1959.05.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 100ὴ

Παρασκευὴ 22 Μαΐου 1959

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀναβάλλεται ἐπὶ μίαν ὥραν ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν. Καταθέτω πρότασιν «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Ἀθανασιάδης, Ι. Ἀθητάκης, Ε. Ἀλιπράντης, Γ. Ἀνδρεάδης, Γ. Ἀράπης, Ε. Ἀρβανιτάκης, Γ. Αὐγερόπουλος, Γ. Βαλοῦρδος, Νικηταρᾶς ἢ Νικήτας Βαρβιτσιώτης, Π. Βαρδινογιάννης, Γ. Βιτούλιας, Α. Βουλόδημος, Δ. Βουρδουμπᾶς, Β. Βύζας, Ι. Γαβριηλίδης, Ε. Γαλενιανός, Μ. Γαληνός, Α. Γεροκωστόπουλος, Ι. Γιαλώφας, Ι. Γιαννόπουλος, Κ. Γιαννούσης, Δ. Γιαχνῆς, Π. Γλιγλῆς, Δ. Γόντικας, Χ. Γουλόπουλος, Χ. Γραμματίδης, Δ. Γρίβας, Δ. Δαβάκης, Α. Δεληγιαννίδης, Α. Δερδεμέζης, Κ. Δεσποτόπουλος, Σ. Διβάρης, Ι. Δραγονέτης, Δ. Δρούλιας, Ν. Ἔξαρχος, Ι. Εὐαγγελίδης, Γ. Εὐαγγέλου, Σ. Εὐστρατιάδης, Β. Ἐφραιμίδης, Ι. Ζαΐμης, Ε. Ζαννῆς, Ν. Ζαρντινίδης, Α. Ζιούγκας, Η. Ἠλιοῦ, Α. Θεοδοσιάδης, Ν. Ἰντζές, Ν. Καθαροσπόρης, Α. Κακκαρᾶς, Γ. Κακαγιάννης, Α. Κακογιάννης, Κ. Καλκάνης, Α. Καλλιδόπουλος, Κ. Καλτεζιώτης, Α. Καμβύσης, Μ. Κανιάρης, Π. Καπνίσης, Δ. Καρακουλουξῆς, Σ. Καρασάββας, Δ. Καρατζένης, Γ. Κασιμάτης, Δ. Κελτεμλίδης, Θ. Κεραμιτσιόγλου, Ι. Κεφαλογιάννης, Ν. Κιτσίκης, Ε. Κοθρῆς, Α. Κοκκέβης, Α. Κολαμπᾶς, Α. Κοντογιάννης, Ν. Κοντογιαννόπουλος, Κ. Κορύζος, Μ. Κοτσώνης, Β. Κρῖκος, Κ. Κωνσταντάρας, Ε. Κωστελίδης, Δ. Κωστῆς, Α. Λαδᾶς, Δ. Λαντζούνης, Α. Λασκαρίδης, Δ. Λεονάρδος, Α. Λιᾶκος, Δ. Λιανουλόπουλος, Ε. Λουλακάκης, Κ. Μακρῆς, Δ. Μανέντης, Κ. Μαρῆς, Σ. Μαυρουκάκης, Σ. Μερκούρης, Δ. Μερλόπουλος, Α. Μητακίδης, Κ. Μητσοτάκης, Θ. Μπάρμπας, Α. Μπαρότσης, Λ. Μπατρῖνος, Ἑλένη Μπενᾶ, Λ. Μπίστης, Χ. Μπουγᾶς, Χ. Μπούσιος, Β. Μπρακατσούλας Η. Μπρεδήμας, Α. Μπριλλάκης, Μ. Μυριδάκης, Π. Ξενοδοχειάρης, Π. Οἰκονομίδης, Γ. Οἰκονομόπουλος, Ι. Ὀρφανός, Χ. Παγώνης, Δ. Παινέζης, Δ. Παπαδημητρίου, Ν. Παπαδημητρίου, Ε. Παπαδογιάννης, Α. Παπαδόπουλος, Κ. Παπαδόπουλος, Δ. Παπαθανασόπουλος, Β. Παπαρρηγόπουλος, Ι. Παπαρτεμίου, Α. Παπαχρήστου, Ν. Παρθενιάδης, Φ. Περισσοράτης, Σ. Περτσινίδης, Κ. Πεταλωτῆς, Π. Πινάτσης, Φ. Πιτούλης, Γ. Πρίφτης, Ι. Προκοπίδης, Ε. Πρωϊμάκης, Ι. Πωλιουδάκης, Ε. Ρήγας, Ν. Ρηγόπουλος, Δ. Ρώμας, Ε. Σαββόπουλος, Γ. Σαμαρᾶς, Μ. Σβώλου, Χ. Σιανίδης, Ι. Σιαφλέκης, Ε. Σκούρας, Η. Σκυλλάκος, Ν. Σπεντζάρης, Γ. Σπηλιόπουλος, Ι. Σπηλιόπουλος, Ι. Σπύρου, Γ. Σταμάτης, Μ. Στεφανίδης, Σ. Στεφανόπουλος, Α. Σχινᾶς, Κ. Σωτηρίου, Κ. Ταλιαδούρης, Α. Ταλιαδοῦρος, Ι. Τζαμπάζης, Κ. Τζιτζικώστας, Ι. Τούμπας, Ι. Τριανταφυλλίδης, Π. Τσακιρίδης, Α. Τσιάρας, Κ. Τσιγάρας, Α. Τσιπώρης, Χ. Τσορλίνης, Δ. Χατζηγάκης, Ι. Χατζηδῆμος, Κ. Χιωτάκης, Α. Χονδρονάσιος, Σ. Χούτας, Χ. Ζησιάδης, Α. Τσιάντος, Π. Καλλιγκάτσης Π. Λιαροῦτσος, Θ. Δούκας, Α. Βογιατζῆς, Σ. Ἀθανασάκος καὶ Δ. Κόπανος, καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 1355 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος». Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Καλαντζάκος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Α. ΚΑΛΑΝΤΖΑΚΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 29.4.1959 Συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἐθνικῆς Κτηματικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος «περὶ οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως πληγέντων ὑπὸ σεισμῶν πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκινήτων χρησιμοποιουμένων ὡς κατοικιῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ράλλης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Μ.Τ.Β.Ν. Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Πανούσης καὶ Γ. Σαμαρᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως Πρεσβειῶν ἐν Τόκιῳ καὶ Λευκωσίᾳ, καταργήσεως τῶν Προξενικῶν Ἀρχῶν ἐν Λευκωσίᾳ καὶ Μονάχῳ, ἱδρύσεως Προξενείου ἐν Φραγκφούρτῃ καὶ ἀπονομῆς ἐπὶ τιμῇ βαθμοῦ Συμβούλου Πρεσβείας εἰς Διευθυντὰς ἢ Διευθύνοντας Γραφεῖα Τύπου παρὰ Πρεσβείαις». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Εὐστρατιάδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὁριστικῶν παραχωρητηρίων τῶν κλήρων διατάξεων τῆς Ἐποικιστικῆς Νομοθεσίας, κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καί τινων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Δ. Γόντικας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν πυροπαθῶν Κοινοτήτων Λαμίζης–Κεραμιδιᾶς καὶ Γερακίου Νομοῦ Ἠλείας, αἰτουσῶν τὴν ἀπαλλαγήν των εἰς τὰς ὑποχρεώσεις ἐξοφλήσεως τῶν χορηγηθέντων παρὰ τοῦ Κράτους δανείων διὰ τὴν στέγασιν καὶ διὰ τὴν χορήγησιν συμπληρωματικῶν δανείων πρὸς ἀποπεράτωσιν τῶν ἡμιτελῶν μικροοικημάτων, ὅπως ἔπραξε τὸ Κράτος καὶ διὰ τοὺς ἄλλους πυροπαθεῖς πολέμου τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Δ. Λαντζούνης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δημοσίου Ταμείου Καλαμῶν, αἰτουμένων, ἐν ὄψει τῆς ψηφίσεως τῶν σχεδίων νόμων ἀναδιαρθρώσεως τῶν Δημοσίων ὑπηρεσιῶν, προστεθῇ διάταξις δι’ ἧς νὰ καταργῆται ἡ ὑπὸ τοῦ νόμου 1811)51 θεσπισθεῖσα Βʹ κατηγορία ὑπαλλήλων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Λαζανᾶς καὶ Κ. Μακρῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου ἰδιοκτητῶν φορτηγῶν αὐτοκινήτων Δ.Χ. αἰτουμένων τὴν ἀνάκλησιν χορηγηθείσης ἀδείας μεταφορᾶς κυκλοφορίας φορτηγοῦ αὐτοκινήτου Δ. Χ. ἐκ Μυτιλήνης εἰς Λῆμνον. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν μονίμων ὑπαλλήλων Τ.Ε.Β.Ε. Θεσσαλονίκης αἰτούντων τὴν ἐπέκτασιν τοῦ ὑπερωριακοῦ ἐπιδόματος καὶ εἰς τὰ λοιπὰ ὑποκαταστήματα τῆς Βορ. Ἑλλάδος. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Ἀράπης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν συνεργαζομένων Σωματείων Ὁδηγῶν καὶ Εἰσπρακτόρων Λεωφορείων Αὐτοκινητιστῶν Πειραιῶς, διαμαρτυρομένων διὰ παραβίασιν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν παρὰ ΚΤΕΛ καὶ αἰτούντων κατοχύρωσιν τῶν ἐν λόγῳ συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Ε. Παπαδογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐλαιουργικοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀγγελιανῶν, αἰτουμένου ὅπως εἰς τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον περὶ ρυθμίσεως τοῦ θέματος τῶν παγωμένων πιστώσεων, συμπεριληφθῇ τροπολογία ρυθμίζουσα τὰ εἰς δολλάρια δάνεια τῶν γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ὑπὸ ποίους ὅρους ἀπεφασίσθη ἡ ἐξαγωγὴ σίτου, μὲ ποίαν τιμὴν καὶ διὰ ποῖον λόγον. Κύριε Ζορμπᾶ, παρακαλῶ νὰ εἶσθε σύντομος.

§4Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις διὰ τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου, τὴν 30ὴν Ἀπριλίου, τὴν 9ην καὶ 11ην Μαΐου ὑπέγραψε τρεῖς συμβάσεις διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξαχθοῦν 100.000 τόνν. σίτου ἐγχωρίου διὰ τὴν Ἀγγλίαν μὲ τὴν τιμὴν τῶν 16 λιρῶν κατὰ τόννον καὶ 50.000 τόννοι ἐγχωρίου σίτου διὰ τὴν Βραζιλίαν μὲ τιμὴν 50 δολλάρια κατὰ τόννον. Ἡ ἀξία τῶν δολλαρίων τῆς Βραζιλίας, θὰ διατεθῇ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν καφέ. Αἱ τρεῖς αὐταὶ συμβάσεις γνωσθεῖσαι διὰ τοῦ τύπου εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν ἐπροκάλεσαν σχόλια καὶ ἀναταραχὴν καὶ ἕνεκα τούτου ἔκρινα, ὅτι ἔπρεπε νὰ φέρω τὸ ζήτημα ἐνώπιον τῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου. Τὸ πρόβλημα τῶν πλεονασμάτων τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἤρχισε νὰ ἐμφανίζεται ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους ὁπότε ὡλοκληρώθη μία προσπάθεια 30 ἐτῶν, τῶν σιτοπαραγωγῶν, ὥστε νὰ καταστῇ ἡ Χώρα σιτάρκης. Εἰς τὸν σῖτον τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς προσετίθετο καὶ ὁ σῖτος τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου παρουσιάσθησαν τὰ πλεονάσματα τὰ ὁποῖα ἐκαλεῖτο ἡ Κυβέρνησις νὰ διαθέσῃ. Τὰ πλεονάσματα τοῦ σίτου ἀνήρχοντο τὸ παρελθὸν ἔτος εἰς 300.000 τόννους καὶ ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν τριῶν συμβάσεων διέθεσε πρὸς ἐξαγωγὴν 150.000 τόννους. Ἡ τιμὴ κτήσεως τοῦ σίτου κατὰ μέσον ὅρον ἀνέρχεται εἰς 4,15 δραχ. κατ’ ὀκᾶν καὶ ἡ τιμὴ μὲ τὴν ὁποίαν ἐπωλήθη διὰ τῶν τριῶν συμβάσεων ἀνέρχεται εἰς 1,67½ δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ἤτοι ζημιοῦται τὸ δημόσιον δραχμὰς 2,48 κατ’ ὀκᾶν καὶ τὸ σύνολον τῆς ζημίας ἀνέρχεται εἰς δρχ. 297.600.000. Ὅταν πρόκειται νὰ διατεθῇ τὸ πλεόνασμα ἑνὸς προϊόντος, βεβαίως θὰ ὑπάρξῃ ζημία καὶ τὸ τονίζω αὐτό, διὰ νὰ μὴ προσέξωμεν μόνον τὴν ζημίαν, ἀλλὰ νὰ προσέξωμεν τὴν ὅλην διαχείρισιν καὶ τὴν πολιτικὴν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου διὰ τὴν διάθεσιν τῶν πλεονασμάτων τοῦ σίτου. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρὶν σκεφθῇ καὶ ἀποφασίσῃ τὴν ἐξαγωγὴν ἐγχωρίου σίτου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐντείνῃ τὰς προσπαθείας της διὰ τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως τοῦ σίτου εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Διότι καίτοι ἐφθάσαμεν εἰς τὸ τέρμα τῆς προσπαθείας διὰ τὴν σιτάρκειαν τῆς Χώρας ἐν τούτοις ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς δὲν ἐχόρτασε τὸ ψωμὶ καὶ ἐξακολουθεῖ ἀκόμη νὰ ὑπάρχῃ κάποιος περιορισμὸς εἰς τὴν κατανάλωσιν τοῦ σίτου. Ὑπάρχουν ὀρεινοὶ πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι δὲν σιτίζονται ἐπαρκῶς. Ἀκόμη προχθὲς ἀνεγνώσθη ἀναφορὰ μιᾶς περιφερείας τῆς Αἰτωλοακαρνανίας διὰ τῆς ὁποίας παρεκαλεῖτο ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποστείλῃ 1.500 τόννους σίτου διὰ τὴν διατροφήν των. Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ οἱ σιτοπαραγωγοὶ τῆς Θεσσαλίας στεροῦνται σίτου καὶ δανείζονται ἀπὸ τοὺς σιτεμπόρους διὰ νὰ τὸν ἐπιστρέψουν εἰς διπλασίαν ποσότητα. Ἀλλ’ ἐκτὸς αὐτῶν, θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιδιώξῃ καὶ τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τοῦ σίτου. Δεδομένου, ὅτι ὁπωσδήποτε θὰ ἐζημιοῦτο τὸ Δημόσιον μὲ τὴν ζημίαν αὐτὴν, εἶχε τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀσκήσῃ ἡ Κυβέρνησις κοινωνικὴν πολιτικήν. Θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις εἰς τοὺς ὀρεινοὺς πληθυσμοὺς μαζὺ μὲ τὸ γλίσχρον ἡμερομίσθιον τῶν 24 δραχμῶν διὰ τὰ μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προσθέσῃ καὶ μίαν ἢ δύο ὀκάδας σίτου διὰ νὰ δυνηθοῦν οἱ πληθυσμοὶ αὐτοὶ νὰ διατραφοῦν ἐπαρκῶς. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, δὲν ἐξήντλησε ὅλα τὰ περιθώρια τῆς πολιτικῆς της δραστηριότητος, διὰ τὴν ἐπωφελῆ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν κατανάλωσιν τοῦ σίτου, ὥστε νὰ κατατείνῃ εἰς τὴν προσπάθειαν νὰ χορτάσῃ ψωμὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Συνεπῶς νομίζω ὅτι, ἐὰν κατέβαλε τὴν προσπάθειαν αὐτὴν καὶ ἐὰν δὲν ἤσκει τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ, δὲν θὰ παρουσιάζετο μὲ τόσην ὀξύτητα τὸ πρόβλημα τῶν πλεονασμάτων. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι εἴχομεν φθάσει εἰς μίαν ὑπερκατανάλωσιν σίτου διὰ τὸν πληθυσμόν, νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὤφειλε νὰ σκεφθῇ, τὰ πλεονάσματα αὐτὰ νὰ τὰ μετατρέψῃ εἰς κτηνοτροφάς, τῶν ὁποίων ἔχομεν ἀπόλυτον ἀνάγκην. Εἰς τὴν περιοχὴν Ἀττικῆς, κύριοι, ἔχει ἀναπτυχθῆ τελευταίως μία εὐρυτάτη παραγωγὴ πουλερικῶν. Καὶ ἡ πτηνοτροφία, λοιπόν, ἔχει ἀνάγκην πτηνοτροφῶν. Καὶ κάμνομεν εἰσαγωγὴν πτηνοτροφῶν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, πληρώνοντες μεγάλα ποσὰ συναλλάγματος, ἐνῷ ὑπῆρχε ἡ εὐχέρεια τῆς μετατροπῆς τῶν σιτηρῶν αὐτῶν εἰς πτηνοτροφάς. Θὰ μᾶς εἴπῃ ἴσως, ὁ κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι ἦτο δυνατὸν ἐκ τῆς διαθέσεως τοῦ σίτου αὐτοῦ εἰς πτηνοτροφάς, νὰ διοχετευθῇ οὗτος εἰς τοὺς ἀλευρομύλους καὶ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς ψωμὶ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Νομίζω, ὅμως, ὅτι τοῦτο δὲν εὐσταθεῖ, διότι ἦτο δυνατὸν τὸ Κράτος νὰ κάμῃ μίαν κἄποιαν πρόσμιξιν, ὁπότε θὰ καθίστατο ὁ σῖτος οὗτος ἀκατάλληλος δι’ ἀρτοποίησιν. Νομίζω, ὅτι ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ὀφείλει ὁ κ. ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου, νὰ δώσῃ μίαν ἐξήγησιν, διότι, καθ’ ἡμᾶς δὲν ἐξηντλήθησαν ὅλα τὰ περιθώρια καὶ δὲν κατεβλήθη ἡ προσπάθεια ποὺ ἔπρεπε νὰ καταβληθῇ, διὰ τὴν κατανάλωσιν τοῦ σίτου εἰς τὸ ἐσωτερικόν, πρὸς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν καὶ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τῶν κτηνῶν μας, ὥστε νὰ μὴ παρουσιασθῇ τὸ πρόβλημα τοῦτο. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις δὲν ἤσκησε τὴν πολιτικὴν αὐτήν, ἐνῷ εἶχε τὴν εὐχέρειαν νὰ τὴν ἀσκήσῃ, ἀλλὰ προετίμησε τὴν ἄσκησιν τῆς πολιτικῆς τῆς ἐξαγωγῆς, πάλιν νομίζομεν, ὅτι κακῶς ἐνήργησε ἐπὶ τοῦ προκειμένου, διότι θὰ ἔπρεπε τὸν σῖτον αὐτὸν τὸν ὁποῖον εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της, νὰ τὸν διαθέσῃ μὲ τὴν μικροτέραν δυνατὴν ζημίαν, διότι ὁπωσδήποτε θὰ ἐζημιοῦτο ἀπὸ τὴν διάθεσιν τοῦ σίτου, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσκήσῃ συγκεκριμένην πολιτικὴν ἐξαγωγῆς. Καὶ σήμερον παρουσιάζεται ἡ εὐκαιρία ἀναπτύξεως μιᾶς πολιτικῆς ἐξαγωγῆς σίτου, ἐὰν θέλωμεν νὰ καταστήσωμεν καὶ νὰ σταθεροποιήσωμε τὴν χώραν μας ὡς χώραν σιτοπαραγωγόν. Αἱ χῶραι τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς ἔχουν ἀνάγκην 6.000.000 τόννων σίτου. Θὰ ἦτο λοιπόν, δυνατόν, μέσα εἰς τὰ 6.000.000 τόννους καὶ ἡ χώρα μας νὰ καταλάβῃ μίαν θέσιν, ὡς σιτοπαραγωγός, διὰ νὰ ἐξάγῃ σταθερῶς κατ’ ἔτος τὴν ποσότητα ποὺ θὰ ἠμπορῇ νὰ διοχετεύῃ εἰς τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Ἐάν, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις κατέβαλε μίαν προσπάθειαν, πρὸς ἄσκησιν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, μιᾶς πολιτικῆς δηλ. κατακτήσεως μιᾶς θέσεως εἰς τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, διὰ νὰ σταθεροποιήσῃ τὴν ἐξαγωγικήν μας πολιτικὴν τοῦ σίτου, τοῦ ἐθνικοῦ μας αὐτοῦ προϊόντος, τότε βεβαίως, δὲν θὰ ἠμπορούσαμε νὰ ἐλέγξωμεν αὐστηρῶς τὴν Κυβέρνησιν, διότι θὰ ἐδικαιολογεῖτο, ὅτι ἤθελε νὰ κάμῃ μίαν ὡρισμένην πολιτικήν, ὅπως εἶχε δικαίωμα, ἀλλὰ δυστυχῶς, ὅπως θὰ ἴδητε κατὰ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος ἐκ τῆς ὅλης διαχειρίσεως τοῦ θέματος καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐμπορίου...

§5Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἠμπορεῖτε.

§7Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Παραβιάζεται καταφώρως ὁ Κανονισμός.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζαννῆ, οὐδέποτε διακόπτεται ὁ ρήτωρ, ἔστω καὶ ὅταν ζητῇ τις τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Εἶναι κανὼν αὐτὸς καὶ ἔθιμον. Μὴ τὸ συζητῆτε. Δὲν τὸ δέχομαι νὰ διακοπῇ ὁ ρήτωρ. Φαντασθεῖτε, τί θέμα θὰ ἐνεφανίζαμεν, νὰ ἀγορεύουν οἱ ρήτορες καὶ νὰ ἐγείρωνται οἱ βουλευταὶ καὶ νὰ ζητῶσι τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, διακόπτοντες τοὺς ἀγορητάς.

§9Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς λέγετε, ὅτι δὲν τὸ δέχεσθε σεῖς, ὁ ὁποῖος εἶσθε ὁ τηρητὴς τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐὰν ὁ ρήτωρ εἶναι ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ, ὀφείλετε, νὰ ἐφαρμόσετε τὸν Κανονισμόν. Πῶς εἶναι δυνατόν, ὅταν διὰ μίαν ἐρώτησιν προβλέπῃ ὁ Κανονισμὸς 5λεπτον νὰ γίνεται ἀγόρευσις, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ κρατήσῃ μισὴν ὥραν.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔκαμον ἤδη σύστασιν εἰς τὸν ρήτορα καὶ τοῦ εἶπον μάλιστα, ὅτι ἀντὶ τῶν 10 λεπτῶν, θὰ τοῦ δώσω ἀκόμη 5, ἤτοι ἐν συνόλῳ 15 λεπτά, ὡς συμβαίνει συνήθως ὅταν ἐρώτησίς τις ἐμφανίζῃ γενικώτερον ἐνδιαφέρον καὶ ἂς μὴ τὸ λησμονῶμεν, κύριοι συνάδελφοι.

§11Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπὸ ποῦ θὰ τὰ δώσητε; Ἀπὸ τὴν τσέπην σας; Ὁ Κανονισμὸς λέγει 5 λεπτά.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κωστόπουλε, οἱ περισσότεροι παραβιάζουν τὸν ὀλίγον αὐτὸν χρόνον τοῦ Κανονισμοῦ. Τί θέλετε τώρα, νὰ κατέβῃ ὁ ρήτωρ ἀπὸ τὸ βῆμα; Ἠμπορῶ ἐπὶ ἐλέγχου τῆς Κυβερνήσεως νὰ κατεβάσω ρήτορα ἀπὸ τὸ βῆμα;

§13Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς λέγετε αὐτὰ τὰ πράγματα; Βεβαίως θὰ τὸν κατεβάσητε ἀπὸ τὸ βῆμα. Ἢ ὑπάρχει Κανονισμός, ἢ δὲν ὑπάρχει.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζορμπᾶ, τελειώνετε. Δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ σᾶς ἀφήσω ἄλλο, ἀφοῦ διαμαρτύρεται ἡ Ἀντιπολίτευσις. Τελειώνετε, κύριε Ζορμπᾶ.

§15Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν ἔχω νὰ τελειώσω τίποτε. Διαμαρτύρομαι, διότι δὲν μὲ ἀφήσατε νὰ ἀναπτύξω τὴν ἐρώτησίν μου καὶ κατέρχομαι τοῦ βήματος.

§16Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παρέμβασίς μου δὲν ἔχει τὴν ἔννοιαν νὰ διατυπώσω μομφὴν πρὸς τὸν ἀγορεύσαντα κ. Ζορμπᾶν, πρὸς τὸν ὁποῖον μάλιστα τὰ αἰσθήματά μου εἶναι φιλικώτατα, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἦλθεν ἡ ἐρώτησις αὐτή, εἶναι κάπως ἀνώμαλος καὶ φαντάζομαι, ὅτι θὰ ὑπῆρξε κἄποια συμφωνία μεταξὺ τοῦ ἀγορεύσαντος κ. Ζορμπᾶ καὶ τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου. Διότι, κύριε Πρόεδρε, ὅπως γνωρίζετε, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐζήτησεν, ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς, τὴν κατάθεσιν τῶν φακέλλων, οἱ ὁποῖοι καὶ κατετέθησαν χθὲς εἰς τὸ Προεδρεῖον.

§17Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Προχθές...

§18Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἔστω, προχθές. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, πρέπει νὰ μελετηθοῦν, διὰ νὰ ἴδωμεν, ἐὰν ὑπάρχουν περιθώρια ἐπερωτήσεως, ἢ ὄχι. Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, διότι δὲν εἴμεθα εἰς θέσιν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, νὰ λάβωμεν μέρος εἰς τὴν συζήτησιν, νὰ ἀναβληθῇ, ὥστε εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ὑπάρξῃ ἐπερώτησις, νὰ γίνῃ ἡ ἀπάντησις τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως.

§19Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεξαρτήτως τοῦ θέματος οὐσίας, τὸ ὁποῖον ἤδη ὑπηνίχθη ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, κατὰ τὸ ἄρθρον 48 τοῦ Κανονισμοῦ, τὸ ὁποῖον εἶδον ἀναγραφόμενον ἐν παρενθέσει μετὰ τὴν ἐρώτησιν αὐτήν, ἡ Κυβέρνησις δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ τὴν πρότασιν μιᾶς ἐρωτήσεως, ἐφ’ ὅσον τὴν θεωρεῖ κατεπείγουσαν καὶ θέλει κατεπειγόντως νὰ δώσῃ ἀπάντησιν. Ἀλλά, ὅταν λέγῃ, ὁ Κανονισμός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ τὴν πρόταξιν, ἐννοεῖ ὅτι πρέπει νὰ τὴν ζητήσῃ ἀπὸ τὸ Σῶμα. Ἄλλη διαδικασία προτάξεως, πλὴν αὐτῆς, δὲν ὑπάρχει. Τὶ γίνεται δὲ συνήθως, προκειμένου περὶ τῶν προτάξεων; Ἐπέρχεται μία συμφωνία μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως, διὰ νὰ γνωρίζουν ὅλοι, ὅτι πρόκειται νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις αὐτή. Ὅταν, λοιπόν, ἔχῃ διανεμηθῆ ἡ Ἡμερησία Διάταξις καὶ ἐρχόμεθα ἐδῶ καὶ εὑρισκόμεθα ἐνώπιον προτάξεως ἐρωτήσεως, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν εἶναι ἄγνωστον, ὅτι ἀφορᾷ θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καὶ ἄλλη ἐρώτησις κατετέθη καὶ ἀρκετὰ συνεκίνησε τὴν κοινὴν γνώμην, νομίζω, ὅτι δικαιούμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ ἑνὸς εἴδους ἐφαρμογῆς τοῦ Κανονισμοῦ τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως γράμματος τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῆς. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι εἶναι ὀρθοτάτη ἡ πρότασις τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, καθ’ ἣν ἡ συζήτησις ἀπόψε ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως αὐτῆς, δὲν εἶναι συμφέρουσα διὰ τὴν Κυβέρνησιν, διότι θὰ δώσῃ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐπεδίωξε νὰ θέσῃ τέρμα εἰς αὐτὸ τὸ ζήτημα, διὰ μιᾶς ἀπροόπτου καὶ ἀτελοῦς συζητήσεως.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἀρχηγέ, δὲν τερματίζονται ποτὲ τοιούτου εἴδους θέματα, χωρὶς νὰ ἐξονυχισθοῦν, ἡ δὲ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως πρόταξις τῆς ἐρωτήσεως καὶ ἐπερωτήσεως, ἀποδεικνύει τοῦτο.

§21Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι, ἐδῶ ὑπάρχουν μερικαὶ συμπτώσεις, αἱ ὁποῖαι καλὸν εἶναι νὰ ἐπισημανθοῦν, διὰ νὰ ἀποφευχθῇ μία συζήτησις, ἡ ὁποία, ὁπωσδήποτε, θὰ δημιουργήσῃ ὄχι εὐχαρίστους ἐντυπώσεις. Πρῶτον, ὅτι κατὰ μίαν ἀλλοίωσιν τοῦ σαφοῦς γράμματος τοῦ ἄρθρου 18 τοῦ Κανονισμοῦ, τὸ ὁποῖον προϋποθέτει συγκατάθεσιν, συναίνεσιν τῆς Βουλῆς, ἔρχεται αἰφνιδιαστικῶς μία ἐρώτησις, προτασσομένη ἐπὶ ἐπερωτήσεως, ἡ ὁποία ὤφειλε νὰ προταχθῇ μετὰ τὴν κατατεθεῖσαν αἴτησιν, κατὰ τὸν Κανονισμόν, καὶ ἡ ὁποία, βεβαίως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθῇ σήμερον, χθὲς κατατεθέντος εἰς διάθεσιν δεκάδος ἐπερωτώντων, εἰς διάθεσιν τριῶν κομμάτων, ἑνὸς ὀγκωδεστάτου φακέλλου, τοῦ ὁποίου ἐλλείπουν τινὰ στοιχεῖα καὶ ὁ ὁποῖος φάκελλος, πέραν τοῦ περιεχομένου πρέπει νὰ συμπληρωθῇ κατ’ ἀνάγκην, ἐπιμελείᾳ τῶν ἐπερωτώντων διὰ τὸν ἔλεγχον τῶν τιμῶν καὶ τῶν ἄλλων στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς αὐτόν.

§22Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Σᾶς ἐδόθησαν περισσότερα στοιχεῖα.

§23Η. ΗΛΙΟΥ. Τὸ δεύτερον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ τονίσω, εἶναι ὅτι ἡ πρόταξις αὐτή, ἡ αἰφνιδιαστική, ἡ ὁποία φέρει ὡς ἐπιδόρπιον τρόπον τινὰ τοῦ ἐλέγχου μίαν ἐρώτησιν ἀπρόοπτον καὶ καταλαμβάνει τὴν Βουλὴν ἀπρόοπτως γίνεται εἰς ἡμέραν ἀπεργίας τοῦ τύπου. Νομίζω, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν τοσαύτη προεκλήθη συγκίνησις εἰς τὴν κοινὴν γνώμην, τοσαῦτα στοιχεῖα ἤχθησαν ἐνώπιον τῆς κοινῆς γνώμης, δὲν εἶναι δυνατόν, εὐκόλως, νομίζω, νὰ δικαιολογηθοῦν, ἐνῷ τόσοι ὑπαινιγμοὶ ἔγιναν περὶ ἐνδιαφερομένων εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, εἶναι ἄτοπον νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ κατ’ αὐτὸν τόν, δύο φοράς, ἀνώμαλον τρόπον, ἐσπευσμένη συζήτησις τοῦ ζητήματος. Ἔχω προσυπογράψει τὴν ἐπερώτησιν καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει, ὁπωσδήποτε, νὰ προταχθῇ διὰ τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, ὥστε νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι καὶ νὰ ἔχωμεν ὅλοι τὰ στοιχεῖα εἰς τὴν διάθεσίν μας.

§24Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, μὲ ὅλον τὸν ὀφειλόμενον πρὸς ὑμᾶς σεβασμόν, θέλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ὁ ὑπαινιγμός σας καθ’ ὅν, δῆθεν, συνεννοήθην προηγουμένως μὲ τὸν κ. Ζορμπᾶν, διὰ νὰ θέσῃ αἰφνιδιαστικῶς τὸ θέμα ἀπόψε, εἶναι τὸ ὀλιγώτερον ἄδικος καὶ παντελῶς ἀδικαιολόγητος.

§25Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Δὲν εἶπον ἐγὼ αὐτό. Εἶπον: «ἐκτὸς ἐάν».

§26Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, ὅτι οὐδέποτε ἐσυνήθισα εἰς τὴν ζωήν μου νὰ κάμνω συμβιβασμοὺς καὶ μάλιστα εἰς τόσης σπουδαιότητος ζητήματα. Πέραν, ὅμως, τούτου, θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ζορμπᾶν νὰ δηλώσῃ, ἐὰν τοῦ εἶναι δυνατόν, ἀπὸ πότε ἔχει νὰ μὲ ἴδῃ προσωπικῶς, ἐκτός, βεβαίως, ἐδῶ, κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν μόνον ταύτην.

§27Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ παραπονεθῶ, μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸν ποὺ ἔχω πρὸς τὸν κ. Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων ἐντόνως, διότι ἡ κατηγορία τὴν ὁποίαν μοῦ προσῆψεν εἶναι βαρυτάτη καὶ δὲν συνηθίζω, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐπὶ 10 χρόνια ποὺ διακονῶ, οὔτε νὰ συνεννοοῦμαι, οὔτε νὰ συμβιβάζωμαι, ὅταν πρόκειται νὰ ἀσκήσω τὸν καθῆκον μου, ὅταν πρόκειται νὰ ἐνεργήσω κατὰ συνείδησιν. Ὅταν ἐδημιουργήθη τὸ θέμα τοῦ σίτου, ἐνόμιζα, ὅτι ὡς ὁ καλλίτερος τρόπος ἐπειγούσης ἀνακινήσεως τοῦ ζητήματος ἐν τῇ αἰθούσῃ αὐτῇ, ἦτο ἡ ὑποβολὴ ἐρωτήσεως, διότι αἱ ἐπερωτήσεις τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, προηγοῦνται καὶ αἱ ἄλλαι ἐπερωτήσεις ἠμποροῦν νὰ ἔλθουν μετὰ τὴν διακοπὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς καὶ ὑπέβαλον ἐρώτησιν, ἐπικαλοῦμαι δὲ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἀχαΐας συναδέλφου κ. Ζαΐμη, διότι ἐκεῖ τὴν συνέταξα, συλλαβὼν ἐκεῖ τὴν ἰδέαν αὐτῆς τῆς διαδικασίας, διὰ τὴν συντόμευσιν τῆς συζητήσεως. Ὅταν τὰ στοιχεῖα κατετέθησαν, κύριοι βουλευταί...

§28Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ποῦ τὰ ἐδιαβάσατε τὰ στοιχεῖα;

§29Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μαζύ σας.

§30Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ νομίζετε, ὅτι εἶναι συναδελφικὴ ἀλληλεγγύη νὰ διαβάζωμεν μαζὺ τὰ στοιχεῖα καὶ σεῖς, διὰ τῆς μεθόδου τῆς ἐρωτήσεως, νὰ προηγήσθε; Σᾶς συγχαίρω δι’ αὐτό.

§31Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Καὶ ἐγὼ σᾶς συγχαίρω. Ἔπρεπε νὰ παρακολουθήσητε τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων, ἡ ὁποία διενεμήθη ἀπὸ χθὲς καὶ θὰ ἐβλέπατε, ὅτι ἡ ἐρώτησις αὐτὴ εἶχε προταχθῆ. Ἐφ’ ὅσον εἶχε διανεμηθῆ ἀπὸ χθές, ἐγὼ τὴν ἔλαβα εἰς τὸ γραφεῖόν μου ἀπὸ χθές. Ἐφ’ ὅσον διενεμήθη ἀπὸ χθές, στοιχειῶδες καθῆκον ἦτο νὰ παρασκευασθῶ καὶ νὰ ἔλθω, ἐφ’ ὅσον συζητεῖται ἡ ἐρώτησις, αἰτήσει τῆς Κυβερνήσεως. Στοιχειῶδες καθῆκον ἦτο νὰ διαφωτίσω τὸ Σῶμα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, βεβαιῶ τὴν Βουλήν, ὅτι τὸν κ. ὑφυπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, μὲ τὸν ὁποῖον οὐδεμία σχέσις μὲ συνδέει ἢ μᾶλλον μὲ τὸν ὁποῖον ἔχω σωρείαν παραπόνων, διότι καὶ ὡς Διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ὡς Γενικὸς Διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ἔκτοτε πάντοτε, ὁσάκις παρουσιάζεται θέμα, τὸ ὁποῖον μὲ ἐνδιαφέρει, οὐδέποτε μὲ ἐξυπηρέτησε, τὸν εἶδον ἅπαξ τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριον εἰς τὸ γραφεῖον του δι’ ἕνα ζήτημα μαστίχης. Ἔκτοτε, οὐδέποτε τὸν συνήντησα, οὔτε εἶχον διάθεσιν νὰ τὸν συναντήσω, οὔτε ἤθελα νὰ τὸν συναντήσω, οὔτε ὑπῆρχε λόγος νὰ τὸν συναντήσω. Συνεπῶς, οὐδεμία συμφωνία ἔγινε μεταξύ μας καὶ ἡ κατηγορία, ἡ ὁποία κατεφέρθη ἐναντίον μου εἶναι βαρυτάτη καὶ διαμαρτύρομαι ἐντόνως.

§32Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Θὰ ἤθελα νὰ εἴπω, ὅτι δὲν ἔχω οὐδεμίαν δυσκολίαν νὰ δεχθῶ τὰς ἐξηγήσεις, τὰς ὁποίας ἔδωσαν, τόσον ὁ κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅσον καὶ ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος. Ὁ τρόπος, ὅμως, μὲ τὸν ὁποῖον ἦλθεν ἡ ἐρώτησις αὐτὴ εἰς τὴν Βουλὴν ἦτο κάπως ἀνώμαλος καὶ αἰφνιδιαστικὸς καὶ εἶπον «ἐκτὸς ἂν προϋπῆρξε συνεννόησις». Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, δέχομαι τὰς ἐξηγήσεις καὶ ἀποσύρω ἔστω καὶ τὴν φράσιν αὐτήν.

§33Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, συνήθως, αἱ Κυβερνήσεις κατηγοροῦνται ὅταν ἀποφεύγουν τὸν ἔλεγχον. Ἀπόψε, εἰς τὴν αἴθουσαν, παρουσιάζεται ἕνα φαινόμενον, τὸ ὁποῖον εἶναι περίεργον. Ἀμέσως ἢ ἐμμέσως, κατηγορούμεθα, διότι ἐπιδιώκομεν νὰ πραγματοποιηθῇ ὁ ἔλεγχος. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, προέβη εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς, κατ’ ἐμέ, ἐσφαλμένης σκέψεως, ὅτι ἀνωμάλως ἤχθη ἡ ἐρώτησις ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Μολονότι θεωρῶ τὴν διατύπωσιν αὐτὴν ἀβάσιμον, διότι δὲν βλέπω ποῦ ὑπάρχει ἀνωμαλία, θὰ ἐπεθύμουν, ἂν τυχὸν εἰς τὴν συνείδησιν οἱουδήποτε συναδέλφου ὑπάρχῃ ἡ ἐντύπωσις τῆς ἀνωμαλίας, νὰ τονίσω, ὅτι ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι ὑπεύθυνος, διὰ τὴν τυχὸν σημειωθεῖσαν ἀνωμαλίαν, ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία παρεκάλεσε τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς νὰ προτάξῃ τὴν ἐρώτησιν τοῦ κ. Ζορμπᾶ. Κύριοι, ἀπὸ δύο ἑβδομάδων, ὡρισμένη μερὶς τοῦ τύπου ἐπιτίθεται κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, ἐξ αἰτίας τοῦ θέματος τῆς ἐξαγωγῆς πλεονάζοντος σίτου εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἡ ἐπίθεσις, μάλιστα, δὲν εἶναι ἐπίθεσις βασιζομένη ἐπὶ ἐπιχειρημάτων, οἷα τὰ ἀναπτυχθέντα ὑπὸ τοῦ συναδέλφου ἐκ Χίου. Ἡ ἐπίθεσις ἐπροχώρησε πέραν τῶν ἐπιχειρημάτων αὐτῶν, καὶ ἡ Κυβέρνησις κατηγορήθη κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς κατηγορίαν, ἀλλὰ ἐγγίζει τὰ ὅρια τῆς συκοφαντίας. Ὡρισμέναι ἐφημερίδες, ὡμίλησαν περὶ σκανδάλου. Δὲν πρόκειται, ἑπομένως, περὶ ἁπλῆς πολιτικῆς κριτικῆς. Ἄλλη ἐφημερίς, εἶπεν, ὅτι ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς πρέπει νὰ ἀχθῇ ἐνώπιον εἰδικοῦ δικαστηρίου. Ἄρα, δὲν πρόκειται περὶ ἁπλῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἡ Κυβέρνησις ἐνόμισε, καὶ νομίζω ὅτι οἱαδήποτε Κυβέρνησις θὰ ἐνόμιζε καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ νομίσῃ, ὅτι τὸ θέμα, τὸ ταχύτερον θὰ ἔπρεπε νὰ ἀχθῇ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Ἐδόθησαν διὰ τοῦ τύπου ὡρισμέναι σύντομοι ἐξηγήσεις. Παρεσχέθησαν εἰς τὴν κοινὴν γνώμην ὡρισμένα στοιχεῖα. Κατετέθη ὁ φάκελλος, συμπληρωθείς, χθὲς μὲ δύο ἀσήμαντα κατ’ οὐσίαν ἔγγραφα, διότι ὁ φάκελλος ἦτο οὐσιαστικῶς πλήρης ἤδη ἀπὸ προχθές. Ἀνταπεκρίθη, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν αἴτησιν αὐτὴν τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς αἰτήσεως καταθέσεως τοῦ φακέλλου καὶ δὲν κατανοῶ, πράγματι, πῶς ὑπῆρξαν συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι διετύπωσαν αἴτησιν ἐλέγχου τῆς Κυβερνήσεως, διὰ μὴ κατάθεσιν τῶν ἐγγράφων τούτων. Μεγαλυτέραν, νομίζω, προθυμίαν, διὰ τὴν διαφώτισιν τῆς Βουλῆς καὶ τῆς κοινῆς γνώμης, ὡς πρὸς ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ σημεῖα τῆς ὑποθέσεως, δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιδείξῃ οἱαδήποτε Κυβέρνησις, καὶ τὴν ἐπέδειξε, κύριοι, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις. Ὁμιλήσας, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ, ὁ κ. Ἠλιοῦ, εἶπεν, ὅτι αἰφνιδιάσαμεν τὴν Ἀντιπολίτευσιν, τῆς ὁποίας ἐπὶ δύο ἑβδομάδας ὑφιστάμεθα τὴν ἐπίθεσιν, καὶ ὅτι ἐδιαλέξαμεν καὶ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐκτυποῦνται ἐφημερίδες, λόγῳ τῆς ἀπεργίας, νὰ φέρωμεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὸ θέμα. Κύριοι, αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, εἶναι τοὐλάχιστον περίεργον. Ἡ κοινὴ γνώμη μέχρι τοῦδε, ἔχει κατατοπισθῆ ἀπὸ τὰς ἐπιθέσεις, ἀπὸ τὰ ἀνακριβῆ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὴν «Αὐγὴν» καὶ εἰς ἄλλας ἐφημερίδας. Καὶ ἂν ὑπάρχῃ μερὶς εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτόν, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποφύγῃ νὰ κάμῃ τὴν συζήτησιν ἀπόψε, ἀλλὰ λόγῳ μεγάλης εὐθιξίας ἐπιθυμεῖ νὰ τὴν ἀρχίσῃ ἀπόψε, ἐὰν ὑπάρχῃ μερίς, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ ἀποφύγῃ νὰ κάμῃ τὴν συζήτησιν, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἀπεργίας τοῦ τύπου, εἶναι ἡ Κυβέρνησις, διότι ἀπόψε, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, θὰ δώσωμεν στοιχεῖα καὶ θὰ ἀπαντήσωμεν εἰς τὰς κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ δύο ἑβδομάδας διετυπώθησαν διὰ τοῦ τύπου. Ἀλλὰ ἀδιαφοροῦντες ἐὰν ἐκτυποῦνται ἢ ὄχι ἐφημερίδες, ἐθεωρήσαμεν καθῆκον μας νὰ μὴ ἀφήσωμεν νὰ παρέλθῃ χρόνος περισσότερος τοῦ φυσιολογικῶς μέχρι τοῦδε παρελθόντος. Δὲν ἦτο δυνατόν, βεβαίως, ἀμέσως νὰ συζητήσωμεν τὸ θέμα. Ἔπρεπε προηγουμένως νὰ καταθέσωμεν τὸν φάκελλον, διότι αὐτὸ ἦτο τὸ καθῆκόν μας. Ὁ φάκελλος, κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων — δυστυχῶς ἀπουσιάζει ὁ κ. Βενιζέλος — κατετέθη προχθές, καὶ αἱ δύο ἡμέραι εἶναι ἐπαρκεῖς διὰ νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις ἀπόψε. Ἀλλὰ ἐκτὸς τούτου, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει ἀντίρησιν νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις καὶ τὴν Τρίτην. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔθεσεν ἀπόψε τὸ ἐρώτημα. Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι θὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου. Ἐὰν ἐπιθυμοῦν καὶ ἄλλοι ἐκ τῶν κυρίων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὑπογράφουν τὰς αἰτήσεις, νὰ ὁμιλήσουν μετὰ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ὁμιλήσουν.

§34Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν δύνανται νὰ ὁμιλήσουν, ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ. Ἡ ἐρώτησις περιορίζεται, μεταξὺ τοῦ ἐρωτῶντος βουλευτοῦ καὶ τοῦ ὑπουργοῦ.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε, παρακαλῶ, κύριε Ἀντιπρόεδρε, νὰ σᾶς διακόψω;

§36Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρόεδρ. Κυβερνήσεως). Σᾶς παρακαλῶ.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ σᾶς ἔλεγον, κύριε Τσιριμῶκο, ὅτι ὑπάρχει ἐπερώτησις, τῆς ὁποίας τὴν πρόταξιν, ἐὰν ἐπιθυμοῦν οἱ ἐπερωτῶντες, δύναται νὰ ἀποφασίσῃ ἡ Βουλὴ ἀμέσως. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὑπάρχει ἐπερώτησις τοῦ κ. Ἠλιοῦ, τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις μὲ ἐπληροφόρησεν, ὅτι θὰ ἐπεθύμει νὰ ἐκφωνήσω, προκειμένου νὰ ζητήσῃ τὴν πρόταξίν της. Συνεπῶς, ὑπάρχει ὁ νόμιμος τρόπος νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸν ἔλεγχον διὰ τῆς ἐπερωτήσεως, ὁπότε καὶ οἱ ἐπερωτῶντες θὰ δυνηθοῦν καὶ ὅσοι ἐκ τῶν κ.κ. Ἀρχηγῶν τὸ ἐπιθυμοῦν νὰ λάβουν τὸν λόγον καὶ ἀπόψε ἢ τὴν Τρίτην. Πέραν τούτου, ὅμως, ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὴν ἀναπτυχθεῖσαν ἐρώτησιν. Εἶναι ἄηθες νὰ ἐμποδίζεται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπαντήσῃ εἰς ἀναπτυχθεῖσαν ἐρώτησιν.

§38Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ὑπάρχει, κύριε Πρόεδρε, καὶ ὁ νόμιμος τρόπος προτάξεως τῶν ἐρωτήσεων.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ὁμαλῶς διεξάγεται ἡ συζήτησις καὶ κατὰ τὸν Κανονισμόν. Θὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων καὶ τότε θὰ προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις τῶν κυρίων συναδέλφων, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἰς ἣν πρόταξιν ἡ Κυβέρνησις μοῦ ἐδήλωσεν, ὅτι εἶναι σύμφωνος αὕτη, νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν συνήθη διαδικασίαν τῶν ἐπερωτήσεων, συνεχιζομένη καὶ εἰς ἄλλην συνεδρίασιν. Ἤδη, ὅμως, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων.

§40Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Προέδρου, εἶναι ἐπαρκεστάτη. Ὅταν εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων, θὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ ἐὰν ἐπιθυμῇ —ἡ Κυβέρνησις συμφωνεῖ ἐπ’ αὐτοῦ— νὰ γίνῃ ἡ πρόταξις τῶν σχετικῶν ἐπερωτήσεων. Ἑπομένως, ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, ὄχι μόνον διάθεσιν αἰφνιδιασμοῦ δὲν ἔχει, ὄχι μόνον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατηγορηθῇ, ὅτι αἰφνιδιάζει τὴν Ἀντιπολίτευσιν, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐπὶ δύο ἑβδομάδας ὡρισμένα ὄργανα τοῦ τύπου κατηγοροῦν συνεχῶς τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι πράττει εἰς ἀκέραιον τὸ καθῆκόν της καὶ εἶναι περίεργον, ὅτι ὡμίλησαν ὡς ὡμίλησαν, καὶ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἄλλοι τινὲς τῶν κυρίων συναδέλφων. Ἡ Κυβέρνησις πράττει τὸ καθῆκόν της, ἐπωφελουμένη τῆς πρώτης εὐκαιρίας, τοῦ νὰ δώσῃ ἀπάντησιν καὶ νὰ δώσῃ ἀπάντησιν εἰς μίαν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἀπάντησίς της δὲν εἶναι δυνατόν, λόγῳ τῆς ἀπεργίας, νὰ ἔχῃ τὴν ἔκτασιν τῆς ἀπηχήσεως τὴν ὁποίαν θὰ εἶχεν, ἐὰν ἐξεδίδοντο αἱ ἐφημερίδες. Λυποῦμαι, διότι ἡ εὐθιξία αὐτὴ τῆς Κυβερνήσεως, ἀποτελεῖ τὴν ἀφορμὴν νὰ ἐξεγείρεται ἡ Ἀντιπολίτευσις.

§41Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Λυποῦμαι, κύριε Πρόεδρε, διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λάβω ἐκ δευτέρου τὸν λόγον, ἐφ’ ὅσον ἕνα θέμα ἤρχισε, κατὰ τὴν κρίσιν μου, συζητούμενον παρὰ τὸν Κανονισμὸν καὶ μεταβάλλεται εἰς θέμα ἀρχῆς ἐκ τῶν συνθηκῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπικρατοῦν περὶ προτάξεως συζητήσεως ἐπὶ οἱουδήποτε θέματος, καὶ δὴ ἐπὶ θέματος ποὺ ἔχει συγκινήσει τὴν κοινὴν γνώμην καὶ ἔχει προκαλέσει ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατάθεσιν ἐρωτήσεων καὶ ἐπερωτήσεων. Κατὰ τὸν Κανονισμόν, δικαιοῦται ἡ Κυβέρνησις νὰ ζητήσῃ τὴν πρόταξιν μιᾶς ἐπερωτήσεως. Νὰ ζητήσῃ ἀπὸ ποῖον; Ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον ἢ ἀπὸ τὸ Σῶμα; Καὶ ἐὰν λυθῇ τὸ ζήτημα ὑπὲρ τῆς πρώτης ἀπόψεως, δύναται νὰ λεχθῇ ποτέ, ὅτι εἶναι κανονικὴ ἐνέργεια νὰ ἀποφασισθῇ ἡ πρόταξις, χωρὶς νὰ εἰδοποιηθοῦν τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τὰ ὁποῖα ὅλα γνωρίζουν τὴν ὕπαρξιν τοῦ ζητήματος; Παρακαλῶ, μὴ μοῦ εἴπητε, ὅτι διενεμήθη ἡ Ἡμερησία Διάταξις. Δὲν ἀνήκει εἰς τὰς συνηθείας σας, προκειμένου περὶ προτάξεως ζητημάτων τοιαύτης ἀπηχήσεως. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ ἐρωτήσεως, ἀφορώσης ἔργα εἰς ἕνα χωρίον τῆς Χίου, θὰ ἔλεγον, ὅτι ὀρθῶς περιωρίσθη ἡ συζήτησις μὲ τὸν ἁρμόδιον ἐρωτῶντα. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ προτάξεως συζητήσεως τοιούτου ζητήματος, οὐδέποτε μᾶς εἰδοποιεῖτε διὰ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Θὰ ἔπρεπε, οὕτω, νὰ ἀναγνώσωμεν ὁλόκληρον τὸν κατάλογον τῶν ἐρωτήσεων, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέλος, τῶν σχετικῶν μὲ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἐρωτήσεων, διὰ νὰ ἴδωμεν, ὅτι προτάσσεται ὡς μία οἱαδήποτε ἐρώτησις, μία ἐρώτησις ἐπὶ τοιούτου θέματος. Δὲν νομίζω, ὅτι ὁμιλοῦμεν μεταξὺ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συνείδησιν τοῦ τί λέγουν. Ἀνεξαρτήτως τούτου, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἔχει κατατεθῇ καὶ ἐπερώτησις ὑπὸ βουλευτῶν.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αἴτησις καταθέσεως τῶν ἐγγράφων καὶ μία ἐπερώτησις.

§43Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Γνωρίζετε, λοιπόν, καὶ γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐνδιεφέρθη καὶ παρακολουθεῖ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἐρωτῶ, ἡ σπουδὴ νὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον μιᾶς ἐρωτήσεως, περιοριζομένη μεταξὺ ἑνὸς ἐρωτῶντος καὶ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ, κατὰ τὸν Κανονισμόν, εἶναι σπουδή, ἡ ὁποία ἐνδεικνύει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ ζητήματος; Ἐγὼ λέγω ὄχι. Διότι ἦτο πολὺ εὔκολον, σήμερον νὰ ζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν πρόταξιν ὅλων τῶν σχετικῶν ἐρωτήσεων καὶ ἐπερωτήσεων, μὲ εἰδοποίησιν ὅλων τῶν Κομμάτων. Διότι τὸ ὅτι ἐπὶ 15 ἡμέρας γράφει ὁ τύπος, δὲν σημαίνει καθόλου, ὅτι δέχονται οἱ ἐπερωτῶντες καὶ οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ ἀπαγγείλουν κατηγορίας ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, χωρὶς νὰ συμβουλευθοῦν, πρῶτον, τὰ κατατεθέντα ἔγγραφα καὶ χωρὶς νὰ ἔχουν σχηματίσει γνώμην ἑδραίαν, ὅτι ὑπάρχει θέμα εὐθύνης τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, νομίζω, ὅτι ὁ αἰφνιδιασμὸς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως δὲν εἶναι διότι ἡ Ἀντιπολίτευσις δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν ταχυτέραν ἐκκαθάρισιν τοῦ θέματος, εἶναι διότι ἡ Ἀντιπολίτευσις δὲν ἐπιθυμεῖ ἁπλῶς νὰ διατυπώσῃ ἀορίστως κατηγορίας, ἀλλά, ἐν πλήρῃ γνώσει καὶ μετὰ πλήρη μελέτην τῶν κατατεθέντων ἐγγράφων. Θεωρῶ, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀταξία καὶ ἡ ἀνωμαλία, ἐν προκειμένῳ, εἶναι ὅτι ἐνῷ ἠδύνατο, ἔναντι τῆς κοινῆς γνώμης, ἡ Κυβέρνησις νὰ εἶναι ἐν ἀπολύτῳ τάξει, ζητοῦσα τὴν πρόταξιν τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος εἰς τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν ἐλέγχου, μὲ πλήρη εἰδοποίησιν ὅλων τῶν παραγόντων τῆς Βουλῆς, προετίμησε τὴν ἀπάντησιν εἰς μίαν ἐρώτησιν, εἰς τὴν ὁποίαν, ἐπαναλαμβάνω, δὲν δικαιοῦται νὰ παρέμβῃ οὐδείς, πλὴν τοῦ ἐρωτῶντος καὶ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ἡ πρότασις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε νὰ ἀποφασίσωμεν περὶ τῆς προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην, διὰ νὰ γίνῃ πλήρης ἡ συζήτησις, εἶναι ὀρθὴ καὶ πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως.

§44Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ὑπερτιμᾶται ἡ συζήτησις τῶν τύπων καὶ κινδυνεύει νὰ ὑποτιμηθῇ τὸ θέμα τῆς οὐσίας. Κατὰ τὴν γνώμην μου, ἡ Κυβέρνησις ὤφειλεν, ἀκόμη καὶ ἄνευ ἐρωτήσεως, νὰ λάβῃ τὴν πρωτοβουλίαν ἐξηγήσεων ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ὀφείλω νὰ ἐξομολογηθῶ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὴν ἀπορίαν μου, πῶς ἦτο δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις, ἐπὶ τόσας ἡμέρας, νὰ ὑφίσταται τόσον αὐστηρὸν ἔλεγχον καὶ νὰ ἔχῃ ἀρκεσθῆ εἰς ὀλίγας, ἀνεπαρκεῖς κατὰ τὴν γνώμην μου, δημοσιογραφικὰς ἀνακοινώσεις. Ἑπομένως, τὸ γεγονός, ὅτι ἐχρησιμοποίησε μίαν ἐρώτησιν, εἶναι ἐντελῶς τυπικόν. Τὸ οὐσιῶδες εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὤφειλε, κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον, νὰ ἐπισπεύσῃ τὰς ἐξηγήσεις ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ἐὰν ἔπρεπε νὰ προτιμήσῃ αὐτὸν ἢ ἕνα ἄλλον τρόπον, εἶναι θέμα δευτερεῦον. Ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, εἶμαι ἐπίσης σύμφωνος, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀπέδωσεν εἰς τὸ θέμα σημασίαν, ἐφ’ ὅσον ἀκόμη ἀναμένει τὴν κατάθεσιν ὡρισμένων ἐγγράφων...

§45Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Ὄχι «ἀκόμη».

§46Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχουν ζητηθῆ τὰ πρωτότυπα.

§47Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Τὰ πρωτότυπα ἔγγραφα, οὐδέποτε κατατίθενται.

§48Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ μᾶς δοθῇ ἀπάντησις, ἐὰν ὑπάρχῃ διαφωνία τῆς Ὑπηρεσίας, ναί ἢ ὄχι;

§49Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑφυπουργός.

§50Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἔρχομαι ἤδη εἰς τὸ δεύτερον θέμα. Ἡ Ἀντιπολίτευσις, νομίζω, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς παραδόσεως τοῦ Σώματος, ἀσφαλῶς δύναται νὰ θεωρήσῃ ὅτι, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶχεν εἰδοποιηθῆ ὅτι σήμερον πρόκειται νὰ συζητηθῇ ἡ ἐπερώτησις —ἄλλωστε εἶναι καὶ θέμα φακέλλου— ἡ ἄσκησις ἑνὸς ἐλέγχου γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς προετοιμασίας, αὐτὸ τὸ γνωρίζομεν ὅλοι καί, ἑπομένως, εὑρίσκεται ἐν καλῇ πίστει, ἡ Ἀντιπολίτευσις ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι θέλει μὲν νὰ ἀσκήσῃ ἔλεγχον καὶ πιστεύει ὅτι ὑπάρχει θέμα ἐλέγχου, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον δὲν ἐγνώριζεν ὅτι ἐπρόκειτο σήμερον νὰ διεξαχθῇ ὁ ἔλεγχος, εἶναι ἀνέτοιμος, ἀπὸ ἀπόψεως συγκεκριμένης προπαρασκευῆς. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ μὲν Κυβέρνησις ὀρθῶς —καί, μάλιστα, βραδέως, κατὰ τὴν γνώμην μου— ἀποφασίζει νὰ εὕρῃ τρόπον ἐνημερώσεως τοῦ Σώματος, διότι, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἐγὼ ἀπεκόμισα τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐβράδυνε καὶ ἐθεώρησα καὶ θεωρῶ μέχρι τῆς στιγμῆς ἀνεπαρκεῖς τὰς δημοσιογραφικὰς ἀνακοινώσεις, διότι αἱ αἰτιάσεις εἶναι βαρύταται. Ἀλλ’ ἐπίσης, νομίζω, ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσις, ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ ἀσκηθῇ συστηματικὸς ἔλεγχος, εὐλόγως δύναται νὰ ἀξιώσῃ, ὅπως γνωρίζῃ τὰ κείμενα καὶ ἔλθῃ προπαρασκευασμένη. Νομίζω, ἑπομένως, ὅτι ἡ λύσις τοῦ ζητήματος θὰ ἠδύνατο νὰ εἶναι ἡ ἀκόλουθος: Ἔγινε μία ἐρώτησις. Δικαιοῦται καὶ ὀφείλει ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ ἀπαντήσῃ. Νὰ τερματισθῇ, ἑπομένως, ἡ σημερινὴ συζήτησις μὲ τὴν ἀπάντησιν τοῦ ὑπουργοῦ καὶ ἡ προσεχὴς Τρίτη νὰ εἶναι ἡμέρα περαιτέρω ἀναπτύξεως τῶν ἐπερωτήσεων.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, περίπου αὐτὸ θὰ γίνῃ. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἔχει τὸν λόγον.

§52Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, γίνεται δεκτὴ ἡ πρότασις τοῦ κ. Παπανδρέου;

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, θὰ ἴδωμεν.

§54Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε....

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πάλιν, κ. Ζορμπᾶ; Διὰ τρίτην φοράν;

§56Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ἐφ’ ὅσον δὲν ἐδόθη ἡ ἔννοια τῆς συνεχίσεως τῆς συζητήσεως, θὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν ἐρωτῶντα συνάδελφον ἀπὸ τῆς θέσεώς μου.

§57Η. ΗΛΙΟΥ. Συνεπῶς, ἐγένετο δεκτὴ ἡ πρότασις τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει θέμα λήψεως ἀποφάσεως, παρὰ μετὰ τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ.

§59Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ἐν πρώτοις, σχετικῶς μὲ τὴν ὑποβληθεῖσαν ἐκ μέρους τῶν ἀξιοτίμων κυρίων συναδέλφων, ἐπερώτησιν, καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὴν συμπλήρωσιν τῶν κατατεθέντων ἐγγράφων, θέλω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Τὰ ἀντίγραφα, τὰ ὁποῖα ἔλειπαν ἐκ τοῦ φακέλλου, καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὰς αἰτήσεις τοῦ ἀγοραστοῦ, συνεπληρώθησαν ἀπὸ χθές, ἦσαν δέ, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ κείμενόν των, ἔγγραφα, τῶν ὁποίων τὸ περιεχόμενον προέκυπτεν ἀπὸ τὰ κείμενα ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον ἐντὸς τοῦ φακέλλου.

§60Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι τὸ περιεχόμενον, ἡ ὕπαρξις προέκυπτε.

§61Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Καὶ τὸ περιεχόμενον, κ. Κωστόπουλε. Δὲν ἔχετε παρὰ νὰ ἀνατρέξετε εἰς τὴν προσφορὰν τοῦ ἀγοραστοῦ τῆς 20 Ἀπριλίου 1959. Δεύτερον, ὡς πρὸς τὴν ἐρώτησιν τῶν ἐπερωτώντων, σχετικῶς μὲ τὴν ὕπαρξιν ἢ μὴ διαφωνίας τῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου καὶ ἐπὶ ποίων σημείων, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὸ Σῶμα, ὅτι διετυπώθη πράγματι ἐπιφύλαξις παρὰ τῆς Διευθύνσεως Κρατικῶν Ἀγορῶν, ἔχουσα οὕτω: «Φρονοῦμεν, ὅτι ἐὰν ἤθελε κριθῆ ἁρμοδίως ἡ ἀνάγκη τῆς ἐξαγωγῆς ἐγχωρίου σίτου ἐκ τῶν κρατικῶν ἀποθεμάτων, θὰ ἔδει νὰ κληθῶσι καὶ ἕτεροι ὁμοειδεῖς οἶκοι, γνωστοὶ εἰς τὴν Ὑπηρεσίαν, ἐνδεχομένως δὲ καὶ Ἑλληνικοί». Αὐτὸ εἶναι τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιφυλάξεως τῆς διευθύνσεως κρατικῶν ἀγορῶν. Ἀντιθέτως ἡ Δ)νσις Ἄρτου καὶ ἡ Δ)νσις Κρατικῶν Ἀποθεμάτων συνεφώνησαν ἐπὶ τῇ βάσει ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἀπὸ 17.2.59, ὅτι ὑπάρχει ἀπόθεμα ἐξαγωγῆς 150.000 τόννων σίτου. Ἡ διαφωνία τῆς διευθύνσεως κρατικῶν ἀγορῶν ἢ ἡ ἐπιφύλαξις, κατ’ ἐμέ, ὡς διατυποῦται εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 124180 τῆς 21.4.59, ἐπαναλαμβάνεται καὶ εἰς τὰ ὑπ’ ἀριθ. 15847)59, 152442)1959 καὶ 162358)1959 ἔγγραφα, εἰς τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐπισημειώσει οἱ ἐπιφυλαχθέντες ὅ,τι ἀναφέρουν εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 124180 ἐπιφυλάξεώς των. Πάντως, ἡ ὡς ἀνωτέρω ἐπιφυλαχθεῖσα ὑπηρεσία εἰς τὰς δοθείσας ἀπαντήσεις εἰς τοὺς λοιποὺς προσφέροντας, δὲν ἔχει διατυπώσει καμμίαν ἐπιφύλαξιν ἢ διαφωνίαν καὶ ἔχει ἐπίσης προσυπογράψει ἅπαντα τὰ λοιπὰ ἔγγραφα, ὅπως ἔχει ἐπίσης προσυπογράψει καὶ τὰς συμβάσεις, διὰ τῶν ὁποίων ἐκλείσθη ἡ πώλησις τῶν 150.000 τόννων κρατικοῦ σίτου. Αὐτά, καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐρώτησιν διὰ τὴν κατάθεσιν τῶν ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα ἐζητήθησαν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὰς διατυπωθείσας αἰτιάσεις τοῦ ἐρωτῶντος, πρῶτον, ὡς πρὸς τὰς χρησιμοποιηθείσας ἡμερομηνίας. Ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος ἀνεφέρθη εἰς τὰς ἡμερομηνίας ὑπογραφῶν τῶν σχετικῶν συμβάσεων, ἵνα συγκρίνῃ καὶ κρίνῃ ταὐτοχρόνως τὰς ἀπὸ 28.4.1959 καὶ ἐφ’ ἑξῆς προσφοράς. Αἱ ἡμερομηνίαι ὅμως τῆς δεσμεύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου δὲν εἶναι αἱ τῶν συμβάσεων, ἀλλὰ εἶναι αἱ ἡμερομηνίαι πῶν ἐγγράφων, διὰ τῶν ὁποίων εἰδοποιήθη ὁ ἀγοραστὴς Οἶκος περὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν προτάσεών του καὶ κυμαίνονται ἀπὸ 20 ἡ πρώτη μέχρις 24 Ἀπριλίου ἡ τελευταία, δι’ ἧς ἐπωλήθησαν οἱ τελευταῖοι 50.000 τόννοι τῶν 150.000 τοῦ συνόλου τῶν δηλώσεων. Αἱ συμβάσεις δὲν ὑπεγράφησαν μεταγενεστέρως, διότι ἐχρειάσθη μία προπαρασκευὴ ἀπὸ πλευρᾶς διατυπώσεως τοῦ κειμένου των. Συνεπῶς, αἱ ὑποβληθεῖσαι προσφοραὶ ἀπὸ 24.4.59 καὶ ἐφ’ ἑξῆς θὰ κριθοῦν ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ὑποβολῆς των μετὰ τὴν πώλησιν τῶν 150.000 τόννων σίτου. Ἀπομένουν ὅθεν πρὸς ἐξέτασιν καὶ σύγκρισιν μὲ τὴν πώλησιν τῶν 150.000 τόννων τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθη ἡ Κυβέρνησις, αἱ πρὸ τῆς 24)4 Ἀπριλίου ὑποβεβλημέναι προσφοραί. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀπασχολήσω κάπως περισσότερον τὸ Σῶμα, προκειμένου νὰ σᾶς δώσω ὡρισμένας ἐξηγήσεις ἐπὶ τῶν αἰτίων, ἅτινα ὑπηγόρευσαν τὴν ἀνάγκην εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ταχυτέραν πώλησιν τῶν 150.000 τόννων σίτου δι’ ἐξαγωγήν. Τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1959 τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἔχον ἐν ἀποθηκεύσει περὶ τοὺς 550.000 τόννους ἐγχωρίου κρατικοῦ σίτου, μὲ πρόβλεψιν ἀναλώσεως μέχρι τέλους Ἰουνίου 1959 μόνον 300–330 χιλιάδων τόννων, ἐπεσήμανε τὸν κίνδυνον τῆς καταστροφῆς ὡρισμένων ποσοτήτων τῶν πλεονασμάτων, ἐκ τοῦ ὅτι 40.000 καὶ πλέον τόννοι προήρχοντο ἀπὸ τὴν ἐσοδείαν τοῦ 1957, οἱ ὁποῖοι μαζὺ μὲ τοὺς ὑπολοίπους ἐσοδείας 1958, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀποθηκευμένοι εἰς πλοῖα, ἀνήρχοντο εἰς 137.000 τόννους. Κατὰ τὸ σιτικὸν ἔτος 1958–1959 ἠκολουθήθη ἡ ἀρχὴ τῆς εἰδικῆς χρηματοδοτήσεως τῆς ἀλευροβιομηχανίας, ἵνα πέραν τῶν ἀπορροφουμένων ποσοτήτων σίτου ἐλευθέρου ἐμπορίου, σχηματισθῇ παρ’ αὐτῆς εἰδικὸν ἀπόθεμα σίτου ἐλευθέρου ἐμπορίου διὰ χρησιμοποίησίν του κατὰ τὸ μετὰ τὸν Ὀκτώβριον χρονικὸν διάστημα εἰς θέσιν τοῦ ἀναλισκομένου ἐγχωρίου κρατικοῦ σίτου. Τοῦτο δὲ ἐκρίθη ἀπαραίτητον, προκειμένου νὰ διευκολυνθῇ ἡ συγκέντρωσις τοῦ 1958–59 λόγῳ πάλιν τῆς ἐλλείψεως καὶ τότε ἐπαρκοῦς ἀριθμοῦ ἀποθηκῶν. Ὁ σῖτος αὐτός, ὁ ἐναποθηκευόμενος παρὰ τῆς ἀλευροβιομηχανίας τῆς εἰδικῆς χρηματοδοτήσεως, θὰ ἀνελίσκετο, ὡς ἐλέχθη, ἐπὶ μειώσει καὶ εἰς τὴν θέσιν διατιθεμένου κρατικοῦ σίτου καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου, τὰ ἀπορροφόμενα ἀποθέματα κρατικοῦ σίτου ἦσαν καὶ θὰ παρέμενον διὰ τὸ ἀπὸ Νοεμβρίου καὶ μέχρι Μαΐου 1959, κατὰ πολὺ μικρότερα τῶν προηγουμένων ἐτῶν, ἰδίᾳ εἰς τὸν Πειραιᾶ, ὅπου ἐκ τοῦ ὕψους τῶν 53 χιλιάδων τόννων τῆς εἰδικῆς συγκεντρώσεως ὑπῆρχον περίπου τὰ ⅘. Ἐπεσήμανεν ἐπίσης τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας διὰ τοῦ ἐγγράφου του αὐτοῦ τὸν κίνδυνον τῆς καταστροφῆς καὶ ἐζήτει τὴν κατὰ τὸν ταχύτερον τρόπον πώλησιν καὶ ἀπαλλαγὴν ἐκ τῶν πλεονασμάτων τῶν παλαιῶν ἐσοδειῶν λόγῳ τῆς ἐλλείψεως ἀποθηκευτικῶν χώρων καὶ περαιτέρω τοῦ ἀντιμετωπιζομένου ἀδιεξόδου ἐκ τῆς ἀναμενομένης ἐσοδείας τοῦ 1959–1960. Ὅπως γνωρίζητε, ὁ ἑλληνικὸς σῖτος εἶναι ποιοτικῶς κατώτερος τῶν συνήθως χρησιμοποιουμένων σιτηρῶν εἰς τὰς ἀρτοποιήσεις. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ δεδομένου, ὅτι ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1958 τὰ ἀποθέματα σίτου ἀμερικανικοῦ εἶχον περιορισθῆ εἰς 9.000 μόνον τόννους, πρὸς ἀντιμετώπισιν δὲ τῆς ἐλλείψεως αὐτῆς, ἐλήφθη τὸ μέτρον τῆς διακοπῆς τῆς προσμίξεως ἀμερικανικοῦ σίτου εἰς τὸν ἀρτοποιούμενον σῖτον. Ὁ ἀμερικανικὸς σῖτος χρησιμεύει εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τοῦ ἄρτου ἀφ’ ἑνὸς καὶ εἰς τὴν παραγωγὴν ἀλεύρων μακαρονοποιΐας, ζαχαροπλαστικῆς καὶ λοιπῶν ἀναγκαίων εἰδικῶν τύπων, τοὺς ὁποίους ἡ Ἑλληνικὴ ἀγορὰ ἔχει ἀνάγκην καὶ δὲν δύναται νὰ ἀναπληρώσῃ δι’ ἀλέσεως ἰδικῶν της σιτηρῶν. Κατὰ τοῦτο παρίστατο ἀνάγκη ἀπορροφήσεως τοῦ ὑπολοίπου τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας τοῦ ἔτους 1957 εἰς σῖτον, ὁ ὁποῖος ἀνήρχετο εἰς 42.000 τόννους. Ἐχρειάσθη νὰ γίνουν ὅλοι οἱ χειρισμοί, οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦνται τόσον διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ σίτου, ὅσον καὶ διὰ τὴν διοχέτευσιν αὐτοῦ εἰς τὴν κατανάλωσιν, προκειμένου νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου. Ταῦτα συνετελέσθησαν περὶ τὰ μέσα Ἀπριλίου ἐ. ἔ. Δὲν εἶναι δὲ ἀληθές, ὅτι τὸ ὅλον θέμα τὸ ἐχειρίσθη ἡ Κυβέρνησις κατὰ τρόπον αἰφνιδιαστικὸν ἢ κατὰ τρόπον ἀποκρύπτοντα τὰ τῆς διαθέσεώς της πρὸς ἐξαγωγὴν τοῦ ὑπάρχοντος πλεονάσματος Ἑλληνικοῦ σίτου. Ἀντιθέτως, ἡ Κυβέρνησις συνεχῶς ἠλέγχετο ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου 1957, μέχρι καὶ τοῦ Ἀπριλίου 1958, διότι δὲν ἐπέτυχε τὴν ἐξαγωγὴν τῶν πλεονασμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου. Ἡ εἰδησεογραφία αὐτὴ τῶν ἐφημερίδων, φθάνει μέχρι τῆς ἀναγραφῆς λεπτομερειῶν προσφορῶν καὶ ἄλλων διαβημάτων διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου. Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1958 ὑπεβλήθη προσφορὰ τοῦ Οἴκου Μποῦνγκε. Ἡ προσφορὰ αὐτὴ μέχρι τοῦ Φεβρουαρίου 1959 δὲν ἐξητάσθη καὶ δὲν ἐδόθη εἰς αὐτὴν οὐδεμία ἀπάντησις. Ἀφ’ ὅτου, ὅμως ἀνεμετρήθησαν καὶ πάλιν οἱ κίνδυνοι ἐκ τῆς διατηρήσεως τῶν πλεονασμάτων καὶ τῆς ἀδυναμίας καλῆς συντηρήσεως αὐτῶν, ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ σίτου καὶ πρὸς τοῦτο ἐπέλεξε τὴν καλυτέραν καὶ τὴν μόνην θετικὴν μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης προσφοράν, ἡ ὁποία ἦτο ἐκπεφρασμένη εἰς τιμὰς ἐλευθέρου συναλλάγματος καὶ μάλιστα μὲ ἀφετηρίαν τὴν διεθνῆ τιμὴν τοῦ εἰσαγομένου ἀπὸ μακροῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα Ἀμερικανικοῦ σίτου Χὰρτ βίντερ Νο 2 καὶ συνεπῶς γνωστοῦ καὶ τοῦ ὁποίου ἡ τιμὴ ἦτο γύρω εἰς τὰ 60 δολλάρια FOB. Αὕτη ἐξ ἄλλου, ἦτο περίπου καὶ ἡ τιμὴ FOB, τὴν ὁποίαν ἐπέτυχεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις κατὰ τὰς εἰσαγωγὰς Ἀμερικανικοῦ σίτου ἀπὸ Ἰανουαρίου ἕως καὶ Ἀπριλίου 1959. Οὕτω τὴν 21ην Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἐκοινοποιήθη πρὸς τὴν Ἑταιρείαν Μποῦνκε, ἡ ἀπάντησις καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀποδοχὴν κατ’ ἀρχὴν τῆς προσφορᾶς της. Τὴν 23ην Φεβρουαρίου μὲ ἐπεσκέφθη ὁ ἐμφανιζόμενος διὰ τῶν διαφόρων δημοσιευμάτων ὡς ἀγνοηθεὶς καὶ παραμερισθεὶς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον ἐκπρόσωπος τοῦ Οἴκου Γκρανάρια μαζὶ μὲ ἕνα Γάλλον, οἱ ὁποῖοι συνεζήτησαν ἐπὶ διαφόρων τρόπων ἐξαγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου δι’ ἀνταλλαγῆς κυρίως κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν ἢ καὶ μεσιτεύσεώς των πρὸς πώλησιν τοῦ σίτου. Τοὺς ἀπήντησα, ὅτι ἤδη εἴχομεν ἀποδεχθῆ πώλησιν μὲ τιμὰς προσδιορισθησομένας εἰς ἐλεύθερον συνάλλαγμα καὶ ὅτι ἐὰν ὑπῆρχεν ἐνδιαφέρον ἐκ μέρους των καὶ ὑποβληθοῦν προσφοραὶ πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν θὰ ἐξητάζοντο καὶ αὗται. Μὲ ἐπεσκέφθησαν διὰ δευτέραν φοράν. Τοὺς ἐπανέλαβον τὰ αὐτά. Ὑπῆρξε μία διαφορὰ ὡς πρὸς τὴν τιμὴν ἐκκινήσεως διὰ τὸν προσδιορισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ πωληθησομένου σίτου. Αὐτοὶ μὲν ὑπεστήριζον, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ὡς ἀφετηρία ἡ τιμὴ τοῦ μαλακοῦ Ἰταλικοῦ σίτου καὶ ἐκεῖθεν νὰ προσδιορισθῇ ἡ κατωτερότης τοῦ ἑλληνικοῦ, ἐγὼ δὲ ὡς προκύπτει καὶ ἀπὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἀπηύθυνον συνεπείᾳ αἰτήσεως τοῦ Οἴκου Γκρανάρια, τοῦ ἐδήλωσα, ὅτι ἡ τιμὴ ἀφετηρίας θὰ εἶναι ἡ διεθνὴς τιμὴ τοῦ χὰρτ βίντερ No 2, δεδομένου, ὅτι αὐτὸς ὁ σῖτος εἶναι γνωστὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ βάσει αὐτοῦ ἐνεργοῦμεν καὶ τὰς ἀποτιμήσεις τοῦ ἰδικοῦ μας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐγχώριον κατανάλωσιν.

§62Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ποία ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο τιμῶν, εἶσθε πρόχειρος νὰ μᾶς ἀπαντήσητε;

§63Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Εἶναι, νομίζω, χωρὶς νὰ εἶμαι βέβαιος, περίπου 6–7 δολλάρια χαμηλοτέρα ἡ τιμὴ τοῦ μαλακοῦ σίτου ἀπὸ τὴν τοῦ Χὰρτ βίντερ Νο 2. Σᾶς εἶπον, ὅτι πρόκειται περὶ τῆς τιμῆς ἀφετηρίας καὶ τοῦ προσδιορισμοῦ τῆς κατωτερότητος τοῦ ἑλληνικοῦ σίτου. Ἀπὸ τῆς 23ης ἕως τῆς 27ης Φεβρουαρίου ἐπραγματοποιήθησαν αἱ ἐπισκέψεις τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Οἴκου Γκρανάρια. Μεταγενεστέρως εἶχον τοῦ Πορτογαλικοῦ Οἴκου καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Κομμέρσιαλ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν. Εἰς ὅλους ἐδήλωσα, ὅτι ὑφίσταται ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ἐκποίησιν τοῦ σίτου μόνον εἰς τιμὰς ἐλευθέρου συναλλάγματος καὶ ὅτι προσφοραὶ μὲ τὸν ὅρον τῆς ἀνταλλαγῆς διὰ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν δὲν θὰ εἶχον ἐνδιαφέρον. Ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἀπεκλείετο ἡ ἀνταλλαγὴ διὰ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν εἶναι γνωστὸς εἰς πάντας καὶ συνίσταται εἰς τὸ ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν δὲν προσδιορίζονται κατὰ τρόπον ἀντικειμενικὸν καὶ ἐνῷ ἐμφανίζεται ἐπιτυγχανομένη μεγαλυτέρα τιμὴ εἰς τὸ διατιθέμενον προϊὸν ἐν τούτοις, ὡς ἐκ τοῦ ὕψους τῆς τιμῆς τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν μειοῦται κατὰ πολὺ ἡ ἐμφανισθεῖσα ὑψηλοτέρα τιμή. Τόσον ὁ Πορτογαλικὸς Οἶκος ὅσον καὶ ὁ Οἶκος Γκρανάρια καὶ οἱ λοιποὶ οἶκοι τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ μέχρι καὶ τῆς 24ης Ἀπριλίου 1959, δὲν εἶχον ὑποβάλει θετικήν τινα καὶ συγκεκριμένην προσφορὰν ἀγορᾶς σίτου εἰς ἐλεύθερον συνάλλαγμα. Ὄλαι αἱ προσφοραὶ αἱ ὁποῖαι εἶχον ὑποβληθῆ, συνίσταντο εἰς πρότασιν ἀνταλλαγῆς τοῦ σίτου διὰ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν ἢ ἦσαν παντελῶς ἀόριστοι, διότι ὡμίλουν μὲν περὶ τιμῆς σίτου χωρὶς νὰ ὁρίζουν ποίαν τιμὴν προσφέρουν διὰ τὸν ἑλληνικὸν σῖτον. Δὲν περιεῖχον δηλαδὴ τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τοῦ σίτου, εἰδικὸν βάρος καὶ ὅλα τὰ στοιχεῖα προσδιορισμοῦ τῆς ποιοτικῆς κατατάξεως αὐτοῦ, προσέφερον δὲ ἀορίστως μίαν τιμὴν διὰ σῖτον ἀλλὰ εἰς ποίας ποιότητας σίτου ἀνεφέρετο ἡ τιμὴ δὲν προσδιώριζον. Τοιαύτη προσφορὰ εἰς τὸν ἐνδιάμεσον αὐτὸν χρόνον εἶχεν ὑποβάλει καὶ ὁ Οἶκος Γκρανάρια, ὁ ὁποῖος κληθεὶς νὰ ὑποβάλῃ συγκεκριμένην πρότασιν τοῦ ζητουμένου εἴδους σίτου διὰ νὰ ἐρευνήσωμεν, μήπως ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν ἀποθεμάτων καὶ τοῦ παραδώσωμεν τὴν ἐπιθυμητὴν δι’ αὐτὸν ποσότητα, οὐδεμίαν τοιαύτην πρότασιν μᾶς ὑπέβαλε. Μόλις τὴν 29ην Ἀπριλίου καὶ καθ’ ἣν στιγμὴν εἶχε γίνει γνωστόν, ὅτι ἀπὸ τῆς 24ης Ἀπριλίου εἴχομεν δεσμευθῆ διὰ τὴν πώλησιν τῶν 150.000 τόννων σίτου, ὑπέβαλεν ὁ Οἶκος Γρανάρια προσφορὰν διὰ τῆς ὁποίας ἐζήτει νὰ ἀγοράσῃ ἐντὸς ἂν δὲν κάνω λάθος, τριῶν ἡμερῶν ἀφ’ ἧς θὰ τοῦ ἐδίδετο ἡ ἐντολὴ 20–50.000 τόννους σίτου, μὲ τιμὴν 16 λίρας καὶ 10 σελλίνια. Μεταγενεστέρως, ἐὰν δὲν κάμνω λάθος, μεταξὺ 10ης καὶ 15ης Μαΐου ὑπεβλήθη νεωτέρα προσφορὰ ἄλλου Οἴκου προτείνοντος τὴν ἀγορὰν ἑτέρων 10–15.000 τόννων σίτου εἰς τὴν αὐτὴν περίπου τιμὴν τῶν 46,50 δολλ. ὅπως ἐπίσης καὶ ἕτεραι προσφοραὶ ἑτέρων οἴκων δι’ ἀνταλλαγὴν μὲ σκληρὸν σῖτον καὶ μὲ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ ἢ τὴν τιμὴν τῶν 16.10 λιρῶν Ἀγγλίας. Αἱ προσφοραὶ μὲ ἀνωτέραν τῶν 25.00 λιρῶν Ἀγγλίας τιμὴν ἀνεφέροντο εἰς τὴν ἀγορὰν ἐντὸς προθεσμίας πάντοτε ἡμερῶν τινων ἀφ’ ὅτου θὰ ἐδίδετο ἡ ἐντολὴ 30–65. 000 τόννων. Ἑτέρα προσφορὰ πρὸς ἀγορὰν 50.000 τόννων, ἦτο εἰς τιμὴν 16 λιρῶν δὲν τὴν ἀναφέρω δὲ περαιτέρω, διότι δὲν τὴν ἐπεκαλέσθη οὔτε δημοσίευμά τι οὔτε κατ’ ἄλλον τρόπον ἐνεφανίσθη εἰς τὸν τύπον ὡς παράλειψις ἐξετάσεώς της. Μόνον αἱ δύο αὗται προσφοραὶ καὶ ἡ τοιαύτη ἀνταλλαγῆς σακχάρεως ἦσαν αἱ πλέον συμφέρουσαι ἐξ ὅλων τῶν λοιπῶν προσφορῶν. Αἱ προσφοραὶ ὅμως αὗται τοῦ οἴκου Γκρανάρια καὶ τῶν Ἀ)φῶν Μισραχῆ ἦσαν κατώτεραι τῆς ἐπιτευχθείσης μέσης τιμῆς διὰ τὸν πωληθέντα σῖτον τῶν 150.000 τόννων. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ὑπεβλήθησαν μετὰ τὸ κλείσιμον καὶ τῆς τελευταίας ποσότητος τῶν 50.000 τόννων, ἐπαναλαμβάνω, αἱ τιμαί των ἦσαν κατώτεραι τῆς ἐπιτευχθείσης μέσης τιμῆς. Ἐκρίθησαν καὶ αἱ προσφοραὶ αὗται ἐν συνεχείᾳ καὶ ἐθεωρήθησαν ἀσύμφοροι, διότι ἐπροτιμήθη ἡ ἀνταλλαγὴ 20.103 τόννων σίτου μὲ 10.000 τόννων σακχάρεως, θεωρηθείσης τῆς προσφορᾶς ταύτης ἀπὸ ἀπόψεως τιμῆς συμφερωτέρας τῶν ἄλλων προσφορῶν τῶν οἴκων Γκρανάρια καὶ Μισραχῆ. Ἐδημοσιεύθη, ὅτι ἐπραγματοποιήθη ζημία τοῦ Δημοσίου ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν 150.000 τόν. σίτου περὶ τὰς 75.000 λίρας. Τοῦτο συνέβη, διότι ὁ ὑπολογισμὸς ποὺ ἐγένετο ὑπῆρξε πολὺ πρόχειρος. Προεξωφλήθη πρῶτον, ὅτι ἡ προσφορὰ διὰ τὴν ἀγορὰν ἀπὸ 30.000–65.000 τόννους σίτου, θὰ ηὐξάνετο ἀμέσως ἀπὸ τὴν ποσότητα ταύτην εἰς 150.000 τόννους, ἐνῷ δὲν ἦτο κἂν βέβαιον, ὅτι θὰ ἀγορασθοῦν καὶ οἱ 30.000–65.000 τόννοι, καὶ δεύτερον ἔγινεν ὑπολογισμὸς τῶν 16 λιρῶν ἥτις ἐπετεύχθη διὰ τὴν πρώτην καὶ τὴν τελευταίαν τῶν πωληθεισῶν ἀνὰ 50.000 τόννους ποσοτήτων, καὶ δὲν ὑπελογίσθη ἡ τιμὴ τῶν 50 δολλαρίων, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη διὰ τοὺς 50.000 τόννους τοὺς πωληθέντας εἰς τὴν Βραζιλίαν, μὲ δέσμευσιν τοῦ ἀντιτίμου των πρὸς πληρωμὴν εἰσαχθησομένου ἐκ τῆς χώρας ταύτης καφέ, οὗ ἡ τιμὴ πωλήσεως θὰ προσδιορισθῇ εἰς τὰς τρεχούσας τιμὰς χρηματιστηρίου κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀγορᾶς. Ἐὰν ταῦτα εἶχον γίνει τότε, θὰ εἶχεν εὐχερῶς ἀποφευχθῆ τὸ λάθος τοῦ δημοσιεύματος, διότι ἡ ἐπιτευχθεῖσα μέση τιμὴ κατὰ τόννον εἶναι 16.12.5 ὡς ἔγγιστα λίραι Ἀγγλίας. Οὕτω δὲ μόνον θὰ ἴδωμεν ἐὰν ὑπῆρξε ἢ ὄχι ζημία τοῦ Δημοσίου. Διότι, ἡ κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ δημοσιεύματος ζημία τοῦ Δημοσίου ὄχι μόνον δὲν ἀνέρχεται εἰς 75.000 λιρῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον οὐδεμία ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἐσημειώθη ζημία. Μέ βάσιν τὴν πραγματοποιηθεῖσαν μέσην τιμὴν πωλήσεως, ἔχομεν συνολικὴν διαφορὰν ἐπὶ πλέον τοῦ ὑπολογισμοῦ τῆς πωλήσεως μὲ 16.0.0 τὸ ποσὸν 92.916 λίρας, ἐνῷ εἰς τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ δημοσιεύματος μὲ βάσιν τὴν προσφερθεῖσαν ἀνωτέραν δῆθεν τιμὴν τῶν 16.100 λιρῶν Ἀγγλίας, ἥτις ὅμως ἀνεφέρετο μόνον εἰς τὸ τρίτον περίπου τῆς πωληθείσης ἐν συνόλῳ ποσότητος σίτου ἔχομεν διαφορὰν ἐπὶ ἔλαττον τῆς ἐπιτευχθείσης κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ δημοσιεύματος, πάντοτε τὸ ποσὸν τῶν 75.000 λιρῶν. Συνεπῶς, ὄχι μόνον δὲν ἔχομεν διὰ τῆς ἐπιτευχθείσης μέσης τιμῆς τῶν 16.12.0 ἐπὶ ἔλαττον διαφορά, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἔχομεν ἔστω καὶ ἐλάχιστα, ἀνωτέραν τιμὴν τῶν 16.10.0 λιρῶν Ἀγγλίας τῆς προσφορᾶς τοῦ οἴκου Γκρανάρια, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι αὕτη ὑπεβλήθη μετὰ τὸ κλείσιμον τῆς πωλήσεως τῶν 150.000 τόν. σίτου καὶ δι’ αὐτὸν τοὐλάχιστον δὲν ἰσχύει ὁπωσδήποτε τὸ δῆθεν δὲν ἐγνώριζε, διότι ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἐν τῷ φακέλλῳ στοιχεῖα, οὗτος διεξῆγε μεθ’ ἡμῶν συζητήσεις ἀπὸ τῆς 23ης Φεβρουαρίου 1959. Τὸ σημαντικώτερον ὅμως τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἔκρινον τὴν τρίτην πώλησιν τὴν 24ην Ἀπριλίου ἐ.ἔ. δὲν ἦτο ἡ τιμὴ τῶν 16 λιρῶν, ἀλλὰ τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὸ κλείσιμον ἐκεῖνο ἐγένετο δεκτὸν νὰ ἀγορασθῇ καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῆς ἐσοδείας τοῦ 1957 ἐκ 40.000 καὶ πλέον τόννων, ὑπόλοιπον τὸ ὁποῖον ἠπειλεῖτο περισσότερον παντὸς ἄλλου ἀπὸ ἀλλοίωσιν ἢ καταστροφήν, διότι πλὴν τῆς παλαιότητος ὑπῆρχε καὶ τὸ δυσμενὲς στοιχεῖον τῆς ἀποθηκεύσεώς του εἰς πλοῖα. Συνεπῶς, ἀπὸ ἀπόψεως ὑποβληθεισῶν προσφορῶν προετιμήθη ἡ καλυτέρα καὶ ἀπὸ ἀπόψεως τιμῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ὕψους ἀπορροφήσεως τῶν ὑπαρχόντων πλεονασμάτων καὶ ἀκόμη ἀπὸ ἀπόψεως ἀπορροφήσεως καὶ τῶν πλέον εὐπαθῶν ἢ καὶ χειροτέρων ὡς θεωροῦνται ἐκεῖναι τοῦ ὑπολοίπου τοῦ 1957. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, λοιπόν, τῆς ἐμπορικότητος τῆς πράξεως, ὄχι μόνον δὲν ἐζημιώθη τὸ Δημόσιον ἀλλὰ ἀντιθέτως ὠφελήθη. Ὑπῆρξεν ὅμως ζημία τοῦ Δημοσίου, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν ἐδημιουργήθη ἐξ αἰτίας τῆς πωλήσεως δι’ ἐξαγωγῆς, ἀλλὰ ὑφίστατο καὶ περιείχετο εἰς τὰς τιμὰς συγκεντρώσεως τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις καθώρισε διὰ τὸ 1957 –1958 πρὸς προστασίαν τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν προστασίαν τῶν παραγωγῶν ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ἐπιδοτεῖ τὸν πιτυροῦχον ἄρτον κατὰ δραχ. 1,27 περίπου κατ’ ὀκᾶν, φορολογοῦσα τὰς πλέον εὐπορωτέρας τάξεις τὰς ἀναλισκούσας λευκὸν ἄρτον καὶ εἰσφέρουσα ἐκ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ περὶ τὰ 150.000.000 δραχ. ἐτησίως. Ἡ ζημία αὕτη ἡ ὁποία ὁριστικοποιήθη, λέγω ὁριστικοποιήθη, διότι καὶ ἡ ἐκταμίευσις διὰ τὴν συγκέντρωσιν εἶχε συντελεσθῆ μέχρι τοῦ Ὀκτωβρίου 1958 ἀφ’ ὅτου δηλαδὴ ἔληξε καὶ τῆς ἐσοδείας 1958 ἡ συγκέντρωσις καὶ τὰ ἔξοδα διὰ τὴν συντήρησιν τῶν συγκεντρωθεισῶν ποσοτήτων εἶχον δημιουργηθῆ πρὸ τῆς πωλήσεως δι’ ἐξαγωγήν, τὰ τελευταῖα ἀπολογιστικῶς ὑπολογίζονται εἰς 4,50 δολλάρια, δηλαδὴ εἰς 130–150 δραχμὰς ἐτησίως. Τόσον εἶναι τὸ κόστος ἀποθηκεύσεως καὶ συντηρήσεως τοῦ σίτου συμπεριλαμβανομένων ὅλων τῶν δαπανῶν διὰ τὰ χρησιμοποιούμενα φάρμακα, τὰς ἀναδεύσεις, πληρωμὰς τῶν ἀποθηκευτικῶν χώρων κλπ. Ταῦτα πάντα προκύπτουν, ὡς ἐλέχθη, ἀπὸ τὰ μέχρι τοῦδε ἀπολογιστικὰ στοιχεῖα τῆς ὑπηρεσίας διαχειρίσεως ἐγχωρίου Κρατικοῦ σίτου. Τονίζεται, ὅτι καταλήξαντες εἰς τὴν πώλησιν δὲν προεκηρύξαμεν διαγωνισμόν, πρὶν πραγματοποιήσωμεν ταύτην. Πρὶν ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν ἐὰν ἠδύνατο νὰ γίνῃ διαγωνισμός. Διότι διὰ νὰ γίνῃ διαγωνισμός, βασικῶς πρέπει νὰ ὑπάρχῃ συγκεκριμένη ποιότης τοῦ προσφερομένου εἴδους, δυναμένη νὰ περιγραφῇ λεπτομερῶς εἰς τὴν προκήρυξιν. Πλὴν ὡς εἶναι γνωστόν, ὁ παραγόμενος εἰς τὴν χώραν μας σῖτος δὲν εἶναι ἑνιαίου τύπου καὶ διαφέρει ποιοτικῶς κατὰ περιφερείας. Ἐπίσης κατὰ τὴν συγκέντρωσιν δὲν κατατάσσεται ποιοτικῶς πρῶτον, διὰ νὰ ἀποθηκευθῇ, δεύτερον οὕτω κατεταγμένος, γίνεται, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἔκπτωσιν ἐκ τῆς τιμῆς κἄποια ποιοτικὴ διάκρισις ἀλλὰ αὐτὴ γίνεται κατὰ ἕνα τρόπον περισσότερον εὐρὺ ὡς πρὸς τὸν μαλακὸν σῖτον. Εἰς ὡρισμένα κέντρα συγκεντρώσεως γίνεται κατὰ τὴν συγκέντρωσιν μία προσπάθεια διαχωρισμοῦ τῶν καλυτέρων ποιοτήτων, ὅπου τοῦτο εἶναι δυνατόν, ἀλλὰ συνήθως, ἐπειδὴ εἰς τὴν αὐτὴν περιφέρειαν δὲν καλλιεργεῖται σῖτος ἑνὸς μόνον εἴδους, ἀλλὰ περισσότεραι ποικιλίαι, δὲν ἐπιτυγχάνεται καὶ αὐτὸ συνήθως. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψιν ἡμεῖς δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάμωμεν προδιαγραφὰς τοῦ πρὸς πώλησιν εἴδους. Πέραν αὐτοῦ, οἱ ὅροι τῆς ἀποθηκεύσεως δὲν εἶναι παντοῦ ὁμοιόμορφοι καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ἔχομεν διαφοροποίησιν τῆς ἀποθηκευμένης ποσότητος ἐκ τῆς διαφορᾶς ἀποθηκεύσεως. Ὑπάρχουν ἀποθῆκαι εἰς τὰς ὁποίας τὸ ὕψος τοῦ ἀποθηκευμένου σίτου φθάνει τὰ 6 ἢ 7 μέτρα. Ἐκεῖ ἡ φθορὰ εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα καὶ συνεπῶς τὸ ἀλεύριασμα τοῦ σίτου, ὡς λέγεται, πολὺ μεγαλυτέρα ἐκείνης ποὺ ἔχομεν εἰς ἄλλας ἀποθήκας. Ἐπίσης, ἡ ἀπόστασις ἀπὸ τὴν ἐπικειμένην ἐσοδείαν, ἡ ὁποία προεβλέπετο τότε καὶ προβλέπεται καὶ τώρα, μεγαλυτέρα τῆς περυσινῆς κατὰ 100 καὶ πλέον χιλιάδας τόννους, δὲν εἶναι μακρὰν καὶ τοῦτο κυρίως ἐπέβαλε τὴν ἐπίσπευσιν τῆς ἀποσυμφορήσεως τῶν ὑφισταμένων εἰς περιωρισμένον ἀριθμὸν ἀποθηκῶν ἀπὸ τὸ βάρος τῶν πλεονασμάτων. Καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ὠφείλαμεν καὶ ἐχωρήσαμεν εἰς τὴν ἀπ’ εὐθείας πώλησιν. Κατὰ τὴν λῆψιν τῆς ἀποφάσεως ταύτης προετιμήθη ἡ πλέον θετική, ἡ συγκεκριμένη ὡς καὶ ἡ πλέον συμφέρουσα διὰ τὸ Δημόσιον προσφορά. Περαιτέρω ἠλέγχθην ἀπὸ τὸν ἐρωτῶντα, ὅτι δὲν κατέβαλα τὰς ὀφειλομένας προσπαθείας διὰ τὴν διανομὴν τοῦ πωληθέντος σίτου εἴτε μεταξὺ τοῦ ὀρεινοῦ πληθυσμοῦ εἴτε εἰς ἐπαύξησιν γενικώτερον τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, εἴτε διότι δὲν προέβλεψα τὴν χορήγησιν αὐτοῦ ὡς κτηνοτροφῆς. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι μία τοιαύτη ἀπόφασις ὡς βέβαιον ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ σήμερον διατιθεμένου κρατικοῦ σίτου, μὲ σῖτον τῆς κατηγορίας αὐτῆς. Ἤδη, ἀντὶ νὰ ἔχωμεν ἐπαύξησιν τοῦ καταναλισκομένου κατ’ ἔτος σίτου, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ, ἔχομεν ἀντιθέτως μείωσιν, ἐννοῶ τοῦ κατ’ ἔτος ἀπὸ τοὺς ἐπὶ ἐμπορίᾳ ἐργαζομένους μύλους ἀλεθομένου σίτου. Ἔχομεν μίαν μείωσιν τῆς καταναλώσεως καὶ συνεπῶς ἐπιμερισμὸν τῶν πραγματοποιουμένων κατὰ τὴν συγκέντρωσιν ἐξόδων εἰς μικροτέραν ποσότητα καὶ συνεπῶς ἐπαύξησιν τῆς ζημίας τοῦ Δημοσίου κατὰ τὴν συγκέντρωσιν ἐξόδων εἰς μικροτέραν ποσότητα καὶ συνεπῶς ἐπαύξησιν τῆς ζημίας τοῦ Δημοσίου κατὰ τὴν ἀντιστοιχίαν 100.000 τόννων καὶ πλέον ἐτησίως ἀπὸ τοῦ 1957 καὶ ἐντεῦθεν. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἕνα σοβαρὸν μέρος τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ, τὸ ὁποῖον μέχρι πρὸ διετίας ἐπρομηθεύετο τὸν ἀπαιτούμενον διὰ τὴν συντήρησίν του ἄρτον ἀπὸ τὸν ἀλεθόμενον ἀπὸ τοὺς ἐπὶ ἐμπορίᾳ ἐργαζομένους κυλινδρομύλους σίτου, ἐκάλυψε τὰς ἀνάγκας εἴτε διὰ τῆς διατηρήσεως μεγαλυτέρων ἀποθεμάτων εἴτε, ὅπερ καὶ τὸ χειρότερον ἀπὸ πλευρᾶς ζημίας τοῦ Δημοσίου, διὰ τῆς ἐξοικονομήσεως τῶν ἀπαιτουμένων ποσοτήτων ἀλεύρων ἐκ σίτου ἐλευθέρου ἐμπορίου μὲ τὴν γνωστὴν διαφορὰν τιμῆς ἤτοι ἐκ λαθραλέσεων. Οἱ μῦλοι διακρίνονται εἰς ἐργαζομένους ἐπὶ ἐμπορίᾳ καὶ ἐπὶ ἀλεστικῷ. Ἐκ τῆς κειμένης νομοθεσίας οἱ ἐπὶ ἀλεστικῷ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ κάμουν ἐγκαταστάσεις ἐκτεταμένας καὶ νὰ παράγουν ὅλας τὰς ποιότητας ἢ τοὺς τύπους ἀλεύρων τῶν ἐργαζομένων ἐπὶ ἐμπορίᾳ μύλων. Ὑπολογίζεται, ὅτι ἡ λαθράλεσις, ἀνέρχεται εἰς 40–60 χιλιάδας τόννους ἐτησίως. Αὐτὸ μαζὶ μὲ τὴν ἐπιδότησιν δημιουργεῖ ἕνα ἔλλειμμα εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν γενικῶς, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ ἐλλείμματος τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ περίπου 600.000.000 δραχμῶν. Τοῦτο προέρχεται εἴτε ἀπὸ τὴν ἐπιδότησιν εἴτε ἀπὸ τὰς λαθραλέσεις. Ἐὰν συνεπῶς διενέμετο ὁ σῖτος πρὸς ἐνίσχυσιν ἢ μᾶλλον πρὸς ἐπαύξησιν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, τότε πλέον ἡμεῖς οἱ ἴδιοι θὰ ἐνισχύωμεν τὰς λαθραλέσεις καὶ ὄχι μόνον δὲν θὰ ἀπαλλασσώμεθα ἀπὸ τὰ ἀποθέματα, διότι ὁ σῖτος αὐτὸς ποὺ θὰ διενέμετο θὰ κατελάμβανε τὴν θέσιν τοῦ ἐπὶ ἐμπορίᾳ κρατικοῦ καὶ θὰ ἦτο ἐπὶ μειώσει τοῦ ἀλεθομένου κρατικοῦ σίτου ἐμπορίας. Ἐὰν ἐδίδετο ὡς κτηνοτροφή, θὰ ἀπῃτεῖτο τριετία καὶ πλέον διὰ νὰ καταναλωθῇ ἡ ποσότης αὐτή. Προβλέπεται, ὅτι τὸν προσεχῆ Ἰούνιον τὰ ἀποθέματα εἰς κτηνοτροφὰς θὰ ἀνέρχωνται γύρω τῶν 57.000 τόννων, ἡ δὲ μέση ἐτησία εἰσαγωγὴ ζωοτροφῶν πρὸς συμπλήρωσιν τῆς ἐγχωρίας παραγομένης ἀνέρχεται εἰς 70.000 περίπου τόννους. Θὰ χρειαζώμεθα, συνεπῶς, ὑπὸ τὴν ἀναλογίαν αὐτὴν μίαν τριετίαν διὰ νὰ ἀναλώσωμεν τοὺς 150.000 τόννους σίτου μαζὶ μὲ τὸ ἀπόθεμα τῶν 57.000 τόννων τῶν κτηνοτροφῶν. Τοῦτο δὲν θὰ ἔλυεν ἀναμφισβητήτως τὸ πρόβλημα τῶν ἀποθηκευτικῶν χώρων, οὔτε πολὺ περισσότερον θὰ ἐδίδετο διέξοδος εἰς τὸ ὑφιστάμενον σήμερον ἀδιέξοδον ἐν ὄψει μάλιστα τῆς ἀναμενομένης νέας ὑψηλῆς ἐσοδείας. Πέραν αὐτοῦ ὅμως, ἡ διανομὴ ὡς κτηνοτροφῆς τοῦ ἐγχωρίου κρατικοῦ σίτου, δεδομένης τῆς ὑπεροχῆς αὐτοῦ ὡς κτηνοτροφῆς ἐν σχέσει πρὸς τὰς παραγομένας κτηνοτροφάς, κριθῆς, βρώμης καὶ ἀραβοσίτου, θὰ ἐσήμαινε βλάβην τῶν συμφερόντων τῶν παραγωγῶν μας τῶν εἰδῶν κτηνοτροφῆς. Κατὰ τὰ ἀνωτέρω συνεπῶς, δὲν προετιμήθη οὔτε ἡ διανομή του εἰς τὸ ἐσωτερικὸν οὔτε περαιτέρω ἡ διάθεσίς του ὡς κτηνοτροφῆς. Ἡ αὔξησις τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως διὰ τὴν μεγαλυτέραν ἀπορρόφησιν ἐγχωρίου σίτου θὰ πρέπει νὰ εὕρῃ τὴν λύσιν της εἰς τὴν παραγωγὴν καλλιτέρων ποιοτήτων ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὴν δημιουργίαν νεωτέρων τύπων ἀλεύρων περισσότερον πολυτελῶν. Μόνον οὕτω θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ αὐξηθῇ ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις. Ἀλλὰ τοῦτο ἐγένετο ἤδη ἀπὸ μακροῦ διὰ τῆς καθιερώσεως τύπου 55% ἀλεύρων καὶ ἀλεύρων μακαρονοποιΐας τύπου 65%. Διὰ τῆς πωλήσεως τῶν 150.000 τόννων σίτου δὲν ἰσχυριζόμεθα ὅπως πραγματοποιηθῇ μία ἐπικερδὴς ἐμπορικὴ ἐπιχείρησις καὶ δὲν ἐπραγματοποιήθη ἐπικερδὴς ἐμπορικὴ ἐπιχείρησις, διότι τὸ κόστος κινήσεως τοῦ πωληθέντος ἐμπορεύματος καὶ τὰ μέχρι σήμερον ἔξοδα ἀποθηκεύσεως κλπ., εἶναι πολὺ ὑψηλὰ ἐν συναρτήσει πάντοτε πρὸς τὴν ποιοτικήν του κατάταξιν. Τὸ ὅτι ὅμως ὑπῆρξεν ἐπωφελὴς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν δημιουργουμένων προβλημάτων ἐκ τῆς νέας ἐσοδείας καὶ τὴν ἀπαλλαγήν μας ἐκ τῶν ἐπισφαλῶν ἀπὸ ἀπόψεως συντηρήσεως πλεονασμάτων τῶν ἐσοδειῶν 1957 καὶ 1958 ἀπὸ οὐδένα δύναται θετικῶς νὰ ἀμφισβητηθῇ. Περαιτέρω—ἀλλ’ αὐτὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ λεχθοῦν ἐκτὸς πρακτικῶν, διότι......

§64Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ὑπάρχουν ἐκτὸς πρακτικῶν εἰς τὴν Βουλήν.

§65Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου). Ζητῶ τὴν ἄδειαν ταύτην, κ. Πρόεδρε, διότι δὲν θέλω νὰ εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὅστις δημοσίᾳ θὰ ἐμφανίσῃ τὰ μειονεκτήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν παρακαλῶ νὰ συγκατατεθῇ τὸ Σῶμα νὰ μὴ γραφοῦν εἰς τὰ πρακτικά. Ὅστις ἐκ τῶν κ.κ. συναδέλφων, ἐπιθυμεῖ νὰ κατατοπισθῇ περισσότερον ἐπ’ αὐτοῦ, εἶμαι εἰς τὴν διάθεσίν του, ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν.

§66Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Καὶ ἄλλοτε τὸ ἔχομεν κάμει αὐτό, κ. Πρόεδρε, ὅταν ὑπάρχουν ἔγγραφα τῶν ὁποίων πρέπει μὲν νὰ λάβῃ γνῶσιν ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἀλλ’ εἶναι ἐντελῶς περιττὸν νὰ καταχωρηθοῦν εἰς τὰ πρακτικὰ Τότε, ἠμπορεῖ ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς νὰ ζητήσῃ καὶ νὰ ἐγκριθῇ νὰ μὴ ἀναγραφοῦν εἰς τὰ πρακτικά.

§67Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ἐν πάσῃ περιπτώσει πρὸς γνῶσιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ἐρευνήσουν τὸ θέμα εἰς ὅλην του τὴν ἔκτασιν, ὀφείλω νὰ τοὺς εἴπω, ὅτι ἡ ἁρμοδίως πιστοποιημένη κατωτερότης τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου δὲν εἶναι μικροτέρα τοῦ 20% ἐν συγκρίσει πρὸς τὸν ἀμερικανικὸν σῖτον Χάρτ Βίντερ Νο 2.

§68Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πρὸς τὸν Τουρκικὸν πόση εἶναι;

§69Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Αἱ τεχνικαὶ ὑπηρεσίαι τοῦ Δημοσίου, δὲν εἶναι, φρονῶ κατατοπισμέναι ἐπὶ τῆς ποιοτικῆς καταστάσεως τοῦ τουρκικοῦ σίτου, διότι ἀπὸ ἐτῶν ὡς ξενικὸς σῖτος χρησιμοποιεῖται ὁ Ἀμερικανικὸς Χὰρτ Βίντερ Νο 2 μὲ τὸν ὁποῖον κατὰ πρόβλεψιν τῆς κειμένης νομοθεσίας, κάμνω τὴν σύγκρισιν ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατωτερότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου πρὸς ἀρτοποίησιν. Ἔχω καὶ εἶχον ἐμπιστοσύνην ἐπὶ τῆς ἐκφρασθείσης γνώμης τῶν ὑπηρεσιακῶν ἁρμοδίων καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ὑπῆρξε περίπτωσις νὰ ἐρευνήσω περισσότερον, διὰ νὰ κάμω καὶ ἄλλην σύγκρισιν.

§70Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Νὰ ἀναγνωσθῇ αὐτό, χωρὶς νὰ καταχωρηθῇ εἰς τὰ πρακτικά.

§71Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι τῆς ἑταιρείας αὐτό;

§72Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ὄχι, κύριε Κωστόπουλε, δὲν εἶναι τῆς ἑταιρείας, ἀλλὰ ἁρμοδίας κρατικῆς ὑπηρεσίας.

§73Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ μὴ δοθῇ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι ἀπεξενώθην τῶν θεμάτων τοῦ σίτου, ὡς ἔγραψεν ἀντιπολιτευομένη ἐφημερίς, λαμβάνω τὸν λόγον. Χρειάζεται, ἄλλως τε, νὰ πράξω τοῦτο, διὰ ν’ ἀπαντήσω εἰς μερικά, τῶν ὁποίων εἶπεν ὁ κ. Ζορμπᾶς, τὰ ὁποῖα εἶναι τῆς ἁρμοδιότητός μου, ὡς ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας. Ἀλλὰ πρὶν ἢ ἀρχίσω ν’ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Ζορμπᾶν, τοῦ ὁποίου ἡ ἀγόρευσις παραδόξως διεκόπη, θὰ διευκρινίσω ὅσα εἰς τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας του εἶπεν ὁ συνάδελφός μου κ. Χρυσανθόπουλος. Κύριοι συνάδελφοι, δι’ οἱανδήποτε διάθεσιν τοῦ σίτου συγκεντρώσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν καὶ τὴν ποιότητα (ἡ τιμὴ ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ τὴν ποιότητα), ὁ νόμος προβλέπει τὴν γνωμοδότησιν ἐπιτροπῆς. Ὑπάρχουν δύο Ἐπιτροπαί. Πρωτοβάθμιος καὶ Δευτεροβάθμιος. Συνήθως, ὅμως τὸ ὅλον θέμα παρέπεμπεν εἰς τὴν Δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπήν, ἡ Δευτεροβάθμιος Ἐπιτροπὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸν Καθηγητὴν τῶν Τροφίμων τοῦ Πανεπιστημίου κ. Γαλανόν, ἀπὸ τὸν Γενικὸν Διευθυντὴν τοῦ Κρατικοῦ Χημείου κ. Συνοδινὸν καὶ ἀπὸ τὸν ἀντιπρόσωπον τῆς ἀλευροβιομηχανίας κ. Γαλλόπουλον. Προκειμένου ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς νὰ κάμῃ τὴν εἰσήγησίν του εἰς τὴν Οἰκονομικὴν ἐξ ὑπουργῶν Ἐπιτροπήν, περὶ τῆς τιμῆς, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ διέθετε τὰ πλεονάσματα σίτου, παρέπεμψε τὸ θέμα εἰς τὴν Δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία διεπίστωσεν, ὅτι ἡ ποιότης τοῦ σίτου —δὲν θὰ ἀναγνώσω, κύριοι, ὁλόκληρον τὸ περιεχόμενον τοῦ πρακτικοῦ τῆς Ἐπιτροπῆς, εἶναι, ὅμως, τοῦτο εἰς τὴν διάθεσιν παντὸς συναδέλφου, ὅστις θέλει νὰ λάβῃ γνῶσιν τούτου— ἡ Ἐπιτροπή, λοιπόν, διεπίστωσεν...

§74Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ποιότης τοῦ Ἑλληνικοῦ σίτου, κύριε ὑπουργέ, δὲν εἶναι κατωτέρα τοῦ ξενικοῦ. Ἡ περιεκτικότης τοῦ ἑλληνικοῦ σίτου εἰς γλουτολίνην καὶ ἄμυλον, εἶναι ἡ αὐτὴ μὲ τὴν τοῦ ξένου σίτου, ἀλλὰ ὁ ἑλληνικὸς σῖτος εἶναι κατώτερος τοῦ ξενικοῦ, προκειμένου περὶ ἀλευροποιήσεως.

§75Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐπαναλαμβάνω, ἡ Ἐπιτροπή, διεπίστωσεν, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ διάθεσις τῶν πλεονασμάτων, διὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐξέθεσεν ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου καὶ ἐγνωμοδότησεν ὅτι, ἐν σχέσει μὲ τὸν γνωστὸν διεθνῶς τύπον Βῆτερ Νο 2, ὁ ἑλληνικὸς σῖτος ἦτο κατωτέρας ποιότητος. Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων τῆς μειονεκτικότητος τοῦ πρὸς διάθεσιν σίτου, κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, τὸ ἀναγινώσκω αὐτό: «Δι’ ὃ γνωμοδοτεῖται......... (ἀναγινώσκει)..........». Συνεπῶς, δὲν ἦτο μόνον τὸ ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἄλλη προσφορά, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀξία τοῦ σίτου αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, δὲν ὑπερέβαινε τὴν τιμὴν εἰς τὴν ὁποίαν διετέθη, τῶν 45 δολλαρίων κατὰ τόννον. Πρέπει νὰ προσθέσω, μάλιστα, ὅτι ἡ μέση τιμή, εἰς τὴν ὁποίαν διετέθη ὁλόκληρος ἡ ποσότης τῶν 150.000 τόννων, εἶναι ἀνωτέρα τῶν 45 δολλαρίων, νομίζω ὅτι ἡ μέση τιμὴ εἶναι 46,6.

§76Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Δηλαδή, 1,6 δολλάρια ἐπὶ πλέον ἐκείνων ποὺ εἴπατε.

§77Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Αὐτὸ ἐπετεύχθη ἀπὸ τοὺς 50.000 τόννους, ποὺ διετέθησαν ἐπ’ ἀνταλλαγῇ.

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζαννῆ, ὁμιλεῖ ὁ κ. ὑπουργός.

§79Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καὶ τώρα, ἂς ἔλθω εἰς ἀντίκρουσιν τῶν ἐπιχειρημάτων τοῦ ἐρωτῶντος ἀγαπητοῦ συναδέλφου κ. Ζορμπᾶ. Τὸν λέγω ἀγαπητόν, ὢν βέβαιος, ὅτι κανεὶς δὲν θὰ παρεξηγήσῃ τοῦτο καὶ δὲν θὰ ἐπαναλάβω τὸ προηγουμένως λεχθέν, ὅτι ἔχει ἔλθει εἰς συνεννόησιν καὶ μὲ ἐμέ.

§80Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ ὅλα αὐτά, ἐγένοντο μὲ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

§81Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καὶ πρῶτα– πρῶτα, πρέπει νὰ σημειώσω, ὅτι ὀρθότερον εἶναι νὰ λέγωμεν, ὅτι ὡλοκληρώθη ἡ σιτάρκεια. Καὶ ὡλοκληρώθη ἡ σιτάρκεια, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι μόνον μὲ τὴν προσπάθειαν τῶν παραγωγῶν —ἀναμφισβητήτως βασικὸς παράγων τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς σιταρκείας εἶναι ἡ προσπάθεια τῶν ἀγροτῶν μας — ἀλλὰ συνέτρεξαν καὶ ἄλλοι σπουδαῖοι παράγοντες διὰ τοῦτο. Θὰ τοὺς μνημονεύσω δι’ ὀλίγων. Μεταπολεμικῶς καὶ ἰδίᾳ ἀπὸ τοῦ 1950, συνεχίζεται ἡ προσπάθεια τῆς πωλήσεως τῆς παραγωγῆς τοῦ σίτου, πρὸς ἐπίτευξιν διατηρήσεως, ὄχι, ὅμως, δι’ ἐπεκτάσεως τῆς καλλιεργείας, ἀλλὰ διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων. Πρὸς τούτοις, τίθενται εἰς ἐφαρμογὴν ὅλαι αἱ τεχνικαὶ βελτιώσεις. Αὐξάνει ἡ χρησιμοποίησις τῶν λιπασμάτων. Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐν συγκρίσει μὲ τὴν προπολεμικὴν χρησιμοποίησιν εἰς ἔκτασιν, ἀπὸ 15% αὐξάνει εἰς 70% κατὰ σιτοκαλλιεργουμένην ἔκτασιν τὸ 1957. Καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ποσοτήτων, ἀπὸ 13.000 τόννους λιπαντικῶν μονάδων, ἐφθάσαμεν εἰς 66.000 τόννους. Καί, κύριοι συνάδελφοι, εἰς αὐτὴν τὴν εὐρυτέραν χρησιμοποίησιν τῶν λιπασμάτων, δὲν ἦτο ἀμέτοχος ἡ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεώς μας, διότι ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ 1955, ἤρχισεν ἡ ἐπηυξημένη ἐπιδότησις εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν λιπασμάτων. Δεύτερος λόγος, ὁ ὁποῖος, ἐπίσης, ὀφείλεται εἰς τὴν προσπάθειαν τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, εἶναι ἡ χρησιμοποίησις βελτιωμένων σπόρων, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησιν τῶν ἀποδόσεων. Τρίτος λόγος, εἶναι ἡ χρησιμοποίησις μηχανικῶν μέσων εἰς τὴν σιτοκαλλιέργειαν. Ἀπὸ 500.000 στρέμματα, τὰ ὁποῖα ἐκαλλιεργοῦντο διὰ μηχανικῶν μέσων προπολεμικῶς, ἐφθάσαμεν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰ ἑπτὰ ἑκατομμύρια στρέμματα. Τέλος, ἐφηρμόσθη τὸ πρῶτον μεταπολεμικῶς ἡ χρῆσις ζιζανιοκτόνων, τὰ ὁποῖα ἤδη χρησιμοποιοῦνται εἰς 2 ἑκατομμύρια στρέμματα. Ὅλα αὐτὰ τὰ μέσα, αἱ κρατικαὶ προσπάθειαι, αἱ κυβερνητικαὶ μέριμναι, εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς σιταρκείας.

§82Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν παρῆλθεν ἀκόμη τὸ ἡμίωρον τῶν ἐρωτήσεων;

§83Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ὀφείλει ὁ κ. Πρόεδρος, μετὰ ἡμίσειαν ὥραν, νὰ σταματήσῃ τὴν συζήτησιν ἐπὶ ἐρωτήσεων.

§84Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, φαίνεται ὅτι δὲν ἐνθυμεῖσθε τὸ ἄρθρον τοῦ Κανονισμοῦ, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ ὑπουργὸς ἠμπορεῖ νὰ ὁμιλῇ ὁποτεδήποτε καὶ ὅσον νομίζει ἀπαραίτητον. Κύριοι συνάδελφοι, προπολεμικῶς, ἐπεδιώχθη ἡ σιτάρκεια καὶ διὰ τεχνικῶν, ἀλλὰ κυρίως δι’ οἰκονομικῶν μέσων. Τὰ οἰκονομικὰ δὲ συνίστανται εἰς τὴν ἐνθάρρυνσιν τῶν παραγωγῶν, διὰ τῆς ἐπωφελεστέρας δι’ αὐτοὺς ἀξιοποιήσεως τοῦ προϊόντός των, καθιερωθείσης πρὸς τοῦτο τῆς κρατικῆς συγκεντρώσεως εἰς τιμὰς προπολεμικάς, δηλαδὴ εἰς τιμὰς πολὺ μεγαλυτέρας τῶν διεθνῶν τιμῶν. Καὶ αὐτὸ ἦτο τὸ πρῶτον κίνητρον τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς. Ἀλλά, ὅπως εἶπον προηγουμένως, δὲν ἦτο μόνον αὐτό, τὸ ὁποῖον συνετέλεσεν εἰς τὸ νὰ αὐξηθῇ ἡ παραγωγὴ καὶ ὁλοκληρωθῇ ἡ σιτάρκεια, ἀλλὰ ἡ ἐντατικοποίησις τῆς καλλιεργείας μετὰ τὸ 1950 ἰδίως, ἦτο ἐκείνη, ἡ ὁποία συνετέλεσεν εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ποσότητος καὶ κυρίως εἰς τὴν αὔξησιν τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων. Καὶ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ αὔξησις τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων κατὰ τὸ 1957, ἀνῆλθεν εἰς 77%, ἐν σχέσει μὲ τὴν στρεμματικὴν ἀπόδοσιν τὴν προπολεμικήν. Ὅλα αὐτά, μᾶς ἔφερον, κατὰ τὴν ἐσοδείαν τοῦ 1957 καὶ τοῦ 1958, εἰς μίαν παραγωγὴν πλήρους σιταρκείας. Καὶ τὰ δύο αὐτὰ ἔτη, ἡ παραγωγή μας ἐκυμάνθη γύρω εἰς τοὺς 1.750 χιλιάδας τόννους. Ἔκαμεν ἕνα ὑπαινιγμὸν ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὅτι ἀφοῦ εἴχομεν παραγωγὴν τοιαύτην, ὥστε νὰ ἐπαρκῇ διὰ τὰς ἀνάγκας, διατὶ εἰσηγάγομεν σῖτον ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, μέσῳ τῆς βοηθείας; Ὀφείλω μίαν ἀπάντησιν. Ἀληθὲς εἶναι, ὅτι, ὅταν ἀπεφασίσθη ἡ ἀγορὰ 150.000 τόννων σίτου, δὲν εἶχε διακριβωθῆ, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐσοδεία τοῦ 1957, οὔτε δὲ ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχε διακριβωθῆ, διότι πρέπει νὰ σᾶς πληροφορήσω —τὸ γνωρίζετε οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν— ὅτι ἡ πλήρης διευκρίνησις τοῦ ὕψους τῆς ἐσοδείας δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ πρὸ τοῦ πρώτου 15θημέρου τοῦ Ἰουνίου, διότι τὸ τέλος Μαΐου καὶ τὸ πρῶτον 10ήμερον τοῦ Ἰουνίου εἶναι ἀποφασιστικόν, σχετικῶς μὲ τὴν διατήρησιν τῆς διαφαινομένης ἐσοδείας. Δὲν εἶναι ἀσυνήθεις, κατὰ τὴν ἐποχὴν ταύτην, αἱ βροχαὶ καὶ πτώσεις χαλάζης, μὲ ἀποτέλεσμα ζημίαν σημαντικήν, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ φθάσῃ εἰς μεγάλα ποσὰ καὶ 200 καὶ 300 χιλιάδας τόννους. Ἡ πρόνοια, λοιπόν, ἐπέβαλε νὰ ἔχωμεν προμηθευθῆ μίαν ποσότητα σίτου ἐξ Ἀμερικῆς, πολὺ μεγαλυτέραν, διότι, ὅπως γνωρίζωμεν ὅλοι καὶ ὅπως ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφός μου κ. Χρυσανθόπουλος, χρειάζεται καὶ σῖτος καλυτέρας ποιότητος, οἷος ὁ τῆς Ἀμερικῆς. Τόσον διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τοῦ ἄρτου, ὅσον καὶ διὰ τὰς ἄλλας ἀνάγκας, τὰς ὁποίας ὁ κ. Χρυσανθόπουλος ἀνέφερε. Συνεπῶς, δὲν δυνάμεθα νὰ κατηγορηθῶμεν διὰ τὸ ὅτι, διὰ τῆς εἰσαγωγῆς σίτου ἐκ τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἐδημιουργήθησαν τὰ πλεονάσματα. Ἡ Κυβέρνησις, μάλιστα, ἰδοῦσα, μετὰ τὴν ἐσοδείαν τοῦ 1957, τὸ ὕψος τῆς παραγωγῆς, κατέβαλε προσπαθείας μειώσεως τῆς εἰσαγωγῆς καὶ ἀπὸ 150.000 τόννους ποὺ ἦτο τὸ συμβόλαιον, εἰσήγαγεν 125.000 τόννους. Εἶπεν ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὅτι πρὸ τοῦ νὰ κάμωμεν τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ σίτου, ἔπρεπε νὰ ἐντείνωμεν τὰς προσπαθείας μας διὰ τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως εἰς τὸ ἐσωτερικόν, τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως διὰ τροφὴν τοῦ ἀνθρώπου. Σᾶς ἔδωσε τὴν ἀπάντησιν ὁ συνάδελφος ὑφυπουργὸς ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου. Αἱ στατιστικαὶ λέγουν, ὅτι εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἐκεῖ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει κυρίως ἡ αὔξησις τῆς καταναλώσεως βιοτικῶν ἀγαθῶν, παρουσιάζεται ηὐξημένη ἡ κατανάλωσις.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Διανέμει ἀραβόσιτον τὸ Κράτος, εἰς τοὺς ὀρεινοὺς πληθυσμούς;

§86Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ τελευταῖα χρόνια, μοῦ φαίνεται ὄχι.

§87Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Περὶ τοὺς 50.000 τόννους, διένειμεν ἡ διεθνὴς Ὀργάνωσις Ἐκκλησιῶν τὸ 1956.

§88Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Οἱ ὀρεινοὶ πληθυσμοί, τὸν χειμῶνα ἔχουν ἀνάγκην εἰς ἀραβόσιτον.

§89Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ἔγινε διανομὴ 15 ὀκ. ἀλεύρου, τυροῦ, νομίζω, καὶ ὀρύζης.

§90Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ σιτάρι εἶναι καλλίτερον ἀπὸ τὸν ἀραβόσιτον.

§91Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Διανέμεται καὶ λευκὸν ἄλευρον, ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν.

§92Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ προσπάθεια διὰ τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως, ἀναμφισβητήτως ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ διὰ τῆς βελτιώσεως τῆς ποιότητος. Ἀλλὰ τὸ ἕνα ἔρχεται εἰς ἀντίφασιν μὲ τὸ ἄλλο, κύριοι συνάδελφοι. Ἡ βελτίωσις τῆς ποιότητος, ἡ ὁποία θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθῃ διὰ τῆς ἀφαιρέσεως μεγαλυτέρας ποσότητος πιτύρων ἐκ τοῦ πιτυρούχου ἀλεύρου, θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς. Ὅσον περισσότερον πίτυρον βγάζομεν, τόσον περισσότερον θὰ αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἀλεύρου καί, συνεπῶς, ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου.

§93Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶπον, ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ζημιοῦται τὸ Κράτος 300.000.000, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀσκήσῃ κοινωνικὴν πολιτικήν, βελτιῶνον τὸν ἄρτον.

§94Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Διὰ νὰ εἶναι ὀρθὸς ὁ συλλογισμός, πρέπει νὰ κάμωμεν λογαριασμὸν πόσον θὰ ἐζημιοῦτο ἐκ τῆς καλλιτερεύσεως τῆς ποιότητος, διὰ τῆς ἀφαιρέσεως περισσοτέρων πιτύρων καὶ εἰς ποίαν τιμὴν θὰ διετίθετο τὸ ἄλευρον εἰς τοὺς πληθυσμοὺς αὐτούς, τοὺς ὁποίους ἰσχυρίζεσθε ὅτι δὲν εὑρίσκονται εἰς θέσιν νὰ ἀγοράσουν ἀρκετὴν ποσότητα σίτου. Κύριοι συνάδελφοι, ἐλέχθη, ὅτι καὶ εἰς σιτοπαραγωγικὰς περιφερείας ὑπάρχει ἔλλειψις σίτου. Δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ ἀποδεχθῶμεν αὐτό. Ἀλλά, ἐὰν πρὸς στιγμὴν τὸ ἀποδεχθῶμεν, πρέπει νὰ δεχθῶμεν συγχρόνως, ὅτι τοῦτο ὀφείλεται εἰς ὑπαιτιότητα τῶν παραγωγῶν. Διατί; Διότι ἡ συγκέντρωσις, κύριοι συνάδελφοι, προϋποθέτει —καὶ αἱ ἑκάστοτε ἀποφάσεις ὁρίζουν τοῦτο—ἀπόρροιαν ἐκ μέρους ἑκάστου παραγωγοῦ τοῦ πλεονάσματος τῆς παραγωγῆς του, δηλαδή, ὅ,τι περισσεύει ἀπὸ αὐτὸν μετὰ τὴν παρακράτησιν τῆς ποσότητος, ἡ ὁποία τοῦ χρειάζεται διὰ ν’ αὐτοκαταναλώσῃ καὶ ἐκείνην ποὺ τοῦ χρειάζεται διὰ τὴν σποράν. Δι’ αὐτὸ μάλιστα αἱ ἀποφάσεις, περὶ συγκεντρώσεως, ὁρίζουν, ὅτι δὲν εἰσκομίζεται σῖτος ἀπὸ καλλιεργοῦντας κάτω τῶν 10 στρεμμάτων. Ἑπομένως, ἐὰν συμβαίνῃ τοῦτο, τὸ ὁποῖον ὑπεθέσαμεν συμβαίνει. Διότι τινὲς τῶν παραγωγῶν, παραβαίνοντες τὰς ἀποφάσεις καὶ τοὺς ὅρους, ὑπὸ τοὺς ὁποίους γίνεται ἡ συγκέντρωσις καὶ καταδολιεύοντες τὸ Κράτος, παραδίδουν ὁλόκληρον τὴν ποσότητα τῆς παραγωγῆς των καὶ ὄχι μόνον τὸ πλεόνασμα.

§95Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διατὶ γίνεται αὐτό;

§96Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ πρώτη ἀνάγκη τῶν παραγωγῶν εἶναι νὰ φᾶνε ψωμί. Ἡ λειτουργία τῆς συγκεντρώσεως καὶ αἱ προνομιακαὶ τιμαί, δίδουν τὴν εὐκαιρίαν εἰς αὐτὰς τὰς καταστρατηγήσεις. Οἱ παραγωγοί, οἱ κάτω τῶν 40 στρεμμάτων, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἰσχυσάντων κατὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ 1958, ἐδικαιοῦντο νὰ παραδώσουν ἕνα τμῆμα μόνον τῆς παραγωγῆς των εἰς τὴν προνομιακὴν τιμὴν τῶν δραχμῶν 4,60 τὴν ὀκᾶν. Εἶχον, λοιπόν, ἕνα συμφέρον νὰ παραδώσουν ὁλόκληρον τὴν παραγωγήν των εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ὑπολογίζοντες νὰ ἀγοράσουν τὸν ἀναγκαιοῦντα εἰς αὐτοὺς σῖτον, διὰ τὴν κατανάλωσιν, εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν, εἰς τιμὴν μικροτέραν. Τὸ 1958, ἡ τιμὴ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν, ἐκυμάνθη μεταξὺ τῶν 3–3,20 δραχ. τὴν ὀκᾶν. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἐκ τῶν κυριωτέρων λόγων, διὰ τὸν ὁποῖον δυνατὸν τινὲς νὰ παρωθοῦνται εἰς τὴν ἄφρονα ταύτην πρᾶξιν. Ἐλέχθη, ἐκ μέρους τοῦ κυρίου συναδέλφου, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἔχομεν αὔξησιν παραγωγῆς καὶ πλεονάσματα, ἔπρεπε νὰ κάμωμεν ἐξαγωγικὴν πολιτικήν. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐπιδιώκομεν νὰ ἔχωμεν παραγωγὴν σίτου εἰς τοιαύτας ποσότητας, ὥστε νὰ κάμωμεν ἐξαγωγήν. Διότι ὁ σῖτος εἶναι ἀπὸ τὰς πλέον πτωχὰς καλλιεργείας. Τί ἐπιδιώκομεν; Ἐπιδιώκομεν, βεβαίως, νὰ διατηρήσωμεν τὴν ἐπιτευχθεῖσαν σιτάρκειαν, ἥτις δύναται νὰ ἐξασφαλισθῇ μὲ μείωσιν τῶν σιτοκαλλιεργουμένων ἐκτάσεων, εἰς τρόπον ν’ ἀντικαταστήσωμεν εἰς τὰς ἀποδεσμευμένας ἐκτάσεις τὴν σιτοκαλλιέργειαν μὲ ἄλλας καλλιεργείας καὶ ἠμποροῦμεν νὰ ἐπιτύχωμεν τοῦτο, διότι ὑπάρχουν περιθώρια περαιτέρω αὐξήσεως τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων. Πλέον ἀποδοτικαὶ καλλιέργειαι εἰς τὰς ἐκτάσεις ἐκείνας, ὅπου εἶναι δυνατὴ ἡ καλλιέργεια σίτου, εἶναι αἱ καλλιέργειαι τῶν κτηνοτροφικῶν φυτῶν. Ἡ ἐπέκτασις δὲ τῆς καλλιεργείας τούτων, θέλει συντελέσει εἰς τὴν καλλιτέραν διατροφὴν καὶ συνεπῶς εἰς τὰς ὑψηλοτέρας ἀποδόσεις τῆς ὑφισταμένης κτηνοτροφίας. Ἐπανειλημμένως ἐτόνισα εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς κτηνοτροφίας μας, διότι διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, αὐξάνομεν τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα καὶ ἐξοικονομοῦμεν ἕνα τεράστιον ποσὸν συναλλάγματος, τὸ ὁποῖον διαθέτομεν κατ’ ἔτος, διὰ νὰ εἰσαγάγωμεν κτηνοτροφικὰ προϊόντα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, διὰ τὰ ὁποῖα, ὡς καὶ ἄλλοτε εἶπον εἰς τὴν Βουλήν, διατίθενται περίπου 50 ἑκατομμύρια δολλάρια.

§97Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Ὀρθόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν αἰγοτροφίαν;

§98Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, ἠξεύρετε μὲ πόσον σεβασμὸν καὶ πόσην προσοχὴν ἀκούω τὰς ὁμιλίας σας. Ἐὰν πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσῃ ἔλεγχος, δὲν γνωρίζω, ἐὰν αὐτὴ ἡ γενίκευσις καὶ ἡ θεωρητικὴ τοποθέτησις, ἂν χρειάζεται ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀναπτύξῃ τὰς κτηνοτροφίας, πῶς συνδυάζεται μὲ τὴν ἀπάντησιν εἰς μίαν ἐρώτησιν 5 λεπτῶν, ἐὰν δὲν πρόκειται περὶ πλήρους συσκοτίσεως τοῦ θέματος;

§99Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν ἔχω οὐδένα λόγον νὰ ἐπιδιώξω τὴν συσκότισιν τοῦ θέματος. Ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὡμίλησεν ἐφ’ ὅλων τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα θίγω, καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀπαντήσω, διὰ νὰ διαφωτίσω τὴν Βουλήν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπεν ὁ ἐρωτῶν, διατὶ δὲν διατίθεται ἡ πλεονάζουσα ποσότης εἰς τὴν κτηνοτροφίαν. Πρέπει νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι εἰς κτηνοτροφάς, δηλαδὴ εἰς ἀραβόσιτον, κριθὴν καὶ βρώμην, ἡ παραγωγή μας εἶναι σημαντική.

§100Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Πῶς συμβιβάζεται, κύριε ὑπουργέ, αὐτό, ὅταν σήμερον... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§101Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἰσάγομεν, βεβαίως, καὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κτηνοτροφάς, τὸ ὕψος δὲ τῆς εἰσαγωγῆς ἐξαρτᾶται καὶ ἐκ τοῦ ἐπικρατοῦντος κατὰ τὸν χειμῶνα καιροῦ. Ἡ καλοκαιρία, π.χ., λόγῳ τῆς ἀναπτύξεως φυομένου χόρτου, ἐπάγεται τὴν μείωσιν τῆς καταναλώσεως τῶν κτηνοτροφῶν, ἐὰν ἔχωμεν κακοκαιρίαν αὐξάνεται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κατ’ ἔτος γίνεται μία εἰσαγωγή, μέσῳ τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἐκ βρώμης, κριθῆς καὶ ἀραβοσίτου. Ἐὰν διετίθεντο, κύριοι συνάδελφοι, τὰ πλεονάσματα τοῦ σίτου διὰ κτηνοτροφάς, ἐκτὸς τοῦ κινδύνου, ὁ ὁποῖος ὑφίστατο, νὰ διοχετευθῇ ἡ ποσότης αὐτὴ διὰ κατανάλωσιν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων, θὰ ἐδημιουργούσαμεν ζήτημα πλεονασμάτων τῶν κτηνοτροφῶν.

§102Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Καὶ τὸ χαρούπι.

§103Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, ἂν ὑποτεθῇ, ὅτι ἐγένετο τοιαύτη σκέψις, ἡ ἀπορρόφησις τῶν πλεονασμάτων δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ εἰς χρονικὸν διάστημα μικρότερον τῆς διετίας. Καὶ διὰ νὰ ἀπορροφηθῇ ἡ ποσότης αὐτή, ἔπρεπε νὰ συνηθίσουν οἱ κτηνοτρόφοι νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ σίτου διὰ τὴν διατροφὴν τῶν ζώων, εἰς ἀντικατάστασιν τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης. Ἡ προτίμησις εἰς τὴν χρησιμοποίησιν τοῦ ἀραβοσίτου, εἶναι γνωστή. Τὸ θέμα μας, ὅμως, κ. συνάδελφοι, ὅπως ἐτονίσθη ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑφυπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, ἦτο θέμα ἐπεῖγον, θέμα μὴ ἐπιδεχόμενον ἀναβολήν. Εἴχομεν πλεονάσματα, προβλεπόμενα μέχρι τῆς λήξεως τῆς σιτικῆς περιόδου τοῦ 1958–59 περὶ τοὺς 200.000 τόννους, πλεονάσματα τῶν ὁποίων ἡ ἀποθήκευσις εἶχε γίνει κατὰ τὸ πλεῖστον μέρος εἰς πλοῖα. Κίνδυνος ἀλλοιώσεως καὶ καταστροφῆς ὑπῆρχε μέγιστος. Ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα, ἦτο τὸ πρόβλημα τῶν ἀποθηκευτικῶν χώρων. Ἄν, κύριοι συνάδελφοι, ἀρχομένης τῆς ἐσοδείας τοῦ σίτου τὸν Ἰούλιον 1959, δὲν διαθέτωμεν ἐπαρκεῖς ἀποθηκευτικοὺς χώρους, διὰ τὴν στέγασιν τῆς νέας ἐσοδείας τοῦ σίτου, τῆς ὁποίας ἡ παραγωγὴ ὑπολογίζεται τό γε νῦν ἔχον εἰς 1.900.000 τόννους, θὰ ἐδημιουργεῖτο κατάστασις αὐτόχρημα ἀπελπιστική.

§104Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Θὰ ἐματαιοῦτο τὸ ἔργον τῆς συγκεντρώσεως.

§105Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θὰ ἐματαιοῦτο τὸ ἔργον τῆς συγκεντρώσεως, ἀλλὰ καὶ ἡ πτῶσις τῶν τιμῶν θὰ ἐπήρχετο, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας τῆς συγκεντρώσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀδυναμίας τῆς ἀποθηκεύσεως γενικῶς. Εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι πέρυσιν ἐκρατήσαμεν τὰς τιμὰς τοῦ σίτου, διότι, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἐχρησιμοποιήσαμεν τοὺς ἀλευρομύλους διὰ ν’ ἀγοράσουν μίαν ποσότητα σίτου 50.000 τόννων, κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν τὸν κρίσιμον, ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου μέχρι τοῦ Ὀκτωβρίου. Λοιπόν, ἡ ἔλλειψις ἀποθηκευτικῶν χώρων, ἀνεξαρτήτως τῆς συγκεντρώσεως, αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπαθλίωσιν τῶν παραγωγῶν. Καὶ ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μέμφονται τὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν ἔκαμε τοῦτο ἢ ἐκεῖνο, τί θέλουν; Τὴν ἀπαθλίωσιν τῶν παραγωγῶν ἢ τὴν προστασίαν των;

§106Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἠμποροῦμεν νὰ λάβωμεν μέρος εἰς τὴν συζήτησιν. Ἢ εἶναι ρητορικὸν τὸ σχῆμα; Ἐρωτᾶται διὰ νὰ λάβητε ἀπάντησιν ἢ εἶναι σχῆμα λόγου;

§107Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν ἠξεύρω. Αὐτὸ εἶναι ζήτημα Προεδρείου.

§108Φ. ΖΑΪΜΗΣ. Σᾶς παρακαλῶ, νὰ πληροφορήσητε τὰ Σῶμα, ποίας ποσότητας ἀλεύρου εἰσήγαγε τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§109Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ ἁρμόδιος. Ἐγὼ δὲν ἔχω ἁρμοδιότητα Ὑπῆρξε, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι ἁπλῶς πρᾶξις φρονήσεως, ἀλλὰ ἐπιβεβλημένη ἡ διάθεσις εἰς τὸ ἐξωτερικόν, διότι, ἐπαναλαμβάνω, τὸ ζήτημα δὲν τὸ ἔλυεν οὔτε ἡ διάθεσις τοῦ σίτου, διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν ὀρεινῶν πληθυσμῶν, οὔτε ἡ διάθεσις διὰ τὴν κτηνοτροφίαν. Ὁ συνάδελφος ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου κ. Χρυσανθύπουλος, σᾶς ἐξέθεσεν ἐν λεπτομερείᾳ, ὑπὸ ποίους ὅρους ἔγινεν ἡ διαπραγμάτευσις καὶ ἡ διάθεσις τῶν πλεονασμάτων τοῦ σίτου. Ἐγὼ θὰ προσθέσω μίαν λεπτομέρειαν, διὰ νὰ ἀποδείξω ἀκόμη περισσότερον ὅτι, ὅσοι ἠθέλησαν νὰ λάβουν μέρος εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ σίτου, διηυκολύνθησαν κατὰ πάντα. Ὡς ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἀπὸ τοῦ Ἰανουαρίου τρέχοντος ἔτους διέταξα τὴν ΚΥΔΕΠ νὰ διαθέτῃ δείγματα ἐκ τῶν πρὸς διάθεσιν κρατικῶν ἀποθεμάτων εἰς πάντα αἰτοῦντα καὶ σᾶς πληροφορῶ, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι διετέθησαν 10–12 σειραὶ δειγμάτων εἰς ἐνδιαφερομένους διὰ τὴν ἀγορὰν σίτου. Συνεπῶς, ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος, ἐγνώριζε καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις προτίθεται νὰ διαθέσῃ τὰ πλεονάσματα σίτου πρὸς ἐξαγωγὴν καὶ εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ προσφέρῃ τιμὰς δι’ ἀγορὰν σίτου. Ἀλλά, ὅπως εἶπεν ὁ κύριος συνάδελφος, ὅλαι αἱ προτάσεις, μηδὲ καὶ ἐκείνης, ἡ ὁποία ἀνεφέρθη εἰς τὸν τύπον, ὅτι ἐγένετο πρὸς ἐμὲ προσωπικῶς —τοῦ κ. Βλαχάκη— ὅλαι αὐταί, ἐκτὸς ἐκείνης τῆς Ἑταιρείας Μποῦγκε, ἐγένοντο μὲ τὴν ἀνταλλαγὴν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὁ συνάδελφος ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἠμπορεῖ νὰ σᾶς παράσχῃ πληροφορίας, διὰ τὸ συμφέρον τῆς διαθέσεως τοῦ σίτου, ἐπ’ ἀνταλλαγῇ μὲ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά. Χωρὶς νὰ εἶμαι ἁρμόδιος σᾶς λέγω, ὅτι καὶ ἡ περίπτωσις τοιαύτης διαθέσεως τῶν προϊόντων μας, ἐπ’ ἀνταλλαγῇ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, δὲν θὰ ἦτο ἐπωφελής, διότι θὰ ἐγένετο εἰς τιμὴν πολὺ μεγαλυτέραν ἐκείνης, τὴν ὁποίαν θὰ ἐπιτυγχάνομεν, διαπραγματευόμενοι ἐλευθέρως τὴν ἀγορὰν τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν.

§110Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Τότε μόνον ἐνδείκνυται ἐξαγωγὴ γεωργικῶν προϊόντων ἐπ’ ἀνταλλαγῇ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, ὅταν εἶναι ἐξησφαλισμένη μεγαλυτέρα τιμὴ διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, αὐτὸ δὲ συνέβη εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς συμφωνίας μὲ τὴν Γαλλίαν, διὰ τὰ κρασιά. Τὰ κρασιά, τὰ ὁποῖα ἐπωλήσαμεν εἰς τὴν Γαλλίαν, ἔναντι εἰσαγωγῆς κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, ἐπληρώθησαν εἰς τιμὰς πραγματικῶς ἐξαιρετικὰς καὶ εἶναι γνωστὸν παγκοίνως, ὅτι ἐκ τῆς ἀνταλλαγῆς αὐτῆς, ὠφελήθησαν οἱ ἀμπελουργοὶ τῆς Ἑλλάδος κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικόν. Μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐνδείκνυται ἡ ἀνταλλαγὴ μὲ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν, ὅπως τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ σίτου, ἑνὸς προϊόντος τοῦ ὁποίου ἡ τιμὴ διεθνῶς εἶναι πιεσμένη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται λόγος δι’ ἀνταλλαγὴν μὲ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά. Διάφορος εἶναι ἡ περίπτωσις, ὅταν πρόκειται νὰ γίνῃ ἀνταλλαγὴ μὲ ἄλλα εἴδη, τῶν ὁποίων ἡ τιμὴ ρυθμίζεται ἀντικειμενικῶς, δηλαδὴ χρηματιστηριακῶς, ὅπως εἶναι ὁ καφὲς ἢ ἡ ζάχαρη. Αὐτὰ εἰς συμπλήρωσιν, τῶν ὅσων εἶπεν ὁ κύριος συνάδελφος.

§111Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὰς ἀνταλλαγάς, ἐξογκοῦνται αἱ τιμαὶ καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη. Δηλαδή, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Γαλλίας, ἐδόθησαν μεγαλύτεραι τιμαὶ καὶ διὰ τὰ κρασιὰ καὶ διὰ τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά. Ἐγώ, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, θὰ συμφωνήσω μὲ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν κύριον ὑπουργόν, ὅτι, ἐὰν ἐγένετο ἀνταλλαγή, αἱ τιμαὶ τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, χωρὶς ἀμφιβολίαν, θὰ ἦσαν ἐξωγκωμέναι.

§112Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη, νὰ ἐξηγήσωμεν τὸ ἑξῆς, διὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πλήρως οἱ κύριοι συνάδελφοι. Διὰ τὸ γεγονὸς τῆς διαφορᾶς τῶν τιμῶν εἰς τὰς γενομένας προσφοράς, πρέπει νὰ λεχθῇ τὸ ἑξῆς: Ὅσοι προσέφερον τιμὰς διὰ τὴν ἀγορὰν σίτου, ἐπ’ ἀνταλλαγῇ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, προσέφερον μεγαλυτέρας τιμὰς ἐκείνων, τὰς ὁποίας προσέφερον εἰς ἄλλας περιπτώσεις. Ὅσοι προσέφερον τιμὰς διὰ τὴν ἀγορὰν ἐπ’ ἀνταλλαγῇ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, ὅπως ἡ Μποῦγκε διὰ τὸν καφέ, προσέφερον τιμὰς ἀνωτέρας καὶ διὰ τὸ προσφερόμενον ὑπ’ αὐτῶν προϊόν, διὰ νὰ ὑπάρξῃ κἄποιο κέρδος ἐκ τῆς ἀγορᾶς τοῦ καφὲ ἢ ζαχάρεως. Ὅσοι προσέφερον τιμὰς διὰ τὴν ἀγορὰν σίτου μὲ ἐλεύθερον συνάλλαγμα, ἦτο φυσικὸν νὰ προσφέρουν μικροτέρας τμιάς. Ἀλλὰ αὐτὸ τί σημαίνει; Ὄχι ὅτι δὲν ἦτο καλυτέρα ἡ συναλλαγὴ — διότι ἦτο ἡ καλυτέρα δυνατὴ — ἀλλὰ ὅτι, μὲ τὴν προσφορὰν ἐλευθέρου συναλλάγματος, δὲν ὑπῆρχε περίπτωσις διπλοῦ κέρδους.

§113Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τότε, δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζεται ἡ μέση τιμή.

§114Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Ὑπῆρξε λίαν ἐπιτυχὴς ἡ σύμβασις ἀνταλλαγῆς σίτου μὲ καφέν, δὲν πρόκειται δὲ κυρίως περὶ ἀνταλλαγῆς, ἀλλὰ περὶ πιστώσεώς μας μὲ ἐλεύθερον συνάλλαγμα, μὲ τὸν περιορισμὸν ὅτι τοῦτο θὰ διατεθῇ διὰ τὴν ἀγορὰν καφὲ μὲ τὰς ἑκάστοτε χρηματιστηριακὰς τιμάς. Ὑπάρχει, λοιπόν, μεγάλη διαφορά, ἐν προκειμένῳ.

§115Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐλεύθερον συνάλλαγμα, διατὶ ὑπάρχει περιορισμός;

§116Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Διότι ἡ Βραζιλία, τότε μόνον ἐδέχετο τὴν ἀγορὰν σίτου, ἐὰν τὸ δι’ αὐτὴν διατιθέμενον συνάλλαγμα διετίθετο διὰ τὴν ἀγορὰν καφέ.

§117Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Αὐτὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχον νὰ προσθέσω, εἰς ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου κ. Χρυσανθόπουλος. Θὰ ἠδυνάθην, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ, ν’ ἀναπτύξω εὐρύτερον τὸ σιτικὸν ζήτημα. Ἀλλ’ ἀφοῦ θὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις, ἐπιφυλάσσομαι νὰ πράξω τοῦτο καὶ εἰς τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων. Τερματίζω, ἤδη, τὴν ἀγόρευσίν μου, εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο. (Χειροκροτήματα).

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις.

§119Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κατὰ τὸν Κανονισμόν, ὡς ἐρωτῶν, πρέπει νὰ εἴπω δύο λόγια. Ἡ ἀπάντησις τοῦ ἀξιοτίμου ὑφυπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, ὁμολογῶ ὅτι δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ καὶ ἐμμένω εἰς τὰς ἀπόψεις μου. Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν ἐξαγωγῶν, ὁ κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου δὲν διεφώτισεν ἐπαρκῶς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, τοὐλάχιστον, ὅπως προκύπτει ἐκ τῶν ἐγγράφων, τῶν κατατεθέντων εἰς τὴν Βουλήν, καὶ δὲν ἀπέδειξεν ἐπαρκῶς, ὅτι εἶχεν ἐγκαίρως κατατοπισθῆ, διὰ νὰ διαπραγματευθῇ τὴν πώλησιν αὐτῶν τῶν πλεονασμάτων. Ἐκ τῶν ἐγγράφων φαίνεται, ὅτι ὑπῆρξε μία δέσμευσις μὲ τὴν ἑταιρείαν Μποῦγκε, διὰ ν’ ἀναλάβῃ τὴν ἐργασίαν αὐτήν, καὶ δι’ αὐτὸ καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου δὲν ἦτο ἐλεύθερος νὰ διαπραγματευθῇ τὴν πώλησιν τοῦ σίτου καὶ ἔχασεν εὐκαιρίας πραγματοποιήσεως καλυτέρων τιμῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς προσφοράς, αἱ ὁποῖαι ὑπεβλήθησαν, μερικαὶ εἶναι καὶ ἀόριστοι καὶ ἀβάσιμοι καὶ ὁ θόρυβος, ὡς πρὸς αὐτάς, ὑπῆρξεν ἀβάσιμος.

§120Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ὄχι μόνον ἀβάσιμος ὁ θόρυβος, ὡς πρὸς ὡρισμένην προσφοράν, ἀλλὰ καὶ ὕποπτος.

§121Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ προσφορά, ὅμως, τῆς Γκρανάρια τῆς 28.4.1959, δηλαδὴ δύο ἡμέρας πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως, πρὸς λίρας 16,10, ἦτο σοβαρὰ καὶ κακῶς ἀπερρίφθη.

§122Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Κάμνετε λάθος καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου σᾶς ἐπέστησε τὴν προσοχήν σας. Ὑποχρέωσις ἐκ μέρους τοῦ Δημοσίου δὲν ἀνελήφθη, κατὰ τὴν ἡμερομηνίαν τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως, ἀλλὰ τῆς ἀποδοχῆς τῆς προσφορᾶς. Καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῆς τελευταίας προσφορᾶς τῶν 150 χιλ. τόννων, ἐγένετο εἰς τὰς 24 τοῦ μηνός. Ἡ προσφορά, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖτε, εἶναι 5 ἡμέρας ἀργότερον. Ἦτο λοιπόν, δυνατόν, ἐφ’ ὅσον δὲν εἴχομεν πλέον σῖτον εἰς τὰς ποσότητας αὐτάς, νὰ ἀρχίσωμεν συζητήσεις; Καί, ἄλλωστε, δὲν ἦτο καὶ περισσότερον συμφέρουσα, διότι ἐνῷ ἦτο εἰς τὰς λίρας 16,10, ἡ μέση τιμὴ τῆς Μποῦγκε ἦτο 16,12½.

§123Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔπρεπεν ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐμπορίου, ὅταν ἡ Γκρανάρια προσέφερε 16,10, νὰ ἀπαντήσῃ, ὅτι δὲν ἔχει σιτάρι. Ἐν τούτοις, ἄφησε τὴν Γκρανάρια νὰ ὑποβάλλῃ ἀπεγνωσμένας προσφορὰς καὶ νὰ παρατείνῃ τὴν ὀψιόν. Καὶ εἰς τὰς 18 Μαΐου ἀπήντησεν, ὅτι δὲν ἔχει σιτάρι.

§124Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Καὶ καλὰ ἔκαμε, διότι ἐν τῷ μεταξὺ ἐπετύχομεν δολλάρια 48,5. Καλλίτερα θὰ κάμετε, κύριε συνάδελφε, νὰ εἴπητε, ὅτι δὲν εἴχατε τὸν ἀπαιτούμενον χρόνον νὰ διαβάσητε τὰ ἔγγραφα.

§125Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐδιάβασα τὰ ἔγγραφα καὶ εἶδα, ὅτι τὸ κενὸν αὐτὸ παραμένει εἰς τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἑτοιμασθῇ ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἀπαντήσῃ.

§126Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Σᾶς συνιστῶ νὰ διαβάσητε τὸν φάκελλον. Ἴσως, τότε, ἀντιληφθῆτε ὡρισμένα πράγματα, τὰ ὁποῖα, λόγῳ τῆς ταχείας ἀναγνώσεως, δὲν ἀντελήφθητε.

§127Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ἡ προσφορὰ τῆς Γκρανάρια, ἦτο διὰ σῖτον 1958. Ἡ τελευταία πώλησις ποὺ ἐγένετο πρὸς τὴν Μποῦγκε, εἰς τὰς 24.4.1959, ἦτο διὰ σῖτον 1957, κατὰ 40 χιλ. καὶ πλέον τόννους. Συνεπῶς, καὶ ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς, ἡ προσφορὰ τοῦ Οἴκου Γκρανάρια δὲν ἐκάλυπτε τὴν περίπτωσιν. Πέραν αὐτοῦ, προκειμένου νὰ ἀποφασισθῇ ἡ διάθεσις καὶ ἑτέρων 20 χιλ. τόννων σίτου ἐκρατήθη καὶ ἡ προσφορὰ τῆς Γκρανάρια νὰ ἐξετασθῇ καὶ αὐτὴ μαζὶ μὲ τὰς ἄλλας, ἀλλ’ εὑρέθη κατωτέρα καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἐγένετο δεκτή. Τὸ ὅτι ἀνέμενεν ὁ Οἶκος Γκρανάρια ἐπὶ 10 ἡμέρας, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἀπὸ τῆς 23 Φεβρουαρίου μέχρι τῆς 28 Ἀπριλίου, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Οἴκου αὐτοῦ δὲν ἔκαμνε τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ὑποβάλλῃ προσφορὰς κατὰ τρόπον τοιοῦτον, ὥστε νὰ θολώσῃ τὴν κατάστασιν καὶ δι’ αὐτοῦ νὰ ὠφεληθῇ. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐγενόμην γέφυρα, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, διὰ νὰ κερδίσῃ, εἰς βάρος τῆς ὑπολήψεώς μου, ὁ Οἶκος Γκρανάρια.

§128Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδὴ ἡ ἀπάντησίς σας, κύριε ὑπουργέ, δὲν μᾶς ἱκανοποίησε καὶ παρέμειναν ὡρισμένα κενά, κατέθεσα σχετικὴν ἐπερώτησιν, ὥστε νὰ δοθῇ ἄνεσις νὰ διευκρινισθῇ πλήρως τὸ θέμα καὶ νὰ διαφωτισθῇ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ κοινὴ γνώμη.

§129Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Κατὰ τὴν ἰδικήν σας γνώμην, δὲν διεφωτίσθη τὸ Σῶμα.

§130ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§131Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι κατόπιν τῆς λαβούσης χώραν συζητήσεως, δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἀντίρρησις νὰ προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις, ἡ ἀφορῶσα τὸ συζητηθὲν ἀπόψε θέμα. Ἡ ἐπερώτησις αὕτη, ὅμως, προτασσομένη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθῇ τώρα ἀμέσως.

§132Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Διατί, κύριε συνάδελφε; Εἶναι ἐνωρὶς ἀκόμη καὶ ὑποτίθεται, ὅτι ἔχετε μελετήσει τὸ θέμα.

§133Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, δὲν ἐγνωρίζαμεν, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ αὐτὴ ἡ ἐπερώτησις ἀπόψε καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἔλθωμεν ἐδῶ μὲ τοὺς φακέλλους ὅλων τῶν ἐπερωτήσεων ποὺ ἔχομεν καταθέσει, διὰ νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ συζητήσωμεν οἱανδήποτε στιγμήν, οἱανδήποτε ἐπερώτησιν. Διὰ τοῦτο νομίζω, θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ὁρίσῃ μίαν σειράν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ συζητηθοῦν αἱ διάφοροι ἐπερωτήσεις. Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τοῦ σίτου, τὰ σχετικὰ ἔγγραφα κατετέθησαν προχθὲς καὶ τὰ συμπληρωματικὰ ἔγγραφα χθές, συνεπῶς δὲν ἦτο δυνατὸν ἐντὸς 24ώρου νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι πρὸς συζήτησιν.

§134Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Ὄχι ἐντὸς 24ώρου, ἀλλὰ ἐντὸς 48ώρου, διότι κατετέθησαν ἀπὸ προχθές.

§135Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον δὲν ἔχει ἀντίρρησιν νὰ προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις, ἡ σχετικὴ πρὸς τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ σίτου, ἀλλ’ ἐπιθυμεῖ τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς. Διατυπώνει, ἑπομένως, τὴν παράκλησιν πρὸς ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Βουλῆς, ὅπως προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ σίτου. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, οἱ διατυπώσαντες τὴν ἐπερώτησιν θεωροῦν ἑαυτοὺς ἀνεπαρκῶς προετοιμασμένους διὰ νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἀπόψε, δὲν ἔχει ἀντίρρησιν, βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις, νὰ δεχθῇ νὰ ἀρχίσῃ ἡ συζήτησις τῆς ἐπερωτήσεως τὴν προσεχῆ Τρίτην.

§136Θ. ΛΥΜΠΕΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ τῶν διακοπῶν τοῦ Πάσχα, κατετέθη πρότασις προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὸν καπνόν. Τὸ Προεδρεῖον ἐδήλωσεν, ὅτι θὰ συνεννοηθῇ μὲ τὴν Κυβέρνησιν, διὰ νὰ δώσῃ ἀπάντησιν. Μέχρι σήμερον, ὅμως, ἀπάντησιν δὲν ἐλάβομεν.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διὰ τὴν πρόταξιν ἑκάστης ἐπερωτήσεως, δέον ὅπως ἡ ἀπόφασις λαμβάνεται μετὰ τὴν λῆξιν τῆς συζητουμένης, ἑκάστοτε, ἐπερωτήσεως.

§138Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ὅταν λήξῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ σίτου, θὰ ἀποφανθῶμεν, ἐὰν πρέπει νὰ γίνῃ πρόταξις ἄλλης ἐπερωτήσεως καὶ ποίας. Θὰ ἤθελα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ παρακαλέσω, ὅπως μὴ θεωρηθῇ ἡ πρόταξις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, τῆς ὑπογραφομένης ὑπὸ τοῦ κ. Ἠλιοῦ κλπ., ὡς πρόταξις ἐπερωτήσεως ἀφορώσης τὸ πρῶτον ἐκ τῶν δύο σημείων αὐτῆς, τὸ ἀφορῶν δηλαδὴ τὴν κατάθεσιν τῶν ἐγγράφων, ἀλλὰ τὸ δεύτερον σημεῖον τῆς ἐπερωτήσεως, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν οὐσίαν.

§139Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι, δοθέντος ὅτι ἐπίκεινται αἱ διακοπαὶ τοῦ Σώματος, λόγῳ τοῦ θέρους, ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ ἐπέλθῃ συνεννόησις μεταξὺ Ἀντιπολιτεύσεως καὶ Κυβερνήσεως, διὰ νὰ καθορισθοῦν τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπασχολήσουν, κατὰ τὰς ὑπολοίπους ἡμέρας τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, τὸ Σῶμα. Ἤδη, ἀπεφασίσθη νὰ συζητηθῇ ἡ ἐπερώτησις τοῦ σίτου. Θὰ εἶχεν ἀντίρρησιν ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν συνεφωνούσαμεν νὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ συζήτησις διὰ τὴν γενικὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν; Νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ χρέος τοῦ Σώματος, ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον ἀπασχολεῖ τὸ θέμα τῆς ἀρχομένης οἰκονομικῆς κρίσεως, νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ ἡμεῖς καὶ ἡ Κυβέρνησις.

§140Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἡ ἀπάντησις, κύριε συνάδελφε, ἐδόθη ὑπὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Σώματος καὶ πρὸς αὐτὴν συμφωνοῦμεν. Ἡ Κυβέρνησις νομίζει, ὅτι πρέπει νὰ συζητηθῇ προηγουμένως ἡ προταχθεῖσα ἐπερώτησις καὶ μετὰ ταῦτα νὰ καθορισθῇ, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει καὶ τῆς τυχὸν παρατάσεως τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος ἐπὶ χρονικῷ τι διάστημα, τὸ ὁποῖον δὲν δύναμαι νὰ καθορίσω ἀπὸ τοῦδε, πότε καὶ ποῖαι ἐπερωτήσεις θὰ προταχθοῦν. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ συστηματοποίησις τῶν ἐργασιῶν τοῦ ἐλέγχου, εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Ὅταν λήξῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ σίτου, θὰ λάβωμεν ἀπόφασιν καὶ πάλιν, ἐπὶ τοῦ ποίαν ἐπερώτησιν θὰ συζητήσωμεν.

§141Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δύνασθε, κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, νὰ πληροφορήσητε τὸ Σῶμα, πότε θὰ διακοποῦν αἱ ἐργασίαι αὐτοῦ;

§142Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἡ Κυβέρνησις, δὲν γνωρίζει ἀπὸ τοῦδε, ἕως πότε θὰ συνεχισθοῦν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς». Συναινεῖ ἡ Βουλή, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν, διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν;

§144ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§145ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 09.45′ μ.μ.).