1960.01.11

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 22α

Δευτέρα 11 Ἰανουαρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ὥρα 6.45 μ.μ.

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 118292) 4.12.1959 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θράκης μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τῶν βουλευτῶν κ. Θεοχάρους Κεραμιτσιόγλου καὶ Ἐπαμεινώνδα Ρήγα, ποινικῆς δικογραφίας, αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 119636) 4.12.1959 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θεσσαλονίκης μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Ἐπ. Ρήγα, Γεωρ. Εὐαγγέλου καὶ Α. Λασκαρίδη ποινικῆς δικογραφίας, αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 120716) 4.12.1959 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Νικ. Καθαροσπόρη, ποινικῆς δικογραφίας, αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 118293) 4.12.1959 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θράκης μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Θεοχάρους Κεραμιτσιόγλου, ποινικῆς δικογραφίας, αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. (Παραπέμπονται ἅπασαι εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν). Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 372576)31.12.1959 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν Κρατικὴν ἐγγύησιν πρὸς Ἐμπορικὰς Τραπέζας διὰ τὴν χορήγησιν δανείων εἰς ἠλεκτρικὰς ἐπιχειρήσεις Νήσων κλπ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 363876)28.12.1959 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Κτηματικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ὑπ’ αὐτῆς χορήγησιν δανείου δραχμῶν 150.000 εἰς τὸν ὁλικῶς ἀνάπηρον ἀξιωματικὸν Βασ. Χουτόπουλον. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 335382)28.12.1959 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἀντεγγύησιν διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος ἔκδοσιν ἐγγυητικῶν ἐπιστολῶν πρὸς τοὺς ἀναδόχους κατασκευῆς τοῦ ἐργοστασίου ἀζωτούχων λιπασμάτων Πτολεμαΐδος κλπ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 363877)21.12.1959 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Κτηματικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ δανειοδότησιν τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν–Μυλεργατῶν καὶ Μακαρονοτεχνιτῶν μέχρι ποσοῦ δραχμῶν 5.500.000. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν ἐκ μονίμων Ὑπαξιωματικῶν τοῦ Ν. 3231)54, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 2 τοῦ Ν.Δ. 2088)41 καὶ 618)45. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Εὐαγγέλου, Γ. Ἀράπης, Δ. Παινέζης, Ι. Δραγονέτης, Δ. Γιαχνῆς καὶ Ι. Παπαδημητρίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν συνταξιουχικῶν ὀργανώσεων Ι.Κ.Α. Θεσσαλονίκης, αἰτουσῶν τὴν ἄμεσον ἐφαρμογὴν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 331)59 ἀποφάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων Μικτοῦ Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Ἡλιουπόλεως αἰτοῦντος ὅπως τὸ ἐν λόγῳ Γυμνάσιον γίνῃ ἀνεξάρτητον συντηρούμενον ὡς αὐτοτελὲς Δημόσιον Γυμνάσιον παρὰ τοῦ Δημοσίου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Γ. Βαλοῦρδος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γονέων καὶ κηδεμόνων τῶν μαθητῶν τοῦ Γυμνασίου Βύρωνος διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἔλλειψιν διδακτικοῦ προσωπικοῦ θεωρητικῶν μαθημάτων καὶ αἰτούντων τὴν ἄμεσον ἐπαναφορὰν τῶν ἀποσπασθέντων εἰς ἕτερον Γυμνάσιον καὶ ὀργανικῶς ἀνηκόντων εἰς τὸ ἐν λόγῳ Γυμνάσιον καθηγητῶν. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Δ. Καρακουλουξῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Μακρῆ Κώστα, Γκότση Ἀντώνη κλπ., κρατουμένων φυλακῶν νήσου Γιούρου αἰτούντων τὴν ἀποφυλάκισίν των. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου, Γ. Ἀράπης, Γ. Εὐαγγέλου, Δ. Παινέζης, Δ. Γιαχνῆς καὶ Ι. Δραγονέτης καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Πανελλαδικῆς Ὁμοσπονδίας Συνταξιούχων καπνεργατῶν αἰτούσης τὴν ἔνταξιν τῶν μελῶν της εἰς τὸ ΙΚΑ κλπ. Οἱ βουλευταί κ.κ. Β. Θανασέκου, Ι. Παπαδημητρίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Κλωνίου Φθιώτιδος, αἰτούντων τὴν ἀπόλυσιν ἐκ τῶν Φυλακῶν τοῦ συμπατριώτου των Δημ. Καραγεώργου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδης, Α. Χονδρονάσιος, Χ. Παγώνης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Διλόφου Λαρίσης, αἰτούντων τὴν ἀπόλυσιν ἐκ τῶν φυλακῶν τοῦ συμπατριώτου των Θεοδ. Σαβράκα. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Σωτηρίου, Σ. Ἡλιόπουλος καὶ Δ. Κελτεμλίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Συντονιστ. Ἐπιτροπῆς Ἀγελαδοτρόφων Ἀττικῆς, Μεγαρίδος, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἀπειλουμένην παραχώρησιν τοῦ Συνεταιριστικοῦ ἐργοστασίου Γάλακτος ΑΣΤΥ εἰς ὅμιλον Ἀμερικανῶν κεφαλαιούχων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης, Α. Κολαμπᾶς, Δ. Παπαθανασόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Πελεκανάδος Πυλίας, αἰτούντων τὴν ἀπόλυσιν ἐκ τῶν φυλακῶν Αἰγίνης τῆς Πυλίας τῶν συγχωριανῶν των Κ. Σπυροπούλου καὶ Π. Ρουσσέα. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου τῆς Κοινότητος Μαλουνίου τοῦ Νομοῦ Θεσπρωτίας, αἰτοῦντος τὴν διαγραφὴν τῶν χρεῶν τῶν κατοίκων τῆς κοινότητός του τῶν προερχομένων ἐξ ἐφοδίων χορηγηθέντων αὐτοῖς ὡς συμμοριοπλήκτων. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἐπιμελητηρίων Εὐβοίας, ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Εὐβοίας κλπ. διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ματαίωσιν τῆς κατασκευῆς προβλῆτος εἰς Βοιωτικὴν ἀκτήν. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Ι. Πωλιουδάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Παγκρητίου Ἑνώσεως Βομβοπλήκτων– Πυροπαθῶν αἰτούσης τὴν διὰ νόμου ρύθμισιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πολεμοπαθῶν. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Π. Βαρδινογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμμ. Ψαρουδάκη, αἰτουμένου τὴν νομοθετικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος συνταξιοδοτήσεώς του ἀπὸ τὴν ἑταιρίαν Μονοπωλίων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Τσιάρας, Ι. Γιαλώφας καὶ Η. Σκυλλάκος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν εἰς τὴν Τσεχοσλοβακίαν καὶ Βουλγαρίαν καταφυγόντων Ἑλλήνων αἰτούντων τὸν ἐπαναπατρισμόν των. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Οἰκοδομικοῦ καὶ Προμηθευτικοῦ Συνεταιρισμοῦ «Θέμις» Σ.Π.Ε. Γλυφάδος αἰτοῦντος τὴν ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως καὶ εἰς τὸν ἐν λόγῳ Συνεταιρισμόν. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Κ. Ράλλης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Σωματείων Καρροποιῶν, Πεταλωτῶν, Σαγματοποιῶν Ἀθηνῶν ζητούντων ὅπως τύχωσι τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως ἧς ἔτυχον παλαιότερον οἱ ἁμαξηλάται καὶ καρραγωγεῖς, ἤτοι ἀποζημίωσιν τῶν παλαιοτέρων καὶ χορήγησιν αὐτοκινήτων εἰς τοὺς νεωτέρους. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Πολιτικῶν Συνταξιούχων Θεσσαλονίκης, αἰτοῦντος τὴν ἵδρυσιν λέσχης τῶν ἐν λόγῳ συνταξιούχων.

§3Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὰ κρατοῦντα ἐζήτησα ἐγκαίρως νὰ εἰδοποιηθῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἡ ΕΔΑ προτίθεται νὰ φέρῃ πρὸς συζήτησιν τὸ θέμα τῆς συλλήψεως τοῦ Ἡγετικοῦ στελέχους της κ. Στεργίου. Ἡ Κυβέρνησις ἀπεποιήθη τὴν συζήτησιν, ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι σοβαρώτατον. Καταθέτω ἐπιστολὴν ἡ ὁποία παρακαλῶ νὰ καταχωρηθῇ εἰς τὰ Πρακτικὰ καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ὁρίσῃ ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ ἀχθῇ τὸ θέμα πρὸς συζήτησιν. Ἡ κατατεθεῖσα ἐπιστολὴ ὑπὸ τοῦ κ. Ἠλιοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ἰανουαρίου 1960 Πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Ἐνταῦθα Κύριε Πρόεδρε, Ἐγκαίρως κατὰ τὴν κρατοῦσαν τακτικὴν παρεκλήθητε παρ’ ἐμοῦ νὰ εἰδοποιήσετε τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἡ ΕΔΑ προτίθεται νὰ φέρῃ σήμερον, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τὸ θέμα τῆς συλλήψεως τοῦ ἐκ τῶν ἡγετῶν της κ. Γεωργίου Στεργίου πρὸς ἐκτοπισμόν. Μολονότι τὸ ζήτημα καταδήλως παρουσιάζει ἐξαιρετικὴν σημασίαν ἡ Κυβέρνησις δυστυχῶς, ἀπεποιήθη τὴν συζήτησιν. Ἡ ἀποφυγὴ αὐτὴ μαρτυρεῖ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀποκορυφώνουσα τὴν αὐθαιρεσίαν, τὴν περιφρόνησιν πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους, τὰς προγραφὰς τῶν πολιτικῶν της ἀντιπάλων, ἔχει βεβαρημένην τὴν συνείδησιν, κατανοεῖ, ὅτι αἱ πράξεις της αὗται δὲν ἀντέχουν εἰς τὸν δημόσιον ἔλεγχον καὶ φυγομαχεῖ. Ἡ ΕΔΑ θεωρεῖ τὴν φυγομαχίαν αὐτὴν ἀπαράδεκτον. Ζητεῖ διὰ τοῦ Προεδρείου ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ὁρίσῃ τάχιστα ἡμέραν καθ’ ἣν θὰ παράσχῃ ἐξηγήσεις ἐπὶ τοῦ θέματος, ἔχοντος εἰς τὰς γενικάς του γραμμὰς ὡς ἀκολούθως. 1ον. Ὁ κ. Γεώργιος Στεργίου, ἐκ τῶν παλαιοτέρων συνδικαλιστικῶν ἡγετῶν ἐκλέγεται εἰς τὸ ἀνώτατον καθοδηγητικὸν ὄργανον τῆς ΕΔΑ τὴν 3ην Δεκεμβρίου καὶ ἡ ἐκλογή του ἀνακοινοῦται δημοσίᾳ τὴν 4ην Δεκεμβρίου. 2ον. Ἀμέσως προγράφεται. Τόν, ἀνύπαρκτον ἄλλωστε, λόγον διώξεώς του, δὲν καλεῖται νὰ διαπιστώσῃ ἡ δικαστικὴ ἐξουσία. Τὰ ὄργανα τῆς Κυβερνήσεως ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογήν του τὸν ἐπὶ ἔτη καὶ μέχρι τῆς χθὲς μὴ ἐπικίνδυνον, βαπτίζουν ἐπικίνδυνον εἰς τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀποφασίζουν τὴν διοικητικὴν ἐκτόπισίν του, τὴν στέρησιν δηλ. τῆς ἐλευθερίας του ἐπὶ μακρότατον καὶ ἀόριστον χρόνον. 3ον. Ὄχι μόνον ἀποτελοῦν μυθεύματα ὅσα ἀόριστα καὶ κατὰ τὴν γνωστὴν ἀστυνομικὴν μυθιστορηματικὴν διατύπωσιν τοῦ ἀποδίδονται ἀλλὰ γίνεται χρῆσις καὶ πλαστῶν στοιχείων. Ἐνῷ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 466)1953 ἀποφάσεως τοῦ Ἀναθεωρητικοῦ Δικαστηρίου, ὁ κ. Γεώργιος Στεργίου ἐκηρύχθη ἀθῶος τῆς ἀποδοθείσης εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἀνωμαλίας καὶ τῶν ἐκτάκτων μέτρων κατηγορίας, θεμέλιον τῆς ἀποφάσεως ἐκτοπίσεως ἀποτελεῖ ἡ ὑπὸ τοῦ ἐκτάκτου στρατοδικείου ἐπιβληθεῖσα καταδίκη, τὴν ὁποίαν ἡ ἀναθεωρητικὴ ἀπόφασις ἐξηφάνισε καὶ κατέστησεν ἀνύπαρκτον, δεχθεῖσα, ὅτι ἡ συνδικαλιστικὴ ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων δρᾶσις του εἶχε δώσει ἀφορμὴν εἰς τὴν δίωξίν του. 4ον. Λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς δεινοτάτης καταστάσεως τῆς ὑγείας τοῦ κ. Στεργίου, ὅστις ζῇ μὲ ½ πνεύμονα καὶ μὲ πνευμοθώρακα ἀφαιρεθέντος τοῦ ἑνὸς πνεύμονός του καὶ μέρους τοῦ ἑτέρου συνεπείᾳ βαρυτάτης φυματιώσεως, ὑπέστη μετεγχειρητικὸν ἴκτερον, ἡ ὑποτροπὴ τοῦ ὁποίου κατὰ τὴν ἐπιστήμην θ’ ἀποβῇ ἀναποτρέπτως μοιραία, ἡ προγραφή του ἄγει ἀναποτρέπτως καὶ εἰς φυσικὴν ἐξόντωσίν του. Διὰ τὰς αὐθαιρέτους καὶ ἀνηκούστους αὐτὰς ἐνεργείας πολιτικοῦ διωγμοῦ, εἰς βάρος ἡγέτου τοῦ μεγαλυτέρου κόμματος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀποτελούσας ποδοπάτησιν καὶ τῶν στοιχειωδεστέρων ἀρχῶν ἐλευθέρου πολιτικοῦ βίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ζητοῦμεν ἐπιτακτικῶς νὰ ὁρίσῃ ἡ Κυβέρνησις ἡμέραν συζητήσεως.

Μετὰ τιμῆς

Η. ΗΛΙΟΥ

Κοινοβουλευτικὸς Ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Προτάσσεται βάσει τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ Κανονισμοῦ ἡ ἐπερώτησις τοῦ κ. Βαλούρδου διὰ τὴν μὴ κατάθεσιν ἐγγράφων ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῶν ἀποζημιώσεων τῶν Ἑλλήνων ἐκ Ρουμανίας.

§5Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὅταν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συνεζητεῖτο εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐψηφίζετο τὸ σχέδιον Ν.Δ. περὶ προσθέτων ἀπολαυῶν τῶν μετεχόντων εἰς διαφόρους Ἐπιτροπὰς ὑπαλλήλων κλπ., μὲ ἐπεσκέφθη εἰς τὸ γραφεῖον μου μία Ἐπιτροπὴ Ἑλλήνων προσφύγων ἐκ Ρουμανίας. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη μοὶ ἀνέφερεν ὡρισμένα πράγματα, τὰ ὁποῖα συνέβαινον εἰς τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον τὸ ἑδρεῦον ἐν Ἀθήναις, τὸ ὁποῖον ἐπιδικάζει τὰς ἀποζημιώσεις τῶν Ἑλλήνων προσφύγων ἐκ Ρουμανίας καὶ μοὶ παρέδωσεν ἀντίγραφον ὑπομνήματος τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη ἀπὸ τρεῖς ὀργανώσεις προσφύγων ἐκ Ρουμανίας πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοὺς ὑπουργοὺς Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν. Εἰς τὸ ὑπόμνημα αὐτὸ κατηγγέλλετο, ὅτι εἰς τὸ Διοικητικὸν αὐτὸ Δικαστήριον συνέβαινον πράγματα, τὰ ὁποῖα ἦσαν καὶ ποινικῶς ἀκόμη κολάσιμα. Συγκεκριμένως κατηγγέλλετο, ὅτι ἐνῷ ἡ ἀμοιβὴ τῶν μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ αὐτοῦ Δικαστηρίου εἶχε καθορισθῆ δι’ ἀποφάσεων τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν εἰς δραχμὰς 80 κατὰ φάκελλον δι’ ἕκαστον μέλος, τὰ μέλη τοῦ εἰδικοῦ αὐτοῦ Δικαστηρίου παρερμηνεύοντα τὰς ἀποφάσεις τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν διὰ διαφόρων τρόπων, ηὔξανον τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποφάσεων εἰς ἀναβλητικάς, προδικαστικάς, διαγραπτικὰς καὶ παραπεμπτικὰς καὶ οὕτω ἐπολλαπλασίαζον τὰς ἀμοιβάς των. Τὸ θέμα θὰ ἠδυνάμην νὰ φέρω εὐθὺς ἀμέσως τότε πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ἧς ἐτύγχανον μέλος, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὰ ὅσα μοὶ κατηγγέλθησαν εἶναι πάρα πολὺ σοβαρὰ τὰ μέλη δὲ τοῦ Διοικητικοῦ αὐτοῦ Δικαστηρίου δὲν ἦσαν τυχαῖα ἐθεώρησα ἐπιβεβλημένον νὰ ἐρευνήσω προσωπικῶς τὴν ὑπόθεσιν καὶ ἐπεσκέφθην τὴν αὐτὴν ἡμέραν τὸν Γραμματέα τοῦ ἐν λόγῳ Δικαστηρίου παραμείνας ἐπὶ δύο ὥρας παρ’ αὐτῷ. Ἐκ τῶν πληροφοριῶν τὰς ὁποίας ἔλαβον ἀπὸ τὸν Γραμματέα τοῦ Δικαστηρίου καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ ἄλλας πληροφορίας τὰς ὁποίας περισυνέλεξα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν, διεπίστωσα, ὅτι τὸ ποσὸν τῶν 55.000 δολλαρίων εἰς τὸ ὁποῖον μοὶ ἀνεφέρθη, ὅτι ἀνήρχετο ἡ ὅλη δαπάνη διὰ τὴν ἀμοιβὴν τῶν μελῶν τοῦ Δικαστηρίου, ἀνήρχετο ὄχι εἰς 55.000 δολλάρια, ἀλλὰ εἰς 76.907 δολλάρια. Ἔφερα τότε τὸ θέμα εἰς τὴν δημοσιότητα δι’ ἐπιστολῆς μου, δημοσιευθείσης εἰς τὸ «Ἔθνος» τὴν 20 Ὀκτωβρίου 1959. Ταὐτοχρόνως κατέθεσα εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, τὴν 22.10.59, σχετικὴν αἴτησιν καταθέσεως ἐγγράφων. Ὁμοίαν αἴτησιν κατέθεσα τὴν 31ην Ὀκτωβρίου 1959, ὡς ἐπίσης καὶ ἑτέραν τὴν 16.11.1959. Διὰ τῶν αἰτήσεων αὐτῶν ἐζήτουν τὰ ἑξῆς:

§6Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ ἐπερώτησις τοῦ κ. συναδέλφου προτάσσεται κατὰ τὸν Κανονισμόν, διότι ἀναφέρεται εἰς τὴν μὴ κατάθεσιν ἐγγράφων. Καὶ σύμφωνα μὲ τὴν τάξιν, ἡ ὁποία ἔχει καθιερωθῆ καὶ μὲ τὴν διάταξιν τοῦ Κανονισμοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ ἡ συζήτησις νὰ περιορισθῇ μόνον εἰς τὸ θέμα αὐτό, τῆς μὴ καθιερώσεως τῶν ἐγγράφων. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς οὐσίας θὰ γίνῃ κατὰ τὴν σειράν, μὲ τὴν ὁποίαν εἶναι ἀναγεγραμμένη ἡ ἐπερώτησις, ἢ τοῦ κ. συναδέλφου ἢ ἄλλων συναδέλφων. Ἑπομένως, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ περιορισθῇ ἡ συζήτησις μέσα εἰς τὰ πλαίσια, τὰ ὁποῖα διαγράφει ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς.

§7Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Εἶμαι σύμφωνος ἀπολύτως, ὅτι προκειμένου περὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἐπερωτήσεων πρέπει νὰ περιορίζεται κανεὶς εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος τῆς καταθέσεως ἐγγράφων. Οὐχ ἧττον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλέγξῃ κανεὶς ἕνα ὑπουργόν, διότι δὲν κατέθεσεν ἔγγραφον, ἐὰν δὲν εἴπῃ, διὰ ποῖον λόγον αὐτὸ τὸ ἔγγραφον εἶναι οὐσιῶδες. Διότι μὲ τὸ νὰ λέγωμεν ἁπλῶς, ὅτι «δὲν κατετέθη ἕνα ἔγγραφον» δὲν εἶναι ἀρκετόν, διὰ νὰ ἐλέγξῃ κανεὶς ἕνα ὑπουργόν.

§8Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ ἀνάπτυξις τῶν λόγων περὶ τῆς σοβαρότητος τῶν αἰτουμένων ἐγγράφων δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ φέρῃ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς οὐσίας τῆς ἐπερωτήσεως. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ ρήτωρ ἀνέπτυξε τὸ ἱστορικὸν τῆς ὑποθέσεως, δὲν δικαιολογεῖται νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς οὐσίας.

§9Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὸ ἑξῆς: Βεβαίως, ἡ ἐπερώτησις ἡ ὁποία προτάσσεται, βάσει τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ Κανονισμοῦ, δὲν δύναται νὰ λάβῃ τὴν ἔκτασιν ἐπερωτήσεως ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς ὑποθέσεως. Ἐν τούτοις, μακροχρόνιος τακτικὴ καθιέρωσεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον κοινοβουλευτικῶς ἀποτελεῖ τὸ ὑπόβαθρον μιᾶς τοιαύτης ἐπερωτήσεως. Δηλαδή, μία συνοπτικὴ ἔκθεσις τῶν λόγων, διὰ τοὺς ὁποίους ἐζητήθη ἡ κατάθεσις τῶν ἐγγράφων, εἶναι ἀπαραίτητος, διότι ἄλλως δὲν θὰ εἶχε νόημα, θὰ ἦτο ἄνευ σημασίας ἡ ἐπερώτησις περὶ μὴ καταθέσεως ἐγγράφων.

§10Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Κατ’ ἐπανάληψιν δημιουργεῖται παρόμοιον θέμα. Ὅταν συμβαίνῃ νὰ μὴ εἶναι σαφὴς ὁ Κανονισμός, τότε ὑποστηρίζεται, ὅτι ὑπάρχει καθιερωμένη παράδοσις. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν, ὅτι «ἡ παράδοσις» εἶναι ἰσχυροτέρα τοῦ Κανονισμοῦ, ὅταν ἡ διάταξις εἶναι σαφὴς καὶ ρητή, διότι τότε εἰς κάθε περίπτωσιν, θὰ δημιουργῆται δυνατότης παραβιάσεως τοῦ Κανονισμοῦ. Ὁ Κανονισμός, ἐν προκειμένῳ, εἶναι σαφὴς καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς τοῦτον. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ἡλιοῦ, ὅτι εἶναι καθιερωμένον νὰ ἀναπτύσσεται ἡ οὐσία τῆς ἐπερωτήσεως, διότι τότε θὰ καταστρατηγῆται ὁ Κανονισμὸς ὑπὸ τὸ πρόσχημα, ὅτι γίνεται ἔλεγχος ἐπὶ τοῦ ὅτι δὲν κατετέθησαν αἰτηθέντα ἔγγραφα. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ πρόταξις ἐπερωτήσεως γίνεται τῇ συγκαταθέσει τῆς Βουλῆς. Συνεπῶς, ἐὰν προτάσσωνται νόμῳ αἱ ἐπερωτήσεις, αἱ ἀφορῶσαι παράλειψιν καταθέσεως ἐγγράφων, αὐτὸ θὰ γίνεται εἰς βάρος τῶν ἐγγεγραμμένων ἤδη ἐπερωτήσεων, διὰ τὰς ὁποίας ἐνδιαφέρονται οἱ κ.κ. συνάδελφοι. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐπαναλαμβάνω, νὰ καταστρατηγῆται ὁ Κανονισμός, διὰ νὰ ἐπιβάλωμεν ἀπόψεις τῆς ἀρεσκείας μας. Εἶναι συμφέρον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς Κυβερνήσεως νὰ διεξάγεται ἡ συζήτησις κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ μὴ δημιουργοῦνται ἑκάστοτε διαδικαστικὰ καὶ δικονομικὰ θέματα. Εἶπεν ὁ κ. Τσιριμῶκος, ὅτι εἶναι ἀνάγκη, ὅταν ἐλέγχῃ τὴν Κυβέρνησιν ὁ ἐπερωτῶν βουλευτής, διὰ τὴν μὴ κατάθεσιν ἐγγράφων, νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι εἶναι ὀρθὴ ἡ ἐπίκρισίς του. Ἀλλὰ οὕτω ἀναπτύσσοντες τὸν ἔλεγχον, διὰ τὴν μὴ κατάθεσιν ἐγγράφων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν οὐσίαν, καταστρατηγοῦντες τὸν Κανονισμόν.

§11Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Εἶμαι σύμφωνος μὲ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ καταστρατηγοῦμεν τὸν Κανονισμόν. Ὅταν ἕνας βουλευτὴς ἀπευθύνεται πρὸς τὸ Σῶμα καὶ ἀπευθύνει μομφὴν περὶ μὴ καταθέσεως ἐγγράφων, ἀναπτύσσων αὐτὴν θὰ ἐξηγήσῃ διὰ ποῖον λόγον ἀπευθύνει αὐτὴν τὴν μομφὴν πρὸς τὸν ἁρμόδιον ὑπουργόν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἀναγκάζεται νὰ ἀναφέρῃ τὸ συνοπτικὸν ἱστορικὸν καὶ θὰ εἴπῃ περὶ τίνος πρόκειται. Εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπῃ αὐτό, διότι εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἔχει ζητηθῆ ἡ κατάθεσις ἐγγράφων καὶ δὲν κατετέθησαν τὰ ἔγγραφα ἐκεῖνα ποὺ ὁ κ. βουλευτὴς θεωρεῖ οὐσιώδη. Ἑπομένως εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ εἰσέλθῃ ὄχι εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οὐσίας, ἀλλὰ νὰ ἐκθέσῃ συνοπτικῶς τὸ ἱστορικὸν τῆς ὑποθέσεως.

§12Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ἡ βάσις τὴν ὁποίαν θέτει ὁ ἀξιότιμος κ. Τσιριμῶκος εἶναι ἐσφαλμένη. Τὸ γεγονὸς τῆς μὴ καταθέσεως ἐγγράφων ἀποτελεῖ αὐτοτελὲς γεγονός. Δὲν ἐξετάζεται ἐὰν εἶναι σπουδαῖον ἢ δὲν εἶναι σπουδαῖον τὸ θέμα. Ἐξετάζεται, ἐὰν δικαιολογημένως ἢ ἀδικαιολογήτως ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν κατέθεσε τὰ αἰτηθέντα ἔγγραφα. Νὰ τὸν ἐλέγξητε μόνον ἐὰν εἶναι δικαιολογημένη ἢ μὴ παρ’ αὐτοῦ κατάθεσις ἐγγράφων.

§13Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ἕνας βουλευτὴς θέλῃ νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι μία Κυβέρνησις, οἱαδήποτε Κυβέρνησις, ἀποκρύπτει ἔγγραφα, διότι ἀποδεικνύεται διὰ τοῦτο ἡ εὐθύνη της, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ εἴπῃ ποῖα εἶναι τὰ ἔγγραφα αὐτὰ καὶ ποῖον εἶναι τὸ περιεχόμενον αὐτῶν; (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§14Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Αὐτὸ δὲν τὸ ἠρνήθη κανείς.

§15Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι δὲν ἐτέθη ὀρθῶς ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως τὸ ζήτημα, διότι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ εἶναι δικαιολογημένη ἡ μὴ κατάθεσις ἐγγράφων. Δὲν ἀναγνωρίζεται δικαίωμα ἐκ τοῦ Πολιτεύματος καὶ τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, ἡ Κυβέρνησις νὰ διαφεύγῃ τὸν κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον διὰ τῆς καταθέσεως ἐγγράφων. Τὸ ζητούμενον δὲν εἶναι ἐὰν εἶναι δικαιολογημένη ἢ δὲν εἶναι δικαιολογημένη ἡ μὴ κατάθεσις ἐγγράφων. Τὸ ζητούμενον εἶναι διὰ ποῖον λόγον δὲν κατέθεσε τὰ αἰτηθέντα ἔγγραφα.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι ἀντιτίθεται εἰς τὸ Σύνταγμα ἡ ἄρνησις τοῦ ὑπουργοῦ νὰ καταθέσῃ τὰ ἔγγραφα δὲν ἔχει βάσιν. Σᾶς ἀναφέρω, ὅτι ρητῶς τὸ Σύνταγμα ἐπιτάσσει ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις ὑποχρεοῦται ὁ ὑπουργὸς νὰ καταθέσῃ ἔγγραφα. Συνεπῶς, δύναται ὁ ὑπουργὸς νὰ μὴ καταθέσῃ τὰ ἔγγραφα, δικαιολογῶν τὴν μὴ κατάθεσιν αὐτῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 51 τοῦ Κανονισμοῦ, τὸ Προεδρεῖον ὁμολογεῖ, ὅτι γίνεται κατάχρησις τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, διότι πάντοτε αὐτὸ συμβαίνει ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ καταθέσεως ἐγγράφων, νὰ ἀναπτύσσεται ἡ οὐσία τῆς ὅλης ὑποθέσεως. Συνεπῶς, θὰ παρεκάλουν τὸν κ. συνάδελφον, νὰ προχωρήσῃ καὶ νὰ ἐλέγξῃ διατὶ δὲν κατέθεσε τὰ ἔγγραφα καὶ ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ ἔγγραφα, χωρὶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ἐπερωτήσεως.

§17Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Νομίζω, ὅτι ἐπῆλθε σύμπτωσις ἀπόψεων. Ἡ κατάχρησις πρέπει νὰ ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἐπιτρέπεται ἡ χρῆσις. Ἐὰν καθιεροῦτο ἡ ἀρχή, ὅτι θὰ διατυποῦται μόνον ἡ ἐρώτησις διὰ τὴν μὴ κατάθεσιν, καὶ οὐδὲν ἄλλο, τότε θὰ ἀπηγορεύετο ἡ χρῆσις. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἐστερεῖτο ἐννοίας ὁ Κανονισμός, ὁ ὁποῖος δίδει εἰς τὸν βουλευτὴν τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσῃ τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν μὴ κατάθεσιν τῶν ἐγγράφων. Θὰ πρέπει ἑπομένως, νὰ ἔχῃ ὁ βουλευτὴς τὸ δικαίωμα μιᾶς συνοπτικῆς ἐξηγήσεως τῆς οὐσίας τοῦ θέματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ ἑρμηνεία τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς.

§18Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπερωτῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, διότι δὲν κατέθεσε λεπτομερῆ λογ)σμὸν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον νὰ ἐμφαίνεται ποῖαι ἀναλήψεις ἐγένοντο ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος εἰς δολλάρια, καθὼς καὶ τὰ δικαιολογητικὰ τῆς εἰσπράξεως αὐτῶν τῶν δολλαρίων. Ἐπίσης δὲν κατετέθη ὁ ἄλλος λογαριασμός, ὁ λογαριασμὸς εἰς μετρητά, ὁ ὁποῖος τιτλοφορεῖται ὡς λογαριασμὸς προκαταβολὴ δαπανῶν διὰ τὸ Δικαστήριον. Ἐπίσης δὲν κατετέθησαν τὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀπεδεικνύετο κατὰ ποῖον τρόπον διετέθησαν τὰ ποσὰ αὐτά. Ἐπίσης δὲν κατετέθησαν, κ. Ὑπουργέ, αἱ ἀποφάσεις διὰ τῶν ὁποίων διωρίσθη τὸ ὑπόλοιπον ἰδιωτικὸν προσωπικὸν τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου· διότι ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ ἀποστείλῃ εἰς τὴν Βουλὴν μόνον μίαν ἀπόφασιν, ἐκ τῆς ὁποίας προκύπτει, ὅτι διωρίσθησαν μόνον 7 ὑπάλληλοι. Καὶ ἐρωτᾶται κατόπιν αὐτοῦ: Ἐφ’ ὅσον τὸ προσωπικὸν τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου ἀποτελεῖται ἀπὸ 20 ἐν ὅλῳ πρόσωπα, πότε διωρίσθησαν οἱ ὑπόλοιποι; Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, ἐφ’ ὅσον εἰς τὴν ἀπόφασιν τοῦ διορισμοῦ τῶν ἑπτὰ φέρεται εἷς μόνον μὲ 3.500 δραχ. μηνιαίως, οἱ δὲ ὑπόλοιποι πρὸς 1.500, ἐνῷ ἐξ ἀντιθέτου εἰς τὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἀπηυθύνατε, κ. Ὑπουργέ, πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφέρονται μὲ ποσὸν 1.800 δραχμῶν μηνιαίως, ἐρωτᾶται πῶς ηὐξήθησαν καὶ ἀπὸ πότε αἱ μηνιαῖαι ἀποδοχαὶ τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δικαστηρίου καὶ ἂν ἐκυρώθησαν ἀπὸ ὑμᾶς, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, δι’ ἀποφάσεώς σας.

§19Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τί ἄλλο δὲν κατετέθη, κ. συνάδελφε; Ἐλησμονήσατε τὰ βιβλία δημοσιεύσεως τῶν ἀποφάσεων.

§20Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Θὰ ἔλθω καὶ ἐκεῖ, κ. Ὑπουργέ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν ὑπ’ ἀριθ. 01710)1957 ἀπόφασιν τῶν κ. κ. ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν, ἐκ τῆς ὁποίας προκύπτει, ὅτι πρὶν δημοσιευθῇ τὸ κυρωτικὸν διάταγμα καὶ πρὶν γίνῃ τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον, δίδετε ἐντολὴν εἰς τὸν Πρόεδρον τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου νὰ εἰσπράξῃ τὸ κονδύλιον τῶν 150.000 δραχ. Ἐξ αὐτῶν αἱ 50.000 δραχμαὶ προορίζονται δι’ ἔπιπλα τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου καὶ 100.000 διὰ τὴν μισθοδοσίαν τοῦ προσωπικοῦ. Ἀπὸ τὴν κίνησιν τοῦ λογαριασμοῦ εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος προκύπτει, ὅτι δὲν ἀναφέρονται ἐὰν τὰ ποσὰ αὐτὰ συνεψηφίσθησαν ἢ ἐπεστράφησαν. Ἐπίσης εἰς ὑπόλοιπον τοῦ εἰς δραχμὰς λογαριασμοῦ παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος φέρεται τὸ ποσὸν τῶν 420.000 δραχμῶν. Ὅταν ἐγὼ ἠρεύνησα τὸ θέμα, ὑπεύθυνοι τῆς διαχειρίσεως τῶν κονδυλίων αὐτῶν μοῦ εἶπον, ὅτι ἐὰν ὑπάρχῃ καμμία δεκάρα ὑπόλοιπον, αὕτη θὰ εἶναι μέσα εἰς τὴν κάσαν, δηλαδὴ εἰς τὸ χρηματοκιβώτιον τοῦ Διευθυντοῦ τῆς VII Δ)νσεως τῆς Γ.Δ.Δ.Λ. Ἀπὸ ἕτερον ἔγγραφόν σας, κ. Ὑπουργέ, προκύπτει, ὅτι ὑπάρχει πράγματι τὸ ἐνεργητικὸν αὐτὸ τοῦ ποσοῦ τῶν 420.000 δραχμῶν, ἐνῷ ὡς προεῖπον οἱ ἁρμόδιοι ὑπάλληλοι μοῦ εἶπον, ὅτι τὰ ποσὰ διετέθησαν ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ὑπαλλήλων ἐν μέρει καὶ διενεμήθησαν τὰ μέλη τοῦ Δικαστηρίου ὅλο τὸ ἐνεργητικὸν καὶ ὅτι κρατεῖ εἰς χεῖρας του τὰς ἀποδείξεις ὅλων τῶν λαβόντων κατ’ ἀναλογίαν ὁ διαχειριστὴς τῶν περιοδικῶν δαπανῶν τοῦ Δικαστηρίου τούτου. Καὶ ἐρωτᾶται κατόπιν τούτου, κ. συνάδελφοι, πῶς εὑρέθη τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 420.000 ὡς ἐνεργητικόν; Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ κατετέθη ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὸ εἰσέπραξαν μετὰ τὸν θόρυβον ὁ ὁποῖος προεκλήθη δημοσίᾳ καὶ διὰ τοῦ τύπου καὶ ἡ πρᾶξις αὐτὴ ἀποτελεῖ ἀναμφισβητήτως ἔμπρακτον μετάνοιαν. Ἐπίσης, θὰ ἦτο δυνατὸν ἀπὸ αὐτὸν τὸν λογαριασμόν......

§21Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Παρακαλῶ νὰ περιορισθῇ ὁ κ. συνάδελφος εἰς τὴν ὑπόμνησιν τῶν ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα δὲν κατετέθησαν.

§22Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Αὐτὸ κάμνω, κ. Ὑπουργέ.

§23Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν τὸ βλέπομεν αὐτὸ ἀκόμη. Αἱ λεπτομέρειαι θὰ ἐκτεθῶσιν εἰς τὴν συζήτησιν τῆς οὐσίας, καὶ εὔχομαι τὸ ταχύτερον νὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις τῆς οὐσίας, διὰ νὰ πληροφορηθῇ ἡ Βουλὴ καὶ κἄτι ἄλλο τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ γνωρίζῃ. Διότι ὅταν τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον συζητῇ ὑπόθεσιν ὡρισμένης κατηγορίας δικαιούχων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται ὁ θόρυβος αὐτός, διότι γνωρίζομεν πόθεν προέρχεται καὶ εἰς ποῖον σκοπὸν ἀποβλέπει.

§24Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Τί ἐννοεῖτε, κ. Ὑπουργέ;

§25Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Θὰ τὸ εἴπω ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις τῆς οὐσίας.

§26Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ ὀλίγου ἐγένετο μακρὰ συζήτησις περὶ τοῦ ἐὰν πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος, ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ μὴ καταθέσεως ἐγγράφων. Ἔδωσεν ὁ κ. ὑπουργὸς τὸ παράδειγμα αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ ἰδία δὲν σέβεται τὸν Κανονισμόν, τὸν ὁποῖον θέλει νὰ σέβωνται οἱ βουλευταί. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ ἐπροχώρησεν εἰς ὑπαινιγμὸν ἐναντίον τοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος βουλευτοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου εἰσέρχεται εἰς τὴν οὐσίαν. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἡ ἐπερώτησις ἀναφέρεται εἰς τὴν μὴ κατάθεσιν ἐγγράφων, ἀποτελεῖ χρέος τιμῆς τοῦ κ. ὑπουργοῦ νὰ εἴπῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὑπαινίσσεται καὶ νὰ δεχθῇ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οὐσίας, διότι ὁ ἴδιος δὲν δύναται νὰ ὑπαινίσσεται πράγματα, τὰ ὁποῖα θὰ μείνουν εἰς τὸν ἀέρα μέχρις ὅτου ἔλθῃ ἡ συζήτησις τῆς οὐσίας.

§27Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἀναμένω ἀπάντησιν, κ. Ὑπουργέ.

§28Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Θὰ τὴν λάβετε ὅταν τελειώσῃ ἡ συζήτησις.

§29Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἐπίσης κατετέθη ἓν ἀντίγραφον ἑνὸς ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης......

§30Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἀφοῦ κατετέθη; Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι θὰ πρέπει νὰ πάρῃ σοβαρὸν χαρακτῆρα ἡ συζήτησις.

§31Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Διὰ τοῦ ἐγγράφου αὐτοῦ ἀνακοινοῦται, ὅτι διωρίσθη πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου ὁ Ἀρεοπαγίτης κ. Σοῦρλος. Τοῦτο ἀποδεικνύει, ὅτι ἐνῷ ὁ κυρωτικὸς νόμος 3376)57 ἐδημοσιεύθη τὴν 12.10.57 καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸ διάταγμα ἐδημοσιεύθη μετὰ 5½ μῆνας ἤτοι τὴν 31.3.58, ὁ κ. Σοῦρλος διωρίσθη τὴν 15.10.57.

§32Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κατετέθη ὅμως εἰς τὴν Βουλήν.

§33Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Δὲν κατετέθη ὅμως ἡ ἀπόφασις.

§34Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε συνάδελφε, παρακαλεῖσθε νὰ παρακολουθῆτε τὴν πορείαν τῶν αἰτήσεών σας. Καὶ νὰ μὴ ἐπανέρχεσθε εἰς τὰ παράπονα περὶ μὴ καταθέσεως ἐγγράφων κατατεθέντων ἢ περιλαμβανομένων εἰς τὰ κατατεθέντα. Κατετέθη καὶ ἡ ἀπόφασις.

§35Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Δὲν κατετέθη.

§36Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Σᾶς ἐκοινοποίησεν ἡ Βουλὴ τὸ ἔγγραφον;

§37Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ὄχι, δὲν εἶναι μεταξὺ τῶν κατατεθέντων τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου Πειραιῶς 9. Ἐπίσης ἐζήτησα τὴν κατάθεσιν τῶν βιβλίων καταχωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου καὶ συνοπτικὰς καταστάσεις περὶ τῶν ὁριστικῶν ἀποφάσεων προδικαστικῶν, ἀναβλητικῶν κλπ. Ἔλαβα ὅμως τὴν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι τὰ βιβλία αὐτὰ δὲν δύνανται νὰ κατατεθοῦν, ἀλλ’ ὅτι πᾶς τις δύναται νὰ μεταβῇ εἰς τὸ δικαστήριον καὶ νὰ λάβῃ γνῶσιν τούτων. Πράγματι, κ. συνάδελφοι, ἠκολούθησα τὴν ὁδὸν ποὺ ὑπεδείκνυεν ὁ κ. ὑπουργός, μετέβην εἰς τὰ Γραφεῖα καὶ διεπίστωσα πολλὰς ἀτασθαλίας τοῦ Δικαστηρίου τούτου, ἐνδεικτικῶς ὅμως σᾶς ἀναφέρω, ὅτι εἰς μίαν συνεδρίασιν, τῆς 23 Σεπτεμβρίου 1958 ἐξεφωνήθησαν ἐκ τοῦ πινακίου 336 ὑποθέσεις καὶ διεμοιράσθησαν 106.000 δραχμὰς τὰ 4 μέλη τοῦ Δικαστηρίου.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Βαλοῦρδο, μὴ εἰσέρχεσθε παρακαλῶ εἰς τὴν οὐσίαν.

§39Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἐξ ὅλων αὐτῶν ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον παρηρμήνευσε τὸν ὅρον «ἀπόφασις», ἐπολλαπλασίασε τὰς ἀποφάσεις καὶ εἰσέπραξε τὸ ποσὸν τοῦ ἑνὸς ἑκατομμυρίου ὀκτακοσίων χιλιάδων (1.800. 000) δραχμῶν, καὶ δύναται κανεὶς νὰ εἴπῃ, ὅτι ἕνας μετανάστης Ἕλλην εἰς τὴν Ἀμερικὴν καὶ ἐὰν ἐπιτύχῃ ὕστερα ἀπὸ 15–30 χρόνια ξενητιά, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξοικονομήσῃ τὸ ποσὸν αὐτὸ ἐπιστρέφων εἰς τὴν Ἑλλάδα, κ. συνάδελφοι. Τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰσεπράχθη ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου καὶ τὸν Πρόεδρον αὐτοῦ, εἰς 29 συνεδριάσεις καὶ μόνον. Ἦτο βεβαίως ἡ ὅλη αὐτὴ ὑπόθεσις μία ἐκδήλωσις ἐπινοήσεως μανδαρινισμοῦ ἄνευ προηγουμένου. Διότι τὰ τελευταῖα βράδυα, ποὺ συνεζητήσαμεν ἐδῶ τὸ περὶ προσθέτων ἀμοιβῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐπίμαχον νομοσχέδιον ἔλαβον καὶ τότε θέσιν, ὥστε θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ εἶμαι συνεπὴς πρὸς τὸν ἑαυτόν μου, ἐὰν δὲν εἶχον τὴν ἀπόφασιν πρῶτον νὰ ἐλέγξω. Θὰ ἠμποροῦσε τὴν βραδυὰ ἐκείνην νὰ ἀποτελέσῃ ἡ περίπτωσις αὐτὴ τὴν λυδίαν λίθον εἰς ὅλας τὰς συζητήσεις ἐναντίον τῶν μανδαρίνων διὰ τοὺς ὁποίους ἐψηφίσαμεν καὶ τὸ γνωστὸν νομοσχέδιον. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἔχω μὲ κανένα δημόσιον ὑπάλληλον τίποτε ἀπολύτως. Εἶναι γνωστὸν ὅμως, ὅτι ἀπὸ ἀρθρογραφίαν μου ἀπὸ τῶν στηλῶν τῶν ἐφημερίδων, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὴν γνωστὴν ἐπερώτησίν μου τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1959 ὡς καὶ ἀπὸ τὴν τελευταίαν μου ἀγόρευσιν ὅταν ἐψηφίζετο τὸ νομοσχέδιον περὶ προσθέτων ἀμοιβῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἤμουν ἐναντίον τῶν προσθέτων ἀπολαβῶν καὶ ἀμοιβῶν καὶ ἑπομένως καὶ τοῦτο τὸ θέμα τὸ ἀντιμετωπίζω κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὑπάρχοντος τοῦ ἄρθρου 102 τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ νόμου 2276)52 καὶ τοῦ τελευταίως ψηφισθέντος παρ’ ἡμῶν νόμου 4025)59, δὲν εἶναι δυνατόν, λέγω, ἕνας τμηματάρχης, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν γραμματείαν τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου καὶ τοῦ ὁποίου ὁ μισθὸς δὲν εἶναι πάρα πάνω ἀπὸ 3.000 τὸν μῆνα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσπράττῃ διὰ 29 συνεδριάσεις 250.000 δραχμάς, οὔτε εἶναι δυνατὸν εἰς ἕνα διευθυντὴν μὲ μισθὸν 7.000 δραχμὰς νὰ εἰσπράττῃ ἐπίσης τὸ αὐτὸ ποσὸν τῶν 250.000 δραχμῶν διὰ 29 συνεδριάσεις, οὔτε καὶ ὁ Πρόεδρος, ὁ ὁποῖος δυνατόν, ἴσως νὰ ἔχῃ 10.000 τὸν μῆνα μισθόν, νὰ εἰσπράττῃ καὶ αὐτὸς διὰ 29 συνεδριάσεις 250.000, πέραν τοῦ μισθοῦ τῆς ὀργανικῆς θέσεως ποὺ κατέχουν καὶ ἑτέρων συμβουλίων ποὺ συμμετέχουν. Θὰ ἦτο δυνατόν, λοιπόν, κ. Ὑπουργέ, ἐὰν κατετίθεντο καὶ τὰ ἔγγραφα αὐτὰ τὰ ὁποῖα δὲν κατεθέσατε, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ γίνῃ καμμία συζήτησις, οὔτε καὶ ἐγὼ νὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλήν, οὔτε νὰ ἔχῃ φθάσει τὸ θέμα καθ’ ὃν τρόπον ἔφθασε καὶ εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ μὲ ὅσα θὰ γράψουν πάλιν αὔριον. Νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε οἱ ἑκάστοτε ὑπουργοί, οἱ ἐπερωτώμενοι ὑπουργοί, διὰ θέματα ὄχι μόνον πολιτικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ εἰδικῶς διὰ θέματα διαχειρίσεως δημοσίου χρήματος, νὰ εἶναι συνεπεῖς καὶ νὰ σπεύδουν νὰ καταθέτουν τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ζητοῦνται παρὰ τῶν συναδέλφων των, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον προσφέρουν ὑπηρεσίαν. Κακῶς, λοιπόν, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπράξατε μὴ καταθέσαντες εἰδικῶς αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§41Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ὑπεβλήθησαν αἰτήσεις καταθέσεως ἐγγράφων ἐκ μέρους τοῦ κατελθόντος τοῦ βήματος κ. συναδέλφου. Καὶ τὰ ἔγγραφα κατετέθησαν ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἀπὸ τὸν ὁμιλοῦντα, ὁ ὁποῖος ἀπηύθυνε πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ ἀπάντησιν ἓξ ὁλοκλήρων σελίδων, δι’ αὐτῆς ἐξέθετεν ὅλον τὸ ἱστορικὸν τῆς ὑποθέσεως καὶ ἔδιδε πληροφορίας περὶ τῆς θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο ἡ ὑπόθεσις τῆς ἐκδικάσεως τῶν αἰτήσεων τῶν Ἑλλήνων τῆς Ρουμανίας. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ τῆς ἀπαντήσεως, τὴν ὁποίαν ἔδωσα καὶ διὰ τῶν ἐγγράφων τὰ ὁποῖα κατετέθησαν, ἐδόθη πλήρης ἀπάντησις εἰς ὅλα τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα εἶχον τεθῆ. Καὶ ἡ ἀπάντησις ἐδόθη ἐπίσης καὶ ἀπὸ τῶν στηλῶν τῆς πρωϊνῆς ἀντιπολιτευομένης ἐφημερίδος, τῆς «Ἐλευθερίας», ἡ ὁποία μοῦ ἔκαμε τὴν τιμὴν νὰ φιλοξενήσῃ δύο ἐπιστολάς μου ἀπαντητικὰς διαφόρων ἐπικρίσεων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ κατηγορηθῇ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν ἢ τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι ἀπέφυγαν νὰ δώσουν πληροφορίας περὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἢ νὰ καταθέσουν τὰ ζητηθέντα ἔγγραφα. Καὶ τὰ ἔγγραφα, κ. Πρόεδρε, κατετέθησαν ἐμπροθέσμως —διότι καὶ αὐτὸ ἔχει σημασίαν. Ἡ σύνοδος ἤρχισε τὰς ἐργασίας της, τὴν 14 Νοεμβρίου. Αἱ αἰτήσεις τοῦ κ. βουλευτοῦ εἶχον κατατεθῆ προηγουμένως. Ἡ προθεσμία ὅμως ἐντὸς τῆς ὁποίας ὁ ὑπουργὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ καταθέσῃ τὰ ἔγγραφα, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ κινηθῇ ἀπὸ τῆς ἡμέρας κατὰ τὴν ὁποίαν ἀρχίζουν αἱ ἐργασίαι τῆς Συνόδου καὶ ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὑπολογιζομένης τῆς προθεσμίας, τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν ἐμπροθέσμως κατέθεσε τὰ ζητηθέντα ἔγγραφα. Ποῖα ἦσαν τὰ ζητηθέντα ἔγγραφα; Αἱ ἀποφάσεις διὰ τῶν ὁποίων εἶχεν καθορισθῆ ἡ ἀποζημίωσις τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου. Ἡ πρᾶξις τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης — ἐμοῦ προσωπικῶς ὡς ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης τὸ 1957— διὰ τῆς ὁποίας διώρισα καὶ δὲν ὑπέδειξα τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικαστηρίου. Διότι ὁ σχετικὸς νόμος ὁ ὁποῖος εἶχε δημοσιευθῆ ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τῆς πράξεώς μου, τὸν Ὀκτώβριον δηλαδὴ τοῦ 1957, ὥριζεν, ὅτι ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης δὲν ὑποδεικνύει ἁπλῶς, ἀλλὰ διορίζει τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικαστηρίου. Προέβλεπεν ἐπίσης, ὅτι οἱ ὑπουργοὶ Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν διὰ κοινῆς ἀποφάσεως ὁρίζουν τὰ ἄλλα δύο μέλη τοῦ Δικαστηρίου. Ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, παρακληθεὶς ἀπὸ τοὺς ὑπουργοὺς Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν, ἔσπευσε νὰ διορίσῃ τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικαστηρίου. Διότι ἦτο ἀπαραίτητος ἡ σύμπραξις δικαστικοῦ εἰς τὴν σύνταξιν καὶ προπαρασκευὴν τοῦ ἐκτελεστικοῦ διατάγματος τοῦ νόμου. Τὸ διάταγμα ἐκεῖνο ἐπρόκειτο νὰ περιλάβῃ διαδικαστικὰς διατάξεις, δηλαδὴ τὰς διατάξεις ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἐξεδίκαζε καὶ θὰ ἔκρινε τὰς ὑποθέσεις τῶν δικαιούχων τῆς ἀποζημιώσεως τὸ συνιστώμενον τότε Διοικητικὸν Δικαστήριον. Καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἀκριβῶς ἐζητήθη ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ ὁρίσῃ ἀμέσως τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικαστηρίου. Καὶ πράγματι ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου διωρίσθη καὶ δὲν ὑπεδείχθη ἀπὸ τοὺς ἄλλους ὑπουργούς. Καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, Ἀρεοπαγίτης, συνέπραξε μὲ τὰς ὑπηρεσίας τῶν Ὑπουργείων Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ ἐπακολουθήσαντος διατάγματος. Δὲν ἐπρόκειτο φυσικὰ κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν εἶχεν ἀκόμη συγκροτηθῆ τὸ Δικαστήριον νὰ ἀμειφθῇ ὁ Ἀρεοπαγίτης ὡς Πρόεδρος διὰ τὴν προσφορὰν τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτοῦ. Ἐπηκολούθησε κατόπιν καὶ ἡ κοινὴ ἀπόφασις τῶν δύο ὑπουργῶν, ἡ ὁποία ὥρισε τὰ δύο ἄλλα μέλη τοῦ Δικαστηρίου καὶ ἡ ἀπόφασις τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν διὰ τῆς ὁποίας καθωρίζοντο αἱ ἀμοιβαὶ τῶν μελῶν τοῦ Δικαστηρίου. Ὁ ἐπερωτῶν συνάδελφος, ἔχει εἰς χεῖρας του καὶ ἀντίγραφα ὅλων τῶν ἀποφάσεων διὰ τῶν ὁποίων εἶχον καθορισθῆ, αὐξηθῆ καὶ μειωθῆ αἱ ἀποζημιώσεις καὶ ἀμοιβαὶ τῶν μελῶν τοῦ Δικαστηρίου.

§42Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Τὸν Νοέμβριον ἐμειώθησαν.

§43Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὸν Νοέμβριον, ἀλλὰ διὰ ποίαν περίοδον ὅμως; Ἀπὸ του Μαΐου ἰσχύει ἡ μείωσις αὕτη.

§44Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἀφοῦ τὰ εἶχον εἰσπράξει καὶ μετὰ τὴν καταγγελίαν τὴν ὁποίαν ἔκαμα.

§45Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἐχρειάσθη ἡ συμβολή σας. Θὰ ἀποδειχθῇ πῶς εἶχε κατοχυρωθῆ πολὺ ἐνωρίτερα ἡ ἠθικὴ τάξις καὶ τὸ συμφέρον τῶν δικαιούχων. Κύριε Πρόεδρε, ἐζητήθη ἀπὸ τὸν ἐπερωτῶντα ἡ κατάθεσις τῶν λογαριασμῶν τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος. Ἀπέστειλα εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ὑποθέτω νὰ ἔχῃ λάβει τὰς δύο βεβαιώσεις τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ἡ πρώτη ἀνεφέρετο εἰς τὴν κίνησιν τοῦ λογαριασμοῦ εἰς δραχμὰς καὶ ἡ δευτέρα εἰς τὴν κίνησιν τοῦ λογαριασμοῦ εἰς δολλάρια. Καὶ ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ἐγγράφων αὐτῶν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ποῖον εἶναι τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λογαριασμοῦ εἰς δραχμὰς καὶ ποῖον εἶναι τὸ ὑπόλοιπον τοῦ λογαριασμοῦ εἰς δολλάρια καὶ ἐξάγεται ἀκόμη μὲ μίαν ἁπλῆν ἀριθμητικὴν πρᾶξιν, ποῖον εἶναι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διετέθη διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ δικαστηρίου. Καὶ διὰ τῆς ἀπαντήσεως πρὸς τὴν Βουλὴν ἔδωσα ἀνάλυσιν τοῦ ποσοῦ καὶ ἐξέθεσα ποῖον ποσὸν διετέθη διὰ τὴν ἀμοιβὴν τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου καὶ ποῖον διὰ τὰς ἀμοιβὰς τῶν ὑπαλλήλων τοῦ δικαστηρίου, διὰ τὰ ἔπιπλα, διὰ τὴν ἀγορὰν γραφομηχανῶν, διὰ τὴν ἀγορὰν διαφόρων σκευῶν καὶ λοιπὰς δαπάνας. Διότι πρόκειται περὶ ὀργανώσεως μιᾶς ὁλοκλήρου ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζει τὸ πρόβλημα τοῦ καθορισμοῦ τῶν ἀποζημιώσεων. Καὶ τὰ ἔγγραφα αὐτὰ ἔχουν κατατεθῆ. Καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἐπειδὴ ἔγινε λόγος περὶ τοῦ Προέδρου καὶ περὶ κινδύνου καταδολιεύσεως τῶν συμφερόντων τῶν δικαιούχων, ἀπὸ τῆς 2ας Ἀπριλίου 1959 μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 412 ἐμπιστευτικόν του ἔγγραφον ἀπευθυνόμενον πρὸς ὅλα τὰ μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου, πρὸς διευκρίνισιν τῆς ἀποφάσεως τῶν ὑπουργῶν καθορίζει, ὅτι κατὰ τὴν ἀληθῆ ἔννοιαν τῆς ἀποφάσεως ἀμοιβαὶ εἰς τὰ μέλη τοῦ Δικαστηρίου θὰ παρασχεθοῦν μόνον δι’ ἑκάστην ὁριστικῶς τέμνουσαν τὴν διαφορὰν ἀπόφασιν καὶ ὄχι διὰ τὰς τυχὸν ἐκδιδομένας προδικαστικάς, ἀναβλητικάς, ἢ ἄλλης φύσεως τοιαύτας καὶ ὅτι κατὰ συνέπειαν, μία καὶ μόνη ἀμοιβὴ θὰ καταβάλλεται δι’ ἑκάστην ὑπόθεσιν. Καὶ προσθέτει εἰς τὸ ἔγγραφόν του ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου–Ἀρεοπαγίτης, ὅτι «εἶναι προφανές, ὅτι ἡ ἀποζημίωσις εἶναι δεδουλευμένη μόνον μετὰ τὴν δημοσίευσιν καὶ καταχώρησιν τῶν ἀποφάσεων καὶ οὐχὶ ἅμα τῇ εἰσαγωγῇ πρὸς συζήτησιν ἑκάστης δικογραφίας. Δὲν ὑπάρχει ἑπομένως, κίνδυνος διὰ τὰ συμφέροντα τῶν δικαιούχων, ἀφοῦ ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου εἶχε λάβει αὐτὰ τὰ μέτρα ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1959. Καί, ἤδη, ἀπαντῶ εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως. Κατὰ τὰς 25 Ὀκτωβρίου 1959 ἐδημοσιεύθη ἀνακοίνωσις τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως Δημοσίου Λογιστικοῦ εἰς τὴν ἐφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» διὰ τῆς ὁποίας ἀνεσκευάζοντο τὰ ἀναγραφέντα εἰς τὴν ἰδίαν ἐφημερίδα καὶ εἰς τὴν ἐφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» ἐν σχέσει μὲ τὰς Ρουμανικὰς ἀποζημιώσεις. Μία παράγραφος τῆς ἀνακοινώσεως ἐκείνης λέγει ὅτι: Προξενεῖ ἐντύπωσιν εἰς τοὺς χειριζομένους τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐπίθεσις συγχρονίζεται μὲ προσπάθειαν ἡ ὁποία καταβάλλεται πλησίον τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἔκδοσις ἀποφάσεων κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῶν δικαιούχων. Ὁ κ. συνάδελφος ὁ ὁποῖος φυσικὰ δὲν εἶναι μέτοχος εἰς τὰς δολοπλοκίας αὐτάς, ἔπρεπε νὰ προσέξῃ, κ. Πρόεδρε, τὴν παράγραφον ἐκείνην τῆς ἀνακοινώσεως τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, διὰ νὰ μὴ γίνῃ ἀκούσιος οὕτω συνεργός.

§46Κ. ΠΥΡΟΜΑΓΛΟΥ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς διαβάσω τὴν παράγραφον αὐτήν. Ἡ παράγραφος λέγει: «Ἐκ τῶν ἐκτεθέντων γεγονότων καὶ ἀριθμῶν ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ δικαστήριον ἀντιθέτως ἀκριβῶς πρὸς τὰ δημοσιευόμενα, ἀνταπεκρίθη εἰς τὴν ἀποστολήν του». Θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ, ὅτι εἰς τοὺς ἐποπτεύοντας τὸ ἔργον τῆς ἐκδικάσεως τῶν Ρουμανικῶν ἀποζημιώσεων προκαλεῖ ἐντύπωσιν τὸ γεγονὸς......... (ἀναγινώσκει)........».

§47Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε συνάδελφε, δὲν χρειάζονται ἄλλαι διευκρινήσεις διότι ἡ ἀνακοίνωσις εἶναι πλήρης. Κατεβλήθη προσπάθεια νὰ χρησιμοποιηθοῦν ὡς δικηγόροι τῶν δικαιούχων, πρόσωπα συνδεόμενα συγγενικῶς ἢ φιλικῶς πρὸς τὰ μέλη τοῦ δικαστηρίου, μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ παράστασις τῶν δικηγόρων ἐκείνων νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν κρίσιν τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου. Διευκρινίζω, ὅτι ὁ ἐπερωτήσας κ. συνάδελφος, εἶναι ξένος πρὸς αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν. Τὸ δικαστήριον ἐπροχώρησεν εἰς τὴν ἐκδίκασιν τῶν ὑποθέσεων καὶ ἤδη ἔχει περίπου περατώσει τὰ ¾ ἢ μᾶλλον τὰ ⅘ τοῦ ἔργου του, καὶ ἔχουν ἐκδοθῆ 6.700 ἢ 7.000 ἀποφάσεις. Καὶ ὑπολείπεται σήμερον νὰ ἐκδικασθοῦν 360 φάκελλοι. Αἱ ὑποθέσεις αὗται θὰ συζητηθοῦν ἐντὸς 3μήνου ἤτοι μέχρι τοῦ Μαρτίου. Ἡ καθυστέρησις ὀφείλεται κυρίως εἰς τοὺς δικαιούχους ἐπιθυμοῦντας ἀναβολὴν συζητήσεως λόγῳ δυσχερείας συγκεντρώσεως τῶν δικαιολογητικῶν ἔτι δὲ καὶ εἰς τὴν ἀνάγκην τηρήσεως μακρᾶς προθεσμίας εἰς τοὺς διαδίκους δικαιούχους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Οὐσιαστικῶς τὸ ἔργον φθάνει εἰς τὸ τέρμα του καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ἔχει κατοχυρώσει τὰ συμφέροντα τῶν δικαιούχων μὲ τὴν ὀρθὴν ἑρμηνείαν τῆς καταβολῆς ἀμοιβῆς ἅπαξ διὰ τὴν ὁριστικῶς κρινομένην ὑπόθεσιν καὶ ὄχι πολλαπλῶς δι’ ἑκάστην ἐπὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ἐκδιδομένην ἀπόφασιν.

§48Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Πρόκειται καὶ περὶ ἀρίστου δικαστοῦ.

§49Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Χαίρω, κ. συνάδελφε, διὰ τὴν διαπίστωσιν. Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης ἕνα ἐκ τῶν ἀρεοπαγιτῶν ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσῃ. Βεβαίως πρόκειται περὶ ἀρίστου δικαστοῦ. Νομίζω ὅμως, ὅτι καὶ οἱ ἄλλοι ἀρεοπαγῖται δὲν ὑστεροῦν τοῦ χρησιμοποιηθέντος. Δὲν ἀπέστειλα, κ. συνάδελφοι, εἰς τὴν Βουλὴν διὰ νὰ λάβῃ γνῶσιν ὁ ἐπερωτῶν συνάδελφος τὰ βιβλία δημοσιεύσεως τῶν ἀποφάσεων. Ὅλοι οἱ δικηγοροῦντες γνωρίζουν ὅτι τὰ βιβλία εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν δικαστηρίων, διὰ νὰ παρακολουθοῦν οἱ διάδικοι, οἱ δικηγόροι καὶ πᾶς ἰδιώτης τὴν κίνησιν τῆς ὑποθέσεως καὶ διὰ νὰ πληροφοροῦνται τὴν ἔκδοσιν τῆς ἀποφάσεως. Εἶπον εἰς τὴν ἀπάντησίν μου, ὅτι τὰ βιβλία εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν τῶν δικηγόρων καὶ τῶν δικαιούχων καὶ παντὸς ἄλλου ἐνδιαφερομένου διὰ νὰ λάβουν γνῶσιν. Ὑπεστήριξεν ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι τὸ δικαστήριον ἐπραγματοποίησε κατὰ ὡρισμένην χρονικὴν περίοδον 29 μόνον συνεδριάσεις, διὰ τὰς ὁποίας θὰ εἰσπράξῃ ἕνα ποσόν, ὡς ἐάν, κ. συνάδελφοι, ἡ ἐργασία τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου, παντὸς δικαστηρίου εἰς τὴν τομὴν τῶν ὑποθέσεων, νὰ συνίσταται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὴν παρουσίαν των ἐπὶ τῆς ἕδρας, εἰς τὴν ἐκφώνησιν τῆς ὑποθέσεως καὶ εἰς τὴν ἀκρόασιν τῶν διαδίκων καὶ τῶν μαρτύρων ἐνδεχομένως, χωρὶς νὰ παρίσταται ἀνάγκη ἄλλης ἐργασίας διὰ τὴν προπαρασκευὴν τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως καὶ διὰ τὴν μελέτην τοῦ φακέλλου.

§50Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Δὲν ἀνεφέρατε τὰ ποσὰ τὰ ὁποῖα εἰσέπραξαν.

§51Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δι’ ὅλα θὰ λάβητε ἀπάντησιν. Κύριοι συνάδελφοι, αἱ ἀποφάσεις τοῦ δικαστηρίου, ἔχουν ἐπιδικάσει μέχρι σήμερον ποσὸν 4 καὶ πλέον ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Αἱ ἀποφάσεις αὗται ἔπρεπε νὰ παραμείνουν εἰς τὸ δικαστήριον κατὰ ρητὴν διάταξιν τοῦ σχετικοῦ νόμου, μέχρις ὅτου συμπληρωθῇ ἡ ἐκδίκασις ὅλων τῶν φακέλλων. Ἔτσι ὁρίζει ὁ νόμος. Καὶ μετὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἐκδικάσεως θὰ γίνῃ σύμμετρος κατανομὴ τοῦ ποσοῦ τῆς ἀποζημιώσεως εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶχον δικαίωμα ἐκ τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ προστεθῇ, ὅτι ἡ ἀλόγιστος ἀποδοχὴ ἐκ μέρους τοῦ δικαστηρίου ἀδικαιολογήτων καὶ ὑπερμέτρων ἀξιώσεων ὡρισμένων πολιτῶν θὰ προεκάλει κατ’ ἀνάγκην τὴν ἀδικίαν ἄλλων δικαιούχων, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς μεθόδου τῆς διογκώσεως τῆς ἀπαιτήσεως, καὶ νὰ παρασύρουν τὸ δικαστήριον εἰς τὴν ἔκδοσιν μιᾶς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία θὰ ἐπεδίκαζεν ὑπερβολικὸν ποσόν. Ἄς θεωρηθοῦν ταῦτα ὡς ἐπαρκὴς ἀπάντησις πρὸς τοὺς σκοπίμως διὰ τὸν λόγον τοῦτον θορυβοῦντας. Ἔλεγον, κ. συνάδελφοι, ὅτι τὸ δικαστήριον ἔπρεπε νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικόν, διότι ἡ ἐκδίκασις τῆς ὑποθέσεως καὶ ἡ ἐπιδίκασις ἑνὸς ποσοῦ δὲν ἀπετέλει μόνον δικαίωσιν τοῦ δικαιούχου, ἀλλὰ καὶ περιορισμὸν συγχρόνως τοῦ δικαιώματος τῶν ἄλλων. Καὶ αὐτὸ ἐπεδίωξε τὸ δικαστήριον. Καὶ ἴσως δι’ αὐτὸν τὸν λόγον προεκάλεσε καὶ τὴν μῆνιν ὡρισμένων προσώπων. Βραδύτερον, διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς ὅσα ἔλεγον περὶ τῶν δημοσιευομένων ἀποφάσεων, πρωτοβουλία τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, ἀπεφασίσθη διὰ διοικητικοῦ μέτρου ἡ ἄμεσος ἀποστολὴ τῶν ἀποφάσεων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν διὰ νὰ γίνεται ἡ καταβολὴ ἑνὸς ποσοστοῦ τῆς ἐπιδικαζομένης ἀπαιτήσεως, χωρὶς νὰ ἀναμένεται ἡ ὁλοκλήρωσις τοῦ ἔργου τῆς ἐκδικάσεως. Καὶ πράγματι ἡ γραμματεία τοῦ δικαστηρίου συνεμορφώθη μὲ τὴν ἐντολὴν τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ ἤρχισε νὰ διαβιβάζῃ ἀντίγραφα τῶν ἀποφάσεων. Ἐπειδὴ ὅμως ἦτο δυνατὸν νὰ καθυστερήσῃ ἡ ἀντιγραφὴ τῶν ἀποφάσεων πρὸς μείζονα διευκόλυνσιν τῶν δικαιούχων, καθιερώθη ἡ ἀποστολὴ καταστάσεως, ἡ ὁποία περιελάμβανε τοὺς δικαιούχους καὶ τὸ ἐπιδικασθὲν ποσὸν εἰς τρόπον ὥστε ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν νὰ προβῇ εἰς τὴν διάθεσιν μέρους τοῦ εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῆς ποσοῦ πρὸ τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἔργου τῆς ἐκδικάσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἀπάντησις περιλαμβάνει καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποιήθησαν εἰς τὸ ἔργον τοῦ δικαστηρίου. Ἐπρόκειτο περὶ αἰτήσεων, αἱ ὁποῖαι ὑπεβλήθησαν εἰς τὴν Πρεσβείαν τῆς Βέρνης. Συνετάχθησαν εἰς τὴν Ρουμανικὴν ὅλα τὰ δικαιολογητικά. Τὸ δικαστήριον εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ προσλάβῃ τρεῖς μεταφραστὰς ἐπὶ μηνιαίῳ μισθῷ 2.600 τοῦ ἑνὸς καὶ 2.300 τῶν ἄλλων δύο ἐκ τῶν Ἑλλήνων τῆς Ρουμανίας φυσικά. Προσέλαβε δύο δακτυλογράφους καὶ ἓξ διοικητικοὺς ὑπαλλήλους ἐπὶ μηνιαίῳ μισθῷ 1.700 δραχμῶν. Προσέλαβεν ἀκόμη ἕνα ὑπάλληλον προερχόμενον ἀπὸ τὴν γραμματείαν τῶν δικαστηρίων καὶ ἕνα κλητῆρα. Αὐτὸ εἶναι τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον ὑπηρετεῖ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἐκείνην. Πέραν αὐτοῦ, ἐπιμονῇ τοῦ Προέδρου τοῦ δικαστηρίου, εὑρέθημεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ χρησιμοποιήσωμεν καὶ ὡρισμένους ὑπαλλήλους τῆς γραμματείας τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν καθ’ ὑπερωρίαν διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ καθαρογραφή, ἡ ἀντιγραφὴ καὶ ἡ ταχεῖα ἀποστολὴ τῶν ἀποφάσεων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν, διὰ νὰ διευκολυνθῇ ἡ πληρωμὴ τῶν δικαιούχων. Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον κατεβλήθη εἰς τὰ μέλη τοῦ Δικαστηρίου ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Προέδρου αὐτοῦ. Καὶ ἐπειδὴ εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους διεπιστώθη, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἶχε καταβληθῆ εἰς ὡρισμένα μέλη τοῦ δικαστηρίου, ὑπερέβη τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον ἐδικαιοῦντο νὰ λάβουν βάσει τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἄρθρου 102 τοῦ Συντάγματος, οἱ λαβόντες ἀπέδωσαν τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἶχε καταβληθῆ εἰς αὐτοὺς κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους σὺν τῇ ἐκδόσει τῶν ἀποφάσεων καθ’ ὃ μέρος ὑπερέβαινε τὸ ὅριον τὸ ὁποῖον ἐπετρέπετο νὰ πραγματοποιήσουν διὰ προσθέτους ἀμοιβὰς καὶ ἀπολαυάς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς. Ἐλπίζω, ὅτι ταχέως θὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ συζητηθῇ καὶ ἡ ἐπερώτησις εἰς τὴν οὐσίαν διὰ νὰ δοθοῦν καὶ ἄλλαι πληροφορίαι.

§52Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον διότι τὰ ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, δικαιώνουν ἀπολύτως κατὰ τὴν κρίσιν μου τὴν ἐρώτησιν τὴν ὁποίαν εἶχε κάμει ἐν προκειμένῳ ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Βαλοῦρδος. Ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καταθέσει τὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἐζήτει ὁ κ. Βαλοῦρδος, δηλαδὴ τὸν λογαριασμὸν μετὰ τῶν δικαιολογητικῶν. Δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἀπήρτισαν τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον εἶναι ἄξια λόγου, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν Πρόεδρον, ὁ ὁποῖος εἶναι Ἀρεοπαγίτης ἐκ τῶν ἀρίστων. Ἀλλὰ ὡς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν δύναται κανεὶς νὰ ὑποτιμᾷ τοὺς ἄλλους ἐξαίρων τὸν περὶ οὗ ὁ λόγος Ἀρεοπαγίτην. Καὶ οἱ ἄλλοι ὑπάλληλοι δημόσιοι, εἶναι ἀνώτεροι. Δὲν ἔχει κανεὶς νὰ εἴπῃ τίποτε ἐναντίον των διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἤθελον οἱ ἴδιοι νὰ ἀσκήσουν τὰ καθήκοντά των, ἀπονέμοντες τὸ δίκαιον καθ’ ὃν τρόπον δύνανται. Ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν κομίζει γλαῦκα εἰς Ἀθήνας ὅταν ὑπαινίσσεται ἢ ἐκθέτῃ, ὅτι οἱ δικαιοῦχοι προσπαθοῦν διὰ παντὸς μέσου νὰ ἐπιτύχουν περισσοτέραν ἀπολαυὴν διὰ τῶν ἀποφάσεων. Δυστυχῶς γνωρίζομεν, ὅτι πάντοτε οἱ δικαιοῦχοι προσπαθοῦν πᾶν μέσον νὰ μεταχειρισθοῦν ἰδίως προκειμένου περὶ διοικητικοῦ δικαστηρίου καὶ τοῦτο δὲν ἔχει σημασίαν διὰ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ἐπίσης εἶναι γνωστόν, ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι πληροφοροῦν τοὺς βουλευτὰς ὄχι ἐξ ἀγαθοῦς συνειδότος, προκειμένου περὶ ὡρισμένων παραβάσεων ἢ πράξεων ἀξίων ἐλέγχου, αἱ ὁποῖαι γίνονται, τὸ πράττουν ἴσως ἀπὸ κακίαν, ἴσως δι’ ἐκδίκησιν διὰ τὸν αʹ ἢ βʹ λόγον. Τὸ ἐρώτημα τὸ ὁποῖον τίθεται ἑκάστοτε εἶναι ἐὰν τὰ καταγγελλόμενα ἢ ἐλεγχόμενα εἶναι ἀκριβῆ ἢ δὲν εἶναι ἀκριβῆ. Τὴν ἀνθρωπίνην καλωσύνην θὰ τὴν ἀφήσωμεν πάντοτε εἰς τὸ περιθώριον τῶν συζητήσεών μας. Προκειμένου λοιπὸν περὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς καὶ χωρὶς νὰ θίγῃ κανεὶς τὴν προσωπικὴν ἐντιμότητα τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἀπαρτίζουν τὸ δικαστήριον, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ὀρθῶς ὁ κ. Βαλοῦρδος ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς γενικῆς πολεμικῆς τὴν ὁποίαν ἔκαμε κατὰ τῶν προσθέτων ἀμοιβῶν τῶν ὑπαλλήλων ἠθέλησε νὰ ἐρωτήσῃ ἐὰν τὰ ὅσα τοῦ εἶπον προκειμένου περὶ τοῦ ἐν λόγῳ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου ἦσαν ἀκριβῆ καὶ ἠρώτησε τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος δὲν ἦτο κἂν ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὅταν προσδιωρίσθησαν αἱ ἀμοιβαί. Πράγματι, κ. συνάδελφοι, αἱ ἀμοιβαὶ αἱ ὁποῖαι ὡρίσθησαν ὡς τὰς ἀνέφερεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἦσαν τερατώδεις ἂν ληφθοῦν ὡς σύνολον καὶ θύματα τῆς ἀρχικῆς ἀπροσεξίας εἶναι τὰ μέλη τοῦ Δικαστηρίου. Διότι ὡρίσθη κατ’ ἀρχήν, ὅτι ἕκαστον μέλος τοῦ δικαστηρίου θὰ λαμβάνῃ δραχμὰς πεντήκοντα κατ’ ἀπόφασιν, μὲ ρητὴν ἐπεξήγησιν, ὅτι ὑπὸ τὸν ὅρον ἀποφάσεις περιλαμβάνονται τόσον αἱ τακτικαὶ ὅσον καὶ αἱ προδικαστικαί. Ἰδοὺ τὸ ἀποτέλεσμα. Βέβαια τὸ δικαστήριον ἔχει ἀνάγκην ἐκδόσεως προδικαστικῶν ἀποφάσεων διὰ νὰ συλλέξῃ τὰς ἀποδείξεις. Συνολικὸν ὅμως ἀποτέλεσμα εἶναι, κ. Πρόεδρε, ὅτι τὸν Αὔγουστον τοῦ 1959, διότι μέχρι τότε ἔχω σαφῶς τὸν λογαριασμὸν ὑπ’ ὄψει μου, εἶχον καταβληθῆ δι’ ἔξοδα τοῦ δικαστηρίου δολλάρια 76.000.

§53Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία σας.

§54Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Εἶναι εἰς τὰ ἔγγραφά σας.

§55Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὄχι, διότι εἰς 76.000 δολλάρια δὲν ἀνῆλθεν οὔτε κἂν ἡ ὅλη δαπάνη τῆς λειτουργίας τοῦ δικαστηρίου. Εἰς τὰ μέλη τοῦ δικαστηρίου κατεβλήθησαν 800.000 δραχ. δηλαδὴ 25.000 ἢ 28.000 δολλάρια.

§56Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ὄχι δά. Καὶ 800.000 ποὺ λέγετε, δὲν εἶναι τόσα, κάμνετε τὸν λογαριασμόν σας καὶ θὰ ἴδητε.

§57Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἰς τοὺς ἀριθμοὺς μὴ ἐπιμένετε, διότι οὕτως ἔχουν καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ἐγένετο ἔλεγχος. Τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν ἀντιπροσώπευε τὰς λοιπὰς δαπάνας, ἀμοιβὰς προσωπικοῦ κ.ο.κ. Τὸ δικαστήριον εἶχεν εἰσπράξει 800.000 περίπου δραχμὰς καὶ σᾶς ἔδωσα τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἐκ τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ ἐπεστράφη μέρος εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους σύμφωνα μὲ τὸν νόμον. Καὶ ἐπὶ πλέον θὰ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι οὐδέποτε τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν καὶ ἰδιαιτέρως καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου ἐξέλαβεν, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καταβάλληται ἀμοιβὴ δι’ ἑκάστην οἱασδήποτε κατηγορίας ἀπόφασιν.

§58Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ ἐκλάβῃ ἄλλως διότι αὐτὸ ὁρίζει σαφῶς ἡ ἀπόφασις. Εἴπατε, ὅτι ὑπάρχει ἐμπιστευτικὸν ἔγγραφον τοῦ Προέδρου τοῦ δικαστηρίου μὲ τὸ ὁποῖον ζητεῖ τὴν μεταβολὴν τοῦ πράγματος.

§59Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι ἐμπιστευτικὸν πλέον ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου, ὅταν ἔκαμε τὸ Γενικὸν Λογιστήριον τὴν ἀνακοίνωσιν καὶ δι’ ἐπιστολῆς μου πρὸς τὴν «Ἐλευθερία» τὸν Νοέμβριον ἔκαμα ρητὴν μνείαν τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἐγγράφου αὐτοῦ τοῦ Προέδρου τοῦ δικαστηρίου μὲ χρονολογίαν 2 Ἀπριλίου 1959.

§60Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ πεποίθησίς μου εἶναι, ὅτι ἡ ἑρμηνεία τοῦ «κατ’ ἀπόφασιν» ἦτο ἑρμηνεία τὴν ὁποίαν δὲν ἠδύνατο κανεὶς νὰ μὴ ἀποδεχθῇ, διότι τὸ ἔγγραφον εἶναι σαφές. Ὀρθῶς λοιπὸν ἐζητήθη ὁ λογαριασμός, ἀπὸ τὸν ἐπερωτῶντα βουλευτήν, διότι δὲν ἐπρόκειτο περὶ τραπεζιτικοῦ λογαριασμοῦ, ἀλλὰ περὶ λογαριασμοῦ δημοσίας δαπάνης, ἡ ὁποία εἶναι κατ’ ἐξοχὴν δημόσιον πρᾶγμα. Δι’ αὐτὸν ἄλλωστε τὸν λόγον ὑπάρχει τὸ Κοινοβούλιον, δηλαδὴ διὰ νὰ ἐλέγχῃ τὰς δαπάνας. Εἶπε λοιπὸν ὁ κ. βουλευτὴς νὰ κατατεθῇ ὁ λογαριασμὸς διὰ νὰ ἴδωμεν ποία ἑρμηνεία εἶχε δοθῆ καὶ διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσπραχθοῦν τοιαῦτα ποσὰ ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ δικαστηρίου καὶ ποῖα ποσὰ ἀκριβῶς.

§61Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, πρὸ τῆς σημερινῆς συζητήσεως ὑμεῖς προσωπικῶς μήπως εἴχατε τὴν ἀφορμὴν νὰ λάβητε γνῶσιν, ὅτι ὑπῆρχεν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου τὸ ἔγγραφον αὐτὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Δικαστηρίου;

§62Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ, δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ φάκελλον.

§63Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ὑπάρχει.

§64Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ὑπάρχει. Δὲν θὰ ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τοιοῦτον ἔγγραφον καὶ νὰ τὸ ἀγνοῶ καὶ κυρίως λόγῳ τοῦ προσώπου τὸ ὁποῖον θὰ τὸ εἶχεν ὑποβάλει.

§65Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Δὲν ὑπάρχει τοιοῦτον ἔγγραφον.

§66Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἀλλὰ προχωρῶ ἔτι περαιτέρω. Εἴπατε πρὸ ὀλίγου, ὅτι κατὰ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Προέδρου τοῦ Δικαστηρίου ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ὁλοκληρωθῆ ἡ ὑπόθεσις διὰ νὰ θεωρηθῇ ἡ ἐργασία αὕτη ὡς δεδουλευμένη ἐργασία. Καὶ βλέπω τὸν Αὔγουστον τοῦ 1959 νὰ ἔχῃ εἰσπραχθῆ αὐτὸ τὸ ποσὸν καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους, μετὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ θορύβου νὰ ἐπιστρέφεται τεράστιον μέρος τῆς ἀμοιβῆς, καὶ διερωτῶμαι: Ἔχει συμβῆ ποτὲ εἰς μέλος οἱουδήποτε δικαστηρίου νὰ λαμβάνῃ ἀνοικτὰ προκαταβολὴν τοιαύτην, ὥστε νὰ χρειάζεται νὰ ἐπιστρέψῃ τοσοῦτον μέρος αὐτῆς; Κατὰ τὴν κρίσιν μου δὲν ὑπάρχει οὔτε ἓν τοιοῦτον παράδειγμα. Ἄρα ὑπῆρξε κακὴ ἑρμηνεία τῆς ἀποφάσεως ἢ μᾶλλον ὀρθὴ ἑρμηνεία καὶ εἰσεπράττοντο ἀμοιβαὶ διὰ τὰς προδικαστικὰς ἀποφάσεις. Ἐκ τῶν ὑστέρων δέ, μὴ γνωρίζοντες οἱ ἄνθρωποι, ὅτι θὰ ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ φθάσουν εἰς τόσον μεγάλον ἀριθμὸν ἀποφάσεων, εἶδον, ὅτι ἔφθασαν εἰς ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν ἀποφάσεων καὶ εἰς ἕνα μεγάλο ποσὸν διὰ τὸ ὁποῖον κἄποιος κἄποτε θὰ ἔπρεπε νὰ φωνάξῃ. Καὶ τὸ ποσὸν αὐτὸ τοὺς παρείχετο ἀπὸ τὸ Κράτος ὑπὸ τὸν τύπον τῶν κρατικῶν προσθέτων ἀμοιβῶν καὶ ἐξόδων κινήσεως —ὡς ὀνομάζονται τὰ ἔξοδα τῆς γραφειοκρατικῆς ἀκινησίας— καὶ εἰσέπραξαν ποσὰ τοιαῦτα, ὅμοια τῶν ὁποίων, ὡς εἶπεν ὁ κ. Βαλοῦρδος, δὲν θὰ ἔφερον ἐδῶ οὔτε οἱ μετανάσται. Τὸ ἔγγραφόν σας τὸ ὁμολογεῖ. Λέγει πράγματι, ὅτι πρωτοβουλίᾳ τοῦ προέδρου τοῦ δικαστηρίου καὶ δι’ ἀποφάσεως ἔχει διακανονισθῆ ἐκ τῶν ὑστέρων ἡ ἀποζημίωσις ἐφάπαξ κατὰ ὑπόθεσιν ἡ δὲ ἀρχὴ αὐτῆς ἴσχυσεν ἀναδρομικῶς, τοὐτέστιν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τοῦ δικαστηρίου. Χαίρω ποὺ ἀκούω, ὅτι δὲν θὰ συνεχισθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασις, ἀλλὰ θὰ περιορισθῇ, πλὴν ὅμως νομίζω, ὅτι ἀνήκει ἔπαινος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας πρὸς τὸν βουλευτὴν κ. Βαλοῦρδον, διότι ἀνεκίνησε τὸ θέμα, καθ’ ὅσον μόνον ἔτσι, δηλαδὴ διὰ τῆς ἀνακινήσεως τοιούτων θεμάτων θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ὀρθὴν τακτικὴν νὰ μὴ ἐφευρίσκεται θύρα ὑπηρεσίας διὰ τῆς ὁποίας αἱ πρόσθετοι ἀμοιβαὶ διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους νὰ πολλαπλασιάζωνται.

§67Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι ἱκανοποίησις διὰ τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὅτι μετὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἦλθε νὰ ἀναλάβῃ τὴν προστασίαν τοῦ κ. βουλευτοῦ, ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς τὴν ὁμάδα του, καὶ νὰ καταλήξῃ εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ κ. βουλευτὴς εἶναι ἄξιος τῆς εὐγνωμοσύνης τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ ἁπλῶς καὶ μόνον περὶ τοῦ ὅτι δὲν ἐχρειάζετο ἡ παρέμβασις τοῦ κ. συναδέλφου. Διότι ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1959, κ. Πρόεδρε τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 412 ἔγγραφον αὐτοῦ καὶ πρὶν ἢ ὁ κ. Βαλοῦρδος σκεφθῇ νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα αὐτό, ἔχει λύσει τὸ ζήτημα αὐτό.

§68Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικαστηρίου τιμᾷ τὸ ἔγγραφον αὐτό, πλὴν ὅμως οὔτε ἀπὸ τῆς ἡμερομηνίας ποὺ λέγετε ἐφηρμόσθη, οὔτε καὶ κατετέθη.

§69Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ἔχει λύσει τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1959 ὡς ἐτόνισα, καὶ εἴτε εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, εἴτε δὲν εἶναι γνωστὸν τὸ ἔγγραφον αὐτό, πάντως ἡ προστασία τῶν δικαιούχων ἔχει ἐξασφαλισθῆ ἀπὸ τότε διὰ τῆς ὀρθῆς ἑρμηνείας τῆς ὑπουργικῆς ἀποφάσεως. Ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐγγράφου τοῦ Προέδρου τοῦ Δικαστηρίου μνημονεύεται εἰς τὰς σχετικὰς ἀνακοινώσεις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου καὶ εἰς τὰς δημοσιευθείσας προσφάτως ἐπιστολάς μου εἰς τὴν «Ἐλευθερία». Καὶ θὰ εἶναι παράδοξον ἂν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως δὲν ἔλαβε γνῶσιν τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἐγγράφου ἐκείνου. Ἀλλὰ ποίαν σημασίαν ἔχει τὸ γεγονός, ἐὰν γνωρίζωμεν ἢ δὲν γνωρίζομεν τὸ ἔγγραφον αὐτό. Σημασίαν ἔχει, ὅτι ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου ἐπροστάτευσεν ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1959 τὰ συμφέροντα τῶν δικαιούχων. Καὶ πέραν αὐτοῦ ἡ ἐκκαθάρισις τῶν δικαιωμάτων τῶν μελῶν τοῦ δικαστηρίου γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχῆς τὴν ὁποίαν ἔχει διαγράψει ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὀρθῆς ἑρμηνείας τῆς ὑπουργικῆς ἀποφάσεως. Καὶ δὲν εἰσέπραξαν προκαταβολὴν τὰ μέλη τοῦ δικαστηρίου, ἀλλὰ τὴν ὀφειλομένην ἀμοιβὴν διὰ τοὺς ἐκκαθαρισθέντας φακέλλους βάσει τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας τῆς ὑπουργικῆς ἀποφάσεως. Εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους ὅμως διαπιστοῦται ἀπὸ αὐτὰ ταῦτα τὰ μέλη τοῦ δικαστηρίου, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἰσέπραξαν ὑπερβαίνει τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπολαύσουν καὶ σπεύδουν νὰ ἐπιστρέψουν τὸ εἰσπραχθὲν ἐπὶ πλέον παρ’ αὐτῶν ποσόν. Διότι τὰ μέλη τοῦ Δικαστηρίου καὶ κρίσιν καὶ ἦθος ἔχουν καὶ τὸν νόμον γνωρίζουν.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συζητεῖται ἡ προταχθεῖσα δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς ἐπερώτησις τοῦ κ. Δ. Παπαμιχαλοπούλου, ἀναφερομένη εἰς τὰς οἰκονομικὰς διευκολύνσεις Ἀτμοπλοϊκῶν Ἑταιρειῶν. Ὁ κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§71Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐπερωτήσεώς μου, ἐπιθυμῶ, ἐν εἴδει προλόγου ταύτης, νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις, διατί τὸ Κράτος ἐν Ἑλλάδι εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην, μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, νὰ γίνῃ ἰδιοκτήτης ἐμπορικῶν πλοίων καὶ ἐν συνεχείᾳ πωλητὴς τούτων πρὸς ἰδιώτας. Ν’ ἀντιγράψῃ, τοὐτέστι, τὸ προηγούμενον τοῦ 1856, ὅτε ὁ Ἀλέξ. Μαυροκορδᾶτος, Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, μετέβη αὐτοπροσώπως εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ ἠγόρασεν, ἀντὶ τιμήματος 24.000 λιρῶν, τρία ἐπιβατηγὰ ἀτμόπλοια, ἅτινα εἰσέφερε, διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου ὡς συνεταίρου, εἰς τὴν ἱδρυθεῖσαν, συγχρόνως τότε, πρώτην ἐν Ἑλλάδι ναυτικὴν ἑταιρείαν, ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Ἑλληνικὴ Ἀτμοπλοΐα», κοινῶς δὲ γνωστὴ ὡς «παλαιὰ ἀτμοπλοΐα τῆς Σύρου» (1856–1893). Οἱ λόγοι τῆς προσφάτου παρεμβάσεως τοῦ Κράτους εἰς τὰ πράγματα τῆς ἀκτοπλοΐας, τῆς ἀσκήσεως τοὐτέστι κρατικῆς ἐμποροναυτικῆς πολιτικῆς, εἶναι οἱ ἑξῆς: Κατὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ἤτοι τὴν 1ην Σεπτεμβρίου 1939, ὁ Ἑλληνικὸς ἐπιβατηγὸς στόλος ἀπηρτίζετο ἐκ 56 πλοίων, ὁλικῆς χωρητικότητος 49.995 τόννων. Ὁ στόλος οὗτος ἦτο ὁ καλύτερος, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀποκτήσει ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τῆς ὀργανώσεώς της εἰς Κράτος, διότι εἶχεν αὐξήσει οὐ μόνον ἡ χωρητικότης τῶν καθ’ ἕκαστα μονάδων, ἀλλὰ καὶ ἡ ποιότης αὐτῶν. Καὶ ὅταν λέγωμεν ποιοτικὴν βελτίωσιν τοῦ πλωτοῦ ὑλικοῦ τῶν πλοίων τούτων ἐννοοῦμεν, μείωσιν τῆς ἡλικίας τῶν σκαφῶν, προσθήκην τοὐτέστιν νεωτέρων πλοίων, αὔξησιν τῆς ταχύτητος ὡς καὶ αὔξησιν τῶν μεταφορικῶν ἀγαθῶν ὑπὲρ τῶν ἐπιβατῶν, ἤτοι μείζονα εὐμάρειαν καὶ ἄνεσιν. Ἡ βελτίωσις δὲ αὕτη ὠφείλετο εἰς τὴν ἐφαρμογὴν ἀπὸ τοῦ 1932–1939, εἰς τὴν ἐπιβατηγὸν ναυτιλίαν τῶν ὑποδείξεων τῆς ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ ἀειμνήστου Ἀνδρέα Μιχαλακοπούλου συσταθείσης, τῷ 1930, ἐξωκοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ τὴν ἔρευναν περὶ τῆς καταστάσεως τῶν διαφόρων κλάδων τῆς ἐμπορικῆς μας ναυτιλίας, ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἐμψυχώσεως καὶ προαγωγῆς τούτων. Αἱ ὑποδείξεις, ὅμως, ἐκεῖναι διὰ τὴν ἐπιβατηγὸν ναυτιλίαν ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερον ἀκόμη νὰ διατηροῦν ὁλόκληρον τὴν ἐπικαιρότητά των καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον, διατί τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας δὲν τὰς χρησιμοποιεῖ πρὸς ἐκκαθάρισιν τοῦ δημιουργηθέντος μεταπολεμικῶς ἀκτοπλοϊκοῦ χάους, λόγῳ τῆς προσθήκης ὑπερηλίκων καὶ ἀκαταλλήλων σκαφῶν, ἀντὶ νὰ πελαγοδρομῇ, ἀπὸ τετραετίας, εἰς τὴν ἀνεύρεσιν λύσεως διὰ τοῦτο μέσῳ τῶν συσταθεισῶν, κατὰ περιόδους, διαφόρων Ἐπιτροπῶν πρὸς μελέτην τοῦ ἀκτοπλοϊκοῦ προβλήματος. Ὁ ἀνωτέρω προπολεμικὸς ἀκτοπλοϊκὸς στόλος, τελῶν ἐν ἐπιτάξει ἀπὸ τῆς κηρύξεως τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου, κατεστράφη ἐντὸς μιᾶς ἑβδομάδος καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ 9–21 Ἀπριλίου 1941, ἅμα τῇ εἰσόδῳ τῆς Γερμανίας εἰς τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, διότι τὰ σκάφη τούτου ἐχρησίμευσαν ὡς στόχος τῶν βομβαρδιστικῶν ἀεροπλάνων καθέτου ἐφορμήσεως. Ἐπεδιώκετο ὑπὸ τῶν Γερμανῶν ἡ καταστροφὴ τῶν μέσων διαφυγῆς ἐξ Ἑλλάδος τοῦ Ἀγγλικοῦ Ἐκστρατευτικοῦ Σώματος. Οὕτως ἀπωλέσθησαν 52 πλοῖα, τοὐτέστι τὰ 96% τοῦ ἀριθμοῦ τῶν σκαφῶν, ὁλικῆς χωρητικότητος 43.668 τόννων, ἤτοι τὰ 93% τοῦ ὄγκου τῆς προπολεμικῆς ἐπιβατηγοῦ ναυτιλίας. Τὰ ἐπιζήσαντα 4 σκάφη ἠδυνήθησαν νὰ διαφύγωσι πρὸς τὴν Κρήτην, κατ’ ἀρχάς, καὶ τὴν Αἴγυπτον, ἐν συνεχείᾳ. Ἀλλὰ τὸ χειρότερον, ὅτι τὰ ἀπωλεσθέντα πλοῖα, συνολικῆς ἀξίας 4.000.000 ἀγγλικῶν λιρῶν, τότε, παρέμειναν ἀνασφάλιστα ἐναντίον τῶν πολεμικῶν κινδύνων εἰς ἀνεγνωρισμένους, διεθνῶς, ξένους ἀσφαλιστικοὺς οἴκους, ὡς εἶναι τὸ Ἀγγλικὸν Λόϋδ, διότι ὁ κατὰ τὴν πολεμικὴν περίοδον ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τῆς Δικτατορίας ἠρνεῖτο, πεισμόνως, παρὰ τὰς ὑποδείξεις τῶν ἐφοπλιστικῶν καὶ ναυτεργατικῶν ὀργανώσεων νὰ ἐγκρίνῃ τὴν ἀσφάλισιν ταύτην καὶ ἀνέθεσεν εἰς τὸν Κρατικὸν ἀναιμικὸν προϋπολογισμὸν τὴν φροντίδα ἵνα ἀποζημιώσῃ τοὺς πλοιοκτήτας τῶν ἀπωλεσθέντων ἐπιτάκτων σκαφῶν «ἐκ τοῦ θησαυροῦ τοῦ Ἔθνους», ὡς ἀπεκάλεσε τὰ ἐλλείμματα τῶν Κρατικῶν προϋπολογισμῶν ὁ Μιραμπώ, κατὰ τὴν 1ην Συντακτικὴν Ἐθνοσυνέλευσιν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Ἐν τούτοις, διὰ τῶν ἀσφαλιστικῶν ἀποζημιώσεων καὶ τῶν κερδῶν ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πλοίων της ἤρχισε, μεταπολεμικῶς, ἡ φορτηγὸς ναυτιλία μας, διὰ δευτέραν φορὰν ἐντὸς τριακονταετίας, τὴν ἀνασυγκρότησίν της, διὰ νὰ ἐξελιχθῇ μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε ἡ Ἑλλὰς νὰ θεωρῆται σήμερον ἂν ὄχι ἡ δευτέρα πάντως ἡ τρίτη ἐμποροναυτικὴ χώρα τοῦ κόσμου, μὲ τὰ 1832 σκάφη ἑλληνικῆς πλοιοκτησίας, ὁλικῆς χωρητικότητος 15.382.736 τόννων. Εὐτυχῶς, χάρις εἰς τὴν προνοητικότητα καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς ἀποδήμου Κυβερνήσεως τοῦ Καΐρου (Τσουδεροῦ–Βαρβαρέσσου) ἐξουδετερώθη, ἐν μέρει, ὁ κίνδυνος ἐκ τῆς ἐκτεθείσης καταστροφικῆς πολιτικῆς τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν τῆς Δικτατορίας, διότι ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἀδείᾳ τῆς Κυβερνήσεως ταύτης, δεκάδος ἑλληνικῶν φορτηγῶν ἀτμοπλοίων ὑπὸ τῆς Ἑλβετικῆς Ὁμοσπονδίας, δι’ ἐλευθέρας ναυλώσεως, κατέστη δυνατὸν νὰ συγκεντρωθῇ τὸ ποσὸν 1.400.000 Ἀγγλικῶν λιρῶν, πρὸς δημιουργίαν κεφαλαίου ἀποζημιώσεως τῶν πλοιοκτητῶν τῶν ἀπωλεσθέντων ἐπιτάκτων ἐπιβατηγῶν ἀτμοπλοίων καὶ οἵτινες οὕτως ἠδυνήθησαν νὰ λάβωσι τὰ 40%, περίπου, τῆς ἀξίας τῶν σκαφῶν των. Ἐννοεῖται, ὅτι τὸ Κράτος, ἀσφαλιστὴς τῶν πολεμικῶν κινδύνων, δὲν διέθεσεν οὐδὲ δραχμὴν διὰ τὴν καταβολὴν τῶν ἄνω ἀποζημιώσεων. Ἐλλείψει, οὕτω, κεφαλαίων ἀντὶ τῆς ἀναμενομένης μεταπολεμικῶς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἀψύχου ὑλικοῦ τῆς ἀκτοπλοΐας διὰ καταλλήλων σκαφῶν, κατηργήθη τὸ ἰσχῦον ὅριον ἡλικίας (45 ἐτῶν) ἰδιὰ τὰ ὑποχρεωτικῶς ἀχρηστευόμενα πλοῖα, ὡς καὶ οἱ περιορισμοὶ τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν προστιθεμένων νέων, (μέχρις 20 ἔτη), μέτρα ἅτινα ἴσχυσαν ἀποδοτικώτατα μέχρι τοῦ 1940, καὶ οὕτως ἐπετράπη διὰ περιστατικῶν νομοθετημάτων καὶ διοικητικῶν διευκολύνσεων, ἡ ἀγορὰ ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς ὑπερηλίκων καὶ ἀκαταλλήλων σκαφῶν, ἅτινα ἐθεωροῦντο ὡς ἄχρηστον ὑλικὸν διὰ τὰς χώρας προελεύσεώς των. Μόνον εἰς τὴν χώραν μας παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον, ὅτι συναγωνίζονται, ἐντὸς τῶν ἑλληνικῶν θαλασσῶν, πλοῖα ἡλικίας 8 ἐτῶν πρὸς πλοῖα 65 ἐτῶν: Ἐν συνεχείᾳ τὸ Κράτος προέβη εἰς τὴν ἀγοράν, ἐκ Καναδᾶ, διαφόρων κορβετῶν, αἵτινες λόγῳ τῆς ναυπηγήσεώς των δι’ εἰδικὴν πολεμικὴν ἀνάγκην, ἦσαν ἐντελῶς ἀκατάλληλοι πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐσωτερικῶν ἐπιβατικῶν μεταφορῶν. Ἐνώπιον τῆς καταστάσεως ταύτης τῶν ἀκτοπλοϊκῶν συγκοινωνιῶν μας ἀπεφασίσθη τῷ 1948, ἐπὶ Πρωθυπουργίας τοῦ ἀειμνήστου Θ. Σοφούλη, ἡ κατασκευὴ εἰς ἰταλικὰ ναυπηγεῖα, συμφώνως πρὸς τὸ ἐγκριθὲν τότε Πρόγραμμα Ἀνασυγκροτήσεως τῆς Ναυτιλίας, τεσσάρων ἐπιβατικῶν ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, ὁλικῆς χωρητικότητος 1.800 τόννων ἕκαστον δύο ἐπιβατικῶν Μεσογειακῶν γραμμῶν, ὁλικῆς χωρητικότητος 5.000 τόννων ἕκαστον καὶ ἑνὸς φορτηγοῦ ἀτμοπλοίου, ἴσης πρὸς τὰ τελευταῖα χωρητικότητος. Ἐσφαλμένως, ὅμως, τὰ πλοῖα ταῦτα θεωροῦνται, παρ’ ἡμῖν, ὡς προερχόμενα ἐκ τῶν ἀνυπάρκτων ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων, διότι κατεσκευάσθησαν ἐκ τῆς παραχωρηθείσης τότε Ἀμερικανικῆς οἰκονομικῆς βοηθείας εἰς ἰταλικὰ ναυπηγεῖα τῇ ἀξιώσει τῆς Ἀμερικῆς, ἵνα δοθῇ ἐργασία εἰς τοὺς ἀνέργους ἐργάτας τῆς Ἰταλικῆς ναυπηγικῆς βιομηχανίας. Προκειμένου, τῷ 1951, νὰ παραληφθῶσι τὰ πλοῖα ταῦτα ἐκ τῶν Ἰταλικῶν ναυπηγείων, ἐδημιουργήθη τὸ ζήτημα ποῖος ἔδει ν’ ἀναλάβῃ τὴν ἐκμετάλλευσίν των. Ἐπροτάθη, κατ’ ἀρχάς, ἡ ἵδρυσις ἡμικρατικῆς ἐπιχειρήσεως, ἡ συνήθης πρόχειρος πανάκεια παρ’ ἡμῖν τῶν Κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, ὡς καὶ ἡ παραχώρησις, συνεταιριστικῶς, τῆς ἐκμεταλλεύσεως τούτων εἰς τοὺς ἀπωλέσαντας τὰ πλοῖα των κατὰ τὸν πόλεμον ἀκτοπλοϊκοὺς ἐφοπλιστάς, ἄποψιν, ἣν ὑπεστήριξεν ὁ ὁμιλῶν ἀπὸ τοῦ βήματος, ὡς ἰσχύσασαν πρακτικὴν κατ’ ἀμφοτέρους τοὺς πολέμους εἰς ἄλλας χώρας διὰ τὰ πλοῖα τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων. Ὁ τότε, ὅμως, ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀείμνηστος Γ. Καρτάλης, ἐδείχθη ἄκαμπτος εἰς τὴν ἄποψίν του, ὅπως τὰ πωλήσῃ εἰς δημόσιον πλειστηριασμόν, διὰ νὰ εἰσπράξῃ τὸ Δημόσιον Ταμεῖον ἀμέσως τμῆμα τοὐλάχιστον τῆς ἀξίας αὐτῶν. Περαιτέρω, ἐνδιαφερόμενος ἰδιαιτέρως διὰ τὴν διατήρησιν τῆς νομισματικῆς σταθερότητος καὶ ἐπὶ τῶν ἐπισήμων ἡμερῶν του ἡ χρυσῆ λίρα κατῆλθεν εἰς τὰς δραχ. 180 ἠξίου ὅπως τὸ τίμημα τῶν ἐκποιηθησομένων ἑπτὰ σκαφῶν τούτων, καθορισθῇ εἰς συνάλλαγμα καὶ δὴ εἰς δολλάρια Η.Π.Α. Βάσει τῶν ἀπόψεων τούτων ὑπεβλήθη, τῇ 23 Νοεμβρίου 1951, ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου «περὶ ἐκποιήσεως τῶν ναυπηγουμένων βάσει τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως ἀκτοπλοϊκῶν ἐμπορικῶν πλοίων» καὶ ὅπερ ψηφισθέν, ἀμέσως, ἀπετέλεσε τὸν ὑπ’ ἀριθ. 1971 τῆς 29 Δεκεμβρίου 1951 νόμον. Ἐπὶ τῇ βάσει δὲ τῶν διατάξεων τούτου ἐγένετο, τῇ 26 Ἰανουαρίου 1952, ἡ πρώτη προκήρυξις διεξαγωγῆς πλειοδοτικοῦ διαγωνισμοῦ διὰ τὴν ἐκποίησιν τῶν τεσσάρων ἀκτοπλοϊκῶν ἐπιβατηγῶν πλοίων, ἅτινα ἦσαν ἕτοιμα πρὸς παραλαβήν. Ἡ πρώτη δημοπρασία ἀπέβη ἄκαρπος, διότι εἶχεν ὁρισθῆ, ὑπὸ τῆς συσταθείσης εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς, ὡς κατώτατον τίμημα δι’ ἕκαστον πλοῖον τὸ ποσὸν τῶν 1.400.000 δολ. Ἡ δευτέρα ἐνηργήθη τὴν 23ην Ἰουνίου 1952 μὲ κατώτατον τίμημα δολλάρια 1.100.000 καὶ ἀνεδείχθη τελευταῖος πλειοδότης, διὰ τὰ τρία ἐκ τούτων, ἡ ἐν Πειραιεῖ λειτουργοῦσα, ἀπὸ τοῦ 1940, Ἀνώνυμος Ἑταιρεία ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Πέτρος Μ. Νομικός. Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα. Ἀνώνυμος Ἑλληνικὴ Ἑταιρία Ἐμπορίου καὶ Ναυτικῶν Ἐπιχειρήσεων», προσενεγκοῦσα διὰ μὲν τὸ ἀτμόπλοιον «Κανάρης» δολλάρια 1.351.000, διὰ τὸ «Μιαούλης» δολλάρια 1.401.000 καὶ διὰ τὸ «Καραϊσκάκης» δολλάρια 1.250.000. Διὰ τὸ τέταρτον τούτων «Κολοκοτρώνη», ἐπανελήφθη ἡ δημοπρασία ἀμέσως κατόπιν, δι’ ἀντιπροσφορᾶς καὶ κατεκυρώθη ἐπ’ ὀνόματι τῆς ἐν Πειραιεῖ ἑδρευούσης «Νέας Ἠπειρωτικῆς Ἀτμοπλοΐας Πέτρος Γ. Ποταμιάνος» ἀντὶ τιμήματος 1.845.000. Ἀνάλυσιν ἐνίων ὅρων τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας θὰ δώσωμεν κατωτέρω. Τῆς δευτέρας ἀγοραστρίας ἀτμοπλοϊκῆς ἑταιρίας κύριος μέτοχος τυγχάνει ὁ κ. Πέτρος Γ. Ποταμιάνος ἐνῷ τῆς πρώτης, τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», τὰ μὲν 95% τῶν μετοχῶν ταύτης κατέχει ὁ κ. Μᾶρκος Π. Νομικὸς καὶ τὰ 2% ἡ σύζυγός του Ἀσπασία Νομικοῦ. Τουτέστιν ὁ κ. Μ. Νομικὸς διεχειρίζετο ἔκτοτε τὰ 97% τῆς ἐπιχειρήσεως. Τοῦτο προκύπτει, μεταξὺ ἄλλων στοιχείων καὶ ἐκ τῆς ἀπὸ 25 Ἰουλίου 1955 ἀγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου κατὰ τῆς ἄνω ἑταιρίας, τῆς ἀπευθυνθείσης ἐνώπιον τοῦ Πρωτοδικείου Πειραιῶς, περὶ ἀκυρώσεως τῆς ἀγοραπωλησίας τῶν δύο Μεσογειακῶν ἀτμοπλοίων «Ἀχιλλεὺς» καὶ «Ἀγαμέμνων». Κατὰ τὴν πώλησιν τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν ἀτμοπλοίων ὁ κύριος μέτοχος Μᾶρκος Νομικὸς δὲν εἶχεν ἀκόμη ἀναμιχθῆ εἰς τὴν πολιτικὴν καὶ συνεπῶς ἠδύνατο νὰ συμμετάσχῃ τῆς πλειοδοτικῆς δημοπρασίας ἐκποιήσεως. Ἐγένετο τὸ πρῶτον βουλευτὴς ἐπὶ Συναγερμοῦ, κατὰ τὰς ἐκλογὰς δηλαδὴ τοῦ Νοεμβρίου 1952, καὶ ἔκτοτε ἐκλέγεται συνεχῶς, καὶ δὴ ὡς Κυβερνητικός, μέχρι σήμερον. Ὑπὸ τὴν βουλευτικὴν δὲ ἰδιότητα, βάσει τοῦ ἄρθρου 71 παράγρ. 8 τοῦ Συντάγματος, δὲν θὰ ἐδικαιοῦτο νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν δημοπρασίαν, ἐφόσον κατὰ τοῦτο οἱ βουλευταί, ἐπὶ ποινῇ ἐκπτώσεως ἀπὸ τοῦ ἀξιώματος, «δὲν δύνανται νὰ δέχωνται παραχωρήσεις ἐπὶ δημοσίων κτημάτων». Τοῦτο προκύπτει ἐπίσης ἐκ τῆς ἀνωτέρω ἀγωγῆς, ἔνθα τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον δι’ ἐπικουρικῆς βάσεως ᾐτήσατο, ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖον Πειραιῶς, τὴν ἀκύρωσιν τῆς ἀγοραπωλησίας τῶν δύο Μεσογειακῶν ἀτμοπλοίων «ὡς ἀπολύτως ἀκύρου καὶ παρανόμου ἐξ ὑπαρχῆς» ὡς ἐν τῷ δικογράφῳ τῆς ἀγωγῆς ταύτης ἀνεγράφετο, διότι ἡ παραχώρησις τῶν σκαφῶν ἀντέκειτο εἰς τὴν ἀνωτέρω ρητὴν Συνταγματικὴν διάταξιν. Ὑπῆρχεν, ὅμως, ἓν ἄλλο ἀσυμβίβαστον διὰ τὴν συμμετοχὴν τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας εἰς τὸν ἐκποιητικὸν τῶν τεσσάρων πλοίων διαγωνισμόν, προβλεφθὲν ὑπὸ τῆς αἰτιολογικῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου, τοῦ ἀποτελέσαντος τὸν 1971 νόμον. Διότι ρητῶς ἐν αὐτῇ ἀνεγράφη, ὅτι «ἡ ἐκμετάλλευσις τούτων ἔπρεπε ν’ ἀνατεθῇ εἰς χεῖρας ἐφοπλιστῶν τῆς ἀκτοπλοϊκῆς ἐπιβατηγοῦ ἀτμοπλοΐας, οἵτινες, λόγῳ εἰδικότητος, πείρας καὶ ἱκανότητος περὶ τὴν διοίκησιν καὶ διαχείρισιν ὁμοίων πλοίων εἰς τὰς συγκοινωνιακὰς γραμμὰς τῆς χώρας, εἶναι οἱ πλέον κατάλληλοι νὰ ἀξιοποιήσουν ἐπιτυχέστερον καὶ ἀποδοτικώτερον τὰ νεότευκτα ἐπιβατηγά». Ἐν τούτοις, ἡ ἀποκτήσασα ταῦτα Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα οὐδέποτε ἠσχολήθη ἐνωρίτερον μὲ τὴν μεταφορὰν ἐπιβατῶν, διότι ἦτο ἰδιοκτήτρια μικρῶν φορτηγῶν ἀτμοπλοίων, χρησιμοποιουμένων εἰς τὴν μεταφορὰν θηραϊκῆς γῆς. Κατὰ τὸ ἄρθρον 8 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1971 νόμου, τοὺς ὅρους διακηρύξεως τῆς δημοπρασίας, ὡς καὶ τοὺς ὅρους τῶν ὑπογραφέντων συμβολαίων τῆς δημοπρασίας, ὡς καὶ τοὺς ὅρους τῶν ὑπογραφέντων συμβολαίων ἀγοραπωλησίας τῶν τεσσάρων ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, ὁ ἀγοραστὴς τούτων ὑποχρεοῦτο νὰ καταβάλῃ τὸ συμφωνηθὲν εἰς δολλάρια τίμημα ὡς ἑξῆς: τὰ 15% προκαταβολικῶς, κατὰ τὴν ὑπογραφὴν τῶν συμβολαίων, καὶ τὸ ὑπόλοιπον εἰς εἴκοσιν ἰσοπόσους ἐτησίας δόσεις καὶ δὴ ἐπὶ τόκῳ 2%. Συνεπῶς ἡ «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα» ἔναντι τοῦ συνολικοῦ τιμήματος ἐκ 4.002.000 δολλαρίων, διὰ τὰ τρία ἀτμόπλοια, κατέβαλε, λόγῳ προκαταβολῆς, δολλάρια 600.300 καὶ παρέμεινε ὀφειλέτις ὑπολοίπων δολλαρίων 3.401.700, ἅτινα ἔδει νὰ ἐξοφλήσῃ εἰς 20 ἰσοπόσους ἐτησίας δόσεις, ἐκ δολλαρίων 170.085 ἑκάστη, ἐντόκως πρὸς 2% ἐτησίως, ἤτοι μέχρι τοῦ 1972. Ἡ ἀτμοπλοΐα Ποταμιάνου, ἐφόσον τὸ ἀτμόπλοιον «Κολοκοτρώνης» κατεκυρώθη εἰς αὐτὴν ἀντὶ ποσοῦ δολλαρίων 1.845.000, ἀφαιρουμένης τῆς ἐκ δολλαρίων 276.750 προκαταβολῆς, παρέμεινεν ὀφειλέτις ὑπολοίπου ποσοῦ δολλ. 1.568.250, ἐξοφλητέου ἐπίσης εἰς εἴκοσιν ἰσοπόσους ἐτησίας δόσεις (πρὸς δολλάρια 78.412,50 ἑκάστη), ἐπὶ τόκῳ 2%. Συνεπῶς καὶ ταύτης ἡ ὀφειλὴ ἔληγε τῷ 1972. Ὅτε κατὰ μῆνα Ἰούλιον 1953 ἔπρεπε νὰ πληρωθῇ, ὑπὸ τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», ἡ πρώτη δόσις τοῦ ὑπολοίπου τιμήματος τῶν ἄνω πλοίων μετὰ τοῦ τόκου των, ἐκ δολλαρίων 238.109, ἰσχυρίσθη αὕτη, ὅτι ἡ γενομένη κατ’ Ἀπρίλιον 1953, ἀναπροσαρμογὴ τῆς δραχμῆς ἐπηρέασε δυσμενῶς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν τριῶν πλοίων, δι’ ὃ καὶ ἐζήτησεν ἀναστολὴν καταβολῆς τῆς ὀφειλομένης δόσεως, πρὸς δὲ καὶ τροποποίησιν τῶν ὅρων τῆς συμβάσεως ἀγοραπωλησίας. Ὁ τότε Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν χωρὶς νὰ ἐξετάσῃ τὸ βάσιμον τοῦ αἰτήματος ἢ νὰ ἐπιδιώξῃ διαπίστωσιν τῆς ἀκριβείας τοῦ ἰσχυρισμοῦ τούτου τῆς ὀφειλέτιδος ἑταιρίας, ἐδέχθη τὴν καταβολὴν τοῦ ἡμίσεος μόνον ποσοῦ τῆς ὀφειλομένης ἐτησίας δόσεως, ὑποσχεθεὶς ἅμα νὰ νομιμοποιήσῃ τὴν διαταχθεῖσαν ἐκτροπὴν ἐκ τῶν ρητῶν διατάξεων τοῦ Ν. 1971, ὡς καὶ τῶν συμβάσεων ἀγοραπωλησίας, διὰ νόμου, τὸν ὁποῖον θὰ εἰσηγεῖτο συντόμως εἰς τὴν Βουλήν. Συνεπῶς ἐκ τῆς ἐτησίας ὀφειλῆς 238.109 δολλαρίων κατέβαλε μόνον 119.055. Ἐν τούτοις, ἡ «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα», διὰ τῆς κατατεθείσης, κατὰ Δεκέμβριον 1954, παρεμβάσεώς της ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας εἰς τὴν ἐκκρεμῆ μεταξὺ ΕΛΜΕΣ καὶ Δημοσίου δίκην περὶ ἀκυρώσεως τῆς ἐκποιήσεως τῶν δύο Μεσογειακῶν πλοίων, «Ἀγαμέμνων» καὶ «Ἀχιλλεὺς», ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν ζητεῖ παρὰ τοῦ Δημοσίου μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου, διὰ τὴν ὀφειλήν της ἐκ τῆς ἀγοραπωλησίας τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων, ἀλλὰ μόνον παράτασιν τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως ταύτης εἰς τὸ διπλάσιον, ἤτοι ἀπὸ 20 εἰς 40 ἔτη. Τὸ ὅτι εἰς τὴν ἡλικίαν ταύτην τὰ πλοῖα δὲν θὰ ἠδύναντο ν’ ἀποδώσουν τόσα, ὥστε νὰ ἐπιτρέπηται καὶ ἐξόφλησις χρεῶν δὲν τὴν ἐνδιέφερε. Τὴν ἐνδιέφερεν, ὅτι διὰ τῆς μακρᾶς ταύτης προθεσμίας κατ’ οὐσίαν θὰ ἐχαρίζετο πλέον τοῦ ἡμίσεος τοῦ συμβατικοῦ τιμήματος. Φυσικὴ συνέπεια τῆς γενομένης παραχωρήσεως πρὸς τὴν «Θηραϊκὴν Ἀτμοπλοΐαν» ὑπῆρξεν ἡ ἐπέκτασις τῶν αὐτῶν πλεονεκτημάτων καὶ πρὸς τὴν πλοιοκτήτριαν τοῦ ἀτμοπλοίου «Κολοκοτρώνης» Ἑταιρίαν, ἥτις ἀντὶ τῶν δολλαρίων 108.208, πρώτης δόσεως, κατέβαλε μόνον 54.104. Διέρρευσεν ἀπὸ τῆς πρώτης ἀναστολῆς ὁλόκληρον ἔτος καὶ οὐδεμία εἶχε γίνει προσπάθεια νομιμοποιήσεως μέχρι καὶ τοῦ Ἰουλίου 1954, ὅτε ἔληγεν ἡ δευτέρα ἐτησία δόσις τοῦ τιμήματος, ηὐξημένη μάλιστα διὰ τοῦ τόκου ὑπερημερίας ἐκ 12% ἐτησίως, ὡς καὶ τῶν προσθέτων τελῶν ἐκ 18% ἐτησίως. Ἐν τούτοις ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἐδίστασε νὰ διατάξῃ καὶ πάλιν, χωρὶς νὰ ἔχῃ ἐκ τῶν κειμένων διατάξεων τοιοῦτον δικαίωμα, ὡς θὰ ἐκτεθῇ ἐν τοῖς ἑπομένοις, τὸν ἁρμόδιον Ταμίαν Πειραιῶς νὰ δεχθῇ τὴν καταβολὴν καὶ αὖθις μόνον τοῦ ἡμίσεος τῆς ὀφειλομένης δευτέρας δόσεως. Κατ’ ἐπίσημον δὲ ἔγγραφον τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τοῦ Δημοσίου Λογιστικοῦ πρὸς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ἡ ληξιπρόθεσμος ὀφειλὴ τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας» ἐκ τῶν δύο τούτων δόσεων ἀνήρχετο, τὴν 16 Νοεμβρίου 1954, εἰς δολλάρια 342.860,61 λόγῳ τῶν τόκων ὑπερημερίας καὶ τῶν προσαυξήσεων. Συνεπεία, μάλιστα, τῆς ὀφειλῆς ταύτης πρὸς τὸ Δημόσιον, τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας ἠκύρωσε τὴν 10ην Ἀπριλίου 1954, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 314 ἀποφάσεώς του, τὴν γενομένην πρὸς τὴν «Θηραϊκὴν Ἀτμοπλοΐαν» παραχώρησιν τῶν δύο Μεσογειακῶν ἀτμοπλοίων, λόγῳ παραβάσεως οὐσιώδους ὅρου τῆς διακηρύξεως ἐκποιήσεως τούτων, ὡς θέλει ἐκτεθῆ κατὰ τὴν προσεχῆ συζήτησιν τῆς ἐκκρεμούσης σχετικῆς ἐπερωτήσεώς μου. Ἐν τῷ μεταξὺ, λόγῳ ἀναγραφῆς εἰς τὸν ἡμερήσιον τύπον πληροφοριῶν, καθ’ ἃς ἡ ἀναπροσαρμογὴ οὐ μόνον δὲν ἐζημίωσεν, ἀλλὰ τοὐναντίον ὠφέλησε τὴν ὀφειλέτιδα ἑταιρίαν, ἐφόσον μέρος τῶν ναύλων της, πραγματοποιουμένων ἐκ τῆς ἐκτελέσεως δρομολογίων ἐξωτερικοῦ καὶ δὴ τὴν Ἰταλίαν εἰσεπράττετο εἰς ξένον συνάλλαγμα, διετάχθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν ἔλεγχος ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πλοίων τούτων. Ἐξ αὐτοῦ ἐγνώσθη ἀνεπισήμως, διότι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐρεύνης οὐδέποτε ἤχθη εἰς τὴν δημοσιότητα, διεπιστώθη, ὅτι ἡ ὀφειλέτις ἑταιρία ἐκέρδιζε μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τόσα, ὥστε ἠδύνατο εὐχερῶς νὰ πληρώσῃ τὰς ὀφειλομένας δόσεις τιμήματος τῶν τριῶν πλοίων. Ἐν τούτοις, οὐδὲν νόμιμον ἐκβιαστικὸν μέτρον, ἐξ ἐκείνων ἅτινα λαμβάνονται ἐσπευσμένως, ἀκόμη καὶ κατὰ τῶν ὀφειλετῶν τοῦ Δημοσίου ἑκατοντάδων μόλις δραχμῶν, ἐλήφθη κατὰ τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας» μέχρι τέλους Ἰουνίου 1955, ὅτε ἤγγιζεν ἡ λῆξις τῆς προθεσμίας καταβολῆς καὶ τῆς τρίτης ἐτησίας δόσεως, ἡ δὲ ὀφειλὴ ὑπερέβη, μετὰ τῶν τόκων ὑπερημερίας καὶ λοιπῶν προσαυξήσεων, τὸ ποσὸν τῶν 500.000 δολλαρίων διὰ ταύτην καὶ τῶν δολλαρίων 230.000 διὰ τὴν ἑταιρίαν Π. Ποταμιάνος. Τῇ 11ῃ Ἰουλίου 1955 κατετέθη, ὑπὸ τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, εἰς τὴν Εἰδικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, σχέδιον νομοθετικοῦ διατάγματος «περὶ ρυθμίσεως ὀφειλῶν πρὸς τὸ Δημόσιον ἐξ ἀγορᾶς πλοίων, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 1971)51». Διὰ τῶν διατάξεων τούτου, προεβλέπετο: α) κεφαλαιοποίησις τῶν μὴ πληρωθεισῶν ληξιπροθέσμων δόσεων, ὡς καὶ τῶν ἀπαιτητῶν τοιούτων ἐντὸς τῶν ἐτῶν 1955 καὶ 1956 καὶ ἐξόφλησις αὐτῶν δι’ εἴκοσιν ἐτησίων δόσεων, ἐντόκως πρὸς 2%, β) ἀπαλλαγὴ τῶν ληξιπροθέσμων δόσεων τῶν προσαυξήσεων ἐκ τῆς μὴ ἐμπροθέσμου καταβολῆς καὶ γ) καθορισμὸς ἀπαλλαγῆς 30%, ἐν περιπτώσει τῆς ἐντὸς διετίας καὶ ἐφ’ ἅπαξ ἐξοφλήσεως ὁλοκλήρου τῆς ὑπολοίπου ὀφειλῆς. Ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς χαριστικῆς πράξεως τοῦ Κράτους πρὸς τὴν ὀφειλέτιδα ἑταιρείαν.

§72Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Πρὸς τὰς ὀφειλέτιδας ἑταιρείας.

§73Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχει σημασίαν, διότι καὶ ὁ ἄλλος εἶναι παράγων κομματικὸς καὶ φίλος τῆς

Ε.Ρ.Ε.

Ἐπρόκειτο, ἐν τῇ πραγματικότητι, περὶ καθαρῶς χαριστικῆς πράξεως τοῦ Κράτους πρὸς τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ Κυβερνητικοῦ βουλευτοῦ, εὐρυτάτου περιεχομένου, ἐφ’ ὅσον ἐκεφαλαιοποιοῦντο οὐ μόνον αἱ λήξασαι τοκοχρεωλυτικαὶ δόσεις, ἀλλὰ καὶ τῶν δύο προσεχῶν ἐτῶν, τοὐτέστι παρεχωρεῖτο ὡς βραβεῖον εἰς τὴν ἀθετήσασαν τὰς συμβατικάς της ὑποχρεώσεις ἐφοπλιστικὴν ἐπιχείρησιν δάνειον ἐξ 600.000 περίπου δολλαρίων, ἐπὶ τόκῳ 2%, ἐτάσσετο μακρὰ προθεσμία ἐξοφλήσεως τούτου, εἰκοσαετής, πρὸς δὲ παρῃτεῖτο τὸ Δημόσιον τοῦ δικαιώματος, ὅπως εἰσπράξῃ τὰς ὀφειλομένας αὐτῷ νομίμους ἐπιβαρύνσεις, λόγῳ μὴ καταβολῆς τῶν ληξασῶν τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων. Καὶ ὡς ἐπιστέγασμα, ἡ ὀφειλέτις ἀτμοπλοΐα ἠδύνατο ν’ ἀπαλλαγῇ τοῦ συνόλου τῶν συμβατικῶν ὑποχρεώσεών της, καταβάλλουσα εἰς τὸ Δημόσιον μόνον τὰ ⅔ τῆς ἀξίας τῶν πλοίων καὶ οὕτω θὰ ἐπετυγχάνετο ἀπόσβεσις τοῦ τρίτου τῶν κεφαλαίων της ἐντὸς μιᾶς μόνον πενταετίας, γεγονὸς ὅπερ εἰς οὐδεμίαν ἄλλην καὶ τὴν πλέον προσοδοφόρον ἐπιχείρησιν δύναται νὰ συμβῇ. Ἐὰν τὴν μείωσιν ταύτην τοῦ τιμήματος καθώριζε τὸ Δημόσιον κατὰ τὸν ἐκποιητικὸν διαγωνισμὸν τῶν πλοίων, βεβαίως θὰ εὑρίσκοντο ἤδη ταῦτα εἰς χεῖρας πραγματικῶν ἀκτοπλοϊκῶν ἐπιχειρήσεων. Ἐνῷ δὲ εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου τούτου Ν. Δ. ἀνεγράφετο, ὅτι ἐκ τῆς ἐπιδιωκομένης ρυθμίσεως οὐδεμία ζημία ἐπήρχετο εἰς τὸ Δημόσιον, ἀντιθέτως εἰς τὴν συνοδεύουσαν τοῦτο ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου καθωρίσθη ἡ ζημία τοῦ Δημοσίου, ἐκ μὲν τῆς διαγραφῆς τῶν προσαυξήσεων τῶν ληξιπροθέσμων καὶ μὴ ἐξοφληθεισῶν δόσεων, λόγῳ κεφαλαίου καὶ τόκου, εἰς δραχμὰς 5.435.000 ἢ δολλάρια 181.166, ἐκ δὲ τῆς μειώσεως τοῦ τιμήματος κατὰ 30%, λόγῳ τῆς ἐνθαρρυνομένης ἐντὸς διετίας ἐξοφλήσεως τῆς ὑπολοίπου ὀφειλῆς, εἰς δολλάρια 1.469.786. Ζημία τοὐτέστι σημαντικωτάτη τοῦ Δημοσίου ἐκ δολλ. 1.650.952, ἐπὶ συνόλου τῆς συναλλαγῆς 4.002.000, ὅση ἦτο ἡ ἀξία τῶν τριῶν πλοίων. Κατὰ τὴν ἐπακολουθήσασαν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως τοῦ ἄνω σχεδίου Ν. Δ., διεπιστώθη ὑπὸ τῶν βουλευτῶν, τόσον τῆς ἀντιπολιτεύσεως ὅσον καὶ τῆς συμπολιτεύσεως, ἡ δυνατότης τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», ἵνα καταβάλῃ τὰ παρ’ αὐτῆς ὀφειλόμενα ποσὰ ἐκ τῶν πραγματοποιηθέντων ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πλοίων κερδῶν, διότι ναὶ μὲν λόγῳ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς ἐπῆλθεν αὔξησις τῶν ἐξόδων ἐκμεταλλεύσεως, ἀλλὰ συγχρόνως ἐνεκρίθη γενικὴ αὔξησις τῶν ναύλων ἐπιβατῶν καὶ ἐμπορευμάτων τῆς ἐσωτερικῆς ἀκτοπλοΐας κατὰ 25%, ὑπερκαλύψασα οὕτω τὴν αὔξησιν τῶν δαπανῶν ἐκμεταλλεύσεως, καὶ ἐπὶ πλέον, ὅτι ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τῶν δρομολογίων τῶν ἀτμοπλοίων καὶ εἰς τοὺς λιμένας τῆς ἀλλοδαπῆς, καὶ συγκεκριμένως τὴν Ἰταλίαν, οἱ ναῦλοι εἰσεπράττοντο, ὡς ἐλέχθη, εἰς συνάλλαγμα, εἰς τρόπον ὥστε διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπῆλθεν αὔξησις 100% τῶν ἐσόδων ἐκ τῆς πηγῆς ταύτης ναύλων. Κατόπιν τῆς ἀναμφισβητήτου διαπιστώσεως ταύτης καὶ μολονότι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀπέφυγε νὰ προσαγάγῃ τοὺς γενομένους προηγουμένους, καὶ ζητηθέντας ἐπιμόνως ὑπὸ τῶν βουλευτῶν, ἐλέγχους διαχειρίσεως τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ἥτις ἔλαβε χώραν κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς 25 καὶ 31 Αὐγούστου 1955, ἀνεβλήθη ἀορίστως, ἐπὶ τῷ τέλει προσαγωγῆς ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν πληρεστέρων στοιχείων, δικαιολογούντων τὴν ὑποβολὴν καὶ τὴν ψήφισιν αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο εὐθὺς ἀμέσως, καὶ δὴ τῇ 2 Σεπτεμβρίου 1955, διετάχθη νέος, τρίτος κατὰ σειράν, ἔλεγχος τῶν στοιχείων ἐκμεταλλεύσεως, ἡ δὲ σχετικὴ ἔκθεσις τῶν ἐνεργησάντων τὸν ἔλεγχον τοῦτον κρατικῶν ὑπαλλήλων, συμμετοχῇ καὶ τῆς ἐνδιαφερομένης ἀτμοπλοΐας, ὑπεβλήθη τὴν 7 Σεπτεμβρίου 1955, διότι διὰ τῆς ὑπουργικῆς ἀποφάσεως εἶχε ταχθῆ τριήμερος μόνον προθεσμία ἐλέγχου τῶν στοιχείων καὶ ὑποβολῆς τῆς σχετικῆς ἐκθέσεως. Ἐκ τῆς ἐκτυπωθείσης, ἐπιμελείᾳ τῆς ὑπηρεσίας τῆς Βουλῆς, ἐκθέσεως ταύτης ἀπεδείχθη, ὡς πρὸς τὴν «Θηραϊκὴν Ἀτμοπλοΐαν», ὅτι ὁ ἔλεγχος περιωρίσθη εἰς τὸν ἰσολογισμὸν τῆς χρήσεως ἀπὸ 1.4.1953 μέχρι 31.3.1954 καὶ τοῦτο, διότι διὰ τὴν περίοδον ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1954 μέχρι 31 Μαρτίου 1955 δὲν εἶχον ἀκόμη συμπληρωθῆ αἱ ἀπαιτούμεναι ἐγγραφαί, ὡς ἐν τῇ ἐκθέσει ἀναγράφεται, «λόγῳ τοῦ ὅτι οἱ ἀποτελεσματικοὶ λογαριασμοὶ δὲν διεμορφώθησαν τελικῶς καὶ ὡς ἀτελεῖς δὲν ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψει ἡμῶν». Ὁ ἔλεγχος δ’ οὗτος μολονότι ἐγένετο πέντε ὁλοκλήρους μῆνας ἀπὸ τῆς ἡμέρας, καθ’ ἣν ἔδει νὰ εἶχε κλείσει ὁ ἰσολογισμὸς τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», ἐν τούτοις δὲν κατωρθώθη νὰ ἐπιτευχθῇ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ τελικὴ διαμόρφωσις τῶν ἀποτελεσματικῶν λογαριασμῶν, καίτοι ἐπρόκειτο περὶ εἰσπράξεων ἐκμεταλλεύσεως ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων, πραγματοποιηθεισῶν ἐν Ἑλλάδι κατὰ τὰ 80% καὶ ἐν Ἰταλίᾳ κατὰ τὰ 20%. Ἐκ τῆς μελέτης τοῦ ἰσολογισμοῦ 31 Μαρτίου 1954, εἰς ὃν συμπεριλαμβάνονται καὶ τὰ ἀποτελέσματα ἐκμεταλλεύσεως ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1952, ἀποδεικνύεται, ὅτι καὶ μετὰ πλήρη καὶ εἰς ἀκέραιον ἐξόφλησιν τῶν πρὸς τὸ Δημόσιον καθυστερουμένων ὀφειλῶν, παρέμεινε καθαρὸν κέρδος ἐκμεταλλεύσεως τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων ἐκ δραχμῶν 2.132.525. Τουτέστιν ἀπεδείχθη ἐκ τοῦ γενομένου ἐλέγχου, ὅτι ἡ ὀφειλέτις ἑταιρεία ἠδύνατο νὰ πληρώσῃ εἰς ἀκέραιον τὰς μέχρι 31 Μαρτίου 1954 συμβατικὰς ὑποχρεώσεις της, καὶ δὴ μὲ τὴν τιμὴν τῆς ἀναπροσαρμογῆς διὰ τὰς μετὰ τὴν 9.4.1953 ὑποχρεώσεις της, πρὸς δὲ νὰ παραμείνῃ εἰς χεῖρας της καὶ ποσὸν δραχμῶν νέων 2.132.525 δι’ ἀποσβέσεις προκαταβολῆς, ἐξόδων παραλαβῆς πλοίων κλπ. Ὡς ὅμως, ἐδήλωσεν εἰς τοὺς ἐλεγκτὰς ἡ ὀφειλέτις ἑταιρεία, τὰ πραγματοποιηθέντα, τῷ ὄντι, κέρδη ἐκράτει δι’ ἀποσβέσεις, μελλοντικὰς ἀνακαινίσεις, ἐπισκευὰς κλπ. Ἀλλὰ ποία ἐπιχείρησις δανεισθεῖσα χρήματα δικαιοῦται νὰ προβάλῃ εἰς τὸν δανειστήν της, ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ πληρώσῃ, διότι τὰ κέρδη της τὰ προορίζει δι’ ἀπόσβεσιν τῶν κεφαλαίων, ἀνανέωσιν τῶν ἐγκαταστάσεών της κλπ.; Τοῦτο ἰσχύει μόνον προκειμένου περὶ συνεταίρων ἐπιχειρήσεώς τινος, ὅπερ, ὅμως, δὲν συμβαίνει ἐν προκειμένῳ, ὅπου ἔχομεν συμβάσεις ἀγοραπωλησίας ἐμπορικῶν πλοίων. Οὕτω διήρρευσαν μέχρι σήμερον ἑπτὰ (7) ἔτη, ἀφ’ ἧς ἤρχισεν ἡ καθυστέρησις καταβολῆς τῶν συμβατικῶν δόσεων τοῦ τιμήματος τῶν τεσσάρων ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, καὶ τέσσαρα ἔτη ἀφ’ ἧς ἀπεσύρθη, κατ’ Αὔγουστον 1955, τὸ κατατεθὲν σχέδιον Ν. Δ. περὶ ρυθμίσεως τούτων. Συνέπεια τούτων εἶναι, ὅτι ἡ ὀφειλὴ αὐξάνεται συνεχῶς ἀνερχομένη σήμερον εἰς τὰ κατωτέρω ποσὰ δι’ ἑκατέραν τῶν δύο ὀφειλετίδων ἀτμοπλοϊκῶν ἑταιρειῶν: Α) Ὀφειλὴ «Θηραϊκῆς Ἀκτοπλοΐας»

Τὸ ποσὸν τοῦτο κατὰ τὴν μεταξὺ Δημοσίου καὶ «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας» σύμβασιν ἔδει νὰ ἐξοφληθῇ εἰς εἴκοσιν ἰσοπόσους ἐτησίας δόσεις, ἐπὶ τόκῳ 2% ἐτησίως, ἤτοι:

Β) Ὀφειλὴ Νέας Ἠπειρωτικῆς Ἀτμοπλοΐας Πέτρου Ποταμιάνου

Ἐξοφλητέον, κατὰ τὴν σύμβασιν, εἰς 20 ἰσοπόσους ἐτησησίας δόσεις (πρὸς δολλάρια 78.412,50 ἑκάστη, ἐπὶ τόκῳ 2% ἐτησίως).

Κατὰ τὸ ἀπὸ 1.2.57 μέχρι 4.7.58 (ἐπὶ 7 μῆνας) οὐδὲν κατέβαλεν.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω ὑπολογισμῶν, καθ’ ἡμᾶς ἡ ὀφειλὴ τῆς μὲν Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας ἀνήρχετο, τὴν 31 Δεκεμβρίου 1958, εἰς δολλάρια 1.298.421, τῆς δὲ Νέας Ἠπειρωτικῆς εἰς δολλάρια 408.776. Ἐκ τῆς ἀναμενομένης ἀπαντήσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν θὰ πληροφορηθῇ ἡ Βουλὴ περὶ τοῦ πραγματικοῦ ὕψους τῆς ὀφειλῆς ἑκατέρας τῶν ἀτμοπλοϊῶν τούτων. Ἐγνώσθη μόνον ἀνεπισήμως, ὅτι ἡ Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου 1958, ἤρχισε νὰ καταβάλῃ διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ ἑπταετίας, ὁλόκληρον τὴν ἐτησίαν δόσιν.

§74Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Θέλετε, κ. συνάδελφε, νὰ σᾶς δώσω τώρα τὴν ἀπάντησιν; Ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 ἐζήτησα καὶ κατετέθη ἡ δόσις ἐξ ὁλοκλήρου καὶ ἀπὸ τὰς δύο ἀτμοπλοΐας, ὅπως καὶ διὰ τὸ 1959. Ἐκτὸς τούτου ἐζήτησα καὶ τὴν τακτοποίησιν τοῦ καθυστερουμένου ὑπολοίπου τῆς ἐν τῷ μεταξὺ ἀπὸ τοῦ 1953 ἕως τοῦ 1957 περιόδου.

§75Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτό, κ. Ὑπουργέ, εἶναι πρὸς τιμήν σας διότι δὲν ἠθελήσατε νὰ ἐπαναλάβητε τὸ προηγούμενον συναδέλφων σας ὑπουργῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κ. συνάδελφοι, τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀποτελεῖ τὴν πλήρη δικαίωσιν ἐκείνων, οἵτινες ἐπίστευον, ἀμετακινήτως, ὅτι ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων ἀπέφερε τόσα κέρδη, ὥστε νὰ εἶναι εὐχερὴς ἡ καταβολὴ ὁλοκλήρου τῆς ἐτησίας συμβατικῆς δόσεως. Δὲν γνωρίζομεν ποῦ ὀφείλεται ἡ μεταστροφὴ αὕτη τῶν διαθέσεων τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας καὶ ἐὰν μεταξὺ τῶν ληφθέντων ὑπὸ τοῦ ἤδη κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἄλλων μέτρων συνετέλεσε κατά τι καὶ ἡ συζητουμένη ἐπερώτησις, ἥτις κατετέθη τὸ πρῶτον εἰς τὴν Βουλὴν τὴν 6 Ἰουνίου 1958, ἡ δὲ πληρωμὴ τῆς δόσεως 1958 ἤρχιζεν ἀπὸ τὸ τρίτον δεκαήμερον τοῦ μηνὸς Ἰουλίου τοῦ ἄνω ἔτους.

§76Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Παπαμιχαλόπουλε, ἐὰν θέλετε, εἶμαι πρόθυμος νὰ σᾶς δώσω τὴν στιγμὴν αὐτὴν τὰ ὑπόλοιπα ποσά.

§77Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ, ἀφήσατε νὰ τελειώσω πρῶτον καὶ μετὰ νὰ ἀπαντήσητε, διότι ἐκτὸς τῶν ἄλλων θὰ ἀπαντήσω ποία πρόβλεψις καὶ ποῖαι ἐγγυήσεις ὑπῆρχον κατὰ τὴν σύνταξιν τῶν συμβολαίων.

§78Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Παπαμιχαλόπουλε, αἱ ἐγγυήσεις περιέχονται εἰς τὰ συμβόλαια πωλήσεως τῶν πλοίων.

§79Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν; Ὑπῆρχε πράγματι εἰς τὰ συμβόλαια πρόβλεψις, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς καταβολῆς τῶν δόσεων εἰς τὰς καθοριζομένας προθεσμίας καὶ ὄχι μὲ ἀναστολὴν 5½ ἔτη καὶ πλέον ἀποτέλεσμα τοῦ ὁποίου ὑπῆρξεν ὁ ἐξανεμισμός.

§80Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἐξετάσωμεν ἤδη, κ. συνάδελφε, ἐὰν αἱ ἐκδοθεῖσαι κατὰ καιροὺς διαταγαὶ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, περὶ ἀναστολῆς πληρωμῆς τῶν ληξιπροθέσμων δόσεων, ἔχουν νομικὸν ἔρεισμα καὶ ἐν συνεχείᾳ ποῖαι εἶναι αἱ ἐγγυήσεις διὰ τὴν ἐξασφάλισιν πληρωμῆς ὑπὸ τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας τῆς ὀφειλῆς της πρὸς τὸ Δημόσιον. Διὰ τὴν ἀναστολήν, ἑκάστοτε, τῆς πληρωμῆς τῶν ληξιπροθέσμων δόσεων καὶ συνεπῶς, ὅπως ἀφήνεται ἀνενόχλητος ἡ ἄνω ὀφειλέτις, διεβιβάζετο ἐκ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν πρὸς ἓν Πειραιεῖ Ταμεῖον Εἰσπράξεως Φορολογίας πλοίων εἰδικὴ διαταγή, περιέχουσα στερεότυπον τὴν δικαιολογίαν, περὶ τῆς προσεχοῦς ρυθμίσεως νομοθετικῶς τοῦ θέματος. Καὶ ὡς ἐλέχθη, παρῆλθον μέχρι σήμερον ἑπτὰ ἔτη ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς πρώτης διαταγῆς περὶ ἀναστολῆς πληρωμῆς καὶ ἡ ρύθμισις αὕτη οὐ μόνον δὲν συνετελέσθη, ἀλλ’ οὐδὲ ἐπεδιώχθη, διότι θ’ ἀπετέλει ἤδη πρωτοφανὲς σκάνδαλον ἡ ἐπανάληψις τῆς προσπαθείας τοῦ Αὐγούστου 1955, ὅπως ἀπαλλαγῇ τῆς ἐκπληρώσεως τῶν συμβατικῶν ὑποχρεώσεών του ὀφειλέτης τοῦ Δημοσίου, ὅστις, ὡς ἐξετέθη ἀνωτέρω, κερδίζει ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πωληθέντων σκαφῶν πέραν τῶν ὑποχρεώσεών του καὶ ὡς θὰ προστεθῇ κατωτέρω ἀπέκτησε, κατὰ τὴν τελευταίαν ἑπταετίαν, ἓξ φορτηγὰ ἀτμόπλοια, ἀξίας ὑπερβαινούσης τὰ πέντε ἑκατομμύρια ἀγγλικῶν λιρῶν. Ἡ ἑκάστοτε δὲ ὑπόμνησις περὶ τῆς ἐπικειμένης νομοθετικῆς ρυθμίσεως ἀπετέλει ἁπλοῦν πρόσχημα τοῦ ἐκδίδοντος τὴν διαταγὴν ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἵνα καλύπτεται ἔναντι τοῦ ὑφισταμένου τοῦ Ταμείου. Αἱ διαταγαὶ περὶ ἀναστολῆς ἦσαν παράνομοι καὶ αὐθαίρετοι, διότι ἀντέκειντο εἰς τὰς ἑξῆς νομίμους διατάξεις: α) Τὸν νόμον 5940)1933 «περὶ παροχῆς φορολογικῶν διευκολύνσεων καὶ μειώσεων εἰς τοὺς ὀφειλέτας τοῦ Δημοσίου», καθ’ ὃν προκειμένου περὶ ἀναστολῆς πληρωμῆς ληξιπροθέσμου δόσεως, ἀπαιτεῖται πρὸς τοῦτο ἀπόφασις τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐρειδομένη, ὅμως, ἐπὶ ᾐτιολογημένης πρὸς τοῦτο γνώμης εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς, ἑδρευούσης παρὰ τῷ Γενικῷ Λογιστηρίῳ, καὶ οὐχὶ ἁπλῆ ὑπουργικὴ ἀπόφασις, καὶ μάλιστα μὲ τὴν αἰτιολογίαν τῆς προσεχοῦς ρυθμίσεως τοῦ θέματος διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ, ὡς ἐγένετο ἐν προκειμένῳ. β) Τὸ ἄρθρον 7 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1971 νόμου, ὅπερ ρητῶς ἀναγράφει, ὅτι τὸ τίμημα τῆς ἐκποιήσεως τῶν πλοίων ὁρίζεται μὲν εἰς δολλάρια Η.Π.Α., ὡς προβλέπει καὶ ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 3, ἀλλὰ καταβάλλεται εἰς δραχμάς, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς πληρωμῆς ἐπισήμου τιμῆς τοῦ συναλλάγματος. Συνεπῶς, δὲν ἐδικαιολογεῖτο ἀμφισβήτησίς τις περὶ τῆς προβλεφθείσης ὑποχρεώσεως τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας διὰ τὰς ἐκ τῆς ἐνδεχομένης ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς συνεπείας. γ) Τὸ ἄρθρον 7 παράγραφος 2 τοῦ αὐτοῦ νόμου 1971, καθ’ ὃ ἐν περιπτώσει καθυστερήσεως καταβολῆς δύο κατὰ σειρὰν δόσεων, τὸ Δημόσιον δύναται ν’ ἀναλάβῃ τὰ πλοῖα καὶ νὰ ἐκποιήσῃ αὐτὰ ἀναγκαστικῶς, ἐν πλειοδοτικῷ διαγωνισμῷ, διὰ λογαριασμὸν τοῦ ὑποχρέου πλοιοκτήτου. δ) Τὸ ἄρθρον 387 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος, ὅπερ προβλέπει τὴν ἀπρόοπτον μεταβολὴν τῶν συνθηκῶν γενομένης συναλλαγῆς καὶ τὴν ἀναγωγήν, ὑπὸ τοῦ δικαστηρίου πάντοτε, τῆς παροχῆς εἰς τὸ προσῆκον μέτρον. Αἱ προϋποθέσεις ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου τούτου εἶναι 1) νὰ ἐπέλθῃ μεταβολὴ τῶν περιστατικῶν, ἐφ’ ὧν κυρίως τὰ συμβληθέντα μέρη ἐστήριξαν τὴν ἀπόφασίν των περὶ συνάψεως τῆς συμβάσεως, 2) ἡ μεταβολὴ αὕτη νὰ ἐπηκολούθησε τὴν κατάρτισιν τῆς συμβάσεως καὶ νὰ ὀφείλεται εἰς ἔκτακτα καὶ μὴ δυνάμενα νὰ προβλεφθῶσι γεγονότα, καὶ 3) νὰ καθίσταται ἐντεῦθεν ἡ παροχὴ τοῦ ὀφειλέτου ὑπερμέτρως ἐπαχθής. Ἀλλ’ ἐν προκειμένῳ, ἡ νομισματικὴ μεταβολὴ τοῦ 1953 οὔτε ἀπρόβλεπτος οὔτε ἔκτακτος ἦτο, ἐφόσον ρητῶς εἶχε προβλεφθῆ ἡ ἐνδεχομένη ὑποτίμησις τῆς δραχμῆς, δι’ ὃ διὰ τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νόμου 1971, ὡς ἐλέχθη, ὁ ἀγοραστὴς ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν ἵνα καταβάλῃ τὰς δόσεις τοῦ τιμήματος εἰς δραχμὰς μέν, ἀλλ’ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς πληρωμῆς ἐπισήμου τιμῆς τοῦ συναλλάγματος, τῶν δολλαρίων Η.Π.Α. Ρητῶς ἐπίσης προεβλέφθη ἐν τῷ συμβολαίῳ ἀγοραπωλησίας (ὅρος 4ος), ὅτι εἰς τὴν ἐπίσημον τιμὴν τοῦ συναλλάγματος, περὶ ἧς τὸ ἄρθρον 7 τοῦ νόμου 1971, περιλαμβάνεται καὶ πᾶν ὅ,τι θὰ καταβάλλεται ἑκάστοτε εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος πρὸς ἀπόκτησιν τούτου, οἷον εἶναι τὰ ἀποδεικτικὰ τοῦ συναλλάγματος ἢ ἄλλο τι. Τὰ δικαστήρια ἀπεφάνθησαν, κατ’ ἐπανάληψιν, καὶ δὴ εἰς δίκας προμηθευτῶν τοῦ Δημοσίου ἐναντίον τούτου, ὅτι ὁ ὑπερδιπλασιασμὸς τῆς ἀντιπαροχῆς δὲν θεωρεῖται ὑπερμέτρως ἐπαχθής, ὥστε νὰ δικαιολογῆται ἀναγωγὴ ταύτης εἰς τὸ προσῆκον μέτρον (Α. Π. 65)1957 ἐν Ἐφημ. Ἑλλήνων Νομικῶν, τόμος ΚΔʹ σ. 547. Ἐφ. Ἀθ. 4430)1953 Ε.Ε.Ν. τόμος ΚΑʹ σ. 387, Ἐφ. Ἀθ. 721)1950 Ε.Ε.Ν. τόμ. ΙΗʹ σελ. 116). Καί, ὅμως, οἱ ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπ’ ὀνόματι τῶν ὁποίων διεξήχθησαν αἱ δίκαι αὗται μὲ τὸ ἐπωφελὲς διὰ τὸ Δημόσιον ἀνωτέρω ἀποτέλεσμα, ἐλησμόνησαν τοῦτο εἰς τὴν προκειμένην ἀγοραπωλησίαν, ἐπηρεασθέντες προφανῶς ἐκ τῆς βουλευτικῆς ἰδιότητος τοῦ ἀγοραστοῦ. Ἄλλως τε ρητῶς ἐν προκειμένῳ ἡ Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα παρῃτήθη, δυνάμει τοῦ ὅρου 22 τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας, παντὸς δικαιώματος περὶ προσβολῆς τοῦ κύρους τῆς γενομένης ἀγοραπωλησίας, λόγῳ ὑπερόγκου βλάβης, περὶ ἧς πραγματεύεται τὸ ἄρθρον 388 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος. Ἡ παραίτησις δ’ αὕτη εἶναι ἔγκυρος καὶ ἰσχυρά. ε) Τέλος, τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1870)1954 δευτέρας ἀκυρωτικῆς ἀποφάσεως τῆς γενομένης παραχωρήσεως τῶν δύο Μεσογειακῶν ἀτμοπλοίων εἰς τὴν Θηραϊκὴν Ἀτμοπλοΐαν ἐδέχθη, ὅτι ὅπου ὑπάρχουν δικαιώματα ἐκ τοῦ ἰδιωτικοῦ δικαίου, γεννηθέντα ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου, δὲν ὑπάρχει πλέον διακριτικὴ ἐξουσία τῆς Διοικήσεως πρὸς ἔκδοσιν πράξεως καταλύσεως αὐτῶν, ἂν μὴ ρητὴ διάταξις ἔλθῃ νὰ καταργήσῃ τὰ δικαιώματα ταῦτα. Τοιαῦται, λοιπόν, διατάξεις εἶχον ληφθῆ τῷ 1952 ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου ὑπὸ τῶν ὑπουργῶν τοῦ Κέντρου, κατὰ τὴν ὑπογραφὴν τῶν συμβάσεων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ὑποχρεώσεων τοῦ ἀγοραστοῦ τῶν πλοίων καὶ αἵτινες παρεβιάσθησαν ὑπὸ τῶν μετέπειτα ὑπουργῶν τῶν Οἰκονομικῶν. Καὶ παραθέτω ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 285826 τῆς 21. 5.1957 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν διὰ νὰ ἐνημερωθῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία περὶ τῶν σχετικῶν ἀπόψεών του: «ἡ ἀναστολὴ τῆς εἰσπράξεως ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἀνεγνωρίσθη ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ὡς οἱονεὶ ἠθικὴ ὑποχρέωσις, ὅπως τροποποιήσῃ, δι’ ἐπιμηκύνσεως τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως, τὰς δόσεις τῆς ὀφειλῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν ἔκτοτε εἶχεν υἱοθετηθῆ ἡ ἔκδοσις νόμου ἐπιμηκύνοντος τὸν χρόνον ἐξοφλήσεως, οὗτινος δὲν κατέστη μέχρι τοῦδε δυνατὴ ἡ ψήφισις». Δηλαδὴ τὸ Ὑπουργεῖον δυσανασχετεῖ διότι ἡ Βουλὴ δὲν ἐγένετο συνένοχος τῶν ἐπιζημίων διὰ τὸ Δημόσιον σχεδίων του. Ἴδωμεν τώρα καὶ ποῖαι ἐγγυήσεις προεβλέφθησαν, ἐπίσης κατὰ τὴν ὑπογραφὴν ἐν ἔτει 1952 τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας, πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς ἐκτελέσεως τῶν ὑποχρεώσεων τούτων τοῦ ἀγοραστοῦ, τῆς πληρωμῆς τοὐτέστι τοῦ ἀντιτίμου τῶν πλοίων. Κατὰ τὸ ἄρθρον 8 παράγραφος 2 τοῦ 1971 νόμου, παρεσχέθη εἰς τὸ Δημόσιον τὸ δικαίωμα ἐγγραφῆς πρώτης ὑποθήκης ἐφ’ ἑκάστου πλοίου διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς πληρωμῆς τοῦ ὑπολοίπου τιμήματος. Εἰς ἐκτέλεσιν δὲ τῆς διατάξεως ταύτης ὁ ὑπ’ ἀριθ. 5 ὅρος τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας προέβλεψεν ἐγγραφὴν πρώτης ὑποθήκης οὐ μόνον διὰ τὸ ὑπόλοιπον τίμημα, καὶ τὸν τόκον τούτου πρὸς 2%, ἀλλὰ «καὶ τῶν τόκων τυχούσης ἐκτελέσεως», ὡς ἐν αὐτῷ ἀναγράφεται. Καὶ πράγματι ἡ ὑποθήκη αὕτη ἐνεγράφη εἰς τὰ ὑποθηκολόγια τοῦ Λιμεναρχείου Πειραιῶς, ὅπου ἐνηολογήθησαν τὰ πωληθέντα τέσσαρα πλοῖα. Περαιτέρω, διὰ τῆς δευτέρας παραγράφου τοῦ ἄρθρου 8, ὁρίζεται, ὅτι εἰς περίπτωσιν καθυστερήσεως καταβολῆς δύο κατὰ σειρὰν δόσεων, τὸ Δημόσιον δύναται ν’ ἀναλάβῃ τὰ πλοῖα καὶ νὰ ἐκποιήσῃ αὐτά, ἀναγκαστικῶς, ἐν πλειοδοτικῷ διαγωνισμῷ, διὰ λογαριασμὸν τοῦ ὀφειλέτου πλοιοκτήτου, εὐθυνομένου δι’ ὅλης τῆς περιουσίας του διὰ πᾶσαν ἐπὶ ἔλαττον διαφορὰν τῆς ἀξίας των. Ἡ διάταξις αὕτη ἀπετέλεσε καὶ τὸν ὑπ’ ἀριθ. 6 ὅρον τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας. Τὸ Δημόσιον, ἀντὶ νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰς κατηγορηματικὰς ταύτας διατάξεις διὰ τὴν περιφρούρησιν τῶν δικαιωμάτων του, εὐθὺς ὡς διεπίστωσεν ἀπροθυμίαν τοῦ ἀγοραστοῦ πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν συμπεφωνημένων, ἀφῆκε νὰ παρέλθουν ἄπρακτα τόσα ἔτη. Ἐὰν θελήσῃ ἤδη νὰ ἐκτελέσῃ τὸν ὅρον τοῦτον τῶν συμβολαίων, δὲν ὑπάρχουν πλέον αἱ προβλεφθεῖσαι διὰ τοῦ νόμου καὶ τοῦ συμβολαίου ἐγγυήσεις τῆς ἑταιρικῆς περιουσίας. Τοῦτο δέ, διότι κατὰ τὴν ἀπὸ 7 Σεπτεμβρίου 1955 ἔκθεσιν τῶν δύο Ἐλεγκτῶν, οἵτινες, ὡς ἐλέχθη ἀνωτέρω, διωρίσθησαν ἐνωρίτερον παρὰ τῶν ὑπουργῶν ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας πρὸς ἐξακρίβωσιν τῶν οἰκονομικῶν ἀποτελεσμάτων ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως ὑπὸ τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, λόγῳ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς, ἡ ἄνω ἀκτοπλοϊκὴ ἑταιρεία εἶχε, κατὰ τὴν ἡμερομηνίαν ὑπογραφῆς μετὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου τῆς συμβάσεως περὶ ἀγοραπωλησίας τῶν τριῶν ἐπιβατηγῶν ἀτμοπλοίων, ἤτοι τὸν Ἰούλιον 1952, ὑπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν αὐτῆς πλοῖα τῆς ἑταιρείας «VOLCAN» ὡς καὶ τὸ ἀτμόπλοιον «Ἀσπασία Νομικοῦ» καὶ συνεπῶς ταῦτα, ὡς περιουσία τῆς ἄνω ἀγοραστρίας ἑταιρείας, ἦσαν ὑπέγγυα ἔναντι τοῦ πωλητοῦ Δημοσίου διὰ τὴν ἐνδεχομένην μείωσιν τῆς ἀξίας τῶν πωληθέντων τριῶν σκαφῶν. Ἐν τούτοις τὰ πλοῖα ταῦτα, ὡς προκύπτει ἐκ τῆς αὐτῆς ἐκθέσεως ἐλέγχου, ἐπωλήθησαν, τὸ μὲν πρῶτον κατὰ Δεκέμβριον 1952, εἰς ἀγνώστους ἀγοραστάς, τὸ δὲ δεύτερον ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν καὶ συνεπῶς, ἐγγεγραμμένον εἰς τὰ νηολόγια λιμένος Πειραιῶς ὑπ’ ἀριθ. 1231, τῇ 24 Ἀπριλίου 1953 εἰς τὴν ἀνώνυμον ἑταιρείαν «Ἑλληνικὸς Ἀστήρ», ἱδρυθεῖσαν τῇ 20 Μαρτίου 1953, ἤτοι μετὰ τὴν ἀνωτέρω ἀγορὰν τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, ἀνήκουσαν δὲ καὶ ταύτην, πρὸ παντός, εἰς τὸν κ. Μάρκον Νομικόν. Συνεπῶς, ἡ ἀγοράστρια ἑταιρεία «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα» οὐδὲν ἕτερον πλοῖον ἐκτὸς τῶν τριῶν ἐπιβατηγῶν κέκτηται κατ’ ἰδιοκτησίαν καὶ ἐντεῦθεν ἡ ἐγγύησις ὑπὲρ τοῦ Κράτους δι’ ὅλης τῆς περιουσίας της περιωρίσθη μόνον εἰς τὰ τρία ἀνωτέρω ἐπιβατηγὰ ἀτμόπλοιά του. Ἐν τούτοις, ὁ κύριος μέτοχος Κυβερνητικὸς βουλευτὴς ἔχει διάφορα ἄλλα φορτηγὰ ἀτμόπλοια, ἅτινα εἴτε ἀνήκουσιν εἰς αὐτὸν προσωπικῶς, κατὰ πλῆρες δικαίωμα ἰδιοκτησίας, εἴτε εἰς διαφόρους ἄλλας ἐφοπλιστικὰς ἐπιχειρήσεις, ἃς ἵδρυσεν οὗτος καὶ ἔχει τὴν διοίκησιν, ὡς διατηρῶν τὴν παμψηφίαν τῶν μετοχῶν των. Τὰ σκάφη δὲ ταῦτα εἶναι: 1) Τὸ ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν φορτηγὸν ἀτμόπλοιον «Πέτρος Νομικὸς» ὁλικῆς χωρητικότητος 7258 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1942 καὶ νηολογημένον ἐν Πειραιεῖ ὑπ’ ἀριθ. 1128. Τοῦτο ἀνήκει κατὰ τὰ 90% εἰς τὸν κ. Μάρκον Π. Νομικόν, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἐγγράφων ἐν τῷ αὐτῷ νηολογίῳ. 2) Τὸ ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν φορτηγὸν ἀτμόπλοιον Μαριέττα Νομικοῦ», ὁλικῆς χωρητικότητος 11577 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1954, νηολογημένον ἐν Πειραιεῖ ὑπ’ ἀριθ. 1314 καὶ ἀνῆκον εἰς τὴν Α. Ε. «Ἑλληνικὸς Ἀστήρ, προσωπικήν, ὡς ἐλέχθη, ἐπιχείρησιν τοῦ κ. Μάρκου Νομικοῦ. 3) Τὸ ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν δεξαμενόπλοιον «Ἀσπασία Νομικοῦ», ὁλικῆς χωρητικότητος 12415 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1956, νηολογημένον ἐν Πειραιεῖ ὑπ’ ἀριθ. 1231 καὶ ἀνῆκον ἐπίσης εἰς τὴν Α. Ε. «Ἑλληνικὸς Ἀστήρ», ἥτις τὸ ἠγόρασε παρὰ τῆς Παναμαϊκῆς ἀτμοπλοΐας Κομπάνια Μαρίττιμα Βολκάν, ἀντὶ δολλαρίων 4.200.000. 4) Τὸ ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν φορτηγὸν ἀτμόπλοιον «Βασιλεὺς Αἰγεύς», ὁλικῆς χωρητικότητος 8429 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1956, νηολογημένον ἐν Πειραιεῖ ὑπ’ ἀριθ. 1328 καὶ ἀνῆκον ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν Μάρκον Νομικόν, ὡς ἐν τῷ νηολογίῳ ἀναγράφεται. 5) Τὸ ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν φορτηγὸν ἀτμόπλοιον «Βασιλεὺς Μίνως», ὁλικῆς χωρητικότητος 11156 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1958, νηολογημένον ἐν Πειραιεῖ ὑπ’ ἀριθ. 1426 καὶ ἀνῆκον εἰς τὴν Α. Ε. «Ἑλληνικὸς Ἀστήρ». 6) Τὸ ὑπὸ Ἀγγλικὴν σημαίαν φορτηγὸν ἀτμόπλοιον «Βασιλεὺς Θησεύς», ὁλικῆς χωρητικότητος 9153 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1958, καὶ ἀνῆκον εἰς ἀλλοδαπὴν ἑταιρείαν, ἧς κύριος μέτοχος εἶναι ὁ κ. Μάρκος Νομικός. 7) Τὸ ὑπὸ Λιβεριανὴν σημαίαν δεξαμενόπλοιον «Βασιλεὺς Πηλεύς», ὁλικῆς χωρητικότητος 20500 τόννων, ἔτους ναυπηγήσεως 1958 καὶ ἀνῆκον εἰς ἀλλοδαπὴν ἑταιρείαν, ἧς κύριος μέτοχος εἶναι ὁ κ. Μάρκος Νομικός. Ἡ ἀξία τῶν πλοίων τούτων, κατὰ τοὺς εἰδότας, ὑπερβαίνει τὰς 5.000.000 ἀγγλικὰς λίρας, ἤτοι περὶ τὰ 14.000.000 δολλάρια. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι ὁ ἰδιοκτήτης τούτων ἀπέφυγεν ἐπιμελῶς, νὰ νηολογήσῃ οἱονδήποτε ἐκ τῶν ἀνωτέρω καὶ δὴ νεοτεύκτων ἀτμοπλοίων ἐπ’ ὀνόματι τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», ὀφειλέτιδος ἑταιρίας, ἥτις οὕτως εὐθύνεται ἔναντι τοῦ Δημοσίου, βάσει τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας, μόνον διὰ τῶν τριῶν ἐνυποθήκων ἐπιβατηγῶν ἀτμοπλοίων, ἅτινα οὕτως ἀποτελοῦν καὶ τὸ ἐνεργητικὸν ἀλλὰ καὶ τὸ παθητικὸν τῆς ἑταιρίας. Συνεπῶς, ἐν περιπτώσει ἐκτελέσεως τῶν συμβολαίων, ὡς ἐν αὐτοῖς ἀναγράφεται, διὰ τὴν καθυστέρησιν πληρωμῆς τῶν δόσεων, ἐλλείψει ἄλλης περιουσίας τῆς ὀφειλέτιδος ἑταιρίας τὸ Δημόσιον δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ εἰσπράξῃ πᾶν ὅ,τι δικαιοῦται, δεδομένου, ὅτι ἡ ἀξία τῶν ἐνυποθήκων πλοίων ἐλαττοῦται σὺν τῷ χρόνῳ. Σήμερον λόγῳ τοῦ ὅτι τὰ πλοῖα εἶναι ἀκόμη σχετικῶς νέα, μὴ βαρυνόμενα μὲ μεγάλας δαπάνας ἐπισκευῶν, ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ καταβάλουν τὸ συμβατικὸν τοκοχρεωλύσιον. Τοῦτο δύναται νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τὰ ἑπόμενα 5 ἢ 7 ἔτη. Μετὰ ταῦτα, τὰ πλοῖα δὲν θὰ δύνανται νὰ ἀντεπεξέρχωνται εἰς τὰς δαπάνας ηὐξημένων ἐπισκευῶν, λόγῳ τῆς συνεχοῦς κινήσεώς των, ὡς καὶ συντηρήσεως καὶ φυσικὰ θὰ ἐγκαταλειφθοῦν. Δὲν χρειάζεται προφητικὴ δύναμις διὰ νὰ προΐδῃ κανεὶς τὴν ἀναμένουσαν τὴν σύμβασιν τῶν ἀκτοπλοϊκῶν τούτων πλοίων τύχην, μὲ πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἐφήρμοσαν οἱ ἀπὸ τοῦ 1953 καὶ ἐντεῦθεν μέχρι σήμερον ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν. Καὶ θὰ ἔλθῃ ἡ μαθηματικῶς προβλεπομένη ἡμέρα, καθ’ ἣν τὸ Δημόσιον οὐδὲν ἄλλο περιουσιακὸν ἀντίκρυσμα τῆς ὀφειλέτιδος θὰ ἔχῃ πρὸς εἴσπραξιν τῶν ὑπολειπομένων δόσεων τοῦ τιμήματος καὶ τῶν τόκων αὐτοῦ, εἰ μὴ μόνον τὴν ἑταιρικὴν ἐπωνυμίαν ἐπιχειρήσεως, ἡ ὁποία ἐφρόντισεν, ἀφ’ ἧς τῆς παρεχωρήθησαν τὰ τρία κρατικὰ ἀτμόπλοια, ν’ ἀποξενωθῇ παντὸς ἄλλου περιουσιακοῦ της στοιχείου. Καὶ διὰ τὴν μειονεκτικὴν ταύτην θέσιν, εἰς ἣν περιῆλθον τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου, ὑπαιτιότητα ἔχουν οἱ ἀπὸ τοῦ 1953 καὶ ἐντεῦθεν ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν, οἵτινες δὲν ἐφρόντισαν νὰ λάβουν τὰ ἐνδεικνυόμενα πρὸς τοῦτο νόμιμα ἐξασφαλιστικὰ μέτρα. Οὕτω, τὸ ἄρθρον 939 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος, πραγματευόμενον τὴν περίπτωσιν καταδολιεύσεως τῶν δανειστῶν, ἀναγράφει, ὅτι οἱ δανεισταὶ δικαιοῦνται ν’ ἀπαιτήσωσι τὴν διάρρηξιν πάσης ἀπαλλοτριώσεως, γενομένης ὑπὸ τοῦ ὀφειλέτου πρὸς βλάβην αὐτῶν, ἐφόσον ἡ ὑπολειπομένη περιουσία δὲν ἀρκεῖ πρὸς ἱκανοποίησίν των. Καὶ ἐν προκειμένῳ, διὰ τῆς πωλήσεως ὑπὸ τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας πρὸς τὴν ἑταιρείαν «Ἑλληνικὸς Ἀστὴρ» καὶ δὴ μετὰ τὴν ὑπογραφήν, ὡς ἐλέχθη ἀμέσως ἀνωτέρω, τῶν συμβολαίων ἀγοραπωλησίας τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων, τοῦ νεοτεύκτου φορτηγοῦ ἀτμοπλοίου «Ἀσπασία Νομικοῦ», ἀξίας δὲ 4.200.000 δολλαρίων, ὅση ἡ ὀφειλὴ τῆς ὀφειλέτιδος ἑταιρείας, τὸ Δημόσιον ἐδικαιοῦτο νὰ ζητήσῃ δικαστικῶς τὴν διάρρηξιν τῆς ἀγοραπωλησίας ταύτης. Περαιτέρω, ἠδύνατο καὶ ποινικῶς νὰ διώξῃ τοὺς ὑπαιτίους τῆς ἀπαλλοτριώσεως τοῦ ἄνω πλοίου, βάσει τοῦ ἄρθρου 397 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, καθ’ ὃ ὀφειλέτης, ὅστις ἐκ προθέσεως ματαιώνει καθόλου ἢ ἐν μέρει τὴν ἱκανοποίησιν δανειστῶν αὐτοῦ, ἀπαλλοτριῶν, ἄνευ ἰσοτίμου καὶ ἀξιοχρέου ἀνταλλάγματος, οἱονδήποτε περιουσιακὸν αὐτοῦ στοιχεῖον τιμωρεῖται (ἐὰν ἡ πρᾶξις δὲν ὑπόκειται κατ’ ἄλλην τινὰ διάταξιν εἰς βαρυτέραν ποινήν), διὰ φυλακίσεως μέχρι δύο ἐτῶν καὶ χρηματικῆς ποινῆς. Ὡς ἐξετέθη ἀνωτέρω, αἱ καθυστερούμεναι ὀφειλαὶ ἀνέρχονται, διὰ μὲν τὴν «Θηραϊκὴν Ἀτμοπλοίαν» εἰς δολλάρια 298.421 καὶ διὰ τὴν «Νέαν Ἠπειρωτικὴν Ἀτμοπλοίαν» εἰς δολλάρια 408.776. Καὶ γεννῶνται αὐθόρμητα μερικαὶ εὔλογοι ἀπορίαι καὶ ἐνοχλητικὰ ἐρωτήματα: Διατὶ ἀναβάλλεται ἐπὶ τόσα ἔτη ἡ εἴσπραξις τῶν ἄνω ποσῶν, ἅτινα θὰ ἠδύναντο νὰ διατεθῶσι πρὸς ἱκανοποίησιν ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ; Διατὶ ἐνῷ εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ Δημόσιον ζημιοῦται, ὡς ἄλλως τε ἰσχύει καὶ διὰ πάντα ἄλλον δανειστὴν ὁσάκις δὲν εἰσπράττῃ οὗτος πᾶν ὅ,τι δικαιοῦται νὰ λάβῃ, ἀφήνει, ἐν τούτοις, ἐπὶ τόσα ἔτη ἐκκρεμῆ τὴν σοβαρὰν ταύτην ἀπαίτησίν του, ἐκτιθεμένην μάλιστα εἰς τοὺς ἀνωτέρω περιγραφέντας κινδύνους; Διατὶ τὸ Δημόσιον ἐξαρτᾷ τὴν εἴσπραξιν συμπεφωνημένων τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων ἐκ τῶν διαθέσεων ὁμολογουμένως δυστρόπων ὀφειλετῶν; Τὴν ἀπάντησιν εἰς τὰς ἀπορίας ταύτας ἐλπίζω, ὅτι θὰ παράσχῃ εἰς τὴν Βουλὴν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἐφόσον εἰς τοῦτο ἀκριβῶς ἀπέβλεψε καὶ ἡ συζητουμένη ἐπερώτησίς μου. Εἶναι, ὅμως, διάχυτος εἰς τὴν ἐνημερωμένην κοινὴν γνώμην ἡ ἄποψις, ὅτι εἰς τὰς σκέψεις τῶν ὑπαιτίων τῶν ἀνωτέρω ἐκτιθεμένων ἀτάκτων θετικῶν ἐνεργειῶν, τῶν ἐπιζημίων παραλείψεων, ὡς καὶ τῶν ἀδικαιολογήτων δισταγμῶν τῆς Διοικήσεως ἐβάρυνον οὐχὶ τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου, ἀλλ’ αἱ ἀντιλήψεις τῆς Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας καὶ εἰδικώτερον τοῦ κατόχου τῶν 97% τῶν μετοχῶν ταύτης Κυβερνητικοῦ βουλευτοῦ, ὅστις ἐπεδίωξε, διὰ τῶν κατονομαζομένων ἀνωτέρω ἐνεργειῶν τῆς Διοικήσεως, νὰ μετατρέψῃ τὸ Δημόσιον ἀπὸ ἁπλοῦν πωλητὴν πλοίων, ὡς ὑπῆρξεν, εἰς συνυπεύθυνον συνεταῖρον τῆς ἐπιχειρήσεώς του καὶ μάλιστα μόνον εἰς τὰς κατ’ αὐτὸν ζημίας της. Ἀποτέλεσμα δὲ τῆς ἐπιδράσεως ταύτης, μεταξὺ ἄλλων, ὑπῆρξε καὶ τὸ κατατεθέν, τὴν 11 Ἰουλίου 1955, εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως σχέδιον Ν. Δ., μὲ τὸ ἀνωτέρω ἐκτεθὲν καταπληκτικόν, τῷ ὄντι, περιεχόμενον εἰς βάρος τῶν νομίμων συμφερόντων τοῦ Δημοσίου. Οἱ κανοτομαζόμενοι ἀνωτέρω ὀφειλέται τοῦ Δημοσίου παραμένουν, ἀπὸ ἑπταετίας, ἀνενόχλητοι καὶ ἀκαταδίωκτοι. Ἐνῷ δὲ οἱ νόμοι, οἵτινες διέπουν τὴν εἴσπραξιν τῶν πάσης φύσεως ἐσόδων τοῦ Δημοσίου, εἶναι δημοσίας τάξεως καὶ καθιερώνουν τὴν ἴσην μεταχείρισιν δι’ ἅπαντας τοὺς ὀφειλέτας, ἐν προκειμένῳ οἱ νόμοι οὗτοι κατεδικάσθησαν, δι’ ἐκνόμων ὑπουργικῶν ἀποφάσεων, εἰς πλήρη ἀδράνειαν ἐπὶ μίαν ἑπταετίαν. Δὲν ἀποτελεῖ δὲ αἴνιγμα δυσχεροῦς λύσεως, διατὶ καθιερώθη ἡ ἐξαιρετικὴ αὐτὴ μεταχείρισις, ἀσυδοσία, διὰ τοὺς ἀνωτέρω ὀφειλέτας τοῦ Δημοσίου, διότι ὁ μὲν εἷς τυγχάνει, συνεχῶς ἀπὸ ὀκταετίας, Κυβερνητικὸς βουλευτής, ὁ δὲ ἕτερος κομματικὸς παράγων τῆς ΕΡΕ ἐν Πειραιεῖ. Ἰδοὺ διατὶ ἡ προκειμένη ὑπόθεσις γηράσασα ὁλόκληρον ἑπταετίαν δὲν ἐβελτιώθη παντάπασι διὰ τὸ Δημόσιον.

§81Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Μὲ ἀντικειμενικότητα καὶ ψυχραιμίαν ἐκθέτων γεγονότα, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ὁποῖα ἔχουν λάβει χώραν κατὰ τὸ παρελθὸν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω, διὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως τὴν ὁποίαν προηγουμένως ἀνέπτυξεν ὁ διαπρεπὴς καὶ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Παπαμιχαλόπουλος. Ἡ ὑπόθεσις εἶναι καθαρῶς οἰκονομικὴ καὶ ὄχι νομική. Τὸ 1952 ἐξεποιήθησαν διὰ πλειοδοτικοῦ διαγωνισμοῦ ἀπὸ τὸ Δημόσιον 4 σκάφη τὰ ὁποῖα εἶχον ναυπηγηθῆ εἰς τὴν Ἰταλίαν διὰ λογαριασμόν του, ἀνεδείχθησαν δὲ πλειοδόται καὶ ἀγορασταὶ διὰ μὲν τὰ 3 ἐκ τῶν σκαφῶν ἐκείνων ἡ ἑταιρεία «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα», διὰ δὲ τὸ τέταρτον — τὸν «Κολοκοτρώνην»— ἡ ἑταιρεία τῆς Ἠπειρωτικῆς Ἀτμοπλοΐας «Πέτρος Ποταμιᾶνος». Ἡ καταβολὴ τοῦ τιμήματος προεβλέπετο νὰ γίνῃ εἰς 20 ἐτησίας δόσεις ἐντόκως πρὸς 2%. Εἶχε καταβληθῆ μόνον ὁ τόκος τοῦ πρώτου ἑξαμήνου, ὅτε ἐπῆλθε τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1953 ἡ νομισματικὴ ἀναπροσαρμογή. Οἱ ἀγορασταὶ τῶν πλοίων ἐκείνων, ἐπικαλούμενοι τὸ γεγονὸς τῆς ἀναπροσαρμογῆς, συνεπείᾳ τῆς ὁποίας ἐδιπλασιάζοντο αἱ ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας εἶχον ἀναλάβει ἔναντι τοῦ Δημοσίου, ἐζήτησαν τὴν λῆψιν μέτρων, τὰ ὁποῖα θὰ τοὺς ἀνεκούφιζαν ἔναντι τῶν ἀπροβλέπτως εἰς τόσην ἔκτασιν ὑπερμέτρως διογκωθεισῶν ὑποχρεώσεών των. Αἱ εἰσπράξεις τῶν πλοίων αὐτῶν προέρχονται, κατὰ τὸ πλεῖστον, ἀπὸ πλόας τοὺς ὁποίους ἐνεργοῦν μεταξὺ τῶν ἑλληνικῶν λιμένων καὶ κατὰ ἕνα μέρος ἀπὸ εἰσπράξεις ταξιδίων εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ὑπολογίζεται, ὅτι τὸ 25% τῶν εἰσπράξεων τοῦ «Κολοκοτρώνη», τῆς ἑταιρίας Ποταμιάνου, πραγματοποιεῖται εἰς συνάλλαγμα. Καὶ ἐπίσης τὸ 25% ἑνὸς ἐκ τῶν τριῶν ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας», τοῦ «Μιαούλη», προέρχεται ἀπὸ πλόας ἐξωτερικοῦ, διότι τὰ ἄλλα δύο πλοῖα τῆς ἑταιρίας αὐτῆς ἐκτελοῦν πλόας ἐντὸς τῶν ἑλληνικῶν ὑδάτων καὶ δὲν ἔχουν εἰσπράξεις εἰς συνάλλαγμα. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ 1953 ἀντιμετώπισεν αἴτημα πολλῶν ὀφειλετῶν, διαφόρων κατηγοριῶν, οἵτινες εἶχον ὑποχρεώσεις, εἴτε πρὸς τὸ Δημόσιον, εἴτε πρὸς διαφόρους Ὀργανισμοὺς καὶ Τραπέζας, καὶ ἐζήτουν μείωσιν τῶν ὑποχρεώσεων αὐτῶν καὶ ἐπιμήκυνσιν τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως, μὲ τὴν δικαιολογίαν, ὅτι ἅπαντες εὑρέθησαν εἰς οἰκονομικὴν δυσχέρειαν μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τοῦ νομίσματος κατ’ Ἀπρίλιον τοῦ 1953. Τὰ ζητήματα ταῦτα ἦτο ἐνδεδειγμένον νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἀπὸ οὐσιαστικῆς πλευρᾶς καὶ ὄχι ἀπὸ τῆς τυποκρατικῆς ἑρμηνείας καὶ βάσει τῶν ὁρισμῶν τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος ἢ τῶν διατάξεων τοῦ συμβολαίου τῆς πωλήσεως τῶν πλοίων, διὰ τῶν ὁποίων εἶχε συνομολογηθῆ τὸ τίμημα εἰς δολλάρια. Παρ’ ὅλην τὴν ἐκτίμησιν, τὴν ὁποίαν ἔχω πρὸς τὸν ἐπερωτῶντα, δὲν δύναμαι νὰ παραδεχθῶ, ὅτι ἀπὸ τὸ 1952, ὅτε ὑπεγράφησαν τὰ συμβόλαια τῆς πωλήσεως τῶν πλοίων, εἶχε προεξοφληθῆ ἡ ἀναπροσαρμογὴ εἰς τὴν ὁποίαν τόσον αἰφνιδιαστικῶς ἐχώρησεν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ τὴν 9ην Ἀπριλίου 1953. Καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, κ. συνάδελφοι, νὰ ἀρνούμεθα τὸ γεγονός, ὅτι τὴν ἑπομένην τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐδημιουργήθη πραγματικὴ κατάστασις, ἡ ὁποία ὑπεχρέωνε τὴν Κυβέρνησιν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀκόμη δὲ ἐνδεχομένως καὶ τὰς μεταγενεστέρας Κυβερνήσεις, εἰς τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν προκυψάντων ζητημάτων καὶ πρὸς ρύθμισιν προβλημάτων, διὰ τὴν λύσιν τῶν ὁποίων ἀπεδεικνύετο παντελῶς ἀνεδαφικὴ ἡ προσφυγὴ εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καὶ τῆς ἄλλης νομοθεσίας. Ἐν ἔτει 1953 καὶ 1954 ἡ Κυβέρνησις τοῦ «Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ» ἐδέχθη τὴν καταβολὴν τοῦ ἡμίσεος τῶν ἀπαιτητῶν δόσεων. Τὸ 1955 καὶ πρὶν ἢ καταστοῦν ἀπαιτηταὶ αἱ δόσεις, αἱ πληρωτέαι κατὰ τὸ 1955, κατετέθη πράγματι ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ «Ἑλλην. Συναγερμοῦ» εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος νομοσχέδιον ὑπογραφόμενον τότε ἀπὸ τοὺς ὑπουργοὺς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου ἐζητήθη ἡ κρίσις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως διὰ τὴν ἀκόλουθον ρύθμισιν τῶν ὑποχρεώσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον καθυστερήσει: Ἐπεβάλλετο ὅπως ἐντὸς τριμήνου ἐξοφλήσουν οἱ ἀγορασταὶ τῶν πλοίων ὀφειλέται, ὅ,τι ἀπέμενε καὶ ἀπέμενεν ἐλάχιστον μέρος τοῦ ἡμίσεος τῶν δύο δόσεων, αἱ ὁποῖαι ἦσαν καταβλητέαι τὸ 1953 καὶ τὸ 1954. Περαιτέρω διὰ τοῦ νομοσχεδίου προεβλέπετο, ὅτι τὸ ὑπόλοιπον ἥμισυ τῶν δόσεων τοῦ 1953 καὶ 1954 θὰ ἐκεφαλαιοποιεῖτο ὁμοῦ μὲ τὰς μὴ ἀκόμη ἀπαιτητὰς καὶ ληξιπροθέσμους δόσεις, τὰς ἄλλας 18 δηλαδὴ —διότι εἶπον προηγουμένως, ὅτι ἐντὸς 20ετίας προεβλέπετο ἡ ἐξόφλησις τοῦ δανείου, ἐπιμηκυνομένου δηλαδὴ τοῦ χρόνου τῆς ἐξοφλήσεως κατὰ δύο ἐν συνόλῳ ἔτη. Ἀπηλλάσσοντο οἱ καθυστερήσαντες τὰς ὑποχρεώσεις αὐτὰς τῶν δόσεων τοῦ 1953 καὶ 1954 τῶν προσθέτων καὶ τῶν προσαυξήσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦνται κατὰ παντὸς καθυστεροῦντος τὴν πληρωμὴν πρὸς τὸ Δημόσιον. Ἐλαμβάνετο πρόνοια ἀναλόγου εἰς μικροτέραν ἔκτασιν ρυθμίσεως τῶν δόσεων, αἱ ὁποῖαι ἔπρεπε νὰ γίνουν ἀπαιτηταὶ κατὰ τὰ δύο ἑπόμενα ἔτη κατὰ τὸ ἔτος δηλαδὴ ἐκεῖνο, τὸ 1955 καὶ τὸ 1956, διὰ τῆς κεφαλαιοποιήσεως τοῦ ἀπομένοντος ἀνεξοφλήτου τιμήματος ἐκ τῶν δόσεων ἐκείνων. Ἐπεμηκύνετο δηλαδὴ ὁ χρόνος τῆς ἐξοφλήσεως τοῦ συνόλου τοῦ χρέους, περιλαμβανομένων καὶ τῶν καθυστερημένων ὑπολοίπων τῆς τετραετίας 1953 μέχρι καὶ τοῦ 1956 κατὰ δύο ἔτη καὶ ὄχι κατὰ 20. Προεβλέπετο ἐπίσης διὰ τοῦ αὐτοῦ νομοσχεδίου, τοῦ κατατεθέντος καὶ συζητηθέντος τὴν 30ὴν Αὐγούστου 1955 εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως εὐχέρεια ὑπὲρ τῶν ἀγοραστῶν τῶν σκαφῶν ἀμέσου ἐξοφλήσεως ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας ὁλοκλήρου τοῦ τιμήματος καὶ τῶν μὴ ληξιπροθέσμων δόσεων, μὲ μείωσιν τοῦ τιμήματος εἰς τὸ 70%. Ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Εὐταξίας καὶ ὁ ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου, ἀνέπτυξαν διὰ μακρῶν τὰς κυβερνητικὰς ἀπόψεις καὶ ὑπεστήριξαν, ὅτι τὸ Δημόσιον ἐπιμελῶς διαχειριζόμενον τὰ συμφέροντά του, θὰ εἶχε συμφέρον νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἄμεσον ρευστοποίησιν τῆς ὀφειλῆς, ἔστω καὶ μειωμένης κατὰ 30%, ἀντὶ νὰ ἀναμένῃ εἴσπραξιν τῆς ἀπαιτήσεως εἰς τὸ ἀκέραιον ἐντὸς 20ετίας, τὴν ὁποίαν προέβλεπον τὰ συμβόλαια, τὰ ὁποῖα εἶχον ὑπογραφῆ τὸ 1952.

§82Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄλλη δωρεὰ τὴν ὁποίαν ἐκάματε.

§83Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐγώ, δὲν ἔκαμα τίποτε.

§84Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§85Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐπίσης, ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἔκαμε τίποτε, ἁπλῶς ὑπέβαλε τὸ νομοσχέδιον εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐζήτησε τὴν συγκατάθεσίν της.

§86Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ πρᾶξις θὰ ἦτο καὶ οἰκονομικῶς καὶ ἠθικῶς ὀρθὴ ἐὰν ἀνάλογος πρόβλεψις ὑπῆρχεν εἰς τὴν διακήρυξιν τῆς δημοπρασίας, ἀλλ’ ὅτι ἔγινε δημοπρασία εἰς τὴν ὁποίαν οἱ ἄλλοι μετέσχον μὴ ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἠδύνατο νὰ ἐξοφλήσουν μὲ τοιαύτην μείωσιν, ἐνῷ ὁ μετέχων ἐπεδίωξε καὶ μέχρις ἑνὸς σημείου ἐπέτυχε τὴν κατάθεσιν νομοσχεδίου, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι ἡ πρᾶξις δὲν ἦτο ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ περιβάλῃ διὰ τῆς ἐγκρίσεώς του.

§87Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Κωστόπουλε, ἐγὼ εἶπον ἱστορικῶς τί ἔγινε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην.

§88Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἐπέκρινα σᾶς.

§89Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ὑπάρχει ἔδαφος ἐπικρίσεως οὐδενός, κατὰ τὴν κρίσιν μου, καὶ ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ ἱστορικοῦ θὰ διαπιστώσῃ τοῦτο καὶ ἡ Βουλή. Ὑπεβλήθη τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐζήτει τὴν ἔγκρισιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως. Εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως ἐξεδηλώθη ἀντίδρασις κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἰδιαιτέρως δὲ κατ’ αὐτῆς τῆς διατάξεως τῆς προβλεπούσης τὴν μείωσιν τῆς ὀφειλῆς ἐπὶ ἀμέσῳ ἐξοφλήσει. Ἐπὶ πλέον ἡ ἀντίδρασις ἐσημειοῦτο ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἕνα ἐκ τῶν ὀφειλετῶν, ἀναγνωριζομένου, ὅτι ὁ ἕτερος τῶν ὀφειλετῶν, ὁ ἀγοραστὴς τοῦ ἑνὸς σκάφους, ἔπρεπε νὰ τύχῃ ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως, διότι ἐκεῖνος ἀγοραστὴς ἑνὸς ἐκ τῶν σκαφῶν εἶχε καταβάλει τίμημα ἐκ 500 χιλιάδων δολλαρίων ἀνώτερον τοῦ τιμήματος τοῦ ὁποίου κατὰ μέσον ὅρον εἶχε καταβάλλει ἡ ἄλλη Ἑταιρεία διὰ τὰ τρία σκάφη. Διεκόπη τότε ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου καὶ διετάχθη συμπληρωματικὴ ἔρευνα, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησε προηγουμένως ὁ κ. Παπαμιχαλόπουλος. Διεξήχθη αὕτη ἀπὸ ἀξιωματικὸν τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος καὶ ὑπάλληλον τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου. Ἀπὸ τὴν ἔρευναν ἐκείνην, τὰ πορίσματα τῆς ὁποίας δὲν συμπίπτουν ἀπολύτως μὲ τὰ πορίσματα ἐρεύνης, ἡ ὁποία εἶχε προηγηθῆ καὶ εἶχε διεξαχθῆ μόνον ἀπὸ ὑπάλληλον τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, διαπιστοῦται, ὅτι ἡ Ἑταιρεία, διότι ἡ ἔρευνα περιωρίσθη μόνον ἐπὶ μιᾶς Ἑταιρείας, κατὰ τὴν περίοδον τὴν ἐλεγχθεῖσαν τότε καὶ ἠλέγχθη ἡ περίοδος μέχρι τοῦ 1954, περίοδος 21 μηνῶν, εἶχε διαφορὰν ἐπὶ πλέον εἰσπράξεων ἔναντι τῶν δαπανῶν. Διαπιστοῦται περαιτέρω, ὅτι ἐὰν ὑπελογίζετο ἡ συνήθης ἀπόσβεσις διὰ τὰ ἔτη τὰ ὁποῖα εἶχον διαρρεύσει καὶ ὡρισμέναι ἄλλαι δαπάναι δὲν θὰ ἀπέμενεν ὑπόλοιπον διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἠδύνατο ἡ ὀφειλέτις τοῦ δημοσίου νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις ἔναντι αὐτοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς. Καὶ μετὰ τὸ 1955 καὶ ἀφοῦ διεκόπη ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου ἐσυνεχίζετο κατὰ βάσιν ἡ κατάστασις, χωρὶς ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαναφέρῃ τὸ νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλὴν καὶ χωρὶς νὰ λάβῃ εἰδικὰ μέτρα ρυθμίσεως τῆς ὀφειλῆς αὐτῆς ἀνάλογα πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε διὰ τὰς ὀφειλὰς ἄλλων ὀφειλετῶν τοῦ δημοσίου, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εὑρέθησαν εἰς ἀδυναμίαν ἢ εἰς δυσχέρειαν ἐκπληρώσεως τῶν ὑποχρεώσεών των συνεπείᾳ τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς. Ἡ αὔξησις τῶν ναύλων ἐπηκολούθησε πολὺ βραδέως, καὶ περιωρίσθη εἰς ποσοστόν, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ δι’ αὐτῆς ὑπὸ τῶν ὀφειλετῶν ἐπὶ ὡρισμένην χρονικὴν περίοδον ἡ αὔξησις εἰς τὸ διπλάσιον τῶν ὑποχρεώσεων ἐκ τῆς δανειακῆς συμβάσεως. Τὸ δολλάριον ἀπὸ 15 ἔγινε 30. Οἱ ναῦλοι ηὐξήθησαν τὸν Αὔγουστον τοῦ 1953 κατὰ 10%, τὸ 1955 κατὰ 25%, μόνον οἱ ναῦλοι τῆς Αʹ θέσεως. Τὸν Ἰούνιον τοῦ 1955 κατὰ 10% οἱ ναῦλοι τῆς Βʹ καὶ Γʹ θέσεως κ.ο.κ., εἰς τρόπον ὥστε τὸ 1959 ἡ αὔξησις τῶν ναύλων τῆς Αʹ θέσεως νὰ ἔχῃ φθάσει εἰς 53% καὶ τῶν ναύλων τῆς Βʹ καὶ Γʹ θέσεως εἰς 36%, μὲ αὐξήσεις κατὰ 70% καὶ εἰς τὴν Βʹ καὶ Γʹ θέσιν κατὰ 61%. Αὐταὶ εἶναι αἱ συνολικαὶ αὐξήσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν δοθῆ εἰς τοὺς ναύλους μέχρι τὸ 1959. Ἀλλὰ μέχρι τοῦ 1954, 1955, 1956 καὶ 1957, ὅταν ἐπρόκειτο οἱ ὀφειλέται τοῦ δημοσίου νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των, ἡ αὔξησις τῶν ναύλων ἦτο χαμηλὴ ἐν συγκρίσει μὲ τὴν εἰς τὸ 100% αὔξησιν τῶν ὑποχρεώσεων τῶν ὀφειλετῶν. Οἱ ἔκτοτε δημοσιευθέντες ἰσολογισμοὶ τῶν ὀφειλέτιδων ἑταιριῶν διεπίστωσαν, ἐν συνεχείᾳ τοῦ πορίσματος τοῦ γενομένου ἐλέγχου τῆς πρώτης περιόδου τῶν 21 ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς μηνῶν, ὅτι ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν πωληθέντων ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν, εἶχεν ἀφίσει περιθώριον εἰσπράξεων ἔναντι τῶν δαπανῶν, ἄνευ συνυπολογισμοῦ τῆς συνήθους ἀποσβέσεως. Ὑπολογιζομένης καὶ ταύτης, ἡ ἐκμετάλλευσις παρέμενεν ἐλλειμματική, μὴ καταλίπουσα περιθώρια διὰ τὴν καταβολὴν εἰς τὸ ἀκέραιον τῶν μέχρι τότε ληξιπροθέσμων δόσεων τοῦ τιμήματος. Οὕτως ἔχει ἐν πάσῃ ἀκριβείᾳ καὶ ἀντικειμενικότητι ἡ ἱστορία τῆς καθυστερήσεως τῶν δύο ἀγοραστριῶν ἑταιριῶν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν συμβατικῶν ὑποχρεώσεων αὐτῶν. Κατὰ τὸ ἔτος 1958, ὅταν ὡς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀντιμετώπισα τὸ ζήτημα, εὑρέθην πρὸ τῆς ἀκολούθου καταστάσεως: Αἱ δύο ὀφειλέτιδες ἑταιρεῖαι εἶχον καταβάλει τμῆμα τῆς ὀφειλῆς ἐκ τῶν δόσεων, αἵτινες κατέστησαν ἀπαιτηταὶ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1953 μέχρι τοῦ ἔτους 1957. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐβελτιώθησαν καὶ αἱ συνθῆκαι ἐκμεταλλεύσεως τῶν σκαφῶν. Καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διαπιστῶνον πλέον, ὅτι τὸ 1958 οἱ ὀφειλέται ἦσαν εἰς θέσιν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των, ἐζήτησε καὶ ἐπέτυχε τὴν καταβολὴν εἰς τὸ ἀκέραιον τῆς δόσεως τῆς καταστάσης ἀπαιτητῆς τὸ αὐτὸ ἔτος 1958. Τὸ αὐτὸ ἐπανελήφθη καὶ τὸ 1959, μέλλει δὲ νὰ γίνῃ καὶ τὸ 1960. Παραλλήλως ἐπεζητήσαμεν τὴν ρευστοποίησιν τοῦ ὑπολοίπου, τὸ ὁποῖον ἀπέμεινεν ὀφειλόμενον διὰ τὰς δόσεις τὰς καταστάσας ἀπαιτητὰς ἀπὸ τὸ 1953 μέχρι τὸ ’57. Μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς ἡ «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα» καθυστερεῖ τὸ 30% εἰς κεφάλαιον καὶ τόκους τῶν δόσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον καταστῆ ἀπαιτηταὶ κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην, ἡ δὲ ἑτέρα ἐπιχείρησις καθυστερεῖ τὸ 40% τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ ἐπίσης τοῦ καταστάντος ἀπαιτητοῦ κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον. Αὐτὴ εἶναι εἰς γενικὰς γραμμάς, διὰ νὰ ἀποφύγω τὴν χρησιμοποίησιν πολλῶν ἀριθμῶν, ἡ σημερινὴ θέσις τῶν ἀγοραστριῶν. Εἰς τὰ ποσὰ δὲν ὑπολογίζονται πρόστιμα ἢ προσαυξήσεις.

§90Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Πῶς συμβαίνει αὐτό, ἀφοῦ ἀπὸ τὸ 1953–58 εἶχον καταβάλει μόνον τὸ ἥμισυ.

§91Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐξηκολούθησαν νὰ καταβάλλουν καὶ ἄλλα τὸ 1957, ὅπως ἐξακολουθοῦν νὰ καταβάλλουν καὶ σήμερον. Συγκεκριμένως: Ἡ ὀφειλὴ τῆς «Θηραϊκῆς Ἀτμοπλοΐας» διὰ τὸ κεφάλαιον τῶν ἀπαιτητῶν δόσεων καὶ τοὺς τόκους τῆς περιόδου 1953 –1957 ἀνήρχετο εἰς 1.174.000 δολλάρια. Ἔναντι τῆς ὀφειλῆς ταύτης κατεβλήθησαν τμηματικῶς μέχρι σήμερον 845.000 δολλάρια καὶ κατὰ συνέπειαν ἡ διὰ τὴν αὐτὴν περίοδον καθυστέρησις κεφαλαίου καὶ τόκων (ἄνευ προσαυξήσεων) ἔχει περιορισθῆ εἰς 329.000 δολλάρια. Ἡ ὀφειλὴ τῆς, Ἠπειρωτικῆς Ἀτμοπλοΐας, τῆς ἀντιστοίχου περιόδου ὁμοίως διὰ κεφάλαιον καὶ τόκους ἀνήρχετο εἰς 533.000 δολλάρια, ἔναντι δὲ αὐτῆς κατεβλήθησαν τμηματικῶς 292.000 δολλάρια. Ἐπομένως ἡ καθυστέρησις τῆς δευτέρας ἑταιρείας διὰ κεφάλαιον καὶ τόκους (ἄνευ ἐπίσης προσαυξήσεων) ἔχει περιορισθῆ σήμερον εἰς 241.000 δολλάρια.

§92Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅταν μᾶς δώσετε τοὺς ἀριθμοὺς θὰ τοὺς ἐλέγξωμεν.

§93Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δύνασθε νὰ εἶσθε βέβαιος περὶ τούτου. Ὅλα τὰ στοιχεῖα εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν ὑμῶν καὶ τῆς Βουλῆς. Μὲ πᾶσαν ἀντικειμενικότητα δύναμαι νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς καὶ λέγω τοῦτο. Κατεβλήθησαν εἰς τὸ ἀκέραιον αἱ δόσεις τοῦ 1958 καὶ 1959. Ἐπιδιώκεται ἡ εἴσπραξις καὶ τοῦ ὑπολοίπου τῶν δόσεων τῆς 5ετίας. Ἤδη, ἡ μὲν «Θηραϊκὴ Ἀτμοπλοΐα» ἔχει καταβάλει τὸ 70% τῆς καθυστερησάσης ὀφειλῆς ἐκείνης ἐκ κεφαλαίου καὶ τόκων ἡ δὲ ἄλλη ἐπιχείρησις ἔχει καταβάλει τὸ 60% κεφαλαίου καὶ τόκων. Φυσικὰ δὲν ἔχουν καταβληθῆ προσαυξήσεις καὶ πρόστιμα ἐπιβαλλόμενα λόγῳ τῆς καθυστερήσεως. Καὶ τῆς καθυστερήσεως ταύτης ἐπιδιώκομεν τὴν τακτοποίησιν διὰ παντὸς μέσου. Διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν ζητημάτων, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν ἐκ τῆς καθυστερήσεως, ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ φέρουν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νομοσχέδιον. Καὶ τότε θὰ ἴδητε ποία θὰ εἶναι ἡ λύσις τὴν ὁποίαν θὰ εἰσηγηθῇ. Δύναμαι ὅμως ἀπὸ σήμερον νὰ διαβεβαιώσω, ὅτι δὲν πρόκειται ἡ Κυβέρνησις νὰ εἰσηγηθῇ μείωσιν τῆς ὀφειλῆς, οὔτε τοῦ κεφαλαίου οὔτε τῶν τόκων, οὔτε πρόκειται νὰ ζητήσῃ ἐπιμήκυνσιν τοῦ χρόνου τῆς ἐξοφλήσεως, οὔτε πρόκειται κἂν νὰ ζητήσῃ κεφαλαιοποίησιν τοῦ ὑπολοίπου 30 ἢ 40% καὶ ἐξόφλησιν τούτου ὁμοῦ μετὰ τοῦ ὑπολειπομένου χρέους. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκομεν, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἡ ἐντὸς 2ετίας ἢ 3ετίας τὸ πολὺ ρευστοποίησις ὁλοκλήρου τοῦ ὑπολοίπου τῆς ὀφειλῆς τῶν δύο ὀφειλετῶν. Οὕτως ἔχει ἡ ὑπόθεσις τῶν 4 αὐτῶν σκαφῶν τῆς ἀκτοπλοΐας τὰ ὁποῖα ἐπωλήθησαν τὸ 1952. Ἐγγύησιν διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ τιμήματος ἀποτελοῦν, σύμφωνα μὲ τὰ πωλητήρια συμβόλαια, ἡ ἀξία τῶν σκαφῶν καὶ ἡ πίστις ἢ ἡ ἄλλη περιουσία τὴν ὁποίαν δύναται νὰ ἔχῃ εἰς οἱανδήποτε χρονικὴν περίοδον ὁ ὀφειλέτης. Διαπιστώνεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κ. Παπαμιχαλοπούλου, ὅτι ἡ Ἑταιρία δὲν ἔχει ἄλλα περιουσιακὰ στοιχεῖα. Καὶ ἐὰν εἶχε ἄλλα ἀπεξενώθη καὶ ὅτι ὁ κύριος μέτοχος τῆς ἀνωνύμου ἑταιρίας προσκτᾶται ἄλλα περιουσιακὰ ἀντικείμενα ὄχι ἐπ’ ὀνόματι τῆς ἰδίας ἑταιρείας, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν χρεῶν. Θὰ ἠδυνάμην ὡς δικηγόρος αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ προσθέσω, ὅτι τὰ συμβόλαια τοῦ 1952 οὔτε ἀπηγόρευσαν εἰς τὴν ὀφειλέτιδα Ἑταιρίαν νὰ ἀπαλλοτριώσῃ περιουσιακὰ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκοντο τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐπ’ ὀνόματί της, οὔτε ὑπεχρέωσαν τὰ φυσικὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς τὰς Ἑταιρίας νὰ νηολογήσουν ἐπ’ ὀνόματι τῆς ἰδίας Ἑταιρίας πᾶν περιουσιακὸν στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπέκτων ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἑπομένως αὗται εἶναι αἱ προβλεφθεῖσαι ἀπὸ τὰ συμβόλαια ἐγγυήσεις καὶ αἱ ἴδιαι παραμένουν ἔκτοτε πρὸς κάλυψιν τῶν αὐτῶν ὑποχρεώσεων, τῶν τοκοχρεωλυτικῶν δηλαδὴ δόσεων. Διότι ἡ καθυστέρησις ἔχει τόσον συμπιεσθῆ σήμερον, ὥστε τὸ ποσὸν αὐτῆς δὲν ἀνατρέπει τὰς ἔκτοτε παρασχεθείσας καὶ γενομένας δεκτὰς ἐγγυήσεις. Οὐδεὶς μέμφεται τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ὑπέγραψε τὰ συμβόλαια αὐτά. Μὲ συγχωρεῖ ὁ κ. Παπαμιχαλόπουλος διότι ἐγὼ δὲν ἔχω οἰκειότητα μὲ τὰ θέματα τοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου καὶ μὲ τὰς πράξεις τὰς ναυτιλιακάς. Ἀλλὰ ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ἤμην ὑποχρεωμένος νὰ ἔχω εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν διὰ νὰ παρασκευάσω τὴν ἀπάντησιν, διαπιστώνω, ὅτι ὅλα τὰ ἀνάλογα συμβόλαια δὲν ἔχουν ἄλλας ἐγγυήσεις παρὰ μόνον τὴν ὑποθήκην ἐπὶ τοῦ πωλουμένου καὶ τὴν πίστιν, τὴν ὁποίαν παρέχει τὸ πρόσωπον τοῦ ἀγοραστοῦ. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἀγοραστὴς τὸ 1952 δὲν ἦτο φυσικὸν πρόσωπον, ἀλλὰ Ἀνώνυμος Ἑταιρία, ἡ ὁποία δὲν ἐδεσμεύθη κἄν, οὔτε ἦτο δυνατὸν νὰ δεσμευθῇ διὰ νὰ μὴ ἀποξενωθῇ ἐκ τῶν περιουσιακῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα τότε ἀνῆκον εἰς αὐτήν. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει μία καθυστέρησις. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ νομοθεσία μας ἔχει καθορίσει τὸν τρόπον καὶ τὰς διατυπώσεις κατὰ τὰς ὁποίας εἶναι δυνατὸν νὰ παρέχωνται διευκολύνσεις εἰς τοὺς ὀφειλέτας τοῦ Δημοσίου. Προκειμένου περὶ ἐξαιρετικῶν περιπτώσεων ἡ διοίκησις ἀναλαμβάνει τὴν ρύθμισιν τῶν εἰδικῶν ζητημάτων, ἀποτόκων ἐξαιρετικῶν περιστάσεων ἢ συνεπειῶν μέτρων τῆς Πολιτείας, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ θέμα διὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου. Κατάσχεσις διὰ τὰ χρέη κατὰ τὰ ἔτη ἐκεῖνα, 1953–1954, δὲν γνωρίζω ποίας συνεπείας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ. Ἐὰν ἐφθάναμεν εἰς τὴν κατάσχεσιν τῶν πλοίων αὐτῶν δὲν γνωρίζω ἂν ἡ ναυτιλία ἡ ἑλληνικὴ θὰ εἶχε ζημιωθῆ, ἢ ἐὰν θὰ εἶχε κερδίσει. Ἀσφαλῶς, ὁ ἀξιότιμος ἐπερωτῶν δύναται νὰ ἔχῃ ἐν τούτῳ ἀξίαν προσοχῆς γνώμην. Γεγονὸς πάντως εἶναι, ὅτι ἡ καθυστέρησις διὰ τὰς δόσεις, αἵτινες κατέστησαν ἀπαιτηταὶ κατὰ τὴν περίοδον 1953–1957 ἔχει περιορισθῆ διὰ μὲν τὴν μίαν Ἑταιρίαν εἰς τὰ 30%, διὰ δὲ τὴν ἄλλην εἰς τὸ 40% τῶν δόσεων ἐκ κεφαλαίου καὶ τόκων. Καὶ τῆς καθυστερήσεως ταύτης θὰ ἐπισπευθῇ ἡ εἴσπραξις ἐντὸς τοῦ χρόνου, τὸν ὁποῖον προηγουμένως ἐμνημόνευσα. Αὐτὴ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἱστορία τῆς πληρωμῆς τοῦ τιμήματος τῶν ἐκποιηθέντων ἀκτοπλοϊκῶν σκαφῶν. Ὑπόθεσις δυσάρεστος διὰ τὸ Δημόσιον, ὄχι ὅμως μοναδική. Εἶναι, μήπως, ἡ μόνη περίπτωσις, καθ’ ἣν τὸ Δημόσιον ἠνέχθη καθυστέρησιν τῆς καταβολῆς τῆς ὀφειλῆς; Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου σειρὰν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν διὰ τὴν παροχὴν διευκολύνσεων εἰς τοὺς ὀφειλέτας τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. ἀπὸ τὸ 1954 ἕως τὸ 1959. Ἐλήφθησαν μέτρα γενικὰ διὰ τοὺς ὀφειλέτας ὅλων τῶν κατηγοριῶν ὅλων τῶν δανείων, μέτρα τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰ ἁλιευτικὰ δάνεια μέχρις 100.000 δολλαρίων, μέτρα τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς γεωργικὰς βιομηχανίας καὶ γεωργικὰς ἐπιχειρήσεις κλπ. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀπασχολήσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν περισσότερον μὲ τὸ θέμα τοῦτο, δεδομένου μάλιστα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ εἰσαγάγῃ νομοσχέδιον, τοῦ ὁποίου εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαγράψω τὰς κυρίας γραμμάς. Δὲν πρόκειται νὰ ζητήσωμεν ἐπιμήκυνσιν τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως. Δὲν πρόκειται νὰ ζητήσωμεν κεφαλαιοποίησιν τῶν ὑπολοίπων δόσεων. Ἡ γραμμὴ τὴν ὁποίαν ἀκολουθοῦμεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι ἡ ταχεῖα ρευστοποίησις τοῦ ἀπομένοντος ὑπολοίπου, καὶ ἐλπίζω νὰ διεπιστώθη, ὅτι ἡ ἰδιότης τοῦ κυρίου μετόχου τῆς μιᾶς τῶν ἀγοραστριῶν ἑταιρειῶν καὶ ὅσα ἄλλα ἐλέχθησαν περὶ τοῦ πολιτικοῦ προσανατολισμοῦ ὡρισμένων προσώπων δὲν ἀσκοῦν ἐπίδρασιν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος. (Χειροκροτήματα).

§94Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι τὸ σχέδιον Ν. Δ., τὸ ὁποῖον κατετέθη τὸ 1955 δὲν ἐδημιούργησε καμμίαν ζημίαν εἰς τὸ Δημόσιον.

§95Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Μὲ συγχωρεῖτε. Ἐγὼ δὲν εἶπον αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ξεύρετε τὴν ἐκτίμησιν, τὴν ὁποίαν σᾶς ἔχω, κ. Παπαμιχαλόπουλε. Ἐγὼ ἀνέφερα τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἶπον, ὅτι διελάμβανε τὸ νομοσχέδιον, πρῶτον ὑποχρέωσιν καταβολῆς τοῦ ἀπομένοντος ὑπολοίπου, τοῦ ἡμίσεος τῆς ὀφειλῆς, δεύτερον κεφαλαιοποίησιν τοῦ ἄλλου ἡμίσεος ὁμοῦ μὲ τὰς μὴ ἀπαιτητὰς δόσεις, τρίτον ρύθμισιν τῶν δόσεων αἱ ὁποῖαι θὰ καθίσταντο ἀπαιτηταὶ κατὰ τὸ 1955–56 καὶ τέταρτον εὐχέρειαν ὁλοσχεροῦς ἐξοφλήσεως μὲ περικοπὴν τῆς ὀφειλῆς κατὰ 30%. Καὶ προσέθεσα ἀκόμη, ὅτι ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὑποστηρίζων τὸ νομοσχέδιόν του τότε εἶπεν, ὅτι τὸ Δημόσιον ὡς συνετὸς διαχειριστὴς τῶν συμφερόντων του θὰ εἶχε συμφέρον νὰ ἐπιδιώξῃ ἀμέσως ρευστοποίησιν τῆς ἀπαιτήσεώς του, διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸ κεφάλαιον δι’ ἄλλους σκοπούς, ἀντὶ νὰ ἀναμείνῃ ἐπὶ μίαν εἰκοσαετίαν τὴν εἴσπραξιν τοῦ τιμήματος μὲ τόκον 2%.

§96Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἡ ὁποία συνώδευσε τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἀναγράφονται αἱ ζημίαι τοῦ Δημοσίου, διότι λέγει ἡ ἔκθεσις, ὅτι ἐκ τοῦ χαρίσματος τῶν προσαυξημάτων θὰ ἐπέλθῃ ζημία 5.435.000....

§97Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὸ νομοσχέδιον ὑπεβλήθη τὸ 1955. Θὰ ἦτο ἀπολύτως δικαιολογημένη ἡ ἐπίκλησις τῆς ἐκθέσεως τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο ἢ ἂν συνεζητοῦντο συνέπειαι δημιουργηθεῖσαι ἐκ τῆς ἐπιψηφίσεώς του. Τὸ νομοσχέδιον ὅμως ἐκεῖνο, δὲν ὑπάρχει πλέον. Ἀλλὰ καὶ προκειμένου περὶ τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, συμπεραίνει, ὅτι ἐὰν γίνῃ δεκτὸν τὸ Δημόσιον μέσα εἰς τὴν περίοδον τῶν 20 ἐτῶν θὰ ἀπολέσῃ τὴν εἴσπραξιν τοῦ ποσοῦ τοῦ 30%. Εἶναι δυνατόν, αὐτὸ τὸ μαθηματικῶς βεβαιωμένον ποσόν, νὰ μὴ τὸ ἀναφέρῃ ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου;

§98Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπῆρχε ὁ ὅρος 24, κατὰ τὸν ὁποῖον καὶ ἐν περιπτώσει καθυστερήσεως δύο δόσεων ὀφειλῶν πρὸς τὸ Δημόσιον, τὸ Δημόσιον νὰ δύναται νὰ ἐπισπεύσῃ τὸν πλειστηριασμόν. Ἑπομένως, τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν κατετέθη ἡ πρώτη δόσις, ἡ Ἑταιρία εἶχεν ἀκόμη δύο πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐπώλησεν. Τί ἔκαμαν οἱ Ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν; Ἐὰν ἤθελον νὰ ἐκτελέσουν τὸ συμβόλαιον ἠδύναντο βάσει τοῦ ἄρθρου 939 τοῦ ἀστικοῦ κώδικος νὰ ζητήσουν τὴν ἀκύρωσιν τῆς συμβάσεως ἀγοραπωλησίας, πρᾶγμα ὅμως, τὸ ὁποῖον δὲν ἔγινε.

§99Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Γνωρίζετε σεῖς περισσότερον παντὸς ἄλλου, ὅτι ἡ ἄσκησις αὐτῆς τῆς ἀγωγῆς τῆς ἄλλοτε Παυλιανῆς, προϋποθέτει καθυστερημένην ὀφειλήν.

§100Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπῆρχεν.

§101Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὸ Δημόσιον ἔκρινεν ὅμως, ὅτι ἡ καθυστέρησις ἦτο δικαιολογημένη καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἐπροχώρησεν εἰς τὴν ἄσκησιν τῶν μέτρων αὐτῶν. Ἀλλὰ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν ὑπῆρχε κἂν λόγος νὰ γίνῃ προσφυγὴ διὰ τὴν ἀνατροπὴν τῆς Συμβάσεως, ἐφ’ ὅσον ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ κατάσχεσις τῶν σκαφῶν.

§102Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ὅμως ἐπωλοῦντο εἶναι ζήτημα ἐὰν θὰ ἐκαλύπτετο τὸ χρέος των.

§103Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν δύναμαι νὰ γνωρίζω, οὔτε νὰ ἀποδεχθῶ, ὅτι νεότευκτα σκάφη κατὰ τὴν πρώτην διετίαν τῆς ζωῆς αὐτῶν δὲν ἐκάλυπταν τὸ τίμημα, μὲ τὸ ὁποῖον τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον τὰ ἐξεποίησεν εἰς τοὺς Ἕλληνας Ἐφοπλιστάς. Πρέπει ὅμως νὰ διαπιστώσω, ὅτι ἡ καθυστέρησις εἶναι ἀνώδυνος διὰ τὸ Δημόσιον, διότι αἱ μὲν δόσεις 1958, 1959, 1960 καταβάλλονται εἰς τὸ ἀκέραιον, ἡ δὲ καθυστέρησις ἔχει περιορισθῆ εἰς τὸ 30% περίπου δηλαδὴ εἰς 330.000 δολλάρια διὰ κεφάλαιον καὶ τόκους εἰς τὴν μίαν ἑταιρίαν καὶ 40% περίπου, δηλαδὴ εἰς 240.000 δολλάρια διὰ τὴν ἄλλην ὀφειλέτιδα ἑταιρίαν.

§104Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγράφη πάντως, εἰς τὰ Πρακτικά, ὅτι ἡ ὑπόλοιπος ὀφειλὴ εἶναι τόση.

§105Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Αἰσθάνομαι ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν, διότι καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐπερωτῶν εἶναι σύμφωνος, ὅτι ἡ σημερινὴ καθυστέρησις, ὅπως παρεσχέθη διὰ τῶν δοθέντων ἀριθμῶν, δὲν δημιουργεῖ ἀνησυχίας λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀξίας τῶν σκαφῶν.

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κηρύσσεται περαιωμένη. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§107ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 9.45′ μ.μ.).