1960.02.02

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 38η

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.40′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Τσιριμῶκος, ζητεῖ 10ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Ε. Ἀβέρωφ – Τοσίτσας (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν), Κ. Καλλίας (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης) καὶ Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ παρὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὑπογραφέντος Τρίτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου τῆς Γενικῆς Συμφωνίας περὶ Προνομίων καὶ Ἀσυλιῶν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης». Ὁ κ. Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν), καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ οἰκον. ἔτους 1958, οἰκονομικὰ ἔτη πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου» καὶ 2) «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ οἰκον. ἔτους 1958, οἰκονομικὰ ἔτη πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητητος Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 162)1959 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ ρυθμίσεως τρόπου ἐξοφλήσεως καθυστερουμένων ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 363775)59 27.1.1960 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Κτηματικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος παραιτουμένου τῆς ἐνστάσεως τῆς διζήσεως διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Τραπέζης ταύτης χορήγησιν εἰς τὸν Οἰκοδομικὸν Συνεταιρισμὸν Δημοσίων Ὑπαλλήλων ὁ Φοίνιξ Σ.Π.Ε. συμπληρωματικοῦ οἰκοδομικοῦ δανείου μέχρι ποσοῦ δρχ. τεσσάρων ἑκατομμυρίων (4.000.000). Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου τῆς Κοινότητος Ξεχώρου τοῦ Νομοῦ Θεσπρωτίας, αἰτουμένου τὴν διαγραφὴν τῶν χρεῶν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητός του, ἐξ αἰτίας χορηγηθέντων αὐτοῖς ἐφοδίων ὡς συμμοριοπλήκτων. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Σπυρίδωνος Μέμου, Γρηγορίου Παπαδοπούλου καὶ λοιπῶν κατοίκων τῆς παραμεθορίου ἐπαρχίας Φιλιατῶν, αἰτουμένων ὅπως καταβληθῇ καὶ ὑπ’ αὐτῶν διὰ τὰς εἰς αὐτοὺς παραχωρηθείσας ἀνταλλαξίμους φυτείας πρὸς γεωργικήν των ἀποκατάστασιν τὸ ⅓ τῆς ἀξίας των, οἷον καταβάλλεται συμφώνως πρὸς τὸν Ἀγροτικὸν Κώδικα ὑπὸ τῶν γεωργικῶς ἀποκαθιστωμένων ἐπὶ ἀπαλλοτριωμένων φυτειῶν, ἔτι δὲ νὰ ὁρισθῇ ὁ χρόνος καταβολῆς τοῦ τιμήματος εἰς 15ετίαν. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Π. Γαρουφαλιᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Περάνθης, αἰτουμένης τὴν ἐκβάθυνσιν καὶ διαπλάτυνσιν τοῦ ἀποστραγγιστικοῦ αὔλακος Περάνθης–Λουτροτόπου–Κομμένου κλπ.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ δέχεται νὰ εἰσέλθωμεν ἀμέσως εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων χωρὶς νὰ γίνουν ἐρωτήσεις.

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συμφώνως πρὸς τὴν ληφθεῖσαν ἀπόφασιν κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 26ης Ἰανουαρίου, ἔχει προτιμηθῆ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 165 ἐπερώτησις τοῦ Ἀρχηγοῦ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸν λόγον.

§10Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευήν, ὑπεβλήθη ἐκ μέρους βουλευτῶν πρότασις, περὶ προτάξεως, μετὰ τὴν συζήτησιν τῆς προτάσεως τοῦ κ. Παπανδρέου τῆς ἐπερωτήσεως περὶ ἐλαιολάδου. Θὰ παρεκάλουν νὰ συμφωνήσῃ τὸ Προεδρεῖον καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ δεχθοῦν τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως ταύτης, ἀφοῦ τελειώσῃ ἡ ὑπὸ συζήτησιν ἐπερώτησις τοῦ κ. Παπανδρέου.

§11Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως). Δὲν δυνάμεθα ἀπὸ τοῦδε νὰ ἀποφασίσωμεν περὶ τούτου. Ἀφοῦ τελειώσῃ ἡ παροῦσα συζήτησις θὰ κρίνωμεν ἐὰν πρέπει ἢ ὄχι νὰ προτιμηθῇ ἡ ἐπερώτησις τῆς ὁποίας τὴν πρόταξιν θέλετε.

§12Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μάλιστα.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, ἔχει τὸν λόγον.

§14Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀχάριστος εἶναι ἡ συζήτησις ἀριθμῶν ἀπὸ τοῦ βήματος. Ἀλλὰ σήμερον ἀποτελεῖ χρέος. Θὰ ἐπεθύμουν ὅμως, προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν ἀριθμῶν, νὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς ὡρισμένα ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν τεθῆ. Ἠρωτήθημεν: Ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ τὸ θέμα, ποῖος λόγος ὑπῆρχεν ἀνακινήσεως; Ἀπαντῶ: Τὸ ἀνεκινήσαμεν, διότι, κατὰ τὴν γνώμην μας, ἐβράδυνεν ἡ μελέτη. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις τῆς 10ης Ἰουνίου 1958 εἶχεν εἴπει: «Ἡ Κυβέρνησις θὰ μελετήσῃ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς Ἀγροτικῆς Ἀσφαλίσεως καὶ θὰ σταθμίσῃ κατόπιν τούτου τὴν δυνατότητα, τὴν ἔκτασιν καὶ τὸν χρόνον τῆς ἐφαρμογῆς της. Δὲν ἀποβλέπει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων τῶν ὁποίων ἡ μελέτη τῶν οἰκονομικῶν δεδομένων θὰ ἐπεδείκνυε πεπλανημένην». Καὶ προχθές, τὴν 22αν Ἰανουαρίου εἶπε τὰ ἴδια: «Ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ τὸ θέμα, ἀλλὰ δὲν κατέληξεν ἀκόμη εἰς συμπεράσματα». Αὐτὸς ὑπῆρξεν ὁ λόγος τῆς ἀνακινήσεως τοῦ θέματος. Ἠθέλησα μὲ τὴν πρωτοβουλίαν μου νὰ προωθήσω τὴν λῆψιν ἀποφάσεως. Ἀλλὰ ἐτέθη καὶ ἄλλο ἐρώτημα: Διατί ἐπροτίμησα τὴν πρότασιν νόμου ἀπὸ μίαν ἐρώτησιν, ἢ ἐπερώτησιν; Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὁμιλῶν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶπεν: «Ἐφ’ ὅσον ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει δεδομένην τὴν ἄρνησιν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἐπιμονή της νὰ φέρῃ πρότασιν νόμου δὲν ἐξυπηρετεῖ πρακτικόν τινα σκοπὸν πλὴν τῆς δημιουργίας ἐντυπώσεων καὶ πλὴν τῆς ἐπιδιώξεως τοῦ νὰ φέρῃ εἰς δύσκολον θέσιν τοὺς βουλευτάς». Παρακαλῶ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, νὰ βεβαιωθῇ, ὅτι οὔτε εἰς τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων ἀπέβλεψα, οὔτε εἶχον τὴν πρόθεσιν νὰ φέρω εἰς δύσκολον θέσιν τοὺς βουλευτάς. Ἔφερα τὴν πρότασιν νόμου διὰ τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀνέπτυξεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν Ἀντιπολίτευσιν τὴν 26ην Ἰανουαρίου: «Θὰ πρέπει οἱ κύριοι οἱ ὁποῖοι θὰ ὁμιλήσουν νὰ φέρουν στοιχεῖα, ἀντὶ φράσεων γενικῶν, νὰ φέρουν στοιχεῖα καὶ νὰ εἴπουν, διατὶ νομίζουν, ὅτι οἱ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν ἀγρόται εἶναι τόσοι. Διατὶ νομίζουν, ὅτι αἱ γυναῖκες αἱ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν εἶναι 16 ἢ 50 ἢ 15 χιλιάδες. Νὰ μᾶς εἴπουν ποὺ στηρίζουν τοὺς ὑπολογισμούς των». Ἀκριβῶς δι’ αὐτὸ συνέταξα τὴν πρότασιν νόμου. Διότι ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἦτο ἐρώτησις ἢ ἐπερώτησις, τότε καὶ ἡ ἐρώτησις καὶ ἡ ἐπερώτησις θὰ ἦτο ἀόριστος, θὰ ἦσαν κατὰ τὸν ὁρισμὸν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως «φράσεις γενικαί». Καὶ θὰ ἀντιμετωπίζοντο ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἐπίσης ὡς φράσεις γενικαὶ καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀποτέλεσμα. Ἐνῷ πρότασις νόμου, ἡ ὁποία περιέχει εὐθύνην, ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ προσδιορίσῃ καὶ τοὺς δικαιούχους καὶ τὰς δαπάνας καὶ τοὺς πόρους περιέχει τὰς προϋποθέσεις τῆς συζητήσεως, τὰς ὁποίας ἔθεσεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἀνταποκρινόμενος εἰς τὸ ἰδικόν του αἴτημα, ἐπροτίμησα τὴν πρότασιν νόμου, διότι σήμερον ἐπὶ τῇ βάσει συγκεκριμένης προτάσεως νόμου ἠμποροῦμεν νὰ συζητῶμεν καὶ νὰ συμπεράνωμεν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ πρακτικὸς σκοπός. Διότι ἂν προκύψῃ πράγματι ἀπὸ τὴν συζήτησιν, ὅτι ἡ συνταξιοδότησις τῶν ἀγροτῶν εἶναι πραγματώσιμος, προωθεῖται τὸ θέμα καὶ ἐπιθυμία μου εἶναι, νὰ προωθήσω τὸ θέμα, διότι τὸ θεωρῶ ὄχι ἁπλῶς κοινωνικόν, τὸ θεωρῶ ἐθνικόν. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι ἀντιρρήσεις. Ἐλέχθη: Διατί προτιμᾶτε νὰ μεριμνήσητε διὰ τοὺς γέροντας καὶ δὲν ἀρχίζετε ἀπὸ τοὺς νέους; Ὅσοι θέτουν αὐτὸ τὸ ἐρώτημα εἶναι προφανές, ὅτι ἀγνοοῦν τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναπτύσσεται ὁλόκληρον πρόγραμμα μὲ πρόταξιν ἀκριβῶς τῆς μερίμνης διὰ τοὺς νέους. Διατυποῦται καὶ ἄλλη ἀντίρρησις: Διατί δὲν προτιμᾶτε τὰς ἐπενδύσεις ἀπὸ τὰς κοινωνικὰς δαπάνας; Ἀπήντησα: Εἰς μίαν Δημοκρατίαν ἐπενδύσεις καὶ κοινωνικοὶ σκοποί, παρὸν καὶ μέλλον πρέπει νὰ συμβιβάζωνται. Μόνον ἡ δικτατορία ἠμπορεῖ νὰ θυσιάζῃ τὸ παρὸν χάριν τοῦ μέλλοντος, ἡ Δημοκρατία συνθέτει τὸ παρὸν μὲ τὸ μέλλον. Καὶ ὀφείλει διὰ τοῦτο νὰ ὑπηρετῇ καὶ τοὺς κοινωνικοὺς σκοποὺς τοῦ παρόντος καὶ τὰς ἐπενδύσεις διὰ τὴν εὐημερίαν τοῦ μέλλοντος. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀντίρρησις: Διατί δὲν προτιμᾶτε νὰ ὁλοκληρωθῇ πρῶτον ἡ ὑγειονομικὴ μέριμνα διὰ τὴν ὕπαιθρον, ἰατροφαρμακευτικὴ καὶ νοσοκομειακή, καὶ κατόπιν νὰ ἔλθῃ ἡ σύνταξις γήρατος; Ἀκριβῶς ὅμως διότι θεωρῶ ἀπαραίτητον καὶ τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν, διὰ τοῦτο ἐμερίμνησα νὰ δημιουργήσω αὐτόνομον θεσμόν. Ἀφῆκα ἀδιαταράκτους τὰς πιστώσεις, αἱ ὁποῖαι προορίζονται διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως καὶ ἐδημιούργησα ἰδίους πόρους διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ αὐτονόμου θεσμοῦ τῆς συντάξεως γήρατος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἡ ἀπάντησις αὐτὴ εὑρίσκεται εἰς τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν τῆς ὁποίας θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ ἀνάγνωσις ὀλίγων περικοπῶν. Γράφω εἰς τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν: «Ἐὰν ὅλοι οἱ χείμαρροι τῆς ὑπαίθρου ἐκχυθοῦν πρὸς τὰς πόλεις δὲν θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐγκιβωτισθοῦν εἰς τὴν κοίτην τῆς μικρᾶς ἀνταγωνιστικῆς βιομηχανίας. Θὰ ἐπέλθῃ ἡ καταστροφή. Μία μόνον ἐλπὶς σωτηρίας ὑπάρχει: Ἂν ὁ συνεχῶς αὐξανόμενος πληθυσμὸς τῆς ὑπαίθρου, κατὰ μέγα μέρος, συγκρατηθῇ εἰς τὸ χωριό. Ἀλλὰ διὰ νὰ συγκρατηθῇ, πρέπει τὸ χωριὸ νὰ γίνῃ βιώσιμον καὶ ὑλικῶς καὶ ψυχικῶς. Καὶ πρέπει πρὸς τοῦτο νὰ χρησιμοποιηθοῦν ὅλα τὰ μέσα: Καὶ ἡ βελτίωσις τῆς συγκοινωνίας καὶ ὁ ἐξηλεκτρισμὸς καὶ ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς καὶ παραγωγικότητος καὶ ἡ ἀναδιάρθρωσις τῶν καλλιεργειῶν καὶ ὁ ἀναδασμὸς τῆς γῆς. Καὶ ἰδίως ἡ δημιουργία συμπληρωματικοῦ εἰσοδήματος τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας —διὰ τὸ ὁποῖον εἶδον, ὅτι κατ’ αὐτὰς μεριμνᾷ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐκφράζω ἱκανοποίησιν— τὸ ὁποῖον καὶ μόνον ὁδηγεῖ εἰς πλήρη ἀπασχόλησιν ὅλων τῶν μελῶν της, μὲ οἰκόσιτον κτηνοτροφίαν, πτηνοτροφίαν, οἰκοτεχνίαν, δενδροκομίαν καὶ γεωργικὴν βιοτεχνίαν καὶ βιομηχανίαν. Ἀλλὰ ἐπίσης καὶ μὲ τὴν ὀργάνωσιν τῆς ὑγείας, τῆς μορφώσεως, γενικῆς καὶ τεχνικῆς καὶ τῆς ψυχαγωγίας τῆς νεότητος, μὲ τὴν παροχὴν ὑποτροφιῶν εἰς τοὺς ἀριστεύοντας μαθητάς, μὲ τὴν ἵδρυσιν βιβλιοθηκῶν, λεσχῶν, πνευματικῶν κέντρων καθὼς καὶ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ ἀθλητισμοῦ. Μόνον τοιουτοτρόπως θὰ συγκρατηθῇ ἡ νεότης —ὑπάρχει, ὅπως βλέπετε, πρωταρχικὴ ἡ μέριμνα διὰ τὴν νεότητα— μόνον τοιουτοτρόπως θὰ συγκρατηθῇ ἡ νεότης εἰς τὸ χωριό, ἡ εὐημερία καὶ ὁ πολιτισμὸς τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ καταστῇ ἡ Νέα Μεγάλη Ἰδέα τοῦ Ἔθνους. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ γενικωτέρου πλαισίου τοποθετῶ τὴν παροχὴν συντάξεως γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας τοὺς ὑπερβάντας τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των». Καὶ προσθέτω: «Μὲ τὴν παροχὴν αὐτὴν θὰ αἰσθανθῇ ὄχι μόνον ὁ γέρων ἀγρότης, ὄχι μόνον ἡ οἰκογένειά του, θὰ αἰσθανθῇ ὁλόκληρον τὸ χωριὸ μίαν πνοὴν στοργῆς τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ θὰ ἀποκτήσῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ μέλλον. Καὶ εἶναι διὰ τοῦτο κατ’ ἐξοχὴν δημιουργικὴ καὶ γόνιμος ἐπένδυσις. Ὑπεστηρίχθη, ὅτι προτεραιότητα ἔχουν τὰ ἄλλα μέτρα ὑπὲρ τῆς ὑπαίθρου καὶ ὅτι κατόπιν θὰ πρέπει νὰ ἔλθῃ ἡ σειρὰ τῆς συντάξεως γήρατος. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ γνώμη εἶναι ἐσφαλμένη. Ταυτόχρονος πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐφαρμογή των, διότι ὑπερμέτρως καθυστέρησαν. Καὶ εἶναι ἡ ταὐτόχρονος ἐφαρμογή των δυνατή, καθ’ ὃν τρόπον, κύριοι, εἰσηγοῦμαι. Ἐπὶ πλέον ἡ σύνταξις γήρατος ἔχει τὸ πλεονέκτημα ὅτι ἠμπορεῖ νὰ πραγματοποιηθῇ ἀμέσως, ἐνῷ τὰ ἄλλα μέτρα ἀπαιτοῦν χρόνον. Ἡ ἄμεσος πραγματοποίησις θὰ πείσῃ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον διὰ τὴν στοργὴν τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας». Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου ἐτοποθέτησα τὴν σύνταξιν γήρατος. Ἐκτὸς ὅμως τῶν ἀντιρρήσεων ἐτιμήθην καὶ μὲ μίαν βιαίαν ἐπίθεσιν. Ὀφείλεται εἰς τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Προοδευτικῶν. Ἀπὸ τὸ Αἰτωλικὸν ἤστραψεν ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν ἐναντίον μου. Μοῦ ἀπέδωκε πρῶτον ὅλας τὰς τιμάς. Ὠνόμασε τὴν πρότασίν μου «δημοκοπικὴν ἐφεύρεσιν τῆς 300δράχμου ψευδοσυντάξεως». Κατόπιν μοῦ ἔδωκεν ἕνα τιμητικώτατον χαρακτηρισμόν. Εἶπεν: «Τίποτε εὐκολώτερον ἀπὸ τοῦ νὰ λέγῃ ἕνας «ἀσυνείδητος» πολιτικὸς ναὶ εἰς ὅ,τι τοῦ ζητοῦν ἢ τοῦ προτείνουν». «Εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν, εἶπεν, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ, θὰ ἀρχίσω τὰς εὐκόλους ὑποσχέσεις διὰ πράγματα ποὺ εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ὁλότητος». Ἡ ἀτυχὴς ἀγροτικὴ σύνταξις ἐχαρακτηρίσθη καὶ ὡς ἀντεθνική! Καὶ τελικῶς ἔθεσε τὸ μέγα ἐρώτημα. Ἔθεσε τὸν ἀγροτικὸν κόσμον ἐνώπιον τοῦ διλήμματος. Τί προτιμᾶτε; Νὰ ἐξάγωνται τὰ προϊόντα σας καὶ νὰ μὴ ἔχετε τὴν ἀνάγκην κανενός, ἢ νὰ πένεσθε καὶ νὰ παίρνατε 300 δραχμὲς τὸν μῆνα ἡ κάθε οἰκογένεια;».

§15Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, φυσικὰ θὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ὅταν θὰ λάβω τὸν λόγον μετὰ ἀπὸ σᾶς, ἀλλὰ θὰ ἦτο σοφώτερον νὰ ἀκούσετε πλήρως τὴν ἐπιχειρηματολογίαν μου καὶ κατόπιν νὰ ἀπαντήσητε.

§16Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Προοδευτικῶν, ὁμιλῶ ὡς ἀναγνώστης τοῦ ὀργάνου σας.

§17Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Δὲν εἶναι ὄργανόν μου.

§18Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τοῦ φιλικοῦ σας Τύπου.

§19Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Ὄργανον δὲν ἔχω, τὸ φιλικὸν μὲ τιμᾷ.

§20Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐννοῶ, ὅτι εἶναι δύσκολον νὰ ἔχετε. Ἀλλά, ἔστω, τοῦ φιλικοῦ σας Τύπου. Ἀλλά, ἐφ’ ὅσον ἀνέγνωσα κείμενον εἰς φιλικήν σας ἐφημερίδα, ἡ ὁποία δὲν εἶχε βεβαίως τὴν πρόθεσιν νὰ παραμορφώσῃ τὴν ὁμιλίαν σας, ὤφειλα νὰ τὸ θεωρῶ ἀκριβές. Ἐὰν μὲ βεβαιώσητε, ὅτι ὅσα ἀναγράφονται δὲν ἐλέχθησαν, καὶ ὅτι ἡ «Ἑστία» τὰ παραμορφώνει, ἐγκαταλείπω τὸ θέμα.

§21Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Δὲν εἶπον τοιοῦτόν τι. Εἶπον, ὅτι ὅσα ἐδιαβάσατε εἰς μίαν καὶ ἡμισείαν στήλην δὲν ἀποδίδουν πλήρως λόγον 40 λεπτῶν. Κατὰ συνέπειαν, εἰς τὴν ἑνότητα τοῦ λόγου μου, θὰ ἴδητε τὶ εἶπον. Δὲν ἀρνοῦμαι ὅσα ἐλέχθησαν ἢ ἐγράφησαν. Ἁπλῶς λέγω, ὅτι ἀπομονώνετε μίαν φράσιν διὰ νὰ εὕρητε ἐπιχείρημα ἔξω ἀπὸ τὸ σύνολον τοῦ λόγου μου, ὁ ὁποῖος μόνον ὡς σύνολον δύναται νὰ κριθῇ.

§22Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Προοδευτικῶν, ὅταν ὡμιλήσητε, θὰ σᾶς ἀκούσω. Μέχρις ὅτου ὅμως σᾶς ἀκούσω, εἶμαι ἀναγνώστης καὶ κρίνω τὸ δημοσιευόμενον κείμενον τῆς ὁμιλίας σας. Ἐτέθη, λοιπόν, τὸ μοιραῖον δίλημμα ἐνώπιον τῶν ἀγροτῶν τοῦ Αἰτωλικοῦ. «Τὶ προτιμᾶτε, νὰ ἐξάγωνται τὰ προϊόντα σας καὶ νὰ μὴ ἔχετε τὴν ἀνάγκην κανενὸς ἢ νὰ πένεσθε καὶ νὰ παίρνετε 300 δραχμὰς τὸν μῆνα ἡ κάθε οἰκογένεια»; Ἐτέλουν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς πλάνης, ὅτι εἰς τοιαύτην περίπτωσιν οἱ ἀγρόται θὰ ἀπήντων, ὅτι θέλουν καὶ τὰ δύο, καὶ τὴν σύνταξιν καὶ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν προϊόντων, διότι συμβιβάζονται. Ἐτέλουν μάλιστα ὑπὸ τὴν πλάνην καὶ ἐνόμιζα, ὅτι δὲν θὰ ἤθελαν μόνον καὶ τὰ δύο, ἀλλὰ καὶ τὰ 102, ὅτι θὰ ἤθελον πᾶσαν μέριμναν ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τῆς ἀγροτικῆς των τάξεως, ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει μὲ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἐν τούτοις, ἐπλανήθην. Ἀπὸ τῆς ἐκδηλώσεως τῶν ἀγροτῶν, ὅπως ἀνεγράφησαν, πείθομαι, ὅτι εὑρισκόμην εἰς πλάνην. Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἐρωτήματος, ὅπως γράφει ἡ «Ἑστία», ἐπηκολούθησεν ἐξέγερσις. Ἀπεδοκιμάσθησαν «αἱ ψευδοσυντάξεις» ἀπὸ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. (Ἐνθουσιώδη χειροκροτήματα καὶ ζητωκραυγαί). Φαίνεται, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ ἐξέγερσις ἐναντίον τοῦ μέτρου ἤρχισεν ἀπὸ τὸ Αἰτωλικὸν καὶ ἡ θύελλα ἀναμένεται διὰ τὴν ἄνοιξιν. Καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶχε τὴν ἀφέλειαν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν νὰ ὑποστηρίξῃ ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ὅτι αὐτὴ ἡ πρότασις νόμου ἔχει δημοτικότητα!...

§23Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Σεῖς γνωρίζετε, ἐὰν ἔχῃ ἢ δὲν ἔχῃ;

§24Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐὰν συμβαίνουν, ὅσα ἀναγράφονται διὰ τὸ Αἰτωλικὸν καὶ οἱ δύο πλανώμεθα. Μᾶς ἀναμένει ἐξέγερσις....

§25Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως). Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνεφέρθητε εἰς ἐμέ, μοῦ δημιουργεῖ τὴν ἀνάγκην νὰ ἀπαντήσω. Ἐπιμένω ἐπὶ τῆς ἀπόψεως, ὅτι ἡ πρότασίς σας δὲν εἶναι ἀντιδημοτική, εἶναι ἀπολύτως δημοτική.

§26Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι αὐτὸ σημεῖον διαφωνίας μας. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ἀντελήφθητε τὴν ἔννοιαν τῶν λόγων μου. Δὲν εἶναι αὐτὸ θέμα ἀντιδικίας. Φοβοῦμαι, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὴν πρότασίν μου. Κύριοι βουλευταί, θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν τὰ τρία κεφάλαια: Πρῶτον, τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιούχων, δεύτερον, τὰς δαπάνας καὶ τρίτον τοὺς πόρους. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ συνεννοηθῶμεν. Πόσοι θὰ εἶναι οἱ δικαιοῦχοι; Ἐπὶ τῇ βάσει τίνων στοιχείων θὰ συναγάγωμεν τὸν ἀριθμόν; Ἡ Διεύθυνσις Στατιστικῆς δίδει τὴν ἀπάντησιν. Βάσις εἶναι ἡ ἀπογραφὴ τοῦ 1951. Ἡ Γενικὴ Διεύθυνσις εἰς τὴν ἀπάντησίν της λέγει, ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος ὑπάρχουν δύο μελέται, μία μελέτη τῆς Ἀγροτικῆς τοῦ 1958 καὶ μία μελέτη τῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Καὶ αἱ δύο μελέται, λέγει ὁ Γενικὸς Δ)ντὴς τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας, σχεδὸν συμπίπτουν. Καὶ πράγματι συμπίπτουν. Ὑπάρχει μόνον μία μικρὰ διαφορά, ὅτι ἡ μελέτη τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ προσθέτει 5% ποσοστὸν διαφυγῆς κατὰ τὴν ἀπογραφήν. Τὴν μελέτην τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἐχρησιμοποίησε καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις συνέστησε. Τὸ πόρισμα αὐτῆς τῆς μελέτης ἐχρησιμοποίησε καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅταν ἀνεκοίνωσεν εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀρρένων εἶναι 157.000. Τὴν ἰδίαν μελέτην ἐχρησιμοποίησα καὶ ἐγώ. Ἐκκινοῦμεν ἑπομένως ἀπὸ τῆς αὐτῆς βάσεως καὶ διὰ τοῦτο εἶμαι αἰσιόδοξος, ὅτι θὰ συνεννοηθῶμεν. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐξηγήσω ποία θὰ εἶναι ἡ οἰκονομία τοῦ λόγου μου. Θὰ ἀνακοινώσω πρῶτον τὰ στοιχεῖα τῆς ἰδικῆς μου προτάσεως νόμου. Θὰ ἀνακοινώσω κατόπιν τὰς ἀπαντήσεις τῶν ὑπηρεσιῶν. Καὶ μετὰ ταῦτα θὰ συναγάγωμεν συμπεράσματα. Ἡ ἰδική μου πρότασις νόμου, στηριζομένη εἰς τὴν μελέτην τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, προσδιορίζει, ὅτι τὴν πρώτην Ἰανουαρίου 1961 θὰ ὑπάρχουν δικαιοῦχοι ἄρρενες ἀγρόται 161.000. Ἀλλ’ εἰς αὐτὴν τὴν μελέτην δὲν περιλαμβάνονται οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὴν ἁλιείαν, δασοπονίαν καὶ τὴν θήραν, οἱ ὁποῖοι ὅμως περιλαμβάνονται εἰς τὴν ἰδικήν μου πρότασιν νόμου καὶ εἶναι 4.000. Ἑπομένως 161.000 σὺν 4.000 ἴσον 165.000. Ἀπ’ αὐτοὺς θὰ πρέπει νὰ ἐκπέσωμεν 4% περίπου εἰς ὅσον ποσὸν ἀνέρχεται τὸ περιθώριον ἀσφαλείας καθὼς καὶ ἡ ἐσωτερικὴ μετανάστευσις. Ὁ ἀριθμὸς τῶν δύο αὐτῶν ἐκπτώσεων τοῦ 4% περίπου ἀναλογεῖ εἰς 7.000. Τοιουτοτρόπως φθάνομεν εἰς ἀριθμὸν ἀγροτῶν ἀρρένων δικαιούχων τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1961: 158.000. Ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν τῶν 158.000 θὰ γίνῃ ἔκπτωσις πρῶτον, τῶν ἀποδεδειγμένως εὐπόρων καὶ δεύτερον τῶν ἐπιδοματούχων, δηλαδή, ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπίδομα εἴτε τοῦ ΙΚΑ, εἴτε δημοσίαν σύνταξιν, εἴτε πολεμικὴν σύνταξιν. Ὑπελόγισα τὸ ποσοστὸν εἰς 20%. Ἑπομένως ἔχομεν ἔκπτωσιν 32.000. Ἔθεσα ὡς βάσιν εὐπορίας 1.500 δραχμὰς μηνιαίως καθαρὸν ἀγροτικὸν οἰκογενειακὸν ἐπίδομα. Εἰς τὴν Γαλλίαν ἡ βάσις εἶναι 15.500 καὶ προσδιώρισα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐπιδοματούχων εἰς 5%. Ἔκθεσις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἀναβιβάζει τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐπιδοματούχων εἰς 20%. Ἀλλὰ τὸ θεωρῶ ὑπερβολὴν καὶ διὰ τοῦτο ἠρκέσθην εἰς 5%. Ἔχομεν ἑπομένως, 20% ποσοστὸν ἐκπτώσεως εὐπορίας καὶ 5% ποσοστὸν ἐκπτώσεως ἄλλων δικαιωματούχων, σύνολον 25%. Ἡ ἔκπτωσις 25% ἐπὶ τῶν 158.000 ἄγει εἰς τὸν ἀριθμὸν 118.000 ἀρρένων. Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀρρένων κατὰ τὴν πρότασίν μου τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1961. Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν γυναικῶν: Ὁ ἀριθμὸς τῶν γυναικῶν κατὰ τὴν 1.1.1961 θὰ ἀνέρχεται εἰς 200.000. Ἐξ αὐτῶν χῆραι εἶναι 70%. Ἑπομένως ὑπάρχουν χῆραι 140.000. Μετὰ τὴν ἔκπτωσιν τοῦ 25% θὰ ἐγίνοντο 105.000. Θὰ εἴχομεν ἑπομένως 118.000 ἄρρενας καὶ 105.000 χήρας γυναῖκας. Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀριθμοῦ ἐδίστασα. Ἐφ’ ὅσον κατέχομαι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς εὐοδώσεως, τῆς ταχείας πραγματοποιήσεως τοῦ θεσμοῦ, ἐσκέφθην, ὅτι ἐὰν διὰ τὸ σύνολον ἐπεδιώκετο ταὐτοχρόνως ἡ σύνταξις γήρατος, θὰ ἦτο ἐνδεχόμενον «τὸ καλύτερον νὰ γίνῃ ἐχθρὸς τοῦ καλοῦ». Τὸ μέγα ποσὸν τῆς δαπάνης θὰ ἠμπόδιζε τὴν πραγματοποίησιν καὶ διὰ τοῦτο ἤχθην εἰς τὴν σκέψιν τῶν δύο σταδίων. Κατὰ τὸ πρῶτον στάδιον νὰ εἶναι οἱ ἄρρενες καὶ ἕνας μικρὸς συμβολικὸς ἀριθμὸς γυναικῶν. Καὶ εἰς τὸ δεύτερον στάδιον, συντόμως ὅπως ἐλπίζω, νὰ ἔλθῃ ἡ γενίκευσις. Διὰ τοῦτο προσθέτω εἰς τὰς 118.000 μόνον τὰς χήρας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἢ μόναι ἢ ἔχουν ἄγαμον θυγατέραν. Ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν εἶναι ἐλάχιστος. Ἡ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ εἶναι σύμφωνος, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν εἶναι πράγματι ἐλάχιστος. Αἱ 12.000 τὰς ὁποίας ὁρίζω ἀποτελοῦν τὸν μέγιστον δυνατὸν ἀριθμόν. Ἐθεώρησα ἐπιβεβλημένην τὴν συμμετοχήν των διὰ νὰ ἐπιβεβαιωθῇ ἡ «ἀπαρχὴ» τῆς ἐπεκτάσεως τῶν συντάξεων καὶ εἰς τὰς γυναῖκας. Ἔχομεν λοιπὸν 118.000 ἄρρενας καὶ 12.000 γυναῖκας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἢ μόναι ἢ ἔχουν ἄγαμον θυγατέρα. Ἑπομένως σύνολον 130.000 δικαιούχους τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1961. Ἀλλὰ θὰ ἔλθῃ καὶ τὸ ἐρώτημα. Ἔχομεν εἰς τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1961 τὰς 130.000, τί ὅμως θὰ συμβῇ εἰς τὸ μέλλον; Ἐπανειλημμένως εἶπον οἱ ὑπουργοί, ὅτι ἐὰν κατόπιν ἔχωμεν μίαν ὑπέρογκον αὔξησιν τῶν δικαιούχων, δὲν εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἀνατραπῇ ὁ προϋπολογισμὸς νὰ διαταραχθῇ ἡ ἐθνική μας οἰκονομία; Ἀλλὰ καὶ περὶ τούτου ἔλαβον πρόνοιαν. Συμφώνως πρὸς τὴν μελέτην τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἡ ἐτησία αὔξησις αὐτοῦ τοῦ ἀριθμοῦ προβλέπεται περίπου 4.000. Εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἀριθμὸς τὸν ὁποῖον δέχεται καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ἐὰν ἀπὸ τὰς 4.000 ἐκπέσωμεν τὸ 25% τῆς εὐπορίας καὶ τῶν ἐπιδοματούχων, ἔχομεν κατ’ ἔτος αὔξησιν 3.000 πρὸς 3.600 τὴν σύνταξιν, ἔχομεν ἑπομένως 10 ἑκατομμύρια ἐτησίως ἐπὶ πλέον αὔξησιν. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις τῶν δικαιούχων. Εἰς ποίαν δαπάνην ἄγει αὐτὸς ὁ ἀριθμός; Ἐφ’ ὅσον ἔχομεν 130.000 πρὸς 3.600 ἐτησίως φθάνομεν εἰς τὰ 468 ἑκατομμύρια. Εἶναι ἀκριβές, ὅτι παραλείπω τὸν 13ον μισθὸν καὶ μοῦ κατελογίσθη αὐτὴ ἡ παράλειψις, ἀλλὰ ἐλπίζω, ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ συγχωρήσουν. Ὑπολείπεται ἀκόμη ἡ ἀποζημίωσις τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀσφαλῶς μικρά. Δύναται νὰ τὴν ἀναλάβῃ ἡ ἰδία ἡ Τράπεζα. Εἶναι ἐπίσης δυνατὸν νὰ ἐκπέσῃ αὐτὸ τὸ λαβεῖν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης εὔκολον νὰ ἀναληφθῇ καὶ ἀπὸ τοὺς πόρους τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ διὰ τοὺς ὁποίους θὰ ὁμιλήσω. Ἔχομεν, λοιπόν, δαπάνην ἐτησίως περίπου 500 ἑκατομμυρίων. Καὶ ἐρωτᾶται: Αὐτὰ τὰ 500 ἑκατομμύρια μὲ ποίους πόρους θὰ τὰ καλύψωμεν; Χρησιμοποιῶ 4 πόρους: Πρῶτον, 5% ἐπὶ τῶν εἰδῶν πολυτελείας, ἐπὶ τῶν βασικῶν εἰδῶν μὴ πρώτης ἀνάγκης, ὅπως ἀναγράφονται εἰς τὸν πίνακα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, διότι ἐσκέφθην, ὅτι εἶναι δίκαιον καὶ ἡ πολυτέλεια νὰ εἰσφέρῃ ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ πόρου προέβλεψα ἐτήσιον εἰσόδημα 100 ἑκατομμυρίων. Δεύτερον. Ἀγροτόσημον 10% ἐπὶ τῶν τελῶν χαρτοσήμου. Ἀπόδοσις 140 ἑκατομμύρια. Ἐφ’ ὅσον οἱ ἀγρόται πληρώνουν τὰ ἔνσημα ὅλων τῶν ἄλλων κοινωνικῶν τάξεων, ἂς ὑπάρξῃ καὶ ἕνα ἰδικόν των ἔνσημον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μετάσχουν καὶ αἱ ἄλλαι κοινωνικαὶ τάξεις. Τρίτον. Ὥρισα ἐπὶ πλέον 10 λεπτὰ εἰς τὸ πακέττο τῶν 10 σιγαρέττων καὶ 25 λεπτὰ εἰς τὸ πακέττο πολυτελείας. Αὐτὸ ἀποτελεῖ πράγματι ἐπιβάρυνσιν, ἀλλὰ ὅπως γράφω καὶ εἰς τὴν ἔκθεσίν μου, ὅσοι ἀπολαμβάνουν τὸν καπνόν, ἂς ἐνθυμηθοῦν καὶ τὸν ἀγρότην. Μὲ τὸν ἱδρῶτα του τὸν παράγει. Καὶ τέλος ὥρισα τέταρτον πόρον. Τὸ 1% ἐπὶ τῶν πωλουμένων ἀγροτικῶν προϊόντων, τὸ ὁποῖον σήμερον προορίζεται διὰ τὴν Ἀγροφυλακὴν καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Ἀπὸ μακροῦ ἀγωνιζόμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὅπως ἡ Ἀγροφυλακὴ περιέλθῃ εἰς τὰς δαπάνας τοῦ Κράτους καὶ τὸ ποσοστὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον καταβάλλεται ἀπὸ τοὺς ἀγρότας νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν σύνταξίν των. Προέβλεψα ἐξ αὐτοῦ τοῦ πόρου 80 ἑκατομμύρια. Ἔχομεν ἑπομένως, 100 ἑκατομμύρια ἀπὸ τὸ 5% τῆς πολυτελείας, 150 ἑκατομμύρια ἀπὸ τὰ σιγαρέττα, 140 ἀπὸ τὸ ἀγροτόσημον καὶ 80 ἀπὸ τὸ 1%, σύνολον 470 ἑκατομμύρια. Ἑπομένως, πλήρης σύμπτωσις δαπανῶν καὶ πόρων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἰδική μου πρότασις νόμου. Καὶ παρεκάλεσα τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως νὰ θέσῃ αὐτὴν τὴν πρότασιν νόμου ὑπὸ τὴν κρίσιν τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν καὶ τῆς Διευθύνσεως τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, καὶ τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τῆς Στατιστικῆς. Καὶ τοῦ ἐκφράζω καὶ πάλιν τὰς εὐχαριστίας μου, διότι ἐδέχθη νὰ δώσῃ αὐτὴν τὴν ἐντολήν, ὥστε νὰ ἔχωμεν τὰς ἀπαντήσεις, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ ὁμιλήσωμεν. Ἀρχίζω ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Γράφει ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς Φορολογίας: Προκαταβολικῶς, ἐπιθυμῶ νὰ δηλώσω, ὅτι ἔχομεν πλήρη ἐπιβεβαίωσιν τῆς ἀκριβείας τῶν ἀριθμῶν μου. Μόνον ἐπὶ τοῦ πρώτου πόρου ὑπάρχει ἀκόμη σύγχυσις, ἡ ὁποία ὅμως, ἀποτελεῖ προφανῶς σφάλμα ἰδικόν των καὶ ὄχι ἰδικόν μου, ὅπως θὰ ἀποδείξω. Γράφει ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντὴς Φορολογίας: «Ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν πολυτελείας δι’ εἰσφορᾶς 5% ἐπὶ τῆς ἀξίας, ἀπέδωκεν 21 ἑκατομμύρια δρχ.». Αἰσθάνομαι πράγματι ἀπορίαν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ὑπάρχῃ συνεννόησις, ὅταν εἶμαι τόσον σαφής. Εἰς τὴν πρότασιν νόμου, καθὼς καὶ εἰς κείμενα, τὰ ὁποῖα κατόπιν ἀνεκοίνωσα εἰς τὴν Βουλήν, ἀνέγραφον τὰ ἀκόλουθα: «5% ἐπὶ τῶν εἰδῶν πολυτελείας εἰσαγομένων καὶ παραγομένων ἐπιχωρίως, ὅπως, προσδιορίζονται εἰς τὸν πίνακα 12 τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος «Ἑλληνικὴ Οἰκονομία 1958»......». Τὸ θέμα εἶχεν ἔλθει καὶ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ ἐκ μέρους τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν ὑπεστηρίχθη, ὅτι ὁ ὁρισμὸς τῆς ἐννοίας τῆς πολυτελείας ὑπάρχει εἰς τὸ κείμενον τοῦ ἰσχύοντος νόμου καὶ εἶναι διάφορος ἀπὸ τὸν πίνακα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Καὶ εἶμαι σύμφωνος. Πράγματι, εἶναι διάφορος. Προσδιώρισα ὅμως, ὅτι ἡ δική μου πρότασις νόμου, ὁρίζει τὸ 5% διὰ τὴν φορολογητέαν ὕλην ἐκείνην ἡ ὁποία ἀναγράφεται εἰς τὸν πίνακα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ ἀξία τῶν εἰσαγομένων εἶναι 60 ἑκατομμύρια δολλάρια, τὸ 5% ἀποδίδει 90 ἑκατομμύρια. Εἶναι τόσον προφανές, ὥστε νὰ ἐκπλήττωμαι, ὅτι ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς φορολογίας δὲν κατώρθωσε νὰ ἐννοήσῃ τὸ κείμενόν του. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὰ εἰσαγόμενα 90 ἑκατομμύρια, εἶναι ἐπίσης καὶ τὰ ἐγχωρίως παραγόμενα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁμιλῶν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, εἶπεν, ὅτι εἰς τὴν στενὴν ἔννοιαν τῆς πολυτελείας ὑπάρχουν ἐπιχωρίως παραγόμενα καὶ φορολογούμενα 300 ἑκατομμύρια. Μὲ 5% ἔχομεν 15 ἑκατομμύρια. Ἑπομένως 90 σὺν 15 ἑκατομμύρια ἐπιχωρίως παραγόμενα, τῆς στενῆς κατηγορίας τῶν εἰδῶν πολυτελείας, σύνολον 105 ἑκατομμύρια. Ἐγώ, προβλέπω 100 ἑκατομμύρια. Ἰδού, ὅτι κάμνω συντηρητικὴν πρόβλεψιν. Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη διαφορά. Καὶ τὸ σφάλμα τῆς Ὑπηρεσίας εἶναι προφανές. Καὶ εἰλικρινῶς λυποῦμαι, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, τοῦ ὁποίου καὶ τὴν γνῶσιν τῶν πραγμάτων καὶ τὴν ἀντίληψιν γνωρίζει πόσον τιμῶ, δὲν ὑπέδειξεν εἰς τὸν Γενικὸν Διευθυντήν του τὸ λάθος. Ἔρχομαι εἰς τοὺς ἄλλους πόρους. Πλήρης σύμπτωσις. Ἀναγινώσκω τὸ κείμενον. «Αὔξησις τέλους χαρτοσήμου κατὰ 10%. Ἀπόδοσις 140 ἑκατομμύρια. Ὅσα καὶ ἐγὼ ὑπολογίζω. «Τρίτον, πρόσθετος φορολογία καταναλώσεως ἐκ τῶν σιγαρέττων θὰ ἀποδώσῃ ὡς ἔγγιστα 150 ἑκατομμύρια». Ἐπίσης ὅσα ὑπολογίζω. Ἐὰν ὅμως ἤθελεν ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς φορολογίας νὰ εἶναι περισσότερον ἐνημερωμένος, θὰ ἠδύνατο νὰ μᾶς εἴπῃ, ὅτι δὲν εἰσεπράχθησαν μόνον 150 ἑκατομμύρια, ἀλλὰ 162 ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ δὲν τὸ ἐθεώρησεν ἀπαραίτητον. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸν τέταρτον πόρον. Ἀπόδοσις φορολογίας τοῦ 1% ἐπὶ τῶν πωλουμένων γεωργικῶν προϊόντων. Ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τῆς διατυπώσεως τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς. Εἶναι μία δειλὴ προσπάθεια προσφορᾶς ὑπηρεσιῶν ἐντελῶς ἀτυχής. Γράφει: «Ἡ συνολικὴ ἀπόδοσις τοῦ φόρου 3% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν χονδρικῶς πωλουμένων ἀγροτικῶν προϊόντων κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἀνῆλθεν εἰς 240 ἑκατομμύρια περίπου ἐτησίως κατὰ μέσον ὅρον». Διατὶ ἔκρινεν ὁ κ. Γενικὸς Διευθυντής, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀθροίσῃ τὰ 3 ἔτη; Καὶ διατὶ δὲν ἔδωκεν, ὅπως εἰς ὅλας τὰς ἄλλας κατηγορίας, τὴν ἐτησίαν ἀπόδοσιν; Διότι ἐὰν ἔδιδε τὴν δυναμικὴν ἄνοδον τοῦ φόρου κατ’ ἔτος θὰ διεπιστοῦτο, ὅτι ἡ ἀπόδοσίς του εἶναι ἀκόμη μεγαλυτέρα. Ὑπάρχει ἐπίσης μία περίεργος ἐπανάληψις τοῦ «περίπου». «Περίπου» ⅔, «περίπου» ⅓. Ἀλλὰ «περίπου» δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν νόμον. Ὁ νόμος εἶναι κατηγορηματικός. Καὶ ἐπὶ ποσοῦ περίπου 240 ἑκατομμυρίων γράφει, ὅτι τὸ ⅓ εἶναι «περίπου» 70 ἑκατομμύρια!... Διὰ πρώτην φορὰν πληροφοροῦμαι ἀπὸ τὸν ἁρμόδιον Γενικὸν Διευθυντήν, ὅτι τὸ ⅓ «περίπου» τῶν 240 ἑκατομμυρίων περίπου εἶναι 70 ἑκατομμύρια. Ἄς ἐγένετο ἐπὶ τέλους 80 ἑκατομμύρια περίπου. Διατὶ πρέπει νὰ εἶναι 70 ἑκατομμύρια περίπου;

§27Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Κύριε Πρόεδρε, ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς φορολογίας εἶναι τόσον γνωστὸς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὥστε δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναλάβω ἐγὼ τὴν ὑπεράσπισίν του...

§28Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὸν τιμῶ, ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ κειμένου. Τώρα κρίνω τὸ κείμενον.

§29Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Καὶ ὅταν δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ὁμιλήσω, θὰ διαπιστωθῇ πόσον ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς φορολογίας εἶχε δίκαιον διατυπώνων τὰς ἀπόψεις αὐτάς. Καὶ θὰ διαπιστωθῇ ἀκόμη, ὅτι δὲν παρίστατο ἀνάγκη νὰ τοῦ ὑποδειχθῇ παρ’ οἱουδήποτε τὸ πρέπον. Τὴν στιγμὴν αὐτὴν θὰ ἀπαντήσω μόνον εἰς τὸν τελευταῖον σημεῖον τῆς ὁμιλίας σας. Ὁμιλεῖ τὸ ἔγγραφον περὶ ἀποδόσεως τοῦ 3% περίπου.

§30Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διατὶ εἶναι τὸ 3% περίπου;

§31Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Δικαιολογεῖται ἡ διατύπωσις 3% περίπου διὰ τοὺς λογαριασμοὺς διότι ἡ εἰσφορὰ τῶν 3% δὲν ἐπιβάλλεται ἐφ’ ὅλων τῶν προϊόντων. Ἐφ’ ὅλων τῶν προϊόντων ἐπιβάλλεται ἡ εἰσφορὰ 2% ἡ ὁποία περιέρχεται εἰς τοὺς δήμους. Ἐπὶ ὡρισμένου μέρους τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς πλὴν τῆς κτηνοτροφικῆς ἐπιβάλλεται προσθέτως καὶ 1% ἀκόμη ὑπὲρ τῆς ἀγροφυλακῆς καὶ δι’ αὐτὸ ἡ ἀπόδοσις τοῦ 1% εἶναι κατ’ ἀνάγκην κατωτέρα τοῦ ⅓ τῆς συνολικῆς ἀποδόσεως τῆς φορολογίας τοῦ 3%. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξήγησις τοῦ περίπου, τὸ ὁποῖον χρησιμοποιεῖ ἡ διατύπωσις τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ.

§32Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει αὐτὸ τὸ περίπου συνεχῶς ἐπαναλαμβανόμενον εἶναι περίεργον.

§33Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Ἡ ἔκφρασις πρέπει νὰ ἔχῃ ἰσχὺν δι’ ὅλα. Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς φορολογίας θὰ ὤφειλεν ἴσως νὰ ἐξηγήσῃ εἰς τὸ ἔγγραφόν του, ὅσα ἐξέθεσα ἀντὶ νὰ χρησιμοποιήσῃ τὴν ἔκφρασιν τοῦ περίπου. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι αὐτὸ ἀποδίδει πράγματι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συμβαίνει μὲ τὴν ἐπιβολὴν καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῆς εἰσφορᾶς καὶ δὲν ἀποκρύπτει τίποτε.

§34Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω ὅταν λάβετε τὸν λόγον νὰ μᾶς δώσετε ὄχι τὸ ἄθροισμα τῶν 3 ἐτῶν, ἀλλά, ἑκάστου ἔτους, διότι θὰ διαπιστωθῇ, ὅτι τὸ ποσὸν τῶν 80.000.000 τὸ ὁποῖον ἐγὼ ὁρίζω ὡς πόρον τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1961 θὰ εἶναι μεγαλύτερον.

§35Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Θὰ σᾶς δώσω κ. Πρόεδρε, τὴν γνωστὴν μέχρι τοῦδε ἀπόδοσιν τοῦ τρέχοντος ἔτους, διότι ἡ ἀπόδοσις τοῦ 1959 δὲν εἶναι ἀκόμη γνωστὴ εἰς τὸ σύνολον.

§36Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κατὰ τὰς πληροφορίας μου ἡ ἀπόδοσις τοῦ 1958 εἶναι 87.000.000.

§37Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Νὰ μοῦ συγχωρήσητε μίαν τελευταίαν διακοπήν. Ἡ ἀπόδοσις ὑπῆρξε κατωτέρα τῶν 70.000.000 διὰ τὸ ἔτος 1958. Καὶ ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς λέγων εἰς τὸ ἔγγραφόν του ἀπόδοσιν περίπου 70.000.000 προβαίνει ἴσως εἰς ὑπερεκτίμησιν τῆς ἀποδόσεως.

§38Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζω εἶναι ὁ νόμος. Καὶ ὁ νόμος λέγει ⅓, δὲν λέγει «περίπου». Πρόκειται ἄλλως τε περὶ ἀσημάντου διαφορᾶς ἀπέναντι τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῶν 500.000.000. Ὅπως ἀποδεικνύεται λοιπόν, πέραν αὐτῶν τῶν ἐντελῶς ἐπουσιωδῶν παρατηρήσεων, εἰς τὸ θέμα τῶν πόρων ἔχει ἐπέλθει πλήρης συμφωνία, ἡ ὁποία ἀφίνει ἀδιαταράκτους τὰς σχέσεις μου πρὸς τὸν φίλον Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν. Καὶ τώρα θὰ βαδίσω πρὸς συνάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ. Ἔρχομαι εἰς τὰ δημογραφικὰ θέματα. Ἐζήτησα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἡ Γεν. Δ)σις τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας νὰ ἐλέγξῃ τὰ δημογραφικά μου στοιχεῖα. Ἀλλὰ δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν. Ἀναφέρεται εἰς ἄλλα γενικώτερα θέματα περὶ τῶν ὁποίων θὰ συζητήσωμεν ἀλλὰ δὲν δίδει ἀπάντησιν εἰς τὰ ἰδικά μου δημογραφικὰ στοιχεῖα. Εὐλόγως κατὰ τὴν γνώμην μου, διότι δὲν ἠδυνήθη νὰ τὰ ἀμφισβητήσῃ.

§39Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συν)σμοῦ). Τὸ συμπέρασμά σας δὲν εἶναι ὀρθόν. Τὸ ὅτι δὲν ἀπήντησε, δὲν σημαίνει, ὅτι εἶναι ἀκριβῆ τὰ στοιχεῖα σας.

§40Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Παρεκάλεσα ὅπως ἡ Γενικὴ Δ)σις Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας ἐλέγξῃ τὰ δημογραφικά μου στοιχεῖα. Καὶ εἰς ἀπάντησιν ἀσχολεῖται μόνον μὲ ἄλλα θέματα διὰ τὰ ὁποῖα θὰ ὁμιλήσω. Δικαιοῦμαι ἑπομένως νὰ συναγάγω τὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν εὗρε τίποτε πρὸς ἀναίρεσιν. Ἀντὶ ὅμως τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας, ἔχομεν ἔκθεσιν τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἔκθεσιν τῆς Γεν. Δ)νσεως Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ὅπως καὶ μὲ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Δὲν ὑπάρχει θέμα διαφωνίας, πλὴν ἑνός, τὸ ὁποῖον θὰ προσδιορίσω. Γράφει ὁ κ. Παπαχρηστόπουλος «Ὡς δικαιοῦχα πρόσωπα «δέον» νὰ θεωρηθοῦν α) οἱ ἠσφαλισμένοι, οἵτινες συνεπλήρωσαν τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των, β) οἱ ἠσφαλισμένοι οἵτινες λόγῳ παθήσεως ἢ βλάβης ἐξασθενίσεως σωματικῆς ἢ πνευματικῆς δὲν εἶναι ἱκανοὶ πρὸς ἐργασίαν, γ) ἡ χήρα τοῦ ἠσφαλισμένου ὑπὸ τὰς ἰδίας προϋποθέσεις.». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ἰδικόν μου σχέδιον, εἶναι τοῦ κ. Παπαχρηστοπούλου, τὸ ὁποῖον εἶμαι πρόθυμος νὰ συζητήσω, ἀλλ’ ὡς ἰδικόν μου σχέδιον. Εἰς τὸ ἰδικόν μου σχέδιον, ὑπάρχει μόνον ἡ πρώτη περίπτωσις, ἡ σύνταξις γήρατος δι’ ὅσους συνεπλήρωσαν τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των.

§41Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερ.). Τὸ σχέδιον αὐτό, δὲν ἀποτελεῖ ἀπάντησιν τῆς ἰδικῆς σας προτάσεως. Ἡμεῖς τὸ κατεθέσαμεν διὰ νὰ εἶναι πλήρη τὰ στοιχεῖα. Ὑπῆρχον μελέται, ἡ μία τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τοῦ κ. Κονιδάρη, καὶ ἡ ἄλλη τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ὅταν ἐζητήσατε τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις, ἐθεωρήσαμεν, ὅτι ἦτο καθῆκον μας, ὅλα τὰ στοιχεῖα νὰ τὰ θέσωμεν εἰς τὸν φάκελλον. Συνεπῶς, δὲν δύνασθε νὰ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ παρεποίησε......

§42Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὄχι.

§43Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερν.). Ἄλλη εἶναι ἡ διεύθυνσις αὐτὴ καὶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ διεύθυνσις τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας.

§44Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὸ γνωρίζω.

§45Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερν.). Περὶ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα περιεῖχεν ἡ πρότασίς σας, ἠρωτήθη ἡ στατιστικὴ ὑπηρεσία. Ἡ ἄλλη διεύθυνσις εἶχε κάμει τὴν ἔκθεσίν της πολὺ χρόνον πρὶν καταθέσετε τὴν πρότασίν σας.

§46Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἶχα παρακαλέσει νὰ ἐλεχθοῦν οἱ ἀριθμοί μου ἀπὸ τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν. Ἡ στατιστικὴ ὑπηρεσία ἦτο πράγματι ἁρμοδία, ἀλλὰ δὲν τὰ ἤλεγξε. Ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ὅπως διεπιστώθη, ἐδόθη εἰδικὴ ἀπάντησις ἐπὶ ἑκάστου πόρου.

§47Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερν.). Ἐπεκαλέσθητε τὸ ἔγγραφον αὐτὸ ὡς ἀπάντησιν.

§48Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὶ νὰ κάμω;

§49Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερν.). Ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι μία μελέτη. Ἐσεῖς ἐζητήσατε νὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν ὅλα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι, ἐκτὸς τῆς μελέτης Κονιδάρη ὑπῆρχε καὶ ἡ μελέτη τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Τὴν κατεθέσαμεν πρὸς ἐνημέρωσίν σας. Δὲν εἶναι ἡ ἔκθεσις αὐτὴ ἀπάντησις εἰς τὴν ἰδικήν σας πρότασιν. Ἀπάντησις εἶναι ἡ ἔκθεσις τῆς ἁρμοδίας διευθύνσεως τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας.

§50Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὅσον ἀφορᾶ τὰς δαπάνας, ὑπάρχει ἀπάντησις, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει εἰς ἀκέραιον τοὺς ἀριθμοὺς μου. Ἀλλὰ διὰ τὰ δημογραφικὰ στοιχεῖα, δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις τῆς δημογραφικῆς ὑπηρεσίας. Ἠμποροῦμεν, ἐν τούτοις, νὰ συζητήσωμεν ὡρισμένας κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι περιέχονται καὶ εἰς αὐτὴν τὴν μελέτην τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργ. Συντονισμοῦ. Ὅπως προκύπτει ἐξ αὐτῆς, ὁ ἀριθμὸς τῶν δικαιούχων δὲν εἶναι διάφορος. Τὸ σχέδιον εἶναι διάφορον. Τὸ ἰδικόν μου σχέδιον περιέχει μόνον τὴν σύνταξιν γήρατος. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον συμβαίνει νὰ συμπίπτω εἰς ἀκέραιον μὲ τὰ πορίσματα τῆς 5μελοῦς Κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἰδοὺ τὶ γράφει εἰς τὸ πόρισμά της ἡ Ἐπιτροπή. «Κατ’ ἀκολουθίαν τῆς γενομένης μελέτης τοῦ θέματος, ἡ Ἐπιτροπὴ κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι διὰ μίαν μακρὰν χρονικὴν περίοδον δέον νὰ περιορισθῇ εἰς μόνην τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος». Εἰς ἓν μόνον σημεῖον ἐκ τῆς ἐκθέσεως προκύπτει διαφωνία. Εἰς τὸ ποσοστὸν τῶν εὐπόρων. Ὁ κ. Παπαχρηστόπουλος προσδιορίζει τὸ ποσοστὸν τῶν εὐπόρων 8%, ἐγὼ προσδιορίζω 20%. Ὅπως συνέβη καὶ μὲ τὸν συνάδελφόν μου τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, καὶ ὁ κ. Παπαχρηστόπουλος σφάλλεται, διότι στηρίζεται μόνον εἰς τὸ κριτήριον τῶν 60 στρεμμάτων διὰ τὴν εὐπορίαν, ἀλλὰ τὸ κριτήριον εἶναι ἀτελές. Διότι εἶναι δυνατὸν τὰ 60 στρέμματα νὰ μὴ προσφέρουν εὐπορίαν, ἐνῷ τὰ 30 στρέμματα νὰ τὴν προσφέρουν. Θὰ ἔπρεπε ἀναγινώσκων τὸ κείμενόν μου, νὰ ἴδῃ, ὅτι διὰ τὸν προσδιορισμὸν τοῦ 20% ὑποδεικνύω ὡρισμένας προσφάτους μελέτας, αἱ ὁποῖαι τὸ ἀποδεικνύουν. Ὑπάρχουν δύο τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ μία τῆς Α.Τ.Ε. ἀπὸ τὰς ὁποίας συνάγεται, ὅτι ἡ εὐπορία εἶναι ἄνω τῶν 20%. Ἰδικόν μου κριτήριον εὐπορίας εἶναι 1.500 δραχμαὶ καθαροῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος κατὰ μῆνα εἰς ἑκάστην γεωργικὴν οἰκογένειαν. Δηλαδὴ 18.000 ἐτησίως. Εἰς τὴν Γαλλίαν τὸ ποσὸν ὁρίζεται 15.500. Ἔχω ἐδῶ, εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως, καὶ τὰς τρεῖς μελέτας, αἱ ὁποῖαι ἐπιβεβαιώνουν τὸν ἀριθμόν μου. Πέραν αὐτοῦ τοῦ θέματος, μὲ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, εἰς κανένα σημεῖον δὲν εὑρισκόμεθα ἐν διαφωνίᾳ. Ὁρίζω τοὺς ἐπιδοματούχους εἰς 5%. Γνωρίζω, ὅτι ὑπάρχει ἔκθεσις εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἡ ὁποία ἀναβιβάζει τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐπιδοματούχων εἰς 20%. Ἀλλὰ τὴν θεωρῶ ἐσφαλμένην καὶ ἐμμένω εἰς τὸ ἰδικόν μου ποσοστόν, τοῦ 5%. Ἀγαπητοὶ συνάδελφοι, προσδιωρίσαμεν τὰς δαπάνας καὶ προσδιωρίσαμεν τοὺς πόρους. Ὡλοκλήρωσα ἑπομένως τὴν θεμελίωσιν τῆς προτάσεώς μου καὶ αἰσθάνομαι βαθεῖαν ἱκανοποίησιν, ὅτι ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐξεπλήρωσα τὸ καθῆκον μου ὡς ὑπεύθυνος δημόσιος ἄνθρωπος, νὰ ἐπιβεβαιώσω τὴν πλήρη ἀκρίβειαν ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦμαι. Ἀκριβῶς ὅμως δι’ αὐτὸ ἔχω δοκιμάσει μεγάλην στενοχωρίαν ἀπὸ τὸν καταιγισμὸν πυρός, τὸν ὁποῖον ὑπέστην, διότι ἀπεφάσισα νὰ ἀναλάβω αὐτὴν τὴν πρωτοβουλίαν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὴν 29ην Δεκεμβρίου, εἰς τὴν Κόρινθον, εἶπεν: «Ἐπιδεικνύω ἀδικαιολόγητον σπουδήν». Ὁμιλῶν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὴν 12ην Ἰανουαρίου, εἶπε: «Τὸ σχέδιόν μου δὲν εἶναι θεμελιωμένον οἰκονομικῶς». Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁμιλῶν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὴν 22αν Ἰανουαρίου, εἶπεν: «Ὅταν γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς οὐσίας, θὰ σᾶς ἀποδείξω, ὅτι ἡ πρότασίς σας δὲν εἶναι πραγματοποιήσιμος μὲ τοὺς ὅρους ποὺ θέτετε». Εἶπεν ἐπίσης: «Σεῖς καθορίζετε τοὺς δικαιούχους κατὰ κατηγορίας καὶ ἡ Κυβέρνησις λέγει, ὅτι δι’ ἑκάστην κατηγορίαν δὲν εἶναι ἀκριβὴς ὁ ἀριθμός, τὸν ὁποῖον ἐδώσατε. Κατὰ τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ, θὰ ἴδητε, ὅτι θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν διαπίστωσιν αὐτήν». Ἀλλὰ ἔχω καὶ τὴν Κυβερνητικὴν ἀνακοίνωσιν τῆς 24ης Δεκεμβρίου, ἡ ὁποία εἶναι ἀπίστευτος: «Οἱ Κυβερνητικοὶ κύκλοι χαρακτηρίζουν τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ κ. Παπανδρέου ὡς καθαρὰν δημοκοπίαν». Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀνακοίνωσις εἰς τὸν Τύπον. Ἔγινεν ἐπίσης ἔντονος χρῆσις τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ καὶ ἐναντίον μου. Κυβερνητικὸς βουλευτής, ὁμιλῶν τὴν 14ην Ἰανουαρίου εἰς τὸν Ραδιοφωνικὸν Σταθμόν, εἶπεν: «Ἀρκοῦνται οἱ προτείνοντες τὴν σύνταξιν νὰ ἀγρεύουν ἐκλογικὰς συμπαθείας. Ἡ Κυβέρνησις ἀρνεῖται νὰ πέσῃ εἰς τὴν παγίδα μιᾶς δημαγωγικῆς συναγωνιστικῆς ἐκστρατείας. Τὰ σχέδια εἶναι ἀμελέτητα καὶ ἀνώριμα». Καὶ ἄλλος κατόπιν ὁμιλητὴς εἰς τὸν ραδιοφωνικὸν σταθμόν, τὴν 23ην Ἰανουαρίου, εἶπεν: «Τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν ἀποτελεῖ θέμα δημαγωγικῆς πλειοδοσίας. Ἐὰν δὲν ἀπετέλει «τροπήν» — ὁμιλεῖ τὴν 23ην Ἰανουαρίου καὶ ἐξακολουθεῖ ἀκόμη νὰ ἐννοῇ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν τὴν σημασίαν τῆς συντάξεως τῶν ἀγροτῶν,— ἐὰν δὲν ἀπετέλει τορπίλλην εἰς τὴν προσπάθειαν ἀναπτύξεως τῆς παραγωγῆς, ἡ ἄποψις τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν θὰ προεκάλει τὴν ἱλαρότητα ὄχι πλέον τὴν ἰδικήν μου, ἀλλὰ κάθε πολίτου μὲ στοιχειώδη σκέψιν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Δὲν εἶναι δύσκολον νὰ προΐδῃ κανείς, ὅτι ἡ «πληγὴ» —ἡ σύνταξις τῶν ἀγροτῶν!—ποὺ ἀνοίγεται μὲ τὴν γενομένην πρότασιν, θὰ ἀποβῇ αἰτία ἀνατροπῆς τῆς δημοσιονομικῆς σταθερότητος. Μὲ τὴν τακτικὴν αὐτὴν δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀποκλείεται εἰς τὸ μέλλον νὰ προταθῇ καὶ ὁ διορισμὸς τῶν ἀγροτῶν ὡς δημοσίων ὑπαλλήλων».

§51ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖος τὰ εἶπε;

§52Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ὁ ὁμιλητής. Μὲ ἐνδιαφέρει ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς εἰς τὸν ὁποῖον ὡμίλησε.

§53Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβερν.). Ὅπως γνωρίζετε, οἱ σχολιασταὶ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ εἶναι διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, οἱ πλεῖστοι τῶν ὁποίων δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν κυβερνητικὴν παράταξιν. Ἔχουν ἐπιλεγῆ ἀπὸ τὸν διευθυντὴν τοῦ ἱδρύματος καὶ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ διατυπώνουν τὰς σκέψεις των. Ἐὰν αἱ σκέψεις αὗται ἀπέδιδον τὰς σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως, ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐδυσκολεύετο, ὅταν τὸ πρῶτον ἦλθε τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, νὰ τὰς διατυπώσῃ εὐθέως.

§54Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἐπιτρέπετε, κ. Πρόεδρε.

§55Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὸ θεωρῶ εὔλογον νὰ ὁμιλήσετε, ἀλλά, παρακαλῶ, μετὰ τὸ τέλος τῆς ἰδικῆς μου ὁμιλίας. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἔννοια τῶν λόγων μου δὲν εἶναι, ὅτι οἱ ὁμιληταὶ εἰς τὸ ραδιόφωνον ἐκφράζουν τὰς γνώμας τῆς Κυβερνήσεως. Ἄλλη εἶναι ἡ ἔννοια τῶν λόγων μου τὴν ὁποίαν τώρα θὰ ἐξηγήσω. Οἱ φίλοι μου ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας δοκιμάσαντες στενοχωρίαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν διασυρμόν, τὸν ὁποῖον ὑφιστάμην ἀπὸ τοὺς ὁμιλητὰς τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ, μοῦ συνέστησαν νὰ δώσω ἀπὸ τὸν ἴδιον ραδιοφωνικὸν σταθμὸν μίαν ἀνακοίνωσιν, ἡ ὁποία νὰ ἐξηγῇ τὴν πολιτικήν μου. Καὶ ἀπηυθύνθην εἰς τὸν Γενικὸν Διευθυντὴν τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ. Τὸν εὗρον καλοπροαίρετον, καὶ τοῦ ἔστειλα τὴν δήλωσίν μου. Ἐζήτησεν ὁδηγίας καὶ ὁ προϊστάμενός του Ὑφυπουργὸς ἀπηγόρευσε τὴν ἀνακοίνωσιν! Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἀπηγόρευσεν εἰς ἕνα δημόσιον ἄνδρα, ὅπως ἐγώ, τὸ δικαίωμα τῆς ἀμύνης! Αἰσθάνομαι ἀνάγκην νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Ὑφυπουργὸν τοῦ Τύπου, ὅτι παρεξηγεῖ τὰς ἐξουσίας του. Ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς δὲν εἶναι προσωπικὸν κτῆμα του. Εἶναι ἐθνική, ὀφείλει νὰ εἶναι ἐθνικὴ λειτουργία. Ἀλλ’ ὅταν λειτουργῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὅταν εἰς ἕνα δημόσιον ἄνδρα διασυρόμενον ἀπὸ τοὺς ὁμιλητάς του, ἀπαγορεύῃ καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἀμύνης, μὲ ἀναγκάζει νὰ τοῦ εἴπω, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι Δημοκρατία. Καὶ ἔρχομαι, κύριοι βουλευταί, εἰς ἄλλο γενικώτερον θέμα. Ἐρωτᾶται. Εἶναι τὰ ἀπογραφικὰ στοιχεῖα ἀξιόπιστα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἠμποροῦμεν νὰ βασίσωμεν μίαν μελέτην, μίαν ἀπόφασιν παροχῆς συντάξεως γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας; Ἡ ἀπογραφὴ ἔχει γίνει τὸ 1951. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνάγωμαι συμπεράσματα παρὰ μόνον ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος τρόπος μέχρις ὅτου πραγματοποιηθῇ νέα γενικὴ ἀπογραφή. Πότε προβλέπεται νὰ γίνῃ; Ἔχει ἀποφασισθῆ νὰ γίνῃ τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1961 καὶ τὰ πορίσματα τῆς νέας ἀπογραφῆς θὰ ὑπάρξουν τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1962. Ἡ Ἐπιτροπὴ τὴν ὁποίαν κατήρτισεν ἡ Κυβέρνησις ἐγνωμάτευσεν, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀναμείνωμεν τὴν νέαν ἀπογραφήν. Καὶ ἐπίσης, ὅτι μετὰ τὸν προσδιορισμὸν τῶν δικαιούχων θὰ πρέπει καὶ πάλιν νὰ μεσολαβήσουν δύο ἔτη κατὰ τὰ ὁποῖα θὰ καταβάλῃ ἀσφάλιστρον καὶ ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια καὶ κατόπιν εἰς τὸ 5ον ἔτος θὰ λάβῃ 200 δραχμὰς κατὰ μῆνα ὡς σύνταξιν. Δὲν συμμερίζομαι αὐτοὺς τοὺς συλλογισμούς. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐγκαταλείψωμεν αὐτοὺς τοὺς μακροπροθέσμους ὑπολογισμοὺς τῆς ἐπιτροπῆς καὶ ἀποφασίσωμεν νὰ ἀναμείνωμεν ἁπλῶς τὴν νέαν ἀπογραφὴν καὶ πάλιν προφανὲς εἶναι, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς θὰ γίνουν γνωστὰ εἰς τὴν ἄλλην Βουλήν. Ἑπομένως ἔχομεν νὰ ἐκλέξωμεν: Θεωροῦμεν ἀπαραίτητον τὴν νέαν ἀπογραφήν; Τότε παύει πλέον νὰ εἶναι ἔργον ἰδικόν μας ἡ σύνταξις τῶν ἀγροτῶν. Δυνάμεθα νὰ βασισθῶμεν εἰς τὴν συναγωγὴν συμπερασμάτων ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὑφισταμένης ἀπογραφῆς; Τότε ἠμποροῦμεν νὰ προχωρήσωμεν. Ἀνέγνωσα καὶ εἰς τὴν ἀπάντησιν τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας καὶ εἰς τὸν ἐπίλογον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ἀναμένεται ἡ «δοκιμαστικὴ ἀπογραφὴ» τῆς 3ης προσεχοῦς Ἀπριλίου. Οὐδαμοῦ ἕως τώρα ἔγινε μνεία αὐτῆς τῆς ἀπογραφῆς. Ἀποτελεῖ ὄψιμον, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἀτυχὲς εὕρημα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὁμιλῶν πρὸ ἑβδομάδος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, εἶχεν εἴπει ὅτι χρειάζονται ἀναλογιστικαὶ μελέται, ἀλλὰ δὲν εἶχε κάμει καμμίαν μνείαν αὐτῆς τῆς δοκιμαστικῆς ἀπογραφῆς τῆς 3ης Ἀπριλίου. Καὶ εὐλόγως, διότι ἡ δοκιμαστικὴ αὐτὴ ἀπογραφὴ τῆς 3ης Ἀπριλίου, δὲν δύναται νὰ δώσῃ συμπεράσματα πληρέστερα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἀπὸ τὴν γενικὴν ἀπογραφὴν τοῦ 1951. Εἶναι ἁπλῶς ἐκπαιδευτικὴ καὶ ἀποβλέπει εἰς τὴν διαπίστωσιν τῶν ἀντιδράσεων τοῦ κοινοῦ καὶ εἰς τὴν ἐξάσκησιν τῶν ὑπαλλήλων διὰ τὴν ἀπογραφὴν τοῦ προσεχοῦς ἔτους. Ἑπομένως καὶ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα παύει νὰ ὑπάρχῃ. Εὑρισκόμεθα ἐνώπιον τοῦ προβλήματος, ὅτι ἐὰν θέλωμεν ἡμεῖς, ἡ Βουλὴ αὐτή, νὰ δώσῃ τὴν σύνταξιν γήρατος, θὰ βασισθῇ εἰς τὴν παλαιὰν ἀπογραφὴν μὲ τὴν προβολήν, τὴν ὁποίαν ἡ ἐπιστημονικὴ ἐργασία προβλέπει. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ἰδική μου γνώμη. Κύριοι βουλευταί, πιστεύω, ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῆς συντάξεως γήρατος, ἐξέρχεται ἀπὸ τὰς συνήθεις ὑποθέσεις, τὰς ὁποίας συζητοῦμεν. Εἶναι, κατὰ τὴν γνώμην μου, μέτρον σωτήριον διὰ τὸ Ἔθνος, καὶ θανάσιμον διὰ τοὺς ἐχθρούς του. Αὐτὴ εἶναι ἡ πεποίθησίς μου. Μόνον ὅσοι δὲν γνωρίζουν τὴν ψυχολογίαν χωριοῦ δὲν ἠμποροῦν νὰ τὸ ἐκτιμήσουν. Ἐὰν παραχωρηθῇ σύνταξις εἰς οἱανδήποτε κοινωνικὴν τάξιν εἰς τὴν πρωτεύουσαν, κανεὶς δὲν θὰ συγκινηθῇ πέραν ἐκείνων, εἰς τοὺς ὁποίους προσφέρεται. Εἰς τὸ χωριό, ὅμως, ἡ συγκίνησις εἶναι καθολική, διότι ὑπάρχει ἡ ψυχὴ τοῦ χωριοῦ. Θὰ δημιουργηθῇ πρῶτον μία ἠθικὴ ἀτμόσφαιρα εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκογένειαν εἰς τὴν ὁποίαν σήμερον ὁ γέρων ἀγρότης συνήθως θεωρεῖται βάρος. Μὲ τὴν σύνταξιν θὰ γίνῃ πρόσωπον πολυφίλητον. Ἐνθυμοῦμαι, πρὸ τῶν ἐκλογῶν, ὅταν ἐξήγγειλα αὐτὸ τὸ μέτρον εἰς τὴν Ἀρκαδίαν, ἕνας θυμόσοφος μοῦ εἶπεν: «Ἐὰν πραγματοποιηθῇ αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι εἰς τὰ χωριὰ πλέον νέοι ἠμποροῦν νὰ πεθαίνουν. Γέρος ὅμως δὲν θὰ πεθάνῃ. Θὰ τὸν φροντίζουν οἱ νυφάδες του». Θὰ δημιουργηθῇ συγκίνησις ὄχι μόνον εἰς τὴν οἰκογένειαν, ἀλλὰ εἰς τὴν ψυχὴν ὅλου τοῦ χωριοῦ. Συμφιλιώνεται ἡ ψυχὴ τοῦ χωριοῦ μὲ τὸ Κράτος. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ μέγα ἀποτέλεσμα. Ἐνῷ σήμερον κατέχεται ἀπὸ πικρίαν. Ἄλλωστε, κατὰ βάθος, ἐὰν δοθῇ σύνταξις, ὅλοι θὰ αἰσθάνωνται δικαιοῦχοι, ἄλλος ἐνωρίτερον καὶ ἄλλος βραδύτερον. Διὰ τοῦτο, θὰ εἶναι γενικὴ ἡ συγκίνησις. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἀπευθύνω ἔκκλησιν, ὅπως καταργήσωμεν τὰ τείχη, τὰ ὁποῖα χωρίζουν Συμπολίτευσιν καὶ Ἀντιπολίτευσιν καὶ ἡνωμένοι, χωρὶς καμμίαν ἀντιδικίαν, νὰ βαδίσωμεν εἰς τὴν πραγματοποίησιν τοῦ θεσμοῦ. Ἐπιθυμῶ νὰ προβῶ καὶ εἰς μίαν ἐξομολόγησιν. Πιστεύω, ὅτι ἡ σύνταξις τῶν ἀγροτῶν εἶναι γεγονὸς τετελεσμένον πρὸ τῶν προσεχῶν ἐκλογῶν. Διότι ἔγινε κοινὴ συνείδησις. Ὅταν ἔγραφα εἰς τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν ὅτι, ἐὰν χαθῇ τὸ χωριὸ θὰ χαθῇ καὶ τὸ Ἔθνος, προσέθετα: «Φοβοῦμαι, ὅτι αἱ πόλεις δὲν ἔχουν ἀκόμη ἐπίγνωσιν αὐτοῦ τοῦ κινδύνου». Ἡ ψυχολογία ὅμως αὐτῶν τῶν ἑβδομάδων μὲ καθησύχασε. Διεπίστωσα, ὅτι ὄχι μόνον εἰς τοὺς ἀγρότας, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἀστοὺς ἐδημιουργήθη ἐπίγνωσις τῆς προτεραιότητος τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Ἔχω ἀποκομίσει τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὅλοι ἀνεξαιρέτως εἰς τὴν πρωτεύουσαν ἐγκρίνουν τὸ μέτρον καὶ ἤρχισαν νὰ ἐννοοῦν, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος διὰ νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἡ Ἑλλάς. Ἐδημιουργήθη μία νέα συνείδησις καὶ ἀποτελεῖ τοῦτο μίαν ἀπὸ τὰς εὐτυχεῖς συνεπείας αὐτῆς τῆς συζητήσεως. Ἀλλά, διότι ἀκριβῶς εἶμαι βέβαιος, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ φθάσωμεν εἰς ἐκλογὰς χωρὶς τὴν πραγματοποίησιν αὐτοῦ τοῦ μέτρου, θὰ ἤθελον νὰ ἀπευθύνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως μὴ ἀναβληθῇ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου αὐτοῦ μέχρι τῆς παραμονῆς τῶν ἐκλογῶν, διότι θὰ χάσῃ τότε τὴν ἐθνικήν του ἀκτινοβολίαν, θὰ γίνῃ ἕνα μικρὸν κομματικὸν εὐτελὲς ἐκλογικὸν τέχνασμα Σήμεραον πρέπει ὅλοι ἡνωμένοι, Κυβέρνησις καὶ Ἀντιπολίτευσις, νὰ ψηφίσωμεν αὐτὸν τὸν νόμον ὡς προσφοράν, ὡς ἐκπλήρωσιν χρέους πρὸς τὸν πάσχοντα, τὸν μεγαλομάρτυρα, τὸν ζωοδότην ἀγροτικὸν κόσμον. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχει τὸν λόγον.

§57Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, πρὶν εἰσέλθω εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸν ἀνώμαλον τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον τοῦτο ἤχθη ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἐδήλωσε πρὸ διμήνου δι’ ἐμοῦ πρὸς τὸ Σῶμα, ὅτι μελετᾷ τὸ θέμα. Καὶ τὸ μελετᾷ σοβαρῶς, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸν κατατεθέντα φάκελλον. Δὲν δύναμαι συνεπῶς νὰ ἐννοήσω τὴν πρωτοβουλίαν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐκτὸς ἐὰν τῆς ἀποδώσω πρόθεσιν δημιουργίας ἐντυπώσεων. Πρό τινων ἑβδομάδων, ἡ Ἀντιπολίτευσις κατέθεσε 2 προτάσεις νόμου, ἐν γνώσει της, ὅτι αἱ προτάσεις αὗται δὲν ἐπρόκειτο νὰ καταστοῦν νόμοι τοῦ Κράτους. Καὶ λέγω «ἐν γνώσει της», διότι ἐκτὸς τοῦ κωλύματος τοῦ συνταγματικοῦ, ὑπῆρχε δεδομένη ἡ δήλωσις τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι μελετᾷ τὸ θέμα καὶ συνεπῶς, ὑπῆρχε δεδομένη ἡ ἄρνησις τῆς πλειοψηφίας νὰ υἱοθετήσῃ τὰς προτάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐν συνεχεία, ἡ Ἀντιπολίτευσις, κατέθεσε 5 ἐπερωτήσεις, ἐλέγχουσα τὴν Κυβέρνησιν διὰ μίαν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν δὲν ὑπεσχέθη προεκλογικῶς. Ἡ Κυβέρνησις, ὅπως ἐνθυμεῖσθε, δὲν ὑπεσχέθη προεκλογικῶς τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Διὰ τῶν προγραμματικῶν της δηλώσεων καὶ μόνον ἡ Κυβέρνησις ὑπεσχέθη εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι θὰ μελετήσῃ τὸ θέμα. Εἶναι περιττὸν νὰ ἀναγνώσω τὸ σχετικὸν ἀπόσπασμα τῶν δηλώσεων ἐκείνων, διότι με ἀπήλλαξεν αὐτοῦ τοῦ κόπου ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων. Ἐδήλωσεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι θὰ μελετήσῃ τὸ θέμα καὶ ἐὰν τὸ πόρισμα τῆς μελέτης αὐτῆς ἐπιτρέπῃ τὴν οἰκονομικὴν θεμελίωσιν τοῦ θεσμοῦ, τότε καὶ μόνον θὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐφαρμογήν του. Ἡ Κυβέρνησις ὑπῆρξε συνεπὴς πρὸς τὰς προγραμματικὰς αὐτῆς δηλώσεις, διότι ἐπελήφθη τῆς μελέτης τοῦ θέματος. Συνεπῶς, δὲν νομίζω, ὅτι ἐδικαιοῦτο ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ ἐλέγχῃ τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου. Ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, προλαμβάνων τὴν διατύπωσιν αὐτῶν τῶν παρατηρήσεων, ὑπεστήριξεν, ὅτι ἡ σπουδὴ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχεν ὡς σκοπὸν τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς μελέτης, διότι, κατὰ τὴν γνώμην του, ἡ μελέτη τῆς Κυβερνήσεως ἔβαινε μὲ βραδὺν ρυθμόν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τοῦ εἴπω, ὅτι θέματα αὐτῆς τῆς ἐκτάσεως καὶ αὐτῆς τῆς σημασίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μελετῶνται προχείρως. Θὰ ἐνθυμῆσθε ἴσως, ὅτι πρὶν ἢ καθιερωθῇ ἐν Ἑλλάδι ἡ ἀσφάλισις τοῦ ἐργάτου, διεξήγοντο συζητήσεις καὶ κατηρτίζοντο μελέται ἐπὶ μίαν ἐννεαετίαν. Εἰς τὴν Γερμανίαν, ἤρχισε νὰ συζητῆται τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν τὸ 1952 καὶ ἐφηρμόσθη τὸ 1957. Εἰς τὴν Ἰταλίαν, ἤρχισεν ἡ σχετικὴ συζήτησις τὸ 1949 καὶ ἐφηρμόσθη τὸ 1958. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι πρόκειται περὶ θέματος, τὸ ὁποῖον ἔχει ἀνάγκην ἐπισταμένης μελέτης, διότι ἐὰν δὲν θεμελιωθῇ ἐπὶ ἀσφαλοῦς βάσεως, ὑπάρχει κίνδυνος ὄχι μόνον ὁ θεσμὸς νὰ χρεωκοπήσῃ, ἀλλὰ νὰ παρασύρῃ εἰς τὴν χρεωκοπίαν καὶ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Συνεπῶς, δὲν εὐσταθεῖ ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ἡ βραδύτης τῆς Κυβερνήσεως, ἐνέπνεε τὴν πρωτοβουλίαν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἡ σπουδὴ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑπῆρξε τοσούτῳ μᾶλλον ἀδικαιολόγητος, καθ’ ὅσον ὅλοι ἐπιθυμοῦμεν νὰ εὑρεθοῦν οἱ οἰκονομικοὶ ἐκεῖνοι συνδυασμοί, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν θεμελίωσιν τοῦ θεσμοῦ. Ἡ διαφορά μας ἔγκειται ἐν τούτῳ, ὅτι ἡ μὲν Κυβέρνησις, μὴ δυναμένη νὰ ἀναλάβῃ ὑποχρεώσεις, τὴν ἔκτασιν τῶν ὁποίων ἀγνοεῖ, ἐπιμένει ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς πλήρους μελέτης τοῦ θέματος, ἐνῷ ἡ Ἀντιπολίτευσις προτείνει τὴν ἄμεσον, ἀλλὰ πρόχειρον ἀντιμετώπισιν, ἀδιαφοροῦσα διὰ τὰς συνεπείας. Ἀλλά, ἐὰν ἕνα μέρος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐπέδειξεν ἁπλῶς ἀδικαιολόγητον σπουδήν, ἕτερον μέρος αὐτῆς, καὶ ἐννοῶ τὴν Ἀριστεράν, ἐπέδειξε διάθεσιν ἀδιστάκτου δημοκοπίας. Διότι, ἐκτὸς τῶν λόγων, τοὺς ὁποίους ἀνέφερα καὶ οἱ ὁποῖοι καθίστων ἀδύνατον τὴν παραδοχὴν τοῦ σχεδίου της, εἶχε δεδομένην τὴν πρότασιν τοῦ κ. Παπανδρέου, ἡ ὁποία καθίστα περιττὴν τὴν ὑποβολὴν τῆς ἰδικῆς της προτάσεως. Πέραν τούτου, ἡ δημαγωγική της διάθεσις προκύπτει καὶ ἀπὸ τὸ περιεχόμενον τῆς προτάσεώς της, ἡ ὁποία υἱοθετουμένη θὰ ἀνετίνασσεν ἐντὸς ὀλίγων μηνῶν εἰς τὸν ἀέρα τὴν οἰκονομίαν τῆς Χώρας. Κύριοι βουλευταί, ἡ ὑπεροχὴ τῆς Δημοκρατίας ἔναντι τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων, συνίσταται εἰς τὸ δικαίωμα τοῦ λαοῦ νὰ ἀποφασίζῃ περὶ τῆς τύχης του. Ἡ ὀρθή, ὅμως, ἐνάσκησις τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ, προϋποθέτει τὴν ἔντιμον διαφώτισιν τοῦ λαοῦ καὶ διὰ νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ διαφώτισις, ἡ Δημοκρατία καθιέρωσε τὴν δημοσίαν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ βασικὴν ἀρετὴν παντὸς ἐλευθέρου πολιτεύματος. Ἡ ἀρετὴ ὅμως αὐτὴ μεταβάλλεται εἰς θανάσιμον μειονέκτημα, ὅταν ἡ πολιτικὴ μιᾶς χώρας κυριαρχῆται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς δημαγωγίας. Ἡ δημαγωγία ἀπομακρύνει τὸν λαὸν ἀπὸ τὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας καὶ τὸν καθιστᾷ ἀνίκανον νὰ ἀποφασίζῃ μὲ ἀσφαλῆ κρίσιν περὶ τοῦ μέλλοντός του. Ἡ Δημοκρατία διὰ νὰ εὐδοκιμήσῃ ἔχει ἀνάγκην εἰλικρινείας καὶ πολιτικοῦ θάρρους. Συνεπῶς, πρὸς τὴν ἀντίληψιν αὐτὴν θὰ ὁμιλήσω μὲ αἴσθημα εὐθύνης, ἀλλὰ καὶ μὲ ρεαλισμόν, ἵνα διευκολύνω τὴν διερεύνησιν τοῦ θέματος. Θὰ ἔλθω, ἤδη, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος, ἐξετάζων ἐν ἀρχῇ τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ τὸν ἀγροτικόν μας κόσμον. Οὐδεὶς ἀγνοεῖ, ὅτι ἡ ἐθνική μας ζωὴ στηρίζεται εἰς τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς θυσίας τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου καὶ οὐδεὶς ἀρνεῖται, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξαντλῶμεν ὅλα τὰ περιθώρια, τὰ ὁποῖα παρέχει ἡ ἐθνική μας οἰκονομία, διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ ἀγρότου. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει εἰς τὰς ἀληθείας αὐτὰς καὶ τὴν πίστιν της τὴν ἀπέδειξεν ἐμπράκτως διὰ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἔλαβε καὶ ἐξακολουθητικῶς λαμβάνει, διὰ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀγρότου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος). Συνεπείᾳ αὐτῶν, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐπετεύχθη μία ἀξιόλογος αὔξησις τοῦ ἀγροτικοῦ μας εἰσοδήματος. Ἀπὸ 17 δισεκατομμύρια 200 ἑκατομμύρια, ποὺ ἦτο τὸ ἀγροτικόν μας εἰσόδημα τὸ 1955, ἀνῆλθεν εἰς 25 δισεκατομμύρια 400 ἑκατομμύρια τὸ 1959. Παρὰ ταῦτα, εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ τάξις ὑποφέρει. Ἡ βασικὴ αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου εἶναι ἡ ἀνεπάρκεια καὶ τὸ ἄγονον τοῦ κλήρου του. Πέραν δὲ αὐτοῦ, τὸ γεγονὸς ὅτι παράγομεν, καὶ αὐτὰ εἰς ἀνεπαρκῆ ποσότητα, προϊόντα ἡμιπολυτελῆ, τὰ ὁποῖα συναντοῦν δυσχερείας εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Αὐτὴ εἶναι μία πραγματικότης, τὴν ὁποίαν δὲν δυνάμεθα νὰ ἀγνοήσωμεν. Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ ἡ πραγματικότης εἶναι δυσάρεστος, τὶ δυνάμεθα νὰ πράξωμεν διὰ νὰ τὴν βελτιώσωμεν; Νομίζω, ὅτι τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ χρησιμοποιήσωμεν θὰ εἶναι ἀνάλογα μὲ τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Καὶ τὰ μέσα αὐτά, εἶναι: Πρῶτον, ἡ βελτίωσις τοῦ περιωρισμένου καὶ ἀγόνου γεωργικοῦ κλήρου, διὰ τῆς ἐκτελέσεως ἔργων ἐγγείου βελτιώσεως. Δεύτερον, ἡ ἀναδιάρθρωσις τῶν καλλιεργειῶν μας, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ καλλιεργοῦνται προϊόντα, τὰ ὁποῖα καὶ ὑψηλότερον εἰσόδημα ἀποδίδουν, ἀλλὰ καὶ περισσότερον θὰ ἀπασχολοῦν τὸν γεωργὸν καί, τρίτον, ἡ προστασία τῆς γεωργικῆς του παραγωγῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ πολιτική, διὰ τῆς ὁποίας θὰ εἶναι δυνατὸν βασίμως νὰ ἐλπίζωμεν, ὅτι εἰς τὸ μέλλον θὰ βελτιώσωμεν τὴν ζωὴν τῶν ἀγροτῶν μας. Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἡ Πολιτεία δὲν ὀφείλει νὰ ἀντιμετωπίσῃ μὲ κατανόησιν καὶ εἰς τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ καὶ τὰ κοινωνικὰ προβλήματα τῆς ἀγροτικῆς μας τάξεως. Τὰ προβλήματα αὐτά, συνίστανται, κυρίως, εἰς τὴν ἰατρικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν καὶ ἐν συνεχείᾳ συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν μας. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ θὰ πρέπει νὰ ἱεραρχοῦνται κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ προηγοῦνται ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν μείζονα ἀπόδοσιν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐπιβοηθητικὸν χαρακτῆρα. Ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις τῶν ἀγροτῶν, εἶναι πράγματι ἓν μέγα κοινωνικὸν θέμα, ἀλλὰ εἶναι ταὐτοχρόνως καὶ ἓν μέγα οἰκονομικὸν θέμα. Εἶναι τεχνικῶς καὶ οἰκονομικῶς δύσκολον, δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἐφαρμόζεται, παρὰ εἰς ἐλαχίστας χώρας. Ἐκτὸς τῶν θεωρητικῶν ἀντιρρήσεων, ἀντιρρήσεων αἱ ὁποῖαι εἰς πολλὰς χώρας ἐπεκράτησαν, κατὰ τὰς ὁποίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξομοιώνεται ὁ ἀγρότης μὲ τὸν ἐργάτην καὶ τὸν ἐλεύθερον ἐπαγγελματίαν, διότι μέχρι τέλους τοῦ βίου του ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι κύριος τῆς ἐπιχειρήσεώς του, ἀνεξαρτήτως, λέγω, τῶν θεωρητικῶν αὐτῶν ἀντιρρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἀλλοῦ γίνονται ἀποδεκταὶ καὶ ἀλλοῦ ἀπορρίπτονται, ὑπάρχει τὸ θέμα τῆς οἰκονομικῆς θεμελιώσεως τοῦ θεσμοῦ. Καὶ διότι αὐτὴ παρουσιάζει τόσας δυσχερείας, ὁ θεσμὸς τῆς συνταξιοδοτήσεως τοῦ ἀγρότου δὲν ἔχει ἐφαρμοσθῆ, παρὰ εἰς ἐλαχίστας χώρας. Τὸ λέγω αὐτό, ὄχι διότι θέλω νὰ ἔχω ἐπιχείρημα κατὰ τοῦ θεσμοῦ, ἀλλὰ διότι θέλω νὰ τονίσω πόσον ἀναγκαία εἶναι ἡ πλήρης μελέτη τοῦ θέματος. Ὁ θεσμὸς τῆς Κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τοῦ ἀγρότου ἐφαρμόζεται εἰς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν ἀπὸ τὸ 1949, εἰς τὸ πλαίσιον τῆς καθολικῆς ἀσφαλίσεως τοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλὰ ἐφαρμόζεται μὲ εἰσφορὰν τοῦ ἠσφαλισμένου. Εἰς τὴν Σουηδίαν ἐφηρμόσθη ὁ θεσμὸς προσφάτως ἐπίσης καὶ εἰσφέρει ποσοστὸν 10% ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματός του πᾶς περιλαμβανόμενος εἰς τὴν καθολικὴν ἀσφάλισιν. Εἰς τὴν Γερμανίαν, ὁ θεσμός, μετὰ μελέτην 7 ἐτῶν, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, ἐφηρμόσθη τὸ 1957, στηρίζεται ὅμως καθ’ ὁλοκληρίαν ἐπὶ τῆς εἰσφορᾶς τοῦ ἠσφαλισμένου, ὁ ὁποῖος καταβάλλει 10 μάρκα μηνιαίως καὶ λαμβάνει ὡς σύνταξιν 40 μάρκα μηνιαίως, δηλαδή, 280 δραχμάς. Εἰς τὴν Γαλλίαν, ἐφηρμόσθη ὁ θεσμὸς τὸ 1952, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ στηρίζεται κατὰ ἕνα σημαντικὸν ποσοστὸν εἰς τὴν εἰσφορὰν τοῦ ἠσφαλισμένου. Εἰς τὴν Ἰταλίαν, ὁ θεσμὸς ἐφηρμόσθη μόλις πρὸ ἔτους, τὸ 1958. Καὶ ἐκεῖ, ἐπαναλαμβάνω, μετὰ μελέτην 6–7 ἐτῶν. Εἰς τὴν Βαλκανικήν, εἰς οὐδεμίαν χώραν ἐφαρμόζεται, πλὴν τῆς Βουλγαρίας, εἰς τὴν ὁποίαν, ὅμως, ἐφαρμόζεται περιωρισμένος, δεδομένου, ὅτι καλύπτει μόνον τοὺς συνεταιρισμένους ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς τὸ 60%, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ καταβάλλουν 5% ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματός των διὰ τὴν ἀσφάλισιν. Τὰ ἀνέφερα αὐτά, διὰ νὰ τονίσω τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπισταμένης μελέτης τοῦ θέματος καὶ τῆς λογικῆς οἰκονομικῆς του θεμελιώσεως. Ἡ Κυβέρνησις, χωρὶς νὰ ἀναλάβῃ δέσμευσιν προεκλογικήν, ἀπὸ ἔτους ἐπελήφθη τῆς μελέτης τοῦ θέματος. Κατήρτισε 5μελῆ Ἐπιτροπὴν ἀπὸ εἰδικοὺς περὶ τὸ θέμα, εἰς τὴν ὁποίαν ἐδόθη ἐντολὴ νὰ τὸ μελετήσῃ καὶ νὰ ὑποβάλῃ ταχέως τὰ πορίσματά της. Ἡ Ἐπιτροπὴ ὑπέβαλε τὴν ἔκθεσίν της τὸν παρελθόντα Δεκέμβριον. Παράλληλα, μετεκάλεσα Γερμανὸν ἐμπειρογνώμονα, ὁ ὁποῖος εἶχε μελετήσει καὶ εἰσηγηθῆ παρόμοιον θεσμὸν εἰς τὴν χώραν του, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπάρξῃ ἡ δυνατότης μιᾶς ἀρτιωτέρας μελέτης τοῦ ὅλου θέματος. Πέραν αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις, ἀπὸ 3μήνου διέταξε μίαν ἀπογραφικὴν δειγματοληψίαν, ἰδίᾳ ὅταν ἐπείσθη εἰς τὴν πρόοδον τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι τὰ ὑπάρχοντα δημογραφικὰ στοιχεῖα δὲν θὰ ἐπέτρεπον νὰ ἀχθῶμεν εἰς ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Ἡ Ἐπιτροπή, ἀντιθέτως πρὸς ὅσα ἐλέχθησαν, εἰς τὴν ἔκθεσίν της καταλήγει εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσηγηθῇ ὑπευθύνως τὴν λύσιν τοῦ θέματος, ἂν δὲν προηγηθῇ ἡ ἀπογραφή, ὄχι μόνον τῶν δικαιούχων, ἀλλὰ καὶ τῆς ἰδιοκτησίας ἑκάστου ἀγρότου καὶ τοῦ εἰσοδήματός του. Εἰς τὸ αὐτὸ συμπέρασμα κατέληξε καὶ ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων, ὁ ὁποῖος, ὅταν ἦλθε τὸν παρελθόντα Νοέμβριον εἰς τὴν Ἑλλάδα, διεπίστωσεν, ὅτι τὰ ἀπογραφικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα διαθέτομεν, δὲν εἶναι ἀρκετὰ διὰ νὰ μορφώσῃ γνώμην. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, διέταξε νὰ γίνῃ δειγματολογικὴ ἔρευνα, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τοὐλάχιστον κατὰ προσέγγισιν νὰ ἔχωμεν τοὺς ἀριθμούς, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ συζητήσωμεν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, νὰ μὴ θεωρήσω ἀσφαλεῖς τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἐπικαλεῖται. Ἀντιλαμβάνομαι, ὅτι ἡ ἔντονος ἐπιθυμία του νὰ προωθήσῃ τὸ θέμα, τοῦ ἐδημιούργησε μίαν κατάστασιν αὐθυποβολῆς, ὡς πρὸς τὴν ἀκρίβειαν τῶν ἀριθμῶν του. Διότι ἀπὸ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα προκύπτει, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπερβάντων τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των, ἀρρένων καὶ θηλέων, ἀνέρχεται, περίπου, εἰς 360.000. Ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν θὰ πρέπει νὰ ἐκπεσθοῦν ὡρισμέναι κατηγορίαι, ὅπως ἡ κατηγορία τῶν εὐπόρων, τῶν συνταξιοδοτουμένων κλπ. Ἀλλὰ δι’ οὐδεμίαν ἐκ τῶν κατηγοριῶν αὐτῶν ὑπάρχουν στατιστικὰ στοιχεῖα. Ἡ Ἐπιτροπή, τὴν ὁποίαν συνεκόρτησα, ἀναβιβάζει τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιουμένων, ὑποθετικῶς καὶ αὐτή, εἰς 222.000, διότι λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ μὲν ἄρρενες εἶναι 160.000, ἀπὸ τὰς 205.000 δὲ τῶν γυναικῶν, λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν ἕνα 30%. Ὅταν ἠρώτησα τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς μὲ ποῖα κριτήρια ὡδηγήθησαν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀπὸ τὰς 205.000 τῶν γυναικῶν μόνον 30% θὰ δικαιωθοῦν συντάξεως, μοῦ ἀπήντησαν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ἐτέθη αὐθαιρέτως καὶ καθ’ ὑπόθεσιν. Δι’ αὐτὸ κατέληξαν καὶ εἰς τὴν ἀπόφασιν, ὅπως διεξαχθῇ ἀπογραφικὴ δειγματοληψία καὶ νὰ γίνῃ κατόπιν ἡ ὁριστικὴ μελέτη, διὰ νὰ δύναται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποφασίσῃ. Ἡ Ἐπιτροπή, τὴν ὁποίαν συνεκρότησα, ἀναβιβάζει τὸν ἀριθμόν, ὑπὸ τὰς ἀνωτέρω ἐπιφυλάξεις, εἰς 222.000. Ἑπομένως ἐάν, ἔστω καὶ κατὰ προσέγγισιν, εἶναι ἀκριβεῖς οἱ ἀριθμοὶ τῆς Ἐπιτροπῆς, τότε θὰ ἀπαιτηθῇ μία δαπάνη ἀπὸ 840 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Αὐτὰ εἶχον ὑπ’ ὄψει μου, ὅταν πρὸ διμήνου, εἰς ἕνα διάλογόν μου μὲ τὸν κ. Παπανδρέου ἐτόνισα, ὅτι οἱ ἀριθμοί, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὑπ’ ὄψει του, δηλαδὴ ὁ ἀριθμὸς τῶν 100.000 δικαιουμένων δὲν εἶναι ἀκριβὴς καὶ ὅτι ἡ δαπάνη δὲν θὰ εἶναι 360 ἑκατομμύρια, ὅπως ὑπελόγιζε τότε ὁ κ. Παπανδρέου, ἀλλ’ ὅτι θὰ ὑπερβῇ τὰ 800 ἑκατομμύρια. Αὐτὰ λέγει ἡ Ἐπιτροπή, τὴν ὁποίαν συνεκρότησα καὶ ἡ ὁποία ἐπὶ ἕν ἔτος ἠσχολήθη μὲ τὸ θέμα. Ἐπαναλαμβάνω, ὅμως, ὅτι καὶ ἡ ἰδία δὲν ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνην τῶν ἀριθμῶν τῶν γυναικῶν, δηλαδὴ τὸ 30% τὸ ἐπῆρεν αὐθαιρέτως καὶ καθ’ ὑπόθεσιν. Τὰ μόνα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα διεθέταμεν διὰ τὴν μελέτην αὐτήν, ἦσαν: ἡ ἀπογραφὴ τοῦ 1951, ἡ ὁποία ὅμως δὲν παρέχει στοιχεῖα ἱκανὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν εἰς ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ αἱ δύο μελέται, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ἡ μία ἀπὸ τὸν κ. Κονιδάρην, κατ’ ἐντολὴν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ ἡ ἄλλη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ. Αἱ μελέται αὐταὶ ἐγένοντο μὲ βάσιν τὴν ἀπογραφὴν τοῦ 1951 καὶ μὲ τὴν μέθοδον τῆς προβολῆς τῶν στοιχείων τῆς ἀπογραφῆς ἐκείνης. Ἡ ἔκθεσις τοῦ κ. Κονιδάρη ἀναβιβάζει τοὺς συμπληρώσαντας τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των εἰς 366.000. Δὲν δύναται, ὅμως, νὰ καθορίσῃ τὶ ἀριθμὸν περιλαμβάνουν αἱ κατηγορίαι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐκπεσθοῦν ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν αὐτόν. Ἐπίσης, ἡ ἔκθεσις τῆς ἁρμοδίας Διευθύνσεως τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἀναβιβάζει τοὺς συμπληρώσαντας τὸ 65ον ἔτος εἰς 366.000. Ἡ ἔκθεσις αὐτὴ κάμνει μίαν ἔκπτωσιν τῶν εὐπόρων, τοὺς ὁποίους ἀναβιβάζει εἰς 8% διότι, ὅπως λέγει, εἶναι τὸ μόνον στοιχεῖον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι δυνατὸν νὰ κάμῃ ἀσφαλῆ ὑπολογισμόν. Μὲ τὸν ὑπολογισμὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον κάμνει, δεδομένου ὅτι δὲν ἔχει στοιχεῖα διὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι θὰ πρέπει ν’ ἀφαιρεθοῦν, ἀναβιβάζει τὴν δαπάνην, αὐθαιρέτως καὶ αὐτήν, εἰς 1.185 ἑκατομμύρια, Οὐδὲν ἐκ τῶν στοιχείων, ἑπομένως, βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ συζήτησις, μᾶς πείθει, ὅτι ἡ δαπάνη θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μικροτέρα τῶν 850 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν ἔχετε αὐτὴν τὴν ἀβεβαιότητα περὶ τοὺς ἀριθμούς, εἶναι δυνατὸν σοβαρῶς νὰ ἀποφασίσητε τὴν καθιέρωσιν τοῦ θεσμοῦ, χωρὶς νὰ γνωρίζητε τὸ μέγεθος τῶν ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνετε. Ἀλλά, κ. συνάδελφοι, ἐκτὸς τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν ὑπάρχει θέμα, περισσότερον ἐπεῖγον καὶ περισσότερον οὐσιαστικόν, τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως αὐτῶν. Ἤδη τὸ Κράτος διαθέτει διὰ τὴν ἰατρικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν περίπου 380 ἑκατομμύρια κατ’ ἔτος, εἶμαι δὲ ὑπερήφανος διότι τὴν ἰατρικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν καθιέρωσεν ἡ Κυβέρνησίς μου. (Χειροκροτήματα). Παρὰ ταῦτα ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς περιθάλψεως αὐτῶν, θὰ ἀπαιτήσῃ πρόσθετον δαπάνην περίπου 450.000.000 δραχμῶν. Καὶ ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι θὰ πρέπει χωρὶς προτεραιότητα ἀλλὰ συγχρόνως καὶ συμμέτρως νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὰς ἀνάγκας αὐτάς, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπολογίσωμεν τὴν δαπάνην μικροτέραν τοῦ ἑνὸς δισεκατομμυρίου διακοσίων ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἶναι δυνατόν, μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τελικῶς θὰ δικαιωθοῦν συντάξεως νὰ εἶναι μεταξὺ 220.000 καὶ 300.000, θὰ ἀχθῆτε εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ δαπάνη ἡ ὁποία θὰ ἀπαιτηθῇ μὲ παράλληλον ὁλοκλήρωσιν τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως τῶν ἀγροτῶν θὰ ὑπερβῇ τὰ ἓν δισεκατομμύριον διακόσια ἑκατομμύρια. Δὲν ἐπικαλοῦμαι τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν διὰ νὰ πείσω τὴν Βουλήν, ὅτι πρέπει ἡ προσπάθεια νὰ ἐγκαταλειφθῇ. Τὸ θέμα εἶναι συμπαθὲς εἰς ὅλους μας καὶ συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Παπανδρέου, ὅτι ἐκτὸς τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς του πλευρᾶς, ἔχει καὶ ἐθνικὴν τοιαύτην. Ἀλλὰ ἄλλο νὰ ἐπιθυμῶμεν ἁπλῶς νὰ προωθήσωμεν πρὸς τὴν λύσιν του ἕνα θέμα, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιμένωμεν νὰ μελετηθῇ κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ μὴ ὁδηγηθῶμεν εἰς περιπέτειαν. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διατάξασα τὴν ἐρευνητικὴν αὐτὴν ἀπογραφὴν εἰς 30 Νομοὺς τοῦ Κράτους, ἔχει τὴν βάσιμον ἐλπίδα, ὅτι διὰ τῆς ἀπογραφῆς αὐτῆς θὰ δοθοῦν, ἔστω καὶ κατὰ προσέγγισιν, στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ γνωρίζωμεν τὴν ἔκτασιν τῶν ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας θὰ ἀναλάβωμεν. Κύριοι βουλευταί, ἐπιθυμῶ εἰλικρινῶς νὰ μὴ διεξαχθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ μὲ πνεῦμα ἀντιδικίας. Ἡ Κυβέρνησις, καὶ διότι εἶναι ὑπὲρ τοῦ θεσμοῦ, καὶ διότι αἰσθάνεται, ὅτι ἔχει καθῆκον ἔναντι τῶν ἀγροτῶν, ἀλλὰ καὶ διότι ἔχει κομματικὸν συμφέρον, θὰ ἠδύνατο ἀδιστάκτως νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν καθιέρωσιν τοῦ θεσμοῦ, μὴ ἀναλογιζομένη τὰς συνεπείας τὰς ὁποίας θὰ πληρώσουν οἱ διάδοχοί της. Ἐάν, συνεπῶς, ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένῃ ἐπὶ τῆς ἀνάγκης νὰ μελετηθῇ πληρέστερον τὸ θέμα, ἐπιμένει διότι αὐτὸ ἐπιβάλλει τὸ συμφέρον τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ τὸ συμφέρον αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀγρότου. Ἡ Κυβέρνησις θὰ καθορίσῃ τὴν θέσιν της κατὰ τρόπον σαφῆ. Πρῶτον, ἡ Κυβέρνησις, κατ’ ἀρχήν, πιστεύει εἰς τὸν θεσμὸν τῆς Κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τοῦ ἀγρότου καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἐπελήφθη ἤδη τῆς μελέτης τοῦ θέματος. Δεύτερον, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιμείνῃ ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς μελέτης, ἡ ὁποία ἐλπίζει, ὅτι θὰ ἔχῃ συντελεσθῆ ἐντὸς ἑξαμήνου. Τρίτον, ὅταν θὰ ἔχῃ τὰ πορίσματα τῆς μελέτης αὐτῆς θὰ δυνηθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ εἴπῃ, πότε, εἰς ποίαν ἔκτασιν, καὶ μὲ ποίους οἰκονομικοὺς συνδυασμοὺς εἶναι δυνατὸν νὰ καθιερώσωμεν τὸν θεσμόν. Καί, τέταρτον, ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ δηλώσῃ ἀπὸ τοῦδε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καθιερωθῇ ὁ θεσμός, χωρὶς τὴν συμβολὴν τῶν ἐνδιαφερομένων. Ὅπως ἀνέφερον καὶ προηγουμένως, ὁ θεσμὸς ἐφηρμόσθη εἰς ὀλίγας μόνον χώρας. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐφηρμόσθη, ἐφηρμόσθη μὲ εἰσφορὰς τῶν ἐνδιαφερομένων, ἀλλοῦ μεγαλυτέρας, ἀλλοῦ μικροτέρας. Ὅπως εἶπον, εἰς μὲν τὴν Βουλγαρίαν στηρίζεται εἰς εἰσφορὰν 5% ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀσφαλιζομένων, εἰς δὲ τὴν Γερμανίαν ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν εἰσφορὰν τοῦ ἠσφαλισμένου καὶ εἰς ἄλλας χώρας στηρίζεται ἐπὶ μεγαλυτέρας ἢ μικροτέρας συμμετοχῆς του. Ἡ συμμετοχὴ αὐτὴ δὲν ἐπιβάλλεται μόνον διὰ λόγους οἰκονομικοὺς ἀλλὰ καὶ διὰ λόγους ψυχολογικούς. Διότι ἐάν, κ. συνάδελφοι, προχωρήσωμεν εἰς τὴν θεμελίωσιν τοῦ θεσμοῦ ὑπὸ μορφὴν ἐπιδόματος, ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ εἰς τὸ μέλλον πίεσις ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ αὐξάνεται τὸ ἐπίδομα ἀπὸ 300 δραχμὰς εἰς 400 ἢ 500, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ μειοῦται ἡ ἡλικία τῶν δικαιουμένων. Ἤδη ὁ κ. Παπανδρέου προτείνει τὴν ἡλικίαν τῶν 65 ἐτῶν καὶ ἡ ΕΔΑ προτείνει τὴν ἡλικίαν τῶν 60 ἐτῶν καὶ διὰ τὰς γυναῖκας τῶν 55 ἐτῶν. Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ εἰσφορὰ τῶν ἐνδιαφερομένων, ἡ ὁποία κατ’ ἀναλογίαν θὰ αὐξάνῃ, πόση θὰ εἶναι ἡ πολιτικὴ πίεσις διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐπιδόματος καὶ τὴν μείωσιν τῆς ἡλικίας τῶν δικαιουμένων. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, εἶναι πλέον ἢ βέβαιον, ὅτι ὁ θεσμὸς θὰ ὁδηγηθῇ τελείως εἰς χρεωκοπίαν. Κύριοι βουλευταί, ἡμεῖς δὲν ὑπεσχέθημεν διὰ τῆς παροχῆς ἐπιδομάτων νὰ μεταβάλωμεν τὴν Ἑλλάδα εἰς ἕνα ἀπέραντον Πρυτανεῖον. Ὑπεσχέθημεν νὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος τοῦ ἀγρότου, μὲ μίαν παράλληλον καὶ σύμμετρον ἱκανοποίησιν τῶν κοινωνικῶν του ἀναγκῶν. (Χειροκροτήματα). Αὐτὴ εἶναι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τῆς χώρας ἀντιλαμβάνεται τὴν θέσιν αὐτῆς καὶ ἐκτιμᾷ τὸν θετικὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὰ προβλήματά του. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς ΕΔΑ, ἔχει τὸν λόγον.

§59Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ζητῶ τὸν λόγον.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι πρῶτον θὰ πρέπει νὰ ὁμιλήσουν ὅλοι οἱ Ἀρχηγοὶ Κομμάτων καὶ ἀκολούθως νὰ γίνουν δευτερολογίαι.

§61Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐὰν σεῖς τὸ νομίζετε αὐτό, κ. Πρόεδρε, ἐγὼ δὲν τὸ νομίζω καὶ ζητῶ τὸν λόγον.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ζήτημα ἁβρότητος ἀπέναντι τῶν ἄλλων συναδέλφων σας.

§63Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν, κ. Πρόεδρε.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Παπανδρέου.

§65Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκκρεμεῖ νομίζω ἕνα θέμα προσωπικόν.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν, κ. συνάδελφε.

§67Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, κατανέμεται εἰς δύο κεφάλαια. Εἰς ἓν προσωπικὸν καὶ εἰς ἓν οὐσιαστικόν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ προσωπικόν, ἐκφράζω τὴν ἀπορίαν μου, διότι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μοῦ ἀπήντησεν ὡς ἐὰν δὲν εἶχεν ἀκούσει ὅσα εἶπον. Ἐξήγησα, ὅτι ἀνέλαβον αὐτὴν τὴν πρωτοβουλίαν, διότι κατὰ τὴν ἰδικήν μου γνώμην ὑπάρχει βραδύτης εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἀποφάσεων. Ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ρυθμίζῃ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεώς του. Ἀλλὰ ἔχω καὶ ἐγὼ δικαίωμα νὰ τὴν κρίνω. Ἐκεῖνος νομίζει, ὅτι χρειάζεται μακρότερος χρόνος μελέτης. Εἶναι δικαίωμά του. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὑπερμέτρως καθυστέρησεν. Ἑπομένως, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἕκαστος διατηρεῖ τὰς γνώμας του. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔκαμε πάλιν χρῆσιν τοῦ ὅρου «δημοκοπία». Δὲν γνωρίζω ἐὰν μὲ ἀφορᾷ. Ἐὰν μὲ ἀφορᾷ ὁ χαρακτηρισμός, τὸν ἐπιστρέφω. Οὐδέποτε εἰς τὴν ζωήν μου ἤσκησα δημοκοπίαν καὶ οὐδέποτε πρόκειται νὰ ἀσκήσω εἰς τὸ μέλλον.

§68Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Ἐγὼ ἔκαμον μία διάκρισιν, λόγῳ τῆς ὁποίας δὲν δικαιολογεῖται ἡ διαμαρτυρία σας. Ἀλλὰ ἐὰν συμβαίνῃ αἱ προτάσεις σας νὰ ἐμπίπτουν εἰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις τὰς ὁποίας διετύπωσα, αὐτὸ θὰ τὸ κρίνετε σεῖς, ἡ Βουλή, καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει ὁ Ἑλληνικὸς Λαός.

§69Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Χαίρω διὰ τὴν δήλωσιν, ἑπομένως, κατὰ τὸ σημεῖον αὐτὸ τὸ θέμα διηυθετήθη. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ ζητήματος! Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως λέγει, ὅτι δὲν ὑπάρχουν στοιχεῖα. Νέα στοιχεῖα ὅμως θὰ ὑπάρξουν μόνον μὲ τὴν νέαν ἀπογραφήν, ἡ ὁποία θὰ συντελεσθῇ μετὰ τὸ πέρας τῆς σημερινῆς βουλευτικῆς περιόδου. Ὑπάρχει τὸ θέμα, ὅπως ἀνέπτυξα καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος, τῆς δοκιμαστικῆς ἀπογραφῆς τῆς 3ης Ἀπριλίου. Ἀλλὰ ἡ ἀπογραφὴ τῆς 3ης Ἀπριλίου εἶναι ἐκπαιδευτικὴ καὶ προετοιμάζει τὴν γενικὴν ἀπογραφὴν τοῦ προσεχοῦς ἔτους. Καὶ δὲν πρόκειται νὰ μᾶς δώσῃ στοιχεῖα, ἰδίως ὡς πρὸς τὰς εἰδικὰς κατηγορίας τοῦ νόμου, πληρέστερα ἀπὸ ὅσα μᾶς δίδει ἡ γενικὴ ἀπογραφὴ τοῦ 1951. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι κατέχομαι ἀπὸ μίαν αὐθυποβολὴν καὶ ὑπερτιμῶ τὴν ἀκρίβειαν τῶν στοιχείων. Ἀλλὰ εὑρίσκεται εἰς πλάνην. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑποστηρίζει, ὅτι τὰ σημερινὰ δεδομένα δὲν ἐπιτρέπουν ἀκριβεῖς ὑπολογισμούς. Ἐὰν ὅμως περὶ τούτου πρόκειται, τότε ἔπρεπε νὰ εἶχε εἴπει, ὅτι δὲν γνωρίζει ἐὰν εἶναι ἀκριβεῖς οἱ ἀριθμοί μου, καὶ ὄχι, ὅτι οἱ ἀριθμοί μας δὲν εἶναι ἀκριβεῖς. Ἢ ἔχει τρόπον ἐξακριβώσεως καὶ ἠμπορεῖ νὰ ὑποστηρίξῃ, ὅτι οἱ ἀριθμοί μου δὲν εἶναι ἀκριβεῖς, ἢ δὲν ἔχει τρόπον ἐξακριβώσεως καὶ τότε δὲν ἐδικαιοῦτο νὰ εἴπῃ, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβεῖς. Τὸ γεγονὸς ἄλλωστε, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀμφισβητήσουν οὔτε ἕνα ἀριθμόν μου, ἀποδεικνύει τὴν πλήρη ἀκρίβειαν. Εἶπεν ἐπίσης ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς παροχῆς συντάξεων, τότε θὰ ὑπάρξῃ καὶ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Ὑπεστήριξα καὶ ὑποστηρίζω, ὅτι θὰ πρέπει πρῶτον νὰ παράσχωμεν εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον ἐκεῖνο τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον σήμερον παρέχεται ὡς κοινωνικὸς πόρος εἰς τὰ ἄλλα ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, τῶν ὀλίγων καὶ τῶν εὐπόρων —467.000.000 χορηγοῦνται σήμερον εἰς διάφορα ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, ὡς κοινωνικὸς πόρος— πρῶτον λοιπόν, θὰ προσφέρωμεν ἄλλα τόσα εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καὶ κατόπιν θὰ τοῦ ζητήσωμεν εἰσφοράν, διότι ἄλλως εἶναι ἄνισος μεταχείρισις. Ἢ θὰ καταργήσωμεν ἀπὸ τοῦδε καὶ τὰ 467.000.000 τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν ταμείων, ἢ ἐφ’ ὅσον τὰ διατηροῦμεν, πρῶτον θὰ δώσωμεν τὰ 50.000.000 καὶ εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καὶ κατόπιν θὰ σκεφθῶμεν νὰ τοῦ ζητήσωμεν ἀσφαλιστικὴν εἰσφοράν. Διὰ τοῦτο περιώρισα τὸ ποσὸν τῆς δαπάνης εἰς 500 ἑκατομμύρια. Αὐτὸ τὸ βαθύτερον νόημα ἔχει ἡ πρότασίς μου. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι «θὰ κάμωμεν Πρυτανεῖον τὴν Ἑλλάδα». Κανεὶς δὲν τὸ ἐφιλοδόξησε. Ἀλλὰ ἡ παροχὴ συντάξεως γήρατος εἰς τοὺς γέροντας ἀγρότας δὲν ἀποτελεῖ κατασκευὴν Πρυτανείου. Εἶναι ἐπιτέλεσις ὑπερτάτου ἐθνικοῦ καθήκοντος.

§70Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Οἱ κοινωνικοὶ πόροι, οἱ ὁποῖοι διατίθενται δι’ ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς εἶναι 510 ἑκατομμύρια περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἐμνημόνευσα. Ἀλλὰ τὰ 510 ἑκατομμύρια εἶναι περίπου τὸ ⅒ ἀπὸ ὅ,τι εἰσφέρουν οἱ ἠσφαλισμένοι. Τὸ σύνολον τῶν χρημάτων, τὰ ὁποῖα διατίθενται εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν ἀνέρχεται εἰς 4,5 δισεκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 500 ἑκατομμύρια εἶναι κοινωνικοὶ πόροι καὶ τὰ 4 δισεκατομμύρια εἶναι εἰσφορά, τῶν ἐνδιαφερομένων. Δὲν τὸ λέγω αὐτὸ διὰ νὰ ὑποστηρίξω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξουν κοινωνικοὶ πόροι, διὰ τὸν ἀγρότην, ἀλλά, ἐὰν στηριχθῶμεν μόνον εἰς τὰ 500 ἑκατομμύρια καὶ συμβῇ ἡ δαπάνη νὰ εἶναι διπλασία, κατὰ ποίαν λογικὴν θὰ ἀποκλείσωμεν δικαιούχους, οἱ ὁποῖοι —τὸ θέλομεν δὲν τὸ θέλομεν— θὰ συμβῇ νὰ εἶναι δικαιοῦχοι; Διότι, κ. Πρόεδρε, εἶναι εὔκολον νὰ εἴπωμεν αὐθαιρέτως, ὅτι θὰ περιορίσωμεν τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιούχων εἰς 130.000, ἄρα δὲν θὰ ὑπερβῶμεν τὴν δαπάνην τῶν 460 ἑκατομμυρίων, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ ἐνδεχόμενον, οἱ δικαιοῦχοι, μὲ τὰ κριτήρια τὰ ὁποῖα θὰ καθιερώσωμεν, νὰ εἶναι ἄνω τῶν 200.000, κατὰ ποίαν λογικὴν θὰ περιορισθῶμεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 500 ἑκατομμυρίων; Ἐπειδὴ ἀνεφέρθητε καὶ πάλιν εἰς τοὺς ἀριθμούς σας, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι μὲ καλὴν πίστιν καὶ μὲ ἐπιθυμίαν νὰ βεβαιωθῶ περὶ τῆς ἀκριβείας τῶν ἀριθμῶν σας, ἠσχολήθην μὲ τὴν πρότασίν σας. Καὶ σᾶς λέγω, ὅτι καμμία ἔκθεσις καὶ καμμία πρότασις δὲν δίδει ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθοῦν ἀσφαλεῖς. Αἱ ἐκθέσεις συμπίπτουν μόνον εἰς τὴν διαπίστωσιν, ὅτι οἱ ὑπερβαίνοντες τὸ 65ον ἔτος εἶναι 366.000. Ἀλλὰ καμμία ἐπιτροπὴ δὲν ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν κατηγοριῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀφαιρεθοῦν ἀπὸ τὸν συνολικὸν ἀριθμόν. Ὅταν λοιπὸν δὲν ὑπάρχουν οἱ ἀριθμοί, δὲν γνωρίζομεν ἐὰν θὰ εἶναι 130.000 ἢ 220.000 ἢ 300.000. Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφασίσωμεν τὴν δημιουργίαν τοῦ πόρου αὐτοῦ, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ κίνδυνος νὰ ἀπαιτηθοῦν διπλάσια ποσά; Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἐπιμείνῃ ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς μελέτης, ἡ ὁποία διεξάγεται. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς).

§71Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πράγματι διαπιστώνω, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἔχει μελετήσει τὸ θέμα, διότι ἴσως δὲν εἶχε τὸν χρόνον. Καὶ τὸ λέγω χωρὶς καμμίαν πρόθεσιν αἰχμῆς, διότι χρειάζεται πολὺ χρόνον ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ θέματος. Ἡ ἐμμονή του, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν διαφόρους ἀριθμοὺς δικαιουμένων, μοῦ προκαλεῖ τὴν ἀπορίαν. Ἀπὸ τὸν νομοθέτην ἐξαρτᾶται νὰ ὁρίσῃ μικρότερον ἢ μεγαλύτερον ἀριθμὸν δικαιούχων.

§72ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Δεξιᾶς). Ἀπὸ που;

§73Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, καὶ εἶναι ἀληθές, ὅτι ἔχομεν ὑπὲρ τὸ 65ον ἔτος 161.000 ἄρρενας καὶ 200.000 γυναῖκας, ἤτοι 360.000 περίπου. Ἰδοὺ ὁ βασικὸς ἀριθμός. Θέλομεν νὰ μετάσχουν αἱ γυναῖκες; Τότε ἔχομεν 360.000. Δὲν θέλομεν νὰ μετάσχουν; Τότε ἔχομεν 161.000. Θέλομεν ἐκπτώσεις; Δυνάμεθα νὰ τὰς καθορίσωμεν. Καὶ εἶναι διὰ τοῦτο ἀκατανόητος ἡ ἐντύπωσις τοῦ χάους, τὴν ὁποίαν θέλει νὰ δώσῃ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Ὡμίλησεν ἐπίσης περὶ τῶν 470 ἑκατομμυρίων τῶν κοινωνικῶν πόρων. Ἐφ’ ὅσον αὐτὰ ὑπάρχουν ἀποτελεῖ ζήτημα καὶ ἐθνικῆς καὶ ἠθικῆς τάξεως ἴσον ποσὸν νὰ δώσωμεν καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιον τοῦ Ἔθνους καὶ κατόπιν νὰ γίνῃ λόγος περὶ ἰδικῆς των ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. (Χειροκροτήματα).

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον.

§75Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Φιλελευθέρου Κόμματος κ. Παπανδρέου, εἰς μίαν ὁμιλίαν μου ραδιοφωνικὴν ἐν σχέσει πρὸς τὸ ζήτημα τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων, μὲ ἀναγκάζει νὰ δώσω πρὸς τὴν Βουλὴν ὡρισμένας ἐξηγήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀφοροῦν πρῶτον μὲν τὴν σχέσιν ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ καὶ κατόπιν τὴν ὁμιλίαν μου εἰς τὴν ὁποίαν ὁ κ. Παπανδρέου ἀνεφέρθη. Εἶμαι, κ. συνάδελφοι, ἀπὸ 10ετίας καὶ πλέον συνεργάτης τοῦ σταθμοῦ.

§76Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Ἄμισθος;

§77Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἔμμισθος καὶ θεωρῶ τιμήν μου, ὅτι δύνασθε ὅλοι νὰ γνωρίζετε πόθεν ἀρύομαι τοὺς πόρους τῆς ζωῆς μου.

§78Η. ΗΛΙΟΥ. Τὸ Σύνταγμα τὸ ἐπιτρέπει αὐτό;

§79Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν γνωρίζω ἐὰν τὸ Σύνταγμα τὸ ἐπιτρέπῃ ἢ δὲν τὸ ἐπιτρέπῃ. Γνωρίζω ὅμως, ὅτι εἶμαι δημοσιογράφος καὶ ἔζησα πάντοτε καὶ ἐξακολουθῶ νὰ ζῶ καὶ θὰ ἐξακολουθήσω καὶ εἰς τὸ μέλλον νὰ ζῶ ἀπὸ τὴν δημοσιογραφικήν μου ἐργασίαν. Εἶμαι, κύριοι συνάδελφοι, συνεργάτης τοῦ σταθμοῦ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν θεμάτων ἀπὸ δεκαετίας καὶ πλέον ὡς δημοσιογράφος. Συνεργάζομαι εἰς τὸν ραδιοφωνικὸν σταθμὸν ὡς βουλευτὴς ἄμισθος καὶ ἐκτὸς πάσης συμβάσεως τὴν ὁποίαν ἔχω μὲ τὸν σταθμόν, διότι αἰσθάνομαι, ὅτι ἔχω τὴν ὑποχρέωσιν νὰ βοηθήσω τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὰς δυνατότητας, τὰς ὁποίας διαθέτω καὶ ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν ἐπαγγελματικῶν καὶ τῶν πολιτικῶν μου ὑποχρεώσεων. Μετὰ τὴν ἐξήγησιν αὐτήν, ἡ ὁποία νομίζω, ὅτι εἶναι ἀναγκαία διότι καὶ ἄλλοτε εἶχε γίνει λόγος εἰς τὴν Βουλὴν ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀπασχόλησίν μου εἰς τὸν ραδιοφωνικὸν σταθμόν, θὰ ἔλθω τώρα εἰς τὴν ὁμιλίαν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἐπεκαλέσθη ὁ Πρόεδρος κ. Παπανδρέου. Ἀνέφερεν ὡρισμένα μόνον σημεῖα, τὰ ὁποῖα εἶναι πράγματι ἀκριβῆ, ἀλλὰ τὰ ὁποῖα ἐὰν τὰ ἀπομονώσωμεν δὲν δίδουν ἀκριβῶς τὴν ἔννοιαν τοῦ τί ἤθελα νὰ εἴπω. Θὰ περιορισθῶ εἰς τὴν τελευταίαν παράγραφον, ἡ ὁποία θὰ δώσῃ εἰς τὴν Βουλὴν τὸ νόημα τῆς ὁμιλίας μου ἐκείνης. Λέγει αὐτὴ ἡ παράγραφος: «Διὰ τὴν μελέτην τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων ἡ Κυβέρνησις ἔχει συγκροτήσει ἐπιτροπήν, ἔχει μετακαλέσει ξένους εἰδικοὺς καὶ ἐν καιρῷ θὰ ἐξαγγείλῃ τὰ συμπεράσματα καὶ τὰς ἀποφάσεις της. Ἀλλὰ εἰς τὸ μεταξὺ ἀρνεῖται νὰ πέσῃ εἰς τὴν παγίδα μιᾶς δημαγωγικῆς συναγωνιστικῆς ἐκστρατείας πρὸς τὰ κόμματα ποὺ συνέταξαν καὶ ὑπέβαλαν εἰς τὴν Βουλὴν τὰς προτάσεις καὶ τὰ ὁποῖα ἐνῷ τὸ ἕνα ἠθέλησε νὰ προλάβῃ τὸ ἄλλο κατὰ ὀλίγας ἡμέρας ὡς πρὸς τὴν κατάθεσιν τῆς ἰδικῆς του νομοθετικῆς προτάσεως, ὅλα μαζὶ δηλαδὴ τὰ ἀναλαβόντα τὴν πρωτοβουλίαν κόμματα, ἐζήτησαν νὰ προκαταλάβουν τὸ κυβερνητικὸν σχέδιον ὑπὸ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τοῦτο θὰ ἤρχετο εἰς τὴν Βουλὴν γρήγορα». Ἤθελα, κύριοι, νὰ τονίσω, ὅτι ὑπῆρξε μεταξὺ τῶν κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἕνας συναγωνισμὸς εἰς τὸ ποῖον ἐξ ὅλων θὰ ὑποβάλῃ ταχύτερον τὴν πρότασίν του εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ποία ἐξ ὅλων θὰ εἶναι πλουσιωτέρα εἰς παροχὰς πρὸς τὸν ἀγροτικὸν μας κόσμον. Ἐὰν ὁ κ. Παπανδρέου ἐπρόσεξε θὰ εἶδεν, ὅτι εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου ὡμίλησα περὶ τεχνάσματος τῆς ἀριστερᾶς παρατάξεως νὰ τοῦ ἀφαιρέσῃ τὰ πρωτοτόκια τῆς προτάσεώς του, ὑποβάλλουσα ἡ ἀριστερὰ πρώτη ἄλλην πρότασιν ἢ μᾶλλον ὁμοίαν περίπου πρότασιν, ἐνῷ ἐγνώριζεν, ὅτι ὁ κ. Παπανδρέου ἡτοίμαζε τὴν ἰδικήν του. Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἀναφέρεται ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς δημιουργίας καὶ ὁ συναγωνισμὸς τῆς δημαγωγίας καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Παπανδρέου νὰ μὴ θελήσῃ νὰ ἀναλάβῃ εἰς τοὺς ὤμους του ὁλόκληρον αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμόν, διότι δὲν τὸν ἀφορᾷ ἐξ ὁλοκλήρου.

§80Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Σᾶς εὐχαριστῶ, διότι μοῦ προσφέρετε τὸ μέρος.

§81Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Βεβαίως, ὁ κ. Παπανδρέου μετέσχεν, εἰς τὸν συναγωνισμὸν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μετέχῃ, ἀλλ’ ὅπως δὲν ἔπρεπε νὰ διεκδικῇ ὁλόκληρον τὸ βάρος τῶν προτάσεων διὰ τὰς ἀγροτικὰς ἀσφαλίσεις ἔτσι νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μονοπωλήσῃ καὶ τὸν χαρακτηρισμὸν τὸν ὁποῖον ἔδωσα εἰς ἐκείνην τὴν ὁμιλίαν μου.

§82Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀπορῶ, πῶς θεωρεῖτε ἐμὲ ἱκανοποιημένον μὲ τὴν δήλωσιν, ὅτι μέρος τῆς δημαγωγίας μοῦ ἀνήκει.

§83Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, δὲν ἀρνοῦμαι καὶ ἐπιμένω, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν πρωτοβουλίαν καὶ διατηρεῖ τὴν πρωτοβουλίαν καὶ θὰ κάμῃ τὸ καθῆκον της, ὀφείλω νὰ μὴ ἀρνηθῶ, ὅτι ἡ συζήτησις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως γίνεται, ἀποβλέπει εἰς τὴν δημιουργίαν κομματικῶν ἐντυπώσεων καὶ προαγορᾶς ἐκλογικῶν συμπαθειῶν.

§84Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἐνόησα τὸν λόγον τοῦ προσωπικοῦ ζητήματος. Ἀνῆλθεν εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὰ ὅσα εἶπε καὶ νὰ βεβαιώσῃ, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις δημαγωγεῖ. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι προσωπικὸν ζήτημα εἰς τὸ ὁποῖον παρέχονται ἐξηγήσεις. Εἶναι νέα ὁμιλία ἀντὶ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ εἰς τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς.

§85Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, κ. Πρόεδρε, διὰ νὰ δώσω ἐξηγήσεις καὶ ὄχι διὰ νὰ ἀνακαλέσω τὴν ραδιοφωνικὴν ὁμιλίαν μου. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἡ. Ἡλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§87Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι μπορεῖ νὰ μείνουν διὰ ὀλίγον πιὸ ὕστερα ὡρισμένες τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι ἴσως νὰ εἶναι δυσάρεστοι, καὶ ὡρισμένες ἐπιβεβλημένες ἀπαντήσεις, ἐπὶ ἀπαραδέκτων χρησιμοποιηθέντων ὅρων. Σήμερον χιονίζει, ἡ μετεωρολογικὴ ὑπηρεσία λέγει, ὅτι εἰς τὴν ὕπαιθρον τὸ ἔστρωσεν. Οἱ γεωργοὶ ὅταν βλέπουν χιόνι, λέγουν εὐτυχία. Εἴθε κάτω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς οἰωνοὺς τὸ πόρισμα τῆς σημερινῆς συζητήσεως νὰ δώσῃ ὀλίγην εὐτυχίαν ἢ τοὐλάχιστον νὰ περιορίσῃ τὴν δυστυχίαν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, πιστεύομεν, ὅτι ἀπὸ τὴν σημερινὴν συζήτησιν, θὰ πρέπει τὸ Ἔθνος νὰ συνειδητοποιήσῃ μερικὰ πράγματα. Πρῶτα, πρῶτα, ὅτι εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ ληφθῇ ἡ μέριμνα διὰ τὴν συνταξιοδότησιν γήρατος τῶν ἀπομάχων τοῦ κάμπου. Δεύτερον, ὅτι αὐτὸ εἶναι δυνατόν, τρίτον, ὅτι αὐτὸ εἶναι ὠφέλιμον ὄχι μόνον ὑπὸ τὴν στενὴν κοινωνικὴν ἔννοιαν διὰ τὰ ὠφελούμενα πρόσωπα ἢ στρώματα, ἀλλὰ γενικώτερα δι’ ὁλόκληρον τὴν γενικὴν οἰκονομίαν καὶ τέταρτον, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ὠφέλεια, ὅτι ἡ γενικὴ ὠφέλεια ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ πῶς θὰ ὀργανωθοῦν αἱ παροχαὶ αὗται τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος τῶν ἀγροτῶν. Διότι ὑπάρχουν δύο δρόμοι. Ἕνας ἠμπορεῖ νὰ ὁδηγήσῃ πρὸς πολλαπλασιαστικὰς καὶ ἐπιταχυντικὰς ἐπιπτώσεις εἰς ὁλόκληρον τὴν οἰκονομίαν. Ἄλλος δρόμος, καὶ πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ἰδίως ἡ μέθοδος χρηματοδοτήσεως, ἡ προτεινομένη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τοῦ Φιλελευθέρου Δημοκρατικοῦ Κόμματος, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκμηδενίσῃ τὰς ἀγαθὰς καὶ γενικωτέρας οἰκονομικὰς ἐπιπτώσεις καὶ νὰ μὴ ὁδηγήσῃ εἰς γενικώτερον ἀποτέλεσμα δραστηριοποιήσεως τῆς οἰκονομίας. Ἑπομένως τὸ συμπέρασμά μου εἶναι, ὅτι τὸ μέγα θέμα δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀντικείμενον πολιτικῆς ἀντιδικίας, δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀντικείμενον κομματικοῦ ἀνταγωνισμοῦ ἢ πλειοδοσίας. Καὶ δι’ αὐτὸ πιστεύω, ὅτι εἶναι κρῖμα, ὅτι δὲν ἔγινε δεκτή, ὅτι ἀπεκλείσθη μὲ τὴν κυβερνητικὴν πλειοψηφίαν ἡ συζήτησις τοῦ θέματος κατὰ τὴν διαδικασίαν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας, ἔρχεται ὡς συζήτησις ἐπερωτήσεως, ἔρχεται ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ἐλέγχου, ἔρχεται ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς ἀντιδικίας. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὅλοι πρέπει νὰ ξεκινήσωμεν, ὅτι δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν ἂν ἡ παράταξις ἡ ἰδική μας καὶ ἀπὸ τὰς προγραμματικάς της ἀρχὰς τοῦ 1952 καὶ ἀπὸ τὸ σχέδιον προγράμματος τοῦ 1956 καὶ ἀπὸ τὴν ἐπερώτησιν τῆς 20ῆς Νοεμβρίου τοῦ 1958 διὰ τὴν γενικὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία δὲν κατωρθώθη νὰ συζητηθῇ ἀναβληθεῖσα, παρὰ τὰς ἐπιμόνους ἀξιώσεις τῆς παρατάξεώς μας καὶ ἀπὸ τὴν τελευταίαν ἐπερώτησιν τῆς 3ης Ἰουνίου 1959 καὶ μὲ τὴν πρότασιν νόμου, τὴν ὁποίαν κατέθεσαν οἱ βουλευταὶ τοῦ κόμματός μας καὶ τῶν ἄλλων δύο κομμάτων τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως καὶ τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως, ὅτι δι’ αὐτὸν τὸν λόγον πρέπει νὰ ἔχωμεν κἄποιαν εὑρεσιτεχνίαν, κἄποιο κοπιράϊτ, κἄποιο προβάδισμα. Δὲν νομίζω, διότι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἤδη ἐπὶ ὑπουργοῦ Ἐργασίας Μπακατσέλου, τὸ 1951, κατήρτισε τὸ πρῶτον σχέδιον νόμου συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν καὶ ἐχρησιμοποίησεν ἐπίσης τὴν συνταξιοδότησιν αὐτὴν ὡς προεκλογικὸν σύνθημα τοῦ 1958, δὲν νομίζω, διότι βουλευταὶ ὅλων τῶν κομμάτων, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἱκανὸς ἀριθμὸς νῦν ὑπουργῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, προσυπέγραψαν τὸ σχέδιον Λαμπροπούλου τοῦ 1951, δὲν νομίζω, διότι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου–Ε.Π.Ε.Κ. καὶ Φιλελευθέρων— τοῦ 1952 ἡτοίμασεν ἐπίσης ἕνα ἄλλο νομοσχέδιον συνταξιοδοτήσεως γήρατος τὸ 1952, μὲ τὴν ὑπογραφὴν τοῦ ὑπουργοῦ τότε τῆς Γεωργίας κ. Ἀλλαμανῆ, δὲν νομίζω διότι σήμερον ὅλος ὁ Τύπος, κυβερνητικὸς καὶ ἀντιπολιτευόμενος, χαρίζει ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸν ἀρχηγὸν τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, τὸ χαρακτηρίζει ὡς σχέδιον Παπανδρέου, δὲν νομίζω, δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξῃ φθόνος. Οὐδεὶς φθόνος. Νὰ γίνῃ, νὰ πραγματωθῇ· αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ προαχθῇ ἀπὸ τὴν σημερινὴν συζήτησιν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Δὲν ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς ἀντιδικίαν, εἰς διεκδίκησιν προτεραιότητος, εἰς προνόμια εὑρεσιτεχνίας εἰς κοπιράϊτ. Εἶναι κἄτι τὸ ἀνεξήγητον τὸ νὰ ἐκφράζεται δυσφορία, διότι καὶ ἄλλοι συμμερίζονται μίαν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν λέγομεν, ὅτι ἔχομεν καὶ ἡμεῖς, ὅταν εἶναι γνωστόν, ὅτι διὰ νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἄποψις πρᾶξις, διὰ νὰ γίνῃ νόμος, χρειάζεται τὴν ψῆφον πολλῶν καὶ θὰ εἶναι εὐκταῖον νὰ τὴν ἔχῃ τὴν ψῆφον ὅλων. Καὶ ἐπίσης οὐδένα φθόνον αἰσθάνομαι, διότι φαίνεται πραγματικῶς, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ὅτι τελικῶς, ὑπὸ τὴν πίεσιν καὶ τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ τῆς κοινῆς γνώμης, ἀλλὰ ἰδίως τῶν στρωμάτων τῶν δικαιουμένων, τὰ ὁποῖα συνειδητοποιοῦν σήμερον τὴν ἀξίωσίν των καὶ τὴν προβάλλουν διεκδικητικῶς, ὅτι φαίνεται, ἐκτὸς ἐάν, πρᾶγμα ποὺ δὲν θέλω νὰ πιστεύω, μελέτη σημαίνει παραπομπὴ εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας, φαίνεται, ὅτι θὰ ἀπολήξῃ ὑπὸ τὴν μίαν μορφὴν ἢ ὑπὸ τὴν ἄλλην μορφὴν καὶ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ νὰ παραδεχθῇ τελικὰ τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ γήρατος. Ἂς γίνῃ, οὐδεὶς φθόνος, καὶ πάλιν θὰ τὸ ἐπικροτήσωμεν. Θέλομεν μόνον ἀπὸ τὴν σημερινὴν συζήτησιν νὰ βγῇ ἡ πεποίθησις, ὅτι εἶναι δυνατόν, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον, ὅτι εἶναι ὠφέλιμον, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ ἀχθῇ συρόμενος νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν ἀνάγκην παραχωρήσεως τῆς συντάξεως, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδίαν ἥσυχον, ὅτι ἐκπληροῖ κἄτι ποὺ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς κοινωνίας. Διότι, πράγματι, εἰς τὴν ὁμιλίαν του ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως διετύπωσεν ἕνα εἶδος παραπόνου, διετύπωσεν ἕνα εἶδος ἐπερωτήσεως κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διατὶ τοῦ ζητοῦμεν τὸν λόγον, ἀφοῦ δὲν τὸ ὑπεσχέθη προεκλογικῶς ἀλλὰ τὸ ὑπεσχέθη εἰς τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1958. Δηλαδὴ εἰς μίαν πραγματικὴν δήλωσιν ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὰς ἐκλογάς. Ἔ, αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ὅταν εἶναι γνωστὸν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου πόσαι ὑποσχέσεις περισσότεραι δίδονται προεκλογικῶς καὶ συμπτύσσονται μετεκλογικῶς, ἔ, αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἀπὸ τὸ προεκλογικὸν πρόγραμμα ὡς τὴν προγραμματικὴν διακήρυξιν κἄτι ἐμεσολάβησε καὶ εἶναι γνωστὸν τὸ τί ἐμεσολάβησε. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπίσης ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, θέλων ἴσως νὰ ὑποστηρίξῃ, ὅτι δὲν εἶναι ἀπαραίτητος ἡ παροχὴ αὐτῆς τῆς συντάξεως γήρατος, ἀνεφέρθη εἰς ὡρισμένους ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι ὑποδηλοῦν τάχα, αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος τοῦ ἀγρότου. Ἐκτὸς τοῦ, ὅτι οἱ πρόσφατοι ἀριθμοὶ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς παλαιούς, καὶ ἔχομεν μίαν ὑπερεκτίμησιν 2 δισεκατομμυρίων, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι μόνον τὸ ὕψος τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ζήτημα εἶναι εἰς ποῖον περιέρχεται τὸ εἰσόδημα τῆς Ἑλληνικῆς γῆς, μήπως περιέρχεται δηλαδὴ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δύνανται εἴτε διὰ τοῦ καπνεμπορίου ἢ ἄλλου τρόπου ἐμπορίας, εἴτε διὰ τῶν κυλινδρομύλων, ὡς πρὸς τὸν σῖτον, εἴτε διὰ τῶν τοκογλυφικῶν τόκων, περιέρχεται εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰσχυροὶ καὶ μήπως οἱ ἀγρόται εὑρίσκονται πράγματι εἰς ἀπαθλίωσιν, ἡ ὁποία ἐπετάθη κατὰ τὰ τελευταῖα τέσσαρα χρόνια εἰς μαύρην δυστυχίαν, ποὺ ἐπιβάλλει ὡς ἐπιτακτικὸν καθῆκον νὰ ὑπάρχῃ ἡ χορήγησις τῆς ἀσφαλίσεως γήρατος; Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ παρὰ σὲ ἐλάχιστα μόνον πραγματικὰ περιστατικά, ὅπως ἕνα γραφὲν εἰς τὴν «Ἐλευθερίαν» διὰ τὴν ὁμαδικὴν κάθοδον τῶν χωρικῶν τοῦ Λασηθίου εἰς τὸν Ἅγιον Νικόλαον, διὰ νὰ ἀγοράσουν καὶ νὰ φᾶνε τὸ σάπιο κριθάρι ποὺ εἶχε σταλῆ ὡς κτηνοτροφή, ἀκατάλληλον πρὸς βρῶσιν. Δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ οὔτε εἰς τὴν αὐτοκτονίαν τῆς Κῶ, οὔτε εἰς τὰ δάνεια μὲ 90% τόκον εἰς τὴν Λάρισαν, δὲν θέλω νὰ ὑπομνήσω, ὅτι ὅπως οἱ Λάμα τοῦ Θιβέτ, ὅταν ἀποθάνῃ ὁ Δαλάϊ Λάμα, περιμένουν τὴν γέννησιν τοῦ νέου Βούδα, εἰς τὴν ὕπαιθρον ἀναμένεται ἡ γέννησις τοῦ αὐγοῦ, τὸ μοναδικὸν χρῆμα διὰ τὰ ¾ τῶν οἰκογενειῶν, διὰ νὰ ἀγοράσουν 12½ δράμια ζάχαρι ἢ δύο–τρεῖς σαρδέλλες, δὲν θέλω νὰ εἴπω τὸ περιστατικόν, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως τὸ λιανικὸν ἐμπόριον ἤχθη εἰς τοιαύτην περιωπήν, ὥστε εἰς τὴν ὀρεινὴν Ἀρκαδίαν καὶ τὰ σπίρτα πωλοῦνται χῦμα, 5 τὴν δεκάρα, διότι δὲν ὑπάρχει δυνατότης νὰ ἀγορασθῇ ἕνα κουτὶ ὁλόκληρον. Δὲν θέλω νὰ εἴπω περιστατικά, μόνον θέλω νὰ εἴπω ἀριθμοὺς στατιστικοὺς καὶ γενικούς. Κύριοι συνάδελφοι, μία μελέτη τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1959, ἔρευνα οἰκογενειακῶν προϋπολογισμῶν, λέγει, ὅτι κατὰ κάτοικον ὁ μέσος ὅρος καταναλώσεως ἐτησίως εἶναι 7270. Ὡς πρὸς τὸν ἀστικὸν πληθυσμὸν εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὰ περίχωρα εἶναι 16.787 ἡ ἐτησία τῶν κατοίκων κατανάλωσις, εἰς δὲ τὰ ὑπόλοιπα ἀστικὰ κέντρα 10.277, μὲ μέσον ὅρον 13.500, ἐνῷ εἰς τοὺς ἀγρότας ἀπομένει μέσος ὅρος ἐτησίας καταναλώσεως 3646 δραχμές, δηλαδὴ οὔτε 40 δραχμαὶ ἡμερησίως.

§88Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀστικὰ κέντρα δὲν εἶναι οἱ ἀγρόται.

§89Η. ΗΛΙΟΥ. Διὰ τὸν πληθυσμὸν τῆς ὑπαίθρου. Ἐπειδὴ ἐκάματε μίαν παρατήρησιν, ἡ ὁποία δὲν διετυπώθη εἰς τὰς ὁμιλίας τῶν προηγουμένων καὶ φαίνεται, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ διατυπωθῇ, λέγω, διὰ τὴν ἁπλούστευσιν τοῦ πράγματος, ὅτι ἀκολουθῶ μελέτην τοῦ μακαρίτου Ἀγαλοπούλου, κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ γεωργικὸς πληθυσμὸς περίπου μὲ αὐξομειώσεις ἰσοῦται μὲ τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, τῶν κάτω τῶν 500 οἰκισμῶν κατὰ ἕνα ὑπολογισμόν.

§90Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ὁ ὀρεινὸς εἶναι πιὸ κάτω.

§91Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐκεῖ θὰ φθάσω. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι μοῦ ἐλέγατε, ὅτι δὲν ἔκαμα διαστολὴν ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἀστικὸν πληθυσμόν. Τὸ 3646, κατὰ μέσον ὅρον, εἶναι τὸ δεκάρικον, ἀλλὰ ὑπάρχει μεγίστη διαφοροποίησις εἰς αὐτὸ τὸ ἴδιον τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Κύριοι, ἐπάνω εἰς ἕνα σύνολον 13.312.000 γεωργικῶν ἐκμεταλλεύσεων τῆς χώρας, αἱ 483 χιλ. δηλαδὴ τὰ 37% καλλιεργοῦν γῆν ἀπὸ ἕνα ἕως ἐννέα στρέμματα. Ἄλλαι 299 χιλ., τὰ 23%, καλλιεργοῦν ἀπὸ 10 ἕως 19 στρέμματα, δηλαδὴ πτωχότατοι ἀγρόται. 1000 μεγαλοαγρόται ἔχουν 1.200.000 στρέμματα, δηλαδὴ ὅσον 250 χιλ. πτωχοὶ ἀγρόται. Ἔτσι σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεσιν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἐπάνω σὲ 1.026.000 γεωργικὲς οἰκογένειες, οἱ 583.000 ἔχουν μηνιαῖον εἰσόδημα 316 δραχμές, τὸ ὁποῖον διαιρούμενον μὲ τὸ 3,7 μέλη τῆς οἰκογενείας, ἔχουν 80 δραχμὰς κατὰ μῆνα τὸ ἄτομον, κάτι ὀλιγώτερον ἀπὸ 3 δραχμὰς ἡμερησίως καὶ ἄλλες 303 χιλιάδες ἔχουν 6.500 δραχ. μὲ 3,7 ἔχουν 160 δραχμὲς μηνιαίως δηλαδὴ 5,30 ἡμερησίως. Καὶ ἔτσι ἔχομεν τὸ φαινόμενον ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τῆς καταναλώσεως τοῦ ἄρτου. Μὴ τὸ ἑρμηνεύετε μὲ τὸ ὅτι τρῶνε παντεσπάνι· τὸ εἶχε ἑρμηνεύσει ἔτσι καὶ ἡ Μαρία Ἀντουανέττα. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν πρώτην ἐπὶ τοῦ παραδεκτοῦ συζήτησιν, ὅταν δὲν εἶχε διανεμηθῇ τὸ νομοσχέδιον, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας διὰ δεξιωτάτου ἑλιγμοῦ ἐμπῆκεν εἰς τὴν οὐσίαν καὶ μετετόπισε τὸ θέμα ἀπὸ τὴν σύνταξιν γήρατος καὶ εἶπεν, ὅτι ἡμεῖς κάμνομεν μεγάλας ἐπενδύσεις διὰ ἀρδευτικὰ καὶ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα. Θὰ ἔλεγον, ὅτι αὐτὸ εἶναι κἄτι τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ στοιχειώδη ὑποχρέωσιν κἄθε Κυβερνήσεως, ὅταν γίνωνται ἁλματωδῶς παντοῦ, ὅταν ἀριθμοὶ δημοσιευθέντες χθὲς δείχνουν, ὅτι ἡ ἀνάπτυξις τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας εἰς τὴν Βουλγαρίαν ὑπῆρξεν 16% πέρυσι καὶ ἐφέτος ἔφθασεν εἰς 20%. Καὶ οἱ φελλάχοι πραγματοποιοῦν τὸ φράγμα τοῦ Ἀσσουὰν καὶ ἡμεῖς νομίζω καὶ ἀπὸ ἀπόψεως μεγάλων ἐπενδύσεων καὶ ἀνόδου εὑρισκόμεθα τελευταῖοι καὶ πιὸ χαμηλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Γκάνα.

§92Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι ἐλεύθερα καθεστῶτα;

§93Η. ΗΛΙΟΥ. Θὰ σᾶς εἴπω περὶ τῶν ἐλευθέρων καθεστώτων, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ πρέπει νὰ ζηλεύετε τόσον πολύ. Καὶ περὶ τῶν ἀνελευθέρων, τὰ ὁποῖα ἐλευθερώνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ ἀπὸ τὴν ἀμάθειαν καὶ ἀπὸ τὴν στέρησιν καὶ κάμνουν τὰ παιδιὰ τῶν μουζίκων μεγάλους ἐφευρέτας, μεγάλους καλλιτέχνας καὶ σοφούς. (Χειροκροτήματα).

§94Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἀλλὰ πάντοτε δούλους.

§95Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι, θὰ ἤθελον νὰ περιορισθῇ ὅσον τὸ δυνατὸν ἡ ἀντιδικία. Μὴ νομίζετε, ὅτι δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ ὁπλοστάσιόν μας σωρεία μέσων ἀπαντήσεως. Θέλω νὰ βοηθήσωμεν ὅλοι νὰ δοθῇ ἡ σύνταξις γήρατος εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν.

§96Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Τί σχέσιν ἔχουν τὰ ἄλλα καθεστῶτα;

§97Η. ΗΛΙΟΥ. Ἔχουν τὴν ἑξῆς σχέσιν ὅτι τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ἀδαμόπουλος. Καὶ ἐγὼ λέγω, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ καυχᾶται κανεὶς τόσον πολύ. Καὶ δὲν ὁμιλεῖ ὁ Ἠλιοῦ ἢ ἄλλος ἀντιπολιτευόμενος, δύο πρώην Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ἕνας ἐν ἐνεργείᾳ Κυβερνητικὸς βουλευτής, ὁ ἄλλος ἀνεξαρτοποιηθεὶς καὶ δὲν ἠξεύρω, ἂν ἤδη ἐνταχθείς. Ἔτσι ὁ κ. Κασιμάτης εἶπε τὰ ἑξῆς: «Εἶναι πρόσφατον τὸ παράδειγμα τοῦ ἀρδευτικοῦ φράγματος τοῦ Ἀχελώου ποὺ ὅπως καὶ τὰ ἔργα τοῦ Ἀξιοῦ ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια δὲν ἠμπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθῇ πλήρως διότι ἐπρογραμματίσθησαν μὲν ἀλλὰ δὲν ἔγιναν ἐγκαίρως τὰ δευτερεύοντα ἀρδευτικὰ ἔργα». Τὸ ἀναπτύσσει περαιτέρω ὁ κ. Παπαληγούρας. «Διὰ τὰ μεγάλα καὶ μέσα ἐγγειοβελτιωτικὰ ἐδαπανήθησαν 1.519 ἑκατομ. δραχμαί, ἀλλὰ μένουν ἄχρηστα διότι δὲν ἐκτελοῦνται τὰ δευτερεύοντα ἔργα ἐπὶ ἔτη». Καὶ ὅλα τὰ χαρακτηρίζει ὡς μνημεῖα, μνημεῖα ἀβδηριτισμοῦ. Καὶ τὸ τρίτον καὶ σπουδαιότερον εἶναι, τί θὰ τὰ κάμετε αὐτὰ τὰ ἀρδευτικὰ καὶ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα; Πρὸς τί; Ποῖον εἶναι τὸ κεντρικὸν πρόβλημα τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας σήμερον; Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν ἄλλα πράγματα. Ὅλοι μας ἠξεύρομεν, ὅτι τὸ κεντρικὸν πρόβλημα τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας εἶναι ἕνα, ἡ μετατροπὴ τοῦ προϊόντος εἰς χρῆμα, ἡ διάθεσις τοῦ ἀγροτικοῦ προϊόντος. Κύριοι, ὅταν αὐξάνωμεν τὰς ἀρδεύσεις καὶ τὰς ἐγγείους βελτιώσεις· καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἐφαρμόζωμεν μίαν πολιτικὴν ἡ ὁποία μὲ δυσφορίαν βλέπει τὴν αὔξησιν τῶν ἀνταλλαγῶν ἐκεῖ ποὺ αἱ ἀνταλλαγαὶ μποροῦν νὰ αὐξηθοῦν, ἐφαρμόζοντες μίαν πολιτικὴν ἀρνητικὴν πρὸς τὰς ἀγορὰς ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι μποροῦν νὰ ἀπορροφήσουν προϊόντα —χθὲς ἐγένετο ἡ συζήτησις περὶ τῶν περιπετειῶν τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ τὰ ἐνθυμεῖσθε— δὲν εἴμεθα εἰλικρινεῖς λέγοντες, ὅτι θέλομεν σοβαρῶς νὰ πιστεύωμεν, ὅτι θὰ βελτιώσωμεν τὴν κατάστασιν μὲ τὰς ἀρδεύσεις καὶ τὰς ἐγγείους βελτιώσεις. Κύριοι συνάδελφοι, νὰ βλέπωμεν τὰ πράγματα μὲ τὴν ἐμπρέπουσαν σοβαρότητα. Ἐδῶ εἴπομεν, ὅτι τὸ 1958 ἐκάμφθη ἡ ἀνοδικὴ πορεία τῆς οἰκονομίας καὶ τὸ 1959 ἐξακολουθεῖ ἡ κάμψις της, διότι λέγουν ἐμειώθη ἡ γεωργικὴ παραγωγὴ λόγω καιρικῶν συνθηκῶν. Ὅμως, ἐὰν ἰδῆτε τοὺς νόμους καὶ τὰς διαταγὰς θὰ ἀντιληφθῆτε, ὅτι γίνεται περιορισμὸς ὑποχρεωτικὸς τῆς καπνοκαλλιεργείας. Τὸ 1957 εἴχομεν 1.221.000 στρέμματα. Τὸ 1958 1.135.000 καὶ τὸ 1959 1.053.000 στρέμματα. Ἀπαγόρευσις σταφιδαμπέλων καὶ ἐκρίζωμα μερικῶν ὅσαι χαρακτηρίζονται, ὅτι αὐθαιρέτως ἐνεφυτεύθησαν. Περιορισμὸς σιτοκαλλιεργείας. Αὐτὴ ἡ περίφημος ἀναδιάρθρωσις τῶν καλλιεργειῶν, αὐτὸς ὁ περίφημος καὶ διαβόητος παραγωγικὸς μαλθουσιανισμός, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία προσπάθεια προσαρμογῆς τοῦ ὕψους τοῦ ἀγροτικοῦ ἑλληνικοῦ προϊόντος πρὸς τὶς ἐπιθυμίες τῆς Κυβερνήσεως νὰ μὴ συναλλάσσεται ἢ νὰ συναλλάσσεται μερικῶς μὲ ὡρισμένας χώρας. Ἐπομένως δὲν λύεται μόνον μὲ τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἂν δὲν ἀποφασίσωμεν σοβαρῶς νὰ κάμωμεν ὅ,τι ἐπιβάλλεται διὰ τὸν ἐκχρηματισμὸν τοῦ ἀγροτικοῦ προϊόντος, διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ κύκλου χρῆμα — ἐμπόρευμα — χρῆμα, δηλαδὴ διὰ τὴν μετατροπὴν τοῦ προϊόντος εἰς χρῆμα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωμεν, ὅτι λύομεν τὰς ἀνάγκας καὶ τὰ προβλήματα τῶν ἀγροτῶν μὲ τὰς ἀρδεύσεις καὶ τὰς ἐγγειοβελτιώσεις ἂν τὰ προϊόντα σαπίζουν ἀπώλητα. Ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς τί εἶναι, εὐλογία ἢ κατάρα; Εὐλογία ἂν συντελῶμεν νὰ πωληθοῦν, ἄλλως ζημία. Θὰ ἤθελα μάλιστα, κ. συνάδελφοι, νὰ σᾶς ὑπογραμμίσω ὅτι ἔγκυρος ὀρθόδοξος οἰκονομολόγος Πανεπιστημιακός, ὁ κ. Χαλκιόπουλος εἰς τὸ Δελτίον Οἰκονομικῶν πληροφοριῶν τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1959 γράφει, ὅτι μέρος τῆς ἐμφανιζομένης αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἶναι πλασματικὸν καὶ προέρχεται ἀπὸ τὴν παραγωγὴν γεωργικῶν προϊόντων ἀποθεματοποιουμένων ἢ πωλουμένων κάτω τοῦ κόστους. Ἐπομένως δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ ἀντιμετώπισις. Ὑπάρχει δυστυχία καὶ δυστυχία μεγίστη καὶ πρέπει νὰ ἴδωμεν, πῶς θὰ τὴν ἀντιμετωπίσωμεν. Ἡμεῖς μὲ τὸ νομοσχέδιόν μας καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημαντικὸν μέρος καὶ ὁ κ. Παπανδρέου εἰς αὐτὸ συμπίπτει, νομίζομεν, ὅτι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας καὶ ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ὅπως ἐπιμένει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως λέγων, ὅτι ὁπωσδήποτε δὲν θὰ χωρήσῃ ἡ Κυβέρνησις, εἰς μέτρον συνταξιοδοτήσεως ἐὰν δὲν ἐπιβληθῇ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ εἰς τοὺς ἀγρότας.

§98Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε; Τί εἶναι αὐτὴ ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλεια;

§99Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, θὰ ὁμιλήσητε κατόπιν. Κύριοι συνάδελφοι, μολονότι μοῦ ἐδόθη ἀφορμὴ καὶ προχθὲς δι’ ὀλίγων κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς συνταγματικότητος καὶ τοῦ παραδεκτοῦ τῆς εἰσαγωγῆς νομοσχεδίου ἐκ μέρους βουλευτῶν νὰ θίξω τὸ ζήτημα, θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ἡ μὲν κοινωνικὴ ἀσφάλισις ἐξεκίνησεν ἀπὸ ἰδιωτικὰ ἀλληλοασφαλιστικὰ Ταμεῖα, τῶν TRADE — UNIONS, καὶ στηρίζεται ἐπὶ τῆς τεχνικῆς τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφαλίσεως, δηλαδή, ἐπὶ τῆς καταβολῆς ὡρισμένης εἰσφορᾶς καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀποκλείει ἀπὸ τὴν παροχὴν ἀσφαλίσεως ὡρισμένα καὶ δὴ τὰ πιὸ ἐνδεῆ μέλη τῆς κοινωνίας, λόγου χάριν τοὺς μικροὺς ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι μὴ ὄντες ὑπὸ ἐργοδότην δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσφαλισθοῦν καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι περιέστησαν ἀνικανότητα λόγῳ γήρατος ἢ ἀναπηρίας, ἄλλοι συνεπλήρωσαν 4.500 ἀσφαλιστικὰς εἰσφοράς, ἐνῷ ἔπρεπε λ. χ. νὰ εἶχον συμπληρώσει 5.000. Αὐτοὶ μένουν ἔξω πάσης προνοίας.

§100Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Μπορῶ νὰ σᾶς διακόψω, κ. συνάδελφε;

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, δὲν ἐπιτρέπει ὁ ρήτωρ.

§102Η. ΗΛΙΟΥ. Εἰσήχθη, λοιπὸν κατόπιν τῆς διαπιστώσεως αὐτῶν τῶν μειονεκτημάτων ἡ ἀρχὴ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ἀπωτέρα καταγωγὴ τῆς ἀρχῆς αὐτῆς εἶναι τὰ τέσσαρα κοινωνικὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν εἰς τὰ ἄρθρα 118 καὶ ἑπόμενα τοῦ Σοβιετικοῦ Συντάγματος, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ δικαίωμα εἰς τὴν σύνταξιν καὶ ἀσφάλειαν τοῦ γήρατος καὶ ἀνικανότητος. Ἀπὸ ἀπόψεως Δυτικοῦ κόσμου, πρῶτος ὁ Νεοζηλανδικὸς νόμος τοῦ 1938 συνεδύασε τὴν ἀρχὴν τῆς ἀσφαλίσεως, δηλαδὴ ἕνα μέρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦσαν νὰ πληρώσουν εἰσφορὰς καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς προνοίας, παροχὴν ἀρωγῆς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ πληρώσουν. Ἐπηκολούθησεν ἡ χάρτα τοῦ Ἀτλαντικοῦ, διακηρύξασα τὴν ἐλευθερίαν ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὴν ἔνδειαν καὶ ἡ διακήρυξις τῆς διασκέψεως τῆς ἐργασίας τοῦ Σαντιάγο τῆς Χιλῆς τὸ 1942, ὅπου ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἀπεσαφηνίσθη. Εἶναι ἡ «Ἀληθὴς καὶ ὀρθολογισμένη οἰκονομία τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἀξιῶν, ἥτις ἀναπτύσσει τὴν ἠθικὴν καὶ ψυχικὴν ὑγείαν τῶν ἐργαζομένων καὶ ὑποστηρίζει τὴν γενεὰν ποὺ ἐξῆλθε τῆς παραγωγικῆς ζωῆς». Ἔρχεται εἰς συνέχειαν, σὰν ἐφαρμογὴ τῆς ἀρχῆς τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἡ θεωρητικὴ θεμελίωσις τοῦ σχεδίου Μπεβερίτζ, ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ ἐξασφαλίζῃ εἰς τὸ ἄτομον ἕνα ἐλάχιστον ὅριον ἀγαθῶν, οὕτως ὥστε νὰ δημιουργηθῇ καὶ ἡ ἱκανότης νὰ μὴ παραλύσουν ἀπὸ τὸν φόβον τῆς ἀνάγκης καὶ οἱ πόροι τοῦ Ἔθνους νὰ μὴ σπαταλῶνται, ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς ὑγείας τῆς πλημμελοῦς διατροφῆς, ἢ στεγάσεως καὶ τῶν διαβρωτικῶν συνεπειῶν τῆς ἀνεργίας. Ἡ ὕπαρξις τῆς ἀνάγκης ἀποτελεῖ ἕνα ἀσυγχώρητον σκάνδαλον, ὀφειλόμενον ἀποκλειστικῶς εἰς τὸ ὅτι δὲν κατεβλήθη ὁ κόπος νὰ ληφθοῦν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα πρὸς ἐξαφάνισίν του. (Βεβαίως, ἐγώ, ὁ ὁποῖος σκέπτομαι κοινωνικῶς, δὲν νομίζω ὅτι, ἁπλῶς διότι δὲν κατεβλήθη ὁ κόπος δὲν λαμβάνονται τὰ μέτρα αὐτά). Ὁ σκοπὸς ἐπιτυγχάνεται διὰ μιᾶς πλέον προσφόρου ἀνακατανομῆς τοῦ εἰσοδήματος εἰς τὰς διαφόρους κοινωνικὰς τάξεις. Ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας περιλαμβάνει τὴν ἐξασφάλισιν ἀπασχολήσεως, δεύτερον τὴν ἐξασφάλισιν εἰσοδήματος εἰς τοὺς ἀνικάνους, τρίτον τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἱκανότητος πρὸς ἐργασίαν καὶ τέταρτον, τὴν ἐξασφάλισιν στοιχειώδους ἠθικῆς ἰσορροπίας, μὲ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἄγχους διὰ τὴν αὔριον. Ἐπηκολούθησε διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν Ἀρχῶν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἡ οἰκουμενικὴ διακήρυξις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ὁποίας τὰ ἄρθρα 22 καὶ 25 καταθέτω, διὰ νὰ μὴ γίνεται ἐπανάληψις ἢ θὰ καταχωρηθοῦν εἰς τὰ πρακτικά. «Ἄρθρον 22. Πᾶν πρόσωπον, ὡς μέλος τῆς κοινωνίας, ἔχει δικαιώματα διὰ κοινωνικὴν ἀσφάλειαν. Αὐτὴ συνίσταται εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν οἰκονομικῶν κοινωνικῶν καὶ πολιτιστικῶν δικαιωμάτων, τῶν ἀπαραιτήτων διὰ τὴν ἀξιοπρέπειάν του καὶ τὴν ἐλευθέραν ἀνάπτυξιν τῆς προσωπικότητός του. Ἄρθρον 25 παράγρ. 1, ἐδάφ. 2. Ἕκαστος ἔχει δικαίωμα ἀσφαλίσεως, ἐν περιπτώσει ἀνεργίας, ἀσθενείας, ἀνικανότητος πρὸς ἐργασίαν, χηρείας, γήρατος ἢ ἄλλης ἐλλείψεως δυνατοτήτων, ὀφειλομένας εἰς περιστάσεις ἀνεξαρτήτους τῆς θελήσεώς του». Καὶ ἐν τέλει, τὸ Συμβούλιον τῆς Εὐρώπης, δηλαδὴ καὶ ἡ χώρα μας, διὰ τῆς ὑπογραφῆς της τὴν 11ην Δεκεμβρίου 1953 εἰς Παρισίους, ἀπεδέχθη τρεῖς συμβάσεις κοινωνικῆς ἀσφαλείας, μία τῶν ὁποίων εἶναι καὶ ἡ ἀσφάλεια τοῦ γήρατος, ἀναπηρίας, καὶ θανάτου. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι τὸ σύνολον ἀναλαμβάνει τὸν κίνδυνον τῶν εὑρισκομένων εἰς ἀπόλυτον ἀδυναμίαν καὶ ἐξασφαλίζει ἕνα ἐλάχιστον ὅριον διαβιώσεώς του, ἀνεξαρτήτως καταβολῆς ἀσφαλίστρου καὶ προϋποθέσεων, ἀναλαμβάνει τὴν φροντίδα τῆς παροχῆς αὐτοῦ τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι κάκιστα πληροφορημένος, περὶ τοῦ ὑπὸ ποίους ὅρους παρέχεται ἡ ἀσφάλεια ἢ ἀσφάλισις καὶ εἰς ποίας χώρας. Ἰσχυρίσθη, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἰς τὴν Σουηδίαν παρέχεται ἐπὶ καταβολῇ ἀσφαλίστρου. Ὄχι. Εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἡ ἀσφάλεια γήρατος, ἀσθενείας, χηρείας κλπ. εἶναι γενικὴ καὶ καλύπτεται ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν προϋπολογισμόν, χωρὶς καμμίαν ἐπιβάρυνσιν. Εἶπεν ἐπίσης, ὅτι εἰς τὴν Γαλλίαν οἱ ἠσφαλισμένοι πληρώνουν. Ἀλλὰ εἰς τὴν πλουσίαν ἀγροτικὴν Γαλλίαν συμβολικῶς καλύπτουν μόνον τὸ 20% τῆς δαπάνης αὐτῆς. Πρέπει νὰ εἴπω ἐπίσης, ὅτι εἰς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, τὴν Τσεχοσλοβακίαν, τὴν Δανίαν, καὶ ἄλλας χώρας, ἡ ἀσφάλεια παρέχεται περίπου ὑπὸ τοὺς ἰδίους ὅρους τῆς Σουηδίας. Ἐπίσης παρέχεται ἀσφάλεια γήρατος καὶ ἀναπηρίας εἰς τὰς ἑξῆς χώρας: (Βουλγαρίαν, Φινλανδίαν, Οὑγγαρίαν, Αὐστρίαν, Βέλγιον, Ἰταλίαν, Λουξεμβοῦργον, Κούβαν, Πορτογαλίαν, Οὐραγουάην, Χιλήν, Περοῦ, Αὐστρίαν, Νέαν Ζηλανδίαν). Εἰς τὴν Ἑλβετίαν παρέχεται ἡ ἀσφάλεια μόνον γήρατος, εἰς τὴν Ἀϊτὴν μερικὴ ἀσφάλισις. Αὐτὴ εἶναι ἀρχὴ πάνω εἰς τὴν ὁποίαν προτείνομεν καὶ ἡμεῖς καὶ ὅπως βλέπω προτείνει καὶ ὁ Πρόεδρος κ. Παπανδρέου, νὰ θεμελιωθῇ ἡ συνταξιοδότησις γήρατος καὶ ἀνικανότητος τῶν ἀγροτῶν. Ἡ ἀρχὴ τῆς συνταξιοδοτήσεως ἄνευ καταβολῆς ἀσφαλίστρου ἀπεδείξαμεν, ὅτι εἶναι ἀναγκαία. Ἂς ἴδωμεν τώρα ἐὰν ἡ ἀνακατανομὴ αὐτὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἶναι δυνατή. Ἐπ’ αὐτοῦ λέγομεν ἀδιστάκτως ναί. Δὲν θὰ ἤθελα μὲ κανένα τρόπον νὰ παραδεχθῶ, ἀλλὰ οὔτε θέλω νὰ προχωρήσω περισσότερον, ἔχω πλῆρες ὁπλοστάσιον καὶ ἀφθονίαν γεγονότων, τῶν ὁποίων ἡ ὑπόμνησις θὰ εἶναι λίαν ὀδυνηρά, δὲν θὰ ἤθελον νὰ ἀγάγω εἰς ἀντιδικίαν ἀλλὰ θεωρῶ ἀπαράδεκτον τὸ νὰ θεωρῆται δημαγωγικὸν κάθε μέτρον τὸ ὁποῖον εἰσηγεῖται ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ τείνει εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν στοιχειωδῶν ἀναγκῶν τῶν εὐρυτέρων λαϊκῶν μαζῶν.

§103Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ ἤθελα νὰ μὴ γενικεύετε τὴν κατηγορίαν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἠναγκάσθη νὰ προβῇ εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς κατηγορίας περὶ δημαγωγίας ὅσον ἀφορᾷ τὸ Κόμμα τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖτε σεῖς. Καὶ ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω διατί. Διότι ἐὰν υἱοθετήσωμεν τὸ νομοσχέδιόν σας, τὸ ὁποῖον προβλέπει ἐπιβάρυνσιν 2½ δισεκατομμυρίων, ἐὰν ταὐτοχρόνως παραδεχθῶμεν τὰς ἄλλας προτάσεις σας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Σεισάχθειαν, τὴν ἀναστολὴν ὅλων τῶν χρεῶν, ὅσον ἀφορᾷ ὅλας τὰς ἄλλας εὐκολίας πρὸς πάντας, εἶναι δυνατὸν κατόπιν τούτου νὰ ἀνθέξῃ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία; Ἐάν, κύριε, πραγματοποιηθοῦν ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀνευθύνως προβάλλετε, θὰ καταστραφῇ ἡ ὕπαρξις ὄχι μόνον τῶν ἀγροτῶν ἀλλ’ ὁλοκλήρου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Δὲν ζητεῖτε 500 ἑκατομμύρια ὅπως ζητεῖ ὁ κ. Παπανδρέου, ἀδιάφορον ἐὰν εἶναι ταῦτα ἐπαρκῆ ἢ ὄχι, σεῖς ζητεῖτε 2½ δισεκατομμύρια καὶ γνωρίζητε πόσον εἶναι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα καὶ ποία εἶναι ἡ κατάστασις τῆς οἰκονομίας καὶ ποία εἶναι ἡ προσπάθεια ἡ ὁποία γίνεται διὰ νὰ ἐξέλθῃ ἡ οἰκονομία μας ἀπὸ τὴν ὑποανάπτυκτον μορφήν της. Καὶ γνωρίζητε ἐπίσης, ὅτι ἐὰν γίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ λέγετε καὶ ἐπιβάλλωμεν δαπάνην εἰς τὸν λαὸν 2½ δισεκατομ. διὰ τοὺς ἀγρότας καὶ πολλῶν ἄλλων δισεκατομμυρίων δι’ ὅλα τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ζητεῖτε, ὅτι ἁπλούστατα δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ κράτος καὶ τάξις εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Ἑπομένως, ἡ κατηγορία, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἐστράφη κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὁλοκλήρου, ἀλλ’ ἐναντίον σας, καὶ ἐστράφη ὀρθῶς, διότι δημαγωγεῖτε καὶ ζητεῖτε πράγματα ἀπαράδεκτα.

§104Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, παρεβίασεν ἀνοικτὰς θύρας. Δὲν ὡμίλησα ἐκ μέρους ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Δι’ ἡμᾶς ὁμιλῶ καὶ ἀπαντῶ εἰς τὴν κατηγορίαν τὴν ὁποίαν καὶ ἐκεῖνος γνωρίζει, ὅτι ἔναντι ἡμῶν ἐστράφη καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος, ἀφοῦ ἐπιμένει, νὰ δώσω ἀκεραίαν τὴν ἀπάντησιν. Διὰ μὲν τὸ ὕψος τῆς δαπάνης θὰ ἐπανέλθω ἐντὸς ὀλίγου, δὲν ξέρω διατὶ ἡ δυσμένεια αὐτὴ ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ εἰς τὰ στοιχεῖα τὰ κατατεθέντα, ἀλλ’ ἰδίᾳ εἰς τοὺς ἀνευθύνους ἀριθμούς, τοὺς ὁποίας ἀνέφερεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως τῶν 2½ δισεκατομμυρίων κλπ. δὲν γνωρίζω διατί ἡ δυσμένεια αὐτή, καίτοι πρὸ ὀλίγου ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεγνώρισεν, ὅτι διὰ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ ⅓ τοῦ μὴ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ, ὑπάρχουν πόροι 4½ δισεκατομμυρίων, ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι ἄλλη ἱστορία καὶ θὰ ἐπανέλθω.

§105Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν, ὅτι ἐκ τῶν 4½ δισεκατομμυρίων μόνον 500 ἑκατομμύρια προέρχονται ἐκ κοινωνικῶν πόρων.

§106Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἐπειδή, κ. Ἠλιοῦ, ἀμφισβητεῖτε τὸ ποσὸν, θὰ σᾶς κάμω τὸν λογαριασμόν. Ὑπὸ τῆς προτάσεως νόμου, τὴν ὁποίαν καταθέσαμεν, προβλέπεται χορήγησις συντάξεως 300 δραχμ., μηνιαίως εἰς τοὺς ὑπερβάντας τὸ 60ὸν ἔτος ἄρρενας ἀγρότας καὶ τὰς ὑπερβάσας τὸ 55ον ἔτος γυναῖκας. Κατὰ τὸ 1961 οἱ ἄνδρες θὰ εἶναι 236.000 καὶ αἱ γυναῖκες 394.000, σύνολον 630.000. Ἐὰν πολλαπλασιάσωμεν τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν ἐπὶ 3.600, ἔχομεν ἐτησίαν δαπάνην 2 δισεκατομμυρίων καὶ 268 ἑκατομμυρίων, πλέον ἔξοδα διοικήσεως 5%, ἄλλα δύο δισεκατομμύρια καὶ 381 ἑκατομμύρια. Εἶναι λοιπὸν σοβαρὰ αὐτὴ ἡ πρότασις; Εἶναι πρότασις τὴν ὁποίαν θὰ ἐπελαμβάνατε ἂν ἤσασθε Κυβέρνησις εἴτε Δημοκρατικοῦ Κράτους, εἴτε ὁλοκληρωτικοῦ Κράτους νὰ τὴν ἐφαρμόσητε; Ποῦ ἐφαρμόζεται, εἰς τὴν Βουλγαρίαν, εἰς τὴν Ρουμανίαν, εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, τοιαύτη πρότασις; Πῶς ζητεῖτε ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐφαρμόσῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἐφήρμοσε ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις καὶ ἡ Πολωνία; Εἶναι λοιπὸν ἢ δὲν εἶναι καθαρὴ δημαγωγία αὐτὸ τὸ ὁποῖον διαπράττετε;

§107Η. ΗΛΙΟΥ. Οὐδεμίαν δημαγωγίαν διαπράττω καὶ προχωρῶντας θὰ τὸ ἀποδείξω. Νομίζω ὅμως, ὅτι διαπράττετε μίαν ἀπρέπειαν, ὅταν διακόπτετε χωρὶς νὰ λάβετε τὴν ἄδειαν τοῦ ρήτορος καὶ τὴν ἄδειαν τοῦ Προέδρου, διὰ νὰ δημιουργήσητε δημαγωγικάς, δημοκρατικὰς ἐντυπώσεις (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς)...... Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐκεῖ ποὺ θέλετε νὰ τὸ πᾶτε καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχατε βαρυνθῆ νὰ ἐπιμένετε ἐπ’ αὐτοῦ 10 χρόνια τώρα, χωρὶς νὰ βλέπετε, ὅτι δὲν σᾶς ἀκούει κανεὶς διότι ὁ Λαὸς ἀκούει, ὁ Λαὸς βλέπει, ὁ Λαὸς καταλαβαίνει καὶ κρίνει καὶ σᾶς ἐγκαταλείπει καὶ συσπειροῦται γύρω μας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς– Θόρυβος). Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ τελειώνωμεν μὲ τὸ θέμα τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως.......

§108Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διατὶ ὁ ἐπὶ τῶν μεγαφώνων διακόπτει ὅταν πρόκειται νὰ ὁμιλήσῃ ἕνας βουλευτὴς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως;.... (Θόρυβος).

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν συνέβη τοιοῦτόν τι κ. συνάδελφε. Καὶ ἀπορῶ πῶς τὸ λέγετε. Δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ λέγετε. (Θόρυβος ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§110Η. ΗΛΙΟΥ. Διὰ νὰ τελειώνωμεν μὲ αὐτὸ τὸ θέμα, διότι εἶναι κρῖμα νὰ διασπαθίζεται τὸ Δημόσιον χρῆμα, διὰ συκοφαντικὰς ἐκδόσεις καὶ ρύπανσιν τῶν τοίχων μὲ πανάθλιες ἀφίσες (Θόρυβος—κωδωνοκρουσίαι). Νὰ τελειώνωμεν αὐτὸ τὸ θέμα τῆς κατασυκοφαντήσεως τῆς παρατάξεώς μας, ὑπενθυμίζω ἕνα παμμέγιστον πολιτικὸν ὄχι τοῦ κόσμου τοῦ ἰδικοῦ μας, τὸν Ἀβραὰμ Λίνκολν, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ ἐξαπατήσῃ τις πολλοὺς ἐπ’ ὀλίγον, εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ ἐξαπατήσῃ ὀλίγους ἐπὶ πολύ, ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξαπατήσῃ τοὺς πολλοὺς ἐπὶ πολύ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§111Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ Λαὸς ἔχει μάθει ποῖοι εἶσθε καὶ δὲν πρόκειται νὰ σᾶς πιστεύσῃ (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§112Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ὀφείλετε νὰ ἐπιβάλετε τὴν τάξιν.

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κ. συνάδελφοι, ἀφίσατε τὸν ὁμιλητὴν νὰ ὁμιλήσῃ.

§114Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ Λαὸς εἶναι μαζί μας, διότι ξεύρει ποῖοι εἶσασθε σεῖς. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§115Η. ΗΛΙΟΥ. Λοιπὸν ἐγὼ νομίζω, ὅτι οὐδέποτε Κυβέρνησις ἀντιλαϊκή, Κυβέρνησις ὀλιγαρχική, οὐδέποτε ἔκανε, οὔτε ἀναλογιστικάς, οὔτε λογιστικὰς μελέτας, οὔτε ἐδίστασεν ἐπὶ στιγμὴν προκειμένου νὰ ἀναστείλῃ τὸ 3% φορολογίας Ὠνάση, ἀφ’ ἧς ὑπεγράφη ἡ Σύμβασις, προκειμένου νὰ ἀνασταλῇ ἡ καταβολὴ τῶν 200.000 δολλαρίων τῆς δόσεως Πεζᾶ δι’ ἀξίαν οἰκοπέδου τὸ ὁποῖον ἐπωλήθη εἰς τὸ ⅛ τῆς τιμῆς του, ὡσὰν νὰ μὴ ἦτο εἰς τὴν Λεωφόρον Βασιλίσσης Σοφίας, ἀλλὰ εἰς τὶς Κουκουβάουνες. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§116Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ὁμιλεῖτε περὶ ἀπρεπείας καὶ διαπράττετε σεῖς ἀπρέπειαν..... (Θόρυβος).

§117Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐνῷ ἐδόθη ὅ,τι ἐδόθη εἰς τὸν Λαναρᾶν καὶ εἰς τὸν Λαδᾶν καὶ ὅτι ἐδόθη εἰς τὸν κυβερνητικὸν βουλευτὴν κ. Νομικόν, ὅπως ἀπεκαλύφθη ἐκ τῆς συζητηθείσης ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Παπαμιχαλοπούλου..... (Πολλοὶ βουλευταὶ τῆς συμπολιτεύσεως διαμαρτύρονται διὰ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ ρήτορος καὶ τονίζουν, ὅτι εἶναι ἐκτὸς τοῦ συζητουμένου θέματος). (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§118Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ὅλα εἰς τὸ φῶς. Ἔχετε ὑποχρέωσιν, κ. Ἠλιοῦ, νὰ ὁμιλήσητε. (Θόρυβος—κωδωνοκρουσίαι). (Φωναὶ ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀριστερᾶς).

§119ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, σεῖς ζημιώνετε τὴν ὑπόθεσιν μὲ τὴν στάσιν σας. Ἐπικαλοῦμαι τοῦ Ἀρχηγοῦ σας τὴν ἐπέμβασιν. Ἐσεῖς κάνετε θορύβους καὶ φωνάζετε χωρὶς κανένα λόγον. Κρατήσατε τὴν ἠρεμίαν καὶ ψυχραιμίαν σας. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι). Ὅποιος θὰ παραβῇ τὸν Κανονισμὸν θὰ τὸν ἐπαναφέρω εἰς τὴν τάξιν.

§120Η. ΗΛΙΟΥ. Οὔτε μελέτη ἐχρειάσθη, οὔτε δημοπρασία ἐχρειάσθη διὰ νὰ τακτοποιηθῇ ἐκείνη ἡ τεραστία ἐπιχείρησις Μποῦνκε. (Φωναὶ ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Συμπολιτεύσεως– Κύριε Πρόεδρε εἶναι ἐκτὸς θέματος).

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κύριοι συνάδελφοι, ἐπανέλθετε εἰς τὸ θέμα.

§122Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁσάκις πρόκειται δι’ ὅ,τι ἐνδιαφέρει τὰ πτωχὰ στρώματα, ὁσάκις πρόκειται δι’ ὅ,τι ἐνδιαφέρει τοὺς ἀγρότας καὶ τοὺς ἐργαζομένους ὅλα εἶναι δύσκολα καὶ προβάλλεται ἡ θεωρία, ὅτι θὰ ἀνατραπῇ ἡ ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅτι θὰ δημιουργηθοῦν πληθωριστικαὶ πιέσεις. Μέσα εἰς τὰ τέσσαρα χρόνια τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ ηὐξήθησαν κατὰ 3.000.000.000 αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§123ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ. Αὐτὸ εἶναι ποὺ σᾶς καίει.... (Θόρυβος).

§124Η. ΗΛΙΟΥ. Μέσα εἰς τὰ τέσσαρα χρόνια τὰ τελευταῖα...

§125Μ. ΜΥΡΙΔΑΚΗΣ. Νὰ μᾶς εἰπῆτε τὶ γίνεται εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν... Ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§126Η. ΗΛΙΟΥ. Τὰ τελευταῖα τέσσαρα χρόνια αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι ηὐξήθησαν κατὰ 3.000.000.000. Δὲν ἀντετάχθη κίνδυνος ἀνατροπῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ, δὲν ὑπῆρξεν ἀνάγκη ἀναλογιστικῶν μελετῶν. (Θόρυβος διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Συμπολιτεύσεως). Ἀλλὰ ὑπάρχει πάντοτε ἡ σοφία. Ἡ θεωρία τοῦ Κέϋνς. Ἡ ἐμβριθὴς οἰκονομολογικὴ θεωρία περὶ πληθωριστικῶν πιέσεων μὲ ἀνατροπὴν τῶν τιμῶν ὅταν πρόκειται νὰ πάρῃ ὁ ἐργάτης ἢ ὁ ἀγρότης τὰ δίκαιά του. Ὄλα αὐτὰ τὰ θεωρητικὰ κατασκευάσματα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ κωδικοποίησις τῶν μέσων καὶ μεθόδων τὰς ὁποίας ἐπενόησεν ἡ σαπισμένη ἐπιστήμη ἐκείνη ποὺ εἶναι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ὀλιγαρχικοῦ μονοπωλιακοῦ κεφαλαίου διὰ νὰ δημιουργῇ προσχήματα, διὰ νὰ μὴ ἱκανοποιοῦνται οἱ ἐργαζόμενοι, ἀλλὰ νὰ ἰδιοποιῆται τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μία δράξ.... (Θόρυβος). Καὶ ταῦτα μετὰ τὴν παρένθεσιν ἡ ὁποία δὲν ἀποτελοῦσε παρὰ μίαν ἐπιβεβλημένην ἀπάντησιν εἰς τὰς ἀπαραδέκτους ἐκφράσεις περὶ δημαγωγίας, αἱ ὁποῖαι ἐχρησιμοποιήθησαν ἐναντίον τῶν Βουλευτῶν τῶν τριῶν κομμάτων ἐκ μέρους τοῦ Προέδρου καὶ τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ἔρχομαι καὶ λέγω. Πρῶτον, θέτω τοὺς ἀριθμοὺς καὶ θὰ προχωρήσω, ἐν συνεχείᾳ, εἰς τὴν ἀπόδειξιν. Θέτω τὸ πλῆρες σχέδιον νόμου, ὅπως κατετέθη ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν τριῶν κομμάτων. Δημιουργεῖ συνολικὴν ἐπιβάρυνσιν ἑνὸς δισ. τριακοσίων εἴκοσι ἑκατομμυρίων, τὸ δὲ μὲ προσαρμογὴν εἰς τὸ 65ον ἔτος, ὅριον ἀσφαλιστικῆς ἡλικίας, καὶ ἔχει ἐπιβάρυνσιν 780 ἑκατομμύρια δραχμάς. Τὰ ἄλλα, ὅσα προβάλλει ὡς ἀριθμοὺς ἡ Κυβέρνησις, εἶναι κακὸς χειρισμός, εἶναι ἀδόκιμος χειρισμὸς καί, ἂν σκοπίμως γίνεται, εἶναι ἐπίμετρος χειρισμὸς ἀριθμῶν. Θὰ τὸ δείξω μὲ τὴν ἀνάλυσιν ποὺ θὰ ἐπακολουθήσῃ. Θέλω πρῶτον, νὰ εἴπω, ὅτι κόμματα ὅπως τὰ ἰδικά μας, κόμματα, τὰ ὁποῖα ἐνσαρκώνουν τὴν προσδοκίαν τῶν πτωχοτέρων κοινωνικῶν τάξεων, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ καταθέτοντα ἕνα ν)διον νὰ προβοῦν συνάμα εἰς διακήρυξιν ἀρχῶν, νὰ διακηρύξουν τὸ μάξιμουμ τῶν ἐπιδιώξεων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν νεωτέρων ροπῶν, αἱ ὁποῖαι πράγματι, διὰ μὲν τοὺς ἐργάτας τῆς πόλεως, λόγῳ τοῦ αὐτοματισμοῦ, λόγῳ τῆς ὑπερκοπώσεως ἐκ τοῦ καταμερισμοῦ καὶ τῆς ὁμοιομορφίας τῆς ἐργασίας φθείρονται προώρως, διὰ δὲ τοὺς ἐργάτας τοῦ κάμπου, λόγῳ τῆς κατατμήσεως τῆς γῆς καὶ λόγῳ τῆς ἐπὶ ἥμισυ αἰῶνα διαθέσεως τῶν ζωτικῶν δυνάμεών των, διότι ἀρχίζουν ἀπὸ παιδιὰ αὐτὴ τὴν δουλειά, τῆς διαθέσεως τῶν ζωτικῶν των δυνάμεων ὑπὸ τὰς δυσμενεστέρας συνθήκας, εἰς τὸ ξεροβόρι καὶ τὸν ἥλιον, φθείρονται προώρως, ὑπάρχει μία ροπὴ καὶ μία τάσις νὰ ὁρισθῇ τὸ ὅριον συνταξιοδοτήσεως εἰς τὸ 60ὸν διὰ τοὺς ἄνδρας καὶ 55ον διὰ τὰς γυναῖκας. Ἡμεῖς, ἔχοντες τὰς ἰδικάς μας ἀντιλήψεις περὶ ἱεραρχήσεως τῶν δαπανῶν, διαπιστοῦντες, ὅτι προηγοῦνται αἱ δαπάναι ἀνασυγκροτήσεως καὶ αἱ δαπάναι αἱ κοινωνικαί, ἡμεῖς σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμά μας, πράγματι εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιήσωμεν εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ ν)διόν μας. Ἐάν, ὅμως, ἐπρόκειτο νὰ τὸ πραγματοποιήσητε σεῖς, ἐπειδὴ ἔχετε ἀντιθέτους ἀπόψεις, ἐπειδὴ ἐπίσης, ποτὲ δὲν ξεκινᾶ ἕνα νομοσχέδιον μὲ τὸ σύνολον τῶν παροχῶν, ἀλλὰ χρειάζεται νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ κάπου, ἐὰν θέλετε νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὰ 65 χρόνια, ἂς γίνῃ. Αὐτὸ εἶναι τὸ προέχον. Νὰ γίνῃ ἡ ἀρχή. Καὶ ἐὰν μείνωμεν εἰς τὰ 65 ἔτη, ὑπάρχουν δύο διακεκριμέναι προτάσεις. Ἡ πρότασις τοῦ κ. Παπανδρέου, τὴν ὁποίαν ἀνέλυσεν οὗτος καὶ ἡ πρότασις ἡ ἰδική μας, ἡ ὁποία ἔχει αἰσθητὰς διαφοράς. Ἡ πρότασις τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων διαιωνίζει τὴν ἀνισότητα τῶν φύλων. Μόνον οἱ ἄνδρες κατ’ ἀρχὴν εἶναι δικαιοῦχοι. Αὐτό, δι’ ἡμᾶς, εἶναι ἀπαράδεκτον. Ἡ μελέτη μας, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν ἐξαιρουμένων, διότι συνταξιοδοτοῦνται, ἀπολήγει εἰς δαπάνην διὰ μὲν τὸ σχέδιόν μας 780 ἑκατομ. ἐτησίως, διὰ τὸ σχέδιον τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δημοκρατικῶν φιλελευθέρων 650 ἕως 700 ἑκατομμύρια. Τὰ κατατεθέντα ἔγγραφα, δὲν πρόκειται νὰ τὰ ἀναλύσω, τὰ ἀνέλυσε δι’ ὀλίγων ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, ἐὰν πρέπει νὰ ἐπισημάνῃ κανεὶς κάτι ἀπ’ αὐτά, δείχνουν τὴν τελείαν ὀργανωτικὴν καὶ τεχνικὴν ἀδυναμίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους διὰ νὰ ἐπιχειρήσῃ ὁτιδήποτε τὸ σοβαρόν. Λέγομεν, ὅτι κάνομεν 5ετῆ καὶ 10ετῆ προγράμματα, ἀλλὰ δὲν ἔχομεν εἰς τὴν διάθεσίν μας στοιχειώδη μεγέθη τῆς οἰκονομίας μας. Σήμερον, εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ζωήν, εἰς τὴν ὑγείαν ὑπάρχουν αἱ ἀκτῖνες καὶ αἱ ἀναλύσεις αἱ μικροβιολογικαί, εἰς τὴν ἀστρονομίαν φωτογραφίζεται καὶ ἡ ἀθέατος πλευρὰ τῆς σελήνης. Ἡμεῖς, ὡς κράτος, τὶ ἀριθμὸν ἀνέργων ἔχομεν; Πρᾶγμα τὸ ὁποῖον γνωρίζουν ὅλαι αἱ χῶραι καὶ αἱ ὑποανάπτυκτοι τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς. Ἔχομεν δειγματοληπτικάς τινας ἀποδείξεις. Εἴχομεν ἕνα τιμάριθμον λιανικῆς πωλήσεως καὶ τὸν κατηργήσαμεν, διότι ἦτο ἐξαιρετικὰ εὐαίσθητος. Οἰκονομικοὶ λόγοι διὰ νὰ μὴ δύναται νὰ ἀποδειχθῇ ἀπὸ τοὺς ἀριθμούς, πόσον αἱ διακηρύξεις περὶ εὐημερίας εἶναι ἀσύστατοι. Πολιτικοὶ λόγοι διὰ νὰ ἐξακολουθῇ καὶ μετὰ ἕναν αἰῶνα νὰ γίνωνται ἐκλογαὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1940. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ λόγοι, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι καθιστοῦν τὴν Κυβέρνησιν ἐχθρὰν τῆς στατιστικῆς, ἐχθρὰν τοῦ φωτός, στερημένην κᾶθε βοηθήματος. Μάλιστα εἶναι ἐνδιαφέρον ἐδῶ, ἐπειδὴ ἀνέφερα τὴν ἐκλογικὴν σκοπιμότητα, εἶναι ἐνδιαφέρον, ὅτι ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν κατατεθέντα φάκελλον, (ἀργεῖ ἡ ἀλήθεια νὰ φανῇ ἀλλὰ γίνεται γνωστή). Ἐνθυμεῖσθε, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἡ κατανομὴ τῶν ἑδρῶν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 51, διότι εὑρέθη διαφυγὴ 5%. Λέγει, λοιπόν, ὁ κ. Κονιδάρης..... (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ.).

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἡλιοῦ, μὲ συγχωρῆτε, ἐπὶ τοῦ θέματος.

§128Η. ΗΛΙΟΥ. Εἶμαι μέσα εἰς τὸ θέμα.

§129ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ θέμα εἶναι περὶ τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν.

§130Η. ΗΛΙΟΥ. Ὑπεστηρίχθη ὑπὸ πολλῶν, λέγει ὁ κ. Κονιδάρης, διὰ λόγους ὅμως σκοπιμότητος, ἀφορώσης εἰς τὴν λῆψιν περισσοτέρας ἀμερικανικῆς βοηθείας, ὅτι ὑπῆρξε ποσοστὸν διαφυγῆς 5%. Ψεῦδος, λοιπόν, ἡ διαφυγή. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§131Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ συγχωρῆτε, ἀλλὰ ἔτσι ἐκνευρίζετε τὴν συζήτησιν ἄνευ αἰτίας. Ὁ ρήτωρ κρίνει τὰ ἔγγραφα τὰ κατατεθέντα. Κρίνει τὰ ἔγγραφα τὰ κατατεθέντα καὶ ἀναφέρει τμῆμα τοῦ ἐγγράφου τοῦ κατατεθέντος καὶ σεῖς λέγετε, ὅτι εἶναι ἐκτὸς θέματος; Δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

§132ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶπον, ὅτι εἶναι ἐκτὸς θέματος, διότι ὡμίλησε περὶ ἐκλογικοῦ νόμου.

§133Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν, κ. Ἡλιοῦ.

§134Η. ΗΛΙΟΥ. Βεβαίως.

§135Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Ζητῶ τὴν ἄδειάν σας, σεβόμενος τὸν κανονισμόν... Ἡ ἀνάγκη τῆς διορθώσεως τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1951 κατὰ 5% δὲν εἶναι διαπίστωσις τῆς Ἑλληνικῆς μόνον ὑπηρεσίας. Εἶναι διαπίστωσις ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ ἔρευναν καὶ μελέτην καὶ συμβούλων τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ὁποῖοι ἦλθον ἐδῶ τότε. Δὲν πιστεύω δὲ νὰ ἀμφισβητηθῇ, ὅτι τὸ 1951 δὲν εἶχον ἀκόμη ἐπανέλθη εἰς τὰς ἑστίας των οἱ κάτοικοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀναγκασθῆ νὰ φύγουν λόγῳ τῶν γνωστῶν κομμουνιστικῶν θηριωδιῶν.

§136Η. ΗΛΙΟΥ. Ὅπερ ἔδει δεῖξαι. Ἀλλὰ ἐγὼ διερωτῶμαι, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσῃ, κύριοι συνάδελφοι, μία συζήτησις, ὅταν ζητοῦνται ἔγγραφα καὶ τὰ ἔγγραφα τὰ καταθέτει ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐπειδὴ μνημονεύομεν στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰ ἔγγραφα ποὺ κατέθεσεν ἡ Κυβέρνησις, ἔρχεται προφορικῶς νὰ ἀναιρέσῃ τὰ ὅσα γράφονται εἰς τὰ ἔγγραφα. Τὶ νὰ εἴπωμεν; Φαίνεται, ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμία δυνατότης στατιστικῆς. Λέγει τὸ ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ: «Ἔγγραφον ὑπ’ ἀριθ. 1. Ἡ ἐπιτροπὴ διαπιστοῖ τὴν ἔλλειψιν ἐπακριβῶν στοιχείων. Ἡ ἔλλειψις αὐτή, τὸ χάος καὶ τὸ αὐθαίρετον τῶν ὑπολογισμῶν, ἐπιβεβαιώνεται εἰς ἄλλα 5 σημεῖα τοῦ κατατεθέντος φακέλλου. Δηλαδὴ ἀποδεικνύεται, ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ καταιωνισμὸς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως μὲ τὴν κατηγορίαν δημαγωγίας καὶ δημοκοπίας, στηρίζεται εἰς στοιχεῖα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχει καὶ εἶναι ὑπεύθυνος ὡς Κυβέρνησις διὰ τὴν τεχνικὴν καὶ ὀργανωτικὴν αὐτὴν ἔλλειψιν τόσον μᾶλλον, καθόσον διατείνεται, ὅτι ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1958 μελετᾷ τὸ θέμα, ἐνῷ τὸ πρῶτον ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται μέσα εἰς τὸν κατατεθέντα φάκελλον εἶναι τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1959. Ὑπάρχει εἰς τὰ ἔγγραφα αὐτά, ἀνεξαρτήτως τοῦ μὴ ἐγκύρου τούτων, ὡς ταῦτα ὁμολογοῦν, μία ἀφάνταστη δυσμένεια ἔναντι τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μὲ τὰ ἑξῆς.

§137Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Μοῦ ἐπιτρέπετε, κ. Ἡλιοῦ; Ἴσως κατὰ λάθος εἴπατε μίαν ἀνακρίβειαν. Τὸ πρῶτον ἔγγραφον ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ἀκριβές, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἀναγνώσατε τὴν πρώτην σελίδα τῆς ἐκθέσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρεται ἡ ἀπόφασις τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, περὶ συστάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας τοῦ ἔτους 1958.

§138Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγώ, κ. Ὑπουργέ, θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὸ διάταγμα τοῦ Μάουρερ, ἀντιβασιλέως τοῦ Ὄθωνος τὸ 1834, ὅτι εἰς ἀστικὸν δίκαιον θὰ ἰσχύουν αἱ διατάξεις τῶν ἀειμνήστων ἡμῶν αὐτοκρατόρων μέχρις ὅτου ἡ Ἐπιτροπὴ συντάξῃ τὸ σχέδιον τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος, τὸ ὁποῖον διετάξαμεν. Καὶ αὐτὸ τὸ σχέδιον, ὡς γνωρίζετε, ἐτελείωσε καὶ ἐτέθη 106 ὁλόκληρα ἔτη μετὰ τὸ 1834. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, συνεχίζων, παραδέχεται πρῶτον, ὅτι ἡ μελλοντικὴ σχέσις μεταξὺ γεωργικοῦ καὶ μὴ γεωργικοῦ πληθυσμοῦ θὰ εἶναι σταθερά, ὅπως ἦτο τὸ 1951. Αὐτὸ δὲν εἶναι σωστόν, κ. συνάδελφοι, διότι κατὰ μίαν μελέτην τοῦ Ἀγαλοπούλου, τὸ 1928 ἡ ἀναλογία γεωργικοῦ πληθυσμοῦ ἦτο 67%, τὸ 1940 ἦτο 63,2% καὶ τὸ 1951 ἦτο 49,5%. Καὶ βεβαίως ὄχι διότι ἔγινε μία ἐκτεταμένη ἐκβιομηχάνισις, ἀλλὰ διότι εἶναι τόσον μαύρη ἡ δυστυχία ἐκεῖ, ὥστε ἀναγκάζονται νὰ ἔλθουν ἐδῶ καὶ νὰ πωλοῦν τυρόπητες ἢ φυστίκια ἢ νὰ εὕρουν ἔστω μεροκάματο τὴν ἑβδομάδα διὰ νὰ ζήσουν καλλίτερον, ὑπάρχει μία ἐσωτερικὴ μετανάστευσις, μὴ ληφθεῖσα ὑπ’ ὄψιν. Διὰ νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγὼ μὲ δειγματοληψίας, ἀφοῦ καὶ ἡ Κυβέρνησις σκέπτεται νὰ προχωρήσῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον λέγω τοῦτο: Ὅτι τὰ ἐν Ἀθήναις Σωματεῖα τῶν κατοίκων τοῦ Νομοῦ μου, Λημνίων καὶ Λεσβίων, ἀριθμοῦν ἄνω τῶν 7.000 μελῶν, ἤτοι τὸ 10% τοῦ ἐνήλικος πληθυσμοῦ τῶν νήσων αὐτῶν. Ἐσωτερικὴ μετανάστευσις. Πέραν τούτου ὑπάρχει ἄλλη πλημμέλεια. Κάμνει μίαν πρόβλεψιν: «Ὁ γεωργικός, λέγει πληθυσμὸς τὸ 1958 ἦτο 4.078.000 καὶ τὸ 1968 θὰ εἶναι 4.271.000. Ἔχομεν μίαν διακύμανσιν 4%. Ἀλλὰ οἱ ἄνω τῶν 65 ἐτῶν 33.000 τὸ 1958 θὰ φθάσουν τὰς 436.000 τὸ 1968. Δηλαδὴ 30%. Αὐτὸ οὐδαμόθεν ἐξάγεται καὶ οὔτε διὰ τῆς μεθόδου τῆς ἀναλογιστικῆς δὲν δύναται νὰ εὕρῃ κανεὶς ἐξήγησιν τοῦ ἐγγράφου αὐτοῦ.

§139Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Ἐπιτρέψατέ μου μίαν διακοπήν, κ. Ἡλιοῦ. Οἱ νέοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μεταναστεύουν εἰς τὰς πόλεις καὶ ὄχι οἱ γέροντες.

§140Η. ΗΛΙΟΥ. Εἶπον, ὅτι ἡ μετανάστευσις πρὸς τὰς πόλεις δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν καὶ δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν. Ἀλλὰ πέραν τούτου, ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν μία τρίτη παραδοχὴ τελείως ἀπαράδεκτος. Δὲν ἔχει χωρισθῆ ἀπὸ τὴν στατιστικὴν τοῦ 1951 ὁ ἀγροτικὸς καὶ ἀστικὸς πληθυσμὸς κατὰ 5ετεῖς κατηγορίας ἡλικιῶν. Ἐλήφθη ἡ προϋπόθεσις, ὅτι ἡ ἀναλογία εἶναι ἴση. Μέγιστον λάθος. Καὶ πάλιν ἡ μελέτη τοῦ Ἀγαλοπούλου λέγει σχετικῶς τὰ ἑξῆς: «Ἐνῷ εἰς ἄλλας χώρας οἱ ἄνθρωποι τῆς ὑπαίθρου εἶναι οἱ μακροβιώτεροι, εἰς τὴν Ἑλλάδα συμβαίνει τὸ ἀντίθετον. Ἡ μέση ἡλικία θανάτου ἦτο:

Ὅλαι αἱ σωματομετρήσεις ἀπέδειξαν, ὅτι τὰ παιδιὰ τῶν χωριῶν ὑστεροῦν τῶν ὁμηλίκων των, τόσον πρὸς τὸ ἀνάστημα, ὅσον καὶ ὡς πρὸς τὸ βάρος. Τὰ 6% τῶν νέων ἡλικίας 19 ἐτῶν τῶν ὀρεινῶν περιφερειῶν ἐκρίθησαν ἀνίκανοι διὰ στρατιωτικὴν ὑπηρεσίαν, διότι δὲν εἶχον τὴν εἰς τὴν ἡλικίαν αὐτῶν ἀντιστοιχοῦσαν φυσιολογικὴν διάπλασιν, ἐνῷ ἀντιστοίχως μόνον τὰ 20–30% τῶν πεδινῶν ἐστεροῦντο τοιαύτης». Δηλαδὴ 5ετῆ — 6ετῆ μακρότερον βίον ἔχουν οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως καὶ ἑπομένως ἡ ἀναγωγὴ εἰς τὰς μεγάλας ἡλικίας ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὑποθέσεως, ὅτι εἶναι ἴση ἡ κατανομή, ἀποτελεῖ πελώριον λάθος. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν αὐτήν, νομίζω, ὅτι εἰς τὸν παρεχόμενον αὐθαιρέτως ἀριθμὸν τῶν 334.000 ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ τοῦ 1958 δέον νὰ κάμωμεν τὰς διορθώσεις λόγῳ ἡλικίας καὶ λόγῳ ἐσωτερικῆς μεταναστεύσεως καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ εὐρύτατα περιθώρια ἀσφαλείας ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς νὰ εἶναι πέραν τῶν 250.000 ἢ ἔστω 270.000 ἀτόμων. Ἔναντι αὐτῶν ὑπάρχει ἕνας μικρὸς σχετικῶς, ὡς ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν σελίδα 7 τῆς ἐκθέσεως Κονιδάρη, ἀριθμὸς 23.000 ἀνικάνων πρὸς ἐργασίαν, κάτω τῶν 65 ἐτῶν. Ἀλλὰ ἔχομεν ἔναντι αὐτοῦ τοὺς ἐξῃρημένους τῆς συνταξιοδοτήσεως. Οἱ ἐξῃρημένοι τῆς συνταξιοδοτήσεως, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἀφ’ ἑνὸς οἱ εὔποροι. Ὡς πρὸς αὐτοὺς τὸ ποσοστὸν 20%, τὸν ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος. Ἀκόμη καὶ τὸ 8% τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, μοῦ φαίνεται ὑπερβολικόν. Πάντως εἶναι ἕνας κἄποιος ἄξιος λόγου ἀριθμός. Ὡς πρὸς τοὺς συνταξιούχους ὅμως ὁ κ. Παπανδρέου καὶ τὸ Ὑπουργεῖον, κάμνουν μίαν ὑποεκτίμησιν. Ἐδῶ ἔχω τὸν πίνακα ὑπ’ ἀριθ. 42 τοῦ Δελτίου Δημοσιονομικῶν Στοιχείων τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1959. Ἀπὸ αὐτόν, κ. συνάδελφοι, προκύπτει, ὅτι μόνον οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Δημοσίου εἶναι 157.464 καὶ εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν περιλαμβάνονται καὶ οἱ πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι (ἀνάπηροι καὶ θύματα πολέμου), ἀνερχόμενοι εἰς 87.989. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου, ἀλλὰ πολιτικοὶ συνταξιοῦχοι Χωροφύλακες, διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι ἀποσύρονται τῆς ὑπηρεσίας ἀνήκουν εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Ἐπίσης ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι τοῦ Ι.Κ.Α. Παραδέχομαι, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Ι.Κ.Α., κατὰ μέγα ποσοστὸν ἀνήκουν εἰς κατοικοῦντας εἰς πόλεις. Δὲν εἶναι μεγάλο τὸ ποσοστὸν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ τοῦ ἠσφαλισμένου εἰς τὸ Ι.Κ.Α., πάντως ὑπάρχουν. Ὑπάρχουν ὅμως πολλοὶ περισσότεροι τοῦ ΤΕΒΕ οἱ ὁποῖοι εἶναι μικροὶ ἐπαγγελματίαι τοῦ χωριοῦ. Ὁμοίως τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν, οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ σύνολόν των εἶναι κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου. Ἐπίσης εἶναι καὶ οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ ΤΑΚΕ, οἱ ἐφημέριοι οἱ ὁποῖοι εἶναι ὅλοι κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου. Ἐπίσης κατὰ μέγα ποσοστὸν κάτοικοι ἀγροτικῶν περιοχῶν εἶναι οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Ν.Α.Τ., οἱ ἀπόμαχοι τῆς ναυτικῆς ἐργασίας. Ἑπομένως κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν τριῶν κομμάτων μὲ πᾶσαν εὐρύτητα καὶ μὲ περιθώρια ἀσφαλείας ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ εἶναι δυνατὸν ἄνω τῶν 200.000 νὰ εἶναι οἱ ἄνδρες καὶ γυναῖκες οἱ ὁποῖοι μέλλει νὰ συνταξιοδοτηθοῦν. Θὰ αὐξηθοῦν λέγει εἰς τὸ μέλλον, ἀλλὰ ὁ δυναμικὸς τῆς οἰκονομίας πρέπει νὰ προϋποθέτῃ καὶ μίαν αὔξησιν καὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τῶν πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἑπομένως καὶ οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν. Συγχωροῦνται ἀκόμη καὶ ἐλπίδες καλυτέρας διοικήσεως, ὥστε νὰ ὑπάρχουν περιθώρια μεγαλύτερα εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Πάντως ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπιβεβαιώνει τὴν ἐκτίμησίν του περὶ τοῦ μεγίστου ἀριθμοῦ συνταξιοδοτουμένων εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη καὶ ἄλλοτε παρ’ ἐμοῦ, ἂν καὶ βέβαια δὲν εἶχεν ἀξίαν δειγματοληψίας. Εἶναι μία ἔρευνα Βέλγων σπουδαστῶν εἰς τὸ χωρίον Νέον Ἀμαρούσιον Ἰωαννίνων, ὅπου εὗρε 48% συνταξιοδοτουμένους.

§141Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Εἶναι οἱ συνταξιοῦχοι ἀρτεργάται, οἱ ὁποῖοι μένουν εἰς τοὺς Νομοὺς Θεσπρωτίας καὶ Ἰωαννίνων.

§142Η. ΗΛΙΟΥ. Οἱ ἀρτεργάται μένουν ἐδῶ. Περαιτέρω τὸ σχέδιον τῶν τριῶν κομμάτων προβλέπει, ὄχι τὴν ἵδρυσιν, πολυτελοῦς ὀργανισμοῦ μὲ θέσεις καὶ ὑπηρεσίας, ἀλλὰ μίαν εἰδικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, ὥστε μὲ ἐλάχιστον κεντρικὸν διοικητικὸν προσωπικὸν καὶ μὲ 2–3 ὑπαλλήλους κατὰ Νομὸν νὰ εἶναι δυνατὸν μὲ ἐλαχίστην δαπάνην διοικήσεως νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ζήτημα, τοπικοὶ δὲ φορεῖς θὰ εἶναι αἱ κοινότητες καὶ οἱ ἀγροτικοὶ Δῆμοι. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἡ διαφωνία μας μὲ τὸν κ. Ἀρχηγὸν τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων εἶναι περίπου ἀπόλυτος. Θὰ εἶναι ὅμως κάκιστον, θὰ εἶναι ὁ χειρότερος ὑπολογισμὸς ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι διὰ νὰ καλυφθοῦν αὐτὰ τὰ 780.000.000 ἐτησίας δαπάνης, πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν μόνον εἰς τοὺς πόρους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντιστοιχοῦν πρὸς τὰ 780.000.000, ὡσὰν ἡ παροχὴ τῶν 780.000.000 νὰ μὴ πρόκειται νὰ ἀσκήσῃ καμμίαν ἐπίδρασιν ἐπάνω εἰς τὴν οἰκονομίαν. Κύριοι συνάδελφοι, μία ὁμὰς ὑπὸ τὸν Διοικητὴν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος κ. Ζολώταν ἀποτελουμένη ἀπὸ τοὺς κ.κ. Χριστοδουλόπουλον, Ἀθανασιάδην, Γαλάνην, Σαουνάτσον, Χαλκιόπουλον, δίδα Γουδῆ, μὲ εἰσηγητὴν τὸν κ. Κούλην, ἔκαμεν ἔρευναν περὶ τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως ἐν Ἑλλάδι, τὴν ὁποῖον ἐδημοσίευσεν εἰς τὴν Ἐπιθεώρησιν τῶν Κοινωνικῶν καὶ Οἰκονομικῶν Ἐπιστημῶν τοῦ 1950 εἰς τὰς σελίδας 53–95. Ἀπὸ τὴν ἔρευναν αὐτὴν προκύπτει, ὅτι μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν στοιχειωδῶν ἐξόδων συντηρήσεως, τὸ μέσον εἰσόδημα εἰς τὴν Ἑλλάδα, φορολογεῖται κατὰ 58,5% αὐξηθείσης τῆς ἐπιβαρύνσεως ἀπὸ προπολεμικῶς μέχρι τοῦ 1948 κατὰ 40%. Πόθεν προέρχεται αὐτὴ ἡ ἐπιβάρυνσις; Μήπως ἀπὸ τοὺς ἀμέσους φόρους, οἱ ὁποῖοι πλήττουν τὰ ὑψηλὰ εἰσοδήματα; Ἀλλὰ ἡ ἀναλογία περιωρίσθη ὡς γνωστὸν ἐπὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ κατώτερον ὅριον εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱασδήποτε ἄλλης χώρας, ἀνεπτυγμένης, ὑπὸ ἀνάπτυξιν ἢ ὑποαναπτύκτου ἀνὰ τὴν ὑφήλιον, εἰς τὸ ποσοστὸν τοῦ 15% ὁ φόρος εἰσοδήματος καὶ 85% οἱ ἔμμεσοι φόροι, αὐτοὶ οἱ φόροι, οἱ ὁποῖοι πλήττουν τὰς δαπάνας τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων εἰσοδημάτων ποὺ καταναλίσκονται εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ ὄχι βεβαίως τὰ μεγάλα εἰσοδήματα, μέρος τῶν ὁποίων μὴ καταναλισκόμενον δὲν φορολογεῖται. Ὁ ὑπολογισμὸς τοῦ 1948 ἐπὶ εἰσοδήματος μιᾶς μέσης οἰκογενείας ἐχούσης ἐτήσιον εἰσόδημα 9.000 δρχ. μᾶς δίδει φορολογικὴν ἐπιβάρυνσιν 33,5% ἀπὸ ἀμέσους φόρους ἀλλὰ καὶ μέρος, λέγει ἡ ἔκθεσις, τῆς ἀμέσου φορολογίας μὴ δυνάμενον νὰ προσδιορισθῇ ἐπιπίπτει ἐπὶ τῆς καταναλώσεως περίπου ἐκ 4,5% καὶ γίνεται 38%. Ἔκτοτε ηὐξήθη ἡ φορολογία τῆς σακχάρεως, τῶν καυσίμων, τοῦ καπνοῦ καὶ γενικῶς ὅλοι οἱ δασμοὶ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν σεισμῶν. Ἑπομένως, σήμερον ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις εἰς τὰ χαμηλὰ εἰσοδήματα ἀνέρχεται εἰς 43%. Βέβαιον εἶναι, ὅτι οἱ ἄποροι γεωργοί, οἱ ὁποῖοι θὰ πάρουν τὰς 300 δραχμὰς σύνταξιν δὲν πρόκειται νὰ βάλουν εἰς τὴν ἄκρην οὔτε μίαν δραχμήν. Θὰ τὰς ἐξοδεύσουν εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ ἔτσι τοὐλάχιστον τὸ 43% ἀπὸ αὐτὰς θὰ ἐπιστρέψουν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὸ δημόσιον ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν ἐμμέσων φόρων, τῶν φόρων καταναλώσεως. Μὴ σᾶς φαίνεται, ὅτι αὐτὸς εἶναι συσχετισμὸς ἔξω τῆς πραγματικότητος. Συγκρίνατε τοὺς προϋπολογισμοὺς τοῦ 1957, 1958 καὶ 1959. Τὸ 1957 ὑπῆρχε μία ἄνοδος τοῦ ἀγροτικοῦ χρηματικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 1 δισεκατομμύριον δραχμῶν. Αὐτὸ ἐπέφερε δραστηριοποίησιν τῆς βιομηχανίας κατὰ 11%, ἀπασχόλησιν εἰς τοὺς ἐργάτας, δραστηριοποίησιν τοῦ ἐμπορίου, ἀπόδοσιν φορολογικὴν ὑψηλοτέραν κατὰ 600.000.000 δραχμῶν περίπου ἐν σχέσει πρὸς τὰ ἑπόμενα ἔτη κατὰ τὰ ὁποῖα ἔπεσε τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα καὶ ἡ κατανάλωσις τῶν ἀγροτῶν. Αὐτὸ εἶναι ἀκριβὲς καὶ ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν θὰ εἶναι κἂν 43%, θὰ εἶναι πολὺ ὑψηλότερον, διότι ὁ γεωργὸς αὐτοκαταναλωτὴς δὲν θὰ φάῃ τὸ σιτάρι ἢ τὴν πατάτα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀφορολόγητα, ἀλλὰ προϋπολογισθέντα διὰ νὰ εὑρεθῇ ὁ μέσος ὅρος 43%, τὴν ζάχαρι, τὸν μπακαλιάρο, τὸ σιγάρο, τὰ ὁποῖα φορολογοῦνται ἀπὸ 60–80%. Πέραν αὐτοῦ ὅμως εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ ὕπαρξις αὐτῶν τῶν εἰσοδημάτων θὰ κινήσῃ τοὺς ἐμποράκους καὶ ἐπαγγελματίας εἰς τὸ χωριό, θὰ κινήσῃ τοὺς ἐμπόρους τῆς πόλεως, τὴν βιομηχανίαν, τὴν ἐργατικὴν ἀπασχόλησιν. Θὰ παρουσιάσῃ δηλαδὴ τὸ φαινόμενον τοῦ πολλαπλασιαστοῦ τὸ ὁποῖον διὰ τῆς προσθήκης μικροῦ κατ’ ἀρχὴν εἰσοδήματος εἶναι δυνατὸν μίαν ἐν ὑφέσει οἰκονομίαν νὰ τὴν αὐξήσῃ. Δι’ αὐτὸ ἐγὼ φοβοῦμαι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ σχέδιον τοῦ κυρίου Παπανδρέου τὸ ὁποῖον προβλέπει τὴν δι’ ἐμμέσου φορολογίας ἀφαίρεσιν ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν εἰς συντάξεις ἴσου ποσοῦ μὲ ἐκεῖνον, τὸ ὁποῖον θὰ δοθῇ εἰς τὴν κατανάλωσιν, ἐκπληροῖ μὲν ἐπαινετῶς ἕνα σκοπὸν ἀναδιανομῆς εἰσοδήματος, ἀλλὰ δὲν εἶναι τὸ ἐνδεδειγμένον διὰ τὴν δραστηριοποίησιν τῆς οἰκονομίας καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκμηδενίσῃ τὰ πολλαπλασιαστικὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα θὰ εἶχεν ἡ περίπτωσις αὐτή. Ἡ Κυβέρνησις ἀντέταξε διὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας ἐὰν ἀντελήφθην καλῶς, καὶ ἐκτὸς τῆς Βουλῆς, δι’ ἀνακοινώσεων καὶ διὰ τοῦ φίλου Τύπου, ὅτι μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ ἀνατραπῇ τὸ πρόγραμμα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἂς μὴ συζητήσωμεν τώρα περὶ τοῦ προγράμματος αὐτοῦ, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι εἶναι τελείως ἁπλοϊκὴ καὶ πρωτόγονος καὶ ἀντεπιστημονικὴ σκέψις, τὸ ἢ ἐπενδύσεις ἢ κατανάλωσις. Τὸ ἕνα ὄχι μόνον δὲν ἀποκλείει τὸ ἄλλο, ἀλλὰ συμπληρώνει τὸ ἄλλο καὶ ἐξαρτᾶται τὸ ἕνα ἀπὸ τὸ ἄλλο εἰς μίαν διαλεκτικὴν ἑνότητα. Συναφῶς, κύριοι συνάδελφοι, ὁ μὲν καθηγητὴς Ἀγγελόπουλος εἰς τὸ ἔργον του PLANISME ET PROGRES SOCIAL λέγει, ὅτι ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλεια πέραν τοῦ σκοποῦ ἐξασφαλίσεως τῶν μέσων συντηρήσεως, συμβάλλει καὶ εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἐξέλιξιν. Διὰ τῆς ἀναδιανομῆς τοῦ εἰσοδήματος ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀνύψωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, δημιουργεῖται νέα ἀγοραστικὴ δύναμις ὡρισμένων τάξεων, τῶν ὁποίων ἡ τάσις πρὸς κατανάλωσιν εἶναι πολὺ ἰσχυρὰ καὶ οὕτως ἐπέρχεται αὔξησις τῆς παραγωγῆς, συνεπείᾳ τῆς ροπῆς πρὸς κατανάλωσιν τῶν τάξεων τούτων. Ἀλλὰ καὶ ὁ μεγάλος Γερμανὸς Οἰκονομολόγος DALTON εἰς τὴν EINFUERUNG IN DIE FINANZWISSEN-SCHAFT λέγει, ὅτι ἡ προώθησις τῆς αὐξήσεως τοῦ ὑλικοῦ κεφαλαίου εἰς βάρος τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος δύναται ἐνδεχομένως νὰ μειώσῃ καὶ ὄχι νὰ αὐξήσῃ τὴν παραγωγήν. Τὸ μόνον κριτήριον οἱασδήποτε δαπάνης πρέπει νὰ εἶναι ἡ δημιουργία κοινωνικῆς εὐημερίας, δηλαδὴ κοινωνικῆς ζητήσεως. Καὶ προσφάτως εἰς τὴν κρίσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχεν εὑρεθῆ καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξῆλθε πρὸ ὀλίγων μηνῶν ἡ οἰκονομία τῆς Γαλλίας, διεπιστώθη ἀπὸ ἔγκυρον συνεργάτην τοῦ Γαλλικοῦ «MONDE», ὅτι εἶναι πολὺ ἁπλοϊκὸν αὐτὸ τὸ δίλημμα κατανάλωσις ἢ ἐπένδυσις. Εἶναι ζήτημα ἀλληλοεξαρτήσεως, ἀλλὰ πρῶτοι οἱ καταναλωταὶ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποφασίσουν νὰ δώσουν τὴν κίνησιν. Οἱ ἐπιχειρηματίαι κάμνουν τὰς ἐπενδύσεις των ἀναλόγως τῆς ζητήσεως ποὺ παρατηρεῖται ἀπὸ τοὺς καταναλωτάς, ἐὰν οἱ καταναλωταὶ δὲν ἀγοράζουν, δὲν προθυμοποιοῦνται νὰ ἐπενδύσουν. Πέραν αὐτῶν τῶν παρατηρήσεων, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀγνοηθοῦν καὶ αἱ δημογραφικαὶ ἐπιπτώσεις τῆς προτάσεως νόμου διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ καμμία νομικὴ ὑποχρέωσις, ἐν τούτοις εἶναι εὔλογον νὰ προβλεφθῇ, ὅτι ὁ γέρων τῶν 65 ἐτῶν ὁ ἐξασφαλίζων ἕνα δεκάδραχμον ἡμερησίως —ὁ μέσος ὅρος τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος— μετὰ ἡμίσεος αἰῶνος μόχθον, θὰ ἀποσυρθῇ καὶ θὰ ἀφίσῃ τὴν καλλιέργειαν τῶν κτημάτων του εἰς τοὺς κατιόντας του. Αὐτὸ θὰ ἀντιμετωπίσῃ μερικῶς καὶ τὸ πρόβλημα τοῦ στενοῦ κλήρου καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ὑποαπασχολήσεως τῆς ὑπαίθρου καὶ τῆς καλυτέρας καλλιεργείας. Σήμερον εἶναι γνωστόν, ὅτι δὲν παραιτοῦνται, διότι φοβοῦνται, ὅτι θὰ τοὺς ἀφίσουν τὰ παιδιά των νὰ πεθάνουν, ὄχι διότι εἶναι ἴδιον τῶν παραδόσεών μας αὐτὴ ἡ ἄστοργος μεταχείρισις, ἀλλὰ διότι ἡ δυστυχία, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν ὕπαιθρον, προεκάλεσε μερικὰς περιπτώσεις αὐτοῦ τοῦ εἴδους, αἱ ὁποῖαι ἀποτρέπουν τὸ σύνολον ἀπὸ τοῦ νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν παραχώρησιν. Κύριοι συνάδελφοι, πέραν τῶν ἀδιαφιλονικήτων αὐτῶν ὅμως πόρων ἔχομεν τοὺς θετικοὺς πόρους τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοὺς ὁποίους προτείνομεν. Εἴμεθα ἐναντίον τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, ἔχομεν ὅμως μίαν ἐξαίρεσιν: Θεωροῦμεν ἀπαραίτητον τὴν ἐπιβολὴν τοῦ ἀπαγορευτικοῦ, τοῦ προστατευτικοῦ δασμοῦ 10% ἐπὶ τῶν ἀκατεργάστων καὶ 2% ἐπὶ τῶν κατειργασμένων εἰδῶν (τῶν βαμβακερῶν ὑφασμάτων) τῶν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς εἰσαγομένων, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀγροτικὰ προϊόντα ἐν ἐπαρκείᾳ παραγόμενα εἰς τὴν χώραν μας. Νομίζω, ὅτι ἡ ὑπερπροστασία τῶν δασμοβιώτων βιομηχανιῶν ἐπιβάλλει ὡς μέτρον ἰσότητος τὴν ἐπὶ τέλους μικροτάτην αὐτὴν προστασίαν τοῦ ἀγροτικοῦ προϊόντος. Προτείνομεν καὶ μίαν ἄλλην φορολογίαν ἀφορῶσαν τὰ μεγάλα μονοπώλια, τὰ ὁποῖα ἀποκομίζουν τὰ κέρδη των ἐκ τῆς ἐπεξεργασίας καὶ ἐκμεταλλεύσεως τοῦ ἀγροτικοῦ προϊόντος, τὸ ἕνα τοῖς ἑκατὸν ἐπὶ τῆς ζυθοποιΐας καὶ τῆς σιγαρεττοβιομηχανίας. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἐπιβάλλομεν εἰς τοὺς ἐργοδότας ἀγροτικῶν ἐργασιῶν τοὺς πληρώνοντας φόρον εἰσοδήματος ἐπὶ πραγματοποιουμένων σεβαστῶν εἰσοδημάτων ἐργοδοτικὴν εἰσφορὰν ἴσην πρὸς τὸ 7% ἐπὶ τῶν ἡμερομισθίων, τὰ ὁποῖα καταβάλλουν εἰς τοὺς ἐργάτας γῆς, ποσοστὸν εὔλογον ὅταν ὁ μικρότερος ἐπιχειρηματίας, ἕνα μικρομάγαζο, ἕνας πλανόδιος ἐπιχειρηματίας ἂν χρησιμοποιῇ ἕνα ὑπάλληλον πληρώνῃ τὸ 13, 12, 11% κατὰ περίπτωσιν. Εἶναι ἀπαράδεκτον αἱ μεγάλαι ἀγροτικαὶ ἐπιχειρήσεις νὰ μὴ πληρώνουν τὸ ἀσφάλιστρον αὐτό. Προτείνομεν τὸ 50% τῶν τόκων ποὺ καταβάλλονται ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ ποὺ ἀνέρχονται εἰς 59.500.000 τὸν χρόνον ἀντιπροσωπεύοντα ἀμοιβὴν διὰ τυπωμένον χάρτην, διὰ τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐκδοτικοῦ προνομίου, ἐπίσης τὸ 50% ἀπὸ τὰ κέρδη τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκ τῆς διακινήσεως συναλλάγματος ἀπὸ τὴν ἐξαγωγὴν ἀγροτικῶν προϊόντων. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν προσδιορίζομεν τρεῖς μεγίστας πηγὰς οἰκονομιῶν εἰς τὸν προϋπολογισμόν, αἱ ὁποῖαι ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν πολιτικὴν τοποθέτησιν καὶ τὰς πολιτικὰς ἐπαγγελίας τῶν τριῶν προτεινόντων κομμάτων. Πρῶτον, εἶναι ὁ περιορισμὸς τῶν πολεμικῶν δαπανῶν, ἐκτὸς μισθῶν καὶ συντάξεων, μέχρι 25%. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ φανερὸν ὕψος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1953–54 ἦτο 3.692,6 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ 1954–55 3.699,5, τὸ 1955–56, 18μηνον οἰκον. ἔτος, 6.577,6, τὸ ὁποῖον ἀναγόμενον εἰς 12 μῆνες, ἀντιστοιχεῖ εἰς τὸ ποσὸν τῶν 4.193 ἑκατομμυρίων. Τὸ 1957 4.873, τὸ 1958 5.147, τὸ 1959 5.290 ἑκατομμύρια καὶ τὸ 1960 λέγεται, ὅτι θὰ εἶναι 5.890 ἑκατομμύρια. Αὐτὰ εἶναι τὰ φανερά. Τὰ κεκαλυμμένα, ὅπως ἀποδεικνύει εἰς μίαν μελέτην ὁ «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος», εἶναι κατὰ 13% ἀνώτερα τῶν ἀναγραφομένων εἰς τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν Στρατιωτικῶν Ὑπουργείων. Δηλαδὴ ἔχομεν μίαν ὑπέρβασιν τριῶν δισεκατομμυρίων, διὰ τὴν ὁποίαν φυσικὰ κανεὶς ἀναλογισμὸς δὲν ἔγινεν οὔτε ἀνησυχίαν δι’ ἀνατροπὴν τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ ἢ διὰ πληθωριστικὰς πιέσεις. Καὶ τὸ ξέρετε, ὅτι δὲν σχετίζονται μὲ τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Καὶ τὸ ξέρετε, ὅτι καλύπτουν τὸ 10% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τὸ 45% τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐνῷ δὲ ἀνακόπτουν τὴν πορείαν τῆς οἰκονομίας, εἶναι τελείως ἀνωφελεῖς. Τὸ ξέρετε, ὅτι ἡ μόνη ἄμυνα διὰ τὰς μικρὰς χώρας, μὲ τὰς σημερινὰς ἐξελίξεις τῆς πολεμικῆς τεχνικῆς, εἶναι ἡ προάσπισις τῆς εἰρήνης. Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον ἐὰν σήμερον ἐπιχειρούσαμεν πόλεμον, βασιζόμενοι εἰς αὐτὰς τὰς δαπάνας. Τὸ ξέρετε, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ. Καὶ τὸ ξέρουν καὶ οἱ σύμμαχοί σας καὶ τὸ ξέρει καὶ ἡ Ὁλλανδία, ἡ ὁποία περιώρισε τὴν θητείαν εἰς 12μηνον μέσα εἰς τὸ 1959.

§143Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Εἴπετε: «Τὸ ξέρουν καὶ οἱ σύμμαχοί σας». Δηλαδὴ οἱ σύμμαχοι τῆς Συμπολιτεύσεως ἢ οἱ σύμμαχοι τῆς Ἑλλάδος; Τί θέλετε νὰ εἴπετε; Διαχωρίζετε τοὺς συμμάχους τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς συμμάχους τοὺς ἰδικούς σας;

§144Η. ΗΛΙΟΥ. Τὰς ἰδέας μας περὶ τῶν συμμαχιῶν μας τὰς διετυπώσαμεν κατ’ ἐπανάληψιν. Ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι δεσμῶτις καὶ ὄχι σύμμαχος. Ἀλλά, ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, λέγω, ὅτι οἱ σύμμαχοι τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. τὸ γνωρίζουν, ἡ Ὁλλανδία, ἡ τόσον προσφιλής σας, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, περιώρισε πρὸ ὀλίγων μηνῶν εἰς 12μηνον τὴν θητείαν· τὸ ἴδιον ἔκαμε καὶ τὸ Βέλγιον. Ἡ Μεγάλη Βρεταννία....

§145ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ. (Ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως). Ἡ Βουλγαρία τί ἔκαμε;

§146Η. ΗΛΙΟΥ. Θὰ σᾶς εἴπω καὶ διὰ τὴν Βουλγαρίαν. Ἡ Μεγάλη Βρεταννία ἰσχυρίζεται, ὅτι θὰ καταργήσῃ τὴν θητείαν. Ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις περιώρισε κατὰ 1.200.000 τὸν στρατόν της. Ὅσον διὰ τὴν Βουλγαρίαν, διὰ τὴν Ρουμανίαν, διὰ τὴν Ἀλβανίαν, τείνουν καθημερινῶς τὸ χέρι καὶ σᾶς λέγουν: ἐλᾶτε ὑπὸ ἔλεγχον, ὑπὸ ἐγγύησιν, ὑπὸ τὴν ἐγγύησιν τῶν τεσσάρων μεγάλων· ἐλᾶτε νὰ συνεννοηθῶμεν. Καὶ δὲν θέλετε. Καὶ τυπώνετε ἀθλιότητας, ὡσὰν αὐτὰς ποὺ ἐκυκλοφόρησαν προχθές, μὲ τίτλον «στέμμα καὶ σφυροδρέπανο», ἐκτυπωμένον ἀπὸ ἵδρυμα προεδρευόμενον ἀπὸ τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα, αἱ ὁποῖαι ὑπονομεύουν τὰς σχέσεις μὲ δύναμιν, μὲ τὴν ὁποίαν διατηροῦμεν φιλικὰς σχέσεις.

§147ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἡλιοῦ, βλέπετε ποῦ φθάνομεν;

§148Η. ΗΛΙΟΥ. Κάμνουν προτάσεις καὶ δὲν τὰς δέχεσθε. Καὶ ἐρωτῶ εὐθέως, κύριοι, καὶ παρακαλῶ νὰ τύχω εὐθείας ἀπαντήσεως: Ὁ δημοσιογράφος κ. Δημητρακόπουλος τοῦ «Ἔθνους», ἀδιαβλήτου ἐφημερίδος, εἰς τὸ φύλλον τῆς 27ης Ἰανουαρίου γράφει περὶ τῶν συνεννοήσεων τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. σχετικῶς μὲ τὴν Ἑλλάδα, ὅτι: «τὸ Ν.Α.Τ.Ο. εἰσηγεῖται τὸν περιορισμὸν τῶν ὑφισταμένων Μεραρχιῶν μὴ πλήρους συνθέσεως διὰ πολλοὺς λόγους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ οἰκονομικῆς φύσεως, ἀλλὰ οἱ ἁρμόδιοι Ἑλληνικοὶ παράγοντες δὲν θεωροῦν πρόσφορον τὴν εἰσήγησιν αὐτήν». Εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία ἢ ὄχι; Ἐδῶ τὸ ζήτημα εἶναι σοβαρόν. Οἱ σύμμαχοι, οἱ ὑπεύθυνοι διὰ τὴν κοινὴν ἄμυναν εἰσηγοῦνται καὶ ἡμεῖς τὸ ἀρνούμεθα. Εἶναι ἀκριβὲς τοῦτο ἢ ὄχι; Διότι ἐπ’ αὐτοῦ πρέπει νὰ οἰκοδομηθῇ ἕνας συλλογισμός. Ἕνας δεύτερος πόρος, τὸν ὁποῖον θεωροῦμεν ὡς ἐπιβεβλημένον, νὰ περάσῃ εἰς τοὺς πόρους τῆς συνταξιοδοτήσεως γήρατος, εἶναι ὁ ἀναγραφόμενος εἰς τὸ κεφάλαιον 21 τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ 1959 τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, ὡς ἔσοδον ἐκ τῆς μεταφορᾶς τοῦ κονδυλίου τῶν δύο σιγαρέττων τῆς Βασιλικῆς Προνοίας, τῶν ὁποίων ἡ κράτησις ἐπεβλήθη, ὡς γνωστόν, διὰ τὴν τερματισθεῖσαν καὶ ἐκλείψασαν πλέον ἐπιδότησιν τῶν ἐφέδρων. Τὸ ἔσοδον ὑπολογίζεται εἰς 70 ἑκατομμύρια καὶ διερωτῶμαι μήπως εἶναι κακὸς ὁ ὑπολογισμός, διότι πῶς τὸ ἔσοδον αὐτὸ τὸ 10% ἀποδίδει μόνον 70 ἑκατομμύρια ὅταν τὸ ἔσοδον 5% τῆς προτάσεως Παπανδρέου ὑπολογίζεται, ὅτι θὰ ἀποδώσῃ 150 ἑκατομμύρια. Ἐπίσης προτείνομεν διὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους νὰ ὑπάρξῃ ὡς πόρος ὑπὲρ τῆς συνταξιοδοτήσεως τοῦ γήρατος καὶ τὸ συνεισπραττόμενον μὲ τὸν φόρον δημοσίων θεαμάτων ποσὸν ὑπὲρ τοῦ ἐράνου τῶν Β. Ἐπαρχιῶν περὶ τοῦ ὕψους τῆς ἀποδόσεως τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχει καμμία ἔνδειξις εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Νομίζομεν, ὅτι εἶναι ὀρθὸν πλέον νὰ τερματισθῇ μία διαχείρισις ἔξω ἀπὸ τοὺς παγίους κανόνας τοῦ νόμου ΣΙΒ περὶ δημοσίου λογιστικοῦ, νὰ μὴ ὑπάρχουν παραπροϋπολογισμοὶ νὰ μὴ διχοτομῆται ἡ δημοσία δραστηριότης εἰς ἐλεγχομένην καὶ ἀνέλεγκτον, εἰς ὑπεύθυνον καὶ ἀνεύθυνον καὶ καιρὸς εἶναι πλέον, ἀφοῦ ὡς πρωταρχικὴ μέριμνα ἀναγνωρίζεται ἡ συνταξιοδότησις γήρατος τῶν ἀγροτῶν νὰ προσδιορίσωμεν ἀπὸ τώρα καὶ τοὺς σκοποὺς διὰ τοὺς ὁποίους θὰ διατεθοῦν αὐτοὶ οἱ πόροι. Νομίζω, ὅτι ἀπὸ μίαν τοιαύτην ρύθμισιν τοῦ ζητήματος κανεὶς ἀπολύτως δὲν πρόκειται νὰ ζημιωθῇ. Τελειώνων θὰ ἔλεγα, ὅτι ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ ἕνας περιορισμὸς τῆς σπατάλης τῶν κρατικῶν αὐτοκινήτων. Ἐπὶ Κυβερνήσεως Παπάγου εἶχε περιορισθῆ ὁ ἀριθμός. Ἔκτοτε ηὐξήθησαν εἰς τὸ ἀπεριόριστον καὶ ἐπεκολλήθη ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἔνδειξις «ἰδιωτικῆς χρήσεως» ὥστε οὐδεὶς δύναται νὰ γνωρίζῃ πόσα εἶναι καὶ αἱ ἐπανειλημμέναι ἐρωτήσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ κατάθεσιν στοιχείων ἔμειναν ἄνευ ἀπαντήσεως. Πιστεύομεν, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν ὑπάρχει ἡ κατάστασις τῶν ἀγροτικῶν στρωμάτων οἵα ἡ περιγραφεῖσα εἰς τὴν ἀρχήν, ἐπιβάλλεται νὰ δοθῇ καὶ αὐτὸς ὁ πόρος. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐπίμονος ἀμφισβήτησις τῶν ἀριθμῶν καὶ ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ διαφανεῖσα ἀπὸ τὴν πρώτην ὁμιλίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας καὶ ἀπὸ τὰς διακοπὰς ποὺ ἔγιναν εἰς ἐμέ, ἀμφισβήτησις τῶν ἀριθμῶν μοῦ δημιουργεῖ τὴν ἐντύπωσιν σὰν νὰ λέγῃ ἡ Κυβέρνησις: Ἐπὶ τέλους ἐὰν ἦτο 780 ἑκατομμύρια θὰ τὸ ἔκανα. Ἀλλὰ φοβοῦμαι μήπως εἶναι παραπάνω. Πιστεύομεν, ὅτι ἀπεδείξαμεν, ὅτι μὲ εὐρυχωρότατα περιθώρια ἀσφαλείας, 200.000 εἶναι οἱ δικαιοῦχοι κατὰ τὸ μάξιμουμ, καὶ ἑπομένως ἡ δαπάνη 780 ἑκατομμ. Θέλετε ὅμως νὰ μὴ ὑπάρχουν τὰ περιθώρια αὐτά; Θέλετε νὰ εἶναι 5%, 10% παραπάνω; Δώσατε τὰ 780 ἑκατομμύρια καὶ μοιράσατε εἰς αὐτοὺς τοὺς δικαιούχους. Ἂς πάρουν 5% ὀλιγώτερα. Ἂς πάρουν 280 ἢ 290 δραχμές, ἀλλὰ μὴ ὀχυρώνεσθε εἰς τὸ ὅτι θὰ γίνουν ἀναλογιστικαὶ μελέται, αἱ ὁποῖαι διὰ νὰ γίνουν πρέπει νὰ γίνῃ γενικὴ ἀπογραφὴ καὶ μετὰ ἐπεξεργασία τῆς γενικῆς ἀπογραφῆς. Δηλαδὴ μὴ παρατείνετε εἰς τὸν αἰῶνα τῶν αἰώνων τὴν λύσιν τοῦ θέματος. Δώσατε τὰ 780 ἑκατομμ. καὶ ἂς πάρουν καὶ κάτω ἀπὸ τὶς 300 δραχμές.... Ἂς ἰσχύσῃ ὁ θεσμός. Ἂς γίνῃ ἀρχή. Ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Οἱουδήποτε καὶ ἂν ὑπῆρξεν ἡ πρωτοβουλία, εἰς ἐσᾶς θὰ ἀνήκῃ ἡ τιμὴ ἐὰν τὸ ἐφαρμόσετε. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, τολμήσατε καὶ θὰ ἔχετε ἐμᾶς τοὐλάχιστον, ἀλλὰ πιστεύω καὶ ὅλην τὴν Βουλήν, συμπαραστάτας εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§149ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω, ὅτι δι’ ἐγγράφου τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ὡρίσθη ὡς ὁμιλητὴς τοῦ Κόμματος ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ τὸν λόγον.

§150Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀείμνηστος Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ροῦσβελτ ἐνῷ ἐμαίνετο ἀκόμη ἡ θύελλα τοῦ πολέμου, διὰ τοῦ διαγγέλματος τῆς 6ης Ἰανουαρίου 1941 καὶ βραδύτερον ὁ Χάρτης τοῦ Ἀτλαντικοῦ, διεκήρυσσαν τὴν ἀπόφασιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν νὰ ἀπαλλάξουν, μετὰ τὸν τερματισμὸν τοῦ πολέμου, τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν ἔνδειαν, διὰ τῆς θεσπίσεως τῶν κανόνων τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλείας. Ὀλίγον βραδύτερον διὰ τῆς ληφθείσης ἀποφάσεως τῆς Φιλαδελφείας, καθορίζονται αἱ ἐπιδιώξεις τοῦ νέου αὐτοῦ θεσμοῦ. Τὰς ἐπιδιώξεις αὐτὰς ἐδέχθη καὶ περιέλαβεν εἰς τὸ Καταστατικόν του ὁ Ὀργανισμὸς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὅπως καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἐν παραγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 25, τὸ ὁποῖον ρητῶς ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ....». Ἡ τοιαύτη παγκόσμιος ἀναγνώρισις τοῦ θεσμοῦ τῆς Κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἐπηρέασεν ὅλα σχεδὸν τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα μετὰ τὸν τερματισμὸν τοῦ πολέμου, ἄλλα μὲν ἐξ αὐτῶν προέβησαν εἰς τὴν ἐξ ὑπαρχῆς ἀναθεώρησιν τῶν ἰσχυόντων συστημάτων Κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ἄλλα δὲ προέβησαν εἰς τὴν θέσπισιν τοιούτων. Κύριοι συνάδελφοι, θεωρῶ ἐπιβεβλημένον νὰ ἀναφέρω, ἐν πάσῃ συντομίᾳ, τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν μετὰ τὸν πόλεμον καὶ ἰσχύουν καὶ σήμερον εἰς τὰς διαφόρους χώρας διὰ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνέφερε τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, τὴν Ὁλλανδίαν, τὸ Βέλγιον καὶ ἄλλας χώρας, εἰς τὰς ὁποίας ἰσχύει τὸ σύστημα ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος. Πράγματι αἱ χῶραι αὐταί, τὰς ὁποίας ἀνέφερεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχουσιν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος καὶ συνεισφέρουν ἅπαντες οἱ πολῖται, μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι εἰς τὴν Μ. Βρεταννίαν ἀπαλλάσσονται τῆς εἰσφορᾶς, οἱ ἔχοντες μικρὸν εἰσόδημα. Ἡ Μεγάλη Βρεταννία εἰς τὸ Γενικὸν σύστημα αὐτῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλείας, προβλέπει τὴν ὑπαγωγὴν εἰς αὐτὸ ὅλων τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν. Αἱ παροχαὶ τοῦ συστήματος τούτου, περιλαμβάνουν συντάξεις γήρατος, παροχὰς ἀσθενείας, εἰς εἶδος καὶ χρῆμα, συντάξεις εἰς τὰς χῆρας θανόντος ἠσφαλισμένου καὶ ἐπιδόματα διὰ τὴν ἐπιμέλειαν ὀρφανῶν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν γονέων. Εἰς τὴν Τσεχοσλοβακίαν οἱ γεωργικοὶ ἐργάται καὶ οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί, ὑπάγονται εἰς τοὺς αὐτοὺς ὅρους, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἠσφαλισμένοι εἰς τὴν ὑποχρεωτικὴν ἀσφάλισιν. Αἱ συνήθεις παροχαὶ τοῦ συστήματος, περιλαμβάνουν συντάξεις γήρατος καὶ ἀναπηρίας, ὡς καὶ ἐπιδόματα διὰ τὰς μητέρας, τὰς ἐχούσας οἰκογένειαν ἐκ νομίμου ἢ μὴ γάμου, τὰς χήρας καὶ τὰ ὀρφανά. Εἰς τὴν Γαλλίαν, τὸ σύστημα ἀγροτικῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, παρέχει συντάξεις γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητὰς καὶ γεωργικοὺς ἐργάτας, περὶ τῶν ὁποίων θὰ ὁμιλήσωμεν ἐκτενέστερον εἰς τὸ ἑπόμενον κεφάλαιον, τὸ ἀναφερόμενον εἰδικῶς εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν. Εἰς τὴν Σουηδίαν, προβλέπονται παροχαὶ δι’ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς χώρας, χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν τὸ παρ’ ἑνὸς ἑκάστου ἀσκούμενον ἐπάγγελμα. Τοιουτοτρόπως, ἡ σχετικὴ νομοθεσία, περιλαμβάνει ὁλόκληρον τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Αἱ παροχαὶ τοῦ συστήματος τούτου, περιλαμβάνουν συντάξεις γήρατος, ἀναπηρίας μεγάλου ἀριθμοῦ, ἐπιδόματα εἰς τυφλούς, συντάξεις εἰς χήρας, συντάξεις μερικῆς ἀνικανότητος καὶ παροχὰς μακρᾶς ἀσθενείας. Ἡ Οὐραγουάη, (Νότιος Ἀμερική), ἔχει ἱδρύσει ἰδιαίτερον Ταμεῖον Ἀγροτικῶν Ἀσφαλίσεων, εἰς τὸ ὁποῖον ἀσφαλίζονται οἱ γεωργικοὶ ἐργάται, δύνανται ὅμως νὰ ὑπαχθῶσιν εἰς τὴν ἀσφάλισιν αὐτὴν καὶ οἱ ἐργοδόται τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν, ὡς καὶ οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί. Ἡ Χιλή, εἰς τὴν σχετικὴν ἀσφαλιστικὴν νομοθεσίαν, ἔχει ὑπαγάγει τοὺς γεωργικοὺς ἐργάτας καὶ τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητάς, παρέχει δὲ συντάξεις γήρατος καὶ ἀναπηρίας, ὡς καὶ ἔξοδα κηδείας. Τὰ συστήματα κοινωνικῆς ἀσφαλείας τῆς Αὐστραλίας καὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας, ἅτινα ἐφαρμόζονται τόσον εἰς τοὺς ἀγρότας γενικῶς, ὅσον καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς πολίτας, ἐξασφαλίζουν διὰ τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν παροχὰς διὰ τὸ γῆρας, τὴν ἀνικανότητα, ἐπίσης δὲ σύνταξιν καὶ εἰς τοὺς δικαιοδόχους θανόντων ἠσφαλισμένων ἀγροτῶν. Συστήματα ἀσφαλίσεως γήρατος, θανάτου, ἀναπηρίας, περιωρισμένης ἐφαρμογῆς (ὅσον ἀφορᾷ τοὺς κινδύνους καὶ τὰ ὑπαγόμενα εἰς τὴν ἀσφάλισιν πρόσωπα). Ὑπάρχουν ὅμως ὡρισμέναι χῶραι, αἵτινες ἐξασφαλίζουν μὲν οὐσιαστικὴν προστασίαν ἐναντίον τῶν κινδύνων μακρᾶς διαρκείας τόσον διὰ τοὺς γεωργικοὺς ἐργάτας, ὅσον καὶ διὰ τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητάς, πλὴν ὅμως, ἡ προστασία αὕτη δὲν εἶναι ὡλοκληρωμένη, διότι δὲν περιλαμβάνει ὅλους τοὺς κινδύνους, ἢ ὅλους τοὺς ἀσχολουμένους εἰς τὴν γεωργίαν. Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην, ὑπάγονται αἱ σχετικαὶ νομοθεσίαι τῆς Ἑλβετίας, Φινλανδίας, Βουλγαρίας, Οὐγγαρίας, Ἰρλανδίας, Δανίας, Καναδᾶ, Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ Νορβηγίας. Τὸ Ἑλβετικὸν σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως γήρατος καὶ θανάτου, ἐφαρμόζεται ὑποχρεωτικῶς ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Θεσπίζει συντάξεις γήρατος καὶ συντάξεις ἐν περιπτώσει θανάτου τῶν ἠσφαλισμένων διὰ τοὺς δικαιοδόχους αὐτῶν, δὲν παρέχει ὅμως συντάξεις ἀναπηρίας. Ἡ Φινλανδία ἔχει θεσπίσει ἐπίσης σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ὅπερ καλύπτει ὁλόκληρον τὸν πληθυσμόν, ἑπομένως καὶ τοὺς ἀγρότας γενικῶς. Δι’ αὐτοῦ παρέχονται συντάξεις γήρατος καὶ ἀναπηρίας, πλὴν ὅμως τὸ σύστημα τοῦτο δὲν καλύπτει τὸν θάνατον. Τὸ Βουλγαρικὸν σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας ὅπερ θεσπίζει συντάξεις διὰ τὸ γῆρας, τὴν ἀναπηρίαν καὶ τὸν θάνατον, ἐφαρμόζει τόσον εἰς τοὺς γεωργικοὺς ἐργάτας ὅσον καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς μισθωτοὺς τῆς χώρας. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητάς, διὰ τοῦ αὐτοῦ συστήματος ἱδρύθη Εἰδικὸν Ταμεῖον Γήρατος, ὅπερ δι’ εἰδικῶν εἰσφορῶν, ἐξασφαλίζει σύνταξιν γήρατος εἰς αὐτούς. Ἡ Οὑγγαρία προβλέπει ἀσφάλισιν γήρατος, ἀναπηρίας καὶ θανάτου διὰ τοὺς γεωργικοὺς ἐργάτας, ὑπὸ τὰς αὐτὰς προϋποθέσεις εἰς ἃς ἀσφαλίζονται ἔναντι τῶν αὐτῶν κινδύνων καὶ οἱ μισθωτοὶ τῆς Βιομηχανίας καὶ τοῦ ἐμπορίου. Οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί, τῶν ὁποίων τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα δὲν ὑπερβαίνει ὡρισμένον ὅριον δύνανται νὰ ὑπαχθῶσι προαιρετικῶς εἰς τὸ ὡς ἄνω σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας. Ἡ Ἰρλανδία ἐξασφαλίζει εἰς τοὺς γεωργικοὺς ἐργάτας, τὴν παροχὴν συντάξεων ἀναπηρίας, ἐν περιπτώσει δὲ θανάτου, εἰς τοὺς δικαιοδόχους τῶν ἠσφαλισμένων, (χῆρας καὶ ὀρφανὰ) σύνταξιν, ὡς καὶ τὴν παροχὴν ὡρισμένου ἐπιδόματος εἰς τοὺς γέροντας ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητὰς μετὰ διαπίστωσιν τοῦ ὕψους τοῦ εἰσοδήματος αὐτῶν. Εἰς τὴν Δανίαν ἡ ἀσφάλισις ἀναπηρίας, ὑπὸ μορφὴν ὑποχρεωτικήν, ἐφαρμόζεται ἐπὶ τῶν προσώπων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὴν ἀσφάλισιν ἀσθενείας, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγεται τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν ἀγροτῶν. Ἐπὶ πλέον, πᾶν πρόσωπον ἔχον περιωρισμένον εἰσόδημα καὶ ἀπασχολούμενον εἰς τὴν γεωργίαν ἢ μή, δύναται νὰ τύχῃ συντάξεως γήρατος. Ὁ Καναδᾶς, ἡ Νορβηγία καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, δὲν ἔχουν σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ὅπερ νὰ καλύπτῃ, διὰ τοὺς ἀγρότας, τοὺς κινδύνους μακρᾶς διαρκείας (γῆρας, ἀναπηρίαν, θάνατον), ἀλλ’ ἑκάστη τῶν χωρῶν τούτων ἔχει θεσπίσει σύστημα Κοινωνικῆς Προνοίας διὰ τοῦ ὁποίου παρέχονται βοηθήματα προνοίας εἰς τοὺς ὑπερήλικας ἀγρότας. Τέλος, εἰς ἓξ χώρας, Αὐστρίαν, Βέλγιον, Ἰταλίαν, Λουξεμβοῦργον, Ὁλλανδίαν καὶ Πολωνίαν, οἱ γεωργικοὶ ἐργάται ὑπάγονται ὑποχρεωτικῶς εἰς σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ὅπερ καλύπτει τοὺς κινδύνους γήρατος, ἀναπηρίας καὶ θανάτου πλὴν ὅμως τὸ σύστημα τοῦτο, δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν ἐπὶ τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν, πλὴν τῆς περιπτώσεως καθ’ ἣν ὁ γεωργικὸς ἐργάτης προαιρετικῶς συνεχίζει τὴν ἀσφάλισίν του μετὰ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ ἀποβολὴν τῆς ἰδιότητος ὑφ’ ἣν εἶχεν ἀρχικῶς ἀσφαλισθῆ. Εἰς τὴν Κούβαν σημαντικὸς ἀριθμὸς γεωργικῶν ἐργατῶν προστατεύεται ἐναντίον τοῦ γήρατος, τῆς ἀναπηρίας καὶ τοῦ θανάτου, διὰ τῆς ὑπαγωγῆς αὐτοῦ εἰς εἰδικὸν ταμεῖον ἀσφαλίσεως, εἰς τὸ ὁποῖον ἀσφαλίζονται καὶ ἅπαντες οἱ μισθωτοὶ τῆς βιομηχανίας ζακχάρεως, καπνοῦ καὶ ὑφαντουργίας. Τέλος, εἰς τὴν Πορτογαλίαν, συνεστήθησαν εἰδικοὶ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί, οἵτινες καταβάλλουν συντάξεις ἀναπηρίας καὶ γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας γενικῶς. Εἶναι ἐνδιαφέρον νὰ ἐξετάσωμεν κατὰ πρῶτον λόγον ὡρισμένας περιπτώσεις εἰς τὰς ὁποίας οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταὶ καταβάλλουν διπλασίαν εἰσφορὰν ἢ τοὐλάχιστον εἰσφορὰν μεγαλυτέραν τῆς καταβαλλομένης ὑπὸ τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν. Εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς περιπτώσεις αὐτάς, τὰ συστήματα ταῦτα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἐξασφαλίζουν καὶ τὴν συμμετοχὴν τοῦ Κράτους εἰς τὰ ἔξοδα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θεσμοῦ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου εἰδικώτερον παρατηροῦμεν: Ἡ Τσεχοσλοβακία ὑποχρεοῖ τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητὰς νὰ καταβάλλωσιν εἰσφορὰν ἴσην πρὸς τὴν συνολικὴν εἰσφοράν, τὴν καταβαλλομένην ὁμοῦ ὑπὸ τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ἐργοδοτῶν αὐτῶν. Ἐπίσης οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταὶ ὀφείλουν νὰ καταβάλλουν τὰς ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας των, ὁσάκις ἐργάζωνται ταῦτα εἰς τὴν γεωργικὴν των ἐκμετάλλευσιν. Ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἀγρότου αὐτοκαλλιεργητοῦ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950 εἶναι 16,7% ἐπὶ τοῦ βασικοῦ εἰσοδήματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς ὁποίας 6,7% διὰ τὸν κλάδον ἀσθενείας καὶ 10% διὰ τὸν κλάδον τῶν συντάξεων. Προβλέπεται ἐπίσης καὶ κρατικὴ ἐπιχορήγησις, ἀλλὰ τὸ σύστημα ἀσφαλείας κυρίως χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὰς εἰσφορὰς τῶν ἐνδιαφερομένων. Εἰς τὴν Χιλήν, οἱ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί, ἀσφαλίζονται εἰς τὸ γενικὸν σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας, εἰς τὸ ὁποῖον ἀσφαλίζονται γενικῶς καὶ οἱ μισθωτοὶ τῆς Χώρας, καταβάλλουσι δὲ εἰσφορὰν ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος αὐτῶν ἐκ 4,5% τὸ δὲ κράτος 3,5% ἐπὶ τῶν μισθῶν των. Τὸ αὐτὸ λαμβάνει χώραν καὶ εἰς τὴν Φινλανδίαν, Βέλγιον καὶ Ἑλβετίαν. Εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, τὸ σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας τοῦ γήρατος καὶ τοῦ θανάτου, δὲν ἐφαρμόζεται καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, παρὰ τὴν εὐνοϊκὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἔλαβεν ὑπὲρ αὐτῶν ἡ Κυβέρνησις. Εἰς τὴν ἐκπόνησιν τῶν σχεδίων, τὰ ὁποῖα συνετάχθησαν διὰ τὴν ἐνδεχομένην ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ὡς ἄνω κινδύνων καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας Ἀμερικανούς, κατεβλήθη μεγάλη προσοχὴ εἰς τὸν καθορισμὸν τοῦ ὕψους τῆς εἰσφορᾶς, ἥτις θὰ κατεβάλετο ὑπὸ τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν. Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἔκρινεν, ὅτι ἡ εἰσφορὰ αὕτη, ἔπρεπε νὰ καθορισθῇ, ἀπὸ ἀπόψεως ὕψους, εἰς τὸ μέσον τῆς εἰσφορᾶς τοῦ γεωργικοῦ ἐργάτου καὶ τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῆς εἰσφορᾶς τῆς καταβαλλομένης ὑπ’ αὐτοῦ καὶ τοῦ ἐργοδότου. Ἐπροτάθη, λοιπόν, σχετικῶς, ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρουσα κλῖμαξ εἰσφορῶν, καθορίζουσα τὴν εἰσφορὰν τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν εἰς 1% διὰ τὸ πρῶτον ποσὸν ἀπὸ 500 μέχρι 100 δολλάρια τοῦ εἰσοδήματος αὐτῶν καὶ 2% διὰ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ εἰσοδήματος καὶ μέχρι τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου αὐτοῦ, τοῦ καθοριζομένου ὡς ὑπαγομένου εἰς τὴν εἰσφοράν. Ἡ μέθοδος αὕτη, ἐὰν υἱοθετεῖτο θὰ εἰσήγαγε τὴν προοδευτικὴν κλίμακα τῶν ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν, καθ’ ὅσον οἱ καλλιεργηταὶ οἱ ἔχοντες μικρὰ εἰσοδήματα, θὰ ὑπεχρεοῦντο νὰ καταβάλλωσι μικρὰν εἰσφοράν. Εἰς τὸ τελικὸν ὅμως σχέδιον, τὸ ὑποβληθὲν εἰς τὸ Κογκρέσσον, αἱ εἰσφοραὶ τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν, καθωρίσθησαν ἐν τέλει εἰς ποσοστὸν ἀνώτερον κατὰ 50% τῶν καταβαλλομένων ὑπὸ τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν. Ὡρισμένα συστήματα κοινωνικῆς ἀσφαλείας, ἔχουν ὀργανωθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ ἐπιτρέπωσιν εἰς τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητάς, νὰ καταβάλλωσιν εἰσφορὰς τοῦ αὐτοῦ ὕψους πρὸς τὰς καταβαλλομένας ὑπὸ τῶν γεωργικῶν ἐργατῶν. Τὰ συστήματα ταῦτα, ἔχουν συνήθως σκοπόν, κάπως διάφορον ἐκείνου, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκουν τὰ συστήματα κοιν. ἀσφαλείας, ἅτινα ἐξητάσαμεν μέχρι τοῦδε. Καίτοι υἱοθετοῦν καὶ ταῦτα τὸ σύστημα τῶν εἰσφορῶν, τείνουν ὅμως νὰ ἐφαρμόσουν τὴν ἀσφάλισιν ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ πληθυσμοῦ, χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ ἰδιαιτέρα ἐπαγγελματικὴ ἀπασχόλησις τοῦ ἀσφαλιζομένου. Τὸ πεδίον τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀσφαλίσεως βάσει τῶν συστημάτων τούτων, εἶναι εὐρύτατον, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ ἀρχὴ τῆς εἰσφορᾶς ἐκ μέρους τοῦ ἐργοδότου, εὑρίσκεται ἠλλοιωμένη καὶ τοῦτο, διότι εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας, εἴτε οὐδεμία εἰσφορὰ ἐκ μέρους αὐτοῦ καταβάλλεται, εἴτε αὕτη προσλαμβάνει τὴν μορφὴν φορολογίας, ἀντὶ νὰ ἔχῃ τὴν μορφὴν τῆς ἀντιπαροχῆς πρὸς τὴν παροχὴν τοῦ μισθωτοῦ. Εἰς ἄλλας πάλιν χώρας, βάσει τῆς σχετικῆς νομοθεσίας, τὸ δικαίωμα πρὸς ἀπόληψιν τῶν παροχῶν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας, δὲν συνδέεται πρὸς τὸ ὕψος τῶν καταβληθεισῶν εἰσφορῶν, οὕτως ὥστε, αὗται δὲν ἔχουν πλέον τὸν αὐστηρὸν χαρακτῆρα τοῦ ἀσφαλίστρου. Ὅταν, λοιπόν, τὸ σύστημα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἔχῃ τὰ γενικὰ ταῦτα γνωρίσματα, εἶναι εὔκολον νὰ ὑπαχθῶσιν εἰς αὐτὰ καὶ οἱ καλλιεργηταὶ ὑπὸ τὰς αὐτὰς προϋποθέσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας ἀσφαλίζονται καὶ οἱ λοιποὶ μισθωτοί. Εἰδικώτερον. Τὸ ἐθνικὸν σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας τῆς Σουηδίας, ὅπερ καλύπτει τὴν ἀσθένειαν καὶ χορηγεῖ συντάξεις εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους, χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὰς εἰσφορὰς τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῆς ἐπιχορηγήσεως τοῦ Κράτους. Οὐδεμία ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ καταβάλλεται. Ἡ εἰσφορὰ διὰ τὰς συντάξεις, εἶναι 1% ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ διὰ τὴν ἀσθένειαν καθορίζονται εἰσφοραὶ κατ’ ἀποκοπήν, καταβαλλόμεναι εἰς τὰ περιφερειακὰ ταμεῖα ἀσφαλίσεως τῆς ἀσθενείας. Οἱ Σουηδοὶ ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί, περιλαμβάνονται καὶ αὐτοὶ εἰς τὸ σύστημα τοῦτο, καταβάλλουν δὲ οὗτοι τὰς ἰδίας εἰσφοράς, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ πολῖται. Εἰς τὴν Αὐστραλίαν καὶ Νέαν Ζηλανδίαν, τὰ συστήματα κοινωνικῆς ἀσφαλείας χρηματοδοτοῦνται διὰ τῆς ἐπιβολῆς εἰδικῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος, ὡς καὶ διὰ τῆς ἐνισχύσεως τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς συμβαίνει ἐν Νέᾳ Ζηλανδίᾳ. Ἡ κυριωτέρα πηγὴ χρηματοδοτήσεως τοῦ συστήματος κοινωνικῆς ἀσφαλείας τῆς Νέας Ζηλανδίας, εἶναι εἰδικὴ φορολογία «κοινωνικῆς ἀσφαλείας» ἐξ 7,5%, ἐπιβαλλομένης ἐπὶ τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, τοῦ προσωπικοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν καὶ τῶν καθαρῶν κερδῶν τῶν ἐμπορικῶν ἑταιρειῶν. Κατὰ συνέπειαν, οἱ ἀγρόται εἰς τὴν χώραν ταύτην, καταβάλλουσι τὴν ἀσφαλιστικὴν αὐτῶν εἰσφοράν, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ καθαροῦ αὐτῶν εἰσοδήματος, ἀκριβῶς ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἠσφαλισμένοι. Εἰς τὴν Αὐστραλίαν, ἔχει ἐπιβληθῆ εἰδικὴ φορολογία «κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν», ἐπὶ τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματος παντὸς προσώπου, βάσει προοδευτικῆς φορολογικῆς κλίμακος, ἀρχομένης ἀπὸ 1 καὶ ¼% καὶ φθάνουσα εἰς 7,5%. Ἡ φορολογία αὕτη ἐπιβάλλεται ἑπομένως καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητάς, ὅπως καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς πολίτας. Ἐπίσης, τὸ σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλείας τῆς χώρας ταύτης, ἐπιβάλλει καὶ πρόσθετον φορολογίαν 2,5% ἐπὶ τῶν μισθῶν, οἵτινες ὑπερβαίνουν τὰς 20 λίρας ἑβδομαδιαίως. Ὡρισμέναι χῶραι, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν συστημάτων κοινωνικῆς ἀσφαλείας αὐτῶν, ἔχουν ἀποδεχθῆ ὡρισμένους συνδυασμούς, οἵτινες περιλαμβάνουν ὄχι μόνον τὰς εἰσφορὰς τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τὴν κρατικὴν εἰσφοράν, ἀλλ’ ἐπίσης καὶ τὰ ἔσοδα ὡρισμένης φορολογίας εἰδικῆς μορφῆς. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι εἰς ἃς περιπτώσεις ἡ ἀποδοχὴ τῆς μεθόδου ταύτης χρηματοδοτήσεως εἶναι δυνατή, αὕτη δύναται νὰ συμβάλῃ κατὰ τρόπον σοβαρὸν εἰς τὴν λύσιν τῶν δυσχερειῶν, αἵτινες προκύπτουν διὰ τὴν χρηματοδότησιν τοῦ συστήματος Κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν, αὐτοκαλλιεργητῶν. Τοιουτοτρόπως εἰς τὴν Οὐραγουάην, τὸ σύστημα ἀσφαλίσεως γήρατος καὶ ἀναπηρίας τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν, πλὴν τῶν εἰσφορῶν τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῆς Κρατικῆς ἐπιχορηγήσεως, διαθέτει ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τὸ προϊὸν εἰδικῆς φορολογίας ἐκ 0,2% ἐπὶ πάσης ἐγγείου ἰδιοκτησίας κειμένης ἐντὸς γεωργικῆς περιφερείας, ὡς καὶ ἑτέραν φορολογίαν ἐκ 0,5% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῆς ἀγροτικῆς ἀκινήτου ἰδιοκτησίας ἐν περιπτώσει μεταβιβάσεως τῆς κυριότητος αὐτῆς. Εἰς τὴν Γαλλίαν, ὁ θεσμὸς τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος διὰ τοὺς ἀγρότας, ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ νόμου 48)101 τοῦ 1948, πλὴν ὅμως ὁ νόμος οὗτος δὲν ἐτέθη ἐν ἐφαρμογῇ ἀμέσως παρὰ μετὰ παρέλευσιν μιᾶς ὁλοκλήρου 4ετίας, ἤτοι τὴν 10ην Ἰουλίου 1952 διὰ τοῦ νόμου 52)799. Ἡ καθυστέρησις αὕτη ὀφείλεται εἰς δύο κυρίως λόγους: 1) Διότι ἔπρεπε νὰ προπαρασκευασθῇ ψυχολογικῶς ὁ Γάλλος ἀγρότης καὶ 2) τὸ καὶ κυριώτερον, διότι δὲν εἶχε προβληθῆ ἡ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἰς τὰ οἰκονομικὰ βάρη τοῦ Ταμείου ἀσφαλίσεως γήρατος τῶν ἀγροτῶν. Πράγματι τὸ ἄρθρον 13 τοῦ νόμου 48)101 τῆς 17.1.1948, δι’ οὗ τὸ πρῶτον καθιερώθη ὁ θεσμός, ὥριζε τὰ ἑξῆς: «Τὸ ποσοστὸν τῶν εἰσφορῶν (τῶν ἠσφαλισμένων) δέον νὰ ὑπολογισθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε τὸ ποσὸν τῶν εἰσπράξεων νὰ δύναται νὰ καλύπτῃ ταὐτοχρόνως, τόσον τὰς δαπάνας λειτουργίας τοῦ Ταμείου, ὅσον καὶ τὰς παροχὰς τῆς τρεχούσης χρήσεως, καὶ τυχούσης περιπτώσεως, τὸ ἔλλειμμα τῆς ληξάσης χρήσεως». Δηλαδὴ οὐδὲν ἀνεφέρετο περὶ Κρατικῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως. Μετὰ ταῦτα ὅμως καὶ μετὰ μακρὰς ἀλλὰ γονίμου συζητήσεως, ἐψηφίσθη ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Συνελεύσεως (Βουλῆς) καὶ τοῦ Συμβουλίου Δημοκρατίας (Γερουσίας), ὁ νόμος ὑπ’ ἀριθ. 52)799 τῆς 10.7 1952, ὁ ὁποῖος τροποποιήσας τὸν ἀρχικῶς ψηφισθέντα νόμον ὑπ’ ἀριθ. 48)101 τοῦ 1948, ἵδρυσε τὸ Ἐθνικὸν κεφάλαιον ἐπιδοτήσεως τοῦ γήρατος τῶν ἀγροτῶν. «FONDS ΝΑΤΙΟNAL D’ ALLOCATION DE VIELLESSE AG-RICOLE». Τὸ κεφάλαιον τοῦτο τροφοδοτούμενον ἀπὸ τὸ προϊὸν εἰδικῆς θεσπισθείσης φορολογίας, παρέχει τὴν ἐνίσχυσίν του εἰς τὸ ταμεῖον ἀσφαλίσεως γήρατος τῶν ἀγροτῶν. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἠσφαλισμένων κατὰ τοῦ γήρατος ἀρχηγῶν γεωργικῶν ἐκμεταλλεύσεων, ἀνήρχετο βάσει τῶν δεδομένων τῆς γενικῆς γεωργικῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1956, εἰς 2.113.000 ὑπολογιζομένων δὲ καὶ τῶν ἠσφαλισμένων μελῶν τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν εἰς 3.655.000, ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν ἐπιδοματούχων καὶ συνταξιούχων λόγῳ γήρατος, ἀνήρχετο κατὰ τὴν αὐτὴν χρονικὴν περίοδον εἰς 819.000. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς πόρους τοῦ Ταμείου ἀσφαλίσεως γήρατος τῶν Γάλλων ἀγροτῶν, οὗτοι εἶναι οἱ ἑξῆς: α) Εἰσφορὰ ἀγροτῶν. β) Προϊὸν εἰδικῆς φορολογίας. Αἱ εἰσφοραὶ τῶν ἀγροτῶν ἔχουν ὑπολογισθῆ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε αὗται νὰ καλύπτουν περίπου τὰ 50% τοῦ οἰκονομικοῦ βάρους τοῦ Ταμείου ἀσφαλίσεως γήρατος ἀγροτῶν. Ἤδη ὅμως, αἱ εἰσφοραὶ αὗται καλύπτουν μόνον τὰ 40%, τὸ δὲ ὑπόλοιπον 60% καλύπτεται ἐκ τῶν πόρων τῆς εἰδικῆς φορολογίας. Εἰδικώτερον, ἐνῷ αἱ εἰσφοραὶ τῶν ἠσφαλισμένων ἀνῆλθον κατὰ τὸ 1955 εἰς 10.5 δισεκατομμύρια FF, ἡ δὲ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἰς 14.4 δισεκατομμύρια FF, κατὰ τὸ 1956 ἡ μὲν εἰσφορὰ τῶν ἠσφαλισμένων ἀνῆλθεν εἰς 10,5 δισεκατομμύρια FF, ἡ δὲ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἰς 16,5 δισεκατομμύρια FF. Ἐπίσης δέον νὰ παρατηρηθῇ, ὅτι ὡς προκύπτει ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων τῆς Γαλλικῆς Βουλῆς καὶ τῆς Γερουσίας, τὸ οἰκονομικὸν βάρος διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ θεσμοῦ τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος τῶν Γάλλων ἀγροτῶν, ὑπελογίζετο εἰς 23 περίπου δισεκατομμύρια FF ἐτησίως. Μετὰ μακρὰς συζητήσεις καὶ κατόπιν τελικῆς εἰσηγήσεως τῶν ἁρμοδίων κοινοβουλευτικῶν ἐπιτροπῶν (Ὑπουργείων Ἐργασίας καὶ Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων, Γεωργίας Οἰκονομικῶν κλπ.), αἱ ὁποῖαι εἶχον μελετήσει ἐπὶ μακρὸν τὸ θέμα τοῦτο, ἀπεφασίσθη ὅπως τὸ ἀνωτέρω ποσὸν τῶν 23 περίπου δισεκατομμυρίων FF, καλυφθῆ κατὰ 50% ἀπὸ τὰς εἰσφορὰς τῶν ἀγροτῶν καὶ κατὰ τὸ ὑπόλοιπον ποσοστὸν 50% ἀπὸ τὸ προϊὸν φορολογίας ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐξαγομένων εἰδῶν «οἱασδήποτε προελεύσεως καὶ παντὸς προορισμοῦ». Ὑπελογίσθη δέ, ὅτι ἡ ἀξία τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐξαγομένων ἀγαθῶν ἀνήρχετο κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην (1952) εἰς 3.100 δισεκατομμύρια FF, καθὼς καί, ὅτι θεσπιζομένη τυχὸν φορολογία ἐκ 4% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ὡς ἄνω (εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν), θὰ ἐκάλυπτεν ἐπαρκῶς τὰ 50% τῶν βαρῶν τοῦ Ταμείου ἀσφαλίσεως γήρατος. Τελικῶς ὅμως ἀπεφασίσθη ὅπως ἡ φορολογία ὁρισθῇ εἰς 0,75% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐξαγομένων ἐμπορευμάτων γήρατος ἀγροτῶν, νὰ ἐνισχυθοῦν οἰκονομικῶς καὶ τὰ Ταμεῖα ἀσφαλίσεως γήρατος καὶ τῶν ἄλλων τάξεων (Βιοτεχνῶν, ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν κλπ.). Ἤδη ἡ φορολογία αὕτη, κατηργήθη, ἀντικατασταθεῖσα δι’ ἑνὸς προσθέτου φόρου ἐπιβαλλομένου ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν διαφόρων πράξεων πωλήσεως. (TAXE ADDI-TIONNELLE A LA TAXE A LA VALEUR AJOUTEE). Εἰς τὴν Βουλγαρίαν, τὸ σύστημα ἀσφαλίσεως γήρατος διὰ τοὺς μικροὺς ἀγρότας αὐτοκαλλιεργητὰς χρηματοδοτεῖται διὰ τῶν εἰσφορῶν τῶν ἠσφαλισμένων καὶ διὰ κρατικῆς ἐπιχορηγήσεως. Οἱ μικροὶ αὐτοκαλλιεργηταὶ τῶν ὁποίων τὸ εἰσόδημα ὑποβάλλεται εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, καταβάλλουσι μόνον τὸ ἥμισυ τῆς ἀσφαλιστικῆς αὐτῶν εἰσφορᾶς καθ’ ὅσον τὸ ἕτερον ἥμισυ καταβάλλεται ἀπὸ τὸ Συνδικᾶτον Ἀγροτῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς αὐτοὺς ἠσφαλισμένους, τῶν ὁποίων τὸ εἰσόδημα λόγῳ τοῦ μικροῦ ὕψους αὐτοῦ, δὲν ὑποβάλλεται εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, ὁλόκληρον τὴν εἰς αὐτοὺς ἀντιστοιχοῦσαν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν καταβάλλει τὸ Κράτος. Πλὴν ὅμως τῆς εἰσφορᾶς ταύτης οἱ Βούλγαροι ἀγρόται αὐτοκαλλιεργηταί, τῶν ὁποίων τὸ εἰσόδημα ὑπερβαίνει τὰς 100 χιλιάδες Λέβια, ὑποχρεοῦνται εἰς καταβολὴν συμπληρωματικῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς ἀνερχομένης εἰς 10, 20, 30 καὶ 40 ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν δι’ ἕκαστον τμῆμα ἐξ 100.000 λεβίων τοῦ εἰσοδήματος αὐτῶν πέραν τοῦ ὡς ἄνω βασικοῦ ὁρίου τῶν 100.000 λεβίων. Ὑπάρχουν ὅμως ὡρισμέναι περιπτώσεις, καθ’ ἃς κρίνεται, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη, δι’ ὡρισμένους λόγους, ἡ χρηματοδότησις τοῦ συστήματος Κοινωνικῆς ἀσφαλείας ἀποκλειστικῶς ἐκ μέρους τοῦ Κράτους. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, υἱοθετεῖται ἡ φορολογία ὡς τρόπος ἐξασφαλίσεως τῶν ἀναγκαίων πόρων. Ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν μέθοδον ταύτην χρηματοδοτήσεως, δικαιολογεῖται, μόνον ἐὰν οἱ ἠσφαλισμένοι ἀδυνατοῦσιν ἀπολύτως, λόγῳ οἰκονομικῆς ἀδυναμίας, νὰ ἀναλάβωσι τὸ οἰκονομικὸν βάρος τῆς ἀσφαλίσεως, καὶ δεύτερον, ἐὰν ὁ καλυπτόμενος κίνδυνος εἶναι λίαν ἐκτεταμένης ἐφαρμογῆς καὶ ἀφορᾷ ἂν ὄχι τὸ σύνολον, ἐν πάσῃ περιπτώσει, μέγα ποσοστὸν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας. Ἡ ὡς ἄνω μέθοδος ἐφηρμόσθη εἰς διαφόρους χώρας διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν συστημάτων οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν ὡς καὶ τῶν λοιπῶν πολιτῶν (Καναδᾶς, Ἰρλανδία, Ἰσλανδία, Νορβηγία, Ἀγγλία καὶ Σουηδία). Ἐπίσης ἐφηρμόσθη διὰ τὴν χρηματοδότησιν, κατὰ τὸ μέγιστον μέρος τοῦ Ἐθνικοῦ συστήματος ἀσφαλίσεως ἀσθενείας ἐν Ἀγγλίᾳ, ἥτις παρέχεται δωρεὰν εἰς τοὺς ἀγρότας καὶ εἰς τὰς οἰκογενείας αὐτῶν ὡς καὶ εἰς ἅπαντας τοὺς λοιποὺς πολίτας. Ἐπίσης πολλαὶ ἄλλαι χῶραι χρηματοδοτοῦν συστήματα ἀσφαλίσεως ἀσθενείας τῶν ἀγροτῶν διὰ τοῦ συστήματος τῆς φορολογίας. Ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας, πολλαὶ χῶραι υἱοθέτησαν τὴν μέθοδον τῆς φορολογίας διὰ τὴν χρηματοδότησιν συστημάτων ἀσφαλίσεως ἢ κοινωνικῆς προνοίας. Αἱ παρεχόμεναι εἰς τὰς ὡς ἄνω περιπτώσεις συντάξεις ἢ ἄλλης φύσεως παροχαὶ (ἐπιδόματα προνοίας), περιορίζονται εἰς τοὺς γέροντας τοὺς μὴ ἔχοντας οὐδὲν ἢ πολὺ μικρὸν εἰσόδημα (Καναδᾶς, Δανία, Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, Ἰρλανδία, Νορβηγία). Ὅσον ἀφορᾷ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν, ἡ συνταξιοδότησις τῶν ἀγροτῶν αὐτοκαλλιεργητῶν, ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ νόμου περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν Ἀγροτῶν τῆς 27 Ἰουλίου 57. Διὰ τοῦ νόμου τούτου ὑπήχθησαν εἰς τὴν ἀσφάλισιν, δικαιούμενοι συντάξεως γήρατος, οἱ κατὰ κύριον ἐπάγγελμα ἀγρόται ἰδιοκτῆται γεωργικῆς ἐκμεταλλεύσεως, τῶν ὁποίων ἡ τοιαύτη ἐκμετάλλευσις ἀποτελεῖ τὴν μόνιμον βιοποριστικὴν αὐτῶν ἀπασχόλησιν, καὶ ἐν περιπτώσει θανάτου οἱ δικαιοδόχοι τῶν τοιούτων ἠσφαλισμένων (χῆραι). Ἡ σύνταξις τοῦ γήρατος χορηγεῖται μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ 65ου ἔτους τῆς ἡλικίας καὶ ἐφ’ ὅσον οἱ ἀγρόται ἔχουν καταβάλει ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς 180 μηνῶν τοὐλάχιστον. Τὸ ὕψος τῆς συντάξεως ἀνέρχεται μηνιαίως, διὰ μὲν τὸν ἔγγαμον δικαιοῦχον εἰς 60, διὰ δὲ τὸν ἄγαμον εἰς 40 μάρκα. Αἱ ἀσφαλιστικαὶ εἰσφοραὶ τῶν ἠσφαλισμένων εἶναι μηνιαῖαι, κατὰ δὲ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ νόμου τούτου, τὸ ὕψος τῆς εἰσφορᾶς ταύτης, καθορίζεται παρὰ τῆς Γεν. Συνελεύσεως τῶν μελῶν τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως τῶν Γεωργικῶν Ταμείων Ἀσφαλίσεως. Τὰ ἔξοδα τοῦ συστήματος ἀσφαλίσεως γήρατος τῶν Γερμανῶν ἀγροτῶν κατὰ τὸν ὡς ἄνω νόμον, καλύπτονται μόνον δι’ εἰσφορᾶς τῶν ἠσφαλισμένων, τὸ δὲ Κράτος, οὐδεμίαν παρέχει κρατικὴν ἐπιχορήγησιν. Κύριοι βουλευταί, τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, τὸ ὁποῖον εἶναι συνδεδεμένον μὲ ὅλας τὰς μεταρρυθμίσεις, εἴτε αὗται ἀφοροῦν τοὺς ἀγρότας, εἴτε τοὺς ἐργάτας ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950 ἐπεζήτησε τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, διὰ τῆς καταρτίσεως εἰδικοῦ Νομοσχεδίου. Ἡ Κυβέρνησις Βενιζέλου πράγματι τὸν Ἰούνιον τοῦ 1951 κατέθεσε Ν)διον «περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας». Ἐπρόκειτο τότε, περὶ σχεδίου πλαισίου, διότι τότε δὲν εἴχομεν ὅλα τά μέσα, γιὰ νὰ ἐξακριβώσωμεν ποῖος ὁ ἀριθμὸς τῶν ἠσφαλισμένων καὶ ποία ἡ οἰκονομικὴ ἀντοχὴ τῶν ἠσφαλισμένων. Σήμερον ὑπάρχει ἡ ὑπηρεσία τῶν ἐθνικῶν λογαριασμῶν, ἡ ὁποία μὲ τὰς ἀποδόσεις της μᾶς δίδει στοιχεῖα νὰ ἴδωμεν εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκεται ἡ χώρα. Τὴν Ὑπηρεσίαν αὐτὴν ἡμεῖς ἱδρύσαμεν τὸν Φεβρουάριον τοῦ ἔτους 1951. Ἐπὶ πλέον δὲ δὲν εἶχε γίνει καὶ ἀπογραφή, διότι τὴν πρώτην ἀπογραφὴν τὴν ἐκάμαμεν ἡμεῖς τὸ 1951, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἐπρόλαβε νὰ δημοσιευθῇ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου.

§151Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντον.). Ναὶ, κύριε συνάδελφε, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀπογραφὴν ἐκείνην δὲν ὑπῆρχον τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀπαραίτητα διὰ νὰ στηριχθῇ μία ἀσφάλισις τοῦ γήρατος. Ἀφοῦ εἴχατε εἰς τὸν νοῦν σας τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν, ὀφείλατε νὰ συλλέξετε καὶ στοιχεῖα χρήσιμα, δι’ αὐτὸν τὸν σκοπόν.

§152Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη ἦτο βραχείας διαρκείας.

§153Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντον.). Ὀφείλατε κ. συνάδελφε, νὰ θέσητε κατὰ τὴν ἀπογραφὴν ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ἦσαν χρήσιμα διὰ μίαν ἀναλογιστικὴν μελέτην.

§154Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Ἡμεῖς κατεθέσαμεν σχέδιον πλαίσιον, τὸ ὁποῖον κατ’ ἀρχὰς θὰ περιελάμβανε τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν καὶ νοσηλευτικὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος.

§155Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Διατὶ ἐχάσατε τὴν ἐξουσίαν μὲ τέτοια νομοσχέδια; Διατὶ δὲν ἐφέρατε πρὸς ψήφισιν αὐτὸ τὸ Νομοσχέδιον, ἀλλὰ ἄλλα νομοσχέδια;

§156Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Διότι ἐχάσαμε τὴν πλειοψηφίαν.

§157Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Τὸ νὰ ἐπικαλῆσθε, ὅτι κατεθέσατε ἕνα νομοσχέδιον ὡς τίτλον ὑμεῖς διὰ τὸ κόμμα σας εἶναι τοὐλάχιστον ἀστεῖον. Εἴχατε πλειοψηφίαν, εἴσαστε Κυβέρνησις, ἠμπορούσατε νὰ τὸ κάμετε νόμον τοῦ Κράτους. Δὲν τὸ ἐκάματε ὅμως, ἐνῷ ἐψηφίσατε ἕνα σωρὸν ἄλλα νομοσχέδια. Διὰ τοῦ τρόπου ὅμως αὐτοῦ ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο εἶχε περίπου τὸν ἴδιον σκοπόν, ὅπως καὶ τὰ νομοσχέδια τὰ ὁποῖα κατετέθησαν τώρα. Τρία χρόνια εἴχατε Κυβέρνησιν, 1950, 51,52 καὶ ἔρχεσθε σήμερον καὶ λέγετε, ὅτι μόλις κατεθέσατε τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐπέσατε; Διατὶ τὸ ἀφήσατε τελευταῖον;

§158Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, ἡμεῖς τότε εἴχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν ἀποκατάστασιν τῶν συμμοριοπλήκτων καὶ νὰ θεμελιώσωμεν τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα σήμερον σεῖς οἰκειοποιεῖσθε.

§159Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Κυβερνήσεώς σας ἐκείνης ὑπῆρξεν, ὅτι τὸ μόνον ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον εἴχομεν πτῶσιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἦτο τὸ 1952. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται νὰ ἐπεκταθῶμεν. Σεῖς προεκαλέσατε τὴν συζήτησιν. Ὁ λαὸς σᾶς ἔχει τοποθετήσει ἐκεῖ ὅπου σᾶς ἐτοποθέτησεν. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀναφέρατε τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἤμην ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς θέσω καὶ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα.

§160Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, λυποῦμαι, διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μὲ προκαλεῖ. Ὀφείλω ὅμως ν’ ἀναφέρω, ὅτι ὅλοι οἱ προοδευτικοὶ νόμοι, οἱ ὁποῖοι ἐβελτίωσαν τὴν τάξιν τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν ἀγροτῶν ἀνήκουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου. Ὅπως ἀνέφερα, κύριοι συνάδελφοι, προηγουμένως, διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, ἐπεδιώκαμεν τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, πρῶτον μὲν διὰ τῆς χορηγήσεως εἰς αὐτοὺς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν χορήγησιν συντάξεως γήρατος. Οἱ θεωρητικοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι διὰ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀναδιανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ συνεπῶς τὸ βάρος πρέπει νὰ τὸ φέρουν οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυρότεροι καὶ τὸ Κράτος, ἀλλὰ τὰ δημοσιονομικὰ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δὲν ἐπέτρεπον ἀκόμη τέτοια ἔργα. Τότε πρώτιστον ἔργον τῆς Κυβερνήσεως, ἦτο ἡ ἀποκατάστασις τῶν συμμοριοπλήκτων καὶ ἡ θεμελίωσις τῶν ὑδροηλεκτρικῶν ἔργων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐπήρχετο ἡ ἀνασυγκρότησις τῆς Χώρας. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπεδιώξαμεν συγκερασμὸν τῶν ἀπόψεων καὶ καθωρίσαμεν ὅπως συμβάλλουν καὶ οἱ ἀγρόται μὲ τὸ ποσὸν τῶν 200 δραχμῶν κατὰ οἰκογένειαν. Τὸ Κράτος ἀρχικῶς συνέβαλε μὲ τὸ ποσὸν τῶν 50.000.000 ἐν συνεχείᾳ τὸ ποσὸν αὐτὸ θὰ ἀνήρχετο εἰς 75.000.000 καὶ τέλος εἰς τὸ ποσὸν τῶν 100.000.000 σημερινῶν δραχμῶν. Οὕτω τὰ ἔσοδα τοῦ ὀργανισμοῦ θὰ ἔφθανον συνολικῶς εἰς τὸ ποσὸν τῶν 400.000.000 δραχμῶν. Αἱ προτάσεις νόμων εἰς τὰς ὁποίας ἐφθάσαμεν σήμερον καὶ τὰς ὁποίας συζητοῦμεν δὲν ἀποτελοῦν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Ἀποτελοῦν κοινωνικὴν πρόνοιαν. Μεταξὺ τῶν κατατεθέντων στοιχείων ὑπάρχουν καὶ δύο μελέται. Πρῶτον ἡ μελέτη τοῦ κ. Κονιδάρη καὶ δεύτερον ἡ μελέτη τῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἡ μελέτη τοῦ κ. Κονιδάρη ἀναφέρει πληθυσμὸν διὰ τὸ 1960 157.000 ἄνδρας (Ἀναγινώσκει περαιτέρω στοιχεῖα) καὶ 200.000 γυναῖκες. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς Ἐπιτροπῆς τὴν ὁποίαν κατήρτισεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν μελέτην τῶν ἀριθμῶν, ὁ κ. Πάτρας, κατὰ ὑπολογισμὸν δίδει τοὺς ἑξῆς ἀριθμούς. (Ἀναγινώσκει). Ἐν συνόλῳ δηλαδὴ ἀναβιβάζει τοὺς δικαιουμένους συντάξεως ἄρρενας καὶ γυναῖκας εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν 217.000. Καὶ μὲ βάσιν αὐτὴν τὴν μελέτην, θὰ ἀπαιτηθῇ ἀρχικῶς μὲ ποσὸν 750.000.000 διὰ νὰ φθάσῃ εἰς τὸ ποσὸν τῶν 970.000.000. Ἡ ἑτέρα μελέτη τῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἀναβιβάζει εἰς 1.185.000.000 δραχμὰς τὴν ἀπαιτηθησομένην δαπάνην. Ἀλλὰ κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἐὰν εἶναι ἀκριβὴς ἡ πρότασις Κονιδάρη, νομίζω, ὅτι ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον τὸ κοινωνικὸν σύνολον κατέβαλε κατὰ τὸ ἔτος 1958 ὑπὸ μορφὴν ἐργοδοτικῆς εἰσφορᾶς 1.788.475. Ὅπως δὲ γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἡ ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ ἀποτελεῖ ἔμμεσον φόρον. Ἐπίσης κατεβλήθησαν ὑπὸ μορφὴν κοινωνικῶν φόρων 552.475.000.... (ἀναγινώσκει περαιτέρω στοιχεῖα).... Συνεπῶς τὸ σύνολον τῶν κοινωνικῶν ἐπιβαρύνσεων ἀνῆλθε διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸ ποσὸν ποσὸν 2.340.350.000, καὶ ἀσφαλῶς μέγα ποσοστὸν φέρουν οἱ ἀγρόται. Ἐκ τῆς γενομένης διερευνήσεως προκύπτει, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἠσφαλισμένων δι’ ἀναπηρίαν, γῆρας, θάνατον κλπ., ἀνέρχεται εἰς τὸ 79,35 τοῦ ἐνεργοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ. Ἤτοι καλύπτει τὰ 80% τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ. Δίκαιον συνεπῶς εἶναι νὰ ἐπεκταθῇ ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας. Ὑπάρχει ἀκόμη καὶ ἕνας πρόσθετος λόγος ποὺ ἐπιβάλλει τὴν ἐπέκτασιν αὐτήν. Ὁ λόγος, ὅτι μόνον ἔτσι θὰ συγκροτηθῇ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς εἰς τὴν ὕπαιθρον ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοιαύτη παραμονὴ τοῦ πληθυσμοῦ εἰς τὴν ὕπαιθρον θὰ ἐνισχύσῃ τὴν ἐγχώριον βιομηχανίαν, διότι ὁ ἀγρότης καταναλίσκει ἑλληνικὰ προϊόντα, ὅπως τὸ ἐπεβεβαίωσε καὶ ἡ καταρτισθεῖσα ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως Ἐπιτροπή. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλος λόγος. Ἐπειδή, κύριοι συνάδελφοι, εὑρίσκομαι ἐνώπιον πλειοψηφίας, ἡ ὁποία κόπτεται ὑπὲρ τοῦ ὑφισταμένου καθεστῶτος, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀνεφέρω, ὅτι ἡ τοιαύτη ἐπέκτασις τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων ἀποτελεῖ ἀσφάλειαν διὰ τὸ σημερινὸν καθεστὼς καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ νὰ ἀναφερθῶ εἰς περικοπὴν λόγου τοῦ ἀειμνήστου Ἐλευθερίου Βενιζέλου συζητουμένης σχετικῆς διατάξεως τοῦ Συντάγματος διὰ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν τῶν μεγάλων κτημάτων, καὶ εἰς ἀπάντησιν λεχθέντων ὑπὸ βουλευτοῦ Ἀττικῆς. Εἶπεν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τὰ ἑξῆς: «Ὅτε βεβαίως ὁ κ. βουλευτὴς ἐξ Ἀττικῆς, ἀγορεύσας πρὸ ὀλίγου σᾶς εἶπεν, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία δὲν συγκινεῖται ἀπὸ κοινωνικὰ ζητήματα, ὅτε ὁ κ. βουλευτὴς Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας, φράσσων τοὺς ὀφθαλμοὺς ὅπως κἄποιον πτηνόν, δὲν βλέπει τὸν κίνδυνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ὄχι πολὺ μακράν, ὅτε νομίζει, ὅτι εἰς Πολιτείαν μὴ κοινωνικὴν ἐπιβάλλεται νὰ μετέρχεται πάντοτε καὶ πολιτικὴν μὴ κοινωνιστικήν, ὅτι δὲν ἐνθυμεῖται, ὅτι χώρα ἀπολυταρχική, χώρα ἔχουσα ἔτι φεουδαρχικὰ στοιχεῖα πολλά, καὶ ἐν τῷ πολιτικῷ καὶ κοινωνικῷ ὀργανισμῷ της, ἐντὸς ἑνὸς τετάρτου αἰῶνος, κατήρτισε πλήρη ἐργατικὴν νομοθεσίαν, ὅπως διὰ τῆς μιᾶς μὲν χειρὸς δώσῃ εἰς τὰς ἐργάτας ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ συμφώνως μὲ τὰς ἀξιώσεις τοῦ σημερινοῦ πολιτισμοῦ, ἐνῷ διὰ τῆς ἄλλης ἐπισείει πρὸς τὸν ἐργατικὸν αὐτὸν πληθυσμόν, ὅλας τὰς λόγχας τῆς Γερμανικῆς Αὐτοκρατορίας, διὰ νὰ ἀντεπεξέλθῃ κατὰ τῶν ἰδεῶν τῆς κοινωνιστικῆς Δημοκρατίας, ὅτε ταῦτα παραγνωρίζει, ὅτι νομίζει, ὅτι ἡ δύναμις τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος, εἶναι νὰ μὴ βλέπῃ παντάπασι τὸν κίνδυνον, ὁ ὁποῖος ἐπέρχεται κατὰ τὸν 20ὸν αἰῶνα, ἐκ τῶν κάτω, κίνδυνον, τὸν ὁποῖον ἓν μέσον ἔχει νὰ προλάβῃ, νὰ προλαμβάνῃ τὰς ἐκρήξεις διὰ τῆς ἐγκαίρου ἱκανοποιήσεως τῶν δικαίων ἀξιώσεων τῶν τάξεων ἐκείνων τῶν ἐργατῶν τῶν ἀποκλήρων τῆς κοινωνίας, ὅτε τοιαύτην ἀντίληψιν ἔχει ὁ κ. βουλευτὴς Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας, δὲν ἐκπλήττομαι βεβαίως, διότι τοιαύτας ἐξέφερεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἰδέας». Τὸ ἴδιο, κ. συνάδελφοι, συμβαίνει καὶ σήμερον μὲ τὰς ἀγροτικὰς ἀσφαλίσεις. Ἐτονίσαμεν, ὅτι ὑποστηρίζομεν τὴν ἐπιδότησιν τῶν ἀγροτῶν, διότι ὅπως ἀνέφερεν ὁ Πρόεδρος κ. Παπανδρέου καὶ ὁ κ. Ἠλιοῦ, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα εἶναι πολὺ χαμηλόν, ἀντιστοιχεῖ σχεδὸν εἰς τὸ ⅓ τοῦ εἰσοδήματος τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Κυβέρνησις ἀπορρίπτει τὴν πρότασιν Παπανδρέου, θὰ εἰσηγούμην ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων νὰ σχηματισθῇ μία Διακομματικὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ διακριβώσῃ τὸν πραγματικὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιουμένων συντάξεων. Πόσοι εἶναι ἄνω τῶν 65 ἐτῶν, πόσαι γυναῖκες εἶναι χῆραι, πόσαι διαζευγμέναι καὶ πόσαι ἄγαμοι. Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐπιφυλάσσεται νὰ ὑποδείξῃ πόρους οἱ ὁποῖοι θὰ καλύψουν τὸ μέγιστον ποσοστὸν τῆς δαπάνης χωρὶς ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἐπιβαρυνθῇ μὲ νέας φορολογίας. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐζήτησεν ἀναβολὴν διὰ νὰ γίνῃ δειγματολογικὴ ἀπογραφή. Ἀλλὰ ἡ στατιστικὴ Ὑπηρεσία λέγει, ὅτι καὶ πάλιν τὰ ἀποτελέσματα δὲν θὰ εἶναι θετικά. Νομίζω, ὅτι προτιμότερον εἶναι νὰ προχωρήσωμεν μὲ τὰ στοιχεῖα τὰ ὑπάρχοντα. Ἐλέγχομεν τὴν Κυβέρνησιν διότι ἡ Κυβέρνησις εὑρισκομένη ἐπὶ 4 καὶ πλέον ἔτη εἰς τὴν ἀρχήν, δὲν ἐμελέτησε τὸ θέμα καὶ δὲν μᾶς ἔφερεν ἀκόμη συγκεκριμένον νομοσχέδιον διὰ τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος. Τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν εἶναι θέμα ἐθνικὸν καὶ ὡς τοιοῦτον πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ. Νομίζω, ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα νὰ ἀσφαλισθοῦν πλήρως οἱ ἀγρόται. (Ἐν συνεχείᾳ καλοῦνται ὑπὸ τοῦ Προεδρεύοντος Βʹ Ἀντιπροέδρου κ. Α. Καμβύση νὰ ὁμιλήσουν οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν λοιπῶν κομμάτων, οἵτινες ἀπαντοῦν, ὅτι δὲν ἐζήτησαν νὰ ὁμιλήσουν). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Προεδρεύων κ. Α. Καμβύσης).

§161ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μέρος, ἔχει τὸν λόγον. Ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Μέρου, ὅστις καὶ διαγράφεται, ἔχει τὸν λόγον ὁ κ. Ι. Τριανταφυλλίδης.

§162Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι πράγματι εὐτυχής, διότι θὰ ἐκθέσω τὴν γνώμην μου ἐπὶ ἑνὸς τόσον σοβαροῦ κοινωνικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἀφορᾶ τὰ ¾ τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας. Τὸ Κόμμα Ἀγροτῶν καὶ Ἐργαζομένων εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἀπὸ τῆς γενέσεώς του τὸ 1950, ἔταξεν εἰς τὸ πρόγραμμά του ὡρισμένως καὶ σαφῶς τὸ ζήτημα τῆς ἐπεκτάσεως τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων καὶ ἐπὶ τῆς ὑπαίθρου. Ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον, δὲν παρέλειψεν οὐδαμῶς, τόσον κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον, ὅσον καὶ μετεκλογικῶς καὶ πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὸ 1956, ὁπότε ἐσχηματίσθη ἐντὸς τῆς Βουλῆς ἡ ὁμὰς τοῦ Κόμματος Ἀγροτῶν καὶ Ἐργαζομένων, νὰ κρούῃ συνεχῶς τὴν θύραν τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργείων καὶ νὰ ἐπιδιώκῃ παντὶ σθένει τὴν ἐπίλυσιν τοῦ ζωτικοῦ τούτου διὰ τὸν ἀγρότην ζητήματος. Ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον, ζωηρῶς καὶ εἰς κᾶθε συνέδριον ἐπιλαμβανόμεθα τοῦ ζητήματος αὐτοῦ καὶ καταθέτομεν συνεχῶς ἐπερωτήσεις. Ἐὰν παρακολουθήσωμεν τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, ἀπὸ τὸ 1956 μέχρι σήμερον, κατ’ ἔτος θὰ ἴδητε ἀνὰ μίαν ἐπερώτησιν τοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία ἀφορᾷ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον τὴν ἐπέκτασιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον. Ἦτο ζήτημα τιμῆς δι’ ἡμᾶς ὅλους καὶ ὑποχρέωσις ἱερά, νὰ ἐκτελέσωμεν τὸ καθῆκόν μας ἐπεκτείνοντες τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις καὶ εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Τὸν Ἰούνιον τοῦ 1959 συνεφωνήσαμεν —καίτοι ἡ Κυβέρνησις ἀπήντησεν εἰς ἐπερώτησίν μας, ὅτι μελετᾷ τὸ θέμα— καὶ κατεθέσαμεν καὶ πάλιν τὴν ἐπερώτησίν μας, διὰ τῆς ὁποίας ἐζητούσαμεν ὄχι μόνον μερικὴν ἐπέκτασιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τοὐτέστιν τῆς ἀσφαλίσεως γήρατος, ἀλλὰ πλήρη ἐπέκτασιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον, ὅπως ὑπάρχουν αὗται καὶ διὰ τοὺς ἐργάτας τῶν ἀστικῶν κέντρων. Ἱστορικῶς ἠμποροῦμεν νὰ χωρίσωμεν τὸ χρονικὸν διάστημα μέχρι τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1956, τὴν πρώτην περίοδον καὶ ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ μέχρι σήμερον, τὴν δευτέραν τοιαύτην. Πράγματι, διὰ νὰ εἴμεθα ἀντικειμενικοὶ καὶ εἰλικρινεῖς καὶ εἰς τὰς κρίσεις καὶ εἰς τὰς ἐπικρίσεις μας, διὰ πρώτην φορὰν λέγω ποὺ κατώρθωσεν ὁ γεωργὸς νὰ αἰσθανθῇ ἔστω καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, ἦτο ὁ νόμος τὸν ὁποῖον διεκήρυξε τότε προεκλογικῶς ἡ Κυβέρνησις περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν καὶ διετυμπάνισεν ὁ τύπος μὲ πηχυαίους τίτλους «Κοινωνικὴ Ἀσφάλισις τῶν Ἀγροτῶν», ἐνῷ ἐν τῇ πραγματικότητι ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς μικρᾶς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, τὴν ὁποίαν ἔδιδεν εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν καὶ αὐτὴν μόνον εἰς ὡρισμένας τάξεις ἐξ αὐτῶν, εἰς τοὺς ἀπόρους, τοὐτέστιν κατὰ τὰς ἀποφάσεις καὶ τὰς ἐγκυκλίους τοῦ ὑπουργοῦ Προνοίας πρὸς τοὺς Νομάρχας, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν εἰσόδημα πλέον τῶν 230 δραχμῶν μηνιαίως. Ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι ἔγινεν αὐτό, τὸ θεωροῦμεν ἡμεῖς τοὐλάχιστον ὡς ἕνα βῆμα διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, εἶναι τὸ πρῶτον βῆμα καὶ τὸ χειροκροτοῦμεν αὐτό.

§163Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ. Παρελείψατε τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἱδρύθησαν 1200 ἰατρεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν κάμνουν διάκρισιν μεταξὺ εὐπόρων καὶ ἀπόρων.

§164Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ σᾶς ἀδικήσω, θὰ τὰ εἴπω ὅλα. Ὁ νόμος αὐτὸς περὶ παροχῆς ἔστω καὶ τῆς στοιχειώδους ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, προϋποθέτει ὡρισμένην ὀργάνωσιν καὶ τοῦ ἰατρικοῦ ἐπαγγέλματος καὶ τῶν Κρατικῶν νοσοκομείων εἰς τὴν ὕπαιθρον, αἱ προϋποθέσεις αὗται ἀπαραίτητοι διὰ τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου δὲν συνετελέσθησαν μέχρι σήμερον τοὐλάχιστον. Καίτοι σᾶς εἶπον, ὅτι θεωρῶ τὸν νόμον ὡς τὸ πρῶτον βῆμα τῆς ἐπικρατήσεως τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ὑπάρχουν σήμερον πολλαὶ ἀγροτικαὶ περιφέρειαι, αἱ ὁποῖαι στεροῦνται ἔστω καὶ αὐτῆς τῆς στοιχειώδους ἰατρικῆς περιθάλψεως, τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖ νὰ παρέχῃ ἕνας ἰατρὸς κοινοτικὸς καὶ τοῦ ὁποίου ἡ ἁρμοδιότης ἐπεκτείνετο ἐπὶ 6–7 ἀγροτικῶν συνοικισμῶν. Σᾶς εἶπον, ὅτι αὐτὸ ἦτο μία ἀτέλεια, ἦτο μία προϋπόθεσις τοῦ νόμου καὶ δὲν ἐξετελέσθη μέχρι σήμερον, δὲν ἐλήφθησαν δηλαδὴ τὰ κατάλληλα μέτρα παρὰ τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔκτοτε, ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ μέχρι σήμερον, δὲν ἐφρόντισε νὰ ληφθοῦν τὰ κατάλληλα μέτρα διὰ τοὺς ἰατροὺς οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ πλαισιώσουν πλήρως τὰ κοινοτικὰ ἰατρεῖα τῆς ὑπαίθρου διὰ νὰ παράσχουν ἔστω καὶ αὐτὴν τὴν στοιχειώδη ἰατρικὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν. Ὑπάρχουν σήμερον πολλαὶ ἀγροτικαὶ περιφέρειαι, ὑπάρχουν ὀρεινὰ χωρία, τὰ ὁποῖα στεροῦνται αὐτοῦ τοῦ ἰατροῦ, τὸν ὁποῖον θέλουν νὰ εὑρίσκεται κοντά τους εἰς μίαν μεγάλην ἀνάγκην, ἀλλὰ ἀτυχῶς δὲν τὸν εὑρίσκουν. Ἀλλὰ πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει καὶ ἡ ὀργάνωσις τῶν νοσοκομείων τῆς ὑπαίθρου, διὰ νὰ παράσχουν τὴν στοιχειώδη νοσοκομειακὴν περίθαλψιν, καὶ νὰ παράσχουν καὶ τὰς πρώτας βοηθείας ἐν περιπτώσει ἀνάγκης. Ἀφήνω τὰ φάρμακα ποὺ δὲν παρέχονται ἄλλα, πλὴν τῶν ἀντιβιωτικῶν. Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ, εἰς ἄλλας περιφερείας, ἐκ τῆς ἰδιαιτέρας μου περιφερείας γνωρίζω, ὅτι ἐνῷ ὑπάρχουν δύο Κρατικὰ νοσοκομεῖα εἰς τὸν Νομὸν Ἕβρου δὲν ὑπάρχουν αἱ εἰδικότητες, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ πλαισιώσουν τὰ νοσοκομεῖα αὐτὰ διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ παράσχουν καὶ τὰς στοιχειώδεις βοηθείας εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, ὁ ὁποῖος προστρέχει διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν συνδρομήν των μέχρις Ἀθηνῶν.

§165Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ποίας εἰδικότητας ἐννοεῖτε;

§166Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Δὲν ὑπάρχει ὠτορινολαρυγγολόγος, παιδίατρος καὶ ὀρθοπεδικὸς ἰατρὸς καὶ ὀφθαλμολόγος.

§167Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Εἰς ὅλα τὰ νοσοκομεῖα ἄνω τῶν 60 κλινῶν, ὑπάρχουν ὅλαι αἱ βασικαὶ εἰδικότητες.

§168Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Δὲν ὑπάρχουν, αἱ εἰδικότητες ποὺ ἀνέφερον καὶ ταῦτα τὰ καταθέτω ἐπισήμως.

§169Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ἄλλο θέμα αὐτό, τὰ νοσοκομεῖα τὰ Κρατικά, εἰδικῶς τὰ ἐπαρχιακά, ἔχουν ἰδιαιτέρως ἐκτιμηθῆ καὶ ἔχουν ἰδιαιτέρως πλαισιωθῆ, καὶ ἐπλαισιώθησαν, διότι ἡ ἀμοιβὴ τῶν ἰατρῶν εἶναι σχεδὸν διπλασία. Τὸ γνωρίζετε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, αὐτὴ ἡ ἰδιαιτέρα μεταχείρισις ἔγινεν εἰδικῶς διὰ τὴν ἐπαρχίαν, πληρώνομεν 45 ἑκατομμύρια τὸν χρόνον ἐπὶ πλέον.

§170Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ ἐπεσήμανα ὡρισμένας ἐλλείψεις, τὰς ὁποίας παρουσιάζουν τὰ νοσοκομεῖα μας καὶ νομίζω, ὅτι οὕτω πράττω τὸ καθῆκόν μου.

§171Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ὡμιλήσατε περὶ ἰατρείων, εἴπατε, ὅτι δὲν ἔχουν γίνει ἰατρεῖα. Ἀπὸ τὸ 1956 μέχρι σήμερον ἔχουν γίνει 1200 ἰατρεῖα, ἐπὶ 1400 προγραμματισθέντων ἔχουν πλαισιωθῆ τὰ 1200, ὑπάρχουν 400 μαῖαι καὶ 400 νοσοκόμοι καὶ συνεχῶς πλαισιοῦνται.

§172Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶπον ἐγὼ εἰς τὴν ἀρχήν, ὅτι ἐπικροτῶ τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως ὡς μίαν ἀπαρχήν, καὶ εἶναι ἕνα βῆμα διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων τῶν ἀγροτῶν, εἶναι τὸ πρῶτον βῆμα, τὸ ὁποῖον χειροκροτοῦμεν καὶ ἐπικροτοῦμεν, ἀλλὰ δὲν ἠμπορῶ νὰ μὴ ἐπισημάνω καὶ τὰς παραλείψεις, διότι ὁ νόμος αὐτὸς εἶχε ὡρισμένας προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξεπληρώθησαν μέχρι σήμερον.

§173Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Εἶχε καὶ ἔχει καὶ ὑπάρχουν αἱ προϋποθέσεις, αἱ θέσεις αὐξάνονται, δημιουργοῦνται νέαι καὶ πλαισιώνονται τὰ νοσοκομεῖα, τὰ ἀγνοεῖτε αὐτὰ τὰ πράγματα; Ἀγνοεῖτε, ὅτι ἀπὸ τὸ 1956 προσετέθησαν 200 εἰς τὰ νοσοκομεῖα τῶν ἐπαρχιῶν; Ὅτι ἔγινεν αὔξησις εἰς 2500 τῶν κλινῶν τῶν ἐπαρχιακῶν νοσοκομείων; Ἀγνοεῖτε ἀκόμη, ὅτι ἀπὸ τὰ 3.500.000, νοσηλευομένων τὰ 2.500.000 εἶναι ἀγρόται; Ποῖοι πᾶνε εἰς τὰ νοσοκομεῖα; Ὅσοι πᾶνε, ὅλοι εἶναι ἠσφαλισμένοι; Ἔμεινε στατικὴ ἡ κατάστασις ὅπως τὴν ἐμφανίζετε σεῖς, ἢ ἔχει δημιουργηθῆ ἐντελῶς νέα κατάστασις; Εἴπατε, ὅτι παραμένει ὁ θεσμός, θεσμός.

§174Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ ἐπεσήμανα τὸ μέτρον ὡς ἀπαρχήν, τώρα λέγω, ὅτι τὸ μέτρον αὐτὸ εἶχεν ὡρισμένας προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν γνώμην μου δὲν ἐξετελέσθησαν καὶ διὰ τὸν ἑξῆς λόγον. Θὰ μὲ ἀναγκάσετε τώρα νὰ ἀναφέρω ἕνα–ἕνα τοὺς συνοικισμοὺς ὅπου δὲν ὑπάρχουν ἰατρεῖα.

§175Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Γνωρίζω καλῶς καὶ λεπτομερῶς ποῦ δὲν ὑπάρχουν ἰατρεῖα καὶ ἔφερα διάταξιν νὰ ἀναγκάσωμεν τοὺς ἰατροὺς νὰ πᾶνε, ἀλλὰ δὲν τὴν ἐψηφίσατε τὴν θεωρήσατε ἀντισυνταγματικήν. 1200 ἰατρεῖα ὑπάρχουν πλήρως ἐπηνδρωμένα καὶ πλαισιωμένα.

§176Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Μέσα εἰς τὸ πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως τῶν ἐρχομένων ἐτῶν, ἐντὸς τοῦ 5ετοῦς προγράμματος ἔχει προβλεφθῆ ὁ διπλασιασμὸς τῶν ἰατρείων καὶ ὁ διπλασιασμὸς ἑπομένως καὶ τῆς ὅλης δαπάνης, δηλαδὴ ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως ἄρα τῆς ἀσφαλίσεως κατὰ τῆς ἀσθενείας τῶν ἀγροτῶν.

§177Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐγὼ εἶπον καὶ ἐπήνεσα τὸ μέτρον, ἀλλὰ τὸ μέτρον αὐτὸ εἶχεν ὡρισμένας προϋποθέσεις καὶ πάλιν λέγω, ὅτι ἐφ’ ὅσον αἱ προϋποθέσεις αὐταὶ δὲν ἐξεπληρώθησαν μέχρι σήμερον, ὁ θεσμὸς αὐτὸς πλημμελῶς ἀσκεῖ τὸ ἔργον καὶ τὸν σκοπὸν διὰ τὸν ὁποῖον ἔγινε, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ φαντασθῶ, ὅτι παρέχεται ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις ἔστω καὶ αὐτὴ ἡ στοιχειώδης εἰς τοὺς συνοικισμούς, Κυανή, Ἀσβεστάδες, Βρυσικά, Σάβρα, Παλιοῦρι, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ εἰς ὅλους αὐτοὺς τοὺς συνοικισμοὺς ποὺ εἶναι 10 κοινότητες ἕνας ἰατρός, καὶ ὡς ἐκ τούτου πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ παραδεχθῶ, ὅτι ὁ θεσμὸς αὐτὸς ἐξεπλήρωσε τὸν σκοπόν του, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἰατρός. Ἐπανειλημμένως, ὡς γνωρίζει ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῆς Προνοίας, ἀναφερόμεθα καὶ ζητοῦμεν ἰατρὸν καὶ δὲν ὑπάρχει ἰατρός. Ὅταν δὲν πηγαίνῃ ἰατρὸς θὰ εἰπῇ, ὅτι ὁ θεσμὸς κἄπως χωλαίνει, χρειάζεται νὰ ληφθοῦν ἄλλα μέτρα ἐξαναγκασμοῦ διὰ τὴν θεραπείαν αὐτοῦ.

§178Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ἐφθάσαμεν νὰ δίδωμεν 7.500 δραχμὰς κατὰ μῆνα ἀπὸ 5.000 ποὺ ὁρίζει ὁ νόμος, ὁμιλεῖτε λοιπὸν περὶ ἀμοιβῆς, ἂν ἦτο θέμα ἀμοιβῆς ἔπρεπε νὰ πᾶνε ὅλοι οἱ ἰατροί, μὴ ὁμιλῆτε περὶ ἀμοιβῆς, ἡ ἀμοιβὴ ἔφθασε τὸ διπλάσιον.

§179Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶπον ἐγώ, ὅτι ἡ ἀμοιβὴ εἶναι ἀνεπαρκής, ἢ πλημμελῶς μισθοδοτεῖται ὁ ἰατρός, καίτοι οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζωνται, ὅτι «λέγουν, ὅτι μᾶς δίδουν 7.500 δραχμάς, εἰς τὰ χέρια ὅμως παίρνομεν 5.000 δραχμάς».

§180Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Παίρνομεν 5.000, ὅταν διαχειρίζωνται καὶ τὰ φάρμακα ἀκόμη; Τὸ ἀγνοεῖτε αὐτό; Νομίζετε, ὅτι δὲν προσφέρει τίποτε τὸ φάρμακον;

§181Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Δὲν τὸ ἀγνοῶ, οὔτε εἶπον, ὅτι ἡ ἀμοιβὴ εἶναι μικρά.

§182Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ἐπιμένετε συνεχῶς νὰ ὁμιλῆτε περὶ 5 ἢ 10 ἰατρείων ποὺ δὲν ἐπλαισιώθησαν, ὅταν 4 ἑκατομμύρια ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ ἔχουν πλήρη ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλῆτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅταν ἐδώσαμεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον διὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἔπρεπε νὰ περάσουν χρόνια ὁλόκληρα καὶ κατωρθώσαμεν μέσα εἰς μίαν 3ετίαν νὰ πλαισιώσωμεν ὅλα τὰ ἰατρεῖα, ὁμιλεῖτε διὰ 5–10 ἰατρεῖα ποὺ δὲν ἐπληρώθησαν, διότι δὲν ὑπῆρχεν ἡ δυνατότης, καὶ γνωρίζετε παραλλήλως, ὅτι ὑπάρχουν τοῦ κόσμου τὰ νοσοκομεῖα εἰς τὰς ἐπαρχίας, τὰ ὁποῖα εἶναι μόνον διὰ τοὺς ἀγρότας. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀγρότης δὲν πάσχει μόνον ἀπὸ ἔλλειψιν ἀγροτικῶν ἰατρείων, πάσχει ἀπὸ ἔλλειψιν νοσοκομείων, ἀπὸ ἔλλειψιν κλινικῶν, εἰς τὰς ὁποίας διὰ νὰ καταφύγῃ πρέπει νὰ χάσῃ τὸ εἰσόδημά του ὅλον, ὅταν τὸ εἰσόδημά του εἶναι 4.000 τὸ πληρώνει ὅλον διὰ μίαν ἀσθένειαν. Τὰ ἀγνοεῖτε αὐτὰ τὰ πράγματα;

§183Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Πρὸ 3 ἢ 4 ἐτῶν εἰς τὴν περιφέρειάν σας δὲν ὑπῆρχεν νοσοκομεῖον καὶ ἤδη λειτουργοῦν ἀρτίως δύο νοσοκομεῖα, ἕνα εἰς τὸ Διδυμότειχον καὶ ἕνα εἰς τὴν Ἀλεξανδρούπολιν. Τοῦτο ἔγινε διὰ τὰς ἀγροτικὰς περιοχὰς διὰ νὰ γίνῃ ἡ ἀποκέντρωσις ὅλων τῶν περιπτώσεων ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι συρρέουν εἰς τὰς Ἀθήνας. Αὐτὸ εἶναι ἀπόρροια τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον κατακρίνετε.

§184Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Σκοπός, τὸν ὁποῖον δὲν ἐπέτυχε μέχρι σήμερον. Θὰ ἀπαντήσω καὶ εἰς τοὺς συναδέλφους, καίτοι δὲν ἀμφισβητῶ τὴν καλὴν πρόθεσιν τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος πράγματι καταβάλλει προσπαθείας καὶ φροντίζει νὰ θεραπεύσῃ πολλὰς ἀπὸ τὰς ἀνάγκας, αἱ ὁποῖαι παρουσιάζονται ἀλλὰ διὰ νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν συνάδελφον, κ. Κατσαφάδον, ἐγὼ δὲν ἤθελα νὰ ὑπάρχουν δύο νοσοκομεῖα, ἐγὼ ἤθελα νὰ ὑπάρχῃ ἕνα νοσοκομεῖον μὲ ἀρκετὰς εἰδικότητας διὰ νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἀνάγκας τῶν ἀγροτῶν, νὰ μὴ ἀναγκάζωνται διὰ μίαν ἐγχείρησιν τῶν ὀφθαλμῶν νὰ φθάνουν εἰς τὰς Ἀθήνας ἢ τὴν Θεσσαλονίκην ἀπὸ τὸν Ἕβρον. Ἤθελα νὰ ὑπάρχῃ ἕνα νοσοκομεῖον, ἀλλὰ ἤθελον κάθε ἑβδομάδα 3 φορὲς νὰ κυκλοφορῇ νοσοκομειακὸν ἀσθενοφόρον αὐτοκίνητον, τὸ ὁποῖον νὰ παίρνῃ τοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ νὰ τοὺς πηγαίνῃ νὰ τοὺς παρέχεται ἡ στοιχειώδης ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις. Ἡμεῖς ἐζητήσαμεν, καὶ διὰ τῆς ἐπερωτήσεώς μας ρητῶς τὸ ἀναφέρομεν, τὴν πλήρη ἐπικράτησιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, δηλαδὴ θέλομεν κατ’ ἀρχὴν τὴν πλήρη παροχὴν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ὅπως καὶ εἰς τοὺς ἐργάτας. Δὲν θέλομεν τέλος πάντων, ὅταν εἶναι ἀσθενὴς ἢ ἐπίτοκος ἡ γυναίκα τοῦ ἀγρότου, νὰ ἀναγκάζεται νὰ κάθεται ἐπάνω εἰς τὴν ψάθαν, νὰ μουγκρίζῃ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας διὰ νὰ γεννήσῃ ἕνα Ἑλληνόπουλο. Ἐνῷ ἐὰν εἶναι μία γυναίκα ἑνὸς ἐργάτου τοῦ λιμένος τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, ἔστω καὶ ἂν εἶναι Μουσουλμάνος, θὰ τὴν πάρῃ τὸ νοσοκομειακὸν αὐτοκίνητον τοῦ ΙΚΑ νὰ τὴν πάῃ εἰς τὸ νοσοκομεῖον νὰ γεννήσῃ, ἐνῷ ἡ Ἑλληνίδα μητέρα δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν περίθαλψιν, καὶ ἐπὶ πλέον τοῦ ἐργάτου ἡ γυναίκα ὅταν γεννήσῃ θὰ πάρῃ καὶ 800 δραχμὰς δῶρον, ἡ γυναίκα ὅμως τοῦ γεωργοῦ δὲν ἔχει τίποτε.

§185Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Γνωρίζετε πόσοι τοκετοὶ ἔχουν γίνει εἰς τὰ ἀγροτικὰ ἰατρεῖα ἀπὸ μαίας τῶν ἰατρείων; 50.000 κατὰ τὸ 1959.

§186Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Οἱ περισσότεροι τοκετοὶ διεξάγονται εἰς τὰς ἰδιωτικὰς Κλινικὰς τῶν ἰατρῶν.

§187Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Ἔχουν τὸ ἀπόλυτον δικαίωμα τῆς περιθάλψεως ἀπὸ τὰ ἰατρεῖα. Μὴ δημαγωγῆτε μὲ ἀνύπαρκτα στοιχεῖα. (Θόρυβος).

§188Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. ..... (Θόρυβος). Πολλάκις ἐζήτησα τὴν πλαισίωσιν τοῦ Κοινοτικοῦ Ἰατρείου Βρυσικῶν. Εἰς αὐτὸ ὑπῆρχεν εἷς ἰατρὸς καὶ μία μαῖα, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπὸ τὸ 1957. Ποῦ διεξάγονται οἱ τοκετοὶ εἰς τὴν περιφέρειαν αὐτὴν μέχρι σήμερον; Ποῦ ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τὰς Ἰδιωτικὰς Κλινικάς;

§189Ν. ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἰς τὴν Λακωνίαν, ἡ ὁποία δὲν διακρίνεται διὰ ἰδιαιτέραν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν, ὑπάρχουν μαῖαι εἰς ὅλα τὰ Κοινοτικὰ Ἰατρεῖα. Ἰσχυρίζεσθε, ὅτι σεῖς ἔχετε ἰδιαιτέρως ἐγκαταλειφθῆ.

§190Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς συμβάσεως τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν τὴν ὑπέγραψε καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.

§191Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Τί λέγει ἡ σύμβασις, ὅταν οἱ ἰατροὶ δὲν μεταβαίνουν εἰς τὰ Ἰατρεῖα.

§192Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Φαίνεται, ὅτι οἱ ἰατροὶ δὲν μεταβαίνουν, διότι δὲν τυγχάνουν τῶν διευκολύνσεων τὰς ὁποίας ἐπιζητοῦν. Ἡ Κυβέρνησις φέρει τὴν εὐθύνην τῆς λύσεως τοῦ ζητήματος, διότι δύο τινὰ πρέπει νὰ συμβαίνουν ἢ ὅτι ἡ ἀμοιβή των εἶναι ἀνεπαρκὴς διὰ τὸν τόπον ἐκεῖνον καὶ τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας βιοῦν, ἢ ὅτι ἐδῶ ἀπολαμβάνουν περισσοτέρων διευκολύνσεων. Τὴν λύσιν θὰ δώσῃ ἡ Κυβέρνησις ὡς ὑπεύθυνος. Διὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ πλήρης ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις τοῦ ἀγρότου, θὰ πρέπει νὰ τακτοποιηθῇ τὸ ζήτημα τῆς μεταφορᾶς τῶν ἀσθενῶν ἐκ τῆς ὑπαίθρου εἰς τὸ κέντρον. Ὡς εἶναι φυσικόν, τὰ νοσοκομεῖα τῆς ὑπαίθρου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ὅλας τὰς εἰδικότητας καὶ δι’ αὐτὸ θὰ πρέπει πάντοτε νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἀσθενοῦς εἰς τὸ κέντρον, ἵνα μὴ ἀναγκάζεται καὶ ἐκποιῇ τὰ ζῶα του διὰ νὰ τύχῃ στοιχειώδους ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως.

§193Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Καὶ τὰ Νοσοκομεῖα, κ. συνάδελφε, τὰ ἐπαρχιακά, ἔχουν ὅλας τὰς εἰδικότητας καὶ τὰ μεταφορικὰ μέσα ὑπάρχουν. Εἰδικώτερον, ἐφέτος ἐδόθη ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν εἰδικὴ πίστωσις διὰ 60 ἀσθενοφόρα αὐτοκίνητα. Πρέπει, ἐπίσης, νὰ γνωρίζετε, ὅτι εἰς κάθε ὑγειονομικὸν κέντρον, ὑπάρχει ἀσθενοφόρον αὐτοκίνητον.

§194Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Λησμονεῖτε, κ. Ὑπουργέ, τὴν περίπτωσιν τῆς παιδίσκης κατοίκου Ρυζίων, ἡ ὁποία κατεπλακώθη ἀπὸ ἕνα τοῖχον καὶ τῆς ὁποίας ἡ μεταφορὰ πρὸς τὸ κέντρον δὲν κατέστη δυνατὴ διὰ νοσοκομειακοῦ αὐτοκινήτου, παρὰ τὰς περὶ τούτου ὀχλήσεις μας καὶ ἠναγκάσθημεν νὰ τὴν μεταφέρωμεν διὰ στρατιωτικοῦ αὐτοκινήτου.

§195Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Τὰ νοσοκομειακὰ αὐτοκίνητα, κ. συνάδελφε, δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Αʹ ἢ τὴν Βʹ περιφέρειαν. Ἀνήκουν εἰς ὁλόκληρον τὸ Κράτος. Ἐὰν ἔτυχεν εἰς μίαν περίοδον νὰ μὴ ἔχουν αἱ Σέρραι, θὰ ὑπάρχῃ αὐτοκίνητον εἰς Δράμαν, ἢ εἰς Θεσσαλονίκην καὶ θὰ ἐγένετο ἡ ἐξυπηρέτησις.

§196Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Ἐὰν δὲν λυθῇ τὸ ζήτημα τῆς μεταφορᾶς τῶν ἀσθενῶν, δὲν δυνάμεθα νὰ λέγωμεν, ὅτι ὁ ἀγρότης θὰ ἀπολαύσῃ τῶν ἀγαθῶν τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς του περιθάλψεως. Πέραν, ὅμως, αὐτοῦ, ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι παράγοντες, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν. Δὲν πρέπει, κ. Ὑπουργέ, νὰ περιμένωμεν νὰ γίνῃ ὁ ἄνθρωπος φυματικὸς καὶ τότε νὰ τὸν προστατεύσῃ καὶ νὰ τὸν περιποιηθῇ τὸ Κράτος. Θὰ πρέπει νὰ λάβωμεν προηγουμένως ὅλα τὰ ἀπαραίτητα μέτρα, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ μὴ γίνῃ φυματικός. Ὁ Νομὸς Ἔβρου, εἶναι ὁ δεύτερος Νομὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἀπόψεως κρουσμάτων φυματιώσεως. Τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν ἔλλειψιν στέγης, εἰς τὴν κοπιώδη ἐργασίαν των καὶ εἰς τὸν ὑποσιτισμόν των. Θὰ πρέπει, συνεπῶς, νὰ ἀντιμετωπίζωμεν καὶ αὐτὰ τὰ ζητήματα, διότι καὶ αὐτὰ ἀποτελοῦν παράγοντας τοῦ κεφαλαίου ποὺ λέγομεν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ζήτημα τῆς μερικῆς ἀναπηρίας. Ὅταν ὁ ἐργάτης τῆς πόλεως πέσῃ ἀπὸ τὴν σκαλωσιὰν καὶ σπάσῃ τὸ χέρι του, θὰ λάβῃ τὸ ἐπίδομα ἀνεργίας κατὰ τὸν χρόνον ποὺ θὰ ἀπέχῃ τῶν ἐργασιῶν του. Ὅταν, ὅμως, σπάσῃ τὸ χέρι του ὁ ἀγρότης, θὰ πρέπει νὰ πωλήσῃ τὰ ζῶα του διὰ νὰ συντηρηθῇ αὐτὸς καὶ ἡ οἰκογένειά του κατὰ τὸν χρόνον ποὺ δὲν θὰ δύναται νὰ ἐργασθῇ. Εἶναι ἀνάγκη, λοιπόν, νὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ διὰ τοὺς ἀγρότας τὸ ζήτημα τῆς μερικῆς ἀναπηρίας, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ εἰς τοὺς ἐργάτας. Καὶ ἔρχομαι τώρα, εἰς τὸ μεγάλο ζήτημα τῆς ἀσφαλίσεως κατὰ τοῦ γήρατος. Θὰ ἐπεθύμουν, κ. βουλευταί, ἀνεξαρτήτως παρατάξεων καὶ ἀρχῶν, τὸ μέγα αὐτὸ θέμα νὰ τὸ ἀγκαλιάσωμεν ἅπαντες καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίξωμεν ὡς ἐθνικὸν θέμα, διότι εἶναι τραγικὸν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συμβαίνει εἰς τὴν ὕπαιθρον. Εὔχονται τὰ παιδιὰ διὰ νὰ πεθάνῃ «ὁ γέρος των» διὰ νὰ τοῦ πάρουν τὴν περιουσίαν καὶ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ βάρος τῶν δαπανῶν περιθάλψεώς του. Ὁ γεωργὸς ποὺ εἰργάσθη σκληρὰ μέχρι τοῦ 70οῦ χρόνια, θεωρεῖται βάρος τῆς οἰκογενείας, διότι δὲν ἔχει κανένα ἀποκούμπι στὰ γηρατειά του. Ἐὰν τύχῃ νὰ κάμῃ νυφάδες καλόγνωμες, θὰ περάσῃ κἄπως καλὰ τὰ γεράματά του, ἐὰν οἱ νυφάδες του εἶναι κακόγνωμες, θὰ εὔχονται νὰ πεθάνῃ γρηγορώτερα διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ βάσανά του.

§197Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὑποστηρίζετε πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ξένα διὰ τὸν ἑλληνικὸν λαόν. Δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχουν ἑλληνόπαιδες, οἱ ὁποῖοι εὔχονται νὰ πεθάνουν οἱ γονεῖς των, οὔτε, ὅτι ἐγκαταλείπονται οἱ γέροντες καὶ ὅτι θὰ παύσουν νὰ ἐγκαταλείπωνται ἐὰν ἔχουν τὰς 300 δραχμὰς τὸν μῆνα. Ἐὰν συμβῇ κἄποιος νὰ ἔχῃ κακὰ παιδιά, τότε νὰ ἦσθε βέβαιος, ὅτι καὶ θὰ τὸν ἐγκαταλείψουν καὶ τὴν σύνταξιν θὰ τοῦ πάρουν.

§198Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Αἱ 300 δραχ. διὰ τὴν ὕπαιθρον, ἐξασφαλίζουν μίαν ζωὴν καλλιτέραν ἀπὸ τὰς 1000 δραχμὰς εἰς τὴν πόλιν. Δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα ὅλοι μας νὰ ὑποστηρίξωμεν τὴν παροχὴν αὐτῆς τῆς συντάξεως εἰς τὸν Ἕλληνα ἀγρότην. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠρνήθη τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ ἀγρότου. Ἐδήλωσεν, ὅτι μελετᾷ τὸ θέμα. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ὅλοι ὅσοι ἐπέρασαν ἀπὸ τὰ κυβερνητικὰ ἑδώλια, εἶναι ὑπεύθυνοι, διότι δὲν ἔφεραν μέχρι σήμερον τὸ θέμα αὐτὸ πρὸς ρύθμισιν εἰς τὴν Βουλήν. Ὅταν διαθέτωμεν 400 ἑκατομμύρια διὰ τοὺς λοιποὺς ἠσφαλισμένους, νομίζω, ὅτι ἔχομεν καθῆκον χάριν τῆς ἴσης μεταχειρίσεως, νὰ δώσωμεν καὶ τὰ διπλάσια ἀκόμη διὰ τὸν δυστυχοῦντα Ἕλληνα ἀγρότην. Ὅταν ἡ Κυβέρνησις μελετήσῃ καὶ φέρῃ σχετικὸν νομοσχέδιον μὲ τὸ θέμα αὐτὸ πρὸς ψήφισιν εἰς τὴν Βουλήν, ἡμεῖς, κ. βουλευταί, μὲ ὅλην μας τὴν καρδίαν θὰ χειροκροτήσωμεν τὸ σχέδιον αὐτὸ πρῶτοι, διότι οἱ ἀγρόται μέχρι σήμερον τὴν ἀσφάλισιν ἐγνώρισαν μόνον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐπιβαρύνσεως ὑπὲρ τῶν ἄλλων προνομιούχων ἀστικῶν ὁμάδων. Ἤδη ἐπέστη ἀνάγκη Ἐθνικὴ ν’ ἀπολαύσῃ καὶ ὁ ἀγρότης τὰ ἀγαθὰ τῆς ζωῆς εἰς τὰς δυσμὰς τοῦ βίου του.

§199ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Μερλόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§200Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὀλίγα τινὰ ἔχω νὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ καὶ δὲν θὰ κουράσω τὸ Σῶμα. Θέλω νὰ τονίσω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀποτελοῦντας τὴν ὁμάδα τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως ὅπως καὶ διὰ τὰ ἄλλα δύο κόμματα μὲ τὰ ὁποῖα συνειργάσθημεν διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου ἀποτελεῖ τοῦτο τὴν ἐκπλήρωσιν μιᾶς ἐξαγγελίας τὴν ὁποίαν προεκλογικῶς ἐδώσαμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας, διότι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐξηγγείλαμεν εἰς τὸ κοινόν, πρόγραμμα μὲ τὸ ὁποῖον ἡμεῖς οἱ ἀνεξάρτητοι οἱ ἐκτεθέντες κατὰ τὰς ἐκλογὰς μετὰ τῆς ΕΔΑ, οἱ ὁποῖοι ἀπετελέσαμεν τὰ δύο ἄλλα κόμματα τῆς Ν. Α. Κινήσεως καὶ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως. Ὡς βασικὸν σημεῖον τοῦ κοινοῦ προγράμματος εἴχομεν τὴν ἀσφάλισιν γήρατος τῶν ἀγροτῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀσφάλισιν τῆς ἑλληνικῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, διὰ τὴν ὁποίαν ἐπίσης κατεθέσαμεν πρότασιν νόμου, ὅπως καὶ τὴν ρύθμισιν τῶν ἀγροτικῶν μας χρεῶν καὶ τὴν προστασίαν τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων διὰ διαθέσεως τούτων εἰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Δὲν εὐσταθεῖ, λοιπόν, ἡ ἐναντίον μας κατευθυνθεῖσα κατηγορία, ὅτι ἐσπεύσαμεν νὰ προλάβωμεν τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων εἰς τὴν κατάθεσιν τῆς προτάσεώς του. Ἡ πρότασις, τὴν ὁποίαν ἐκάμαμεν, ὅπως καὶ ἡ πρότασις περὶ ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, ἀπὸ καιροῦ ἐμελετᾶτο καὶ ἀφ’ ἧς εἰσήλθομεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ δὲν ἀπετέλεσε καμμίαν σπουδὴν διὰ νὰ προλάβωμεν, ὅπως μᾶς κατηγοροῦν, τὴν πρότασιν τοῦ κ. Παπανδρέου. Καὶ τοῦτο διότι θεωροῦμεν, ὅτι ἡ ἐξασφάλισις τοῦ γήρατος τῶν ἀγροτῶν εἶναι καθῆκον ἐπιβεβλημένον, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται καὶ ἐξ ὑποχρεώσεων διεθνῶν, ἐκ πράξεων διεθνῶν, τὰς ὁποίας ἔχει ὑπογράψει ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ τὰς ἔχει ἀποδεχθῆ. Ἀλλὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ὑποχρέωσις ὑψίστης δικαιοσύνης διὰ τὸν μοχθοῦντα Ἑλληνικὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν ἡ ἐξασφάλισις τοῦ γήρατος, διότι δυστυχῶς εἰς τὸν τρόπον αὐτὸν ἐνῷ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός, ὅπως πολὺ σωστὰ λέγεται, πλησιάζει τὰ ⅔ τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ, δὲν ἀπολαμβάνει οὔτε τοῦ ⅓ τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος. Ἐπὶ πλέον δέ, ὁ ἀγροτικός μας πληθυσμὸς ἐπιβαρύνεται διὰ τῆς ἐμμέσου φορολογίας, ἡ ὁποία σχεδὸν εἶναι ἡ κυριωτέρα φορολογικὴ πρόσοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ δημοσίου, καὶ ὅπως τέλος ἐξηλίχθησαν τὰ οἰκονομικὰ καὶ δημοσιονομικά μας ζητήματα, ἐπιβαρύνεται μὲ κεφαλικοὺς φόρους ἀπολύτως δυσβαστάκτους καὶ ἐπιβάλλεται μία ἀνακατανομὴ τοῦ εἰσοδήματος διὰ μέτρου κοινωνικοῦ. Βεβαίως μέσα εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἔχομεν ταχθῆ, εἶναι καὶ ἡ νοσοκομειακὴ περίθαλψις καὶ ἀναμένομεν τὴν συμπλήρωσιν τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις. Διὰ τοῦτο ὡς πρῶτον θέμα ἐθεωρήσαμεν τὴν συμπλήρωσιν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις καὶ ὑπόσχεται νὰ συμπληρώσῃ. Νομίζω, ὅτι ἡ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφεύγῃ κανενὸς τὴν προσοχὴν καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία δυσκολία καὶ καμμία πρόθεσις ἀντιδικίας πρὸς ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς αἰθούσης. Ὅλοι γνωρίζομεν τὴν ἀνάγκην τῆς ἀσφαλίσεως, τῆς παροχῆς αὐτῆς τῆς συντάξεως, αὐτῆς τῆς ἐλαχίστης, εἰς τοὺς μοχθοῦντας ἀγροτικούς μας πληθυσμούς. Δυστυχῶς ὅμως ὁ προγραμματισμὸς τῶν ἀναγκῶν διαφέρει κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τῶν διαφόρων πτερύγων τῆς Βουλῆς. Καὶ ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι διὰ τῆς ἐπαυξήσεως τῶν παραγωγικῶν ἔργων θὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τοῦ ἀγρότου —εἴδομεν δυστυχῶς κατὰ ποῖον τρόπον ἐκτελοῦνται τὰ ἔργα αὐτὰ— χωρὶς κατ’ οὐσίαν νὰ ἐξασφαλίζεται καὶ ἡ διάθεσις τῶν προϊόντων αὐτῶν εἰς τιμὰς ἱκανοποιητικάς, καταντᾷ ὁ δυστυχὴς ἀγρότης, ὁ ὁποῖος μοχθεῖ ἀπὸ πρωΐας μέχρι νυκτός, χειμῶνα καὶ καλοκαίρι, νὰ μὴ ἀπολαμβάνῃ τίποτε ἀπὸ τοὺς κόπους του καὶ τοὺς μόχθους του. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐθεωρήσαμεν ἀπαραίτητον νὰ ὑποστηρίξωμεν τὴν πρότασιν νόμου περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν. Δυστυχῶς, ἡ Κυβέρνησις ἐπωφελουμένη καὶ τῆς πειθαρχούσης πλειοψηφίας της, ἠθέλησε νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα διὰ νομικιστικῶν ἐπιχειρημάτων μὲ ἔνστασιν ἀπαραδέκτου καὶ ἀπόρριψιν τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως καὶ νὰ μᾶς περιορίσῃ μόνον εἰς τὰ στενὰ πλαίσια μιᾶς ἐπερωτήσεως νὰ ἀναπτύξωμεν ἐπὶ τῆς οὐσίας τὰς ἀπόψεις μας. Εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον ὅταν ὁ ἀγρότης συμβάλλῃ καὶ συμμετέχῃ εἰς τοὺς κοινωνικοὺς πόρους διὰ τοὺς ὁποίους πάρα πολὺ ἐπιβαρύνεται διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ὅλων τῶν ἄλλων τάξεων, εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον νὰ σκεφθῶμεν, ὅτι καὶ αὐτὸν τὸν ἀπόκληρον τῆς τύχης, εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον τὸ σύνολον νὰ τὸν συντρέξῃ καὶ νὰ τὸν συνδράμῃ, καίτοι ἡ ὑποχρέωσις αὐτὴ ἐπιβάλλεται γενικῶς. Ἡμεῖς διὰ τῶν προτάσεων νόμου, τὰς ὁποίας ὑπεβάλλομεν, ὑπεδείξαμεν τοὺς πόρους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξησφάλιζον τὸ ποσόν. Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ εἶναι καὶ ἡ ὥρα περασμένη, εἰς τὰς λεπτομερείας τῶν προσόδων, εἰς τὰς λεπτομερείας τῶν ἀριθμῶν. Ὑπολογίζομεν ὁπωσδήποτε, ὅτι οἱ συνταξιοδοτηθησόμενοι, καὶ ἐὰν φθάσωμεν εἰς τὰ ὅρια τῶν 350.000, ὅπως ὑπολογίζομεν ἡμεῖς μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν ἐξαιρουμένων κατὰ τὴν πρότασίν μας, ἄλλως πως συνταξιοδοτουμένων ἢ εὐπόρων, ὁπωσδήποτε καὶ μὲ τὴν μείωσιν τοῦ ὁρίου ἡλικίας εἰς τὸ 60ὸν διὰ τοὺς ἄρρενας καὶ τὸ 55ον διὰ τὰς γυναῖκας, ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιοδοτηθησομένων δὲν θὰ ὑπερβῇ τὰς 350.000 σύμφωνα μὲ τὰ δεδόμενα τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας, τὰ ὁποῖα ἔχομεν ὑπ’ ὄψιν μας, δὲν θὰ φθάσῃ καὶ διὰ τὴν συνταξιοδότησιν αὐτοῦ τοῦ ἀριθμοῦ ἡ ἐπιβάρυνσις πλέον τῶν 1300 ἑκατομμυρίων. Ἐὰν δὲν περιορισθῶμεν εἰς συνταξιοδότησιν μόνον τῶν ὑπερβάντων τὸ 65ον καὶ κατέλθωμεν εἰς τὸ 60όν, ἀλλὰ καὶ τότε ὅπως πολὺ σωστὰ ἐτονίσθη ἀπὸ τὸν ἐκπρόσωπον τῆς ΕΔΑ, καὶ πάλιν ἐὰν πρόκειται νὰ καταβάλῃ ὁ δημόσιος προϋπολογισμὸς νὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ σύνολον τῶν 1.300.000.000 καὶ πάλιν ἡ δαπάνη εἰς τὸ τέλος διὰ τὸ δημόσιον θὰ περιορισθῇ σύμφωνα μὲ τὴν θεωρίαν καὶ τὴν διαπίστωσιν τῶν οἰκονομολόγων μας, ὅτι τὰ μικρὰ εἰσοδήματα ἐπιβαρύνονται λόγῳ τῆς ἐμμέσου φορολογίας μὲ 43% καὶ τὰ 1.300.000.000 ἐὰν καταβάλῃ ὁ δημόσιος προϋπολογισμὸς διὰ τὴν συνταξιοδότησιν καὶ πάλιν δὲν θὰ πρόκειται νὰ ἐπιβαρυνθῇ πλέον τῶν 740.000.000, διότι τὰ 560.000.000 θὰ τὰ ἐπανεισπράξῃ ὑπὸ μορφὴν φορολογίας, διότι καὶ τὰς 10 δραχμὰς τὴν ἡμέραν, τὰς ὁποίας θὰ δώσωμεν εἰς τὸν δυστυχῆ ἀγρότην καὶ αὐτὸς θὰ τὰς διαθέσῃ διὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, τὸ 43% θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ δημόσιον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλέον ἀκόμη ἔχει νὰ ὠφεληθῇ τὸ δημόσιον, διότι εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι 2½ ἑκατομμύρια Ἑλλήνων εἶναι ἐστερημένοι πάσης συναλλακτικῆς ἱκανότητος. Ἐνισχυόμενοι μὲ τὴν σύνταξιν τῶν 300 δραχμῶν οἱ γέροντες ἀγρόται, ποὺ ἀποτελοῦν μεγαλύτερη μερίδα τῶν ἀποκλήρων τούτων, θὰ γίνουν συναλλακτικοί. Τοῦτο θὰ ἀναζωογονήσῃ ἐκτὸς τῶν χωριῶν τῆς ὑπαίθρου καὶ τὴν βιομηχανίαν καὶ τὸ ἐμπόριον καὶ τὰς μεταφορὰς καὶ ἐξ αὐτοῦ θὰ ἔχῃ ὄφελος ὄχι μόνον ἡ οἰκονομία τῆς ὑπαίθρου ἀλλὰ ἡ ὅλη ἐθνική μας οἰκονομία. Οἱ πόροι τοὺς ὁποίους προτείνομεν ἡμεῖς εἶναι διάφοροι ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποίους, προτείνει ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων. Διότι δὲν ἐπιβαρύνουν παντάπασιν τὰς λαϊκὰς μάζας, ὡς οἱ προτεινόμενοι ἀπὸ τὸν κ. Παπανδρέου. Ἀντιθέτως εἶναι πόροι οἱ ὁποῖοι ἐπιβαλλόμενοι θὰ ἐνίσχυον τὴν γεωργικὴν μας καὶ ἐν γένει τὴν ἐθνικήν μας παραγωγήν. Ὅπως εἶναι αἱ προταθεῖσαι εἰσφοραὶ ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων γεωργικῶν προϊόντων. Ἐπίσης ἡ φορολογία ἡ καταβαλλομένη ὑπὲρ τῆς ἀγροφυλακῆς τὴν ὁποίαν πληρώνουν οἱ δυστυχεῖς ἀγρόται ἐπροτείναμεν νὰ διατεθῇ διὰ τὴν ἀσφάλισίν των. Δὲν ἀμφιβάλλω, ὅτι ὅλοι μας ἔχομεν ἀκούσει τὸ δικαιότατον αὐτὸ παράπονον τῶν ἀγροτῶν μας. Διότι μόνον ὁ ἀγρότης πληρώνει ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἀσφάλειάν του καὶ οὐδεὶς ἄλλος ἀστὸς ἢ βιομήχανος. Ἐπίσης οἱ ἐπιβληθέντες φόροι ὅπως πρόσθετος φόρος τῆς καταναλώσεως τοῦ καπνοῦ, τῶν δημοσίων θεαμάτων κλπ. νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν καὶ νὰ διατεθοῦν ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν. Ἔτσι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξοικονομηθῇ τὸ ποσὸν ἐξ ὅλων αὐτῶν τῶν ἐσόδων καὶ νὰ δυνηθοῦν οἱ δυστυχεῖς ἀγρόται νὰ τύχουν μιᾶς ἀσφαλίσεως. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους θεωρῶ ἀπαραίτητον τὴν συγκρότησιν μιᾶς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία νὰ ἐπιμεληθῇ τῆς μελέτης τοῦ ὅλου θέματος. Ἀλλὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ ζήτημα μὲ τὴν ἐπιβαλλομένην στοργὴν πρὸς τὸν ἀτυχῆ ἀγροτικὸν μας πληθυσμὸν καὶ ὄχι μὲ τὸ πνεῦμα ποὺ ἔκριναν αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι ποὺ συνέταξαν τὰ ἔγγραφα ποὺ κατέθεσεν ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν συνταξιοδότησιν. Εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη νὰ παράσχωμεν αὐτὴν τὴν βοήθειαν εἰς τὸν δυστυχῆ Ἕλληνα ἀγρότην, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει καμμίαν διασφάλισιν εἰς τὰ γηρατειά του. Διὰ τοῦτο τονίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον συμπέρασμα τῆς ὅλης συζητήσεως ἡ συγκρότησις τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία νὰ ἐξετάσῃ ὅλας τὰς περιπτώσεις.

§201ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§202ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§203ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.30′ π.μ.)