1959.04.23

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 90ὴ

Πέμπτη 23 Ἀπριλίου 1959

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§4Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν κρίνω τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐλύθη χθὲς ἡ συνεδρίασις, ἀσφαλῶς καὶ σήμερον δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Χθὲς δὲν ὑπῆρχεν ἀπαρτία καὶ δι’ αὐτὸ ἐλύθη ἡ συνεδρίασις. Ἐνῷ σήμερον ὑπάρχει ἀπαρτία. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ι. Τούμπας, ἔστειλε τὴν ἑξῆς ἐπιστολήν: «Κύριε Πρόεδρε, Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς δηλώσω, ὅτι ἀπὸ τοῦδε παραμένω ἀνεξάρτητος.

Μετὰ τιμῆς

Ι. Ν. ΤΟΥΜΠΑΣ

Βουλευτὴς Ἀθηνῶν». Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Ι. Ἰντζές, ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Εὐστρατιάδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§8Σ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Γ. Θεμελῆς (Ὑφυπ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καὶ Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπ. Οἰκονομικῶν), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Μετοχικοῦ Ταμείου Βασιλικῆς Ἀεροπορίας (Μ.Τ.Β.Α.) Νομοθεσίας». Ἡ ἐπὶ τῆς Γεωργίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς ἐμπορίας γεωμήλων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Πλατῆς, Σ. Πολυζωγόπουλος, Λ. Μπατρῖνος, Θ. Μπάρμπας, Δ. Μανέντης, Ε. Κοθρῆς, Θ. Δοδόπουλος, Θ. Λυμπερίδης, Χ. Πιπιλῆς, Μ. Γαληνὸς καὶ Δ. Μερλόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταστολῆς ἀξιοποίνων

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς ΗΕΜ ἀπὸ 27.8.1957 Συμβάσεως καὶ τῆς ἀπὸ 5.2.1959 συμπληρωματικῆς Συμφωνίας». Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1, ἐκηρύχθη περαιωμένη. Ὑπάρχει πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ὅπως ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 1 ὡς ἔχει, λέγουσι ναί. Οἱ μὴ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 1, λέγουσιν ὄχι. Παρακαλῶ, ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Σ. Εὐστρατιάδης καὶ Β. Μπρακατσούλας. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία, τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα:)

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς, προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα:)

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 207. Εἶπον ΝΑΙ 137 καὶ ΟΧΙ 75. Συνεπῶς τὸ ἄρθρον 1, ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Κύριοι βουλευταί, ὡς γνωστὸν, ἐλήφθη ἀπόφασις τῆς Βουλῆς περὶ περιορισμοῦ τῶν ἀγορεύσεων εἰς ¼ καὶ πρέπει νὰ τηρήσωμεν τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν διὰ τὴν πρόοδον τῆς συζητήσεως. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ μὴ ἐπιτρέψω παρέκκλισιν ἀπὸ τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς ὥστε νὰ ψηφισθῇ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἀπόψε διὰ νὰ προχωρήσωμεν αὔριον εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ παγωμένων πιστώσεων», ὥστε νὰ μὴ ἀναγκασθῶμεν νὰ συνεδριάσωμεν καὶ τὸ Σάββατον.

§11Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκκρεμεῖ καὶ ἕνα νομοσχέδιον περὶ πατάτας. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ψηφισθῇ καὶ αὐτὸ διότι εἶναι ἐπεῖγον.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ψηφισθῇ καὶ αὐτό. Προχωροῦμεν εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου. Ὁ κ. Χ. Γραμματίδης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 2.

§13Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ παρακαλέσω τοὺς κυρίους ὑπουργούς, νὰ ληφθῇ πρόνοια διὰ τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον προστατεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους 751 καὶ 1836. Πληροφοροῦμαι, ὅτι σημαντικὸς ἀριθμὸς προσώπων τῆς κατηγορίας αὐτῆς, θὰ ἀπολυθῇ. Θὰ παρεκάλουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς ἁρμοδίους κυρίους ὑπουργούς, νὰ μὴ παραβιασθοῦν οἱ νόμοι περὶ πολεμιστῶν. Πρέπει οἱ πολεμισταί, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν τόσας θυσίας εἰς τὴν Πατρίδα, νὰ παραμείνουν εἰς τὰς θέσεις των. Λυποῦμαι βέβαια καὶ διὰ τοὺς ἄλλους ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι θὰ εὑρεθοῦν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην ἐκτὸς ἐργασίας. Ἀλλὰ διὰ τοὺς πολεμιστάς μας, πρέπει νὰ ὑπάρξῃ κἄποια ἐξαίρεσις. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν θὰ δεχθῇ τροπολογίας ἐπὶ τῶν ἄρθρων τῆς «συμβάσεως» καὶ τῆς «συμφωνίας». Προκειμένου, ὅμως, περὶ τῶν πολεμιστῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ τεθῇ μία διάταξις εἰς τὸν κυρωτικὸν νόμον, ὥστε νὰ προστατευθοῦν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης, ἔχει τὸν λόγον.

§15Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 2 παρ. 2, ὑπαγάγει τὸν ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν τῶν τροχιοδρομικῶν εἰς τὸ ΙΚΑ. Ἐπίσης, ἡ παράγραφος 2, καταργεῖ τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα εἶχε τὸ Ταμεῖον ἀπὸ τὸν νόμον 803. Ἡ ὑπόθεσις εὑρίσκεται εἰς τὰ δικαστήρια καὶ ἀφορᾷ ἕνα σημαντικὸν ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ ΙΚΑ. Ἐὰν τὸ ποσὸν αὐτὸ περιήρχετο εἰς τὸ ΙΚΑ, δὲν θὰ ὑπῆρχε δικαιολογία ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὅτι δὲν ὑπάρχει οἰκονομικὴ δυνατότης παροχῆς μεγαλυτέρων συντάξεων. Τὸ ποσὸν αὐτό, προέρχεται ἀπὸ τὴν σύμβασιν τοῦ 1937 καὶ ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 12.000.000 δραχ. Ἡ ὑπόθεσις εὑρίσκεται εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Ἀρείου Πάγου. Νομίζω, ὅτι πρέπει οἱ πόροι αὐτοὶ νὰ ἐξασφαλισθοῦν ὑπὲρ τοῦ ΙΚΑ, ὥστε νὰ ἔχῃ τοῦτο τὴν δυνατότητα παροχῆς μεγαλυτέρων συντάξεων.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§17Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 2, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Τὸ ἄρθρον 2, ἀφοῦ δὲν θίγει οἰκονομικῶς τὸ ΙΚΑ, εἰς τὴν παράγραφον, ὅμως, 1 ὁρίζεται, ὅτι τὸ Ταμεῖον αὐτὸ θὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸ ΙΚΑ μὲ ὅλας τὰς ἀπαιτήσεις καὶ τὰ περιουσιακά του στοιχεῖα καὶ ἡ ἐκκαθάρισις θὰ γίνῃ ἀπὸ τὸ ΙΚΑ. Διὰ τῆς παραγράφου 2, ὅμως, ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ λέγει, νὰ μὴ περιέλθουν εἰς τὸ ΙΚΑ ὡρισμέναι ἀπαιτήσεις καὶ κυρίως αἱ ἀπαιτήσεις ἐξ ἑνὸς διδράχμου, τὸ ὁποῖον ὤφειλε νὰ καταβάλῃ ἡ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸ 1937. Ὅταν, εἰς στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν γίνεται τόση συζήτησις διὰ τὸ ὕψος τῶν συντάξεων καὶ ἡ Κυβέρνησις ὑποστηρίζει ὅτι τὸ ΙΚΑ δὲν ἔχει οἰκονομικὰς δυνατότητας, δὲν εἶναι ἔργον σωφροσύνης νὰ περικόπτωμεν πόρους τοῦ ΙΚΑ. Τὸ σπουδαιότερον εἶναι, ὅτι διὰ τῆς παραγράφου 2, ἡ Κυβέρνησις προτείνει εἰς τὴν Βουλὴν νὰ υἱοθετήσῃ διάταξιν, διὰ τῆς ὁποίας δικαστικαὶ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἐκδοθῆ ὑπὲρ τοῦ προσωπικοῦ καὶ τοῦ Ταμείου των καὶ κατὰ τῆς Ἑταιρείας, καταργοῦνται διὰ τοῦ συζητουμένου νόμου. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον, διότι κλονίζει τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν πολιτῶν πρὸς τὴν ἰσχὺν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Καταργοῦνται δικαστικαὶ ἀποφάσεις, διὰ νὰ ὠφεληθῇ μία πανίσχυρος Ἑταιρεία, ἔναντι οἰκονομικῶς ἀνισχύρων πολιτῶν. Ποίαν ἐμπιστοσύνην ἠμποροῦν πλέον νὰ ἔχουν οἱ ἀνίσχυροι αὐτοὶ πολῖται ἐπὶ τῶν Δικαστηρίων, ὅταν μάλιστα ἀντιδικοῦν πρὸς τοὺς ἰσχυρούς. Κύριοι βουλευταί, ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποσύρῃ τὴν διάταξιν περὶ καταργήσεως τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Ἐπειδή, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις δὲν μᾶς ἔχει συνηθίσει εἰς τοιαύτας χειρονομίας, κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τοὺς κυρίους συναδέλφους ὅλων τῶν πτερύγων, ὅπως στέρξουν εἰς τὴν διαγραφὴν τῆς οἰκτρᾶς αὐτῆς διατάξεως, ὥστε νὰ μὴ δημιουργήσωμεν εἰς τοὺς πολίτας ἀμφιβολίας, ὅτι, ὅταν ἔχουν ἰσχυρὸν ἀντίπαλον εἰς μίαν δίκην καὶ ἂν κερδίσουν εἰς τὰ δικαστήρια, εἶναι ἐνδεχόμενον, ὁ ἰσχυρὸς διὰ τοῦ νομοθέτου ν’ ἀνατρέψῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Δικαστηρίου. Ἐπισύρω τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς ἐπὶ τοῦ βαρυτάτου αὐτοῦ καὶ τῶν ὀλεθρίων συνεπειῶν του ἀτόπου καὶ τὴν ἀσχέτως πρὸς τὴν σημαντικὴν ἐξ αὐτοῦ ὑλικὴν ζημίαν, τὴν ὁποίαν θὰ ὑποστῇ τὸ ΙΚΑ. Ἐπὶ τοῦ τελευταίου τούτου, κύριοι συνάδελφοι, προσθέτω, ὅτι ἐὰν δὲν φροντίσωμεν νὰ ἐξασφαλίσωμεν εἰς τὸ ΙΚΑ τοὺς ἀναλόγους πόρους, διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ὑποχρεώσεις του, τὸ Ἵδρυμα τοῦτο τάχιστα θὰ κλονισθῇ, πρὸς ζημίαν ἑκατοντάδων χιλιάδων ἐργαζομένων καὶ θὰ ὀξυνθῇ ἔτι τὸ ἤδη ὑπάρχον ὀξὺ κοινωνικὸν ζήτημα.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§19Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα, ἐν πρώτοις, νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Γραμματίδη, σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων προστασίας πολεμιστῶν. Αἰσθάνομαι, ὅμως, τὴν εὐθύνην, τὴν ὁποίαν καὶ ὑμεῖς, κύριε Πρόεδρε, ἔχετε, διότι δὲν μὲ ἀφήσατε, κατὰ τὴν χθεσινὴν ἀγόρευσίν μου ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ νομοσχεδίου, νὰ ὁλοκληρώσω τὴν ἔκθεσιν τῶν ἀπόψεών μου, ὥστε νὰ κατατοπισθῇ ἡ Βουλὴ καὶ νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 1, ψηφίζεται ἡ καταδίκη τῶν πολεμιστῶν. Ἤδη, μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 1, ἡ πλειοψηφία καὶ ὁ κ. συνάδελφος κατεδίκασαν τοὺς πολεμιστάς. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 2, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Νομίζω, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας, ἀναγνωρίζει ὅτι, τόσον τὸ Ταμεῖον Συντάξεων τῶν Τροχιοδρομικῶν, ὅσον καὶ τὸ ΙΚΑ, εὑρίσκονται εἰς δυσχερῆ θέσιν διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν Τροχιοδρομικῶν, ἀντιθέτως βλέπομεν νὰ καταργῇ πόρους τοῦ Ταμείου καὶ μάλιστα ἀναδρομικῶς, τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν τελεσίδικοι δικαστικαὶ ἀποφάσεις περὶ καταβολῆς τοῦ 2δράχμου, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσπραχθῇ καὶ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς Τροχιοδρομικούς. Ὑπάρχει, ἑπομένως, μία ἀντίφασις εἰς τὰς σκέψεις καὶ ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω, διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, ὅτι δὲν ὑπάρχει, δυστυχῶς, σοβαρὸν νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ μὴ καταργοῦνται δικαστικαὶ ἀποφάσεις τελεσίδικοι καὶ ἀμετάκλητοι πολλάκις. Ἡ ὑπόθεσις τοῦ 2δράχμου ἐκκρεμεῖ εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον καὶ ἀναμένεται νὰ ἐκδοθῇ συντόμως ἡ ἀπόφασις. Παρὰ ταῦτα, ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ καταργεῖ τελεσιδίκους ἀποφάσεις. Τὸ κακὸν αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ σταματήσῃ. Ἀντιθέτως, οὐσιαστικῶς ἐπιβάλλεται νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ εἴσπραξις τοῦ 2δράχμου, διὰ νὰ καλυφθοῦν αἱ ἀνάγκαι τοῦ Ταμείου Συντάξεως Τροχιοδρομικῶν, ὅσον καὶ τοῦ ΙΚΑ.

§20Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀναμένομεν τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τῆς προτάσεως τοῦ κυρίου Γραμματίδη.

§21Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπὶ τῆς προτάσεως τοῦ κ. Γραμματίδη, ἡ ἀπάντησις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ ἑξῆς: Τὸ ποσοστὸν 7%, περὶ ὑποχρεωτικῆς προσλήψεως πολεμιστῶν, τὸ ὁποῖον ἀναλογεῖ ἐπὶ τοῦ ἐργαζομένου προσωπικοῦ, θὰ παραμείνῃ σεβαστὸν καὶ εἶναι ἀπολύτως κατωχυρωμένον.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§23Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 2 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καὶ εἰς ἄλλα συναφῆ ἄρθρα τῆς, ἀτυχῶς καὶ πρὸ ὀλίγου ἐγκριθείσης, ἐπαχθοῦς καὶ καταθλιπτικῆς διὰ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν συμβάσεως μετὰ τῆς ΗΕΜ, ὡς ἐκ τῆς ἀνεπιτρέπτου παραχωρήσεως νέων προνομίων εἰς αὐτήν, ποὺ τὸν κατεδυνάστευσε, καὶ τῆς ἀδίκου κακομεταχειρίσεως τοῦ ὑπαλληλικοῦ καὶ ἐργατοτεχνικοῦ προσωπικοῦ της, περιλαμβάνονται διατάξεις, ὄχι μόνον καταργοῦσαι κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων καὶ συναφεῖς ἀξιώσεις, ἀλλὰ καὶ κηρύσσουσαι ἀνεκτελέστους καὶ συνεπῶς ἀκύρους δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ μάλιστα τελεσιδίκους καὶ ἀμετακλήτους, ἐκδοθείσας ὑπὲρ φυσικῶν ἢ νομικῶν προσώπων, εἰς βάρος τῆς Ἑταιρείας ἢ τοῦ Κράτους. Συγκεκριμένως, ἐπισημαίνω τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐπὶ τῆς ἐπιμάχου αὐτῆς διατάξεως, ἡ ὁποία, εἰς μὲν τὴν πρώτην περίπτωσιν καταργεῖ ἀξιώσεις καὶ ἐκκρεμεῖς δίκας ἐνώπιον οἱουδήποτε δικαστηρίου καὶ τὸν Ἄρειον Πάγον, εἰς δὲ τὴν δευτέραν περίπτωσιν κηρύσσει ἀνεκτελέστους καὶ ἀκύρους δικαστικὰς ἀποφάσεις, ἐπιδικασάσας σχετικὰς ἀπαιτήσεις, ἀπορρεούσας ἐκ τῶν καταργουμένων διατάξεων. Προδήλως, ἡ πρώτη ἀναφέρεται εἰς τελεσιδίκους δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ ἡ δευτέρα εἰς ἀμετακλήτους δικαστικὰς ἀποφάσεις. «........(ἀναγινώσκει)........». Ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ καὶ εἰς τὴν παρελθοῦσαν Βουλὴν καὶ εἰς τὴν σημερινήν, ἔφερε πρὸς ψήφισιν νομοσχέδια ἢ σχέδια Ν. Δ., εἰς τὴν ὁλομέλειαν ἢ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, εἰς τὰ ὁποῖα περιέλαβε παρομοίας διατάξεις, καταργούσας δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ τότε, πολλοὶ βουλευταί, ἐξ ὅλων τῶν πτερύγων τοῦ Σώματος, ἀντετάχθημεν ἐπιμόνως κατὰ τῆς τακτικῆς αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἄδικος καὶ ἐπικίνδυνος. Εἶναι ἄδικος, κύριε Πρόεδρε, διότι πλήττει καιρίως πτωχοὺς βιοπαλαιστάς, δικαιωθέντας ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια, ἔπειτα ἀπὸ μακροὺς καὶ δαπανηροὺς δικαστικοὺς ἀγῶνας ἤ, ὡς ἐν προκειμένῳ, ἕνα ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν τῶν Τροχιοδρομικῶν καὶ βραδύτερον τοῦ Ι.Κ.Α. Εἶναι ἐπίσης ἄδικος, διότι δημιουργεῖ ἀνισότητα μεταξὺ τῶν πολιτῶν, ἀφοῦ, ψηφιζομένης τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἀκυρούσης δικαστικὰς ἀποφάσεις μήπω ἐκτελεσθείσας, θὰ συμβῇ, ἄλλοι μὲν νὰ ἐπρόλαβον καὶ νὰ ἔλαβον διὰ ἐκτελεσθεισῶν ἀποφάσεων ὅσα ἐδικαιοῦντο νὰ λάβουν, ἄλλοι δέ, μὴ προλαβόντες, νὰ μὴ λάβουν πλέον οὐδ’ ὀβολόν. Εἶναι, ὅμως, ἰδιαζόντως ἐπικίνδυνος ἡ ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως, ἐπιδιωκούσης τὴν ψήφισιν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι αὕτη εἶναι ἀντισυνταγματική, ὡς πλειστάκις εἰς παρομοίας συναφεῖς περιπτώσεις ἔκριναν τὰ Ἀνώτατα Δικαστήρια τῆς Χώρας καὶ συγκεκριμένως ὁ Ἄρειος Πάγος. Ἔρχεται εἰς τὴν μνήμην μου ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου πού, ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς διενέξεως, ἀναφερομένης εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν φορτοεκφορτωτῶν, ἔκρινεν ἀντισυνταγματικὰς τοιαύτης φύσεως διατάξεις νομοθετημάτων μὲ ἀναδρομικὴν ἰσχύν, δι’ ὧν ἐκηρύχθησαν ἀπεσβεσμέναι ἀξιώσεις, πηγάζουσαι ἐκ δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ ἄκυροι καὶ ἀνεκτέλεστοι αἱ τελευταῖαι. Καὶ ἄλλοτε, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, παρεσχέθη ἡ εὐκαιρία καὶ εἰς ἄλλους ἀξιοτίμους συναδέλφους καὶ εἰς ἐμέ, νὰ ἐπικρίνωμεν τὴν τακτικὴν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ τονίσωμεν καὶ νὰ ἐπαναλάβωμεν καὶ σήμερον, κατὰ τρόπον κατηγορηματικόν, ὅτι τοιαῦται διατάξεις, καταργοῦσαι δικαστικὰς ἀποφάσεις τελεσιδίκους καὶ ἀμετακλήτους, ἀντιστρατεύονται εἰς τὴν γενικῶς παραδεδεγμένην καὶ ἐν τῷ ἰσχύοντι Συντάγματι θεμελιουμένην ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐν τῇ Πολιτείᾳ ἐξουσιῶν. Δὲν εἶναι παραδεκτὸν νὰ ἔρχωνται ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία ἢ καὶ ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία καὶ διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς, διὰ νόμων ἢ Ν. Δ. παραβιάζουσαι τὸ γράμμα καὶ πνεῦμα τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς χώρας καὶ θεμελιώδεις ἀρχὰς τοῦ πολιτεύματος, νὰ ἀχρηστεύουν καὶ ἀκυρώνουν ἀνεκτελέστους τελεσιδίκους καὶ ἀμετακλήτους ἀποφάσεις τῶν Δικαστηρίων τῆς χώρας, ἐκδοθείσας ἐπὶ τῇ βάσει ἰσχυόντων νόμων τοῦ Κράτους καὶ νὰ πλήττουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον κεκτημένα δικαιώματα φυσικῶν ἢ νομικῶν προσώπων ἀναγνωρισθέντα εἰς δικαστικὰς διενέξεις των μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοῦ Δημοσίου ἢ ἄλλων Ὀργανισμῶν. Προτείνω τὴν διαγραφὴν τῆς ἀντισυνταγματικῆς αὐτῆς διατάξεως, ὄχι μόνον λόγῳ τῆς ἀντισυνταγματικότητος, ἀλλὰ καὶ διὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως. Φοβοῦμαι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἀποδεχθῇ τὴν πρότασιν αὐτήν, δεδομένου ὅτι, εἰς παρομοίας περιπτώσεις, ἐδέχθη προθύμως νὰ πλήξῃ τὰ ἔννομα συμφέροντα πτωχῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ ἰδίᾳ ἐργαζομένων καὶ ἀπροθύμως νὰ πράξῃ τὸ ἴδιον εἰς βάρος τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἀρκοῦμαι νὰ διαμαρτυρηθῶ καὶ πάλιν, κατὰ τὸν ἐντονώτερον τρόπον, διὰ τὴν συνεχιζομένην αὐτὴν τακτικὴν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἥτις οὕτως ἐπωμίζεται νέας βαρυτάτας εὐθύνας ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Σαμαρᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§25Γ. ΣΑΜΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὁμοφώνως ἀπεδέχθη μίαν διευκρίνισιν εἰς τὴν παράγραφον 5 τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἄρθρου. Αὐτὴ ἀφορᾷ τὸ προσωπικὸν τοῦ Ταμείου συντάξεων ΗΕΜ, τὸ ὁποῖον τοῦ λοιποῦ εἴτε ὑπάγεται εἰς τὸ ΙΚΑ, εἴτε ἀποχωρεῖ. Θὰ ἤθελα, ὅταν θὰ θέσετε ὑπὸ ψήφισιν τὸ ἄρθρον αὐτό, νὰ τεθῇ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς ἀποδοχῆς ὡς ἐτροπολογήθη τοῦτο ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, δεδομένου, ὅτι ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὁμοφώνως συνεπλήρωσε τὴν παράγραφον 5 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Καρατζένης ἔχει τὸν λόγον.

§27Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ ἄρθρου 2, τὸ ΙΚΑ ὑπεισέρχεται εἰς τὰ δικαιώματα καὶ τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ Ταμείου Συντάξεων τῆς ΗΕΜ. Διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς βελτιοῦται σημαντικῶς ἡ σύνταξις τῶν συνταξιούχων τῆς ΗΕΜ, ἀφίνεται ὅμως ἀνυπεράσπιστος μία κατηγορία 600 ἀνθρώπων, διὰ τὴν ὁποίαν βλέπω ὁμόφωνον τὴν γνώμην τῆς Βουλῆς καὶ παρακαλῶ τοὺς κ.κ. ὑπουργούς, ὅπως καὶ δι’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ληφθῇ ἀνάλογος προστασία. Εἶναι δὲ αὐτοὶ 420 ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι συνεπλήρωσαν 20ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ δεύτερον οἱ 180 ὑπάλληλοι οἱ προστατευόμενοι τοῦ νόμου 751 περὶ πολεμιστῶν. Ὑποβάλλω θερμὴν παράκλησιν, ὅπως κλιμακωθῇ καὶ τῶν 600 αὐτῶν ἀνθρώπων ἡ σύνταξις διότι εἶναι ἄδικον μετὰ 20ετῆ καὶ 24ετῆ ὑπηρεσίαν νὰ εὑρεθοῦν εἰς τὸν δρόμον μὲ σύνταξιν 500 δραχμῶν. Ἐπίσης, οἱ τοῦ νόμου 751, παρακαλῶ καὶ δι’ αὐτούς, ὅπως περιληφθῇ διάταξις, ἵνα ἐντὸς χρονικοῦ διαστήματος 6 μηνῶν—ἑνὸς ἔτους, ὁ ἀνάδοχος ὑποχρεωθῇ νὰ τοὺς ἐπαναπροσλάβῃ.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου ἔχει τὸν λόγον.

§29Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἀνέπτυξαν καὶ οἱ προηγηθέντες συνάδελφοι, τὸ ΙΚΑ ὑπεισέρχεται εἰς τὸ σύνολον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ καταργουμένου Ταμείου συντάξεων. Καὶ ἐνῷ μὲν ὡς πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις τὰς ἀναλαμβάνει τὸ ΙΚΑ καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι τὸ ΙΚΑ ἐκ τῆς συγχωνεύσεως αὐτῆς θὰ ἐπιβαρυνθῇ, ὅταν πρόκειται περὶ ἀπαιτήσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἔδιδον ὡς ἔσοδον ἀρκετὰ ἑκατομμύρια δραχμῶν εἰς τὸ Ι. Κ.Α., αἱ διατάξεις αὐταὶ καταργοῦνται. Νομίζω, ὅτι ἐφ’ ὅσον εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ ΙΚΑ καὶ αὐτὸ βεβαιοῦται καὶ μὲ σημερινὸν ἔγγραφον τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν ὑπαλλήλων καὶ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀπαίτησις, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ καταργηθῇ, ἀλλὰ νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ ΙΚΑ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν του. Πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει προηγούμενον κατὰ τὸ 1957, ὁπότε ἐπίσης διὰ διατάξεως κατηργήθησαν ἀμετάκλητοι δικαστικαὶ ἀποφάσεις καὶ κατόπιν ὁ Ἄρειος Πάγος ἠκύρωσε τὸ σχετικὸν νομοθετικὸν διάταγμα. Ἐὰν τὸ ΙΚΑ θελήσῃ καὶ διεκδικήσῃ δικαστικῶς, αἱ διατάξεις αὐταὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν θὰ ἰσχύσουν. Ἐφ’ ὅσον, ἑπομένως, ἔχομεν αὐτὴν τὴν κατάστασιν καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀνάγκη ἐνισχύσεως τοῦ ΙΚΑ πρὸς καλυτέραν τακτοποίησιν τῶν ἐξερχομένων τροχιοδρομικῶν, παρακαλοῦνται οἱ κ.κ. ὑπουργοὶ νὰ διαγράψουν τὰς ἐπιμάχους διατάξεις πρὸς τὸ συμφέρον καὶ τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τοῦ ΙΚΑ.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Εὐαγγέλου ἔχει τὸν λόγον.

§31Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ μὴ ἐκπλήρωσις τοῦ νομοθετημένου πόρου διὰ τοῦ νόμου 803 εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ αἴτια, ποὺ ἐπὶ χρόνια τώρα οἱ 2.500 συνταξιοῦχοι τοῦ Ταμείου συντάξεων τῆς ΗΕΜ λαμβάνουν τὰς γλίσχρους συντάξεις τῶν 226–500 δραχμῶν. Καὶ τώρα ποὺ γίνεται ἡ συγχώνευσις καὶ οἱ ἐργάται ἐδικαιώθησαν εἰς τὰ δικαστήρια καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιστραφοῦν αὐτοὶ οἱ παρανόμως κατακρατηθέντες πόροι, τώρα ἔρχεται τὸ νομοσχέδιον νὰ χαρίσῃ αὐτὰς τὰς εἰσφοράς, νὰ ἐπιβραβεύσῃ τὴν ἀστοργίαν τῆς ἑταιρείας, ἡ ὁποία κατεδίκασεν εἰς τὸν ἐκ πείνης θάνατον τοὺς συνταξιούχους τροχιοδρομικούς. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ καὶ τώρα μὲ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ὑπὸ ψήφισιν, ἀπὸ τὸ δεκάλεπτον τὸ ὁποῖον προβλέπεται, κτυπᾷ ἡ καρδιὰ τῶν συντακτῶν τοῦ νομοσχεδίου, μήπως καμμιὰ δραχμὴ πάει περισσότερον πρὸς τὸ ΙΚΑ ἀπὸ τὸ 10λεπτον ὡς ὑπάρχουσα πρόνοια, ὥστε ἐὰν ὑπάρξουν ποσὰ πλέον τῶν εἰσπραττομένων, αὐτὰ νὰ ἀποδοθοῦν εἰς τὸ ταμεῖον μονίμων ὁδοστρωμάτων. Αὐτὸ μὲ ἀναγκάζει νὰ διαμαρτυρηθῶ καὶ νὰ ὑπογραμμίσω, ὅτι μὲ τὴν νοοτροπίαν αὐτὴν θὰ φέρωμεν τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ ΙΚΑ εἰς τὴν κατάστασιν τῶν ἠσφαλισμένων τροχιοδρομικῶν.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον.

§33Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ θεωρητικῶς καὶ ἐπιστημονικῶς καὶ γενικώτερον, εἶναι κἄτι τι τὸ ἄηθες τό νὰ ἀνατρέπωνται δικαστικαὶ ἀποφάσεις, ὄχι ἁπλῶς τελεσίδικοι, ἀλλὰ ἀμετάκλητοι. Ὁ πολίτης, ὁ οἱοσδήποτε, ὁ ὁποῖος διεκδικεῖ ἕνα δικαίωμα κατέφυγεν εἰς τὰ δικαστήρια καὶ τὸ Πρωτοδικεῖον καὶ τὸ Ἐφετεῖον καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος τοὺς ἐδικαίωσαν, εἶναι τοὐλάχιστον ἄηθες τὸ νὰ ἔρχεται ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία διὰ νὰ καταργῇ δικαστικὰς ἀποφάσεις. Εἶναι κἄτι τὸ ἐντυπωσιακὸν καὶ κἄτι τὸ ὁποῖον πάντα εὐσυνείδητον πολίτην δὲν τὸν ἀφίνει ἐν ἠρεμίᾳ. Ἀφίνω τὸ Σύνταγμα τὸ ὁποῖον καθορίζει ρητῶς καὶ σαφῶς τὴν διάκρισιν τῶν ἐξουσιῶν. Ὅταν ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία καταργῇ ἀποφάσεις, καταλύει αὐτὸ τοῦτο τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον λέγει, ὅτι διακρίνεται ἡ δικαστικὴ ἀπὸ τὴν νομοθετικὴν καὶ τὴν ἐκτελεστικὴν ἐξουσίαν, δὲν γνωρίζω ποῖαι θὰ εἶναι αἱ συνέπειαι, ἀλλὰ οἱονδήποτε καὶ ἂν εἶναι τὸ ὄφελος, εἶναι κἄτι τι τὸ καταπληκτικὸν τὸ νὰ ἔρχεται οἱαδήποτε ἀπόφασις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας καὶ νὰ καταλύῃ τὸ κεκτημένον δικαίωμα οἱουδήποτε πολίτου τὸ περιχαρακωμένον διὰ δικαστικῆς ἀποφάσεως. Μόνον ἡ δικαστικὴ ἐξουσία εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ κρίνῃ ἐὰν ἔχῃ κεκτημένον δικαίωμα ὁ πολίτης ἢ ὄχι. Τὸ νὰ ἔρχεται ἡ Βουλὴ καὶ νὰ καταλύῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐν τῷ δικαιώματί της ἡ δικαστικὴ ἐξουσία ἀπεφάσισε, εἶναι τοὐλάχιστον ἄηθες καὶ παρακαλῶ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς νὰ λάβουν πρόνοιαν περὶ τούτου, διότι δὲν εἶναι ζήτημα ἁπλοῦν ἀλλὰ εἶναι ζήτημα γενικωτέρας σημασίας καὶ δὲν εἶναι ζήτημα τὸ ὁποῖον θὰ περιέλθῃ ἀπαρατήρητον.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§35Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος, τὸ ὁποῖον ἀνέπτυξαν καὶ οἱ προηγούμενοι συνάδελφοι, ὁ κ. Στεφανίδης ἀνέλυσε τὴν διάταξιν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν κατάργησιν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ τὴν γνώμην του ἐπὶ τῆς συνταγματικότητος τῆς διατάξεως, νὰ μᾶς εἴπῃ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τὸ ἐμελέτησε μετὰ τῆς ὀφειλομένης προσοχῆς, διότι ὡς ἀντελήφθητε, εἶναι σχεδὸν γενικὴ ἡ γνώμη τῆς Βουλῆς καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι ἡ διάταξις εἶναι ἀντισυνταγματική. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι σαφὴς ἡ ἀντισυνταγματικότης τῆς διατάξεως, διότι τὰ δικαστήρια, προκειμένου περὶ νόμου, ὁ ὁποῖος ἑρμηνεύει ἀναδρομικῶς ἄλλον νόμον καὶ καταργεῖ δικαστικὰς ἀποφάσεις, δὲν προβαίνουν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Εἶναι παγία ἡ νομολογία εἰς τὸ θέμα αὐτό. Τὸ σπουδαιότερον ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῆς, εἶναι, ὅτι ἡ κατάργησις διὰ νόμου δικαστικῶν ἀποφάσεων, ἀποτελεῖ μίαν πολιτικὴν πρᾶξιν ἀντιτιθεμένην εἰς ἕνα δημοκρατικὸν πολίτευμα, ὡς εἶναι τὸ ἰδικόν μας. Διότι, κ. Πρόεδρε, γνωρίζομεν σήμερον, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ κατ’ ἐξοχὴν βοηθεῖ εἰς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν εἰς μίαν χώραν, εἶναι, ἀκριβῶς, ἡ μὴ ἐπέμβασις εἰς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης. Κατὰ ποίαν λογικήν, εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι ὑπάρχει δημοκρατία εἰς μίαν χώραν, ὅταν ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία, ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν, δύναται νὰ νομοθετῇ καθ’ ὃ ἔχει δικαίωμα κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος καταργεῖ τὰς ὑφισταμένας τῶν λειτουργιῶν καὶ τὰς ἀποφάσεις τῆς Δικαιοσύνης; Ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἡ Κυβέρνησις ἔχει δικαίωμα νὰ καταργῇ θεμελιώδεις διατάξεις τῆς Δημοκρατίας.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν ἔχει τὸν λόγον.

§37Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργ. Συγκοινωνιῶν). Διὰ τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 2, τίθενται δύο ζητήματα: Ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἓν τυπικὸν καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἓν οὐσιαστικόν. Τὸ τυπικὸν θέμα εἶναι, ὅτι καταργοῦνται, ἀφ’ ἧς ἴσχυσαν, διάφοροι νομοθετικαὶ διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων εἶχε θεσπισθῇ ἡ καταβολὴ ἑνὸς διδράχμου ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως τοῦ Προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. Διὰ τοῦ πρώτου καὶ τοῦ δευτέρου ἀναλαμβάνει τὴν ὑποχρέωσιν τῆς εἰσπράξεως τὸ Κράτος τοῦ διδράχμου τούτου, τὸ ὁποῖον θ’ ἀπέδιδεν εἰς τὸ Ταμεῖον. Μέχρι τοῦ 1941, μέχρι καὶ τοῦ πολέμου, εἰσεπράττετο καὶ ἀπεδίδετο τὸ δίδραχμον. Ἀπὸ τῆς κατοχῆς καὶ ἐντεῦθεν, ἔπαυσε νὰ εἰσπράττεται ὑπὸ τοῦ Κράτους. Διὰ τοῦτο, τὸ Ταμεῖον ἤγειρεν ἀγωγὴν διεκδικοῦν τὸ ποσὸν τοῦ 1.580.450 δραχ. κατὰ τὸ ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1951 μέχρι 31 Μαρτίου 1953 χρονικὸν διάστημα. Ἡ ἀγωγὴ στρέφεται κατὰ τοῦ Δημοσίου καὶ εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν, τελικῶς, θὰ ἐγένετο ἀποδεκτή, τὸ Δημόσιον θὰ ἐκαλεῖτο νὰ καταβάλῃ αὐτὸ τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον δὲν εἰσέπραξεν ἀπὸ τοὺς λεωφορειούχους. Ἤδη, διὰ τῶν διατάξεων τῆς παραγράφου 2, καταργοῦνται αἱ διατάξεις αὐταί, αἱ ὁποῖαι ἐπέτρεπον τὴν καταβολὴν καὶ τὴν εἴσπραξιν αὐτοῦ τοῦ διδράχμου, ἀφ’ ἧς ἴσχυσαν καὶ κηρύσσονται ἀνεκτέλεσται αἱ τυχὸν δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Νομίζω, ὅτι ὡς πρὸς τὴν κατάργησιν τῶν διατάξεων αὐτῶν τῶν ἀναδρομικῶν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ δευτέρα γνώμη, ὅτι εἶναι δυνατὸν ὁ δεύτερος νόμος νὰ ἀναδράμῃ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ νὰ καταργήσῃ ἰσχύοντα νόμον. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀνάμιξιν τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας εἰς τὴν δικαστικήν, οὐδεμία ἀνάμιξις γίνεται. Εἶναι γνωστόν, τὸ γιωρίζετε ὅλοι αὐτό, ὅτι περιέχεται εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν τὸ δικαίωμα τῆς ἀναστολῆς καὶ τῆς κηρύξεως ἀνεκτελέστων πολλῶν ἀποφάσεων δικαστικῶν. Αὐτὸ δὲν εἶναι καινοτομία, οὔτε πρᾶξις, ἡ ὁποία τὸ πρῶτον ἐμφανίζεται ἢ μαρτυρεῖ οἱανδήποτε πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀναμιχθῇ εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν. Ἀλλὰ περαιτέρω, κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πληροφορήσω τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἀντὶ τῆς καταργουμένης αὐτῆς ὑποχρεώσεως τοῦ Δημοσίου, τὸ ὁποῖον δὲν εἰσέπραξε τὸν φόρον αὐτὸν πρὸς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ, διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ προβλέπεται ἡ ἐπιβολὴ 10λέπτου, τὸ ὁποῖον καὶ ἤρξατο εἰσπραττόμενον εἰς βάρος τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων, τὸ ὁποῖον ἀποδίδει τὰ ἑξῆς ποσά: «Ἐκ τῶν παραλλήλων γραμμῶν ...... (ἀναγινώσκει) ......». Δηλαδή, ἀντὶ τοῦ μὴ ἀποδιδομένου φόρου τῶν 1.580.450 δραχ. τὸ Δημόσιον προικοδοτεῖ τὸ ΙΚΑ μὲ τὸ ποσὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 14 ἑκατομμύρια δραχμῶν ἐτησίως.

§38Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ κοινὸν πληρώνει. Ἄλλο τὸ ἕνα καὶ ἄλλο τὸ ἄλλο.

§39Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Μὴ κρυπτώμεθα ὄπισθεν τοῦ δακτύλου. Τὸ κοινὸν τροφοδοτεῖ καὶ τὸν Δημόσιον Προϋπολογισμόν. Συνεπῶς, εἴτε ἐκ τοῦ Δημοσίου Προϋπολογισμοῦ ἀποδίδεται, εἴτε διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι πράγματι ἐπιβαρύνεται τὸ κοινόν.

§40Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡ ἐπιβολὴ νέας φορολογίας εἶναι εὐχερής. Ὅταν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις, ἐπιβάλλει νέας φορολογίας. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται περὶ τούτου.

§41Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ ποσὸν τῶν δραχμῶν 1.580.450 δραχ. καταβαλλόμενον ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ, θὰ συνέφερεν, ἀσφαλῶς, τὸ κοινόν, τὸ ὁποῖον εἰσφέρει εἰς τὸν Προϋπολογισμόν. Ὁ πόρος αὐτὸς εἶναι εἰς βάρος τοῦ κοινοῦ, εἶναι ὅμως πόρος, ὁ ὁποῖος ἀποδίδεται πολλαπλασίως εἰς τὸ ΙΚΑ καὶ ἀντιμετωπίζει τὴν δαπάνην, ἡ ὁποία χρειάζεται, ὥστε τὸ ΙΚΑ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίζῃ τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα τίθενται εἰς αὐτὸ ἐκ τῆς καλύψεως τῆς συντάξεως τῶν συνταξιούχων τοῦ Ταμείου καὶ τῶν μισθῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ μελῶν, τὰ ὁποῖα θὰ συνταξιοδοτοῦντο. Συνεπῶς, τύποις καὶ οὐσίᾳ αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τὴν παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 2 δὲν εἶναι βάσιμοι καὶ νομίζω, ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἐπὶ τούτου περαιτέρω συζήτησις.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Κατσαφάδος ἔχει τὸν λόγον.

§43Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, κατὰ τὴν χθεσινήν μου ἀγόρευσιν, εἰς μίαν διακοπὴν σχετικῶς μὲ τὰς συντάξεις, ὅτι τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν συνεπλήρωσαν ὑπηρεσίαν 25 ἐτῶν καὶ ἡλικίαν 55 ἐτῶν, ὡς καὶ οἱ ἐξ αὐτῶν εἰσπράκτορες, οἱ ὁποῖοι δὲν συνεπλήρωσαν ὑπηρεσίαν 28 ἐτῶν, δὲν λαμβάνουν σύνταξιν, ἐζήτησα νὰ μοῦ δώσητε μίαν ἐξήγησιν, μίαν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν δὲν μοῦ ἐδώσατε, διότι εἰς διακοπήν σας, ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ἰσχυρίσθητε, ὅτι οἱ ἐργατοτεχνῖται, οἱ συμπληροῦντες 20ετῆ ἢ 25ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ ἔχοντες ἡλικίαν 50 ἐτῶν λαμβάνουν σύνταξιν. Παρακαλῶ νὰ δώσετε μίαν ἀπάντησιν.

§44Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐργατικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως σταθερῶς ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐπαγγελματικήν, τὴν πνευματικήν καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἀνύψωσιν τῆς θέσεως τοῦ ἐργαζομένου ἀνθρώπου καὶ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ἐπισκιάσῃ οὐδεμία σύγχυσις. Τροχιοδρομικοί, ἐξερχόμενοι τῆς ὑπηρεσίας μετὰ τὴν περίοδον τὴν μεταβατικήν, ἡ ὁποία εἶναι διαρκείας ἑξαμήνου, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, εἴτε 50 ἐτῶν εἶναι, εἴτε 48, εἴτε 45, εἴτε 39 εἶναι, ἐὰν ἔχουν 20ετῆ προϋπηρεσίαν προστατεύονται καὶ ὑπάγονται εἰς τὰς διατάξεις τὰς ἀσφαλιστικάς. Κατὰ συνέπειαν ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, οἱ τροχιοδρομικοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν αὐτὰς τὰς στοιχειώδεις προϋποθέσεις, θὰ ἔχουν σύνταξιν.

§45Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Δὲν διασαφηνίζεται αὐτό.

§46Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Ὅταν ἔχετε μίαν ἀθρόαν ἔξοδον —καὶ θὰ ἔχωμεν ἀναμφισβητήτως μίαν ἀθρόαν ἔξοδον τροχιοδρομικῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἑξαμήνου— ἡ ἔξοδος αὐτὴ δὲν εἶναι φυσιολογική. Εἶναι ἔξοδος ὀφειλομένη εἰς κατάργησιν θέσεως. Κατὰ συνέπειαν, οἱ τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξέλθουν κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν μᾶλλον εὐνοϊκὴν διάταξιν. Ποίαν; Εἰς τὴν διάταξιν, ἡ ὁποία προβλέπει τὴν προστασίαν τῶν τροχιοδρομικῶν, λόγω καταργήσεως θέσεως. Εἶναι ἀπολύτως σαφές.

§47Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ποίας διατάξεως;

§48Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Ἡ ἀθρόα ἔξοδος ἀποτελεῖ κατάργησιν θέσεως. Ἡ σύγχυσις αὐτὴ ἔγινε καὶ προχθές. Σᾶς λέγω καθαρά, ὅτι οἱ τροχιοδρομικοί, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, ἐφόσον ἔχουν συμπληρώσει 20ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ πρόκειται νὰ ἐξέλθουν κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἀθρόας ἐξόδου, θὰ ἔχουν τὰ προσόντα, διότι ἡ ἔξοδος αὐτή, ἰσοδυναμεῖ μὲ κατάργησιν θέσεως. Αὐτὴ εἶναι βασικὴ διάταξις τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ Ταμείου καὶ μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν τὸ ἐρώτημα τοῦ κ. Ζάκκα, ὁ ὁποῖος θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ τὰ πράγματα αὐτά, διότι ὑπῆρξε Διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας.

§49Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισύρω τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς ἐπικινδύνου θεωρίας τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν ὡς πρὸς τὴν συνταγματικότητα τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 2. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη ὡς ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς συνταγματικότητος, ὅτι καὶ εἰς τὸ παρελθὸν ἐγένοντο ἀνάλογοι ἐπεμβάσεις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας.

§50Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Νομοθετικὰ μέτρα παρομοίας φύσεως.

§51Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Αὐτὸ τὸ ἀποκαλῶ ἐγὼ ἐπέμβασιν, κ. ὑπουργέ, διὰ κάθε κακὴν πρᾶξιν, θὰ εὕρητε κἄποιαν ἀνάλογον, ἡ ὁποία νὰ ἔχῃ λάβει χώραν εἰς τὸ παρελθόν. Ἀλλ’ αὐτὸ, δὲν ἀποτελεῖ ἐπαρκὲς ἐπιχείρημα διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὰς σημερινὰς πράξεις.

§52Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Συγκοινωνιῶν). Εἶπον, ὅτι ἀνάλογα νομοθετικὰ μέτρα ἔχουν ληφθῆ κατὰ τὸ παρελθόν, χωρὶς νὰ τὰ χαρακτηρίσω ὡς κακὴν πρᾶξιν.

§53Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐὰν μὲ ἀνάλογα νομοθετικὰ μέτρα παρεβιάσθη τὸ Σύνταγμα κατὰ τὸ παρελθόν, τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ παραβιάζεται καὶ σήμερον. Τί εἶναι μία δικαστικὴ ἀπόφασις; Εἶναι μία λύσις διαφορᾶς ἰδιωτῶν, οἱ ὁποῖοι προσέφυγον εἰς τὰ Δικαστήρια. Τὸ ἔργον αὐτὸ ἔχει ἀνατεθῆ ἀπὸ τὸ Σύνταγμα εἰς τὴν Δικαιοσύνην καὶ ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς ἡ ἀνάμιξις τῆς νομοθετικῆς ἢ ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας. Ὅταν σεῖς ἔρχεσθε καὶ καταργῆτε μίαν ἀπόφασιν τοῦ Ἀρείου Πάγου, τί ἄλλο κάμνετε, παρὰ νὰ παρεμβαίνετε εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ μεταβάλλετε μίαν ρύθμισιν τὴν ὁποίαν ἔδωσαν, βάσει ὑφισταμένης νομοθεσίας εἰς ὡρισμένας ἰδιωτικὰς διαφοράς; Θὰ ἤθελα νὰ ἐπικαλεσθῶ ὑπὲρ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως μίαν γνωστὴν ἀπόφασιν τῆς ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία ἠρνήθη νὰ ἐφαρμόσῃ ἑρμηνευτικὸν νόμον. Ὅπως γνωρίζετε, κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν νομοθεσίαν, οἱ ἑρμηνευτικοὶ νόμοι, ἔχουν ἰσχὺν ἀναδρομικήν. Ὁ Ἄρειος Πάγος ἠρνήθη νὰ ἐφαρμόσῃ ἑρμηνευτικὸν νόμον, διότι αὐτὸ τὸ ἐθεώρησε, ὅτι ἀποτελεῖ ἔμμεσον παρέμβασιν εἰς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης. Ἐάν, κ. ὑπουργέ, αὐτὴ ἡ διάταξις δὲν εἶναι ἀντισυνταγματική, ποία θὰ εἶναι; Ἡμεῖς πιστεύομεν ὅτι εἶναι προηγουμένως ἀντισυνταγματική. Εἶναι ἀτύχημα, ὅτι εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952 δὲν περιελήφθησαν μέτρα εἰδικώτερα διὰ νὰ προλαμβάνωνται αἱ ἐπεμβάσεις αὐταὶ τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, μέτρα τὰ ὁποῖα νὰ ἀπαγορεύωσι τὴν ἀναδρομικὴν ἰσχύν νόμου, ὅπως εἰς ἄλλα Συντάγματα. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐὰν ἡμεῖς πράξωμεν τὸ καθῆκον μας καὶ ἡ Δικαιοσύνη ἐπίσης, εἶναι δυνατόν, μὲ τὸ ὑπάρχον Σύνταγμα, νὰ κατοχυροῦνται τὰ συμφέροντα τῶν ἰδιωτῶν. Διότι ἡ δυνατότης τὴν ὁποίαν ἀναγνωρίζομεν εἰς τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν νὰ καταργῇ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἀποφάσεις τοῦ Ἀρείου Πάγου, προκαλεῖ τεραστίας ζημίας εἰς τὰς συναλλαγάς. Ποῖος θὰ ἐμπιστευθῇ πλέον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν, ὅταν βλέπῃ μίαν Βουλὴν μὲ τόσην εὐχέρειαν νὰ καταργῇ ἀποφάσεις τοῦ Ἀρείου Πάγου; Οἱ συντάκται τοῦ νομοσχεδίου ὑποπτεύονται τὸν κίνδυνον τῆς ἀπαγγελίας τῆς ἀκυρότητος τῆς διατάξεως αὐτῆς, λόγῳ ἀντιθέσεως πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ δι’ αὐτὸ ἔκαμε μίαν πονηρὰν σκέψιν. Δὲν λέγουν, ὅτι αἱ ἀποφάσεις ἀκυροῦνται, ἀλλὰ κηρύσσονται ἀνεκτέλεστοι. Αὐτό, κ. Ὑπουργέ, ἀποτελεῖ ἕνα βυζαντινισμόν, ὁ ὁποῖος εἶναι κατώτερος τῆς Βουλῆς. Ἔπρεπε, ἐφ’ ὅσον θέλετε νὰ κάμετε παραβίασιν τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ πλειοψηφία τὴν ἐπιτρέπει, νὰ τὴν κάμετε ἀπ’ εὐθείας καὶ ὄχι διὰ τεχνασμάτων λεκτικῶν καὶ τόσων διαφωνιῶν. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Ι. Κοντοβράκης).

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Λαντζούνης, ἔχει τὸν λόγον.

§55Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ὁμιλήσω ὄχι ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς διατάξεως, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς συνταγματικότητος καὶ μόνον αὐτῆς. Ἡ προκειμένη διάταξις δὲν ἀποτελεῖ παραβίασιν τοῦ Συντάγματος, διότι κατ’ ἐπανάληψιν ὅμοια ζητήματα συνεζητήθησαν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἔθιξαν τὸ θέμα τῆς ἀντισυνταγματικότητος τῆς διατάξεως, εἶχον ὁμιλήσει καὶ τότε καὶ εἶχον ἀναπτύξει πράγματι ἀντιθέτους γνώμας. Νομίζω, ὅμως, ὅτι δὲν ἔχει ἔρεισμα ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν κυρίων συναδέλφων. Διότι δὲν ἀποτελεῖ παραβίασιν οὔτε τῶν ἄρθρων τοῦ Συντάγματος 87–97 οὔτε τοῦ ἄρθρου 17, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ ἐμπραγμάτων δικαιωμάτων, τῶν ὁποίων δὲν δύναται νὰ στερηθῇ τις ἄνευ προηγουμένης ἀποζημιώσεως κλπ. Οὔτε, ἐπίσης, ἐμπίπτει εἰς τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 87 ἕως 97 τοῦ Συντάγματος, τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν περὶ τῆς διακριτικῆς ἐξουσίας τῆς Δικαιοσύνης. Διότι ἡ παροῦσα διάταξις τοῦ νομοσχεδίου, δὲν ὑπεισέρχεται εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν. Οὔτε ὑπεισερχόμεθα εἰς τὴν σκέψιν καὶ τὸ ἔργον τοῦ δικαστοῦ διὰ νὰ μεταβάλωμεν μίαν ἀπόφασιν. Δὲν ἀμφισβητῶ, ὅτι εἶναι πιθανόν διὰ τῆς διατάξεως νὰ καταργοῦνται τελεσίδικοι ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου. Καταργεῖται ὅμως ἕνα ἐνοχικὸν δικαίωμα καὶ ὄχι ἐμπράγματον, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἀντιμετωπισθῇ διὰ τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας. Ἔχει, συνεπῶς, δικαίωμα ὁ νομοθέτης νὰ καταργῇ οἱονδήποτε ἐνοχικὸν δικαίωμα ὡς διὰ τῆς ὑπὸ συζήτησιν διατάξεως, ὄχι ὅμως τῶν ἐμπραγμάτων δικαιωμάτων. Οὔτε εἰς τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος προσκρούει, ὁρίζοντος, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ Νόμου, καθ’ ὅσον ὅταν λόγοι γενικωτέρου κοινωνικοῦ καὶ ἐν γένει δημοσίου συμφέροντος ἐπιβάλλουσι τὸν περιορισμὸν τῶν δικαιωμάτων καὶ οἰκονομικῶν συμφερόντων, οὐχὶ ἀτομικῶς ὡρισμένων κεχωρισμένων προσώπων, ἀλλὰ ὡρισμένης κατηγορίας τοιούτων ὡς ἐν προκειμένῳ συμβαίνει. Διὰ τῆς βασιμότητος τῶν ἀνωτέρω παρ’ ἐμοῦ λεχθέντων, ἐπικαλοῦμαι καὶ τὴν Νομολογίαν τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὡς ἡ ὑπ’ ἀριθ. 357 τοῦ 1957 ἀπόφασις αὐτῆς ὁρίζει.

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης ἔχει τὸν λόγον.

§57Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κε Πρόεδρε, ὁμολογουμένως, εἶναι πρωτότυποι αἱ νομικαὶ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται ἀπόψε εἰς τὴν αἴθουσάν μας καὶ τὰ ὅσα ὁ προλαλήσας φίλος συνάδελφος εἶπεν, ἀναμφισβητήτως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθοῦν εἰς τὸν στοιχειωδέστερον νομικὸν ἔλεγχον. Ἡ νομικὴ ἐπιστήμη, κύριοι συνάδελφοι, ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τῆς Συνταγματικότητος τῶν ἀναδρομικῶν νόμων. Βεβαίως, δὲν καταλήγει εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι πᾶς νόμος, ἔχων ἀναδρομικὴν ἰσχὺν εἶναι ἀντισυνταγματικός. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐδῶ δημιουργεῖται πρόβλημα ἐκ τοῦ ὅτι ἕνας νόμος εἶναι ἀναδρομικός. Ἐπίσης ὑπάρχει πρόβλημα καὶ διὰ τοὺς ὀνομαζομένους ἑρμηνευτικοὺς νόμους, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἀναδρομικοί, διότι συχνότατα, οἱ ἀναδρομικοὶ νόμοι δὲν δίδουν ἑρμηνείαν ἀλλὰ τροποποιοῦν, ὑπὸ τὸν τύπον ἑρμηνείας, ἀναδρομικοὺς νόμους. Καὶ ὡς τοιοῦτοι ἐκρίθησαν ἀντισυνταγματικοί. Ἡ περίπτωσις τὴν ὁποίαν ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος κ. Μαῦρος ἀναφέρει, εἶναι αὐτή. Εἶναι δηλαδή, ἑνὸς νόμου ἑρμηνευτικοῦ, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν οὐσίαν ἐκρίθη ἀπὸ τὸ Δικαστήριον, ὅτι ἀναφέρεται εἰς συγκεκριμένην δικαστικὴν ἀπόφασιν καὶ ἐκρίθη ἀπὸ τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀντισυνταγματικός. Αὐτὸ εἶναι βέβαιον, καὶ ὀρθότατα, ἐκλεκτοὶ συνάδελφοι τῆς πλειοψηφίας τὸ ἐτόνισαν, διὰ νὰ ἐνημερώσουν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ὅταν φθάσωμεν εἰς τὸ νὰ καταργοῦμε ἀναδρομικῶς ἕνα νόμον καὶ εὐθέως δικαστικὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐστηρίχθησαν εἰς τὸν νόμον αὐτόν, δικαστικὰς ἀποφάσεις ἀκόμη καὶ ἀμετακλήτους, δὲν ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι δευτέρα γνώμη, ὅτι οἱ νόμοι αὐτοὶ εἶναι ἀντισυνταγματικοί. Ἡ ἀντισυνταγματικότης βεβαίως, δὲν στηρίζεται εἰς τὸ ἄρθρον 17 τοῦ Συντάγματος, οὔτε κανεὶς ἐξ ἡμῶν διενοήθη νὰ τὸ ὑποστηρίξῃ. Στηρίζεται, ἁπλούστατα, εἰς τὸ ὅτι εὐθέως οἱ νόμοι βάλλουν ἐναντίον τῆς ἀρχῆς τῶν ἐξουσιῶν τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ θεμελιώδη ἀρχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος. Καὶ ἀσχέτως τῆς στενῆς Συνταγματικότητος, ἀλλὰ μόνον, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ἀναγνωρίσωμεν εἰς ἑαυτοὺς τὸ δικαίωμα νὰ καταργοῦμεν ἀποφάσεις τῶν Δικαστηρίων, ἐκδοθείσας ἐπὶ συγκεκριμένης περιπτώσεως. Καὶ Συνταγματικῶς καὶ Πολιτικῶς τοῦτο εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτον. Καὶ μέχρι σήμερον, ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, καθ’ ὅσον τοὐλάχιστον ἐγὼ γνωρίζω, οὐδέποτε ἠθέλησε νὰ ἐγκρίνῃ τοιοῦτόν τι, ἀλλὰ καὶ οὐδέποτε ἤκουσα ἀπὸ ὑπεύθυνα Κυβερνητικὰ χείλη τὰς ἀντιλήψεις ποὺ ἤκουσα σήμερον, ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν. Ὀρθότατα εἶπεν ὁ κ. Μαῦρος, δὲν εἶναι τὸ πρόβλημα, ἐὰν τὸ Κράτος, τὸ Δημόσιον, ὁ Προϋπολογισμὸς θὰ ζημιωθῇ 1,5 ἑκατομ. δραχ. Καὶ ἐὰν ἀκόμη ὑποθέσωμεν, ὅτι εἶναι θεμιτὴ ἡ ὑποστήριξις τῶν συμφερόντων αὐτοῦ, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι παρεβιάζομεν τὸ Σύνταγμα καὶ ἀγνοοῦμεν συγκεκριμένας δικαστικὰς ἀποφάσεις. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ σύσσωμος θὰ συμφωνήσῃ εἰς τὴν ἄποψιν αὐτήν, ἡ ὁποία ἀσχέτως τῆς σημασίας ποὺ ἔχει τὸ συγκεκριμένον θέμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται —ἐπαναλαμβάνω— ἔχει γενικωτέραν σημασίαν διὰ τὴν καθόλου πολιτικήν μας ζωήν, ἔχει σημασίαν πολιτικήν, νομικὴν καὶ ἠθικήν. Τέλος, πέραν τούτου, θὰ ἤθελον νὰ κάμω καὶ μίαν δευτέραν οὐσιαστικὴν παρατήρησιν. Δὲν γνωρίζω, τί ὑποχρεώνει τὸ Κράτος νὰ δώσῃ —ἐὰν θὰ ἰσχύουν αἱ ἀποφάσεις αὐταί, ἢ ἐὰν θὰ καταργηθοῦν— ἀναδρομικὴν ἰσχύν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον νομίζω εἶναι ὅτι δὲν δύναται ὁ κ. ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν νὰ ἐπικαλῆται τὸ γεγονός, ὅτι χαρατσώνει καὶ πάλιν τὸ κοινὸν τῆς Πρωτευούσης, ὡς κἄποιον ἆθλον καὶ ὡς προνόμιον ποὺ λαμβάνει ὑπὲρ τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἑταιρείας Μεταφορῶν. Καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν, ὅτι εἶνε πάρα πολὺ εὔκολη ἡ δουλειὰ τοῦ φορομπήχτη. Δὲν ἔχει παρὰ νὰ κάμῃ κανεὶς ἕνα νόμον καὶ νὰ εἰσπράττῃ χρήματα καὶ μάλιστα, ὅταν ἠμπορῇ νὰ τὰ εἰσπράττῃ ὑπὸ τύπον πεντάρας καὶ δεκάρας, ἀπὸ κἄθε Ἀθηναῖον πολίτην. Δὲν τοποθετεῖται ὅμως ἐκεῖ τὸ πρόβλημα τῶν ὑπαλλήλων τῆς Η.Ε.Μ. Εἶναι βέβαιον, ὅτι τὸ Ταμεῖον τὸ ἀσφαλιστικόν, ἡ ἀσφαλιστικὴ θέσις τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν ἦτο οἰκτρὰ καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἔν τινι μέτρῳ ἡ θέσις αὐτῶν σήμερον βελτιώνεται. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος, ἐξ ἀντιθέτου, θὰ ἀγνοήσω τὴν θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τὸ ΙΚΑ. Καὶ οὔτε ἀποτελεῖ λύσιν νὰ φορτώνωμεν εἰς ἕνα ἐπισφαλῆ Ὀργανισμὸν καὶ νέα βάρη. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὤφειλε ἡ Κυβέρνησις νὰ κάμῃ, ἦτο νὰ ἀναζητήσῃ τοιούτους πόρους, νὰ διορθώσῃ τὰ σφάλματα τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς τὸ παρελθόν, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἱκανοποιήσῃ ἕνα στοιχειῶδες ἀνθρώπινον δικαίωμα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σήμερον, ἀπευθυνόμενοι πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, λέγουν, ὅτι δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐὰν εἰς τὸ παρελθὸν ἔγιναν σφάλματα, δὲν ἀποτελεῖ δικαιολογίαν, ἐὰν εἰς τὸ παρελθὸν εἴμεθα ὑπὸ χειροτέρας συνθήκας. Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, πρέπει νὰ προσφέρῃ μίαν στοιχειώδη κοινωνικὴν ἀσφάλισιν καὶ ἔχει χρέος καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ δώσῃ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εὕρωμεν ἄλλα συμπεράσματα. Κύριε Πρόεδρε, μένω κατάπληκτος ἐκ τῶν ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι διατυποῦνται καὶ ἐκ τῆς διατυπώσεως τοῦ ἐδαφίου 2, τὸ ὁποῖον δι’ ἡμᾶς εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπαράδεκτον καὶ διὰ τοῦτο ὑποβάλλομεν πρότασιν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, ἐπὶ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν, ὅπως ἕκαστος ἐκ τῶν συναδέλφων, ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Λαμπρινᾶκος ἔχει τὸν λόγον.

§59Ν. ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς νομικὸς νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι σωστὸν νὰ καθιερώσωμεν ὡς ἀρχήν, διότι ἐκεῖ τείνομεν, ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, νὰ ἐπεμβαίνῃ κατὰ τοιοῦτον τρόπον εἰς τὰς Δικαστικὰς ἀρχὰς καὶ νὰ καταργῇ ἀποφάσεις, ὄχι Προέδρων, ἀλλὰ τοῦ Ἀρείου Πάγου. Τοῦτο δὲν εἶναι ἐποικοδομητικὸν οὔτε διὰ τὴν Δικαιοσύνην, οὔτε διὰ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Οὔτε θέλω νὰ πιστεύσω τὸ λεχθέν, ὅτι ὑπάρχουν ἀποφάσεις τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καταργοῦσαι ἀποφάσεις τοῦ Ἀρείου Πάγου. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὑπῆρξαν τοιαῦται ἀποφάσεις δὲν εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς νὰ συμβάλωμεν διὰ νὰ ἐπαναληφθῇ τὸ κακὸν καὶ νὰ καθιερωθῇ, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἔχει τὸ δικαίωμα κατὰ τοιοῦτον τρόπον νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἕνας ἰδιώτης καταφεύγων εἰς τὰ Ἀνώτατα Δικαστήρια διὰ νὰ ἀνεύρῃ τὸ δίκαιόν του καὶ τὰ Δικαστήρια τὸν δικαίωσαν, νὰ ἔρχεται ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ νὰ καταργῇ τὴν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία τὸν ἐδικαίωσεν. Τοῦτο, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον οὔτε τῆς Δικαιοσύνης, οὔτε τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ οὐδεὶς ἰδιώτης θὰ ἔχῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν δικαστικὴν ἀρχήν.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Γεροκωστόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§61Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶχα ἐλπίσει, ὅταν ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν ἐζήτησε τὸν λόγον, ὅτι θὰ μᾶς ἀπήλλασσε ἀπὸ τὸν κόπον νὰ ἐκθέσωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ τοὺς προλαλήσαντας κυρίους συναδέλφους καὶ ἐμέ. Ἀτυχῶς, διεψεύσθην καὶ οὕτω ἀναγκάζομαι νὰ ἀναπτύξω τὰς γνώμας μου μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι τελικῶς θὰ μεταπεισθῇ ὁ κ. ὑπουργός. Κύριε Πρόεδρε, φοβοῦμαι, ὅτι ἡ διοίκησις ἀκολουθεῖ ὀλισθηρὸν δρόμον εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν θεμάτων, ὡς τὰ ἐν τῇ παραγράφῳ 2 τοῦ συζητουμένου ἄρθρου. Εἰς τὸν ὀλισθηρὸν αὐτὸν δρόμον, ἡ διοίκησις ἤδη ἀπέκτησε τὴν συνήθειαν νὰ ἐφαρμόζῃ ὡς μέσον ἐπιλύσεως τῶν θεμάτων αὐτῶν τὴν κατάργησιν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Ὑπάρχει μία ἔκδηλος στάσις εἰς τὴν διοίκησιν, ἐν γένει, νὰ ἀδιαφορῇ ἢ νὰ ἀσεβῇ πρὸς τὰ δικαστήρια μὴ λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψιν δικαστικὰς ἀποφάσεις εἴτε εἶναι αὗται τοῦ Εἰρηνοδικείου εἴτε τοῦ Ἀρείου Πάγου εἴτε τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι πρέπει νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ κατάστασις. Πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ αὐτὸς ὁ ὀλισθηρὸς δρόμος, διότι ἡ συνέχειά του ἐγκυμονεῖ μεγάλους κινδύνους κλονίζουσα τὴν πίστιν τῶν πολιτῶν εἰς τὴν δικαιοσύνην. Δὲν ἐξετάζω, κύριε Πρόεδρε, τὴν συνταγματικότητα τῆς διατάξεως, ἀλλὰ θέτω θέμα ἀρχῆς. Καὶ ὑποστηρίζω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ νὰ καταργοῦνται δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι ὑπάρχει, οὕτως εἰπεῖν κατάχρησις ἐξουσίας ὅταν ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία ἐπεμβαίνῃ μὲ τὸν τρόπον ποὺ ἀποπειρᾶται νὰ τὸ πράξῃ ἐν προκειμένῳ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν οὐσίαν τοῦ συζητουμένου θέματος, ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι ἀπὸ τὸ 10λεπτον ποὺ καθιερώνεται, θὰ συγκεντρωθῇ ἕνα μεγάλο ποσὸν ὑπερβαῖνον τὰ 14.000.000. Ἀπὸ αὐτό, λοιπόν, τὸ ποσὸν νομίζω, ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ καλύψῃ τὸ βάρος ποὺ προκύπτει ἐκ τῶν ἐκτελεστῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων.

§62Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν νομικὴν θέσιν τοῦ ζητήματος δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε. Πιστεύω ἀπολύτως, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι σύμφωνος καὶ πρὸς τὸ γράμμα καὶ πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Συντάγματος. Ὁ συνάδελφος κ. Γεροκωστόπουλος, εἶπεν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν, τοῦ ὁποίου προΐσταμαι, δὲν ἐκτελεῖ τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Τὸν πληροφορῶ, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀπόφασις, εἴτε τῶν δικαστηρίων εἴτε τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἡ ὁποία νὰ παραμένῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν ἀνεκτέλεστος. Πᾶσα ἀπόφασις, οἱουδήποτε δικαστηρίου, ἡ ὁποία κοινοποιεῖται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον κατὰ ἰδικήν μου διαταγὴν ἐκτελεῖται ἀμέσως. Καὶ θὰ παρεκάλουν νὰ μοῦ γνωρίσητε οἱανδήποτε συγκεκριμένην περίπτωσιν ἀποφάσεως μὴ ἐκτελεσθείσης ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον μου.

§63Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, δὲν ὁμιλῶ συγκεκριμένως διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν, ὡμίλησα γενικῶς διὰ τὴν διοίκησιν καὶ τὴν παρατηρουμένην τάσιν ἀδιαφορίας καὶ ἀσεβείας ἔναντι δικαστικῶν ἀποφάσεων. Ἐπικαλοῦμαι τὴν ἀπόφασιν Δικαστηρίου Ἀθηνῶν δι’ ἀναδρομικὴν ἀπόληψιν διαφορᾶς μισθοῦ ἐκ προαγωγῶν ἐκπαιδευτικῶν, ἡ ὁποία παραμένει ἀνεκτέλεστος. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἰδικόν σας Ὑπουργεῖον, ἐπικαλοῦμαι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον οἱ περισσότεροι συνάδελφοι, ὅτι εἰς ἕνα αἴτημα σιδηροδρομικῶν, περὶ αὐξήσεως, μὲ σχετικὸν νομοθέτημα, ἐγένετο ἀπόπειρα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καταργήσεως κεκτημένων δικαιωμάτων ἀναγνωρισθέντων διὰ τελεσιδίκων δικαστικῶν ἀποφάσεων. Ὅταν ἀνεφέρθην εἰς τὸ ἰδικόν σας Ὑπουργεῖον, εἶχον ὑπ’ ὄψιν μου τὴν περίπτωσιν αὐτὴν καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν τοῦ κ. Καραπιπέρη.

§64Α. ΣΧΙΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, θέλω καὶ ἐγὼ νὰ ἐπισημάνω τὸν κίνδυνον καὶ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ, ἐν σχέσει μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν διὰ τῆς ὁποίας καταργοῦνται πράγματι δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ συγκεκριμένη περίπτωσις δὲν τὴν ἐξετάζω ὡς πρὸς τὸ αἴτημα τῶν τροχιοδρομικῶν, τὴν ἐξετάζω ὡς ἀρχὴν καθιερωμένην διὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὡς ἀρχή, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτος. Βεβαίως, εἰς τὴν οὐσίαν, ὅπως ἀνέπτυξεν ὁ κ. ὑπουργὸς ρυθμίζεται τὸ ζήτημα διὰ τὸ αἴτημα τῶν τροχιοδρομικῶν, πλὴν ὅμως εἶναι ἀπαράδεκτος ὡς ἀρχὴ, ἡ καθιερωμένη τῆς καταργήσεως τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ὅπως ἐπρότεινεν ὁ συνάδελφος κ. Γεροκωστόπουλος, προκειμένου νὰ τηρηθοῦν καὶ τὰ προσχήματα ἂς ἐξετάσητε τὸν τρόπον, κ. ὑπουργέ, μὴ τυχὸν δύνασθε ἀπὸ τὸ δεκάλεπτον αὐτὸ νὰ ἀφαιρέσητε τὸ ποσὸν ἐκεῖνο, ὥστε νὰ καλύπτετε τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ αἰτήματος διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ περίπτωσις καταργήσεως τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων.

§65Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ κάμω μίαν σαφῆ διάκρισιν. Πρῶτον, ἀπὸ ἀπόψεως σκοπιμότητος καὶ δεύτερον, ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματικότητος. Καὶ ὅσον μὲν ἀφορᾷ τὴν πρώτην, δηλαδὴ τὴν σκοπιμότητα, ὁμολογῶ καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ κοινὴ γνώμη εἶναι λίαν εὐαίσθητος εἰς πᾶσαν ἀπόπειραν καταργήσεως τοῦ δεδικασμένου. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνταγματικότητα, αὕτη μὲ εὑρίσκει ἀντίθετον, καὶ τὰ ὑποστηριχθέντα ὑπὸ τοῦ συναδέλφου κ. Μαύρου δὲν ἔχουσι βάσιν. Συμβαίνει δὲ τὸ ἀντίθετον, ὅπως καὶ εἰς τὴν συνταγματικὴν ἐπιτροπὴν ἐθίγη, νὰ ἔχωμεν κατάργησιν δι’ ἑρμηνευτικοῦ νόμου κεκτημένων δικαιωμάτων καὶ οὐχὶ εὐθέως.

§66Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τουλάχιστον, ὁ ἑρμηνευτικὸς νόμος τηρεῖ τὰ προσχήματα.

§67Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκεῖ, κύριοι, ἡ ἐπέμβασις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, εἰς τὴν δικαστικὴν, εἶναι προφανὴς καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Ἄρειος Πάγος ἔκρινεν ἐπ’ αὐτοῦ ἤδη, ὅτι ἡ ἀπόφασις εἶναι ἀντισυνταγματική. Ὑπάρχει ὅμως διαφορὰ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς καταργήσεως τῶν ἀπαιτήσεων. Ἐκεῖ δύναται νὰ γίνῃ ἡ κατάργησις αὐτὴ, καὶ νὰ μὴ θεωρηθῇ, ὅτι ἀποτελεῖ ἐπέμβασιν εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν. Δὲν δύναται δηλαδή, ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία, νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα τῆς καταργήσεως ἐνοχικῶν δικαιωμάτων; Ἄλλως τε ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει συμφωνία καὶ τῆς νομολογίας τοῦ Ἀρείου Πάγου. Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους, κ. Πρόεδρε, εἶμαι σύμφωνος μὲ τὴν διάταξιν.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§69Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ διάταξις περιέχει δύο οὐσιαστικὰ θέματα. Τὸ πρῶτον εἶναι τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ συνάδελφος κ. Μαῦρος. Τὸ θέμα τοῦτο ἀφορᾷ τὸ κῦρος τῶν συναλλαγῶν ποὺ συντρίβονται ἀπὸ διατάξεις ὡς εἶναι ἡ παροῦσα. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ὑποαναπτύκτου, ποὺ εὑρίσκεται ἡ χώρα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ στοιχειῶδες κλῖμα ἀνασυγκροτήσεως, ὅταν καταργοῦνται δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, ἠναγκάσθημεν εἰς τὸ παρελθόν, κ. Πρόεδρε, νὰ κατοχυρώσωμεν συνταγματικῶς τὴν εἰσροὴν ξένων κεφαλαίων εἰς τὴν χώραν. Ἐνῷ, λοιπόν, κατοχυρώνωμεν συνταγματικῶς τὴν εἰσαγωγὴν ξένων κεφαλαίων, ἐρχόμεθα, δι’ ἄλλης διατάξεως, νὰ καταργοῦμεν τὰς ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων. Τὸ δεύτερον θέμα, κ. Πρόεδρε, ἀφορᾷ τὴν ἀποζημίωσιν. Εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ἐὰν ψηφισθῇ ἡ διάταξις, τὸ Κράτος θὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ καταβάλῃ 1.000.00 δρχ. Ἀσχέτως, κ. Πρόεδρε, ὅτι τὸ ποσὸν εἶναι εὐτελές, ὁ κ. ὑπουργός, διὰ νὰ στηρίξῃ τὸ ἐπιχείρημά του, ἐπεκαλέσθη μίαν ἀπόφασιν ἰδικήν μου, ὡς ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν τὸ 1951. Κύριε ὑπουργέ, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ ποσὸν εἶναι εὐτελὲς καὶ οὐδὲ κἂν συζητήσιμον, διότι κλονίζει, ὅπως εἰς τὴν ἀρχὴν εἶπον, τὸ κῦρος τῶν συναλλαγῶν. Ἀλλὰ περαιτέρω, κ. Πρόεδρε, τὸ Κράτος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάνῃ κοινωνικὴν πολιτικὴν καὶ νὰ ἐπιβάλῃ βάρη εἰς τοὺς ἰδιώτας καὶ νὰ ἔρχεται τὸ ἴδιον τὸ Κράτος ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος νὰ ἀπαλλάξῃ ἑαυτὸ ἀπὸ τὰ βάρη αὐτά.

§70Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ Κράτος, κ. συνάδελφε, δὲν ἔχει ἤδη ὑποχρέωσιν. Τὸ Κράτος πρέπει νὰ εἰσπράξῃ καὶ νὰ ἀποδώσῃ.

§71Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἑπομένως ὑπάρχει ἀπαίτησις τοῦ Κράτους διὰ 1.300.000. Ἐρχόμεθα, λοιπόν, δι’ αὐτὸ τὸ εὐτελὲς ποσόν, νὰ συγκλονίζωμεν τὰ θεμέλια τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς. Τὸ γεγονὸς τοῦτο θὰ πρέπει ἰδιαιτέρως, νὰ τὸ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§73Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καθ’ ὅσον γνωρίζω, δὲν συνέβη εἰς τὸ παρελθὸν νὰ ἀπασχολήσῃ οὔτε τὴν ἐπιστήμην οὔτε τὴν νομολογίαν, οὔτε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, θέμα παρόμοιον μὲ τὸ συζητούμενον. Ἀνέκυψε, πράγματι, ἄλλοτε διαφωνία ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνταγματικότητα νομοθετικῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα κατέτεινον νὰ ρυθμίσουν θέματα ἐκκρεμῆ ἐνώπιον τῶν Δικαστηρίων. Ἀλλὰ δὲν ὑπεστηρίχθη ποτὲ ἀπὸ κανένα, οὔτε Δικαστήριον, οὔτε συγγραφέα, οὔτε συνάδελφον, ὅτι ὑπάρχει ἀμφισβήτησις τῆς ἀντισυνταγματικότητος διατάξεως ἡ ὁποία καταργεῖ εὐθέως ἀμετάκλητον ἀπόφασιν καὶ διερωτῶμαι πῶς πρέπει νὰ ἐκδηλωθῇ πλέον κατάφωρος ἐπέμβασις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, ἂν μὴ εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀμετακλήτως ἔκρινεν ἡ Δικαιοσύνη μίαν ἰδιωτικὴν διαφοράν. Νομίζω, ὅτι ὁ συντάκτης τοῦ νομοσχεδίου εἶχε ἀπόλυτον ἐπίγνωσιν περὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος τῆς διατάξεως αὐτῆς, δι’ ὃν λόγον καὶ ἀπέφυγε νὰ κηρύξῃ ἀκύρους τὰς ἀποφάσεις αὐτὰς καὶ προσέφυγεν εἰς αὐτὴν τὴν πονηρὰν διατύπωσιν τῆς κηρύξεως ἀνεκτελέστων τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν. Προσέθεσε δέ, ὅτι αὐταὶ αἱ ἀποφάσεις ἀποβάλλουν πᾶσαν ἰσχύν. Διερωτῶμαι, εἶναι δυνατὸν σοβαρῶς νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅταν ὁ νόμος κηρύσσῃ ἀνεκτέλεστον καὶ ἀποβάλλουσαν πᾶσαν ἰσχὺν μίαν δικαστικὴν ἀπόφασιν, ὅτι αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι τὴν κηρύσσει ἄκυρον. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς, ὁ νόμος κηρύσσει ἄκυρον μίαν ἀμετάκλητον δικαστικὴν ἀπόφασιν, ἐπαναλαμβάνω, οὐδεὶς ποτὲ ὑπεστήριξεν, ὅτι αὐτὸ δὲν ἀντίκειται εἰς τὸ Σύνταγμα. Νομίζω, ὅτι ὑπῆρξε δικαιολογημένη ἡ ἀντίδρασις κατὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας, διότι δὲν θίγεται διὰ τοῦ νόμου μία ἁπλῶς ἐπουσιώδης ἢ οὐσιώδης διάταξις τοῦ Συντάγματος, ἐκείνη ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζεται ἡ μορφὴ τοῦ Δημοκρατικοῦ Πολιτεύματος. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν καὶ ἀσχέτως τοῦ ἀντικειμένου, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἡ διάταξις, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ νὰ εὑρεθῇ σύμφωνος εἰς τὸ ὅτι πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις, διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ προηγούμενον. Διὰ πρώτην φορὰν ἔχομεν κατάλυσιν τῶν θεμελίων τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ Πολιτεύματος, τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν. Θὰ ἤθελον ἀκόμη νὰ προσθέσω, ὅτι ἀποτελεῖ μίαν ἀντινομίαν νὰ ὑποστηρίζεται ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς καὶ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τὴν προλαβοῦσαν, ὅτι τὰ παρεχόμενα εἰς τοὺς συνταξιούχους, εἰς τοὺς μέλλοντας νὰ συνταξιοδοτηθοῦν, τῆς ΗΕΜ, δὲν εἶναι ἐπαρκῆ. Ἐκ μέρους καὶ τῶν ἐκπροσώπων τῆς Κυβερνήσεως, ἀνωμολογήθη, ὅτι ἡ παρεχομένη σύνταξις εἶναι γλίσχρος καὶ νὰ ὑποβάλλεται ὡς ἐπιχείρημα δικαιολογοῦν αὐτὴν τὴν μεταχείρισιν, ὅτι τὰ μέσα εἶναι ἀνεπαρκῆ, ὅτι τὸ ΙΚΑ δὲν ἔχει ἐπαρκεῖς πόρους καὶ διὰ διατάξεως τοῦ εἰδικοῦ αὐτοῦ νομοσχεδίου νὰ καταργοῦνται πόροι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν νομοθετηθῆ καὶ δι’ ἀμετακλήτου δικαστικῆς ἀποφάσεως ἐπιδικασθῆ εἰς τὸ Ταμεῖον τοῦ Προσωπικοῦ τῆς Η. Ε.Μ. καὶ τώρα εἰς τὸ ΙΚΑ, ὡς δικαιοδόχου τοῦ Ταμείου αὐτοῦ. Δὲν νομίζω, ὅτι καὶ ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοὶ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν τὸν παραμικρὸν δισταγμὸν διὰ τὴν ἀπάλειψιν τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἡ ὁποία δὲν προσφέρει ὑπηρεσίαν εἰς τὸ Πολίτευμα, τὸ ὁποῖον βάλλεται ἐπικινδύνως διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἀλλὰ πρὸ παντὸς προφυλάσσουν ἑαυτούς, διότι θὰ εἶναι ἀσυνεπεῖς εἰς ὅσα κατὰ τὴν συνεδρίασιν τὴν προλαβοῦσαν εἶπον. Δὲν ἐνδιαφέρει ἂν τὸ ποσὸν εἶναι 1.300.000 δραχ. Φοβοῦμαι, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ διεκδικηθὲν ἁπλῶς διὰ τῆς ἀγωγῆς, διὰ τὸν ὑπόλοιπον χρόνον παραμένει ἡ ἀπαίτησις. Ἡμεῖς ζητοῦμεν τὴν κατάργησιν τῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἰς ἀναδρομικὴν κατάργησιν τῶν σχετικῶν νόμων. Ἔτσι θὰ ἀνακύψῃ ὁλόκληρος ἡ ἀπαίτησις τοῦ Ταμείου καὶ τοῦ ΙΚΑ, ὥστε νὰ ἀντλήσουν ἐκεῖθεν τὰ μέσα διὰ τὴν ἱκανοποιητικὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀτυχῶν τροχιοδρομικῶν ὑπαλλήλων.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μαῦρος ἔχει τὸν λόγον.

§75Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Βουλὴ εἶναι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει Σῶμα πολιτικὸν καὶ οὐχὶ νομικὸν καὶ νομίζω, ὅτι πάρα πολλὰ ἐλέχθησαν ἐπὶ τῆς νομικῆς φύσεως τῆς διατάξεως, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν. Ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ ἀπευθυνθῶ εἰς τὸ πολιτικὸν κριτήριον τοῦ Συναδέλφου. Κύριοι βουλευταί, μὲ ἐξέπληξεν ἡ εὐχέρεια μὲ τὴν ὁποίαν πολλοὶ συνάδελφοι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὑπεστήριξαν τὴν σκοπιμότητα μιᾶς τοιαύτης διατάξεως. Συνεπείᾳ παλαιᾶς πανεπιστημιακῆς μου ἰδιότητος, ἠσχολήθην ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν μὲ τὴν νομοθεσίαν καὶ τὴν νομολογίαν πολλῶν χωρῶν τοῦ κόσμου. Οὐδαμοῦ εὗρον διάταξιν νόμου, ἡ ὁποία νὰ καταργῇ ἀπ’ εὐθείας ἀποφάσεις ἀνωτάτων δικαστηρίων. Ἐφαντάσθη κανεὶς ἐξ ὑμῶν ὅτι μπορεῖ νὰ εὕρῃ εἰς τὴν Ἀγγλίαν, εἰς τὴν Ἀμερικὴν, εἰς τὴν Γαλλίαν, εἰς τὴν Γερμανίαν, ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, νόμον, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ μίαν τοιαύτην κυνικὴν διατύπωσιν καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι καταργεῖ ἀποφάσεις τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῶν χωρῶν αὐτῶν; Ἐὰν ἡ διάταξις αὐτὴ ψηφισθῇ μὲ ποῖον θάρρος, κύριε ὑπουργέ, θὰ ἀντιμετωπίσητε μίαν ξένην ἑταιρείαν, ἡ ὁποία θὰ ζητήσῃ νὰ ἐπιβάλῃ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν συμβάσεις χαρακτῆρος ἀποικιακοῦ, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησε χθὲς ἡ συνάδελφος κ. Σβώλου; Ἴσως εἰς αὐτὴν τὴν τακτικὴν τήν ἰδικήν μας, τοῦ νὰ μὴ σεβώμεθα τὸ Σύνταγμα, ὀφείλεται τὸ καθεστὼς τῶν ἀποικιακῶν συμβάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται εἰς αὐτὴν τὴν χώραν. Δι’ αὐτὸ δὲν εὑρίσκει κανεὶς σύμβασιν ξένων ἐπενδύσεων καὶ πρὸ τοῦ νόμου, διὰ τὸν ὁποῖον ὡμίλησεν ὁ κ. Κωστόπουλος, ἡ ὁποία νὰ μὴ καθιερώνῃ, ὄχι μόνον ἐξαίρεσιν ἀπὸ τὴν ἁρμοδιότητα τῶν Ἑλληνικῶν Δικαστηρίων, ἀλλὰ καὶ τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ἑλληνικῆς νομοθεσίας. Ὁ νόμος περὶ ἐπενδύσεων ξένων κεφαλαίων, κύριοι βουλευταί, περιέχει μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ράπισμα ἐναντίον ἡμῶν τῶν ἰδίων, διότι καθιερώνει τὸ ἀμετάβλητον τῆς νομοθεσίας. Αἱ ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ, θὰ διέπωνται ἀπὸ τὴν νομοθεσίαν ἐκείνην ἡ ὁποία ἴσχυε, ὅταν ἔγιναν αἱ ἐπενδύσεις αὐταὶ καὶ ἀφαιρεῖται τὸ δικαίωμα ἀπὸ τὴν Βουλὴν νὰ μεταβάλλῃ τοὺς νόμους, οἱ ὁποῖοι ἐφαρμόζονται ἐπὶ τῶν συμβάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπολαμβάνουν τῶν προνομίων τοῦ Διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐξεδόθη ἐφ’ ἅπαξ εἰς ἐφαρμογὴν συνταγματικοῦ ἄρθρου περὶ προστασίας τῶν ἐπενδύσεων ξένων κεφαλαίων. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ψήφισιν αὐτῆς τῆς διατάξεως, θὰ δώσωμεν πλήρη δικαίωσιν εἰς τὸ καθεστὼς τῶν ἀποικιακῶν συμβάσεων, τὸ ὁποῖον εἶναι προφανές, ὅτι θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ἐφαρμόζεται καὶ εἰς τὸ μέλλον.

§76Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Διὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὴν νομικὴν ἄποψιν ἐπὶ τοῦ θέματος, ἤθελον νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς καὶ μόνον εἰς ἀπάντησιν τῆς ἐπιχειρηματολογίας τοῦ συναδέλφου κ. Παπαρρηγοπούλου, ὅτι ἄλλο εἶναι ὁ ἑρμηνευτικὸς νόμος καὶ ἄλλο εἶναι ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος εὐθέως καταργεῖ δικαστικὰς ἀποφάσεις. Ὁ ἑρμηνευτικὸς νόμος ἐκρίθη ἀντισυνταγματικός, διότι οὐσιαστικῶς δι’ αὐτοῦ τροποποιεῖται ἕνας ἄλλος νόμος καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὑποκαθίσταται ὁ νομοθέτης εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Δικαστηρίου. Ὁ ἀναδρομικὸς ὅμως νόμος, ὁ ὁποῖος ἐκδίδεται ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ἑρμηνευτικοῦ, δὲν εἶναι κἂν δυνατὸν νὰ καταργήσῃ ἀμετάκλητον δικαστικὴν ἀπόφασιν, διότι διὰ νὰ ἰσχύσῃ ὁ ἑρμηνευτικὸς νόμος, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἀκόμη ἓν ἐκκρεμὲς στάδιον διαδικασίας. Κατὰ συνέπειαν, δὲν ὑπάρχῃ καμμία ἀπολύτως ἀμφισβήτησις, ὅτι ἡ περίπτωσις τοῦ ἑρμηνευτικοῦ νόμου εἶναι πολὺ ἠπιωτέρα ἀπὸ τὴν κυνικὴν κατάργησιν ἀμετακλήτου ἀποφάσεως, τὴν ὁποίαν ἐπιχειρεῖ ὁ παρὼν νόμος. Πρόκειται, κύριοι βουλευταί, περὶ τῆς πλέον ἀπροσχηματίστου, περὶ τῆς πλέον ὠμῆς ἐπεμβάσεως τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας εἰς τὰ ἔργα τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Ἐὰν αὐτὸ δὲν ἀποτελῇ παράβασιν τῆς συνταγματικῆς ἀρχῆς τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, εἶναι περίεργος, τί θὰ ἦτο δυνατόν, ἐπὶ τέλους, νὰ ἀποτελῇ παράβασιν τῆς ἀρχῆς αὐτῆς. Ἂς φαντασθῶμεν, κύριοι βουλευταί, μίαν οἱανδήποτε μεγάλην ἐκκρεμῆ δίκην καὶ ὅταν ἡ δίκη αὐτὴ τερματισθῇ κἄποτε δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, τοῦ Ἀρείου Πάγου, νὰ ἔχωμεν τὸ δικαίωμα ἡμεῖς, ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία, χωρὶς νὰ σεβασθῶμεν τὸ Σύνταγμα, νὰ ἔλθωμεν καὶ νὰ εἴπωμεν, ὅτι καταργοῦμεν τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν εἰς τὴν ὁποίαν κατέληξε μία δίκη, ἡ ὁποία ἐπέρασεν ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς διαδικασίας, μὲ τὴν δικαιολογίαν, τὴν ὁποίαν προέβαλεν ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος, ὅτι, ἐπὶ τέλους, καὶ αὐτὸ εἶναι μία ἁπλῆ ἐνοχικὴ ἀπαίτησις. Κύριοι συνάδελφοι, ἀσχέτως τοῦ νομικοῦ μέρους, ὑπάρχει τὸ πολιτικὸν μέρος καὶ εἰς τοῦτο εἶναι παρήγορος καὶ ἐνθαρρυντικὴ ἡ ἀντίδρασις τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν παρισταμένων συναδέλφων. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι, ἀφοῦ τὸ θέμα ἀφορᾷ εἰς παρωνυχίδα, ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ θελήσῃ νὰ ἔλθῃ εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ κοινὸν αἴσθημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ αἴσθημα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἐπὶ τέλους —καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν ὑστάτην ἐπίκλησιν, τὴν ὁποίαν εἶχον καὶ ἄλλοτε τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμω— ὑποτίθεται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνεργάζεται μὲ τὴν Βουλήν, ἡ ὁποία, κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἔχει ἀποφασιστικὴν γνώμην εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν νομοθετημάτων της καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχουν θέματα ἐμπιστοσύνης καὶ ἀσφαλείας, καὶ δὲν ἠμπορεῖ αὐτὸ νὰ θεωρηθῇ θέμα ἐμπιστοσύνης, ἂς ἀφήσῃ ἀδέσμευτον τὴν Βουλὴν νὰ ἐκφράσῃ καὶ ἐπιβάλῃ τὰς ἀπόψεις της, ἐπὶ ἑνὸς τόσον κεφαλαιώδους ἠθικῆς καὶ πολιτικῆς τάξεως θέματος.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§78Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι παρόμοιον θέμα ἀναφερόμενον εἰς τὰς ἀξιώσεις τῆς δικαστικῆς ἀναγνωρίσεως ἐγεννήθη καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ τοὺς κυλινδρομύλους Μεσσηνίας. Εἶχεν ἀχθῆ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς διάταξις περὶ καταργήσεως καὶ τότε ἐνοχικῆς ἀπαιτήσεως, ἡ ὁποία εἶχεν ἀναγνωρισθῆ δικαστικῶς. Ὑπεστηρίξαμεν τότε, ὅτι ματαίως ἐπιχειρεῖται ἡ ψήφισις τοιαύτης διατάξεως, διότι παραβιάζει τὴν ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καὶ τὰ δικαστήρια δὲν θὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Ἐπέμεινεν ἡ πλειοψηφία καὶ ἡ διάταξις ἐψηφίσθη. Ἦλθεν ὅμως ὁ Ἄρειος Πάγος καὶ μᾶς ἔτριψεν εἰς τὰ μοῦτρα τὴν διάταξιν αὐτήν. Τὸ κυριώτερον ὅμως θέμα, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τὸ πολιτικὸν καὶ ἡ Βουλὴ καὶ πέραν τῆς ἀντισυνταγματικότητος τῆς διατάξεως εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ψηφίσῃ διάταξιν, διὰ τῆς ὁποίας νὰ δίδῃ εἰς τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις καὶ ἕνα τέταρτον βαθμὸν κρίσεως εἰς τὰς διαφοράς της μὲ τοὺς ἁπλοῦς πολίτας. Ἀνεξαρτήτως καὶ τοῦ ὅτι σφαγιάζονται τὰ δικαιώματα πτωχῶν βιοπαλαιστῶν ὑπὲρ μιᾶς μεγάλης ἐπιχειρήσεως. Παρὰ ταῦτα, νομίζω, ὅτι, παρὰ τὴν προειδοποίησιν τοῦ Ἀρείου Πάγου θὰ ψηφίσωμεν διάταξιν, ἡ ὁποία ἐκθέτει τὴν κρίσιν τοῦ Σώματος αὐτοῦ.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Ράλλης, ἔχει τὸν λόγον.

§80Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, φοβοῦμαι, ὅτι ἡ συζήτησις μετετοπίσθη κατὰ τὰ δύο κύρια σημεῖα της. Τόσον ὡς πρὸς τὴν συνταγματικότητα τῆς διατάξεως, ὅσον καὶ εἰς τὸ ὅτι δι’ αὐτῆς δῆθεν ἀποσκοπεῖται ἡ κατάργησις ἐπιδικασθεισῶν ὑπὸ τῶν δικαστηρίων ἀξιώσεων ἐργαζομένων, καὶ δὴ πρὸς ὄφελος μεγάλων Ἑταιρειῶν. Τοῦτο δέ, διότι περὶ μὲν ἀντισυνταγματικότητος τῆς διατάξεως ταύτης δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος, δεδομένου, ὅτι πολλάκις κατὰ τὸ παρελθὸν περιελήφθησαν παρόμοιαι διατάξεις εἰς νομοθετήματα ἐπὶ τῶν ἡμερῶν ἄλλων Κυβερνήσεων. Συνεπῶς, ἡ ὅλη συζήτησις θὰ εἶχε θέσιν εἰς Ἀναθεωρητικὴν Βουλήν, προκειμένου νὰ ἀποφανθῇ ἡ ὁριστικὴ ρύθμισις τοῦ ζητήματος, οὐχὶ ὅμως εἰς ἁπλῆν Βουλήν, ὡς ἡ σημερινὴ καὶ μάλιστα ἐν ὄψει τῆς πείρας τοῦ παρελθόντος. Ἐπειδὴ ἐγένετο μνεία, ὅτι παρόμοιον παράδειγμα δὲν ἀνευρέθη εἰς τὴν νομοθετικὴν πρακτικὴν ἄλλων χωρῶν, ὀφείλω νὰ παραπέμψω εἰς τὴν Ἑλληνικὴν πρακτικήν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην τῶν μετ’ ἀγανακτήσεως ὑποστηριζόντων τὴν ἀντισυνταγματικότητα καὶ τὸ ἄηθες τῆς διατάξεως συγκεκριμένας περιπτώσεις τοῦ παρελθόντος καὶ δὴ ἐπὶ Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου. Πολλοὶ θὰ ἐνθυμοῦνται, ὅτι, κατὰ τὸ ἔτος 1945 δι’ ἀναγκαστικοῦ νόμου ἐμειώθη τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν ἀρεοπαγιτῶν καὶ συνεπείᾳ τούτου, ἀπελύθη μέγας ἀριθμὸς ἀρεοπαγιτῶν.

§81Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, τότε δὲν ὑπῆρχε Βουλή.

§82Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν ἔχει σημασίαν αὐτό. Κατόπιν προσφυγῆς εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τοῦτο ἠκύρωσε τὰς ἀπολύσεις τῶν ἀρεοπαγιτῶν, ὡς στηριχθείσας εἰς ἀντισυνταγματικὸν νόμον. Καὶ τότε, ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης κ. Μαῦρος κατήρτισεν ἀναγκαστικὸν νόμον, διὰ τοῦ ὁποίου κατηργοῦντο αἱ ἀποφάσεις αὗται τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἀλλ’ ὁ Ἀντιβασιλεὺς ἠρνήθη νὰ ὑπογράψῃ τὸν νόμον ἐκεῖνον καὶ οὕτω, ἀπεφεύχθη ἡ κατάργησις τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ δευτέρου σημείου, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, ὅτι οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει ἡ συζητουμένη διάταξις μὲ ἀξιώσεις ἰδιωτῶν, οὔτε ἐπ’ ὠφελείᾳ ξένης Ἑταιρείας τίθεται. Ἀφορᾷ ἀπαίτησιν τοῦ καταργουμένου ἤδη Ταμείου Ἀσφαλίσεως τῆς ΗΕΜ κατὰ τοῦ Δημοσίου, διότι τοῦτο δὲν εἰσέπραξε τὸ δίδραχμον. Δηλαδή, κατ’ οὐσίαν, μετὰ τὴν συγχώνευσιν τοῦ Ταμείου τούτου εἰς τὸ ΙΚΑ, πρόκειται περὶ διαφορᾶς τοῦ ΙΚΑ καὶ τοῦ Δημοσίου, οὐδεμίαν σχέσιν ἢ ἐπίπτωσιν ἐχούσης μὲ τοὺς συνταξιούχους. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὡς πρὸς τὴν σκοπιμότητα τῆς διατάξεως καὶ ἐγὼ ἐκ λόγων προσωπικῶν, ἐπιστημονικῶν πεποιθήσεων, εἶμαι ἀντίθετος πρὸς πᾶσαν ἑρμηνευτικὴν ἢ ἀναδρομικῆς ἰσχύος διάταξιν. Ἐφ’ ὅσον ὅμως ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπιμένει εἰς τὴν ἔγκρισιν τῆς διατάξεως, θὰ ψηφίσω ὑπὲρ αὐτῆς.

§83Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν συμμερίζομαι τὰς ἐκτεθείσας ἀπόψεις, ὡς πρὸς τὴν ἀντισυνταγματικότητα τῆς διατάξεως, διότι ὡς θὰ ἀντιληφθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, ἡ διάταξις λέγει τὸ ἑξῆς: «Πᾶσα ἀξίωσις στηριζομένη ......... (ἀναγινώσκει) .............. Τοῦτο, οὐδεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι εἶναι συνταγματικῶς δυνατόν. Ἐὰν συμφωνοῦμεν εἰς τοῦτο, θὰ ἔλθωμεν καὶ πάρα κάτω: «Ὁμοίως, καταργοῦνται ...... (ἀναγινώσκει) ........ Δηλαδή, αἱ ἀπαιτήσεις αἱ ὁποῖαι κατεψηφίσθησαν διὰ δικαστικῆς ἀποφάσεως, ἀποκλεισθείσης οὕτω τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς τῆς περαιτέρω δικαιοδοσίας. Πρόκειται περὶ ἐνοχικῆς ἀπαιτήσεως, ἡ ὁποία ὑπάγεται εἰς τὴν συνήθη ρύθμισιν, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ κάμῃ ὁ νόμος. Παύει πλέον ἡ δικαστικὴ ἀπόφασις νὰ ἔχῃ ἄλλην σημασίαν εἰ μὴ τὴν ἀναγνώρισιν τῆς δικαστικῆς ἀποφάσεως. Ἐπίσης, ἐξένισε τοὺς κ. συναδέλφους, ὅτι ζητοῦμεν νὰ κηρυχθοῦν ἀνεκτέλεστοι αἱ ἀποφάσεις αὐτοῦ. Διὰ νὰ μὴ στενοχωρήσω τοὺς κ. συναδέλφους, καίτοι πιστεύω, ὅτι τὸ πρᾶγμα ἔχει ὡς τὸ ἐξέθεσα, δέχομαι νὰ διαγραφῇ ἡ φράσις: «τῶν κηρυσσομένων ἀνεκτελέστων ..... (ἀναγινώσκει) ..........». Καὶ τοῦτο, ὄχι διότι εἶναι ἡ διάταξις ἀντισυνταγματική, ἀλλὰ διότι δὲν ἐννοῶ νὰ νομίσῃ οἱοσδήποτε συνάδελφος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμεῖ νὰ ἀναμιχθῇ εἰς τὰ ἔργα τῆς Δικαιοσύνης.

§84Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τί διαγράφετε; Διαγράφετε μόνον τὸ κηρυσσομένων ...... (ἀναγινώσκει).

§85Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Μάλιστα.

§86Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δηλαδὴ διατηρεῖτε τὴν διάταξιν, ὅτι καταργοῦνται αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις.

§87Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Καταργοῦνται αἱ ἀξιώσεις. Ὁμοίως ....... (ἀναγινώσκει).

§88Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Αὐτὸ θὰ μείνῃ;

§89Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Μάλιστα.

§90Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Συνεπῶς, καταργοῦνται αἱ τελεσίδικοι δικαστικαὶ ἀποφάσεις.

§91Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Ὄχι, κ. συνάδελφε, καταργοῦμεν τὰς διὰ δικαστικῶν ἀποφάσεων ἐκδικασθείσας ἀπαιτήσεις.

§92Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ συζήτησις ἐξέρχεται πλέον τῶν ὁρίων σοβαρᾶς συζητήσεως, διότι ὅταν ὁ κ. ὑπουργὸς λέγῃ, ὅτι θὰ διατηρήσῃ τὴν κατάργησιν τῶν ἀπαιτήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐπεδικάσθησαν διὰ δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ θὰ διαγράψῃ, ὅτι κηρύσσονται ἀνεκτέλεστοι αἱ ἀποφάσεις αὐταί, προφανῶς ἢ δὲν ἐννοεῖ τί λέγει, ἤ, ὅτι στρέφεται πρὸς Σῶμα, ὑποθέτει, τὸ ὁποῖον δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῇ τὸ νόημα ἐκείνων ποὺ ὑποστηρίζει. Τὸ θέμα εἶναι ἐὰν δύναται ἡ Νομοθετικὴ ἐξουσία νὰ καταργῇ τὰς ἀπαιτήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπεδικάσθησαν δι’ ἀμετακλήτου δικαστικῆς ἀποφάσεως. Καὶ λέγει ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι τὸ δέχεται τοῦτο καὶ τὰς καταργεῖ καὶ ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα διαγράφει, ὅτι «θεωροῦνται ἀνεκτέλεστοι». Ποῖος θὰ τὰς ἐκτελέσῃ ἀφοῦ θὰ τὰς καταργήσῃ; Τὸ θέμα παραμένει εἰς τὸ ἀκέραιον. Ἐὰν θελήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ καταργήσῃ ὁλόκληρον τὴν διάταξιν, θὰ εἶναι πρὸς τιμήν του.

§93Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Νομίζω, κ. συνάδελφε, ὅτι σεῖς δὲν θελήσατε νὰ προσέξητε τί εἶπον. Δὲν ὑπεστήριξα τὴν κατάργησιν τῶν ἀποφάσεων. Εἶπον, ὅτι καταργοῦνται αἱ διὰ τῶν ἀποφάσεων ἐπιδικασθεῖσαι ἀπαιτήσεις. Καὶ ὑπεστήριξα καὶ ἐπιμένω εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ καταργοῦσα τὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιδικάζουν ἐνοχικὰς ἀπαιτήσεις, εἶναι δυνατὸν νὰ ρυθμισθοῦν διὰ νόμου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ δευτέρα γνώμη ἐπ’ αὐτοῦ.

§94Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ἄποψις αὐτὴ μοῦ ὑπενθυμίζει τὴν χῆνα τοῦ ἀειμνήστου Ροΐδη, ἡ ὁποία εἶναι ἐπίκαιρος καὶ λόγῳ τῶν ἡμερῶν, τὴν ὁποίαν βαπτίζομεν ἄλλως, τὴν βαπτίζομεν χόρτα διὰ νὰ τὴν φάγωμεν. Πρόκειται περὶ καταργήσεως δικαστικῶν ἀποφάσεων, ὁ κ. ὑπουργὸς ὁμιλεῖ περὶ τῶν ἀπαιτήσεων. Τὸ θέμα παραμένει εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ ἂς ἔχωμεν τὸ θάρρος νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένῃ εἰς τὴν ψήφισιν τῆς διατάξεως.

§95Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ ΙΚΑ εἶναι 1.300.000 ὄχι μεγαλυτέρα. Μὴ ἐπιμένετε.

§96Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Ἡ ἀξίωσις, τὴν ὁποίαν θὰ εἶχε τὸ Ταμεῖον Συντάξεων προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ ἐκ τοῦ πόρου αὐτοῦ τοῦ καταργουμένου, εἶναι 65.000 μηνιαίως, δηλαδὴ 780.000 ἐτησίως. Ἀνεγνωρίσθη διὰ τὰ δύο ἔτη ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1951 ἕως 31 Μαρτίου 1953. Εἶναι δυνατὸν ὅμως νὰ ὑπάρχῃ ἀξίωσις καὶ διὰ τὸ ἑπόμενον διάστημα, δι’ ἐννέα ἔτη. Συνεπῶς ἐκ τῆς διατηρήσεως τῆς ἀξιώσεως αὐτῆς ἐπιβάρυνσις τοῦ δημοσίου θὰ ἀνέλθῃ εἰς 6.000.000 δραχμάς. Δὲν πρόκειται συνεπῶς, περὶ τούτου. Τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ μεταφερθῇ εἰς τὸ ΙΚΑ. Τὸ ΙΚΑ προικοδοτεῖται, ὡς εἶπον, ἔναντι τοῦ πόρου αὐτοῦ μὲ πολὺ μεγαλυτέρους πόρους. Τὸ δεκάλεπτον τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων, θὰ ἀνέρχεται ἐτησίως εἰς 14.000.000 δραχμάς. Συνεπῶς, ὁ καταργούμενος πόρος ἀντικαθίσταται πολλαπλασίως, καὶ εἶναι δίκαιον νὰ μὴ ἐπιπέσῃ εἰς τὸ δημόσιον, τὸ ὁποῖον δὲν τὸ εἰσέπραξεν. Ἐὰν ἡ Βουλὴ κρίνῃ τὸ πρᾶγμα, ἔπρεπε κατ’ ἄλλον τρόπον νὰ ρυθμισθῇ, θὰ ἠδυνάμην νὰ προχωρήσω καὶ εἰς τὴν ἄποψιν τὴν ἰδικήν σας, διότι τὴν εὐθιξίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ Βουλὴ τὴν ἔχει καὶ ἡ Κυβέρνησις ἔναντι τοῦ Συντάγματος καὶ τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Θὰ ἠδυνάμην νὰ διαγράψω καὶ τὴν δευτέραν περίοδον καὶ νὰ γράψω: «αἱ ἀπαιτήσεις ρυθμίζονται διὰ Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου», τὸ ὁποῖον εἶναι πολιτικὸν Σῶμα καὶ τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν, διότι ἐὰν ἐπιδικασθοῦν αἱ ἀπαιτήσεις ὡς γνωρίζετε κατὰ τοῦ δημοσίου δικαστικαὶ ἀποφάσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτελεσθοῦν. Θὰ εἶναι συνεπῶς δυνατὸν, τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ ζήτημα.

§97Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δηλαδή, κ. ὑπουργέ, θὰ φθάσωμεν νὰ καταργοῦμεν δικαστικὰς ἀποφάσεις διὰ πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου; Πρὸς Θεοῦ, εἶναι ἀπαράδεκτον.

§98Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω δύο λέξεις. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ὡμίλησα κατὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀπόψεών μου ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, καὶ ἐπειδὴ τὰς εἶπον τότε, δὲν τὰς ἐπανέλαβον κατὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἄρθρων. Δυνατὸν νὰ εἶναι ἀληθές, ὅτι ὑπῆρξαν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐπεχειρήθη διὰ νόμου ἡ κατάργησις δικαστικῶν ἀποφάσεων. Πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι ὁσάκις ἡ Βουλὴ εἶχε νὰ κάμῃ μὲ δικαστικὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἔθιγον ἰδιωτικὰ δικαιώματα, καὶ δικαιώματα ὑπαλλήλων, ἀντέστη.

§99Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ.

§100Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Πρόκειται περὶ Ταμείου.

§101Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τίνος Ταμείου;

§102Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Οἱουδήποτε Ταμείου. Τὸ Ταμεῖον τροχιοδρομικῶν.

§103Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐφ’ ὅσον τὰ δικαιώματα τοῦ Ταμείου μεταφέρονται εἰς τὸ ΙΚΑ, πρόκειται κατ’ οὐσίαν περὶ τοῦ ΙΚΑ.

§104Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Τοιαύτη περίπτωσις εἶχε δημιουργηθῆ καὶ εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ 1950 ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ὅπου ἐκρίθη, ὅτι ἐπειδὴ ὑπῆρχεν ἕνα ποσὸν κατὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἢ τῶν Σιδηροδρόμων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἠδύναντο διὰ νόμου νὰ καταργηθοῦν αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Ἀντετάχθημεν τότε καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀναφέρω πρὸς τιμὴν τῆς τότε Κυβερνήσεως, ὅτι διέγραψε τὴν διάταξιν, διότι ἐπείσθη, ὅτι πράγματι ἡ διάταξις αὐτὴ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἰσχύσῃ. Δὲν νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀρχικὴ σκέψις τοῦ νὰ ρυθμισθῇ κατὰ κἄποιον τρόπον τὸ ζήτημα δὲν ἦτο νόμιμος, νομίζω, ὅμως, ὅτι ὁ τρόπος ὁ ὁποῖος ἐπεχειρήθη διὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα δὲν εἶναι ὁ ὀρθότερος. Λέγω, λοιπόν, τώρα, ὅτι καὶ αἱ δύο παράγραφοι συνδέονται, διότι διὰ τῆς μιᾶς καταργοῦνται τελεσίδικοι καὶ διὰ τῆς ἄλλης καταργοῦνται ἀμετάκλητοι ἀποφάσεις. Νομίζω, ὅτι ἠμποροῦσε νὰ ἐπιδιωχθῇ πρὶν ἔλθῃ ὁ νόμος ἄλλου τινὸς εἴδους ρύθμισις. Ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιδιώξετε μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου νὰ εὕρητε ἕνα τρόπον ρυθμίσεως τοῦ θέματος, ἐὰν θέλετε, πλέον ἀνώδυνον, δὲν εἶμαι πρόχειρος νὰ σᾶς ὑποδείξω αὐτὴν τὴν στιγμήν. Ἐκεῖνο, ποὺ θὰ ἤθελον νὰ ὑποδείξω, εἶναι, ἀντὶ λογοπαιγνίων, ἢ οἱασδήποτε ἄλλης προσπαθείας καλύψεως τῆς οὐσίας, νὰ καταργηθῇ ἡ παράγραφος αὐτὴ ὁριστικῶς, διότι, ὅπως καὶ νὰ προσπαθήσετε νὰ μειώσετε τὸ κακόν, ἕνα ἐκ τῶν δύο, ἢ καταργεῖτε τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις, ἢ δὲν τὰς καταργεῖτε. Αἱ ἀπαιτήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπεδικάσθησαν δι’ ὁριστικῶν τελεσιδίκων καὶ ἀμετακλήτων ἀποφάσεων εἶναι ἕνα γεγονὸς νομικόν, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνατραπῇ, ἔστω καὶ ἐὰν ἡ ζημία εἶναι ἕνα, ἢ πέντε ἑκατομμύρια. Αὐτὸ προκύπτει ἐκ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ τοῦ νομικοῦ. Λοιπόν, προτείνομεν καὶ ἡμεῖς νὰ διαγραφοῦν καὶ αἱ δύο αὗται παράγραφοι.

§105Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδὴ τόσος λόγος ἐγένετο περὶ συνταγματικότητος, ὑπενθυμίζω μίαν κλασικὴν διάταξιν, διάταξιν τοῦ ἰσχύοντος ἐνοικιοστασίου, διὰ τῆς ὁποίας καταργοῦνται ἀμετάκλητοι δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Λέγω, λοιπόν, ὅτι οὐδεὶς ποτὲ διενοήθη ν’ ἀμφισβητήσῃ τὴν συνταγματικότητα τῆς διατάξεως. Καὶ λυποῦμαι, διότι θέλουν νὰ ἐμφανίσουν τὸ θέμα ὡς κλασικὸν ἀντισυνταγματικόν. Συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Μητσοτάκην, ὅτι ἡ λύσις τὴν ὁποίαν ἐδέχθη ὁ κ. ὑπουργός, ἀποτελεῖ τὴν χειροτέραν λύσιν. Ἢ θὰ πρέπει νὰ καταργηθῇ εὐθέως ἡ διάταξις, ἢ νὰ παραμείνῃ. Ἐὰν παραδεχθῶμεν τὴν λύσιν, τὴν ὁποίαν προτείνει ὁ κ. ὑπουργός, τότε δι’ αὐτῆς τίθεται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν ἡ συνταγματικότης τῆς διατάξεως, ἐπὶ πλέον δέ, δὲν ἐπιτυγχάνεται καὶ ἡ ρύθμισις τοῦ θέματος.

§106Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, βασικὴ ἀρχὴ τοῦ κράτους δικαίου, εἶναι αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις νὰ μὴ καταργοῦνται διὰ πράξεων τῆς Πολιτείας καὶ νὰ μὴ ἀμφισβητῆται οὕτω ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁποία στηρίζεται εἰς τεκμήριον τοῦ δεδικασμένου τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Συνεπῶς, εἴτε εὐθέως καταργήσωμεν τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις εἴτε ἐμμέσως καταργήσωμεν τὰς ἀξιώσεις τὰς ἀναγνωρισθείσας διὰ τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων, καταλήγομεν εἰς τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα, δηλαδὴ εἰς τὴν κατάργησιν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Παπαρρηγοπούλου περὶ τῶν διατάξεων τοῦ ἐνοικιοστασίου, δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὴν προκειμένην περίπτωσιν, καθ’ ὅσον τὸ ἐνοικιοστάσιον περιλαμβάνει ἐξαιρετικὰς διατάξεις περὶ προστασίας τῶν μισθωτῶν ὡς ἀσθενεστέρας τάξεως ἀξίας ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως. Ἡ κατάργησις ἐξωστικῶν ἀποφάσεων γίνεται, διότι ὁ νομοθέτης ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν δι’ ἐξαιρετικῶν διατάξεων προστασίαν τῆς τάξεως τῶν μισθωτῶν. Τὸ ἀντίθετον ὅμως, οὐδέποτε ἐγένετο, δηλ. μὴ ἐξωστικὴ ἀπόφασις, οὐδέποτε κατηργήθη. Φρονῶ, συνεπῶς, ὅτι ἡ διάταξις περὶ καταργήσεως δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ ἀντισυνταγματικὴ εἶναι, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν βασικὴν ἀρχὴν τοῦ Κράτους δικαίου ἀντιστρατεύεται.

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει ὑποβληθῆ τροπολογία περὶ διαγραφῆς τῆς δευτέρας περιόδου τῆς παραγράφου 2, ἥτις ἔχει οὕτω: ...... (ἀναγινώσκει). Ἐπ’ αὐτῆς ζητεῖται ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως.

§108Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι, ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς ἐν λόγῳ τροπολογίας νὰ ἀποφανθῇ ἐλευθέρως. Ἐπομένως, κ. Πρόεδρε, δύναται ἡ Βουλή, ν’ ἀποφανθῇ δι’ ἀναστάσεως.

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παραιτοῦνται οἱ προτείνοντες κ. συνάδελφοι ἀπὸ τὴν ὀνομαστικὴν ψηφοφορίαν;

§110ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§111ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν τούτου, ἡ πρότασις περὶ διαγραφῆς τῆς δευτέρας περιόδου τῆς δευτέρας παραγράφου τοῦ ἄρθρου 2, τίθεται εἰς ψηφοφορίαν δι’ ἀναστάσεως.

§112Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶμαι, κ. Πρόεδρε, ὑπὲρ τῆς διαγραφῆς ἐπὶ τῆς οὐσίας, οὐχὶ ὅμως καὶ ἐπὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος.

§113Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Συμφωνῶ, κ. Πρόεδρε, μὲ τὸν κ. Παπαρρηγόπουλον. Ἀναγνωρίζω τὴν συνταγματικότητα τῆς διατάξεως, πλὴν ὅμως εἰς τὸ θέμα τῆς οὐσίας θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τῆς διαγραφῆς.

§114ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, οἱ δεχόμενοι τὴν διαγραφὴν νὰ ἐγερθοῦν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη τὴν διαγραφήν. (Ἀκολούθως, γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 2 μὲ τὴν ὡς ἄνω διαγραφὴν καὶ τὴν προσθήκην τῆς πρώτης παρατηρήσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐν συνεχείᾳ, ἄρχεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 3). Ὁ κ. Π. Οἰκονομίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§115Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Μία δικαία τροπολογία εἶναι ἡ ἀκόλουθος καὶ ἡ ὁποία νομίζω, ὅτι γενομένη δεκτή, δὲν θὰ συναντήσῃ δυσχερείας. Πρόκειται περὶ τῶν ὑπαλλήλων τῶν γραφείων τῆς ΗΕΜ, οἱ ὁποῖοι, μετὰ τὴν κύρωσιν τῆς συμβάσεως, θὰ παραμείνουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἑταιρείας καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν δὲν εἶναι ἄνω τῶν 80 καὶ ἔχουν συμπληρώσει τὸ 50ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας εἰς 9000 ἡμερομίσθια. Δίκαιον καὶ ὀρθὸν εἶναι, νὰ τύχωσι τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως, τῆς ὁποίας τυγχάνει καὶ τὸ λοιπὸν προσωπικὸν αὐτῆς. Προτείνω, συνεπῶς, εἰς τὴν παράγραφον 3 τοῦ ἄρθρου 3, νὰ διαγραφῇ ἡ λέξις βαρεῖα. Ἡ τροπολογία αὕτη, οὐδεμίαν δυσχέρειαν σᾶς δημιουργεῖ καὶ παρακαλῶ, κύριε ὑπουργέ, νὰ τὴν ἀποδεχθῆτε. Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ παρακαλέσω τοὺς κυρίους ὑπουργούς, νὰ ἐξαντλήσουν πᾶσαν προσπάθειαν, ἵνα προστατεύσουν θετικῶς καὶ ἀποτελεσματικῶς τὸ προσωπικὸν καὶ τοὺς συνταξιούχους ἐν γένει. Ἐπαναλαμβάνω τὴν παράκλησίν μου, ὅπως καταβάλητε προσπάθειαν, ἵνα ἐπιτευχθῇ ἡ βελτίωσις τῶν συντάξεων ὅλων τῶν κατηγοριῶν τοῦ προσωπικοῦ καὶ τοῦ ἤδη ἐν συντάξει προσωπικοῦ καὶ ἐκείνου, τὸ ὁποῖον θὰ ἐξέλθῃ καὶ θὰ συνταξιοδοτηθῇ. Παρὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συντάξεων, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται διὰ τῆς κυρουμένης συμβάσεως, πρέπει νὰ καταβληθῇ προσπάθεια, ἵνα βελτιωθοῦν ἔτι περαιτέρω καὶ ἰδίᾳ ἐκείνων, τῶν ὁποίων ἡ συντάξιμος ὑπηρεσία ὑπολείπεται, εἴτε ὀλίγους μῆνας, εἴτε ἕνα καὶ ἑνάμισυ καὶ δύο ἔτη, ἐκ τῶν 28, ποὺ δικαιοῦνται οἱ ὑπάλληλοι πλήρους συντάξεως 1600 ἢ 1700 δραχμάς. Δὲν εἶναι νοητόν, ὁ ἔχων 27½ ἔτη ὑπηρεσίας, νὰ λάβῃ τὴν βασικὴν σύνταξιν τῶν 500 δραχμῶν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ πάρῃ τὴν ἀνάλογον πρὸς τὰ ἔτη ὑπηρεσίας του, ἤτοι 1500 ἢ 1400 δραχμὰς μηνιαίως. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός).

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Παπαδογιάννης, ἔχει τὸν λόγον.

§117Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπεφύγομεν νὰ λάβωμεν τὸν λόγον εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ νομοθετήματος, ἀλλὰ ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ διακηρύξωμεν, ὅτι ἡ τάξις τῶν τροχιοδρομικῶν, εἶναι μία τάξις συμπαθής. Συνέπεσεν ἀπὸ μακροῦ χρόνου νὰ εὑρίσκωμαι εἰς ἐπαφήν, ἀπὸ τοῦ 1917, μὲ τὸ Σῶμα τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ δύναμαι νὰ κάμω τὴν διαπίστωσιν, ὅτι πρόκειται περὶ μιᾶς τάξεως, ἡ ὁποία ἔδειξε νομιμοφροσύνην ἐν παντὶ καὶ φιλοτίμως εἰργάσθη διὰ τὸν τόπον αὐτόν. Καὶ ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν θέλωμεν νὰ καταδικάζωμεν τὴν Ἑταιρείαν, θὰ ἴδωμεν, ὅτι τὸ ἔργον της ὑπῆρξε συνυφασμένον μὲ τὸ ἔργον τῶν τροχιοδρομικῶν. Καὶ ἀλλοίμονον ἐὰν δὲν ὑπῆρχε καὶ αὐτὴ ἡ Ἑταιρεία καὶ δὲν εἶχε συνεργάτας φιλοτίμους καὶ τῆς ἀξίας τῶν τροχιοδρομικῶν, οἱ ὁποῖοι προσέφερον πολλὰς ὑπηρεσίας εἰς τὸν τόπον. Δι’ αὐτὸ συμμερίζομαι τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ὑπεστήριξεν ὁ φίλος καὶ συνάδελφος κ. Οἰκονομίδης καὶ ἐκείνας, τὰς ὁποίας ὑπεστήριξε μὲ πολλὴν θέρμην ὁ φίλος κ. Κατσαφάδος καὶ παρακαλῶ τοὺς κυρίους ὑπουργούς, μὲ κατανόησιν νὰ δείξουν προθυμίαν, ὥστε νὰ λύσουν τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν συνταξιοδότησιν καὶ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν ἀπερχομένων καὶ ἐπίσης μὲ κατανόησιν νὰ κρίνουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ παραμείνουν εἰς τὸ Σῶμα. Ἰδιαιτέρως ἔχω νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν, κύριε ὑπουργέ, διότι γίνεται διάκρισις μεταξὺ τῶν εἰσπρακτόρων καὶ τῶν ὁδηγῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀπολύτως δικαιολογημένη αὐτὴ καὶ παρακαλῶ νὰ γίνῃ ἐξίσωσις. Εἰδικώτερον, ἔχω ὑπογράψει μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ μίαν κατηγορίαν, ἡ ὁποία δὲν ὑπερβαίνει τοὺς 2 ἢ 3 — ἢ μᾶλλον περὶ ἑνὸς πρόκειται — καὶ ζητῶ νὰ γίνῃ ἐπέκτασις μιᾶς σχετικῆς διατάξεως τοῦ νόμου 1846)59, διὰ τοῦ ὁποίου προσαυξάνεται ἡ σύνταξις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν τὸ 70ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας των. Ἔχω μίαν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὡρισμένος ὑπάλληλος ὑπερβαίνει τὸ 70ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας του καὶ εἰργάσθη συνειδητὰ ἐπὶ 45 καὶ πλέον ἔτη καὶ παρακαλῶ τὸν κύριον ὑπουργὸν νὰ ἀποδεχθῇ μίαν προσαύξησιν ἐτῶν, ὅπως ὁρίζει ὁ νόμος ἐκεῖνος. Ἐπίσης, συμμερίζομαι τὴν ἄλλην ἄποψιν, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ κ. Οἰκονομίδης.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Τσιριμῶκος, ἔχει τὸν λόγον.

§119Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος καὶ ἄλλων κυρίων συναδέλφων, ἔχομεν ὑποβάλει τροπολογίαν ἐπὶ τῶν ἄρθρων 3 καὶ 4, κατὰ τὴν ὁποίαν: «Ἡ ἀσφάλισις τοῦ προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. συνεχίζεται ἐφεξῆς παρὰ τῷ Ι.Κ.Α., ἐφαρμοζομένων διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ πρὸς σύνταξιν δικαιώματος τῶν διατάξεων τοῦ καταργουμένου Ταμείου Συντάξεως Προσωπικοῦ ΗΕΜ. Ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῶν συντάξεων........(ἀναγινώσκει)........». Θὰ ἤθελα νὰ συμπληρώσω μὲ ὀλίγας λέξεις τὴν τροπολογίαν. Ἀνέλυσα, ἤδη, τὸ θέμα, ὁμιλῶν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, διότι θεωρῶ, ὅτι τὰ δύο αὐτὰ ἄρθρα ἔχουν οὐσιώδη σημασίαν, ὡς ρυθμίζοντα τὴν τύχην τοῦ προσωπικοῦ. Ἤδη, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, διὰ τοῦ Ν. Δ. 3721)1957, ἀντιμετωπίζουσα ἀνάλογον περίπτωσιν, προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρομικῶν Θεσσαλονίκης, ἀπεδέχθη ὅπως, ὡς πρὸς μὲν τὰς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως, ἰσχύουν αἱ προϋποθέσεις, αἱ προβλεπόμεναι ὑπὸ τοῦ οἰκείου Ταμείου τῶν τροχιοδρομικῶν, ὡς πρὸς δὲ τὸ ὕψος τῶν συντάξεων ἰσχύσουν οἱ Κανονισμοὶ τοῦ ΙΚΑ. Νομίζομεν, ὅτι ἡ λύσις ἐκείνη εἶναι δικαία καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ καὶ προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρομικῶν Ἀθηνῶν —Πειραιῶς. Σημειώνω, ὅτι τὸ ἀντίθετον, δηλαδὴ τὸ προβλεπόμενον ἤδη, περιέχει μίαν κολοσσιαίαν ἀντίφασιν καί, ἂν θέλετε, ἕνα παραλογισμόν, ὅτι μεταξὺ τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου καὶ τοῦ ὁρίου τῆς πλήρους συντάξεως, δὲν ὑπάρχει καμμία κλιμάκωσις καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συμπληρώνει τὰ προσόντα τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου, ἔχει ἀκριβῶς τὴν αὐτὴν σύνταξιν μὲ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ εἶχε συμπληρώσει παρὰ ἕνα μῆνα τὰ προσόντα τῆς πλήρους συντάξεως. Καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὑπάρχει μία ἀπόστασις περίπου 10 ἐτῶν ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν, ἀντιθέτως πρὸς τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὸ ΙΚΑ καὶ ἀπὸ τὴν ἀσφαλιστικὴν πρακτικήν, διὰ μέσου ὅλων τῶν κρατῶν καὶ ὅλων τῶν χωρῶν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία μας αὐτή, ἐξευρισκομένων, ἐνδεχομένως, τῶν δαπανῶν δι’ αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν. Δὲν θὰ ἐπιμείνω περαιτέρω, διότι εἶναι καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ὁμιλήσουν ἐπ’ αὐτοῦ. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἀποτελεῖ θεμελιῶδες θέμα αὐτό, τὸ ρυθμίζον τὴν τύχην αὐτῶν.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος κ. Σ. Στεφανόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§121Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τὴν συζήτησιν προέκυψε, καθ’ ἡμᾶς βέβαια, ἀναμφισβητήτως, ὅτι διὰ τῆς συμβάσεως καὶ τῆς συμφωνίας, ἐπετύχομεν ὡρισμένα πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα, ὅμως, ἐπληρώσαμεν ἀκριβότατα. Πενιχρά, ἂς εἴπωμεν, πλεονεκτήματα, μὲ βαρύτατον τίμημα. Ἐν τούτοις, ὅμως, δὲν ἐξετάζω διατὶ ἔλαβε χώραν τοῦτο. Ἔγινε διότι, ὅπως εἶπεν ἕνας ἐκ τῶν κ.κ. ὑπουργῶν, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἔχει μειωμένην δύναμιν διαπραγματεύσεων ἔναντι ἐκείνης, ἡ ὁποία συνέταξε τὸ 1924 τὴν σύμβασιν, ἢ ἀντιθέτως ἔχουν ἐπηυξημένην ἱκανότητα διαπραγματεύσεων οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Ἑταιρείας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι γεγονός. Οὐχ ἧττον, ὅμως, θὰ ἔπρεπε καὶ νομίζω ὅτι, ἐπ’ αὐτοῦ ὡμίλησαν καὶ ἄλλοι καὶ συμφωνῶ καὶ ἐγώ, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε τὰ βάρη, τὰ ὁποῖα ἐπωμίζεται τὸ κοινὸν νὰ τραποῦν πρὸς τοὺς ὤμους τῆς ἀσθενεστέρας καὶ πλέον συμπαθοῦς τάξεως τῶν τροχιοδρομικῶν. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξευρεθῇ ἕνας τρόπος, ὥστε νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὴν ἄδικον αὐτὴν μεταχείρισιν ἡ τάξις αὐτή. Καὶ εἶναι ἄδικος ἡ μεταχείρισις, διότι, ὅπως ἀνεπτύχθη, κύριοι συνάδελφοι, ἡ κλῖμαξ ἔγινε κατὰ τρόπον περίεργον καὶ ἐξωφρενικόν, ὥστε εἶναι κραυγαλέα ἡ ἀδικία. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει καὶ ἡ περίπτωσις τῆς ἀνισότητος. Καὶ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, οἱ τροχιοδρομικοὶ ἔτυχον μιᾶς μεταχειρίσεως. Ἐν τούτοις, οἱ τροχιοδρομικοὶ ἀποτελοῦν μίαν τάξιν καὶ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ προνομιακὴ μεταχείρισις τῶν μὲν ἔναντι τῶν δέ. Αὐτὴ ἡ μεταχείρισις προκαλεῖ ἕνα αἴσθημα ἀγανακτήσεως. Ἄν ἐπιμείνῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ γίνῃ ὅ,τι ἔγινεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ ἐδῶ, σᾶς λέγω, ὅτι αὐτοὶ ἐκεῖ τὸ θεωροῦν ὄχι ὡς ἐπέμβασιν τῆς Κυβερνήσεως, τὸ θεωροῦν ὡς δικαίωμά των κεκτημένον, τὸ ὁποῖον ἔχουν καὶ θὰ αἰσθανθοῦν πρῶτοι τὴν πικρίαν, ἂν κατὰ σύμπτωσιν ἡ ἀλληλεγγύη αὐτὴ δὲν ὁλοκληρωθῇ μεταξὺ ὁλοκλήρου τῆς τάξεως. Δι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ γίνῃ καὶ ἡ κραυγαλέα αὐτὴ ἀδικία καὶ ἡ ἀνισότης. Καὶ τοῦτο ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν κατεθέσαμεν. Ἄν ἡ Κυβέρνησις θελήσῃ, εἰς τὴν τροπολογίαν αὐτὴν νὰ συμφωνήσῃ, τότε, ἀφ’ ἑνὸς μὲν αἴρονται αἱ ἀνισότητες, αἴρονται αἱ ἀδικίαι, ἀφ’ ἑτέρου δὲ θὰ παύσουν αἱ συζητήσεις ἐδῶ, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται μακραὶ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ φθάσωμεν ταχύτερον εἰς τὸ τέρμα, τὸ ὁποῖον ἐπιθυμεῖ ἡ Κυβέρνησις.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης, ἔχει τὸν λόγον.

§123Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω, ἂν ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἀποδέχεται τὴν ὑποβληθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀξιοτίμων Ἀρχηγῶν τῶν Κομμάτων πρότασιν, διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν τροχιοδρομικῶν, κατ’ ἴσην μεταχείρισιν πρὸς τοὺς τροχιοδρομικοὺς Θεσσαλονίκης. Ἐὰν βεβαίως δέχεται τὴν τροπολογίαν, δὲν χρειάζεται νὰ συζητήσωμεν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Ἄν ὅμως, δὲν δέχεται τὴν τροπολογίαν αὐτήν, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ τοὺς τροχιοδρομικοὺς καὶ δὲν δημιουργεῖ τὸ παράπονον μὲ τοὺς τροχιοδρομικοὺς ποὺ ἔτυχε νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸ ΙΚΑ τῆς Θεσσαλονίκης, θὰ πρέπει νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις. Νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ πάρῃ τὴν ἀπόφασίν του ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας καὶ νὰ υἱοθετήσῃ τὴν τροπολογίαν. Θὰ ἤθελα νὰ ἀκούσω ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργόν, ἂν τὴν δέχεται ἢ ὄχι, διότι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς ὡρισμένα ἀδικήματα. Διότι θὰ ἀδικηθοῦν ὡρισμένοι ὑπάλληλοι, ἂν δὲν δεχθῇ αὐτὴν τὴν τροπολογίαν. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι, ἂν ἡ Κυβέρνησις δὲν δεχθῇ τὴν ἴσην μεταχείρισιν τῆς ὑπαγωγῆς εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν τροχιοδρομικῶν τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ ἐξυπηρετεῖ ὅλους ἀνεξαιρέτως, θὰ εἶναι μία δικαιοτέρα ρύθμισις τοῦ ζητήματος καὶ ὑπαγωγῆς αὐτῶν εἰς τὸν ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν τοῦ ΙΚΑ. Αὐτό, ἐπανειλημμένως εἶχεν ἀξιωθῇ ἀπὸ τὰς ὀργανώσεις καὶ ἔφερε πάντοτε ἡ Κυβέρνησις ἀντιρρήσεις, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἱκανοὶ πόροι ἐκεῖ, ὥστε νὰ ἠμποροῦν νὰ ρυθμισθοῦν καὶ νὰ ὑπαχθοῦν μὲ τὸ ἴδιον νομοσχέδιον. Σήμερον, ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῶν πόρων ποὺ ἀνῆλθον εἰς 24.300.000 καὶ ἀπὸ τὸ δίδραχμον καὶ ἀπὸ τοὺς πόρους, τοὺς ὁποίους σήμερον θὰ ὑπαγάγωμεν εἰς τὸ ΙΚΑ, νομίζω, ὅτι εἶναι ἱκανοὶ νὰ ὑπαχθοῦν καὶ οἱ τροχιοδρομικοὶ τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως ὑπήχθησαν καὶ οἱ τροχιοδρομικοὶ τῆς Θεσσαλονίκης. Εἶναι ἡ δικαιοτέρα λύσις ποὺ ἠμπορεῖ νὰ δοθῇ. Ἂν πάλιν δὲν θελήσητε τὴν τροπολογίαν νὰ τὴν δεχθῆτε, πάλιν ἠμπορεῖ νὰ ὑπαχθοῦν, σύμφωνα μὲ τὸ καταστατικόν των, τὸ ὁποῖον εἶναι διαφορετικώτερον τοῦ τῆς Θεσσαλονίκης, εἶναι πιὸ ἐλαφρυντικὸν εἰς τὰς ἐπιβαρύνσεις, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ ἐπιβληθοῦν εἰς τὸ ΙΚΑ. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῶν εἰς τὸ ΙΚΑ μὲ τοὺς ὅρους τοῦ Ταμείου τοῦ Προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. καὶ εἰς τὸ ὕψος τῶν συντάξεων τῶν συναδέλφων τῆς Θεσσαλονίκης.

§124Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, διὰ νὰ διευκολύνω τὴν συζήτησιν, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ παρέμβω. Εἰλικρινῶς λυποῦμαι, μὴ δυνάμενος νὰ ἀποδεχθῶ τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος κ. Στεφανοπούλου.

§125ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν τὴν ὑπογράφει μόνον ὁ κ. Στεφανόπουλος τὴν πρότασιν, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι.

§126Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τὸ θέμα, εἶναι θέμα ἀρχῆς ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, οἰκονομικὸν ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. Οἱ τροχιοδρομικοὶ τῆς Θεσσαλονίκης, ἔτυχον μιᾶς ἰδιομόρφου μεταχειρίσεως. Ἡ ἰδιόμορφος μεταχείρισις, ὀφείλεται κυρίως εἰς τὸ ὀλιγάριθμον τοῦ προσωπικοῦ τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας. Σήμερον, ποία εἶναι ἡ κατάστασις τῶν τροχιοδρομικῶν ἐδῶ; Συνταξιοδοτοῦνται τροχιοδρομικοί, συνολικῶς, περίπου, 3000, μὲ σύνολον προσωπικοῦ ἐν ἐργασίᾳ, τὸ ὁποῖον ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀπομείνῃ 948. Ποία εἶναι ἡ ἀσφαλιστικὴ δικλείς, ἡ ὁποία, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς προϋπηρεσίας, δημιουργεῖ δι’ ἕνα ἕκαστον τροχιοδρομικὸν δικαίωμα συντάξεως; 126 τροχιοδρομικοί, ἔχουν ὑπηρετήσει ἀπὸ 1–5 ἔτη καὶ ἔλαβον σύνταξιν. 289 τροχιοδρομικοὶ ἔχουν ὑπηρετήσει ἀπὸ 6–10 ἔτη καὶ ἔλαβον σύνταξιν. 326 τροχιοδρομικοὶ ἔχουν ὑπηρετήσει ἀπὸ 11–15 ἔτη καὶ ἔλαβον σύνταξιν καὶ 466 τροχιοδρομικοὶ ἔχουν ὑπηρετήσει ἀπὸ 16–20 ἔτη καὶ ἔλαβον σύνταξιν. Αὐτὴ ἡ σειρὰ τῆς συνταξιοδοτήσεως ἦτο ἐκείνη, ἡ ὁποία παρημπόδισε μίαν διάφορον ρύθμισιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ δικαιώματος. Πρὸς στιγμὴν ἐσκέφθημεν νὰ δημιουργήσωμεν καθεστὼς ἐξισώσεως, πλὴν τῶν ἐξερχομένων τροχιοδρομικῶν εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀπονομὴν τῆς συντάξεως. Ὑπελογίσαμεν τὴν ἐπιβάρυνσιν. Ἡ ἐπιβάρυνσις ἦτο μέχρι τώρα περίπου, εἰς τὸν κύκλον τῆς 30ετίας, εἰς τὸ ποσὸν τῶν 80–90 περίπου ἑκατομμυρίων. Μὲ τὴν νέαν διαρρύθμισιν ποὺ ἐκάμαμεν, ἔπρεπε νὰ ἐξεύρωμεν διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ποσὸν σημαντικόν. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς ἀναλογιστικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἀπαιτεῖται ποσὸν 415 ἢ 430 ἑκατομμυρίων. Κατὰ τὴν ἀναλογιστικὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ΙΚΑ, ἀπαιτεῖται ποσὸν 485 ἑκατομμυρίων. Οἱ ἀριθμοὶ τῆς ἀναλογιστικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, εἶναι περισσότερον ρεαλιστικοί. Ἐσκέφθημεν, λοιπόν, μὲ αὐτὸ τὸ ποσὸν ὅλοι οἱ ἐξερχόμενοι νὰ λάβουν ἑνιαίαν σύνταξιν, ἡ ὁποία κατὰ μέσον ὅρον θὰ ἀνήρχετο εἰς τὰς 800–900 δραχμὰς μηνιαίως. Τοῦτο, ὅμως, προσέκρουσεν εἰς ἕνα θέμα ἀσφαλιστικῆς ἀρχῆς, διότι θὰ ἐπήρχετο μία ἀδικία. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξισώσωμεν τὰς συντάξεις μεταξὺ τῶν προώρως ἐξελθόντων τοῦ ἐπαγγέλματος καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των ἐργαζόμενοι εἰς τὴν Ἑταιρείαν ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν. Δίκαιον, λοιπόν, ἦτο νὰ ἀκολουθήσωμεν τὸν ὀρθόδοξον τρόπον συνταξιοδοτήσεως καὶ νὰ δώσωμεν συντάξεις εἰς ἕνα ἕκαστον, βάσει τῶν ἐτῶν πραγματικῆς ὑπηρεσίας. Καὶ αὐτὸ πράττομεν. Ἡ τοιαύτη ἐν ἀσφαλίσει προϋπηρεσία ἔπρεπε κἄπου νὰ στηριχθῇ καὶ ὡς πλέον κατάλληλον ὅριον ἐθεωρήθη ἡ τιθεμένη ὑπὸ τοῦ κανονισμοῦ τοῦ Ταμείου βάσις τῆς 20ετίας. Ἄλλο θέμα εἶναι τὸ θιγὲν περὶ τοῦ χαρακτηρισμοῦ ἑνιαίως τῆς ὑπηρεσίας τῶν ὑπαλλήλων τῶν γραφείων, δηλαδὴ τῆς ἐσωτερικῆς ὑπηρεσίας, ὡς ἐργασίας βαρείας περιπτώσεως. Ἐάν, ὅμως, ἐγένετο δεκτόν, ὡς αἴτημα ἐπαγγελματιῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἐπίσης δεκτὸν καὶ ἀνάλογον αἴτημα τῶν ὑπαλλήλων ὅλων τῶν ἄλλων κατηγοριῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον, ὡς ἀντιλαμβάνεσθε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ. Οὐδαμοῦ θεωρεῖται ὡς βαρεῖα ἐργασία, χρῄζουσα ἰδιαιτέρας προστασίας, ἡ τοιαύτη τοῦ γραφείου. Κατόπιν τούτου περιωρίσθημεν νὰ δεχθῶμεν μόνον τὴν περίπτωσιν τῆς βαρείας ἐργασίας, διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς, τοὺς ἐκτελοῦντας ἐξωτερικὴν ὑπηρεσίαν. Καὶ ἡ ἄλλη περίπτωσις, ἡ ἐξομοίωσις μὲ τοὺς τροχιοδρομικοὺς Θεσσαλονίκης, ἐξητάσθη καὶ αὐτὴ μὲ ἰδιαιτέραν προσοχήν. Κατὰ τὴν σύμβασιν τοῦ 1957, ἡ προβλεπομένη δαπάνη ἦτο τῆς τάξεως τῶν 17 ἑκατομμυρίων. Ἡ νέα ρύθμισις, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη μετὰ μακρὰς διαπραγματεύσεις, ἀπαιτεῖ δαπάνην τῆς τάξεως τῶν 24 ἑκατομ. Ἑπομένως, ὅπως βλέπετε, ἐξευρέθησαν πόροι σημαντικοὶ διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ ἐγένετο θαρραλέον καὶ σταθερὸν βῆμα πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἔχοντες, ὅμως ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι ἡ ἀπαιτηθησομένη δαπάνη θ’ ἀπαιτοῦσε νέους προσθέτους πόρους καὶ θὰ ἔπρεπε πλέον νὰ βασισθῇ ἐπὶ τοῦ ὀλιγαρίθμου ἀριθμοῦ τῶν ἀπομενόντων ἐν τῇ ἐργασίᾳ ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς συνταξιούχους, ἐσκέφθημεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου καὶ ἐστάθημεν εἰς τὰ ὅρια τὰ συνταξιοδοτικά, εἰς τὰ ὁποῖα ἐστάθημεν. Ἐκτὸς τούτου ὑπεστηρίχθη ἡ ἄποψις, κατὰ τὴν ὁποίαν, αἱ συντάξεις ὡρισμένης κατηγορίας τροχιοδρομικῶν, μὴ τύχουν βελτιώσεως. Οὗτοι ἀνέρχονται εἰς 700 καὶ συνταξιοδοτοῦνται μέν, ἀλλὰ ἔχουν ὀλίγα ἔτη πραγματικῆς ὑπηρεσίας ἐν ἀσφαλίσει. Ἐὰν ὅμως ἐφηρμόζετο ἡ ἄποψις αὕτη, θὰ συνέβαινεν ὅ,τι συνέβη καὶ μὲ τοὺς καπνεργάτας, οἱ ὁποῖοι ὑπήχθησαν εἰς τὸ ΙΚΑ, μὴ τυχόντες συντάξεως ἐλαχίστου ὁρίου. Ἐάν, ὅμως, συνέβαινεν αὐτό, θὰ ἀνέκυπτεν, αὐτομάτως, τὸ αἴτημα τῆς ἐξισώσεως τῶν συντάξεων τῶν τροχιοδρομικῶν μὲ ἐκείνας τῶν ἄλλων κατηγοριῶν συνταξιούχων τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ θὰ ὑπῆρχεν ἐκ μέρους των ἡ διεκδίκησις τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου συντάξεως, τὴν ὁποίαν παρέχει τὸ Ι.Κ.Α. Αἱ σκέψεις αὗται μᾶς ὡδήγησαν εἰς τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεως ταύτης. Διὰ τὸν ἠσφαλισμένον, τὸν πλησιάζοντα τὴν κλιμάκωσιν καὶ ἐλάχιστα ὑπολειπόμενον εἰς χρόνον διὰ νὰ λάβῃ ἀνωτέραν σύνταξιν, γεννᾶται ἓν αἴσθημα ἀδικίας. Ἀπόλυτον ἰσότητα δὲν εἶναι δυνατὸν ἀτυχῶς, νὰ ἔχωμεν μὲ τὰ ὅρια καὶ περιπτώσεις. Εἶναι ἀνάγκη πάντοτε νὰ γίνωνται διακρίσεις, σύμφωνα μὲ τὰ ἔτη ὑπηρεσίας. Οἱ παλαιότεροι ἡμῶν, εἶχον ὁρίσει ὡς ἐλάχιστον ὅριον πραγματικῆς ὑπηρεσίας, διὰ νὰ λάβῃ τις σύνταξιν, τὴν 20ετίαν. Ἐὰν ἐξήρχετό τις, πρὸ τῆς συμπληρώσεως παρ’ αὐτοῦ 20ετοῦς πραγματικῆς ὑπηρεσίας, δὲν ἐλάμβανε οὐδεμίαν σύνταξιν. Ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας, τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι συνεπλήρωσαν 19 ἔτη 5 μῆνας καὶ 25 ἡμέρας ἐν ἀσφαλίσει δὲν ἔλαβον καμμίαν σύνταξιν. Ἐξ ἄλλου, ὅμως, ὑπῆρχε καὶ τὸ θέμα τῶν τροχιοδρομικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον μὲν συμπληρώσει 20 ἔτη ὑπηρεσίας, ἀλλὰ δὲν εἶχον συμπληρώσει τὸ 55ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Ἐρρίφθη ἡ ἰδέα, λοιπόν, τῆς προστασίας καὶ αὐτῶν καὶ ἐπετύχομεν τὴν προστασίαν των. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν οἱ τροχιοδρομικοὶ ἔτυχον καλυτέρας προστασίας καὶ ἐκείνης τῆς ὁποίας τυγχάνουν οἱ Δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἀναφορικῶς μὲ τὴν περίπτωσιν καταργήσεως θέσεως. Εἰς Δημοσίους ὑπαλλήλους, ἀπολυομένους μετὰ συμπλήρωσιν ὑπηρεσίας 20 ἐτῶν, λόγῳ καταργήσεως θέσεως καὶ μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ εἰσηγητοῦ, λαμβάνει ὡς σύνταξιν περίπου 500 δραχ. μηνιαίως. Ὁ τροχιοδρομικὸς ὁ μὴ ἔχων τὰς προϋποθέσεις τοῦ Ι.Κ.Α. μὲ τὴν λύσιν τὴν ὁποίαν ἐκάμαμε ἀποδεκτήν, ξεύρετε ποίαν σύνταξιν θὰ πάρῃ; Θὰ πάρῃ σύνταξιν 504 δραχμάς. Τόσον ὑπολογίζεται νὰ πάρῃ. Ὁ τροχιοδρομικὸς ὁ ἐξερχόμενος λόγῳ αὐτῆς τῆς περιπτώσεως, παίρνει 554 δραχμάς. Κατὰ συνέπειαν, περίπου, οἱ τροχιοδρομικοὶ αὐτῆς τῆς κατηγορίας, ἀπολαμβάνουν τῶν αὐτῶν εὐεργετημάτων ποὺ ἀπολαμβάνουν, οἱ λόγῳ καταργήσεως θέσεως ἐξερχόμενοι ὑπάλληλοι. Ἕνα τρίτον θέμα, τὸ ὁποῖον εἶχε κινηθῆ καὶ εἶχεν ἀνακύψει κατὰ τὴν συζήτησιν καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο θέμα ὀφειλόμενον εἰς τὴν δραστηριότητα τῆς ὁμάδος τῶν ὑπερηλίκων συνταξιούχων, ἦτο τὸ θέμα τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς καὶ νοσοκομειακῆς περιθάλψεως. Τὸ αἴτημά των ἦτο, ὅτι αἱ συντάξεις μας εἶναι μικραὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ἀσθενείας, καὶ ἐπειδὴ εἴμεθα ὑπερήλικες κἄτι ἔχομεν, ζητῶμεν μίαν ἰδιαιτέραν προστασίαν. Θέλομεν, μᾶς εἶπον, νὰ μᾶς παράσχητε ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν δωρεάν.

§127Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τὴν ἔχουν ὅλοι οἱ συνταξιοῦχοι αὐτήν.

§128Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, αὐτοὶ δὲν εἶχον δωρεὰν περίθαλψιν.

§129Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει κανένας συνταξιοῦχος τοῦ ΙΚΑ ποὺ δὲν τὴν ἔχει;

§130Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε οἱ τροχιοδρομικοὶ δὲν εἶχον. Καὶ αὐτὸ τὸ αἴτημα, ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα αἰτήματα, ἐγένετο ἀποδεκτόν. Αὐτὰ περίπου εἶναι τὰ κυριώτερα σημεῖα. Καὶ τέταρτον σημεῖον ἦτο τὸ θέμα τῶν ἀποζημιώσεων. Αἱ ἀποζημιώσεις ὑπελογίσθησαν ηὐξημέναι καὶ παντοῦ ὅπου καταβάλλεται ἀποζημίωσις, εἴτε εἰς τοὺς ἐργάτας εἴτε εἰς τοὺς ὑπαλλήλους, ἐκείνους μάλιστα, οἱ ὁποῖοι εἶχον συμπληρώσει τὸ ὅριον ἡλικίας, καταβάλλεται ηὐξημένη. Καὶ ἀφοῦ σᾶς ἀνέλυσα διὰ ποίους λόγους οἰκονομικοὺς κατ’ ἀρχὴν καὶ ἀσφαλιστικοὺς δὲν ἀποδέχομαι τὴν πρότασιν τῆς Θεσσαλονίκης καὶ διὰ νὰ μὴ κουράσω τὴν Βουλήν, διότι εἶδα σωρείαν προτάσεων, δύο μόνον τροπολογίας, ἀπὸ ὅσας ἔχω μελετήσει ἀποδέχομαι. Αἱ δύο αὐταὶ τροπολογίαι ἀφοροῦν δύο διακεκριμένας περιπτώσεις. Ἡ μία ἀφορᾶ τοὺς τροχιοδρομικούς, οἱ ὁποῖοι εἶχον συνταξιοδοτηθῆ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον χρόνια προϋπηρεσίας, ἀλλὰ εἶχον συνταξιοδοτηθῆ ἢ εἶναι ὑπὸ συνταξιοδότησιν, λόγῳ ἀνικανότητος προελθούσης ἐκ βιαίου συμβάντος ἐξ ἀτυχήματος. Αὐτὴν τὴν περίπτωσιν τῶν τροχιοδρομικῶν διὰ μιᾶς τροπολογίας τὴν προστατεύομεν. Καὶ συγκεκριμένως προστατεύω τὴν κατηγορίαν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ ποσοστοῦ 50% καὶ ἄνω, δηλαδὴ περιλαμβανομένου καὶ τοῦ 50, δεδομένου, ὅτι μέχρι τοῦδε ἴσχυε τὸ 66. Αὐτὸ τὸ ὑποβιβάζω καὶ περιλαμβάνω καὶ τὴν κατηγορίαν ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν ἀνικανότητα λόγῳ βιαίου συμβάντος 50%. Ἡ σχετικὴ τροπολογία, ἡ ὁποία ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ σειρὰ τοῦ ἄρθρου 4, θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ κάμῃ ἀποδεκτήν, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Προκειμένου περὶ συνταξιούχων λόγῳ ἀναπηρίας ἐκ βιαίου συμβάντος μὲ βαθμὸν ἀνικανότητος πρὸς ἐργασίαν 50% καὶ ἄνω, ἡ καταβλητέα ὑπὸ τοῦ ΙΚΑ σύνταξις μετὰ τῶν πάσης φύσεως τυχὸν ἐπιδομάτων καὶ προσαυξήσεων δὲν δύναται νὰ εἶναι μικροτέρα τοῦ ἰσχύοντος ἑκάστοτε κατωτάτου ποσοῦ καταβλητέας παρὰ τοῦ ΙΚΑ συντάξεως, προσαυξανομένης κατὰ 50%». Κατὰ συνέπειαν αἱ συντάξεις ὅλων αὐτῶν αὐξάνονται κατὰ 50%. Καὶ μία δευτέρα τροπολογία προσώπων, τὰ ὁποῖα ἔχουν κάποιαν ἀνάγκην βοηθείας: «Προκειμένου περὶ συνταξιούχων τοῦ καταργουμένου Ταμείου ὑπερβάντων τὸ 70ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας καὶ ἐχόντων πραγματοποιήσει ὑπερτεσσαροκανταετῆ συντάξιμον ὑπηρεσίαν, τὸ ποσὸν τῆς καταβλητέας συντάξεως συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ παρόντος προσαυξάνεται κατὰ τὸ ποσοστὸν τὸ προβλεπόμενον ὑπὸ τῆς παραγρ. 10 τοῦ ἄρθρου 29 τοῦ ἀναγκ. νόμου 1846)51, μὴ ἐφαρμοζομένων εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην τῶν περιορισμῶν τῶν διατάξεων τῶν παραγράφων 3 καὶ 4 τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω ἄρθρου». Αὐτὰς τὰς δύο τροπολογίας εἰσηγοῦμαι καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ τὰς υἱοθετήσῃ. Πέραν τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν τὸ ὅλον θέμα εἶναι κατ’ ἐξοχὴν οἰκονομικόν. Τὸ ΙΚΑ διετύπωσεν ἀντιρρήσεις καὶ ἀντιρρήσεις βασίμους καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶ ὁποιανδήποτε ἄλλην οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν πέραν ἐκείνων τῶν ἐπιβαρύνσεων, αἱ ὁποῖαι ἔχουν μαθηματικῶς ὑπολογισθῆ καὶ οἱ ἀναλογισταὶ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν ἔχουν εἰσηγηθῆ.

§131Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς διὰ νὰ ἀπορρίψῃ τὴν τροπολογίαν μας, ἐπεκαλέσθη δύο ἐπιχειρήματα. Ἐπεκαλέσθη ἀφ’ ἑνὸς μὲν λόγους ἀρχῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου λόγους οἰκονομικούς. Θέμα ἀρχῆς ἀκριβῶς εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἐπεκαλέσθημεν καὶ εἴπομεν, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ὑπάρχῃ διαφορετικὴ μεταχείρισις εἰς τὴν αὐτὴν καὶ ἰδίαν τάξιν. Εἶναι ἀπαράδεκτον ὅπως οἱ μὲν θεωροῦνται ὡς προνομιοῦχοι καὶ οἱ ἄλλοι ὡς πολῖται ἠλαττωμένης ἀξίας. Ὁ κ. ὑπουργός, ἐπεκαλέσθη ἀντὶ ἀρχῆς τὸν ἀριθμόν. Εἶπε δηλ., ἐπειδὴ οἱ ἐξερχόμενοι ἐκ Θεσ)νίκης θὰ εἶναι 300, ἐνῷ ἐδῶ θὰ εἶναι 1000, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος, κατ’ αὐτόν, ἐπιβάλλει τὴν ἀπόρριψιν τῆς τροπολογίας μας. Οὐχ ἧττον ἡ ἀρχὴ παραμένει ἀκλόνητος, ὅτι δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον μίαν καὶ τὴν αὐτὴν τάξιν ἐργαζομένων διαφορετικὰ νὰ τὴν μεταχειρίζεται τὸ Κράτος εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα καὶ διαφορετικὰ εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα. Ἡ ἀνισότης αὐτὴ δημιουργεῖ εἰς τὰς ψυχὰς ἐκείνων ποὺ τυγχάνουν χειροτέρας μεταχειρίσεως τὴν συνείδησιν, ὅτι ἀδικοῦνται ἐνῷ ἔχουν τὰ αὐτὰ δικαιώματα μὲ τοὺς ἄλλους ἐν Θεσσαλονίκῃ συναδέλφους των, οἱ ὁποῖοι τυγχάνουν προνομιούχου μεταχειρίσεως. Δημιουργεῖ τοῦτο καὶ εἰς τούτους, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς πρώτους ὡς αἰσθήματος ἀλληλεγγύης τὴν ἀγανάκτησιν καὶ τὴν πικρίαν. Τὰ αἰσθήματα δὲ αὐτά, δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀφήνωμεν νὰ καλλιεργῶνται εἰς τὰς τάξεις τῶν ἐργαζομένων. Τὸ θέμα τῆς δικαιοσύνης πέραν τοῦ τῆς ἰσότητος παραβιάζεται ἐξ ἴσου, ἐξάγεται ἀπὸ τὸν τρόπον ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔχει γίνει ἡ κλιμάκωσις εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἐκείνων ποὺ πρόκειται νὰ τύχουν συντάξεων. Τὸ θέμα τῆς ἀνισότητος εἶναι καθ’ ἡμᾶς ἔκδηλον καὶ ἐξοργιστικόν. Διότι ποῖος εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἐκείνους μὲν τοὺς θεωροῦμεν ὡς ἐργαζομένους, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ τύχουν εἰδικῆς μεταχειρίσεως, τοὺς δὲ ὑπολοίπους παραγνωρίζομεν καὶ τοὺς μεταχειριζόμεθα κατὰ τρόπον διαφορετικὸν καὶ ἄσπλαχνον. Ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητος καὶ τῆς δικαιοσύνης τὴν ὁποίαν ἐπεκαλέσθημεν, δὲν κατώρθωσε νὰ τὴν διασείσῃ καὶ νὰ τὴν ἀποκρούσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας παρὰ μόνον ἐπικαλούμενος τὸν ἀριθμὸν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναμφιβόλως τὴν σημασίαν του προκειμένου περὶ τοῦ οἰκονομικοῦ θέματος. Ὁ κ. ὑπουργὸς προσεπάθησε νὰ μᾶς ἐντυπωσιάσῃ καὶ ὡμίλησε περὶ 300 ἢ 400 ἑκατομ. δραχ. Καλύτερον νὰ μὴ ἔφερεν ἀριθμούς, διότι αἱ διαφοραὶ αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὰς ἀναλογιστικὰς μελέτας τῶν ὑπηρεσιῶν του, θὰ ἔπρεπε νὰ προκαλέσουν τὴν προσοχήν του καὶ τὴν ἐπέμβασίν του, διὰ νὰ μὴ λέγῃ πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι οἱ μὲν ὁμιλοῦν περὶ 300 καὶ ἄλλοι περὶ 400 ἑκατομμυρίων. Ἀλλὰ αὐτοὶ οἱ ἀριθμοὶ ἀνάγονται εἰς κύκλον δέκα, εἴκοσι ἐτῶν. Ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ ἐξετάσωμεν τὴν ἐπιβάρυνσιν, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ κατ’ ἔτος διὰ τῆς καθιερώσεως τῆς ἀρχῆς τῆς ἴσης μεταχειρίσεως. Ποία θὰ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτή; Ἠκούσατε τί ἀπήντησεν ὁ κ. ὑπουργός; Διότι ἐπωφελήθη τῆς εὐκαιρίας νὰ μᾶς δώσῃ πολυτίμους πληροφορίας εἰς τὸ γενικὸν ἀσφαλιστικὸν θέμα, ἔφθασεν ἀκόμη μέχρι τῶν καπνεργατῶν, ἔφθασεν ἐπίσης μέχρι τῶν διαφόρων ἀσφαλιστικῶν ἀρχῶν, τὰς ὁποίας ἀναγνωρίζω, ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν καμμίαν θέσιν εἰς τὸ κρινόμενον θέμα καὶ δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ παρατείνουν τὴν συζήτησιν καὶ νὰ προκαλοῦν σύγχυσιν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ποία εἶναι, λοιπόν, ἡ πραγματικὴ ἐτησία ἐπιβάρυνσις; Διότι περὶ αὐτῆς πρόκειται ἐνταῦθα καὶ αὐτὸ νὰ συζητήσωμεν. Τὸ θέμα τῆς ἀρχῆς δηλαδὴ τῆς ἰσότητος καὶ τῆς δικαιοσύνης εἶναι ὑπὲρ τῆς ἰδικῆς μας τροπολογίας καὶ δὲν πρέπει νὰ συζητῆται. Ἐρχόμεθα, λοιπόν, εἰς τὸ οἰκονομικὸν θέμα. Σήμερον μὲ τὴν διαρρύθμισιν τοῦ νομοσχεδίου, ἡ ἐπιβάρυνσις εἶναι 24 ἑκατομμ. Μὲ ἐκείνην τὴν ὁποίαν ζητοῦμεν ἡμεῖς ἐν ὀνόματι τῆς ἰσότητος, ποία εἶναι ἡ ἐπιβάρυσις; Εἶναι 28 ἢ τὸ πολὺ 30 ἑκατομμύρια. Πρόκειται περὶ 5–7 ἑκατομ. δραχμῶν ἐπὶ πλέον. Ποῦ θὰ εὑρεθοῦν θὰ μοῦ εἴπητε; Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ λαμβάνωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ ἄνευ ἐνισχύσεως οἰκονομικὴ ἐπιβάρυνσις καὶ ὁ οἰκονομικὸς κλονισμὸς τοῦ ΙΚΑ εἶναι εἰς βάρος τοῦ συμφέροντος τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ ἑπομένως εἰς βάρος τοῦ συμφέροντος τοῦ Ἔθνους. Ἠκούσατε, ἤδη, ὅτι προκειμένου περὶ τοῦ δεκαλέπτου δὲν ἔχει ἐπεκταθῆ εἰς τὰς πέντε γραμμὰς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τρεῖς γραμμὰς τοῦ Πειραιῶς ποὺ κρατεῖ ἡ Ἑταιρεία. Εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐπεκταθῇ τὸ 10λεπτον. Ἄν λοιπόν, τὸ 10λεπτον ἐπεκταθῇ, ἀπὸ πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἔχω —δὲν λαμβάνω τὴν εὐθύνην αὐτῶν, εἶναι ὅμως κατ’ ἐμέ, αἱ πληροφορίαι αὗται βάσιμοι— μία τοιαύτη ἐπέκτασις τοῦ 10λέπτου εἰς τὰς ἐν λόγῳ γραμμὰς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὰς τρεῖς τοῦ Πειραιῶς θὰ ὑπερέβαινε τὰ 7–8 ἑκατομμύρια. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον χωρὶς νὰ κλονίσωμεν τὸ ΙΚΑ, θὰ καλύψωμεν τὴν διαφοράν, τὴν ὁποίαν συνεπάγεται ἡ ρύθμισις ἐκείνη, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς προτείνομεν τῆς ἐξομοιώσεως τῶν ἐξερχομένων βάσει τοῦ παρόντος τροχιοδρομικῶν μὲ τοὺς ἐν Θεσσαλονίκῃ. Νομίζω, ὅτι προκειμένου νὰ περισώσωμεν τὴν ἀρχὴν τῆς ἰσότητος καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ νὰ προλάβωμεν ἐνδεχομένους ψυχολογικοὺς ἀντικτύπους, τῶν ὁποίων ὅλοι ἀντιλαμβάνεσθε τὴν σημασίαν ἀπὸ τὸ κλῖμα τὸ ὁποῖον ἐπικρατεῖ εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν ἐργαζομένων τῆς Η.Ε.Μ., δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν προτεινομένην λύσιν καὶ τροπολογίαν. Ὅπως προηγουμένως ἐλέχθη, ὡς πρὸς τὴν κατάργησιν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων, ὅτι προκειμένου νὰ περισώσωμεν μίαν ἀρχὴν βασικὴν διὰ τὸ δημοκρατικόν μας πολίτευμα, ὅπως εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, τὰ 1–2 ἑκατομμύρια θὰ ἔπρεπε νὰ καταβληθοῦν ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, ἀφοῦ τὸ Κράτος δὲν προέβλεψε τὴν εἴσπραξίν των. Κακῶς, δὲ εἶπεν, ὁ κ. ὑπουργός, προηγουμένως, ὅτι τὸ Κράτος εἶναι ἁπλοῦς εἰσπράκτωρ. Τὸ Κράτος δὲν εἶναι ἁπλοῦς εἰσπράκτωρ, εἶναι ἐγγυητὴς τῆς εἰσπράξεως, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ παρακολουθῇ τὴν εἴσπραξιν καὶ ἂν δὲν πράττῃ τὸ καθῆκόν του, τότε σημαίνει, ὅτι παραγνωρίζει τὴν κοινωνικὴν ἀποστολήν του, τοῦτο σημαίνει, ὅτι παραμελεῖ τὴν κοινωνικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ὤφειλε νὰ ἐφαρμόζῃ. Ὅπως λοιπόν, προηγουμένως ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀρχῆς τῆς καταργήσεως τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων, πολὺ ὀρθῶς ἄφησε τὴν Βουλὴν ἐλευθέραν, οὕτω καὶ τώρα, κατόπιν τῶν ὑπολογισμῶν ποὺ σᾶς ἀνέφερα καὶ αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀκριβεῖς, ὀφείλει νὰ μᾶς ἀφήσῃ ἐλευθέρους νὰ ἀποφανθῶμεν ἐπὶ ἑνὸς ἄλλου θέματος ἀρχῆς. Δὲν εἶναι δυνατόν, νομίζω, ἐν ὀνόματι τῆς ἀρχῆς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἰσότητος νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἴσην μεταχείρισιν, ἡ ὁποία τέλος πάντων δὲν μᾶς ἐπιβάλλει μεγάλας ἐπιβαρύνσεις καὶ ἡ ὁποία ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ μίαν ἄλλην ἰσότητα, τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ 10λέπτου εἰς ὅλας τὰς γραμμάς. Ἐάν, λοιπόν, κ. Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ὁ ὁποῖος προηγουμένως ὀρθῶς εἰς τὸ θέμα τῆς καταργήσεως τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων συνέβαλεν, ὥστε ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ θέσῃ θέμα ἐμπιστοσύνης καὶ νὰ ἀφήσῃ ἐλευθέραν τὴν Βουλὴν νὰ ἀποφασίσῃ, νομίζω, ὅτι θὰ θελήσῃ νὰ ἀφήσῃ καὶ τώρα τὸ θέμα ποὺ τὸν ἀφορᾷ τὴν Βουλὴν ἐλευθέραν νὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τῆς τροπολογίας ἐπὶ τῆς ὁποίας ἡμεῖς θὰ ζητήσωμεν ὀνομαστικὴν ψηφοφορίαν, ἵνα ὁ καθεὶς ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του.

§132Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, παρηκολούθησα μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον τὰ ὅσα ὑπεστηρίξατε. Αἱ ἀπόψεις θὰ εἶχον μεγάλην βαρύτητα, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ περίπτωσις τῆς προστασίας καὶ τῆς βελτιώσεως τῶν συνταξιούχων καὶ τῶν ἀποδοχῶν ἑνὸς ἑκατομμυρίου καὶ πλέον ἠσφαλισμένων ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων. Διὰ ποίαν ἰσότητα ὁμιλεῖτε; Οἱ μὲν τροχιοδρομικοὶ τῆς Θεσσαλονίκης εἶχον ἰδιαίτερον ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν καὶ ὑπὸ ἄλλας προϋποθέσεις καὶ ἐντελῶς ἄλλας βάσεις, ὅπως ἄλλον ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν ἔχει τὸ προσωπικὸν τῶν Ἠλεκτρικῶν Σιδηροδρόμων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ μὲ ἄλλας προϋποθέσεις ἀπονέμει παροχάς, ὅπως ἐπίσης, ἄλλας προϋποθέσεις ἔχει τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ τέλος, ἄλλας προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως καὶ λοιπῶν παροχῶν ἔχει ὁ ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς τῶν Τροχιοδρομικῶν. Ἐὰν ἐπρόκειτο αὐτὴν τὴν ἀρχὴν τῆς ἰσότητος, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ δικαίου νὰ ὑποστηρίξωμεν, θὰ ἔπρεπε ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τὸ σύνολον αὐτῶν τῶν ὀργανισμῶν νὰ συγχωνευθοῦν, ὥστε διὰ τῆς συγχωνεύσεως τούτων νὰ δημιουργηθῇ ἑνιαῖος φορεὺς ἀσφαλίσεως καὶ κοινὸς κανὼν δικαίου καὶ κατὰ συνέπειαν τὸ ποσοστὸν ἀσφάλιστρον, τὸ ὁποῖον οὐσιαστικῶς προσφέρει ὁ ἐργαζόμενος ἄνθρωπος, διότι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀντίτιμον τῆς ἐργασίας του, αὐτὸ τὸ ποσοστὸν νὰ ἔλθῃ εἰς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ συνόλου τῶν ἐργατῶν μεταφορᾶς, ἢ τοῦ συνόλου τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων τῆς χώρας. Ὅπως ὑπεστήριξα τὴν ἀρχήν, ὅτι δὲν νοεῖται ρύθμισις προβλήματος κοινωνικοῦ ἐπ’ ἀπωλείᾳ κεκτημένων δικαιωμάτων τοῦ ἐργαζομένου, τὸ ἴδιον ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν νοεῖται, διὰ μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν, μία μεταχείρισις ἐντελῶς διάφορος, εἰς βαθμὸν τοιοῦτον, ὅπου θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προκαλέσῃ δικαιολογημένην ἐξέγερσιν εἰς τὰς συνειδήσεις τῶν ἠσφαλισμένων ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων. Διότι πράγματι ὑπάρχει αἴτημα βελτιώσεως τῶν συντάξεων καὶ τὸ γνωρίζουν ὅλοι οἱ συνάδελφοι, τόσον οἱ βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅσον καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, καὶ ὑφίσταται πρόβλημα συνταξιοδοτικὸν, ὑφίσταται δηλαδή, ἓν πρόβλημα ποὺ ἑκάστοτε ἀναπηδᾷ ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῆς βελτιώσεως τῶν συντάξεων ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι εἶναι κατώτεραι τῶν ἤδη παρεχομένων. Διατί, κ. Ἀρχηγέ τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, αὐτὴ ἡ ἀρχὴ τὴν ὁποίαν ἐπεκαλέσθητε δὲν ἰσχύει διὰ τοὺς καπνεργάτας; Οἱ 40.000 τῶν καπνεργατῶν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐξέλθει τοῦ ἐπαγγέλματος εὑρίσκονται εἰς πολὺ κατώτερα περιθώρια ἀσφαλιστικὰ καὶ ἔχουν ἓν βασικὸν αἴτημα, τὸ ὁποῖον ἑκάστοτε προβάλλουν νὰ βελτιώσουν καὶ αὐτοὶ τὴν τύχην των καὶ νὰ τύχουν τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως τῆς ὁποίας τυγχάνουν διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου οἱ τροχιοδρομικοὶ τῶν Ἀθηνῶν. Τὸ αἴτημα αὐτῆς τῆς τάξεως δὲν εἶναι νὰ φθάσουν εἰς τὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα, οὔτε εἰς τὰς κλιμακώσεις τῶν συντάξεων τῶν τροχιοδρομικῶν, ἀλλὰ νὰ φθάσουν εἰς αὐτὰ τὰ παρ’ ὑμῖν ἐπικρινόμενα ἐλάχιστα ὅρια. Εἶμαι ὀπαδὸς τῆς ἀσφαλιστικῆς ἰδέας. Εἰς τὴν συνείδησίν μου ἔχω θεοποιήσει τὴν κοινωνικὴν ἀλληλεγγύην καὶ πάντοτε, ὅπου δήποτε καὶ ἂν εὑρεθῶ ὑποστηρίζω καὶ θὰ ὑποστηρίζω τὴν ἄσκησιν δημιουργικῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἀνυψώσεως τῆς θέσεως τοῦ ἐργαζομένου ἀνθρώπου. Αὐτὴν ὅμως τὴν ἀνύψωσιν τὴν θέλω ὑπὸ τὴν μορφὴν τὴν καθολικὴν καὶ αὐτὴν τὴν καθολικότητα ἀναζητεῖ καὶ ἐπιζητεῖ παντοιοτρόπως νὰ δημιουργήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Δὲν εἶναι, κατὰ συνέπειαν, δυνατὸν διὰ μίαν μεμονωμένην περίπτωσιν νὰ εἴπω, ξέρετε αὐτὴν τὴν στιγμὴν μοῦ λείπουν 6.000.000 διὰ νὰ καλύψω τὸ νέον ἀσφαλιστικὸν ἄνοιγμα τὸ ὁποῖον μοῦ ζητεῖται καὶ τὸ ὁποῖον, ἐνῷ εἴχομεν μίαν βάσιν 8.000.000 ἐφθάσαμεν εἰς τὰ 24.000.000 καὶ τώρα θέλομεν ἄλλα 6.000.000 διὰ νὰ φθάσωμεν τὰ 30.000.000. Αὐτὰ τὰ ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τὸ ἀντίτιμον τῆς ἐργασίας καὶ γενικῶς ἀπὸ τὸν μόχθον τῶν ἐργαζομένων, ἀφοροῦν τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Δὲν εἶναι κτῆμα μιᾶς μεμονωμένης ὁμάδος προσώπων. Εἶναι κτῆμα τοῦ συνόλου τῶν ἐργατῶν, τῶν ὑπαλλήλων τῆς χώρας. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται μόνον περὶ αὐτοῦ. Εἰς τὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον μοῦ ἀπηύθυνε τὸ Ι.Κ.Α., ξεύρετε, κ. Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, τί ἀναφέρει; Ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων, «ὅτι ἡ μελετωμένη συγχώνευσις ὑπερβαλοῦσα ὅλας τὰς λαβούσας χώραν προηγουμένως εἰς ὑπερευνοϊκὴν μεταχείρισιν, ὄχι ἁπλῶς διάφορον τῆς γενικῆς διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ Ι.Κ.Α. τοιαύτης, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον κρινομένην ἀπολύτως ἀντιασφαλιστικὴν θέλει δημιουργήσει πλείστας δυσχερείας». Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ εἰς τὸ Ι.Κ.Α. συγχώνευσις τοῦ Ταμείου τῶν τροχιοδρομικῶν περικλείει τὴν ἰδιαιτέραν μεταχείρισιν, ἡ ὁποία ἔναντι τῶν ἄλλων, ἴσως εἶναι προνομιοῦχος καὶ πρὸς τὴν ὁποίαν ἐν τούτοις, ἐχωρήσαμεν μὲ τὴν σκέψιν, ὅτι οἱ τροχιοδρομικοί, ὡς τάξις, σπουδαίως συνέβαλεν εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συγκοινωνιῶν τῆς πρωτευούσης καὶ ἕνεκα τούτου ἦτο ἀξία εὐνοϊκωτέρας μεταχειρίσεως. Γνωρίζετε καλῶς, ὅτι τὰ μέσα τῆς συγκοινωνίας καὶ τῶν μεταφορῶν, τὰ πολύτιμα αὐτὰ στοιχεῖα τῆς συγχρόνου οἰκονομίας, ἐξυπηρετήθησαν ὑπὸ τῶν τροχιοδρομικῶν, οἱ ὁποῖοι πάντοτε εἰργάσθησαν μὲ εὐσυνειδησίαν καὶ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινοῦ. Τὸ ἐνδιαφέρον μας ἔναντι αὐτῶν κατεδείχθη εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις καὶ προσφάτως μὲ τὸ μισθολογικὸν καὶ παρὰ τὴν δυσμένειαν τῶν σημερινῶν περιστάσεων, τὴν ὁποίαν δημιουργεῖ διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς ἡ ἰδιομορφία τοῦ συγκοινωνιακοῦ μας προβλήματος, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἄφησεν εὐκαιρίαν ποὺ νὰ μὴ προστατεύσῃ τὴν τάξιν αὐτήν. Ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ ἡγεσία τῶν τροχιοδρομικῶν ἔλεγεν, ὅτι ἡ Ἑταιρεία Μεταφορῶν ἔχει ἐλλείμματα καὶ ἐδημιούργει οὕτω πρόβλημα δι’ ἡμᾶς, διότι καὶ ἂν ἠθέλομεν νὰ ἀμφισβητήσωμεν, τὰ ἐλλείμματα τῆς Ἑταιρείας, ἤρχετο αὕτη μὲ τὰς προκηρύξεις τῆς ἡγεσίας τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ ἔλεγε, διατὶ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι δὲν ἔχομεν ἐλλείμματα; Ἰδού, ὅτι ἡ ἡγεσία τῶν τροχιοδρομικῶν, βεβαιοῖ τὴν ὕπαρξιν ἐλλειμμάτων, ἀκόμη καὶ τότε διεκδικήσαμεν ὑπὲρ αὐτῶν οἰκονομικὴν βελτίωσιν. Ὅταν μάλιστα τοὺς παρώτρυνα νὰ πᾶνε εἰς τὴν διαιτησίαν, αὐτοὶ ἀπήντουν, ὅτι δὲν καταφεύγομεν εἰς αὐτὴν διότι ἐκεῖ θὰ ἔχαναν ἀφοῦ ἐγνώριζον, ὅτι ἡ ἑταιρεία ἔχει ἐλλείμματα. Τοὺς ἐδήλωσα τότε, ὅτι ὁ ἀμερόληπτος δικαστὴς τῆς διαιτησίας, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του, προκειμένου νὰ κρίνῃ τὰ αἰτήματά των, ὄχι μόνον τὰ ἐλλείμματα τῆς Ἑταιρείας, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάστασιν τοῦ ἐμψύχου ὑλικοῦ. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ, ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, ὅτι καμμία ἄλλη Κυβέρνησις δὲν ἔχει καταβάλει τόσες προσπάθειες, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἐξησφαλίσαμεν διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς. Πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν σήμερον σύνταξιν 260 καὶ 360 δραχμῶν, θὰ ἰδοῦν ταύτην νὰ φθάνῃ σήμερον, μετὰ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὰς 1.000 δραχ. καὶ μὲ τὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα εἰς 1.500 περίπου δραχμάς. Σᾶς ἐρωτῶ, ποία τάξις συνταξιούχων οἱασδήποτε κατηγορίας κατὰ τὴν τελευταίαν 10ετίαν ἔτυχε τῆς μεταχειρίσεως αὐτῆς, ἐξαιρέσει τῆς ὀλιγαρίθμου ὁμάδος, τοῦ ἰδιορρύθμου Ταμείου τῶν τροχιοδρομικῶν τῆς Θεσσαλονίκης; Τὴν προσπάθειαν αὐτήν, ἔπρεπε νὰ τὴν ἐκτιμήσῃ κυρίως ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ οἱ παράγοντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι καὶ κοινωνιολόγοι εἶναι καὶ τὰ κοινωνικὰ προβλήματα γνωρίζουν καὶ ἠμποροῦν νὰ ἀσκοῦν εὐχερῶς κριτικήν. Ἠμπορεῖ ὁ ἐργαζόμενος ἄνθρωπος νὰ αἰσθάνεται κἄποτε, ὅτι ὑπὸ μίαν οἱανδήποτε ἄλλην μορφὴν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις των. Καὶ τοῦτο ἀσφαλῶς ἠμπορεῖ νὰ συμβαίνῃ καὶ μὲ τοὺς τροχιοδρομικοὺς ὡρισμένης κατηγορίας. Ἀλλ’ εἰς ὅλους αὐτούς, τοὺς τροχιοδρομικοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦν κριτικήν, ἕνα ἔχω νὰ εἴπω: Ὅτι μὲ ἤρεμον σκέψιν καὶ μὲ ἀναπαυμένην τὴν συνείδησιν, ἐπράξαμεν πᾶν ὅ,τι ἦτο δυνατὸν ὑπὲρ τῆς τάξεως τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ ἐξοικονομήσαμεν πόρους διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅλου προβλήματος, ἐσταθεροποιήσαμεν μίαν κατάστασιν καὶ ἀνεσύραμεν τοὺς τροχιοδρομικοὺς ἀπὸ τὴν συνεχῆ δοκιμασίαν καὶ ἀγωνίαν — διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἀγωνιοῦσαν οἱ τροχιοδρομικοὶ κἄθε μῆνα, ποῦ θὰ εὑρεθοῦν αἱ 300 δραχμαὶ τῆς γλίσχρας συντάξεως. Καὶ μέσα ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν αὐτὴν ἐδημιουργήσαμεν ἕνα καθεστὼς ἀσφαλιστικῆς καὶ συνταξιοδοτικῆς σταθερότητος, διὰ τῆς συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου εἰς τὸ ΙΚΑ, εἰς ἕνα Ἵδρυμα, τὸ ὁποῖον, παρὰ τὰς τόσας ἀντιξοότητας, θὰ πάῃ μπροστὰ καὶ θὰ ἀποτελέσῃ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τοῦ γενικωτέρου κοινωνικοῦ μέλλοντος ὅλων τῶν ἐργαζομένων τῆς Χώρας, ἴσως μάλιστα κἄποτε καὶ ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Χώρας αὐτῆς. (Χειροκροτήματα). Αὐτὰ εἶχα νὰ ἀπαντήσω εἰς τὰς ἐπικρίσεις. Καὶ σᾶς λέγω ὅτι, ὅ,τι δήποτε καὶ ἂν κάμωμεν, θὰ τὸ κάνωμεν ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς καθολικότητος. Καὶ τὰς ἀπόψεις αὐτάς, τὰς ὁποίας ἐξέθεσε διὰ τὴν περίπτωσιν τῶν τροχιοδρομικῶν ὁ κ. Στεφανόπουλος, θὰ εἶμαι εὐτυχής, νὰ τὰς ἀκούσω πάλιν, ὅταν κἄποτε θὰ συζητήσωμεν τὸ γενικώτερον κοινωνικο–ἀσφαλιστικὸν θέμα τῆς χώρας. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§133Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐν ὀνόματι τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος, ἐκαλέσαμεν τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὴν τροπολογίαν μας. Διότι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἀποτελεῖ ἀνισότητα καὶ ἀδικίαν ἡ διάφορος μεταχείρισις, ἐντὸς τῆς αὐτῆς τάξεως. Ἐν τούτοις, ὅμως, ὁ κ. ὑπουργός, μεταθέτων τὸ θέμα, μᾶς λέγει, ὅτι ἡμεῖς, δῆθεν, ζητοῦμεν προνομιοῦχον μεταχείρισιν διὰ μίαν τάξιν τροχιοδρομικῶν, καθ’ ἣν στιγμὴν τὸ σύνολον τῶν ἠσφαλισμένων ἀπολαμβάνει χαμηλοτέρων ἀπολαυῶν. Ἀλλ’ ἐὰν ὑπῆρξε παραβίασις τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος καὶ τῆς ἀρχῆς τῆς καθολικότητος, δὲν πρέπει νὰ αἰτιᾶται ἡμᾶς ὁ κ. ὑπουργός, ἀλλὰ τὸν προκάτοχόν του. Διότι αὐτὸς ἔκαμε τὴν ρύθμισιν, ὡς πρὸς τοὺς τροχιοδρομικοὺς τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει δεδομένον ἡ ρύθμισις αὕτη τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς μίαν τάξιν, ἡ ὁποία αἰσθάνεται εἰδικὴν ἀλληλεγγύην, διότι τὴν ἑνώνει ἡ αὐτὴ σκληρὴ καὶ φθοροποιὸς ἐργασία καὶ δι’ αὐτὸ ἐμφανίζει μίαν ἰδιομορφίαν, δὲν εἶναι δυνατόν, λέγω, νὰ εἴπωμεν σήμερον, ὅτι εἰς αὐτούς, ὅτι ἐντὸς τῶν κόλπων της θὰ ἐπιβάλωμεν ἄλλην μεταχείρισιν εἰς τοὺς μὲν καὶ ἄλλην κατωτέραν εἰς τοὺς ἄλλους. Τοῦτο ἀποτελεῖ ἀνισότητα καὶ ἀδικίαν, μὲ δυσάρεστα ἀποτελέσματα, ὅπως θὰ ἀναγνωρίσῃ ἡ Βουλή. Ἐὰν ἤθελεν ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ προσθέσῃ εἰς τὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα ἐξεῦρε καὶ διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἄξιος ἐπαίνου, διότι ἔφθασε πράγματι μέχρι τῶν 24 ἑκατομμυρίων, ἐὰν ἤθελε, λέγω, νὰ συμπληρώσῃ τὸ ποσὸν διὰ τοῦ ὀρθοῦ τρόπου ποὺ ὑπεδείξαμεν μὲ 8 εἰσέτι ἑκατομμύρια, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, νὰ εἶναι βέβαιος, ὅτι τὴν ἑπομένην θὰ σταματήσῃ ἀμέσως ὁ ἀναβρασμὸς καὶ ἡ ἀγανάκτησις ποὺ ὑπάρχει σήμερον. Ἐὰν τὸ ΙΚΑ λάβῃ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα ὑπολείπονται, τότε δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἀντίρρησιν. Ἐκτὸς τῆς ἀνισότητος, ὑπάρχει καὶ ἡ ἄδικος μεταχείρισις, ὡς εἴπομεν, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι, προκειμένου περὶ τῆς κλιμακώσεως, εἶναι τόσαι αἱ διαφοραί, ὥστε ὅταν θὰ ἔλθωμεν, εἰς περίπτωσιν ἀπορρίψεως τῆς τροπολογίας αὐτῆς, εἰς τὴν συζήτησιν ἐπ’ αὐτῆς, θὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ πόσον ἄδικος καὶ πόσον πρόχειρος εἶναι ἡ μεταχείρισις τῶν συνταξιούχων. Δι’ αὐτό, διὰ τελευταίαν φοράν, ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι λύσις ὑπάρχει, διὰ νὰ μὴ φθάσουν εἰς τὴν ἐξαθλίωσιν οἱ τροχιοδρομικοί, πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιδιώξῃ ὅπως ἐπιτευχθῇ ἡ ἴση μεταχείρισις μεταξὺ τῶν ἠσφαλισμένων, μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς τάξεως. Πρέπει ἡ ἀνισότης αὐτὴ νὰ ἐξαλειφθῇ, διότι ἄλλως θὰ ἀποτελῇ πάντοτε ἀφορμὴν ἀναταραχῆς, ἀπογοητεύσεως καὶ ἀγανακτήσεως, μὲ ἀπροβλέπτους συνεπείας διὰ τὸ μέλλον.

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§135Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρονται τὰ ἄρθρα 3 καὶ 4, εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, εἶναι τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 θέμα τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, ἀπὸ ἀπόψεως σοβαρότητος. Διότι, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐνδιαφέρεται διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὰς λαμπρὰς λεωφόρους τῆς Πρωτευούσης καὶ ἐὰν ἡ ΗΕΜ ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ἀποκόμισιν κερδῶν, τὰ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρα ἀναφέρονται εἰς θέματα τῶν ἐργαζομένων, ποὺ θὰ καθορίσουν αὐτὴν τὴν ζωὴν 4 χιλιάδων οἰκογενειῶν. Δι’ αὐτὸ θὰ ἐπεθύμουν νὰ συγκεντρωθῇ ὁλόκληρος ἡ προσοχὴ τῆς Βουλῆς εἰς τὰ ἐν λόγῳ θέματα, διὰ νὰ δοθοῦν αἱ καλλίτεραι λύσεις. Ἤκουσα μὲ ἱκανοποίησιν πολλοὺς τῶν συναδέλφων τῆς συμπολιτεύσεως νὰ λέγουν, ὅτι πρέπει τὰ θέματα αὐτὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἀπὸ ὁλόκληρον τὴν Βουλήν, ἀσχέτως παρατάξεως, καὶ αἱ λύσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ δοθοῦν, νὰ εἶναι τῆς ἐπιδοκιμασίας ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς, ἀνεξαρτήτως παρατάξεων, καὶ νὰ ἱκανοποιοῦν τὸ στοιχειῶδες αἴσθημα δικαιοσύνης. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐδοκίμασα πλήρη ἀπογοήτευσιν, ἀπὸ τὰ λεχθέντα ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας. Δὲν ἀμφιβάλλω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶναι πολύπειρος εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν θεμάτων αὐτῶν καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀγνοῇ. Ἡ ἀποψινὴ ἀγόρευσίς του, διὰ τοῦτο ἀποδεικνύει, ὅτι σκοπίμως διαστρέφει τὰ πράγματα καὶ ὅτι σκοπίμως προσπαθεῖ νὰ δημιουργήσῃ σύγχυσιν, διὰ νὰ μὴ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ περὶ τίνος πρόκειται. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγεννήθη τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεως ἱκανοῦ ἀριθμοῦ τροχιοδρομικῶν ὑπαλλήλων, λόγῳ ἀπολύσεως τούτων ὑπὸ τῆς ΗΕΜ, πλὴν δὲ τούτων ὑπάρχει καὶ ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἤδη συνταξιούχων τῆς ΗΕΜ, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται πράγματι εἰς ἐξαθλίωσιν. Συνεπῶς, ὑπῆρχε τὸ θέμα τὸ συνταξιοδοτικὸν τῶν τροχιοδρομικῶν, ὑπῆρχεν ἡ δυστυχία χιλιάδων οἰκογενειῶν συνταξιούχων, ὥστε νὰ ἀποτελῇ τοὐλάχιστον ἱεροσυλίαν τὸ νὰ ἐπικαλῆται ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας τὴν ἐξαθλίωσιν τῶν συνταξιούχων τῆς ΗΕΜ καὶ ὅτι, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, τοὺς δίδει ἀκόμη ἕνα κομμάτι ψωμί, διὰ νὰ παρατείνῃ ἐπ’ ἐλάχιστον τὴν ζωήν των. Τοῦτο, ὅμως, δὲν ἀποτελεῖ λύσιν καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἄσκησιν στοιχειωδῶς δικαίας κοινωνικῆς πολιτικῆς. Τὸ νομοσχέδιον δέχεται τὸ γεγονὸς τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἤδη συνταξιούχων καὶ ἡ 20ετὴς ὑπηρεσία διὰ τοὺς ἀπολυθησομένους ἀποτελοῦν τὰς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως, τὰς ὁποίας δέχεται ὀρθῶς τὸ νομοσχέδιον, διὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως. Οὐδεμία ἄλλη προϋπόθεσις ἀπαιτεῖται διὰ τὴν κατ’ ἀρχὴν ἀναγνώρισιν δικαιώματος συνταξιοδοτήσεως. Εἰς τὸ ΙΚΑ, βεβαίως, ἀπαιτεῖται ὡς προϋπόθεσις, ἐπὶ πλέον, καὶ ἡ ἡλικία τοῦ ἠσφαλισμένου. Ἐδῶ τὴν ἡλικίαν τὴν ἐγκαταλείπει, καὶ ὀρθῶς, τὸ νομοσχέδιον, δεδομένου ὅτι ἡ συνταξιοδότησις ἐπέρχεται συνεπείᾳ ἑνὸς βιαίου γεγονότος, τῆς ἀπολύσεως, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὡς προϋπόθεσις ἡ ἡλικία. Συνεπῶς, ἀπομένει τὸ θέμα τοῦ ὕψους τῆς συντάξεως. Διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ ὕψους τῆς συντάξεως, αἱ ἰσχύουσαι σχετικαὶ διατάξεις τοῦ ΙΚΑ ἀπαιτοῦν 2.500 ἡμερομίσθια καὶ ἡλικίαν 65 ἐτῶν, τὸ ποσὸν δὲ τῆς συντάξεως κλιμακοῦται περαιτέρω ἀναλόγως τοῦ ἐν ἀσφαλίσει χρόνου, πλέον τῶν 2.500 ἡμερομισθίων. Ἐφ’ ὅσον ἤδη δεχόμεθα, ὅτι τὸ ὅριον ἡλικίας δὲν ἐπηρεάζει, ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ ἰδία κλιμάκωσις τῶν συντάξεων εἰς τὸ ΙΚΑ, βάσει τῶν αὐτῶν ἀσφαλιστικῶν κανόνων. Αὐτό, ὅμως, τὸ ἀσφαλιστικῶς ὀρθὸν δὲν ἐφαρμόζεται ἤδη. Καθιεροῦται τὸ κατώτατον ὅριον διὰ τοὺς ἔχοντας ὑπηρεσίαν ἀπὸ 20–28 ἔτη ὑπηρεσίας, καὶ μόνον πέραν τῶν 28 ἐτῶν δίδεται ἀνάλογος σύνταξις. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη, ὅτι τὸ αὐτὸ γίνεται καὶ προκειμένου περὶ δημοσίων ὑπαλλήλων. Εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δημόσιος ὑπάλληλος, μὲ 20 ἐτῶν ὑπηρεσίαν, λαμβάνει 25)50 τοῦ μισθοῦ. Ἀλλὰ ἐλησμόνησεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ὁ δημόσιος ὑπάλληλος μὲ 21, 22, 13 κλπ. ἐτῶν ὑπηρεσίαν θὰ λάβῃ τὰ 26)50, τὰ 27)50, τὰ 28)50 καὶ οὕτω καθεξῆς. Ὑπάρχει, δηλαδή, μία διαβάθμισις, ἀναλόγως τῶν ἐτῶν ὑπηρεσίας. Οὐδεὶς κανονισμός, οὔτε ὁ νόμος περὶ ΙΚΑ, λέγει, ὅτι εἰς διαφορὰν ὑπηρεσίας μιᾶς 10ετίας δὲν θὰ παίρνουν οἱ ἠσφαλισμένοι οὐδεμίαν διαφοράν. Ἄλλωστε, τοῦτο ποὺ ζητοῦμεν διὰ τῆς τροπολογίας, ἐφήρμοσε καὶ ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ, προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρομικῶν Θεσσαλονίκης. Ἡ διάταξις, τὴν ὁποίαν ἐζήτησεν ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, διὰ τροπολογίας του, νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς τῆς ΗΕΜ, τὴν ὁποίαν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἀντέκρουσεν. Εἶπεν ἀκόμη ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅτι ἐπροτίμησε τὴν λύσιν, ἡ ὁποία δίδεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἀντὶ τῆς ἰσοπεδώσεως τῶν συντάξεων. Ἀλλὰ ἐρωτῶ, ὑπάρχει ἀσφαλιστικὸς κανονισμός, ὁ ὁποῖος νὰ προβλέπῃ ἰσοπέδωσιν τῶν συντάξεων; Διατὶ δὲν δίδεται ἡ λύσις, ἡ ὁποία καθορίζεται εἰς ὅλα τὰ καταστατικὰ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν; Σήμερον, περισσότερον ἀπὸ τὰς προηγουμένας ἡμέρας, ἐπεκαλέσθη ὁ κ. ὑπουργὸς λόγους οἰκονομικούς, διὰ τὴν μὴ πρέπουσαν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος. Ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, ὑπέδειξεν, ὅτι ὑπάρχει ἕνα σημαντικὸν ἔσοδον ἀπὸ τὸ 10λεπτον, τὸ ὁποῖον ἐπαρκεῖ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν σημερινῶν ἀναγκῶν. Ἀλλ’ ἐρωτῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ποῖον ἐνδιαφέρον ἐπέδειξε καὶ εἰς ποίας ἐνεργείας προέβη, διὰ νὰ εὑρεθοῦν πόροι καλύψεως αὐτῆς τῆς διαφορᾶς, καὶ τὸ λέγω τοῦτο, διότι οὐδὲν ἀνέφερε περὶ τοιούτων προσπαθειῶν. Τοὐναντίον, ἔκαμε τὸ πᾶν διὰ νὰ ἀπογυμνώσῃ ἀπὸ τοὺς πόρους τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμὸν τῶν Τροχιοδρομικῶν. Τὸ 2δραχμον, ποὺ ἀποδίδει πολὺ περισσότερα ἀπ’ ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ἐνῷ ἐφηρμόζετο ἀπὸ τοῦ 1930, ἤδη καταργεῖται, ἐνῷ ἠδύνατο νὰ ἀποδίδῃ 5–6 ἑκατομμύρια. Δεύτερον, προέβη εἰς τόσας παραχωρήσεις πρὸς τὴν ΗΕΜ, ἀλλὰ διατὶ τὴν ἀπαλλάσσει καὶ ἀπὸ τὴν συμβατικήν της ὑποχρέωσιν νὰ καταβάλῃ τὰς εἰσφορὰς εἰς τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμὸν τοῦ προσωπικοῦ 12% καὶ δέκα χιλιάδας λίρας; Διατὶ νὰ μὴ καταβάλῃ τὰς εἰσφορὰς ποὺ ὀφείλει συμβατικῶς καὶ ἐδέχθη ὁ προστάτης τοῦ ΙΚΑ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, νὰ περιορίσῃ τὰς ὑποχρεώσεις εἰς 5,75%; Ἰδοὺ καὶ ἕνας ἄλλος πόρος, ποὺ ἠδύνατο νὰ καλύψῃ τὰ ἐλλείμματα. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπικαλεῖται συνεχῶς τὸ ἐνδιαφέρον του διὰ τοὺς ἐργαζομένους, ἀλλὰ τοῦτο ὑπάρχει εἰς τοὺς λόγους μόνον. Εἰς τὴν πρᾶξιν δὲν ὑπάρχει, παρὰ μόνον ὁ στραγγαλισμὸς τῶν δικαιωμάτων τῶν τροχιοδρομικῶν. Ἀπευθύνομαι πλέον εἰς τὴν Βουλήν, διότι καμμίαν ἐλπίδα δὲν ἔχω νὰ συνέλθῃ ὁ κ. ὑπουργός. Καὶ ἀπευθύνομαι ἰδιαιτέρως πρὸς τοὺς συναδέλφους τῆς συμπολιτεύσεως, διότι εἶναι θέμα τῆς Βουλῆς ὁ μὴ στραγγαλισμὸς τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Ὑπάρχει δυνατότης ἱκανοποιήσεως τοῦ προσωπικοῦ, διὰ τῆς λύσεως, τὴν ὁποίαν ὑπέδειξεν ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὥστε νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ συνταξιοῦχοι καὶ νὰ λιμοκτονοῦν, νὰ καλυφθῇ δὲ καὶ ἡ δαπάνη. Πέραν αὐτῶν, ἀφήνονται ἔκθετοι οἱ λόγῳ ἀνικανότητος κλπ. ἐξερχόμενοι, οἵτινες θὰ πᾶνε εἰς τὸ κατώτερον ὅριον. Εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι προστατεύονται οἱ λόγῳ ἀτυχημάτων, ἀλλὰ ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ τοὺς 2–3 καὶ ἑπομένως δὲν ἀποτελεῖ παραχώρησιν. Ἐδῶ πρόκειται περὶ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ συνταξιούχων. Αὐτοὶ οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἱκανοὶ νὰ καταδείξουν πόσον ἀνθυγιεινὴ εἶναι ἡ ἐργασία των. Ἀκόμη δὲν ὑπάρχει πρόβλεψις διὰ τὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἡλικίαν, δὲν φθάνουν τὰ 70 χρόνια, διότι ἡ ἐργασία των εἶναι ἐπαχθὴς καὶ ἀνθυγιεινή. Ἐπίσης, δὲν ὑπάρχει καμμία πρόβλεψις, οὔτε τοῦ νόμου, οὔτε τῆς συμβάσεως, ὅτι διὰ τὸ προσωπικὸν τῶν ὑπηρεσιῶν, αἵτινες θὰ τεθοῦν ἐν ἐπαναλειτουργίᾳ μετὰ ἑπτάμηνον, ὅπως εἶναι αἱ γραμμαὶ Ἀχαρνῶν–Σεπολίων–Καλλιθέας κλπ. Ὑπάρχει οὕτω τὸ ἐνδεχόμενον νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἀπολυτέοι μετὰ τὴν πάροδον τοῦ ἑξαμήνου, ὁπότε κινδυνεύουν οὔτε ἀποζημίωσιν, οὔτε σύνταξιν νὰ λάβουν, βάσει τῶν διατάξεων αὐτῶν. Ἐπίσης, ὑπάρχει τὸ συναφὲς θέμα τῶν δύο Ἐπικουρικῶν Ταμείων, τῶν ἠλεκτροτεχνιτῶν καὶ τῶν ἐργατῶν μετάλλου, πρὸς τὰ ὁποῖα εἶχε συμβιβαστικὴν ὑποχρέωσιν ἡ ΗΕΜ νὰ καταβάλῃ εἰσφοράν, ἡ ὁποία σήμερον καταργεῖται. Ὄχι δὲ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ θεσπίζεται διάταξις, ἑρμηνεύουσα τὸν παλαιὸν νόμον καὶ λέγουσα, ὅτι δὲν ὑπεχρεοῦτο ἡ ΗΕΜ εἰς τὴν καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς, τυχὸν δὲ καταβολή, ἐπιστρέφεται, καταργουμένων καὶ τῶν σχετικῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ ἡ Βουλή, ὅτι πρὸ τριῶν ἡμερῶν ἐδημοσιεύθη ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἥτις ἀποδέχεται, ὅτι ὑποχρεοῦται ἡ HEM εἰς τὴν καταβολήν. Ὁ νόμος καταργεῖ τὰς ἀμετακλήτους αὐτὰς ἀποφάσεις καὶ διατάσσει τὴν ἐπιστροφὴν τῶν καταβληθέντων δυνάμει ἐκτελεσθέντων ἀποφάσεων.

§136Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ὁ κύριος συνάδελφος προσπαθεῖ νὰ δημιουργήσῃ ἐντυπώσεις διὰ θέματα τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται καμμίαν ἀμφισβήτησιν. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω τὸ ἑξῆς: Ὁ κ. συνάδελφος, ὡμίλησε περὶ δύο πράξεων, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὴν ἀσφάλισιν εἰς τὰ Ἐπικουρικὰ Ταμεῖα τῶν ἠλεκτροτεχνιτῶν καὶ τῶν τεχνιτῶν μετάλλου. Συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 39 τῆς Συμβάσεως 1937 δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθῇ μονομερῶς ἐκ μέρους τοῦ Κράτους οἱαδήποτε ἐπιβάρυνσις ἐπικουρικῆς μορφῆς εἰς βάρος τῆς Ἑταιρείας. Ἡ Ἑταιρεία ἐκ τοῦ λόγου τούτου, προσέφυγεν εἰς διαιτησίαν, ἡ δὲ περίπτωσις εἶναι ἐξ ἐκείνων, ἡ ὁποία ρυθμίζεται διὰ τῆς Συμβάσεως, τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ πρώτου ἄρθρου τοῦ νομοσχεδίου ἐψήφισεν ἤδη ἡ Βουλή. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται περὶ κανενὸς σκανδάλου, πρόκειται περὶ ρυθμίσεως πράγματος διὰ τὸ ὁποῖον ἦτο βέβαιον, ὅτι θὰ ἀπέβαινεν εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου. Ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ προστατευθῇ τὸ Δημόσιον ἔναντι μιᾶς διατάξεως; Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ὁμιλῶμεν περὶ σκανδάλου, οὔτε καὶ ἀπρεπείας, διότι ἀπρέπεια εἶναι αὐτό ποὺ λέγετε καὶ ὅτι θέλει κανεὶς νὰ διαστρέψῃ τὰ πράγματα καὶ νὰ δημιουργήσῃ ἐντυπώσεις καὶ δημοκοπίαν εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας.

§137Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὰ περὶ σκανδάλου εὑρίσκονται μόνον εἰς τὴν φαντασίαν τοῦ ἐπικριτοῦ, διότι τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, σχετικῶς ἐγνωμοδότησεν ὁμοφώνως «ὅτι ἐνδείκνυται, ὅπως τὸ Δημόσιον ματαιώσῃ τὴν πρόοδον τῆς ἀρξαμένης προδικασίας διαιτητικῆς ἐπιλύσεως τῶν προκειμένων διαφορῶν, προερχόμενον εἰς συνεννοήσεις». Χρειάζεται περισσότερος σεβασμὸς πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ Σῶμα.

§138Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, μὴ δίδετε ἀπάντησιν, διότι ὅσον οὐσιωδεστέρα εἶναι ἡ ἀντίδρασις τῆς ἀριστερᾶς κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, τόσον ἐξυψοῦται ἡ Κυβέρνησις, διὰ τὸ ἐνδιαφέρον της ὑπὲρ τῆς τάξεως τῶν ἐργαζομένων.

§139Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ θέματος ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησα ὑπάρχουν δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Ὑπάρχει ἀμετάκλητος ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία ἔκρινε τελεσιδίκως, ὅτι ἡ HEM εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ καταβάλῃ τὰς εἰσφοράς. Ἐὰν τώρα, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἀνέφερεν ὡς ἐπιχείρημα τὴν κρίσιν τῆς Ὁλομελείας τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, τοῦτο εἶναι θέμα... (φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι, ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§140ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μίχας, ἔχει τὸν λόγον.

§141Α. ΜΙΧΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργός, ὁμιλῶν γενικώτερον προηγουμένως ἐτόνισεν, ὅτι ἐπὶ τῶν τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπεβλήθησαν θὰ ἐδέχετο μόνον δύο. Θὰ παρεκάλουν ὅμως τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν του αὐτὴν καὶ νὰ ἐξετάσῃ τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν προηγουμένως ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Οἰκονομίδης, ἥτις ἀφορᾷ τοὺς ὑπαλλήλους τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὰ γραφεῖα τῆς Ἑταιρείας, διαγράφων τὴν λέξιν «βαρείας». Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι, προκειμένου περὶ ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐπὶ 30 ἔτη εἰργάσθησαν ὡς ὑπάλληλοι εἰς τὴν Ἑταιρείαν, θὰ πρέπει ὁ κ. ὑπουργός, χάριν τῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ὑποβληθεῖσαν ὑπὸ τῶν συναδέλφων τροπολογίαν.

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§143Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐδημιουργήθη μία συζήτησις, ἡ ὁποία ἔδωσεν ἀφορμὴν εἰς μακρὰς ἀναπτύξεις καὶ ἡ ὁποία βέβαια, κατὰ τὴν γνώμην μου, ὡς εἰδικοῦ εἰς τὰ ἀσφαλιστικά, δὲν εἶχε βάσιν. Ἐδημιουργήθη ὅμως αὐτὴ ἡ συζήτησις ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς τροπολογίας, ἡ ὁποία κατετέθη ἀπὸ διαφόρους, (πιθανώτατα νὰ φέρῃ καὶ τὴν ὑπογραφήν μου), διότι ἐθεωρήθη, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τοὺς τροχιοδρόμους Θεσσαλονίκης, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ ἀρνηθῇ καὶ διὰ τοὺς τροχιοδρόμους Ἀθηνῶν–Πειραιῶς. Ἀφορμὴ αὐτῆς τῆς τροπολογίας, τῆς ζητούσης τὴν ἐφαρμογὴν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἴσως κρινόμενα ἀπὸ ἀσφαλιστικῆς ἀπόψεως νὰ μὴ εἶναι πολὺ ὀρθά, εἶναι αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρόμων τῆς Θεσσαλονίκης. Διότι καὶ τότε δὲν ἐπρυτάνευσεν ἡ ὀρθὴ ἄποψις, ἡ ὁποία συνίστατο εἰς τοῦτο: Ἐργάζονται οἱ ἄνθρωποι εἰς τὴν Ἑλλάδα εἰς ποικίλας ἐργασίας. Ὁ μεγαλύτερος ὄγκος τῶν ἐργαζομένων εἶναι ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ ΙΚΑ καὶ οἱ λοιποὶ εἰς διάφορα Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα. Ὅταν τὰ Ταμεῖα αὐτὰ πέφτουν ἔξω, δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς ὑποχρεώσεις των, διότι οἱ πόροι, τοὺς ὁποίους εἶχον ἢ δὲν εἶναι ἐπαρκεῖς ἢ δὲν ἀποδίδουν, διὰ διαφόρους καὶ ποικίλους λόγους, ἐθεωρήθη, ὅτι ἔπρεπε νὰ συγχωνευθοῦν εἰς τὸ ΙΚΑ. Καὶ εἶναι ὀρθόν, διότι ὡς ἐπίπεδον ἀσφαλιστικῆς προστασίας ὀφείλομεν νὰ δεχώμεθα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐξασφαλίζεται ὑπὸ τοῦ ΙΚΑ καὶ μακάρι, νὰ ἦτο ἢ νὰ εἶναι δυνατόν, νὰ ἔδιδον καὶ νὰ δίδουν ὅλα τὰ Ταμεῖα ὅ,τι δίδει τὸ ΙΚΑ. Τώρα ἔχομεν ἕνα πρόβλημα νὰ λύσωμεν, τὸ τῆς περαιτέρω ἀσφαλίσεως τῶν τροχιοδρομικῶν. Οἱ ἄνθρωποι ἐργάζονται ἐπὶ πολλὰ χρόνια. Εἶχον τὸ Ταμεῖον των ἀπὸ τὸ 1924, τὸ ὁποῖον προέβλεπε τὸν τρόπον συνταξιοδοτήσεώς των μὲ βάσιν τὰ ἔτη τῆς ὑπηρεσίας των. Διὰ νὰ εὕρουν τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ ἐσκέφθησαν οἱ ἁρμόδιοι τὴν συγχώνευσιν τοῦ Ταμείου Τροχιοδρομικῶν εἰς τὸ ΙΚΑ, κατὰ τρόπον ὅμως ἄδικον δι’ αὐτούς, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸν ὑπολογισμὸν τῶν ἐτῶν ἀσφαλίσεώς των. Ἔχω καταθέσει μίαν τροπολογίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπιχειρῶ νὰ δώσω τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ΙΚΑ, ἀναχωρῶν ἀπὸ τὴν ἄποψιν, ὅτι καὶ αὐτοὶ οἱ συνταξιοῦχοι πρέπει νὰ ἔχουν μίαν σύνταξιν ὑπολογισμένην ὅμως μὲ βάσιν τὸν χρόνον ποὺ εἰργάσθησαν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, τὴν ἡλικίαν των καὶ τὰ οἰκογενειακά των βάρη. Ὅπως ἀκριβῶς τὸ ΙΚΑ προσδιορίζει τὰς παροχὰς πρὸς τοὺς συνταξιούχους του, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ χρόνου ἐργασίας, τοῦ ὁρίου ἡλικίας καὶ μὲ τὰ οἰκογενειακὰ βάρη ἑκάστου. Ἐὰν δὲ συμβῇ νὰ ὑπάρξῃ καὶ μία βαρεῖα ἀναπηρία, ὡς ἐκ τῆς ὁποίας ὁ συνταξιοῦχος δὲν ἠμπορεῖ νὰ διαβιώσῃ χωρὶς τὴν συνδρομὴν ἄλλων προσώπων, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, νὰ προσαυξάνεται ἡ σύνταξίς του κατὰ 50%. Διότι διὰ νὰ ἔχῃ πλησίον του κἄποιο πρόσωπον, πρέπει νὰ χορηγῇ εἰς αὐτὸ κἄποιαν ἀντιπαροχήν. Ὀφείλομεν, ὅμως, νὰ κάμωμεν μίαν διάκρισιν ἐδῶ. Ἔχομεν συνταξιούχους ποικίλης ἡλικίας ἀπὸ τὸ Ταμεῖον συνταξιοδοτήσεως τῶν τροχιοδρομικῶν, τοὺς ὁποίους ἔκαμεν ἀναπήρους ἡ Ἑταιρεία, διότι ἤθελε νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ προσωπικὸν μὲ πολυετῆ ὑπηρεσίαν, τὸ ὁποῖον τῆς ἐστοίχιζεν ἀκριβά. Διότι ὁ μακρὺς χρόνος ὑπηρεσίας, συνεπήγετο ἐπαυξήσεις τοῦ μισθοῦ καὶ ἤθελε νὰ τοὺς ἀντικαταστήσῃ μὲ νέους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠμείβοντο ὀλιγώτερον. Ἡ τακτική της ἦτο αὐτὴ καὶ ἐὰν ἰδῆτε τὸν ἀριθμὸν καὶ τὴν σχετικῶς μικρὰν ἡλικίαν τῶν λόγῳ ἀναπηρίας συνταξιούχων, θὰ εἴπητε ὅτι αὐτὴ ἡ Ἑταιρεία πρέπει νὰ ἦτο σφαγεῖον. Πολὺ πιθανὸν νὰ μὴ ἦσαν οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ἀπολύτως ἀνάπηροι, ἀλλὰ διὰ τὴν Ἑταιρείαν, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς ἐλατήριον αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα, ἔπρεπε νὰ φύγουν, εἰς βάρος τοῦ Ταμείου. Ἡ Ἐπιτροπή, ποὺ θὰ τοὺς ἔκρινεν, ἦτο ἰδική της. Δὲν ὑπῆρχεν ἔλεγχος. Καί, ἑπομένως, ὅ,τι ἔλεγεν ἡ Ἐπιτροπή της, αὐτὸ ἦτο καὶ θέσφατον. Ἔτσι ἀπεμακρύνοντο οἱ 45ρηδες καὶ οἱ 48ρηδες καὶ τὰς θέσεις των ἔπαιρναν νέοι 23 καὶ 25 ἐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦσαν νὰ ἐργάζωνται περισσότερον καὶ νὰ ἀμείβωνται ὀλιγώτερον. Ἔχομεν ἐκ τοῦ λόγου τούτου συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι εἶναι 52 ἐτῶν καὶ 53 ἐτῶν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ κάμωμεν τώρα, εἶναι νὰ τακτοποιήσωμεν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἡλικίας κατωτέρας τῶν ὁρίων ποὺ προβλέπει ἡ νομοθεσία τοῦ ΙΚΑ. Ἐν πρώτοις, ὀρθὸν εἶναι, τοὺς συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι θὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸ ΙΚΑ, νὰ τοὺς θεωρήσωμεν ὡς καθισταμένους συνταξιούχους εἰς τὴν ἡλικίαν, τὴν ὁποίαν ἔχουν σήμερον. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ κάμωμεν διαφορετικά. Θὰ δεχθῶμεν ὡς ὅριον ἡλικίας των τὴν σημερινὴν ἡλικίαν των. Ἔπειτα θὰ πάρωμεν τὰς ἡμέρας ἐργασίας, τὰς ὁποίας ἐπραγματοποίησαν εἰς τὴν Ἑταιρείαν, ὡς ἡμέρας ἀσφαλίσεως καὶ διὰ τὸ ΙΚΑ. Ἡ λύσις εἶναι ἁπλῆ. Χωρὶς νὰ ἐξέλθωμεν πολὺ ἀπὸ τοὺς κανόνας τοῦ ΙΚΑ, θὰ δώσωμεν ἱκανοποίησιν εἰς ὅλα τὰ ἐρωτήματα καὶ τὰς ἀπορίας ποὺ προβάλλουν διάφοροι συνάδελφοι: Τί θὰ γίνουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν 28 χρόνια ἐργασίας, ἀλλὰ ἔχουν 27,5 ἢ δὲν ἔχουν 25 καὶ ἔχουν 24,5 ἔτη καὶ οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἔχῃ τὸ νομοσχέδιον, δὲν θὰ πάρουν σύνταξιν; Ὅλους θὰ τοὺς χωρίσωμεν εἰς τρεῖς ὁμάδας. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπερέβησαν τὸ 50ὸν ἔτος, θὰ ἀποτελέσουν τὴν μίαν ὁμάδα, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὑπερέβησαν τὸ 53ον τὴν δευτέραν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὑπερέβησαν τὸ 55ον, τὴν τρίτην ὁμάδα. Αὐτοὶ ὅλοι, καὶ οἱ ἀνωτέρας ἡλικίας ἀκόμη, θὰ θεωρηθοῦν ὅτι εἶναι 60 ἐτῶν, διὰ νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἀσφαλιστικὴν φροντίδα τοῦ ΙΚΑ καὶ νὰ τύχουν τῶν παροχῶν του. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, θὰ ἔχουν ἡλικίαν 50 ἐτῶν, πρέπει νὰ ἔχουν 600 τοὐλάχιστον ἡμέρας ἐργασίας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σημαίνει τοὐλάχιστον 20 καὶ 22 ἔτη ἐργασίας, οἱ ἄλλοι τῶν 53 ἐτῶν θὰ πρέπει νὰ ἔχουν 4500 καὶ οἱ ἄλλοι τῶν 55 ἐτῶν θὰ πρέπει νὰ ἔχουν 3000 ἡμέρας ἐργασίμους. Ὅλους αὐτοὺς θὰ τοὺς κατατάξωμεν εἰς τὴν ἰδίαν κατηγορίαν καὶ θὰ τοὺς δώσωμεν τὰς ἀναγκαιούσας συντάξεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι κατώτεραι ἀπὸ ἐκείνας, τὰς ὁποίας θὰ ἔπαιρναν. Ἐὰν ἦσαν 60 ἐτῶν ἢ 65 ἐτῶν. Ἡ τοιαύτη λύσις εἶναι δικαία, διότι λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν τὴν ἡλικίαν. Δὲν εἶναι πρέπον νὰ δώσωμεν συντάξεις, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἡλικία ἡ δέουσα, ἡ ὁποία νὰ πιθανολογῇ τὴν ἀνάγκην τῆς χορηγήσεως τῆς συντάξεως. Αὐτὸ τὸ κάμνομεν, μεριμνῶντας διὰ τοὺς ἔχοντας 50 ἐτῶν καὶ ἄνω. Θὰ μοῦ εἴπητε, ὅτι ὁ 50 ἐτῶν δὲν πρέπει νὰ πάρῃ σύνταξιν, διότι ἠμπορεῖ νὰ ἐργασθῇ. Σήμερον, ὅμως, τοὺς ἀνθρώπους τῶν 40 ἐτῶν, δὲν τοὺς παίρνουν οἱ ἐργοδόται, διότι εὔκολα εὑρίσκουν μισθωτοὺς 22 καὶ 25 ἐτῶν ἢ 30 ἐτῶν.

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τελειώνετε, κύριε Ζάκκα.

§145Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται νὰ διαφωτισθῇ ἡ Βουλή, πρόκειται νὰ λύσωμεν ἕνα πρόβλημα σημαντικόν. Δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι κάτω τῶν 50 ἐτῶν, ὑπάρχει εἰλημμένη ὑποχρέωσις τῆς ἑταιρείας, ἰσχύουσα ἀπὸ τὸ 1925, καθ’ ἣν εἰς περίπτωσιν ἀπολύσεως λόγῳ καταργήσεως θέσεως, προβλέπεται ἡ χορήγησις ἑνὸς μισθοῦ δι’ ἕκαστον ἔτος ὑπηρεσίας. Δηλαδὴ ὁ ἔχων 25 ἐτῶν ὑπηρεσίαν, θὰ λάβῃ 25 μισθούς. Συγχρόνως, ὀφείλομεν νὰ ὁρίσωμεν, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Ταμείου αὐτοῦ θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ λαμβάνουν τὴν ἐξ αὐτοῦ νῦν σύνταξίν των ἀπὸ τὸ ΙΚΑ. Αὐτὴ εἶναι μία ρύθμισις καὶ ἀνθρωπιστικῶς καὶ ἀσφαλιστικῶς ὀρθόδοξος. Ἄς ἔλθωμεν τώρα εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Μᾶς ἀνέφερεν ἀορίστως, ὅτι ἀπαιτοῦνται ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια, διὰ νὰ τύχουν οἱ τροχιοδρομικοὶ μιᾶς ἀνθρωπίνης συντάξεως. Διατί, ὅμως, ὡς εἶχε καθῆκον, δὲν συνώδευσε τὸ νομοσχέδιον μὲ ὅλα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἠμποροῦν ν’ ἀποδείξουν τὸν ἰσχυρισμόν του αὐτόν; Ἡμεῖς ὅταν ἐκάμαμεν τὸ 1932 τὸ ΙΚΑ, ἐδημοσιεύσαμεν οἰκονομικὴν καὶ μαθηματικὴν ἔκθεσιν 100 σελίδων καὶ ἐκάναμεν καὶ ἀπογραφὴν καὶ ἠδύνατο πᾶς τις νὰ κρίνῃ τὴν ὀρθότητα τῆς ρυθμίσεως, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἰσχυριζώμεθα ἀορίστως, ὅτι θὰ χρειασθοῦν ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ αἱ ἀδυναμίαι καὶ αἱ δυσχέρειαι τὰς ὁποίας συναντᾶ ἡ Κυβέρνησις, συνίστανται εἰς τὴν θέσιν τῆς Ἑταιρείας, ἡ ὁποία δὲν θέλει ἐπεμβάσεις εἰς τὸν τομέα της. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ γίνῃ διὰ τὸ προσωπικόν, κύριοι, εἶναι νὰ δώσωμεν συντάξεις ἀναλόγους μὲ τὰ ἔτη ἡλικίας καὶ τοὺς μισθούς των, διότι παραμένει κραυγαλέα ἡ ἀδικία καὶ δὲν ἐπιτρέπεται ἄνθρωποι, ποὺ εἰργάσθησαν ἐπὶ ἔτη, νὰ τύχουν συντάξεων ποὺ νὰ τοὺς κατατάσουν εἰς τοὺς ἐνδεεῖς. Ἡ διδομένη λύσις δὲν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὰς ἀνάγκας καὶ τὴν ὑπερηφάνειαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ὀφείλει ἡ Βουλὴ νὰ ἐπιδείξῃ σεβασμὸν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, διότι διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν τὴν σημερινήν, συνειργάσθησαν, κύριοι, καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅταν τὸ 1937 ἦτο ὑφυπουργὸς τῆς Ἐργασίας καὶ ἐγένετο ἡ συμπληρωματικὴ σύμβασις τῆς ΗΕΜ. Ἐὰν τὸ 10λεπτον δὲν ἐθίγετο, αἱ συντάξεις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, δὲν θὰ ἔδιδον τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λέγῃ αὐτά, ποὺ λέγει σήμερον. Θὰ ἦσαν καλύτεραι αἱ συντάξεις καὶ δὲν θὰ μᾶς ἔλεγον, ὅτι εὐεργετοῦν τοὺς συνταξιούχους τῆς ΗΕΜ, μὲ αὐξήσεις ὀλίγων δεκαδράχμων κατὰ μῆνα. Παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλὴν νὰ σκεφθοῦν τὸ θέμα μὲ κἄποιαν ἀνωτερότητα καὶ ὄχι μὲ πνεῦμα ἐξοικονομήσεως μιᾶς δυσκόλου καταστάσεως. Ἡ χώρα, κύριοι βουλευταί, ἔχει περάσει πολλὰς δοκιμασίας καὶ κοινωνικῆς φύσεως. Ἡ ἔλλειψις κοινωνικῆς δικαιοσύνης, συνεχιζομένη, εἶναι ἐπικίνδυνος. Ἐδῶ πρόκειται νὰ δείξωμεν, ἐὰν ἀντιλαμβανώμεθα τὴν ἀνάγκην νὰ βοηθήσωμεν τοὺς ἐκ τῆς ὑπηρεσίας, μετὰ μακροχρόνιον μόχθον, συνταξιούχους ἤδη ἢ μέλλοντας νὰ γίνουν συνταξιούχους τροχιοδρομικούς. Δὲν δυνάμεθα νὰ τοὺς ἀφήσωμεν εἰς τὴν πεῖναν καὶ νὰ νομίζωμεν, ὅτι μὲ τὴν κατωτάτην σύνταξιν τοῦ ΙΚΑ ποὺ δίδομεν μὲ τὸ νομοσχέδιον, ὡς ἔχει, κάμνομεν σπουδαῖον ἔργον. Ὀφείλομεν νὰ πράξωμεν τὸ καθῆκον μας καὶ νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὰς ἀνάγκας τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, μὲ συντάξεις κάπως ἱκανοποιητικὰς καὶ τοιαῦται συντάξεις εἶναι ἐκεῖναι, τὰς ὁποίας δίδει τὸ ΙΚΑ, ἀναλόγως τῶν ἐτῶν ὑπηρεσίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκόν μας καὶ ὄχι νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ ἰσότητος ἐν ἀθλιότητι, διότι εἶναι σήμερον ἀπαράδεκτος ἡ ἰσότης πρὸς τὰ κάτω, μὲ τὴν ἀπαθλίωσιν τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μετατρέψῃ τὴν ρητορικήν του ἀνάπτυξιν ὅταν ὑποστηρίζῃ λύσεις εὐθείας καὶ νὰ ἀκολουθήσῃ ἐν προκειμένῳ τὴν τακτικὴν ποὺ ὑποδεικνύομεν καὶ ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ ἀποδώσῃ καλοὺς κοινωνικοὺς καρπούς.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§147Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἀπὸ τὴν διεξαχθεῖσαν συζήτησιν ἀπεδείχθη, ὅτι τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶναι τὸ σοβαρώτερον τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ ἀναπτύσσῃ τὴν ἐπὶ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως Κυβερνητικὴν πολιτικήν. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως, ὅπως τὸ ἀνέπτυξεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἀπαντῶν εἰς τὸν Πρόεδρον κ. Κανελλόπουλον, μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι πράγματι τὸ κατέχει καὶ δύναται νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ. Μᾶς προκαλεῖ ὅμως ἔκπληξιν τὸ ὅτι ἀνέχεται ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει τὰ ἀσφαλιστικὰ προβλήματα μιᾶς μεγάλης ἐργατικῆς τάξεως τῆς χώρας, ὅπως εἶναι οἱ τροχιοδρομικοί, ἀνέχεται νὰ περιλαμβάνωνται διατάξεις κἄθε ἄλλο παρὰ φιλεργατικαί. Δεχόμεθα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει δυσχερείας ρυθμίσεως τοῦ ὅλου ἀσφαλιστικοῦ θέματος ἢ μᾶλλον, ἀναγνωρίζομεν εἰς τὸν σημερινὸν ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ὅτι δὲν τοῦ ἐδόθη ὁ ἀναγκαῖος χρόνος διὰ νὰ ρυθμίσῃ τὸ ὅλον ἀσφαλιστικὸν θέμα, βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς γενικῆς ἰσότητος, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἀναγνωρίζομεν τὸ δικαίωμα νὰ παραβαίνῃ τὴν παγίαν ἀρχὴν τῆς ἰσότητος τῆς ἀσφαλιστικῆς, μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογίαν τὴν ὁποίαν μᾶς ἀνέπτυξε. Μὲ τὴν πρώτην ἀπάντησίν του ἐπὶ τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν ὑπεγράψαμεν μὲ τὸν κ. Στεφανόπουλον μᾶς ἀντέταξε ἐπιχειρηματολογίαν μᾶλλον ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν καὶ ὄχι Ἐργασίας, ἐπιχειρηματολογίαν στηριζομένην εἰς δεδομένα οἰκονομικά, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν κρίσιν του δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἀποδοχὴν τῆς τροπολογίας αὐτῆς. Μὲ τὴν δευτέραν ἀπάντησιν μᾶς ὡμολόγησεν, ὅτι πράγματι, σήμερον, ὑπάρχει μία ἀσφαλιστικὴ ἀνισότης, ὅτι πράγματι, ὑπάρχουν τάξεις ἐργατικαί, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν ἀσφαλισθῆ μὲ τὰς κρατούσας ἀρχὰς εἰς τὸ Ἀσφαλιστικὸν Δίκαιον, ἀλλὰ διότι δὲν ἔχει ἐφαρμοσθῆ μία γενικὴ ἀρχὴ τῆς ἀσφαλιστικῆς ἰσότητος, δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν υἱοθετεῖ καὶ τὴν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ὑπεγράψαμεν μὲ τὴν ἀποδοχὴν τῆς ὁποίας εἰς ὡρισμένην τάξιν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ ἀσφαλιστικὴ ἰσότης. Διότι, ὅταν κ. Πρόεδρε, ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἀνέπτυξαν οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι, στοιχεῖα τὰ ὁποῖα δὲν ἠμφισβητήθησαν, ὅτι καὶ οἱ πόροι ἀκόμη ὑπάρχουν, ἀλλὰ καὶ δύνανται νὰ ἐξευρεθοῦν εὐκόλως καὶ ἄνευ ἐπιβαρύνσεως τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ νὰ καλύψουν τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαραίτητον διὰ νὰ ἐρεισθῇ ἡ ἀσφάλισις τῶν τροχιοδρομικῶν Ἀθηνῶν μὲ τοὺς τροχιοδρομικοὺς τοὺς ἠσφαλισμένους εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Θεσ)νίκης, δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ εὐσταθήσουν ὡς δικαιολογίαι σοβαραὶ τὰ ὅσα μᾶς ἀνέπτυξεν ὁ κ. ὑπουργός. Κύριε Πρόεδρε, μὲ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1, δὲν προβαίνομεν εἰς γενικωτέραν συζήτησιν περὶ τῆς ἀσφαλιστικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ εἰς μίαν διαπίστωσιν, ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ὁποῖον διέπει τὴν κυβερνητικὴν πολιτικὴν εἰς τὸν τομέα αὐτὸν δὲν θὰ εἶναι πνεῦμα φιλεργατικόν. Πέραν αὐτῆς τῆς γενικῆς παρατηρήσεως, τὴν ὁποίαν ἤθελον νὰ κάμω ἐπὶ τῶν ἄρθρων 3 καὶ 4, θὰ ἤθελον καὶ μίαν ἐπίσης διασάφησιν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 4, διὰ τῆς ὁποίας καθορίζεται, ὅτι λαμβάνουν σύνταξιν ἀνεξαρτήτως ἡλικίας οἱ ἔχοντες πραγματικὴν συντάξιμον ὑπηρεσίαν 25 ἐτῶν, προκειμένου περὶ ὁδηγῶν καὶ 28 ἐτῶν προκειμένου περὶ τῶν λοιπῶν κλάδων. Ἤθελον νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. ὑπουργόν, ἡ σύνταξις, ἡ ὁποία θὰ χορηγηθῇ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν λοιπῶν κλάδων θὰ εἶναι πλήρης σύνταξις;

§148Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Βεβαίως. Πρόκειται περὶ συντάξεων, αἱ ὁποῖαι θὰ δεχθοῦν ἀναπροσαρμογήν.

§149Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἐπίσης, ἐπανερχόμενος εἰς τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Μίχα, εἶναι δυνατὴ ἡ διαγραφὴ τῆς λέξεως «βαρεῖα». Ἐπιμένετε εἰς ἄρνησιν;

§150Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουρ. Ἐργασίας). Ἡ λέξις «βαρεῖα» συνεπάγεται ἰδιαιτέραν μεταχείρισιν τοῦ προσωπικοῦ τῆς ἐξωτερικῆς ὑπηρεσίας τῶν τροχιοδρομικῶν. Δεδομένου δὲ ὅτι ὁ ὅρος αὐτὸς συνδέεται μὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς κλάδους, οἱ ὁποῖοι ἑκάστοτε θέτουν ὡρισμένην διαδικασίαν ἐπαγγελματικὴν ἢ ἀσφαλιστικήν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαγραφῇ. Κατὰ συνέπειαν θὰ παραμείνῃ ἔτσι, διότι προστατεύει τὴν περίπτωσιν τῶν ἐργαζομένων, ἐνῷ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν γραφέων δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ μεταχείρισις.

§151ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Εὐαγγέλου ἔχει τὸν λόγον.

§152Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, λυποῦμαι διότι εὑρίσκομαι εἰς τὴν δυσάρεστον θέσιν νὰ διαπιστώσω ὅτι τὸ συζητούμενον ἄρθρον παρουσιάζει πράγματι ἀνάγλυφον τὴν ἀντεργατικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἐξηγοῦμαι. Ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θέλει νὰ συγχρονίσῃ τὰς συγκοινωνίας τῆς Πρωτευούσης καὶ ὅτι θέλει νὰ ἀποκτήσῃ πόρους διὰ νὰ κάμῃ ἔργα ἐξωραϊστικὰ καὶ δρόμους. Καὶ δι’ αὐτὰ τί θέλει νὰ ἐξοδεύσῃ ἡ Κυβέρνησις; Τί βάζει ἀπὸ τὸν δημόσιον κορβανᾶν; Δὲν βάζει οὔτε μίαν δεκάραν. Ἐπιβάλλει νέας φορολογίας εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ θέλει μὲ τὸ αἷμα καὶ τὸν ἱδρῶτα τῶν 4000 συνταξιούχων....

§153Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. (.... ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος. Κωδωνοκρουσίαι, θόρυβος).

§154Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Θέλει, λοιπόν, μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ πραγματοποιήσῃ τὰς προθέσεις της. Διατί; Ἀπὸ τὸ 1925 μέχρι σήμερον, δηλαδὴ σὲ 35 χρόνια, διὰ 16.000 Ἕλληνας ποὺ εἶναι οἱ τροχιοδρομικοὶ καὶ τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν των, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δὲν ἔδωσε μίαν δεκάραν διὰ τὴν ἄσκησιν οἱασδήποτε κοινωνικῆς πολιτικῆς, εἴτε διὰ συνταξιοδότησιν, εἴτε διὰ ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν, ἀλλὰ οἱ τροχιοδρομικοὶ ὅπως καὶ τὰ 3.000.000 Ἑλλήνων μὲ τὴν πρωτοβουλίαν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἀπήλλαξαν τὸ Κράτος ἀπὸ τὸ νὰ ἐξοδεύῃ χρήματα διὰ νὰ παρέχῃ ἰατρικὴν περίθαλψιν ἢ οἱανδήποτε κοινωνικὴν πρόνοιαν εἰς τὸ τμῆμα αὐτὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ὁμιλῶν εἶπεν, ὅτι οἱ τροχιοδρομικοὶ τυγχάνουν προνομιακῆς μεταχειρίσεως. Τοῦτο δὲν εἶναι ἀληθές. Οὔτε τυγχάνουν προνομιακῆς μεταχειρίσεως, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐζήτησαν νὰ τύχουν. Ἁπλῶς ζητοῦν νὰ ἐξομοιωθοῦν μὲ τοὺς συναδέλφους των τῆς Θεσσαλονίκης. Εἶναι καιρὸς, κύριοι συνάδελφοι, νὰ καταλάβωμεν ἅπαξ διὰ παντὸς –σήμερον οἱ τροχιοδρομικοί, προχθὲς οἱ καπνεργάται, αὔριον κἄποιοι ἄλλοι— ὅτι ἡ τεχνολογικὴ ἐξέλιξις θὰ κτυπᾷ καὶ θὰ καταρρέουν οἰκονομικῶς ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον οἱ ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοί. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν χαρακτηρίζουν τὸ ΙΚΑ ὡς τὸν ὑπ’ ἀριθ. 1 μεγάλον ἀσθενῆ καὶ κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν μέτρα καὶ μόνον ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀποφασίζει νὰ ἔλθῃ ἀρωγὸς ὁ Δημόσιος Προϋπολογισμὸς καὶ νὰ ἐνισχύσῃ τὸ ΙΚΑ διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τοὺς σκοποὺς διὰ τοὺς ὁποίους συνεστήθη καὶ διότι ὑποκαθιστᾷ τὸ Κράτος εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς. Διὰ αὐτὸν τὸν λόγον ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις θελήσουν νὰ κάμουν αὐτὸ τὸ ἁπλοῦν πρᾶγμα —πέραν ἀπὸ τοὺς ἄλλους πόρους τοὺς ὁποίους θεσμοθετοῦμεν καὶ τοὺς ὁποίους θὰ κληθῇ τὸ ἐπιβατικὸν κοινὸν νὰ πληρώσῃ, ἐὰν καταβάλῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν Δημόσιον Προϋπολογισμὸν 4–5.000.000, εἶναι δυνατόν, κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον, ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος ποὺ θὰ προστατευθῇ ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴν αὐτοῦ τοῦ νόμου νὰ πάρῃ μίαν ἀνεκτὴν σύνταξιν. Διότι πράγματι, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ 25 ἐτῶν ὑπῆρξαν οἱ πρόδρομοι τῶν Ἑλληνικῶν συγκοινωνιῶν καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τοὺς πετάξωμεν εἰς τὸν δρόμον μὲ ἕνα κομμάτι ψωμί, οὔτε ἠμποροῦμεν νὰ συνεχίσωμεν αὐτὰς τὰς συντάξεις πείνης τῶν 200–300 δραχ. μὲ τὰς ὁποίας νομίζει ὁ κ. ὑπουργός, τῆς Ἐργασίας, ὅτι κάμνει παραχώρησιν.

§155ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Λασκαρίδης ἔχει τὸν λόγον.

§156Α. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πολλὰ ἐλέχθησαν διὰ τὴν ἀδικίαν, ἡ ὁποία γίνεται εἰς μίαν μερίδα τῶν τροχιοδρομικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναγκάζονται εἰς ἀναγκαστικὴν ἔξοδον ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμά των. Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ διότι ὅλοι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ θὰ ἔχωμεν πεισθῆ, ὅτι ἐπαναλαμβάνεται, πράγματι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔφερεν ὡς ἐπιχείρημα ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Δηλαδή, ἡ δημιουργία μιᾶς σημαντικῆς μερίδος ἐργαζομένων, ἡ δημιουργία νέων θυμάτων, ὅπως πράγματι ἐδημιουργήθησαν τοιαῦτα θύματα, ὅπως μὲ τὸ Ν. Δ. 2348)53 περὶ καπνεργατῶν. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον, ἂν δὲν ἤκουα τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ ὁμιλῇ περὶ προνομιακῆς μεταχειρίσεως, ἐκεῖ ὅπου ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει τοιαύτη, ἀλλὰ ὑπάρχει ἀντιθέτως, κατάφωρος καὶ ὀφθαλμοφανὴς ἀδικία. Κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ποῦ στηρίζετε τοὺς συλλογισμούς σας; Πόθεν συνάγετε συμπεράσματα, ὅτι γίνεται προνομιακὴ μεταχείρισις εἰς τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν ἐργαζομένων, ἡ ὁποία ἔχει 20 ἔτη ὑπηρεσίας καὶ ἀναγκάζεται εἰς ὑποχρεωτικὴν ἔξοδον; Εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι θὰ λάβῃ τὴν κατωτάτην σύνταξιν τοῦ ΙΚΑ, ἐνῷ ἂν ἔφευγεν αὐτὴν ταύτην τὴν στιγμήν, μὲ τήν οἰκονομικὴν δυνατότητα ποὺ ἔχει τὸ Ταμεῖον των θὰ ἐλάμβανον 430 δραχμάς; Ποῦ τὸ στηρίζετε; Ἢ τὸ στηρίζετε εἰς τὸ γεγονός, ὅτι αἴρεται εἰς αὐτὸν τὸν ἀνύποπτον χρόνον μία κατοχύρωσις ἡ ὁποία τοὺς εἶχε προσανατολίσει εἰς τὴν Κοινωνίαν; Ὄχι μόνον δὲν γίνεται προνομιακὴ μεταχείρισις, ἀλλὰ ἂν κανονικῶς ἐξήρχοντο, μὲ τοὺς κανονισμοὺς τοῦ ἰδικοῦ των Ταμείου θὰ ἐλάμβανον ἀσυγκρίτως μεγαλυτέραν σύνταξιν. Ἀλλὰ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὑποχρεωμένος ὢν νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν θέσιν τὴν ἄδικον, τὴν ὁποίαν λαμβάνει ἔναντι τῆς μερίδος αὐτῆς τῶν ἐργαζομένων, ἀνεφέρθη εἰς τὴν τάξιν τῶν καπνεργατῶν. Ἀλλὰ μήπως καὶ ἐκεῖ δὲν συνέβη τὸ ἴδιον πρᾶγμα; Καὶ ἐδῶ δὲν ἐπιχειρεῖται νὰ ἐπαναληφθῇ τὸ ἴδιον ἀδίκημα; Τότε βεβαίως, ἐδημιουργήθησαν τραγικότητες μεγαλυτέρας ἐκτάσεως καὶ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα, κ. ὑπουργέ, νὰ φέρετε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τοιαῦτα θέματα, καθ’ ἣν στιγμὴν καὶ σεῖς ὁ ἴδιος, ὅταν συνεζητήθη τὸ θέμα τῆς ἄρσεως τοῦ νόμου 2348, ἐλάβατε μέρος. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα ἀκόμη, διότι αἱ ἀδικαίαι αὗται ἐγένοντο ἐπὶ Κυβερνήσεως τῆς ἰδικῆς σας παρατάξεως. Καὶ ἀκόμη, διότι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεγνώρισε τὴν ἀδικίαν αὐτὴν τοῦ 1956 καὶ εἶπεν, ὅτι θὰ τὴν ἄρῃ συντόμως.

§157Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι αἱ ἀδικίαι τῶν καπνεργατῶν δὲν ἤρθησαν χάρις εἰς τὴν ἰδικήν σας ἀντίδρασιν.

§158Α. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἂν νομίζετε, ὅτι ἡ ψῆφος τῶν 17 βουλευτῶν, ἦτο ἰσχυροτέρα τῶν 200 ποὺ εἴχατε σεῖς, ἀναγνωρίζομεν τὴν κατηγορίαν. Ἀλλὰ ξέρετε πολὺ καλά, ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἤρχισεν ἡ λειτουργία τῆς Βουλῆς αὐτῆς ἤλθομεν δεκάκις εἰς τὸ Ὑπουργεῖον σας. Ἀλλὰ ἄλλη εἶναι ἡ αἰτία. Εἶναι ἡ μανία ποὺ σᾶς κατέχει νὰ καταπολεμῆτε τοὺς ἐργαζομένους. Μὴ ἐπιμένετε, λοιπόν, νὰ ὀνομάζετε δίκαιον, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι κατάφωρος ἀδικία.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαχνῆς ἔχει τὸν λόγον.

§160Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς Ἑταιρείας ἀπὸ τὴν καταβολὴν ἀσφαλίστρων πρὸς τὰ Ἐπικουρικὰ Ταμεῖα, ὠχυρώθηκε πίσω ἀπὸ γνωματεύσεις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, ἀλλὰ ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι καμμία ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἔγινε χωρὶς προηγουμένως νὰ πάρῃ τοιαύτας γνωματεύσεις ἀπὸ τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, π.χ. τὸ 5λεπτον ποὺ ἐπεβλήθη ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων, εἰς τὴν ΗΕΜ, ὑπεχρεώθη ἡ Ἑταιρεία νὰ εἰσπράττῃ τοῦτο καὶ νὰ τὸ ἀποδίδῃ εἰς τὸ Κράτος. Αὐτή, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι μία περίπτωσις, εἶναι ὅμως καὶ ἄλλαι περιπτώσεις ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν σύμβασιν ὡς προσφυγαὶ τῆς ΗΕΜ εἰς τὸ Διαιτητικὸν Δικαστήριον τῆς Χάγης, δι’ ἀπαιτήσεις της ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, λόγῳ ἐνεργειῶν του, αἵτινες ἔγιναν κατόπιν γνωματεύσεων τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους ὅπως π.χ. διὰ τὸ ξήλωμα τῶν γραμμῶν τῆς ΗΕΜ παρὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ὁδοῦ Πατησίων ποὺ ἔγινε ἐπὶ ὑπουργοῦ Δημ. Ἔργων τοῦ νῦν Πρωθυπουργοῦ κ. Κ. Καραμανλῆ, καὶ γιὰ τὸ ὁποῖον ὑπάρχει ἀπαίτησις τῆς

ΗΕΜ.

Τὸ σύνολον τῶν ἀπαιτήσεων αὐτῶν, ὡς ὁμολογεῖται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ Νομοσχεδίου, ἀνέρχονται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 100.000.000 δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνησις ὠχυρώθη ὄπισθεν αὐτῶν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς Ἑταιρείας διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὸ δάνειον τῶν 70.000.000 δραχμῶν πρὸς αὐτήν, προσέτι δὲ παρουσίασε τὴν παραίτησιν τῆς ΗΕΜ ἐξ αὐτῶν τῶν ἀπαιτήσεων καὶ παραχώρησιν πρὸς τὸ Δημόσιον.

§161Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, παραποιεῖτε τὰ πράγματα, διότι τὰ 70.000.000 ποὺ δὲν εἶναι 70, ἀλλὰ 46+9.600.000+10.0000.000 εἶναι δάνειον καὶ θὰ ἐπιστραφοῦν εἰς τὸ Δημόσιον, ἐνῷ τὰ 100 ἑκατομ. ἔπρεπε νὰ καταβληθοῦν ἀπὸ τὸ Δημόσιον εἰς τὴν Ἑταιρείαν.

§162Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἐπιβεβαιώνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπα, ὅτι αἱ ἐνέργειαί σας ὅλαι, γίνονται κατόπιν γνωματεύσεως τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους καὶ ὅμως ἀπεδείχθησαν ἐπιβαρυντικαὶ διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, ἀφοῦ ὁμολογεῖτε, ὅτι ἡ ΗΕΜ θὰ ἐκέρδιζε ταύτας. Δὲν πρόκειται νὰ σταθῶ εἰς τὸ θέμα τῆς κλιμακώσεως τῶν συντάξεων, δὲν πρόκειται νὰ σταθῶ εἰς τὸ ὅτι μὲ 27 χρόνια ὑπηρεσίαν λαμβάνει ἕνας ἐργάτης ἐλαχίστην σύνταξιν καὶ ἄλλος μὲ 28 χρόνια παίρνει ὁλόκληρον τὴν σύνταξιν ἀπὸ τὸ ΙΚΑ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅμως νὰ σταθῶ εἰς τὸ θέμα τοῦ ὁρίου τῆς ἡλικίας τῶν συνταξιούχων. Πρέπει, κ. ὑπουργέ, νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ σημερινὴ ἡλικία τῶν ἤδη συνταξιούχων τοῦ Ταμείου καὶ ὄχι ἐκείνη, τὴν ὁποίαν εἶχον ὅταν ἐγένοντο συνταξιοῦχοι. Ἐπίσης, ἄλλη ἀδικία, ἡ ὁποία γίνεται εἰς τοὺς συνταξιούχους εἶναι τὸ θέμα τῶν οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἁπαλύνῃ τὰς γλίσχρας αὐτὰς συντάξεις νὰ δεχθῇ τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας προτείνομεν.

§163ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης ἔχει τὸν λόγον.

§164Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὴν τὴν στιγμήν, συζητοῦμεν ἕνα ἄρθρον, τὸ ὁποῖον ὑπάγει τοὺς τροχιοδρομικοὺς εἰς τὸ ΙΚΑ. Πρέπει, πρῶτον, νὰ ἐξετάσωμεν, ἐὰν τροχιοδρομικοὶ εἶχον Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως. Εἶχον, πράγματι, ἕνα Ταμεῖον. Τὸ Καταστατικὸν τοῦ Ταμείου αὐτοῦ ἔλεγεν, ὅτι εἰς περίπτωσιν ἀσθενείας ἑνὸς ὑπαλλήλου ἐκ φυματιώσεως οὗτος ἐλάμβανε σύνταξιν. Ἐπίσης ὥριζεν, ὅτι ἐάν τις εἶχε 10 χρόνια ὑπηρεσίαν καὶ ὑπῆρχον λόγοι ἀνικανότητος, ἐλάμβανεν ἐπίσης σύνταξιν. Ὡσαύτως ἐάν τις εἶχε 14 χρόνια καὶ 7 μῆνες εἶχε δικαίωμα συντάξεως. Ὁ ἔχων 19 χρόνια καὶ 7 μῆνες ἐδικαιοῦτο νὰ λάβῃ σύνταξιν, ἡ ὁποία ἔφθανεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 450 δραχμῶν. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶχεν 25 χρόνια ὑπηρεσίαν καὶ ἡλικίαν 55 ἐτῶν ἐλάμβανεν ὁλικὴν σύνταξιν. Τί συνέβη καὶ δὲν ὑπάρχουν σήμερον χρήματα διὰ νὰ λάβουν οἱ ἠσφαλισμένοι τὰς συντάξεις αὐτάς; Τί ἔγιναν οἱ πόροι τοῦ Ταμείου; Ἐδῶ ἔχω τρία βιβλιάρια μὲ διαφορετικὴν ἡλικίαν. Ὁ ἕνας μὲ ὑπηρεσίαν 24 ἐτῶν ἐλάμβανε τότε σύνταξιν 3.024 δραχ. Σήμερον, ὁ ἴδιος μαζὶ μὲ οἰκογενειακὸν ἐπίδομα θὰ λάβῃ 552 δραχ. Ἐπίσης, ἔχω ἕτερον βιβλιάριον φυματικοῦ μὲ 9–10 χρόνια ὑπηρεσίαν. Οὗτος ἐλάμβανεν 1.960 δραχ. Σήμερον λαμβάνει 552 δραχ. Ἄλλος, μὲ 22 χρόνια ὑπηρεσίαν, εἰσπράκτωρ, ἐλάμβανε σύνταξιν 3.142 δραχ., σήμερον θὰ λάβῃ 490 δραχ. Ποῖοι εἶναι αἴτιοι αὐτῆς τῆς καταστάσεως; Οἱ τροχιοδρομικοὶ ἢ ἄλλοι παράγοντες; Οἱ τροχιοδρομικοὶ εἶχον ὡρισμένους πόρους, ὅπως οἱ πόροι τοῦ 10λέπτου. Ὁ πόρος αὐτὸς κατηργήθη διὰ τῆς συμβάσεως τοῦ 1937 καὶ ἀντικατεστάθη μὲ τὸ ποσὸν τῶν 10.000 λιρῶν. Μέχρι τοῦ 1940 οἱ τροχιοδρομικοὶ ἐλάμβανον αὐτὴν τὴν σύνταξιν. Ἔρχεται ὁ πόλεμος καὶ δὲν ἔγινεν ἀναπροσαρμογὴ τῶν πόρων. Ὅλαι αἱ καταθέσεις τοῦ Ταμείου προέρχονται πλέον ἀπὸ τὰς καταθέσεις τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τοῦ ἐργοδότου. Εἰσέφερεν 150 δραχ. ἕκαστος ἠσφαλισμένος μὲ 20ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ 300 δραχ. ἡ Ἑταιρεία καὶ ἡ σύνταξίς των σήμερον θὰ εἶναι δραχ. 552. Δι’ ὅλην αὐτὴν τὴν κατάστασιν δὲν εἶναι σήμερον ὑπεύθυνοι οἱ τροχιοδρομικοί. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἀνέφερεν ἕνα ἀριθμὸν Τροχιοδρομικῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι εἶναι μικρᾶς συνταξίμου ἡλικίας. Γνωρίζει ὅμως ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ εἶναι φυματικοὶ καὶ ἀνίκανοι δι’ ἐργασίαν. Ἡ κατάστασις αὐτὴ τοῦ Ταμείου ἤρχισε νὰ χειροτερεύῃ ἀπὸ τὸ 1937, ὅτε ἔγινεν ἡ ἀναθεώρησις τῆς συμβάσεως καὶ ἀπεμακρύνθη ἡ Ἑταιρεία ἀπὸ 15 ἀγόνους γραμμὰς ἐθελουσίως. Ἀπὸ τότε τὸ Ταμεῖον ἤρχισε τὴν κατιοῦσαν καὶ ἔφθασεν εἰς τὰ σημερινά του χάλια. Ἐκτὸς αὐτοῦ, μεταπολεμικῶς δὲν ἐγένετο καμμία ἀναπροσαρμογὴ τῶν 10.000 λιρῶν, οὔτε ἡ εἴσπραξις τοῦ διδράχμου. Σήμερον, εἰσπράττουν ἀπὸ πόρους 822 χιλ. Τὰ ἄλλα εἶναι ἀσφάλιστρα. Καὶ ἐρχόμεθα ὕστερα ἀπὸ μίαν εἰκοσιπενταετίαν νὰ ὑπαγάγωμεν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς εἰς τὸ ΙΚΑ καὶ μάλιστα, ὄχι μὲ τὰς προϋποθέσεις τὰς ὁποίας ὁρίζει τὸ Καταστατικὸν τοῦ ΙΚΑ. Ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν τροχιοδρομικῶν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν 6.000 ἡμερομίσθια νὰ τοὺς ἀπολύωμεν καὶ νὰ τοὺς δίδωμεν σύνταξιν 522 δραχμάς, ἐνῷ οἱ λοιποὶ συνταξιοῦχοι τοῦ ΙΚΑ λαμβάνουν πλήρη σύνταξιν μὲ 2.500 ἡμερομίσθια. Οἱ πόροι ἔχουν ὑπολογισθῆ εἰς 29 ἑκατομμύρια δραχ. Κατὰ τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν, οἱ πόροι τοῦ Ταμείου εἶχον ὑπολογισθῆ εἰς 17.200.000. Μὲ τὴν τελευταίαν συμφωνίαν ἔχουν ὑπολογισθῆ εἰς 24.300.000.

§165ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως). Ἐλέχθησαν αὐτά, κ. συνάδελφε.

§166Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Τὰ ὅσα ἀναπτύσσει ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος ὁμιλητὴς οὐδόλως ἀφοροῦν τὰ συζητούμενα ἄρθρα 3 καὶ 4 τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἶναι ἐμφανὴς ἡ διάθεσις τῆς κωλυσιεργίας. Δι’ αὐτὸ κ. Πρόεδρε, πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ ἐπὶ τοῦ θέματος. Ὀφείλω, ὅμως ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, ν’ ἀπευθυνθῶ πρὸς τὴν πλευρὰν ἐκείνην, νὰ εἴπω, ὅτι ἐὰν εἰς μίαν ἄλλην Βουλὴν μὲ τὴν κωλυσιεργίαν των ἐπέτυχον νὰ μὴ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον περὶ καπνεργατῶν, αὐτὴν τὴν φορὰν δὲν θὰ τὸ κατορθώσουν νὰ ἐπαναληφθῇ τὸ ἴδιον μὲ τὸ νομοσχέδιον τῶν τροχιοδρομικῶν. Τὸ νομοσχέδιον θὰ ψηφισθῇ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος).

§167Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Θέλω νὰ ἀναπτύξω εἰς τοὺς συναδέλφους, ποῖοι εἶναι οἱ πόροι.

§168Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Παραβιάζετε τὴν ἀπόφασιν τῆς Βουλῆς, κ. συνάδελφε, ἡ ὁποία καθώρισε τὸ τέταρτον.

§169Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριοι βουλευταί, λέγω, ὅτι διὰ τῆς συμβάσεως τῆς 1.5.57, ἔχομεν 17.200.000. 3.300.000 προέρχονται ἀπὸ τὰ λεωφορεῖα, 6.000.000 ἀπὸ τὰς 5 γραμμάς, καὶ 3.300.000 ἀπὸ τὴν συμπληρωματικὴν συμφωνίαν. Ἔχομεν συνεπῶς πόρους ἄνω τῶν 29.000.000 διὰ νὰ δώσωμεν ηὐξημένας συντάξεις. Παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν, διὰ τῆς ὁποίας τὸ θέμα τῶν συντάξεων καὶ ἐξόδου τῶν τροχιοδρομικῶν νὰ ρυθμισθῇ σύμφωνα μὲ τὴν γενομένην ρύθμισιν τῶν τροχιοδρομικῶν Θεσσαλονίκης.

§170Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Θέλω νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας δι’ ὅσα τελευταίως ἀνέφερεν, ὅτι δῆθεν ἡ παράταξίς μας εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία δὲν ἐπέτρεψε τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ καπνεργατῶν. (Διαμαρτυρίαι καὶ ἀποδοκιμασίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως).

§171ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπαδημητρίου, ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου νὰ ὁμιλήσετε.

§172Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς ὡμίλησεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ δίδω ἀπάντησιν. Δὲν πρέπει νὰ φωνασκοῦν οἱ κ.κ. συνάδελφοι τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος. Δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμᾶ ὁ κ. ὑπουργός, τὴν νοημοσύνην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς Βουλῆς, ὅταν ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ 18 βουλευταὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐματαίωσαν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἡ Κυβέρνησις καθ’ ὅλην τὴν περίοδον εἶχεν εὐχέρειαν ψηφίσεως νομοσχεδίων καὶ δὲν πρέπει νὰ καλύπτεται μία ἐγκληματικὴ ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως εἰς βάρος τῶν καπνεργατῶν (Φωναί, διαμαρτυρίαι καὶ ἀποδοκιμασίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως)... μὲ ἐπιχειρήματα εὐτελῆ. Κύριε Πρόεδρε, δύο εἶναι τὰ κύρια αἰτήματα τῶν τροχιοδρομικῶν ὅσον ἀφορᾷ τὰς συντάξεις των. Πρῶτον, διὰ τοὺς ἤδη συνταξιούχους. Οἱ ἤδη συνταξιοῦχοι ζητοῦν νὰ κλιμακωθοῦν καὶ νὰ ἀναπροσαρμοσθοῦν αἱ συντάξεις των βάσει τῆς προσφερθείσης ὑπηρεσίας των καὶ μὲ ὅριον ἡλικίας τὸ σημερινὸν διὰ τοὺς μέλλοντας νὰ ἐξέλθουν καὶ τοὺς συνταξιοδοτουμένους νὰ γίνῃ ἡ συνταξιοδότησις αὐτῶν βάσει τῶν προϋποθέσεων τοῦ Ταμείου των καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὰς παροχὰς βάσει τῶν διατάξεων τῆς νομοθεσίας περὶ ΙΚΑ. Αὐτὰ εἶναι τὰ κύρια αἰτήματα ὅσον ἀφορᾷ τὰς συντάξεις τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς χωρὶς νὰ τὸ θέλῃ, ἔδωσε τὴν δικαίωσιν τῶν ἰσχυρισμῶν μας καὶ εἶπεν, ὅτι περίπου 800 τροχιοδρομικοὶ ἔχουν φθάσει τὴν 20ετίαν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ὑπάρχει ἰδιομορφία τοῦ κλάδου, ὑπάρχει σκληρότης ἐργασίας, ὅτι φθείρονται οἱ ὀργανισμοὶ καὶ ὅταν τὸ Ταμεῖον συντάξεων εἶχε καθορίσει τὴν προϋπόθεσιν τῆς 20ετίας ἔλαβεν ἀκριβῶς ὑπ’ ὄψιν του τὴν ἰδιομορφίαν καὶ τὴν σκληρότητα τοῦ ἐπαγγέλματος. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀλλάξωμεν τὰς προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι ἴσχυσαν ἐπὶ 37 ἔτη. Ἐὰν οἱ τροχιοδρομικοὶ ζητοῦν αὐτὰ τὰ αἰτήματα νὰ γίνουν δεκτά, ἔχουν δίκαιον. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἠθέλησε νὰ θριαμβολογήσῃ μὲ ἕνα τόνον θριάμβου καὶ εἶπεν, ὅτι ἔκαμε τοῦτο καὶ ἐκεῖνο διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι οἱ τροχιοδρομικοὶ ἀδικοῦνται καὶ δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ χρησιμοποιῇ θριαμβευτικὴν φρασεολογίαν διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ πείσῃ τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὰ ἄρθρα ὅπως αὐτὸς τὰ ἔχει διατυπώσει. Ἐπὶ τῶν αἰτημάτων αὐτῶν τῶν τροχιοδρομικῶν ἔχομεν ὑποβάλει τροπολογίας καὶ θὰ ζητήσωμεν ὀνομαστικὴν ψηφοφορίαν διὰ νὰ ἀναλάβουν οἱ συνάδελφοι τὰς εὐθύνας των.

§173ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Βαλοῦρδος ἔχει τὸν λόγον.

§174Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, κύριοι ὑπουργοί, ἀνεπτύχθησαν προηγουμένως ἀπὸ ἀρκετοὺς συναδέλφους αἱ ἀπόψεις των, ὅσον ἀφορᾷ τὰς λεπτομερείας τῆς ὑπὸ κύρωσιν συμβάσεως καὶ εἰδικῶς τὸ ἄρθρον 3 διὰ τὰς προϋποθέσεις αἱ ὁποῖαι προβλέπονται σχετικῶς μὲ τὴν ἀπονομὴν συντάξεων εἰς τὸ προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ. Ἐλέχθη ἀπὸ συναδέλφους, ὅτι αἱ προϋποθέσεις διὰ τὴν παροχὴν συντάξεων αἱ ὁποῖαι προβλέπονται ὑπὸ τοῦ ΙΚΑ εἶναι 2.500 ἡμερομίσθια ἡ βασικὴ σύνταξις διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους ἄρρενας καὶ θήλεις καὶ ἡλικία διὰ τοὺς ἄρρενας 65 ἐτῶν καὶ διὰ τὰς γυναῖκας 60 ἐτῶν. Ἐκτὸς αὐτῶν ὅμως ὁ νόμος ὁ ἀσφαλιστικὸς τοῦ ΙΚΑ ἢ μᾶλλον ὁ συνταξιοδοτικὸς νόμος τοῦ ΙΚΑ προβλέπει καὶ ἄλλας προϋποθέσεις, τὰς ὁποίας νομίζω, ὅτι οὐδεὶς τῶν συναδέλφων ἀνέφερε. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργόν, τῆς Ἐργασίας, ὅτι ἐκτὸς τῶν προαναφερθεισῶν προϋποθέσεων, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι πλέον εὐνοϊκαί. Ὅταν πρόκειται νὰ χορηγηθῇ μειωμένη σύνταξις εἰς τὸν ἄντρα πρέπει νὰ ὑπάρχουν 2.500 ἡμερομίσθια, νὰ εἶναι 60 ἐτῶν καὶ τὴν τελευταίαν πενταετίαν νὰ ἔχῃ ἀνὰ 100 ἡμερομίσθια διὰ κάθε ἔτος. Διὰ τὰς γυναῖκας ἡ μειωμένη σύνταξις δίδεται εἰς ἡλικίαν 55 ἐτῶν μὲ 2.500 ἡμερομίσθια καὶ τὴν τελευταίαν πενταετίαν ἀπὸ 100 ἡμερομίσθια Ἐπίσης ἔχει καὶ ἑτέρας εὐεργετικὰς προϋποθέσεις καὶ συγκεκριμένως τὰ ἑξῆς: Ὅταν ἔχῃ ἀσφάλισιν 5 ἐτῶν ὁ ἄνδρας καὶ ἡλικίαν 65 ἐτῶν καὶ 500 ἡμερομίσθια δικαιοῦται τῆς κατωτάτης συντάξεως δηλαδή, 552 δραχμῶν καὶ ἐπὶ πλέον τὸ ἐπίδομα τῶν οἰκογενειακῶν βαρῶν. Ἐπίσης ἡ γυναίκα ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ λάβῃ καὶ αὐτὴ σύνταξιν εἰς ἡλικίαν 60 ἐτῶν καὶ μόνον μὲ 500 ἡμερομίσθια τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ κατανέμωνται εἰς τὴν τελευταίαν πενταετίαν. Αὐτὴ ἡ νομοθεσία τοῦ ΙΚΑ ἰσχύει τώρα καὶ ἰσχύει ἀπὸ 15ετίας καὶ πλέον. Ἔχω νὰ κάμω τὴν ἑξῆς παρατήρησιν πρὸς τὸν κύριον ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας καὶ πρὸς τὸν κύριον ὑπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, ὅτι ἐφ’ ὅσον αἱ προϋποθέσεις ὑπάρχουν προκειμένου νὰ γίνῃ ἕνας συνταξιοῦχος ἀπὸ τὸ ΙΚΑ καὶ ἐφ’ ὅσον εἰς τὸ ΙΚΑ ἀναθέτομεν πλέον τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τὴν ἀξίωσιν, ὅταν ἕνας τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ ἔχῃ 19ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ ὡς ἐκ τούτου συγκεντρώνει γύρω εἰς τὰ 6.000 ἡμερομίσθια νὰ μὴ ἠμπορέσῃ νὰ πάρῃ τοὐλάχιστον τὴν κατωτάτην σύνταξιν; Ἐπίσης διὰ τὴν κατηγορίαν αὐτὴν τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ, τὸ ὁποῖον συγκεντρώνει 19 ἐτῶν ὑπηρεσίαν καὶ δὲν δικαιοῦται σύμφωνα μὲ τὴν σύμβασιν συντάξεως, ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω τὸ ἑξῆς. Τὸ 1935 ἔγινε ἕνα κίνημα καὶ εἰς τὸ κίνημα ἐκεῖνο τὸ ἐπαναστατικόν, ἔλαβον μέρος ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχον χρόνον ὑπηρεσίας ἐν τῷ στρατῷ 10 ἔτη. Ὅταν ἐκόπασε ὁ σάλος τοῦ κινήματος ἐκείνου ἦλθεν ἡ Βουλὴ καὶ ἐθέσπισε νόμον καὶ τοὺς ἀπένειμε σύνταξιν 25 ἐτῶν ὑπηρεσίας. Σήμερον, μὲ τὴν κατάργησιν τῶν τροχιοδρόμων καὶ μὲ τὴν καθιέρωσιν τῶν τρόλλεϋ γίνεται μία ἐπανάστασις ἀθηναϊκὴ πρὸς τὴν πρόοδον. Διατὶ νὰ μὴ υἱοθετήσωμεν μίαν διάταξιν, ὥστε νὰ δικαιωθοῦν καὶ οἱ ἀπολυόμενοι τροχιοδρομικοὶ μιᾶς συντάξεως πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν οἰκογενειῶν των;

§175Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Οὔτε εἰς τὸ πρῶτον ἔχετε δίκαιον, διότι εἰς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Τροχιοδρομικῶν δὲν προβλέπεται συνταξιοδότησις διὰ τοὺς ἔχοντας ὑπηρεσίαν κάτω τῶν 19 ἐτῶν, οὔτε εἰς τὸ δεύτερον ἔχετε δίκαιον διότι τὸ ΙΚΑ δὲν ἀναγνωρίζει τὴν προϋπηρεσίαν. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Ι. Κοντοβράκης).

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Λαντζούνης ἔχει τὸν λόγον.

§177Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἀναφέρομαι, κ. Πρόεδρε, εἰς τὰς χθεσινὰς προτάσεις μου ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 4 καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν ὅπως τὰς ἀποδεχθῇ.

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Λύρας ἔχει τὸν λόγον.

§179Ι. ΛΥΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι τὸ φλέγον κεφάλαιον τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου δι’ οὗ ἐπιδιώκεται ἡ κύρωσις τῆς συμβάσεως εἶναι τὸ συνταξιοδοτικὸν ἐξ οὗ καὶ ἓξ ἀπεργίαι ἐντὸς τοῦ μηνός. Καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς Βουλῆς καὶ τῆς ἰδικῆς μας καὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως πολλὰ ἐλέχθησαν, ἰδίᾳ δὲ ἀπὸ τὴν ἀριστερὰν ἄπειρα ὅσα ἐξετέθησαν καὶ ἐτονίσθησαν εἰς τὴν διαπασῶν. Μὲ τὴν διαφοράν, ἐν παρενθέσει τοῦτο θὰ εἴπω, ὅτι ἡμεῖς δι’ ὅσα ἐπροτείναμεν καὶ ἐπεστήσαμεν εἰς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς, εἴχομεν ὡς κίνητρον τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν καθολικότητα. Ἡ ἄκρα ἀριστερὰ φωνάζει πρὸς ὑποστήριξιν τῶν «ἡμετέρων», οἵτινες εἶναι σεβαστὸς ἀριθμὸς καὶ διὰ τὰ συμφέροντα τῶν παιδιῶν δῆθεν κόπτεται καὶ ὄχι διὰ τὸν λαὸν τοῦ ὁποίου τόσον μονοπωλεῖ τὴν σωτηρίαν, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα θέλει τὴν ἀπαθλίωσιν τῶν πάντων. Πέραν τούτων, συντάσσομαι καὶ ἐγὼ μὲ τὴν γνώμην ἐκείνων, οἵτινες ὑπεστήριζον, ὅτι γεννᾶται σοβαρὰ ἀδικία μεταξὺ ἐκείνων τῶν ὑπαλλήλων ποὺ ἔχουν ἄνω τῶν 25 ἐτῶν ὑπηρεσίαν καὶ τῶν ὑπαλλήλων ποὺ ἔχουν μικροτέραν, ἔστω καὶ 10 ἡμερομίσθια ἀκόμη, μεταξὺ εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν καὶ οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων. Διότι καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ ἐπὶ ἴσοις ὅροις ἐμόχθησαν καὶ προσέφερον τὰς ὑπηρεσίας των διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινοῦ τῆς πρωτευούσης καὶ τοῦ ἐπινείου, διότι αἱ δύο κατηγορίαι τῶν ὑπαλλήλων μετ’ ὀλίγον θὰ ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἀπομάχων μιᾶς συμπαθοῦς τάξεως τῶν ἐργαζομένων τοὺς ὁποίους τοποθετεῖ εἰς τὸ περιθώριον τῆς ζωῆς ἡ ἐξέλιξις τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων. Τὸ Κράτος εἰς παρομοίας περιπτώσεις ἔδωσε τὴν προστασίαν του. Δίκαιον εἶναι ὅπως καὶ εἰς τοὺς τροχιοδρομικοὺς χορηγήσῃ τὰ μέσα μιᾶς ὑποφερτῆς διαβιώσεως. Καὶ νὰ μὴ πίπτωμεν ἀπὸ τὰς 1067 δραχμὰς μηνιαίως εἰς τὰς 552. Σέβομαι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι εἶναι περισσότεροι τῶν ἠσφαλισμένων καὶ ὅτι ἡ αὔξησις τῶν συντάξεων θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν τὴν αὔξησιν τοῦ κομίστρου. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, κατὰ τὴν παράγραφον 4 τοῦ ἄρθρου 4, ρυθμίζουσαν τὰ τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀπολυθησομένων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συμβάσεως ὁρίζεται, ὅτι προκειμένου περὶ τῶν ἀπολυθησομένων, θὰ θεμελιωθῇ δικαίωμα συντάξεως βάσει τῆς νομοθεσίας τοῦ Ταμείου. Ἡ διάταξις ὅμως δὲν προβλέπει σαφῶς κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γίνῃ ὁ ὑπολογισμὸς κατὰ ποσὸν συντάξεως. Συνιστῶ, ὅπως συμπληρωθῇ ἡ διάταξις ὁριζομένου σαφῶς, ὅτι ὁ ὑπολογισμὸς θὰ γίνῃ κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ΙΚΑ. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἱκανοποίησις ἑνὸς δικαίου αἰτήματος διότι θὰ ἀπολήξῃ εἰς μίαν κλιμάκωσιν τοῦ ποσοῦ τῶν ἐχόντων ὀλιγώτερα τῶν 25 ἐτῶν.

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι ὑπεβλήθη εἰς τὸ Προεδρεῖον ἡ ἑξῆς τροπολογία: .... (ἀναγινώσκει) .... Ἐπ’ αὐτῆς ζητεῖται ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ὅπως γίνῃ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Τὸ ἐρώτημα τίθεται οὕτω: Οἱ ἀποδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν λέγουσι Ναί. Οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι ταύτην λέγουσιν Ὄχι. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθωσιν ὡς ψηφολέκται οἱ κ. κ. Σ. Εὐστρατιάδης καὶ Β. Μπρακατσούλας. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα:

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα.

§181ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 180. Εἶπον ΝΑΙ 63 καὶ ΟΧΙ 117. Συνεπῶς, ἡ τροπολογία ἀπερρίφθη. Τὰ ἄρθρα 3 καὶ 4 γίνονται δεκτὰ ὡς ἐτροποποιήθησαν ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἐπίσης γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 6 ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν ἔχει τὸν λόγον.

§182Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Παρακαλῶ ὅπως εἰς τὸν τέταρτον στίχον τῆς παραγράφου 1 διαγραφοῦν αἱ λέξεις «κατ’ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα».

§183ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου ἔχει τὸν λόγον.

§184Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Ἐκ τῆς ἀποχωρήσεως τῆς Πάουερ ἀπὸ ὡρισμένας γραμμὰς θὰ δημιουργηθῇ, κ. Πρόεδρε, τὸ ζήτημα τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν συγκοινωνιῶν τῶν γραμμῶν τούτων ὑπό τινος ἀναδόχου καὶ μὲ καλυτέρας ἐξυπηρετήσεις τοῦ κοινοῦ. Προκύπτει ἐπὶ πλέον τὸ ζήτημα, ὁ ἀνάδοχος αὐτὸς νὰ ὑποχρεωθῇ νὰ προσλάβῃ τὸ προσωπικὸν τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ ἀπολυθῇ ἀπὸ τὴν Πάουερ. Πέραν τούτου προβάλλει καὶ τὸ ἑξῆς ζήτημα. Τὸ ἄρθρον 3 τῆς συμβάσεως λέγει τὰ ἑξῆς: «...... (Ἀναγινώσκει) ..... ......». Συνεπῶς, ἐκ τῆς διατάξεως ταύτης ἐγεννήθη ἕνα δικαίωμα ὑπὲρ τῶν Δήμων, τὸ ὁποῖον βεβαίως, κατηργήθη διὰ τῆς συμπληρωσάσης τὴν σύμβασιν συμφωνίας. Νομίζομεν ὅμως, ὅτι θὰ πρέπει νὰ περιληφθῇ διάταξις διὰ τῆς ὁποίας θὰ παραχωρῆται εἰς τοὺς Δήμους ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν συγκοινωνιακῶν γραμμῶν ἀπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἀποχωρήσῃ ἡ Πάουερ, διὰ τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἤδη ἀνέπτυξα καὶ χθές.

§185ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης ἔχει τὸν λόγον.

§186Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 6 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ἀναφέρεται εἰς βαρυσήμαντον θέμα τῆς παραχωρήσεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν συγκοινωνιακῶν γραμμῶν ἀπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἀποσυρθῇ ἡ ΗΕΜ. Διὰ τῆς πρώτης παραγράφου παρέχεται κατὰ τὴν παγίως ἤδη καθιερωθεῖσαν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως εὐρεῖα νομοθετικὴ ἐξουσιοδότησις εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, καθισταμένου ἁρμοδίου νὰ ρυθμίσῃ διὰ πράξεών του τὸν τρόπον καὶ τοὺς ὅρους τῆς παραχωρήσεως εἰς ἀναδόχους τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν συγκοινωνιακῶν γραμμῶν. Ἐπιπροσθέτως, κατὰ τρόπον πρωτότυπον καὶ καινοφανῆ ἀλλὰ καὶ συνταγματικῶς ἀπαράδεκτον τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δύναται νὰ παράσχῃ περαιτέρω ἐξουσιοδότησιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς νὰ ρυθμίσουν εἰδικώτερα θέματα. Γράφει τὸ σχέδιον: «.... (Ἀναγινώσκει)... ....». Οὕτω θεσπίζεται ἡ ἐξουσιοδότησις τῆς ἐξουσιοδοτήσεως. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἀπὸ ἄλλους ἀξιοτίμους συναδέλφους καὶ ἐμέ, ἐξ ἀφορμῆς ἑτέρων νομοθετημάτων, ἐπεκρίθη δριμέως ἡ συστηματικὴ ἐπιδίωξις καὶ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νὰ ζητῇ καὶ νὰ λαμβάνῃ εὐρυτάτην νομοθετικὴν ἐξουσιοδότησιν κατὰ τρόπον συνεπάγοντα οὐσιαστικὴν ἀπαλλοτρίωσιν τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τοῦ Κοινοβουλίου καὶ ταυτοχρόνως δημιουργοῦντα τὸν κίνδυνον νὰ κριθοῦν ἀντισυνταγματικὰ ὡς πλειστάκις συνέβη ἀπὸ τὸ συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας τὰ ἐκδοθησόμενα ὑπὸ τῶν Ὑπουργῶν Βασ. Διατάγματα καὶ ἡ συναφὴς πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ὡς εἶναι πρόδηλον δὲν πρόκειται κἂν περὶ σχεδίου νόμου–πλαισίου ὅπου θεσπίζονται αἱ βασικαὶ τοῦ ὑπὸ ρύθμισιν θέματος διατάξεις καὶ διὰ τὰ λεπτομερειακὰ θέματα ἐμπίπτοντα εἰς τὸ διαγραφόμενον πλαίσιον προβλέπεται ἡ ἔκδοσις τῶν συναφῶν διαταγμάτων. Ἀπ’ ἐναντίας, πρόκειται περὶ σοβαρωτάτου θέματος κολοσσιαίας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς σημασίας, εἰς ὃ καὶ ἐκ στοιχειώδους εὐθιξίας καὶ ἐκ συνταγματικῆς ἐπιταγῆς ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις—ἡ οἱαδήποτε Κυβέρνησις—νὰ φέρῃ βραδύτερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ ρυθμίζον αὐτὸ νομοσχέδιον ἢ τὴν καταρτισθησομένην σύμβασιν πρὸς κύρωσιν. Κατ’ ἐξοχὴν μάλιστα, εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἐπιβάλλεται ἡ κατόπιν ἐμπεριστατωμένης συζητήσεως ρύθμισις τοῦ ὅλου κρισίμου θέματος ἀπὸ τὸ κυρίαρχον Νομοθετικὸν Σῶμα καὶ δι’ ἄλλους δύο εἰδικωτέρους λόγους. Πρῶτον, διότι ὑπάρχει ἡ μακρὰ καὶ πικρὰ πεῖρα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῆς λαομισήτου αὐτῆς Ἑταιρείας ποὺ καίτοι τὸν κατεδυνάστευσεν ἐπὶ 35 ἔτη δὲν ἐκηρύχθη ὡς ἔδει ἔκπτωτος. Δεύτερον, διότι ὑπάρχουν οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες τῆς περιφερείας Πρωτευούσης καὶ Πειραιῶς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν στοιχειῶδες καὶ ἀναφαίρετον δικαίωμα νὰ ζητήσουν τὴν παραχώρησιν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν συγκοινωνιακῶν αὐτῶν γραμμῶν, προκειμένου νὰ ἐπιτελέσουν τὸν μεγάλον ἐκπολιτιστικόν των προορισμόν. Ἤδη, διὰ τοῦ ἄρθρου 7, στεροῦνται τοῦ δεκαλέπτου μὲ τὸ ὁποῖον ἐγένοντο χρήσιμα δημοτικὰ καὶ κοινοτικὰ ἔργα καὶ συνεχίζεται ἡ ἐκτέλεσίς των. Προτείνω ὅθεν, τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι μόνον διὰ τῆς διαγραφῆς της θὰ ἀποτρέψωμεν τὸν ἐνδεχόμενον κίνδυνον νὰ περιπέσωμεν ἀπὸ τῆς Πάουερ εἰς καμμίαν ἄλλην ἑταιρείαν ἢ καὶ τὴν ἰδίαν, διότι καὶ αὐτὸ δὲν ἀποκλείεται, μὲ ἄλλας λέξεις ἀπὸ τῆς Σκύλλας εἰς τὴν Χάρυβδιν. Μόνον ἐδῶ εἰς τὴν Βουλὴν πρέπει νὰ ἔλθῃ πρὸς ρύθμισιν τὸ μέγα αὐτὸ θέμα, ἐπὶ τῷ τέλει νὰ δοθῇ εἰς τοὺς φυσικοὺς δικαιούχους, τοὺς αὐτοδιοικουμένους κοινωφελεῖς ὀργανισμούς, ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν γραμμῶν. Ἄλλως ἂς ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλὴν μία νέα σύμβασις πρὸς κύρωσιν. Διὰ τῆς δευτέρας παραγράφου τοῦ ἰδίου ἄρθρου ἀντὶ νὰ γίνῃ ἐξασφάλισις καὶ κατοχύρωσις ἐπαναπροσλήψεως τοῦ ἀπολυθησομένου προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. γίνεται ἔκφρασις μιᾶς πλατωνικῆς εὐχῆς, ὅτι θὰ ἐπιδιωχθῇ αὕτη. Εἶχε στοιχειώδη ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ προστατεύσῃ 600 καὶ πλέον τροχιοδρομικοὺς ποὺ θὰ ριφθοῦν ἄνεργοι χωρὶς σύνταξιν εἰς τὸν δρόμον, ὄχι μόνον λόγῳ τοῦ περιορισμοῦ τῶν γραμμῶν, ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῆς ἀναδιοργανώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ἑταιρείας ποὺ δὲν περιελαμβάνετο εἰς τὴν σύμβασιν καὶ περιελήφθη εἰς τὴν νεωτέραν συμφωνίαν κατὰ τρόπον καταστήσαντα ἐξ ἀδιαφορίας τῆς Κυβερνήσεως χείρονα τὴν θέσιν τοῦ προσωπικοῦ. Ἀρκεῖ ἡ τεραστία ζημία ποὺ θὰ ὑποστοῦν ἐξ ὑπαιτιότητος τῆς Κυβερνήσεως οἱ ἀναξιοπαθοῦντες αὐτοὶ ἐργαζόμενοι ὑπάλληλοι ἀπὸ τὴν ἄδικον στέρησιν τῆς ἀποζημιώσεως τόσων μισθῶν ὅσα τὰ ἔτη ὑπηρεσίας κατὰ τὴν ἐπιστολὴν Τάλμποτ δεδομένου, ὅτι ἤδη θὰ λάβουν πολὺ μικροτέραν τοιαύτην τοῦ νόμου 2112 καὶ ἔτι ἐλάσσονα οἱ ἐργατοτεχνῖται. Ἐπιβάλλεται ὅθεν, ἡ τροποποίησις τῆς διατάξεως αὐτῆς διὰ τῆς διαγραφῆς τῆς λέξεως «ἐπιδιωχθῇ» διὰ τῆς ἀντικαταστάσεώς της διὰ τῆς λέξεως «πειριλαμβάνεται», Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ παράσχῃ τὴν στοιχειώδη αὐτὴν προστασίαν εἰς τοὺς δυστυχεῖς αὐτοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀπολύονται καὶ παραμένουν ἀνυπεράσπιστοι μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται καὶ πολεμισταί. Ἐπὶ πλέον ἔπρεπε νὰ ὑποχρεωθῇ ἡ Η.Ε.Μ. νὰ συμπληρώνῃ ἐφεξῆς τὰ δημιουργούμενα κενὰ ἐκ τοῦ ἀπολυθησομένου προσωπικοῦ. Διὰ τῆς τρίτης παραγράφου τοῦ ἰδίου ἄρθρου προβλέπεται ἡ σύστασις μιᾶς ἐπιτροπῆς διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν θεμάτων τοῦ προσωπικοῦ βάσει τῆς πλατωνικῆς εὐχῆς καὶ ἐπιδιώξεως ἐπαναπροσλήψεως. Ἐφ’ ὅσον τυχὸν θὰ ἐθεσπίζετο εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον ὑποχρεωτικὴ ἐπαναπρόσληψις, τότε θὰ ἐπεδεικνύετο ἡ συμμετοχὴ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ δύο ἀνωτέρων δικαστικῶν, ἐξ ὧν ὁ εἷς βαθμὸν ἀνώτερος θὰ ἦτο καὶ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐκφράζω τὴν λύπην καὶ τὴν διαμαρτυρίαν μου διὰ τὴν ἐν γένει γενομένην διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς κακομεταχείρισιν τῶν ἐργαζομένων τροχιοδρομικῶν καὶ τὴν φαλκίδευσιν τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων των κατὰ τρόπον μαρτυροῦντα τὸ ἀντεργατικὸν πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως καὶ μὴ δικαιολογοῦντα τὸν κ. ὑπουργόν Ἐργασίας νὰ ἐπαίρεται καὶ νὰ καυχᾶται ἀπόψε δι’ ἐπιδειχθεῖσαν δῆθεν κυβερνητικὴν φιλεργατικὴν μέριμναν.

§187ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§188Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἐπιμείνω ἰδιαιτέρως ἐπὶ τοῦ ἐδαφίου 1. Ἐδῶ ζητεῖται μία ἐν λευκῷ, χωρὶς πλαίσια, ἀπαλλοτρίωσις τῶν δικαιωμάτων τῆς Νομοθετικῆς Ἐξουσίας καὶ μεταβίβασις αὐτῶν εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δυνάμενον νὰ προβῇ εἰς περαιτέρω μεταβίβασιν. Δὲν εἶναι, κύριε Πρόεδρε, δυνατόν, εἰς κᾶθε θέμα οἱουδήποτε Ὑπουργείου καὶ εἰς κᾶθε νομοσχέδιον νὰ ζητῆται τοιαύτη ἐξουσιοδότησις, εἰς τρόπον, ὥστε τὸ Κοινοβούλιον νὰ μείνῃ ἄνευ οἱασδήποτε ἁρμοδιότητος. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον διασπᾶται καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, τὴν ὁποίαν καθιεροῖ τὸ Σύνταγμα, εἶναι δὲ ἐνδεχόμενον ἕνας τοιοῦτος νόμος νὰ θεωρηθῇ ἀντισυνταγματικὸς ἀπὸ τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον, διότι ἡ ἐξουσιοδότησις, ἡ ὁποία δίδεται δὲν εἶναι συγκεκριμένη, ἀλλ’ ἀόριστος. Ἄσκησις Νομοθετικῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἐπὶ θεμάτων κοινῆς ὠφελείας, εἶναι ἀπαράδεκτος. Ὡς εἶναι γνωστόν, αἱ συμβάσεις αὐταί, ἐπιλαμβάνονται θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Αἱ συμβάσεις αὐταὶ πρέπει νὰ τυγχάνουν ἐξονυχιστικῆς ἐπεξεργασίας ἀπὸ τὰς Βουλάς. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνατίθενται εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, διότι ὄπισθεν τῆς διατάξεως αὐτῆς διαγράφεται ἡ ὕπαρξις τοῦ ἀναδόχου. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ὑπάρχει ἡ Ἑταιρεία, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ εἶναι ὁ ἀνάδοχος. Ἄλλωστε, τὸ βραχὺ χρονικὸν διάστημα τῶν 180 ἡμερῶν πρέπει νὰ μᾶς ἀφήνῃ τὴν βεβαιότητα, ὅτι ἀπὸ τοῦδε ἔγινεν ἡ προσήκουσα προπαρασκευή. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν αὐτὸ τὸ πρόσωπον πρόκειται νὰ εἶναι κομματικὸς φίλος καὶ προστατευόμενος τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἔγινε καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἕνα πρᾶγμα γνωρίζω, ὅτι ἐδῶ ζητεῖται ἐν λευκῷ νὰ ἀνατεθῇ ἡ ἐπεξεργασία συμβάσεως τόσον ζωτικῆς σημασίας εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον νομικῶς καὶ συνταγματικῶς ἀνίσχυρον. Πέραν τούτου, ἤθελα νὰ σημειώσω, ὅτι σήμερον αἱ ὑπηρεσίαι κοινῆς ὠφελείας, αἱ ἀναφερόμεναι εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν πολιτῶν, ἀποτελοῦν τὸ σύστημα, τὸ συγκρότημα τῶν δημοτικῶν ἐπιχειρήσεων εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι δυνατὸν σήμερον, ὅταν ἀποστεροῦμεν τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, τὰς μονάδας αὐτὰς τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, ἀπὸ τοὺς παγίους των πόρους καὶ τοὺς φέρομεν εἰς τὸν δημόσιον θησαυρόν, νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ ἐκχωρήσεως τοιούτων ἐπιχειρήσεων εἰς ἰδιώτας εἰς φυσικὰ πρόσωπα ἢ νομικά. Προσθέτω καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, τὰς ἐπικρίσεις μου εἰς τὰς ἐπικρίσεις τοῦ κυρίου Στεφανίδη ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπολυθοῦν. Ἡ διακήρυξις, ἡ ὁποία γίνεται, εἶναι μία ἁπλῆ παρηγορία πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ μείνουν ἐκτὸς ὑπηρεσίας τροχιοδρομικοῦς. Τί νόημα ἔχει αὐτὴ ἡ διακήρυξις, καὶ τὶ σκοπούς; Δὲν νομίζω, ὅτι προσήκει εἰς τὴν σοβαρότητα τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας νὰ δίδῃ τοιαύτας ὑποσχέσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθοῦν. Ἡ μόνη ὀρθὴ διατύπωσις εἶναι ἐκείνη, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Στεφανίδης. Δηλαδή, ἀντὶ τῆς λέξεως «νὰ ἐπιδιωχθῇ», νὰ τεθῇ ἡ λέξις «συμπεριλαμβάνεται».

§189ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§190Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἐγὼ συμμερίζομαι ἀπολύτως, τὰ ὅσα ἐξέθεσαν ὁ κ. Στεφανίδης καὶ ὁ κ. Ἠλιοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνατεθῇ εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον νὰ ρυθμίσῃ διὰ πράξεώς του θέματα τοιαύτης σοβαρότητος. Αὐτὰ τὰ θέματα, πρέπει ν’ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον νέου νομοσχεδίου. Ἐπίσης συμφωνῶ μὲ αὐτὰ ποὺ λέγονται, περὶ τῆς εὐχῆς ποὺ ἐκφράζεται εἰς τὸ νομοθέτημα, περὶ τῶν ἀπολυομένων. Ἐὰν ὁ νομοθέτης ἤθελε νὰ κρατήσῃ τὴν Πάουερ εἰς μίαν στάσιν σεβασμοῦ ἔναντι τῶν ἐργαζομένων, θὰ ἔπρεπε νὰ σταθῇ εἰς τὴν ἐπιστολὴν Τάλμποτ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία συνιστᾶται διὰ νὰ κρίνῃ αὐτὰ τὰ ζητήματα, ἔχει πράγματι ἀνάγκην συμπληρώσεως. Ὁ κ. Στεφανίδης ἔκαμε μίαν πρότασιν, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ συμμερίζομαι. Δηλαδή, θὰ ἔπρεπε ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ νὰ ἐξετάζῃ ὑποχρεωτικῶς τὰς αἰτήσεις καὶ ὄχι προαιρετικῶς.

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαχνῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§192Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω, διατὶ ἡ ἐπιμονὴ τοῦ κ. ὑπουργοῦ νὰ μὴ θέλῃ νὰ διαγράψῃ τὴν εὐχὴν ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον, ὅτι θὰ ἐπιδιωχθῇ καὶ ὄχι ὅτι θὰ προσληφθοῦν ὑποχρεωτικῶς ἀπὸ τὸν ἀνάδοχον οἱ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπολυθοῦν. Οὐδεὶς θὰ ὑποστῇ ζημίαν, ἀπὸ μίαν τοιαύτην διατύπωσιν. Ἀλλὰ φαίνεται, ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἀξίωσις τῶν ἀναδόχων. Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ τοιαύτη ἀξίωσις, δὲν δικαιολογεῖται ἡ ἐπιμονὴ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου. Θέλω νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, ὅτι εἰς τὴν σύμβασιν, διὰ τῆς ὁποίας κατηργήθη τὸ θηρίον τῆς Κηφισίας, ἐτέθη διάταξις ὅτι ὁ ἀνάδοχος θὰ προσλάβῃ ὑποχρεωτικῶς τὸ προσωπικὸν τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελε μείνει ἄνευ ἐργασίας. Αὐτὴ ἡ διατύπωσις ὑπεχρέωσε μετὰ 34 ὁλόκληρα ἔτη τὴν Ἠλεκτρικὴν Ἑταιρείαν Σιδηροδρόμων νὰ προσλάβῃ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ νὰ λάβουν ἐν συνεχείᾳ σύνταξιν. Διατὶ δὲν θέλομεν καὶ ἡμεῖς σήμερον νὰ βοηθήσωμεν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ νὰ διαγράψωμεν τὰς λέξεις «θὰ ἐπιδιωχθῇ», ὥστε νὰ μὴ τοὺς πετάξωμεν εἰς τὸν δρόμον;

§193ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης, ἔχει τὸν λόγον.

§194Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 6 ἀφήνει ἀόριστον ποῖος θὰ εἶναι ὁ ἀνάδοχος. Ἐπίσης, εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον, δὲν ὑποχρεώνει τὸν ἀνάδοχον νὰ προσλάβῃ ὑποχρεωτικῶς τὸ ἀπολυθησόμενον προσωπικὸν ἀπὸ τὴν ΗΕΜ. Δὲν ὑποχρεώνει τὴν Ἑταιρείαν νὰ παραδώσῃ τὰ ὀχήματα καὶ νὰ προσλάβῃ τὸ προσωπικόν. Ἐκτὸς αὐτοῦ, οἱ ἄνθρωποι μέσα εἰς τὸ διάστημα τῶν ἕξ μηνῶν, ποὺ τυχὸν ἡ Ἑταιρεία θελήσει νὰ καθυστερήσῃ, εἴτε διότι δὲν φέρει τὰ ὀχήματα, θὰ τοὺς διώξῃ, χωρὶς νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς πλήρους ἀποζημιώσεως. Νομίζω, ὅτι καὶ ἐκεῖ θὰ πρέπει νὰ ἐξασφαλισθοῦν τὰ δικαιώματα τοῦ προσωπικοῦ.

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μαῦρος, ἔχει τὸν λόγον.

§196Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εὑρίσκω τί θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑπουργός, εἰς τὰ ὅσα ἀνέπτυξαν οἱ κύριοι συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν εἰς τὸ ἄρθρον 6 τοῦ νομοσχεδίου. Νομίζω, ὅτι καὶ τὰ δύο θέματα, τὰ ὁποῖα ρυθμίζει τὸ ἄρθρον 6, τὰ ρυθμίζει κατὰ τρόπον ἄστοχον καὶ ἡ ἐξουσιοδότησις εἶναι ἐπικίνδυνος. Ἀπὸ τὴν πεῖραν ποὺ ἔχομεν ἀποκτήσει, νομίζω, ὅτι ὄχι μόνον τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναλαμβάνῃ τοιαύτας εὐθύνας, ἀλλὰ πολὺ περισσότερον νὰ παραπέμπῃ τὸ θέμα εἰς ὑπουργούς. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν αἱ τεχνικαὶ ἐξελίξεις τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων καθιστοῦν ἀναγκαίαν τὴν ἐγκατάλειψιν ὡρισμένων γραμμῶν ἀπὸ τὴν ΗΕΜ, αἱ γραμμαὶ αὐταὶ πρόκειται νὰ δοθοῦν εἰς ἄλλον ἀνάδοχον, εἶναι στοιχειῶδες καθῆκον τῆς Πολιτείας, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι χάνουν τὰς θέσεις των, λόγῳ ἀλλαγῆς τοῦ φορέως τῆς κρατικῆς αὐτῆς δραστηριότητος, προσλαμβάνονται ὑποχρεωτικῶς ἀπὸ τὸν νέον φορέα, ἐὰν δὲν ἔχουν συμπληρώσει συντάξιμον ὑπηρεσίαν. Ἀλλά, κύριε Πρόεδρε, ἡ μεγάλη παράλειψις τοῦ ἄρθρου 6, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ ἕνα περαιτέρω πλῆγμα ἐναντίον τοῦ θεσμοῦ τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, εἶναι ὅτι δὲν λαμβάνεται μέριμνα διὰ τὴν ἀνάθεσιν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν νέων γραμμῶν εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Νομίζω, ὅτι ὁλόκληρον τὸ νομοσχέδιον, διέπεται ἀπὸ ἕνα μῖσος ἐναντίον τῶν Ὀργανισμῶν Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Διὰ τοῦ καθορισθέντος 10λέπτου, οἱ Ὀργανισμοὶ Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως εἶχον ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωσιν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν διαφόρων ἔργων εἰς τὰς περιφερείας των, τὰ ὁποῖα δὲν ἐξετελέσθησαν ἀκόμη. Ἀντὶ τὸ Κράτος νὰ ἀναθέσῃ τὰς νέας γραμμὰς εἰς τοὺς Δήμους καὶ νὰ δημιουργήσῃ ἕνα ἐπὶ πλέον ἔσοδον εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, ὄχι μόνον δὲν πράττει τοῦτο, ἀλλὰ καταργεῖ ἕνα πόρον ὑφιστάμενον, καταργεῖ τὸ 10λεπτον καὶ ἀναλαμβάνει τὸ ἴδιον νὰ προγραμματίσῃ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐκτελεσθοῦν. Νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ δεχθῇ τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας ὑπέδειξαν οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι. Δηλαδὴ νὰ καταργηθῇ ἡ παρεχομένη ἐξουσιοδότησις εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ ἡ περαιτέρω τοιαύτη πρὸς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς. Νὰ καταστήσῃ ὑποχρεωτικὴν τὴν χρησιμοποίηση τοῦ ἀπολυθησομένου προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει συμπληρώσει συντάξιμον ὑπηρεσίαν. Τρίτον νὰ ἀναθέσῃ εἰς τοὺς Δήμους τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν νέων γραμμῶν. Καὶ τέταρτον, νὰ ἀφήσῃ τὸ 10λεπτον ὡς ἦτο καὶ πρίν, διότι μὲ αὐτὸ πολλοὶ Δῆμοι εἰς τὴν πρωτεύουσαν ἔγιναν πραγματικαὶ πόλεις.

§197ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§198Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ συζήτησις τοῦ παρόντος νομοσχεδίου ὑπῆρξε καὶ μακρὰ καὶ εἶχε καὶ περιπτώσεις ἐξαιρετικῆς ὀξύτητος. Ἐν τούτοις, ὑπῆρξαν καὶ εὐτυχεῖς στιγμαί, ὑπῆρξαν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ὁλόκληρον τὸ Σῶμα ἀντελήφθη ὅτι, ἐπὶ θεμάτων τόσον σημαντικῶν, ὅσα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ρυθμίζει τὸ παρὸν νομοσχέδιον, εἶναι δυνατόν, πέραν συμπολιτεύσεως καὶ ἀντιπολιτεύσεως, νὰ ἐπικρατῇ ἡ λογική, νὰ ἐπικρατῇ, ἐὰν θέλετε ἀκόμη, ἡ σκέψις, ὅτι θὰ πρέπει τὸ Σῶμα αὐτὸ νὰ ἐξυψώνεται καὶ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ κῦρος του, χάριν αὐτοῦ τούτου τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ. Νομίζω, ὅτι ἡ περίπτωσις τοῦ ἄρθρου 6, εἶναι δυνατὸν νὰ παράσχῃ ἀνάλογον εὐκαιρίαν, οἵα ἐδόθη κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 2, καθ’ ὃ ἡ Κυβέρνησις, ὑπήκουσα εἰς τὴν γνώμην τοῦ Σώματος, ἐδέχθη τὴν διαγραφὴν ὡρισμένων διατάξεων τοῦ ἄρθρου τούτου. Διατὶ αὐτὴ ἡ περίφημος ἐξουσιοδότησις τῆς ἐξουσιοδοτήσεως, ὅπως τὴν ὀνομάζουν, οἱ κύριοι συνάδελφοι. Εἶναι μία παράγραφος, ἡ ὁποία πράγματι ἄγει ὄχι ἁπλῶς εἰς τὸν περιορισμὸν ἐντὸς τῶν ἐπιτρεπομένων ὁρίων τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ βάλλει ἐναντίον τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας. Συνεπῶς, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συνταγματικῆς καὶ πολιτικῆς, θὰ πρέπει ὅλοι νὰ συμφωνήσωμεν καὶ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ διάταξις αὐτή. Ἀλλὰ καὶ περαιτέρω, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ ἄρθρου 2, ὑπῆρχεν, ἐὰν θέλετε, σύγκρουσις συμφερόντων τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν ἐργαζομένων καὶ ἐκεῖ ἐπεκράτησεν ἡ εὐθιξία καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐθυσίασε τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου χάριν τῶν ἐργαζομένων. Ἐδῶ περὶ τίνος πρόκειται, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν δευτέραν παράγραφον; Πρόκειται περὶ συγκρούσεως συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων. Θὰ πρέπει, λοιπόν, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ὅταν πρόκειται περὶ συγκρούσεως συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων καὶ κἄποιου ἀναδόχου ἰδιώτου, μιᾶς ἑταιρείας, δὲν θὰ πρέπει εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νὰ ἐπικρατήσῃ αὐτὴ ἡ εὐαισθησία, τὴν ὁποίαν βλέπομεν καὶ νὰ δεχθῶμεν ὅλας τὰς τροπολογίας, σύμφωνα μὲ τὰς ὁποίας θὰ συμπεριλαμβάνεται εἰς τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ μέλλοντος ἀναδόχου, ἡ ὑποχρέωσις νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐργαζομένους αὐτούς, ὅταν θὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν γραμμῶν αὐτῶν. Ἐάν, κύριε Πρόεδρε, δὲν συμβῇ αὐτό, τότε θὰ πρέπει νὰ ἀχθῶμεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ Βουλὴ ἐπιμένει εἰς τὴν ὑπεράσπισιν συμφερόντων μιᾶς ἑταιρείας καὶ θυσιάζει συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων. Καὶ ὡς πρὸς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, οὗτοι ἔχουν ἀποστερηθῆ πόρων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀπαραίτητοι διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ προορισμοῦ των. Εἶναι εὐκαιρία νὰ ἀποδείξητε εἰς καλοπίστους καὶ μὴ καλοπίστους, ὅτι ἐνδιαφέρεσθε διὰ τὸν θεσμὸν τῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ δὲν ἔχετε, παρὰ νὰ δεχθῆτε τὰς προτεινομένας τροπολογίας ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων.

§199Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀποδέχεται τὴν τροπολογίαν, περὶ παραχωρήσεως τῶν γραμμῶν αὐτῶν εἰς τοὺς Δήμους. Δὲν εἶναι, ὅμως, ἀπίθανον καὶ θὰ ἐξαρτηθῇ ἐκ τῶν διαπραγματεύσεων, τὰς ὁποίας θὰ κάμωμεν κατὰ τὴν ἀναζήτησιν τοῦ καταλλήλου ἀναδόχου, νὰ εἶναι καὶ ὁ Δῆμος ἢ οἱονδήποτε ἄλλον φυσικὸν ἢ νομικὸν πρόσωπον ὁ ἀνάδοχος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν γραμμῶν αὐτῶν. Ἐπίσης ἡ διάταξις, ἡ ὁποία ἐξουσιοδοτεῖ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ παρέχει περαιτέρω ἐξουσιοδότησιν εἰς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ὡρισμένων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα θὰ προκύψουν καὶ ὀρθῶς πρέπει νὰ ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις ὅλην τὴν ἐλευθερίαν, ἐντὸς τοῦ πλαισίου ποὺ καθορίζεται, νὰ διαχειρισθῇ τὸ θέμα αὐτό. Περαιτέρω, διὰ τῆς παραγράφου 2, λαμβάνεται μέριμνα νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ ἀπορρόφησις τοῦ προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπολυθῇ ἀπὸ τὴν ΗΕΜ, ἀπὸ τὸν ἀνάδοχον, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναλάβῃ. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐκ προοιμίου, χωρὶς νὰ γνωρίζωμεν τὸν ἀνάδοχον καὶ τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπολυθῇ, νὰ ὑποχρεώσωμεν τὸν ἀνάδοχον εἰς πρόσληψιν προσωπικοῦ, ἐνῷ ἀντιθέτως, περαιτέρω, λαμβάνομεν μέριμναν διὰ τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα θὰ δημιουργηθοῦν διὰ τῆς ἀπορροφήσεως τοῦ προσωπικοῦ, νὰ κριθοῦν ἀπὸ μίαν ἐπιτροπήν, συσταθησομένην ἀπὸ πρόσωπα ἁρμόδια, κατάλληλα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιλύσουν τὰς διαφοράς, αἱ ὁποῖαι θὰ προκύπτουν. Ἡ Κυβέρνησις προτείνει τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου, ὡς ἔχει, μὲ διαγραφὴν τῶν τριῶν λέξεων «κατ’ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα». (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Βασιλικός).

§200ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 6, μὲ τὴν διαγραφὴν τῶν τριῶν λέξεων;

§201ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§202ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 6, ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 7. Ὁ κ. Κ. Ράλλης, ἔχει τὸν λόγον.

§203Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐξάρω τὴν διὰ τοῦ ἄρθρου 7 καθιερουμένην ὀρθὴν ἀρχὴν τοῦ προγραμματισμοῦ τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ δημιουργία ὁδικοῦ δικτύου, καλύπτοντος τὰς ἀνάγκας τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης ἐν τῷ συνόλῳ της, ἀντὶ τοῦ μέχρι σήμερον ἰσχύοντος συστήματος τῆς ἀσυνδέτου ἐκτελέσεως ἔργου ὑπὸ τῶν καθ’ ἕκαστα Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Εἰς τὴν παράγραφον, ὅμως, 2 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου, ἐνῷ προνοεῖται παροχὴ εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης τῆς δυνατότητος ἐξοφλήσεως τῶν ὑποχρεώσεών των πρὸς τὸν Ο.Ε.Α.Σ. ἐκ δανείων, λόγῳ προεξοφλήσεως τοῦ 10λέπτου, δὲν λαμβάνεται μέριμνα καὶ διὰ τὰς ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἔχουν ἀναλάβει οἱ Δῆμοι οὗτοι καὶ αἱ Κοινότητες, ἐν ὄψει εἰσπράξεως τοῦ 10λέπτου, ἔναντι τρίτων, διὰ τὰ δημοπρατηθέντα ἢ ἐκτελεσθέντα ἤδη, κατόπιν ἐγκρίσεως τῆς προϊσταμένης ἀρχῆς, δημοτικὰ ἔργα. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, παρακαλῶ, ὅπως παρασχεθῇ εἰς τοὺς τρεῖς ὑπουργοὺς ἡ εὐχέρεια, ὅπως παρέχουν ἐνίσχυσιν εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας τῆς περιφερείας Πρωτευούσης, διὰ τὴν ἐξόφλησιν καὶ τῶν προαναφερθεισῶν ὑποχρεώσεών των.

§204Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Εἶχα ὑπ’ ὄψιν μου, νὰ ἀποδεχθῶ τοιαύτην τροπολογίαν.

§205ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου, ἔχει τὸν λόγον.

§206Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐπιδιωκομένη, κατὰ τρόπον οὐχὶ εὐθύν, ἀλλ’ ἐμμέσως, προσαύξησις τῶν εἰσιτηρίων ὅλων τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων καὶ ὅλων τῶν ὀχημάτων τῆς ΗΕΜ κατὰ 20 λεπτὰ, ἀποτελεῖ φορολογίαν τοῦ ἤδη βαρέως φορολογουμένου κοινοῦ. Ἐπιβαρύνει καταθλιπτικῶς τὸ χαμηλὸν εἰσόδημα τῶν ἐργαζομένων καὶ διὰ τοῦτο ἐπιβάλλεται νὰ ἀνασταλῇ τὸ μέτρον. Ἐξ ἄλλου, ἡ ἀποστέρησις τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ἐκ τοῦ ἐσόδου ἐκ τῆς 5λέπτου προσαυξήσεως τῶν εἰσιτηρίων, περιορίζει ἔτι μᾶλλον τοὺς πόρους αὐτῶν. Ἐπιτείνει τὸν οἰκονομικὸν μαρασμὸν των καὶ πλήττει τὸν θεσμὸν τῆς αὐτοδιοικήσεως, ἐνῷ θὰ ἔδει νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ πόροι αὐτῶν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, προτείνομεν εἰς τὸ ἄρθρον 7, εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ κειμένου τῆς παραγράφου 1, τὴν προσθήκην περιόδου, ἐχούσης οὕτω: «1. Ἡ περὶ ἧς παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 6 τῆς συμφωνίας προσαύξησις τῆς τιμῆς τῶν εἰσιτηρίων, θέλει ἐπιβληθῆ δι’ εἰδικοῦ νόμου, ὁρίζοντος τὸν χρόνον ἐνάρξεως αὐτῆς...». Ἐπίσης, αἱ τρεῖς τελευταῖαι σειραὶ τοῦ ἐδαφίου αʹ τῆς αὐτῆς παραγράφου 1, ν’ ἀντικατασταθοῦν ὡς ἑξῆς: «διατίθεται κατὰ τὰς διατάξεις τῶν νόμων τούτων». Νὰ προστεθῇ, ἐν συνεχείᾳ, νέα περίοδος, ἥτις νὰ λέγῃ: «ἐφ’ ὅσον ἤθελεν ἐπιβληθῆ ἡ ἐν ἀρχῇ τῆς παραγράφου 1 προσαύξησις τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 6 συμφωνίας καὶ ἀπὸ τῆς ἐπιβολῆς αὐτῆς ὁλόκληρον τὸ τῆς εἰσπράξεως τοῦ παρόντος ἐδαφίου ποσόν, περιέρχεται εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, διατιθέμενον κατὰ τοὺς ρηθέντας νόμους».

§207ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἡλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον. Παρακαλῶ, νὰ περιορισθῆτε ἐντὸς τῶν χρονικῶν ὁρίων ποὺ προβλέπει ὁ Κανονισμός, διότι παρῆλθεν ἡ ὥρα.

§208Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατόν, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἐπέρασεν ἡ ὥρα, νὰ κάμνετε ὑποδείξεις, αἱ ὁποῖαι τείνουν νὰ περιορίσουν τὸ δικαίωμα τοῦ Σώματος νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ νομοθετήματος. Διὰ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 6, ἐπέρχεται νέα δήμευσις πόρων, ἀνηκόντων εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ἡ δυσμένεια τῆς παρούσης Κυβερνήσεως καὶ τῶν προηγουμένων ὑπὸ τὸν αὐτὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ἐναντίον τῶν Ὀργανισμῶν τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, φθάνει μέχρι τῶν ὁρίων καθολικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ καταργήσεως ἢ ἀφανίσεως τῶν Ὀργανισμῶν αὐτῶν.

§209Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ λαὸς σᾶς κατεψήφισεν.

§210Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. συνάδελφος, μοῦ ὑπενθύμισε, ἀκριβῶς, ἕνα σημεῖον, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχον εἰς τὸ πρόγραμμά μου νὰ θίξω.

§211ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἐκτὸς θέματος.

§212Η. ΗΛΙΟΥ. Συνάπτεται μὲ τὸ νομοσχέδιον. Βλέπω εἰς τὸ ἄρθρον 99 τοῦ Συντάγματος, μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία δὲν ἠξεύρω ἐὰν ἐτέθη παιδιᾶς ἕνεκεν ἢ ἀποτελῇ κανόνα δικαίου, τὴν διάταξιν, ὅτι ἡ διοικητικὴ ὀργάνωσις τοῦ Κράτους βασίζεται εἰς τὴν ἀποκέντρωσιν καὶ τὴν Τοπικὴν Αὐτοδιοίκησιν, ἄλλωστε πρὶν ὑπάρξῃ Σύνταγμα, καὶ μετέπειτα καὶ ὅταν ἀκόμη ὁ τόπος ἐστέναζεν ὑπὸ δουλείαν 4 αἰώνων, καὶ παλαιότερον, οἱ θεσμοὶ τῆς Κοινότητος, οἱ θεσμοὶ τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, εἶχον διατηρηθῆ ὡς ἀπόκτημα καὶ εἶχον χρησιμεύσει ὡς ἐπιτεύγματα μεγίστης κοινωνικῆς σημασίας. Εἶναι δεδομένον, κύριε Πρόεδρε, ὅτι οἱ Ὀργανισμοὶ Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως στηρίζονται εἰς τὴν στοιχειώδη καὶ τὴν ἁπλουστάτην ἀρχήν, τὴν ὁποίαν καὶ ξένοι καὶ ἀλλόθρησκοι καὶ δυνάσται εἶχον ἀναγνωρίσει, ὅτι οὐδεὶς δὲν εἶναι καλλίτερος νὰ γνωρίζῃ νὰ διοικῇ τὰς τοπικάς του ὑποθέσεις, παρὰ ὁ λαὸς τῆς Κοινότητος ἢ τοῦ Δήμου καὶ οὐδεὶς ἄλλος. Ἀνήκει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας καὶ ἀνήκει πάντοτε. Ὁ θεσμὸς αὐτός, ὁ κατοχυρωμένος ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ἐνεργεῖται ὑπὸ δύο προϋποθέσεις, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τὴν διοικητικήν, ἡ ὁποία κατ’ ἐπανάληψιν καὶ νομοθετικῶς καὶ ὑπὸ τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας κατεπατήθη κατὰ τὴν τελευταίαν 4ετίαν, δηλαδὴ τοῦ νὰ ἐκλέγῃ ὁ λαὸς ἑκάστης ὡργανωμένης Κοινότητος ἢ Δήμου, ἐκείνους, τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἐγκρίνει, εἴτε εἶναι ἀρεστοί, εἴτε ὄχι εἰς τὴν Κυβέρνησιν καί, δεύτερον, τοῦ νὰ παρέχωνται οἱ πόροι οἱ ἐπαρκεῖς, διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν των. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τοὺς πρὸ τοῦ πολέμου προϋπολογισμούς, αἱ μονάδες τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως εἶχον περίπου ἔσοδα τὸ 15,5% τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Σήμερον τὰ ἔσοδα τῶν μονάδων τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, ἐν τῷ συνόλῳ, εἶναι ὀλιγώτερα τῶν 5% τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Αὐτὸ εἶναι πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον δεικνύει, ὅτι αἱ ἐπανειλημμέναι δημεύσεις τῶν πόρων, αἱ καταργήσεις τῶν πόρων, ἡ μὴ καταβολὴ τῶν νενομοθετημένων πόρων, συντελεῖ εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἐξασθένησιν τῶν Κοινοτήτων. Ὁ ἐκ τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν πρῶτος ἐπὶ τοῦ ἄρθρου ὁμιλήσας ἐκ τῶν συναδέλφων, ἠθέλησε νὰ εἴπῃ, ὅτι ὀρθὸν εἶναι ὡρισμένα ἔργα ἐν Ἀθήναις νὰ γίνωνται ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ ὄχι ὑπὸ τῶν Ὀργανισμῶν Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Δὲν ἠξεύρω, διὰ ποῖον λόγον, ὀργανώσεως ἢ προγραμματισμοῦ, ὡσὰν νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἀποστομωτικόν, διὰ τὰς ἀπόψεις αὐτάς, αἱ ὁποῖαι καὶ ἄλλοτε εἶχον ἐξαχθῆ, τὸ παράδειγμα τοῦ ὀργίου σπατάλης τῆς Πλατείας Ὁμονοίας, τὸ ὁποῖον...

§213ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφήσατε αὐτά, εἶναι ἐκτὸς θέματος.

§214Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 7, ἀφορᾷ πόρους τῶν Δήμων. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφύγῃ κανενὸς τὴν προσοχήν, ὅτι, ὄχι μόνον εἰς κακὴν διοίκησιν καὶ εἰς μὴ ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν τῶν Δήμων ἄγει ἡ ἰδιοποίησις τῶν πόρων αὐτῶν ἀπὸ τὸ Δημόσιον, ἀλλὰ καὶ εἰς κατάχρησιν πρὸς κομματικοὺς σκοπούς. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἐκηρύχθη τὸ σύνθημα, ὅτι ὅσοι Δῆμοι ψηφίσουν κυβερνητικόν...

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἡλιοῦ, δὲν εἶσθε ἐπὶ τοῦ θέματος.

§216Η. ΗΛΙΟΥ. Λέγω, διατὶ οἱ Δῆμοι πρέπει νὰ ἀντλοῦν τοὺς πόρους των ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ νὰ μὴ ἔρχωνται εἰς τὸ Δημόσιον, ἵνα τὸ Δημόσιον, κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ κατὰ κομματικὴν χρῆσιν καὶ κατάχρησιν, τὰ δίδῃ ἐκεῖ ὅπου θέλει. Εἶναι γνωστὰ τὰ διαβήματα τοῦ παρόντος καὶ δυναμένου νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, πρὸς τοὺς Δήμους Σύρου καὶ Νάξου. Ἐὰν θέλουν, νὰ κάμουν κοινοτικὰ ἔργα, πρέπει νὰ ψηφίσουν τοὺς Δημάρχους ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ δώσουν τοὺς πόρους νὰ ἐκτελέσουν τὰ κοινοτικὰ ἔργα.

§217Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, αἱ τελευταῖαι λέξεις τοῦ κ. Ἠλιοῦ, μοῦ κάμνουν ἐντύπωσιν, διότι συνήθως εἶναι προσεκτικὸς καὶ συνήθως, ὅ,τι λέγει, προσπαθεῖ νὰ βασίζεται ἐπὶ κειμένων. Ἀνεφέρατε, ὅτι ἀπέστειλα ὡρισμένα τηλεγραφήματα, ἀλλὰ δὲν ἀνεφέρατε τὰ κείμενα. Ἐὰν ἔχετε τὰ κείμενα, ἀναγνώσατέ τα.

§218Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, τὰ κείμενα ἐδημοσιεύθησαν καὶ δὲν διεψεύσθησαν. Σᾶς τιμῶ πολύ, ἀλλά, ἐν τούτοις, δὲν εἶμαι φορητὴ βιβλιοθήκη τῶν κειμένων σας.

§219Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Ἀναγνώσατε τὰ κείμενα, διότι τὰ κείμενα, ὅπως τὰ ἀναφέρετε, εἶναι τὸ ὀλιγώτερον ἀνακριβῆ. Ὅταν ὡρισμένος συνδυασμὸς εἰς τὸν προεκλογικόν του ἀγῶνα ἐπετέθη κατ’ ἐμοῦ προσωπικῶς, τότε ἔστειλα τηλεγράφημα καὶ εἶπον, ἀτόπως ἐπιτίθεται ὁ συνδυασμὸς αὐτὸς ἐναντίον μου, εἰς ἐκλογὰς δημοτικάς.

§220Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ κἄτι ἄλλο ἀναφέρει, ὅτι δὲν θὰ ἔχῃ ὑδραγωγεῖον ἡ πόλις.

§221Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Εἶναι ἀνακριβέστατον.

§222Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἐδημοσιεύθη.

§223Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Καὶ αὐτὸ ποὺ ἐδημοσιεύθη, δὲν λέγει αὐτὸ ποὺ λέγετε. Ἀλλὰ εἶναι ἀδυναμία, κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀπόδειξις ἀδυναμίας, ὅταν καταβάλλεται προσπάθεια νὰ γίνῃ χρῆσις κειμένων, τὰ ὁποῖα δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα.

§224ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§225Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ψηφίζοντες ἄρθρον πρὸς ἄρθρον τὸ νομοσχέδιον, ἐφθάσαμεν καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 7 καὶ δὲν ὑπῆρχεν ἀμφιβολία, ἀφοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τὸν ἀποκεφαλισμὸν τοῦ Ἀθηναϊκοῦ λαοῦ καὶ εἰς τὸν ἀποκεφαλισμὸν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Διὰ τοῦ ἄρθρου 7, ἐπιβάλλεται μία νέα φορολογία καὶ ἡ Κυβέρνησις εὗρε τὴν εὐκαιρίαν νὰ φορολογήσῃ τὸν λαὸν διὰ τοῦ 20 λέπτου, μὲ 140.000.000 δραχμάς. Ἀλλὰ καὶ κατὰ ποῖον τρόπον ἐπιβάλλεται, ὁμιλεῖ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου, τὴν ὁποίαν, ὁμολογῶ, δὲν δύναμαι νὰ παρακολουθήσω. Διερωτῶμαι, ποῦ ὑπάρχει διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας ἐπιβάλλεται τὸ 20λεπτον. Δὲν ὑπάρχει ρητὴ διάταξις, οὔτε εἰς τὴν σύμβασιν, οὔτε εἰς τὸ ἄρθρον. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι κατὰ τρόπον ἀνώμαλον ἐπιβάλλεται ἡ φορολογία αὐτή. Διὰ τοῦτο θεωρῶ ἀπαραίτητον, ὅπως ἡ ἔναρξις τῆς ἐπιβολῆς τοῦ 20 λέπτου καὶ ἡ χρονικὴ διάρκεια ὁρισθῇ διὰ νόμου καὶ ὄχι δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ. Αὐτὰ ὡς πρὸς τὴν 1ην παράγραφον. Διὰ τῆς 2ας παραγράφου, ἀφαιρεῖται ἕνα ἔσοδον, τὸ ὁποῖον εἶχον μέχρι σήμερον οἱ Δῆμοι, τὸ 10λεπτον. Λέγει ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι θὰ ἐπιβληθῇ τὸ 20λεπτον καὶ δι’ ἑνιαίου προγραμματισμοῦ θὰ ἐκτελεσθοῦν ἔργα ὁδοποιΐας καὶ διάφορα ἄλλα ἔργα ἐξωραϊσμοῦ. Τοῦτο, ὅμως, δὲν ἐξασφαλίζει τοὺς Δήμους, ὅτι θὰ ἔχουν τὸ γενικὸν αὐτὸ ἔσοδον μέσα εἰς τὸν προγραμματισμόν, ἀλλὰ ὅτι θὰ ἐκτελεσθοῦν ἔργα μόνον εἰς Δήμους, οἱ ὁποῖοι διοικοῦνται ἀπὸ φιλικὰ πρόσωπα τῆς Κυβερνήσεως. Αὐτὸ ἀκριβῶς λέγουν τὰ κείμενα τοῦ τηλεγραφήματος, τοῦ κ. ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ.

§226Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Σᾶς ἔδωσε τὸ παράδειγμα ὁ κ. Ἠλιοῦ. Λυποῦμαι, διότι καὶ σεῖς ἐπαναλαμβάνετε αὐτὰ τὰ ἀνακριβῆ κείμενα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε, ἐφ’ ὅσον σᾶς ἐπληροφόρησα, ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Ἠλιοῦ, ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀνέφερεν ὡς κείμενα εἶναι ἀνακριβῆ, ἐκθέτετε τὸν ἑαυτόν σας εἰς ἄλλον χαρακτηρισμόν, ἐπαναλαμβάνων κείμενα ἀνακριβῆ, ὡς ἀκριβῆ.

§227Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν διαψεύσετε τὸ κείμενον τοῦ τηλεγραφήματος ἐκείνου, ποὺ ἐδημοσιεύθη.

§228Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἐδημοσιεύθη, δὲν λέγει αὐτὰ ποὺ λέγετε σεῖς. Εἶναι ἀνακριβέστατον, ἵνα μὴ εἴπω τίποτε ἄλλο.

§229Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Πέραν τούτου, κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν καὶ διαβεβαιώσεις κυβερνητικῶν παραγόντων, ὅτι θὰ ἐκτελεσθοῦν ἔργα εἰς Δήμους, διοικουμένους ἀπὸ φιλικὰ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν πρόσωπα. Νά, λοιπόν, ἡ προστασία, ἡ ὁποία παρέχεται εἰς τοὺς Δήμους, τοὺς ὁποίους θέλετε νὰ ἐξαφανίσητε.

§230Κ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν κατάργησιν τῶν διαπυλίων τελῶν καὶ τὸν περιορισμὸν τῆς φορολογίας τοῦ καπνοῦ εἰς 240 ἑκατομμύρια, ἐγένετο καὶ περιορισμὸς τῶν ἐσόδων τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι μοναδικὸς πόρος, ποὺ ἀπομένει εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, ἦτο τὸ δεκάλεπτον, τὸ ὁποῖον ἐπεβλήθη ἐπὶ τῶν λεωφορειακῶν γραμμῶν. Τώρα, διὰ τοῦ ἄρθρου 7, καταργεῖται καὶ τὸ δεκάλεπτον αὐτὸ καὶ περιέρχεται εἰς τὸν Ὀργανισμόν. Τοῦτο, πρῶτον, ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ ἄρθρον, τὸ σχετικὸν τῆς συμβάσεως. Δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ παραμείνῃ τὸ δεκάλεπτον τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐκτέλεσις τῶν προγραμματισθέντων ἔργων. Ἔχω, ἐπίσης, νὰ προτείνω τὴν ἑξῆς τροπολογίαν: «....... (ἀναγινώσκει) .......». Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, ὅπως τὴν κάμῃ ἀποδεκτήν.

§231ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7, κηρύσσεται περαιωμένη.

§232Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν τὸ ἐπιδειχθὲν ἐνδιαφέρον τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Κ. Καραμανλῆ, διὰ τὴν πρωτεύουσαν καὶ διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων, ὥστε νὰ καταστήσουν τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὴν περιοχὴν τῆς πρωτευούσης μίαν πόλιν συγχρονισμένην, πρωτεύουσαν ἀνταξίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἤδη, ἀπὸ ἐτῶν, εἰς τὸν τομέα αὐτόν, ἔχουν γίνει σημαντικὰ ἔργα καὶ θὰ ἐκτελεσθοῦν καὶ ἄλλα. Μέχρι σήμερον, ὅμως, δὲν ὑπῆρχε προγραμματισμὸς καὶ ἡ ἐκτέλεσις ἐγένετο σπασμωδικῶς ὑπὸ τῶν ὀργάνων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ἐκρίθη, διὰ τοῦτο, ὅτι θὰ ἔπρεπε τὸ θέμα τῶν ἔργων αὐτῶν νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον προγραμματισμοῦ καὶ ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ ἤλθομεν εἰς διαπραγματεύσεις μετὰ τῆς Ἑταιρείας, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ 20λεπτον. Παρὰ τὴν ἀντίδρασιν τῆς Ἑταιρείας, κατωρθώσαμεν νὰ ἐπιτύχωμεν ἀπὸ τὴν Ἑταιρείαν τὴν ἐπιβολὴν τοῦ 20λέπτου, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων ὁδοποιΐας καὶ ἐξωραϊσμοῦ τῆς Πρωτευούσης. Ἐθεωρήθη, ὅμως, σκόπιμον, ἀντὶ νὰ ὑπάρξῃ καταμερισμὸς τοῦ 10λέπτου εἰς τοὺς Δήμους, ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἔργων αὐτῶν νὰ γίνῃ δι’ ἑνὸς προγραμματισμοῦ καὶ μιᾶς ἑνιαίας κατευθύνσεως. Εἶναι, ὡς ἐκ τούτου, ἅπαντα τὰ λεχθέντα, παρὰ τῶν κυρίων συναδέλφων, ἀβάσιμα, ὅτι ἀφαιρεῖται ἀπὸ τοὺς Δήμους ἕνα ἔσοδον καὶ οὗτοι καταδικάζονται. Ἀντιθέτως, ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ προγράμματος, τὸ ὁποῖον θὰ καταρτίσῃ, θὰ ἐκτελέσῃ ἔργα ὁδοποιΐας καὶ ἐξωραϊσμοῦ, ὥστε νὰ καταστήσουν τὴν Πρωτεύουσαν μίαν πόλιν συγχρονισμένην, εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχήν. Εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἐκυκλοφόρησεν ἐγκαίρως. Ἐπὶ πλέον, ἔχω καὶ μίαν συμπλήρωσιν εἰς τὸ ἐδάφιον βʹ τοῦ ἄρθρου 7, διὰ τὰς περιπτώσεις ἐξυπηρετήσεως ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων τῶν Δήμων. Κατόπιν τούτου, παρακαλῶ νὰ ψηφισθῇ τὸ ἄρθρον 7 μὲ τὴν τροπολογίαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν συνυπογράφει καὶ ὁ συνάδελφός μου κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, καὶ μὲ τὴν συμπλήρωσίν μου εἰς τὸ ἐδάφιον βʹ.

§233ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§234ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 7 γίνεται δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 8. Ὁ κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§235Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 8, προβλέπεται ὀρθῶς νὰ δοθῇ ἐπαγγελματικὴ ἄδεια εἰς τοὺς ἀπολυθέντας τῆς ΗΕΜ, δικαίως. Ὑπάρχει μία κατηγορία συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθον λόγῳ ἀνικανότητος καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀφῃρέθη ἡ ἄδεια ἐπαγγέλματος. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ συγκατατεθῆτε, ὅπως προστεθῇ διάταξις, ἔχουσα οὕτω: «........(ἀναγινώσκει)........».

§236Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ ἡ τροπολογία σας δὲν εἶναι πλήρης, σᾶς δηλῶ, ὅτι θὰ τὴν ἐξετάσω καὶ θὰ τὴν φέρω εἰς ἄλλο σχετικὸν νομοσχέδιον.

§237Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Αὐταὶ αἱ ἄδειαι, κύριε ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ δοθοῦν καὶ εἰς τοὺς ὁδηγοὺς τρόλλεϋ, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐλάχιστοι.

§238Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν νὰ εἶναι ἐν ἐνεργείᾳ καὶ νὰ ἔχουν τὰς προϋποθέσεις τῆς ἡλικίας.

§239ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἔχει;

§240ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§241ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 8, ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει.

§242Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ τεθῇ ὡς ἄρθρον 9 ἡ τροπολογία τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τὸ ἄρθρον 9 τοῦ σχεδίου, νὰ λάβῃ τὸν ἀριθμὸν 10.

§243ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§244ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9, τοῦ σχεδίου λαβὸν τὸν ἀριθμὸν 10. Συνεπῶς, τὸ νομοσχέδιον ἐγένετο δεκτὸν καὶ κατ’ ἄρθρον. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, ἐὰν δέχεται τὸ νομοσχέδιον καὶ εἰς τὸ σύνολον.

§245ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§246ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν, κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Η.Ε.Μ. ἀπὸ 27.8.1957 Συμβάσεως καὶ τῆς ἀπὸ 5.2.1959 συμπληρωματικῆς Συμφωνίας». Δέχεται ἡ Βουλή, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§247ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§248ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. Ὥρα 03.10′ π.μ.).