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος. Δέν εἶναι, δηλαδή, τοῦτο κἄτι τὸ καινοφανές. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ παρατηρήσῃ κανεὶς εἰς τὴν διάταξιν αὐτήν, διὰ νὰ βελτιώσωμεν τὸ νομοσχέδιον, καὶ ὄχι διὰ νὰ τὸ πολεμήσωμεν μὲ προκατάληψιν, εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἡ διάταξις τῆς παραγράφου 1 ἐδαφίου 3 νὰ μὴ εἶναι ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸ δικαστήριον, ἀλλὰ νὰ εἶναι δυνητική. Νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα τὸ δικαστήριον, καὶ δὴ κατ’ ἐμὲ ὄχι ὁ Πρόεδρος, ἀλλὰ τὸ τακτικὸν ποινικὸν δικαστήριον, δικάζον ἐπὶ τῆς περιπτώσεως αὐτῆς νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν αὐτὴν ἀφοῦ κρίνει, ὅτι συντρέχει περίπτωσις δόλου ἢ βαρείας ἀμελείας. Θὰ πρέπει δηλαδὴ νὰ ἔχῃ κάποιο διακριτικὸν δικαίωμα τὸ δικαστήριον τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιβάλῃ τὴν κύρωσιν αὐτήν, ἡ ὁποία εἶναι τόση βαρεῖα. Σήμερον ὅπως εἶναι νομοτεχνικῶς διατυπωμένη ἡ διάταξις αὐτή, νομίζω, ὅτι δὲν ἔχει ὀρθῶς καὶ νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τροποποιηθῇ: Λέγει «Διατάσσεται ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ προϋπόθεσις.....». Ποία προϋπόθεσις; Δηλαδὴ ἀφοῦ θὰ ὑποστῇ πρόστιμον ἄνω τῶν 10.000 δραχμ., ἢ ἐὰν κριθῇ ἀπὸ τὸ δικαστήριον τὸ φορολογικόν, ὅτι ἀνακριβῶς ἐτήρησε τὰ βιβλία του. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει τὴν ποινὴν νὰ τὴν ἐπιβάλῃ τὸ ποινικὸν δικαστήριον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἐκτιμᾷ καὶ ν’ ἀποφαίνεται περὶ τῆς ὑπάρξεως δόλου. Ἐὰν ὅμως παρ’ ἐλπίδα ἐπιμένῃ ὁ κ. Ὑπουργός, τὴν ποινὴν ταύτην νὰ τὴν ἐπιβάλῃ ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν, θὰ πρέπει νὰ ὁρίζωμεν καὶ τὴν ἀκολουθητέαν διαδικασίαν, ὡς τοιαύτην δὲ κρίνω τὴν τῶν ἄρθρων 634 καὶ ἑπόμενα τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, χωρὶς νὰ δικαιοῦται ὁ Πρόεδρος, διστάζων, νὰ παραπέμπῃ τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Ζίγδης, ἔχει τὸν λόγον.

§69Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κατέστη, κ. Πρόεδρε, κοινὴ συνείδησις, ὅτι μὲ τὴν ὑπὸ κρίσιν διάταξιν ἐφθάσαμεν εἰς τὴν σφαῖραν τῆς ὑπερβολῆς. Καὶ ἡ ὑπερβολὴ εἶναι βάσις τοῦ νομοθέτου, ἡ χειροτέρα ἰδίως εἰς τὸ ποινικὸν δίκαιον. Προσπαθοῦμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἕνα κακό, δι’ ἑτέρου χειροτέρου. Ὁ φοροκλέπτης διαπράττει ἓν σοβαρὸν ἀδίκημα. Δὲν θὰ πρέπει ὅμως ἡ Πολιτεία διὰ τοῦτο νὰ τὸν καταστρέψῃ οἰκονομικῶς ὑπὸ μορφὴν ἀντιποίνων, διότι οὕτω τὸν μὲν φόρον δὲν θὰ εἰσπράξῃ, θὰ καταφέρῃ δὲ πλῆγμα κατὰ τῆς ὅλης οἰκονομίας, τὴν ὁποίαν θὰ στερήσῃ τῆς ἐπιχειρήσεως. Βεβαίως οἱ εἰσηγηθέντες τὴν διάταξιν ἐκινήθησαν ἐκ καλοῦ συνειδότος. Ἀλλ’ ὑπερέβησαν τὰ καλῶς ἐννοούμενα ὅρια τῶν ποινικῶν διατάξεων. Τὸ βάρος ποὺ ἐναποτίθεται ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν εἶναι φαῦλον, συντριπτικόν. Διότι ἐὰν πρόκειται νὰ κλείσῃ ἓν μπακάλικον ἢ ἓν ἐργαστήριον ἐπί τινας ἡμέρας, ὁ Πρόεδρος δὲν θὰ ἔχῃ ἴσως ἐνδοιασμοὺς νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν αὐτήν. Ἐὰν ὅμως πρόκειται νὰ κλείσῃ ἐργοστάσιον μὲ 100 ἢ μὲ 1.000 ἢ μὲ 10.000 ἐργάτας θὰ ἀναλάβῃ ὁ Πρόεδρος τὴν εὐθύνην διὰ τὰς κοινωνικὰς συνεπείας τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ τὸ κλείσιμον ἑνὸς τοιούτου ἐργοστασίου; Καὶ εἶναι δίκαιον νὰ τὸν βαρύνωμεν μὲ αὐτὴν τὴν εὐθύνην; Εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς διατάξεως εὑρίσκει πλήρη ἐφαρμογὴν ἡ γνωστὴ ρῆσις: «Τὸ φάρμακο εἶναι χειρότερον ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν». Φοβοῦμαι, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἐὰν ἐπιμείνετε εἰς τὴν διάταξιν ταύτην, ὑμεῖς ἐγκρατὴς νομικὸς δὲν θὰ ἀποκτήσητε τὴν φήμην καὶ καλοῦ οἰκονομικοῦ ἰατροῦ.

§70Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς μίαν ἰδιόρρυθμον κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ εἰς τὰ μέρη μας. Τὰ μικροεπαγγέλματα τὰ ἀσκοῦν ἄνθρωποι μὲ πολὺ χαμηλὸν μορφωτικὸν ἐπίπεδον καὶ διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς εἷς λογιστὴς ἀσχολεῖται πολλάκις μὲ τὴν τήρησιν τῶν βιβλίων 25 ἢ 30 ἐπιχειρήσεων. Ὁ λογιστὴς αὐτὸς ἐὰν συμπέσῃ νὰ ἀρρωστήσῃ, θὰ ὑπάρξῃ κίνδυνος, ὅλοι οἱ πελάται του ἐπαγγελματίαι νὰ θεωρηθοῦν μὴ τηροῦντες παντελῶς ἢ τηροῦντες ἀνειλικρινῆ βιβλία. Ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος ἐὰν τοὺς ἀπαλλάξῃ θὰ κινδυνεύσῃ νὰ θεωρηθῇ, ὅτι δὲν ἐνήργησε κατὰ συνείδησιν, ἐὰν πάλιν ἐπιβάλῃ κυρώσεις εἰς ἕνα ἢ δύο ἐξ αὐτῶν, θὰ παρουσιασθῇ ἄδικος ἀπέναντί των. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, κ. Ὑπουργέ, θὰ πρέπει νὰ ἀφήσετε κἄποιο παράθυρο τὸ ὁποῖον θὰ χρησιμεύσῃ ὡς κλεὶς ἀσφαλείας διὰ τὴν ἀποφυγὴν τῶν ἀδικιῶν, θὰ πρέπει νὰ δώσητε εἰς τὰ Δικαστήρια τὴν δυνατότητα νὰ κρίνουν καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας καὶ οὐχὶ ἁπλῶς νὰ ἐπιβάλουν μόνον τὰς ἀναγραφομένας ἐν τῷ Νομοσχεδίῳ βαρυτάτας ποινάς.

§71Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἐγὼ πιστεύω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Βουλὴ νὰ δεχθῇ τὴν διάταξιν αὐτὴν διὰ τῆς ὁποίας διοικητικὴ ποινὴ ἀπειλεῖ τὸ κλείσιμον τῶν ἐργαστηρίων, τῶν ἐργοστασίων, τῶν γραφείων κλπ. καὶ κατὰ τὴν διαδικασίαν τὴν ὁποίαν προβλέπει τὸ ἄρθρον 9 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Κακῶς ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ ἐπιβολὴ τῆς ποινῆς θέλει προέλθει ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν κρίσιν τοῦ Δικαστοῦ, διότι οὗτος εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀποφασίσῃ οὐχὶ κατ’ ἐλευθέραν κρίσιν, ἀλλὰ κατὰ κρίσιν δεσμίαν, ὅπως ἀναφέρει τὸ νομοσχέδιον... (ἀναγινώσκει). Κατὰ συνέπειαν, ἡ κρίσις δὲν θὰ εἶναι κρίσις τοῦ Δικαστοῦ, ἀλλὰ τῆς Φορολογικῆς Ἐπιτροπῆς. Εἰς τὸν Δικαστὴν δὲν ἀφίεται περιθώριον νὰ ἀποφασίσῃ ἐλευθέρως, ἀλλ’ ἀντιθέτως οὗτος ὑποχρεοῦται δεσμευμένος ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῶν Φορολογικῶν Ἐπιτροπῶν, νὰ ἀποφασίσῃ διὰ τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος, ἐνῷ ἐν τῇ οὐσίᾳ τοῦτο θὰ εἶναι ἔργον τῆς Ἐπιτροπῆς. Διὰ τίνα λόγον; Διότι δὲν ἐτηρήθησαν ἢ ἐκρίθησαν ἀνειλικρινῆ τὰ βιβλία βάσει τοῦ Κώδικος περὶ φορολογικῶν στοιχείων. Ὅτε ὡμίλουν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, εἶχον τονίσει, ὅτι πέραν τοῦ Κώδικος περὶ φορολογικῶν στοιχείων, διὰ τοῦ ὁποίου εἰσήχθη ἓν γραφειοκρατικὸν σύστημα συλλογῆς πελωρίων στοιχείων, ἤδη προστίθενται ἓν ἑκατομμύριον μισθωτήρια καὶ δηλώσεις λιανικῆς πωλήσεως πολλῶν δισεκατομμυρίων. Δηλαδὴ περιλαμβάνεται κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν πᾶσα οἰκονομικὴ μονάς, ἀκόμη καὶ τὸ ἐμπορικάκι τῆς γειτονιᾶς, εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαραίτητος ἡ λειτουργία πλήρους λογιστηρίου. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἀνέφικτον. Οἱ μικροὶ ἐπαγγελματίαι εἶναι πάντοτε οἱ παραβάται τοῦ Κώδικος περὶ φορολογικῶν στοιχείων, καίτοι κατὰ κανόνα οὗτοι εἶναι εἰλικρινεῖς, ἐνῶ οἱ μεγάλοι εἶναι πάντοτε σύμφωνοι πρὸς τὸν κώδικα, ἐνῶ εἶναι ἀντίθετοι πρὸς τὴν ἠθικήν. Οὗτοι τηροῦν κατὰ κανόνα διπλᾶ βιβλία καὶ ἔχουν πάντοτε τὴν δυνατότητα νὰ γνωρίζουν ποία εἶναι ἡ πραγματικὴ αὐτῶν κατάστασις, ἐνῷ ἄλλη εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἐμφανίζουν ἐπισήμως. Δημιουργεῖται τοιουτοτρόπως ἡ ἀνάγκη εἰς τοὺς μικροεπαγγελματίας, τοὺς ἔχοντας εἰσπράξεις 1.000 καὶ 1.500 δραχμῶν μηνιαίως τῆς προσλήψεως λογιστοῦ μὲ 1.000 δραχμῶν, ἐνῶ ἐκ παραλλήλου οὗτοι ὑπόκεινται εἰς τὰ αὐθαίρετα κριτήρια τὰ ὁποῖα ἐστηλιτεύθησαν εἰς τὸ ἄρθρον 6. Ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος δύναται κατ’ ἰδίαν καὶ αὐθαίρετον κρίσιν νὰ ἀποφασίζῃ περὶ τῆς εἰλικρινείας ἢ μὴ τῶν βιβλίων, δύναται νὰ ἀποφασίζῃ κατὰ κρίσιν ὑποκειμενικήν, τὴν ὁποίαν ὁπλίζομεν ἤδη μὲ τρομοκρατικὰ μέσα. Ἐρωτῶ, ἐὰν θὰ εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ κλείσῃ ἐπὶ τρεῖς καὶ τέσσαρας μῆνας. Ἀποκλείεται. Ἡ σκοπιμότης καὶ ἡ διεκδίκησις τῶν εἰς αὐτὸ ἐργαζομένων διὰ τὸ ψωμί των δὲν θὰ ἐπιτρέψουν τὸ κλείσιμον καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ τὰ πληρώσουν πάλιν οἱ μικροὶ ἐπαγγελματίαι. Πρόκειται, συνεπῶς, περὶ ἀπαραδέκτου καὶ πρωτακούστου διατάξεως, διότι κατ’ ἐπίφασιν προτάσσει τὴν δικαστικὴν κρίσιν, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα ὁ δικαστὴς εἶναι δέσμιος τῶν ἀποφάσεων τῶν Ἐπιτροπῶν.

§72Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν διαφεύγει ὑποθέτω τῆς προσοχῆς οὐδενὸς τῶν εὑρισκομένων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἡ σημασία τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ ἀπειλὴ τῆς ποινῆς. Ἐλέχθησαν τόσα περὶ τοῦ ἄρθρου 9, ὥστε νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη σύντομος ἀνασκόπησις τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου τούτου, ἐν ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὴν ἰσχύουσαν σήμερον διάταξιν. Ὁ Κῶδιξ φορολογικῶν στοιχείων προβλέπει τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς μὴ τηρήσεως βιβλίων. Ἡ ἐπιβαλλομένη ποινὴ ἰσχύει μέχρι τῆς ἐνάρξεως τῆς τηρήσεως τῶν βιβλίων παρὰ τοῦ παραβάτου. Διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀνειλικρινοῦς τηρήσεως τῶν βιβλίων, ὁ ἰσχύων Κῶδιξ οὐδὲν προέβλεπε. Ὑπάρχει περαιτέρω παρεξήγησις ὅσον ἀφορᾷ τὴν διαδικασίαν τῆς ἐπιβολῆς τῆς κυρώσεως ταύτης τοῦ κλεισίματος δηλαδὴ τοῦ καταστήματος. Προβλέπει ὁ ἰσχύων Κῶδιξ περὶ φορολογικῶν στοιχείων προκειμένου μόνον περὶ τῆς μὴ τηρήσεως τῶν βιβλίων δύο κύκλους διαδικασίας, πρὸ τῆς εἰσαγωγῆς τῆς αἰτήσεως ἐνώπιον τοῦ τακτικοῦ δικαστοῦ. Πρέπει προηγουμένως νὰ ἔχῃ κριθῆ τελεσιδίκως ἡ παράβασις καὶ ἡ ἐπιβολὴ τοῦ προστίμου. Καὶ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι τὸ πρόστιμον, ὅπως εἶναι φυσικόν, ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν φορολογοῦσαν ἀρχήν, παρέχεται δὲ δικαίωμα ἐνστάσεως ἄνευ οὐδενὸς περιορισμοῦ ἐνώπιον τῆς ἐκδικαστικῆς ἐπιτροπῆς. Καὶ ἐν συνεχείᾳ κατὰ τῆς ἐκδοθείσης ἀποφάσεως ἐπιτρέπεται τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἐφέσεως, ἐφ’ ὅσον τὸ πρόστιμον εἶναι ἀνώτερον τῶν 1.000 δραχμῶν. Θὰ κριθῇ κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν τελεσιδίκως ἀπὸ τὰ φορολογικὰ δικαστήρια ἡ ὕπαρξις τῆς παραβάσεως καὶ θὰ ἐπιβληθῇ τελεσιδίκως ἡ κύρωσις τοῦ προστίμου. Τὰ αὐτὰ ἐπαναλαμβάνει καὶ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Περαιτέρω καὶ ἐφ’ ὅσον θὰ συντρέχουν αἱ εἰς τὸ κείμενον τῆς διατάξεως περιλαμβανόμεναι προϋποθέσεις, ἤτοι ἐπιβολὴ προστίμου ἄνω τῶν 10.000 δραχμῶν, ἐπὶ ἀνακριβοῦς δὲ τηρήσεως τῶν βιβλίων παράβασις πραχθεῖσα ἐκ προθέσεως, ὁ Ἔφορος θὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀνοίξῃ τὸν δεύτερον κύκλον τῆς διαδικασίας. Δύναται τότε ὁ Ἔφορος, σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν 55 τοῦ Κώδικος τῶν φορολογικῶν στοιχείων, νὰ προσφύγῃ εἰς τὴν συμβουλευτικὴν ἐπιτροπὴν τὴν προβλεπομένην ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 9 παρ. 4 τοῦ ἰδίου Κώδικος διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν ἄδειαν αὐτῆς, ὅπως ἀπευθυνθῇ εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν, ζητῶν τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος. Προηγεῖται, δηλαδή, τὸ στάδιον τῆς κρίσεως ἐνώπιον τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων κατὰ τῆς πράξεως τοῦ ἐφόρου περὶ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ προστίμου. Καὶ ἀξιοῦμεν τελεσίδικον ἀπόφασιν. Ἀκολουθεῖ ἡ προσφυγὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐφόρου εἰς τὴν Συμβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, εἰς τὴν ὁποίαν μετέχει καὶ λαϊκὸν μέλος, διὰ νὰ ἀποφανθῇ αὕτη καὶ ἐπιτρέψῃ εἰς τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον τὴν προσφυγὴν εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν, μὲ αἴτησιν διακοπῆς τῆς λειτουργίας τοῦ καταστήματος. Καὶ ἀφοῦ ὁλοκληρωθοῦν οἱ δύο κύκλοι αὐτῆς τῆς διαδικασίας καὶ ἀφοῦ καὶ τελεσιδίκως ἀπὸ τὰ φορολογικὰ δικαστήρια κριθῆ, ὅτι ὑπάρχει παράβασις, οἵα προβλέπεται εἰς τὸ νομοσχέδιον καὶ ἀφοῦ καὶ ἡ Συμβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ κρίνῃ, ὅτι διὰ τὴν παράβασιν αὐτὴν δικαιολογεῖται ἡ κύρωσις τοῦ κλεισίματος, τότε μόνον ὁ ἔφορος θὰ προσφύγῃ εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν, ὁ ὁποῖος θὰ βεβαιώσῃ, ὅτι συντρέχουν πᾶσαι αἱ νόμιμαι προϋποθέσεις καὶ θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἐπιβολὴν τῆς κυρώσεως εἰς βάρος τοῦ φορολογουμένου, καθ’ οὗ πράγματι ἐπεβλήθη τὸ πρόστιμον. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο θὰ ἦτο χρήσιμον νὰ προστεθῇ, ὅτι ὁ Ἰταλικὸς νόμος ἐμπιστεύεται τὴν ἐπιβολὴν τῆς κυρώσεως εἰς τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον.

§73ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν εἶναι δημοκρατικὸν αὐτό;

§74Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κατὰ συνέπειαν, ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν διατηρεῖ τὴν οἵαν ἔχει μέχρι σήμερον ἁρμοδιότητα, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ Κώδικος.

§75ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἦτο δυνητικὴ ἡ διάταξις αὐτή.

§76Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὄχι, κ. συνάδελφε.

§77Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Τότε τί χρειάζεται ἡ δικαστικὴ ἀπόφασις;

§78Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν ἐξακολουθεῖ νὰ ἔχῃ τὴν ἀποστολήν, τὴν ὁποίαν εἶχε μέχρι σήμερον. Ἡ κύρωσις ἀπειλεῖται διὰ τὴν μὴ τήρησιν τῶν βιβλίων. Διὰ τῆς νέας διατάξεως ἐπεκτείνεται καὶ διὰ τὴν εἰλικρινῆ τήρησιν τῶν βιβλίων. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν τηρηθῆ οἱ δύο κύκλοι τῆς διαδικασίας καὶ ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν θὰ πρέπει νὰ ἀποφανθῇ, ὅτι ἔχουν τηρηθῆ αἱ προϋποθέσεις καὶ ὅτι ἡ κύρωσις πρόκειται νὰ στραφῇ κατὰ τοῦ καταστήματος, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς τὸν παραβάτην φορολογούμενον.

§79Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δηλαδή, εἰς τὸν Πρόεδρον Πρωτοδικῶν δὲν ἀνήκει νὰ ἀποφασίσῃ, ἀλλὰ ἁπλῶς τοῦ ἀνήκει ἡ περιγραφὴ τοῦ τύπου τῆς ἐκτελέσεως.

§80Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν, πρόκειται νὰ ἐλέγξῃ, ἐὰν συνέτρεξαν ὅλαι αἱ προϋποθέσεις. Τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν δὲν τὸν ἀναμιγνύομεν εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Εἶχον κρίνει τὰ φορολογικὰ δικαστήρια καὶ ἡ Συμβουλευτικὴ Ἐπιτροπή. Ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν θὰ παράσχῃ τὴν ἐγγύησιν, ὅτι ἐτηρήθησαν αἱ προϋποθέσεις καὶ ὅτι ἡ κύρωσις στρέφεται, πράγματι, κατὰ παραβάτου φορολογουμένου.

§81Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. .. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§82Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ περίπτωσις, περὶ ἧς ὁμιλεῖτε, εἶναι διάφορος. Εἶχον εἴπει, ὅτι ἡ στέρησις πιστοδοτήσεως προϋποθέτει ἀπόφασιν τοῦ ποινικοῦ δικαστηρίου. Πρόκειται περὶ τῆς διατάξεως, ἡ ὁποία ἔχει περιληφθῆ εἰς τὸ ἄρθρον 7. Καὶ εἶπον, ὅτι ἡ ἐπιβολὴ τῆς κυρώσεως τῆς στερήσεως τοῦ δικαιώματος τῆς πιστοδοτήσεως προϋποθέτει καὶ καταδίκην ἀπὸ τὸ ποινικὸν δικαστήριον, ἡ κύρωσις δὲ ἐπιβάλλεται δυνητικῶς ἀπὸ τὰ ποινικὰ δικαστήρια. Βλέπετε, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ ποῖον τρόπον ἐξασφαλίζεται ὁ ἔντιμος καὶ εἰλικρινὴς φορολογούμενος καὶ ὅταν ἀκόμη ἔχῃ ὑποπέσει εἰς παράβασιν. Διότι θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ κριθῆ τελεσιδίκως ἡ παράβασις καὶ ὅτι αὕτη ἐγένετο ἐκ προθέσεως καὶ ὄχι ἐξ ἀμελείας ἢ ἀβλεψίας ἢ ἐξ ἀγνοίας. Καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ ἔχῃ ἀποφανθῆ ἡ Συμβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, ὅτι συντρέχει περίπτωσις ἐπιβολῆς τῆς κυρώσεως, περὶ τῆς ὁποίας συζητοῦμεν. Καὶ διὰ νὰ ἀποκλεισθῇ ὁ φόβος, ὅτι θὰ ἦτο ποτὲ δυνατὸν αἱ διατάξεις αὐταὶ νὰ στραφοῦν πράγματι κατὰ φορολογουμένων, οἱ ὁποῖοι οὐχὶ ἐκ προθέσεως καὶ διὰ νὰ περιγράψουν τὸ δικαίωμα τοῦ Δημοσίου, ἀλλὰ δι’ ἄλλον οἱονδήποτε λόγον, παρέβησαν τὰς φορολογικὰς ὑποχρεώσεις, προέβην εἰς συμπλήρωσιν τῆς σχετικῆς διατάξεως, πρὸς κατοχύρωσιν τῶν καλοπίστων φορολογουμένων. Εἰς τὸ πρῶτον ἐδάφιον τῆς παραγράφου 3, περὶ τὸ τέλος, ὁρίζεται, ὅτι τὸ κλείσιμον τοῦ καταστήματος διατάσσεται, ἐφ’ ὅσον ἐπεβλήθη πρόστιμον ἄνω τῶν 10.000 δραχ., προκειμένου δὲ περὶ ἀνακριβῶν βιβλίων καὶ στοιχείων, ἐφ’ ὅσον τὸ πρόστιμον ἐπεβλήθη διὰ παράβασιν ἐκ προθέσεως τελεσθεῖσαν, συνεπείᾳ δὲ ταύτης δυσχεραίνεται ὁ προσδιορισμὸς τῶν ἀποτελεσμάτων, ἢ ἀλλοιοῦνται ταῦτα, κατὰ τὴν κρίσιν τῆς περὶ ἐπιβολῆς τοῦ προστίμου ἀποφανθείσης ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὄχι, λοιπόν, δι’ οἱανδήποτε παράβασιν, ἔστω καὶ ἐκ προθέσεως τελεσθεῖσαν, ἀλλὰ μόνον ὅταν θὰ ἔχῃ καὶ τὸ φορολογικὸν δικαστήριον κρίνει, ὅτι ἡ παράβασις ἀλλοιώνει τὰ ἀποτελέσματα τῆς φορολογίας καὶ καθιστᾷ δυσχερῆ τὸν ἔλεγχον τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματος, θὰ εἶναι δυνατὴ κατ’ ἀρχὴν ἡ ἐπιβολὴ τῆς κυρώσεως. Ἐὰν ὑπάρχῃ εἰλικρινής, πράγματι διάθεσις ἀπειλῆς κυρώσεως κατὰ τῶν φοροφυγάδων, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθοῦν ἀντιρρήσεις κατὰ τῆς διατάξεως ταύτης, ὡς σήμερον διετυπώθη καὶ συνεπληρώθη, ὅταν μάλιστα εἶναι γνωστὸν πόσα στάδια θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῶσι διὰ νὰ φθάσῃ ἡ αἴτησις εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν. Δὲν θὰ εἶχα ἀντίρρησιν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ καθορισθῇ ὡς ἁρμόδιος, ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ὅταν ὁ φορολογούμενος δὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν ἕδραν τοῦ Πρωτοδικείου. Φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι τοῦτο θὰ ἀποβῇ εἰς βάρος τῶν ἐντὸς τῆς ἕδρας τοῦ Πρωτοδικείου φορολογουμένων. Καὶ ἡ συνέπεια θὰ εἶναι ἰδιαιτέρως ἐπαχθής, ὅπου συγκοινωνιακαὶ δυσχέρειαι ἢ ἄλλοι λόγοι δὲν διευκολύνουν τὴν ἐπικοινωνίαν μετὰ τῆς ἕδρας τοῦ Πρωτοδικείου. Ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν, ἢ ὁ Εἰρηνοδίκης, θὰ κρίνῃ ὁριστικῶς κατὰ τὴν διαδικασίαν τοῦ ἄρθρου 634 τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, μὴ δικαιούμενος νὰ παραπέμψῃ τὴν κρίσιν, ἐπὶ τῆς αἰτήσεως εἰς τὸ δικαστήριον. Εἰς τὴν ἐκδίκασιν τῆς αἰτήσεως πρέπει νὰ καλῆται καὶ ὁ φορολογούμενος.

§83Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Ἀπὸ τὸ ἕνα νησὶ εἰς τὸ ἄλλο πῶς θὰ πάῃ ὁ φορολογούμενος;

§84Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι, ὅπως διετυπώθη ἡ διάταξις, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἀπολύτως ἱκανοποιητική. Καὶ οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι τὴν ἐθεώρησαν ὡς ἱκανοποιητικήν. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς εἴπω τὶ ἐλέχθη σήμερον εἰς τὸ γραφεῖον, κατὰ τὴν ἐπίσκεψιν μεγάλης Ἐπιτροπῆς τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας τῶν Ἐπαγγελματικῶν Ὀργανώσεων ὅλης τῆς χώρας. Ἐγένετο κατανοητόν, ὅτι ὁ εἰλικρινὴς καὶ τίμιος φορολογούμενος δὲν ἀπειλεῖται, ὅτι ἡ κύρωσις στρέφεται κατὰ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνειλικρινής, ὅτι ἔχουν ληφθῆ ὅλαι αἱ προϋποθέσεις, ὥστε νὰ μὴ κινδυνεύῃ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐτιμωρήθη διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ προστίμου, ἐφ’ ὅσον ἡ παράβασις δὲν ἐγένετο ἐκ προθέσεως, ἀκόμη δὲ καὶ ὅταν ἐκ τῆς παραβάσεως δὲν δυσχεραίνεται ὁ προσδιορισμὸς τῶν ἀποτελεσμάτων, ἢ δὲν ἀλλοιοῦνται ταῦτα.

§85Η. ΗΛΙΟΥ. Πάντως, κ. Ὑπουργέ, διατηρήσατε τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ εἰρηνοδίκου.

§86Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν θὰ εἶχα ἀντίρρησιν ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐπειδὴ ἐλέχθησαν πολλὰ περὶ τῶν ἐπαγγελματικῶν Ὀργανώσεων, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω, ὅτι καὶ ἀπὸ τὸ εἰς χεῖρας μου ἔγγραφον τῆς ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν ἐμπορικῶν Συλλόγων τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖον ὑπογράφει διὰ τὴν Ἐκτελεστικὴν Ἐπιτροπὴν ὁ Πρόεδρος τοῦ ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ ἐμπορικοῦ Συλλόγου Πειραιῶς, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 9 ἐζητήθη, ὅπως ἡ πρώτη περίοδος τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Κώδικος φορολογικῶν στοιχείων, ἀντικατασταθῇ ὡς ἀκολούθως: «Ἐπὶ ἀνακριβοῦς τηρήσεως ἢ μὴ τηρήσεως τῶν ὑπὸ τοῦ παρόντος κώδικος προβλεπομένων βιβλίων καὶ στοιχείων, συνεπαγομένης ἀδυναμίας προσδιορισμοῦ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐπιχειρήσεως». Πρόκειται, δηλαδή, περὶ αἰτήματος προσθήκης τῆς διατάξεως, τὴν ὁποίαν προηγουμένως σᾶς ἀνέγνωσα. Πρέπει, λοιπόν, νὰ ἀναγνωρισθῇ, ἐπὶ τέλους, ὅτι καὶ ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἀμέσως ἀφορᾶ ἡ διάταξις αὐτή, κατέστη δυνατὸν νὰ ἀντιληφθοῦν, ὅτι δὲν ἀπειλοῦνται, ὅσοι θὰ εἶναι συνεπεῖς, ἔστω καὶ ἂν ὑπέπεσαν εἰς παράβασιν, ἀρκεῖ νὰ μὴ ὑπῆρχε πρόθεσις καὶ ἀρκεῖ ἡ ἔκτασις τῆς παραβάσεως νὰ μὴ εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ καθιστᾷ ἀδύνατον τὸν προσδιορισμὸν τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματος. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ διακόψω τὴν συζήτησιν μὲ τὴν παρεμβολὴν ἄλλων θεμάτων. Ἐλπίζω, μετὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, νὰ μοῦ δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ὁμιλήσω περὶ τοῦ θέματος τὸ ὁποῖον ἀνεκίνησεν ὁ κ. Μητσοτάκης, ἐξ ἀφορμῆς ἀνακοινώσεως τῆς Ἑνώσεως τῶν ἐφοριακῶν ὑπαλλήλων. Καὶ δὲν θὰ παραλείψω νὰ πράξω, ὅ,τι θεωρῶ ὡς ὑποχρέωσιν, προκειμένου περὶ θέματος ἀναφερομένου εἰς διακεκριμένους καὶ συμπαθεῖς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συναδέλφους. Δὲν συμμερίζομαι, βεβαίως, τὰς ἀνησυχίας των, οὔτε δικαιολογῶ τὰ ἀπὸ τοῦ βήματος ἐκτεθέντα. Ὡς ὑπεύθυνος ὑπουργός, εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω τὶ πρέπει νὰ γίνῃ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀσκήσω τὴν διοίκησιν. Καὶ ἀποδέχομαι, ἐκ τούτου, τὴν βοήθειαν παντὸς δυναμένου νὰ παράσχῃ οἱαδήποτε στοιχεῖα. Δύναμαι νὰ εἴπω, ἀκόμη, ὅτι ἡ φοροτεχνικὴ ὑπηρεσία ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἀποστολὴν της σήμερον ὑπέρποτε ἢ ἄλλοτε. Δὲν υἱοθετῶ, ὅμως, τὸν τρόπον τῆς διατυπώσεως τῆς διαμαρτυρίας τῶν ὑπαλλήλων, προκειμένου ἄλλωστε περὶ ἐγκρίτων συναδέλφων.

§87Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ τὴν νησιωτικὴν Ἑλλάδα, παρακαλῶ νὰ μείνῃ ἡ ἁρμοδιότης τοῦ Εἰρηνοδίκου, ὅταν ὑπάρχῃ ἐκεῖ ἕδρα Πρωτοδικείου.

§88Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Καὶ μὲ ποίαν διαδικασίαν θὰ δικάζῃ ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν;

§89Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὸ εἶπον ἤδη. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 9. Κύριοι βουλευταί, ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ὑπεβλήθη πρότασις, ὅπως ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 9, δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ὡς ἑξῆς: Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 9, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, λέγουσι ναί. Οἱ μὴ παραδεχόμενοι αὐτό, λέγουσιν ὄχι. Καλοῦνται ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Α. Ψάρης καὶ Φ. Περισσοράτης καὶ ἄρχεται ἡ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ.κ. βουλευτῶν, ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα).

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς, προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 172. Εἶπον ΝΑΙ 119 καὶ ΟΧΙ 53. Συνεπῶς, τὸ ἄρθρον 9 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 10. Δεκτόν;

§92ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 10 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 11. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§94Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ πρώτη παράγραφος καὶ τὸ ἄρθρον 11 ἀναφέρεται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῆς φορολογίας εἰσοδήματος καὶ εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ἡ πρώτη παράγραφος οὐσιαστικῶς ἑρμηνεύει τὴν ὑφισταμένην διάταξιν, ἐπαναλαμβάνει δὲ διάταξιν, ἡ ὁποία περιελήφθη ἤδη καὶ ἀποτελεῖ κείμενον ἰσχύοντος νόμου, προκειμένου περὶ τῆς φορολογίας τῶν νομικῶν προσώπων. Εἰς τὸ ἄρθρον 19 παράγρ. 4 τοῦ νόμου 3843 «περὶ φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος τῶν νομικῶν προσώπων», ὁρίζεται ὅτι, «προκειμένου περὶ εἰσοδημάτων, προκυπτόντων ἐν τῇ περιοχῇ Δωδεκανήσου ὑπὲρ νομικῶν προσώπων ἑδρευόντων ἐν αὐτῇ, οἱ κατὰ τὸν παρόντα νόμον συντελεσταὶ φορολογίας μειοῦνται εἰς τὸ ἥμισυ». Αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχει ὁρισθῆ, προκειμένου διὰ τὰ νομικὰ πρόσωπα, διευκρινίζεται προκειμένου καὶ περὶ τῶν φυσικῶν προσώπων, δηλαδή, ὁ μειωμένος συντελεστὴς ἔχει ἐφαρμογὴν προκειμένου καὶ περὶ φυσικῶν προσώπων πράγματι ἐγκατεστημένων ἐκεῖ, ἐφ’ ὅσον ὅμως καὶ ἡ πηγὴ κτήσεως τοῦ εἰσοδήματος εὑρίσκεται εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Διὰ τῆς παραγράφου 2 προβλέπεται ἡ σταδιακὴ ἐντὸς δεκαετίας ἐξομοίωσις τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῶν νήσων ὅσον ἀφορᾷ τὸν φόρον εἰσοδήματος πρὸς τὰς λοιπὰς περιοχὰς τῆς Χώρας. Μοῦ ἐδόθη ἡ ἀφορμὴ κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς συζήτησιν νὰ ἐξηγήσω, ὅτι καὶ εἰς ἄλλας ἀπελευθερωθείσας περιοχὰς τῆς Χώρας ἐπεξετάθη ἐντὸς ὡρισμένης χρονικῆς περιόδου ἡ εἰς τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα ἰσχύουσα φορολογικὴ νομοθεσία. Καὶ ἡ ἐπέκτασις ἐγένετο ἄνευ οὐδεμιᾶς προβλέψεως ὑπὲρ τῶν ἀπελευθερουμένων περιοχῶν. Ἀντιθέτως, εἰς τὰ Δωδεκάνησα, ὅλοι οἱ ἐκ τῆς περιφερείας προερχόμενοι πόροι διατίθενται ὑπὲρ τῶν νήσων διὰ τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ χάριν τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας τῶν νήσων διατηρεῖται τὸ εἰδικὸν δασμολόγιον καὶ δὲν ἐπεξετάθη ἡ φορολογία τοῦ κύκλου ἐργασιῶν. Καὶ τὰ μέτρα ταῦτα ἀποβαίνουν εἰς ὄφελος γενικῶς τῆς οἰκονομίας τῶν νήσων καὶ τοῦ πληθυσμοῦ. Ἡ διατήρησις ὅμως εἰδικοῦ καθεστῶτος εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος εὐνοεῖ περιωρισμένον ἀριθμὸν προσώπων, εἰς βάρος τῶν γενικωτέρων συμφερόντων τῶν νήσων. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου μὲ ἐπεσκέφθησαν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, πρὸ δύο περίπου ἑβδομάδων, ὁ δήμαρχος Ρόδου μετὰ τοῦ προέδρου τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, ὁ ὁποῖος ἐζήτησεν ὅπως ἡ ἐξομοίωσις εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος κλιμακωθῇ ἐντὸς 10ετίας, ἀντὶ τῆς 7ετίας τὴν ὁποίαν εἶχον ἀποδεχθῆ κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Καὶ τὴν λύσιν ταύτην ἀποδέχομαι εἰσηγούμενος ὅπως ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 11 τροποποιηθῇ ὡς ἑξῆς:... (Ἀναγινώσκει)... Ὥστε εἰς τὸ πλαίσιον τῆς 10ετίας νὰ ἔχῃ ἐξουδετερωθῆ ἡ ὑφισταμένη διαφορὰ ὅσον ἀφορᾷ τὴν Δωδεκάνησον μὲ τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀνακοινώσω τὰ ὀνόματα τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν.

§96Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὴν πρότασιν περὶ ἐξομοιώσεως ἐντὸς 10ετίας τὴν κάμνει ὁ κ. Κωστερίδης, ἢ ὁ κ. Δήμαρχος, ἢ καὶ οἱ δύο μαζί; Διότι ὁ κ. Κωστερίδης, τὸ διέψευσε κατηγορηματικῶς.

§97Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε συνάδελφε, τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν δὲν τὴν ἐνδιαφέρει ποῖος ἔκαμε τὴν πρότασιν. Πάντως δύναμαι νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ πρότασις ἐγένετο ἀποκλειστικῶς ἐκ μέρους τοῦ προέδρου τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου.

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ζαννῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§99Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ κόρον ἐτονίσθη, τόσον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅσον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγορητὰς τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος δὲν εἶναι ταμειακός, ἀλλὰ ὅτι ἁπλῶς ἀποβλέπει νὰ πατάξῃ τὴν φοροδιαφυγήν. Διὰ τῆς παραγράφου ὅμως 2 τοῦ ἄρθρου 11, διαψεύδεται ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτός, διότι εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τοὐλάχιστον τὴν Δωδεκάνησον οἱ σκοποὶ εἶναι ἀποκλειστικῶς ταμειακοί. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀνατρέξω εἰς τὸ παρελθόν. Ἡ Δωδεκάνησος, ἔπειτα ἀπὸ μίαν μακρὰν δουλείαν, ἀπετέλεσεν μέρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας. Κατὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἡ οἰκονομία της εὑρίσκετο εἰς μίαν τραγικὴν κατάστασιν, τὸ πᾶν εἶχε καταρρεύσει, ἐχρειάσθησαν θυσίαι καθὼς καὶ ἡ στοργὴ ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων, καὶ ἐπωφελοῦμαι τῆς εὐκαιρίας αὐτῆς, διὰ νὰ ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνην τοῦ Δωδεκανησιακοῦ λαοῦ πρὸς ὅλας τὰς Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι συνέβαλον εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Δωδεκανήσου. Ἐχρειάσθησαν, λέγω, θυσίαι καὶ προσπάθειαι τῶν τέκνων τῆς Δωδεκανήσου, τόσον τῶν διαμενόντων εἰς τὴν Δωδεκάνησον ὅσον καὶ τῶν ἐκτὸς αὐτῆς εὑρισκομένων τὰ ὁποῖα ἐπέστρεψαν εἰς αὐτήν, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, καθὼς καὶ πολλῶν ἀδελφῶν μας ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἐπικράτειαν, οἱ ὁποῖοι κατέφυγον καὶ ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ποῖοι ὑπῆρξαν οἱ συντελεσταὶ τῆς ἀνασυγκροτήσεως; Πρῶτον τὸ εἰδικὸν δασμολόγιον καὶ δεύτερον οἱ μειωμένοι συντελεσταὶ τῆς φορολογίας. Αὐτοὶ οἱ δύο συντελεσταὶ, κ. Πρόεδρε, ὑπῆρξαν τὰ βάθρα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐστηρίχθη ἡ ἀνασυγκρότησις τῆς Δωδεκανήσου καὶ ἀπέδωσαν τὰ γνωστὰ ἰδίως εἰς τὸν Τουριστικὸν τομέα ἐξαιρετικὰ ἀποτελέσματα. Τὸ Ἔθνος θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὑπερήφανον δι’ ὅ,τι ἐπετεύχθη εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἀπὸ ἀπόψεως τουριστικῆς. Ἡ Ρόδος κατέστη ἕν αὐτόνομον τουριστικὸν κέντρον, χωρὶς τὸ Ἔθνος νὰ ὑποστῇ μεγάλας δαπάνας. Καὶ σήμερον εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἐπιτελεῖται ἕνα ἔργον τὸ ὁποῖον εἶναι ὄντως ἀξιοθαύμαστον, μολονότι ἀνετράπησαν αἱ συνθῆκαι αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν προπολεμικῶς, διότι κατὰ τὴν κατοχὴν τὴν Ἰταλικήν, ἡ πελατεία τῆς Δωδεκανήσου ἦτο κυρίως ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, Αἴγυπτον, Ἰράκ, Συρίαν, Λίβανον, ἐνῷ μεταπολεμικῶς, ἡ τουριστικὴ πελατεία τῆς Δωδεκανήσου, εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἀπὸ τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας τῆς Δύσεως καὶ τὴν Ἀμερικήν. Ἕως ὅτου ὅμως ἐπιτευχθῇ τὸ λαμπερὸν σημερινὸν ἀποτέλεσμα, ὑπῆρξε, μία μεταβατικὴ περίοδος, κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὴν τουριστικὴν ἀξιοποίησιν τῆς Ρόδου συνέβαλον κυρίως οἱ ἐκ τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος ἐπισκέπται, οἱ ὁποῖοι μετέβαινον εἰς Ρόδον, ὄχι μόνον διὰ νὰ γνωρίσουν τὴν πρωτεύουσαν τῆς ἀπελευθερωθείσης νέας ἐπαρχίας, ἀλλὰ καὶ διότι τὰ πάντα ἦσαν φθηνότερα λόγῳ τοῦ εἰδικοῦ δασμολογίου. Οὕτω ἐδόθη ὁ καιρὸς νὰ γνωρισθῇ ἡ Ρόδος καὶ νὰ φθάσῃ εἰς τὸ ἐπίζηλον σημεῖον εἰς ὃ σήμερον εὑρίσκεται. Σήμερον, κ. Πρόεδρε, τὴν στιγμὴν ποὺ σᾶς ὁμιλῶ δεκάδες ξενοδοχείων λειτουργοῦν, καὶ αὐτὰ κτίζονται μὲ δαπάνας Δωδεκανησίων. Ὑπάρχει ὀργασμὸς εἰς τὸν τουριστικὸν τομέα, καὶ εἶναι ὁ μοναδικὸς τομεὺς εἰς ὃν ἐπετελέσθη πραγματικὸν θαῦμα, ἐνῷ οἱ ἄλλοι τομεῖς εὑρίσκονται ἐν καθυστερήσει. Οἱ ἀγρόται μας καὶ οἱ ναυτικοὶ μας εὑρίσκονται ἐν ἀπογνώσει, καὶ μόνον ὡς ἀνέφερα ὁ τουριστικὸς τομεὺς προοδεύει συνεχῶς. Νομίζω, ὅτι μὲ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 11, καταφέρει ἕνα καίριον πλῆγμα κατὰ τῆς τουριστικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Δωδεκανήσου. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι διαθέτουν εἰς τουριστικὰς ἐπενδύσεις τὰ κεφάλαιά των, εἶχον ὑπ’ ὄψιν τους ὅτε ἀπεφάσιζαν καὶ τοὺς μειωμένους φορολογικοὺς συντελεστάς, οἱ ὁποῖοι τώρα ἀποτόμως ἀνατρέπονται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Συνεπῶς θὰ εἶναι τραγικὸν διὰ τὴν Δωδεκάνησον, καὶ ἐλπίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως—λυποῦμαι διότι ἀπουσιάζει— ὁ ὁποῖος πολλάκις ἀπέδειξε τὴν συμπάθειάν του πρὸς τὴν Δωδεκάνησον, ὅτι θὰ δεχθῇ τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11.

§100Ι. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Μᾶς εἶναι ἀρκετὰ συμπαθὴς ἡ Δωδεκάνησος, ἀλλὰ καὶ ὡς πότε θὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ φορολογικὴ ἀσυδοσία;

§101Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Θὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. συνάδελφον. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπιτελεῖται τὸ θαῦμα τὸ τουριστικὸν εἰς τὴν Δωδεκάνησον, εἰς τὴν ἀντίπεραν ὄχθην, οἱ Ἀμερικανοὶ διέθεσαν 10 ἑκατομμύρια δολλάρια διὰ νὰ κτισθοῦν ξενοδοχεῖα εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, καὶ ἡμεῖς ποὺ πραγματοποιοῦμεν αὐτὸ τὸ ἔργον μὲ δαπάνας τῶν Δωδεκανησίων, οἱ ὁποῖοι διαθέτουν ὅλους τοὺς πόρους, καταργοῦμεν τὸ ἰσχῦον φορολογικὸν καθεστώς. Νὰ τὸ ἀφήσωμεν ἕως ὅτου πραγματοποιηθῇ ἡ ἀνασυγκρότησις τῆς Δωδεκανήσου καὶ ἕως ὅτου ὁλοκληρωθῇ τὸ θαῦμα ποὺ ὑπόσχεται ἡ Δωδεκάνησος. Κύριε Πρόεδρε, ἂν ἀποβλέπωμεν εἰς καθαρῶς ταμειακοὺς σκοπούς, τὰ ἔσοδα τὰ ὁποῖα θὰ πραγματοποιήσῃ τὸ Κράτος θὰ μετροῦνται εἰς τοὺς δακτύλους τῆς μιᾶς χειρός, διότι πρόκειται περὶ 2–3 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Μὲ τὰ 2–3 αὐτὰ ἑκατομμύρια, θὰ ἀναστείλωμεν ἕνα ἔργον διὰ τὸ ὁποῖον πρέπει τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον νὰ εἶναι ὑπερήφανον δι’ ὅ,τι ἐπιτελεῖται ἀπὸ τουριστικῆς ἀπόψεως εἰς τὴν Δωδεκάνησον, διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται, κ. Πρόεδρε. Τὴν ἑπομένην τῆς ἀπελευθερώσεως, αἱ πρῶται ἀρχαὶ αἱ ὁποῖαι ἐγκατεστάθησαν εἰς τὴν Δωδεκάνησον, μᾶς ἔλεγον, ὅτι ἡ γραμμὴ Ρόδου–Κῶ, ἡ ἀτμοπλοϊκή, θὰ εἶναι ἄγονος, καὶ ὅμως σήμερον, ὅλοι οἱ ἐφοπλισταί, ἀγωνίζονται νὰ ναυτολογήσουν τὰ πλοῖα των εἰς τὴν γραμμὴν αὐτήν. Καὶ ἡ ἀεροπορικὴ γραμμὴ τῆς Δωδεκανήσου, εἶναι ἀπὸ τὰς καλλιτέρας ἐσωτερικὰς γραμμάς. Δὲν εἶναι πόροι αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἰσπράττει τὸ Κράτος, καὶ θὰ πᾶμε νὰ τραυματίσωμεν μίαν προσπάθειαν ἡ ὁποία θὰ καταστῇ πράγματι ἡ καλλιτέρα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου; Ἀπευθύνομαι πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος παρίσταται καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πλειοψηφίαν καὶ ὅλως ἰδιαιτέρως πρὸς τοὺς ἐκ Δωδεκανήσου συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας, νὰ ἑνωθοῦν μαζύ μας, οὕτως ὥστε νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις αὐτή, καὶ νὰ ἀφεθῇ ἡ Δωδεκάνησος νὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ θαῦμα τὸ τουριστικὸν τὸ ὁποῖον πραγματοποιεῖται ἐκεῖ.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Κωτιάδης, ἔχει τὸν λόγον.

§103Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 11 περιλαμβάνονται δύο σκέλη: τὸ πρῶτον σκέλος ἀφορᾷ εἰς ἑρμηνευτικὴν διάταξιν, καὶ τὸ δεύτερον σκέλος ἀφορᾷ εἰς τὴν προοδευτικὴν ἐξομοίωσιν τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος μετὰ τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος. Κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς παρελθούσης Πέμπτης, ὅτε ἐγένετο ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ὁ ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας κ. Μητσοτάκης, εἶπεν, ὅτι κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 11 ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐζήτησα τὴν ἐπέκτασιν τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἐντὸς πενταετίας καὶ ὁ κ, Ὑπουργὸς ἀπεδέχθη τοῦτο. Ἔτσι τοὐλάχιστον ἀναγινώσκω εἰς τὰ πρακτικά. Παρὰ τὴν ἐπεμέλειάν μου, εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Σώματος, δυστυχῶς ἀπουσίαζον κατὰ τὴν προκεχωρημένην ἐκείνην ὥραν ἐκ τῆς Βουλῆς, καὶ δὲν ἠδυνήθην νὰ ἀποκαταστήσω τὰ πράγματα. Ὁ ἀξιότιμος ὅμως, κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, παρενέβη καὶ ἔκαμε τὴν δέουσαν ἐπανόρθωσιν. Ὄντως κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὡς θὰ ἐνθυμοῦνται οἱ κ. συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι μέλη αὐτῆς, ἅπαξ καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὴν αὔξησιν τοῦ συντελεστοῦ τῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἐπρότεινα ὅπως αὕτη γίνῃ ἀντὶ διὰ μιᾶς καὶ ἁλματώδους κλίμακος, προοδευτικῶς καὶ σταδιακῶς ἐντὸς μιᾶς 10ετίας. Ὀφείλω κ. συνάδελφοι, νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι κατὰ τὰ ἰσχύοντα σήμερον εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ὁ συντελεστὴς ἐπὶ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος εἶναι μειωμένος κατὰ 50% ἐν συγκρίσει μὲ τὴν λοιπὴν Ἐπικράτειαν, τὸ δὲ. 20% ἐκ τῶν ἐσόδων τῆς πηγῆς ταύτης περιέρχεται εἰς τοὺς δήμους καὶ τὰς κοινότητας τῆς Δωδεκανήσου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἐθεώρησε τὴν πρότασιν τῆς 10ετίας, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλον τότε, μακράν, καὶ ἀνεγνώρισεν τὴν πενταετίαν. Ἐγὼ τότε ἐπρότεινα 7ετίαν τοὐλάχιστον ἀπὸ σήμερον εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐξομοιωθῇ τὸ φορολογικὸν καθεστὼς κατὰ τὸ 1957, ἤτοι μετὰ πάροδον 20ετίας ἀπὸ τῆς ἐνσωματώσεως τῆς Δωδεκανήσου. Ὡδηγήθην εἰς τὴν σκέψιν τῆς σταδιακῆς ἐξομοιώσεως τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου μὲ τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι παρὰ τὰς μεγάλας προόδους, αἱ ὁποῖαι συνετελέσθησαν εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν, δὲν δύναταί τις νὰ εἴπῃ, ὅτι ἐξομοιώθη αὕτη πλήρως μὲ τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα. Διὰ νὰ συντελεσθῇ ἡ φορολογικὴ προσαρμογὴ κατὰ τρόπον ὁμαλόν, κρίνεται ὅπως τὰ λαμβανόμενα οἰκονομικὰ μέτρα εἶναι τοιαῦτα ὥστε νὰ μὴ φέρουν μίαν ριζικὴν μεταβολὴν τῆς μεταχειρίσεως τὴν ὁποίαν ἔχει σήμερον ἡ Δωδεκάνησος. Διὰ τοῦτο ἀντὶ τοῦ συντελεστοῦ ἀπὸ 50% εἰς 75%, εἶχα προτείνει τὴν σταδιακὴν ἐξομοίωσιν ἐντὸς 10ετίας. Σημειώνω ἤδη μὲ ἱκανοποίησιν, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, ἀπεδέχθη τὴν 10ετίαν, ὁπότε ἡ ἐν λόγῳ ἐξομοίωσις θὰ συντελεσθῇ κατὰ τὸ 1970. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἡ Δωδεκάννησος μὲ τὸν παρατηρούμενον ρυθμὸν προόδου της, θὰ ἔχῃ ἐπιτελέσει τοιαύτην ἀνάπτυξιν καὶ θὰ ἔχῃ προσαρμοσθῆ μὲ τὴν οἰκονομίαν τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος, ὥστε νὰ δύναται νὰ μετέχῃ ἰσοτίμως εἰς τὰ δημόσια βάρη. Δὲν πρέπει νὰ σᾶς ξενίζῃ, κ. συνάδελφοι, τὸ γεγονὸς τῆς σταδιακῆς ἐξομοιώσεως, διότι ἡ Δωδεκανησιακὴ οἰκονομία εἶναι νέα οἰκονομία. Χάρις εἰς τὴν στοργὴν ὅλων τῶν Κυβερνήσεων καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ καὶ χάρις εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν της πηγῶν, ἰδίᾳ εἰς τὸν τουρισμόν, γεωργίαν, κτηνοτροφίαν, ἁλιείαν, σπογγαλιείαν κλπ. σήμερον ἡ Δωδεκάνησος εὑρίσκεται εἰς καλὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν καὶ βαδίζει σταθερῶς πρὸς ἕνα μέλλον προόδου καὶ εὐημερίας. Τὸ ἀντίθετον θὰ ἀπετέλει παραγνώρισιν τῆς πραγματικότητος, οὐδεὶς σήμερον δύναται νὰ μὴ ἀντιληφθῇ τὸ τεράστιον ἔργον τῆς ἀναδημιουργίας τὸ ὁποῖον ἐγένετο εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν. Ἡμεῖς οἱ Δωδεκανήσιοι, πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι καὶ εὐγνώμονες διὰ τὸ μέγα θαῦμα, τὸ ὁποῖον ἐγένετο εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν. Ὅταν τὸ 1947 ἐπετεύχθη ἡ ἐνσωμάτωσις καὶ ἡ Ἑλλὰς ἐζοῦσε τὴν ἀνώμαλον περίοδον τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὑπῆρχε μία ἀνησυχία εἰς τὴν Δωδεκάνησον ὡς πρὸς τὸ μέλλον τῆς περιοχῆς αὐτῆς. Παρὰ ταῦτα μετὰ πάροδον 13 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ὄχι μόνον ἀπεκατεστάθησαν αἱ καταστροφαί, ὁ πλοῦτος τῆς Δωδεκανήσου, εἰς τρόπον ὥστε ἡ κατάστασις εἰς τὴν νῆσον νὰ εἶναι καλυτέρα καὶ νὰ μὴ ἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται σύγκρισις μὲ τὴν περίοδον τῆς ξενικῆς κατοχῆς ὁπότε ἡ κρατοῦσα δύναμις τῆς Ἰταλίας, ὑπὸ τὸ φασιστικὸν καθεστὼς εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ δίδῃ συνεχῶς καὶ ἀφειδῶς πιστώσεις εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ὁ συνάδελφος, κ. Ζίγδης, εἰς παρέμβασίν του, ὅταν ἐγένετο συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ἐξέφρασεν τὸν φόβον, ὅτι ἐκ τῆς ἐξομοιώσεως τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος, συντόμως ὁ προϋπολογισμὸς τῆς Δωδεκανήσουν θὰ ἀποβῇ ἐλλειμματικός, ὡς ἂν οὗτος ἦτο συνεχῶς ἐνεργητικός. Ὀφείλω νὰ τοῦ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἐπισήμων στοιχείων ἀπὸ τοῦ 1947 ὁ εἰδικὸς προϋπολογισμὸς τῆς Δωδεκανήσου—διότι ἔχομεν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν εἰς Δωδεκάνησον ἄνευ παρεμβάσεως τῆς Γ.Δ.Δ.Λ.— ὄχι βάσει προβλέψεων, ἀλλὰ βάσει εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν, ὑπῆρξε πάντοτε ἐλλειμματικός, μὲ μίαν ἐξαίρεσιν κατὰ τὸ 1958, ὁπότε αἱ εἰσπράξεις τῶν Δημοσίων ταμείων ὑπερέβησαν τὰς ἀντιστοίχους πληρωμὰς κατὰ 1.600.000. Τὸ ἔλλειμμα ὅμως αὐτὸ μειοῦται συνεχῶς. Κατὰ τὸ 1959 περιωρίσθη βάσει τῶν προσωρινῶν στοιχείων, ἐπὶ ὕψους εἰσπράξεων... (ἀναγινώσκει). Ἐνῷ κατὰ τὰ πρῶτα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἔτη αἱ εἰσπράξεις τῶν δημοσίων ταμείων Δωδεκανήσου ἀνήρχοντο εἰς 50% τῶν πληρωμῶν, μετὰ τὸ 1956 αὗται ὑπερέβησαν τὸ 90% καὶ τὸ 1959 τὸ 94% εἰς τὸ αὐτὸ δὲ ὕψος εἶναι καὶ αἱ προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1960. Ἡ συνεχὴς μείωσις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἡ αὔξησις τῶν ἐσόδων μαρτυρεῖ τὴν ἀνοδικὴν πορείαν τῆς Δωδεκανησιακῆς οἰκονομίας κατὰ τὴν περίοδον ἡ ὁποία ἐμεσολάβησεν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν, καὶ τὴν βαθμιαίαν προσαρμογὴν τῆς Δωδεκανησιακῆς οἰκονομίας πρὸς τὴν οἰκονομίαν τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι, δὲν ἐπιδιώκει ταμιευτικοὺς σκοποὺς μὲ τὴν ἐξομοίωσιν τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἑνιαίου φόρου τῆς Δωδεκανήσου εἶναι λίαν περιωρισμένη. Αἱ εἰσπράξεις τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς Δωδεκανήσου κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη διεκυμάνθη γύρω εἰς τὸ ὕψος τῶν 80 ἑκατομμ. περίπου καὶ ὁ φόρος ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος ἀπέδωσε κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ποσὸν κάτω τῶν 7 ἑκατομμ. Ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἑνιαίου φόρου, ἡ ὁποία δὲν ἀντιστοιχεῖ οὔτε κἂν εἰς τὸ 10% τῶν δημοσίων ἐσόδων, μεγαλυτέραν δυσμενῆ ἐπίπτωσιν ἐπὶ τῆς προόδου καὶ τῆς ἀνοδικῆς ἐξελίξεως τῆς Δωδεκανησιακῆς οἰκονομίας. Πέραν τούτου τὴν ἐπαύξησιν τῆς ἀποδόσεως τοῦ φόρου ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος, δεδομένου, ὅτι περιέρχεται εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῆς Δωδεκανήσου, θὰ καρπωθῇ τὸ κοινωνικὸν σύνολον τῆς Δωδεκανήσου μὲ θυσίαν ἔστω σταδιακῶς κλιμακουμένην τῶν ἐχόντων εἰσοδήματα καὶ τῶν δυναμένων νὰ συμβάλλουν εἰς τὰ δημόσια βάρη. Οἱ βιομήχανοι, οἱ ἔμποροι, οἱ ἐπαγγελματίαι, οἱ βιοτέχναι, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰσοδήματα, ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ στεροῦνται μέρος τοῦ εἰσοδήματός των πρὸς ὄφελος τοῦ Δωδεκανησιακοῦ λαοῦ γενικώτερον καὶ πρὸς ὄφελος τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς Δωδεκανήσου, εἰς τὰς ὁποίας περιέρχεται τὸ 20% τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνεκοίνωσεν, ὅτι λόγοι ἠθικῆς τάξεως καὶ πρὸς τὰς λοιπὰς περιοχὰς τοῦ Κράτους ἐπιβάλλουν τὴν ἐξομοίωσιν τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος. Μὲ τὴν προτεινομένην σταδιακὴν ἐξομοίωσιν ἐντὸς μιᾶς δεκαετίας καὶ μὲ τὴν αὔξησιν κατὰ 5% ἐτησίως τοῦ συντελεστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸ 50% τῆς λοιπῆς ἐπικρατείας, θὰ ἔχωμεν μίαν ἐπαύξησιν ἐτησίαν, τοῦ ὕψους 800.000, πάντως ὕψους κατωτέρου τοῦ 1 ἑκατομμ. Κύριοι συνάδελφοι, προκειμένου περὶ ἑνὸς τοιούτου θέματος, ἀφορῶντος τὴν ἰδιαιτέραν ἐκλογικὴν μου περιφέρειαν, ἀντιλαμβάνεσθε τὴν εὐαισθησίαν μου. Τοῦτο ὅμως δὲν μὲ ἐμποδίζει παρὰ τὰς διαμαρτυρίας τῶν φορολογουμένων συμπατριωτῶν μου, ἐπειδὴ ἔχω βαθεῖαν συναίσθησιν τῶν εὐθυνῶν μου καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς ἰδιαιτέρας μου περιφερείας, τοῦτο, λέγω, δὲν μὲ ἐμποδίζει νὰ ταχθῶ μὲ τὴν κυβερνητικὴν ἄποψιν, περὶ ἐξομοιώσεως τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου. Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα ἐδημιουργήθη μεγάλος σάλος καὶ ἀναταραχή. Ἡ ἀναταραχὴ αὐτὴ προεκλήθη κυρίως ἀπὸ τοὺς μεγάλους φορολογουμένους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ γνωρίζουν, ὅτι πρόκειται νὰ πληγοῦν ἐκ τῆς ἔστω καὶ σταδιακῆς ἐξομοιώσεως, προσεπάθησαν νὰ ἐξεγείρουν ἐκεῖ τὰς παραγωγικὰς τάξεις καὶ τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν εἶχον μίαν συγκέντρωσιν διαμαρτυρίας, εἰς τὴν ὁποίαν, ἐξ ὅσων ἐπληροφορήθην ἀπὸ τὸν τύπον, ἐλάχιστοι προσῆλθον — περὶ τὰ 140 πρόσωπα — εἰς σημεῖον ὥστε ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ ἐκ τῶν ὀργανωτῶν τῆς συγκεντρώσεως διαμαρτυρίας, ἐξέφρασε τὴν πικρίαν του διὰ τὴν ἀπροθυμίαν προσελεύσεων τῶν ὑποχρέων καὶ τῶν φορολογουμένων. Ἀλλὰ ἡ ἀναστάτωσις καὶ ἡ ἀναταραχὴ αὐτὴ ἐν πολλοῖς ἦταν ὑποβολιμαῖαι καὶ ἐξεπορεύθησαν καὶ ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Ὁ παριστάμενος συνάδελφος, κ. Ζίγδης, προφανῶς διὰ λόγους ἀντιπολιτευτικούς, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔχει καὶ ἄλλην ἀντίληψιν περὶ τῶν πραγμάτων, ἀπέστειλε τὴν 3ην τρέχοντος, ἕνα μακροσκελὲς τηλεγράφημα ἐκ 280 λέξεων, ὅτι κατετέθη τὸ νομοσχέδιον, εἰς τοὺς Δημάρχους Δωδεκανήσου, εἰς τὰ Ἐπιμελητήρια, εἰς τοὺς Ἐμπορικοὺς Συλλόγους καὶ εἰς τὰς Ὀργανώσεις. Καί, κ. συνάδελφοι, ἐπειδὴ τὸ περιεχόμενον τοῦ τηλεγραφήματος τούτου εἶναι ὄντως καταπληκτικόν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ τὸ ἀναγνώσω καὶ παρακαλῶ νὰ καταχωρηθῇ καὶ εἰς πρακτικὰ τῆς Βουλῆς.

§104Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Σᾶς παρακαλῶ ἰδιαιτέρως.

§105Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. .... (Ἀναγινώσκει) ....

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ

Ἐξ Ἀθηνῶν Ἀριθ. 238. 3)3)1960 Πρὸς Δήμαρχον Καρπάθου Κάρπαθον Αἰσθάνομαι ὑψίστην ὑποχρέωσιν ὡς βουλευτὴς Δωδεκανήσου ἀπευθύνω ὑμῖν ἀκόλουθον ἐπὶ θέματος ἀφορῶντος ὑπόστασιν Δωδεκανήσου, περὶ οὗ προφανῶς δὲν ἔχετε ἐνημερωθῆ καὶ ἐλάβετε ἀνεπαρκεῖς καὶ ἀνακριβεῖς πληροφορίας ΣΤΟΠ. Κατόπιν ματαιώσεως λόγῳ καθολικῆς ἐξεγέρσεως παραγωγικῶν τάξεων ἐπεκτάσεως ΚΦΣ Δωδεκάνησον Κυβέρνησις ἀπεφάσισεν αὔξηση ἄμεσον φορολογίαν ΣΤΟΠ. Πράγματι εἰς κατατεθὲν Βουλὴν νομοσχέδιον περὶ πατάξεως φοροδιαφυγῆς περιελήφθη ἄρθρ. 11 δι’ οὗ συντελεστὴς 50% ηὐξάνετο εἰς 70% θεσπιζομένης οὕτω αὐξήσεως φορολογίας κατὰ 50% ΣΤΟΠ. Περιέργως κατὰ ἐπεξεργασίαν νομοσχεδίου Κοινοβουλ. Ἐπιτροπὴν οἰκονομικῶν μέτρων βουλευτὴς Δωδεκανήσου Κωτιάδης ἀντὶ νὰ καταπολεμήσῃ διάταξιν εἰσηγήθη φορολογικὴν ἐξίσωσιν Δωδεκανήσου ἐντὸς ἑπταετίας παρὰ σθεναρὰν συνηγορίαν βουλευτοῦ Ν.Π.Κ. Μητσοτάκη ὑποστηρίξαντος ἀπάλειψιν διατάξεως ὡς ὀλεθρίας διὰ Δωδεκάνησον ΣΤΟΠ. Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν Παπακωνσταντίνου ἀσμένως ἀποδεχθεὶς πρότασιν ἐκπροσώπου Δωδεκανήσου διετύπωσεν ἄρθρον ὡς ἀκολούθως ΣΤΟΠ. Ἡ ὑπὸ παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 79 τοῦ Ν. Δ. 3323)1955 προβλεπομένη μείωσις τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν ἰσχύει καὶ μέχρι τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1966 περιορίζεται δὲ αὕτη διὰ τὰ ἐν τῷ μεταξὺ οἰκονομικὰ ἔτη εἰς 40% διὰ τὸ 1961, εἰς 30% διὰ τὸ ἔτος 1962, εἰς 25% διὰ τὸ ἔτος 1963, εἰς 20% διὰ τὸ 1964, εἰς 15% διὰ τὸ 1965 καὶ 10% διὰ τὸ 1966 ΣΤΟΠ Νομοσχέδιον περιλαμβάνεται σημερινὴν διάταξιν Βουλῆς ἀλλὰ συζήτησις περαιωθῆ προσεχῆ ἑβδομάδα ΣΤΟΠ Ψήφισις τῆς ὡς ἄνω περὶ Δωδεκανήσου διατάξεως ἀποτελέσῃ μοιραῖον πλῆγμα οἰκονομικὸν μέλον αὐτῆς καὶ ὁδηγήσῃ τάχιστα ὁλοκληρωτικὴν ἀνατροπὴν εἰδικοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος συμπεριλαμβανομένων δασμολογίου ΚΦΣ κλπ. ΣΤΟΠ Δεδομένου ὅτι πρότασις φορολογικῆς ἐξισώσεως προῆλθεν ἀπὸ βουλευτὴν Δωδεκανήσου ἀντίδρασιν Δωδεκανησίων δέον ἐκδηλωθῆ ὑπέρποτε σθεναρὰ πρὸς ἀποσόβησιν σοβαρωτέρου κινδύνου ἔναντι μέλλοντος Δωδεκανήσου δημιουργηθέντος μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ΣΤΟΠ Παρακαλῶ δώσατε εὐρυτάτην δυνατὸν κυκλοφορίαν εἰς παρὸν ΣΤΟΠ Προσωπικῶς ἐπιτελέσω ἐν τῇ Βουλῇ καθῆκον μου προφανὲς ὅμως ὅτι σωτηρία Δωδεκανήσου ἐξαρτᾶται ἀπὸ στάσιν Λαοῦ Δωδεκανήσου. ὑπ. Ἰωάννης Ζίγδης Ἀκριβὲς ἀντίγραφον

Ὁ Δήμαρχος Καρπάθου

ΑΡΓΥΡΙΟΣ ΧΑΛΚΙΑΣ

§106Μ. ΜΥΡΙΔΑΚΗΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος). (Θόρυβος–Κωδωνοκρουσίαι).

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε Μυριδάκη, δὲν ἔχετε τὸν λόγον, ἀφήσατε τὸν κ. συνάδελφον νὰ ὁμιλήσῃ.

§108Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Ἀφήνω, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν Βουλὴν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ ἐκτιμήσῃ τὸν ἀήθη ἂν μὴ τὶ ἄλλο τρόπον τοῦ κ. συναδέλφου. Οὕτω ὁ συνάδελφος πιστεύει, ὅτι ἡ Δωδεκάνησος θὰ ὑποστῇ καταστροφικὸν πλῆγμα καὶ ὅτι ἔπρεπεν ἡ ἀντίδρασις τοῦ Δωδεκανησιακοῦ Λαοῦ νὰ ἐκδηλωθῇ σθεναρά, διὰ νὰ σωθῇ. Ἡμεῖς πιστεύομεν τὸ ἀντίθετον. Ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι μὲ τὴν σταδιακὴν ἐξομοίωσιν ἡ Δωδεκανησιακὴ οἰκονομία θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ὑποστῇ μίαν ἐλαφρὰν ἐπιβάρυνσιν καὶ νὰ συμβάλῃ περισσότερον εἰς τὰ δημόσια βάρη. Πιστεύομεν, ὅτι ὡρισμένοι ἀπὸ τοὺς συμπατριώτας μας, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰσόδημα καὶ δύνανται νὰ πληρώσουν, πρέπει νὰ πληρώσουν. (Χειροκροτήματα). Πρέπει νὰ πληρώσουν καὶ δὲν θὰ χαλάσῃ ὁ κόσμος, οὔτε θὰ βουλιάξῃ ἢ θὰ καταστραφῇ ἡ Δωδεκάνησος, ἐὰν πληρώσουν κἄτι πάρα πάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πληρώνουν σήμερον. Πιστεύομεν ἀκριβῶς, ὅτι, πρὸς αὐτὸ τοῦτο τὸ συμφέρον τοῦ Δωδεκανησιακοῦ λαοῦ, οἱ ἔχοντες εἰσοδήματα πρέπει νὰ συμβάλλουν εἰς τὰ δημόσια βάρη. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι συνάδελφοι, καὶ πρὸς παντὸς ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ, ἀντιμετώπισε πάντοτε μὲ μίαν ἔκδηλον καὶ ἰδιαιτέραν στοργὴν τὰ ζητήματα τῆς Δωδεκανήσου. Καὶ εἰς τὸ θέμα τοῦτο, τὸ ὁποῖον, ὡς εἶπον προηγουμένως, ἀφορᾷ τὰς παραγωγικὰς τάξεις τῆς Δωδεκανήσου, ἡ Κυβέρνησις ἠκολούθησε τὴν αὐτὴν τακτικήν. Διὰ τῆς σταδιακῆς ἐξομοιώσεως πάλιν ἐξεδήλωσε τὴν ἰδιαιτέραν εὔνοιαν καὶ τὴν ἰδιαιτέραν στοργήν, μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζει τὰ ζητήματα τῆς Δωδεκανήσου. Ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅσοι πράγματι πιστεύουν εἰς τὰ πάγια συμφέροντα τῆς Δωδεκανήσου, ὡς πιστεύομεν ἡμεῖς, θὰ ἐκτιμήσουν καὶ αὐτὴν τὴν νέαν ἐκδήλωσιν τῆς στοργῆς καὶ τῆς εὐνοίας τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα).

§109Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ἀνεφέρθη ὁ κ. συνάδελφος, εἰς ὅσα εἶπον ἐπὶ τοῦ θέματος, χωρὶς νὰ ἔχω πρόθεσιν νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Κωτιάδην, διότι θὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Ζίγδης, θέλω νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι, ὅ,τι εἶπον ἐνώπιον τῆς Βουλῆς αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ πραγματικότης καὶ ὅτι τὸ γλαφυρὸν τοῦ κ. συναδέλφου, ἀποδεικνύει, ὅτι δὲν μετέβαλα εἰς τίποτε τὴν πραγματικότητα.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Ζίγδης, ἔχει τὸν λόγον.

§111Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλω, νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ὑπῆρξε μεγάλη ἡ ἔκπληξίς μου, ἀλλὰ καὶ ἡ πικρία μου, ὅταν εἶδον τὴν πρώτην διατύπωσιν τῆς δευτέρας παραγράφου, τοῦ ἄρθρου 11, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεβάλετο ἀπότομος αὔξησις κατὰ 50% τῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος ἐν Δωδεκανήσῳ καὶ μάλιστα, τὴν ἑπομένην τῆς καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοῦ ὁποίου βασικὸν προσὸν —κατὰ τὸν κ. Ὑπουργὸν— ἦτο, ὅτι δὲν ἐπέβαλε νέας φορολογίας. Διὰ τῆς ἐπενεχθείσης ὅμως τροπολογίας, κατόπιν εἰσηγήσεως, ὡς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ὡμολογήθη, παρὰ Δωδεκανησίου βουλευτοῦ, ἐπροχωρήσαμεν πέραν τῆς αὐξήσεως τῆς φορολογίας εἰς ἕν ἄλλο στάδιον, τὸ τῆς φορολογικῆς ἐξομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου μὲ τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα. Θὰ συμφωνήσετε μετ’ ἐμοῦ, ὅτι τὸ Δωδεκανησιακὸν θέμα εἶναι λίαν σοβαρόν. Καὶ ἐπειδὴ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀναφέρεται εἰς τὴν πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς θὰ συνομολογήσετε ἐπίσης, ὅτι προδίδει τὸ ὀλιγώτερον κακὸν γοῦστον ἡ δι’ αὐτοῦ ἀντιμετώπισις τοῦ Δωδεκανησιακοῦ θέματος, ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἁπλῆς πατάξεως φοροκλεπτῶν. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν Δωδεκάνησον μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐφηρμόσθη ἕν εἰδικὸν φορολογικὸν καθεστώς, Τοῦτο συνιστᾶται, κυρίως, εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ προπολεμικοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος. Διετηρήθη ἡ ἔμμεσος καὶ ἡ ἄμεσος φορολογία, διετηρήθη τὸ δασμολόγιον, τὰ εἰδικὰ τέλη ὑπὲρ τῶν Δήμων κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν καὶ ἐξαγωγὴν τῶν προϊόντων καὶ ἐφηρμόσθη μία πολὺ ἐλευθεριωτέρα τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος, πιστωτικὴ πολιτική. Κύριοι βουλευταί, ὅτι τὰ μέτρα αὐτά, ἦσαν μέτρα στοργῆς, οὐδεὶς τὸ ἀμφισβητεῖ. Καὶ εἶναι ὑπερηφάνειά μας, ὅτι κατὰ ἕνα μέγα μέρος, ἡμεῖς εἴμεθα οἱ νομοθετήσαντες τὰ μέτρα ταῦτα, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου. Ἀλλὰ δὲν ἦσαν ἁπλῶς μέσα στοργῆς πρὸς τὴν Δωδεκάνησον, ἀλλὰ καὶ συνέσεως τόσον ὅσον ἀφορᾷ τὴν τοπικὴν οἰκονομίαν τῆς περιοχῆς, ὅσον καὶ τὴν ὅλην οἰκονομίαν τῆς χώρας. Διατὶ ἦσαν μέτρα συνέσεως; Διότι, κατὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, οἰκονομικὴ ζωὴ εἰς τὴν Δωδεκάνησον δὲν ὑπῆρχεν, ἦτο ὑποτυπώδης καὶ ἐὰν δὲν ἐλαμβάνοντο αὐτὰ τὰ μέτρα, θὰ ὡδηγούμεθα εἰς μίαν κατάρρευσιν καὶ ἐρήμωσιν, αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἀνέμενον οἱ Ἰταλοὶ καὶ ἐπηγγέλλοντο οἱ Ἄγγλοι. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω —τὸ λέγω δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐτόλμησαν νὰ συγκρίνουν τὴν Δωδεκάνησον μὲ ἄλλας πόλεις καὶ ἐπαρχίας, αἱ ὁποῖαι ἐπλήγησαν ἀπὸ θεομηνίας— ποία ἦτο ἡ κατάστασις εἰς τὴν Δωδεκάνησον, κατὰ τὴν Ἰταλικὴν κατοχήν: Εἰς τὴν Ρόδον ὑπῆρχον 3–4 μόνον Ἑλληνικὰ καταστήματα, ὅλα τὰ ἄλλα εὑρίσκοντο εἰς χεῖρας τῶν Ἰταλῶν καὶ Ἰσραηλιτῶν. Ἡ σπογγαλιεία ἠλέγχετο ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς. Ἡ γεωργία εἶχε περιέλθει εἰς μίαν κατάστασιν ἀπιθάνου καθυστερήσεως, λόγῳ τῆς πολιτικῆς τοῦ κατακτητοῦ. Ἦλθεν ὁ πόλεμος. Συνέπεια αὐτοῦ ἦτο, οἱ δυστυχεῖς Ἰσραηλῖται νὰ προσφερθοῦν ὁλοκαύτωμα εἰς τὴν ἐγκληματικὴν μανίαν τοῦ Χίτλερ. Δὲν ἀπέμειναν παρὰ ἐλάχισται οἰκογένειαι. Ἀλλὰ οἱ Ἰταλοὶ ἔφυγαν. Ἔτσι εἰς τὴν Ρόδον δὲν ὑπῆρχε μαγαζί, ὅταν ἀπηλευθερώθη ἡ Δωδεκάνησος, οὔτε ἄνθρωπος μὲ οἰκονομικὴν ὑπόστασιν. Δὲν ὑπῆρχε σπογγαλιεία, οὔτε γεωργία. Τὶ ἔπρεπε νὰ γίνῃ, ἐμπρὸς εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν; Ἔπρεπε, ἀκριβῶς, νὰ ληφθοῦν αὐτὰ τὰ εἰδικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὰ μεταβατικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν ὅταν ἀπηλευθερώθη ἡ Μακεδονία ἢ ἡ Θράκη, ὅπου δὲν προηγήθησαν ὅσα προηγήθησαν ἐν Δωδεκανήσῳ.

§112Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Αἱ καταστροφαὶ εἰς τὴν Θράκην ἦσαν πολὺ μεγαλύτεραι... (θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Προεδρεύων κ. Α. Καμβύσης).

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, παρακαλῶ, κ. Μιχαηλίδη. Νὰ ζητήσητε τὸν λόγον νὰ ὁμιλήσητε κατόπιν.

§114Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. συνάδελφον, νὰ μὴ μὲ διακόψῃ.

§115Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ σᾶς παρεκάλουν, κ. Μιχαηλίδη, καὶ ἐγὼ νὰ μὴ διακόπτετε.

§116Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Μοῦ εἶναι φίλτατος καὶ συμπαθὴς ὁ κ. Μιχαηλίδης, ἀλλὰ ἐπὶ ἑνὸς εἰδικοῦ θέματος... (θόρυβος— κωδωνοκρουσίαι).

§117Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. ..... (Δὲν ἀκούεται). (Θόρυβος–κωδωνοκρουσίαι).

§118Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Σεῖς δὲν ἀξίζετε ἀπαντήσεως...

§119Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Παρακαλῶ νὰ μὴ γίνωνται διακοπαί. Ἀλλὰ θὰ πρέπει, ὁ κ. συνάδελφος, νὰ μὴ κάμῃ σύγκρισιν, διότι εἶναι φυσικόν, ὅταν ὁ κ. Μιχαηλίδης ἐκπροσωπῇ τὴν Θράκην, τὴν ὁποίαν κατέστρεψαν οἱ Βούλγαροι καὶ ἀκούει τὸν κ. Ζίγδην νὰ ἀναφέρῃ τὴν Θράκην, ἦτο φυσικὸν νὰ θιγῇ καὶ νὰ διαμαρτυρηθῇ. Ὡμιλήσατε, κ. συνάδελφε, διὰ τὴν Δωδεκάνησον, ἀλλὰ χωρὶς σύγκρισιν.

§120Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Νομίζω, ὅτι ἠμπορῶ νὰ κάμω σύγκρισιν, χωρὶς νὰ στενοχωρηθῇ κανείς. Κύριε Μηχαηλίδη, πρέπει νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ὅταν ὡμίλησα δι’ ἀπελευθερωθείσας ἐπαρχίας, εἶχον ὑπ’ ὄψιν μου τὰς κατὰ πρῶτον ἐλευθερουμένας καὶ ἐνσωματουμένας εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν ἐπαρχίας. Ἡ Θρᾴκη καὶ ἡ Μακεδονία, εἶχον ἐνσωματωθῆ ἀπὸ τὸ 1912. Κατόπιν ἔχομεν τὴν μεγάλην περιπέτειαν τοῦ πολέμου, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἀνεφέρθην.

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζίγδη, μὴ κάμνετε συγκρίσεις.

§122Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ κανονίσητε πῶς θὰ ὁμιλήσω; Παρακαλῶ νὰ μὲ ἀφίσητε νὰ συνεχίσω. Κύριε Μιχαηλίδη, θέλω νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι εἰς τὴν Δωδεκάνησον ὑπῆρξεν ἡ ὠργανωμένη κτηνωδία τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος. Ἐὰν τὴν ἐγνωρίζατε, θὰ ἐβλέπατε, ὅτι, ἐνῷ εἰς ἄλλας περιπτώσεις εἴχομεν τὴν κακότητα τοῦ κατακτητοῦ, ἐπὶ φασισμοῦ, εἴχομεν τὴν ὠργανωμένην κτηνωδίαν.

§123Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. συνάδελφος, ὤφειλε νὰ ἀπαντήσῃ διὰ τὸ τηλεγράφημα τὸ ἐλεεινόν, τὸ ὁποῖον ἔστειλε. Διότι πρόκειται περὶ πράξεως ἐντελῶς ἀήθους. Οὔτε εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Ζίγδης νὰ μᾶς κάμνῃ διδάγματα.

§124Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ὁ κ. συνάδελφος, ἀτυχῶς, δὲν σέβεται πολὺ τὴν Κοινοβουλευτικὴν τάξιν.

§125Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Πολὺ περισσότερον ἀπὸ σᾶς. Οὔτε θὰ μοῦ δώσητε μαθήματα.

§126Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Τὴν συμπεριφοράν σας ἀποδεικνύετε μόνος σας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, παρακαλῶ πολύ, δὲν δέχομαι διακοπάς, διότι εἶναι ἕνα εἰδικὸν θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ συζητήσωμεν ἐν ψυχραιμίᾳ. Ὅταν, ἑπομένως, ἀπηλευθερώθη ἡ Δωδεκάνησος εὑρισκόμεθα, ἐπαναλαμβάνω, πρὸ καταστάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ κίνδυνος τῆς οἰκονομικῆς καταρρεύσεως καὶ τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ πληθυσμοῦ ἦτο ἄμεσος καὶ σαφής. Διὰ τοῦτο τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν τὴν περίοδον ἐκείνην, ἦσαν μέτρα στάθμης, ἀλλὰ καὶ μέτρα δημοσιονομικῆς καὶ πολιτικῆς συνέσεως, τόσον διὰ τὴν περιφέρειαν, ὅσον καὶ διὰ τὴν χώραν. Ποῖα ἦσαν τὰ ἀποτελέσματα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος, τοῦ λεγομένου προνομιακοῦ, τὸ ὁποῖον ἐφηρμόσθη κατὰ τὴν διαρρεύσασαν δωδεκαετίαν; Ἐν πρώτοις, ἀπὸ ἀπόψεως τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς Δωδεκανήσου, τὰ πράγματα εἶναι, ὡς τὰ περιέγραψεν ὁ προλαλήσας ἀξιότιμος κ. συνάδελφος ἐκ Δωδεκανήσου, ἐνῷ τὰ πρῶτα ἔτη εἴχομεν ἔλλειμμα 50%, εἰς τὸ 1958 κατωρθώσαμεν καὶ εἴχομεν καὶ ἕνα μικρὸν περίσσευμα. Καὶ διαγράφεται πλέον θετικὴ ἡ προοπτικὴ ὅτι, ἐὰν συνεχισθῇ ἡ σημερινὴ κατάστασις, ὁ εἰδικὸς προϋπολογισμὸς τῆς Δωδεκανήσου θὰ ἀφίνῃ πλεονάσματα. Κύριοι, ἔχω βεβαίως καὶ ἐγὼ τοὺς ἐπισήμους ἀπολογισμοὺς τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἀλλὰ δὲν θέλω νὰ κάμω ἐπίδειξιν ἀναγινώσκων ἀριθμούς, διότι εἰς τοὺς πάντας εἶναι γνωστὰ τὰ πράγματα αὐτά. Σήμερον ἡ ἀγορὰ τῆς Ρόδου καὶ τῆς Κῶ ἀποτελεῖται μόνον ἀπὸ ἑλληνικὰ καταστήματα. Ὄχι μόνον δὲν ἔχομεν ἑπομένως ὑποχώρησιν, ἀλλὰ ἀντιθέτως σοβαρωτάτην ἀνάπτυξιν. Παραλλήλως, ἤρχισαν νὰ δημιουργοῦνται καὶ ἑλληνικαὶ βιομηχανίαι. Ἡ γεωργία ἔχει ἐντὸς τῆς δωδεκαετίας αὐτῆς παρουσιάσει σημαντικὴν βελτίωσιν, μερικαὶ δὲ καλλιέργειαι ἔχουν αὐξηθῆ εἰς τὸ δωδεκαπλάσιον, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον, τὸ ὀλιγώτερον, ἀποδεικνύει πόσον καθυστερημέναι ἦσαν. Ἀπὸ ἀπόψεως τουρισμοῦ, ἡ Ρόδος κατέστη ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα κέντρα ἐξωτερικοῦ τουρισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τῆς Κῶ δὲ ἔχει προαγάγει τὴν Δωδεκάνησον εἰς ἕν ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα κέντρα ἐσωτερικοῦ τουρισμοῦ. Αὐτός, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ὁ ἀπολογισμὸς τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν μέτρων, διὰ τὰ ὁποῖα βεβαίως πρέπει νὰ εἴμεθα πολὺ ὑπερήφανοι. Χάρις εἰς αὐτά, ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀπέτυχεν εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἀλλ’ ἐπέτυχε, κατὰ τρόπον ἀναντίρρητον. Ἔδωσεν ἐξετάσεις εἰς μίαν δυσκολωτάτην περιοχὴν καὶ ἠρίστευσεν. Ὅμως, ἡ ἀνάπτυξις αὐτὴ δὲν ἀπέκτησε βαθείας ρίζας. Εἶναι μία κατάστασις προελθοῦσα ἀπὸ τὸ προνομιακὸν καθεστὼς καὶ προϋποθέτουσα τὴν διατήρησιν αὐτοῦ ἐπὶ πολὺ ἀκόμη. Ἐάν, κύριοι, τὸ εἰδικὸν καθεστὼς ἀνατραπῇ σήμερον, ἡ πεποίθησίς μου εἶναι, ὅτι θὰ ἀρχίσωμεν τὴν καθοδικήν, τὴν πρὸς τὰ ὀπίσω πορείαν. Νομίζω, ὅτι εἰς μὲν τὰς μικρὰς νήσους δὲν θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ζωὴ καὶ θὰ ἔχωμεν τὴν ὁλοσχερῆ ἐγκατάλειψίν των. Εἰς δὲ τὴν Ρόδον, τὴν Κῶ καὶ τὴν Κάλυμνον, θὰ ἔχωμεν σοβαρωτάτην οἰκονομικὴν ὑποχώρησιν. Κύριοι, σᾶς εἶπον, ἀπὸ τὶ ἀποτελεῖται τὸ ὅλον εἰδικὸν καθεστὼς τῆς Δωδεκανήσου. Ἐὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι αὔριον αἴρεται τὸ δασμολόγιον, αἱ συνέπειαι θὰ εἶναι ἁλυσιδωταί. Τὰ δύο τρία τῶν καταστημάτων τῆς Ρόδου καὶ τῆς Κῶ θὰ κλείσουν τὴν ἑπομένην ἡμέραν, τὸ κόστος τῆς ζωῆς θὰ ἀνέλθῃ εἰς βαθμὸν ποὺ θὰ καταστήσῃ, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σημερινῶν εἰσοδημάτων, ἀδύνατον τὴν διαβίωσιν τοῦ πληθυσμοῦ. Ὁ τουρισμὸς θὰ ὑποστῇ καίριον πλῆγμα, διότι ὁ ἐσωτερικὸς τουρισμὸς τῆς Δωδεκανήσου βασίζεται ἐπὶ τοῦ μικροῦ κόστους ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ ἐξωτερικὸς τουρισμὸς στηρίζεται ἐπὶ τοῦ εὐθηνοῦ δασμολογίου, διότι καὶ οἱ ξένοι τουρίσται ἀγοράζουν εὐθηνότερα ἀπὸ τὴν πατρίδα τους ὡρισμένα πράγματα. Καὶ αὐτὸς θὰ ὑποστῇ μίαν πολὺ σημαντικὴν ὑποχώρησιν.

§127Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Τὶ σχέσιν ἔχει ἡ φορολογία μὲ τὰς τιμάς;

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφήσατε τὰς διακοπάς, κ. Ράλλη.

§129Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον λείπει, ἰδίως ἀπὸ τὴν οἰκονομίαν τῆς Δωδεκανήσου αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἶναι τὰ κεφάλαια. Ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὸ μηδέν. Δὲν ὑπάρχουν ἐντόπια κεφάλαια εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Τὰ ὑπάρχοντα ὀφείλονται, κυρίως, εἰς εἰσροὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Βεβαίως ἡ κατάργησις τοῦ δασμολογίου θὰ σημάνῃ καὶ τὴν ἀνατροπὴν τῆς οἰκονομίας τῶν Δήμων.

§130Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, οὐδεὶς ὁμιλεῖ περὶ τοῦ δασμολογίου.

§131Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Σεῖς, κ. συνάδελφε, γνωρίζετε τὴν ἱστορίαν τοῦ ὅλου θέματος καὶ δὲν σᾶς ἐπιτρέπετε νὰ λέγετε αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἡ ἰδική σας, εἶναι προσποίησις ἀγνοίας. Κύριοι, ἐναντίον τοῦ εἰδικοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου, ἤρχισαν νὰ βάλλουν ἀπὸ τῶν πρώτων ἐτῶν διάφοροι παράγοντες. Ἐν πρώτοις, ὀφείλω νὰ ἀναφέρω, ὅτι πολλοὶ γραφειοκράται τῶν Ἀθηνῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς Δωδεκανήσου, ἀσχάλλουν ποὺ ἔχουν αὐτὴν τὴν διπλῆν νομοθεσίαν. Τοὺς σκοτίζει, τοὺς δίδει περισσοτέραν ἐργασίαν καὶ μεμψιμοιροῦν εἰς τοὺς ὑπουργούς, ὅτι ἀποτελεῖ τοῦτο ἀνωμαλίαν. Δεύτερον: Παράγοντες, ἐπίσης, ἐναντίον τοῦ εἰδικοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κρίνουν τὰ πράγματα ἐντελῶς ἀπὸ ταμειακῆς ἀπόψεως. Λέγουν ὅτι, ἐὰν ἴσχυε καὶ εἰς τὴν Δωδεκάνησον τὸ φορολογικὸν καθεστὼς τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος, θὰ εἴχομεν εἰσπράξει τόσα, σήμερον εἰσπράττομεν τόσα. Ἑπομένως, πρέπει νὰ καταργηθῇ τὸ εἰδικὸν καθεστώς. Τρίτον: Εἶναι ὡρισμένα συμφέροντα τῶν Ἀθηνῶν, μεγάλων, ἰσχυρῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι βλέπουν μὲ δυσφορίαν, ὅτι εἰς μίαν ἐπαρχίαν τῆς Ἑλλάδος ἀρχίζει νὰ φυτρώνῃ χορτάρι καὶ θέλουν νὰ τὸ ξηράνουν πρὶν ἀρχίσῃ νὰ τοὺς ἐνοχλῇ. Ἀτυχῶς οἱ κλαυθμυρισμοὶ καὶ οἱ εἰσηγήσεις τῶν παραγόντων αὐτῶν ἔφθασαν εἰς τὰ ὦτα πληροφορητῶν ὑπουργῶν, μερικοὶ τῶν ὁποίων ἤρχισαν νὰ διάκεινται εὐμενῶς πρὸς τὴν κατάργησιν τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος. Τὴν πρώτην προσπάθειαν ἀλλαγῆς τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ εἴχομεν τὸ 1955, μὲ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ ἑνιαίου φόρου. Τότε ὑπεστηρίξαμεν ὅλοι οἱ βουλευταὶ τῆς Δωδεκανήσου, ὅτι ἦτο σφάλμα νὰ ἀρχίσωμεν τὴν διαδικασίαν τῆς καταλύσεως, διότι φυσικά, ἐὰν ἐγένετο ἡ ἀπαρχὴ εἰς ἕνα τομέα, θὰ ἐπηκολούθει συντόμως ἡ ἀνατροπὴ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Πράγματι δέ, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔλαβε χώραν κατάλυσις καὶ ἄλλων τμημάτων τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ. Οὐδεὶς ὅμως, μέχρι σήμερον, ἐτόλμησε νὰ ἐκστομίσῃ τὴν φράσιν «ἀφομοίωσις ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας». Νομίζω, ὅτι τὴν θλιβερὰν αὐτὴν τιμὴν διεκδικεῖ ὁ προλαλήσας ἀξιότιμος ἐκ Δωδεκανήσου κ. συνάδελφος, διότι οὔτε ὁ κ. ὑπουργὸς ἐν τῇ ἀρχικῇ διατυπώσει τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἄρθρου ἐπρότεινε τοιοῦτον τι, ἰδίᾳ τὴν ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας καὶ ἄνευ τῆς παρακολουθήσεως τῶν ἐξελίξεων, κατάργησιν τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος. Διὰ πρώτην φορὰν σήμερον ὁμιλοῦμεν, τῇ εἰσηγήσει Δωδεκανησίου βουλευτοῦ, περὶ «φορολογικῆς ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας»... Κύριοι, ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ μοῦ ἀπαντήσῃ: Μὰ δὲν καταστρέφει τὸ ὅλον καθεστώς. Ἡ διάταξις ἀφορᾷ μόνον τὸν φόρον εἰσοδήματος. Κύριε Ὑπουργέ, ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς δώσητε τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι αὔριον δὲν θὰ ἐπακολουθήσουν ἄλλα νομοσχέδια καταλύσεως ὡς πρὸς ἓν καὶ τὰ ἄλλα τμήματα τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ δασμολογίου, οὕτως ὥστε ἐντὸς 5–6 ἐτῶν νὰ εὑρεθῶμεν πρὸ πλήρους ἀφομοιώσεως; Ἠμπορεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ μᾶς δώσῃ αὐτὴν τὴν διαβεβαίωσιν; Σκοπός σας εἶναι, ἀρχίζοντες ἀπὸ τὸν ἑνιαῖον φόρον, νὰ καταργήσητε ὅλα τὰ ἄλλα εἰδικὰ μέτρα, διὰ νὰ ἐξομοιώσητε πλήρως τὴν Δωδεκάνησον, ἢ θὰ σταματήσητε μόνον εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος; Νομίζω, ὅτι ἡ συζήτησις θὰ ἐπιβοηθήσῃ μεγάλως, ἐὰν ἔχωμεν μίαν σαφῆ δήλωσίν σας. Ἡ Κυβέρνησις, λέγει, διὰ τοῦ ὑπουργοῦ της: «Κύριοι, προβαίνω εἰς τὴν ἐξομοίωσιν τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Διατὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀναταραχή; Ὁ διπλασιασμὸς τοῦ φόρου εἰσοδήματος θίγει ἄτομα, δὲν θίγει τὴν περιοχήν. Διατί, ἑπομένως, ἀντιτάσσεσθε τόσον ἐντόνως»; Τὸ ἐπιχείρημα, βεβαίως, ἔχει μίαν ἐπίπλαστον ἀληθοφάνειαν. Ἀλλὰ θὰ εἶχα νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, διὰ τῶν ὑπηρεσιῶν του καὶ διὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, θὰ πρέπει νὰ ξέρῃ περισσότερον παντὸς ἄλλου τὴν κατάστασιν ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἀπὸ ἀπόψεως κεφαλαίων, αὐτὴν τὴν στιγμήν. Ἰσχυρίζεται, ὅτι ἡ ἀφαίρεσις τῶν 8½ ἑκατ. δραχ. ἐτησίως ἀπὸ τὴν Δωδεκάνησον, ὅσων θὰ ἀποδώσῃ ὁ διπλασιασμὸς τῶν συντελεστῶν, δὲν ἀναχαιτίζει, δὲν ἀποτελεῖ ἀνασχετικὸν παράγοντα εἰς τὴν αὔξησιν τῶν κεφαλαίων τῆς περιοχῆς, ἑπομένως εἰς τὴν ἀπασχόλησιν, εἰς τὴν ὅλην οἰκονομικὴν δραστηριότητα; Δεύτερον, ἐὰν ἔχετε τὸν ἴδιον φορολογικὸν συντελεστὴν ἐπαρχιῶν καὶ Κέντρου, εἶναι μοιραῖον βεβαίως ὁ ἐπιχειρηματίας νὰ στραφῇ πρὸς τὴν πρωτεύουσαν, διὰ τὴν ἵδρυσιν τῶν ἐπιχειρήσεών του. Μέχρι σήμερον, καὶ τὴν τελευταίαν δεκάραν ποὺ ἐξοικονομοῦσαν, εἴτε ἐπιτοπίως, εἴτε ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ οἱ Δωδεκανήσιοι, τὴν ἐτοποθετοῦσαν εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ἐὰν παύσῃ αὐτὸς ὁ διαφορισμὸς τῆς φορολογίας, νομίζω, ὅτι ἀπὸ αὔριον, πολλὰ κεφάλαια θὰ ἀφήσουν τὴν ἐπαρχίαν καὶ θὰ ἔλθουν εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ ἔχει πολὺ μεγαλυτέραν σημασίαν, λέγω, ἑνὸς τῶν σημαντικωτέρων παραγόντων, εἰς τοὺς ὁποίους ὀφείλεται ἡ σημερινὴ σχετικὴ οἰκονομικὴ θαλερότης τῆς Δωδεκανήσου, τῆς εἰσροῆς δηλαδὴ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κεφαλαίων. Ἂν πᾶτε εἰς τὴν Ρόδον, θὰ διαπιστώσητε ἕνα οἰκοδομικὸν ὀργασμόν, θὰ ἴδετε, ὅτι ἐκτίσθησαν ἤδη πλείονα ὅσα καταστήματα, σπίτια, ξενοδοχεῖα. Ὅλα αὐτὰ ἐκτίσθησαν κατὰ τὸ πλεῖστον μὲ κεφάλαια Δωδεκανησίων, τὰ ὁποῖα ἔφυγον ἀπὸ τὸ Κογκό, τὴν Αἴγυπτον, τὴν Αἰθιοπίαν, δευτερευόντως δὲ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν καὶ τὴν Αὐστραλίαν. Ἐὰν ἀφαιρέσητε τὸ κίνητρον τῆς εὐνοϊκωτέρας φορολογικῆς μεταχειρίσεως τῶν ἐκ τοιούτων τοποθετήσεων εἰσοδημάτων, εἶσθε βέβαιος, ὅτι τὰ κεφάλαια αὐτὰ θὰ συνεχίσουν ἐρχόμενα εἰς Δωδεκάνησον; Θὰ κατευθυνθοῦν εἰς Ἀθήνας, κατὰ ἕνα μέρος. Τὰ ὑπόλοιπα δὲν θὰ ἔλθουν καὶ εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Θὰ τὰ χάσῃ ἡ Ἑλλάς. Εἶναι ἐξόχως κρίσιμος ἡ περίοδος τὴν ὁποίαν διατρέχομεν διὰ τὴν εἰσροὴν τῶν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς ἑλληνικῶν κεφαλαίων. Τὸ θέμα εἶναι γενικωτέρας σημασίας καὶ δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν Δωδεκάνησον. Ἕνα μεγάλο μέρος τῶν εἰσοδημάτων παρ’ Ἑλλήνων κεφαλαίων προέρχονται ἀπὸ χώρας, ὅπου ταῦτα δὲν εἶναι πλέον ἀσφαλῆ. Πρόκειται περὶ κεφαλαίων φυγῆς, διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ὁποίων πληρώνει ὁ κάτοχός των πολλά. Ἐὰν εἴχομεν μέχρι σήμερον ἕνα ἐντονώτερον ρεῦμα πρὸς τὴν Δωδεκάνησον, τοῦτο ὠφείλετο καὶ εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὁ φόρος εἰσοδήματος ἦτο μικρότερος ἢ εἰς τὴν λοιπὴν χώραν. Ἐὰν καταργήσητε αὐτὴν τὴν διαφοράν, ἐὰν μάλιστα δημιουργήσητε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὅλο τὸ καθεστὼς θὰ ἀλλάξῃ —βεβαίως μέσα εἰς αὐτὸ τὸ προνομιακὸν καθεστὼς ἀποκερδαίνουν κἄτι περισσότερον— ἂν τοὺς στερήσητε αὐτοῦ τοῦ «δολώματος», εἶσθε βέβαιος, ὅτι θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ἔρχωνται μὲ τὸν ἴδιον ρυθμόν; Φοβοῦμαι, ὅτι εἰς μίαν πολὺ κρίσιμον διεθνῆ στιγμὴν θὰ λάβωμεν μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποβῇ λίαν ἐπιζήμιον, τοὐλάχιστον, εἰς τὸν τομέα αὐτόν. Κύριοι, μὲ κατέπληξε —προβαλλόμενον ὑπὲρ τῆς φορολογικῆς ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας— τὸ Συνταγματικὸν δῆθεν ἐπιχείρημα τῆς ἰσότητος τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Ἐλέχθη καὶ ἀπὸ Δωδεκανήσιον, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἴμεθα ἴσοι καὶ ὅλοι πρέπει νὰ συνεισφέρωμεν ἐξ ἴσου εἰς τὰ βάρη τῆς Πατρίδος. Ὀρθῶς, ἐὰν βεβαίως διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς ἐξυπηρετῆται τὸ Ἐθνικὸν συμφέρον. Ἡ Βουλὴ ἐν τούτοις συνεχῶς ψηφίζει εἰδικοὺς νόμους περὶ φορολογικῶν κινήτρων. Νομοθετοῦμεν τὴν μίαν ἡμέραν διὰ τὸν αʹ κλάδον παραγωγῆς ἢ διὰ τὸν βʹ κλάδον, ὅτι θὰ ἰσχύσουν εἰδικοὶ φορολογικοὶ συντελεσταί. Εἶναι τοῦτο ἀντισυνταγματικόν; Βεβαίως ὄχι. Διότι οὐδέποτε ἡ Συνταγματικὴ διάταξις ἡρμηνεύθη ὑπὸ τὴν στενὴν αὐτῆς ἔννοιαν. Διατὶ αὐτὸ ποὺ ἰσχύει δι’ ἕνα παραγωγικὸν κλάδον, δὲν θὰ ἰσχύσῃ διὰ μίαν ἐπαρχίαν; Κύριοι, ἂς πάρωμεν ὅμως καὶ τὴν ἄλλην πλευρὰν τοῦ νομίσματος. Ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαυξήσῃ τοὺς φορολογικοὺς συντελεστὰς διὰ νὰ αὐξηθοῦν τὰ δημόσια ἔσοδα. Τί περιμένει ὅμως νὰ πάρῃ ἀπὸ τὴν αὔξησιν αὐτήν; Σήμερον ἡ Δωδεκάνησος —καὶ λυποῦμαι πολύ, ὅτι ὁ τόσον προσεκτικὸς εἰς τοὺς ἀριθμοὺς προλαλήσας ἐκ Δωδεκανήσου συνάδελφος, ἐν προκειμένῳ ἔσφαλεν— ἀποδίδει, ἀπὸ ἀπόψεως φόρου εἰσοδήματος φυσικῶν καὶ νομικῶν προσώπων, 8.613.000. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐπίσημος ἀριθμός.

§132Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Εἶναι καὶ ὁ φόρος μεταβιβάσεως ἀκινήτων.

§133Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Τὸν πίνακα τὸν ἔχω ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν.

§134Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Αὐτὰ τὰ στοιχεῖα εἶναι ἐπίσημα.

§135Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι ὁ φόρος ὁ βεβαιωθεὶς καὶ ὄχι ὁ εἰσπραχθείς.

§136Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Εἶναι 8.500.000. Καὶ ἐρωτᾶται: Ἀξίζει ἆραγε ὅλος ὁ σάλος τὸν ὁποῖον πηγαίνετε νὰ δημιουργήσετε τὸ ποσὸν τῶν 8,5 ἑκ. δραχ., ὅσον εἶναι τὸ μάξιμουμ τὸ ὁποῖον δύνασθε νὰ ἀναμένετε ἐκ τοῦ διπλασιασμοῦ τῶν συντελεστῶν ἐκ τῆς φορολογικῆς ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου; Αὐτὸ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν.

§137Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐπειδὴ ἀναφέρετε τὰ στοιχεῖα αὐτά, δὲν εἶναι σκοπιμώτερον νὰ προσθέσετε καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν φορολογουμένων; Νὰ ἴδωμεν ἐὰν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἀναφέρεται εἰς τὴν μεγάλην μᾶζαν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς νήσου, ἢ εἰς ὡρισμένας ἑκατοντάδας φορολογουμένων;

§138Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ὁ σχηματισμὸς κεφαλαίου δὲν γίνεται ἀπὸ τὴν μεγάλην μᾶζαν.

§139Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡμεῖς οἱ ἄλλοι αὐτὸ δὲν τὸ ἀνεχόμεθα. Μὴ θέλετε νὰ κάμετε τόσον βαρείας συγκρίσεις εἰς βάρος τοῦ Δωδεκανησιακοῦ πληθυσμοῦ. Νὰ σᾶς ἐξηγήσω. Ὅταν εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα τὴν συνορεύουσαν μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς πατρίδος, ἡ ὁποία τρὶς εἰς τὰ τελευταῖα 30 χρόνια κατεκλύσθη ἀπὸ ἐπιδρομὰς τῶν ἐχθρῶν γειτόνων μας, ὅταν, λοιπόν, εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας ὑπάρχη ἐπιχειρηματικὴ δρᾶσις καὶ ὁ πληθυσμὸς ἐκεῖ, οἱ ἐπαγγελματίαι, οἱ βιοτέχναι, οἱ ἔμποροι δὲν ἐσκέφθησαν ποτὲ νὰ φυγαδεύσουν τὰ κεφάλαιά των διὰ νὰ ἐξεύρουν προστασίαν καὶ ἄσυλον, εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται λόγος, ὅτι ποτὲ Δωδεκανήσιος θὰ σκεφθῇ νὰ φυγαδεύσῃ τὰ κεφάλαιά του διότι αὐτὸς θὰ φορολογηθῇ, ὅπως ὁ ἄλλος Ἕλλην;

§140Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἐγὼ δὲν εἶπα αὐτὸ ποὺ λέγετε σεῖς. Ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς ἐνθυμίσω μίαν πραγματικότητα. Γνωρίζετε, διατί ἐψηφίσαμεν τοὺς νόμους περὶ ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας; Διὰ ν’ ἀποφύγωμεν τὴν ροὴν κεφαλαίων ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν πρὸς τὴν πρωτεύουσαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντησις. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα, κύριε Ὑπουργέ, τὴν ὅλην μου ἀγόρευσιν νὰ τὴν παρακολουθήσετε μὲ διαφορετικὸν πνεῦμα, Μὴ προσπαθῆτε νὰ δημιουργῆτε ἐντυπώσεις. Ἐπιτελῶ, ἕνα πολὺ σημαντικὸν καθῆκον αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ ὡς Ἕλλην βουλευτὴς ἀλλὰ καὶ ὡς Δωδεκανήσιος, προσπαθῶν νὰ διαφωτίσω τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τῶν συνεπειῶν τῆς πολιτικῆς της. Βεβαίως, εἶσθε κύριος νὰ δεχθῆτε ἢ ν’ ἀπορρίψετε τὰς ἀπόψεις μου. Ἀφοῦ ὅμως πρῶτον τὰς σκεφθῆτε! Ὑπάρχει καὶ τοῦτο, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν σας, κύριε Ὑπουργέ: Ἡ Δωδεκάνησος ἀποτελεῖται ἀπὸ μικρὰ νησιά, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐνδοχώραν. Οὔτε καὶ ἡ Ρόδος ἔχει σημαντικὴν ἐνδοχώραν. Κάθε διακίνησις ἐμπορεύματος περνᾶ ἀπὸ τὸ Τελωνεῖον. Ἑπομένως, δύναται νὰ ἐλεγχθῇ καὶ ἐλέγχεται ἡ δημιουργία τῶν εἰσοδημάτων πάσης κατηγορίας. Καὶ αὐτὰ τὰ εἰσοδήματα ἐξ ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων, πράγματι, ἐπειδὴ διεξάγονται εἰς πολὺ στενὸν περιβάλλον, δὲν εἶναι εὔκολον νὰ διαφύγουν τοῦ ἐφόρου. Πρὸς ἀπόδειξιν θὰ σᾶς ἀναφέρω τοῦτο: Ὁ μέσος ὅρος τῶν δηλώσεων τῶν Δωδεκανησίων εἶναι πολὺ μεγαλύτερος τῶν λοιπῶν ἐπαρχιῶν τῆς Ἑλλάδος. Δηλαδή, ἐνῷ ὁ μέσος ὅρος τῶν δηλώσεων τῶν φορολογουμένων «τῆς λοιπῆς ἐπαρχίας, συμπεριλαμβανομένης τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τῶν Πατρῶν», ἀνέρχεται εἰς 41 χιλιάδας εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἀνέρχεται εἰς 49 χιλιάδας. Δὲν σᾶς λέγω, ὅτι ἔχουν μεγαλυτέραν διάθεσιν νὰ πληρώσουν τοὺς φόρους των, ἀλλὰ εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα, ὥστε δὲν μποροῦν νὰ διαφύγουν. Ἔκαμα μίαν πρόχειρον μελέτην εἰς τὴν Ἐφορίαν τῆς Ρόδου καὶ διεπίστωσα, ὅτι εἰς κάθε περίπτωσιν ποὺ ὁ φορολογούμενος δηλώνει εἰσόδημα ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα, ὁ ἔφορος τοῦ λέγει: «Ἐδῶ, φίλε μου, εἶναι αἱ εἰσαγωγαὶ καὶ ἐξαγωγαί σου. Πῶς ἐσὺ ἐδήλωσες αὐτά;». Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ Δωδεκανήσιος πληρώνει περισσότερα ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους τῶν ἄλλων ἐπαρχιῶν, καίτοι ἰσχύουν δι’ αὐτὸν μειωμένοι συντελεσταί. Μὲ τὴν ἐξομοίωσιν τῶν συντελεστῶν ἡ προνομιοῦχος Δωδεκάνησος ἑπομένως, θὰ εὑρεθῇ ἐντὸς ὀλίγου εἰς πολὺ χειροτέραν μοῖραν τῶν λοιπῶν ἐπαρχιῶν. Κύριοι, ὁμιλοῦμεν διὰ τὰ ἐκ τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος ὀφέλη τῆς Δωδεκανήσου. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἴδωμεν ἐὰν ὠφέλησεν ἢ ἐζημίωσε τὸν τόπον γενικώτερον αὐτὸ τὸ καθεστώς. Ὑποστηρίζω, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Δωδεκανήσου ἔχομεν κλασσικὸν παράδειγμα καθ’ ὃ ἡ στοργικὴ παρακολούθησις μιᾶς ἐπαρχίας ἀμείβεται πλουσιοπαρόχως. Ἐὰν ἡ Πολιτεία διεπνέετο ἀπὸ στενοκάρδιους ἀντιλήψεις, ἐὰν συνεταυτίζαμεν τὴν ἐνσωμάτωσιν τῆς Δωδεκανήσου μὲ τὴν πλήρη αὐτῆς οἰκονομικὴν ἀφομοίωσιν ἢ ἂν καταργούσαμεν τὸ εἰδικὸν καθεστὼς πολὺ ἐνωρίς, ἡ νέα ἐπαρχία θὰ εἶχε ὄχι μόνον παθητικὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ καὶ μίαν ὅλως ἐξηρθρωμένην οἰκονομίαν, ἡ ὁποία θὰ ἦτο βάρος διὰ τὴν ὅλην οἰκονομίαν τῆς χώρας. Μὲ τὴν πολιτικὴν ποὺ ἠκολουθήσαμεν ὠφελήσαμεν ἀντιθέτως τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας. Δυνάμεθα, ἑπομένως, νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι προσωπικῶς καὶ ὡς παράταξις, καθ’ ὃ μέτρον ὑπήρξαμεν οἱ εἰσηγηταὶ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Πράγματι, ὁ τουρισμός, ἡ σπογγαλιεία καὶ τὰ Δωδενησιακὰ κτίρια εἶναι κεφάλαια, ἀποτελοῦν μίαν ἀξιόλογον συμβολὴν εἰς τὰ συναλλαγματικὰ διαθέσιμα τῆς χώρας. Δὲν εἶναι αὐτὸ ὄφελος τῆς Δωδεκανήσου μόνον, εἶναι τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Κύριοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ προσθέσω καὶ τὴν ἀκόλουθον παρατήρησιν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς γενικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, διὰ τὸ ὁποῖον ὅλοι προσπαθοῦμεν νὰ εὕρωμεν τὴν πλέον πρόσφορον λύσιν. Εἶναι λάθος νὰ νομίζωμεν, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις μιᾶς χώρας ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ὁμοιομόρφως εἰς ὅλα αὐτῆς τὰ διαμερίσματα. Εἶναι σφάλμα μεγάλο καὶ κάθε τόσο διατυποῦται ἡ ἄποψις, διάγνωσις, ἂν θέλετε, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ πρόγραμμα κατὰ περιφερείας, πρέπει νὰ γίνῃ ἀποκέντρωσις τῆς ὅλης προσπαθείας διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν. Τὴν στιγμὴν ποὺ ὁμιλοῦμεν εἶμαι εὐτυχής, νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι εἰς τὴν Ἤπειρον καταρτίζεται καὶ γίνεται προσπάθεια ἐφαρμογῆς προγράμματος περιφερειακῆς ἀναπτύξεως ὑπὸ τὴν αἰγίδα δύο μεγάλων διεθνῶν Ὀργανισμῶν.

§141Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἄνευ μειώσεως τοῦ φορολογικοῦ ποσοστοῦ.

§142Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅσα ἀναπτύσσω εἶναι προϊὸν σοβαρῆς μελέτης καὶ ὠφέλιμον θὰ ἦτο διὰ τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὰ ἀκούσῃ μὲ κἄποιαν προσοχήν. Ἀφοροῦν ὄχι μόνον εἰς τὸ θέμα τῆς Δωδεκανήσου, ἀλλὰ εἰς τὸ τεράστιον θέμα τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς οἰκονομίας μας. Εἰς τὴν Ἤπειρον κάμνομεν ἕνα πρόγραμμα εἰδικῶν ἐπενδύσεων. Εὔχομαι νὰ μὴ παραστῇ ἀνάγκη νὰ προχωρήσωμεν καὶ εἰς εἰδικὴν φορολογικὴν μεταχείρισιν. Ἀλλὰ δὲν βλέπω διατὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ προχωρήσωμεν καὶ εἰς αὐτήν, ἐὰν τὴν ἐπέβαλεν ἡ ἀνάγκη. Εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἐφαρμόζομεν περιφερειακὸν πρόγραμμα ἀναπτύξεως βασιζόμενον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῆς διαφορετικῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεώς της. Μὴ νομίσετε, ὅτι ἐν προκειμένῳ ἐκαινοτομήσαμεν ὡς Ἕλληνες, ὅτι ἀνεκαλύψαμεν τὴν πυρίτιδα. Ἡ αὐτὴ ἀρχὴ, ἡ ὁποία σᾶς ξενίζει, καὶ ξενίζει, βλέπω, ἰδιαιτέρως τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, εἶναι μία ἀρχὴ ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται ἐπὶ μακρὸν εἰς χώρας μὲ πολλὴν σοφίαν καὶ πεῖραν διοικήσεως. Νὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ πλέον κτυπητὸν παράδειγμα: Εἰς τὴν Μ. Βρεταννίαν ὑπάρχουν αἱ νῆσοι τῆς Μάγχης, ἡ Τζέρσεϋ, ἡ Γκέρσνεϋ, κλπ. Αἱ νῆσοι αὐταὶ εἶναι κοντὰ εἰς τὴν Γαλλίαν, ἀλλ’ ἀνήκουν εἰς τὴν Μ. Βρεταννίαν. Ὅταν ἔγινεν ἡ ἐνσωμάτωσίς των, αἱ νῆσοι αὐταὶ ἠπειλοῦντο μὲ ἐρήμωσιν. Ἡ Ἀγγλία ἀπὸ 200 χρόνια τώρα διατηρεῖ μέχρι σήμερον εἰδικὸν φορολογικὸν καὶ δασμολογικὸν καθεστώς. Ἔτσι ὄχι μόνον ἐξησφάλισε τὴν ζωὴν τῶν νήσων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ κἄτι περισσότερον ἐπέτυχεν: ἐπέτυχε τὴν ἐγκατάστασιν μεγάλων διεθνῶν ἑταιριῶν, αἱ ὁποῖαι ἦλθον ἐκεῖ διὰ νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς διαφορᾶς τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Καὶ ἔχει συγκεντρωθῆ εἰς τὰς νήσους αὐτὰς πλοῦτος ὄχι μόνον ἀγγλικός, ἀλλὰ διεθνής, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ὠφελεῖται ὄχι μόνον ἡ οἰκονομία τῶν μικρῶν αὐτῶν νήσων, ἀλλὰ γενικώτερον ἡ οἰκονομία τῆς Μ. Βρεταννίας. Θέλετε δεύτερον παράδειγμα; Μετὰ τὸν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον, ἡ Ἰταλία, ἀντεμετώπιζε τὸ πρόβλημα τῆς ἐπιβιώσεως τῆς Σικελίας καὶ τῆς Σαρδηνίας. Τί ἔκαμεν ἐν προκειμένῳ; Εἶπεν, ὅτι ἡ μόνη ὑφισταμένη μέθοδος ἀντιμετωπίσεως τοῦ εἰδικοῦ αὐτοῦ προβλήματος ἦτο ἡ προσφυγὴ εἰς τὸν ὁδοστρωτῆρα τῆς γενικῆς πολιτικῆς, διότι δῆθεν ὅλαι αἱ περιφέρειαι ἔχουν τὰ ἴδια δικαιώματα καὶ ὅλοι οἱ ἐπαγγελματίαι πρέπει νὰ πληρώνουν τὸ ἴδιον, ἐπειδὴ ἔτσι ἱκανοποιεῖται κάποια περίεργος ἀντίληψις περὶ δικαίου; Ἐφήρμοσεν ἀντιθέτως σύστημα ὅπως περίπου τῆς Δωδεκανήσου. Εἰς τὴν Σικελίαν πράγματι ἔχομεν σήμερον ἓν εἰδικὸν οἰκονομικὸν καθεστώς, τὸ ὁποῖον διαφέρει βασικῶς ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Ἠπειρωτικῆς Ἰταλίας. Τὸ ἴδιον ἐφηρμόσθη εἰς μικρότερον βαθμὸν καὶ εἰς τὴν Σαρδηνίαν. Ὑπεστήριξα ἐπανειλημμένως, κατὰ τὸ παρελθὸν, ὅτι δὲν ἀντελήφθημεν ὅλοι μας ὅσον θὰ ἔπρεπε τὰς εἰδικὰς εὐνοϊκὰς συνθήκας τῆς Δωδεκανήσου, διὰ νὰ ἐπωφεληθῶμεν τῶν διεθνῶν συγκυριῶν. Ὑπῆρξε σφάλμα ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ ἑνιαίου φόρου. Ἐὰν ἐδίδομεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι εἰς τὴν Δωδεκάνησον θὰ διετηροῦμεν μονίμως τὸ προνομιακὸν καθεστώς, πλεῖσται ὅσαι μικραὶ βιομηχανίαι θὰ ἐγκαθίσταντο ἐκεῖ. Διότι θὰ ἐδημιουργεῖτο ἡ πεποίθησις, ὅτι ἡ Δωδεκάνησος θὰ ἀπετέλει μίαν μεγάλην ἐλευθέραν ζώνην, εἰς τὴν ὁποίαν τὸ διεθνὲς κεφάλαιον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐγκατασταθῇ χωρὶς ὅλας ἐκείνας τὰς πολυπλόκους διαδικασίας συμβάσεων, παραχωρήσεων καὶ δεσμεύσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν ἐγκατάστασίν του εἰς τὴν λοιπὴν χώραν. Τὸ μεγάλο αὐτὸ πλεονέκτημα τῆς Δωδεκανήσου, τὸ ἐξ ἱστορικῶν καὶ γεωγραφικῶν λόγων προερχόμενον, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὸ μελετήσῃ, νὰ μὴ τὸ σκορπίσῃ καὶ τὸ καταστρέψῃ, κινουμένη ἀπὸ παρεξήγησιν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσω, ὅτι μία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνεργήσῃ οὕτω, διὰ νὰ πάρῃ 8 ἑκατομμύρια, ἢ διὰ νὰ μὴ καταπονήσῃ τοὺς ὑπαλλήλους της, ἢ δι’ ἄλλον τινὰ ἀνάλογον αἰτίαν. Δι’ ὅλους τοὺς ἀνωτέρω λόγους ἔχω νὰ διατυπώσω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἀκόλουθον πρότασιν: Αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἕνα νομοσχέδιον πατάξεως τῆς φοροδιαφυγῆς. Εἶναι ἀντιπαθὴς καὶ ὁ τίτλος του. Ἂς ἀφήσωμεν τὴν Δωδεκάνησον ἔξω ἀπὸ τὸν νομοσχέδιον αὐτό.

§143Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἔχει αὐτὸν τὸν τίλον, κ. συνάδελφε.

§144Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Δὲν ἔχει σημασίαν, κ. Πρόεδρε. Ἔτσι εἶναι γνωστόν. Καὶ εἶναι κακὸν νὰ συνδέσωμεν τὴν μεταβολὴν τοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Καὶ διατυπώνω τὴν πρότασίν μου: Δὲν λέγω, ὅτι ὅσα ὑπεστήριξα δὲν ἐπιδέχονται ἀντιρρήσεις, ὅτι δὲν ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι ἀπόψεις διαφορετικαί. Ἀλλὰ προσπαθοῦσα νὰ σᾶς παρουσιάσω τὸ εἰδικὸν καθεστὼς τῆς Δωδεκανήσου ὡς ἕνα θησαυρόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἔτυχε πλήρους ἐκμεταλλεύσεως, ἀπὸ γενικωτέρας ἀπόψεως. Κάμνω, λοιπόν, τὴν πρότασιν νὰ ὁρίσητε μίαν Ἐπιτροπὴν ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ γνῶσιν καὶ πεῖραν, ὄχι βέβαια ἀπὸ μικροὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, ἡ ὁποία νὰ μεταβῇ εἰς Δωδεκάνησον, νὰ μελετήσῃ τὴν κατάστασιν καὶ ἂν ὅλοι ἴδωμεν, ὅτι τὰ πλεονεκτήματα ἐκ τοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος δὲν εἶναι πλέον σημαντικά, τότε νὰ χωρήσωμεν εἰς αὐτὴν τὴν ἀφομοίωσιν, χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ καμμία παρεξήγησις. Ἐὰν ἐνεργήσητε μὲ τὸν τρόπον ποὺ θέλετε νὰ ἐνεργήσητε τώρα, δημιουργεῖτε μίαν ὀξύτητα, μίαν ἀντίθεσιν. Ἔχουν τὸ παράπονον οἱ Δωδεκανήσιοι, ὅτι, τέλος πάντων, τοὺς κακομεταχειρίζεσθε. Βλέπετε μὲ ποῖον τόνον, κ. Ὑπουργέ, καὶ μὲ ποίαν ἀντικειμενικότητα ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα. Εἰς τὴν Κυβέρνησιν, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐναπόκειται νὰ συζητηθῇ τὸ θέμα. Δὲν εἶναι θέμα μιᾶς περιφερείας. Εἶναι γενικώτερον ἐθνικὸν θέμα. Κύριοι, θὰ τελειώσω, διότι δὲν ἔχω διάθεσιν νὰ εἰσέλθω εἰς μικρότητας. Εἶμαι, ὅμως, ὑποχρεωμένος, νὰ σημειώσω δύο πράγματα. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀπὸ ὅσα ἀνέπτυξα θὰ ἀντελήφθητε πόσην σημασίαν ἀποδίδω εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου, τοῦ ὁποίου ὀργανικὸν τμῆμα εἶναι καὶ ἡ φορολογία. Ὅταν ἐπέστρεψα ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐπῆγα εἰς τὴν Ρόδον, εὑρῆκα μίαν κατάστασιν περίεργον. Ὅλαι αἱ Ὀργανώσεις ἦσαν ἀνάστατοι. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐπιμελητηρίου, ὁ Πρόεδρος τοῦ Βιομηχανικοῦ Συλλόγου καί, τέλος πάντων, ὅλοι ἦσαν ἀνάστατοι, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ μέτρου αὐτοῦ, ὑπὸ τὴν ἀρχικήν του διατύπωσιν. Ἐγὼ δὲν εἶχον, τότε, γνῶσιν εἰς τὶ ἀκριβῶς συνίστατο. Τὸ ἐμελέτησα καὶ συνήγαγον τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἁπλῆς αὐξήσεως τῶν συντελεστῶν τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Ἤμην μὲ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι, ὅσον καὶ ἐὰν θέλουν οἱ κυβερνητικοὶ βουλευταὶ νὰ εἶναι συμπαθεῖς εἰς τὴν Κυβέρνησιν, θὰ ἐπέμενον καὶ θὰ ἔλεγον εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, μὴ βάλετε 20%, ἀλλὰ βάλετε 15 ἢ 10%. Ὁπόταν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὁ προλαλήσας ἐκ Δωδεκανήσου κ. συνάδελφος, ὁ καὶ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ὄχι μόνον δὲν ἀντετάχθη εἰς τὴν αὔξησιν τῆς φορολογίας, ἀλλὰ ἐδημιούργησε θέμα φορολογικῆς ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου, δηλαδὴ καταργήσεως ἑνὸς ὀργανικοῦ τμήματος τοῦ ὑφισταμένου προνομιακοῦ καθεστῶτος. Καὶ τότε, εἰς ἀντιμετώπισιν τῆς λίαν ἐντέχνου ἀρθρογραφίας τοῦ δημοσιογραφικοῦ του ὀργάνου καὶ τῶν ἀνακριβειῶν, τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος ὁ κυβερνητικὸς βουλευτὴς διέσπειρε πρὸς παραπλάνησιν τῶν συμπατριωτῶν, ἐνόμισα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐνημερώσω τὸν Δωδεκανησιακὸν λαὸν ἐπὶ τῆς πραγματικῆς καταστάσεως διὰ νὰ μὴ μέμφεται ἄλλωστε αὔριον ὅλους τοὺς βουλευτάς, ὅτι ἠδράνησαν καὶ δὲν ἐξετέλεσαν τὸ καθῆκον των. Ἔστειλα ἑπομένως τὸ τηλεγράφημα, τὸ ὁποῖον ἠκούσατε ἤδη, πρὸς τοὺς Δημάρχους καὶ τὰς ἐπαγγελματικὰς Ὀργανώσεις τῆς Δωδεκανήσου. Παρακαλῶ τὸ Προεδρεῖον, ὅπως τὸ τηλεγράφημά μου αὐτὸ περιληφθῇ εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικά. Εἶναι τηλεγράφημα, τὸ ὁποῖον, ὡς θὰ διεπιστώσατε, δὲν ἀφίσταται οὔτε κατὰ κεραίαν τῆς πραγματικότητος. Δι’ αὐτοῦ πράγματι ἐγνώριζα εἰς τὴν τοπικὴν ἡγεσίαν τῆς Δωδεκανήσου, ὅτι ἡ εἰσήγησις διὰ τὴν φορολογικὴν ἀφομοίωσιν τῆς Δωδεκανήσου ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας ὠφείλετο εἰς τὸν συνάδελφον κ. Κωτιάδην καὶ οὐχὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἡ ἀντίδρασις ἑπομένως κατὰ τοῦ μέτρου θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐντονωτέρα, ἐφ’ ὅσον προήρχετο ἐκ Δωδεκανησιακῆς πηγῆς, διὰ νὰ εἶναι ἀποτελεσματική. Ὁ διαμαρτυρόμενος διὰ τὸ τηλεγράφημα κ. συνάδελφος ἔπρεπε νὰ εἶχε τὸ θάρρος νὰ εἴπῃ εἰς τοὺς συμπατριώτας του, ὅτι αὐτὸς εἰσηγήθη τὸ μέτρον καὶ νὰ μὴ προσπαθῇ νὰ τοὺς παραπλανήσῃ δι’ ἀνακριβῶν πληροφοριῶν, ἐπὶ τοῦ πραγματικοῦ περιεχομένου τῆς πρωτοβουλίας του. Εἶναι ἀσφαλῶς πολὺ δυσχερεστέρα ἡ θέσις μου νὰ σᾶς πείσω, κ. Ὑπουργέ, περὶ τοῦ ἐσφαλμένου τοῦ μέτρου, διότι ἀκριβῶς ἡ εἰσήγησίς του ἀνήκει εἰς Δωδεκανήσιον βουλευτήν. Ἄλλως θὰ εἶχον τὰ πράγματα ἂν ὁ κ. Κωτιάδης, ἀντὶ νὰ σπεύσῃ νὰ φανῇ εὐάρεστος εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἐφρόντιζε προηγουμένως νὰ διαπιστώσῃ καὶ τὰς ἀπόψεις τῶν ἄλλων συναδέλφων του. Ἀλλὰ διότι ἔχετε τὴν ἰδικήν του εἰσήγησιν ἠμπορεῖτε νὰ λάβητε τὸ μέτρον αὐτὸ καὶ νὰ εἴπητε αὔριον εἰς τὸν λαὸν τῆς Δωδεκανήσου: «Ἂς ὄψωνται οἱ βουλευταί σου». Κύριε Ὑπουργέ, μᾶς ἀποκαλύψατε, ὅτι ὁ Δήμαρχος σᾶς ἔκαμε τὴν εἰσήγησιν αὐτὴν.....

§145Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Διατὶ θέλετε πάντοτε νὰ εὑρίσκετε ὑπευθύνους τῶν κυβερνητικῶν ἐνεργειῶν τοὺς τοπικούς σας ἀντιπάλους; Ὁμιλεῖτε πάλιν περὶ τοῦ Δημάρχου, ἐνῷ σᾶς εἶπον, ὅτι παρίστατο μὲν ὁ Δήμαρχος, πλὴν ὅμως τὴν σκέψιν ὑπέβαλεν ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου.

§146Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Καθημερινῶς βομβαρδιζόμεθα ἀπὸ τηλεγραφήματα ὑπογραφόμενα ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Δωδεκανησιακοῦ λαοῦ. Ἐὰν συνεφώνησαν μὲ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπεκταθῇ τὸ μέτρον τότε ἐξαπατοῦν τὸν λαὸν τῆς Ρόδου, τὸν ὁποῖον διεγείρουν σήμερον ἀδίκως. Ἐὰν ὅμως ἔχουν καθαρὰς τὰς χεῖρας, τότε βεβαίως θὰ πρέπει νὰ ἀποκαταστήσουν ἑαυτούς. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἔχω καμμίαν διάθεσιν νὰ δώσω εἰς τὴν ἀγόρευσίν μου ἀντιπολιτευτικὸν χαρακτῆρα. Πιστεύω, ὅτι ἐπήρατε ἕνα δρόμον πολὺ ἐπικίνδυνον. Σταματήσατε καὶ μελετήσατε πάλιν τὸ θέμα. Καὶ ἐὰν πράγματι τὸ συμφέρον τῆς Δωδεκανήσου καὶ τῆς Ἑλλάδος ἐπιβάλλῃ τὴν ἀφομοίωσιν τῆς Δωδεκανήσου, ἐγὼ θὰ σᾶς χειροκροτήσω. Ἄλλως, διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, σταματῆστε! Εἶναι ἐπιταγὴ τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος. (Χειροκροτήματα).

§147Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, κ. συνάδελφοι, εἶχον καθῆκον νὰ ζητήσω τὸν λόγον ἀμέσως μετὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Κωτιάδη, διὰ νὰ ἐξάρω τὴν ἠθικὴν σημασίαν τῆς στάσεώς του. Ἐθεώρησα ὅμως ἀναγκαῖον νὰ ἀναμένω τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ζίγδη, ὄχι διότι ἐκ τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κρίνω τὸ μέγεθος τῆς ἠθικῆς ἐνεργείας τοῦ κ. Κωτιάδη, ἀλλὰ διότι ἐκ τῶν ἐπιχειρημάτων καὶ τῶν πραγματικῶν περιστατικῶν, τὰ ὁποῖα θὰ ἐμνημόνευεν ὁ κ. Ζίγδης, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ σχηματίσω καὶ νὰ σχηματίσωμεν καὶ ὅλοι μας γνώμην περισσότερον ὑπεύθυνον καὶ συγκεκριμένην. Εἶναι σπάνιαι αἱ περιπτώσεις, κ. συνάδελφοι, κατὰ τὰς ὁποίας, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, σημειοῦται ἡ ἠθικὴ ἔξαρσις, ἡ ὁποία διεῖπεν ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Κωτιάδη. Καλούμεθα κατὰ τὸ Σύνταγμα νὰ εἴμεθα, ἀλλὰ δὲν τὸ κατορθώνομεν πάντοτε καὶ εἶναι ἀνθρώπινον, ὅτι δὲν τὸ κατορθώνομεν, νὰ εἴμεθα, ὄχι μόνον ἐκπρόσωποι τῆς περιφερείας μας—τὸ Σύνταγμα μάλιστα δὲν ὁμιλεῖ περὶ τῆς εἰδικῆς αὐτῆς ἐντολῆς—ἀλλὰ νὰ εἴμεθα ἐκπρόσωποι ὁλοκλήρου τοῦ Ἔθνους. Ἡ ἠθικῶς καὶ διανοητικῶς διαυγεστάτη ὁμιλία τοῦ κ. Κωτιάδη, ἡ ὁποία νομίζω, συνεκίνησε βαθύτατα τοὺς περισσοτέρους ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἴσως καὶ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ τὸ ὁμολογήσουν, ἡ ὁμιλία αὐτὴ ἀποτελεῖ σταθμὸν εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ τῶν τελευταίων ἐτῶν. Συνήθως καὶ ὅταν οἱ βουλευταί, οἱ ὑποστηρίζοντες κυβέρνησίν τινα, δὲν θὰ ἤθελαν διὰ λόγους τοπικοὺς νὰ ἐκτεθοῦν κατὰ τρόπον ἐμφανῆ, ὑποστηρίζοντες μέτρον τῆς Κυβερνήσεως, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ παρεξηγηθῇ εἰς τὴν περιφέρειάν των, δὲν ἀντιδροῦν ἔστω, ἀλλὰ σιωποῦν, δὲν προβαίνουν εἰς εὐθεῖαν ἐπίκρισιν, ἀλλὰ ἐκτὸς παρασκηνιακῶν ἐνεργειῶν τὰς ὁποίας παρασκηνιακὰς ἐνεργείας—καὶ χρησιμοποιῶ τὴν λέξιν παρασκήνιον ἐν τῇ καλῇ ἐννοίᾳ τῆς λέξεως—δικαιοῦται πᾶς βουλευτὴς νὰ κάμῃ, ἐκτὸς τῶν παρασκηνιακῶν ἐνεργειῶν πρὸς ἀποτροπὴν τοῦ μέτρου, ἐὰν νομίζουν, ὅτι αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς βλάψῃ τοπικῶς, ἢ νὰ βλάψῃ τὸν τόπον εἰς τὸν ὁποῖον ἐκλέγονται, δὲν προβαίνουν μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τῆς προσπαθείας των εἰς φανερὰν ὑποστήριξιν τῆς κυβερνητικῆς ἀπόψεως καὶ προτιμοῦν, ἐὰν πρόκειται μάλιστα, περὶ ψηφοφορίας, προσποιούμενοι ἀσθένειαν νὰ ἀπουσιάσουν. Δι’ αὐτό, νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ πρᾶξις εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ὁ κ. Κωτιάδης —καὶ μάλιστα ἀσχέτως τῆς ὀρθότητος ἢ μὴ τοῦ μέτρου τῆς Κυβερνήσεως, ἀσχέτως τῆς ὀρθότητος ἢ μὴ τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ κ. Κωτιάδη, ἀσχέτως τῆς ὀρθότητος ἢ μὴ τῆς στάσεως τοῦ κ. Ζίγδη— ἡ πρᾶξις αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν εἶναι ἀξία ἐξάρσεως. (Χειροκροτήματα). Εἶμαι βέβαιος, κ. συνάδελφοι, ὅτι οἱ ὑψηλόφρονες κάτοικοι τῆς Δωδεκανήσου θὰ ἐκτιμήσουν τὴν στάσιν αὐτήν. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν μέχρι τοῦδε δεδομένων ἀποδεικνύεται, ὅτι τὴν ἔχουν ἤδη ἐκτιμήσει μὴ παρασυρθέντες εἰς διαμαρτυρίας ὁμαδικῶς, ἀλλὰ καὶ ἔτι περαιτέρω θὰ ἐκτιμήσουν καὶ ἔτι ἐντονώτερον μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Κωτιάδη, θὰ ἐκτιμήσουν τὴν στάσιν αὐτὴν καὶ θὰ ἰδοῦν ποία εἶναι ἡ ἀληθὴς ἀποστολὴ τοῦ Ἕλληνος πολιτικοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, μετὰ τὰς φράσεις αὐτὰς τὰς ὁποίας ἐθεώρησα καθῆκον μου νὰ διατυπώσω, καθῆκον μου ὄχι ἀπέναντι τοῦ κ. Κωτιάδη, ἀλλὰ ἀπέναντι τῆς ἰδέας τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τοῦ Πολιτεύματος, μετὰ τὰς φράσεις αὐτάς, εἰσέρχομαι δι’ ὀλίγων εἰς τὸ πραγματικὸν θέμα. Δὲν ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι, ἀμφιβολία ὅτι, ἐπιχειρήματα ἄξια προσοχῆς καὶ σεβαστὰ ἀνέπτυξαν καὶ ὁ κ. Κωτιάδης καὶ ὁ κ. Ζίγδης. Διὰ τὸν κ. Κωτιάδην ἦτο δυσχερέστερον λόγῳ τῆς ἰδιότητος αὐτοῦ ὡς ἐκπροσώπου τῆς Δωδεκανήσου νὰ συλλάβῃ τὰ ἐπιχειρήματα αὐτὰ καὶ νὰ τὰ ἀναπτύξῃ, διὰ τὸν κ. Ζίγδη, ἦτο βεβαίως, θὰ τὸ ὁμολογήσῃ καὶ ὁ ἴδιος, εὐχερέστερον. Δὲν ἀποκλείεται ὅμως ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ νὰ κάνῃ κανεὶς καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι εὐχερέστερον ἐφ’ ὅσον πιστεύει εἰς αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγει, καὶ γνωρίζω, ὅτι ἀπὸ ἐτῶν πιστεύει ὁ κ. Ζίγδης εἰς αὐτά, διότι ἔχω καὶ εἰς ἰδιαιτέρας συζητήσεις μετ’ αὐτοῦ εἰς ἀνύποπτον χρόνον ἀκούσει ἐπιμόνως τὸν κ. Ζίγδην, ὑποστηρίζοντα τὰς γραμμὰς αὐτάς. Ἀσχέτως αὐτοῦ ἔχουν ἀναμφισβητήτως καὶ τὰ ἐπιχειρήματά του μίαν ἀντικειμενικὴν βάσιν καὶ μίαν ἀντικειμενικῶς ἐκτιμητέαν ἀλληλουχίαν. Ἀλλὰ τὶ μᾶς εἶπεν; Διὰ νὰ ἴδωμεν ἂν ἡ ἀντικειμενικὴ ὑπόστασις τῶν ἐπιχειρημάτων του εἶναι ἀρεστὰ ἢ ὄχι, ἂς ἴδωμεν τὶ μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ζίγδης. Μᾶς εἶπε πρῶτον, ὅτι ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρέθη ἡ Δωδεκάνησος μετὰ τὴν φοβερὰν κατοχὴν τὴν ὁποίαν ἐπέρασεν ἦτο ριζικῶς διάφορος τῆς καταστάσεως ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξῆλθεν οἱαδήποτε ἄλλη περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος ἀπελευθερωθεῖσα. Βεβαίως τὴν σύγκρισιν τὴν ἔκαμεν ὄχι ἐν σχέσει πρὸς περιοχὰς ὑποστάσας τὰ βαρύτατα πλήγματα τῆς κατοχῆς τοῦ τελευταίου πολέμου ἢ καὶ τοῦ 1917 ὅπως συνέβη μὲ τὴν Θράκην. Ἀλλὰ τὴν σύγκρισιν τὴν ἔκαμε ὑπὸ μορφὴν ἡ ὁποία δὲν ἦτο ἱστορικῶς ἐπαρκής, διότι ὅταν λέγῃ, ὅτι πρέπει εἰδικῶς νὰ ληφθοῦν μέτρα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Δωδεκανήσου, διότι ὑπέστη τὰ ὅσα ὑπέστη, δὲν πρέπει νὰ προβαίνῃ εἰς τὴν σύγκρισιν κατὰ τρόπον γραμματικὸν καὶ ἂς μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, καὶ ἱστορικῶς σχολαστικόν, καὶ νὰ ἐξετάζῃ ποία ἦτο ἡ κατάστασις τὸ 1913 εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν ἢ εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν ἢ εἰς οἱανδήποτε ἀπελευθερωθεῖσαν τότε περιοχήν, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ συγκρίνῃ τὴν περίπτωσιν τῆς Δωδεκανήσου πρὸς τὴν ἐξ οἱασδήποτε ἄλλης αἰτίας ἐξ ἴσου δεινὴν ἢ καὶ δεινοτέραν περίπτωσιν μιᾶς ἄλλης περιοχῆς τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἀσφαλῶς τοὐλάχιστον ἐξ ἴσου δεινὴ ἦτο εἰδικῶς ἡ περίπτωσις Θράκης καὶ Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐπέρασεν ὁ Βούλγαρος, ὄχι ἁπλῶς ὡς κατακτητής, ἀλλὰ ὡς ἐξολοθρευτὴς μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ καταργήσῃ καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ Ἕλληνος νὰ ζῇ ἐκεῖ. Καὶ δὲν ἐλειτούργει κατὰ τὸ διάστημα τῶν ἐτῶν ἐκείνων οὔτε ἑλληνικὸν κατάστημα οὔτε ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ ζωὴ ἐλειτούργει.

§148Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἐγώ, ἀπήντησα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι εἰς οὐδεμίαν ἄλλην ἐπαρχίαν ἐνσωματωθεῖσαν τὸ πρῶτον μὲ τὴν Χώραν, τὸ εἰδικὸν καθεστὼς διετηρήθη τόσον πολὺ ὅσον εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ἀσφαλῶς, ὁ κ. Ὑπουργός, ἀνεφέρετο εἰς περιοχὰς ποὺ διὰ πρώτην φορὰν ἐνσωματοῦντο καὶ ὅπου ἐχρειάζετο ἡ νομοθεσία νὰ ἀφομοιωθῇ μὲ τὴν νομοθεσίαν τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος. Ὄχι εἰς περιοχὰς ποὺ ἐνσωματωθεῖσαι ὑπέστησαν βραδύτερον γενικὴν εἰσβολήν. Ἑπομένως, ὅταν ἐγὼ ὡμιλοῦσα ἔδιδον ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, καὶ ἡ ἀπάντησις αὐτὴ ἦτο καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἐκ τῆς λογικῆς ὀρθή.

§149Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριοι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Θράκην καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀκριβείας ἔκαμε λάθος ὁ κ. Ζίγδης, διότι ἡ Θράκη εἰδικώτερον, ἀπηλευθερώθη μετὰ τὸν Αʹ Παγκόσμιον Πόλεμον καὶ δὴ ἀφοῦ εἶχεν ὑποστῆ τὰς οἵας περίπου ὑπέστη καὶ κατὰ τὸ διάστημα 1940–1944 καταστροφάς. Ἡ Ἀνατολικὴ Μακεδονία, τέλος καὶ πᾶσα περιοχὴ εἰς τὴν ὁποίαν εἶχον οἱ Βούλγαροι ἐνσκήψει, ἐξῆλθον τὸ 1944 μὲ τεραστίας καταστροφάς. Εἶχα τὸ προνόμοιον νὰ εἶμαι ὁ πρῶτος Ἕλλην πολιτικὸς ὁ ὁποῖος ἐπεσκέφθην τὰς περιοχὰς αὐτὰς ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Ἡ Μακεδονία καὶ Θράκη εἶχον ἀποσυντεθῆ πλήρως οἰκονομικῶς. Ὁλόκληρος ἡ περιοχὴ ἡ ὁποία κατεκτήθη ὑπὸ τῶν Βουλγάρων εἶχε ἐρημωθῆ. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ φαντασθῆτε, κ. συνάδελφοι, ποία ἦτο ἡ κατάστασις, ὄχι τὸν Φεβρουάριον ἢ Μάρτιον τοῦ 1945, ἀλλὰ τὸν Ἰούνιον κατὰ τὸν ὁποῖον Ἰούνιον μετὰ τοῦ συναδέλφου κ. Καλλία, ὁ ὁποῖος τότε εἰσῆλθεν εἰς τὴν πολιτικήν, ἔκαμα ἐπὶ 1½ μῆνα περιοδείαν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἄκρης τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τῆς Φλωρίνης, μέχρι τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ τῆς Ὀρεστιάδος. Ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις καὶ μὲ τὶ μέσα περιώδευσα δὲν εἶναι ἀνάγκη κἂν νὰ σᾶς διηγηθῶ. Πρόκειται περὶ μιᾶς περιπετείας, ἀλλὰ περιπετείας ἡ ὁποία ἦτο διὰ τὴν ψυχήν μου καὶ διὰ τὴν ψυχὴν τοῦ κ. Καλλία, πολύτιμος. Κύριοι συνάδελφοι, πρῶτον δὲν ἦτο ὀρθὸν νὰ κάμῃ ὁ κ. Ζίγδης, σύγκρισιν. Δεύτερον, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ἀποκλείεται τὸ ἐνδεχόμενον τῆς βαθμιαίας, τῆς σταδιακῆς ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου ἀπὸ ἀπόψεως νομοθεσίας, ἀπὸ ἀπόψεως φορολογίας καὶ δὴ ἀμέσου φορολογίας. Οὐσιαστικῶς καὶ ἠθικῶς θὰ ἔπρεπε μάλιστα, αἰρόμενος ὅπως ἔπραξε τοῦτο, ὁ κ. Κωτιάδης, ὑπεράνω τῶν οἱωσδήποτε προσωπικῶν ἀντιλήψεων ἢ καὶ φιλολογικοῦ συμφέροντος, ἐγὼ παραδέχομαι, ὅτι αἱ ἀντιλήψεις αἱ προσωπικαὶ κυρίως τὸν ἐκίνησαν νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι τὰ πάντα θὰ πρέπει εἰς τὸ μέλλον νὰ συμβοῦν, μολονότι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τὴν πρόθεσιν νὰ συζητήσῃ τὰ πάντα, νὰ εἴπῃ, ὅτι πρέπει ἐντὸς δύο, τριῶν ἢ καὶ πέντε ἐτῶν νὰ γίνῃ ὡς πρὸς ὅλας τὰς κατηγορίας τῆς νομοθεσίας ἡ ἀφομοίωσις. Πρὸ ὀλίγων ἐτῶν κατηργήθη ἡ Γενικὴ Διοίκησις. Ἐγένετο καὶ τότε ἀντίδρασις καὶ ἐδημιουργήθη θόρυβος ὡς ἐὰν αὐτὸ ἀπετέλει μείωσιν διὰ τὴν Δωδεκάνησον. Καὶ ὄχι μόνον δὲν ἀπετέλει μείωσιν, ἀλλὰ ἐσήμαινεν ἀκριβῶς ἐκδήλωσιν πλήρους τιμῆς ἀπέναντι τῶν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου. Κατὰ τὰ πρῶτα μόνον ἔτη ἦτο ἀνάγκη νὰ ὑπάρχῃ Διοικητής, διότι ἦτο ἀκόμη ἓν ἐκτάκτως μεταβατικὸν στάδιον. Μετὰ ὅμως ἔπρεπε καὶ ἡ Δωδεκάνησος νὰ ἀποτελέσῃ ὅπως καὶ πᾶσα περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος ἀντιστοίχου ἐκτάσεως ἢ ἀντιστοίχου πληθυσμοῦ, Νομόν. Εἰς τὴν θέσιν τῶν Δωδεκανησίων θὰ παρεκάλουν νὰ γίνῃ τοῦτο διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἐξομοίωσις ἀπὸ ἀπόψεως διοικήσεως, ἀπὸ ἀπόψεως διοικητικῆς ὀργανώσεως. Διατὶ νὰ μὴ ἔχουν τὸν Διοικητὴν ἀφέντην οἱ Δωδεκανήσιοι; Διατὶ νὰ μὴ ἔχουν τὸν Διοικητήν, τὸν ὁποῖον ἔχουν καὶ οἱ ἄλλοι Νομοί, δηλαδή, τὸν Νομάρχην; Δὲν ἐχρειάζοντο Πασσᾶν ἰδιαίτερον καὶ ἔπρεπε οἱ ἴδιοι οἱ κάτοικοι νὰ τὸ ζητήσουν, καὶ ἐὰν δὲν τὸ ζητοῦσαν οἱ κάτοικοι, διότι αὐτὸ ἦτο δύσκολον, οἱ ἴδιοι οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς Δωδεκανήσου ἔπρεπε νὰ τὸ ὑποδείξουν. Καὶ εἴδατε, ὅτι, ἐνῷ ἐδημιουργήθη θόρυβος, ὁ ὁποῖος ἦτο μᾶλλον, ὡς ἐκ τῶν ὑστέρων διεπιστώθη σκηνοθετημένος, μετὰ ταῦτα οἱ Δωδεκανήσιοι κἄθε ἄλλο παρὰ διεμαρτύροντο, διότι κατηργήθη ἡ Γενικὴ Διοίκησις καὶ ὑπάρχει ἡ Νομαρχία. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ τοποθέτησις, τὴν ὁποίαν ἐχάραξεν ὁ κ. Κωτιάδης, καὶ εἰς τὸ οὐσιαστικὸν θέμα, εἶναι τοποθέτησις, ἡ ὁποία ἀσχέτως τοῦ ὅτι τὸν τιμᾶ ἠθικῶς, εἶναι καὶ λογικῶς διαυγὴς καὶ ἀπολύτως ἐπιδοκιμαστέα ἀπὸ κἄθε τρίτον ἀντικειμενικὸν κριτήν. Βεβαίως, ἡ κατάστασις εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἦτο καὶ ἐν πολλοῖς ἀκόμη ὑπάρχουν ἀκόμη βαρύτατα ὑπολείμματα αὐτῆς τῆς καταστάσεως, ἦτο οἵα τὴν περιέγραψεν ὁ κ. Ζίγδης. Τὰ αὐτὰ ἔχει περιγράψει ἄλλοτε καὶ ὁ κ. Κωτιάδης. Τὰ αὐτὰ ἔχει περιγράψει καὶ ὁ κ. Ζαννῆς. Ἀλλὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ κατάστασις εἶναι αὐτή, δὲν ἦτο ἀνάγκη νὰ ἐξαρθῇ, διότι αἱ Κυβερνήσεις, δὲν θέλω νὰ ἀφαιρέσω, ἀπὸ τὰς πρὸ τοῦ 52 Κυβερνήσεις τὸ δικαίωμα, νὰ ἰσχυρισθοῦν, ὅτι καὶ αὐταὶ συνέβαλον εἰς τὴν ἀνόρθωσιν τῆς Δωδεκανήσου καὶ ἔπραξαν τὸ καθῆκον των, αἱ Κυβερνήσεις, λέγω, ὅλαι, ἀλλὰ κυρίως, διότι ὄπισθέν μας ἔχομεν 4½ χρόνια Κυβερνήσεως Καραμανλῆ καὶ ἄλλα, ἐπίσης, τρία χρόνια Κυβερνήσεως τοῦ ἀειμνήστου Παπάγου. Αἱ Κυβερνήσεις αὐταί, καὶ κυρίως ἡ τελευταία, ἡ ὁποία ἔχει 4½ συνεχοῦς διακυβερνήσεως τῆς χώρας, συνέβαλον κατὰ τρόπον οὐσιώδη, ὄχι μόνον διότι ἐσεβάσθησαν ἐν πολλοῖς καὶ διετήρησαν τὴν εἰδικὴν νομοθεσίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ δημιουργικῆς φαντασίας καὶ διὰ δημιουργικῆς συμβολῆς οὐχὶ ἁπλῶς εἰς τὴν ἀποκατάστασιν μιᾶς παραγωγικῆς Δωδεκανήσου, ἡ ὁποία παρέχει καὶ ἐξασφαλίζει εἰσοδήματα εἰς τοὺς κατοίκους της, ἀλλὰ καὶ εἰς μίαν ἐξαιρετικὴν πρόοδον τῆς Δωδεκανήσου. Δὲν εἶναι ἀνάγκη, αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ γνωματεύσω ὅσα ἐγένοντο· οὔτε θέλω αὐτὴν τὴν στιγμὴν διὰ τῶν ὅσων θὰ εἴπω, νὰ ἐξαγοράσω τὰς οἱασδήποτε εὐχαριστίας τῶν κατοίκων ἀπέναντι τῆς Κυβερνήσεως τοῦ κ. Καραμανλῆ. Εἶναι τεράστιον τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἐγένετο εἰς τὸν τομέα τὸν τουριστικόν. Καὶ εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα ἐγένοντο καὶ εἰς πλεῖστα σημεῖα τῆς Ἑλλάδος ἐγένοντο πράγματα, τὰ ὁποῖα δυσκόλως θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ φαντασθῇ τις προηγουμένως, ἀλλὰ κατ’ ἐξοχὴν ἐγένοντο εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Καὶ ἐὰν ἐγένοντο αὐτὰ εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἐγένοντο ἀσχέτως ἀπὸ τὸ προνομιακὸν καθεστὼς τὸ ὁποῖον ἐκεῖ ἰσχύει. Βεβαίως καὶ ἡ ὕπαρξις τοῦ προνομιακοῦ καθεστῶτος συνέβαλεν εἰς τὴν προσέλκυσιν κεφαλαίων καὶ ἐδημιούργησε προϋποθέσεις μιᾶς εὐκολωτέρας ἀνορθώσεως καὶ πρόοδον τῶν νήσων. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Ζίγδης, ἐλησμόνησε πρὸς στιγμὴν ὅτι εἰς τὴν ὁμάδα εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκει, στέλεχος οὐχὶ ἁπλῶς ἀξιόλογον, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ διακεκριμένον, εἶναι ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ τοῦ 55, ὁ ὁποῖος προέβη ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἑνιαίου φόρου, δηλαδή, εἰσηγήθη τὴν θέσπισιν τοῦ ἑνιαίου φόρου καὶ ἐν Δωδεκανήσῳ. Καὶ ὀρθῶς ἔπραξεν ὁ κ. Παπαληγούρας, ὁ σήμερον συνεργάτης τοῦ κ. Ζίγδη, διότι οὐδεὶς λόγος ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ διάκρισις ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο. Ἄλλαι διακρίσεις εἶναι σκόπιμον νὰ ὑπάρχουν, νὰ διατηροῦνται ὅπως εἶναι αἱ δασμολογικαί. Ἀλλὰ διάκρισις συστήματος φορολογιῶν δὲν ἦτο ἀνάγκη νὰ ἐγκαινιασθῇ κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην. Δεύτερον, αὐτὸ τὸ ὁποῖον γίνεται σήμερον καὶ τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἕνα περιωρισμένον ἀριθμὸν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου καὶ δὲν ἀφορᾷ διόλου τὰς μάζας, δὲν ἀφορᾷ παρὰ μόνον ἀριθμὸν ὁ ὁποῖος ἀνέρχεται εἰς 1.377, αὐτὸ τὸ ὁποῖον νομοθετοῦμεν σήμερον, δὲν δημιουργεῖ οὐσιώδη πράγματα εἰς τὴν Δωδεκάνησον, δὲν ἀνατρέπει, δὲν ἀποσυνθέτει, δὲν καταστρέφει. Τὴν λέξιν καταστροφὴ ἐχρησιμοποίησε πλειστάκις ὁ κ. Ζίγδης. Δὲν καταστρέφεται τίποτε εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Καὶ ἔπρεπεν ἀντὶ ὁ κ. Ζίγδης, νὰ δίδῃ αὐτὸν τὸν τόνον καὶ διὰ τοῦ τόνου αὐτοῦ, ὄχι τοῦ τόνου τῆς φωνῆς του ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ἤρεμος, διὰ τοῦ τόνου τῆς σκέψεως του νὰ προκαλέσῃ ἀνησυχίας εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Δωδεκανήσου νὰ τοὺς βεβαιώσῃ, ὡς ἀντικειμενικὸς ἐπιστήμων ὅπως εἶναι, διότι εἶναι καὶ ἐπιστήμων, δὲν εἶναι μόνον βουλευτής, δὲν εἶναι μόνον πολιτευτής, ἔχει εἰδικευθῆ εἰς τὰ οἰκονομικὰ θέματα, ἔπρεπε νὰ τοὺς βεβαιώσῃ, ὅτι αὐτὸ δὲν βλάπτει. Κερδίζουν, οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τὴν αὐτὴν κατηγορίαν εἰσοδημάτων. Ἄν πληρώσουν τὸν φόρον τους. Ἀντὶ τούτου, ἀντὶ νὰ εἴπῃ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐδυστρόπησαν, ὅτι δὲν τοὺς βλάπτει, κάνει τὸ ἀντίθετον. Προσεπάθησε διὰ τοῦ τηλεγραφήματος τὸ ὁποῖον ἀπέστειλε καὶ διὰ τῶν ἄλλων ἐνεργειῶν του νὰ διεγείρῃ τὰ πνεύματα. Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον, ὅτι τὰ πνεύματα δὲν ὑπέστησαν τὴν ἐπίδρασιν τοῦ διεγερτικοῦ αὐτοῦ τηλεγραφήματος, εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ μὴ δώσω συνέχειαν εἰς τὴν κρίσιν μου περὶ τῆς προσπαθείας αὐτῆς. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Ζίγδης, ἐχρησιμοποίησεν ἕνα ἄλλο ἐπιχείρημα, ἐχρησιμοποίησε τὸ ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον εἶναι πράγματι ἀξιόλογον, ὅτι ἡ Δωδεκάνησος ἐὰν ἐπὶ μακρὰ ἔτη, ἐπὶ χρόνον ἀπεριόριστον ἀπὸ ἀπόψεως προβλεπτοῦ χρόνου, ἐξακολουθήσῃ νὰ ἔχῃ προνομιακὸν καθεστώς, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐκεῖ ὅ,τι γίνεται εἰς νήσους τινὰς τῆς Ἀγγλίας ἢ εἰς τὴν Σικελίαν, ἂν καὶ δὲν γνωρίζω ἐὰν τὸ καθεστὼς τῆς Σικελίας πρόκειται νὰ παραταθῇ καὶ νὰ συνεχισθῇ, διότι ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι πρόκειται περὶ μεταβατικοῦ καθεστῶτος. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐπικαλῆται ὁ κ. Ζίγδης, μίαν εἰδικὴν περίπτωσιν μερικῶν νήσων τῆς Ἀγγλίας, ὅπου καὶ ἀπὸ σεβασμὸν ἁπλῶς πρὸς τὴν παράδοσιν, διότι κάποτε ἐδόθησαν αὐτὰ τὰ προνόμια διατηροῦνται μηδενὸς διαμαρτυρουμένου εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἀγγλίαν καὶ δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν καὶ αὐτὰ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα περὶ τῶν ὁποίων, ὁ κ. Ζίγδης, μᾶς ὡμίλησεν. Ἀλλά, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι δικαιοῦμαι νὰ εἴπω, ὅτι αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα εἶναι ἄσχετα πρὸς τὴν Δωδεκάνησον. Ἐὰν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα μία κἄποια περιοχὴ ἡ ὁποία νὰ ἔχῃ εἰδικὸν καθεστώς, ἡ περιοχὴ αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ Δωδεκάνησος καὶ ἡ Κρήτη καὶ ἡ Κέρκυρα καὶ ἄλλη τις νῆσος. Ἐὰν κατ’ ἀρχὴν μία Κυβέρνησις νομίσῃ καὶ μία Βουλὴ συμμερισθῇ τὴν ἄποψιν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι πρέπει νὰ δημιουργηθοῦν διὰ λόγους συνδεομένους ὄχι πρὸς τὴν καταστροφὴν, ἡ ὁποία ἔχει σημειωθῆ εἰς ὡρισμένην περιοχὴν ἀλλὰ πρὸς τὴν σκοπιμότητα τὴν γενικωτέραν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας νὰ δημιουργηθοῦν προνομιοῦχοι περιοχαὶ τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν προσέλκυσιν ὑπὸ ἀνέτους ὅρους ἐπιχειρηματιῶν καὶ κεφαλαίων, αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθῇ ἄσχετα ἀπὸ τὴν Δωδεκάνησον ἢ μᾶλλον καὶ σχετικὰ μὲ τὴν Δωδεκάνησον, ἀλλὰ καὶ σχετικὰ μὲ ἄλλας περιοχάς. Τὸ ζητούμενον θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ εἰς τὴν Κέρκυραν, θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ εἰς ὁλόκληρον τὴν Κρήτην, ἡ ὁποία παρέχει δυνατότητα μάλιστα ἀπὸ ἀπόψεως χώρου ἀσυγκρίτως εὐρυτέραν, κ. συνάδελφοι. Ὁλόκληρον τὸ δεύτερον μέρος τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ κ. Ζίγδη, κατὰ τὴν γνώμην μου πίπτει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἢ μᾶλλον δὲν πίπτει ἐλλείψει λογικῆς βάσεως ὡς πρὸς τὸν σκοπόν, ἀλλὰ πίπτει ἐλλείψει ἠθικῆς καὶ λογικῆς βάσεως ὡς πρὸς τὴν ἐπιλογὴν μιᾶς καὶ μόνον περιοχῆς τῆς Ἑλλάδος ὡς δυναμένης αὐτῆς καὶ μόνης νὰ διεκδικήσῃ αὐτὴν τὴν προνομιακὴν μεταχείρισιν, διὰ τὸ ἀπώτατον μέλλον, διὰ τὸ διηνεκές. Θὰ ἔπρεπε τὸ πολὺ–πολὺ ὁ κ. Ζίγδης, νὰ εἴπῃ, νὰ ἐξετάσῃ ἐὰν ἡ Δωδεκάνησος ἢ οἱαδήποτε ἄλλη περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος, ἢ πλείονες τῆς μιᾶς περιοχαὶ θὰ ἦτο σκόπιμον νὰ κηρυχθοῦν, ἂς εἴπωμεν, φορολογικῶς ἐν πολλοῖς ἀσύδοτοι, διὰ λόγους συνδεομένους μὲ τὸ γενικώτερον συμφέρον τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν εἶμαι πρόχειρος διὰ νὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς τὸ γενικὸν αὐτὸ ἐρώτημα τιθέμενον ὄχι μόνον ἐν σχέσει πρὸς τὴν Δωδεκάνησον. Πρέπει ὅμως νὰ προσθέσω, ὅτι δὲν εἶμαι καὶ εὐκόλως πρόθυμος νὰ παραδεχθῶ τὴν ὀρθότητα τοιούτων οὐδετέρων οἰκονομικῶς, ἐν σχέσει πρὸς τὸ Κράτος, περιοχῶν, διὰ τὴν προσέλκυσιν κεφαλαίων. Εἶπεν, ὁ κ. Ζίγδης, ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ Δωδεκανήσιοι ἐξ Αἰγύπτου εἰδικῶς, οἱ ὁποῖοι προσελκύονται, διότι ὑπάρχει τὸ εἰδικὸν καθεστώς. Τὸ εἰδικὸν καθεστὼς ὑπάρχει καὶ θὰ ἐξακολουθῇ, ἔστω καὶ μὲ μίαν βαθμιαίαν ἀφομοίωσιν, νὰ ὑπάρχῃ ἐπὶ ἔτη. Ἀλλὰ ἀσχέτως αὐτοῦ ἐρωτῶ, πρέπει τὰ κεφάλαια αὐτὰ νὰ τὰ προσελκύσωμεν μόνον μὲ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι διὰ παντὸς θὰ ἔχουν σχετικὴν ἀσυδοσίαν; Ὄχι. Θὰ τοὺς παράσχωμεν τὴν σχετικὴν ἀσυδοσίαν καὶ τὰς σχετικὰς εὐκολίας, ὥσπου νὰ ἀξιοποιηθοῦν, ἐπὶ δύο, τρία ἢ πέντε ἔτη καὶ μετὰ δὲν θὰ εἶναι ἀνάγκη πλέον ἀφοῦ θὰ ἔχουν πλέον ἀξιοποιηθῆ καὶ θὰ ἔχουν γίνει ἐκεῖ αἱ δέουσαι ἐπενδύσεις νὰ τυγχάνουν ἀντιθέτως πρὸς τὰ ἄλλα κεφάλαια τὰ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσερχόμενα καὶ ἀξιοποιούμενα, νὰ τυγχάνουν εἰδικῆς μεταχειρίσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπεχείρησα μὲ ἀπόλυτον ἀντικειμενικότητα νὰ ἀντιμετωπίσω τὸ θέμα, ὄχι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον συνδέεται πρὸς αὐτὴν τὴν ἀνώδυνον κατ’ οὐσίαν μικρὰν διάταξιν, ἀλλὰ τὸ γενικώτερον θέμα τὸ ὁποῖον προέκυψεν ἐκ τῆς διατάξεως αὐτῆς καὶ ἐκ τῆς στάσεως τὴν ὁποίαν ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ τηρήσῃ ἀπέναντι καὶ τῆς διατάξεως, καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως ἀπέναντι τοῦ συναδέλφου του, κ. Κωτιάδη, ὁ κ. Ζίγδης. (Χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος, κ. Λ. Μπατρῖνος).

§150Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Τὸν λόγον, κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§151ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, νὰ ἐγγραφῆτε καὶ νὰ δευτερολογήσητε.

§152Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Δὲν σᾶς ἐζήτησα νὰ ἀγορεύσω. Ἐζήτησα τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος, διότι ἡ τελευταία φράσις τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐδημιούργησε προσωπικὸν ζήτημα.

§153ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν ζήτημα;

§154Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐκάκισε τὴν στάσιν μου, διότι κατ’ αὐτὸν ἡ ἀποστολὴ τῶν βουλευτῶν ὄχι μόνον τῆς συμπολιτεύσεως ἀλλὰ καὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως..... (δὲν ἠκούσθη).

§155ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὸ εἶναι προσωπικὸν ζήτημα. Δὲν ἠμπορεῖτε ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ προσωπικοῦ ζητήματος νὰ ὁμιλήσητε.

§156Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἀφῆστε νὰ τελειώσω τὴν φράσιν μου, κ. Πρόεδρε. Ἡ τελευταία ἀποστροφὴ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἐδημιούργησε προσωπικὸν ζήτημα, διότι ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔλαβε τὸ ὕφος ἐπιτιμητοῦ ἔναντι ἐμοῦ ὡς βουλευτοῦ καὶ ἀπεφάνθη, ὅτι καὶ οἱ βουλευταὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως πρέπει νὰ συμπεριφέρωνται ἐξ ἴσου εὐχαρίστως πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως καὶ οἱ βουλευταὶ τῆς συμπολιτεύσεως.

§157Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν εἶπον τοιοῦτόν τι.

§158Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, μὲ τοὺς ἐπαίνους του πρὸς τὸν κ. Κωτιάδην, ἐξέφρασε τὴν εὐγνωμοσύνην τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὸν κ. Κωτιάδην, διὰ τὴν ὑπηρεσίαν ποὺ τῆς προσέφερεν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ εἶναι τὸ προσωπικὸν ζήτημα;

§160Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Δι’ ἐμέ, ἡ ἐπίκρισίς του ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἀποτελεῖ τὸν μεγαλύτερον ἔπαινον.

§161Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ νὰ ἀποκλείεται εἰς μίαν συζήτησιν, εἰς ἀπάντησιν ἐπικρίσεων ἀντιπολιτευομένου βουλευτοῦ, ἡ χρῆσις ἐκφράσεων κατ’ ἐπανάληψιν μάλιστα, ὄχι ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου, ἡ χρῆσις ἐκφράσεων, ὅπως ἠθικὴ προσωπικότης, ἠθικὴ τοποθέτησις, ἀλλὰ ἐξυπακούων, ὅτι πᾶς ὁ μὴ συμμεριζόμενος στερεῖται ἠθικῆς προσωπικότητος ἢ δὲν τοποθετεῖ ἑαυτὸν ἠθικῶς... (Φωναὶ ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Συμπολιτεύσεως). Ὄχι, ὄχι.

§162Η. ΗΛΙΟΥ. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τινὲς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἀπὸ μεταφυσικῶν ἀντιλήψεων ὁρμώμενοι, νὰ πιστεύουν, ὅτι ὁμιλοῦν μὲ τὸν Θεόν.

§163Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, διακόψετε τὸν κύριον, διότι εἶναι ἐκτὸς Κανονισμοῦ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ παρατηρήσεις. Διακόψετε τὸν κύριον. Κύριε Πρόεδρε, συστάσεις δὲν δέχομαι ἀπὸ κανέναν, εἴτε ἀνήκει εἰς τὴν πτέρυγα ἐκείνην, εἴτε εἰς οἱανδήποτε ἄλλην, καὶ ἐκτὸς τούτου, εἶναι ἡ παράδοξος θεωρία, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξάρῃ κανεὶς τὴν στάσιν ἑνὸς βουλευτοῦ, διότι ἐὰν ἐξάρῃ αὐτόν, μειώνει ὅλους τοὺς ἄλλους. Ἐὰν ἠθικῶς μειοῦται, ὄχι ὁ κ. Ζίγδης, ὁ κ. Ἠλιοῦ, πταίει ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἠλιοῦ, καὶ δὲν πταίω ἐγώ.

§164Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Ἡ ἔξαρσις τῆς προσωπικότητος τοῦ κ. Κωτιάδη, ἀπὸ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, φυσικὰ θέτει ἡμᾶς τοὺς ἄλλους βουλευτὰς τῆς Δωδεκανήσου, εἰς μειονεκτικὴν θέσιν.

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα.

§166Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖ οἱοσδήποτε Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως νὰ στρέφεται ἐναντίον βουλευτῶν τῆς Δωδεκανήσου, (θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι), οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν τὴν ζωὴν των εἰς τὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Δωδεκανήσου. (Θόρυβος).

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§168Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀληθές, ὅτι αἱ ἐπαρχίαι, ποὺ προσηρτήθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὰ 1912, 1913 καὶ 1918 ἐξωμοιώθησαν συντόμως ἀπὸ ἀπόψεως φορολογικοῦ καθεστῶτος λόγῳ τῶν γεγονότων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ θύελλα τοῦ πολέμου καὶ ἡ συμφορὰ τοῦ 1922 δὲν ἄφησαν τὴν πολιτείαν μας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης νὰ σκεφθῇ διὰ παραχώρησιν προνομίων εἰς τὰς νεοπροσηρτηθείσας ἐπαρχίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἔχομεν ὅμως τὸ παράδειγμα τῶν Ἑπτανήσων, αἱ ὁποῖαι, ὡς γνωστὸν προσηρτήθησαν τὸ 1864 καὶ αἱ ὁποῖαι διετήρησαν, κατόπιν εἰδικῆς συμφωνίας μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς τότε Κυβερνήσεως καὶ τῆς Βρεττανικῆς Κυβερνήσεως, διετήρησαν προνομιακὸν καθεστώς, τῆς φορολογικῆς, ἂν μὴ ἀπαλλαγῆς, τοὐλάχιστον ἀνακουφίσεως, μέχρι τοῦ 1914, νομίζω. Ἔχομεν λοιπὸν τὸ προηγούμενον τοῦ προνομίου αὐτοῦ, τῆς εἰδικῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως τῶν Ἑπτανήσων καὶ ἴσως τὸ σοφὸν ἐκεῖνο μέτρον συνετέλεσε ὥστε ἡ οἰκονομία τῶν ὡραίων αὐτῶν νήσων νὰ ἀποτελέσῃ παράγοντα προόδου καὶ κινήσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἔχομεν, λοιπόν, προηγούμενον εἰδικῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως ὁλοκλήρων ἑλληνικῶν ἐπαρχιῶν. Συνεπῶς, δὲν παρατηρεῖται τὸ καθεστὼς αὐτὸ τὸ πρῶτον εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ταῦτα εἰς ἀπάντησιν τῶν ὅσων ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν χώραν μας ἐθεσπίσθη τοιαύτη εἰδικὴ φορολογικὴ μεταχείρισις διὰ τὴν Δωδεκάνησον. Πέραν αὐτοῦ φρονῶ, ὅτι ἐντελῶς προχείρως εἰσάγεται ἡ διάταξις τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ νομοσχεδίου. Ὅταν κατετέθη τὸ νομοσχέδιον ὑπῆρχε μόνον ἡ αὔξησις τοῦ φορολογικοῦ συντελεστοῦ κατὰ 25%. Κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς τῶν Οἰκονομικῶν Ἐπιτροπῆς, ὁ κ. Ὑπουργός, εὑρέθη πρόθυμος νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἐντὸς 7ετίας κλιμάκωσιν τῆς αὐξήσεως τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν εἰς τὴν Δωδεκάνησον, οὕτως ὥστε αὕτη νὰ ἐξομοιωθῇ μὲ τὴν φορολογίαν τῆς ὑπολοίπου χώρας. Σήμερον κατόπιν τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Δημάρχου Ρόδου καὶ τοῦ Προέδρου τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ρόδου, ἀπεδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός, τὴν 7ετίαν νὰ τὴν κάμῃ 10ετίαν. Πολὺ φοβοῦμαι, λόγῳ τῆς εὐκολίας μὲ τὴν ὁποίαν ἀλλάσσει γνώμην ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι εἶναι πρόχειρος, ὅτι ἡ διατύπωσις τῆς διατάξεως δὲν εἶναι μελετημένη σοβαρῶς ἀλλὰ ἐντελῶς πρόχειρος, καὶ δι’ αὐτὸ συμφωνῶ μὲ τὰς ἀπόψεις τῶν προλαλησάντων συναδέλφων, ὅτι ὀρθότερον θὰ ἦτο νὰ ἀναβληθῇ ἡ ψήφισις τῆς ἐν λόγῳ διατάξεως. Ἐὰν ἡ διάταξις παρέμενεν ὡς εἶχεν εἰς τὸ ἀρχικῶς κατατεθὲν νομοσχέδιον καὶ ἐπέμενεν ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς αὐτήν, θὰ μὲ ἔπειθεν, ὅτι στηρίζεται εἰς σοβαροὺς λόγους διὰ τὴν διατύπωσίν της. Ἐφ’ ὅσον ἀντιθέτως μετέβαλε κατ’ ἐπανάληψιν γνώμην, μὲ πείθει ἀντιθέτως, ὅτι ἡ διάταξις εἶναι πρόχειρος καὶ δι’ αὐτὸ ζητῶ τὴν ἀναβολὴν τῆς ἐπιψηφίσεως διὰ νὰ μελετηθῇ πληρέστερον αὕτη καὶ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλὴν δι’ ἄλλου νομοσχεδίου.

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§170Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἂν ἀκόμη ἡ Δωδεκάνησος προσαρτωμένη εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν μετὰ μίαν μακρὰν δουλείαν καὶ μετὰ μίαν τριακονταπενταετῆ Ἰταλικὴν καὶ φασιστικὴν κατοχήν, τὴν ὁποίαν διεδέχθη, κατὰ τὸν τελευταῖον πόλεμον, μία σκληρὰ γερμανικὴ κατοχή, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τύχῃ μιᾶς εἰδικῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως, νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ θεσπισθῇ ἕνα τοιοῦτον καθεστώς, διὰ τὸ γεγονὸς καὶ μόνον, ὅτι προσφέρεται ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ Τουρισμοῦ ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀξιολόγους πόρους τῆς χώρας. Τὰ κίνητρα τὰ ὁποῖα ὤθησαν τὰς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις διὰ τὴν θέσπισιν ἰδιαιτέρας φορολογικῆς μεταχειρίσεως ὡρισμένων περιοχῶν ἢ κλάδων, δὲν εἶναι ἄγνωστα. Ὅταν ἔχωμεν διάφορον φορολογικὴν μεταχείρισιν εἰς ὡρισμένας βιομηχανίας, ὅταν παρέχωμεν φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς εἰς ὡρισμένα πρόσωπα φυσικὰ ἢ νομικὰ ἀσκοῦντα βιομηχανικὴν ἢ ἄλλην ἐπιχείρησιν, δὲν βλέπω διατὶ νὰ εἴμεθα τόσον αὐστηροὶ διὰ μίαν σκληρῶς δοκιμασθεῖσαν περιφέρειαν καὶ νὰ ἐπιδιώκωμεν τὴν κατάργησιν τοῦ ἰδιοτύπου αὐτοῦ καθεστῶτος τῆς Δωδεκανήσου, τὸ ὁποῖον τόσον πολὺ συντελεῖ εἰς τὴν τουριστικὴν καὶ ἄλλην ἀνάπτυξιν τῆς περιοχῆς. Λόγοι οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου, εἶναι καὶ οὐσιαστικοὶ καὶ λόγοι ψυχολογικοί, διότι μολονότι τόσον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅσον καὶ ὁ κ. Κωτιάδης, εἶπον, ὅτι δὲν καταργεῖται τὸ ὑφιστάμενον καθεστώς, εἰδικὸν δασμολογικὸν καθεστὼς ποὺ εἶναι τόσον εὐεργετικὸν διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς Δωδεκανήσου, ἐν τούτοις λόγῳ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὴν ἀπό τινων ἐτῶν ἀρξαμένην σειρὰν διαφόρων μέτρων, δι’ ὧν ἐπεκτείνεται εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἡ φορολογικὴ νομοθεσία τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος, εὐλόγως δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι βαίνομεν εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ, ἐξ ὁλοκλήρου δηλαδή, καὶ τῶν δασμολογικῶν διακρίσεων. Ἡ ἐπέκτασις τῆς φορολογίας καπνοῦ εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἡ ἐπιχειρηθεῖσα ἐπέκτασις τοῦ Κώδικος φορολογικῶν στοιχείων καὶ ἡ ἐπιδίωξις διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου τῆς ἐξομοιώσεως καὶ ἀπὸ ἀπόψεως φορολογίας εἰσοδήματος, δημιουργεῖ εὐλόγως τὴν ἐντύπωσιν εἰς τὸν λαὸν τῆς Δωδεκανήσου, ὅτι βαίνομεν εἰς τὴν ὁλοκληρωτικὴν κατάργησιν τοῦ εἰδικοῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος της, ἡ ὁποία θὰ ἦτο καταστρεπτικὴ διὰ τὴν οἰκονομίαν της, τὸν τουρισμόν της, τὴν εἰσροὴν Δωδεκανησιακῶν κεφαλαίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τὴν ἐπένδυσίν των εἰς Ρόδον ἢ ἀλλαχοῦ εἰς τουριστικὰς ἢ ἄλλας ἐπιχειρήσεις. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τοὺς οὐσιαστικοὺς λόγους τῆς ἐπεκτάσεως τῆς φορολογίας εἰσοδήματος εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ποὺ ἰσχύει εἰς τὴν λοιπὸν Ἑλλάδα, ἀντὶ τῶν μειωμένων συντελεστῶν ποὺ ἰσχύουν μέχρι σήμερον, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν, ὅτι τὸ κόστος τὸ μειωμένον τῶν ἐνδυμασιῶν, τῶν ὑποδημάτων καὶ ἄλλων εἰδῶν, ὀφείλεται πράγματι εἰς ὕπαρξιν τῶν μειωμένων φορολογικῶν συντελεστῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν παράγραφον 1 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου 11, μολονότι ἐπὶ τῆς παραγράφου αὐτῆς δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀντίρρησις κατ’ ἀρχήν, θὰ ἔπρεπε, νομίζω, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ διασαφηνίσῃ ἂν εἰς τὸ εἰσόδημα τὸ κτώμενον ἐν Δωδεκανήσῳ περιλαμβάνεται καὶ τὸ εἰσόδημα τῶν σπογγαλιέων, σπογγεμπόρων καὶ ναυτεργατῶν τῆς Δωδεκανήσου, ὅπερ κτᾶται πράγματι ἀπὸ ἐργασίαν ἐκτὸς τῆς Δωδεκανήσου, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρηθῇ ὡς ὑπαγόμενον εἰς τὴν ἔκπτωσιν κατὰ 50% τοῦ φόρου εἰσοδήματος. Νομίζω, ὅτι μία δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εἶναι ἀναγκαία εἰς τὴν ἑρμηνευτικὴν διάταξιν ποὺ θεσπίζει ἡ παράγραφος 1 τοῦ ἄρθρου 11. Ἐάν, ὁ κ. Ὑπουργός, διευκρινίσῃ, ὅτι δὲν περιλαμβάνονται τὰ εἰσοδήματα ταῦτα, τότε ἐπὶ τῆς παραγράφου 1 δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀντίρρησις. Ἐπανερχόμενος τέλος εἰς τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 11, νομίζω, ὅτι αὕτη θὰ πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ καὶ ν’ ἀφεθῇ ἡ φορολογικὴ ἐξομοίωσις δι’ ἀπώτερον χρονικὸν διάστημα, ὥστε νὰ μὴ δημιουργηθοῦν δυσάρεστοι ψυχολογικαὶ ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικαὶ συνέπειαι διὰ τὴν ἀναρρωνύουσαν οἰκονομίαν τῆς μαρτυρικῆς Δωδεκανήσου.

§171Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔκαμα ἔκκλησιν κατὰ τὴν πρώτην μου ὁμιλίαν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Συμπολίτευσιν ὅπως δεχθοῦν τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11. Δὲν εἰσῆλθον εἰς ἐπιχειρηματολογίαν διὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἄποψιν αὐτήν, διότι ἤλπιζα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Συμπολίτευσις θὰ ἐδέχοντο τὴν ἀπάλειψίν της. Κύριε Πρόεδρε, ἂς μὴ ἀπατώμεθα. Εἰς τὴν Δωδεκάνησον ἀπὸ πλευρᾶς γεωργίας καὶ ἐμπορικῆς ζωῆς, δὲν μένει τίποτε σήμερον ὄρθιον. Τὸ μόνον ποὺ ἀπομένει εἶναι ὁ Τουρισμὸς ὁ ὁποῖος καὶ ἀποδίδει. Ἤδη δύο μεγάλαι Ἀμερικανικαὶ Κινηματογραφικαὶ Ἑταιρεῖαι γυρίζουν ταινίας εἰς τὴν Ρόδον. Ὁ Τουρισμὸς εἶναι ἡ σπονδυλικὴ στήλη τῆς οἰκονομίας τῆς Δωδεκανήσου καὶ ἄνευ αὐτοῦ θὰ καταρρεύσῃ. Πρὸ ἐτῶν, κ. Πρόεδρε, συνήντησα ἀξιόλογον παράγοντα τῆς Ἰταλικῆς κατοχῆς ἐν Δωδεκανήσῳ τὸν Πατιάννι ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν, ὅτι πηγαίνω εἰς τὴν Δωδεκάνησον διὰ νὰ τὴν ἴδω ὑπὸ διαφορετικὰς συνθήκας. Ὡς Ἰταλός, μοῦ εἶπε, θὰ ἤθελα νὰ τὴν ἴδω κατεστραμμένην, ὡς ἄνθρωπος, θὰ ἤθελα νὰ τὴν ἰδῶ, ὅπως τὴν ἀφήσαμεν. Ὅταν ἐσυνηντήθημεν καὶ πάλιν ἀργότερα, μετὰ τὴν ἐπίσκεψίν του εἰς τὴν Δωδεκάνησον, μοῦ εἶπεν, ὅτι εὗρε τὴν Δωδεκάνησον πολὺ καλλιτέραν ἀπ’ ὅ,τι τὴν ἄφησαν οἱ Ἰταλοί. Κύριε Πρόεδρε, ἢ θὰ ἀφήσωμεν, λοιπόν, τὴν Δωδεκάνησον νὰ συνεχίσῃ τὴν ἀνοδικήν της πορείαν ἢ θὰ τὴν ἀφήσωμεν νὰ ἐνταφιασθῇ. Λόγοι ψυχολογικοὶ ἐπιβάλλουν νὰ ἀφεθῇ ἡ Δωδεκάνησος νὰ συνεχίσῃ τὸν ἀνοδικὸν δρόμον της, διὰ τὸν ὁποῖον ἡμεῖς, ὡς Δωδεκανήσιοι, εἴμεθα ὑπερήφανοι.

§172Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω καμμίαν διάθεσιν νὰ ἀναμιχθῶ εἰς τὸν ἐνδοδωδεκανησιακὸν πόλεμον. Ἤθελα μόνον νὰ εἴπω τοῦτο. Ἡ πρότασις τοῦ κ. Κωτιάδη δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά, ἐπανάληψις τοῦ συστήματος ποὺ ἴσχυσε διὰ τὰς ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς τοῦ ΙΚΑ εἰς τὴν Δωδεκάνησον, αἱ ὁποῖαι κατεβάλλοντο μειωμέναι μέχρι τοῦ 1957, ὅτε ἐπῆλθεν ἡ ἐξομοίωσις. Συμμερίζομαι, ἐξ ἄλλου, κ. Πρόεδρε, τοὺς λόγους τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸν συνάδελφον κ. Κωτιάδην, ὅστις πράγματι ἔδειξε καὶ γενναιότητα καὶ ἀνώτερον πολιτικὸν ἦθος. Καὶ ἐὰν ὁ σεμνὸς λόγος του προεκάλεσε τὴν συμπάθειαν ὅλων τῶν βουλευτῶν τῆς συμπολιτεύσεως, τοῦτο ὀφείλεται καὶ εἰς τὸ ὅτι εὑρέθη ἐν ἀμύνῃ, κατόπιν τοῦ προκλητικοῦ τηλεγραφήματος τοῦ συναδέλφου κ. Ζίγδη. Τὸ τηλεγράφημα αὐτό, δὲν νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι πρέπει νὰ κατατεθῇ εἰς τὰ πρακτικά. Διότι τηλεγράφημα 280 λέξεων δὲν τιμᾷ κανένα μέλος τοῦ Κοινοβουλίου καὶ κάμνω ἔκκλησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποφασίσῃ διὰ νόμου νὰ κάμῃ ἕνα αὐτοπεριορισμὸν εἰς τὰ βουλευτικὰ τηλεγραφήματα, τῶν ὁποίων γίνεται τοιαύτη κατάχρησις.

§173Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, περίεργον ὄντως τροπὴν λαμβάνει ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ εἰδικοῦ φορολογικοῦ θέματος τῆς Δωδεκανήσου, διὰ νὰ καταλήξῃ ὁ συνάδελφος ἐκ Χίου κ. Μπουρνιᾶς νὰ ἐνθυμηθῇ τὸν ἀριθμὸν τῶν λέξεων τῶν τηλεγραφημάτων τῶν βουλευτῶν. Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τῆς οὐσίας καὶ νομίζω, ὅτι, μετὰ τὰ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ζίγδης, ὁ ὁποῖος ἀσχέτως τοῦ ἐὰν συμφωνῇ κανείς, ἢ ὄχι, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἔδωσε μίαν πλήρη εἰκόνα καὶ πλήρη ἀνάπτυξιν τῆς θέσεως τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζει, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιμείνῃ κανεὶς ἐπὶ τῆς οὐσίας. Θὰ προσθέσω μόνον, ὅτι, ὅπως καὶ ὁ κ. Ζίγδης εἶχε προηγουμένως τὴν εὐκαιρίαν νὰ σημειώσῃ, δὲν εἶναι ἀσύνηθες διὰ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα νὰ παρέρχωνται πολλαὶ 10ετίες διὰ νὰ ἐξομοιωθῇ μία νεοαπελευθερωθεῖσα περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ὑπόλοιπον Ἐπικράτειαν, ἀπὸ ἀπόψεως φορολογικῆς. Οἱ Ἑπτανήσιοι συνάδελφοι δύνανται νὰ βεβαιώσουν, ὅτι ἡ Ἑπτάνησος ἐχρειάσθη 50 χρόνια διὰ νὰ ἐξομοιωθῇ πλήρως μὲ τὴν ὑπόλοιπον Ἐπικράτειαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, πέραν τῆς οὐσίας, ἀπόψε ἀνεκινήθη ἕνα θέμα κατὰ τρόπον ἀσυνήθη, ἀπὸ τὸν κύριον Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος ἐθεώρησε χρέος του νὰ κάνῃ καὶ νὰ ἀξιολογήσῃ πολιτικῶς καὶ ἠθικῶς, τὴν στάσιν, τὴν ὁποίαν ἔλαβον βουλευταί, κατὰ τὴν ἀποψινὴν συζήτησιν. Δὲν εἶναι τοῦτο σύνηθες, κ. Πρόεδρε, διὰ τὸ Σῶμα, χωρὶς νὰ θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ τὸ πράξῃ. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, τὸ θέμα ἐτέθη καὶ ἐφ’ ὅσον ἴσως καὶ ἐγὼ ὑπῆρξα, κατὰ κἄποιον τρόπον, ἡ ἀφορμὴ τῆς ἐνάρξεως αὐτῆς τῆς συζητήσεως, διότι μετέφερον εἰς τὸ Σῶμα τὰ ὅσα ἐλέχθησαν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἔχω χρέος νὰ εἴπω τὴν ἄποψίν μου. Ὁ κ. Κωτιάδης, ἀπόψε, κατὰ τρόπον ἀξιόλογον —πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ— ὑπεστήριξε τὴν ἰδικήν του ἄποψιν, ἡ ὁποία ἦτο ἄποψις πλήρους συμφωνίας μὲ τὴν κυβερνητικὴν θέσιν, τῆς ἐξομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου, ἀπὸ ἀπόψεως φορολογικῆς, μὲ τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα. Καὶ ὁ κ. Κανελλόπουλος ἐθεώρησεν ἐπιβεβλημένον νὰ ἐξάρῃ τὴν ἠθικὴν ἀξίαν αὐτῆς τῆς θέσεως, τὴν ὁποίαν ὁ κ. Κωτιάδης ἔλαβε. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμῶ νὰ θυμίσω, ὅτι ἡ πρώτη ἀντίδρασις, τόσον τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅσον καὶ τοῦ ἐκ Δωδεκανήσου συναδέλφου κ. Κωτιάδη, ὅταν ἀνέφερα τὰ ὅσα εἶπεν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἦτο ἀντίδρασις καθαρῶς ἀρνητική. Ἐπεχείρησαν ἀμφότεροι νὰ ἀμφισβητήσουν τὸν ἰσχυρισμόν μου. Καὶ ἐνῷ ἐπεχείρησαν νὰ ἀμφισβητήσουν τὸν ἰσχυρισμόν μου ὡς πρὸς τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ὁ κ. Κωτιάδης ἔλαβεν, ἐκ τῶν ὑστέρων, εὔσημα ἐδόθησαν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευράς, διὰ τὴν γενναίαν καὶ θαρραλέαν καὶ ἠθικῶς ὑψηλὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὁ κ. Κωτιάδης. Ἔχω ἐνώπιόν μου ἀπόσπασμα τῆς ἰδικῆς του ἐφημερίδος τῆς «Δωδεκανήσου», ἡ ὁποία ὑποθέτω, ὅτι ἀποδίδει ἐπὶ λέξει τὰς ἀπόψεις του, καὶ εἰς τὴν ἰδικήν του ἐφημερίδα, λέγει—εἶναι γνωστόν, ὅτι εἶναι ἰδικόν του ὄργανον— ὁ κ. Κωτιάδης, ὅτι ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατὴ ἡ ἀπάλειψις τοῦ ἄρθρου, προέτεινα τρόπον τινά ὡς τὸ ὀλιγώτερον κακόν, τὴν τροπολογίαν τῆς σταδιακῆς ἐξομοιώσεως. Ἀλλ’ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, τίθεται ἕνα βασικὸν πολιτικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν ἕνας βουλευτὴς διαφωνῶν ἐν τῇ οὐσίᾳ πρὸς ἕνα τῶν Κυβερνητικῶν μέτρων, ὑποχρεοῦται διὰ λόγους κομματικῆς πειθαρχίας νὰ συμφωνήσῃ καὶ ἀποτελεῖ τοῦτο ἠθικῶς ἄμεμπτον πρᾶξιν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἐξαρθῇ δημοσίᾳ; Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ προσωπικῶς, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἶμαι ἄντικρυς ἀντίθετος πρὸς τὴν ἄποψιν αὐτήν. Ἐὰν ὁ κ. Κωτιάδης, ἐθεώρησε, ὅτι ἦτο ἐπιζήμιον διὰ τὸ συμφέρον τῆς Δωδεκανήσου καὶ τοῦ συνόλου, τῆς Ἐπικρατείας ἡ πρᾶξις τῆς Κυβερνήσεως, ὤφειλε νὰ ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ τὴν καταψηφίσῃ.

§174ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, κάμνετε ἔλεγχον τοῦ κ. Κωτιάδη;

§175Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν κάμνω ἔλεγχον, ἀλλὰ ἁπλῶς λέγω τὴν γνώμην μου, ἐπὶ ἑνὸς θέματος, τὸ ὁποῖον ἐτέθη. Κύριε Πρόεδρε, πιστεύω, ὅτι τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον τίθεται, εἶναι πρόβλημα ὄντως ἠθικὸν καὶ πολιτικόν, ἀλλὰ τίθεται ἀκριβῶς μὲ τὴν ἀντίθετον ἔννοιαν. Κατὰ τὴν ἰδικήν μου προσωπικὴν ἄποψιν, περισσότερον γενναιότητα ἐπεδεικνύει ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὴν ἄποψιν τὴν ὁποίαν πιστεύει, παρὰ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος λέγει κἄτι τὸ ὁποῖον εἶναι ὄντως συμπαθές, ὅπως ἔκαμεν ὁ κ. Κωτιάδης, ὑπείκων εἰς τὴν κομματικὴν πειθαρχίαν. Καὶ ἐπίσης, ἤθελον νὰ εἴπω, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπενθύμισεν, ὅτι εἰς τὴν Νέαν Πολιτικὴν Κίνησιν μετέχει ὁ κ. Παπαληγούρας, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ὁ ὑπεύθυνος εἰσηγητὴς τοῦ ἑνιαίου φόρου καὶ ὁ καθιερώσας τὴν διάταξιν περὶ ἰσχύοντος συντελεστοῦ κατὰ 5% μειωμένον εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ὄντως ἀληθές, ὅτι μετέχομεν μετὰ τοῦ κ. Παπαληγούρα, εἰς τὴν Νέαν Πολιτικὴν Κίνησιν, τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει, ὅτι στερούμεθα τῆς δυνατότητος νὰ ἔχωμεν ἰδίαν γνώμην ἐπὶ οἱασδήποτε πολιτικῆς πράξεως τοῦ κ. Παπαληγούρα. Καὶ ἐπιθυμῶ, ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ θέμα ἀρχίζει νὰ γίνεται συνήθεια ἀπὸ Κυβερνητικῆς πλευρᾶς καὶ ὑπενθυμίζεται, νὰ εἴπω, ὅτι ἐὰν ὑποχρεωθῶμεν νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ παρελθὸν, θὰ δυνηθῶμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἐνθυμηθῶμεν πλείστας ὅσας περιπτώσεις, ἀντιθέτως μεταξὺ τῶν ἰδίων μελῶν, τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Ἀξία, κ. συνάδελφοι, ἔχει τὶ πιστεύει τὶς καὶ ἐὰν ἔχῃ τὸ ἠθικὸν θάρρος νὰ ὑποστηρίζῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πιστεύει, παραβλέπων τὴν οἱανδήποτε πολιτικὴν ἢ ὠφεληματικὴν πλευρὰν τοῦ θέματος.

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχει τὸν λόγον.

§177Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριοι συνάδελφοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω δύο λέξεις ἀκόμη. Εἶναι περίεργον πῶς ἡ ἀπολύτως ἀντικειμενικὴ τοποθέτησις προκαλεῖ ἀντιδράσεις. Εἶναι ζήτημα ἐὰν συμβαίνῃ συχνὰ αὐτὸ τὸ ὁποῖον συνέβη ἀπόψε μὲ τὴν ἰδικήν μου ἀγόρευσιν, ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν χειλέων ἑνὸς ἐκ τῶν μελῶν της, νὰ ἀναγνωρίζῃ καὶ εἰς τὸν ἔχοντα ἀντίθετον γνώμην τὴν πλήρη εἰλικρίνειαν, καὶ τὴν βασανισμένην πεποίθησιν, ἐν σχέσει πρὸς κἄτι τὸ ὁποῖον ὑποστηρίζει. Ὄχι μόνον δὲν ἀπέβλεψα, ἐξαίρων—διότι αὐτὸ τὸ δικαίωμα τὸ εἶχον ὅ,τι καὶ νὰ λέγῃ ὁ κ. Ἠλιοῦ, καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης— τὸν κ. Κωτιάδην, ὄχι μόνον δὲν ἀπέβλεψα ἐξαίρων τὸν κ. Κωτιάδην νὰ μειώσω οἱονδήποτε ἄλλον ἐκ τῶν κ. συναδέλφων, ἀλλ’ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἀνέφερα τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ζήτημα ἐὰν ἀνέφερε ποτὲ ὁ κ. Μητσοτάκης, ἐὰν εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν μου, ὅτι ἐπανειλημμένως, ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν καὶ εἰς ἀνύποπτον χρόνον, ὁ κ. Ζίγδης, ὑπεστήριξεν αὐτά. Καὶ μάλιστα μοῦ ἐφάνη παράδοξον πῶς εἰς τὸ τέλος τῆς ἀγορεύσεώς μου ὁ κ. Ζίγδης, ἐζήτησε τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος. Ἀλλὰ ἐὰν εἶχε λόγον νὰ ζητήσῃ τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν ζητήσῃ διὰ νὰ μοῦ εἴπῃ, ὅτι μὲ εὐχαριστεῖ διὰ τὴν ἀντικειμενικότητα καὶ εἰλικρίνειαν, διότι ὡμολόγησα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι ἀπὸ ἐτῶν συζητῶν μὲ τὸν κ. Ζίγδην, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, τὸν ἤκουσα ὑποστηρίζοντα βάσει ἐπιστημονικῶν ἐπιχειρημάτων τὴν ἄποψιν αὐτήν. Βλέπετε, λοιπόν, πῶς δημιουργοῦνται τὰ ἐπεισόδια. Πῶς ἀπὸ διάθεσιν ἁπλῶς καὶ μόνον δημιουργίας ἐπεισοδίων ἢ ἐκτοξεύσεως φρασεολογιῶν, ὡς ἐκεῖναι τὰς ὁποίας ἐκτοξεύει περὶ ἰδεαλισμοῦ καὶ Θεοῦ, ὁ κ. Ἠλιοῦ, διαστρέφονται πλήρως ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγομεν. Διὰ πρώτην φορὰν μέλος τῆς Κυβερνήσεως εἰς μίαν ἀντίθεσιν τόσον ὀξεῖαν, τῆς ὁποίας τὴν ὀξύτητα προεκάλεσεν ὁ κ. Ζίγδης, διὰ τοῦ τηλεγραφήματος, μέλος τῆς Κυβερνήσεως ἠγέρθη καὶ εἶπεν τὰ ὅσα εἶπον ἐγὼ διὰ τὸν κ. Ζίγδην, περὶ τῆς ἀλληλουχίας τῆς ἀντικειμενικῆς τῶν συλλογισμῶν του, περὶ τῆς ἀξιολόγου ὁμιλίας του, περὶ τῆς βασιμότητος τῶν ἐπιχειρημάτων του, περὶ τῆς καταστάσεως τῆς Δωδεκανήσου μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ περὶ τῆς ἰδικῆς του πεποιθήσεως, ἡ ὁποία ἀπὸ ἐτῶν καὶ εἰς ἐμέ, εἰς ἰδιωτικὰς συζητήσεις ἐξεδηλώθη. Κύριοι, πρέπει νὰ μάθωμεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν—καὶ αὐτὸ τὸ ἀπευθύνω καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν μου, διότι τὸ παθαίνω καὶ ἐγὼ καμμίαν φοράν, νὰ ἀκούωμεν στραβὰ ἐκεῖνα ποὺ λέγουν οἱ ἄλλοι— πρέπει νὰ μάθωμεν νὰ ἀκούωμεν κανονικὰ ἐκεῖνα ποὺ λέγουν οἱ ἄλλοι καὶ νὰ μὴ ἀνάβωμεν, ὅπως ἤναψεν εἷς ἐκ τῶν κ. συναδέλφων, ὁ ὁποῖος ἔφθασεν εἰς διατύπωσιν, ἡ ὁποία θὰ ἀναγνωρίσῃ, ὅτι ἦτο ἄτοπος. Ἔλαβα λοιπόν τὸν λόγον, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ κλείσω τὴν συζήτησιν αὐτὴν μὲ τὴν συναγωγὴν αὐτοῦ τοῦ συμπεράσματος. Ὅπως μετὰ τὸν μῦθον ἔρχεται καὶ τὸ ἐπιμύθιον, ἔτσι μετὰ τὸν μῦθον, διότι ἐν πολλοῖς, ἐμυθολογήσατε ἐπιτεθέντες ἐναντίον μου ἢ τοῦ κ. Κωτιάδη, ἔπρεπε νὰ φθάσωμεν καὶ εἰς τὸ ἀνταποκρινόμενον εἰς τὴν ἀλήθειαν ἐπιμύθιον. (Χειροκροτήματα).

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζίγδης, θέλει νὰ δευτερολογήσῃ.

§179Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἡ ἐπιχειρηματολογία, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξα, συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ὁ καθορισμὸς τῆς προθεσμίας ἀφομοιώσεως τῆς Δωδεκανήσου μὲ τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα, ἦτο ἀσύνετος, ἰδίως αὐτὴν τὴν ἐποχήν, καθ’ ἣν ἔχομεν ἀφ’ ἑνὸς ὕφεσιν ἐν Δωδεκανήσῳ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰσροὴν ξένων κεφαλαίων. Ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχεν ἀποφασίσει τὴν ἀφομοίωσιν, ὅταν κατέθεσε τὸ νομοσχέδιόν της. Ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀφομοιώσεως ἐδημιουργήθη κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τῇ εἰσηγήσει συναδέλφων τῆς Δωδεκανήσου. Ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν: εἶναι τὸ νομοσχέδιον της προϊόν βασάνου ἢ ἑνὸς ἀτυχήματος, ἑνὸς ὀλισθήματος, εἰς τὸ ὁποῖον ὡδηγήθη παρὰ τοῦ ἐκ Δωδεκανήσου ὀπαδοῦ της; Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, μοῦ ἔκαμε τὴν τιμὴν νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ οὐσιαστικὸν μέρος τῆς ἀγορεύσεώς μου. Ἀτυχῶς εἰς οὐδὲν βασικὸν σημεῖον ἀπήντησεν, ὅ,τι ἀνέφερεν ἦτο μᾶλλον παρεξήγησις τῶν βασικῶν ἐπιχειρημάτων μου. Πολὺ δὲ ὀρθῶς, ὁ κ. Ζορμπᾶς, τοῦ ἀνέφερε τὸ προηγούμενον τῶν Ἰονίων Νήσων, διὰ νὰ πεισθῇ καὶ αὐτός, ὅτι δὲν γίνεται διὰ πρώτην φορὰν διὰ τὴν Δωδεκάνησον παράτασις τοῦ εἰδικοῦ καθεστῶτος. Εἰς τὰς Ἰονίους Νήσους ἐκράτησεν 50 ὁλόκληρα χρόνια, χωρὶς νὰ εὑρεθῇ κανεὶς νὰ εἴπῃ, καὶ δὴ βουλευτὴς ἐκ τῆς περιφερείας τῶν Ἑπτανήσων, ὅτι αὐτὸ ἦτο ἐναντίον τῆς Ἐθνικῆς οἰκονομίας, εἴτε τῆς οἰκονομίας τῶν Ἰονίων Νήσων. Κύριε Πρόεδρε, ἐξέφρασα τὸν φόβον, ὅτι παρασύρεται ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τῆς ἀφομοιώσεως, χωρὶς νὰ σκέπτεται τὰς συνεπείας. Μετὰ τὸν ἑνιαῖον φόρον εἴχαμε τὴν πολὺ ἐπιζημίαν διὰ τὴν βιοτεχνίαν καὶ τὴν βιομηχανίαν τῆς Δωδεκανήσου, ἐξομοίωσιν τῶν εἰσφορῶν τοῦ Ι.Κ.Α. Εἴχαμεν σωρείαν πλέον ἀντιοικονομικῶν μέτρων. Τὸ τελευταῖον, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρω ἴσως εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, εἶναι ἡ κατάργησις τοῦ προστατευτικοῦ συστήματος τῶν σταφυλῶν.

§180Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὄχι, κύριε Ζίγδη. Πρέπει νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ συζήτησις περὶ ὅλων τῶν θεμάτων ἀπόψε. Πρέπει νὰ τηρηθῇ ὁ Κανονισμός. Οὔτε περὶ σταφυλῶν γίνεται συζήτησις ἀπόψε, οὔτε περὶ ἄλλου τινος. Οὔτε εἶναι δυνατόν, κύριε Πρόεδρε, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ παρατείνεται ἡ συζήτησις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ οὔτε ἡ συζήτησις.

§181Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Μὴ μοῦ κάμετε λογοκρισίαν.

§182Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Καὶ θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι εἶναι ἡ τρίτη φορά, ποὺ ὁμιλεῖ ὁ κ. Ζίγδης, καὶ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ δίδετε τὸν λόγον διὰ τρίτην φοράν.

§183Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἀντιλαμβάνομαι, ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι πολὺ ἀντιπαθητικὴ διὰ τὸν κ. Ὑπουργόν. Ἐντὸς ἑνὸς ἔτους κατήργησε τὸ σύστημα ἀσφαλείας τῶν σταφυλῶν, ἀφήρεσε τὴν καπνοβιομηχανίαν ἀπὸ τὴν Δωδεκάνησον. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι). Κύριε Πρόεδρε, μὲ αὐτὸν τὸν ἐκνευρισμὸν ποῦ θὰ πᾶμε; Εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ μόλις ἀναπτυσσομένη οἰκονομία τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς αὐτὴν τὴν τρομερὰν προσπάθειαν τῆς ἀναπροσαρμογῆς; Ἐγὼ ἔθεσα ὅλα τὰ ζητήματα, χωρὶς συναισθηματισμούς. Ἔκαμον ἕνα ἀντικειμενικὸν ἀπολογισμόν, κατὰ τὴν κρίσιν μου βέβαια, τῆς καταστάσεως καὶ παρεκάλεσα τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὸ σκεφθῇ καὶ ἐὰν θέλῃ νὰ τὸν λάβῃ ὑπ’ ὄψει της. Ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον δὲν θέλει νὰ σκεφθῇ τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον, ἀλλὰ φαίνεται τώρα, ὅτι ἔχει σχηματισμένην γνώμην. Δικαίωμά της. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι).

§184ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, τελειώνετε.

§185Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Εἶναι ἀπαράδεκτον αὐτό, τὸ ὁποῖον γίνεται καὶ ἐπικαλοῦμαι τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι, θὰ τελειώσω μὲ τὸ ἑξῆς: Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως διὰ τῆς ἀπαντήσεώς του ἐδημιούργησε ἕνα ζήτημα ἠθικῆς τάξεως. Ἐθεώρησε πράγματι, ὅτι ἠμποροῦσε νὰ ἀπονείμῃ ἔπαινον εἰς κυβερνητικὸν βουλευτὴν διότι ὑπερθεματίζει τῶν θέσεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ ἀποδώσῃ ψόγον εἰς ἀντιπολιτευόμενον, διότι δὲν θέλει νὰ εἶναι εὐχάριστος εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἰς βάρος τῆς ἰδιαιτέρας του περιφερείας. Ἡ ἀπόπειρα αὐτὴ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἀνεπίτρεπτος, καὶ ἀπαράδεκτος. Εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἔχομεν ὅλοι ὑποχρέωσιν νὰ ὑπηρετοῦμεν τὸ γενικὸν συμφέρον. Ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθῇ ἐσφαλμένην ὁδὸν εἶναι ὑποχρέωσις τοῦ βουλευτοῦ, εἴτε εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν, εἴτε εἰς τὴν συμπολίτευσιν ἀνήκει, νὰ ἀντιταχθῇ ἐναντίον της. Ἄλλοι βουλευταί, ἔχοντες συναίσθησιν τῶν ὑποχρεώσεών των, πρὸ τοιούτων καταστάσεων, παρῃτήθησαν καὶ ἀπὸ τὸ Κόμμα καὶ ἀπὸ τὴν Βουλήν. Οὐδέποτε ἠθέλησαν, διὰ νὰ εἶναι εὐχάριστοι εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ πωλήσουν τὴν ἰδιαιτέραν των Πατρίδα. (Διαμαρτυρίαι, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζίγδη, δημιουργεῖτε, δι’ ὅσων λέγετε τώρα, προσωπικὸν ζήτημα. «Θὰ πωλήσουν τὴν ἰδιαιτέραν των Πατρίδα», λέγονται ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς;

§187Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Νὰ ἀνακαλέσῃ, ὁ κ. Ζίγδης. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι).

§188Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Εἶναι θλιβερὸν.... (δὲν ἠκούσθη).

§189ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι θλιβερὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀκούω ἐκ μέρους σας. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§190ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἔχετε ὑποχρέωσιν, κ. Πρόεδρε, νὰ τὸν ἀνακαλέσητε εἰς τὴν τάξιν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζίγδη, σᾶς παρακαλῶ νὰ ἀνακαλέσητε αὐτὴν τὴν βαρεῖαν φράσιν, τὴν ὁποίαν ἀνεφέρατε, ὅτι «ἐπώλησε τὴν ἰδιαιτέραν του Πατρίδα», ἄλλως εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ἀνακαλέσω εἰς τὴν τάξιν. (Θόρυβος— κωδωνοκρουσίαι).

§192Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ παρέμβασίς σας. Ὑπάρχει ἐλευθερία λόγου ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς; ναὶ ἢ ὄχι; Μὲ ἐπιχειρήματα καὶ ὄχι μὲ θόρυβον ἀντικρούονται τὰ ἐπιχειρήματα.

§193ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 11, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις. Κύριοι βουλευταί, ὑπεβλήθη ἔντασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, ὑπογραφομένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἡ ἀπάλειψις τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11.

§194Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε, θὰ γίνῃ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία, ἀλλὰ καὶ ἡ Συμπολίτευσις θὰ μείνῃ ἕως τὴν 6ην πρωϊνὴν καὶ θὰ ψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον. (Χειροκροτήματα).

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ὡς ἑξῆς: Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 11 λέγουσιν ναί, οἱ μὴ παραδεχόμενοι λέγουσιν ὄχι. Διευκρινίζεται, ὅτι οἱ ψηφίζοντες ὄχι ψηφίζουν τὸ ἄρθρον 11 ὡς προτείνεται ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Καλοῦνται ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Δ. Ψάρης καὶ Π. Ξενοδοχειάρης. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα.

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα:)

§196ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 137. Εἶπον ΝΑΙ 33 καὶ ΟΧΙ 104. Συνεπῶς, τὸ ἄρθρον 11 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη. Ἄρθρον 12. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Κ. Γ. Ροδόπουλος).

§197Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὸ ἄρθρον 12 ὑπάρχει μία τροπολογία διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ὅπως ἡ φράσις «ἔνδικα ἐν γένει μέσα συζητηθέντα», ἀντικατασταθῇ διὰ τῆς φράσεως «ἀσκηθέντα». Αὐτὴν τὴν τροπολογίαν τὴν δέχεσθε;

§198Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὄχι.

§199ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 12 ὡς ἔχει;

§200ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§201ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 12, ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 13. Ὁ κ. Π. Ξενοδοχειάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§202Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ ἄρθρου 13 καθιεροῦται ὑποχρέωσις ὅπως οἱ νέοι ἐπιτηδευματίαι ἐφοδιάζωνται μὲ βεβαίωσιν δηλώσεως ἀσκήσεως ἐπιτηδεύματος. Ἡ Πανελλήνιος Συνομοσπονδία Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν δι’ ἐγγράφου της ζητεῖ ὅπως, πρὸς ἄρσιν πάσης ἀμφιβολίας περὶ τὴν ἔκτασιν τῆς ἰσχύος τῆς διατάξεως ταύτης, γίνῃ ἑρμηνευτικὴ δήλωσις, ὅτι αἱ κατηγορίαι προσώπων αἱ ἀναφερόμεναι εἰς τὸ ἄρθρον 38 τοῦ Ν. Δ. 3323)55, ἤτοι γεωργοί, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, ἁλιεῖς, δασεργάται κλπ., δὲν ὑπάγονται εἰς τὴν ἄνω ὑποχρέωσιν. Κύριε Ὑπουργέ, ἐκ καθήκοντος προτείνω τὴν τροπολογίαν αὐτὴν καὶ παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε αὐτὴν τὴν πρότασιν τῆς Συνομοσπονδίας Γεωργ. Συνεταιρισμῶν τὴν ἀπευθυνθεῖσαν εἰς ὅλους τοὺς βουλευτάς.

§203Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν δύναμαι νὰ τὴν ἀποδεχθῶ.

§204ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§205Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ ἄρθρου 13, ἐπαναφέρεται ὁ φόρος ἐπιτηδεύματος, ὁ ὁποῖος κατηργήθη διὰ προηγουμένων νόμων. Καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Βουλή, ὅτι ψηφίζει τὸν φόρον ἐπιτηδεύματος, τὸν ὁποῖον κατήργησαν οἱ προηγούμενοι νόμοι. Ἦτο δυνατὸν νὰ γίνεται ἡ καταγραφὴ τῶν νέων ἐπιτηδευματιῶν βάσει μιᾶς ἁπλῆς αἰτήσεως ἔστω ἄνευ χαρτοσήμου, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὰ παράβολα. Αὐτὸ ἤθελα νὰ τονίσω, διὰ νὰ καταστῇ συνειδητὸν εἰς τὴν Βουλὴν τί ψηφίζει.

§206ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἠ. Ἡλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§207Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐν πρώτοις νομίζω, ὅτι ἡ αἴτησις τοῦ κ. Ξενοδοχειάρη καὶ μάλιστα διευρυνομένη πρέπει νὰ τύχῃ μιᾶς ἑρμηνευτικῆς ἀπαντήσεως ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ὡς διατυποῦται, «πᾶν φυσικὸν πρόσωπον πρὸ πάσης ἐνάρξεως ἀσκήσεως ἐπιτηδεύματος κλπ.», δὲν κάμνει καμμίαν διάκρισιν μεταξὺ ἐπιτηδεύματος, τὰ ὁποῖα ὡς τοιαῦτα χαρακτηρίζονται εἰς τὸν ἐμπορικὸν νόμον καὶ οἱουδήποτε ἄλλου ἐπιτηδεύματος ἀγροτικοῦ ἢ ἄλλου οἱουδήποτε ἀνεξαρτήτως ἐπιτηδεύματος. Ὡς γνωρίζομεν δὲ καλῶς, ἰδίως πρὸς περιγραφὴν τῶν σχετικῶν νόμων, ἀπὸ τοὺς χειρότερον ἀμειβομένους μισθωτοὺς ἐργάτας, χαρακτηρίζονται ὡς αὐτοτελῶς ἐργαζόμενοι καὶ προμηθευταί, οἱ πωληταὶ τοῦ προϊόντος τῆς ἐργασίας των, λ.χ. οἱ ρητινοσυλλέκται, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται ὡς πωληταὶ τῆς ρητίνης, τὴν ὁποίαν συλλέγουν διὰ λογαριασμὸν τοῦ ἐργοδότου των. Εἶναι οἱ πλανόδιοι ἰχθυοπῶλαι καὶ ὀπωροπῶλαι, εἶναι ἕνας κόσμος ὁλόκληρος καὶ ἤθελα νὰ εἴπω, βεβαίως δὲν ἠμπορῶ πάντοτε νὰ ξεδιαλύνω καλὰ τὰ πράγματα. Βεβαίως ἡ παράταξις ἡ κυβερνῶσα διεκδικεῖ τὴν διαδοχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἄλλοτε μὲν σπανιώτερον, ἄλλοτε θέλει νὰ μὴ εἶναι ἀλληλέγγυος, τὴν ἀπαρνεῖται, ἐν πάσῃ περιπτώσει διεκηρύσσατε τότε ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ μέτρα τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ τὴν κατάργησιν τῆς φορολογίας ἐπιτηδεύματος. Βεβαίως θὰ ἦτο ἄδικον νὰ εἴπωμεν, ὅτι τώρα ἐπαναφέρεται ὑπὸ οἵαν μορφὴν ἦτο τότε ὡς τακτικαὶ κατ’ ἔτος καταβολαί. Φαίνεται, ὅτι ὅστις τὸ πρῶτον ἀρχίζει νὰ ἀσκῇ ἐπιτήδευμα πρέπει νὰ πληρώσῃ ἀλλὰ δὲν ξέρω ἂν εἶναι τὸ πρῶτον θέμα ἀλλὰ πάντως ἐπαναφέρει τὴν φορολογίαν τοῦ ἐπιτηδεύματος. Καὶ ἐπισημαίνω καὶ ἐγὼ αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὅτι μελετᾶται ἐπαναφορὰ τῆς φορολογίας τοῦ ἐπιτηδεύματος, καὶ δεύτερον, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ προσδιορισθῇ ἡ ἔκτασις τῶν ὑποχρεώσεων, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ ὑποχρεώσεις, καὶ τρίτον, καλοπίστως νὰ τὸ ἴδωμεν τὸ πρᾶγμα, τί θὰ εἶναι αὐταὶ αἱ 10.000 δρχ. Ἐδῶ ἕως τώρα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς ἐλευθερίας τῆς ἐργασίας ὡς ἡρμηνεύθη ἀπὸ τὴν νομολογίαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὁ κάθε ἄνθρωπος ἠδύνατο νὰ ἀρχίσῃ νὰ ἀσκῇ ἕνα ἐπιτήδευμα καὶ ἡ διατύπωσις τοῦ νόμου, τοῦ ἐδαφίου 1 τοῦ ἄρθρου 13 φαίνεται σεβομένη τὴν νομολογίαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ δὲν ὁμιλεῖ περὶ δηλώσεως, ἀλλὰ περὶ ἁπλῆς ὑποχρεώσεως δηλώσεως. Ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἕνας ἁπλοῦς ἐπαγγελματίας ἑνὸς χωριοῦ ὑποκείμενος εἰς καταβολὴν 25 δρχ., τυχὸν τὸ ἀγνοεῖ, εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλοῦμεν, ὅταν τὸ τέλος εἶναι ἀπὸ 25 δραχμῶν μέχρι MAXIMUM 150, περὶ προστίμου 10.000 δραχ.; Νομίζω, ὅτι αὐτὸ εἶναι πέραν παντὸς μέτρου καὶ ὅτι δημιουργεῖ κινδύνους. Θὰ παρεκάλουν ἑπομένως τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ δεχθῇ, τοὐλάχιστον, διὰ τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, τὸ πρόστιμον νὰ ὁρισθῇ εἰς ἕν εὔλογον ποσὸν 500 δρχ. ποὺ εἶναι τὸ τετραπλάσιον τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ὁρισθῇ, ποῖοι εἶναι οἱ ἐπιτηδευματίαι, οἱ ὁποῖοι ὑποχρεοῦνται, διότι ἀσφαλῶς δὲν θὰ πρόκειται περὶ τῶν πλανοδίων μικροπωλητῶν καὶ νὰ ὑπάρξῃ μία βεβαίωσις, ὅτι θὰ εἶναι φόρος ἐφ’ ἅπαξ κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐπιτηδεύματος καὶ δὲν πρόκειται νὰ εἶναι ἕνα θέμα πρὸς ἐπιβολὴν ἐτησίου φόρου ἐπιτηδεύματος.

§208ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ρήγας, ἔχει τὸν λόγον.

§209Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ νὰ ἐξαιρεθοῦν τῆς βεβαιώσεως τῆς δηλώσεως τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐπιτηδεύματος, οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν γεωργίαν ἐν τῇ εὐρυτέρᾳ ἐννοίᾳ, διότι οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν γεωργίαν δὲν θεωρεῖται, ὅτι ἀσκοῦν ἐπιτήδευμα. Εἶναι μᾶλλον ἐπαγγελματίαι, εἶναι ἐπαγγελματίαι πρωτογόνου παραγωγῆς ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καὶ νὰ θεωρηθοῦν καὶ αὐτοί, ὅτι πρέπει νὰ κάμνουν ἀνάλογον δήλωσιν καὶ νὰ ἔχουν τοιαύτας βεβαιώσεις. Εἶναι δίκαιον κατὰ συνέπειαν καὶ θὰ πρέπει νὰ γίνῃ διάκρισις τῶν γεωργῶν αὐτῶν διότι ὁ ἁλιεὺς ἀσχολεῖται ἀσφαλῶς καὶ μὲ τὴν γεωργίαν καὶ δὲν θὰ τὸν εὕρετε πάντοτε ἁλιέα, ἀλλὰ καὶ κτηνοτρόφον. Ἐναλλάσσονται οἱ κλάδοι καὶ δύνανται νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἐπαγγελματίαι. Παρακαλῶ νὰ γίνῃ ἑρμηνευτικὴ δήλωσις διὰ νὰ ἐξαιρεθοῦν οἱ γεωργοὶ αὐτοί.

§210Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν χρειάζεται κἂν συζήτησις περὶ τοῦ ὅτι οἱ ἀγρόται δὲν εἶναι ἐπιτηδευματίαι, διότι ἡ νομοθεσία ἡ Ἑλληνικὴ οὐδέποτε ἐθεώρησε τὸν ἀγρότην, αὐτὸν τὸν ἁλιέα ἐπιτηδευματίαν. Ἀπορῶ δὲ πῶς κατώρθωσαν οἱ κύριοι συνάδελφοι νὰ ἀνεύρουν σχέσιν μεταξὺ τῆς διατάξεως αὐτῆς καὶ τοῦ ἀγρότου, τοῦ ἁλιέως ἢ τοῦ κτηνοτρόφου. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀφοῦ διετυπώθησαν αὐταὶ αἱ ἀνησυχίαι γίνεται ἡ ἑρμηνευτικὴ δήλωσις καὶ παρακαλῶ πολὺ τοὺς κυρίους συναδέλφους νὰ διαβάσουν τὸ ἄρθρον αὐτό, ἀπὸ τὸ ὁποῖον προκύπτει, ὅτι ἐφ’ ἅπαξ ὑποβάλλεται ἡ δήλωσις, Δὲν πρόκειται οὔτε περὶ ἐπαναφορᾶς τοῦ τέλους ἐπιτηδεύματος φορολογίας, οὔτε περὶ ἄλλου τινός.

§211ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 13;

§212ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§213ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 13 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 14. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§214Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θεωρῶ χρέος μου νὰ ἐπιστήσω ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν κυρίων συναδέλφων ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 14. Τὸ ἄρθρον 14, κ. συνάδελφοι,—ἀξίζει νὰ τὸ ἀναγνώσετε μετὰ προσοχῆς— ἀποτελεῖ κραυγαλέαν παραφωνίαν εἰς τὸ ὅλον σχέδιον νόμου, διότι εἰσάγει εἰς ἕνα νομοθέτημα τὸ ὁποῖον τείνει εἰς τὴν δίωξιν τῆς φοροκλοπῆς καὶ ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ καταστήσῃ τὴν φορολογικὴν πολιτικὴν αὐστηροτέραν, εἰσάγει μίαν εὐεργετικὴν διάταξιν, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὸ νὰ διαφύγουν φοροφυγάδες ἀπὸ τὸν δίκαιον κολασμόν. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ ποῖος εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος ἐπέβαλεν εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου νὰ περιλάβῃ τὴν συμπληρωματικὴν αὐτὴν διάταξιν καὶ νὰ μᾶς εἴπῃ ποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει. Προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι ἡ διάταξις εἶναι ἀπολύτως ἄχρηστος ἀπὸ ἀπόψεως οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, ὅτι εἶναι διάταξις, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς καταστρατηγήσεις τὰς ὁποίας εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπιθυμεῖ, ἰδίᾳ, μάλιστα, καθ’ ἣν στιγμὴν κατὰ τέτοιον πανηγυρικὸν τρόπον διακηρύσσῃ τὴν πρόθεσίν του νὰ πατάξῃ τὴν φοροδιαφυγήν. Καὶ θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ συμφωνήσῃ εἰς τὴν διαγραφήν. Ἄλλως, κ. συνάδελφοι, φοβοῦμαι, ὅτι θὰ δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἀπὸ τὴν μίαν μεριὰν πλήττομεν ἀνηλεῶς τοὺς ἀνειλικρινεῖς φορολογουμένους, ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριὰν δὲ ἀνοίγομεν πόρτες διὰ τὴν τακτοποίησιν ἐξ ἴσου ἀνειλικρινῶν ἢ καὶ περισσότερον σημαντικῶν φορολογουμένων. Θὰ παρεκάλουν πάντως τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μᾶς δώσῃ τὴν σχετικὴν ἐξήγησιν, ἐπιφυλασσόμενος, ἀφοῦ ἀκούσω τὸν κ. ὑπουργὸν καὶ τὰς ἀπόψεις του, νὰ ἐπανέλθω.

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§216Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, πρῶτα–πρῶτα θὰ παρεκάλουν εἰδικώτερον νὰ προσέξωμεν ὅλοι μας τὸ ἐδάφιον 3 τοῦ ἄρθρ. αὐτοῦ, διότι νομίζω, ὅτι ἐν ὄψει μάλιστα τῶν ἀναπτυχθέντων πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως περὶ τῆς ἀνάγκης νὰ διέπῃ καὶ κἄποια ἠθικὴ γραμμή, ἀνεξαρτήτως ἄλλων ἐπιδιώξεων, τὰ νομοθετούμενα, νομίζω, ὅτι θὰ συνομολογήσετε, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει τοῦτο: Ἡ καταβολὴ τόκων, πλέον τῶν νομίμων οὐδεμίαν συνεπάγεται ποινικὴν κύρωσιν εἰς βάρος τοῦ δανειστοῦ, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἡ ὀφειλέτις ἐπιχείρησις ἤθελε καταβάλει τὸν ἀναλογοῦντα ἐπὶ τῶν τόκων φόρον ἔχουσι δικαίωμα ἀνταγωγῆς κατὰ τοῦ δανειστοῦ ἐφ’ ὅσον δὲν ἐγένετο ἡ παρακράτησις τοῦ φόρου. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὸ σημαίνει τοῦτο. Ὁ κ. Ἠλιόπουλος, εἰσηγούμενος κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου συζήτησιν, παρετήρησεν ὀρθῶς, ὅτι δὲν θὰ ἦτο σκόπιμον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἑνὸς εἰδικοῦ φορολογικοῦ νομοσχεδίου νὰ ἔχωμεν ἀνατροπὰς τοῦ Ἀστικοῦ, τοῦ Ἐμπορικοῦ, τοῦ Δικονομικοῦ Κώδικος, καὶ ἐδῶ ἔχομεν καὶ τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Καὶ διερωτῶμαι τὸ Ποινικὸν Δίκαιον ὅλων τῶν πολιτισμένων χωρῶν, τὸ ὁποῖον κολάζει αὐστηρότατα, ὡς ἀδίκημα ἐξοντωτικὸν τὴν τοκογλυφίαν, ἡ Ἐκκλησία ποὺ καταδικάζει τὸν τοκογλυφικὸν τόκον, ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν σημασίαν καὶ ἀρκεῖ νὰ πάρῃ ὁ δημόσιος θησαυρὸς τὴν μίτζα του, ἀρκεῖ νὰ προσφερθῇ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τοὺς πάρα πάνω τόκους νὰ δώσῃ καὶ τὸν ἀναλογοῦντα φόρον εἰς τὸ δημόσιον, καὶ τότε ὅλα εἶναι συγκεχωρημένα; Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ τοιαύτη τοῦ δημοσίου θησαυροῦ ἀντιμετώπισις, ὅτι ἐφ’ ὅσον λαμβάνει καὶ τὰ πρόσθετα κέρδη ἐκ τῆς τοκογλυφίας, κηρύσσει συγκεχωρημένην τὴν τοκογλυφίαν. Αὐτὸ εἶναι κἄτι ποὺ δὲν πρέπει νὰ τὸ παραδεχθῶμεν. Ἀλλὰ πέραν τούτου, ἐγὼ συγκεκριμενοποιῶ τὰ ὅσα ὑπηνίχθη ὁ συνάδελφος ἐκ Χανίων κ. Μητσοτάκης. Δὲν θέλω νὰ καλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ δώσῃ πληροφορίας περὶ τοῦ τί συγκεκριμένως πρόκειται νὰ τακτοποιηθῇ διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, διότι ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι δὲν γνωρίζει καὶ δὲν πρόκειται νὰ δώσῃ τὴν πληροφορίαν, διότι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσῃ τὴν πληροφορίαν αὐτήν. Ἐγὼ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν τὸν γνωρίζω, ὡς ἀντίπαλον πολλὰς φοράς, ὀξύτατον, ἀλλὰ τὸν ἐχαρακτήρισα ὡς ἄνθρωπον ἀκέραιον καὶ τοῦ κάμνω τὴν ἔκκλησιν νὰ ἀποσύρῃ τὴν διάταξιν αὐτὴν διότι ἠθικῶς ἐγὼ εἶμαι πεπεισμένος, δὲν ἔχω αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν ἔγγραφον ἀπόδειξιν, θὰ ὑπάρξῃ ἡ ἔγγραφος ἀπόδειξις, ἠθικῶς εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι δι’ αὐτῆς τῆς διατάξεως πρόκειται νὰ συγκαλυφθῇ μία ἐκ τῶν μεγαλυτέρων φοροδιαφυγῶν τῆς νεωτέρας Ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἓν σκάνδαλον καὶ οἰκονομικόν, συναπτόμενον καὶ μὲ πολιτικὴν συναλλαγήν. Δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ κατονομάσωμεν τίποτε ἄλλο, ἀλλ’ εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ κατονομασθοῦν καὶ φέρονται εἰς τὰ χείλη πολλῶν, ἂν ὄχι ὅλων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς θεωρῶ ἀκέραιον ἄνθρωπον, ἀποσύρατε αὐτὴν τὴν διάταξιν, δὲν κάμνει πάντοτε καλό. Ἂς λέγῃ ἡ διαφήμισις τὸ ἀντίθετον.

§217Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, περιέλαβε διατάξεις καὶ ἠπείλησε κυρώσεις κατὰ τῶν παραβατῶν τῶν διατάξεων τοῦ κώδικος περὶ φορολογικῶν στοιχείων. Καὶ ἦτο φυσικὸν νὰ ἀναμένεται ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους, νὰ παρασχεθῇ καὶ εἰς αὐτοὺς ἡ εὐχέρεια, νὰ προσαρμόσουν τὰ βιβλία καὶ τὰ στοιχεῖα των πρὸς τὴν πραγματικὴν κατάστασιν, τὴν ὁποίαν ἔχουν ἀποκρύψει μέχρι σήμερον. Ἐκρίναμεν, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε, ἂν πράγματι ἐπιθυμοῦμεν ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, τοὐλάχιστον, νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ τάξις, νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν παροχὴν ταύτην, ἀρκεῖ νὰ μὴ ἀποβῇ αὕτη εἰς ὄφελος προσώπων, ἐναντίον τῶν ὁποίων ἤρχισεν ἢ διετάχθη ἔλεγχος. Ὁμοία διάταξις περιλαμβάνεται εἰς τὸ ἄρθρον 13 τοῦ νόμου 3765, ἐμφανίζεται δὲ βελτιωμένη εἰς τὸ νέον νομοσχέδιον. Ἀνάλογος διάταξις περιελήφθη καὶ εἰς τὸν Ν. 1520 τοῦ 1950. Τὸ ἄρθρον 13 τοῦ νόμου 3765 ὥριζεν, ὅτι παρέχεται προθεσμία εἰς τὸν φορολογούμενον νὰ προσαρμόσῃ τὰ βιβλία του καὶ νὰ δηλώσῃ τὰ ἀποκρυβέντα κέρδη, καταβάλλων τὸν ὀφειλόμενον φόρον εἰς τέσσαρας ἑξαμηνιαίας δόσεις, μὲ πρόσθετον φόρον 25%. Ἡ νέα διάταξις ὑποχρεώνει τὸν φορολογούμενον νὰ κάμῃ τὴν προσαρμογὴν τῶν βιβλίων καὶ νὰ ὑποβάλῃ τὴν δήλωσιν ἐντὸς 3 μηνῶν, καταβάλλων τὸν φόρον εἰς 4 διμήνους δόσεις, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ πρώτη σὺν τῇ ὑποβολῇ τῆς δηλώσεως, εἰς τρόπον ὥστε, ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους, νὰ καταβληθῇ τὸ σύνολον τοῦ μέχρι σήμερον ἀποκρυβέντος φόρου. Ἀκόμη, διὰ τῆς νέας διατάξεως, προβλέπεται, ὅτι αἱ ἀπαλλαγαὶ δὲν εἶναι ὁριστικαί, ἀλλὰ τελοῦν ὑπὸ τὴν αἵρεσιν τῆς περαιτέρω εἰλικρινείας τοῦ φορολογουμένου. Πράγματι, διὰ τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου, ὁρίζεται, ὅτι αἱ παρεχόμεναι ἀπαλλαγαὶ ἀναιροῦνται, ἐὰν κριθοῦν ὡς ἀνειλικρινῆ τὰ βιβλία τῆς ἐπιχειρήσεως κατὰ τὰ ἔτη 1960 καὶ 1961. Τοιαύτη πρόβλεψις δὲν περιλαμβάνεται οὔτε εἰς τὸν Ν. 3765, οὔτε εἰς τὸν Ν. 1520 τοῦ 1950. Ἡ ἀπαλλαγὴ παρέχεται εἰς τὸν οἰκειοθελῶς προβαίνοντα εἰς τὴν ἐμφάνισιν τῶν κερδῶν ἢ τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων κλπ., ἀποκλειομένης τῆς παροχῆς τῆς ἀπαλλαγῆς, εἰς ἃς περιπτώσεις ἤρχισεν ἢ διετάχθη ἡ ἐνέργεια ἐλέγχου. Καὶ ὁρίζεται πρὸς τοῦτο, διὰ τῆς παραγράφου 6, ὅτι: «Αἱ διατάξεις τοῦ παρόντος ἄρθρου δὲν ἐφαρμόζονται, ἐφ’ ὅσον αἱ ἐγγραφαὶ πρὸς ἐμφάνισιν τῶν ἀποκρυβέντων κερδῶν, τόκων κλπ. ἐγένοντο μετὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ ἐλέγχου ἐκ μέρους τοῦ οἰκείου Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου, εἴτε πρόκειται περὶ ἀρχικοῦ ἐλέγχου, εἴτε περὶ μεταγενεστέρως ἐνεργουμένου τοιούτου, ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου ἐνεργείας αὐτοῦ». Ὅπως εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἡ διάταξις αὕτη θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμεύσῃ ὡς βοήθημα μόνον τῶν φορολογουμένων, ἐναντίον τῶν ὁποίων δὲν διετάχθη ἔλεγχος ὑπὸ τοῦ Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου, καθ’ ὃν τρόπον καὶ ἡ ἔμπρακτος μετάνοια τοῦ ποινικοῦ νόμου ἐνεργεῖ ὑπὲρ τοῦ ἀποκαθιστῶντος τὰ πράγματα, πρὸ πάσης ἐναντίον του ἀνακρίσεως. Μήπως δὲν ὑπῆρχον εἰς τὸ παρελθὸν ἄλλαι διατάξεις, ἀνάλογοι; Θὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. Μητσοτάκην, τὸν Α. Ν. 1520) 1950. Τὸ ἄρθρον 12 παρ. 2 ὥριζεν, ὅτι: «Οἱ κατὰ τὸν Α. Ν...... (ἀναγινώσκει) ......». Σημειωτέον, ὅτι κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 1520, ἡ παροχὴ ὑπῆρξεν ὁριστικὴ ὑπὲρ τοῦ φορολογουμένου, ἔστω καὶ ἂν ἀμέσως κατὰ τὸ αὐτὸ ἔτος ἢ τὸ ἑπόμενον ἠλέγχθη ὁ ἴδιος φορολογούμενος ὡς ἀνειλικρινής. Ἀκόμη ἡ ἀπαλλαγὴ παρείχετο ἄνευ οἱασδήποτε συσχετίσεως πρὸς τὴν ἐνέργειαν ἐλέγχου, ἠδύνατο δὲ νὰ κάμῃ χρῆσιν τοῦ εὐεργετήματος πᾶς φορολογούμενος, ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν διὰ τοῦ ἐλέγχου διαπίστωσιν τῶν παραβάσεων, χωρὶς νὰ διακινδυνεύῃ τὴν ἀπώλειαν τοῦ πλεονεκτήματος, ἐπανερχόμενος εὐθὺς ἀμέσως εἰς τὸ καθεστὼς τῆς ἀνειλικρινείας. Καὶ ἐπὶ πλέον, ἀπηλλάσσετο πάσης προσθέτου ὑποχρεώσεως. Ἀντιθέτως, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, τὸ πλεονέκτημα ἀναιρεῖται, ἐὰν ὁ φορολογούμενος δὲν παραμείνῃ εἰλικρινής, τοὐλάχιστον, κατὰ τὰ δύο ἑπόμενα ἔτη. Ὁμοίως, ἐπιβαρύνεται μὲ προσαύξησιν 25% ἐπὶ τοῦ φόρου. Καὶ τὸ σημαντικώτερον πάντων, ἡ ἀπαλλαγὴ χωρεῖ ὑπὲρ τοῦ φορολογουμένου, ἐφ’ ὅσον δὲν ἤρξατο ἐναντίον του ἔλεγχος, εἴτε ἀρχικός, εἴτε συμπληρωματικός. Κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. 1520, ἡ παροχὴ ἐδόθη εἰς πάντας καὶ πρὸς ἐκείνους, καθ’ ὧν ἠσκήθη ἔλεγχος ἢ δίωξις, ἐπὶ νηστεύσαντας καὶ μὴ νηστεύσαντας. Ἄλλοι, ἑπομένως, ἔπρεπε νὰ προσέξουν τότε, εἰσηγούμενοι τὰς διατάξεις ἐκείνας. Δύναμαι νὰ σᾶς βεβαιώσω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐβασάνισα τὴν διατύπωσιν τῆς διατάξεως καὶ κατέβαλα πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν διὰ νὰ ἀποκλεισθῇ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συζητουμένης διατάξεως, ὁ φορολογούμενος, ἐναντίον τοῦ ὁποίου διετάχθη ἢ ἤρχισεν ἀρχικὸς ἢ καὶ συμπληρωματικὸς ἔλεγχος, ἐὰν ὁ ἀρχικῶς ἐνεργηθεὶς δὲν ἀπέδωσεν ἀποτελέσματα. Καὶ εἶμαι πρόθυμος νὰ δεχθῶ οἱανδήποτε συμπλήρωσιν διὰ τὴν κατοχύρωσιν τῆς ἀρχῆς ταύτης. Ἀντὶ τούτου ἠκούσθησαν ἀνησυχίαι περὶ κινδύνου δῆθεν καλύψεως τῶν μεγάλων φοροφυγάδων τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ ἐὰν αὐτοὶ εἶναι γνωστοὶ καὶ ἡ ὑπηρεσία ἐπελήφθη τοῦ ἐλέγχου ὁ φόβος εἶναι ἕωλος καὶ αἱ ἀνησυχίαι περιτταί. Καὶ ἂν ἀντιθέτως δὲν ἔχῃ ἐπιληφθῆ αὐτῶν ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία, γνωρίζουν οἱ ὁμιλήσαντες τὶ πρέπει νὰ πράξουν διὰ τὰς περιελθούσας τυχὸν εἰς γνῶσιν των περιπτώσεις. Εἰσηγοῦμαι δὲ προσθήκην εἰς τὸ ἄρθρον 6, ἀποκλείουσαν τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων αὐτοῦ καὶ ὅταν ἤρξατο ὁπωσδήποτε ἡ διενέργεια ἐλέγχου, ὡς καὶ ὅταν διεπιστώθη καθ’ οἱονδήποτε τρόπον καὶ παρ’ οἱασδήποτε ἀρχῆς παράβασις πρὸ τῆς παραγγελίας ἐνεργείας ἀρχικοῦ ἢ συμπληρωματικοῦ ἐλέγχου. Παρακαλῶ, ἐπίσης, ὅπως, διὰ τὴν πλήρη κατοχύρωσιν τῆς ἀρχῆς ταύτης, περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ ἀκόλουθος ἐπίσημος δήλωσις, ἐπὶ τῆς παραγράφου 6 τοῦ συζητουμένου ἄρθρου: «Ἅμα τῇ ἐνάρξει τοῦ ἐλέγχου, ἀρχικοῦ ἢ συμπληρωματικοῦ καὶ μέχρι πέρατος αὐτοῦ, δὲν συγχωρεῖται ἡ ἐνέργεια συμπληρωματικῶν ἐγγραφῶν, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 14. Ἐπίσης, δὲν συγχωρεῖται ἡ ἐνέργεια τῶν ἐγγραφῶν τούτων καὶ μετὰ τὸ πέρας τοῦ ἐλέγχου δι’ ἀνακριβείας, διαπιστωθείσας κατὰ τὸ στάδιον τοῦ ἐλέγχου ἢ καὶ πρὸ τῆς παραγγελίας πρὸς ἐνέργειαν αὐτοῦ. Κατὰ συνέπειαν, τῆς παρεχομένης εὐκαιρίας ἐμπράκτου μετανοίας, δύνανται νὰ κάμνουν χρῆσιν μόνον φορολογούμενοι, καθ’ ὧν δὲν ἤρξατο ἡ ἐνέργεια ἀρχικοῦ ἢ συμπληρωματικοῦ ἐλέγχου, οὐδὲ διεπιστώθη ὁπωσδήποτε παράβασις, ὡς καὶ ὅταν ὁ ἐνεργηθεὶς ἔλεγχος δὲν διεπίστωσεν ἀνακριβείας». Μόνον εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν θὰ παρέχεται ἡ εὐχέρεια τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀπαλλακτικῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 14. Νομίζω, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς κίνδυνος νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς διατάξεως αὐτῆς φορολογούμενοι, μικροὶ ἢ μεγάλοι, καθ’ ὧν ἤρξατο ἡ ἐνέργεια ἐλέγχου, ἀρχικοῦ ἢ συμπληρωματικοῦ, ἢ καθ’ ὧν διεπιστώθη ὁπωσδήποτε παράβασίς της. Ἡ διάταξις τοῦ κειμένου εἶναι σαφὴς καὶ ρητή. Ἡ δήλωσις τὴν ὁποίαν ἔχω ἑτοιμάσει καὶ τὴν ὁποίαν παραδίδων διὰ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικὰ διευκρινίζει ἀπολύτως, ὅτι μόνον ἐκεῖνος κατὰ τοῦ ὁποίου δὲν ἔγινεν ἔλεγχος ἢ ὁ ἔλεγχος δὲν ἀπέδωσεν ἀποτέλεσμα, θὰ δύναται νὰ κάμῃ χρῆσιν τῆς διατάξεως. Καὶ θὰ διατηρήσῃ τὴν ἀπαλλαγὴν μόνον ἐφ’ ὅσον κατὰ τὰ δύο μεταγενέστερα ἔτη 1960–61 ἤθελε κριθῇ ὁριστικῶς εἰλικρινής.

§218Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν εἶναι δεδομένον, ὅτι ἐπὶ τῷ τέλει διενεργείας ἐλέγχου εὑρέθησαν καὶ κατεσχέθησαν διπλᾶ βιβλία, τὰ ὁποῖα πρὸ παντὸς ἐλέγχου ἐπεστράφησαν, θὰ θεωρηθῇ, ὅτι ἐμπίπτει ὁ φορολογούμενος εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν τῆς εὐχερείας;

§219Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κάθε ἄλλο. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν δύναται ὁπωσδήποτε νὰ κάμῃ χρῆσιν. Διότι, ὄχι μόνον ἤρξατο ὁ ἔλεγχος, ἀλλὰ συντρέχει ἐπὶ πλέον καὶ ἔκθεσις κατασχέσεως. Ἀλλὰ ἀπόδοσις διπλῶν βιβλίων φυσικῶς οὐδέποτε γίνεται.

§220Η. ΗΛΙΟΥ. Εἶναι ἑρμηνευτικὴ δήλωσις δηλαδή, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν δὲν χωρεῖ τότε εὐεργέτημα.

§221Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Βεβαίως δὲν χωρεῖ. Καὶ ἂν ἔχετε ὑπ’ ὄψιν τοιαύτην περίπτωσιν, παρακαλῶ, νὰ μοῦ τὴν καταγγείλετε. Καὶ τότε, θὰ εἶναι οὐσιαστικὴ ἡ συμβολὴ ὅλων μας εἰς τὴν προσπάθειαν κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς. Εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἤρξατο ἡ ἐνέργεια ἐλέγχου ἢ διεπιστώθη οἱαδήποτε ἀνωμαλία, πολὺ δὲ περισσότερον ἡ τήρησις διπλῶν βιβλίων, ἥτις ἀποτελεῖ τὴν ὑψίστην τῶν ἀνωμαλιῶν, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ χρῆσις τῆς διατάξεως. Περιλαμβάνεται εἰς τὸ κείμενον τοῦ ἄρθρου ἐδάφιον 6, ὅτι «δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καθορισθήσεται ὁ τρόπος διαπιστώσεως τοῦ χρόνου ἐνάρξεως τοῦ ἐλέγχου ὡς καὶ πᾶσα ἀναγκαία λεπτομέρεια διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς παρούσης παραγράφου». Ἐπειδὴ εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθοῦν παρεξηγήσεις ὡς πρὸς τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Ὑπουργικὴ ἀπόφασις θὰ κατοχυρώσῃ τὸν χρόνον προσδιορισμοῦ τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἐλέγχου θὰ παρεκάλουν νὰ ἀντικατασταθῇ ἡ διάταξις αὑτὴ μὲ τὴν ἀκόλουθον: «Διὰ τὴν διαπίστωσιν τοῦ χρόνου ἐνάρξεως παραδίδεται ἡ ἤδη ἰσχύουσα διάταξις κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν.Δ. 3765... (ἀναγινώσκει)...». Αὐτὴ ἡ γνωστὴ καὶ δημοσιευομένη διὰ τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως, ἀπόφασις θὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν καὶ ἐν προκειμένῳ χωρὶς νὰ παρίσταται ἀνάγκη ἐκδόσεως ἀναλόγου ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, ἠθέλησα διὰ τῆς διατάξεως αὑτῆς, καθ’ ὃν τρόπον καὶ ὁ νομοθέτης τοῦ 1957 καὶ ὁ παλαιότερος τοῦ 1950, νὰ δώσω τὴν ἐντύπωσιν εἰς τοὺς φορολογουμένους, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀξίωσιν τῆς προσαρμογῆς πρὸς τὸν νόμον καὶ τῆς τηρήσεως εἰλικρινῶν στοιχείων, ἡ Πολιτεία τοὺς παρέχει τὴν εὐκαιρίαν τῆς συμμορφώσεως καὶ τῆς προσαρμογῆς τῶν βιβλίων πρὸς τὴν πραγματικὴν κατάστασιν χωρὶς κυρώσεις, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἡ προσαρμογὴ θὰ γίνεται οἰκειοθελῶς καὶ ὄχι διότι εὑρέθησαν ἀντιμέτωποι τοῦ ἐλέγχοντος Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου, ἢ διότι ἀντιμετώπισαν τὸν κίνδυνον ἀποκαλύψεως τῆς παραβάσεως καὶ τῆς ἀνακριβείας τῶν βιβλίων. Ὑπενθυμίζω, ὅτι παρομοία ἀσφαλιστικὴ ρήτρα δὲν περιελαμβάνετο εἰς τὸ κείμενον τοῦ νόμου οὔτε τοῦ 1950, οὔτε τοῦ 1957. Ἡ διάταξις περὶ ἀπαλλαγῆς, περὶ ἀποσβέσεως τῶν συνεπειῶν διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς εἰσπράξεως τόκων ὑπὲρ τὸ νόμιμον μέτρον, ἔχει ἀντιγραφῆ ἐπίσης ἀπὸ τὸ ἄρθρον 13 τοῦ νόμου 3765. Δέχομαι τὴν διαγραφὴν καὶ τὴν διατήρησιν τῶν συνεπειῶν εἰς βάρος τοῦ τοκογλύφου δανειστοῦ. Δὲν ἔχω λόγον νὰ ἐμμείνω εἰς τὴν διάταξιν ταύτην.

§222ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἔχει σκοπιμότητα αὐτό;

§223Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἔχει σκοπιμότητα, ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι ὁ φορολογούμενος, ὅστις ἀπέκρυψε τὴν πραγματικήν του κατάστασιν καὶ προέβη εἰς ἀνειλικρινεῖς ἐγγραφάς, θὰ ὑπολογίσῃ τὴν θέσιν τοῦ πιστωτοῦ του, ὑπὸ τὸν φόβον μήπως ὁ τοκογλύφος ὑποστῇ κυρώσεις.

§224Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θ’ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν παράγραφον 6, ποὺ ἐπεκαλέσθη ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ δὲν ἐφαρμόζονται ἐφ’ ὅσον ἐγένετο ἔναρξις τοῦ ἐλέγχου. Ἀλλ’ εἰς τὴν παράγρ. 1 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου ἀναφέρεται «περὶ ἐγγραφῆς εἰς τὰ βιβλία δοσοληψίας ἀπὸ τοῦ 1954 μέχρι σήμερον». Καὶ ἐρωτῶ, εἶναι δυνατὸν κέρδη ἢ λογαριασμοὶ ἢ δοσοληψίαι τοῦ ἔτους 1954 νὰ μὴ ἔχουν ἐλεγχθῆ ἀπὸ τὴν Ἐφορίαν μέχρι σήμερον;

§225Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Βεβαίως ἔχουν ἐλεγχθῆ καὶ δὲν ἀνευρέθη ἡ ἀνειλικρίνεια. Διότι ἐὰν εὑρίσκετο ἡ ἀνειλικρίνεια δὲν θὰ εἶχεν ἐφαρμογὴν ἡ διάταξις. Δὲν διεπιστώθη ἡ ἀνειλικρίνεια καὶ παρέχεται ἡ εὐχέρεια οἰκειοθελοῦς προσαρμογῆς ἐπὶ βιβλίων εἰς τὸν θέλοντα νὰ ἐμφανίσῃ εἰς αὐτὰ πραγματικὴν εἰκόνα τῆς ἐπιχειρηματικῆς του δραστηριότητος, καὶ νὰ ἀνοίξῃ τὴν ὁδὸν τῆς προσαρμογῆς του εἰς τὴν νόμιμον συμπαράστασιν τῶν κρατικῶν ἀρχῶν.

§226Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἂν δὲν ἔχῃ εὑρεθῆ τί τὸ ἀνώμαλον, δὲν ἀντιλαμβάνομαι διατί θὰ σπεύσῃ νὰ ἐγγράψῃ εἰς τὰ βιβλία του ἐγγραφάς, γενομένου ἤδη τοῦ ἐλέγχου; Ποῖος εἶναι ὁ φορολογούμενος ποὺ ἔκρυψε τοὺς λογαριασμοὺς καὶ θὰ ἔλθῃ σήμερον νὰ τοὺς ἐγγράψῃ εἰς τὰ βιβλία του; Ὑπάρχει ὁ ἑξῆς κίνδυνος: Ἐπειδὴ μετὰ τὴν ἀρχικὴν εἰσήγησιν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ μετὰ τὴν κρίσιν ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, τὴν Κοινοβουλευτικήν, εἰσῆλθεν ἡ διάταξις, δὲν ξέρω ἀπὸ ποίαν ἀφορμὴν ἐκινήθη ἡ διατύπωσις αὐτῆς τῆς διατάξεως. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σκεφθῶ μήπως εἶναι δεδομένον ἤδη, ὅτι εἰς βιβλία τῶν ὁποίων διεπιστώθη ἡ ὕπαρξις ἀνωμαλιῶν, ἔχουν γίνει αἱ ἐγγραφαί, ἐρχόμεθα διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς νὰ ἐπικυρώσωμεν ἤδη ἀνακαλυφθείσας ἐγγραφὰς διὰ τὰς ὁποίας δὲν ἔχει διατυπωθῆ.....

§227Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κατὰ τίνα τρόπον θὰ τὰς ἐπικυρώσωμεν; Ἐὰν ἔχουν διαπιστωθῆ, ἐφ’ ὅσον ἔχει τερματισθῆ ὁ ἔλεγχος καὶ δὲν ἔχει ἀποβῆ μάταιος, ἢ ἐφ’ ὅσον ἔχει ἀρχίσει, εἴτε ἀπέδωσεν, εἴτε δὲν ἀπέδωσε τὸ ἀποτέλεσμα αὐτό, δὲν δύναται νὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν ἡ διάταξις.

§228Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἤρχισεν ὁ ἔλεγχος, νὰ ἀπεκαλύφθησαν ἀνωμαλίαι καὶ νὰ μὴ ἔχῃ γίνει ἡ ἔκθεσις, διὰ τῆς ὁποίας....

§229Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἀπαιτεῖται ἔκθεσις, χρειάζεται μόνον ἔναρξις ἐλέγχου.

§230Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἂς λέγῃ, ὅτι ἤρχισεν ὁ ἔλεγχος, διεπιστώθη ἡ ἀνωμαλία. Δὲν ἔγινεν οὐδεμία πρᾶξις τοῦ φοροτεχνικοῦ ὑπαλλήλου, ἐκ τῆς ὁποίας θὰ προέκυπτεν, ὅτι ἤρχισεν ὁ ἔλεγχος καὶ ὅτι ἀνευρέθη ἀνωμαλία. Ἑπομένως ἦτο δυνατὸν κάλλιστα νὰ ἀποκρυβῇ καὶ ἡ ἔναρξις τοῦ ἐλέγχου καὶ ἡ ὕπαρξις τῆς ἀνωμαλίας, ἐφόσον δὲν ὑπάρχει καμμία συγκεκριμένη πρᾶξις τοῦ φοροτεχνικοῦ ὑπαλλήλου ἐκ τῆς ὁποίας νὰ προκύπτῃ ἡ ἔναρξις τοῦ ἐλέγχου καὶ ἡ ἀποκάλυψις τῶν ἀνωμαλιῶν. Ὅταν ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος πηγαίνῃ εἰς μίαν ἐπιχείρησιν διὰ νὰ ἀρχίσῃ τὸν ἔλεγχον, δὲν κολλᾷ καμμία ταμπέλα εἰς τὸ κατάστημα, ὅτι ἤρχισεν ἔλεγχος οὔτε εἰς τοὺς φακέλλους τοῦ φορολογουμένου βάζει κανένα χαρτί, ὅτι ἤρχισεν ὁ ἔλεγχος. Χαρτιὰ ὑπάρχουν εἰς τὸν φάκελλον μόνον ὅταν γίνῃ ἡ ἔκθεσις ἐλέγχου.

§231Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Ἡλιόπουλε, νὰ μὴ ἦσθε τόσον κατηγορηματικὸς ἐπὶ πραγμάτων ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζετε. Διότι ἡ ἐκδοθεῖσα Ὑπουργικὴ ἀπόφασις, τὴν ὁποίαν προηγουμένως ἀνέγνωσα, ὁρίζει ρητῶς τὰ ἑξῆς καὶ τὴν ἀναγινώσκω ἐκ νέου: «..... (ἀναγινώσκει).........».

§232Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐξ ὅσων γνωρίζω ἐγώ, δύναμαι νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι αὐτὰ δὲν τηροῦνται εἰς τὴν πρᾶξιν.

§233Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Καὶ ἐγὼ σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τηροῦνται. Ἐπεκοινώνησα μὲ ὅλα τὰ φορολογικὰ ὄργανα καὶ ἔλαβον τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἡ ὑπουργικὴ ἀπόφασις τηρεῖται ἀπολύτως.

§234Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὴν πρᾶξιν δὲν τηρεῖται τοῦτο, κ. Ὑπουργέ. Εἰς τὰ βιβλία τοῦ φορολογουμένου γίνεται καταχώρησις ὅταν τερματισθῇ ὁ ἔλεγχος ἢ ὅταν κρίνῃ ὁ ὑπάλληλος, ὅτι ἐτερματίσθη ὁ ἔλεγχος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τοῦτο ἀφήνει τὴν ὑπόνοιαν, ὅτι ἐνδεχομένως πρόκειται νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς διατάξεως ἐπιχειρήσεις ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχει ἀρχίσει ὁ ἔλεγχος, ἔχουν ἀποκαλυφθῆ ἀνωμαλίαι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν διαπιστωθῆ διὰ πράξεως τοῦ ὑπαλλήλου. Ἀλλά, περαιτέρω, εἰς τὸ ἄρθρον 1 λέγετε, ὅτι: «Ἐπιτρέπεται.... (ἀναγινώσκει).....». Αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἀφοροῦν βιβλία τετάρτης κατηγορίας, διότι μόνον εἰς τὰ βιβλία τετάρτης κατηγορίας ἐμφαίνονται τὰ κέρδη καὶ ὑπάρχει ἀντίκρυσις τῶν λογαριασμῶν τοῦ ἐνεργητικοῦ καὶ τοῦ παθητικοῦ. Συνεπῶς ἐὰν ἡ πρόθεσίς σας εἶναι μόνον νὰ ρυθμίσητε ζητήματα ποὺ ἀναφέρονται εἰς ἐπιχειρήσεις αἱ ὁποῖαι τηροῦν βιβλία τετάρτης κατηγορίας θὰ διατηρήσετε τὴν διάταξιν ὅπως ἔχει. Ἐὰν ὅμως ἀποβλέπετε εἰς τὸ νὰ δώσετε τὴν εὐχέρειαν αὐτὴν εἰς πᾶσαν ἐπιχείρησιν, τότε ὀφείλετε νὰ περιλάβετε διάταξιν ἀνάλογον μὲ τοῦ νόμου 1520, ὁ ὁποῖος δὲν ὁμιλεῖ περὶ ἐπιχειρήσεων τῆς μορφῆς αὐτῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς τόκους, νομίζω, ὅτι ὀρθῶς κάμνετε νὰ διαγράψητε τὴν διάταξιν περὶ νομιμοποιήσεως τῆς τοκογλυφίας. Διότι δὲν πρόκειται περὶ τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως τῶν τόκων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἤδη καταβληθῆ καὶ εἰσπραχθῆ, ἀλλὰ κρίνετε νομιμοποίησιν καὶ διὰ τὸ μέλλον. Εἶμαι τῆς γνώμης καὶ ἐγώ, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ τὴν ἀποσύρετε πράγματι τὴν διάταξιν αὐτήν, διότι δὲν πρόκειται εἰς τίποτε νὰ σᾶς βοηθήσῃ. Διότι ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγινεν ὁ ἔλεγχος καὶ δὲν ἀπεκαλύφθη τίποτε ἢ δὲν ἤρχισεν ὁ ἔλεγχος καὶ διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει καμμία ὑποψία, ὅτι ἔχει πλαστὰ στοιχεῖα εἰς τὰ βιβλία του, δὲν πρόκειται νὰ προσέλθῃ τώρα νὰ συμπληρώσῃ τὰ βιβλία το. Συνεπῶς, μόνον ἀνωμαλίας ἤδη ὑπαρχούσας τοῦ παρελθόντος θὰ καλύψῃ ἡ διάταξις.

§235Α. ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατόπιν τῆς δηλώσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ διὰ τὴν ἀπάλειψιν τῆς διατάξεως περὶ τόκων, παραιτοῦμαι τοῦ λόγου.

§236ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§237Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἤκουσα μετὰ μεγίστης προσοχῆς τὰς ἀναπτυχθείσας ἀπόψεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπὶ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 14. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, ὅμως, παρὰ τὸ προκεχωρημένον τῆς ὥρας, νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ ὀλίγα τινὰ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, διότι θεωρῶ τοῦτο ὡς ἄρθρον βασικῆς σημασίας καὶ διότι αἱ διατάξεις του, πρέπει νὰ ὁμολογήσω, ὅτι μοῦ ἀφήνουν ὡρισμένους ἐνδοιασμοὺς καὶ ἀνησυχίας. Φαντάζεσθε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ ὅσα ἐλέχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐπὶ τόσας ἡμέρας διὰ τὴν πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς, ὅταν μάλιστα δὲν ἐδιστάσαμεν νὰ κτυπήσωμεν ἀμειλίκτως καὶ τοὺς μικροὺς ἀκόμη φορολογουμένους καὶ νὰ κλείσωμεν καὶ καταστήματα ἀκόμη, φαντάζεσθε, ἐπαναλαμβάνω, ποίαν αἴσθησιν θὰ προξενήσῃ τὸ γεγονός, ἐὰν ἀποκαλυφθῇ, ὅτι ἐπέρασεν ἀπαρατήρητος ἀπὸ ὅλους μας διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας εἶναι δυνατὸν νὰ καλυφθῇ μία φοροδιαφυγὴ εἰς μέγιστον βαθμὸν καὶ πραγματικὸν οἰκονομικὸν σκάνδαλον. Διὰ τοῦτο, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαχωρίσω τὰς εὐθύνας μου ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. ὑπουργοῦ διὰ τὸν νόμον 1520 τοῦ 1950, διότι δὲν εἶμαι ὑπεύθυνος καὶ δὲν γνωρίζω καθόλου τὸ θέμα. Ἀλλὰ γνωρίζω, ὅτι, κατὰ τὸ ἔτος 1957, ἐψηφίσθη πράγματι μία τοιαύτη διάταξις ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ ἀειμνήστου Θηβαίου. Δὲν κατέστη, ὅμως, δυνατὸν νὰ ἐξακριβωθῇ, ἐὰν πράγματι ἐτέθη ποτὲ εἰς ἐφαρμογὴν ἡ διάταξις αὕτη. Γεγονὸς ὅμως παραμένει, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ 1957 οὐδὲν ἀπολύτως ἀπέδωκεν. Κατὰ συνέπειαν, δὲν βλέπω τὸν λόγον, διὰ τὸν ὁποῖον, παρὰ τὰ ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν λεχθέντα, ἐπαναλαμβάνεται ἡ διάταξις αὐτὴ κατὰ διάφορον τρόπον εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Δεύτερον, δὲν βλέπω οὐδεμίαν ἐπιμονὴν τῶν παραγωγικῶν τάξεων διὰ τὴν θέσπισιν τῆς διατάξεως ταύτης. Καὶ τρίτον, νομίζω, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι ἄντικρυς πρὸς τὸ ὅλον περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου καὶ τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν. Καθ’ ἣν στιγμὴν λαμβάνομεν μέτρα κυρώσεων κατὰ τῶν τηρούντων ἀνειλικρινῆ βιβλία καὶ τὸν καταστρέφομεν κλείνοντας τὸ κατάστημά του, διότι τοῦ ἐπεβλήθη ἕνα πρόστιμον 10.000 δραχμῶν, τὴν ἰδίαν στιγμὴν καὶ εἰς τὸ ἴδιον νομοθέτημα θεσπίζομεν διάταξιν πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων μὲ ἄγνωστα οἰκονομικὰ ἀποτελέσματα, διότι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μοῦ προξενεῖ ἀνησυχίαν εἶναι, ὅτι ἡ διάταξις αὕτη ὁμιλεῖ, περὶ μὴ ἀναγεγραμμένων κερδῶν τῶν ἐτῶν 1954–59, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὑποτίθεται, ὅτι ἐγένετο ἔλεγχος. Ἐπίσης, ὅτι περιλαμβάνει κατ’ οὐσίαν, ὡς ἀνέφερε καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, μόνον τὰς ἐπιχειρήσεις τὰς τηρούσας βιβλία τετάρτης κατηγορίας, δηλαδὴ τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις. Καὶ τρίτον, διότι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 6, ὁμιλεῖ περὶ μὴ ἐφαρμογῆς καὶ θὰ σᾶς ἀναγνώσω αὐτὴν ὡς ἔχει εἰς τὸ σχέδιον. Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, παρὰ τὴν ἀντίθεσίν μου, θὰ ἤμην, ἐν τούτοις, σύμφωνος νὰ ψηφίσω καὶ τὴν διάταξιν αὐτήν, ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς ἐδέχετο τροπολογίαν καὶ ἐπρόκειτο μόνον περὶ τοῦ ἀρχικοῦ ἐλέγχου. Ἐὰν ὅμως ἐγένετο ἔλεγχος εἰς μίαν ἐπιχείρησιν δὲν δύναμαι νὰ ἀντιληφθῶ, ὁμολογῶ, τὴν ἔννοιαν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι, πῶς εἶναι δυνατὸν Ἕλλην φορολογούμενος, πραγματοποιήσας κέρδη καὶ ἀποκρύψας ταῦτα ἐπιμελῶς, μὴ γενόμενος ἀντιληπτὸς ἀπὸ τὸν ἔφορον διὰ λόγους μόνον συνειδήσεως νὰ προσέλθῃ καὶ ὑποβάλῃ δήλωσιν εἰς τὴν ὁποίαν θὰ προσφέρῃ τὸν μὴ καταβληθέντα φόρον καὶ 25% ἐπὶ πλέον. Αὐτά, πιθανόν, νὰ συμβαίνουν μόνον εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ὅπου ὁ φορολογούμενος ἐκεῖ, ἔχων τύψεις συνειδήσεως διὰ τὴν ἀπόκρυψιν φόρου, ἀνωνύμως ἀποστέλλει εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἕνα τσέκ, διὰ τὸν μὴ καταβληθέντα φόρον. Δὲν νομίζω, ὅμως, ὅτι καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔλαβεν ἀπὸ φορολογουμένους Ἕλληνας πολλὰ ὅμοια τσέκ, πολὺ περισσότερον μᾶλλον εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἀμφιβάλλω, ἐὰν θὰ ὑπάρξουν φορολογούμενοι τῆς περιπτώσεως αὐτῆς, νὰ προβοῦν εἰς τὴν κατάθεσιν δηλώσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἂς μὴ κρυπτώμεθα. Ἐκ τῆς διατάξεως θὰ ἐπωφεληθῇ μόνον ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ἔχει ἁρπάξει ἡ τσιμπίδα τοῦ ἐφόρου εἴτε ἐξ ἀνωνύμου καταγγελίας, εἴτε διότι τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα αἰφνιδιαστικῶς ὑπὸ τὴν ἀστυνομικὴν μορφὴν εἰσέβαλον εἰς τὴν ἐπιχείρησιν καὶ προέβησαν εἰς προκαταρκτικὸν ἔλεγχον. Ἐκεῖνος δὲ ὁ φορολογούμενος ἐπιχειρηματίας τῆς περιπτώσεως αὐτῆς, γνωρίζων τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ποὺ πρόκειται νὰ ψηφίσωμεν, θὰ σπεύσῃ νὰ κάμῃ τὴν δήλωσιν καὶ γλυτώνει ἀπὸ ὅλας τὰς συνεπείας. Νομίζω, ὅμως, ὅτι καὶ ἡ ἑρμηνευτικὴ δήλωσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἐνισχύει ἔτι περισσότερον τὴν ἰδικήν μου ἄποψιν. Δὲν θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ἡ διάταξις αὕτη θέλει νὰ καλύψῃ ὡρισμένας περιπτώσεις, ἀλλά, ὡς ἔχει, δὲν ἀποκλείει τὸ δικαίωμα μιᾶς τοιαύτης ἀπόψεως. Δι’ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδὴ τὸ θεωρῶ ὡς ζήτημα ἠθικῆς σημασίας, δὲν δύναμαι νὰ δεχθῶ μίαν τοιαύτην διάταξιν εἰς ἕνα τοιοῦτον νομοσχέδιον. Παρὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρου νὰ καλυφθῇ φοροδιαφυγὴ καὶ δὴ ἀπὸ μεγάλους. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὑπάρχουν ἐν ἐκκρεμότητι φορολογικαὶ ὑποθέσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγγίζουν τὰ 10 ἑκατομμύρια φοροκλοπῆς. Ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν ὅλων μας, νὰ μὴ πράξωμέν τι, ὥστε νὰ γίνωμεν αἴτιοι νὰ ὑπάρξῃ μία τοιαύτη φοροδιαφυγή.

§238Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, αἱ περιπτώσεις, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. Μητσοτάκης, ἔχουν κατὰ τοιοῦτον τρόπον κατοχυρωθῆ, ὥστε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακινδυνεύσουν ἀπὸ τὴν διατύπωσιν τῆς διατάξεως. Καὶ εἶναι ἀνεξήγητον διατὶ ἐκδηλοῦνται τοιαῦται σκέψεις. Αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου τοῦ παρέσχον ὅλας τὰς ἀναγκαίας διευκρινίσεις. Γνωρίζω ποίας ὑποθέσεις ὑπαινίσσεται καὶ γνωρίζει καὶ ἐκεῖνος, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς καὶ ἐντολαὶ πρὸς ἔλεγχον ὑπάρχουν καὶ ἐκθέσεις ὑπάρχουν περὶ τῶν γενομένων ἐλέγχων καὶ συμπληρωματικοὶ ἔλεγχοι ἔχουν διαταχθῆ καὶ θεωρήσεις τῶν βιβλίων ἔχουν γίνει. Καὶ ἐκθέσεις κατασχέσεως ἀκόμη συνετάγησαν καὶ εὑρίσκονται ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν. Καὶ ἔχουν τηρηθῆ ὅλαι αἱ διατυπώσεις, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ περίπτωσις καταχρήσεως. Σημειωτέον, ὅτι ὁ ἔλεγχος διατάσσεται πάντοτε ἀπὸ τὸν ἔφορον τῆς ἁρμοδίας Ἐφορίας ἢ τοῦ εἰδικοῦ συνεργείου ἐλέγχου. Καὶ πάντοτε γίνεται θεώρησις τῶν βιβλίων τῆς ἐπιχειρήσεως καὶ δι’ ἄλλους λόγους, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἀποκλεισθοῦν αἱ μετὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ ἐλέγχου ἐγγραφαί. Κατάθεσις ἐκθέσεως περὶ ἐνάρξεως τοῦ ἐλέγχου δὲν ἀπαιτεῖται, οὔτε προβλέπεται. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ διάταξις ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ συμπλήρωμα τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνει τὸ νομοθέτημα. Ἀπειλοῦνται κυρώσεις καὶ ποιναί, καὶ ζητοῦμεν ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους, νὰ προσαρμόσουν τὰ βιβλία των καὶ νὰ ἐμφανίσουν τὴν πραγματικὴν εἰκόνα τῆς φορολογικῆς των καταστάσεως. Καί, ἀντιθέτως, ἀρνούμεθα τὴν εὐχέρειαν ταύτην, ὅταν ἔχῃ ἀρχίσει ἔλεγχος, ἐφ’ ὅσον ὁπωσδήποτε διεπιστώθησαν ἀνωμαλίαι καὶ παραβάσεις. Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι ἡ διάταξις ἐξυπηρετεῖ πρακτικὸν σκοπὸν καὶ ἔχει διατυπωθῆ κατὰ τρόπον, ὅστις δὲν ἀφίνει ἐκτεθειμένα τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου, εἰς οἱανδήποτε περίπτωσιν. Καὶ συμβιβάζεται ἀπολύτως καὶ συμπληρώνει τὴν κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς μέριμναν. Ἐπειδὴ ἐλέχθη, ὅτι ἡ διάταξις ἀφορᾷ τὰς μεγάλας μόνον ἐπιχειρήσεις καὶ ὄχι τὰς μικράς, θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναφέρω τὶ ἔλεγεν ἡ διάταξις τοῦ 1950 καὶ τὶ ἡ διάταξις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν.Δ. Ἡ διάταξις τοῦ 1950, ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Καὶ λέγει ἡ νέα διάταξις: «.... (ἀναγινώσκει) .....». Θὰ παρεκάλουν τοὺς κυρίους συναδέλφους νὰ κρίνουν, ἐὰν ὑπάρχῃ φραστικὴ κἂν διαφορά, μεταξὺ τῆς διατάξεως τοῦ 1950 καὶ τῆς σημερινῆς. Αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 14 ἀναφέρονται μὲν κυρίως εἰς τοὺς τηροῦντας βιβλία Γʹ καὶ Δʹ κατηγορίας, περιλαμβάνουν ὅμως καὶ τοὺς τηροῦντας βιβλία Αʹ καὶ Βʹ κατηγορίας. Θὰ ἦτο ἄλλωστε δυνατὴ καὶ ἡ συμπλήρωσις τῆς διατάξεως, κατὰ τρόπον καθιστῶντα ἀπολύτως σαφές, ὅ,τι ἀναφέρεται εἰς πάντα φορολογούμενον. Ἐπεθύμουν νὰ ἀποδοθῇ ἐκ τῆς συζητήσεως ἄρτιον νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον θὰ παρεῖχεν εἰς τὴν Πολιτείαν τὸ πρόσθετον δικαίωμα νὰ εἴπῃ πρὸς τοὺς φορολογουμένους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀξιοῖ εἰλικρίνειαν καὶ προσαρμογὴν πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις αὐτῶν: Δὲν ἀπειλῶ μόνον κυρώσεις· παρέχω τὴν εὐχέρειαν, εἰς πάντα ἐν παρανομίᾳ τελοῦντα ἐπαγγελματίαν, νὰ παρασκευάσῃ τὴν ὁδὸν τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὴν νομιμότητα διὰ τῆς οἰκειοθελοῦς δηλώσεως τῶν ἀνωμαλιῶν τοῦ παρελθόντος, μὲ μόνην συνέπειαν τὴν καταβολὴν προσθέτου φόρου 25%. Δὲν εἶναι δὲ εὐχερὴς ἡ μετάβασις ἀπὸ τῆς ἀνειλικρινείας εἰς τὴν νομιμότητα. Τὰ ἀποτελέσματα ἑκάστης χρήσεως εὑρίσκονται πάντοτε εἰς μικρὰν ἢ μεγάλην σχέσιν μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῶν προηγουμένων χρήσεων καὶ συχνὰ ἡ ἐμφάνισις εἰς τὰ βιβλία τῆς πραγματικῆς καταστάσεως, τῆς παρούσης χρήσεως, ἀποδεικνύει τὴν ἀνειλικρίνειαν τῶν βιβλίων τῶν παλαιοτέρων χρήσεων. Καὶ ἡ σκέψις αὕτη εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτρέψῃ, περιωρισμένον καὶ μικρὸν ἔστω ἀριθμὸν φορολογουμένων, ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐμφανίσεως εἰς τὸ μέλλον τῆς πραγματικῆς οἰκονομικῆς των θέσεως. Καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἀκριβῶς, ἐδέχθην, ὅτι ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἐμπράκτου μετανοίας καὶ ἡ κατοχύρωσις τοῦ παρελθόντος διὰ τὸν οἰκειοθελῶς ἐνεργοῦντα φορολογούμενον, ἐπρόκειτο νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸ συμφέρον τοῦ Δημοσίου. Φορολογούμενοι μετέχοντες εἰς προσωπικὰς ἑταιρείας, λόγῳ τῆς ἐξελίξεως τῶν σχέσεων αὐτῶν μετὰ τῶν συνεταίρων, ἔχουν συχνὰ συμφέρον νὰ ἐμφανίσουν τὴν πραγματικὴν κατάστασιν. Φορολογούμενοι, βαρυνόμενοι μὲ τοὺς τόκους ἀτύπων καὶ μὴ δηλουμένων δανείων, αἰσθάνονται κάπως τὴν ἀνάγκην καταχωρίσεως τῶν δανείων τούτων καὶ τῶν τόκων εἰς τὰ βιβλία. Καὶ αἱ κατὰ τὴν ἀπογραφὴν ἀνάγκαι ἐμφανίσεως τῆς πραγματικῆς καταστάσεως, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμπνεύσουν τὴν διάθεσιν τακτοποιήσεως τῶν ἐγγραφῶν. Περὶ αὐτῶν τῶν φορολογουμένων πρόκειται. Τὸ ἄρθρον 14, συμπληρώνει πράγματι τὴν κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς προσπάθειαν. Συναισθάνομαι, ὅμως, ὅτι ἡ ἐπὶ τόσας ἡμέρας ταλαιπωρία τῆς Βουλῆς, δὲν δικαιολογεῖ παράτασιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου, μὲ τὸν διαγραφόμενον κίνδυνον μείζονος καθυστερήσεως καὶ παραλλήλως τὴν τροφοδότησιν προσπαθείας διὰ τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων, διὰ νὰ μὴ εἴπω ἄλλο τι. Καὶ ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος μὲ ἔχει ἀρκετὰ διδάξει. Ἐπεθύμουν ἀρτιώτερον νομοθέτημα. Ἀλλά, πέραν ὅλων, ἐπιθυμῶ τὴν ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον προώρισται νὰ ὑπηρετήσῃ τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν. Καὶ χάριν αὐτοῦ, θὰ προτιμήσω τὴν διαγραφὴν ὁλοκλήρου τοῦ ἄρθρου.

§239ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διαγράφεται τὸ ἄρθρον 14. Ἄρθρον 15 Δεκτόν;

§240Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἰς τὸ ἄρθρον 15, κ. Πρόεδρε, περὶ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἰσχύος τῶν ἄρθρων τοῦ παρόντος πρέπει νὰ προστεθῇ καὶ τὸ ἄρθρον 6. Καὶ θὰ ἤθελα νὰ προβῶ καὶ εἰς τὴν ἑξῆς δήλωσιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ: ὅτι ἐπὶ τῶν παλαιῶν παραβάσεων ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἐφαρμογὴν αἱ κείμεναι διατάξεις.

§241ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§242Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 15, ἔχομεν ὑποβάλει μίαν τροπολογίαν μετ’ ἄλλων συναδέλφων, ποὺ λέγομεν, ὅτι ἡ ἰσχὺς τῶν ἄρθρων 6, 7, 8, 9, λόγῳ τῆς αὐστηρότητός των, νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου περὶ φορολογικῶν δικαστηρίων. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν καλὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων αὐτῶν, καὶ πρὸς τοῦτο παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ τὴν ἀποδεχθῇ. Πέραν αὐτοῦ, ὑποστηρίζω καὶ μίαν τροπολογίαν εἰς τὸ ἄρθρον 15, κ. Ὑφυπουργὲ τῶν Συγκοινωνιῶν. Ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας, χῆραι, ὀρφανά, θύματα πολέμου, ἀγωνισταί, δὲν ἀπεζημιώθησαν διὰ τὰ ἀπωλεσθέντα αὐτοκίνητά των κατὰ τὴν περίοδον τοῦ πολέμου. Δι’ αὐτὴν τὴν κατηγορίαν, σᾶς ἔχω ὑποβάλει τροπολογίαν, καὶ παρακαλῶ ὅπως τὴν ἀποδεχθῆτε. Πρόκειται περὶ ὀλίγων ἀνθρώπων, θυμάτων πολέμου καὶ ἀγωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ἱκανοποιηθοῦν.

§243Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοιν.). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδεχθῶ τὴν τροπολογίαν, τῆς ὁποίας τὴν ἔκτασιν οὔτε γνωρίζω, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ προσδιορίσω, πολὺ περισσότερον, διότι τὸ θέμα τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἀποζημιώσεως τῶν αὐτοκινητιστῶν τῶν ὁποίων ἐπετάχθησαν τὰ αὐτοκίνητά των κατὰ τὸν πόλεμον ἔχει πρὸ πολλοῦ κλείσει, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνοίξῃ ἐκ νέου.

§244ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§245Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν Βουλὴν ἐνεφάνισε κοινὴν ἄποψιν τοὐλάχιστον ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, νομίζω δέ, εἰς ὡρισμένα σημεῖα καὶ βουλευτῶν συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅτι αἱ διατάξεις αὐταί, αἱ ὁποῖαι ἐψηφίσθησαν ἤδη, καὶ αἱ ὁποῖαι ἔχουν τόσην αὐστηρότητα καὶ ἔντασιν καὶ εἰς ὡρισμένα σημεῖα, ὡς εἰς τὸ ἄρθρον 9 συγκεκριμένως καὶ σκληρότητα διὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνετε κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς, νὰ ἰσχύσουν τοὐλάχιστον μὲ μίαν ἀντικειμενικὴν καὶ δικαίαν ἐφαρμογήν. Ἑπομένως θὰ πρέπει νὰ ἐφαρμοσθοῦν αἱ διατάξεις αὐταὶ ἀπὸ δικαστήρια, μὲ συνείδησιν δικαστικήν, ἀλλὰ καὶ μὲ δικονομίαν, ἡ ὁποία τοὐλάχιστον θὰ κατασφαλίζῃ τοὺς φορολογουμένους ἀπὸ αὐθαιρεσίας, ἂν θέλετε ἀπὸ ἀδυναμίαν τῶν φοροτεχνικῶν ὀργάνων, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ τοὺς δώσῃ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀπονομὴν μιᾶς δικαιοσύνης. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, καὶ λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὅλαι αἱ ὠργανωμέναι τάξεις ἀκόμη καὶ ἐκεῖναι τῶν ὁποίων τὴν γνώμην ἐπεκαλέσθη ὁ κ. ὑπουργός, τὸ Ἐμπορικὸν Ἐπιμελητήριον, οἱ Ἐμπορικοὶ Σύλλογοι, αἱ βιοτεχνικαὶ καὶ ἐπαγγελματικαὶ ὀργανώσεις, τοὐλάχιστον εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ὁμοφώνως ζητοῦν, τὰ μέτρα νὰ ἐφαρμοσθοῦν, ἀφ’ ἧς τεθοῦν εἰς λειτουργίαν τὰ φορολογικὰ δικαστήρια. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι, ἐνῷ δὲν ἔχει χαθῆ τίποτε, ἀντιθέτως θὰ βοηθήσῃ καὶ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων, ἀλλὰ πρὸ παντός, διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς ἐμπιστοσύνης ἐπὶ τὴν ἄσκησιν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης εἰς τοὺς φορολογουμένους, νὰ δεχθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ψηφίσῃ ἡ Βουλή, ὅπως τὰ μέτρα αὐτὰ ἰσχύσουν μετὰ τὴν λειτουργίαν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, ἔχομεν ἤδη ὑποβάλει τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἔχει τυπωθῆ, διὰ τῆς ὁποίας προτείνομεν, ὅπως ἡ ἔναρξις τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἄρθρων 5–9 ἀρχίσῃ μετὰ τρεῖς μῆνας ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς λειτουργίας τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Νομίζω, ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ αὐτό, πρὸς ἐπιτυχίαν αὐτῶν τῶν σκοπῶν τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκετε.

§246ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 15, ὡς ἐτροποποιήθη;

§247ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§248ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 15, τὸ ὁποῖον λαμβάνει ἀριθμὸν 14, ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη. Ἄρθρον 16. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον.

§249Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Τὸ ἄρθρον 16, τὸ ὁποῖον λαμβάνει ἀριθμὸν 15, ἀπετέλεσε σφάλμα καὶ ἀφορμὴν διαμαρτυριῶν ἡ προσθήκη εἰς τὸ νομοσχέδιον, τοῦ ὁποίου κύριος σκοπὸς εἶναι ἡ πάταξις τῆς φοροδιαφυγῆς τοῦ δευτέρου νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐπιβολὴν εἰδικοῦ φόρου καταναλώσεως ἐπ’ ὡρισμένων εἰδῶν. Μὲ τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα 3839, ἔχει ἐξαντληθῆ ἡ φοροδοτικὴ ἱκανότης τῶν ἀσχολουμένων μὲ τὸ αὐτοκίνητον δημοσίας χρήσεως. Ἤδη, διὰ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἄρθρου ἐπιβάλλεται μία νέα φορολογία διὰ νὰ στρογγυλευθῇ ἡ τιμὴ τῆς βενζίνης καὶ τῆς νάφθης πρὸς τὰ ἄνω. Ἡ φορολογία αὕτη εἶναι πιθανὸν νὰ φθάσῃ καὶ εἰς τὰ 200 ἑκατ. Νομίζομεν, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν καυσίμων εἶναι ἀνασταλτικὴ τῆς ἐπεκτάσεως τῶν συγκοινωνιῶν τῆς χώρας. Ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι γίνεται πρὸς ἐξομοίωσιν τῶν ὅρων ἐκμεταλλεύσεως πρὸς τοὺς σιδηροδρόμους, ὅπως προηγουμένως ἔλεγε, διὰ τὴν ἐξομοίωσιν τῶν πετρελαιοκινήτων καὶ βενζινοκινήτων αὐτοκινήτων. Πρῶτον, διότι εἰς χώρας ποὺ διακηρύσσουν τὰς ἀρχὰς τῆς φιλελευθέρας οἰκονομίας δύο κλάδοι, οἱ ὁποῖοι ἀφοροῦν τὴν ἐνέργειαν κρατικοποιοῦνται, διὰ νὰ δίδουν μέσον κινήσεως μὲ μικρὸν κόστος. Ὁ σιδηρόδρομος, λοιπόν, εἶναι οἰκονομικὸς μόνον διὰ μεγάλας ἀποστάσεις. Εἰς ἡμᾶς, εἶναι ἀντιοικονομικός, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ αὐτοκίνητον, καὶ θὰ ἀγωνισθῆτε ἐπὶ πολὺ διὰ νὰ καλύψητε τὸ ἔλλειμμα καὶ θὰ ἐπιβάλετε καὶ ἄλλους φόρους. Ἀλλὰ τότε θὰ ἔχετε νεκρώσει τὰς συναλλαγάς. Πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι τὸ συγκοινωνιακὸν πρόβλημα θὰ πρέπει κάποτε νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ. Οἱ σιδηρόδρομοι εἶναι χρήσιμοι, ἀλλὰ μόνον διὰ μεγάλας ἀποστάσεις καὶ δὲν εἶναι μόνον ἡ κατάργησις τῶν ἀκραίων σιδηροδρόμων. Θὰ πρέπει δὲ νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι οἱ σιδηρόδρομοι συνδέονται μᾶλλον μὲ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας καὶ τὰς στρατιωτικὰς μεταφοράς, παρὰ μὲ τὰς χερσαίας τοιαύτας. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται περὶ συμπιέσεως διὰ τὴν ἐξίσωσιν τῶν χερσαίων μεταφορῶν.

§250ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§251Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, προέβαλον τὸ ἐπιχείρημα διὰ τὴν δικαιολόγησιν τῆς διατάξεως, ὅτι αὕτη ἐτέθη διὰ τὴν ἐξίσωσιν τοῦ κόστους τῶν χερσαίων μεταφορῶν, τοὐτέστι τοῦ σιδηροδρόμου καὶ τοῦ αὐτοκινήτου, χάριν τῆς ὁποίας ἐπιβάλλονται ἐπιβαρύνσεις. Ἀλλὰ ἐτονίσθη ἐν τούτοις καὶ ἀπὸ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ τοὺς κυβερνητικοὺς ὑπουργούς, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις θὰ εἶναι ἀνεπαίσθητος. Καὶ ἂν κατὰ μονάδα εἶναι ἀνεπαίσθητος, ὅπως φαίνεται, ὅτι εἶναι, τότε δὲν ἐπέρχεται οὐδεμία ἐξίσωσις καὶ μᾶλλον ἐπιδιώκεται μία νέα φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις μὲ καθαρῶς ταμειακοὺς σκοποὺς ἐπὶ τῶν κομίστρων. Ἐκάμαμεν, κύριοι συνάδελφοι, τὸ διϋλιστήριον ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς παροχῆς εἰς τὴν ἐγχώριον κίνησιν εὐθηνῆς κινητηρίου δυνάμεως. Καὶ ἐνῷ ἔχομεν ἤδη ὑψηλὸν κόστος καυσίμων, λόγῳ τῶν γεγονότων τοῦ Σουὲζ καὶ τὸ ὁποῖον δὲν περιεκόψαμεν, ἤδη εὑρίσκομεν δύο εὐκαιρίας διὰ νὰ ἐπιβάλωμεν καὶ νέας ἐπιβαρύνσεις. Τὸ νὰ λέγωμεν, ὅτι ὁ σιδηρόδρομος εἶναι ἀκριβός, εἶναι αὐτονόητον. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐλέγαμεν, ἐπίσης, ὅτι καταργοῦμεν τοὺς σιδηροδρόμους, θὰ ἐξακολουθούσαμεν νὰ εἴχαμεν τὴν ἐπιβάρυνσιν ἐπηυξημένην μὲ νέους συνταξιούχους. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι δὲν εἶναι κάτι ποὺ πρέπει νὰ διαφεύγῃ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι προβαίνει εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων διὰ τὴν ἐξίσωσιν τῶν ὅρων λειτουργίας τῶν χερσαίων μεταφορῶν, ἐνῷ κύριος σκοπὸς εἶναι ἡ μείωσις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ προκαλουμένου ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν σιδηροδρόμων. Ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι συμβαίνουν καὶ τὰ δύο, καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο ἐπιδιώκει.

§252ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Τσιριμῶκος ἔχει τὸν λόγον.

§253Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ εἴπω τὰς ἀπόψεις μας μὲ ὀλίγας λέξεις. Ἀντιτιθέμεθα εἰς τὴν ἐπιβολὴν αὐτὴν τῆς φορολογίας, καθ’ ἣν στιγμὴν ἰδιαίτερα γίνεται λόγος περὶ τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων, ὑπογραμμίζεται ἀπὸ τῆς κυβερνητικῆς πλευρᾶς, ὅτι τὸ οὐσιῶδες πρόβλημα εἶναι ἡ συναγωνιστικότης τῶν προϊόντων αὐτῶν, ἡ αὔξησις τῶν μεταφορῶν ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς αὐτοῦ τοῦ εἴδους διακήρυξιν τῆς Κυβερνήσεως. Ὅτι ὑπάρχει ἕνα συγκοινωνιακὸν πρόβλημα εἶναι βέβαιον καὶ νομίζω, ὅτι ὑπάρχει ἕνα νομοσχέδιον κατατεθειμένον ἢ ποὺ πρόκειται νὰ κατατεθῇ, ἐν σχέσει μὲ τοὺς σιδηροδρόμους, τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς δώσῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπωμεν τὴν γνώμην μας ἐπὶ τοῦ συγκοινωνιακοῦ προβλήματος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐὰν πράγματι ἡ Κυβέρνησις ἐσκέπτετο, ὅτι συντείνει εἰς τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ κομίστρου, θὰ ἔλεγα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις μόνον σοβαρὰν σκέψιν δὲν ἔκαμεν. Ἀλλὰ πιστεύω, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσχημα, διαφανῶς, διὰ τὴν ἐπιβολὴν μιᾶς νέας φορολογίας, ἡ ὁποία πιστεύω, ὅτι ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν διακήρυξιν τῆς Κυβερνήσεως, ἐν σχέσει μὲ τὴν πολιτικὴν ἐξαγωγῆς τῶν προϊόντων. Ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον πατάσσει τὴν φοροδιαφυγήν, θὰ ἔπρεπε ἴσως νὰ σκεφθῇ ἡ Κυβέρνησις, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ νομοσχεδίου, κατὰ πόσον θὰ ἔπρεπε, πέραν τῆς φοροδιαφυγῆς, νὰ εὕρῃ διατάξεις πρὸς πάταξιν τῆς φορομπηκτικῆς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ δεύτερον μέρος τοῦ νομοσχεδίου τοῦ πατάσσοντος τὴν φοροδιαφυγήν, διότι ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποίαν αὐξάνομεν τὸν φόρον τῶν κομίστρων εἶναι εὐκολία, ἡ ὁποία μᾶς εὑρίσκει ἀντιθέτους ἐντελῶς καὶ νομίζομεν, ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτον καθ’ οἱανδήποτε στοιχειώδη ἀρχήν, ἡ αὔξησις αὐτή.

§254Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐμμένει εἰς τὸ ἄρθρον 2 καὶ δὲν θεωρεῖ ὀρθὰς τὰς ἀναπτυχθείσας ὑπὸ τῶν κ.κ. συναδέλφων ἀπόψεις. Δραματοποιοῦμεν μίαν περίπτωσιν, ἡ ὁποία, ὅπως θὰ διαπιστωθῇ ἐντὸς τῶν ἐρχομένων μηνῶν, οὐδεμίαν σχεδὸν ἐπίδρασιν θὰ ἔχῃ εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ κόστους τῶν μεταφορῶν τῶν προϊόντων. Ὁ κ. Ἠλιοῦ εἶπεν, ὅτι εἶναι πρόσχημα, τὸ ἐπανέλαβε καὶ ὁ κ. Τσιριμῶκος, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅταν προβαίνῃ εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων διὰ τὴν ἐξίσωσιν τῶν ὅρων λειτουργίας τῶν χερσαίων μεταφορῶν. Ἐνῷ ὁ κύριος σκοπὸς εἶναι ἡ μείωσις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοῦ προκαλουμένου ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν σιδηροδρόμων. Ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι συμβαίνουν καὶ τὰ δύο, καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο ἐπιδιώκει. Ὀρθὴ εἶναι ἡ ἄποψις τοῦ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι οἱ σιδηρόδρομοι ἔχουν σκοπιμότητα νὰ μείνουν εἰς τὰς μεγάλας ἀποστάσεις καὶ αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἄποψις τῆς Κυβερνήσεως. Ἐὰν ἡ ἀπόστασις Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης ἢ Θεσσαλονίκης–Ἀλεξανδρουπόλεως, εἶναι ἀποστάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐξυπηρετοῦνται καλλίτερον μὲ τὸν σιδηρόδρομον παρὰ μὲ τὸ λεωφορεῖον, διότι παρέχουν μεγαλυτέραν ἄνεσιν εἰς τὸν ἐπιβάτην, ἀπὸ ἀπόψεως μεταφορᾶς προϊόντων, σταθερότητα καὶ ἀσφάλειαν.

§255ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§256Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ μὲ ὅσα πρὸ ὀλίγου εἶπεν, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν μᾶς ἔπεισεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν ἄρθρων 16 καὶ 17 ἐπιδιώκει νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς σιδηροδρόμους καὶ νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς μεταφορικὸν ἔργον. Αἱ διατάξεις τῶν ἄρθρων τούτων ἀποβλέπουν μόνον εἰς ταμιευτικοὺς σκοποὺς καὶ οἱ σιδηρόδρομοι οὐδὲν μεταφορικὸν ἔργον θὰ κερδίσουν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων τούτων. Οἱ σιδηρόδρομοι δὲν πάσχουν ἀπὸ ἔλλειψιν ἔργου. Πάσχουν ἀπὸ νοικοκυρευμένην διοίκησιν, ἀπὸ οἰκονομίας. Ἄς περιστείλουν τὰς σπατάλας των καὶ τὰ ἐλλείμματά των θὰ μειωθοῦν. Ἡ Κυβέρνησις ἀσκεῖ ἀλλοπρόσαλλον οἰκονομικὴν πολιτικήν. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος λέγει, ὅτι ἐπιδιώκει νὰ καταστήσῃ τὰ προϊόντα μας συναγωνίσιμα τῶν ξένων καὶ ἐξ ἑτέρου τὰ ἐπιβαρύνει διὰ πολλῶν καὶ συνεχῶν ἐπιβαρύνσεων. Αἱ ἐπιβαρύνσεις ἐκ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς τῆς βενζίνης καὶ τῆς νάφθης, θὰ ἐπιπέσουν ἐπὶ τοῦ κομίστρου, θὰ ἐπιβαρύνουν τὸν λαὸν εὐθέως ἡ δὲ ἐπιβάρυνσις τοῦ 10% θὰ ἐπιβαρύνῃ τὰ προϊόντα μας. Μὲ αὐτὴν τὴν φορομπηκτικὴν μανίαν ποὺ κατέλαβε τὴν Κυβέρνησιν, πιστεύω, ὅτι τὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα μας ὄχι μόνον διὰ νὰ συναγωνισθοῦν τὰ ξένα δὲν θὰ εἶναι ἱκανά, ἀλλὰ οὔτε τὰ σύνορα τῆς χώρας θὰ εἶναι ἱκανὰ νὰ ἀντικρύσουν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἀρνοῦμαι ψῆφον διὰ τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 16 καὶ 17 τοῦ νομοσχεδίου.

§257ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Σιαφλέκης, ἔχει τὸν λόγον.

§258Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ἀντίθετος πρὸς τὸ ἄρθρον 16, διότι ἡ Κυβέρνησις μεταχειρίζεται μίαν προσχηματικὴν δικαιολογίαν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὴν ἔμμεσον φορολογίαν ἐπὶ τῆς καταναλισκομένης βενζίνης καὶ νάφθης. Διὰ τοῦ μέσου αὐτοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτὸ ποὺ ἐπικαλεῖται ἡ Κυβέρνησις, δηλαδὴ ἡ ἐξυγίανσις τοῦ παθητικοῦ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν σιδηροδρόμων. Ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι διὰ τῆς αὐξήσεως αὐτῆς ἐπιδιώκει νὰ καλύψῃ αὐτὸ τὸ ἔλλειμμα δημιουργοῦσα ἔργον διὰ τοὺς σιδηροδρόμους εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῶν αὐτοκινήτων, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀναλύσω τὸ θέμα διὰ νὰ ἀποδειχθῇ ἀστήρικτος ὁ ἰσχυρισμὸς τῆς Κυβερνήσεως. Ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς φορολογίας τῆς βενζίνης καὶ τῆς νάφθης θὰ καλυφθῇ τὸ ἔλλειμμα τῶν σιδηροδρόμων παραλλήλως ἀποφασίζει νὰ ξηλώσῃ τὰς ἀκραίας γραμμάς. Τοῦτο εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὴν ἀπόφασιν ἐπιβολῆς τοῦ φόρου καὶ σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις στερεῖται παντελῶς συγκοινωνιακῆς πολιτικῆς. Κύριοι συνάδελφοι, ἂν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα τὸ ἔπραξα διὰ σοβαρὸν λόγον ἐνδιαφέροντα ὄχι μόνον τὴν ἰδιαιτέραν μου περιφέρειαν, ἀλλὰ ὁλόκληρον τὴν χώραν. Ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὴν κατάργησιν τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων, ἰσχυριζομένη, ὅτι οὕτω θὰ καλύψῃ ἕνα ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐξ 7½ ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Καὶ πράττει τοῦτο ἐνῷ πρὸ ἑνὸς ἔτους ἔχει ἐπενδύσει 18 ἑκατομμύρια εἰς τοὺς Θεσσαλικοὺς σιδηροδρόμους διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν καὶ ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ δικτύου καὶ δὲν ὑπολείπονται παρὰ δύο ἑκατομμύρια διὰ τὴν πλήρη ἀνασυγκρότησιν. Εἶναι λογικαὶ αὐταὶ αἱ ἀποφάσεις καὶ ἐκφράζουν σοβαρὰν συγκοινωνιακὴν πολιτικὴν; Καταγγέλλει ἡ Κυβέρνησις τοὺς σιδηροδρόμους ὡς ἐλλειμματικοὺς καὶ αὐξάνει τὸν φόρον τῆς βενζίνης καὶ τῆς νάφθης. Ἀλλὰ εἰς τὴν πραγματικότητα τὸ ἔλλειμμα τῶν σιδηροδρόμων ὀφείλεται εἰς τὴν ἀποδιοργάνωσίν των καὶ θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς ἐλαχίστους ἀριθμοὺς διὰ νὰ ἴδῃ μέχρι ποίου σημείου ἀποδιοργανώσεως εὑρίσκονται. Βόλος–Φάρσαλα χιλμ. ἀπόστασις 67, τιμὴ τόννου δραχμ. 60. Ἀγριᾶ–Φάρσαλα χιλμ. ἀπόστασις 75, τιμὴ τόννου δραχμ. 205. Τιμὴ εἰσιτηρίου Βόλος–Τρίκαλα χιλμ. ἀπόστασις 140, δραχ. 38. Τιμὴ εἰσιτηρίου Βόλος–Δροσερὸν χιλμ. ἀπόστασις 130, δραχμ. 82. Ἂς μᾶς εἴπῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν καταργεῖ τὸ σιδηροδρομικὸν δίκτυον Θεσσαλίας καὶ κατέρχομαι τοῦ βήματος.

§259Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς δηλώσεις καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθω.

§260Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Οἱ Θεσσαλικοὶ σιδηρόδρομοι εἶναι συνδεδεμένοι ἀπὸ 80 ἐτῶν μὲ τὴν ζωὴν τῶν Θεσσαλῶν καὶ ἡ κατάργησίς των θὰ καταδικάσῃ εἰς μαρασμὸν ὁλόκληρον τὴν περιοχήν, τὸν Βόλον καὶ τὸν λιμένα του, διὰ τοῦ ὁποίου γίνονται ἐτησίως αἱ ἑξῆς μεταφοραί. 20 χιλ. τόννοι σίτου, 20 χιλ. τόννοι λιπάσματα, 10 χιλ. τόννοι χρωμίου, 20 χιλ. τόννοι γενικοῦ ἐμπορίου, 2 χιλ. τόννοι ἐφόδια ΑΤΕ, 5.000 φορτάμαξαι ὑλικὰ στρατοῦ, 3.000 φορτάμαξαι ποιμνίων κλπ. Τὰ λέγω ὅλα αὐτὰ διότι ἐξηγγέλθη ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως, περὶ καταργήσεως τῶν σιδηροδρόμων Θεσσαλίας.

§261Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Εἶναι ἀνακριβὲς τοῦτο. Ἀντιθέτως ἡ Κυβέρνησις εἶπεν, ὅτι ὡς πρὸς τὸ δίκτυον τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων, λόγω τοῦ πολυπλόκου τοῦ ζητήματος, θὰ κάνῃ νέαν μελέτην διὰ νέα ἔργα καὶ κατόπιν θὰ ἀποφασίσῃ.

§262Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Παρ’ ὅλα αὐτά, εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῶν σιδηροδρόμων ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὸν Βόλον, εἴπατε «ἀγρυπνεῖτε». Καὶ ἐγὼ ἀγρυπνῶ.

§263Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Δὲν ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις τὴν κατάργησιν. Τοῦτο εἶναι ἀνακριβές. Χάρις εἰς τὴν προσωπικὴν ἐπέμβασιν, τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἐτροποποιήθη ἡ ἀρχικὴ ἀπόφασις, καὶ οὗτος ἐδήλωσεν, ὅτι λόγω τοῦ πολυπλόκου τοῦ ζητήματος, ὡς πρὸς τὸ Θεσσαλικὸν δίκτυον, θὰ γίνῃ νέα μελέτη. Ταῦτα εἶπον καὶ κατὰ τὴν ὁμιλίαν μου εἰς Βόλον.

§264Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Μάλιστα καὶ προσθέσατε «φύλακες ἀγρυπνεῖτε».

§265Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Αἱ δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως σχετικῶς μὲ τοὺς Θεσσαλικοὺς σιδηροδρόμους, εἶναι γνωσταί. Ἔκτοτε ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ζητήματος, δὲν ἤλλαξε γνώμην. Αἱ δηλώσεις ἔχουν ὡς ἑξῆς: «..... (ἀναγινώσκει)....»

§266Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Ἡ Ἐπιτροπὴ ὅμως ἀκόμη, κ. Ὑπουργέ, δὲν συνεστήθη. Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει συγκοινωνιακὴ πολιτική. Τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν ἔχει καταληφθῆ ἐξ ἐφόδου ἀπὸ τὸ μονοπωλιακὸν αὐτοκινητιστικὸν κεφάλαιον. Τελευταίως ἔχουν δοθῆ 6.000 ἄδειες φορτηγῶν αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως ἐντὸς 21 μηνῶν καὶ ἑτοιμάζονται 2.000 λεωφορεῖα ἐκ Σουηδίας διὰ τὰς συγκοινωνίας ἐπιβατῶν.

§267ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε βουλευτά, σᾶς παρακαλῶ, ἐπὶ τοῦ θέματος.

§268Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ὑπελόγισε ποτὲ τὸν σιδηρόδρομον ὡς ἐμπορικὴν ἐπιχείρησιν. Ἐὰν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ σώσῃ τὸν σιδηρόδρομον καὶ νὰ τὸν καταστήσῃ χρήσιμον εἰς τὴν χώραν, δέον νὰ τὸν ὀργανώσῃ ὡς ἐμπορικὴν ἐπιχείρησιν καὶ πρῶτα– πρῶτα θὰ πρέπει νὰ θέση ἐπὶ κεφαλῆς τῶν σιδηροδρόμων, οὐχὶ ἕνα ἡμέτερον ἀνίδεον, ἀλλὰ ἐπιχειρηματίαν. Ἐπίσης θὰ πρέπει νὰ συντονίσῃ τὸν σιδηρόδρομον μὲ τὸ αὐτοκίνητον καὶ τέλος νὰ λάβῃ τὸ Κράτος εἰς χεῖρας του τὸ αὐτοκίνητον, ὅπως ἔχει εἰς χεῖρας του καὶ τὸν σιδηρόδρομον.

§269Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ παρακαλέσω θερμότατα, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐμποδίσητε τὴν διατύπωσιν κρίσεων ὑβριστικῶν, ὅπως τοῦ προηγουμένου ρήτορος, διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν. Αἱ κρίσεις αὗται ἀποτελοῦν ψεύδη, τὰ ὁποῖα λανσάρονται διὰ λόγους προπαγανδιστικούς.

§270Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§271ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα. Οὐδεὶς σᾶς ἔθιξεν. Ὁ κ. Ε. Ρήγας, ἔχει τὸν λόγον.

§272Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τῶν καυσίμων καὶ ἡ ἐπιβολὴ κομίστρου εἰς τὰ διακινούμενα προϊόντα πλήττουν ἰδιαιτέρως τὴν ἀγροτικὴν μας οἰκονομίαν, διότι ἐπιβαρύνουν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων. Κατὰ πρῶτον εἰς τὴν κατεργασίαν.

§273ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν ἀκούεσθε.

§274Ε. ΡΗΓΑΣ. Πρὸς τὸν κ. Ὑπουργόν, ἀπευθύνομαι καὶ ὅλους ὑμᾶς, κ. συνάδελφοι, ἀλλὰ σεῖς πρέπει νὰ τηρῆτε ἡσυχίαν διὰ νὰ ἀκούετε.

§275Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Εἰς ἐμὲ πρέπει νὰ ὁμιλῆτε. Ἐγὼ βλέπετε σᾶς προσέχω.

§276Ε. ΡΗΓΑΣ. Ἐπεβαρύνεται, λοιπόν, τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων. Εἰδικώτερον ἐπιβαρύνονται αἱ ἐργασίαι τῆς κατεργασίας τοῦ ἐδάφους, τῆς σπορᾶς, τῶν ἀρδεύσεων, τῆς συγκομιδῆς, τῆς μεταφορᾶς, αἱ ἐργασίαι τοῦ ἁλωνισμοῦ, αἱ ἐργασίαι τῆς διαλογῆς, τῆς συσκευασίας, καὶ ὅλοι οἱ κλάδοι τῆς ἀγροτικῆς μας παραγωγῆς. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν μάλιστα κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις εἰς κἄθε εὐκαιρίαν διατείνεται, ὅτι κάμνει τὸ πᾶν οὕτως ὥστε τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων νὰ μειωθῇ διὰ νὰ ἀποκτήσουν ταῦτα συναγωνιστικότητα, ἀντιθέτως μάλιστα εἶναι εὐνόητον, ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ θὰ ἔχουν ὡς συνέπειαν καὶ εἰς τὴν μείωσιν τῆς συναγωνιστικότητος καὶ ὡς εἶναι ἑπόμενον, εἰς τὴν δυσχέρειαν τῆς διαθέσεως τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων. (Διαμαρτυρίαι, φωναί). Οἱ κ. συνάδελφοι, ἐὰν δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκούσουν, τότε ἂς πᾶνε στὰ σπίτια των νὰ ἡσυχάσουν.

§277ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡσυχία παρακαλῶ.

§278Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὅλαι αὐταὶ αἱ δυσχέρειαι καὶ ἐπιβαρύνσεις τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς, θὰ καταλήξουν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα νὰ μειωθῇ τὸ γεωργικὸν μας εἰσόδημα καὶ νὰ πέσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ γεωργικοῦ μας πληθυσμοῦ, ἔτι περισσότερον. Ἐπὶ πλέον, κύριε Ὑπουργέ, θὰ συμβῇ καὶ τοῦτο τὸ γεγονὸς μὲ τὴν αὔξησιν τῶν κομίστρων καὶ τῶν καυσίμων: θὰ ἐπωφεληθοῦν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν οἱ μεσάζοντες, ἀκόμη περισσότερον τὸν παραγωγόν, καὶ τὴν κατανάλωσιν. Αἱ τιμαὶ τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ ἀγρόται, καὶ αἱ τιμαὶ τὰς ὁποίας καταβάλλει ἡ κατανάλωσις, ἔχουν μεταξύ των ἕνα τεράστιον περιθώριον. Ἔχουν μεταξύ των μίαν τεραστίαν διαφοράν, λόγῳ αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν ἐπιβαρύνσεων. Κατὰ μίαν στατιστικὴν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, εἰς τὴν ἀγορὰν τῶν Ἀθηνῶν, διεπιστώθη, ὅτι ὁ γεωργὸς ἀπὸ τὰ πωλούμενα γεωργικά του προϊόντα καὶ εἰδικώτερον ἀπὸ τὴν τομάτα, ἀπολαμβάνει τὰ 34%, ἀπὸ τὰ πεπόνια, καρπούζια 36%, ἀπὸ τὴν σουλτανίναν 50%, καὶ ἀπὸ τὰ πορτοκάλια τὰ 56%.