1960.03.09

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 59η

Τετάρτη 9 Μαρτίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 955)1958 καὶ 78)59 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, περὶ ἀνεγέρσεως τουριστικοῦ ξενοδοχείου ἐν Θεσσαλονίκῃ». 2) «Περὶ ἐγκρίσεως τῆς κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1954–55 πραγματοποιηθείσης δαπάνης ἁρμοδιότητος Δημοσίων Ἔργων Νομαρχίας Δωδεκανήσου» καὶ 3) «Περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1948–49 μέχρι 1958 ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων καὶ ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐντάξεως τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας κατὰ θάλασσαν εἰς τὴν Τελωνειακὴν Ὑπηρεσίαν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν νόμων καὶ μέτρων, ἀφορώντων τὰς χερσαίας μεταφοράς». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ἰατρίδης, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν νόμων καὶ μέτρων, ἀφορώντων τὰς χερσαίας μεταφοράς». Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Κώδικος Φορολογικῆς Δικονομίας καὶ περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων καὶ καθορισμοῦ τῶν τελῶν διαδικασίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Παληός, Γ. Οἰκονομόπουλος, Λ. Σαραφιανός, Α. Παυλόπουλος, Ε. Ἀλιπράντης καὶ Σ. Μακρόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Μανιαδάκης, Γ. Κακαγιάννης, Μ. Μυριδάκης, Δ. Μπαμπάκος, Κ. Φρόντζος, Π. Σταυρόπουλος, Π. Ξενοδοχειάρης, Χ. Καραπιπέρης, Β. Βύζας, Ε. Κοθρῆς, Π. Λιαροῦτσος, Α. Παυλόπουλος, Ν. Σπεντζάρης, Ι. Πωλιουδάκης, Ν. Βαρβιτσιώτης καὶ Χ. Μπουγᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων, ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Δ. Λαντζούνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Σελλᾶ Μεσσηνίας, αἰτουμένου τὴν χορήγησιν πιστώσεως διὰ τὴν κατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Καλαμῶν Τρικόρφου–Σελλᾶ Κυπαρισσίας. Τὸ ἐπαρχιακὸν Συμβούλιον τῆς Ἑνώσεως Τσεχοσλοβακικῆς Νεολαίας τοῦ Κρυώφ αἰτεῖ τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Ἐμμανουὴλ Γλέζου καὶ λοιπῶν κρατουμένων. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Π. Γαρουφαλιᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Μητροπολίτου Πρεβέζης, αἰτουμένου τὴν ἐνίσχυσιν δι’ ἐφοδίων τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Παπαδατῶν περιελθόντων εἰς οἰκονομικὴν ἀπαθλίωσιν λόγῳ καταστροφῆς τοῦ ἐλαιοκάρπου των. Ὁ βουλευτὴς Θεσ)κης κ. Α. Θεοδοσιάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν προσκαίρων ὑπαλλήλων εἰδικῆς ὑπηρεσίας ὑδραυλικῶν Ἔργων Μακεδονίας, αἰτουμένων τὴν μονιμοποίησίν των καὶ ἴσην μεταχείρισιν μετὰ τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δημοσίου. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης, καταθέτει ὑπόμνημα Συνδέσμου Συνταξιούχων ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς Λαρίσης, ζητούντων τὴν ἐπαναφορὰν τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, κατοχῆς καὶ Νέων Χωρῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Γεροκωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν θυμάτων Γερμανικῆς Κατοχῆς, αἰτουμένων ἀποζημίωσιν καὶ λῆψιν μέτρων προστασίας των. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Π. Βαρδινογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἐπαγγελματιῶν Ἀνωγείων, αἰτουμένων ὅπως ἐξυπηρετοῦνται τοῦ λοιποῦ ἐκ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης Ἡρακλείου Κρήτης, καθ’ ὅσον τοῦτο εἶναι συμφερώτερον καὶ διευκολυντικὸν δι’ αὐτούς. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Γεροκωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς ἐν Ἀθήναις καὶ κατὰ τὴν 17.2.60 συνελθούσης ἐκτάκτου Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν συνταξιούχων τοῦ Τ.Ε.Β.Ε., αἰτουμένης ἐνίσχυσιν τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. (οἰκονομικῶς), ἐξυγίανσιν διοικητικὴν τοῦ Ὀργανισμοῦ, αὔξησιν τῶν συντάξεων, πλήρη ἰατροφαρμακευτικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν, κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Χανίων, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἐπιβολὴν ὑπὸ τῆς ἀγορανομίας Ἀθηνῶν δελτίου τιμῶν ἐπὶ πωλήσεως πορτοκαλίων, παραβλεπομένων τεραστίων καταστροφῶν ἐκ προσφάτου χαλαζοθυέλλης εἰς βάρος παραγωγῆς πορτοκαλίων. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 61609)4)3)60 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον διὰ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ χορήγησιν δανείου μέχρι ποσοῦ δραχμ. 15.000.000 εἰς τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον Εὐβοίας. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Μυτιλήνης, αἰτουμένου τὴν μὴ ψήφισιν τοῦ Νομοσχεδίου περὶ πατάξεως τῆς φοροδιαφυγῆς κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Κοθρῆς καὶ Π. Πολυχρονίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐξωραϊστικῶν Ἐκπολιτιστικῶν Συλλόγων Ἀθηνῶν καὶ Προαστείων διαμαρτυρουμένων διὰ τὸ κατατεθὲν Νομοσχέδιον «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ σχεδίων τῶν πόλεων κειμένων διατάξεων» καὶ αἰτουμένων τὴν μὴ ψήφισιν αὐτοῦ. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Κατούνης–Αἰτωλοακαρνανίας διαμαρτυρουμένου, ὅτι τὸ εἰδικὸν κεφάλαιον πρὸς προστασίαν τοῦ καπνοῦ ἐσωτερικῆς καταναλώσεως μετεφέρθη εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ καπνοῦ. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ψήφισμα Γενικῆς Συνελεύσεως Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας συνταξιούχων τοῦ ΤΕΒΕ διὰ τοῦ ὁποίου αἰτοῦνται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἐνίσχυσιν τοῦ ΤΕΒΕ παρὰ τοῦ Κράτους. Ἐξυγίανσιν τοῦ Ὀργανισμοῦ διὰ τῆς ἀπομακρύνσεως τῆς σημερινῆς διοικήσεως ἀποτυχούσης κατὰ τὴν διαρρεύσασαν τετραετίαν καὶ τῆς διεξαγωγῆς ἀνακρίσεων. Τὴν αὔξησιν τῶν Συντάξεων κατὰ 50% ἐφ’ ὅσον ηὐξήθησαν καὶ αἱ εἰσφοραὶ κατὰ 50%. Ὁλοκλήρωσιν Ἰατρικῆς, Φαρμακευτικῆς καὶ Νοσοκομειακῆς περιθάλψεως καὶ πώλησιν τῶν ἐνσήμων τοῦ ΤΕΒΕ ἀπὸ τὰς Τραπέζας. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Π. Βαρδινογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ΚΤΕΛ Ρεθύμνης διὰ τὴν ὅσον τὸ δυνατὸν ταχυτέραν ἀνακαίνισιν τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τοῦ Νομοῦ τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς κατάστασιν μὴ ἐπιτρέπουσαν τὴν ἄνευ κινδύνων μεταφορὰν τῶν κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Π. Βαρδινογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κ. Νταγιαντᾶ κατοίκου Ἀνωγείων, αἰτουμένου τὴν μετάβασιν τῆς Ἐπιτροπῆς Προνοίας πρὸς ἐξακρίβωσιν τῶν ὅρων στεγάσεως εἰς τὰ χωρία Σείσαρχα καὶ Ἀνώγεια Ρεθύμνης.

§5Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ ὅπως μοῦ δώσητε τὸν λόγον, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 49, ἵνα ἀναπτύξω κατατεθεῖσαν πρότασιν νόμου.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα, ἔχετε τὸν λόγον.

§7Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ γενικώτερον ἀνώμαλον καὶ ἀντισυνταγματικὸν σύστημα τῆς ἐκτάκτου Νομοθεσίας, χαρακτηριστικὴν περίπτωσιν ἀποτελεῖ ἡ ἰσχὺς ὡρισμένων διατάξεων τοῦ Γʹ Ψηφίσματος. Ἡ ψήφισις καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ψηφίσματος τούτου ἐδικαιολογήθη ἐκ τῆς ἐξαιρετικῆς ἀνωμάλου περιόδου καὶ ἀπέβλεψε, κατὰ τὰς εἰσηγητικὰς ἐκθέσεις, εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν ἐκτάκτων γεγονότων καὶ συνθηκῶν τῆς περιόδου ἐκείνης. Τοῦτο ὑπὸ οὐδενὸς ἠμφισβητήθη καὶ ἐπεκυρώθη μάλιστα ἀπὸ ὅλας τὰς μετὰ τὸ 1949 Βουλὰς καὶ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀνέστειλαν ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει τὴν ἰσχὺν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος. Ταῦτα, γενόμενα εἰς χρόνον ἐγγὺς πρὸς τὴν ἐσωτερικὴν ἀνωμαλίαν καὶ ὑπὸ κλῖμα ψυχροῦ πολέμου, ἀποτελοῦν ἀπόδειξιν, ὅτι ἡ δικαιολογία τοῦ Γʹ ψηφίσματος ἔπαυσεν ὑφισταμένη πρὸ πολλοῦ. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερον ἡ ἰσχὺς ὡρισμένων διατάξεων τοῦ Γʹ ψηφίσματος, χωρὶς νὰ ὑφίσταται δικαιολογία βάσιμος, οὔτε θεμιτὸς σκοπός. Διότι παρῆλθε 12ετία ἀπὸ τοῦ τερματισμοῦ τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας καὶ συνεχίζεται ἀδιατάρακτος ἡ ἐσωτερικὴ ζωή. Διότι διεθνῶς εἰσήλθαμεν καὶ προχωροῦμεν εἰς τὴν Διεθνῆ ὕφεσιν. Διότι ἡ Χώρα μας, κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, προσεχώρησεν εἰς διεθνεῖς συμβάσεις, τῶν ὁποίων αἱ διατάξεις ἀποτελοῦν ἐσωτερικὸν δίκαιον καὶ καθιστοῦν ἀνεπίτρεπτον τὴν ἰσχὺν τῶν διατάξεων τοῦ Γʹ ψηφίσματος. Διότι ὅλα τὰ Κόμματα καὶ ὅλαι αἱ παρατάξεις, εἰς ὅλας ἀπὸ τὸ 1950 ἐκλογάς, διεκήρυξαν τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἐσωτερικῆς ὁμαλότητος διὰ τῆς καταργήσεως τῆς ἐκτάκτου Νομοθεσίας. Διότι ὁ νομικὸς κόσμος, οἱ Δικηγορικοὶ Σύλλογοι καὶ ἀκόμη καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, δι’ ἀλλεπαλλήλων ἀποφάσεων, ἔκρινεν ὡς ἀντισυνταγματικὴ τὴν ἰσχὺν τοῦ Γʹ ψηφίσματος. Διότι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὑπὸ τὴν ἐπίκλησιν τῆς ἀνάγκης τῆς ὁμαλότητος εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις τῆς Χώρας καὶ τοῦ παρελθόντος μακροῦ χρόνου, παρὰ τὸ ἐθνικὸν αἴσθημα, ἐπροχώρησεν εἰς τὴν ἀμνήστευσιν τῶν Γερμανῶν ἐγκληματιῶν πολέμου καὶ ἤδη ἀποδέχεται μετὰ τιμῶν τὸν συμπατριώτην των Ὑπουργὸν τοῦ Πολέμου Στράους. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἡ κατάργησις τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων τοῦ Γʹ ψηφίσματος εἶναι ἐπιβεβλημένη πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς Συνταγματικῆς ὁμαλότητος καὶ ἀπελευθέρωσιν τοῦ Τύπου ἀπὸ τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 22 καὶ ἐπέκεινα τοῦ Γʹ ψηφίσματος, τῶν προστεθέντων διὰ τῶν ψηφισμάτων ΛΑʹ καὶ ΛΒʹ. Διότι ταῦτα εἶναι καὶ ἀδικαιολόγητα καὶ ἀντιφατικά. Πρῶτον, διότι ἡ ἐπίδρασις τῆς ἐκτάκτου καταστάσεως καὶ τῆς ἐπικρατήσεως συντηρητικῶν τάσεων ἐξηντλήθη μὲ τὴν ἐπὶ τὸ αὐστηρότερον διαμόρφωσιν τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν περὶ Τύπου νόμων τοῦ 1954 καὶ 1958. Δεύτερον, διότι καταδίκην τῶν ἐξαιρετικῶν διατάξεων τῶν ΛΑʹ καὶ ΛΒʹ ψηφισμάτων ἀποτελεῖ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἔχουν καταργηθῆ τὰ ἄρθρα 1–21 τοῦ Γʹ ψηφίσματος, τὰ στρεφόμενα κατὰ τῆς ἐμπράκτου ἀνωμαλίας, κατὰ τρόπον μαρτυροῦντα τὸν τερματισμόν της καὶ διατηροῦνται τὰ ἄρθρα τὰ φιμώνοντα τὸν Τύπον. Αὐτὸ σημαίνει διὰ τὸν Τύπον ἐπιδείνωσιν τῆς κρίσεώς του, συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἐκραγεῖσα ἀπεργία τῶν Τυπογράφων καὶ τῶν Συντακτῶν καὶ ἡ ἀποστέρησις τῆς κοινῆς γνώμης, ὑπὸ τὰς παρούσας σοβαρὰς ἐξελίξεις, διεθνεῖς καὶ ἐσωτερικάς, ἀπὸ τὴν ἐπιβαλλομένην ἐνημέρωσιν. Διὰ δὲ τοὺς ἐργαζομένους, μὲ τὴν παρερμηνείαν αὐτῶν, συντελεῖται ὁ περιορισμὸς τῆς ἐλευθέρας συνδικαλιστικῆς των δράσεως καὶ ὁ διωγμὸς τῶν συνδικαλιστικῶν στελεχῶν, ὡς συνέβη μὲ τοὺς συνδικαλιστὰς Στεργίου, Λυκούρην, Χαραγκιώνην καὶ Πλαπούταν, οἵτινες συνελήφθησαν καὶ ἐξετοπίσθησαν, ἐπίσης μὲ τὴν διοίκησιν τῶν Ἀρτεργατῶν, ἡ ὁποία παρεπέμφθη ἐνώπιον τοῦ Στρατοδικείου. Κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἡ ἰσχὺς τῶν ἄρθρων τοῦ Γʹ ψηφίσματος, δέον νὰ καταργηθῇ. Ταύτην εἰσηγούμεθα διὰ τῆς προτάσεώς μας, ἐν πεποιθήσει, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ θὰ τὴν περιβάλῃ διὰ τῆς θετικῆς της ψήφου, χάριν τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς πλήρους ὁμαλότητος, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν γενικὴν προϋπόθεσιν μιᾶς ἐθνικῆς προσπαθείας πρὸς τὴν οἰκονομικὴν καὶ πολιτιστικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας. Ἐπὶ τούτοις, κ. Πρόεδρε, αἰτούμεθα ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον τοῦ Σώματος καὶ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἄνευ ἀναβολῶν ἐγγραφὴν τῆς προτάσεώς μας εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῶς μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀπασχολούντων τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τὰ ὄργανα τῆς ἀγροφυλακῆς ζητήματα.

§9Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπανειλημμένως εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην συνεζητήθησαν τὰ θέματα τῆς ἀγροφυλακῆς καὶ διεπιστώθη ὁμοφώνως ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς αἰθούσης, ὅτι ἐπιθυμία τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἶναι, νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ταῦτα τὸ ταχύτερον καὶ κατὰ τρόπον ἱκανοποιοῦντα μίαν τάξιν ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία γνωρίζομεν πόσας σοβαρὰς ὑπηρεσίας προσφέρει ὄχι μόνον διὰ τὴν δημοσίαν τάξιν, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, τῆς ὁποίας ἡ συμβολὴ εἰς τὴν γενικωτέραν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας γνωρίζομεν πόσον εἶναι σημαντική. Ἐπανειλημμένως ἐδόθησαν ὑποσχέσεις ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, καὶ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ καὶ ἐκτὸς ταύτης, καθ’ ὃν χρόνον συνεζητοῦντο τὰ αἰτήματά των μετ’ ἐκπροσώπων τῆς τάξεως αὑτῆς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπελαμβάνετο αὐτῶν τὸ ταχύτερον καὶ θὰ ἔδιδε τὰς ἀναγκαίας λύσεις. Αἱ συζητήσεις αὐταὶ γίνονται ἀπὸ τριετίας περίπου. Ἤδη, ὅμως, μέχρι σήμερον οὐδεμία ἐλήφθη σχετικὴ ἀπόφασις καὶ θὰ ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἀντιμετωπίσῃ, ὡς ὑπεσχέθη, τὰ θέματα αὐτά, νὰ ὑπομνήσω δὲ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν ποῖα εἶναι τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐτέθησαν ἀπὸ τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν ὑπαλλήλων καὶ νὰ μᾶς διαφωτίσῃ καὶ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, ἐὰν τέλος πάντων ἡ τάξις αὐτὴ ἔχῃ δικαιώματα ἢ μόνον ὑποχρεώσεις. Κύριε Πρόεδρε, τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐτέθησαν ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, θέματα, ἐπαναλαμβάνω, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπησχόλησαν πολλάκις καὶ διὰ τὰ ὁποῖα ὁμόθυμος ὑπῆρξεν ἡ ἐπιθυμία μας νὰ δοθῇ λύσις, εἶναι, πρῶτον, τὸ θέμα τὸ ἀφορῶν τὴν τάξιν τῶν ἀρχιφυλάκων, τὴν μονιμοποίησιν τῆς τάξεως τῶν ἀρχιφυλάκων τῆς ἀγροφυλακῆς, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς ἀνέρχεται εἰς 310 καθ’ ἅπαν τὸ Κράτος, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 1711)51. Δεύτερον αἴτημα εἶναι τὰ θέματα τοῦ μισθολογίου, τὰ θέματα τῆς χορηγήσεως ἐπιδόματος πολυετοῦς ὑπηρεσίας, τὸ θέμα τῆς χορηγήσεως αὐξήσεως ἀποδοχῶν, νὰ ἐξομοιωθοῦν, δηλαδή, πλήρως μὲ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καί, ἐπίσης, τὸ θέμα τοῦ ὁρίου ἡλικίας καί, τελευταῖον, τὸ θέμα τῆς πλήρους ἰατροφαρμακευτικῆς καὶ νοσοκομειακῆς περιθάλψεώς των. Εἶναι θέματα βασικά, θέματα τῶν ὁποίων ἡ μὴ ἐπίλυσις θὰ ὁδηγήσῃ εἰς πλήρη διάλυσιν τοῦ Σώματος αὐτοῦ, τοῦ ὁποίου εἶναι γνωστή, ποία εἶναι ἡ συμβολὴ διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας τοῦ τόπου.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§11Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, ἡ σημασία τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀγροφυλακῆς εἶναι γνωστὴ καὶ εἰς τὸ Σῶμα ὁλόκληρον καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἰδιαιτέρως καὶ εἰς ἐμὲ προσωπικῶς, ποὺ συμβαίνει νὰ εἶμαι ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ἁρμοδίου τομέως. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τὰ αἰτήματα τῆς ἀγροφυλακῆς κατὰ μέγιστον ποσοστὸν εἶναι δίκαια, ἀναφέρονται, ὅμως, ὅλα εἰς ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὅπως θὰ ἐνθυμῆσθε, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, εἰς τὸ ἤδη βεβαρημένον σκέλος τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων, τὸ ὁποῖον καλύπτει τὸ 55% τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ, προσετέθη ἕνα βάρος πρόσθετον 550.000.000 δραχμῶν περίπου. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτή, ἀσχέτως τοῦ ὅτι κατέλειπε καὶ ὡρισμένα συμπληρωματικὰ αἰτήματα δεόμενα ἱκανοποιήσεως, ὁπωσδήποτε ὑπεχρέωσε τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως νὰ προβῇ εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι κατὰ τὸ τρέχον ἔτος νέας ἐπιβαρύνσεις διὰ μισθοὺς καὶ συντάξεις, δὲν πρόκειται νὰ προσθέσῃ εἰς τὸν προϋπολογισμόν, διὰ νὰ διατηρήσῃ τὰς δυνατότητας συμμετοχῆς του εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων. Λόγῳ τῆς δυσχερείας αὐτῆς, κατεβλήθη προσπάθεια νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ ἀνάγκη τῆς ἀγροφυλακῆς ἐκ τοῦ 1%, τὸ ὁποῖον ἀρχίζει νὰ ἐμφανίζῃ αὔξησιν ἀποδόσεως. Τὸ ποσοστὸν αὐτὸ καὶ μόνον αὐτό, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ ἴσως κατὰ τὸ τρέχον ἔτος τὴν ἱκανοποίησιν μέρους τῶν αἰτημάτων, διότι, ἐπαναλαμβάνω, ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὸ παρὸν ἔτος δὲν θὰ λάβῃ χώραν διὰ τὴν προσαύξησιν μισθῶν καὶ συντάξεων. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως.

§12Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Δηλαδή, ἐλπίζετε, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀντιμετωπίσετε τὰ ὑπόλοιπα αἰτήματα κατὰ τὸ προσεχὲς ἔτος;

§13Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Τὸ ἑπόμενον ἔτος ἐλπίζω, διότι ἡ ἀγροφυλακὴ εἶναι διαχωρισμένη ἀπὸ τὰς λοιπὰς τάξεις τῶν ὑπαλλήλων καὶ πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι πρέπει κατὰ προνομιακὸν τρόπον νὰ ἱκανοποιηθοῦν τὰ αἰτήματά της. Βεβαίως, εἰς τὰς τελευταίας αὐξήσεις ὑπήχθη καὶ ἡ ἀγροφυλακή, ἀλλὰ ἐκ τοῦ παρελθόντος ὑπάρχει μία ἀπόστασις ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους ὑπαλλήλους, ἡ ὁποία θεμελιώνει τὸ δικαίωμα τῆς προνομιακῆς μεταχειρίσεως αὐτῶν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Μπρακατσούλας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ, ἐὰν θὰ ληφθῇ μέριμνα διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ τμήματος τῆς ὁδοῦ Καρδίτσης–Σοφάδων–Λεονταρίου κλπ.

§15Β. ΜΠΡΑΚΑΤΣΟΥΛΑΣ. Τὸ ὁδικὸν δίκτυον τῆς Καρδίτσης εὑρίσκεται εἰς ἀθλιεστάτην γενικῶς κατάστασιν. Κατὰ γενομένους ὑπολογισμοὺς τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, χρειάζονται 300.000.000 δραχμαὶ διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν πλῆρες ὁδικὸν δίκτυον καὶ ἐπίσης χρειάζονται 15.000.000 δραχμαὶ διὰ νὰ ἔχωμεν στοιχειώδη βατότητα τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῆς Καρδίτσης. Ἐν τούτοις, ὅμως, μέχρι σήμερον χορηγεῖται ἀπὸ τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον τὸ κονδύλιον τῶν 2.000.000 περίπου δραχμῶν ἑκάστοτε, μὲ τὸ κονδύλιον ὅμως αὐτό, κ. Ὑπουργέ, δὲν δυνάμεθα οὔτε στοιχειώδη συντήρησιν τοῦ ὁδικοῦ δικτύου νὰ ἔχωμεν καὶ δὲν δυνάμεθα ἐπίσης νὰ ὁμιλῶμεν περὶ καταργήσεως τοῦ δικτύου τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων, περὶ τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ἄλλοτε. Πέραν τούτου, ὅμως, ἡ ὁδὸς Ἀνάβρας–Σοφάδων ἔχει μεγίστην οἰκονομικὴν σημασίαν διὰ τὴν περιφέρειαν Καρδίτσης, διότι συνδέει τὴν Καρδίτσαν καὶ τοὺς Σοφάδες μὲ πληθυσμὸν περίπου 20.000 κατοίκων, εἶναι δὲ ἓν ἐκ τῶν παραγωγικωτέρων διαμερισμάτων τῆς χώρας μας καὶ ἑπομένως εἶναι ἐπιτακτικῶς ἀναγκαία, ὄχι μόνον διὰ τὴν κυκλοφορίαν τῶν ἐπιβατῶν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν μεταφορὰν τῶν πραγμάτων ἡ κατασκευὴ αὐτοῦ τοῦ δρόμου. Ὁ δρόμος αὐτὸς εἶναι εἰς ἀθλίαν κατάστασιν καὶ πρέπει νὰ σᾶς ὑπογραμμίσω ἐπίσης, ὅτι καὶ ἡ ἐφημερίς, ἡ ἐν Καρδίτσῃ ἐκδιδομένη «Θεσσαλικὴ Ἠχώ», ἡ ὁποία εἶναι τῆς Κυβερνήσεως, ὑπογραμμίζει τὸ γεγονός, ὅτι καὶ τὸ κονδύλιον αὐτὸ τῆς ὁδοποιΐας τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου δὲν ἐδόθη μέχρι σήμερον καὶ προβλέπει, ὅτι δὲν θὰ δοθῇ καὶ μέχρι τῶν μέσων τοῦ ἔτους αὐτοῦ ἀκόμη, καὶ δὲν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ τὸ ἀπορροφήσωμεν οὔτε καὶ διὰ τὴν κατασκευὴν αὐτῶν τῶν στοιχειωδῶν ἔργων ὁδοποιΐας τῆς περιοχῆς Καρδίτσης. Θὰ ἤθελον νὰ σᾶς παρακαλέσω, κ. Ὑπουργέ, ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ὁδὸν Σοφάδων–Ἀσημοχωρίου, ἡ ὁποία εἶναι λίαν ζωτικὴ διὰ τὴν περιφέρειάν μας, πολλοὶ δὲ κάτοικοι διατυπώνουν παράπονα, ὅτι ἐπίτηδες δὲν γίνεται, διὰ νὰ φεύγουν οἱ κάτοικοι τῆς ἀκραίας αὐτῆς περιοχῆς πρὸς ἄλλας περιοχὰς τοῦ Νομοῦ.

§16Χ. ΦΙΛΙΠΠΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι ἡ ὁδὸς Σοφάδων–Λεονταρίου–Ἀσημοχωρίου, εἶναι μία ζωτικὴ ἀρτηρία, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ περὶ τὰς 20.000 κατοίκων τοῦ Ν.Δ. τμήματος τοῦ Νομοῦ. Καὶ ἐπειδὴ εἰς πολλὰ σημεῖα εἶναι κατεστραμένη, δι’ αὐτὸ παρακαλῶ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν σκυρόστρωσιν καὶ ἀσφαλτόστρωσιν τῆς ὁδοῦ ταύτης, δεδομένου, ὅτι ἡ κυκλοφορία κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας, εἰς πολλὰ σημεῖα διακόπτεται ἐντελῶς.

§17Α. ΤΣΙΠΩΡΗΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφοράν, κ. Πρόεδρε.

§18Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τοῦ δικτύου ὁδοποιΐας τοῦ Νομοῦ σας, εἶναι εἰδικώτερον θέμα, ἁρμοδιότητος τοῦ συναδέλφου μου ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. Εἰδικώτερον, ὡς πρὸς τὴν ὁδὸν Σοφάδων, τὴν ὁποίαν ἐθίξατε, θὰ μεταφέρω εἰς τὸν συνάδελφόν μου τὴν ἄποψιν αὐτήν, διότι πρὸ διημέρου ἤρχισαν αἱ συσκέψεις μιᾶς εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς τὴν ὁποίαν μετέχει καὶ ὁ ὑπουργὸς Συντονισμοῦ, τῆς ὁποίας καὶ προεδρεύει, καὶ ὁ κύριος ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων, καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, καὶ ἐγώ, ἡ ὁποία καθορίζει τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπαρχιακῆς ὁδοποιΐας καὶ τῆς ὀρεινῆς τοιαύτης. Ὑπάρχει πρόβλεψις, κατὰ τὴν πρώτην σύσκεψιν ἐλήφθη ἀπόφασις, ὅπως εἰς κάθε Νομὸν ἀποφασισθοῦν καὶ ἐκτελεσθοῦν ἀμέσως 1–2 ἐπαρχιακαὶ ὁδοί. Ἐὰν ἡ ὁδὸς Σοφάδων εἶναι τοιαύτης σπουδαιότητος ἐπαρχιακὴ ὁδὸς καὶ πρόκειται νὰ κρίνῃ τὰ συμφέροντα τὰ ὁποῖα ὑπογραμμίζετε, εὐχαρίστως θὰ ἐξετασθῇ κατὰ τὴν σύσκεψιν αὐτήν, διὰ νὰ ληφθῇ ἀπόφασις. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ὕψος τῆς ἀνάγκης, τὸ ὁποῖον ὑπεγράμμισεν ὁ πρῶτος ὁμιλήσας κ. συνάδελφος, εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ δίκτυον ὁδοποιΐας τῆς χώρας μας, τὸ ὁποῖον εἶναι τεράστιον, ἔχει ἀνάγκην ὄχι μόνον πρὸς συντήρησιν τῶν ὁδῶν καὶ κατασκευῆς ἄλλων, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν διάνοιξιν νέων ὁδῶν ἀκόμη. Ἐὰν ἕνας Νομὸς μετρίας ἐκτάσεως ἔχῃ ἀνάγκην 300 ἑκατ. δραχ., ἀντιλαμβάνεσθε τὶ χρειαζόμεθα, προκειμένου περὶ τῶν 50 Νομῶν. Ὁμιλῶ περὶ μιᾶς ἀνάγκης 50 δισεκατ. δραχ. Ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν ἀναγκῶν, διὰ τὴν ἀπόκτησιν πλήρους δικτύου καὶ ἱκανοποιητικοῦ, θὰ πρέπει νὰ διατεθοῦν ποσά, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἀμέσως ὁ Ἑλληνικὸς προϋπολογισμός. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ μία ἐπιλογὴ τῶν πλέον ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν, μία ἀξιολόγησις αὐτῶν, καὶ νὰ καταλήξωμεν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ὁδῶν αὐτῶν. Παραλλήλως, ὅμως, μὲ τὰς ὁδοὺς αὐτάς, τὰς ὑπαρχούσας, ἡ Κυβέρνησις ἔχει λάβει ἀπόφασιν νὰ προχωρήσῃ δι’ ἰσοπόσου πιστώσεως, διατιθεμένης ἀποκλειστικῶς πρὸς διάνοιξιν νέων ὁδῶν, διὰ τὴν ἐπικοινωνίαν τῶν ὀρεινῶν καὶ ἀκραίων σημείων τῆς χώρας, μὲ τὸ ὑπόλοιπον ὁδικὸν δίκτυον τοῦ Κράτους. Εἰδικῶς, διὰ τὴν ὁδὸν διὰ τὴν ὁποίαν ἐνδιαφέρονται οἱ κ.κ. συνάδελφοι, κρατῶ σημείωσιν διὰ νὰ τὴν θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ συναδέλφου μου ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Συλλόγου Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων Νομοῦ Ἀρκαδίας, αἰτούντων τὴν ὑπαγωγὴν ὅλων τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, ὑπὸ ἑνιαῖον συνταξιοδοτικὸν δίκαιον κλπ.

§20Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀναφορὰ ἡ κατατεθεῖσα ἀπὸ τὸν συνάδελφον κ. Παπαδημητρίου ἔδωκε τὴν ἀφορμὴν καὶ εἰς ἄλλους, ποὺ παλαιότερον ὑπεστηρίξαμεν τὸ αἴτημα αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶναι γνωστὸν εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ ἐπανέλθωμεν διὰ νὰ ὑπομνησθῇ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ νὰ μᾶς εἴπῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται, ὡς πρὸς τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων.

§21Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι τὸ αἴτημα ἔρχεται ἐξ ὅλων τῶν περιοχῶν τῆς χώρας ἀπὸ ὅλους τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους. Καὶ τὸ αἴτημα εἶναι καὶ δίκαιον καὶ ἐντόνως ὑποβάλλεται. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ἐκτιμήσῃ τὴν ἀνάγκην καὶ ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ κάμῃ διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος νὰ τὸ κάμῃ, διότι, ὅπως γνωρίζει κάλλιον παντὸς ἄλλου ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι εἶναι στυλοβάται τοῦ θεσμοῦ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ νομίζω, ὅτι κατὰ ἕνα τρόπον ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ τοὺς συμπαρασταθῇ καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ αἴτημά των. Δι’ αὐτὸ συνιστῶ ἐντόνως τὸ αἴτημα.

§22Π. ΚΑΒΔΑΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, τὴν ἀναφοράν.

§23Ε. ΑΘΑΝΑΣΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐλήφθησαν πράγματι σοβαρὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν Γραμματέων τῶν Κοινοτήτων. Ἐξακολουθητικῶς, ὅμως, ὑφίστανται ὡρισμένα θέματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ὀξύτατα καὶ μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν μέχρι σήμερον δὲν ἔχουν λυθῆ. Τὸ πρόβλημα, π.χ., τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν γραμματέων τῶν ἀγόνων καὶ ὀρεινῶν Κοινοτήτων εἶναι ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον ἤθελα νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει σας. Κατὰ τὴν κειμένην νομοθεσίαν, ἡ σύνταξις τῶν γραμματέων τῶν Κοινοτήτων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μικροτέρα τῶν 125 δραχ. Ὑπάρχουν, ὅμως, Κοινότητες, αἱ ὁποῖαι ὑπήχθησαν εἰς τὸν Ν. 1726 καὶ ἔχουν ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν σύνταξιν μικροτέραν τῶν 125 δραχ. Βεβαίως, εἶναι θέμα περιπτωσιολογικὸν καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολῶ τὴν Βουλὴν μὲ τὸ θέμα τοῦτο, θὰ ἤθελα, ὅμως, νὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ φροντίσῃ καὶ τὸ θέμα τῆς νοσηλείας καὶ τὸ θέμα τῆς μισθοδοσίας τῶν γραμματέων τῶν Κοινοτήτων, τῶν ὀρεινῶν καὶ ἀγόνων Κοινοτήτων, τὸ ὁποῖον ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται καὶ νὰ πιέζῃ κατὰ κάποιον τρόπον τοὺς ὑπαλλήλους τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ὑποβάλλει τὴν παράκλησιν τὸ προσωπικὸν τῶν Κοινοτήτων διὰ τὴν λύσιν τῶν προβλημάτων του, καὶ θὰ ἠθέλαμεν καὶ ἡμεῖς νὰ παρακαλέσωμεν τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ ἐπιληφθῇ τῆς ἐπιλύσεως τούτων, διὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ νὰ ἐκτελοῦν τὴν ἀποστολήν των, κατὰ τρόπον ποὺ ἐπιβάλλουν τὰ καθήκοντά των.

§24Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι, εἶναι γνωστόν, ὅτι προσφέρουν σημαντικὰς ὑπηρεσίας εἰς τὴν τοπικὴν αὐτοδιοίκησιν. Εἶναι ὅμως, ἐπίσης, γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν κ. Μακρῆς, ἔθεσαν τὰ θεμέλια τῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Τοῦτο ἀναγνωρίζεται καὶ ἀπὸ τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους καὶ ἀπὸ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἠργάσθημεν πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν. Ἀλλὰ εἴπομεν, ὅτι ἐθέσαμεν τὰ θεμέλια. Πρέπει ὅμως, ὁ κ. ὑπουργός, ὁ ὁποῖος ἔδειξεν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διὰ τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους, νὰ ἀποπερατώσῃ τὸ θεμελιωθὲν παρὰ τοῦ ἰδίου ἔργον τῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων.

§25Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ ἐκθύμως τὴν ἀναφορὰν καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, ὅπως ἐπιληφθῇ προσωπικῶς τοῦ σοβαρωτάτου αὐτοῦ θέματος τῆς ἑνοποιήσεως τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει πολλὰς χιλιάδας Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων.

§26Β. ΚΡΙΚΟΣ. Συνιστῶ, κ. Πρόεδρε.

§27Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ ἐπέδειξα ἐμπράκτως, ὅτι αὐτὴν τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ αὐτὴν τὴν ἐκτίμησιν τῶν ὑπηρεσιῶν, τὰς ὁποίας προσφέρουν οἱ κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι, γενικώτερον, τὴν ἐκτιμῶ ὅλως ἰδιαιτέρως, ὅπως τὴν ἐκτιμοῦν, ἀνεξαρτήτως, ὅλαι αἱ πτέρυγες τοῦ Σώματος. Ὅταν ἐπελήφθην τοῦ τομέως τῶν κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, εἶχα νὰ ἀντιμετωπίσω, πρῶτον, μίαν ἀνυπαρξίαν ρυθμίσεως τοῦ συνταξιοδοτικοῦ θέματος, διότι ἐπροστατεύοντο ἀποκλειστικῶς ἐκεῖνοι μόνον, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν εἰς μεγάλας καί, ὁμολογουμένως, εὐπόρους Κοινότητας. Δεύτερον, τὸ θέμα τῆς μισθοδοσίας των δὲν εἶχεν ἀπολύτως ἀντιμετωπισθῆ, πλὴν μιᾶς εἰδικῆς κατηγορίας εὐπορωτάτων Κοινοτήτων, αἱ ὁποῖαι εἶναι εἰς θέσιν νὰ πληρώνουν καί, τρίτον, συζήτησις περὶ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως δὲν ἐγένετο κἄν. Ἀντιμετώπισα, κατ’ ἀρχήν, τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεώς των καὶ προκειμένου περὶ τῶν ἀπόρων Κοινοτήτων, τῶν ἀπορωτέρων, ἐν σχέσει μὲ τὰς εὐπόρους, αἱ ὁποῖαι ἀνέρχονται εἰς 4.000, κατήργησα τὴν κράτησιν τοῦ 7%, ἡ ὁποία ἐβάρυνε τὸν ὑπάλληλον, κατήργησα τὴν κράτησιν τοῦ 7%, ἡ ὁποία ἐβάρυνε τὰς Κοινότητας, ἑνοποίησα καὶ ὑπεβίβασα τὸ ποσὸν εἰς 4% καὶ δυνάμει αὐτῆς τῆς κρατήσεως ἐξησφάλισα κατώτατον ὅριον συντάξεως 300 δραχμὰς περίπου, διὰ τοὺς κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους τῶν ἀπόρων λεγομένων Κοινοτήτων. Ἐνῷ, ὅπως ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ἀθανασάκος, προκειμένου περὶ τῆς συνταξιοδοτικῆς ρυθμίσεως τῶν ὑπαγομένων εἰς τὸν Νόμον 1726, τῶν σχετικῶς εὐπορωτέρων Κοινοτήτων, ἔχομεν παράδειγμα συντάξεως 100 καὶ 125 δραχμῶν, προκειμένου περὶ τῶν ἀπόρων Κοινοτήτων ποσὸν κάτω τῶν 300 δραχμῶν μηνιαίως δὲν ὑπάρχει. Πρέπει αὐτὸ νὰ θεωρῆται ἱκανοποιητικόν. Ἐπεξέτεινα εἰς ὅλην τὴν χώραν τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν εἰς ὅλους τοὺς κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους, πάσης κατηγορίας, διὰ νὰ ἰσχύσῃ, ὅμως, αὐτὴ ἡ ἀπόφασις λαμβάνουν χώραν ἐξετάσεις κατὰ Νομὸν καὶ ὀργανώσεως τῶν Νομῶν. Ἤδη, ἡ προσπάθεια ἔχει καλύψει πολλοὺς Νομοὺς τῆς χώρας καὶ θὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τοὺς ὑπολοίπους, ὥστε ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις νὰ εἶναι ἐξησφαλισμένη διὰ τὸ σύνολον τῶν κοινοτικῶν ὑπαλλήλων τῆς χώρας. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν μισθοδοσίαν, ὅπως γίνεται ἡ πρότασις, τὸ αἴτημα τῶν κοινοτικῶν ὑπαλλήλων εἶναι νὰ ἑνοποιηθῇ τὸ μισθολόγιον αὐτῶν καὶ νὰ εἶναι ἑνιαῖον δι’ ὅλας τὰς Κοινότητας τῆς χώρας. Τὸ πρᾶγμα εἰς τὴν πρᾶξιν ἐμφανίζεται δυσχερέστατον. Ἐνθυμῆσθε τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου περὶ στρεμματικῆς φορολογίας καὶ θὰ ἐνθυμῆσθε ποία ἀντίδρασις ἐσημειώθη ἀπὸ μέρους χιλιάδων κοινοτήτων, αἱ ὁποῖαι ἠρνήθησαν νὰ μετάσχουν τῶν βαρῶν τῶν ἀπορωτέρων Κοινοτήτων. Ἤχθημεν εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς καταργήσεως, καίτοι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὁμολογήσω, ὅτι αἱ διατάξεις ἐκεῖναι διεκρίνοντο διὰ τὴν δικαιοσύνην καὶ ἐχαρακτηρίζοντο ἀπὸ ἕνα πνεῦμα ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν Κοινοτήτων, ἠναγκάσθημεν νὰ προβῶμεν εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου αὐτοῦ καὶ νὰ καθιερώσωμεν γενικὸν πόρον ὑπὲρ τῆς ἀγροφυλακῆς. Δὲν θὰ εἶναι δυνατόν, ἐὰν τοιαύτη διάταξις καθιερωθῇ, νὰ ἰσχύσῃ, οὔτε θὰ γίνῃ δεκτὴ ἀπὸ τὸ μεγάλον ποσοστὸν τῶν σχετικῶς εὐπόρων Κοινοτήτων, αἱ ὁποῖαι δὲν θὰ δέχωνται νὰ μετέχουν τοῦ μισθοῦ τοῦ γραμματέως, τὸν ὁποῖον θὰ πληρώνουν αἱ ἀπορώτεραι. Καθιέρωσα μίαν διάταξιν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος καὶ εἶπον, ὅτι ὁ Νομάρχης θὰ ἐξετάζῃ τὸν προϋπολογισμὸν τῶν Κοινοτήτων καὶ τὰς δυνατότητας καὶ θὰ καθορίζῃ, κατὰ τὸ ἀνώτατον ὅριον, τὸν μισθὸν τοῦ γραμματέως, ὁ ὁποῖος εἶναι δίκαιον νὰ ἱκανοποιῆται διὰ νὰ προσφέρῃ ἀναλόγους ὑπηρεσίας. Ἴσως δὲν πρόκειται περὶ λύσεως ὁριστικῆς, ἀλλὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι τὸ κακὸν εἶναι συνέπεια μιᾶς τακτικῆς δημιουργίας τεραστίων ἀριθμῶν Κοινοτήτων, χωρὶς νὰ ἐξετασθῇ, ἐὰν ἠμποροῦν νὰ ἐπιζήσουν καὶ νὰ δώσουν μισθὸν γραμματέως, ἀλλὰ ὑφίστανται σήμερον καὶ δὲν εἶναι εὔκολον νὰ συγχωνευθοῦν καὶ νὰ καταργηθοῦν. Ἡ μόνη δυσκολία, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζεται, εἶναι εἰς τὸ θέμα τῆς ἑνοποιήσεως τῆς μισθοδοσίας, ἡ ὁποία θὰ ἀντιμετωπισθῇ μόνον διὰ τῆς προαγωγῆς τῶν προσόδων τῶν Κοινοτήτων. Εὑρισκόμεθα ἤδη, ἐνώπιον μιᾶς σταθερᾶς βελτιώσεως τῶν πόρων τῶν Κοινοτήτων, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀχθῆ ἤδη, μέχρι τριπλασιασμοῦ. Νομίζω, ὅτι συντόμως θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ὄχι διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς ἑνοποιήσεως, ἀλλὰ διὰ τῆς ὁδοῦ τοῦ διπλασιασμοῦ τοῦ μισθοῦ.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφορὰς καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς

τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4026)56 Ν. Δ.», «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν.Δ. 3340)55», «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικῆς Ὑπηρεσίας Αἱμοδοσίας». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Ν. Σπεντζάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§29Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ὑπ’ ἀριθ. 5 πρότασις ἀφορᾷ τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος καὶ τὸ ψηφισθέν, ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, τὸ θέρος τοῦ 1958, Νομοθετικὸν Διάταγμα 3846. Ἐπειδή, ὅμως, τὸ περιεχόμενον τῆς προτάσεως αὐτῆς διεμορφώθη ἔκτοτε ἀπὸ τὰ μεσολαβήσαντα γεγονότα, κατετέθη ὡς τροπολογία ὑπὸ τῶν συναδέλφων εἰς τὸ ἐκκρεμοῦν πρὸς ψήφισιν φορολογικὸν νομοσχέδιον, διὰ τοῦτο οἱ ὑποβαλόντες τὴν πρότασιν 15 βουλευταί, τὴν ἀποσύρουν.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἡ πρότασις νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3846)1958 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3323)1955 «περὶ φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος», κατόπιν τῆς δηλώσεως τῶν ὑπογραψάντων αὐτὴν βουλευτῶν, ἀποσύρεται.

§31Ν. ΣΠΕΝΤΖΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἡ δευτέρα φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Σῶμα ἀπασχολεῖται διὰ προτάσεως νόμου μὲ τὸ πρόσχημα τῆς Ἐθνικῆς Ὑπηρεσίας Αἱμοδοσίας, τὸ ὁποῖον τὸ Ν. Δ. 4026)59 ἐτοποθέτησε, καθ’ ἡμᾶς, ἐπὶ ὑγιοῦς, ὀρθῆς καὶ ἰδανικῆς βάσεως. Τὴν περὶ καταργήσεως πρότασιν νόμου, τὴν ἀπορριφθεῖσαν, διαδέχεται ἡ σημερινὴ περὶ τροποποιήσεως πρότασις τοῦ αὐτοῦ Ν. Διατάγματος. Αἱ εἰσηγητικαὶ ἐκθέσεις τῶν δύο προτάσεων εἶναι ταὐτόσημοι καὶ ἐπαναλαμβάνονται ἐξακολουθητικῶς καὶ μετὰ πείσματος, καὶ προχωροῦσαι εἰς μίαν τροποποίησιν, δίδουν μίαν σαφῆ εἰκόνα τοῦ τὶ ἐπιδιώκουν. Ἡ ὑπὸ κρίσιν πρότασις ἀφήνει ἄθικτα τὰ ἐπιστημονικὰ ἄρθρα τοῦ Ν. Δ. 4026. Τοῦτο δὲ εἶναι εὔλογον, διότι τὰ ἄρθρα τὰ ἐπιστημονικοῦ περιεχομένου ποὺ διέπουν τὴν αἱμοδοσίαν, εἶναι ἐπὶ μιᾶς διεθνοῦς ἀρχῆς, εἶναι ἀνώδυνα καὶ δὲν ἐμπίπτουν εἰς τὸν κύκλον τῆς ἐπιδιώξεως τῆς ὑπὸ κρίσιν προτάσεως. Τὰ ἄρθρα 1, 2 καὶ 3, εἰς τὰ ὁποῖα ἀναφέρεται, εἶναι τὸ πρῶτον τὸ ἀφορῶν τὸν θεσμὸν τῆς ἐθελοντικῆς αἱμοδοσίας καὶ τὸ δεύτερον, τὸν τρόπον τῆς διαθέσεως τοῦ αἵματος καὶ τὸ τρίτον, τὸν τρόπον τῆς διαρθρώσεως τῶν αἱμοδοτικῶν ὑπηρεσιῶν. Ὁμολογῶ, ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ἀνεξήγητον. Θὰ ἀνέμενε κανεὶς εἰς τὴν πρότασιν αὐτὴν νὰ ἀνεφέρετο τροποποίησις, συμβάλλουσα εἰς τὴν ἑδραίωσιν τοῦ ἐθελοντικοῦ θεσμοῦ αἱμοδοσίας. Ἀντιθέτως, εἰς τὴν πρότασιν αὐτὴν οὐδεμία τοιαύτη πρότασις ἀναφέρεται καὶ ἡ πρότασις οὐδόλως ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἑδραίωσιν τοῦ θεσμοῦ. Καὶ τοῦτο εἶναι εὐεξήγητον, διότι ἡ καθιέρωσις τοῦ ἐθελοντικοῦ θεσμοῦ τῆς αἱμοδοσίας συνεπάγεται τὴν δωρεὰν προσφορὰν τοῦ αἵματος καὶ ἡ δωρεὰν προσφορὰ τοῦ αἵματος ἀντίκειται εἰς τὰς ἀρχὰς ποὺ εἰσάγει ἡ ὑπὸ συζήτησιν πρότασις. Τοῦτο καταφαίνεται ἐκ τοῦ ἄρθρου 2 τῆς ὑπὸ συζήτησιν προτάσεως, τὸ ὁποῖον ἄρθρον 2, λέγει: «Τὸ προσφερόμενον αἷμα προσφέρεται........... (ἀναγινώσκει).............». Ἐξαιρεῖ, λοιπόν, ἡ πρότασις τοὺς ἀπόρους, ὡσὰν οἱ ἄποροι δὲν προστατεύονται ἀπὸ τὸ Ν. Δ. 4026)59. Εἶναι προφανές, κατόπιν τούτου, ὅτι ἡ πρότασις δὲν ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῶν ἀπόρων, ἀλλὰ ἀφορᾷ τὴν ἐμπορίαν τοῦ αἵματος εἰς τοὺς εὐπόρους καὶ τοὺς ἠσφαλισμένους. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν τὸ αἷμα προέρχεται ἀπὸ ἀμειβομένους αἱμοδότας ἢ εἶναι ἐθελοντικὸν τοιοῦτον. Καὶ φαντασθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, αἷμα διδόμενον ἐθελοντικῶς, εἴτε ἀπὸ τὸν Στρατὸν εἴτε ἀπὸ τὸν λαόν, αἷμα διδόμενον χάριν τοῦ ὑψηλοῦ αὐτοῦ ἰδεώδους, νὰ γίνεται ἀντικείμενον ἐμπορίας. Δοθέντος, ὅτι ἡ αἱμοδοσία ἡ ἀμειβομένη δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζεται μόνον διὰ τῆς καθιερώσεως τοῦ ἐθελοντικοῦ θεσμοῦ τῆς αἱμοδοσίας, διὰ τῆς εὐρείας συμμετοχῆς, τῆς συμπαραστάσεως ὁλοκλήρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, ὅπως ὀρθῶς ἀναφέρει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ Ν. Δ. 4026)59, καθίσταται διὰ τὸν λόγον τοῦτον συμφυὴς ἡ ἀντίληψις καὶ ἡ ὑποχρέωσις περὶ δωρεᾶς προσφορᾶς καὶ διαθέσεως τοῦ προσφερομένου αἵματος. Εἰς τοῦτο κατέληξε καὶ τὸ διεθνὲς συνέδριον τῆς Λισσαβῶνος τοῦ 1951, ὅτι τὸ αἷμα πρέπει νὰ δίδεται δωρεὰν εἰς ὅλους, ἀνεξαρτήτως τῆς οἰκονομικῆς θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἕκαστος. Πέραν τούτου ἡ ἐμπορία τοῦ αἵματος εἶναι πασίγνωστον, ὅτι ὁδηγεῖ εἰς πράξεις μὲ ἐπιβλαβεῖς συνεπείας διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν. Περαιτέρω ἡ πρότασις εἰς τὴν παράγραφον 3, ὁρίζει, ὅτι εἰς τὸν ἐθελοντὴν αἱμοδότην ἐπιτρέπεται νὰ καταβάλλεται μικρὸν χρηματικὸν ποσόν. Δὲν φοβοῦμαι αὐτὴν τὴν διατύπωσιν τῆς παραγράφου, ἀλλὰ τὸ γενικὸν πνεῦμα τῆς προτάσεως. Φοβούμεθα, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ διατιθέμενον ὡς ἔξοδον κινήσεως εἰς τὸν ἐθελοντὴν αἱμοδότην εἶναι δυνατὸν νὰ πλησιάζῃ τὴν τρέχουσαν τιμὴν τοῦ αἵματος καὶ εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἀποτελῇ ἕνα ἔμμεσον τρόπον πληρωμῆς τοῦ αἵματος. Τοῦτο ἀποτελεῖ μίαν τάσιν διαμορφώσεως, ὁμολογουμένως νέων ἠθῶν, ἀποτελεῖ ἕνα κίνδυνον διὰ τὴν ὑγιᾶ ἐξέλιξιν τῶν ἰδεῶν ἐπὶ τοῦ τομέως τούτου. Θὰ εἶναι δὲ τοῦτο ἀναπότρεπτον, κατὰ τὴν γνώμην μας, ἐὰν τὸ αἱματικὸν κεφάλαιον ἀφεθῇ εἰς τὴν ἐπιχειρηματικὴν δραστηριότητα, οἱωνδήποτε κύκλων. Τὸ ἄρθρον 3 τῆς προτάσεως ὁρίζει, ὅτι ἡ αἱμοδοσία ἐξασκεῖται ὑπὸ δύο μεγάλων Ὀργανισμῶν. Τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ὑπηρεσίας Αἱμοδοσίας. Διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου ἀπαγορεύεται ἀπολύτως ἡ ἵδρυσις ἰδιωτικῆς ὑπηρεσίας αἱμοδοσίας, ἡ ὁποία προβλέπεται ἀπὸ τὸ Ν. Δ. 4026 τοῦ 1959. Προφανῶς παρέχεται μία τάσις μονοπωλιακῆς διαχειρίσεως τοῦ αἵματος. Περαιτέρω τὸ ἄρθρον αὐτό, δεδομένου, ὅτι εἰσάγει τὴν ἐμπορίαν τοῦ αἵματος, προχωρεῖ καὶ εἰς τὸν προσδιορισμὸν τῶν χώρων διὰ τὰς δύο μεγάλας ὀργανώσεις. Καὶ τοῦτο βεβαίως δὲν εἶναι παράδοξον, δεδομένου, ὅτι ἡ εἰσαγομένη ἐμπορία τοῦ αἵματος συνεπάγεται ὅπως δήποτε καὶ προσδιορισμὸν τῶν χώρων διὰ ἕκαστον ἐκ τῶν ὀργανισμῶν τούτων. Εἰς προηγουμένην μου ἀγόρευσιν, κ. συνάδελφοι, ἀπὸ τοῦ βήματος, ἀνεφέρθην εἰς τὸ θέμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος ἐπωμίσθη τὸ βάρος ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἔργου τῆς αἱμοδοσίας εἰς τὸν τόπον μας. Ἀνήκει βεβαίως, ὅπως ἄλλοτε εἴπομεν, μεγάλος ἔπαινος εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Ἐρυθρὸν Σταυρόν. Ἐπεκαλέσθημεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τῶν ἐνδεχομένων δυσχερειῶν τὰς ὁποίας ἠδύνατο νὰ παρουσιάσῃ ἡ αἱμοδοτικὴ ὑπηρεσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, λόγῳ τῆς ἀνατροπῆς τοῦ τρόπου διαθέσεως τοῦ αἵματος, ἡ ὁποία γίνεται διὰ τοῦ Ν. Δ. 4026. Ἀνέγνωσα τὸν κατατεθέντα προϋπολογισμόν, καὶ εἶδα, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς ἐπιχορηγεῖται διὰ ποσοῦ χρημάτων 11 ἑκ. δραχμῶν. Ἐὰν αἱ αἱμοδοτικαὶ ὑπηρεσίαι προσεχῶς θέλουν παρουσιάσει δυσχερείας τινὰς δὲν πρέπει νὰ φεισθῶμεν οἱασδήποτε περαιτέρω θυσίας προκειμένου νὰ διευκολύνωμεν τὴν ἀπρόσκοπτον λειτουργίαν τῶν αἱμοδοτικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Κατόπιν τῶν ἐκτεθέντων αὐτῶν λόγων, κ. Πρόεδρε, συνιστῶ ἐμμονὴν εἰς τὸ ὑγιὲς καὶ χριστιανικὸν Ν. Δ. 4026)59, καὶ συνιστῶ τὴν ἀπόρριψιν μιᾶς προτάσεως, τῆς ὁποίας τὸ περιεχόμενον εἶναι ἀσυμβίβαστον πρὸς τὴν ὀρθὴν θέσιν τοῦ προβλήματος.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§33Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιμένομεν εἰς τὴν ὑποστήριξιν τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως νόμου, διότι ἐπιθυμοῦμεν τὸ ἀγαθὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον καὶ ἐπιστημονικῶς ἀπεδείχθη χρησιμώτατον φάρμακον, τὸ αἷμα, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἐν ἐπαρκείᾳ ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου πρέπει νὰ παρέχεται δωρεὰν εἰς τοὺς ἀπόρους. Ὑπεστηρίξαμεν κατὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς προηγουμένης προτάσεως νόμου περὶ καταργήσεως τοῦ Ν. Δ. 4026)1959, ὅτι ἡ ἀνθρώπινος καὶ χριστιανικὴ διακήρυξις, ὅτι τὸ ἀνθρώπινον αἷμα, οὔτε πωλεῖται οὔτε ἀγοράζεται, εἶναι ἕν ἰδανικὸν τὸ ὁποῖον ἀγωνίζονται νὰ φθάσουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν ἔφθασαν ἀκόμη. Εἶναι βέβαια ἀξία τιμῆς ἡ χώρα μας διότι θέλει καὶ ἀποπειρᾶται νὰ φθάσῃ εἰς αὐτὸ τὸ ἰδεῶδες. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ ἰδεώδη κατακτῶνται μὲ ἀγῶνες πολλοὺς καὶ μακροχρονίους πολὺ φοβούμεθα, ὅτι ἀγωνιζόμενοι νὰ φθάσωμεν τὸ ἰδεῶδες τοῦτο, θὰ στερήσωμεν τοῦ φαρμάκου αὐτοῦ τοῦ πολυτίμου εἰς τὴν κατάλληλον στιγμὴν ὡρισμένους ἀσθενεῖς, καὶ διὰ τοῦτο ἐπιμένομεν εἰς τὴν ἄποψιν.....

§34Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Πῶς θὰ τοὺς στερήσωμεν, κ. συνάδελφε.

§35Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Διότι φρονοῦμεν, ὅτι ἐθελοντικὴ προσφορὰ δὲν θὰ εἶναι ἐπαρκής.

§36Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ὁ νόμος, ἐὰν δὲν μὲ ἀπατᾷ ἡ μνήμη μου —καὶ δὲν μὲ ἀπατᾷ— ἀναφέρει, ὅτι εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὑφίσταται ἐπαρκὴς ἐθελοντικὴ προσφορὰ καταφεύγομεν εἰς τὴν ἀγοραίαν τοιαύτην. Συνεπῶς δὲν γεννᾶται τοιαύτη περίπτωσις.

§37Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἡμεῖς θέλομεν νομοθετικῶς νὰ κατοχυρώσωμεν τοὐλάχιστον διὰ τὰ προσεχῆ ἔτη τὸ μικτὸν σύστημα τῆς ἐθελοντικῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ἐπαγγελματικῆς τοιαύτης, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἐπάρκεια. Καὶ οἱ μὲν ἄποροι νὰ εὑρίσκουν ἀνέτως καὶ εἰς πᾶσαν στιγμὴν καὶ δωρεὰν τὸ φάρμακον αὐτό, οἱ δὲ δυνάμενοι, νὰ πληρώνουν κἄτι. Ὅσοι ἀπὸ ἡμᾶς εὑρέθημεν εἰς τὴν ἀνάγκην, εἰς κρισίμους στιγμάς, νὰ ἀναζητήσωμεν δι’ ἀσθενεῖς των αἷμα καὶ δὲν τὸ εὕρομεν, ἀναγνωρίζομεν τὴν ἀνάγκην, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ πρόσφατον τὸ αἷμα εἰς πᾶσαν στιγμὴν καὶ δι’ αὐτὸ ἐπιμένομεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 2 τῆς προτάσεώς μας, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐν ἐπαρκείᾳ παραγωγὴν αἵματος εἰς τὴν χώραν. Τὸ ἄρθρον 3 τῆς προτάσεώς μας τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς αἱμοδοσίας εἰς τὴν χώραν μας ὑπὸ τῶν δύο μεγάλων ὀργανισμῶν, τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς ἐξάρσεως τῆς συμβολῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ εἰς τὸ ἔργον τῆς αἱμοδοσίας, ὅταν ἀκόμη τὸ Κράτος καὶ αἱ ὑγειονομικαί του ὑπηρεσίαι δὲν εἶχον κἄν σκεφθῆ τὸ θέμα τοῦτο. Παρὰ πάντων εἶναι παραδεδεγμένον, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς εἰς τὸ πρόβλημα τῆς αἱμοδοσίας, προσέφερε μεγίστας ὑπηρεσίας εἰς τὴν χώραν, τόσον ἐν εἰρήνῃ ὅσον καὶ ἐν πολέμῳ. Καὶ ἐνῷ ἔχομεν τὸν Ἐρυθρὸν Σταυρὸν μὲ τόσην πεῖραν εἰς τὸ πρόβλημα τῆς αἱμοδοσίας, ἐν τούτοις μὲ τὸ Ν. Δ. 4026)59 κατὰ ἕνα τρόπον ἀποποιούμεθα τὰς ὑπηρεσίας του. Τὸ ἄρθρον 3 τῆς προτάσεως ἔχει τὴν ἔννοιαν νὰ ἐξάρωμεν τὴν συμβολὴν τοῦ Ε.Ε.Σ. εἰς τὸ πρόβλημα τῆς αἱμοδοσίας καὶ νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας ἐπὶ τῆς ἀνάγκης διατηρήσεως τοῦ θεσμοῦ αἱμοδοσίας ὡς τὴν ἔχει ὀργανώσει ὁ Ἐρυθρὸς Σταυρός, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἐνισχύσῃ τὸ Ὑπουργεῖον συνεργαζόμενον μετ’ αὐτοῦ. Δὲν προτείνομεν σήμερον τὴν κατάργησιν τοῦ Ν. Δ., ἀλλὰ τὴν τροποποίησιν αὐτοῦ εἰς τὰ δύο ἄρθρα, τὸ 2 καὶ 3 καὶ διὰ τοῦτο νομίζω, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς ἐκτιμῶσα τοὺς λόγους ἐμμονῆς μας εἰς τὸν μόνον τρόπον προσφορᾶς τοῦ αἵματος, ἵνα ἐξασφαλισθῇ ἀπολύτως ἡ ἐπάρκεια τοῦ ἀγαθοῦ τούτου, ἵνα ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πολῖται εὑρίσκουν κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς ἀνάγκης εὐκόλως ἐπαρκὲς αἷμα καὶ οἱ ἄποροι τὸ εὑρίσκουν δωρεάν, νομίζω, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς θὰ ἀποδεχθῇ τὴν πρότασίν μας, ἥτις θὰ βελτιώσῃ τὸ Ν. Δ. 4026)59 καὶ θὰ τὸ φέρῃ πλησιέστερον πρὸς τὴν κρατοῦσαν εἰς τὴν χώραν μας πραγματικότητα ἐπὶ τοῦ προβλήματος τῆς αἱμοδοσίας.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ἔχει τὸν λόγον.

§39Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πρότασις νόμου τὴν ὁποίαν ὑπογράφομεν καὶ ἡμεῖς, ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ ὑφισταμένου θεσμοῦ αἱμοδοσίας ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει προσφέρει πολυτίμους ὑπηρεσίας καὶ κατὰ τὴν πολεμικὴν περίοδον καὶ κατὰ τὴν εἰρηνικὴν τοιαύτην. Ὁ κ. ὑπουργὸς εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ Ν. Δ., ἀνεφέρθη εἰς τὸ ἐθελοντικὸν τῆς παροχῆς αἵματος καὶ ὅτι ἀποβλέπει κυρίως εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ στρατοῦ αἱμοδοσίαν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι οἱ στρατιῶται προσέρχονται ἐθελοντικῶς, διότι τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι θὰ προσέρχωνται κατὰ διαταγὴν τῶν ἀνωτέρων των καὶ ποῖος στρατιώτης θὰ τολμήσῃ νὰ ἀντιταχθῇ εἰς τὴν προσφορὰν αἵματος; Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διατηρηθῇ τὸ ὑπάρχον σύστημα αἱμοδοσίας, δεδομένου, ὅτι πρόκειται περὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Εἶναι ἀνάγκη νὰ διατηρηθῇ ἡ Ὑπηρεσία τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἥτις διὰ τοῦ Ν. Δ)τος 4026)59 κατὰ ἕνα τρόπον καταργεῖται, διότι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ συνύπαρξις τῶν δύο Ὑπηρεσιῶν. Παρακαλοῦμεν τὸν κ. ὑπουργόν, ὅπως δεχθῇ τὴν πρότασίν μας καὶ τὸν διαβεβαιοῦμεν, ὅτι θὰ προσφέρῃ οὕτω ὑπηρεσίας εἰς τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§40Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἐμμένομεν εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ Ν. Διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ μὴ ἀποδεχθῇ τὴν ὑποβληθεῖσαν πρότασιν. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ διατυπώσω τὴν ἑξῆς ἀπορίαν. Πῶς ὑπάρχουν Ἕλληνες βουλευταί, οἵτινες ὑπέγραψαν αὐτὴν τὴν πρότασιν διὰ τῆς ὁποίας ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ αἱμοδοσία ἐν Ἑλλάδι ἐξασκεῖται ὑπὸ δύο μεγάλων ὀργανώσεων. Καὶ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν μεγάλων ὀργανώσεων ὡς ἀναφέρουν, περιλαμβάνουν πρῶτον τὴν Ἐθνικὴν Ὑπηρεσίαν Αἱμοδοσίας τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. Ἀλλὰ τὸ Ὑπουργεῖον εἶναι Κράτος δὲν εἶναι ὀργάνωσις. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, παρακαλῶ ὅπως ἡ πρότασις ἀπορριφθῇ.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου κηρύσσεται περαιωμένη. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Οὐδεὶς ἐγείρεται). Οὐδενὸς ἐγερθέντος, ἡ πρότασις «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 4026)1959 κ.λ.π.», ἀπερρίφθη. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ καταργήσεως τῶν ἄρθρων 1–4, 12, 17 καὶ 18 τοῦ Ν. Δ. 3839)58 «περὶ φορολογίας τῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων, τροποποιήσεως ἐνίων διατάξεων τῆς φορολογίας τῶν αὐτοκινήτων καὶ τοῦ νόμου 1910)44 «περὶ προστασίας πολυτέκνων κλπ.». Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον.

§42Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Ν.Δ. 3839) 1958 τοῦ ὁποίου διὰ τῆς προτάσεώς μας ζητεῖται ἡ ἀκύρωσις τῶν ἄρθρων 1–4, 12, 17 καὶ 18, ἔχει ἄμεσον σχέσιν μὲ τὸ ἕτερον νομοσχέδιον περὶ πατάξεως τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ λήψεως μέτρων διὰ τὰς χερσαίας μεταφοράς. Τὸ θέμα προέκυψεν ἀπὸ τὴν δυνατότητα, ἥτις εἶχε παρασχεθῆ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν ἀτελῶς πετρελαιοκινητήρων διὰ τὰ αὐτοκίνητα ὡς καὶ αὐτοκινήτων πετρελαιοκινήτων. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐδημιουργήθη μία νέα πηγὴ ἐκμεταλλεύσεως τοῦ αὐτοκινήτου λόγῳ τῆς μικροτέρας τιμῆς τοῦ πετρελαίου, ἥτις ἔφθανε τὸ ½ τῆς τιμῆς τῆς βενζίνης. Συνέπεια τούτου ἦτο ἡ ἐκμετάλλευσις τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου νὰ εἶναι οἰκονομικωτέρα τῆς τοῦ βενζινοκινήτου τοιούτου, διότι διὰ τὸ ἴδιον ἔργον εἶχεν ἀνάγκην μικροτέρας ἀξίας καυσίμων. Αὐτὸ κατέληξεν εἰς τὴν ταχεῖαν αὔξησιν τῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων. Οὕτω τὸ 1954 ἐπὶ συνόλου ἐν κυκλοφορίᾳ 43.768 αὐτοκινήτων, ἐκυκλοφόρουν 2.350 πετρελαιοκίνητα. Τὸ 1956 ἐπὶ 52.777 κυκλοφορούντων αὐτοκινήτων, τὰ 11.050 ἦσαν πετρελαιοκίνητα καὶ συνεχῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων, ἰδίᾳ τῶν φορτηγῶν καὶ τῶν λεωφορείων, αὐξάνεται. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἁλματώδους αὐξήσεως τῆς κυκλοφορίας πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων, ὑπεστηρίχθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ εἰς ὅλας τὰς συζητήσεις εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ὅτι ἐδημιουργήθη μία προνομιοῦχος τάξις αὐτοκινητιστῶν. Ἡμεῖς νομίζομεν, ὅτι τὸ ἀκριβέστερον θὰ ἦτο νὰ εἴπωμεν τὸ ἑξῆς. Ἡ εὐρυτάτη χρησιμοποίησις τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου ὀφείλεται κυρίως εἰς δύο βασικοὺς λόγους. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν δημιουργίαν μιᾶς καταστάσεως ἐκ τῆς μικροτέρας τιμῆς διακινήσεως τῶν προϊόντων καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῶν συγκοινωνιῶν. Τὰ πετρελαιοκίνητα αὐτοκίνητα προσέφερον συνεπῶς μίαν θετικὴν συμβολὴν εἰς τὸ συγκοινωνιακὸν πρόβλημα τῆς χώρας, τὸ ὁποῖον ἐξακολουθεῖ παρὰ ταῦτα νὰ παραμένῃ ὀξύ. Ἐλέχθη ἀκόμη, ὅτι μὲ τὸν ρυθμὸν τῆς αὐξήσεως τῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων ὁ προϋπολογισμὸς ἐκινδύνευε νὰ χάσῃ ἕνα σημαντικὸν ἔσοδον ἐκ τῆς φορολογίας τῆς βενζίνης. Ὁ αἰτιολογικὸς αὐτὸς λόγος ἀνεγράφετο μάλιστα καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ Ν. Δ. καὶ ἀνεβιβάζετο εἰς τὸ ποσὸν τῶν 200.000.000 δραχμῶν ἐτησίως. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι λίαν ὑπερβολικὸς καὶ ἐτέθη μὲ τὸν σκοπὸν τοῦ ἐντυπωσιασμοῦ διὰ τὴν συντομωτέραν ψήφισιν τοῦ Ν. Διατάγματος. Λέγω δὲ τοῦτο διότι ἐκ τῶν ἐπισήμων στοιχείων τὰ ὁποῖα ἔχω εἰς χεῖρας μου ἐκ τῶν προϋπολογισμῶν 1956 καὶ 1957 προκύπτουν τὰ ἑξῆς στοιχεῖα: «......(ἀναγινώσκει) ......». Εἰς τὰς ἀντιστοίχους ἐπίσης περιόδους καταναλώσεως νάφθης ἔχομεν τὴν ἑξῆς κίνησιν: «... (ἀναγινώσκει)...». Ἀνεφέρθην εἰς τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, κ. συνάδελφοι, διότι ἐκ τῆς συγκρίσεως τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν εἶναι δυνατὸν νὰ καταφανῇ, ὅτι ἡ διαφυγὴ τοῦ ἐσόδου ἐκ τῆς φορολογίας τῆς βενζίνης διὰ τὰ ἔτη 1955–1960 ἀνέρχεται μόλις εἰς 38.000.000 ἐνῷ ἀντιθέτως ἐμφανίζεται ηὐξημένον τὸ ἔσοδον ἐκ τῆς καταναλώσεως νάφθης εἰς τὸ ποσὸν τῶν 110.000.000. Ἐν τούτοις, κ. συνάδελφοι, παρὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν ἡ Κυβέρνησις διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 110 ἀποφάσεως ἀνέστειλε τὴν χορήγησιν νέων ἀδειῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων. Ἡ ἀπόφασις αὕτη ὅμως προσεβλήθη ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας καὶ κατηργήθη τελικῶς ὑπ’ αὐτοῦ. Κατόπιν αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν ἔκδοσιν νέας πράξεως δυσμενεστέρας μάλιστα, τὴν ὁποίαν καὶ ἐκύρωσε διὰ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ν. Δ. οὗτινος ζητεῖται ἡ κατάργησις. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἁλματώδης αὔξησις τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου ὡς ἀνέφερον καὶ ἀνωτέρω ἔλυσεν εἰς σημαντικὸν σημεῖον τὰς συγκοινωνιακὰς ἀνάγκας τῆς χώρας. Παρὰ ταῦτα ὅμως ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ συζητουμένου Νομοθετικοῦ Διατάγματος ἔσπευσε νὰ προβῇ εἰς τὴν αὔξησιν τῶν τελῶν κυκλοφορίας καὶ ἀκόμη νὰ ἐπιβάλῃ εἰσφορὰν 1%, ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων κερδῶν τῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως. Καίτοι ἀπεδείχθη κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Ν. Διατάγματος εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ὅτι τὸ κύριον χαρακτηριστικὸν τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ ἦτο καθαρῶς φορολογικῆς μορφῆς καὶ ὄχι ἐξισορροπήσεως μεταξὺ βενζινοκινήτου καὶ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου, διότι ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ Νομοθετικοῦ αὐτοῦ Διατάγματος σαφῶς ἀναφέρει, ὅτι τὸ ἔσοδον τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς πρόκειται νὰ ἀνέλθῃ εἰς 76 ἑκατ. δραχμῶν, ἐγένετο μία κατὰ μέτωπον ἐπίθεσις ἐναντίον ἑνὸς προσφορωτέρου μεταφορικοῦ μέσου, ὅπως εἶναι τὸ πετρελαιοκίνητον αὐτοκίνητον. Αἱ διατάξεις τοῦ Νομοθετικοῦ αὐτοῦ Διατάγματος ἀποδεικνύουν, ὅτι ὄχι μόνον ὑπῆρχε διάθεσις αὐξήσεως τῆς φορολογίας, ἀλλὰ καὶ διάθεσις μετατροπῆς τῶν πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων εἰς βενζινοκίνητα, διότι εἰς τὰ μετατρεπόμενα ἐχορηγοῦντο φορολογικαὶ ἀπαλλαγαί. Νομίζω, ὅτι πράγματι αὐτὸ κατ’ οὐσίαν σημαίνει, τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς μετατροπῆς τῶν βενζινοκινήτων αὐτοκινήτων εἰς πετρελαιοκίνητα. Μὲ τὰς ὀλίγας οἰκονομικὰς γνώσεις τὰς ὁποίας ἔχω θεωρῶ, ὅτι ἡ ὀρθὴ οἰκονομικὴ ἄποψις, ἀπὸ ἀπόψεως ἐκμεταλλεύσεως, εἶναι ἡ ἐξομοίωσις τῆς ἐκμεταλλεύσεως ὄχι πρὸς τὴν ἀνωτέραν κλίμακα, ἀλλὰ πρὸς τὴν κατωτέραν. Πρέπει ἐπίσης νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις ἐπιβάλλεται κυρίως εἰς τὰ αὐτοκίνητα δημοσίας χρήσεως καὶ ὄχι εἰς τὰ ἰδιωτικῆς χρήσεως, μολονότι ταῦτα ἔχουν ἀπαλλαγῆ τῆς εἰσφορᾶς. Ἐὰν συνεπῶς σκοπὸς τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος ἦτο ἡ ἐξομοίωσις τῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως καὶ ἰδιωτικῆς χρήσεως, δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος. Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν εἶχεν ὑποστηριχθῆ, ὅτι λόγῳ τῆς συμβολῆς τῶν αὐτοκινητιστῶν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνας καὶ μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2367)1953, ὅτι ἐθεωρεῖτο ὡς ἐξαντληθεῖσα ἡ φορολογικὴ ἱκανότης λόγῳ τῶν ἐπελθουσῶν ἐπιβαρύνσεων εἰς τὸ αὐτοκίνητον, ὅπως τῆς αὐξήσεως τῶν ἐλαστικῶν, ἀνταλλακτικῶν, εἰσφορᾶς, φόρων κλπ. καὶ ἥτις συμβολὴ ἀναφέρεται, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1958 ἀνῆλθεν εἰς 1.500.000.000. Εἶναι γεγονός, κ. συνάδελφοι, ὅτι οἱ δυσμενεῖς ὅροι ἐκμεταλλεύσεως τοῦ αὐτοκινήτου εἶχον δημιουργήσει ἕνα μέγα συναγωνισμὸν μεταξὺ αὐτοκινήτων δημοσίας καὶ ἰδιωτικῆς χρήσεως εἰς τὰς μεταφοράς. Καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι παρὰ τὸ ὑφιστάμενον τιμολόγιον αἱ μεταφοραὶ γίνονται εἰς χαμηλότερον κόστος κομίστρου κατὰ τὴν διακίνησιν τῶν προϊόντων καί, μὲ τὴν νέαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ αὐτοκινήτου, δημιουργοῦνται ἐξαιρετικῶς δυσμενεῖς συνθῆκαι ἐκμεταλλεύσεως τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου καὶ συντελοῦμεν οὕτω εἰς τὴν ἀχρήστευσιν τῶν πετρελαιομηχανῶν πρὸ τῆς συμπληρώσεως τοῦ κύκλου τῆς ἀποδόσεώς των. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ., εἶχεν ὑποστηρίξει, ὅτι ἀνεξαρτήτως τοῦ ταμειακοῦ ἀποτελέσματος δεδομένου, ὅτι τὸ ἐκ τούτου ἔσοδον ἀνέρχεται εἰς 76.000.000, εἶχεν ὑποστηρίξει ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ Ν. Δ. ἦτο ἡ ἐξομοίωσις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν βενζινοκινήτων καὶ πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων. Ἡ ἐξομοίωσις ὅμως αὐτὴ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ μὲ τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς τῆς βενζίνης. Καὶ θὰ ἦτο τοῦτο δυνατὸν μετὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ διϋλιστηρίου πετρελαίου, διότι εἶναι γενικῶς παραδεκτόν, ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ διϋλιστηρίου ἀποσκοπεῖ καὶ εἰς τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς τῶν παραγομένων ἀγαθῶν. Ἀντὶ ὅμως μειώσεως ἔχομεν αὔξησιν τῆς τιμῆς τόσον τῆς βενζίνης, ὅσον καὶ τοῦ πετρελαίου, γεγονὸς τὸ ὁποῖον καταλήγει εἰς βάρος τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Χώρας. Βεβαίως ἡ δημιουργία τοῦ διϋλιστηρίου ἀπέβλεπεν εἰς τὸν περιορισμὸν τῆς ἐξαγωγῆς συναλλάγματος ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ δικαιολογία αὐτὴ νὰ εἶναι ἀρκετὴ δεδομένου, ὅτι θὰ ἔπρεπε καὶ ἡ τιμὴ τῶν παραγομένων ἀγαθῶν νὰ μειωθῇ. Ἡ παραγομένη βενζίνη ὑπὸ τοῦ διϋλιστηρίου εἶναι μεγαλυτέρα εἰς ποσότητα ἀπὸ τὴν ἀναγκαιοῦσαν διὰ τὴν Χώραν μας. Ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ παραγωγὴ τοῦ πετρελαίου εἶναι μικροτέρα ἐκείνης ἡ ὁποία ἀναγκαιοῖ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ λύσις ἀπορροφήσεως τῆς παραγομένης βενζίνης χωρὶς νὰ καταλήξωμεν εἰς τὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ φόρου αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ πετρελαίου. Συνεχίζων, κύριοι συνάδελφοι, ἄς μοὶ ἐπιτραπῇ, νὰ σᾶς ἀναφέρω, τὴν κατὰ τὰ ἔτη 1955–59 αὔξησιν τῶν κυκλοφορούντων αὐτοκινήτων δημοσίας καὶ ἰδιωτικῆς χρήσεως εἰς τὴν χώραν μας καὶ νὰ τονίσω, ὅτι ἐκ τῶν 36.000 κυκλοφορούντων αὐτοκινήτων κατὰ τὸ ἔτος 1958 τὰ 2.000 μόνον ἦσαν πετρελαιοκίνητα. Ἐκ τῶν 36.000 τὰ 30.000 ἦσαν ἐπιβατικὰ ἰδιωτικῆς χρήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ λόγους ἐπιπτώσεως τῆς τιμῆς τοῦ πετρελαίου ἐπὶ τῶν κομίστρων τοῦ αὐτοκινήτου, ὅσον καὶ διὰ λόγους πυκνώσεως τοῦ αὐτοκινήτου δὲν δικαιολογεῖται ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου. Πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι παρὰ τὰ ληφθέντα μέτρα καὶ τὸ ὕψος τῆς φοροδοτικῆς ἀποδόσεως τοῦ αὐτοκινήτου τὸ μέγιστον μέρος τῶν αὐτοκινητιστῶν διέρχεται κρίσιν καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιβαρυνθῇ ἔτι περισσότερον. Δὲν δύναται νὰ ἀρνηθῇ κανείς, ὅτι τὸ θέμα τοῦ αὐτοκινήτου εἶναι θέμα τῆς ὅλης συγκοινωνιακῆς πολιτικῆς τῆς Χώρας μας. Δοθέντος, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ Ν. Δ. ὡς ὁμολογεῖται καὶ ἀπὸ τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν εἶναι καθαρῶς φορολογικός, διότι ἐπιβάλλει προσθέτους ἐπιβαρύνσεις καὶ θέτει οὕτω φραγμὸν εἰς τὴν περαιτέρω αὔξησιν τῶν αὐτοκινήτων καὶ δοθέντος, ὅτι διὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν σχεδίου νόμου θὰ ἔχωμεν καὶ νέαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ κομίστρου, γεγονὸς τὸ ὁποῖον θὰ δημιουργήσῃ δυσχερείας εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Χώρας μας, δι’ αὐτὸ ὑπεβάλαμεν τὴν ὑπὸ κρίσιν πρότασιν διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν τὴν κατάργησιν τῶν ἄρθρ. 1, 4, 12, 17 καὶ 18 τοῦ Ν.Δ. 3839)58. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει καὶ δευτέρα πρότασις τοῦ αὐτοῦ περιεχομένου. Συζητοῦνται ὁμοῦ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Μ. Κανιάρης.

§44Μ. ΚΑΝΙΑΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ., ἐγένετο εὐρυτάτη συζήτησις εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐζήτησαν τὴν ἀπόρριψιν τούτου διότι δι’ αὐτοῦ ἐπιβάλλεται νέα φορολογία ἐπὶ τοῦ αὐτοκινήτου ἡ ὁποία ἐν συνδυασμῷ μὲ ἄλλας τοιαύτας ὁδηγοῦν εἰς τὴν πλήρη ἐξαθλίωσιν τοῦ αὐτοκινητιστικοῦ κόσμου. Τρεῖς εἶναι οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι ἀπετέλεσαν τὴν βάσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν.Δ. 1ον) Ἡ ἐξομοίωσις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ βενζινοκινήτου καὶ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου. 2ον) Ἡ ἀνάκτησις κρατικῶν ἐσόδων, τὰ ὁποῖα εἶχον ἀπολεσθῆ, λόγῳ τῆς μειώσεως καταναλώσεως, τῆς βενζίνης. Καὶ 3ον, ἡ προστασία τῆς παραγομένης ὑπὸ τοῦ διϋλιστηρίου πετρελαίου βενζίνης. Πράγματι, κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τοῦ 1954 καὶ ἐντεῦθεν ἔχομεν ἁλματώδη ἀνάπτυξιν τοῦ πετρελαιοκινήτου αὐτοκινήτου καὶ οὐδεὶς λόγος ὑπῆρξε τὸ πετρελαιοκίνητον αὐτοκίνητον νὰ τεθῇ ὑπὸ διωγμόν. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ἐξισώσῃ τὴν ὑπάρχουσαν διαφορὰν μεταξὺ βενζινοκινήτων καὶ πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων, ἠδύνατο νὰ μειώσῃ τὴν τιμὴν τῆς βενζίνης, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς λίαν ὑψηλὰ ἐπίπεδα. Ὁ δεύτερος λόγος ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ οὐσιαστικώτερος, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀνακτήσεως τοῦ ἀπωλεσθέντος πόρου. Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διέφευγε τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνήρχετο κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γεν. Λογιστηρίου εἰς 200 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἀλλὰ ἐκ τοῦ νέου μέτρου τὸ εἰσπραχθὲν ποσὸν ἀνῆλθεν εἰς 76 ἑκατομμ. Ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ ἄλλος τρόπος ἐξευρέσεως τοῦ πόρου τούτου. Ὡς πρὸς τὴν προστασίαν τῆς βενζίνης τῆς παραγομένης ὑπὸ τοῦ Διϋλιστηρίου, δὲν νομίζω, ὅτι ἐπεβάλλετο ἡ τοιαύτη προστασία τοῦ Διϋλιστηρίου ἰδίᾳ τῆς μεθόδου τῆς φορολογίας. Ἐξ ἄλλου αὐτὸ ἀποτελεῖ ὑπόθεσιν τοῦ ἔτους 1954, ἐνῷ τὸ Διϋλιστήριον ἐλειτούργησεν ἀπὸ τοῦ 1959. Ἀνεξαρτήτως ὅλων αὐτῶν ἡ φορολογικὴ ἱκανότης τῶν αὐτοκινητιστῶν ἔχει ἐξαντληθῆ διότι ἔχουσιν ἐπιβληθῆ πλεῖσται ὅσαι φορολογίαι. Συνεπῶς ἡ ἱκανότης αὕτη καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ φορτηγοῦ αὐτοκινήτου ἔχει φθάσει εἰς τὸ ἔσχατον ὅριον. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς νομίζομεν, κ. Πρόεδρε, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ κατάργησις τῶν φορολογικῶν διατάξεων τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 3839, διότι διὰ τούτων πλήσσεται μία λαϊκὴ τάξις καὶ ἐπιβαρύνεται τὸ κόστος τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§46Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι αἱ διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 3839)1958 συνδυαζόμεναι μὲ τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 16 καὶ 17 τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς σχεδίου νόμου «περὶ χερσαίων μεταφορῶν» ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εὗρεν εὔκολον τρόπον ἐπιβολῆς φορολογιῶν. Μέ τὸ πρόσχημα τότε, ὅτι θὰ προστατεύσῃ τοὺς σιδηροδρόμους καὶ ὅτι θὰ τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὰ ἐλλείμματα, πότε ὅτι πρέπει νὰ ἐξισορροπήσῃ τὰς τιμὰς βενζίνης καὶ νάφθης, πότε μὲ ἄλλας δικαιολογίας ἐπιβάλλει συστηματικῶς φορολογίας ἐπὶ τῶν μεταφορικῶν μέσων, αἱ ὁποῖαι ἐπιτείνουν τὴν ἀναρχίαν, ἡ ὁποία παρατηρεῖται εἰς ὅλον τὸ σύστημα τῶν μεταφορῶν. Φορολογεῖ ἡ Κυβέρνησις τὰ αὐτοκίνητα τὰ φορτηγὰ δημοσίας χρήσεως, ἀφήνει ἀφορολόγητα τὰς ἰδιωτικῆς χρήσεως, φορολογεῖ τὰ ἀγοραῖα αὐτοκίνητα, ἀφήνει ἄλλης κατηγορίας αὐτοκίνητα ἀφορολόγητα καὶ γενικῶς χωρὶς νὰ ἐπιτυγχάνῃ τὸν σκοπὸν διὰ τὸν ὁποῖον λαμβάνει τὰ μέτρα αὐτά, δηλαδὴ νὰ δώσῃ μεταφορικὸν ἔργον εἰς τοὺς σιδηροδρόμους καὶ νὰ ἐλαττώνῃ τὸ ἔλλειμμά των τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἔτος εἰς ἔτος αὐξάνεται, ἐπιβάλλει σοβαρὰ βάρη ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ διότι ὅλαι αὐταὶ αἱ φορολογίαι ἐπιπίπτουν ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ προκαλοῦν καὶ τὴν ἀναρχίαν. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ φροντίσῃ τὸ πρόβλημα τῶν μεταφορῶν μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς καὶ σοβαρότητος, διότι ἐὰν ἐξακολουθήσῃ αὐτὴν τὴν πολιτικὴν τῆς ἐπιβολῆς φόρων καὶ τῆς ἀναρχίας εἰς τὰς μεταφοράς, θὰ ἔλθῃ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ συλλάβῃ τὸ πρόβλημα καὶ θὰ προκαλέσῃ σοβαρωτέραν ἀναταραχὴν εἰς τὴν οἰκονομίας μας. Ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Ν.Δ. 3839)58 κυρίως ἐπλήγησαν τὰ φορτηγὰ αὐτοκίνητα διότι καὶ τὰ λεωφορεῖα καὶ τὰ ἀγοραῖα κατὰ ἕνα τρόπον ἠμπόρεσαν νὰ διοχετεύσουν τὰς ἐπιβαρύνσεις αὐτὰς ἐπὶ τοῦ κοινοῦ. Καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ αὔξησις τῶν κομίστρων τῶν ἀστικῶν λεωφορείων, ἡ ὁποία πρὸ μηνῶν ἐπεβλήθη καὶ ἡ ὁποία ἐκρίθη καὶ ὡς ἀντισυνταγματικὴ ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπέστησαν τὸ πλῆγμα εἶναι τὰ φορτηγὰ αὐτοκίνητα. Τὰ φορτηγὰ αὐτοκίνητα μετὰ τὴν κατάργησιν τῶν ΚΤΕΦΑ τελοῦν ὑπὸ μίαν σοβαρωτάτην κρίσιν. Εὑρίσκονται σχεδὸν διαλελυμένα. Ἔχουν τὸν συναγωνισμὸν τῶν ἄλλων μεταφορικῶν μέσων καὶ τὸν συναγωνισμὸν τῶν αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως. Δὲν εἶναι πολλαὶ αἱ ἡμέραι ποὺ ὁ Σύνδεσμος τῶν Φορτηγῶν Αὐτοκινήτων τῆς περιοχῆς μου μοῦ ἀπέστειλεν ἔγγραφον εἰς τὸ ὁποῖον διεκτραγῳδεῖ τὴν κατάστασιν τῶν ἰδιοκτητῶν αὐτῶν καὶ παρακαλεῖ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποφασίσῃ νὰ λάβῃ ἕνα μέτρον προστασίας τοῦ φορτηγοῦ αὐτοκινήτου. Ἡ Κυβέρνησις, ἀντὶ νὰ λάβῃ μέτρα προστασίας, ἐπιτείνει καὶ χειροτερεύει τὴν κρίσιν μὲ τὰ φορολογικὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνει πότε διὰ τοῦ Ν. Δ. 3839) 1958 καὶ πότε διὰ τῶν διατάξεων τὰς ὁποίας ἐπιχειρεῖ νὰ ψηφίσῃ διὰ τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ προστατεύσῃ τὰ μεταφορικὰ μέσα καὶ νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν τάξιν ἀντὶ νὰ προκαλῇ τὴν ἀναρχίαν καὶ τὴν ἀνταρσίαν εἰς τὰς μεταφοράς. Καὶ θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι εἰς τὰ μεταφορικὰ μέσα εἶναι εὔκολον νὰ ἐπιβάλλεται φορολογία, ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ φορολογία ἐπιπίπτει ἐπὶ τοῦ συνόλου καὶ προκαλεῖ αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου καὶ δυσχέρειαν εἰς τὰς συναλλαγὰς καὶ προκαλεῖ κινδύνους διὰ τὴν χώραν μας νὰ μὴ εἶναι ἑτοίμη ὄχι μόνον εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν νὰ εἰσέλθῃ, ὡς σχεδιάζει, ἀλλὰ καὶ μὲ κανένα διεθνῆ οἰκονομικὸν ὀργανισμὸν νὰ συνεργασθῇ. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς παρισταμένους ὑπουργοὺς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ Συγκοινωνιῶν νὰ προσέξουν τὸ ζήτημα, νὰ σταματήσουν τὰς φορολογίας εἰς τὰ μεταφορικὰ μέσα καὶ νὰ σκεφθοῦν πῶς εἶναι δυνατὸν καὶ διὰ ποίων μέσων θὰ προστατεύσουν τὰ μεταφορικὰ μέσα καὶ κυρίως νὰ ἐπιβάλλουν τάξιν εἰς τὰς ἀναρχομένας ὑπηρεσίας τῶν μεταφορῶν.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων ἀγορητῶν κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ὑπὸ κρίσιν προτάσεων νόμων. Παρακαλῶ οἱ παραδεχόμενοι τὰς προτάσεις 2 καὶ 3 νὰ ἐγερθοῦν. (Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι). Συνεπῶς, αἱ προτάσεις νόμου «περὶ καταργήσεως κ.λ.π. τοῦ Ν. Δ. 3839)58 κ.λ.π.» ἀπερρίφθησαν. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3835)1958 Ν. Δ. κλπ.». Ὁ κ. Ι. Ζίγδης, ἔχει τὸν λόγον.

§48Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Δὲν ἔχω τὴν ψευδαίσθησιν, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς θὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἀπόρριψιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ. Ἄλλως τε τὸ δεύτερον σκέλος του ἔχει πλέον ἱστορικὴν ἀξίαν διότι ἡ ἀποζημίωσις τῶν βιοτεχνῶν ἔχει συντελεσθῆ. Θὰ ἤθελα ἐν τούτοις νὰ κάμω δύο παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας παρακαλῶ νὰ ἀκούσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐν πρώτοις, διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸν «Ὀργανισμὸν Διαχειρίσεως Ἀκινήτου Περιουσίας τοῦ Δημοσίου ἐν Δωδεκανήσῳ» τὴν κυριότητα τῆς Καπνοβιομηχανίας. Ἐστερήσατε τὸν Ὀργανισμὸν δηλαδὴ περιουσιακῶν στοιχείων ἀξίας τὸ ὀλιγώτερον 30 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, μὲ τὰ λεπτὰ αὐτὰ βεβαίως ἕνα πολὺ μεγάλο τμῆμα τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως τῆς Δωδεκανήσου θὰ ἠδύνατο νὰ ἐκτελεσθῇ. Ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις ἐν προκειμένῳ ἠδίκησε καὶ ἠδίκησε σημαντικῶς τὴν Δωδεκάνησον. Δὲν θὰ εἶναι ἴσως καὶ τὴν στιγμὴν αὐτὴν πολὺ ἀργὰ νὰ δεχθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ σχετικὴ διάταξις καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι ἡ κυριότης ἀνήκει εἰς τὸν Ὀργανισμόν. Τὸ δεύτερον σημεῖον —καὶ ἐπ’ αὐτοῦ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μὲ ἀκούσῃ μετὰ μεγάλης προσοχῆς διότι ἀφορᾷ πράγματι πολὺ δυστυχεῖς ἀνθρώπους— εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον εἶπεν, ὅτι ἡ ἀποζημίωσις τοῦ 1.400.000 δραχμῶν θὰ ἀπέβαινεν ἐμπαιγμὸς διὰ τοὺς στερηθέντας τοῦ ἐπαγγέλματός των καπνοβιοτέχνας καὶ ἐργάτας καπνοῦ. Κύριε Ὑπουργέ, ὡς θὰ γνωρίζετε ἡ ἐπιτροπὴ ἔχει περατώσει τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον καθωρίσατε διὰ νὰ κατανείμῃ τὸ ποσὸν αὐτό. Καὶ ἠξεύρετε ποία ἡ ἀναγνωρισθεῖσα ἀποζημίωσις εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὸ ἐπάγγελμά των; Διὰ μὲν τοὺς καπνοβιοτέχνας κατὰ μέσον ὅρον 8–10.000 δραχμαί. Διὰ δὲ τοὺς καπνεργάτας 800 ἕως 2.000 δραχμαί. Ἔχασαν τὸ ἐπάγγελμά των οἱ ἐργάται καὶ ἀπεζημιώθησαν μὲ 1.500 δραχμάς! Νομίζω, ὅτι μεγαλύτερος ἐμπαιγμὸς δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ. Ἀλλὰ διὰ νὰ προστεθῇ ἡ κορωνὶς εἰς αὐτὴν τὴν κακὴν μεταχείρισιν, σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς περιστατικόν, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ διορθώσητε. Ἡ ἐπιτροπὴ ἐπελήφθη καὶ ὡρισμένων ἐκπροθέσμως ὑποβληθεισῶν αἰτήσεων. Γνωρίζετε, ὅτι εἶναι τελεσίδικος ἡ ἀπόφασις τῆς ἐπιτροπῆς. Μερικοὶ προσέφυγον ἐκ νέου εἰς τὴν ἐπιτροπὴν καὶ εἶπον, πῶς εἶναι δυνατὸν ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀποφάσεων, δι’ ἄλλους δικαιούχους νὰ κατακυρώσουν εἰς ἐμὲ τὸ ἄλφα ποσόν; Ἐζήτησαν ἑπομένως ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν καὶ ἐπέτυχον νὰ δοθῇ ἐντολὴ εἰς τὴν ἐπιτροπὴν νὰ ἐπανεξετασθοῦν αἱ αἰτήσεις των αὐταί. Ἔγινε ἡ ἐπανεξέτασις καὶ ἡ ἐπιτροπὴ ἀπεφάσισε νὰ διανεμηθῇ ἕνα ποσὸν 50 χιλιάδων εἰς ὡρισμένους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυστυχεῖς. Ἐν τούτοις μετὰ τὴν νέαν ἀπόφασιν τῆς ἐπιτροπῆς ἡ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου εἶπεν, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν νόμον ὡς ἐπιβάλλεται καὶ ἡ ἔκδοσις συμπληρωματικῆς ἀποφάσεως. Θὰ ἔπρεπε, λοιπόν, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ νὰ δεχθῆτε μίαν τροπολογίαν καὶ νὰ ἐπιτραπῇ ἡ πληρωμὴ εἰς τοὺς δικαιούχους, τῶν ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς ἐπιδικασθέντων εἰς αὐτοὺς συνολικῶς ποσὸν 50 χιλιάδων δραχμῶν.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Κωτιάδης, ἔχει τὸν λόγον.

§50Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Τὸ 1958, ὅταν συνεζητήθη τὸ παρὸν νομοσχέδιον ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως εἶχον ἀναπτύξει διὰ μακρῶν τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τὴν ἐπέκτασιν τῶν διατάξεων περὶ φορολογίας τοῦ καπνοῦ εἰς τὴν Δωδεκάνησον καὶ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν καπνεργατῶν Δωδεκανήσου. Εἰδικώτερον ὡς πρὸς τὰ θέματα τῆς κυριότητος τῆς καπνοβιομηχανίας Ρόδου καὶ τῆς ἀποζημιώσεως τῶν καπνοβιοτεχνῶν καὶ καπνεργατῶν τῆς Καλύμνου καὶ ἄλλων νήσων, νομίζω, ὅτι καλῶς ἔχει τὸ νομοσχέδιον. Τὸ θέμα τῆς κυριότητος τῆς καπνοβιομηχανίας ἐλύθη ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου διὰ γνωματεύσεως τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους καὶ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐνδιατρίψω ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐπίσης ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν καπνοβιοτεχνῶν καὶ καπνεργατῶν ἤδη ἡ ἁρμοδία ἐπιτροπὴ ἔχει κρίνει εὐνοϊκῶς ὅλας τὰς ὑποβληθείσας αἰτήσεις. Τὸ ποσὸν τοῦ 1.400.000 δραχμῶν τὸ ὁποῖον εἶχε καθορισθῆ δι’ αὐτὸν τὸν σκοπόν, ἐξ ὅσων γνωρίζω, διετέθη καὶ δὲν ὑπάρχει λόγος περαιτέρω συζητήσεως. Διὰ τοῦτο προτείνω τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεως ἐπαναφορᾶς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου.

§51Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἤθελον νὰ εἴπω δύο λόγια μόνον σχετικῶς μὲ ὅ,τι εἶπεν ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας. Δὲν ὑπάρχει ἀπόφασις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία νὰ λέγῃ, ὅτι ἡ καπνοβιομηχανία ἀνήκει εἰς τὸ Δημόσιον. Ἀντιθέτως διὰ τῆς τρίτης αὐτοῦ ἀποφάσεως τὸ Νομικὸν Συμβούλιον συνιστᾷ τὴν λῆψιν νομοθετικοῦ μέτρου διὰ τὴν λύσιν τοῦ θέματος. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἐγένετο μακρὰ συζήτησις εἰς τὴν ἐπιτροπήν.

§52Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ καπνοβιομηχανία ἀνῆκεν εἰς τὴν Ἰταλικὴν περιουσίαν. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη τὸν Αὔγουστον τοῦ 1958 ἀνεγνωρίσθη ὡς Νομικὸν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου, καθ’ ὃν ἀκριβῶς τρόπον καθωρίσθησαν ὡς κρατικαὶ ἐκμεταλλεύσεις καὶ ἄλλαι βιομηχανίαι, αἱ ὁποῖαι εἶχον δημιουργηθῆ ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν. Σημειωτέον, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἡ Δωδεκάνησος δὲν ὑπέστη καμμίαν ζημίαν, διότι ἡ καπνοβιομηχανία ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπηρετῇ τὸ συμφέρον τῆς περιοχῆς ἐκείνης. Τὰ ἔσοδα τῆς φορολογίας τοῦ καπνοῦ περιέρχονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῆς Δωδεκανήσου. Τὸ Ν. Διάταγμα διετήρησε τὸ φορολογικὸν καθεστώς, τὸ ἰδιαίτερον, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει, ὅσον ἀφορᾷ τὸν καπνόν, εἰς τὴν Δωδεκάνησον καὶ ἐπεξέτεινε μόνον τὰς ἄλλας διατάξεις περὶ ἐπεξεργασίας καὶ ἐμπορίας τοῦ καπνοῦ. Καὶ προέβη ἐπὶ πλέον τὸ Ν. Διάταγμα τὸ ψηφισθὲν καὶ εἰς μία γενναιοδωρίαν ἀπέναντι προσώπων, τὰ ὁποῖα ἤσκουν παρανόμως τὸ ἐπάγγελμα τοῦ καπνοβιοτέχνου καὶ παρήγαγον σιγαρέττα χειροποίητα ἀρξαμένου τοῦ ἔργου αὐτοῦ κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἀγγλικῆς κατοχῆς εἰς τὰς νήσους. Σημειωτέον, ὅτι αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὸν καθεστὼς τοῦ ἐντελῶς ἀφορολογήτου, εἶχε περιορισθῆ μόνον εἰς τὴν νῆσον Κάλυμνον. Τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα ἔδωσεν ἀποζημίωσιν εἰς τοὺς κατόχους αὐτῶν τῶν ὀργάνων, διὰ τῶν ὁποίων παρήγαγον τὰ σιγαρέττα τὰ ἀφορολόγητα καὶ ἐπὶ πλέον ἔδωσε καὶ ἀποζημίωσιν εἰς τοὺς καπνοβιοτέχνας τῶν ἄλλων νήσων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀποβάλει τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματος πολὺ πρὸ τῆς καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὴν βάσιν τοῦ Ν. Διατάγματος, περὶ τοῦ ὁποίου συζητοῦμε. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι οὐδεμία κακὴ μεταχείρισις ἔγινε εἰς βάρος τῶν Δωδεκανήσων. Ἀντιθέτως μάλιστα διετηρήθη ἀλώβητον τὸ φορολογικὸν καθεστὼς τὸ ἰδιαίτερον καὶ παραλλήλως ἐδόθη καὶ πλήρης ἀποζημίωσις τῶν προσώπων αὐτῶν. Παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ ἀπορριφθῇ ἡ πρότασις νόμου.

§53Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Προφανῶς, κ. Ὑπουργέ, δὲν εἶσθε ἐγκρατὴς τοῦ θέματος. Ἡ λύσις, τὴν ὁποίαν διατυπώνω εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἔχετε αὐτὴν τὴν μικρὰν ἔλλειψιν νομιμότητος εἰς τὰς τελευταίας ἀποφάσεις τῆς ἐπιτροπῆς.....

§54Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἰς ποῖον σημεῖον δὲν εἶμαι ἐγκρατής;

§55Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἡ λύσις μου εἶναι δι’ αὐτοὺς τοὺς δυστυχεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὰς 50 χιλιάδας δραχμὰς θὰ εὕρουν κἄποιαν ἀνακούφισιν: Νὰ νομιμοποιήσωμεν τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐπιτροπῆς.

§56Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ ἀποζημίωσις ἀνῆλθεν εἰς τὸ ποσὸν τοῦ 1.400.000 δραχμῶν. Δὲν ἀντιλαμβάνομαι πῶς εἶναι δυνατὸν αἱ 50 χιλιάδες δραχμαὶ νὰ ἀποτελέσουν τὸν τρόπον τῆς προστασίας τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ἐὰν δὲν ἤρκεσε τὸ 1.400.000.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι). Συνεπῶς, ἡ πρότασις νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ Ν. Δ. 3835)1957 κλπ.» ἀπερρίφθη. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§58ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 9.20′ μ. μ.)