1959.04.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 88η

Τρίτη 21 Ἀπριλίου 1959

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Πλατῆς, ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Παπαηλιοῦ ζητεῖ 10ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Μίχας ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Τσιγάρας ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Παυλόπουλος, ζητεῖ δίμηνον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§12Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Μ.Τ.Β.Ν. νομοθεσίας». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταστολῆς ἀξιοποίνων τινῶν πράξεων». Ἡ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου πληρωμῆς εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. τελῶν τηλεπικοινωνιακῆς ἀνταποκρίσεως δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ἀπαλλοτριώσεων καὶ καταβολῆς δασμῶν διατάξεων τῆς περὶ τηλεπικοινωνιῶν νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Μ.Τ.Β.Ν. νομοθεσία». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Τζαμπάζης, Ε. Κοθρῆς καὶ Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ ΝΔ. 3562)1956».

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Η. Παπαηλιοῦ, Α. Παυλόπουλος, Α. Γεροκωστόπουλος, Δ. Λαντζούνης, Χ. Πιπιλῆς, Μ. Κοτσώνης, Ι. Κοντοβράκης, Δ. Παπαδημητρίου, Σ. Κωστόπουλος, Μ. Στεφανίδης, Π. Ξενοδοχειάρης, Κ. Παπαγεωργίου, Ν. Ἰντζές, Κ. Ἀποσκίτης, Δ. Γόντικας, Α. Δερδεμέζης, Π. Πολυχρονίδης, Ν. Ζορμπᾶς, Ε. Κοθρῆς, Σ. Μερκούρης, Η. Ἠλιοῦ, Σ. Ἠλιόπουλος, Ν. Σπεντζάρης, Δ. Καρατζένης, Δ. Λεονάρδος, Α. Ἀηδονᾶς, Γ. Σαμαρᾶς, Λίνα Τσαλδάρη, Ε. Σαββόπουλος, Α. Μίχας, Ι. Σπηλιόπουλος, Ι. Κεφαλογιάννης, Ε. Βολουδάκης, Γ. Λύχνος, Δ. Μανέντης, Μ. Μυριδάκης, Κ. Ράλλης, καὶ Σ. Εὐστρατιάδης, καταθέτουσι πρότασιν «περὶ λήψεως ἀποφάσεως ὑπὸ τῆς Βουλῆς περὶ διαθέσεως ὑπ’ αὐτῆς ποσοῦ ὡς εἰσφορᾶς διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἀνδριάντος τοῦ ἀειμνήστου πολιτικοῦ καὶ νομομαθοῦς Δημητρακοπούλου». Ἔχει καταρτισθῆ, κύριοι βουλευταί, μία Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ ἀναλάβῃ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ ἀνδριάντος καὶ παρεκλήθη ὑπ’ αὐτῆς καὶ ἡ Βουλὴ νὰ συνεισφέρῃ τὸ ποσὸν τῶν 50.000 δραχ. Τοιαύτη εἰσφορὰ δὲν προβλέπεται εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν τῆς Βουλῆς, οὔτε ὑπ’ ἄρθρου τινὸς τοῦ Κανονισμοῦ καὶ διὰ τοῦτο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θέσω ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν τὴν πρότασιν ταύτην. Θέλετε νὰ ἀναβάλωμεν τὴν λῆψιν ἀποφάσεως;

§14ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ πρότασις ἔχει διανεμηθῆ πρὸ ἡμερῶν. Ἑπομένως, δὲν ἔρχεται αἰφνιδιαστικῶς.

§16Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπολύτως ἀποδέχομαι καὶ ἐγὼ τὴν πρότασίν σας, θὰ ἤθελον ὅμως νὰ ἐρωτήσω, ἐὰν διὰ τὸν ἀνδριάντα τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου ἔχῃ εἰσφέρει ἡ Βουλή.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τώρα συζητοῦμεν τὴν πρότασιν τῶν 70 βουλευτῶν, ἐνῷ δι’ αὐτὸ ποὺ λέγετε, δὲν ὑπάρχει πρότασις. Γίνεται, λοιπόν, δεκτὴ ἡ πρότασις;

§18ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτή, δεκτή.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἀπεφάνθη. Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω πρότασις ἐγένετο δεκτή, ἔχουσα οὕτω:

Ἀπόφασις τῆς Βουλῆς

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν, ὅτι διὰ τοῦ ἀπὸ 20)31 Αὐγούστου 1954 Β. Δ. συνεστήθη Ἐρανικὴ Ἐπιτροπή, πρὸς διενέργειαν πανελληνίου ἐράνου διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἀδριάντος, ἐν Καρυταίνῃ–Ἀρκαδίας, τοῦ ἀειμνήστου, ὑπερόχου πολιτικοῦ καὶ ἀπαραμίλλου νομομαθοῦς, Νικολάου Δημητρακοπούλου, Ψηφίζει Ὅπως, πρὸς συμβολήν της καὶ ἀπότισιν φόρου εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς ὑπὸ τοῦ Νικολάου Δημητρακοπούλου προσενεχθείσας εἰς τὴν Πολιτείαν καὶ τὴν Ἐπιστήμην ἀνεκτιμήτους ὑπηρεσίας του, διατεθῇ διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἀνωτέρω ἔργου ποσὸν δραχμῶν πεντήκοντα χιλιάδων ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τῆς Βουλῆς ἔτους 1959, ψηφιζομένης σχετικῆς ἰσοπόσου πιστώσεως ὑπὸ Κεφ. 7 ἄρθρ. 6 (Ἀπρόβλεπτα ἔξοδα).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἰδία μὲ τὴν τῆς παρελθούσης ἑβδομάδος, ὥστε δὲν πρόκειται οἱ κ.κ. βουλευταὶ νὰ εὑρεθοῦν πρὸ νέων νομοθετημάτων. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Η.Ε.Μ. ἀπὸ 27–8–57 Συμβάσεως καὶ τῆς ἀπὸ 5–2–1959 συμπληρωματικῆς Συμφωνίας». Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Γ. Μεταξᾶς, ἀλλὰ διότι εἶναι ἀπὼν διαγράφεται. Ὁ κ. Π. Οἰκονομίδης ἔχει τὸν λόγον.

§21Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, διὰ τῆς κυρουμένης συμβάσεως προωθεῖται ἱκανοποιητικῶς τὸ συγκοινωνιακὸν δίκτυον τῆς Πρωτευούσης κατὰ τρόπον ἀνταποκρινόμενον εἰς τὰς σημερινὰς ἀπαιτήσεις τῆς Πρωτευούσης ἀπὸ ἀπόψεως πληθυσμοῦ καὶ Τουριστικῆς κινήσεως ἐν συναρτήσει μὲ ὅλα τὰ κατασκευασθέντα ἐν τῇ Πρωτευούσῃ κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ ἔργα, ἅτινα μετέβαλον τὴν ὄψιν τῆς Πρωτευούσης εἰς ἐξωραϊσμὸν καὶ ἐμφάνισιν, ὥστε νὰ μὴ ἀποτελῇ ὑπερβολὴν ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι ἔχει τὴν ὄψιν Εὐρωπαϊκῆς πόλεως. Ἀλλὰ κυρίως, διὰ τῆς συμβάσεως ταύτης, λαμβάνεται πρόνοια διὰ τὸ συνταξιοδοτηθὲν προσωπικὸν καὶ τὸ ἐν συνεχείᾳ συνταξιοδοτηθησόμενον, πρόνοια ἱκανοποιοῦσα κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ ἀπερχόμενον προσωπικὸν εἰς τὸ ὁποῖον ἐδίδετο μέχρι σήμερον σύνταξις ἀνύπαρκτος. Τὸ ἐνδιαφέρον καὶ ἐμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὅλων μας ὑπὲρ τοῦ Προσωπικοῦ, εἶναι δεδικαιολογημένως στοργικὸν καὶ μεγάλον. Ὅλοι θέλομεν καὶ πρέπει νὰ θέλωμεν ἐκ τῆς συμβάσεως ταύτης νὰ προέλθῃ σταθερὰ ὠφέλεια ὑπὲρ τοῦ Προσωπικοῦ τὸ ὁποῖον ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας δεινοπαθεῖ οἰκονομικῶς. Προτείνω καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, πέραν τῶν ἐπὶ συμβάσεων ἐπιτευγμάτων νὰ προέλθῃ εἰς συζητήσεις μετὰ τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας ἐπὶ τῷ τέλει εἰ δυνατὸν νὰ ἀπορροφηθοῦν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ περισσεύσουν ἐκ τῆς καταργήσεως ὑπηρεσιῶν, αἵτινες μέχρι σήμερον ὑφίσταντο ὑπὸ τῆς διαδόχου καταστάσεως, ἐξ ἑτέρου δὲ βελτιωθῇ καὶ ἔτι περαιτέρω ἡ συνταξιοδότησις καὶ τῶν ἀπελθόντων καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξέλθουν ἐκ τῆς ὑπηρεσίας μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς παρούσης συμβάσεως. Συγκεκριμένως, δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπολείπονται διὰ μικρὸν χρονικὸν διάστημα ἐκ τῶν καθοριζομένων 28 ἐτῶν νὰ καταβληθῇ προσπάθεια ἢ νὰ βελτιωθῇ ἡ σύνταξίς των, πέραν τῆς βάσεως, ὁπωσδήποτε ἱκανοποιητικῶς. Δὲν εἶναι ὀρθόν, ὁ συμπληρώσας ἐν ὑπηρεσίᾳ 28 ἔτη, νὰ λάβῃ 1.500 δραχ. σύνταξιν, καὶ ἐκεῖνος ὅστις ἔχει 26 ἢ καὶ 27 ἔτη νὰ λάβῃ τὴν βασικὴν τῶν 500 δραχμῶν. Τοῦτο, δέον νὰ διορθωθῇ, ὥστε οἱ ὑπολειπόμενοι τῶν 28 ἐτῶν νὰ λάβουν ἀνάλογον σύνταξιν. Πιστεύω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργός, θὰ ἐξαντλήσῃ πᾶσαν προσπάθεια διὰ τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν ἱκανοποιητικὴν συνταξιοδότησιν καὶ τῶν ἤδη ἐν συντάξει ὑπαλλήλων καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξέλθουν ἐκ τῆς ὑπηρεσίας.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως κ. Η. Τσιριμῶκος ἔχει τὸν λόγον.

§23Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ εἰσήγησις, εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Ἠλιόπουλος, ὑπῆρξε τόσον πλήρης, ὥστε δὲν θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ἐὰν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν παρουσίαζε χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα ἐμφανίζονται εἰς πολλὰ νομοθετήματα τῶν τελευταίων καιρῶν καὶ αὐτοῦ καὶ ἄλλου εἴδους καὶ ἐὰν δὲν ἀφεώρα ἕνα σεβαστὸν ἀριθμὸν ἐργαζομένων. Τὸ πρῶτον χαρακτηριστικόν, τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, εἶναι ὁ ἀριθμὸς καὶ τὸ εἶδος τῶν ἀπιθάνων παραχωρήσεων, αἱ ὁποῖαι γίνονται πρὸς τὴν ξένην Ἑταιρείαν περὶ ἧς πρόκειται. Γνωρίζομεν ἐκ τοῦ παρελθόντος, ὅτι προκειμένου περὶ τοποθετήσεως, περὶ ἐπενδύσεων, ὅπως λέγωμεν τώρα, εἰς τοὺς καθυστερημένους τόπους, τὸ ξένον κεφάλαιον ἐπιδεικνύει ἐξαιρετικὴν προτίμησιν πρὸς τὰς μονοπωλειακὰς ἐπιχειρήσεις, ἢ ἐπιχειρήσεις ἀσφαλοῦς κέρδους, ὅπως εἶναι τῶν μεταφορῶν ἐντὸς τῶν πόλεων. Καὶ βεβαίως, τὴν ἐποχὴν καθ’ ἣν ἔγινεν ἡ σύμβασις αὐτή, δὲν ἦτο δυνατόν, ἴσως νὰ ἐπιτευχθοῦν καλλίτεροι ὅροι, διότι ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῆς Χώρας ἦτο τοιαύτη, ὥστε νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ συνάψῃ τοιούτου εἴδους συμβάσεις. Τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αὐτὴν κατάστασιν σήμερον, ὁπότε θὰ ἠθέλαμεν νὰ ἐβλέπομεν τὸ Κράτος ἐξαντλοῦν τὰς δυνατότητας ποὺ διαθέτει καὶ νὰ μὴ συνάπτῃ τοιούτου εἴδους συμβάσεις. Ὡς δικαιολογητικὸς λόγος τῶν ἐν λόγῳ παραχωρήσεων τῶν περιεχομένων εἰς τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἔχομεν νὰ κρίνωμεν εἶναι, ὅτι ἐπιτυγχάνονται τὰ ἑξῆς σπουδαῖα πράγματα. Πρῶτον: Ὅτι θὰ ἀντικατασταθοῦν οἱ τροχιόδρομοι διὰ τρόλεϋ εἰς 2–3 γραμμές. Δεύτερον: Θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἀνακατασκευή, ὅπως λέγεται εἰς καθαρεύουσαν ἐκεῖνο ποὺ λέγεται εἰς τὴν δημοτικὴν «ράβε καὶ ξήλωνε» τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου καὶ τῆς λεωφόρου Ἀμαλίας. Καὶ θὰ ἐπιτευχθῇ αὐτό, ὄχι μόνον χάρις εἰς τὴν σύμβασιν, ἢ εἰς ἄλλην οἰκονομικὴν παραχώρησιν τῆς ξένης Ἑταιρείας, ἀλλὰ χάρις εἰς τὴν γενναιοδωρίαν, τὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύει ἡ Ἑταιρεία, νὰ ἀποδεχθῇ νὰ ἐπιβληθῇ ἕνας νέος φόρος ἐπὶ τῶν πτωχοτέρων τάξεων, διότι τὸ εἰκοσάλεπτον, τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει ἡ Ἑταιρεία εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιβληθῇ ὡς αὔξησις εἰς τὰ εἰσιτήρια, εἶναι ἐπιβάρυνσις τῶν πτωχοτέρων τάξεων. Τὴν γενναιοδωρίαν αὐτὴν ἡ Ἑταιρεία, εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἀρνηθῇ. Καὶ τρίτον, καταργοῦνται ὡρισμέναι ἀπαιτήσεις τῆς Ἑταιρείας, διὰ τῶν ὁποίων ἦτο δυνατὸν νὰ ζημιωθῇ τὸ Δημόσιον περὶ τὰ 90 ἑκατομ. Αὐτὰ κερδίζομεν διὰ τῆς συμβάσεως. Αὐτὰ εἶναι τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα λύονται καὶ τὰ ὁποῖα δῆθεν «ἐχρόνιζον» οὗ ἕνεκεν αὐτοῦ δὲν ἠμποροῦσε νὰ προκόψῃ ἡ Ἑλλάς. Καὶ διὰ τὸ ἐπίτευγμα τοῦτο πληρώνομεν ἕνα τίμημα μόνον ποὺ ἐγὼ νομίζω, ὅτι τὸ τίμημα εἶναι πάρα πολὺ βαρύ. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, καὶ προκειμένου περὶ Συμβάσεως, παρετήρησα, ὅτι, ὅταν εἰσάγεται πρὸς συζήτησιν μία σύμβασις καὶ συζητοῦμεν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τιθέμεθα πρὸ τοῦ ἐρωτήματος, ἐὰν εἶναι κατ’ ἀρχὴν ὀρθὸν νὰ γίνῃ τὸ Α ἢ Β ἔργον ἢ δὲν εἶναι; Καὶ πρέπει νὰ ἀπαντήσωμεν μὲ ναὶ ἢ μὲ ὄχι. Ἐγὼ ἀπαντῶ: Εἶναι κατ’ ἀρχὴν ὀρθὸν ἑκάστοτε νὰ γίνῃ τὸ ἄλφα, ἢ βῆτα ἔργον, ἀναλόγως ὅμως τοῦ τιμήματος ποὺ πρέπει νὰ καταβληθῇ, διὰ νὰ γίνῃ. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ εἰς ἰδιωτικὰς ὑποθέσεις. Αὐτὸ ἰσχύει κυρίως προκειμένου περὶ τοῦ Δημοσίου πλούτου. Πολλάκις ἐγείρονται οἱ βουλευταὶ καὶ ζητοῦν κἄτι διὰ τὰς ἐπαρχίας των καὶ λαμβάνουν τὴν ἀπάντησιν, ὅτι ἡ δαπάνη, ἡ ὁποία θὰ ἀπαιτηθῇ εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταβληθῇ. Λέγω, λοιπόν, ἐγώ, ὅτι τὸ κριτήριον αὐτὸ πρέπει νὰ ἰσχύῃ δι’ ὅλα, διότι, ἐὰν διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν Διϋλιστήριον φέρ’ εἰπεῖν, πρέπει νὰ παραχωρήσωμεν ἕνα προνόμιον, τὸ ὁποῖον θὰ καταλήξῃ εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ δημοσίου πλούτου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν, ὅτι πᾶσα θυσία πρέπει νὰ γίνῃ πρὸς τοῦτο. Καὶ ἐδῶ πρέπει νὰ ἀποκτήσωμε τρόλεϋ, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶναι χρήσιμα καὶ πρέπει νὰ ξηλώσωμε καὶ νὰ ράψωμε δύο ὁδούς; Εἶναι ὀρθὰ αὐτά; Ἴσως, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ καταβάλωμεν τὸ τίμημα τὸ ὁριζόμενον ὑπὸ τῆς Συμβάσεως. Ὁ κ. Ἡλιόπουλος ἀνέλυσε κατὰ τρόπον πλήρη τὴν Σύμβασιν. Ἐγὼ θὰ ἀναφέρω μερικὰ μόνον σημεῖα, τὰ ὁποῖα καὶ προκαλοῦν τὴν ἰδικήν μου ἰσχυροτάτην ἀντίδρασιν. Τὸ πρῶτον εἶναι, ὅτι ἐνῷ ἐκ πρώτης ὄψεως ἡ Ἑταιρεία φαίνεται περιοριζομένη εἰς 5 γραμμάς, κατὰ σύμπτωσιν τὰς πλέον προσοδοφόρους, δὲν παραιτεῖται ὅμως καὶ τοῦ προνομίου ποὺ ἔχει, διὰ νὰ διεκδικήσῃ τὰς νέας γραμμάς, αἱ ὁποῖαι θὰ γίνουν. Παραιτεῖται ὑπαρχουσῶν γραμμῶν, ἀλλὰ δὲν παραιτεῖται νέων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι ὁ περιορισμός της δὲν εἶναι μόνιμος, ἀλλὰ καιρικός. Δεύτερον, ἐπειδὴ ἀποσύρεται ἀπὸ ὡρισμένας γραμμάς, ἠσθάνθη ἡ Κυβέρνησις τὴν ἀνάγκην, ἔναντι τῶν γενναιοδωριῶν εἰς τὰς ὁποίας προβαίνει ἡ Ἑταιρεία, νὰ κάμῃ καὶ αὐτὴ μίαν γενναιοδωρίαν πρὸς τὴν Ἑταιρείαν, συνιστωμένην εἰς τὸ ὅ,τι εἰς τὰς γραμμὰς ἐκ τῶν ὁποίων θὰ ἀποσυρθῇ μετὰ 6 μῆνας, καθ’ ὅλον τὸ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον τοῦ 6μήνου καθ’ ὃ θὰ διαρκέσῃ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν γραμμῶν αὐτῶν ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας θὰ ἀποσυρθοῦν ὅλα τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα, ὥστε κατὰ τὸ 6μηνον αὐτὸ ἡ Ἑταιρεία θὰ ἐκμεταλλεύεται τὰς γραμμὰς αὐτὰς μονοπωλιακῶς.

§24Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Δὲν πρόκειται περὶ κανενὸς προνομίου, τὸ ὁποῖον δίδεται εἰς τὴν Ἑταιρείαν. Πρόκειται περὶ ἀντιμετωπίσεως καταστάσεως ἀνάγκης μὲ τὴν ἀπόσυρσιν τῶν τροχιοδρόμων ἀπὸ ὡρισμένας γραμμάς, μὲ τὴν κατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου παύουν πλέον λειτουργοῦντα τὰ ὀχήματα τὰ τροχιοδρομικὰ εἰς τὴν ὁδὸν Πανεπιστημίου καὶ Ἀμαλίας. Εἶναι φυσικὸν ἡ κυρία αὐτὴ ἀρτηρία, διὰ τῆς ὁποίας διοχετεύεται πλῆθος ἐπιβατῶν, νὰ ἔχῃ ἀνάγκην, ἄλλων μεταφορικῶν μέσων. Εἰς τὴν ἀρτηρίαν αὐτὴν θὰ μεταφερθοῦν τὰ κίτρινα, λεγόμενα, λεωφορεῖα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἤδη εἰς τὴν γραμμὴν Σεπολίων, Ἀχαρνῶν κτλ. Αἱ γραμμαὶ αὗται θὰ ἐξυπηρετηθοῦν διὰ τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποσυρθοῦν ἀπὸ τὰς γραμμὰς Κολυκυνθοῦς– Ροὺφ–Πετραλώνων καὶ εἰς τὰς γραμμὰς αὐτὰς θὰ μείνουν κατ’ ἀνάγκην μόνον οἱ τροχιόδρομοι. Ἐμελετήθη τὸ πρᾶγμα καὶ διεπιστώθη, ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος τρόπος κατὰ τὸ μεταβατικὸν στάδιον τοῦ ἑξαμήνου μετὰ τὴν παρέλευσιν τοῦ ὁποίου θὰ φύγουν οἱ τροχιόδρομοι ἀπὸ τὴν ὁδὸν Πανεπιστημίου, ἵνα ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὰς συγκοινωνιακὰς ἀνάγκας τῶν Ἀθηνῶν καὶ δὲν παράσχωμεν κανένα προνόμιον εἰς τὴν Ἑταιρείαν, ἁπλῶς κάμνομεν τοιαύτην ρύθμισιν τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων, ὥστε καμμία γραμμὴ νὰ μὴ μείνῃ χωρὶς τὰ ἀνάλογα μεταφορικὰ μέσα.

§25Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ δεχθῶ τὴν ἐξήγησίν σας, ἀλλὰ τὸ κείμενον δὲν συμφωνεῖ μὲ αὐτήν. Δηλαδή, ἐὰν πράγματι προκύπτῃ ἀνάγκη νέων συγκοινωνιακῶν μέσων...

§26Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Πλὴν τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων, τῶν ὁποίων ὑπάρχει ἀνάγκη καὶ περὶ τῶν ὁποίων θὰ γίνῃ ἡ προμήθεια διὰ τὸ ἑξάμηνον αὐτό, προβλέπεται αὐτὴ ἡ ἀνάγκη.

§27Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Καθ’ ὑμᾶς ἀνεζητήθη τρόπος νὰ καλυφθοῦν ἐντεῦθεν ἢ ἐκεῖθεν αἱ ἀνάγκαι τῆς κυκλοφορίας, ζήτημα δηλαδὴ ποὺ ἀφορᾷ μόνον τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν. Δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν σύμβασιν, μὲ τὴν Ἑταιρείαν. Ἐν τούτοις εἰς τὸ κείμενον τῆς συμβάσεως ἀναγράφεται ὅτι ὄχι πρὸς διευκόλυνσιν τῆς κυκλοφορίας, ἐνδεχομένως, θὰ ἀποσυρθοῦν ἀπὸ ἀλλοῦ λεωφορεῖα διὰ νὰ μποῦν εἰς πρόσθετα συγκοινωνιακὰ μέσα εἰς τὰς ἐν λόγῳ γραμμάς, ἀλλὰ εἰς τὰς γραμμὰς ὁπόθεν ἀποσύρεται μετὰ ἑξάμηνον ἡ Πάουερ, ἐκεῖ, ὑποχρεωτικῶς διὰ τὸ ἑξάμηνον αὐτὸ ἀποσύρονται τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα.

§28Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως.

§29Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἀφοῦ τὸ Ὑπουργεῖον Μεταφορῶν, θὰ πρέπει ὡρισμένα λεωφορεῖα νὰ τὰ κατευθύνῃ πρὸς ὡρισμένας γραμμὰς διατὶ ἐπὶ τούτου συμβάλλεσθε μὲ τὴν Πάουερ, συμφωνοῦντες, ὅτι ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ θὰ μείνῃ αὐτή, πρέπει νὰ ἀφαιρεθοῦν τὰ λεωφορεῖα; Ὅταν συμβάλλεσθε αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἐκ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ὁ εἷς ἢ ὁ ἄλλος ἢ καὶ οἱ δύο συμβαλλόμενοι ἀρύονται ὠφέλη, ἐνῷ ἐδῶ ὅπως παρουσιάζετε τὸ ζήτημα, διὰ τῆς ἐπεξηγήσεως τὴν ὁποίαν δίδετε, πρόκειται περὶ ἁπλῆς διευκολύνσεως τῆς κυκλοφορίας, τὴν ὁποίαν ἐσκέφθητε σεῖς.

§30Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Τὰ κίτρινα λεωφορεῖα, τὰ ὁποῖα κυκλοφοροῦν ἤδη εἰς τὴν ὁδὸν Σεπολίων καὶ εἰς τὴν ὁδὸν Ἀχαρνῶν, μεταφέρονται εἰς τὴν ὁδὸν Πανεπιστημίου. Συνεπῶς, τὰ λεωφορεῖα τὰ ἰδιωτικά, τὰ ὁποῖα εἶναι εἰς τὰς τρεῖς γραμμάς, ποὺ εἶναι τροχιόδρομοι, μεταφέρονται εἰς αὐτὰς τὰς γραμμὰς καὶ ἀφήνομεν μόνον τὴν Ἑταιρείαν εἰς τὰς γραμμὰς αὐτάς, διότι δὲν ἔχομεν περισσότερα συγκοινωνιακὰ μέσα. Αὐτὴ εἶναι μεταβατικὴ κατάστασις διὰ τῆς ὁποίας ρυθμίζεται καὶ ἀντιμετωπίζεται ἕνα ὀξὺ συγκοινωνιακὸν πρόβλημα.

§31Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Φοβοῦμαι, ὅτι ὁ διάλογος μπορεῖ νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐπ’ ἄπειρον καὶ νὰ μείνωμεν ἀμφότεροι εἰς τὰς αὐτὰς θέσεις, διότι σεῖς ὁμιλεῖτε περὶ διευκολύνσεως τῆς συγκοινωνίας, ἐνῷ ἐγὼ βλέπω σύμβασιν μὲ τὴν Πάουερ, διὰ τῆς ὁποίας ἀποσύρονται ὑποχρεωτικῶς τὰ λεωφορεῖα ἐκ τῶν γραμμῶν ὅπου ἡ Πάουερ θὰ παραμείνῃ ἐπὶ ἑξάμηνον. Καὶ οὕτω ἐγὼ σχηματίζω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ παραχώρησιν εἰς τὴν Πάουερ προσκαίρου μονοπωλιακῆς ἐκμεταλλεύσεως ὡρισμένων γραμμῶν.

§32Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ὁ ἀριθμὸς τῶν ὀχημάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐν κυκλοφορίᾳ τόσον ἐκ μέρους τῶν ἰδιωτῶν ὅσον καὶ ἐκ μέρους τῆς Πάουερ, ἀλλάσσουν μόνον τοποθέτησιν. Ἀντὶ νὰ εἶναι εἰς τὴν ἄλφα ἢ βῆτα γραμμήν, μετατίθενται εἰς τὴν γʹ γραμμήν. Δὲν ἀλλάσσει ὁ ἀριθμὸς τῶν λεωφορείων. Ὅσα λεωφορεῖα ὑπάρχουν, τόσα παραμένουν. Ὅσοι τροχιόδρομοι εἶναι, τόσοι παραμένουν. Ἁπλῶς ὑφίστανται διαφόρους μετατοπίσεις εἰς τὰς γραμμάς.

§33Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Νὰ μὴ ἐπανέλθω καὶ πάλιν, ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος, διότι δὲν θέλω νὰ μακρυγορῶ. Εἶπον τὰς ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος ἀπόψεις μου, εἴπατε τὰς ἰδικάς σας. Δὲν θὰ ἐπιμείνω τώρα εἰς τὰ ἰδιαίτερα πεντάλεπτα ἢ δεκάλεπτα ἢ τὸ 1% τὸν φόρον ἢ τὰς 10.000 λίρας διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ γήρατος κ.ο.κ., τὰ ὁποῖα, ἐπίσης, χαρίζονται εἰς τὴν Ἑταιρείαν, διότι ἐπαναλαμβάνω, ἀνελύθησαν ἀπὸ τὸν εἰσηγητήν. Θὰ ἐπιμείνω, ὅμως, εἰς μίαν ἄλλην παραχώρησιν, τὴν δανειοδότησιν τῶν 70 ἑκατ., ὑπὸ ὅρους, ὑπὸ τοὺς ὁποίους, θὰ ἤμην εὐτυχὴς ἐὰν ἔβλεπα δανειζόμενον τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Δυστυχῶς οὐδέποτε ἔχω ἰδῆ δάνειον, εἴτε πρὸς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, εἴτε πρὸς Ἑλληνικὰς ἐπιχειρήσεις, ὑπὸ τοὺς ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους αὐτὴ ἡ δανειοδότησις γίνεται. Ἀλλ’ ἐδῶ ἀνακύπτει ἕνα ἐρωτηματικόν. Εἰς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν μὲ τὴν Πάουερ, περιείχετο ὅρος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔπρεπεν ἡ Ἑταιρεία νὰ ἐξασφαλίσῃ «εὐμάρειαν καὶ ἄνεσιν εἰς τὸ κοινόν». Ἡ Ἑταιρεία τροχιοδρόμων, ἡ ὁποία ἔχει ἀναλάβει αὐτὴν τὴν ὑποχρέωσιν δὲν ἀντελήφθη ἆρα γε, ὅτι αὐτὸ σημαίνει, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀλλάσσῃ, νὰ ἀνανεώνῃ τὸ ὑλικόν της καὶ ἑπομένως, ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἐξασφαλίζῃ ἀποθεματικὸν κεφάλαιον, ὥστε νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ἐκ τῆς συμβάσεως ὑποχρεώσεις της; Σήμερον ἀναγνωρίζεται, ὅτι τὰ ὀχήματα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Ἑταιρεία εἶναι τόσον ἐφθαρμένα, ὥστε ἡ ἰδία ζητεῖ ἀποζημίωσιν καὶ τῆς παρέχεται ἀπὸ τὸ Δημόσιον, διότι ἐπὶ ἓν ἔτος δὲν ἐκυρώθη ἡ σύμβασις καὶ ἐκ τῆς χρησιμοποίησεως τῶν παλαιῶν ὀχημάτων ἐζημιώθη ἡ Ἑταιρεία. Καὶ ἔρχεται τὸ Κράτος σήμερον νὰ διευκολύνῃ τὴν ἀτυχῆ Ἑταιρείαν διὰ 70 ἑκατομμυρίων δανείου, διότι ἄλλως, ἡ ἐκ τῆς παλαιᾶς συμβάσεως ὑποχρεωτικὴ ἀνανέωσις δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ. Ἀκούσατε τώρα, μέχρι ποίου σημείου γενναιοδωρίας ἔχομεν φθάσει. Εἶπον πρὸ ὀλίγου ὅτι προβλέπεται δι’ ὡρισμένους σκοποὺς εἰκοσάλεπτος αὔξησις τῶν εἰσιτηρίων. Ἀλλὰ διὰ μιᾶς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 6, προβλέπεται, ὅτι ἐὰν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου τούτου ἤθελεν διαπιστωθῇ, ὅτι ἡ ἐπιβατικὴ κίνησις, ὑπολείπεται τῆς τοιαύτης τοῦ ἀντιστοίχου μηνὸς τοῦ ἔτους 1958, ἐκ τῆς εἰσπραχθείσης προσαυξήσεως τοῦ εἰκοσαλέπτου θὰ παρακρατῆται ποσόν, καλῦπτον τὴν ἐκ τῆς ἄνω αἰτίας μείωσιν τῶν εἰσπράξεων τῆς

ΗΕΜ!

Ἀπὸ τὸ εἰκοσάλεπτον, τὸ ὁποῖον θεσπίζεται χάριν τῆς ἀνακατασκευῆς τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου καὶ ἄλλων ἐξαιρετικῶν ἔργων καὶ τὸ ὁποῖον θὰ πληρώνουν οἱ πτωχοὶ ἐπιβάται ἀπὸ τὸ εἰκοσάλεπτον αὐτὸ θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑταιρεία νὰ ἀξιώσῃ ἕνα ποσὸν, καὶ ἡ ἀξίωσίς της θὰ ἱκανοποιηθῇ ἢ θὰ παραπεμφθῇ εἰς μίαν ξένην διαιτησίαν. Διότι ἐνδεχομένως θὰ ἔχῃ παρατηρηθῇ, ὅτι μεταξὺ τῶν εἰσπράξεων τοῦ ἀντιστοίχου μηνὸς τοῦ προηγουμένου ἔτους καὶ τῶν εἰσπράξεων τοῦ μηνὸς αὐτοῦ τοῦ ἔτους, μείωσις τῆς ἐπιβατικῆς κινήσεως καὶ ἑπομένως ἀνάλογος ζημία τῆς Ἑταιρείας. Δηλαδή, καὶ αὐτὸ τὸ μικρὸν ποσὸν, τοῦ νέου φόρου, ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλεται ἐπὶ τῶν πτωχοτέρων τάξεων καὶ αὐτὸ τὸ ποσόν, θὰ εἶναι ἀντικείμενον ἀμφισβητήσεως μετὰ τῆς Ἑταιρείας, διότι ἐνδεχομένως διὰ τυχαίους λόγους ἢ διότι ὁ κόσμος θὰ προτιμᾷ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα, θὰ ὁδηγήσουν τὴν Ἑταιρείαν εἰς τὴν διαπίστωσιν, ὅτι ὑπάρχει μείωσις τῆς κινήσεως τῆς ἐπιβατικῆς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον κάμνει, ὥστε νὰ σκέπτεται ὁ καθεὶς, ὅτι τὸ καλλίτερον θὰ ἦτο νὰ μὴ δεχθῇ ἡ Ἑταιρεία τὴν ἐπιβολὴν τῆς 20λέπτου αὐξήσεως διότι ὑπάρχει κίνδυνος νὰ καταλήξωμεν νὰ μὴ πάῃ τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰς τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον θεσπίζεται, ἀλλ’ εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Πάουερ.

§34Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Ἡ διάταξις αὐτὴ οὕτω ἔχει, μὲ τὴν ἑξῆς διαφοράν: Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπιβατικὴν κίνησιν, διεπιστώσαμεν, ὅτι ἡ ἐπιβατικὴ κίνησις βαίνει σταθερῶς αὔξουσα, ὥστε μὲ ὅλην τὴν πρόβλεψιν, τὴν ὁποίαν δυνατὸν νὰ κάμῃ κανεὶς ἀνθρωπίνως, νὰ εἶναι βέβαιος, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ περίπτωσις φαλκιδεύσεως τῆς ἐπιβαρύνσεως αὐτῆς ἐκ μέρους τῆς Ἑταιρείας.

§35Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Αὐτὴ εἶναι ἐλπίς, καὶ ἐλπίζω νὰ πραγματοποιηθῇ. Ἐγὼ ὁμιλῶ περὶ τῶν ἐλαττωμάτων τῆς συμβάσεως καὶ ὄχι περὶ τῶν ἐλπίδων ποὺ ἔχομεν διὰ τὸ μέλλον. Ἐλπίζω καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ Ἑταιρεία δὲν θὰ διαπιστώσῃ ἐλάττωσιν τῆς κινήσεως, ἀλλ’ ἀκόμη περισσότερον θὰ ἔχω ἀνησυχίαν νὰ ἴδω πῶς θὰ ἐξελιχθῇ τὸ θέμα καὶ ὅλοι μαζὺ θὰ πρέπει νὰ κάμωμεν προπαγάνδαν διὰ νὰ πηγαίνῃ ὁ κόσμος μὲ τὰ μέσα κινήσεως ποὺ διαθέτει ἡ Ἑταιρία. Προκειμένου περὶ τῶν ἀπαιτήσεων, ὅπου ἴσως ἡ παρέμβασις τοῦ κ. ὑπουργοῦ θὰ εἶναι χρήσιμος, ἐλέχθη, ὅτι ὑπάρχουν ἀπαιτήσεις τῆς Ἑταιρείας, αἱ ὁποῖαι κατηργήθησαν καὶ αἱ ἀπαιτήσεις αὐταί, θὰ ἔφθανον μέχρι τοῦ ποσοῦ, ἂν δὲν ἀπατῶμαι τῶν 92 ἑκατομμυρίων. Εἰς τὸ ἄρθρον 76, βλέπω ἀπαριθμουμένας ὡρισμένας ἀπαιτήσεις. Μόνον, ὅτι ὑπάρχει ἡ παράγραφος τοῦ ἄρθρου 4 κατὰ τὴν ὁποίαν καταργεῖται ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἰσχύος τῆς συμβάσεως καὶ «πᾶσα ἄλλη δίκη». Τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι πιθανὸν νὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι ἀπαιτήσεις αἱ ὁποῖαι δὲν ἀναγράφονται ρητῶς. Ἐν τούτοις, ὀλίγον πάρα πάνω, εἰς τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 16 λέγεται, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἐπίδικον διαφορὰν ὑπὸ στοιχεῖον δʹ καὶ τὴν ἐπίδικον διαφορὰν ὑπὸ στοιχεῖα ε καὶ στʹ τὸ Κράτος ἀναγνωρίζει τὸ βάσιμον τῶν ἀπαιτήσεων τῆς Πάουερ. Καὶ ἰδού ἡ ἐρώτησίς μου: Ὅταν κανεὶς ἀναγνωρίζῃ μίαν ἀπαίτησιν τοῦ ἄλλου, πραγματοποιεῖ μίαν ζημίαν. Ἐὰν πράγματι ἡ Ἑταιρεία ἠθέλησε νὰ παραιτηθῇ ὡρισμένων ἀπαιτήσεών της, ἔστω 92 ἑκατομμυρίων, καὶ ἄν ἀκόμη δὲν εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι ἔχει δίκαιον, διότι εἶναι ὀλίγον ἀπίθανον, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἐδημιούργησε διαφορὰς ἐκεῖ ὅπου ἔχει δίκαιον ἡ Ἑταιρεία, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, διὰ ποῖον λόγον τὸ Κράτος προβαίνει εἰς ἀναγνωρίσεις; Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ πληροφορηθῇ ἡ Βουλὴ ποία ζημία πραγματοποιεῖται δι’ αὐτῶν τῶν ἀναγνωρίσεων καὶ ἑπομένως, εἰς ποῖον ποσὸν ἀνέρχεται αὐτὸ τὸ περίφημον ποσὸν τῶν 92 ἑκατομ., τοῦ ὁποίου παραιτεῖται τάχα ἡ Ἑταιρεία. Νομίζω, ὅτι αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἤδη γίνει διότι σήμερον πλέομεν εἰς πλῆρες σκότος ὡς πρὸς τὰς πραγματικὰς ἀξιώσεις τῆς Ἑταιρείας καὶ τὸ βάσιμον αὐτῶν. Ὅτι δέ, εἶναι ἔκδηλος ἡ ὠφέλεια, ἡ ὁποία προέρχεται διὰ τὴν Ἑταιρείαν ἀπὸ τὴν σύμβασιν, φαίνεται καθαρὰ ἐκ τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα δέχεται νὰ καταβάλῃ τὸ Δημόσιον ἢ νὰ καταβληθοῦν κατὰ κάποιον τρόπον εἰς τὴν Ἑταιρείαν, διότι ἐπὶ ἕν ἔτος δὲν εἶχε κυρωθῆ ἡ σύμβασις ἤτοι 100.000 δραχ. κατὰ μῆνα, διότι δὲν ἐκυρώθη ἡ σύμβασις καὶ ἐζημιώθη ἡ Ἑταιρία διότι δὲν ἀντεκατέστησε τὰ ἐφθαρμένα συγκοινωνιακὰ μέσα. Καί, δεύτερον, ἄλλο ποσόν, ὡς διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἀσφαλίστρων ποὺ κατεβάλλοντο πρὶν καὶ ἐκείνων ποὺ θὰ καταβάλλωνται διὰ τῆς συμβάσεως. Καὶ διερωτᾶται κανείς, ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους, διατὶ δὲν ἔπρεπε νὰ σκεφθῶμεν, προκειμένου περὶ μιᾶς Ἑταιρείας ἡ ὁποία ἔχει ἤδη ἀρκετὰ ἔτη ἐδῶ καὶ ἡ ὁποία πράγματι, ἔπαυσε διὰ τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων τὰ ὁποῖα διαθέτει νὰ ἐξυπηρετῇ τὸ κοινόν, μᾶλλον νὰ στραφῶμεν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς ἐξαγορᾶς τῆς Ἑταιρείας, παρὰ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς ἀνανεώσεως τῆς μετ’ αὐτῆς συμβάσεως ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους καὶ μὲ αὐτὰς τὰς παραχωρήσεις. Τώρα, ἔρχομαι εἰς τὰ ἄλλα χαρακτηριστικὰ τῆς συμβάσεως. Τὸ δεύτερον χαρακτηριστικόν, εἶναι ἡ μὴ παροχὴ πληροφοριῶν, ὡς συνήθως ἄλλως τε γίνεται, πρὸς τὴν Βουλήν, προκειμένου περὶ τῶν περιφήμων ἀντιπαροχῶν τῆς Ἑταιρείας, ὅπως εἶναι ἡ παραίτησις ἀπὸ τῶν ἀπαιτήσεων αὐτῶν.

§36Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Θέλετε νὰ σᾶς τὸ πληροφορήσω;

§37Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Θὰ ἤθελα νὰ πληροφορηθῇ ἡ Βουλὴ πληρέστερον περὶ αὐτοῦ καί, ἴσως, ἀγορεύων, θὰ ἠδύνασθε νὰ τὸ κάμετε. Τὸ τρίτον χαρακτηριστικόν, εἶναι τὸ ἐπ’ αὐτῶν τῶν συμβάσεων σύνηθες φαινόμενον, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχομεν, ὡς Δημοκρατικὴ Ἕνωσις, ὑποβάλει ἐρώτησιν καὶ τὸ ὁποῖον δὲν ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἐγκαταλείψωμεν ὡς θέμα καὶ θὰ τὸ φέρωμεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, δηλαδὴ τὸ φαινόμενον τῶν φοροαπαλλαγῶν, ἐναντίον τῶν ὁποίων ὅλοι ὁμιλοῦμεν καὶ αἱ ὁποῖαι ἐξακολουθοῦν μὲ τὸν αὐτὸν ρυθμόν. Ἔχομεν μάθει νὰ χαρίζωμεν μὲ μεγάλην εὐκολίαν τὰ τέλη καὶ τὰς δαπάνας, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται ἐκ τῶν νόμων.

§38Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Θέλω νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι ἡ ἀρχικὴ σύμβασις τοῦ 1925, ἡ διὰ νόμου κυρωθεῖσα, προέβλεπε ἀτέλειαν πάσης ἐν γένει συμβάσεως τῆς Ἑταιρείας μετὰ τοῦ Κράτους, ἢ καὶ μετὰ τρίτων καὶ εἴμεθα αἰχμάλωτοι τῆς συμβάσεως αὐτῆς.

§39Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶσθε νομικῶς αἰχμάλωτοι τῆς συμβάσεως ἐκείνης. Ἐξ ἄλλου ἡ σύμβασις ἐκείνη δὲν προέβλεπε δάνειον. Ἐπειδή, ὅμως, ἐπὶ τῶν νομικῶν θεμάτων δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ὁμιλῶ προχείρως, θὰ προσθέσω, ὅτι καὶ ἐὰν ἐκείνη ἡ σύμβασις λέγῃ ὅσα ἰσχυρίζεσθε, πάλιν δὲν θὰ παύσω νὰ ὁμιλῶ ἐναντίον τῆς κακῆς συνηθείας τῶν φοροαπαλλαγῶν, ἔστω καὶ ἂν ἡ συνήθεια αὐτὴ εἶναι πολὺ παλαιά. Διότι ἡ κακὴ αὐτὴ συνήθεια ἐξακολουθεῖ, δυστυχῶς, καὶ σήμερον, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἐνδεχομένως, μέχρις ἑνὸς σημείου, εἶσθε αἰχμάλωτοι.

§40Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὑπάρχει ἡ δέσμευσις αὐτὴ ἐκ τῆς πρώτης συμβάσεως, πηγάζει ἡ ὑποχρέωσις νὰ τὴν ἀνανεώσωμεν καὶ εἰς τὴν σύμβασιν αὐτήν; Δὲν θὰ ἠδυνάμεθα εἰς τὴν σύμβασιν αὐτήν, νὰ τὴν καταργήσωμεν τὴν ὑποχρέωσιν ἐκείνην;

§41Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Βεβαίως, ὄχι. Ἀλλὰ εἶπα, ἐπειδὴ δὲν γνωρίζω τὸ κείμενον καὶ δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀποφαίνωμαι προχείρως ἐπὶ τῶν νομικῶν θεμάτων, διὰ τοῦτο, ἀπήντησα ἔτσι. Τὸ πλέον, ὅμως, ἔκδηλον εἶναι, ὅτι τὰ δάνεια εἶναι νέος ὅρος, νέον θέμα, τὸ ὁποῖον ἠδύνατο νὰ ρυθμισθῇ κατὰ καλλίτερον τρόπον.

§42Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ἡ Ἑταιρεία ἐπέμεινεν ἀπολύτως ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐκάναμεν συζήτησιν ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἠξεύρετε τὸ ἑξῆς: Εἰς τὴν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐφθάναμεν εἰς τὴν συμφωνίαν πληρωμῆς χαρτοσήμου, αὐτὸ θὰ ἦτο ἕνα στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ ὑπελογίζετο εἰς τὸ σύνολον τῶν ἑκατέρωθεν δικαιωμάτων καὶ ὑποχρεώσεων.

§43Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ὅταν εἴπατε πρὸ ὀλίγου, ὅτι εἶσθε αἰχμάλωτοι τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἐγὼ κατενόησα, ὅτι δὲν ἐννοούσατε, ὅτι εἶσθε νομικῶς αἰχμάλωτοι, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς. Καὶ διὰ τοῦτο, δὲν προέβην ἐξ ἀρχῆς εἰς τὴν διευκρίνισιν, τὴν ὁποίαν ἐζήτησεν ὁ κ. Κύρκος. Γνωρίζω, ὅτι ἀντιμετωπίσατε τὴν ἐπιμονὴν τῆς Ἑταιρείας, διότι αἱ Ἑταιρεῖαι αὗται ἔχουν συνηθίσει καὶ δύνανται νὰ ἐπιμένουν καὶ νὰ ἐπιμένουν. Προσωπικῶς ἐγώ, θὰ προτιμοῦσα τὸ ποσὸν ποὺ θὰ ἀπῃτεῖτο διὰ τὰ τέλη, νὰ τὸ παρεχωρούσατε εἰς τὴν Ἑταιρείαν ἐμμέσως, παρὰ νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐπ’ ἄπειρον αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ συνήθεια τῆς ἀπαλλαγῆς ἐπὶ τελῶν καὶ χαρτοσήμου. Ἡ ζημία, ἡ ὁποία ἐπέρχεται, εἶναι τόσον μεγάλη, ὥστε καὶ ἂν δὲν ἠμπορούσατε νὰ κάνετε οὐσιαστικῶς τίποτε, θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ κάνετε ἔστω καὶ μόνον τυπικῶς, διὰ νὰ φθάσωμεν κἄποτε εἰς τὴν οὐσιαστικὴν μεταβολὴν τῆς κακῆς αὐτῆς συνηθείας. Τέταρτον χαρακτηριστικόν. Ἔτσι παρεμπιπτόντως καταργοῦμεν καὶ μερικὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις. Διότι ἀποτελεῖ μίαν ἄλλην κακὴν συνήθειαν καὶ ὄχι μόνον τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἡ κατάργησις διὰ τοῦ νόμου τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Οὕτω, π.χ., (λέγω π.χ., διότι νομίζω, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλη, πλὴν τῆς ἀναφερομένης, κατάργησις δικαστικῆς ἀποφάσεως) εἰς τὸ ἄρθρον 2 νομίζω τοῦ κυρωτικοῦ νόμου. Ἀναγράφεται κατάργησις ἀξιώσεων καὶ δικαστικῶν ἀποφάσεων, μέχρι καὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου συμπεριλαμβανομένων. Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ κακὴ παράδοσις. Πέμπτον χαρακτηριστικόν, εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον καθημερινῶς εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ καταγγείλωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς. Ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν αὐξάνονται αἱ φορολογίαι, ἐν τοσούτῳ, ἐμμέσως, διά τινος τρόπου, ἐπιβάλλεται φορολογία, εἴτε εἰς τὸ σύνολον, εἴτε εἰς τμῆμα τοῦ λαοῦ. Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάμνει τὴν χάριν νὰ μᾶς παραχωρήσῃ ἡ Ἑταιρεία, δηλαδὴ τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιβάλωμεν 20λεπτον αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ εἰσιτηρίου, χάριν τῆς ἐκτελέσεως ὡρισμένων ἔργων, εἶναι μία 20λεπτος φορολογία. Εἰς οἱανδήποτε χώραν τοῦ κόσμου, ἐὰν ἐπεβάλετο 20λεπτος αὔξησις εἰς τὰ εἰσιτήρια τῶν τροχιοδρόμων, χάριν τῆς ἐκτελέσεως ὡρισμένων ἔργων, θὰ ἐπροκαλεῖτο ὁλόκληρος σάλος. Διότι ἕνα 20λεπτον εἶναι μία ὑπόθεσις δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐργαζόμενος καὶ ἀναγκάζεται νὰ πάρῃ τὸν τροχιόδρομον, διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἰδιωτικὸν αὐτοκίνητον. Ἐν τούτοις, ἐν Ἑλλάδι ἠμποροῦμε καὶ νὰ ἐπιβάλωμεν αὐτὴν τὴν αὔξησιν ἄνευ οὐδενὸς δισταγμοῦ καὶ μὲ μίαν ἄνεσιν, ἡ ὁποία μᾶς ἐπιτρέπει, ἀφ’ ἑνὸς νὰ διακηρύξωμεν ὅτι δὲν αὐξάνομεν τοὺς φόρους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν καθημερινῶς νὰ αὐξάνωμεν τὸ κόστος τῆς ζωῆς τῶν κατωτέρων τάξεων. Ἕκτον καὶ τελευταῖον. Ὑπάρχει καὶ ἐδῶ ἡ περίφημος νομοθετικὴ ἐξουσιοδότησις. Διὰ νὰ μὴ χάνωμεν οὔτε αὐτὴν τὴν συνήθειαν, θεσπίζομεν καθημερινῶς ἀπὸ μίαν ἐξουσιοδότησιν. Καὶ ἀκούσατε, κύριοι συνάδελφοι, ποίου εἴδους νομοθετικὴ ἐξουσιοδότησις θεσπίζεται. Διὰ τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ κυρωτικοῦ νόμου, καθορίζεται, ὅτι ὁ τρόπος καὶ οἱ ὅροι ἐξυπηρετήσεως τῶν συγκοινωνιακῶν γραμμῶν, οἱ οἰκονομικοὶ καὶ ἄλλοι ὅροι τῆς κατ’ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα παραχωρήσεώς των κλπ., καθορισθήσονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Πρόκειται, διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, νὰ ἐξουσιοδοτηθῇ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον νὰ ἀποφασίζῃ περὶ παραχωρήσεως τῶν ὑπολοίπων γραμμῶν κατ’ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα, δηλαδὴ περὶ παραχωρήσεως μονοπωλιακῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν γραμμῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποσύρεται ἡ ΠΑΟΥΕΡ.

§44Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τῶν τριῶν αὐτῶν λέξεων «κατ’ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα», ὅταν θὰ γίνῃ ἡ συζήτησις τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου, θὰ προτείνω τὴν διαγραφήν.

§45Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐξουσιοδοτεῖται τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον νὰ ἀποφασίσῃ ὅλα, ὅσα συνήθως ἀποφασίζονται διὰ συμβάσεων, κυρουμένων διὰ νόμου. Προχθὲς ἐλέχθη, ὅτι ὁ Καταστατικὸς Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας ἦτο τόσον βαρὺ θέμα, ὥστε ἔπρεπε νὰ ἐξουσιοδοτηθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποφασίσῃ μόνη ἐπ’ αὐτοῦ, ἐκδίδουσα Β. Δ. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν Βουλὴν ἔχουν περάσει δεκάδες συμβάσεων. Διατὶ τὴν φορὰν αὐτὴν θὰ πρέπει νὰ ἐξουσιοδοτηθῇ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον; Ἀντιθέτως, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ κρίνῃ ἡ Βουλὴ διὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν γραμμῶν αὐτῶν. Διότι νομίζω, ὅτι ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐπαναληφθοῦν συμβάσεις, οἷαι τῆς ΠΑΟΥΕΡ. Ἑπομένως, εἴμεθα ἀντίθετοι πρὸς τὸ ἄρθρον αὐτὸ καὶ θὰ ψηφίσωμεν ἐναντίον, διότι πιστεύομεν, ὅτι ἀποτελεῖ κατάχρησιν τῆς νομοθετικῆς ἐξουσιοδοτήσεως, κατάχρησιν, ἡ ὁποία ἔχει ὑπερβῆ πᾶν ὅριον παραδεκτοῦ. Καὶ φυσικά, ἐδῶ δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος περὶ νόμου πλαισίου. Ἔχουν τινὲς ἀκούσει, καθ’ ὁδόν, τινὰ περὶ νόμων–πλαισίων, χωρὶς νὰ μάθουν τίποτε περὶ τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας των. Καὶ ὀνομάζουν νόμον–πλαίσιον πάντα νόμον, ὁ ὁποῖος ἐξουσιοδοτεῖ τὴν Κυβέρνησιν νὰ νομοθετῇ ἄνευ πλαισίου. Ποῖον εἶναι τὸ «πλαίσιον», ὅταν λέγωμεν, ὅτι τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον θὰ ἀποφασίσῃ περὶ παντὸς θέματος; Πλαίσιον εἶναι ἡ θέσπισις γενικῶν γραμμῶν, ἐντὸς τῶν ὁποίων αἱ περαιτέρω πράξεις εἶναι δυνατὸν νὰ γίνωνται δι’ ἐξουσιοδοτήσεως. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ δεύτερον θέμα, τὰ ὁποῖον μὲ ἀπασχολεῖ, τὸ θέμα τοῦ προσωπικοῦ. Διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς προβλέπονται διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων, πρῶτον, ἕνα μέρος τῶν ὑπαλλήλων τῆς ΗΕΜ θὰ μεταβληθοῦν εἰς ἀνέργους. Δεύτερον, προβλέπονται διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων συνταξιοδοτοῦνται οἱ ἀπολυόμενοι, λόγῳ καταργήσεως θέσεως. Καί, τρίτον, ὅτι προβλέπονται διατάξεις, διὰ τῶν ὁποίων ἐπέρχεται ἡ ρύθμισις τοῦ θέματος τῶν συντάξεως τῶν ἤδη ὑπηρετούντων καὶ μὴ ἀπολυομένων τώρα, λόγῳ καταργήσεως θέσεως. Ὡς πρὸς τὸ θέμα, ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ μείνουν ἄνεργοι, περιέχεται εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον τὸ ὁποῖον ἀνέγνωσα πρὸ ὀλίγου, μία διάταξις, κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ ἀναδόχου τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν γραμμῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποσύρεται ἡ Πάουερ, «θὰ ἐπιδιωχθῇ καὶ ἡ τοιαύτη τῆς προβλέψεως τοῦ κατὰ τὸ ἄρθρον 12 τῆς συμβάσεως ἀπολυθησομένου προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ». Φρονῶ, ὅτι ἡ διάταξις αὐτή, πρέπει νὰ μεταβληθῇ. Ἀφ’ ἑνὸς ἡ Κυβέρνησις, παίρνει τὴν νομοθετικὴν ἐξουσιοδότησιν καὶ ἀφ’ ἑτέρου διατυποῦται εἰς τὸν νόμον ὡς εὐχή, ἢ ὡς σκοπός, ἢ ὡς ἁπλῆ κατεύθυνσις ἐπιδιώξεως, ἡ πρόσληψις τοῦ προσωπικοῦ. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ μεταβληθῇ τὸ ἄρθρον καὶ νὰ διατυπωθῇ οὕτω, ὅτι μεταξὺ τῶν ὑποχρεώσεων τῶν νέων ἀναδόχων, θὰ εἶναι καὶ ἡ τοιαύτη τῆς προσλήψεως τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 12 τῆς συμβάσεως ἀπολυθησομένων προσώπων. Καὶ πέραν τούτου, θὰ πρέπει νὰ προστεθῇ διάταξις, κατὰ τὴν ὁποίαν, τοὐλάχιστον, ἐπὶ τι χρονικὸν διάστημα ἡ ΗΕΜ, ἐὰν εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ προσλάβῃ νέον προσωπικόν, θὰ τὸ προσλαμβάνῃ ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπολυθοῦν σήμερον, λόγῳ καταργήσεως θέσεως. Νομίζω, ὅτι αὐταὶ αἱ διατάξεις, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ δυστυχῶς καλλιτέρα ἐξασφάλισις, εἶναι τοὐλάχιστον κἄποιον πλαίσιον ἀσφαλείας διὰ τοὺς ἀνθρώπους τῶν ὁποίων καταργεῖται ἡ θέσις. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεως. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἐπιθυμῶ ποτὲ νὰ ὁμιλῶ μὲ ὑπερβολάς, ἐν σχέσει μὲ τὰ προτεινόμενα νομοθετικὰ μέτρα. Ἤκουσα τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας λέγοντα, προχθές, ὅτι, ἐν σχέσει μὲ τὸ ἐλάχιστον ὅριον, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύναντο ἐνδεχομένως νὰ λάβουν αὔριον, οἱ ἀπολυόμενοι σήμερον, ἀπὸ τὸ ἰδικόν των Ταμεῖον, ὑπάρχει βελτίωσις, διότι τὸ ἐλάχιστον ὅριον, τὸ ὁποῖον προβλέπεται ἀπὸ τοὺς κανονισμοὺς τοῦ Ι.Κ.Α. εἶναι μεγαλύτερον. Τοῦτο εἶναι ἀκριβές. Ἐάν, ὅμως, ἐν προκειμένῳ, ἔχω ἀντιρρήσεις, εἶναι, διότι ἡ εἰδικὴ αὐτὴ περίπτωσις τῶν ἀπολυομένων ἀπὸ τὴν Πάουερ σήμερον ἔχει ἀνάγκην εἰδικῆς ρυθμίσεως καὶ τοιαύτη εἰδικὴ ρύθμισις ἔχει προηγηθῆ εἰς ἄλλην ἀνάλογον περίπτωσιν. Τί συμβαίνει σήμερον; Τὸ Ταμεῖον τῶν τροχιοδρομικῶν προβλέπει ὡς προϋπόθεσιν συνταξιοδοτήσεως εἰκοσαετῆ ὑπηρεσίαν, προκειμένου περὶ ἀπολυομένου λόγῳ καταργήσεως θέσεως. Αὐτὴν τὴν βάσιν, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει πράγματι εἰς τὸν Κανονισμὸν τοῦ ΙΚΑ, τὴν δέχεται ὁ νόμος καὶ διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ἐκ μέρους τοῦ ΙΚΑ τῶν ἀπολυομένων σήμερον τροχιοδρομικῶν. Ἀλλ’ ἐνῷ δέχεται τὴν βάσιν αὐτήν, ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις τῆς συνταξιοδοτήσεως, δὲν δέχεται τὴν περαιτέρω ὑπαγωγὴν εἰς τὸν κανονισμὸν τοῦ ΙΚΑ, δηλαδὴ εἰς τὴν κλιμάκωσιν τῶν συντάξεων. Οὕτω, ἐνῷ προβλέπει, ὅτι θὰ πάρῃ ὁ ἀπολυόμενος τὸ ἐλάχιστον ὅριον, ἐὰν ἔχῃ εἰκοσαετῆ ὑπηρεσίαν, διὰ νὰ πάρῃ πλήρη σύνταξιν, πρέπει νὰ πηδήσῃ ἀπὸ τὸ ἐλάχιστον ὅριον εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν 60 ἐτῶν, σύν, δὲν ἠξεύρω πόσην ὑπηρεσίαν. Δηλαδή, ἡ κλιμάκωσις, ἡ προβλεπομένη ἀπὸ τὸ ΙΚΑ καταργεῖται. Καὶ σημειῶ, ὅτι κατὰ τὰς πληροφορίας μου, τὸ 80% τῶν ἀπολυομένων, ὑπάγονται εἰς τὴν κατηγορίαν τοῦ ἐλαχίστου ὁρίου, ἐνῷ μόνον, νομίζω, 20% εἶναι δυνατὸν νὰ διεκδικήσῃ πλήρη σύνταξιν. Λέγω, λοιπόν, τοῦτο: Ἀναμφισβητήτως, ἡ ἀναγνώρισις τῶν προϋποθέσεων τῆς συνταξιοδοτήσεως, βάσει τῶν κανονισμῶν τοῦ Ταμείου τῶν τροχιοδρομικῶν, εἶναι ὀρθή, δὲν εἶναι, ὅμως, ὀρθὴ ἡ μὴ ἀποδοχὴ τῆς κλιμακώσεως, σύμφωνα μὲ τὸν κανονισμὸν τοῦ ΙΚΑ. Ἡ ἐξαίρεσις, ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις τῆς συνταξιοδοτήσεως, εἶναι εὐνοϊκὴ διὰ τοὺς ἀπολυομένους, ἡ ἐξαίρεσις, ὅμως, ἀπὸ τὸν κανονισμὸν τοῦ ΙΚΑ, ὡς πρὸς τὴν κλιμάκωσιν τῶν συντάξεων, εἶναι δυσμενὴς καὶ ἡ δυσμένεια αὐτὴ εἶναι τελείως ἀκατανόητος, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ κανείς, ὅτι μία κατηγορία ἐργαζομένων, δὲν θὰ ὑπαχθῇ εἰς τὴν κλιμάκωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγονται ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι. Πρὸ ὀλίγου, ἄλλως τε, ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Οἰκονομίδης, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἐὰν ἕνας ἔχῃ 27 ἐτῶν ὑπηρεσίαν, θὰ πάρῃ τὸ ἐλάχιστον ὅριον, ἐνῷ ὅποιος ἔχει συμπληρώσει 28 ἐτῶν ὑπηρεσίαν θὰ πάρῃ πλήρη σύνταξιν. Ὡς πρὸς τοὺς σήμερον ὑπηρετοῦντας, νομίζω, ὅτι ὑπάρχει κἄποια ἀντίφασις μεταξὺ τῆς ὑπαγωγῆς αὐτῶν εἰς τὰ ὅρια τῆς ἡλικίας τοῦ νόμου καὶ δὴ τοῦ ἑξηκοστοῦ ἔτους καὶ τοῦ γενικοῦ κανονισμοῦ τοῦ προσωπικοῦ, ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὅριον ἡλικίας διὰ τὴν ἀποχώρησιν ἐκ τῆς ὑπηρεσίας τὸ πεντηκοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς ἡλικίας. Διότι, ἐὰν πράγματι, κύριε ὑπουργέ, εἶναι ἔτσι, ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνομαι, τὸ θέμα, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει εἶναι ἀκατανόητον νὰ τίθεται διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ὡς προϋπόθεσις τὸ ἑξηκοστὸν ἔτος, ὅταν ἕνας τροχιοδρομικὸς ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ ὑποχρεοῦται νὰ ἀπέλθῃ τῆς ὑπηρεσίας εἰς τὸ 55ον ἔτος, δηλαδὴ δὲν δικαιοῦται νὰ μείνῃ μέχρι τοῦ 60οῦ ἔτους, ὁπότε θὰ δικαιοῦται, κατὰ τὸν νόμον σας, πλήρους συντάξεως. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, δὲν ζητοῦμεν ἡμεῖς ἐξαιρετικὴν μεταχείρισιν, ἀλλὰ γίνεται ἀπὸ τὸν νόμον, πρόκειται ἐξαιρετικῶς περὶ δυσμενοῦς μεταχειρίσεως, ἡ ὁποία εἶναι καὶ παράλογος. Διότι, ἐφ’ ὅσον ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ προσωπικοῦ πρέπει νὰ ἀποχωρήσῃ κανεὶς εἰς τὸ 55ον ἔτος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποχρεώσωμεν τὸν ἴδιον ἄνθρωπον, τὸν ἀναγκαζόμενον νὰ ἀποχωρήσῃ, νὰ μείνῃ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μέχρι τοῦ 60οῦ ἔτους τῆς ἡλικίας του, ἀφοῦ ἀναγκαστικῶς θὰ ἀπολυθῇ εἰς τὸ 55ον ἔτος. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἐνῷ πολὺ ὀρθῶς ὁ νόμος —καὶ ἐπιμένω εἰς τὸ πολὺ ὀρθῶς, διότι εἶμαι εὐτυχής, ὅταν λέγω ὅτι κἄτι γίνεται ὀρθῶς, διὰ νὰ μὴ παρεξηγοῦμαι ὅτι δὲν θέλω νὰ ἀναγνωρίσω τίποτε ὡς ὀρθὸν— ἐνῷ, λοιπόν, πολὺ ὀρθῶς ὁ νόμος δέχεται τὴν ἐξαίρεσιν, ὡς πρὸς τὴν βάσιν τῆς συνταξιοδοτήσεως, προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρομικῶν, δὲν ἀποδέχεται δύο λογικὰ αἰτήματα, ποὺ εἶναι ἡ κλιμάκωσις, σύμφωνα μὲ τοὺς Κανονισμοὺς τοῦ ΙΚΑ, ποὺ ἰσχύουν διὰ πάντα ἐργαζόμενον καὶ δὲν δέχεται ὡς ὅριον ἡλικίας τὸ 55ον ἔτος, προκειμένου περὶ τῶν τροχιοδρομικῶν, ἐφ’ ὅσον αὐτὸ καθορίζεται ἀπὸ τὸν γενικὸν κανονισμὸν τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ.

§46Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι αὐτὸ πρέπει νὰ γίνῃ δεκτόν, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αὐτό, τὸ ὁποῖον ὀρθῶς προτείνετε, ἐφηρμόσθη καὶ διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς Θεσσαλονίκης.

§47Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἔρχομαι καὶ εἰς αὐτό. Τὰ δύο ταῦτα αἰτήματα, εἶναι λογικώτατα καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς δὲν ἔχουν ἤδη διατυπωθῆ εἰς τὸν νόμον, ἐφ’ ὅσον αὐτὴν τὴν ἀρχὴν τὴν ἐφήρμοσεν ἤδη ἡ Κυβέρνησις, μὲ ἄλλον ὑπουργὸν Ἐργασίας, ἐκτὸς ἐὰν ὁ σημερινὸς ὑπουργὸς δέχεται, ὅτι ὁ ἄλλος ὑπουργὸς Ἐργασίας εἶναι φιλεργατικώτερος τοῦ παρόντος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διὰ τοῦ Ν. Δ. 3721)1957 καὶ εἰδικῶς διὰ τοῦ ἄρθρου 24 παρ. 6 ὡρίσθη. (Ἀναγινώσκει): «Ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1958, τὰ παρὰ τῷ Ταμείῳ Συντάξεως καὶ Προνοίας Προσωπικοῦ Τροχιοδρόμων καὶ Ἠλεκτροφωτισμοῦ Θεσσαλονίκης ἠσφαλισμένα πρόσωπα τοῦ κλάδου τροχιοδρόμων... συνεχίζουν τὴν ἀσφάλισίν των παρὰ τῷ ΙΚΑ, πλὴν τοῦ κλάδου συντάξεων, δι’ ὃν ἐφαρμόζονται οἱ κανονισμοὶ τοῦ ΙΚΑ, μόνον ὡς πρὸς τὸ ὕψος αὐτῶν καὶ οὐχὶ ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως». Αὐτὸ τὸ προηγούμενον, τὸ ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει ἡ ἰδία Κυβέρνησις καὶ ὀρθῶς, διότι πρόκειται περὶ εἰδικῆς περιπτώσεως, ζητοῦμεν νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ εἰς τὴν περὶ ἧς ὁ λόγος περίπτωσιν, διότι νομίζομεν, ὅτι τοῦτο εἶναι ἀπολύτως δίκαιον. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι διὰ μὲν τοὺς μέλλοντας νὰ προσληφθοῦν εἰς τὴν Ἑταιρείαν, οἱοσδήποτε διακανονισμὸς εἶναι διακανονισμός, τὸν ὁποῖον θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του ὁ προσλαμβανόμενος. Ἀλλά, προκειμένου περὶ τῶν ἤδη ὑπηρετούντων, διὰ μὲν τοὺς ἀπομακρυνομένους, λόγῳ καταργήσεως θέσεως, πρέπει νὰ ἰσχύσῃ ἡ κλιμάκωσις τῶν Κανονισμῶν τοῦ ΙΚΑ, διὰ δὲ τοὺς ἤδη ὑπηρετοῦντας τὸ ὅριον ἡλικίας, τὸ προβλεπόμενον ἀπὸ τὸ Ταμεῖον των, ποὺ εἶναι σύμφωνον μὲ τὸν γενικὸν κανονισμὸν τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ. Προβλέπω τὴν ἀντίρρησιν, ἢ τὴν ἤκουσα ἢ τὴν φαντάζομαι, ὅτι ὁ τοιοῦτος διακανονισμὸς θὰ ἀπαιτήσῃ μεγαλυτέραν δαπάνην, εἰς τὴν ὁποίαν, ἴσως, ἡ Ἑταιρεία δὲν θὰ ἤθελε νὰ μετάσχῃ καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐνδεχομένως τὸ Κράτος θὰ ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ τὴν καταβάλῃ. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω ὅτι, ὅταν μὲ τόσην ἄνεσιν ἐπεβλήθη διὰ τὴν ἀνακατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου μία αὔξησις 20% εἰς τὰ εἰσιτήρια, ὅταν καὶ ἀπὸ τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ διεκδικήσῃ ἕνα μέρος ἡ Ἑταιρεία, ἐὰν τυχὸν ἤθελον ἐλαττωθῇ τὰ εἰσοδήματά της ἐκ τῆς ἐλαττώσεως τῆς ἐπιβατικῆς κινήσεως, νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο χρησιμώτερον καὶ ὀρθότερον καὶ κοινωφελέστερον, ἐὰν ἕνα τμῆμα τοῦ εἰκοσαλέπτου αὐτοῦ προεβλέπετο ὡς συνεισφορὰ τοῦ Κράτους εἰς τὸ ΙΚΑ, χάριν ἀκριβῶς τῆς ἀσφαλίσεως καὶ χάριν τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν τροχιοδρομικῶν. Πέραν τούτου καὶ ἄλλοι πόροι θὰ ὤφειλον καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξευρεθοῦν. Διότι δὲν εἶναι δυνατόν, διὰ μὲν τὰ ἐξωραϊστικὰ ἔργα νὰ ἐξευρίσκωνται οἱ πόροι εὐχερέστατα, προκειμένου, ὅμως, περὶ ἀσφαλίσεως καὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν ἐργαζομένων νὰ μὴ εὑρίσκωνται καὶ νὰ προσκρούωμεν πάντοτε εἰς τὸ τεῖχος τῆς ἀρνήσεως, λόγῳ, δῆθεν, ὑπερβολῆς μιᾶς ἀπαραιτήτου κοινωνικῆς δαπάνης. (Χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός).

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§49Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπ’ ὄψιν μας, ἀποβλέπει, κυρίως, εἰς τρεῖς σκοπούς. Εἰς τὴν ἀνόρθωσιν τῆς ΗΕΜ. Ἡ ἀνόρθωσις αὑτῆς πρόκειται νὰ ἐπιδιωχθῇ διὰ τῆς δανειοδοτήσεως πρὸς αὐτήν. Διὰ τῆς ἀπομακρύνσεως τῆς ἑταιρείας ἀπὸ ἀγόνους γραμμάς, μὲ τὴν ὑπόσχεσιν νὰ ἐπανέλθῃ εἰς αὐτάς, ὅταν αὗται γίνουν γόνιμοι. Καὶ μὲ τὴν εὐχέρειαν, ἡ ὁποία δίδεται εἰς τὴν Ἑταιρείαν νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὸ προσωπικὸν αὐτῆς ἀπὸ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα εἴτε εἶναι προχωρημένης ὁπωσδήποτε ἡλικίας, εἴτε εἶναι καὶ ὀλίγον ὀχληροὶ εἰς αὐτήν, διότι ἦσαν ἢ καὶ εἶναι ἐπικεφαλῆς τῶν ὀργανώσεων τῶν ἐργαζομένων, διὰ νὰ διεκδικοῦν δι’ ἀγώνων τὴν καλυτέρευσιν τῆς τύχης αὐτῶν. Ὁ δεύτερος σκοπός, εἶναι ἡ ἐκτέλεσις ὡρισμένων ἔργων εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ, χωρὶς νὰ καθορίζωνται ποῖα θὰ εἶναι αὐτὰ τὰ ἔργα. Κυρίως λέγεται, ὅτι θὰ εἶναι ἡ Λεωφόρος Πανεπιστημίου, ἡ Λεωφόρος Ἀμαλίας καὶ κἄτι ἄλλαι ἴσως. Καὶ ὁ τρίτος σκοπός, εἶναι ἡ βελτίωσις τῆς συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῆς Ἑταιρείας καὶ κἄποια μέριμνα δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἀναδιοργάνωσιν τῆς ΗΕΜ, θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ εἶναι χωρὶς ἐργασίαν ἐπὶ ἕνα ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα ἢ καὶ ἐπ’ ἀόριστον. Θὰ ἐξετάσω ἕνα ἕκαστον τῶν σκοπῶν, πῶς ἐπιδιώκεται καὶ εἰς τί κατ’ οὐσίαν ἀποβλέπει. Διότι, κατὰ τὴν παροῦσαν ἐποχήν, τὸ Κοινοβούλιον ἐγκρίνει πολλὰς φορὰς καὶ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἄλλα λέγουν καὶ ἄλλα ἐπιδιώκουν, ὄχι ἐν τῷ συνόλῳ των, ἀλλὰ ἐν σημαντικῷ μέτρῳ. Πρίν, ὅμως, νὰ ἐξετάσω αὐτὰ τὰ ζητήματα, χρειάζεται νὰ γίνῃ ὀλίγη ἱστορία διὰ τὴν ΗΕΜ. Μετὰ χαρᾶς βλέπω, ὅτι οἱ περισσότεροι βουλευταὶ εἶναι νεώτεροι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καθ’ ἣν ἱδρύθη αὐτὴ ἡ Ἑταιρεία καὶ πιθανώτατα διατελοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ τί σημαίνει Πάουερ, πῶς ἔγινε, τί δικαιώματα ἔχει, πῶς λειτουργεῖ, πῶς συμπεριφέρεται. Ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι, οἱ ὁποῖοι παρηκολουθήσαμεν ἐξ ὑπαρχῆς τὰ τῆς ἑταιρείας αὐτῆς καὶ ἐπαίξαμεν καὶ κἄποιον ρόλον ἀντίθετον πρὸς τὰς τότε ἐπιδιώξεις της, ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ εἴπωμεν εἰς τοὺς νεωτέρους καὶ νὰ ὑπομνήσωμεν εἰς τὸ κοινόν, πῶς αὐτὴ ἡ ἑταιρεία ὑπάρχει ἐδῶ καὶ ποία εἶναι ἡ ἐκ τῆς δράσεώς της κτηθεῖσα πεῖρα. Διότι ἐκ τῆς πείρας αὐτῆς, θὰ σχηματισθῇ ἀσφαλεστέρα κρίσις, περὶ τοῦ ἂν δικαιολογῆται νὰ ἀσχολούμεθα περαιτέρω μὲ τὴν ἑταιρείαν αὐτὴν καὶ νὰ δεχώμεθα νὰ μᾶς κατευθύνῃ καὶ νὰ διαφεντεύῃ τὰς συγκοινωνίας Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς. Ἡ σύμβασις τῆς Πάουερ, ἐκυρώθη ἐν σπουδῇ. Φαίνεται, ὅτι ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἐπικρατεῖ αὐτὸ τὸ ἔθιμον, ἐν σπουδῇ νὰ κυρώνωνται αἱ συμβάσεις, ἰδιαιτέρως μάλιστα, ὅταν τὰ κεφάλαια ἔμελλον νὰ εἰσαχθοῦν ἔξωθεν. Ἐκυρώθη, λέγω, ἐν σπουδῇ ἡ σύμβασις αὐτὴ διὰ τοῦ Ν. Δ. τῆς 17.10.1925. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε μὲ πόσην σπουδὴν ἐκυρώθη αὐτὴ ἡ σύμβασις, ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα ἀνέκδοτον αὐτῆς. Τὴν 17.10.1925 τὸ πρωΐ, εἶχον κληθῆ, ὡς Διευθυντὴς Ἐργασίας καὶ Κοινωνικῆς Προνοίας, νὰ μετάσχω εἰς τὸ Συμβούλιον τῶν Σιδηροδρόμων τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Πράγματι ἐπῆγα καὶ τὴν ὡρισμένην ὥραν κατέφθασαν οἱ, μακαρῖται τώρα, Τσουδερός, ὑποδιοικητὴς τότε τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, καὶ Βαρβαρέσσος, οἰκονομικὸς Σύμβουλος αὐτῆς. Ἠρώτησα τί ἐσήμαινεν ἡ ἐμφάνισις τῶν κυρίων αὐτῶν καὶ ὁ ἐπίσης μακαρίτης Βουγιούκας, Διευθυντὴς τότε τῶν Σιδηροδρόμων, μοῦ εἶπεν, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ κυρωθῇ τὸ Διάταγμα τῆς Πάουερ. Ἠρώτησα τὸν Βαρβαρέσσον, μὲ τὸν ὁποῖον εἶχον περισσότερον συγγενεῖς κοινωνικὰς ἀντιλήψεις: «Διὰ τὸ προσωπικόν, τὸ ὑπηρετοῦν εἰς τὰ τρὰμ καὶ τὴν ἠλεκτρικὴν ἑταιρείαν, ἐλάβατε καμμίαν μέριμναν, διὰ τὰ δικαιώματά των κλπ.;». Καὶ ὁ Βαρβαρέσσος, ἐγύρισεν εἰς τὸν Τσουδερὸν καὶ τοῦ εἶπε: «Τὰ ἐξεχάσαμεν αὐτά». Συμπαρίστατο καὶ ὁ Τάλμποτ, ὁ ὁποῖος ζῇ καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο ἄλλοτε Ναυτικὸς Ἀκόλουθος τῆς ἐν Ἀθήναις Ἀγγλικῆς Πρεσβείας εἰς τὰ 1916 —ἔπαιξεν ἕνα ρόλον τότε εἰς τὰ ζητήματα τοῦ 1916— καὶ κατόπιν ἐνεφανίσθη ἐδῶ ὡς ἐκπρόσωπος τῶν συμφερόντων τοῦ κ. Πῆρσον, ὁ ὁποῖος τότε ἐξεπροσώπει κεφάλαια τῆς Ἀσφαλιστικῆς Ἑταιρείας τοῦ Λονδίνου «Προυντένσιαλ». Μοῦ λέγει, λοιπόν, ὁ Βαρβαρέσσος «τὰ ἐξεχάσαμεν αὐτὰ καὶ παρακαλῶ νὰ διατυπώσητε μίαν διάταξιν, προστατεύουσαν τὰ συμφέροντα τοῦ προσωπικοῦ, τὴν ὁποίαν νὰ ἐντάξωμεν εἰς τὸ Προεδρικὸν Διάταγμα περὶ κυρώσεως τῆς συμβάσεως καὶ συγχρόνως νὰ γίνῃ μία ἐπιστολὴ τοῦ Τάλποτ πρὸς τὸ Κράτος, ὅτι τὸ ἀποδέχεται, διὰ νὰ καλύπτεται καὶ συμβατικῶς». Πράγματι διετύπωσα ἐν τάχει τὸ ἄρθρον 6, τοῦ κυρωτικοῦ Προεδρικοῦ Διατάγματος, πρὸς διασφάλισιν τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν τότε Ἠλεκτρικὴν Ἑταιρείαν, τοῦ Πολογιώργη, ὅπως ἐλέγετο καὶ εἰς τὴν ΗΕΜ. Αὐτὸ νομίζω, ὅτι μαρτυρεῖ τὴν ἀδιαφορίαν ποὺ ἐβασίλευε διὰ τὴν προστασίαν τῶν συμφερόντων τοῦ προσωπικοῦ. Εἰς τὴν πατρίδα, ὅμως, τῆς Πάουερ, διότι ὑπῆρχε συνδικαλισμὸς καὶ Ἐργατικὸν Κόμμα, ἀσφαλῶς ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ θὰ ἐπρόσεχε τοὺς ἐργαζομένους, ἐνῷ εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ πρᾶγμα δὲν ἦτο ἀναγκαῖον φαίνεται. Πράγματι, ὁ Πάγκαλος —πρὸς τιμήν του— ἐδέχθη ἀμέσως τὸ ἄρθρον αὐτὸ καὶ ἐδυσφόρησε, διότι ἐδείχθη αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀμέλεια ἀπέναντι τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων. Ἔτσι ἐγεννήθη ἡ Πάουερ. Αὐτὴ ἡ σύμβασις, τὴν ὁποίαν τότε ἐκύρωσεν ἡ Χώρα μας, ἔτσι ἐν τάχει, ἀπεδείχθη πάρα πολὺ ἐπαχθής. Διὰ νὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω ἐν συντομίᾳ, σᾶς ἀναφέρω μερικὰς ἀπὸ τὰς διατάξεις της ἢ μᾶλλον τὸ περιεχόμενον μερικῶν διατάξεων ταύτης, διότι ἰσχύουν αὐταὶ καὶ σήμερον. Καὶ θὰ ἰσχύουν καὶ εἰς τὸ μέλλον, ἐὰν κυρώσωμεν τὴν συζητουμένην σύμβασιν ὡς ἔχει καὶ δὲν ἀποφασίσωμεν νὰ κάμωμεν ἐκεῖνο ποὺ θὰ εἴπω καὶ τὸ ὁποῖον θεωρῶ ὡς ὀρθότερον καὶ ὡς ἀνταποκρινόμενον περισσότερον πρὸς τὴν ἀξιοπρέπειαν Χώρας Εὐρωπαϊκῆς, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλάς. Τὸ ἄρθρον 12 τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως λέγει, ὅτι «ἡ Ἑταιρεία ποὺ θὰ γίνῃ, θὰ ἀπολαμβάνῃ πλήρους διοικητικῆς καὶ οἰκονομικῆς αὐτοτελείας». Οὐδεὶς ἠμπορεῖ νὰ τὴν ἐλέγξῃ. Θὰ κάμῃ τοὺς κανονισμούς της ὅπως θέλει, θὰ καθορίζῃ τὰ θέματα τὰ ἀσφαλιστικά, ἐπίσης ὅπως θέλει, μὲ τὸν περιορισμὸν τὸν προϋπάρχοντα, τοῦ σεβασμοῦ τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων. Ἀλλὰ τὰ κεκτημένα δικαιώματα, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ὅταν ὁμιλῶ περὶ κεκτημένων δικαιωμάτων τοῦ 1925 δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἦσαν τόσον ἄξια λόγου, ὥστε νὰ εἴπωμεν, ὅτι εἰς τὸ διηνεκὲς θὰ ἦσαν σεβαστά. Ὁ ἐργατικὸς κόσμος, δὲν εἶχε τότε τὴν προστασίαν, ἡ ὁποία τοῦ ἐχρειάζετο. Λοιπόν, ἐχρειάσθη πολὺ μεγάλος ἀγὼν καὶ διαιτησία, εἰς τὰς ὁποίας, ἐγὼ ἤμην διαιτητὴς ἐκ μέρους τοῦ Κράτους καὶ Πρόεδρος τῆς Διοικητικῆς Ἐπιτροπῆς ὁ ἀείμνηστος Ἄλμπερτ Τομᾶ, Διευθυντὴς τότε τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν, διὰ νὰ ὑποχρεώσωμεν τὴν Πάουερ νὰ ὑποβάλῃ τὸ Κανονισμὸν τοῦ Προσωπικοῦ εἰς τὸ Κράτος πρὸς ἔγκρισιν. Καὶ διὰ νὰ τὴν πείσωμεν, ὅτι τὸ Κράτος δὲν ἦτο δυνατὸν ἐπὶ 60 τόσα ἔτη, νὰ εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ ἀπέχῃ οἱασδήποτε ἀσκήσεως Κοινωνικῆς Πολιτικῆς, ἂν δὲν εἶχε σύμφωνον τὴν γνώμην της. Εὐτυχῶς, αἱ διαιτησίαι μᾶς ἐδικαίωσαν. Τώρα, θὰ ἴδητε πάρα κάτω, ποίαν τύχην εἶχεν αὐτὴ ἡ ἀναγνώρισις τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς τοῦ Κράτους καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς Κοιν. Πολιτικῆς κυριαρχίας του. Εἰς τὸ ἄρθρον 13 τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως, ποὺ ἐκυρώθη μὲ τὸ Διάταγμα τοῦ 1925, ὡρίζετο, ὅτι τὰ κέρδη τῆς Ἑταιρείας, εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ εἴπουν οἱ ἐλεγκταί της. Καὶ τὰ κέρδη αὐτά, οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ τὰ ἐλέγξῃ, διότι ἔχει τὴν οἰκονομικήν της αὐτοτέλειαν ἡ Ἑταιρεία καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὀχληθῇ εἰς τὸν τομέα αὐτόν. Τὸ ἄρθρον 14, λέγει, ὅτι θὰ δανείζεται εἰς λίρας μὲ ἐγγύησιν ὅλης τῆς περιουσίας, τὴν ὁποίαν ἤθελεν ἀποκτήσει διὰ τῶν κερδῶν της κλπ. Καὶ ἡ Τράπεζα, θὰ ἦτο ὑποχρεωμένη, νὰ χορηγῇ τὸ πρέπον συνάλλαγμα, διὰ νὰ ἱκανοποιοῦνται οἱ μέτοχοι, τοὐλάχιστον μὲ ἕνα μέρισμα 10% καὶ νὰ καταβάλλωνται καὶ οἱ τόκοι τῶν δανείων τὰ ὁποῖα θὰ εἶχον ἐπιτόκιον 8%. Πράγματι δὲ εἶχε κάμει ἡ Πάουερ ἕνα δάνειον, νομίζω 2 ἑκατομ. λιρῶν ἀπὸ τὴν Ἀσφαλιστικὴν Ἑταιρείαν «Προυντένσιαλ», ἡ ὁποία εὑρῆκε σπουδαίαν τοποθέτησιν τῶν κεφαλαίων της πρὸς 8% εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐν σχέσει μὲ τὰς ἐν Ἀγγλίᾳ τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι τότε ἀπέδιδαν 4–4,5%. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὸ ἄρθρον 15 τοῦ περιφήμου Ν. Δ. τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1925. Αὐτὸ ὁρίζει τὰς μέσας τιμὰς τῶν εἰσιτηρίων καὶ τοῦ ρεύματος, καὶ λέγει: Ὡς πρὸς μὲν τὸ ρεῦμα, μέση τιμὴ εἶναι 26 χρυσᾶ λεπτά, Ὡς πρὸς τὸ εἰσιτήριον τοῦ τρὰμ 16½ χρυσᾶ λεπτά, ὡς πρὸς τὸ εἰσιτήριον Ἀθηνῶν–Πειραιῶς 19 λεπτὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ εἰσιτήριον Ἀθηνῶν–Κηφισίας, ἀνωτάτη τιμὴ 8 χρυσᾶ λεπτὰ κατὰ χιλιόμετρον καὶ κατὰ ἐπιβάτην. Αὐτὰ εἶχον κανονισθῆ εἰς χρυσᾶ λεπτά. Αἱ ἀμοιβαί, φυσικά, εἰς λίρας. Τὸ μέρισμα εἰς λίρας, οἱ τόκοι τῶν δανείων κ.λ.π., ὅλα αὐτὰ εἰς λίρας. Βεβαίως, αὐτὴν τὴν τόσον ἐπαχθῆ σύμβασιν, τὴν ὁποίαν, ἂν κρίνω ἀπὸ τὴν ἔκφρασιν τῶν φυσιογνωμιῶν σας, τὴν εὑρίσκετε καὶ σεῖς πολὺ ἐπαχθῆ, τὴν ἐδέχθη τὸ Κράτος, διότι τὰ πάντα τότε ἦσαν εἰς κακὴν κατάστασιν. Πλήρης, βέβαια, ἀσυδοσία φορολογική, δασμολογική, κλπ., μὲ ἕνα δικαίωμα τοῦ Κράτους μόνον νὰ ἐπιβάλῃ εἰς τὴν τιμὴν τοῦ ρεύματος καὶ εἰς τὰς τιμὰς τῶν εἰσιτηρίων, ἕνα τέλος 5% πρὸς κάλυψιν διαφόρων δαπανῶν καὶ τῶν δαπανῶν ἐλέγχου. Ποίου ἐλέγχου; Τοῦ ἐλέγχου ἐπὶ τῶν ἐγκαταστάσεών της καὶ μόνον διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ προσωπικοῦ, διότι δὲν ἔφθασεν ἕως ἐκεῖ ἡ αὐθάδεια τῆς Ἑταιρείας νὰ ζητήσῃ δηλαδή, νὰ ἀποκλεισθῇ ἡ ἐπιθεώρησις τῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους εἰς τοὺς τόπους ἐργασίας, διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν ἐργαζομένων. Τώρα ἂς ἔλθωμεν εἰς τὴν κτηθεῖσαν πεῖραν ἐκ τῆς ζωῆς τῆς Η.Ε.Μ. Ἀγαπητοὶ συνάδελφοι, ἀναγνωρίσατέ μου, ὅτι ἔχω κἄποιαν ἰδιαιτέραν πεῖραν ἐπὶ τοῦ προκειμένου, διότι ἐπ’ ἀρκετὰ ἔτη ἤμουν Διευθυντὴς Ἐργασίας καὶ Κοινωνικῆς Προνοίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καὶ ἤμην ὁ ἁρμόδιος νὰ ἐπιλύω τὰς ἑκάστοτε διαφορὰς μεταξὺ τοῦ προσωπικοῦ καὶ τῆς Ἑταιρείας. Ὑπεροπτικὸν πνεῦμα ἐχαρακτήριζε τὴν Διεύθυνσιν τῆς Ἑταιρείας αὐτῆς. Ἦτο πάντοτε δύσκολος εἰς τὰς συνεννοήσεις μὲ τὸ ἐργαζόμενον προσωπικόν, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀρκετὰ καλὰ ὠργανωμένον καὶ ἐξελιγμένον τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Εἶχε δὲ καὶ συνείδησιν ὅτι ἔπρεπε μὲ τὸν ἀγῶνα νὰ φροντίζῃ, ὅσον τὸ δυνατὸν νὰ καλλιτερεύῃ τὴν τύχην καὶ τῶν ἐργαζομένων καὶ —φυσικά— τῶν συνταξιούχων, διότι αὔριον οἱ ἐργαζόμενοι θὰ γίνουν συνταξιοῦχοι. Ὁ Κανονισμὸς τῶν δρομολογίων τῆς Η.Ε.Μ. ἔλεγεν, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὴν Ἑταιρείαν νὰ ἔχῃ δρομολόγια, μὲ ὀχήματα ἐκκινοῦντα τὸ βραδύτερον κἄθε 15′ τῆς ὥρας. Δηλαδή, κἄθε 15′ λεπτὰ τράμ, ἦτο MAXIMUM τὸ ὁποῖον δὲν ἠμποροῦσε νὰ ὑπερβῇ ἡ Ἑταιρεία. Καὶ τὸ MAXIMUM αὐτὸ ὡρίζετο κἄθε 30 λεπτὰ τῆς ὥρας διὰ τὰς γραμμὰς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ Ἀθηνῶν–Κηφισσιᾶς. Αὐτῆς τῆς εὐκαιρίας τεραστία κατάχρησις ἔχει γίνει καὶ ἀνέκαθεν, ὅλοι ὅσοι δὲν ἔχομεν τὴν τύχην νὰ ἔχωμεν αὐτοκίνητα διὰ νὰ ταξειδεύωμεν καὶ ὑποχρεούμεθα νὰ ταξειδεύωμεν μὲ τὰ τράμ, γνωρίζομεν, ὅτι πάντοτε σαρδελιδὸν ταξειδεύομεν. Καὶ ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ κοινόν δὲν τρέχει εἰς τὶς δουλειές του καὶ συνεπῶς δὲν γεμίζει τὰ βαγόνια, τὰ βαγόνια δὲν ξεκινοῦν ἀδειανὰ διότι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἔχωμεν οὔτε ἐπ’ ὀλίγην ὥραν ἄνετον ταξείδι μὲ τὴν Η.Ε.Μ. καὶ πρέπει διαρκῶς, ὁ ἕνας νὰ σπρώχνῃ τὸν ἄλλον. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν τοῦ εἰσιτηρίου, ἡ Πάουερ, ἔκαμε μίαν πολιτικὴν τοιαύτην, μὲ βάσιν τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων. Ἀλλὰ τὰ ἰδιωτικὰ αὐτοκίνητα, πολλὲς φορὲς δὲν ἦσαν ἐπαρκῆ διὰ νὰ συμπληρώσουν τὰς ἀνάγκας τῆς συγκοινωνίας καὶ ἡ Πάουερ εἶχε τεράστιον ὄφελος χωρὶς νὰ αὐξήσῃ τὰ εἰσιτήρια, μὲ τὸ ὅτι μετέφερε μὲ ἕνα βαγόνι διπλάσιον ἀριθμὸν ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἐπετρέπετο νὰ μεταφέρῃ. Ἡ πεῖρα τῆς Πάουερ δεικνύει συνεχῶς διαιτησίας, προστριβὰς μὲ τὸ Κράτος, τώρα προσετέθη καὶ τὸ Λὸκ– ἄουτ τῆς Ἑταιρείας, τὸ ὁποῖον Λὸκ–ἄουτ, εἶναι λίαν ὠφέλιμον δι’ αὐτήν. Διότι τὸ Κράτος, ὑποχρεωμένον νὰ ἐξασφαλίσῃ συγκοινωνίαν διὰ τὸ κοινόν, χρησιμοποιεῖ ἀστυνομικοὺς διὰ νὰ κινήσουν τὰ τράμ. Καλὸν βέβαια, εἶναι αὐτό, καὶ ἐγὼ πιθανῶς τὸ ἴδιον ἔκανα, ὡς ὑπεύθυνος διὰ τὴν συγκοινωνίαν, ἀλλὰ πάντως, ὄχι πρὸς ὄφελος τῆς Ἑταιρείας, ἀλλὰ πρὸς ὄφελος τοῦ Ταμείου Ἀνεργίας, ἢ τοῦ Ταμείου τῶν Τροχιοδρομικῶν ἂς εἴπωμεν. Ἔχετε ὅλοι ὑπ’ ὄψιν σας, τὸ κοινὸν τὸ δύστυχον, ποῦ καταλήγει καὶ πῶς τρέχουν οἱ διάφοροι ἐργατικοὶ ἄνθρωποι νὰ μποῦν εἰς οἱανδήποτε μεταφορικὸν μέσον, εἰς φορτηγὸν ἐπάνω. Κάθε ἀπίθανον μέσον χρησιμοποιοῦν διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ μεταβοῦν εἰς τὰς ἐργασίας των καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὰ σπίτια των. Αὐτὴ εἶναι ἡ κεκτημένη πεῖρα ἀπὸ τὴν Πάουερ, ὅσον ἀφορᾷ τὸ κοινόν. Αἱ νέαι συμβάσεις, τὰς ὁποίας καλούμεθα νὰ κυρώσωμεν, δὲν πρόκειται νὰ βελτιώσουν τὰς συνθήκας κυκλοφορίας τῶν ὀχημάτων ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ. Ναὶ μὲν γίνεται μία αὔξησις σημαντικὴ τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ἀλλὰ ἂν αὐτὴ ἡ αὔξησις συγκριθῇ μὲ τὴν αὔξησιν ποὺ ἐπετρέπετο ἀπὸ τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν τοῦ 1925 καὶ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ποία εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ τότε κοινοῦ καὶ τοῦ ὄγκου τοῦ σημερινοῦ κοινοῦ, θὰ ἴδωμεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ προσφέρωμεν σημαντικὴν βελτίωσιν εἰς τὸ σαρδελιδὸν μεταφερόμενον κοινόν. Πάλιν τὸ κοινὸν θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ταξειδεύῃ ὑπὸ τὰς σημερινὰς κακὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι δὲν ἁρμόζουν εἰς ἐλευθέρους ἀνθρώπους. Εἰς κἄποιαν πρωτεύουσαν εὐρωπαϊκοῦ Κράτους, τὴν ὁποίαν δὲν ἀναφέρω διὰ νὰ μὴ ἐνοχληθῇ ἡ δεξιὰ πτέρυξ τῆς Βουλῆς, μία παρομοία Ἑταιρεία.......

§50Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἄλλωστε, κ. συνάδελφε, παρεβίασε τὰς ὑποχρεώσεις της ἀπὸ τὸ 1940.

§51Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μάλιστα, συνεχῶς τὰς παραβιάζει ἀπὸ τότε, κ. συνάδελφε, καὶ δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ τὴν εἴχομεν ἐξαγοράσει καὶ ν’ ἀνεθέταμεν τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν συγκοινωνιῶν εἰς τοὺς Δήμους, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι πολὺ καλλίτερον διὰ τὸν Λαόν. Διότι, εἶναι βέβαιον, ὅτι οὐδεὶς Δήμαρχος θὰ θελήσῃ νὰ αὐξήσῃ τὴν τιμὴν τῶν εἰσιτηρίων ἢ νὰ μὴ προωθήσῃ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συγκοινωνιῶν τῶν δημοτῶν του, ἐκ φόβου νὰ μὴ προκαλέσῃ λαϊκὴν ἐναντίον του δυσαρέσκειαν. Καὶ τώρα, ἐρχόμεθα εἰς τὸ θέμα τῆς δανειοδοτήσεως τῆς ἑταιρείας. Νὰ δανειοδοτήσωμεν τὴν Ἑταιρείαν διὰ νὰ ἀνασυγκροτηθῇ; Ἀλλὰ μὲ ποίαν ἐγγύησιν; Διατὶ νὰ δανειοδοτήσωμεν τὴν Ἑταιρείαν αὐτήν; Διὰ νὰ πληρώνωνται ὑπέρογκοι μισθοὶ εἰς ἀλλοδαποὺς καὶ ἡμεδαποὺς καὶ νὰ πληρώνωνται καλλίτερα μερίσματα εἰς ξένον νόμισμα εἰς τὸ ἐξωτερικόν; Ἡ σκέψις τῆς δανειοδοτήσεως, εἶναι σκέψις ἀπορρέουσα ἀπὸ μίαν Κυβέρνησιν μὴ ἀφοσιωμένην εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ. Ἔργον τῶν Κυβερνήσεων πρέπει νὰ εἶναι, νὰ ἀπαλλάττουν τὸν Λαὸν ἀπὸ κἄθε ἀσυγκίνητον καὶ ὑπερφίαλον ἐργοδότην, ὁ ὁποῖος, οὐδόλως φροντίζει διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συγκοινωνιακῶν ἀναγκῶν τῶν πολιτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ἤθελέ τις ἐξετάσῃ τὴν σύμβασιν αὐτήν, θὰ ἴδῃ, ὅτι κυριαρχοῦσα γραμμὴ τῆς συμβάσεως εἶναι ἡ φροντὶς διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν, δύναμαι νὰ εἴπω, τῶν συμφερόντων τῆς Ἑταιρείας περισσότερον καὶ ὄχι τοῦ λαοῦ. Αἱ ἀξιώσεις, ἐπαναλαμβάνω, τῆς ἑταιρείας δὲν εἶναι βάσιμοι, ἢ καὶ ἐὰν ἀκόμη εἶναι βάσιμοι, δὲν εἶναι....

§52Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἰς τὴν τόσον λεπτομερῆ ἀφήγησιν, τὴν ὁποίαν ἐκάματε, τῆς ἱστορίας τῆς ἑταιρίας αὐτῆς, θὰ εἶναι χρήσιμον νὰ ὑπομνησθοῦν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ προκαταρκτικὰ τῆς συμβάσεως τοῦ 1925. Τὸ Κράτος παρεχώρησε τότε τὸ προνόμιον τῶν συγκοινωνιῶν τόσον τῶν πόλεων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, ὅσον καὶ τὴν παραγωγὴν καὶ διανομὴν ρεύματος καὶ τοὺς σιδηροδρόμους Ἀθηνῶν–Πειραιῶς ὡς σύνολον. Ὑπῆρξε σφάλμα τότε, ὅτι δὲν προέβλεψε τὸ Κράτος τὸ ἀλληλέγγυον ὅλων τῶν Ἑταιρειῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπρόκειτο νὰ προκύψουν ἐκ τῆς συμβάσεως. Ἱδρύθη οὕτω, ἡ Ἑταιρεία Ἠλεκτρικῆς παραγωγῆς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ἡ Ἑταιρεία Τροχιοδρόμων κλπ., εἰς τὰς ὁποίας ἑταιρείας ταύτας, δυστυχῶς, δὲν ὑπάρχουν αἱ δεσμεύσεις, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρχον εἰς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν τοῦ 1925.

§53Α. ΖΑΚΚΑΣ. Θὰ τὰ εἴπω ὅλα, κ. συνάδελφε. Ἡ Πάουερ ἦλθε νὰ παραγάγῃ ρεῦμα διὰ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸν πληθυσμὸν Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς. Ἐπῆρε τὴν παραγωγὴν ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν συγκοινωνιῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς–Περιχώρων. Τὰς συγκοινωνίας ὅμως αὐτὰς μὲ τὰ τράμ, τὰς ἐπῆρε διὰ νὰ ἔχῃ ἕνα βέβαιον σοβαρὸν καταναλωτὴν μεγάλης ποσότητος ρεύματος, ἔναντι ὑψηλῆς τιμῆς. Καὶ δι’ αὐτὸ προεβλέφθη εἰς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν, ὅτι εἰς ἣν περίπτωσιν καὶ τὸ Κράτος ἤθελεν ἐξαγοράσει μίαν οἱανδήποτε ἐκ τῶν ὑπ’ αὐτῆς συσταθησομένων ἑταιρειῶν, θὰ τὴν ἐξηγόραζεν μὲ σεβασμὸν ὅμως πρὸς τὰς συμφωνίας, τὰς ὁποίας ἔχει ἤδη συνάψει ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ πρὸς τὰς λοιπὰς ἑταιρείας τῆς Πάουερ. Μὲ τὴν ὑπὸ κύρωσιν σύμβασιν, διατηροῦνται ὅλα τὰ προνόμια τῆς Η.Ε.Μ. Δὲν θίγεται τὸ ἀνώτατον ὅριον τῆς τιμῆς τοῦ εἰσιτηρίου. Προβλέπονται ἀπαλλαγαὶ καὶ ἀτέλειαι φορολογικαί. Ἐπιπροσθέτως, διὰ τῶν διατάξεων τῆς συμβάσεως, ἀπαλλάσσεται ἡ Ἑταιρεία τῶν ἀνεπιθυμήτων στοιχείων τοῦ προσωπικοῦ της, χωρὶς νὰ λαμβάνεται τοὐλάχιστον ἡ στοιχειώδης μέριμνα τὴν ὁποίαν δι’ ἐπιστολῆς του, ὁ ἁρμόδιος τότε Ἄγγλος ἐκπρόσωπός της Τάλμποτ ὑπεχρεώθη νὰ λάβῃ κατὰ τὴν σύνταξιν τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως τοῦ 1925, ὅπως οἱ ἀπολυόμενοι λαμβάνουν ἀποζημίωσιν ἑνὸς μηνὸς δι’ ἕκαστον μῆνα ὑπηρεσίας. Ἀλλὰ ἐφαρμόζεται εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν καὶ ἕνας νόμος ψηφισθεὶς ἐπὶ ὑπουργίας κ. Στράτου, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐὰν ἡ ἀποζημίωσις ὑπερβαίνῃ τοὺς μισθοὺς ἓξ μηνῶν καταβάλλονται ὑπὸ τοῦ ἐργοδότου οἱ μισθοὶ τῶν ἓξ μηνῶν, ἡ ἐπὶ πλέον δὲ ἀποζημίωσις καταβάλλεται εἰς δόσεις ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀνεργίας. Τί νὰ εἴπῃ δὲ κανεὶς διὰ τὴν κατάργησιν δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ μάλιστα τελεσιδίκων; Διὰ νὰ δυνηθῇ ἡ Πάουερ νὰ ἀπαλλάσσεται τοῦ ἀνεπιθυμήτου εἰς αὐτὴν προσωπικοῦ μὲ τὴν μέθοδον τῆς συνταξιοδοτήσεως δι’ ἀναπηρίαν, παρέχεται τὸ δικαίωμα νὰ μετέχῃ εἰς τὴν δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπὴν τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ ἀντιπρόσωπός της, ὁ ὁποῖος φυσικά, θὰ εἶναι ἐντεταλμένος νὰ ὑποστηρίζῃ συνηθέστατα, ὅτι ὁ κρινόμενος ὑπάλληλός της εἶναι ἀνάπηρος διὰ τὴν παρὰ τῇ Η.Ε.Μ. ὑπηρεσίαν του. Ὁ δεύτερος σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, εἶναι ἡ κατασκευὴ ἐξωραϊστικῶν ἔργων. Ἀνεφέρθη ἡ ἀνακατασκευὴ τῆς λεωφόρου Πανεπιστημίου, Ἀμαλίας καί τινων ἄλλων. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, ἐπιβάλλεται ἐπὶ μίαν τριετίαν ἕνα 20λεπτον ἐπὶ τοῦ εἰσιτηρίου, ἀλλὰ εἰς τὸ 20λεπτον αὐτὸ περιλαμβάνεται καὶ τὸ 10λεπτον τὸ ὁποῖον ἐδίδετο εἰς τοὺς Δήμους διὰ τὴν κατασκευὴν ἔργων. Πολλοὶ Δῆμοι, ὡς ὁ Δῆμος Κορυδαλλοῦ, βάσει αὐτοῦ τοῦ 19λέπτου προέβη εἰς τὴν ἐκτέλεσιν ὡρισμένων Δημοτικῶν ἔργων, ἤδη διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς οἱ Δῆμοι χάνουν αὐτὸ τὸ 10λεπτον καὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς ἀδυναμίαν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των.

§54Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν κ. Δ. Ἔργων). Κύριε συνάδελφε, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ εἴπατε μίαν ἀνακρίβειαν, ἡ ὁποία προφανῶς, θὰ ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι δὲν ἐπροσέξατε τὸ νομοσχέδιον. Ἡ τελευταία περίοδος τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 7 λέγει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει)......». Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι λαμβάνεται μέριμνα ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Θὰ γίνεται ὅμως προγραμματισμὸς ὥστε τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ προκύψῃ βάσει τῆς διατάξεως αὐτῆς, νὰ διατίθεται οὐχὶ κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τοῦ Αʹ ἢ Βʹ Δημάρχου ἢ Προέδρου τῆς Κοινότητος, ἀλλὰ βάσει προγράμματος τῶν ἐκτελεσθησομένων ἔργων.

§55Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τὸ ἐνοχλοῦν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, κ. ὑπουργέ, εἶναι ἡ λέξις «δύναται». Οἱ Δῆμοι, ἐπαναλαμβάνω, ἔκαμαν τὰ ἔργα καὶ ἤδη μένουν ἔκθετοι εἰς ἣν περίπτωσιν δὲν τοὺς παρασχεθοῦν τὰ μέσα νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ἀναληφθείσας ὑποχρεώσεις των. Τὸ «δύναται» σημαίνει ἐξάρτησιν ἐκ τῆς εὐνοίας τῶν Ὑπουργῶν.

§56Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν κ. Δ. Ἔργων). Κύριε συνάδελφε, ὁ νόμος ἔχει προβλέψει περὶ αὐτοῦ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν κάμῃ καλὴν χρῆσιν τῆς διατάξεως, ἔχετε ὅλην τὴν εὐχέρειαν νὰ τὴν ἐπικρίνετε. Πάντως ἡ πρόβλεψις ἔχει γίνει.

§57Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀφαιρέσατε τὴν λέξιν «δύναται» καὶ θέσατε, ὅτι διὰ τῶν χρημάτων αὐτῶν ἐξοφλοῦνται τὰ χρήματα τῶν δήμων, ἐκ τῆς ἐκτελέσεως ἔργων.

§58Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν κ. Δ. Ἔργων). Παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐκτιμήσῃ ὅλας τὰς ἀνάγκας καὶ νὰ καθορίσῃ πρόγραμμα ἐκτελέσεως ἔργων ὁδοποιΐας καὶ ἐξωραϊσμοῦ.

§59Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἔχω, κύριε ὑπουργέ, μακρὰν πεῖραν περὶ τῆς δράσεως τῶν Κυβερνήσεων. Θὰ σᾶς καταθέσω μίαν τροπολογίαν, δυνάμει τῆς ὁποίας, αἱ τοιούτου εἴδους ἀνειλημμέναι ὑποχρεώσεις μὲ τὴν ἔγκρισιν τοῦ Ὑπουργείου θὰ ἐξοφλοῦνται ὑποχρεωτικῶς ἀπὸ τὸν πόρον αὐτόν. Ἐκτὸς αὐτοῦ ὑπάρχει καὶ τὸ ἄτοπον τῆς οἰκειοθελοῦς ἐπιβολῆς τοῦ 20λέπτου ἀπὸ τοὺς Σιδηροδρόμους Ἀθηνῶν – Πειραιῶς καὶ τὸ ἀτοπώτερον ἔτι, ὅτι τὸ προϊὸν θὰ περιέρχεται εἰς τὸ Ταμεῖον των. Καὶ τώρα, κύριοι βουλευταί, ἔρχομαι εἰς τὸ ζήτημα τοῦ προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. Ὅλοι σας τὰς τελευταίας ἡμέρας θλίβεσθε ἀσφαλῶς, διότι βλέπετε ἀνθρώπους νοικοκυραίους νὰ ἀπεργοῦν καὶ πλῆθος ἐπιβατῶν νὰ καταταλαιπωρῆται διὰ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν ἐργασίαν του. Τὸ προσωπικὸν τῆς Η.Ε.Μ. εἶναι, δυστυχῶς, λίαν ταλαιπωρημένον ἀπὸ τὸ πνεῦμα ποὺ διέπει τὰς σχέσεις Ἑταιρείας – Προσωπικοῦ. Ἀνείπωτον, ὅμως, εἶναι τὸ δρᾶμα τῶν συνταξιούχων καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πλησιάζουν νὰ γίνουν συνταξιοῦχοι. Αὐτὸ τὸ Ταμεῖον, κύριοι βουλευταί, τὸ εἰσηγήθην ἐγὼ ὡς ἁρμόδιος διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Οἰκονομίας τὸ ἔτος 1924. Τὸ Ταμεῖον αὐτό, τὸ εὗρεν ἡ Ἑταιρεία καὶ τὸ ἐσεβάσθη, λόγῳ τοῦ προρρηθέντος ἄρθρου 6 τοῦ Ν.Δ. τοῦ 1925. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ὅμως τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ταμείου αὐτοῦ, ἡ Ἑταιρεία ἐσκέφθη νὰ ἀνανεώσῃ τὸ προσωπικόν της καὶ νὰ προσλάβῃ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν νέους, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἐλάμβανον ηὐξημένας ἀποδοχὰς λόγῳ τριετιῶν καὶ ἄλλων ἐπιδομάτων, τὰ ὁποῖα ἐλάμβανον οἱ εὑρεθέντες ἐν ὑπηρεσίᾳ ἡλικιωμένοι καὶ ἐπὶ πλέον, ὡς νέοι θὰ ἦσαν ἀποδοτικώτεροι. Ἰδού, λοιπόν, ἡ ἐξήγησις, διατὶ κατὰ τὴν 31.12.1936 τὸ ὑπηρετοῦν προσωπικὸν ἀνήρχετο εἰς 2.684 οἱ δὲ συνταξιοῦχοι εἰς 743 μὲ 446 συνταξιούχους, λόγῳ ἀναπηρίας. Ὅταν εἶδον τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, διότι ἡ κατάστασις αὕτη προϋπῆρχε καὶ τοῦ 1936, μὲ κάπως ὀλιγωτέρους συνταξιούχους λόγῳ ἀναπηρίας, ὡς ἁρμόδιος διευθυντὴς τότε εἰσηγήθην τὸν νόμον 5613 τοῦ 1932, διὰ τοῦ ὁποίου τὸ κακὸν ἐμειοῦτο κατὰ κἄποιον τρόπον. Βλέπω ὅμως, ὅτι τὸ κακὸν δὲν ἐθεραπεύετο ριζικῶς, εἰσηγήθην τὸ ἔτος 1932 ἓν Διάταγμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπεβάλλετο ἓν δεκάλεπτον εἰς ἕκαστον εἰσιτήριον διὰ τὴν σύνταξιν τοῦ προσωπικοῦ. Τὸ Διάταγμα αὐτό, ἡ Ἑταιρεία ἠρνήθη νὰ ἐφαρμόσῃ καὶ ἕνεκα τούτου κατεφύγομεν εἰς διαιτησίαν, ἡ ὁποία μᾶς ἐδικαίωσε. Τότε, ὅμως, εἰς τὴν ἐξουσίαν ἦλθεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία ἐνεφανίσθη ἐνθαρρύνουσα τὴν ΗΕΜ εἰς τὴν μὴ ἐφαρμογὴν τοῦ δεκαλέπτου καὶ τῆς ἀποφάσεως τῆς διαιτησίας. Καὶ μετέβη μάλιστα τὸ 1938 ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν εἰς τὸ Λονδῖνον διὰ νὰ συζητήσῃ διάφορα θέματα, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ αὐτό, μὲ τοὺς χρηματοδότας τῆς Πάουερ. Μὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν κρατικὴν ἀδιαφορίαν διὰ τὴν εἴσπραξιν τοῦ δεκαλέπτου ἐφθάσαμεν εἰς τὸ ἔτος 1937, ὁπότε ὑπουργὸς τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου διορίζεται ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς Ἑταιρείας Μεταφορῶν. Γίνεται τότε κ. βουλευταί, νέα συμφωνία μεταξὺ Κράτους καὶ Ἑταιρείας Μεταφορῶν καὶ καταργεῖται τὸ 10λεπτον καὶ ἀντὶ τούτου καθορίζεται εἰσφορὰ ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Τροχιοδρομικῶν, ἀνερχομένη εἰς 10.000 λίρας Ἀγγλίας χαρτίνας. Τὸ 10λεπτον ἀντεπροσώπευε τότε 5% τῶν εἰσπράξεων τῆς Ἑταιρείας ἐνῷ αἱ 10.000 χάρτιναι λίραι μὲ τὴν ἐν συνεχεία ὑποτίμησιν τῆς λίρας ἔφθασαν νὰ ἀντιπροσωπεύουν τὸ 1% τῶν εἰσπράξεων τῆς Ἑταιρείας. Ἐξ ὅλων αὐτῶν ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ Ἑταιρεία, ἀλλὰ καὶ τὸ Κράτος, εἶναι ὑπόλογοι διὰ τὸ κατάντημα τοῦ Ταμείου Τροχιοδρομικῶν καὶ τῆς δυστυχίας τῶν συνταξιούχων του. Τὸ χειρότερον ὅμως εἶναι, ὅτι, διὰ τῆς συμφωνίας τοῦ 1937, ἡ ὁποία ἐκυρώθη μὲ τὸν Α.Ν. 803)1937, ἐξευτελίσθη αὐτὸ τοῦτο τὸ Κράτος, διότι ὑπεχρεώθη νὰ δεχθῇ ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς εἰς ξένον νόμισμα καὶ παρῃτεῖτο τοῦ δικαιώματος νὰ ἐπιβάλλῃ καὶ νὰ ἀξιοῖ νὰ ἐφαρμόζωνται ἀμέσως μέτρα κοινωνικῆς Προνοίας ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι εἰργάζοντο καὶ εἰς τὴν Ἑταιρείαν Μεταφορῶν. Τὰ ὅσα κύριοι συνάδελφοι σᾶς ἐξέθεσα, προφανῶς καταδεικνύουν, ὅτι αὐτὴ ἡ Ἑταιρεία δὲν πρέπει νὰ εἶναι πλέον ἀνεκτὴ εἰς τὴν Χώραν μας. Πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῇ, ἐξαγοραζομένη ἀπὸ τὸ Κράτος, σύμφωνα μὲ τοὺς ὁρισμοὺς τῆς συμβάσεως τῆς ἀρχικῆς. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν δυνάστην ἐπὶ τῶν μεταφορῶν τῆς Πρωτευούσης, μίαν Ἑταιρείαν, ἡ ὁποία ἐπὶ τόσα ἔτη ταλαιπωρεῖ τὸν λαὸν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς–Περιχώρων. Παντοῦ εἶναι δεκτόν, ὅτι οἱ Τροχιόδρομοι καὶ τὰ τρόλεϋ δὲν ἐξυπηρετοῦν τὰς συγκοινωνιακὰς ἀνάγκας. Αἱ συγκοινωνιακαὶ ἀνάγκαι ἐξυπηρετοῦνται καλύτερον διὰ τῶν λεωφορείων. Τί ἦτο ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔθεσε τὴν Κυβέρνησιν νὰ παρακαλέσῃ τὴν Ἑταιρείαν νὰ θελήσῃ νὰ ἀνασυγκροτηθῇ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κράτους καὶ νὰ ἐξεύρῃ τόσον λεπτολόγους διατάξεις διὰ τὴν καλυτέραν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἑταιρείας αὐτῆς; Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐὰν ἀπομακρυνθῇ ἡ Πάουερ καὶ περιέλθῃ ἡ συγκοινωνιακὴ ἐκμετάλλευσις τῆς Πρωτευούσης εἰς τοὺς Δήμους ἢ εἰς ἕνα Ὀργανισμὸν ἐξ ὅλων τῶν Δήμων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, θὰ ἐξυπηρετηθῇ καλλίτερον τὸ κοινόν. Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἂς προσφύγωμεν εἰς τὴν διαιτησίαν διὰ νὰ ἴδωμεν τί θὰ ἔχει λαμβάνειν ἡ ἑταιρεία ὡς τίμημα τῆς ἐξαγορᾶς. Ἀλλὰ διὰ τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ θελήσῃ νὰ δεχθῇ αὐτὴν τὴν λύσιν, ἔχω καταθέσει ὡρισμένας τροπολογίας διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν συνταξιούχων. Ἐλησμόνησα νὰ σᾶς εἴπω καὶ τοῦτο καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν προσοχήν σας καὶ ἐπ’ αὐτοῦ. Τὸ 1956 οἱ ἠσφαλισμένοι ἦσαν 2100, οἱ συνταξιοῦχοι 1980. Δηλαδή, ὅσοι ἠσφαλισμένοι τόσοι περίπου καὶ συνταξιοῦχοι, ἐνῷ εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς τὸ κρίσιμον σημεῖον τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, δηλαδή, μετὰ 35–40 ἔτη ἀφ’ ἧς ἰσχύσῃ ἕνα ἀσφαλιστικὸν σύστημα, πρέπει ν’ ἀναλογοῦν 3 ἐργαζόμενοι πρὸς ἕνα συνταξιοῦχον. Ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι. Ἐδῶ ἔχομεν ἀριθμὸν συνταξιούχων ἴσον περίπου πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐργαζομένων, λόγῳ τῆς εὐκολίας μὲ τὴν ὁποίαν ἐχαρακτηρίζοντο ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας ἀνίκανοι οἱ Τροχιοδρομικοί. Προπολεμικῶς, αἱ συντάξεις ἦσαν διὰ τὸ προσωπικὸν 3850, 4180, 4300, 4500 δρχ. κατὰ μῆνα. Σήμερον εἶναι 281, 351, 416, 467, 478 δραχμὰς κατὰ μῆνα καὶ ἡ μέση σύνταξις δὲν ὑπερβαίνει τὰς 500 δραχμὰς μηνιαίως. Εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν τὸ ἔχει φέρει τὸ Ταμεῖον ἡ προεκτεθεῖσα τακτικὴ καὶ πολιτικὴ τῆς Πάουερ. Νομίζω, ὅτι κατώρθωσα νὰ σᾶς πληροφορήσω ἀρκετὰ κύριοι συνάδελφοι. Ἔχομεν μίαν συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπομένως, ὁ ὁμιλητής, εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν δικαιοῦται νὰ ὁμιλήσῃ καὶ εἰς τὰς τροπολογίας τῶν ἄρθρων. Ἂν καὶ τὸ ὀρθότερον θὰ ἦτο νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον εἰς δύο ἀναγνώσεις, ἐν πάσῃ περιπτώσει εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ συζητήσωμεν τὰς τροπολογίας μου. Κύριοι βουλευταί, θὰ σᾶς κάμω μίαν θερμοτάτην σύστασιν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἔξω ἀπὸ δογματικὰς προσηλώσεις καὶ προσανατολισμούς, καὶ εἶχε καὶ ἔχει ἕνα σταθερὸν προσανατολισμόν: Πῶς ὁ ἄνθρωπος θὰ ζῇ καλλίτερα καὶ ἐργαζόμενος καὶ ἅμα γηράσῃ. Αὐτὸς ἦτο ὁ μοναδικὸς σκοπὸς τῆς μέχρι τοῦδε δημοσίας δραστηριότητός μου.

§60Γ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ. Τί ἐπάγγελμα ἔχετε;

§61Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν χρειάζεται ἀπάντησις, ὅταν λέγωνται ἀνοησίαι, διότι τέτοιες ἀνοησίες δὲν θέλουν ἀπάντησιν.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζάκκα, μὴ ἐκφράζεσθε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον.

§63Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐγὼ λέγω, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ Βουλὴ νὰ ἐνθαρρύνῃ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τῶν ἀποφάσεών της νὰ ἀπαλλάξῃ τὴν Χώραν ἀπὸ τὴν Πάουερ καὶ νὰ ἀκολουθήσῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔκαμε διὰ τοὺς Τροχιοδρομικοὺς τῆς Θεσσαλονίκης. Διατί, δηλαδή, ἐκεῖ ἐσεβάσθητε ἀρκετὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων; Ἡ ἀπάντησις εἶναι, ὅτι δὲν ἦτο ἐκεῖ Ἀγγλικὴ Ἑταιρεία, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἦτο ἐλευθέρα νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν διακανονισμὸν τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν καὶ νὰ ἀφίσῃ νὰ ἐκδηλωθῇ τὸ ἐνδιαφέρον της διὰ τοὺς ἐργαζομένους. Εἰς τὰς Ἀθήνας, ὅμως συζητεῖ μόνον τὸ τί ἀναγνωρίζει ἡ Πάουερ ὡς πρέπον νὰ γίνῃ ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ἢ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς συνταξιούχους.

§64Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν κ. Δ. Ἔργων). Διὰ νὰ δῆτε, ὅτι δὲν ἔχει προηγούμενον τὸ πρᾶγμα σᾶς λέγω τοῦτο, ὅτι τὸ Ταμεῖον συντάξεων τῆς ΗΕΜ εἶχε μηνιαίας προσόδους 750.000 δρχ. Ἤδη, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ὡς διαμορφοῦται, θὰ ἔχῃ 2½ ἑκατομμύρια μηνιαίως. Δηλαδή, πολλαπλασιάζεται τὸ μηνιαῖον ἐπίδομα τοῦ Ταμείου ἐπὶ 3½. Ἀπόδειξις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐξήντλησεν ὅλον τὸ ἐνδιαφέρον της διὰ τὴν περισσοτέραν διασφάλισιν καὶ τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ καὶ τοῦ ἐν συντάξει προσωπικοῦ.

§65Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, σημασίαν δι’ ἐμὲ δὲν ἔχει, ὅτι ἀπαντᾶτε σεῖς εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον καὶ δὲν ἀπαντᾶ ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ μετρήσωμεν τί εἶχεν ἀφήσει ἡ Πάουερ εἰς τὸ Ταμεῖον καὶ πόσον τὸ αὐξάνετε τώρα, ἀλλὰ πρόκειται νὰ μετρήσωμεν πόσα χρόνια ἔχουν οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὴν ΗΕΜ καὶ τί πρόκειται νὰ πάρουν. Αὐτὸ θὰ μετρήσωμεν καὶ θὰ τὸ συγκρίνωμεν μὲ τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ ΙΚΑ. Αὐτὸ πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν καὶ ὄχι ἐὰν πράγματι τὰς 750.000 τὰς κάμνετε 2.500.000. Δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ θέμα μας. Τὸ θέμα μας εἶναι, ὅτι εἰς μίαν ἑταιρείαν χρεωκοπημένην καὶ εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ κόσμου καὶ ἡ ὁποία ἑταιρεία διατηρεῖ ἀθλίαν συγκοινωνίαν εἰς τὸν τόπον αὐτόν, κυττάζετε ὄχι νὰ βελτιώσητε τὸ κακόν, ἀλλὰ πῶς θὰ εὕρητε πόρους διὰ νὰ κάμετε λεωφόρους. Καί, ἐπὶ πλέον, δὲν φροντίζετε νὰ πάρουν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ χρόνια εἰργάζοντο, τὰς συντάξεις, τὰς ὁποίας δικαιοῦνται οἱ εἰς ἄλλους κλάδους συνάδελφοί των καὶ αἱ ὁποῖαι συντάξεις καὶ αὐταὶ μόνον μερικῶς τοὺς ἐξασφαλίζουν τὰ μέσα συντηρήσεως. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκον τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως. Ἠμπορεῖτε νὰ τὰ κάμετε ὅλα αὐτά. Δὲν γνωρίζω τί εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐμποδίζει. Οὔτε ἠμπορῶ νὰ ἐννοήσω, διατὶ ἀδυνατεῖτε νὰ φανῆτε στοιχειωδῶς στοργικὸς ἢ μᾶλλον νὰ μὴ φανῆτε ἄστοργος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς δεινὴν θέσιν ἢ πρόκειται νὰ χάσουν τὴν ἐργασίαν των.

§66Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, σοβαρῶς λέγετε, ὅτι δὲν εἶσθε ἱκανοποιημένος, ὅταν οἱ συνταξιοῦχοι τῆς ΗΕΜ, ποὺ παίρνουν 200 καὶ 250 δραχμάς, θὰ λαμβάνουν αὔριον τὴν σύνταξιν τοῦ ΙΚΑ τῶν 500 δραχμῶν, τῶν ἐργαζομένων καὶ ἠσφαλισμένων εἰς τὸ ΙΚΑ, μὲ τὴν δυνατότητα τῆς περαιτέρω αὐξήσεως, ὅπου ὑπάρχουν, βεβαίως, αἱ προϋποθέσεις; Καὶ δὲν εἶχεν χρέος ἡ Κυβέρνησις, πλὴν τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς συντάξεως τοῦ προσωπικοῦ καὶ τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ, νὰ ἀποβλέψῃ καὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ἐκτέλεσιν ὡρισμένων ἔργων, τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦν αἱ σύγχρονοι Ἀθῆναι, διὰ νὰ καταστοῦν πόλις σύγχρονος καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν πορείαν τοῦ Ἔθνους; Δὲν νομίζω, ὅτι ἠμπορεῖ εἰς τοῦτο νὰ διαφωνῇ κανείς. Ἡ Κυβέρνησις, ἐν πλήρει ἐπιγνώσει καὶ μελέτῃ ὅλων τῶν ἀναγκῶν, ἀπεφάσισεν αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι εἰς τὸ ἐνεργητικόν της, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν βελτίωσιν τῶν συγκοινωνιῶν, τὴν ὁποίαν ἐπιδιώκει διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἐπιτυγχάνει καὶ πλείστους ὅσους ἄλλους παραλλήλους σκοπούς, οἷα ἡ ἐξασφάλισις τοῦ προσωπικοῦ καὶ ἡ ἐκτέλεσις σημαντικῶν ἔργων εἰς τὰς Ἀθήνας.

§67Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἐκπλήσσομαι διὰ τὸ ὅριον, εἰς τὸ ὁποῖον φθάνει ἡ ἀντίληψίς σας, περὶ τοῦ καθήκοντος τοῦ Κράτους ἔναντι τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων.

§68Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ζάκκα, ὅταν αἱ 200 δραχμαὶ τῆς συντάξεως γίνωνται 500, δὲν εἶναι βελτίωσις τῆς θέσεως τῶν συνταξιούχων αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;

§69Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀφήσατέ τα αὐτά, κύριε συνάδελφε, καὶ σκεφθῆτε, ὅτι εἰς τὰς 200 δραχμὰς μηνιαίως κατήντησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἐξ αἰτίας τῆς Ἑταιρείας καὶ τοῦ Κράτους.

§70Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐδῶ νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ εὕρωμεν, πῶς εἶναι δυνατὸν τὰς 500 δραχμὰς νὰ τὰς βελτιώσωμεν καὶ νὰ μὴ δημοκοποῦμεν. Νὰ συζητήσωμεν, κατὰ τίνα τρόπον αἱ 500 δραχμαί, διότι πραγματικὰ εἶναι μικρὰ ἡ σύνταξις αὐτὴ μὲ 25ετῆ ὑπηρεσίαν, αἱ 500 δραχ. θὰ βελτιωθοῦν καὶ θὰ αὐξηθοῦν. Πρέπει ὅλοι μας νὰ ἐξεύρωμεν τὸν τρόπον, ὥστε οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ πάρουν μίαν ἀνάλογον σύνταξιν, ὁμοίαν μὲ ἐκείνην, τὴν ὁποίαν θὰ πάρουν, ὅταν συμπληρώσουν 30 χρόνια, οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὸ ΙΚΑ. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεύρωμεν τοὺς πόρους. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα, ὄχι ὅμως νὰ κατηγοροῦμεν μίαν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία τὸ ποσὸν τῶν 200 δραχμῶν τῆς συντάξεως τὸ φθάνει διὰ τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὰς 500 δραχμάς. Ἐὰν θέλετε νὰ προστατεύσωμεν τοὺς ἀνθρώπους, νὰ συζητήσωμεν. Ἐὰν θέλετε νὰ δημοκοπήσωμεν, τότε θὰ καταστρέψωμεν τὸ ἔργον αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ περιφρουρήσωμεν.

§71Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, χρειάζεται μία ἀπάντησις εἰς τὸν κ. Λαντζούνην, διότι ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν τὸν ὁδηγεῖ ἡ καλὴ διάθεσις. Ἐν πρώτοις, κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ τὴν κακὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἡ σύνταξις εἶναι ἐλεημοσύνη πρὸς τὸν ἐργαζόμενον ἄνθρωπον. Ἡ σύνταξις ἀποτελεῖ καθῆκον τῆς κοινωνίας, ἀπέναντι τοῦ ἐργαζομένου καὶ δικαίωμα τούτου ἔναντι τῆς κοινωνίας.

§72Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Μὴ ὁμιλῆτε περὶ πραγμάτων, τὰ ὁποῖα δὲν εἶπον.

§73Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν εἶπα, ὅτι τὸ εἴπατε σεῖς.

§74Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Αὐτὰ τὰ λέτε σεῖς καὶ ἐγὼ δὲν τὰ δέχομαι.

§75Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μὴ λέτε δικολαβίας.

§76Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐγὼ δὲν εἶμαι δικολάβος, εἶμαι δικηγόρος. Σεῖς δὲν γνωρίζω τί εἶσθε. Σεῖς κάμνετε ἐργατοκαπηλείαν.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε συνάδελφε, μὴ διακόπτετε. Καὶ σεῖς, κύριε Ζάκκα, παρακαλῶ, συντομεύσατε.

§78Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν ἀξίζει ἀπαντήσεως ὁ κύριος. Ἔλεγον, λοιπόν, ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν κακὴν αὐτὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἡ σύνταξις εἶναι ἐλεημοσύνη πρὸς τὸν ἐργαζόμενον. Καὶ ὑποθέτω, ὅτι οἱ περισσότεροι δὲν θέλουν νὰ ἀντιλαμβάνωνται τὴν σύνταξιν ἔτσι. Συνταξιοῦχοι, ἐργασθέντες 20, 25, 30 χρόνια, ἔφθασαν εἰς τὸ κατάντημα τὸ σημερινὸν ἀπὸ τὴν ἀδιαφορίαν τοῦ Κράτους, τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων καὶ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς πρώτης κοινοβουλευτικῆς Κυβερνήσεως, μετὰ τὸν πόλεμον. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, πρέπει νὰ ἀνορθωθοῦν οἰκονομικῶς. Ὅπως θέλετε νὰ ἀνορθώσητε τὴν οἰκονομίαν τῆς Ἑταιρείας, δαπάναις τοῦ κοινοῦ, ὀφείλετε νὰ δεχθῆτε νὰ ἀνορθώσωμεν καὶ τὴν οἰκονομίαν τῶν συνταξιούχων αὐτῶν. Καὶ συγχρόνως, ὀφείλομεν νὰ ἐμπνεύσωμεν εἰς τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὴν ἑταιρείαν αὐτήν, τὴν πεποίθησιν, ὅτι τὸ μέλλον των, εἰς περίπτωσιν δυσμενῶν περιστάσεων, θὰ εἶναι ἐξησφαλισμένον μὲ μίαν ἐπαρκῆ ἀσφάλισιν. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκόν μας. Καὶ τὸ καθῆκον αὐτό, δὲν πληροῦται διὰ τοῦ νομοσχεδίου. Διότι καυχᾶσθε, ὅτι αὐξάνετε τὰς νῦν συντάξεις ἀπὸ δραχμὰς 300 εἰς πεντακοσίας. Καὶ λησμονεῖτε, ὅτι ὀφείλομεν εἰς αὐτοὺς ἡμεῖς, ὡς Κράτος, ὡς νομοθετοῦντες, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον παίρνουν οἱ ἄλλοι ἠσφαλισμένοι μὲ τὸν αὐτὸν χρόνον ἀσφαλίσεως καὶ τὸν αὐτὸν μισθόν. Μᾶς λέτε ἀορίστως, ὅτι θὰ γίνῃ ἀνακαθορισμὸς τῶν συντάξεων. Ἀλλὰ περὶ αὐτοῦ, θὰ ὁμιλήσωμεν ἀργότερα. Διατὶ δὲν διστάζετε νὰ μᾶς ταλαιπωρεῖτε μὲ συμβάσεις αἱ ὁποῖαι θίγουν τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ Κράτους καὶ ἀφοροῦν τὴν δαπάναις τοῦ κοινοῦ ἀνόρθωσιν ξένης Ἑταιρείας; Καὶ εἶναι δημοκοπία νὰ ὑποστηρίξῃ κανείς, ὅτι ἡ νῦν ἀθλία οἰκονομικὴ θέσις τῶν συνταξιούχων πρέπει νὰ ἀνορθωθῇ καὶ νὰ τὸ πληροφορηθοῦν οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὰς ἐδῶ συζητήσεις μας, κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γίνῃ τοῦτο καὶ ὄχι ν’ ἀναμένουν τοῦτο ἀπὸ Διάταγμα κατ’ ἐξουσιοδότησιν; Σεῖς, μὲ τὸ ὀλίγον ποὺ γίνεται ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων, ἔχετε τὴν συνείδησίν σας ἀναπαυμένην. Ἐγὼ θέλω νὰ ἔχω τὴν τιμὴν καὶ τὸ καθῆκον νὰ φροντίζω, πῶς ὁ ἐργαζόμενος ἄνθρωπος καὶ ὡς συνταξιοῦχος θὰ ἔχῃ περίπου ἐκεῖνο τὸ ἐπίπεδον ζωῆς, ποὺ εἶχεν ὅταν ἦτο εἰς τὴν ἐργασίαν του. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι δημοκοπία.

§79Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Σεῖς, κάμνετε μόνον ἐργατοκαπηλείαν.

§80Α. ΖΑΚΚΑΣ. Εἶσθε βλάξ.

§81Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Σεῖς εἶσθε τοιοῦτος. Εἶσθε ἕνας ἐργατοκάπηλος καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ φυσιογνωμία σας.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζάκκα, δὲν ἐπιτρέπονται τοιαῦται ἐκφράσεις καὶ παρακαλῶ νὰ ἀνακαλέσητε.

§83Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Εἶναι τυχοδιώκτης... (Θόρυβος).

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, ἡσυχία. Λυποῦμαι πάρα πολύ, κύριε Ζάκκα, διότι ἐξεστομίσατε καὶ ἐγίνατε ἀφορμὴ νὰ ἐκστομίζωνται φράσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐπιτρέπονται ἐνταῦθα καὶ δὲν εἶναι κοινοβουλευτικαί. Παρακαλῶ, νὰ ἀνακαλέσητε.

§85Α. ΖΑΚΚΑΣ. Λέγει πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν γνωρίζει εἰς τὸ χωριό του. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§86Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Νὰ ἀνακαλέσῃ, κύριε Πρόεδρε, διότι εἶναι ἀνάξιος νὰ ὁμιλῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον.

§87ΠΟΛΛΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ ἀνακαλέσῃ.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ κῦρος τοῦ Σώματος, ἐπιβάλει νὰ ἀνακαλέσῃ ὁ κ. Ζάκκας καὶ τὸν παρακαλῶ νὰ τὸ πράξῃ. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§89Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζετε, ὅτι σᾶς ἐκτιμῶ ἰδιαιτέρως. Ἐὰν νομίζετε, ὅτι τὸ κῦρος τοῦ Κοινοβουλίου διαφυλάσσεται μὲ τὸ νὰ ἰσχυριζώμεθα ὅλοι, ὅτι τὰ γνωρίζομεν ὅλα τὰ θέματα καὶ εἴμεθα εὐφυεῖς...

§90ΦΩΝΑΙ. Νὰ ἀνακαλέσῃ.

§91Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐὰν τὸ κῦρος τοῦ Κοινοβουλίου ἀπαιτῇ νὰ εἴμεθα ὅλοι γνῶσται ὅλων τῶν θεμάτων καὶ εὐφυεῖς, διατί νὰ μὴ ἀναγνωρίσω διὰ τὸν κύριον συνάδελφον, ὅτι εἶναι εὐφυής; Ἀλλ’ ἂς ἀφήσωμεν τὰς ἀντιλήψεις αὐτὰς καὶ ἂς κυττάξωμεν νὰ κάμωμεν τὸ καλὸν καὶ τὸ πρέπον πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἰργάσθησαν χρόνια. Αὐτὰ εἶχον νὰ σᾶς εἴπω. Καὶ τονίζω, ὅτι ἂν δεχθῆτε τὴν σύμβασιν αὐτήν, κακὸν θὰ κάμετε καὶ εἰς τὸ κοινὸν καὶ εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ εἰς τὸ ΙΚΑ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§93Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, δὲν εἶναι δυνατὸν κατ’ ἀρχὴν νὰ ἔχῃ τις ἀντίρρησιν. Τὸ νομοσχέδιον, κατ’ ἀρχήν, προωθεῖ τὸ θέμα καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὰς συγκοινωνίας καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὸ προσωπικόν, ἀλλὰ ὄχι ἐπαρκῶς καὶ νομίζω, ὅτι τὸ θέμα θὰ λυθῇ διὰ τῶν τροπολογιῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ πρέπει νὰ γίνῃ διαφωτιστικὴ συζήτησις. Ἐπὶ τῶν τροπολογιῶν, ἐπιφυλάσσομαι νὰ ὁμιλήσω εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Θὰ ἤθελα, ὅμως, νὰ κάνω τὰς ἑξῆς γενικὰς παρατηρήσεις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Τὰ βασικὰ ἐλαττώματα τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως, ἀπετέλεσαν τὸ ἐλατήριον καὶ τὴν ἀφορμήν, ὥστε καὶ ἂν ἡ Κυβέρνησις εἶχε καλὴν θέλησιν, δὲν τῆς ἦτο δυνατὸν νὰ δώσῃ σήμερον ἐλευθέρως τὴν ἐνδεδειγμένην λύσιν. Τὰ βασικὰ ἐλαττώματα, ἦσαν κυρίως δύο. Πρῶτον, ὅτι ἡ ἀρχικὴ ἑταιρεία ἐτριχοτομήθη, ὡς πρὸς τὴν ἐκτέλεσιν καὶ ἡ τριχοτόμησις αὕτη τῆς ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ εἶναι συνεπὴς ἐκεῖ, ὅπου τὴν συνέφερε καὶ νὰ εἶναι ἀσυνεπὴς ἐκεῖ ὅπου, ἐπίσης, τὴν συνέφερεν ἡ ἀσυνέπεια. Δεύτερον, ἡ μακρὰ διάρκεια τῆς συμβάσεως ἐκείνης, ἥτις δὲν ἦτο δεδικαιολογημένη. Ὡς γνωστόν, εἰς τὸν κλάδον τῶν συγκοινωνιῶν καὶ δὴ τῆς πρωτευούσης τῆς χώρας, ἔπρεπε νὰ προβλεφθοῦν ταχεῖαι ἐξελίξεις, αἱ ὁποῖοι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἀπὸ τὴν σύμβασιν διὰ μίαν 60ετίαν. Καὶ σήμερον, μὲ τὰς τελευταίας τεχνικὰς προόδους, αἱ συμβάσεις τοιούτου περιεχομένου, πρέπει νὰ συνιστῶνται διὰ πολὺ συντομώτερον χρονικὸν διάστημα.

§94Σ. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἡ σύμβασις ἐκείνη, ὑπεγράφη ἀπὸ μεγάλους πολιτικοὺς καὶ ἀπετέλεσεν ἀναμόρφωσιν διὰ τὴν Ἑλλάδα.

§95Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Οὐδεμίαν πρόθεσιν εἶχον νὰ θίξω τοὺς πολιτικοὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἁπλῶς διετύπωσα τὴν γνώμην, ὅτι ἦτο σφάλμα ἡ 60ετὴς διάρκεια τῆς συμβάσεως ἐκείνης, ὅπως καὶ σήμερον, κατόπιν τῶν νεωτέρων τεχνικῶν ἐξελίξεων εἰς τὸν τομέα τῶν συγκοινωνιῶν, εἶναι σφάλμα ἡ ἀναγνώρισις 25ετοῦς ἰσχύος εἰς τὴν ἀνανεουμένην σύμβασιν, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνῃ πρόβλεψις ἀντιμετωπίσεως τῶν ἀναγκῶν ποὺ ἐντὸς τῶν 25 αὐτῶν ἐτῶν θὰ δημιουργηθοῦν. Κατ’ ἀρχήν, λοιπόν, προωθεῖ ἡ Κυβέρνησις τὸ θέμα μὲ τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ δὲν τὸ λύει ἀναλυτικῶς. Κατὰ τὴν γνώμην μου, ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς εὐκαιρίας ποὺ τῆς δίδεται, μὲ τὰς παραβιάσεις τῆς συμβάσεως καὶ λοιπὰς ἀδυναμίας τῆς Ἑταιρείας, καὶ ἀντὶ νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀνανέωσιν τῆς συμβάσεως, νὰ τὴν κηρύξῃ ἔκπτωτον καὶ νὰ ἀναθέσῃ τὰς συγκοινωνίας εἰς τοὺς Δήμους ἢ εἰς ἐπὶ τούτῳ συνιστώμενον Ὀργανισμόν. Θὰ ἦτο προτιμότερον τὸ Κράτος νὰ κηρύξῃ ἔκπτωτον τὴν Ἑταιρείαν, διότι θὰ εἶχεν ἐλευθερίαν νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα, εἴτε ἀναθέτουσα τοῦτο εἰς τοὺς Δήμους, εἴτε εἰς ἱδρυόμενον ὀργανισμόν, ὅπως ἔγινε δι’ ἄλλας, ἐπίσης σοβαράς, ἐκμεταλλεύσεις, ὥστε νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ συγκοινωνιακὸν πρόβλημα ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Πρωτευούσης καὶ τοῦ κοινοῦ. Ἄλλη παρατήρησις εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, κατόπιν τῶν παραβάσεων τῆς Ἑταιρείας, ἐφ’ ὅσον ἔκρινεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ κηρυχθῇ ἔκπτωτος, νὰ εἶναι περισσότερον ἐπίμονος καὶ νὰ ἀξιώσῃ τὴν ὅσον τὸ δυνατὸν καλυτέραν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τοῦ προσωπικοῦ τῆς ἑταιρείας. Εἶναι γνωστόν, ὅτι προπολεμικῶς, οἱ τροχιοδρομικοὶ ἀπετέλουν προνομιοῦχον ἐργατικὴν τάξιν καὶ σήμερον εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν ἐξαθλιώσεως. Ἀλλά, ὡς γνωστόν, ἡ χρεωκοπία τοῦ Ταμείου Συντάξεως καὶ Ἀσφαλίσεώς των καὶ γενικῶς ἡ ἐξαθλίωσίς των, δὲν ὀφείλεται εἰς ὑπαιτιότητά των, ἀλλὰ εἰς τὴν γενικωτέραν δυσμενῆ κατάστασιν, ἡ ὁποία ὑφίστατο ἀπὸ τῆς κατοχικῆς ἐποχῆς μέχρι σήμερον. Καὶ ἐν συνεχείᾳ, εἰς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἐφήρμοσαν ὅλαι αἱ μεταπελευθερωτικαὶ Κυβερνήσεις. Θὰ ἔπρεπε, συνεπῶς, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, νὰ ἐπιδείξῃ μεγαλυτέραν στοργὴν ἔναντι τῆς τάξεως τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν ἑταιρείαν αὐτὴν καὶ ἐκμεταλλευομένη, ἐπαναλαμβάνω, τὰς παραβάσεις τῆς Ἑταιρείας, νὰ ἐπιβάλῃ εἰς αὐτὴν νὰ ἀποδεχθῇ πολὺ καλυτέρους ὅρους ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων εἰς αὐτήν. Ἡ Κυβέρνησις, ἀναμφισβητήτως, θὰ ἔχῃ τὴν διάθεσιν νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐργαζομένους, ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ, πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ τὴν δυνατότητα, διὰ νὰ ἀξιοποιηθῇ ἡ διάθεσις αὐτή. Θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἀνάλογος ἐμμονὴ τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τῆς Ἑταιρείας, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργαζομένων καὶ αὐτὸ δὲν τὸ ἀποκτᾷ μὲ τὴν ψηφιζομένην σύμβασιν, Αὐτὰς τὰς δύο γενικὰς παρατηρήσεις εἶχα νὰ κάμω, κύριοι συνάδελφοι, καὶ κατερχόμενος τοῦ βήματος, κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ μὴ φανῇ ἀνένδοτος εἰς τὴν ἄρνησίν της διὰ τὴν ἀποδοχὴν τῶν τροπολογιῶν, τὰς ὁποίας ὑπεβάλαμεν, ἀλλὰ νὰ ἀποδεχθῇ ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἀτελειῶν τοῦ νομοσχεδίου, ὥστε νὰ μεταβληθῇ εἰς ἕνα νομοθέτημα ἄρτιον καὶ ἀδιάβλητον, ἀνταποκρινόμενον εἰς τὰ συμφέροντα τῆς Πολιτείας καὶ τῶν ἐργαζομένων. (Χειροκροτήματα).

§96ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ παρεκάλουν τοὺς ἀξιοτίμους ἀγορητάς, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ὁμιλήσουν, νὰ εἶναι συντομώτεροι, διότι εἶναι ἤδη ἐγγεγραμμένοι ἐννέα νὰ ὁμιλήσουν. Ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου, ἔχει τὸν λόγον.

§97Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ἡ σύστασίς σας δὲν ἀπευθύνεται πρὸς ἐμέ, διότι δικαιοῦμαι, νομίζω, ἔναντι παντὸς ἄλλου νὰ ὁμιλήσω καὶ νὰ διαφωτίσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐπὶ τοῦ σοβαρωτάτου θέματος τῆς συμβάσεως, διότι ὑπῆρξα τροχιοδρομικὸς καὶ εἶναι πολὺ φυσικὸν νὰ αἰσθάνωμαι τὴν ἀγωνίαν καὶ τὸν πόνον τῶν σφαγιαζομένων συναδέλφων. Πρὶν προχωρήσω, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς συμβάσεως, ἔχω νὰ κάμω δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη παρατήρησις, ἀφορᾷ τὸ γεγονός, ὅτι, κατὰ τὴν πρώτην συζήτησιν τοῦ νομοθετήματος, ἔγινε προσπάθεια νὰ δικαιολογηθῇ τὸ ἐπεῖγον τῆς ἐπιψήσεως τῆς συμβάσεως, ἐκ τοῦ λόγου, ὅτι τοῦτο ἐπέβαλε τὸ συμφέρον τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἐνεφανίσθησαν καὶ ὡς ἐπισπεύδοντες τὴν ψήφισιν τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ. Αὐτὰ δὲ ἐλέγοντο, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἐργαζόμενοι, διαμαρτυρόμενοι, εἶχον κατέλθει εἰς τρίωρον διακοπὴν ἐργασίας τῶν λεωφορείων καὶ τῶν ὀχημάτων γενικῶς. Ὅταν ὁλόκληρον τὸ προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι κεκηρυγμένον κατὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς, δὲν εἶναι ὀρθόν, νομίζω, νὰ λέγωνται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰ ὅσα ἐλέχθησαν, ἐὰν ἐπιθυμοῦμεν νὰ διασφαλίσωμεν τὸ κῦρος τοῦ Σώματος. Δευτέρα παρατήρησις, εἶναι ἡ ἑξῆς: Τί εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πράγματι διέπει τὰς σχέσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ Πάουερ; Εἶναι πολὺ δύσκολον νὰ διαπιστωθῇ ἀπὸ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσῃ νὰ ἐρευνήσῃ τὸ θέμα αὐτό. Ἄλλα θέματα ρυθμίζονται ἀπὸ τὴν σύμβασιν τοῦ 1925 καὶ τὰς ἀνταλλαγείσας ἐπιστολάς. Ἄλλα ἀπὸ τὴν σύμβασιν, τὴν τροποποιητικήν, τοῦ 1937. Ἄλλα καὶ ἀπὸ τὴν σύμβασιν τοῦ 1957. Ἄλλα, ἐπίσης, ἀπὸ τὰς γενομένας μετέπειτα συμφωνίας καὶ τὰς ἀνταλλαγείσας ἐπιστολάς. Καὶ ὅσοι ἔχετε ἀσχοληθῆ μὲ τὴν τελευταίαν σύμβασιν, θὰ ἔχετε ἀντιληφθῆ τοῦτο. Θὰ ἦτο, συνεπῶς, νομίζω, προτιμότερον, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔφερεν ἕνα ἀναμορφωμένον σχέδιον τῆς συμβάσεως, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ πληροφορηθῇ ἕκαστος ἐξ ἡμῶν, τὴν πραγματικὴν κατάστασιν. Ἡ Ἑταιρεία τῶν τροχιοδρόμων, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι μία ἀπὸ τὰς τρεῖς θυγατέρας τῆς Πάουερ. Ἀπὸ τὴν ἵδρυσίν της ἡ Ἑταιρεία αὐτή, ἐνεφανίσθη σὰν τὸ πιὸ καχεκτικὸ παιδὶ τῆς Πάουερ. Παρουσιάσθηκε σὰν μιὰ ἑταιρεία ἐλλειμματική. Οὐδέποτε, ὅμως, παρὰ τὴν ἐλλειμματικήν της ἐμφάνισιν, ἐσκέφθη νὰ παραιτηθῇ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν τροχιοδρόμων. Ἡ Ἑταιρεία αὕτη, πάρα πολλὲς φορὲς παρεβίασε τοὺς ὅρους τῆς συμβάσεως καὶ τὰς συμφωνίας καὶ πάρα πολλὲς φορὲς τὸ Κράτος ἠθέλησε νὰ τὴν ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν τάξιν. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἡ Πάουερ δὲν παρῃτήθη τῆς ἐκμεταλλεύσεως. Διότι εἶχε κέρδη, ὄχι, ὅμως, ὅσα κέρδη εἶχαν αἱ δύο ἄλλες θυγατέρες τῆς Πάουερ. Καὶ ἡ ἑταιρεία αὐτή, ἐπὶ 35 συνεχῆ ἔτη ἐξεμεταλλεύθη τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἐξεμεταλλεύθη τὸ ἐπιβατικὸν κοινόν, δὲν ἐτήρησε τοὺς ὅρους τῆς συμβάσεως καὶ ἐξαθλίωσε τὸ προσωπικόν της. Οὐδέποτε δὲ ἠθέλησε νὰ σεβασθῇ τὰς ὑποχρεώσεις της ἔναντι τοῦ Κράτους καὶ ἐξεμεταλλεύθη πάντοτε ἀγρίως τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἀντί, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπαλλάξῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀπὸ μίαν ἑταιρείαν, ἡ ὁποία τὸν κατετυράννησε καὶ τὸν ἐξεμεταλλεύθη ἐπὶ 35 ὁλόκληρα χρόνια, ἐπροχώρησεν ἀντιθέτως εἰς τὴν ὑπογραφὴν καὶ νέας συμβάσεως. Καὶ διὰ τῆς νέας αὐτῆς συμβάσεως, ἡ Ἑταιρεία διατηρεῖ ὄχι μόνον ὅλα τὰ παλαιά της προνόμια, ἀλλὰ ἐπιτυγχάνει καὶ νέα πλεονεκτήματα, ὅπως εἶναι αἱ διάφοροι ἀπαλλαγαί, τὰς ὁποίας θὰ ἀπαριθμήσω. Διότι ἐὰν ἰδοῦμε τὴν σύμβασιν αὐτήν, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὸ πρίσμα τῆς ἀντικειμενικότητος, εἶμαι βέβαιος ὅτι ὅλοι θὰ τρομάξητε, διὰ τὰς χαριστικὰς διατάξεις ποὺ περιέχει. Μὲ τὸ ἄρθρον 16 παρ. 2, ἐπὶ παραδείγματι, διατηρεῖ τὸ προνόμιον τῆς αὐξήσεως τοῦ εἰσιτηρίου ἀνεξελέγκτως. Διότι ὅταν αὐτὴ θελήσῃ νὰ αὐξήσῃ τὸ εἰσιτήριον, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔχῃ τυχὸν ἔλλειμμα, δὲν θὰ ἐνδιαφερθῇ οὔτε διὰ τὴν γνώμην τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοῦ, οὔτε καὶ διὰ τὴν γνώμην τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Μὲ τὸ ἄρθρον, ἐπίσης, 16 παρ. 2, ἀναγνωρίζεται, ὅτι ἀπαλλάσσεται πάσης φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως. Ἀπαλλάσσεται, ἐπίσης, ἡ Η.Ε.Μ. πάσης δασμολογικῆς ἐπιβαρύνσεως διὰ κᾶθε τι, ποὺ θὰ εἰσαγάγῃ μελλοντικῶς. Τέταρτον. Μὲ τὸ ἄρθρον 16 παρ. 2, ἀναγνωρίζεται εἰς τὴν Ἑταιρείαν, ὅτι ἀπαλλάσσεται οἱασδήποτε ὑποχρεώσεως πρὸς τὸ Δημόσιον, τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποίησιν τῶν κοινοχρήστων χώρων. Πέμπτον. Μὲ τὸ ἄρθρον 16 παρ. 2, ἀπαλλάσσεται τῆς ὑποχρεώσεως νὰ προμηθεύεται ὑλικὰ ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ. Ὑπάρχουν, κύριοι βουλευταί, πολλὰ ὑλικὰ ποὺ θὰ ἠμποροῦσε νὰ τὰ προμηθευθῇ ἀπὸ ἐδῶ, βάσει τοῦ νόμου περὶ προστασίας τῆς ἑλληνικῆς βιομηχανίας. Ἀλλὰ ὁ νόμος αὐτός, δὲν ἰσχύει διὰ τὴν Ἑταιρείαν. Μὲ τὸ ἄρθρον 16 παρ. 1, ἀπαλλάσσεται τῶν εἰσφορῶν πρὸς τὰ Ταμεῖα Μετάλλου ἢ οἱουδήποτε ἄλλου ταμείου ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως, τὰ δὲ καταβληθέντα ἐπιστρέφονται. Εἰς τὴν ΗΕΜ, κύριοι συνάδελφοι, ἐργάζονται ἠλεκτροτεχνῖται καὶ μηχανουργοί. Ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν ἠσφαλισμένοι εἰς τὰ ἐπικουρικὰ ταμεῖα. Εἰς τὴν ΗΕΜ δὲ ἐργάζονται 200 περίπου μηχανουργοί, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ἑταιρεία εἶχεν ὑποχρεωθῆ, δυνάμει δικαστικῶν ἀποφάσεων, νὰ καταβάλῃ τὰς ἀναλογούσας εἰς αὐτὴν εἰσφοράς. Τὸ ἴδιον καὶ μὲ τοὺς ἠλεκτροτεχνίτας. Τώρα, ὅμως, διὰ τῶν συμφωνιῶν, ἡ Ἑταιρεία ἀπαλλάσσεται τῶν ὑποχρεώσεών της αὐτῶν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, οἱ ἐργαζόμενοι μηχανουργοὶ καὶ ἠλεκτροτεχνῖται εἰς τὴν ΗΕΜ, θὰ εἶναι οἱ μόνοι ἐργαζόμενοι εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα, ποὺ δὲν θὰ προστατεύωνται. Δικαστικαὶ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ὑποχρεώνουν τὴν Ἑταιρείαν καταργοῦνται καὶ ἔτσι ἡ Ἑταιρεία γίνεται περισσότερον προνομιακή. Ἄρθρον 2 παράγραφος...

§98Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐμνημονεύσατε τὰ ἐπικουρικὰ ταμεῖα. Μήπως ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ εἴπητε, ἀπὸ πότε ἤρχισεν ἡ ἀσφάλισις εἰς αὐτά;

§99Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν αὐτό, κύριε ὑπουργέ.

§100Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἔχει καὶ σπουδαίαν μάλιστα σημασίαν, ἐὰν ἡ προσπάθεια τακτοποιήσεως τῆς ἀσφαλιστικῆς ἐκκρεμότητος καὶ συνεπῶς ἡ οὐσιαστικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ ὅλου θέματος, ἐγένετο ἐπὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως.

§101Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Σημασίαν, κύριε ὑπουργέ, ἔχει, ὅτι οἱ ἠλεκτροτεχνῖται καὶ οἱ μηχανουργοὶ ποὺ ἐργάζονται εἰς τὴν ΗΕΜ, θὰ εὑρίσκωνται σὲ μειονεκτικὴν θέσιν ἔναντι τῶν ἄλλων ἐργαζομένων.

§102Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐγὼ σᾶς ἐρωτῶ καὶ πάλιν, ἐὰν αὐτὴ ἡ ἀσφάλισις τῶν τεχνικῶν τῆς ΗΕΜ, ἔγινεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου, τῆς τελευταίας ὑπουργίας μου, καὶ ἐὰν αὐτὴ εἶναι ἡ κατάκτησις, τὴν ὁποίαν προσπαθῶ νὰ κατοχυρώσω.

§103Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, σεῖς ἐδῶ, καταργεῖτε δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις, τὰ ὁποῖα ἀνεγνώρισαν τὰ δικαστήρια.

§104Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, δὲν θέλετε, φαίνεται, νὰ ἀντιληφθῆτε τί ἀκριβῶς λέγω.

§105Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἠμπορεῖ, κύριε ὑπουργέ, νὰ ἐκάματε αὐτὴν τὴν ἀσφάλισιν, ἀλλὰ μὲ τὰς συμφωνίας τὰς σημερινὰς τὴν καταργεῖτε.

§106Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἄρα, ἀναγνωρίζετε, ὅτι ὁ ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τῶν ἐνεργειῶν μας εἶναι ἡ προστασία τοῦ προσωπικοῦ.

§107Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ ἀσφάλισις εἰς τὸ ἐπικουρικὸν ταμεῖον μετάλλου προϋπῆρχε καὶ δὲν ἔγινεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ κυρίου ὑπουργοῦ.

§108Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Λάθος κάμνετε, κύριε συνάδελφε, εἶχεν ἀμφισβητηθῆ ἡ νομιμότης τοῦ Ταμείου Μετάλλου, ἥτις ἐτακτοποιήθη ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως.

§109Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι, κύριε ὑπουργέ, σεῖς κάμνετε λάθος, διότι τὸ ταμεῖον νομιμοποιεῖται ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων, ἐγείρει ἀγωγάς, βάσει τῶν ὁποίων ἐκδίδονται ἀποφάσεις.

§110Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δὲν ἐννοεῖ αὐτό, ὁ κύριος ὑπουργός.

§111Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Οἱ ἠσφαλισμένοι τοῦ Ταμείου, κ. συνάδελφε, ἤγειρον ἀγωγὴν κατὰ τῆς ΗΕΜ τὸ 1957. Ἐπὶ τῆς ἀγωγῆς αὐτῆς ἐξεδόθη ἀπόφασις καὶ τελευταίως μάλιστα ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία ὑποχρεώνει τὴν Ἑταιρείαν εἰς τὴν καταβολὴν τῶν εἰσφορῶν. Ὁ κ. ὑπουργός, διὰ τῶν συμφωνιῶν, καταργεῖ τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ ἀκόμη ζητεῖ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν καταβληθέντων.

§112Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἔχομεν, ἑπομένως, ἄνισον μεταχείρισιν μιᾶς κατηγορίας ἐργαζομένων, ἔχομεν κατάργησιν ἀμετακλήτων δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ ὅλα αὐτά, πρὸς τὸ συμφέρον καὶ διότι τὸ ἐπιβάλλει ἡ Ἑταιρεία τροχιοδρόμων. Πέραν αὐτοῦ, μὲ τὸ ἄρθρον 2 παρ. 2, διὰ κάθε νέαν λεωφόρον ἢ ἐπέκτασιν συγκοινωνίας, πρέπει νὰ γίνουν διαπραγματεύσεις μὲ τὴν ΗΕΜ. Ἠξεύρετε ποῦ ὁδηγεῖ αὐτό; Ἐάν, π.χ., θέλωμεν νὰ ἐπεκτείνωμεν τὴν γραμμὴν Κυψέλης μέχρι Γαλατσίου, χρειάζεται νὰ διαπραγματευθῶμεν, πρῶτον, μὲ τὴν ΗΕΜ καὶ ἐὰν δὲν συμφωνήσωμεν, θὰ πᾶμε εἰς τὴν διαιτησίαν, τὴν ὁποίαν καθορίζει ἡ ἀρχικὴ σύμβασις. Τὸ ἴδιον ἠμπορεῖ νὰ συμβῇ μὲ ὅλες τὶς γραμμές, πρὸς ὅλους τοὺς συνοικισμούς. Καὶ ἔτσι θὰ καθυστερῇ ἡ ἐπέκτασις τῶν συγκοινωνιῶν, λόγῳ τοῦ ὅτι θὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διαπραγματευθῶμεν μὲ τὴν ΗΕΜ εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις. Εἶναι ἐξωφρενικὴ ἡ διάταξις. Δὲν εἴμεθα ἐλεύθεροι σὰν Κυβέρνησις, σὰν Κράτος, νὰ ρυθμίζωμεν τὰ ζητήματα τῶν συγκοινωνιῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 16, διαγράφονται αἱ ὀφειλαὶ τῆς ΗΕΜ πρὸς τὸ Κράτος, τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας καὶ τοὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Ἐδῶ τὰ πάντα χαρίζονται. Μὲ τὸ ἄρθρον 5 παρ. 5 τῆς συμφωνίας, συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀνέφερεν ὁ κ. Τσιριμῶκος. Ἔχει διαφορά, ὅταν ὁμιλοῦμε περὶ συμβάσεως καὶ συμφωνίας, διότι ἡ σύμβασις εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία ὑπεγράφη τὸ 1957, ἐνῷ ἡ συμφωνία εἶναι αὐτὴ ποὺ ὑπεγράφη τώρα. Εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι εἶναι δεσμευμένος ἀπὸ τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν. Ἐὰν εἶναι δεσμευμένος ἀπὸ τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν, πρὸς τί ἡ διάταξις αὐτή; Ἀλλὰ καὶ ἐὰν πάλιν εἶναι δεσμευμένος ἀπὸ τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν, αὐτὸ τὸ ὁποῖον γίνεται, εἶναι κάπως ἐξωφρενικόν. Ἡμεῖς δίδομεν ἑκατομμύρια κεφάλαια πρὸς τὴν ΗΕΜ νὰ ἀγοράσῃ τὰ λεωφορεῖα της καὶ δὲν μᾶς πληρώνει οὔτε τὸ χαρτόσημον. Τὸ Κράτος δίδει τὰ ἑκατομμύριά του καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς ἰσχυρίζεται, ὅτι ἦτο δεσμευμένος καὶ δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ διαφορετικά. Αὐτὰ εἶναι περίεργα καὶ μυστηριώδη πράγματα. Ἐπίσης ἀποκτᾶ δικαίωμα δουλείας ἐπὶ τῶν ὁδῶν. Ἐὰν μετατοπισθῇ μία συγκοινωνία, γίνεται δαπάναις τοῦ Δημοσίου. Μὲ τὸ ἄρθρον 1, ἀποκτᾶ δικαίωμα μεταβιβάσεως τῆς γραμμῆς Νέου Φαλήρου, Καστέλλας, Πειραιῶς εἰς τοὺς ΕΗΣ καὶ δὲν διαγράφονται οἱ ὅροι, ὑπὸ τοὺς ὁποίους γίνεται ἡ παραχώρησις αὐτὴ εἰς τοὺς ΕΗΣ. Ἡμεῖς δίδομεν τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Πάουερ, ὅταν θελήσῃ, νὰ παραχωρήσῃ καὶ αὐτὴν τὴν γραμμὴν εἰς τοὺς Ἠλεκτρικοὺς Σιδηροδρόμους. Γίνεται κατὰ ἔμμεσον τρόπον μία προώθησις τῶν Ἠλεκτρικῶν Σιδηροδρόμων μέχρι καταλήψεως ὅλων τῶν συγκοινωνιῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 3, καταργοῦνται ὡρισμέναι ὑπηρεσίαι τῆς ΗΕΜ. Ἡ κατάργησις, ὅμως, θὰ ἀρχίσῃ ὕστερα ἀπὸ ἓξ μῆνας. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τῶν ἓξ μηνῶν, θὰ λειτουργοῦν προσωρινῶς τρὰμ τῆς ΗΕΜ, χωρὶς τὸ Κράτος νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ θέσῃ εἰς τὰς γραμμὰς αὐτὰς ἄλλα λεωφορεῖα καὶ εἰς περίπτωσιν ταλαιπωρίας τοῦ κοινοῦ, ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ ἐπέμβῃ, διότι θὰ εἶναι δεσμευμένη.

§113Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Θέλω νὰ εἴπω τοῦτο, ὅτι αἱ μόναι γραμμαί, εἰς τὰς ὁποίας ἀπομένουν σιδηροτροχιαί, εἶναι αἱ τρεῖς, ποὺ ἀναφέρατε. Ἔχομεν τὴν εὐχέρειαν, κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, νὰ χρησιμοποιήσωμεν λεωφορεῖα εἰς τὰς γραμμὰς αὐτάς.

§114Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι πεπαλαιωμένα τὰ ὀχήματα τῆς Πάουερ καὶ δὲν συμφέρει εἰς τὴν ἑταιρείαν νὰ κυκλοφοροῦν τὰ τράμ, πῶς θὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα;

§115Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν ὀχημάτων, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν καλὴν καὶ δύνανται νὰ τεθοῦν εἰς κυκλοφορίαν, εἰς τὰς γραμμὰς αὐτάς.

§116Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἔπρεπε νὰ εὕρωμεν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἐπιβατηγοῦ κοινοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου. Πέραν αὐτοῦ, ἡ ἀρχικὴ σύμβασις, εἰς τὸ ἄρθρον 5, ποὺ ὑπεγράφη τὸ 1957, προβλέπει ἕνα δάνειον 46 ἑκατομμύριον καὶ τὸ 10λεπτον, τὸ ὁποῖον εἶχε θεσπισθῆ πηγαίνει καὶ αὐτὸ ὡς δάνειον πρὸς τὴν Ἑταιρείαν καὶ φθάνει τὸ δάνειον πρὸς τὴν Ἑταιρείαν τὰ 63 ἑκατομμύρια. Καὶ ὁ τόκος θὰ εἶναι οὐχὶ μείζων τοῦ 6%, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ὀλιγώτερος. Εἰς ποίους δίδονται δάνεια μὲ τοιούτου εἴδους εὐκολίας; Καὶ δίδομεν, διὰ νὰ φέρῃ 46 τρόλεϋ, τῆς δίδομεν ὅλον αὐτὸ τὸ ποσὸν εἰς τὴν Πάουερ. Πέραν αὐτοῦ, ἦλθεν ἡ συμπληρωματικὴ συμφωνία καὶ εἶπεν, ὅτι ἀπὸ 1.5.1958 τὸ δεκάλεπτον, τὸ ὁποῖον κρατᾶ ἡ Ἑταιρεία, γίνεται διὰ τοὺς στρατιωτικοὺς πεντάλεπτον. Ἀπὸ αὐτὸ πλέον, ἡ Ἑταιρεία θὰ κρατήσῃ τὴν διαφορὰν ποὺ θὰ πληρώνῃ, ἐὰν εἴχομεν κυρώσει τὴν σύμβασιν, εἰς ἀσφάλιστρα εἰς τὸ ΙΚΑ, δηλαδὴ εἰς τὸ ΙΚΑ ἡ Ἑταιρεία θὰ πληρώνῃ 5,75. Ἐπειδὴ ἡμεῖς δὲν ἐκυρώσαμε τὴν σύμβασιν ἐνωρίς, μᾶς βάζει μίαν κύρωσιν ἡ Ἑταιρεία καὶ μᾶς λέγει, ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ δεκάλεπτον, ποὺ ἦτο δι’ ἄλλους σκοπούς, ἐγὼ θὰ κρατήσω τὴν διαφορὰν ἀσφαλίστρου μεταξὺ Ταμείου καὶ ΙΚΑ. Κρατεῖ, ἑπομένως, αὐτὸ τὸ δεκάλεπτον ἀπὸ τὸ ποσὸν τῆς διαφορᾶς, κρατεῖ ἀκόμη καὶ τὸ ἀνάλογον ποσὸν ἀπὸ τὶς 10.000 λίρες ποὺ ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ καταβάλῃ εἰς τὸ Ταμεῖον Μεταφορῶν, διότι, λέγει, ὅτι ἐὰν μὲ εἴχατε πάει ἐνωρίτερον εἰς τὸ ΙΚΑ, ἐνῶ δὲν θὰ τὰ ἐπλήρωνα, καίτοι ἦτο συμβατική της ὑποχρέωσις.

§117Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ἤμην ὑποχρεωμένος νὰ ἐκλέξω μεταξὺ δύο λύσεων, ἔπρεπε νὰ ἐκλέξω ἢ τὸ 12% καὶ τὰς 10.000 λίρες ἢ τὸ δεκάλεπτον καὶ τὸ 5,75. Δὲν ἠμποροῦσαν νὰ δοθοῦν καὶ τὰ δύο.

§118Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸ θέμα μας δὲν εἶναι αὐτό. Σεῖς εἴχατε ἐπιβάλει τὸ δεκάλεπτον καὶ ἡ Ἑταιρεία ἔρχεται καὶ σᾶς τιμωρεῖ, διότι ἐβραδύνατε νὰ κυρώσητε τὴν σύμβασιν καὶ λέγει, ὅτι ἐγὼ κρατῶ τὴν διαφορὰν αὐτὴν καὶ πέραν αὐτοῦ κρατῶ 100.000 δραχμὰς διὰ κάθε μῆνα μέχρι πρὸ τῆς συμβάσεως, διὰ τὴν κάλυψιν τῆς προσθέτου ἐπιβαρύνσεως, συντηρήσεως τρὰμ καὶ θερμικῶν αὐτοκινήτων μέχρι τῆς πρὸ τῆς συμβάσεως. Ἐφ’ ὅσον εἶναι παλαιὰ τὰ τρὰμ καὶ τὰ θερμικὰ αὐτοκίνητα εἶχον μεγάλα ἔξοδα καὶ ἐὰν ἐγὼ τὰ καταργοῦσα ἐνωρίτερον, δὲν θὰ εἶχα κάμει αὐτὰ τὰ ἔξοδα καὶ ἐφ’ ὅσον σεῖς ἀργήσατε νὰ κυρώσετε τὴν σύμβασιν, θὰ μοῦ πληρώνετε 100.000 δραχ. δι’ αὐτοὺς τοὺς μῆνας. Κύρωσιν, διότι δὲν ἐμπήκαμεν εἰς τὸ ΙΚΑ, κύρωσιν διότι κτλ., καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ πληρώνομεν ἀπὸ τὸ δεκάλεπτον ποὺ εἰσεπράχθη ἀπὸ τὸν λογαριασμὸν αὐτόν. Ὅ,τι μένει ὑπόλοιπον ἀπὸ αὐτὸν τὸν λογαριασμόν, προβλέπει ἡ συμφωνία, ὅτι θὰ πάῃ καὶ αὐτὸ ὡς δάνειον εἰς τὴν ΗΕΜ. Ὡρισμένα τὰ παίρνει, διότι τὰ χρεωστούσαμε, τὰ ὑπόλοιπα τὰ παίρνει ὡς δάνειον. Τὸ ἐρώτημα εἶναι, διατὶ νὰ γίνωνται αὐτὰ τὰ δάνεια, διατὶ νὰ γίνωνται αὐταὶ αἱ χαριστικαὶ πράξεις; Ἐδῶ ἔχομεν 1000 λεωφορεῖα, τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετοῦν ἱκανοποιητικῶς τὸ ἐπιβατικὸν κοινόν, πληρώνουν δασμούς, πληρώνουν φόρους, πληρώνουν ἕνα σωρὸ πράγματα καὶ εἰς αὐτὰ δὲν δίδομεν δάνεια ἀνασυγκροτήσεως. Διὰ ποῖον λόγον μία Ἑταιρεία, ἡ ὁποία ἔχει τόσα ἄλλα προνόμια, θὰ πρέπει ἡμεῖς καὶ νὰ τὴν ἀνασυγκροτοῦμεν; Πέραν αὐτοῦ, ἐπωφελεῖται καὶ ἑνὸς ἄλλου πράγματος. Μὲ τὰ εἰσοδήματα, τὰ ὁποῖα εἶχεν, ἐπλήρωνε εἰς τὸ Ταμεῖον τῶν Τροχιοδρομικῶν τὰς 10.000 λίρας καὶ ἐπλήρωνε 12%. Πηγαίνοντας εἰς τὸ ΙΚΑ, ὅλη αὐτὴ ἡ διαφορά, θὰ ἔμπαινε πάλιν εἰς ὄφελος τῆς Ἑταιρείας. Καρποῦται, δηλαδή, καὶ τὴν διαφορὰν τῶν δύο ἀσφαλίστρων καὶ τὰς 10.000 λίρας, ἐνῷ δὲν βλέπετε καμμίαν μείωσιν τοῦ κομίστρου. Ἡ Ἑταιρεία μᾶς κάμνει τὴν χάριν, νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ φορολογήσωμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν μὲ ἕνα 20λεπτον, ἐπιτρέπει δηλαδὴ ἡ Ἑταιρεία νὰ αὐξήσωμεν τὸν κόμιστρον κατὰ 20 λεπτὰ καὶ αὐτὰ τὰ χρήματα νὰ πηγαίνουν ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Μονίμων Ὁδοστρωμάτων, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ἀναγκῶν τῶν Δήμων, τῶν Κοινοτήτων, τῶν συγκοινωνιῶν κλπ. Αὐτὰ τὰ προβλέπει τὸ ἄρθρον 7 τῆς συμβάσεως καὶ τὸ ἄρθρον 6 τῆς συμφωνίας. Λέγει, ὅμως, μέσα, ὅτι ἐὰν μειωθοῦν τὰ εἰσιτήρια, ἐν σχέσει μὲ τὸν προηγούμενον χρόνον, ὅλην αὐτὴν τὴν μείωσιν ποὺ θὰ ὑποστῇ, θὰ τὴν κρατήσῃ ἀπὸ τὰ 20 λεπτά. Ἀσφαλίζεται δηλαδή, διὰ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ φορολογήσωμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ θὰ εὕρῃ τρόπον, οὐδέποτε νὰ μὴ δώσῃ αὐτὸ τὸ 20λεπτον. Τὸ 20λεπτον ἐπιβάλλεται καὶ εἰς τοὺς λεωφορειούχους καὶ θὰ πληρώσουν ὑπὲρ τοῦ αὐτοῦ σκοποῦ, ἀλλά, ὅταν αὐξήσωμεν τὸ εἰσιτήριον τῆς ΗΕΜ καὶ τῶν λεωφορειούχων, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἑταιρεία, οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δικαίωμα νὰ αὐξήσουν τὸ εἰσιτήριον. Ἐὰν δὲν τὸ αὐξάνουν εἶναι, διότι ὑπάρχει κάποιος συναγωνισμὸς καὶ θὰ προτιμοῦν ἄλλα μέσα. Αὐτομάτως καὶ μὲ ὅλον τὸ δικαίωμα ποὺ ἔχουν νὰ αὐξήσουν τὸ εἰσιτήριον καὶ οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι, θὰ τὸ αὐξήσουν κατὰ 20 λεπτά. Ἐρωτῶ, οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι, αὐτὸ τὸ 20λεπτον τί θὰ τὸ κάμουν;

§119Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι, ὡς γνωρίζετε, ἔχουν μίαν σύμβασιν, ἡ ὁποία προσδιορίζει ἕνα ἀνώτατον ὕψος μέχρι τοῦ ὁποίου δύναται νὰ φθάσῃ τὸ εἰσιτήριον. Συνεπῶς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβῇ τὸ ὅριον αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶναι καθωρισμένον ἐκ τῆς συμβάσεως.

§120Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸ 20λεπτον, εἶναι μέσα εἰς τὰ περιθώρια, ποὺ ἠμποροῦν νὰ αὐξήσουν.

§121Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Πρέπει νὰ ἠξεύρετε, ὅτι οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι, δὲν εἶναι εἰς τοιαύτην σχέσιν συγκοινωνίας, ὥστε ἡ ἐπιβάρυνσις μὲ τὸ 20λεπτον τῶν τρόλλεϋ καὶ τῶν λεωφορείων, νὰ δημιουργήσῃ προβλήματα.

§122Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὑπάρχουν, κύριε ὑπουργέ, τὰ λεωφορεῖα Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, Νέας Ἰωνίας, τὰ ὁποῖα ὅλοι θὰ αὐξήσουν μὲ τὸ 20λεπτον τὸ εἰσιτήριον καὶ οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι ἀμέσως θὰ τὸ αὐξήσουν.

§123Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ νομοσχέδιον, ἐν ἄρθρῳ 6, προσδιορίζει ποῦ καὶ πῶς θὰ διατίθεται τὸ 20λεπτον, ἐὰν ἐπιβληθῇ.

§124Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Σύμφωνοι, ἀλλὰ τὸ θέμα μας εἶναι ἀλλοῦ. Θέμα μας εἶναι, ἐὰν θὰ πάρουν τὸ 20λεπτον καὶ οἱ Ἠλεκτρικοὶ Σιδηρόδρομοι. Πέραν αὐτῶν, μὲ τὸ ἄρθρον 7 τῆς συμβάσεως, καταργεῖται τὸ 5λεπτον ποὺ εἶχεν ἐπιβληθῆ τὸ 1953, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν οὐσίαν δὲν καταργεῖται, ἀλλὰ τὸ καρποῦται ἡ Ἑταιρεία, διότι τὸ εἰσιτήριον θὰ αὐξηθῇ κατὰ 20 λεπτά. Πέραν αὐτοῦ, τὸ ἄρθρον 6 λέγει: «......... (ἀναγινώσκει).........». Τὸ 1%, ὅμως, ἡ Ἑταιρεία δὲν θὰ τὸ δίδῃ πάντοτε, ἀλλὰ θὰ πηγαίνῃ ὑπὲρ τῆς Ἑταιρείας. Αὐτά, ὅσον ἀφορᾷ τὸ γενικὸν θέμα, ποὺ ἀφορᾷ τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ζήτημα τῶν ἐργαζομένων. Ἡ Ἑταιρεία ἀποκτᾷ δικαίωμα ἀπολύσεως ὄχι μόνον λόγῳ καταργήσεως θέσεως, ἀλλὰ καὶ λόγῳ ἀναδιοργανώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν της. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι καταργεῖται ἡ μονιμότης τῶν ὑπαλλήλων τῆς ΗΕΜ, οἱ ὁποῖοι προστατεύονται ἀπὸ τὸν Κανονισμὸν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολυθοῦν, παρὰ μόνον διὰ πειθαρχικοὺς λόγους. Καὶ αὐτὸ ἐγένετο, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὴν Ἑταιρείαν, ἔπειτα ἀπὸ μίαν 20ετίαν, νὰ εὕρουν ἄλλην ἐργασίαν. Τώρα ἡ Ἑταιρεία θὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀπολύῃ οἱονδήποτε, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀναδιοργανώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν της. Πέραν αὐτοῦ, ἀναστέλλεται ἡ ἐφαρμογὴ τῶν προστατευτικῶν νόμων 244) 1936 καὶ ........ (ἀναγινώσκει). Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ψηφίσεως μιᾶς συμβάσεως, νὰ καταργοῦμεν τοὺς προστατευτικοὺς νόμους, διὰ μίαν κατηγορίαν ἐργαζομένων. Θὰ ἔπρεπε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι προσέφερον τὰς ὑπηρεσίας των, νὰ μὴ λησμονῶνται εἰς μίαν στιγμὴν καὶ νὰ ἀφήνωνται εἰς τὴν διάκρισιν τοῦ ἐργοδότου των. Βεβαίως, προβλέπεται, ὅτι θὰ παραμείνῃ τὸ ἐκ τοῦ νόμου προβλεπόμενον ποσοστὸν τῶν παλαιῶν πολεμιστῶν, ἀλλὰ θὰ ἠδύνατο τὸ Κράτος νὰ καθορίσῃ ποῦ θὰ τοποθετηθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἰς ἀναλόγους, π.χ., ἐπιχειρήσεις, ὥστε νὰ μὴ τοὺς ἀφήσῃ νὰ πεταχθοῦν εἰς τὸν δρόμον.

§125Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ τοποθέτησις τῶν παλαιῶν πολεμιστῶν, γίνεται βάσει ποσοστοῦ 17% ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀπασχολουμένων εἰς μίαν ἐπιχείρησιν. Αὐτὸ τὸ 7% παραμένει σεβαστόν. Ὑπάρχει καὶ εἰδικὴ διάταξις, καθ’ ἣν ἐὰν ἀπολυθῇ κανεὶς ἐξ αὐτῶν, τὰ ἁρμόδια ὄργανα ποὺ κάμνουν τὰς τοποθετήσεις, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ τὸν τοποθετήσουν καὶ πάλιν.

§126Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὁμιλῶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπολυθοῦν. Αὐτοὺς θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς προστατεύσητε.

§127Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Νομίζω, ὅτι ἡ προστασία εἶναι ἀποτελεσματική.

§128Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἐπίσης, ἀναστέλλεται ἡ ἰσχὺς τῶν νόμων, οἱ ὁποῖοι προστατεύουν τὰ συνδικαλιστικὰ στελέχη. Ὑπάρχουν, δηλαδή, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Σύμβουλοι κλπ. τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ τῆς θέσεώς των, ἔρχονται εἰς προστριβὰς πρὸς τὴν Διεύθυνσιν τῆς Ἑταιρείας. Τώρα, νομίζω, ὅτι ἡ Ἑταιρεία δὲν θὰ χαρισθῇ σὲ κανένα ἀπὸ αὐτούς. Σᾶς σημειώνω δὲ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ δὲν ὑπῆρχεν εἰς τὴν σύμβασιν τοῦ 1957. Ἔπρεπε νὰ διατηρήσουν τὴν ἰσχύν των οἱ προστατευτικοὶ αὐτοὶ νόμοι, διότι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνετέθησαν τὰ καθήκοντα τοῦ Προέδρου ἢ Γραμματέως ἢ Συμβούλου τῶν διαφόρων ὀργανώσεων, διὰ νὰ διεκδικήσουν τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, ἐγνώριζον, ὅτι ὑπάρχουν νόμοι, οἱ ὁποῖοι τοὺς προστατεύουν. Σήμερον τοὺς ἀφήνομεν ἔκθετους καὶ τοὺς παραδίδομεν εἰς τὴν Ἑταιρείαν πρὸς ἐκκαθάρισιν. Ἔπρεπε νὰ προστατευθοῦν διότι εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ τοὺς ἀπολύσῃ ἀπὸ τοὺς πρώτους ἡ Ἑταιρεία.

§129Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπιτρέπετε μίαν διευκρίνισιν;

§130Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εὐχαρίστως.

§131Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὑπάρχει θέμα ἠθικῆς τάξεως καὶ τὸ θέμα αὐτὸ προβάλλει ἀπὸ τὴν ἴσην μεταχείρισιν τῶν ἀπασχολουμένων εἰς ἕνα κλάδον. Διότι δὲν εἶναι δυνατόν, ὅταν τὸ σύνολον τῶν προσώπων, τῶν ὑπηρετούντων εἰς μίαν ἐπιχείρησιν, δηλαδὴ τὸ σύνολον τῶν τροχιοδρομικῶν ὑπαλλήλων, τίθεται ὑπὸ κρίσιν καὶ καθορίζωνται πλαίσια ἐντὸς τῶν ὁποίων θὰ συντελεσθῇ ὁλόκληρος ἡ διαδικασία, ἡ ὁποία κἄποτε θὰ καταλήξῃ εἰς τὴν καταγγελίαν συμβάσεως, δηλαδὴ τὴν ἀποζημίωσιν, ἢ εἰς τὴν παραμονὴν μὲ μίαν ἄλλην διαφορετικὴν μεταχείρισιν, νὰ ἔλθωμεν καὶ νὰ εἴπωμεν γίνεται ἐξαίρεσις εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς ὀργανώσεως. Ὁπότε τί θὰ συμβῇ, ἐὰν ἔχωμεν μίαν κρίσιν διὰ τὸ Προεδρεῖον, ἡ ἀποζημίωσις, τὴν ὁποίαν θὰ πάρῃ τὸ Προεδρεῖον, θὰ εἶναι 4 ἢ 14 φορὲς μεγαλειτέρα ἀπὸ τὴν ἀποζημίωσιν τὴν ὁποίαν θὰ πάρῃ ὁ ἁπλοῦς τροχιοδρομικός. Αὐτὴν τὴν διάκρισιν, ἐγὼ δὲν τὴν ἀντιλαμβάνομαι καὶ ἐὰν ἀκόμη ἕνας ὑπουργὸς ἔφερε μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία θὰ ἀπέβλεπεν εἰς μίαν ἰδιαιτέραν μεταχείρισιν τοῦ Προεδρείου, θὰ ἔπρεπε ἡ Βουλὴ νὰ ἀντιταχθῇ καὶ νὰ διαμαρτυρηθῇ καὶ νὰ μὴ δεχθῇ τὴν ἰδιαιτέραν μεταχείρισιν.

§132Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὑπάρχουν εἰδικοὶ λόγοι εἰς ὅσα λέγω. Ἐάν, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἀπολύσεις, φθάσωμεν εἰς τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἡ Ἑταιρεία δικαίως θὰ κρίνῃ, νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι ἐπὶ τῶν στελεχῶν τῶν συνδικαλιστικῶν, θὰ κρίνῃ ἀδίκως. Ὅταν ἔχετε αὐτὸ ὡς δεδομένον, θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ ἄρετε τοὺς προστατευτικοὺς νόμους. Πέραν αὐτοῦ, δικαίωμα καταγγελίας συμβάσεως ἔχει ὁ οἱοσδήποτε ἐργοστασιάρχης, διατὶ καὶ ἐκεῖ δὲν αἴρετε τὸν προστατευτικὸν νόμον διὰ τὰ συνδικαλιστικὰ στελέχη; Συνεπῶς, ὑπάρχουν λόγοι νὰ μὴ τὸν ἄρετε, διὰ νὰ ἔχωμεν τὸν συνδικαλισμόν, διότι ὁ συνδικαλισμὸς ἀποτελεῖ κοινωνικὴν πρόοδον. Πέραν αὐτοῦ, ἡ Ἑταιρεία ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ Α. Ν. 537)1947 περὶ ἡμερησίας ἐργασίας ὑπαλληλικοῦ προσωπικοῦ ἀνωνύμων ἑταιρειῶν. Τὸ ὑπαλληλικὸν προσωπικὸν τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν ἔχει 7ωρον. Αὐτὸ πρέπει νὰ ἰσχύῃ διὰ τὸ ὑπαλληλικὸν προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ. Μὲ τὸ ἄρθρον 10, καταργεῖται καὶ αὐτὸς ὁ προστατευτικὸς νόμος. Θὰ ἐργάζωνται 8ωρον. Μὲ τὸ ἄρθρον 8 τῆς συμφωνίας καὶ τὸ ἄρθρον 10 τῆς συμβάσεως, τὸ ὡράριον ἐργασίας, τὸ ἰσχῦον διὰ τοὺς αὐτοκινητιστάς, ἐπεκτείνεται καὶ εἰς τοὺς τροχιοδρομικούς. Ἀντὶ τὸ ὡράριον ἐργασίας τῶν τροχιοδρομικῶν νὰ ἐπεκτείνεται εἰς τοὺς αὐτοκινητιστάς, εἰς μίαν ἐργασίαν ἡ ὁποία δὲν ἔχει φθάσει εἰς τὴν τελειότητα, ἡμεῖς παίρνουμε τὸ ὡράριον ἐργασίας τῶν αὐτοκινητιστῶν καὶ τὸ ἐφαρμόζομεν εἰς τοὺς τροχιοδρομικούς. Οἱ τροχιοδρομικοὶ ἔχουν ἕνα κανονισμὸν καὶ ὁ κανονισμὸς αὐτὸς ἠμπορεῖ νὰ προβλέπῃ τὰ πάντα, ἢ ἠμπορεῖ νὰ προβλέψῃ, διότι σύμφωνα μὲ τὸν νόμον, ὑπάρχει δικαίωμα ἀναμορφώσεως τοῦ κανονισμοῦ ἀπὸ τὸ Γενικὸν Συμβούλιον Κοινωνικῆς Πολιτικῆς. Διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς, θὰ ἰσχύουν διπλοῖ κανονισμοί. Ὡρισμένα πράγματα θὰ ρυθμίζωνται ἀπὸ τὸν κανονισμὸν τῶν αὐτοκινητιστῶν καὶ ὡρισμένα πράγματα ἀπὸ τὸν κανονισμὸν περὶ τροχιοδρομικῶν καὶ σιδηροδρομικῶν. Δὲν ὑπάρχει λόγος ἡ διάταξις ὡρῶν ἐργασίας, ἡ ἰσχύουσα διὰ τοὺς αὐτοκινητιστάς, νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τοὺς τροχιοδρομικούς. Εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα εἰς τὰ μέσα προστασίας τῶν δικαιωμάτων τῶν τροχιοδρομικῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 9 τῆς συμφωνίας, ἀπαλλάσσεται ἡ ΗΕΜ καταβολῆς ἐλλειμμάτων πρὸς τὸ ΙΚΑ. Εἰς τὴν σύμβασιν τοῦ 1957 ὑπῆρχεν ἡ παράγραφος 1 τοῦ ἄρθρου 12, ἡ ὁποία ἔλεγεν, ὅτι οἱ τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι θὰ πᾶνε ὡς συνταξιοῦχοι εἰς τὸ ΙΚΑ, θὰ τὸν ἐπεβάρυνον τόσον, ὥστε νὰ παρουσιασθοῦν ἐλλείμματα, λόγῳ αὐξήσεως τῶν συνταξιούχων κλπ., τὰ ἐλλείμματα θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ καταβάλῃ ἡ ΗΕΜ. Τώρα ἀπαλλάσσεται. Διαμαρτύρεται τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ ΙΚΑ, διαμαρτύρονται οἱ συνταξιοῦχοι. Προβλέπεται, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ μία δαπάνη 500 ἑκατομμυρίων. Προβλέπεται, δηλαδή, ὅτι τὸ 10λεπτον ποὺ θὰ πηγαίνῃ εἰς τὸ ΙΚΑ, δὲν θὰ ἐπαρκέσῃ διὰ τὴν κάλυψιν τῆς ἐπιβαρύνσεως καὶ ὅπως γνωρίζετε, τὸ ΙΚΑ εὑρίσκεται εἰς κακὴν κατάστασιν. Ὑμεῖς, λέγετε, τὸ 10λεπτον θὰ ἐπαρκέσῃ. Ἐγὼ θέλετε νὰ τὸ δεχθῶ, ὅτι θὰ ἐπαρκέσῃ; Ἐὰν ἡ Ἑταιρεία ἐδέχετο, ὅτι θὰ ἐπαρκέσῃ, θὰ ἄφηνε τὴν διάταξιν νὰ ἰσχύῃ, ὅτι αὐτὴ θὰ καλύπτῃ καὶ τὰ τυχὸν ἐλλείμματα, ἀλλὰ ἡ Ἑταιρεία κάμνει τοὺς ὑπολογισμούς της καὶ βλέπει, ὅτι δὲν θὰ ἐπαρκέσῃ καὶ τὴν διάταξιν, ὅτι αὐτὴ θὰ καταβάλῃ τὰ ἐλλείμματα, ἔρχεται μὲ τὴν συμφωνίαν τοῦ 1958–59 καὶ τὴν καταργεῖ αὐτὴν τὴν διάταξιν καὶ ἀπαλλάσσεται πέραν τοῦ 10λέπτου. Κανένα ἄλλο στοιχεῖον δὲν ὑπάρχει. Αὐτὸ πρέπει πάρα πολὺ νὰ τὸ προσέξωμεν. Δὲν καθορίζεται ποσοστὸν ἐπὶ τοῖς ἑκατόν, ἀλλὰ καθορίζεται, ὅτι ὅλα θὰ καλύπτωνται ἀπὸ τὸ 10λεπτον. Εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔχομεν μίαν ἀστάθειαν οἰκονομικήν. Τὸ νόμισμά μας ὑπέστη ἀναπροσαρμογάς. Τὸ 10λεπτον θὰ ἐξανεμισθῇ, τὸ 10λεπτον δὲν θὰ εἶναι τίποτε καὶ ἡ ἐπιβάρυνσις θὰ ἐπιπέσῃ ἐπὶ ἄλλων συνταξιούχων. Ἠμποροῦσε, ἀντὶ νὰ καθορίσῃ 10λεπτον, νὰ καθορίσῃ τόσον ἐπὶ τοῖς ἑκατόν. Καὶ πέραν αὐτοῦ, νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις ποὺ ἐτέθη εἰς τὴν σύμβασιν ποὺ ὑπεγράφη τὸ 1957 καὶ προβλέπει τὴν κάλυψιν τῶν ἐλλειμμάτων. Διατὶ νὰ τὴν ἐγκαταλείψωμεν καὶ νὰ ἀφήσωμεν τὸ ΙΚΑ ἔκθετον; Ἡ Ὁμοσπονδία Συνταξιούχων καὶ ἡ Ὁμοσπονδία τοῦ ὑπαλληλικοῦ προσωπικοῦ τοῦ ΙΚΑ, ἄνθρωποι μορφωμένοι, μὲ ἀσφαλιστικὴν πεῖραν, ὑπολογίζουν καὶ βλέπουν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἵδρυμα ν’ ἀνταποκριθῇ εἰς τοὺς 400 συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ ΙΚΑ. Νομίζω, ὅτι ἔχομεν περίπου 1500, θὰ ἔχωμεν καὶ ἄλλους 600, δηλαδὴ 2100 συνταξιούχους περίπου. Εἶναι ἕνας πολὺ μεγάλος ἀριθμός.

§133Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι ἀκριβὲς αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε. Τὸ Ι.Κ.Α. ἔχει ἐντελῶς διάφορον γνώμην ἀπὸ αὐτό, τὸ ὁποῖον σεῖς ὑπεστηρίξατε. Συγκεκριμένως, ἀπαντᾷ σχετικῶς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ὡς ἑξῆς: «Θεωροῦντες, ὅτι ἡ μελετωμένη συγχώνευσις, ὑπερβάλλουσα ὅλας τὰς λαβούσας χώραν προηγουμένας εἰς ὑπερευνοϊκὴν μεταχείρισιν....................... ..................... (ἀναγινώσκει) .......................». Δηλαδή, τὸ Ι.Κ.Α. διαμαρτύρεται διὰ τὴν ὑπερευνοϊκὴν μεταχείρισιν, ἡ ὁποία γίνεται εἰς τοὺς τροχιοδρομικούς.

§134Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, διαμαρτύρεται τὸ ΙΚΑ διατί; Ἐὰν εἶχε χρήματα τὸ ΙΚΑ καὶ ἐκαλύπτοντο αὐτά, δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ διαμαρτυθῇ. Διαμαρτύρεται διότι δὲν ἐπαρκοῦν τὰ μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα τὸ ἐφοδιάζετε, διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἑπομένως ἔχουν δίκαιον οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὑπάλληλοι καὶ οἱ τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν νὰ καλύπτωνται τὰ ἐλλείμματα. Ὅσον ἀφορᾷ αὐτοὺς ποὺ πρόκειται νὰ ἀπολυθοῦν, θὰ ἀπολυθοῦν, κατὰ τοὺς ὑπολογισμούς, περὶ τοὺς 600 ὑπάλληλοι, ἡ ἀποζημίωσις δὲ ποὺ θὰ πάρουν θὰ εἶναι ἡ ἀποζημίωσις τοῦ νόμου 2112 διὰ τοὺς ὑπαλλήλους, τὰ ¾ αὐτῆς διὰ τοὺς οἰκογενειάρχας τοῦ ἐργατοτεχνικοῦ προσωπικοῦ καὶ τὸ ½ διὰ τοὺς μὴ οἰκογενειάρχας. Νομίζω, ὅτι διὰ τοῦ τοιούτου καθορισμοῦ ἀδικοῦνται οἱ τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην μιᾶς σοβαρᾶς ἀποζημιώσεως διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀναπροσαρμοσθοῦν, εἰς τὴν ἡλικίαν ποὺ βρίσκονται, καὶ νὰ ἐξεύρουν μίαν ἄλλην ἐργασίαν. Καὶ ἀδικοῦνται, διότι ἀπὸ παλαιὰ ἡ Ἑταιρία κατέβαλε καὶ πλέον αὐτῶν, τὰ ὁποῖα τώρα καθορίζονται, τόσον διὰ τὴν ΗΕΜ, ὅσον καὶ διὰ τοὺς Ἠλεκτρικοὺς Σιδηροδρόμους, ἀλλὰ καὶ εἰδικώτερον διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς. Ὑπῆρχε μία ἐπιστολὴ τοῦ Τάλμποτ, ἡ ὁποία ναὶ μέν, σύμφωνα μὲ ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων, θὰ ἴσχυε διὰ τοὺς ἤδη ἐργαζομένους, ἀλλ’ εἶχε δημιουργήσει μίαν παράδοσιν καὶ ἡ Ἑταιρία πάντοτε εἰς τοὺς ἀπολυομένους κατέβαλε πέραν τῆς ἀποζημιώσεως τοῦ Ν. 2112 —πολλὲς φορὲς ἔφθανεν ἡ ἀποζημίωσις χρόνος καὶ μισθός. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀπαράδεκτον πρὸ 37 ἐτῶν νὰ λαμβάνωνται μέτρα προστασίας διὰ τοὺς ἐργαζομένους πολὺ καλύτερα ἀπὸ αὐτά, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται σήμερον. Ὅταν ὑπεγράφη ἡ ἀρχικὴ σύμβασις μὲ τὴν Πάουερ ὁ ἁρμόδιος ἐκ μέρους τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας ἔστειλε μίαν ἐπιστολὴν εἰς τὸν ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας καὶ ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας. Κύριε ὑπουργέ, εἰς ἐπεξήγησιν καὶ συμπλήρωσιν τῶν ὑφ’ ἡμῶν ἀναλαμβανομένων ὑποχρεώσεων διὰ τοῦ ἄρθρον 6.............. .............. (ἀναγινώσκει).................. πάντως οὐχὶ μικρότερον τῶν τριῶν μηνῶν». Δηλαδή, πρὸ 37 ἐτῶν ἡ Ἑταιρία ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τοποθετήσῃ τοὺς ἀπολυομένους λόγῳ καταργήσεως θέσεως εἰς τὶς ἄλλες Ἑταιρίες καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ἀπολύσῃ, νὰ καταβάλῃ εἰς ἕκαστον ἕνα μισθὸν δι’ ἕκαστον ἔτος ὑπηρεσίας.

§135Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καὶ ἐπρόκειτο περὶ ὑπαλλήλων προκατόχων τῶν ἰδικῶν της.

§136Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Βεβαίως. Τῶν Ἑταιριῶν ποὺ ὑπῆρχον.

§137Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Καὶ αἱ ὁποῖαι εἶχον συγχωνευθῆ μὲ τὴν Ἑταιρίαν.

§138Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τότε ἐπροστάτευε καὶ τοὺς ξένους, τώρα δὲν προστατεύει οὔτε τοὺς δικούς της. Σήμερον δὲν ὑπάρχει καμμία τέτοια ὑποχρέωσις οὔτε κατεβλήθη προσπάθεια τοποθετήσεως τῶν ἀπολυθησομένων εἰς τὶς ἄλλες Ἑταιρίες, οἱ ὁποῖες καλύπτονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν σύμβασιν. Βεβαίως, θὰ ἰσχυρισθοῦν, ὅτι δὲν ὑπάρχει τέτοιο δικαίωμα, ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει αὐτὴ ἡ ἐπιστολὴ Τάλμποτ ἴσχυσε καὶ ἰσχύει ἀκόμη εἰς τὴν Ἠλεκτρικὴν Ἑταιρίαν διὰ τὸ ἤδη ὑπάρχον προσωπικόν. Ἰσχύει καὶ εἰς τὴν Ἑταιρίαν Μεταφορῶν, ποὺ πάντοτε ἔδιδε ἀποζημίωσιν μεγαλυτέραν τοῦ νόμου 2112. Ἰσχύει κατ’ ἄλλον τρόπον διὰ τοὺς Ἠλεκτρικοὺς Σιδηροδρόμους, οἱ ὁποῖοι δίδουν τὴν ἀποζημίωσιν τοῦ νόμου αὐτοῦ καί, ἐπὶ πλέον, ½ μισθοῦ διὰ κάθε χρόνο ὑπηρεσίας, μέχρι 18 μισθῶν, ἀπὸ τὸ Ταμεῖον τὸ δικό της, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ Ταμεῖον Προνοίας. Αὐτὰ τὰ προστατευτικὰ μέτρα, ποὺ εἶχον ληφθῆ πρὸ 35 ἐτῶν, δὲν τὰ παίρνομεν σήμερα καί, δεύτερον, τὴν παράδοσιν ποὺ ὑπῆρχεν, ἔστω καὶ ἂν δὲν ὑπεχρεοῦτο διὰ τὸ ἤδη ὑπάρχον προσωπικὸν ἡ Ἑταιρεία, δὲν θέλομεν νὰ πιέσωμεν τὴν Ἑταιρίαν νὰ τὴν τηρήσῃ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι φεύγουν μὲ αὐτὲς τὶς ἀποζημιώσεις, οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι ἀποζημιώσεις, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος τέτοιας ἡλικίας νὰ προσαρμοσθῇ εὔκολα εἰς ἄλλην ἐργασίαν καὶ νὰ συντηρήσῃ τὴν οἰκογένειάν του. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου ἡ σύμβασις ἐκακομεταχειρίσθηκε τοὺς ἐργαζομένους. Τί θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ εἰδικὰ διὰ τοὺς ἐργαζομένους, κ. συνάδελφοι; Θὰ ἔπρεπε, ἁπλούστατα, νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐθελουσία ἔξοδος. Σήμερα πάρα πολλοί, εἴτε διότι ἔχουν κουρασθῆ, εἴτε διότι ἔχουν δημιουργήσει ἕνα τρόπον ζωῆς, εἴτε, ἐν πάσῃ περιπτώσει, διότι βλέπουν, ὅτι μποροῦν κἄπου νὰ προσαρμοσθοῦν καλύτερα, θὰ ἤθελαν νὰ πάρουν μίαν ἀποζημίωσιν καὶ νὰ φύγουν. Πρῶτον μέτρον, λοιπόν, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἐθελουσία ἔξοδος. Δεύτερον, θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ μία προσπάθεια τοποθετήσεως τῶν ἀπολυομένων εἰς τὶς ἀδελφὲς Ἑταιρίες. Μὲ ὀλίγην καλὴν θέλησιν θὰ ἦτο δυνατὸν ἕνας ὡρισμένος ἀριθμὸς ἐξ αὐτῶν νὰ καλυφθῇ, δεδομένου, ὅτι ἡ εἰδικότης εἶναι ἡ αὐτή. Θὰ ἔπρεπε, ἐπίσης, νὰ γίνῃ προσπάθεια νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὴν ἀνάδοχον Ἑταιρίαν, διότι προβλέπεται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις παίρνει τὸ δικαίωμα νὰ δώσῃ αὐτὲς τὶς γραμμὲς εἰς ἄλλην Ἑταιρίαν. Θὰ ἦτο δυνατόν, λοιπόν, νὰ προβλεφθῇ ἀπὸ τώρα καὶ νὰ ὑπάρχῃ ἕνας ὅρος, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπογραφῇ σύμβασις ἂν αὐτὸ τὸ προσωπικὸν δὲν καλυφθῇ. Ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα (ἐθελουσία ἔξοδος, περιορισμὸς εἰς τὶς ἀπολύσεις —ἂς κρατήσῃ, ἐπὶ τέλους ἡ Ἑταιρεία δι’ ὡρισμένον διάστημα καὶ ὑπεράριθμον προσωπικὸν— καὶ ἡ τοποθέτησις εἰς τὴν ἀνάδοχον Ἑταιρίαν) θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ καλύψουν αὐτοὺς τοὺς 600 ὑπαλλήλους, τοὺς ὁποίους σήμερα ἀφήνομεν ἐκθέτους, ἄνευ ἐργασίας, ἐνῷ γνωρίζομεν τί ἀνεργία ὑπάρχει.

§139Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Λαμβάνεται πρόνοια διὰ τὴν τοποθέτησιν.

§140Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, λαμβάνεται πρόνοια, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ προσπαθήσῃ νὰ προσλάβῃ ἡ νέα Ἑταιρεία ὑπαλλήλους καὶ τροχιοδρομικούς...

§141Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν πρόκειται περὶ Ἑταιρείας. Εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ γίνῃ μία Κοινοπραξία. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκ τῶν προτέρων, διὰ τοῦ νόμου, νὰ ἐπιβάλωμεν αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγετε. Ἡ πρόθεσίς μας εἶναι νὰ πραγματοποιήσωμεν αὐτό. Θὰ τὸ ἐπιδιώξωμεν —καὶ τὸ λέγει ὁ νόμος— ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλωμεν.

§142Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Νομίζω, ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ἐπιβάλωμεν. Μποροῦσε δηλαδή, ὅπως παίρνετε ὅλες τὶς ἐξουσίες νὰ ρυθμίσετε αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ εὕρετε τὸν ἀνάδοχον, νὰ κάμετε τὴν σύμβασιν μὲ πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου κλπ., ἠμποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ μία δέσμευσις ἀπὸ τὸν νόμον, ποὺ θὰ ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ τὴν λάβῃ ὑπ’ ὄψει του ὁ ἀνάδοχος ποὺ θὰ ἤρχετο νὰ ἀναλάβῃ τὰς συγκοινωνίας, ὅτι οἱ ἀπολυόμενοι ἀπὸ τὴν Ἡλεκτρικὴν Ἑταιρείαν νὰ τοποθετηθοῦν εἰς αὐτὸν τὸν Ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος θὰ γίνῃ καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἤρχετο νὰ ὑπογράψῃ μίαν νέαν σύμβασιν, θὰ ἔβλεπεν, ὅτι ὑπάρχει μία δημιουργημένη κατάστασις.

§143Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Σχετικῶς μὲ τὰς ἀποζημιώσεις, εἴπατε, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ τύχουν ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως. Ἀλλὰ καὶ πράγματι, τυγχάνουν τοιαύτης, δεδομένου, ὅτι αἱ χορηγούμεναι ἀποζημιώσεις εἶναι κατὰ πολὺ βελτιωμέναι. Νομίζω, ὅτι τοιαύτην μεταχείρισιν εἰς οὐδεμίαν ἄλλην περίπτωσιν ἔχομεν δώσει.

§144Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δὲν πρέπει νὰ προσπαθοῦμε νὰ χρυσώσωμεν τὸ χάπι, τὸ ὁποῖον θὰ καταπιοῦν οἱ Τροχιοδρομικοί. Εἴπατε, ὅτι διὰ τοὺς συνταξιούχους διπλασιάζεται ἡ ἀποζημίωσις. Ἐγὼ εἶπον, ὅτι λαμβάνουν ἐκ τοῦ νόμου 2112, ἄρα παίρνουν αὐτὴν τὴν ἀποζημίωσιν. Ἀλλὰ ὅταν λέγετε, ὅτι δίδεται εἰς τοὺς ἐργατοτεχνίτας ἀνωτέρα σύνταξις, ἐσκέφθητε τί τοὺς ἀφαιρεῖτε; Τοὺς στερεῖτε τὴν μονιμότητα τὴν ὁποίαν εἶχον, βάσει τῆς ὁποίας ἡ ἑταιρεία, δὲν ἐδικαιοῦτο νὰ τοὺς ἀπολύσῃ, ἐκτὸς λόγῳ πειθαρχικοῦ παραπτώματος. Τοὺς στερεῖτε τῆς ἐργασίας. Ἐργάζονται ἐκεῖ ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους, εἶναι μόνιμοι καὶ πρέπει νὰ τηρηθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασίς των. Πέραν αὐτῶν θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ διατηρηθοῦν οἱ προστατευτικοὶ νόμοι καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νόμοι, οἱ ὁποῖοι ἐψηφίσθησαν διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἐργαζομένων, νὰ αἴρωνται διὰ τῆς ἐξαιρέσεως τῆς ἐφαρμογῆς των. Τὸ ἴδιον ἰσχύει διὰ τὰ συνδικαλιστικὰ στελέχη, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν στοιχεῖον κοινωνικῆς ἐξελίξεως καὶ πρέπει νὰ προστατεύωνται καὶ ὄχι νὰ ἐγκαταλείπωνται εἰς τὴν διάθεσιν τῶν ἐργοδοτῶν.

§145Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ἡ ἀναστολὴ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νόμων, περὶ προστασίας τῶν συνδικαλιστικῶν στελεχῶν, συντελεῖται μόνον, ὅταν πρόκειται περὶ ὁλοσχεροῦς καταργήσεως κλάδου ἢ ὑπηρεσίας. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κρατηθῇ ἕνας ὑπάλληλος, ὅταν καταργῆται ὁλόκληρος ἡ ὑπηρεσία; Εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις. Ἐκτὸς ἐὰν θέλετε τὰ συνδικαλιστικὰ στελέχη νὰ ἐκμεταλλεύωνται διὰ προσωπικήν των ὠφέλειαν τὴν ἰδιότητά των εἰς βάρος τῶν συναδέλφων των.

§146Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἀνάλογος διάταξις προστασίας τῶν ἀπολυομένων ὑπάρχει εἰς τὴν σύμβασιν μὲ τὸν Ο.Α.Σ.Θ. Διατὶ ἐκεῖ ὑποχρεοῦται ὁ Ὀργανισμὸς νὰ προσλάβῃ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὴν παλαιὰν ἑταιρείαν καὶ ἐδῶ δὲν λαμβάνεται ἀνάλογον μέτρον; Θὰ ἔπρεπε καὶ ἐδῶ νὰ τοποθετοῦνται οἱ ἀπολυόμενοι, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ προστασία. Ἐπίσης, ὁλόκληρον τὸ δεκάλεπτον νὰ πηγαίνῃ εἰς τὸ Ι.Κ.Α. καὶ νὰ ὑποχρεοῦται ἡ Ἑταιρεία εἰς τὴν κάλυψιν τῶν ἐλλειμμάτων. Σχετικὴ διάταξις τοῦ Ο.Α.Σ.Θ. λέγει, ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ Ὀργανισμὸς νὰ καταβάλῃ 10 ἑκατομμύρια καὶ ἐὰν δὲν ἐπαρκέσουν θὰ καλύπτῃ τὸ ἔλλειμμα. Πῶς προκειμένου περὶ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ ἐπιβάλλετε αὐτὰ καὶ προκειμένου περὶ ξένης Ἑταιρείας δὲν τὰ ἐπιβάλλετε; Ὅσον ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῶν συνταξιούχων μόνον ἕνα 20% εἶναι ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων ἡ θέσις βελτιοῦται. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ὁ μεγάλος ὄγκος πηγαίνει εἰς τὰς 550 δραχμάς. Δὲν παραγνωρίζω, ὅτι γίνεται μία ἐνίσχυσις τῶν συντάξεων, ἀλλὰ τὸ μέγιστον ποσοστὸν τῶν συνταξιούχων θὰ λαμβάνῃ 550 δραχμάς, δηλαδὴ ποσὸν ἀνεπαρκέστατον διὰ στοιχειώδη συντήρησιν.

§147Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ὁ προηγηθεὶς ὑμῶν εἰς τὸ βῆμα διεξεδίκησε τὴν πατρότητα τοῦ Ταμείου Τροχιοδρομικῶν. Δὲν ἠθέλησα νὰ τὸν διακόψω. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, ὅμως ποὺ ὁμιλεῖται περὶ τῶν συντάξεων τῶν 550 καὶ περὶ εἰκοσαετοῦς προϋπηρεσίας, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω τοῦτο. Ἤδη, διὰ τοὺς ἔχοντας 20 ἐτῶν ὑπηρεσίαν ἐξασφαλίζομεν σύνταξιν βελτιωμένην. Ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ εἴπητε, κ. συνάδελφε, καὶ σεῖς οἱ ὁποῖοι εἴχατε κάμει τὸν Ὀργανισμόν, ποίαν προστασίαν ἐχορηγήσατε εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον 19 ἐτῶν καὶ 5 μηνῶν προϋπηρεσίαν; Μήπως αὐτοὶ ἐπετάχθησαν εἰς τοὺς δρόμους χωρὶς καμμίαν ἀπολύτως σύνταξιν;

§148Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, τὸ Καταστατικὸν τοῦ Ταμείου Συντάξεως Τροχιοδρομικῶν προβλέπει, ὅτι ὅταν ἀπολυθῇ εἰς 20 χρόνια, ἔστω καὶ ἂν εἶναι 40 χρόνων, παίρνει σύνταξιν.

§149Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Μόνον διὰ τὴν ἀνικανότητα. Ὑπάρχουν καὶ σήμερον ἀπολυμένοι, οἱ ὁποῖοι κάνουν ἀγῶνας μήπως κατορθώσουν καὶ περιληφθοῦν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου. Ὑπάρχουν Τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχον 19 ἐτῶν καὶ 5 μηνῶν ὑπηρεσίαν καὶ δὲν ἐπῆραν οὐδεμίαν σύνταξιν.

§150Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὅλα τὰ Καταστατικὰ ἔχουν ὡρισμένα ὅρια. Τώρα ὅμως, μὲ τὸ νομοθέτημά σας, ἂν δὲν φθάσουν τὰ 60 χρόνια, ὁσαδήποτε χρόνια ὑπηρεσίας καὶ ἂν ἔχουν, δὲν θὰ πάρουν σύνταξιν.

§151Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀπολυθοῦν δὲν παίρνουν σύνταξιν; Ποῦ τὸ εὑρήκατε; Αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀπολυθοῦν βάσει τῶν προϋποθέσεων, θὰ πάρουν σύνταξιν.

§152Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπουσίαζα καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς ἰσχυρίσθη, ὅτι ἀνακριβῶς ἐγὼ ἐβεβαίωσα τὴν Βουλήν.

§153Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δὲν εἶπε τέτοιο πρᾶγμα.

§154Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Εἶπον, ὅτι ἦτο 20 ἔτη. Κάπου θὰ σταματήσωμεν, διότι εἶπον, ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καὶ 19 χρόνια καὶ δὲν ἐπῆραν τίποτε.

§155Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Καὶ ἂν ἔχουν 28 ἔτη ὡς εἰσπράκτορες ἢ 25 ἔτη ὡς ὁδηγοί, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξέλθουν δικαιοῦνται πλήρους συντάξεως; Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξέλθουν εἰς ἡλικίαν 60 ἐτῶν καὶ ἔχουν 10ετῆ ὑπηρεσίαν, ἐπίσης δικαιοῦνται συντάξεως. Ὁμοίως ἂν εἶναι 50 ἐτῶν θὰ πάρουν σύνταξιν μειωμένην καὶ κάτω τῶν 50 ἐτῶν δὲν θὰ πάρουν σύνταξιν. Ποῦ εἶναι ἐκεῖνο τὸ περὶ 20 ἐτῶν τὸ ὁποῖον ἀνεφέρατε; Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον βγῆ μὲ τὰς προϋποθέσεις τοῦ Ταμείου καὶ εἶναι ἤδη συνταξιοῦχοι, προβλέπεται, ὅτι θὰ πάρουν, φυσικά, τὸ κατώτατον ὅριον τῆς συντάξεως τοῦ Ι.Κ.Α.

§156Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Εἶναι ἡ ἀπάντησις αὐτὸ ποὺ ἰσχυριζόμεθα, ὅτι ὅταν ἔχουν ὑπηρεσίαν 20–25 ἐτῶν, νὰ δικαιωθοῦν μιᾶς συντάξεως. Καὶ λέγει ὁ κ. Ζάκκας, ὁ ὁποῖος ἔχει πράγματι τὴν πατρότητα τοῦ Ταμείου, ὅταν ἐγένετο ἡ σύμβασις τῆς Η.Ε.Μ., δὲν προέβλεψε διὰ τοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπελύοντο εἰς ὑπηρεσίαν 19 ἐτῶν καὶ 5 μηνῶν. Αὐτοὶ δὲν ἔπαιρναν καμμίαν σύνταξιν.

§157Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Πρέπει νὰ μείνωμεν εἰς τὰς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως τῶν τροχιοδρομικῶν. Νὰ ἐξέρχωνται δηλαδὴ μὲ τὰς προϋποθέσεις τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ Ταμείου των καὶ νὰ λαμβάνουν συντάξεις συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Ι.Κ.Α. Αὐτὸ ζητοῦν οἱ Τροχιοδρομικοί. Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ σχετικὴ τροποποίησις τῆς διατάξεως, διότι δὲν πρόκειται περὶ τῆς συμβάσεως, ἀλλὰ τοῦ τροποποιουμένου νόμου. Καὶ πρέπει ὁ κ. ὑπουργός, νὰ μελετήσῃ καὶ νὰ δεχθῇ τὴν ἐφαρμογὴν ἐν προκειμένῳ τῆς ἀναλόγου διατάξεως, ἡ ὁποία περιελήφθη εἰς τὴν σύμβασιν τοῦ Ο.Α.Σ.Θ. Ὅταν ἔγινε τὸ Καταστατικὸν συντάξεως τῆς ΗΕΜ ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν του τὰς ἰδιομορφίας τοῦ ἐπαγγέλματος καὶ ἔδωσεν ἀνάλογον προστασίαν. Αὐτὴ ἡ προστασία πρέπει νὰ διατηρηθῇ. Εἶναι ἀνάγκη οἱ τροχιοδρομικοὶ νὰ ἐξέρχωνται μὲ τὰς προϋποθέσεις τοῦ Ταμείου των καὶ νὰ συνταξιοδοτοῦνται κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ΙΚΑ. Ἐπίσης θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ μέριμνα, ὥστε καὶ αὐτοὶ ποὺ ἀπελύθησαν κατὰ τὸ τελευταῖον διάστημα, νὰ προστατευθοῦν. Θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ληφθῇ μέριμνα προστασίας καὶ δι’ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν ἀνάδοχον ἑταιρείαν. Ἀνέφερα, κύριοι συνάδελφοι, βασικὰς ἐλλείψεις τῆς συμβάσεως. Ἀνέφερα βασικὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ὅμως εἶναι διατάξεις ἀποικιοκρατικαί. Καὶ δι’ ὅλας αὐτὰς τὰς παραχωρήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν πρὸς τὴν Ἑταιρείαν, τί ἐπέτυχεν ὡς ἀντάλλαγμα ἡ Κυβέρνησις; Ἐπέτυχε, λέγει ἡ Κυβέρνησις, τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν τροχιοδρόμων καὶ τὴν ἀνακατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου. Ἡ Ἑταιρεία, ὅμως, θὰ ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ἐγκαταλείψῃ τὰς γραμμὰς αὐτὰς ἢ νὰ ἀνανεώσῃ τὸ τροχαῖον ὑλικόν της. Καὶ ἐνῷ ἦτο δυνατὸν νὰ κηρυχθῇ ἔκπτωτος ἡ Ἑταιρεία, διότι πολλάκις παρεβίασε τὴν σύμβασιν καὶ τὰς συμφωνίας, ἡμεῖς ἐρχόμεθα καὶ παραγνωρίζομεν τὸν παράγοντα αὐτὸν καὶ διατηροῦμεν τὴν μισητὴν εἰς τὸν λαὸν Ἑταιρείαν. Διότι παρ’ ὅλα τὰ λεγόμενα, ὅτι τὸ συγκοινωνιακὸν δίκτυον τῆς Η. Ε.Μ. περιορίζεται, τὸ ἀντίθετον θὰ συμβῇ. Διότι καὶ εἰς νέους συγκοινωνιακοὺς κόμβους, δύναται νὰ εἰσέλθῃ ἀλλὰ καὶ τὰς γραμμὰς τὰς ὁποίας ἐγκαταλείπει, εἶναι δυνατὸν νὰ τὰς ἐπανακτήσῃ μὲ νέους συμφερωτέρους ὅρους, ἐὰν γίνῃ τελικῶς ἡ ἀνάδοχος Ἑταιρεία. Ἐλέχθη ἐπίσης, ὅτι ὑπῆρξεν ἐπιτυχία τοῦ Κράτους ἡ παραίτησις τῆς Ἑταιρείας ἐκ τῆς ἀπαιτήσεως 92 ἑκατομ. δραχμῶν διὰ τὰ ὁποῖα εἶχε προσφύγει εἰς τὴν διαιτησίαν. Ποῦ εἶναι ὅμως αἱ ἀπαιτήσεις αἱ ἰδικαί μας; Τί ἔγιναν αἱ ἀπαιτήσεις τοῦ δημοσίου, ἐφ’ ὅσον ἡ Ἑταιρεία ἀποδεδειγμένως ποτὲ δὲν ἐτήρησε τὰς ὑποχρεώσεις της ἔναντι αὐτοῦ; Καὶ ὅμως ἡμεῖς κατωρθώσαμεν ὄχι μόνον νὰ μὴ ἔχωμεν ἀπαιτήσεις, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἐμφανίζωμεν τὴν Ἑταιρείαν ὡς ἔχουσαν ἀπαιτήσεις ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου. Εἶναι καὶ αὐτὸς ἕνας τρόπος ἐκβιασμοῦ τῆς Ἑταιρείας νὰ ἐπιβάλῃ τοὺς ὅρους της, τοὺς ὁποίους τελικῶς καὶ ἐπέβαλεν. Καὶ πέραν ὅμως αὐτῶν ἐνεφανίσθημεν ὡς ἐπιτυχόντες ἀπὸ τὴν Ἑταιρείαν νὰ δεχθῇ νὰ φορολογηθῇ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ 20λέπτου. Μὰ ἦτο ἀνάγκη, κύριοι συνάδελφοι, νὰ παρακαλέσωμεν τὴν Ἑταιρείαν νὰ δεχθῇ τὴν φορολογίαν αὐτήν; Δὲν ἠδυνάμεθα μόνοι μας, δι’ ἑνὸς νόμου νὰ φορολογήσωμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν; Τί εἴδους πλεονεκτήματα εἶναι αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐπετύχομεν ἀπὸ τὴν Ἑταιρείαν; Ἐνεφανίσθη ἐπίσης ὡς ἐπιτυχία τοῦ Κράτους, ἡ παραχώρησις ἑνὸς 10λέπτου ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας διὰ τὸ Ι.Κ.Α. Τὸ 10λεπτον, ὅμως αὐτό, κύριοι συνάδελφοι δὲν ἀνήκει εἰς τὴν Ἑταιρείαν, ἀλλὰ εἰς τὸν φορολογούμενον Ἑλληνικὸν λαόν. Συνεπῶς, ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι οὐδὲν πλεονέκτημα ἐπετύχομεν, ἐνῷ ἀντιθέτως, προνόμια πολλὰ παρεχωρήσαμεν, προνόμια, ὅμως, ἀποικιοκρατικῆς μεταχειρίσεως. Καὶ ἐστραγγαλίσαμεν τὰ κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων καὶ κατεδικάσαμεν τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναθεωρήσωμεν τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν συγκοινωνιῶν διὰ τῆς ἱδρύσεως ἑνὸς Ὀργανισμοῦ Δημοσίου Δικαίου κηρύσσοντες ἔκπτωτον μίαν Ἑταιρείαν, ἡ ὁποία ἔχει πράγματι καταστῆ μισητὴ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἐπίσης, ἡ σύμβασις, καταδικάζεται καὶ ἀπὸ τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ ΙΚΑ. Οἱ καταρτίσαντες τὴν σύμβασιν καὶ τοὺς ὅρους αὐτῆς, φέρουν βαρυτάτην εὐθύνην, διότι ἐπέδειξαν ἐπιμέλειαν ὑπὲρ τῆς Ἑταιρείας Η.Ε.Μ., καὶ βαρυτάτην ἀμέλειαν διὰ νὰ μὴ τὴν χαρακτηρίσω ἄλλως πῶς, ἀπέναντι τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι, ἡ σύμβασις αὐτὴ δεσμεύει τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ πρέπει νὰ ἀποδοκιμασθῇ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἡ Ἑταιρεία θὰ πρέπει νὰ κηρυχθῇ διὰ τὰς ἐπανειλημμένας παραβάσεις της ἔκπτωτος καὶ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν γραμμῶν δι’ ἑνὸς Ὀργανισμοῦ νὰ ἀνατεθῇ εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς τὴν ἐποχήν μας, νὰ ὑπογράφωμεν συμβάσεις ἀποικιακοῦ τύπου. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Ι. Κοντοβράκης).

§158ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γιαχνῆς ἔχει τὸν λόγον.

§159Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, πρὸς ἀποκτάστασιν τῆς ἀληθείας, προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ζητημάτων τῆς παρούσης συμβάσεως, εἶμαι ὑποχρεωμένος κατ’ ἀρχὴν νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. ὑφυπουργὸν Συγκοινωνίας κ. Κονίτσαν, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγου διεβεβαίωσε τὸ Σῶμα, ὅτι ἡ Η.Ε.Μ. δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ αὐξήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ εἰσιτηρίου. Τὸν παραπέμπω, ὅμως εἰς τὸ ἄρθρον 13 τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως. Εἰς τὸ τελευταῖον ἐδάφιον τοῦ ὁποίου ἀναγράφονται τὰ ἑξῆς: «......Ἀναγινώσκει)......». Ἐδῶ εἰς τὴν αἴθουσαν εὑρίσκεται καὶ ὁ κ. Κούνδουρος, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε Ὑπουργὸς καὶ δύναται νὰ διαβεβαιώσῃ τὸ πρᾶγμα.

§160Σ. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀνεγνώσατε, εἶχε τεθῆ εἰς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν τοῦ 1925 καὶ ἐπανελήφθη καὶ εἰς τὴν σύμβασιν τοῦ 1957, διότι ἀπετέλει βασικὸν ὅρον τῆς συμβάσεως τοῦ 1925.

§161Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἦτο παλαιὸν φαγητὸν τὸ ὁποῖον ξαναζεστάναμε διὰ τῶν συμβάσεων τοῦ 1954, γιατὶ ἀπὸ τὸν καιρὸν τῆς κατοχῆς εἶχεν ἀτονίσει καὶ οὐσιαστικὰ καταργηθῆ. Ἐὰν ἡ ΕΗΣ δὲν ηὔξησε τὸ κόμιστρον, τὸ ἔπραξε μόνον καὶ μόνον διὰ λόγους συναγωνισμοῦ. Ἐὰν ὅμως ἐπιβληθῆ τὸ 20λεπτον εἰς τὴν ΗΕΜ ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου καὶ ἐπεκταθῆ τοῦτο καὶ εἰς τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα, τότε χαρίζομεν τὸ 20λεπτον εἰς τὴν ΕΗΣ.

§162Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κύριε συνάδελφε, θὰ συμφωνήσω μαζύ σας, ὅταν πρόκειται διὰ τὴν προστασίαν τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων. Θὰ διαφωνήσω ὅμως μαζύ σας, ὅταν πρόκειται νὰ συγχρονισθοῦν αἱ συγκοινωνίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὸ νὰ μεταβαίνουν συντόμως καὶ ἄνετα εἰς τὴν ἐργασίαν των.

§163Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν κ. συνάδελφε, νὰ συμφωνήσω μαζύ σας, ὅτι πράγματι ἐγένοντο ὑπὸ τῆς ΕΗΣ συγχρονισμέναι συγκοινωνιακαὶ ἐπεκτάσεις. Πρέπει ὅμως νὰ γνωρίζετε καὶ σεῖς, ὅτι τὰ ἔσοδα τῆς Ἑταιρείας ἐκ τῶν ἐπεκτάσεων αὐτῶν ὑπερδιπλασιάσθησαν καὶ ἔγιναν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς συμβάσεως ἀρκεταὶ αὐξήσεις τῶν κομίστρων καθὼς καὶ 6 ἢ 7 φορὲς ἀναπροσαρμογὴ εἰσιτηρίων λόγω τῶν διαδοχικῶν καὶ τμηματικῶν ἐπεκτάσεων τῆς λειτουργίας τῆς γραμμῆς μέχρι Κηφισίας.

§164Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κύριε συνάδελφε, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ καταφέρεσθε ἐναντίον μιᾶς Ἑταιρείας, ἡ ὁποία εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ συγχρονίσῃ τὰ συγκοινωνιακά της μέσα διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξυπηρετηθοῦν κυρίως οἱ ἐργαζόμενοι.

§165Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Συμφωνῶ μαζύ σας εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ἀλλὰ ἐὰν ἡ ΕΗΣ βάλῃ τὸ 20λεπτον, ἐρωτῶ, ποῦ θὰ πάῃ τὸ 20λεπτον αὐτό; Ἀναλαμβάνει ἡ Κυβέρνησις τὴν ὑποχρέωσιν νὰ μᾶς διαβεβαιώσῃ, ὅτι εἰς περίπτωσιν ἐπιβολῆς τοῦ 20λέπτου αὐτοῦ ὑπὸ τῆς ΕΗΣ, τὸ ἔσοδον αὐτό, θὰ παραχωρηθῇ εἰς τὸ Ταμεῖον τοῦ Προσωπικοῦ ἢ θὰ δοθῇ ὡς αὔξησις εἰς τοὺς ἐργαζομένους τῶν ΕΗΣ ποὺ ἔχουν νὰ λάβουν αὔξησιν ἀπὸ τὸ ἔτος 1956;

§166Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ἐὰν οἱ ΕΗΣ αὐξήσουν τὰς τιμὰς τῶν εἰσιτηρίων ἐντὸς τοῦ ὑπὸ τῆς συμβάσεώς των ὁριζομένου ὁρίου, ἡ αὔξησις αὕτη θὰ εἶναι ὑπὲρ αὐτῶν, πέραν ὅμως τοῦ ὁρίου αὐτοῦ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἐπιβάλλουν τὴν αὔξησιν.

§167Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι ἐκεῖ τὸ θέμα, κ. ὑπουργέ. Ὁ κ. συνάδελφος λέγει, ὅτι δημιουργεῖται ἡ οἰκονομικὴ εὐχέρεια νὰ αὐξήσουν τὰ εἰσιτήρια κατὰ 20λεπτον καὶ νὰ ὠφεληθοῦν οἱ ΕΗΣ τεράστια ποσὰ εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων.

§168Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Τὸ ἔχουν καὶ τώρα τὸ δικαίωμα, δὲν τὸ ἐφαρμόζουν ὅμως, διότι ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἄλλας συμβατικὰς ὑποχρεώσεις.

§169Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Δὲν ἀπήντησαν οἱ κύριοι ὑπουργοὶ ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεώς μου, ἂν δέχωνται, ὥστε τὸ 20λεπτον νὰ ἀποβῇ ὑπὲρ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ε.Η.Σ. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι τὸ δικαίωμα αὐτὸ τὸ ἔχουν, ἀλλὰ ὅτι δὲν τοὺς συμφέρει, διότι ἐὰν αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ εἰσιτηρίου, ὁ ἐπιβάτης θὰ φύγῃ ἀπὸ τοὺς σιδηροδρόμους καὶ θὰ ταξιδεύσῃ μὲ τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα. Ἡμεῖς, ὅμως μὲ τὴν σημερινὴν Σύμβασιν θὰ αὐξήσωμεν τὰ κόμιστρα τῆς Πάουερ κατὰ 20 λεπτὰ καὶ ἡ αὔξησις αὐτὴ κατ’ ἐπέκτασιν θὰ ἐπιβληθῇ καὶ εἰς τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα. Ἔτσι οἱ ΕΗΣ ἐνῷ θὰ εὑρίσκωνται κατὰ 20 λεπτὰ κάτω τὰ κόμιστρά των παρὰ τὴν πρόβλεψιν, τὴν ὁποίαν ἔχουν θὰ εὕρουν τὴν εὐκαιρίαν διὰ νὰ ἐπιβάλουν τὸ 20λεπτον πρὸς ἴδιον τελείως ὄφελος τῆς Ἑταιρείας.

§170Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιβολῆς τοῦ 20λέπτου θὰ τὸ ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ αὐτὴ θὰ κρίνῃ ἐὰν καὶ πότε πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ. Δεύτερον, ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καθορίζῃ τὰς τιμὰς τῶν εἰσιτηρίων εἰς τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα, γεγονὸς τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἐπιδράσῃ ρυθμιστικῶς.

§171Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Εἰς τὴν σύμβασιν ὅμως, κύριε ὑπουργέ, ἀναφέρεται, ὅτι ἐὰν αὐξηθοῦν τὰ εἰσιτήρια τῆς ΗΕΜ τότε ἡ αὔξησις θὰ ἐπεκταθῇ αὐτομάτως εἰς ὅλας τὰ γραμμὰς τῶν ἰδιωτικῶν λεωφορείων καὶ ἑπομένως θὰ χαρίσητε εἰς τὴν Ε.Η.Σ. καὶ ὄχι στὸ προσωπικό της τεράστια ποσὰ ἐκ τῶν αὐξήσεων. Σχετικῶς μὲ τὴν κατοχύρωσιν τῶν ἐργαζομένων, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν, ὅτι δὲν δυνάμεθα προκαταβολικῶς νὰ τοὺς κατοχυρώσωμεν ἢ νὰ ὑποχρεώσωμεν τοὺς ἀναδόχους νὰ τοὺς ἀναλάβουν. Τὸν παραπέμπω εἰς τὴν κατάργησιν τῶν σιδηροδρόμων Κηφισίας, κατὰ τὸ ἔτος 1925. Εἰς τὴν σύμβασιν ἐκείνην περιείχετο ρητὴ διάταξις, ὅτι οἱοσδήποτε ἀναλάβῃ τὸ προνόμιον τῆς λειτουργίας καὶ ἐκμεταλλεύσεως τοῦ σιδηροδρόμου μέχρι Κηφισίας, εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ προσλάβῃ καὶ τοὺς ἐργαζομένους τοῦ σιδηροδρόμου Ἀττικῆς καὶ μάλιστα μὲ ὑποχρέωσιν ἀναγνωρίσεως ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ τῆς μισθολογικῆς ἐξελίξεως. Κατόπιν αὐτῆς τῆς διατάξεως, οἱ ἐργαζόμενοι τῆς Ἀττικῆς, μετὰ πάροδον 30 ἐτῶν προσελήφθησαν ὑπὸ τῆς Ε. Η.Σ. καὶ ἐργάζονται ἀκόμη. Ἑπομένως, δὲν εἶναι ἀληθὲς αὐτὸ, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπαναληφθῇ καὶ σήμερον. Κύριοι βουλευταί, ὀρθῶς ἐπεσημάνθησαν ἀπὸ τοὺς ὁμιλήσαντας κ.κ. συναδέλφους τὰ ἐπίμαχα σημεῖα τῆς Συμβάσεως καὶ ὀρθῶς ἐχαρακτηρίσθη ἡ σύμβασις ὡς ἀποικιακὸν κατασκεύασμα. Εἶναι δὲ ἐπίσης γνωστὸν, ὅτι οἱ κυβερνητικοὶ βουλευταί, οἱ ὁποῖοι ἐχαρακτήριζον τὴν Ἑταιρείαν Η.Ε.Μ. ὡς ληστρικὴν ηὔχοντο τὴν κήρυξίν της ὡς ἐκπτώτου, ἔρχονται σήμερον καὶ ζητοῦν τὴν ψήφισιν τῆς συμβάσεως αὐτῆς.

§172Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, θὰ ἦτο παράλειψις νὰ μὴ σᾶς ἀπαντήσω, διότι τέλος πάντων δὲν εἶσθε σεῖς μόνοι, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρεσθε διὰ τοὺς ἐργαζομένους. Μὲ ἐπεσκέφθησαν, λοιπόν, εἰς τὴν οἰκίαν μου Ἐπιτροπαὶ τροχιοδρομικῶν καὶ μὲ παρεκάλεσαν νὰ ἐπισπεύσωμεν τὴν ψήφισιν τῆς συμβάσεως, διότι 1) δημιουργοῦνται βελτιωμέναι δι’ αὐτοὺς συντάξεις, 2) δημιουργοῦνται συντάξεις καλύτεραι ἀπὸ κάθε ἄλλον ὀργανισμόν, 3) διότι ἄλλοτε, εἰς παρομοίας περιπτώσεις δὲν ἐδίδοντο συντάξεις καὶ 4) διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς ὡς ἐδήλωσε καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐπανέλαβε κατ’ ἐπανάληψιν, θὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν νὰ βοηθήσῃ καὶ νὰ ἐπιτύχῃ καλυτέρους ὅρους διὰ τοὺς ἐργαζομένους. Ἀλλά, πάντως, καταβάλλεται μία ἀξιόλογος προσπάθεια ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ κάτι τί τὸ καλλίτερον διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς. Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ εἴπω, ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὸ προσωπικὸν τὸ ἔχομεν ὅλοι καὶ ἡ Συμπολίτευσις τὸ ἔχει πλήρως κατανοήσει καὶ τὸ ὑποστηρίζει. Ἐπίσης θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν καὶ τὰ καλὰ σημεῖα τῆς συμβάσεως καὶ ὅπου εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχωμεν βελτίωσιν νὰ προσπαθήσωμεν νὰ τὸ ἐπιτύχωμεν. Ὅταν οἱ ἐργαζόμενοι μᾶς ἐπεσκέφθησαν καὶ μᾶς παρεκάλεσαν νὰ ψηφισθῇ ἡ σύμβασις, μᾶς παρεκάλεσαν συγχρόνως, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν βελτιώσωμεν εἰς ὡρισμένα σημεῖα.

§173Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἀντιλέγω διὰ τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Συμπολιτεύσεως, τὸ ὁποῖον, ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀναγνωρίζω. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος ὅμως τῆς κατοχυρώσεως τῶν ἀπολυομένων, εἶπον, ὅτι δυνάμεθα νὰ ὑποχρεώσωμεν τὰς ἀναδόχους νὰ προσλάβουν τοὺς ἐργαζομένους καὶ αὐτὸ νὰ μπῇ μέσα εἰς τὴν σύμβασιν, διότι δὲν ὑπάρχει. Δεύτερον, εἴπατε, ὅτι σᾶς ἐπεσκέφθησαν Ἐπιτροπαί. Φαίνεται, ὅτι δὲν παρακολουθήσατε τὸν κ. Παπαδημητρίου, ὁ ὁποῖος ἐπρότεινε τὴν ἐθελουσίαν ἔξοδον, μὲ τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ συμφωνῶ. Ἴσως, νὰ ὑπάρχουν τροχιοδρομικοί, οἱ ὁποῖοι νὰ θέλουν νὰ ἐξέλθουν, ἔστω καὶ μὲ τοὺς πιὸ εὐτελεῖς ὅρους ποὺ ἠμπορεῖ νὰ σᾶς ἐπεσκέφθησαν. Τὰ Σωματεῖα, ὅμως, κ. ὑπουργέ, δὲν λέγουν τέτοιο πρᾶγμα, ἀπεναντίας διαμαρτύρονται καὶ ἀπεργοῦν μὲ συμμετοχὴν ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς ἀπεργίας γιὰ νὰ δικαιωθοῦν εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου καὶ τῶν ἄλλων ὅρων τῆς συμβάσεως ποὺ πλήττουν τοὺς ἐργαζομένους τῆς ΗΕΜ.

§174Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν κ. συνάδελφον νὰ δεχθῇ μίαν διακοπήν. Κάμνω τὴν ὑπεύθυνον δήλωσιν, ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι ὁ συνάδελφος κ. Ἀράπης μὲ ἐπεσκέφθη δύο– τρεῖς φορὲς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον μετὰ τῶν ἐκπροσώπων τῶν Σωματείων τῶν τροχιοδρομικῶν καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων μὲ παρεκάλεσαν κατ’ ἐπανάληψιν καὶ ἐντόνως, ὅπως ἐπισπεύσωμεν τὰς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Ἑταιρείαν καὶ φέρομεν τὸ ταχύτερον τὴν σύμβασιν εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς κύρωσιν διότι ἡ σύμβασις, λύει καὶ ἀντιμετωπίζει κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον ζωτικὰ ζητήματα τῶν τροχιοδρομικῶν. Ἐπὶ πλέον, ἀποτελεῖ τὴν ἀφορμὴν καὶ τὴν εὐκαιρίαν τῆς βελτιώσεως καὶ τῆς ἀνακαινίσεως τῶν συγκοινωνιῶν τῆς πρωτευούσης, αἱ ὁποῖαι σήμερον δὲν εὑρίσκονται εἰς καλὴν κατάστασιν. Ὁ κ. Ἀράπης εἶναι παρὼν καὶ δύναται νὰ τὰ ἐπιβεβαιώσῃ.

§175Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, εἴπατε, ὅτι σᾶς ἐπεσκέφθημεν μετὰ τῶν Ὀργανώσεων τῶν Τροχιοδρομικῶν διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ θέμα τῆς ψηφίσεως τῆς συμβάσεως. Τοῦτο εἶναι ἀληθές. Δὲν ἐπεταχύνθη ὅμως τὸ θέμα τῆς συμβάσεως διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖναν. Ἤδη, ἔχουν πεθάνει κατὰ τὸ πρῶτον τρίμηνον περίπου τριάκοντα, διότι ἡ σύνταξίς των εἶναι μηδαμινή. Δι’ αὐτὸ ἐγένετο ὁ λόγος νὰ ἐπιταχυνθῇ ἡ κύρωσις τῆς συμβάσεως.

§176Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, κ. συνάδελφε, πρώτην φορὰν τὸ ἀκούω καὶ δὲν τὸ εἴπατε. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μοῦ εἴπατε εἶναι, ὅτι πράγματι, οἱ συνταξιοῦχοι εὑρίσκονται εἰς κακὴν κατάστασιν διότι λαμβάνουν μικρὰς συντάξεις καὶ ἔπρεπε νὰ ἐπιταχύνωμεν τὴν κατάθεσιν καὶ ψήφισιν τῆς συμβάσεως διὰ νὰ αὐξήσωμεν τὰς συντάξεις καὶ ἐξισώσωμεν αὐτὰς πρὸς τὰ ὅρια τῶν συντάξεων τοῦ ΙΚΑ. Καὶ σᾶς εἶπον, κ. συνάδελφε, ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ ὅλον ζήτημα τῶν συντάξεων κατὰ τὸν εὐμενέστερον τρόπον καὶ πράγματι, ἐκ τῶν διατάξεων τῆς συμβάσεως προκύπτει, ὅτι ἡ μεταχείρισις διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς εἶναι ἐξαιρετική. Πολλοὶ ἐκ τῶν ἀγορητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπέκρινον τὴν σύμβασιν καὶ τὸν νόμον ἠθέλησαν νὰ εὕρουν ψεκτὰ σημεῖα, δὲν ὑπάρχουν, κύριοι συνάδελφοι ψεκτὰ σημεῖα. Ἐπίσης, παρέλειψα νὰ ἀναφέρω ἕνα οὐσιῶδες πρᾶγμα, τὴν ἀσφάλισιν τῶν συνταξιούχων τροχιοδρομικῶν εἰς τὸν κλάδον ἀσθενείας τοῦ ΙΚΑ, ἡ ὁποία διὰ πρώτην φορὰν γίνεται διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς συνταξιούχους καὶ τὸ ὁποῖον ἐλησμονήθη ἢ ἐπιμελῶς ἀπεφεύχθη ν’ ἀναφερθῇ ὑπὸ τῶν ρητόρων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως.

§177Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶπον, ὅτι διαφωνοῦμεν μὲ τὸν κ. ὑπουργόν, εἰς τὸ θέμα, ὅτι δὲν ἐπῆγαν αἱ ὀργανώσεις νὰ τὸν παρακαλέσουν διὰ τὴν ἐπίσπευσιν τῆς συμβάσεως. Διαφωνοῦμεν εἰς τὸ αἴτημα τῶν Ὀργανώσεων. Ἐζήτησαν αἱ ὀργανώσεις τῶν τροχιοδρομικῶν νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ δι’ αὐτὰς, ὅ,τι ἰσχύει καὶ διὰ τοὺς Τροχιοδρομικοὺς τῆς Θεσσαλονίκης. Κάμετέ το αὐτὸ καὶ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ὑπογράφομεν τὴν σύμβασιν.

§178Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸ μὲν αἴτημα τῆς ἴσης μεταχειρίσεως τῶν τροχιοδρομικῶν τῶν Ἀθηνῶν πρὸς τοὺς τροχιοδρομικοὺς τῆς Θεσσαλονίκης ἀποτελεῖ διεκδίκησιν. Τὸ διάβημά σας ὅμως, πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, εἶχεν ὡς σκοπὸν τὴν ἐπίσπευσιν τοῦ ὅλου θέματος τῆς ψηφίσεως τῆς συμβάσεως διότι ἐπέρχονται βελτιώσεις τῆς θέσεως τῶν συνταξιούχων.

§179Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, λέγω καὶ πάλιν ἐὰν εἴπητε αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅτι αἱ διατάξεις αἱ ὁποῖαι διέπουν τοὺς τροχιοδρομικοὺς Θεσσαλονίκης θὰ ἐφαρμοσθοῦν καὶ διὰ τοὺς τροχιοδρομικοὺς Ἀθηνῶν, δὲν ἔχομεν οὐδεμίαν ἀντίρρησιν νὰ ψηφίσωμεν τὴν σύμβασιν, ὅπως ἐπίσης ἐὰν ληφθῇ μέτρον ἐξασφαλίσεως τῶν ἀπολυθησομένων ὑπὸ τῆς Η.Ε.Μ.

§180Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ὑπὸ κρίσιν σύμβασις ἔχει δύο σκέλη. Τὸ πρῶτον ἀφορᾷ τὰς σχέσεις τῆς ΗΕΜ μὲ τὸ Δημόσιον καὶ τὸ ἐπιβατικὸν κοινὸν καὶ τὸ ἄλλο ἀφορᾷ τοὺς ἐργαζομένους. Δὲν πρόκειται νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ πρῶτον σκέλος, διότι ἀρκετὰ ἀνεπτύχθη ἀπὸ τοὺς προηγουμένως ὁμιλήσαντας συναδέλφους. Θέλω, ὅμως, ἰδιαίτερα νὰ σταθῶ εἰς τὸ ζήτημα ποὺ ἀφορᾷ τοὺς ἐργαζομένους καὶ νὰ ἐξετάσωμεν, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, κατέβαλεν ὅλας τὰς προσπαθείας της διὰ νὰ κατοχυρωθῇ τὸ προσωπικὸν τῆς Η.Ε.Μ. Δηλαδὴ νὰ κατοχυρωθοῦν οἱ ἐργαζόμενοι καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ μείνουν, καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀπολυθοῦν ἀλλὰ καὶ οἱ ἤδη συνταξιοῦχοι τῆς Η.Ε.Μ. Ὅπως γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, λόγῳ τῆς ἐγκαταλείψεως ὡρισμένων γραμμῶν, πρόκειται νὰ ἀπολυθῇ ἕνας ἀριθμὸς ἐργαζομένων τροχιοδρομικῶν. Δὲν εἶναι, ὅμως, μόνον αὐτό. Πάρα κάτω, περιέχεται ἄλλη μία φράσις, ποὺ λέγει, ὅτι καὶ λόγῳ ἀναδιαρθρώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ΗΕΜ κλπ. Αὐτὴ ἡ φράσις ἀκριβῶς τῆς συμβάσεως καὶ τοῦ κυρωτικοῦ νόμου δὲν δίδει τὴν βεβαιότητα εἰς κανένα τροχιοδρομικόν, εἰς κανένα ἐργαζόμενον τῆς ΗΕΜ νὰ εἴπῃ σήμερον μετὰ πεποιθήσεως, ὅτι ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ ἀπολυθῶ. Ὅλοι οἱ τροχιοδρομικοὶ εἶναι δυνατὸν μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν νὰ ἀπολυθοῦν. Ἠμπορεῖ νὰ μοῦ ἀπαντήσῃ, ὁ κ. ὑπουργός, τί θὰ κάνῃ ἡ ΗΕΜ, ἅμα ἀπολύσῃ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους της, πῶς θὰ κινήσῃ τὰ ὀχήματα; Πρέπει νὰ σᾶς ἐνημερώσω ἐπὶ αὐτοῦ, ὅτι αἱ ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας καταβάλλουν σήμερον προσπάθειαν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰς εὐθύνας καὶ τὰς ὑποχρεώσεις των ἔναντι τῶν ἐργαζομένων των καὶ προσπαθοῦν, ὅλες τίς ὑπηρεσίες νὰ τὰς ἀναθέτουν εἰς ἐργολάβους, οὕτως ὥστε νὰ μείνουν αὐτὲς ἀδέσμευτες ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους τους, ἄνευ ὑποχρεώσεων ἀπέναντί των, τὰς ὁποίας νὰ ἀναλάβουν ἐργολάβοι τῶν ὑπηρεσιῶν των. Ποῖος μᾶς διαβεβαιώνει, κατόπιν τῆς διατάξεως αὐτῆς, ὅτι ἡ ΗΕΜ δὲν θὰ ἀπολύσῃ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους π.χ. εἰς τὴν συντήρησιν τῶν τρόλλεϋ, καὶ τοὺς ἰδίους θὰ τοὺς προσλάβῃ ὁ ἐργολάβος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναλάβῃ τὴν συντήρησιν τῶν ὀχημάτων, ὁπότε δὲν ὑπάρχει καμμία κατοχύρωσις διὰ τοὺς ἐργαζομένους αὐτούς. Τὰ συστήματα ἐργασίας ποὺ ἐφαρμόζουν οἱ ἐργολάβοι εἰς αὐτὰς τὰς ἑταιρείας, εἶναι συστήματα τοῦ 1920. Καταπάτησις στυγνὴ τῶν ἐργατικῶν νόμων, στυγνὴ ἐκμετάλλευσις τῶν ἐργαζομένων. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν νὰ περιληφθῇ ἡ διάταξις αὐτὴ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν πρὸ ἔτους, ὑπεγράφη ἡ ἀρχικὴ σύμβασις τοῦ 1957 καὶ μετὰ ἓν ἔτος ὑπεγράφη ἡ συμπληρωματικὴ συμφωνία. Ἡ ΗΕΜ, κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ εἶχε βγάλει μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀπολυθησομένων. Ἐὰν κατεβάλλετο προσπάθεια ἐκ μέρους τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν καὶ ὑπῆρχε καλὴ θέλησις πρὸς τοῦτο, ἦτο δυνατὸν διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν συμβάσεως νὰ γνωρίζωμεν ποῖος θὰ ἦτο ἐπακριβῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν τροχιοδρομικῶν ποὺ θὰ ἀπολυθῇ Ἐνῷ σήμερον καλεῖται ἡ Βουλὴ νὰ ψηφίσῃ ἕνα νομοσχέδιον καὶ νὰ κυρώσῃ τὴν σύμβασιν, μὴ γνωρίζουσα ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀπολύσεων ἐπὶ τῶν τροχιοδρομικῶν.

§181Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν τὸ γνωρίζει;

§182Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἡμεῖς δὲν τὸ γνωρίζομεν. Ἐφ’ ὅσον δὲν γράφεται ἐδῶ εἰς τὴν σύμβασιν, δι’ ἡμᾶς ὅλα εἶναι πιθανά. Ἠμπορεῖ ὅλοι νὰ ἀπολυθοῦν καὶ ἡ Ἑταιρεία νὰ ἀναθέσῃ ὅλες τὶς ὑπηρεσίες της εἰς ἐργολάβους, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον, ἐὰν γίνῃ, καταπατοῦνται στυγνὰ καὶ τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπιβατικοῦ κοινοῦ. Διότι, ὅταν ὁ ἐργαζόμενος εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας π. χ. τὰς συγκοινωνιακάς, ἔχῃ μονιμότητα, ἀποκτᾷ μὲ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν εἰδίκευσιν καὶ ἑπομένως, κάθε ἐπιδιόρθωσις ὀχήματος ἀπὸ τοὺς μονίμους ἐργαζομένους εἶναι ἐγγύησις ἀσφαλείας διὰ τὸ ἐπιβατικὸν κοινόν. Ὅταν ὅλος ὁ ἐργαζόμενος δὲν ἔχῃ τὴν ἐξασφάλισίν του, δὲν ἔχει δηλαδὴ μονιμότητα, ἀλλὰ ἀπολύεται εἰς οἱονδήποτε χρόνον θελήσῃ ὁ ἐργοδότης του, τότε δὲν μπορεῖ ἢ δὲν προφθάνει νὰ εἰδικευθῇ καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ ἐπιβατικὸν κοινόν, διὰ τῆς ἐξειδικευμένης ἐργασίας του. Αὐτὴ ἡ κατάστασις θὰ ἐπικρατήσῃ ὅταν ἡ ΗΕΜ θελήσῃ νὰ ἀναθέσῃ ὅλη τὴν διεξαγωγὴ τῆς ὑπηρεσίας της ἢ καὶ μέρους αὐτῆς εἰς ἐργολάβους. Τέτοια κατάστασις ἐπικρατεῖ σήμερα εἰς τοὺς ΕΗΣ. Δηλαδὴ ἐφ’ ὅσον τὸ δίκτυον τοῦ Ἠλεκτρικοῦ Σιδηροδρόμου ἔφθανε μέχρι Ὁμονοίας, τὴν συντήρησιν τῆς ἐπιγείου γραμμῆς ἐξετέλουν 100 περίπου ἐξειδικευμένοι μόνιμοι ἐργάται. Μεταγενέστερα, ἐνῷ ὑπερδιπλασιάσθη ἡ γραμμή, ἡ Ἑταιρεία τῶν ΕΗΣ δὲν προσέλαβεν, οὔτε ἕνα ἐργάτην ὡς μόνιμον εἰς τὴν ὑπηρεσίαν γραμμῆς, ἀλλ’ ὑπεκμίσθωσε τὴν συντήρησιν τῆς ἐπιγείου γραμμῆς τοῦ Σιδηροδρόμου εἰς ἐργολάβους, οἱ ὁποῖοι ἔφθανον νὰ ἔχουν 150 ἐργάτας συντηρήσεως γραμμῆς, δηλαδὴ περισσοτέρους ἀπὸ ὅσοι ἐργάζονται ὡς μόνιμοι. Οἱ ἐργαζόμενοι τῶν ἐργολάβων δὲν ἔχουν καμμίαν κατοχύρωσιν οὔτε μποροῦν νὰ διαμαρτυρηθοῦν διὰ τὴν καταπίεσιν ποὺ ὑφίστανται ὡς πρὸς τὴν καταπάτησιν τοῦ 8ώρου τὴν μὴ χορήγησιν ἀδειῶν, τὴν ἐξαντλητικὴν ἐργασία δι’ οἱονδήποτε ζήτημα παραβάσεως τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας. Διότι, ἐὰν ἕνας ἐργάτης διαμαρτυρηθῇ, γιὰ οἱονδήποτε ζήτημα, ἀσφαλῶς, ἀδέσμευτος ὁ ἐργολάβος θὰ τὸν διώξῃ ἀπὸ τὴν ἐργασία, ἀλλὰ διώχνοντας αὐτὸν διώχνει τὸν εἰδικευμένον, διώχνει τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἐπιβατικοῦ κοινοῦ. Ἐὰν μείνῃ 1–2 χρόνια ὁ ἐργάτης ἐργαζόμενος, εἰς τὸν ἐργολάβον τότε εἰδικεύεται. Ὅταν τὸν καταπιέσῃ ὁ ἐργολάβος, θὰ διαμαρτυρηθῇ ὁ ἐργάτης, ὁπότε θὰ ἀπολυθῇ, ἢ δὲν θὰ διαμαρτυρηθῇ, ὁπότε θὰ ὑφίσταται τὴν πίεσιν τοῦ ἐργολάβου. Αὐτὴ ἡ κατάστασις ἐπικρατεῖ εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας, αὐτὴν τὴν τακτικὴν θὰ ἐφαρμόσῃ καὶ ἡ Η.Ε.Μ., ἂν ἀφεθῇ εἰς τὴν διάθεσίν της ἡ λύσις τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Δι’ ἐμένα δὲν ὑπάρχει καμμία κατοχύρωσις, ὅτι οἱ ἀπολυόμενοι θὰ εἶναι 600 ἢ 1600 ἢ καὶ 2000. Οὔτε ἠμπορεῖ νὰ λεχθῇ εἰς τὴν Βουλὴν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§183Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις, νομίζω, ἡ ὁποία προέβη εἰς τὰς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Ἑταιρείαν καὶ κατέληξεν εἰς τοὺς ὅρους τῆς συμβάσεως, πρέπει νὰ ἐθεμελίωσεν ἰδίᾳ τὰς οἰκονομικὰς διατάξεις τῆς συμβάσεως, ὡρισμένων ἀριθμητικῶν δεδομένων. Ἕνα δὲ οὐσιῶδες δεδομένον, προκειμένου νὰ προβῇ εἰς τὴν ρύθμισιν τῶν συνταξιοδοτικῶν θεμάτων, ἦτο ὁ ἀριθμὸς ὁ προβλεπόμενος τῶν ἀπολυθησομένων καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶναι ἤδη ἐνημερωμένος ἐπὶ τοῦ προβλεπομένου ἀριθμοῦ ἀπολύσεων καὶ δὲν βλέπω ποίαν δυσκολίαν θὰ εἶχε νὰ διαλύσῃ τὴν ὑποψίαν διὰ τὸ σημεῖον αὐτὸ τῆς συμβάσεως. Καὶ ἀσφαλῶς θὰ δώσῃ τὴν ἐξήγησιν ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐργασίας καὶ διὰ νὰ καθησυχάσῃ τοὺς παρισταμένους βουλευτὰς καὶ πρὸ παντὸς ὅλον τὸν κόσμον αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἀφορᾷ τὸν ὑπαινιγμὸν τοῦ κ. συναδέλφου, χωρὶς αὐτὸ νὰ συνδέεται μὲ τὸν περιορισμὸν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἑταιρείας.

§184Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Αἱ ἀπολύσεις εἶναι ἀνάλογοι μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν γραμμῶν ποὺ θὰ περιορισθοῦν καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀπολυθῇ τὸ σύνολον τοῦ προσωπικοῦ, ὅπως ἐλέχθη.

§185Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Ὁ προλαλήσας, ἐβεβαίωσε τὴν Βουλήν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀπολυθησομένων θὰ κυμανθῇ μεταξὺ 500 καὶ 600 περίπου. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. συνάδελφος νὰ τὸν ἐρωτήσω: Προέρχεσθε ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν ΕΗΣ, ἑπομένως γνωρίζετε καλῶς τὰ ζητήματα. Γνωρίζετε μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου 1846)51, ὅτι ἐπροτάθη ἡ ὑπαγωγὴ τῶν ἐργατοτεχνιτῶν καὶ ὑπαλλήλων τῆς ΗΕΜ εἰς τὸ ΙΚΑ ὑπὸ ὅρους πολὺ εὐνοϊκοὺς καὶ διατὶ δὲν ἐγένετο τοῦτο; Θὰ ἤθελα νὰ διαφωτίσητε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐπ’ αὐτοῦ.

§186Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Αὐτὸ τὸ θέμα δὲν ἠμπορῶ νὰ τὸ ξεύρω, διότι δὲν ἤμην τοῦ ἰδίου κλάδου. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐπροτάθη προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως, ὅλων τῶν Κυβερνήσεων αἱ ὁποῖαι ἐπέρασαν ἀπὸ τότε μέχρι σήμερον, ἦτο, ὄχι μόνον τὸ Ταμεῖον τῆς Η.Ε.Μ., ἀλλὰ ὅλα τὰ Ταμεῖα, κυρίας ἀσφαλίσεως καὶ ἐπικουρικῆς, νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸν κορβανᾶν τοῦ ΙΚΑ. Αὐτὸ δὲν εἶναι τί τὸ νέον.

§187Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐνόμισα, ὅτι ἡ ἀνάμιξις τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Πειραιῶς συναδέλφου, θὰ κατέτεινεν εἰς τὸ νὰ διευκρινίσῃ τὸ θέμα. Ἀλλ’ ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν δὲν ἔλαβον μέχρι τῆς στιγμῆς. Ἠρωτήθη, ποία ἡ προοπτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἐν σχέσει μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀπολυθησομένων. Ἡ ἀπάντησις, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς θὰ εἶναι ἀνάλογος μὲ τὴν μείωσιν τῆς ἐργασίας δὲν ἦτο ἀπάντησις τὴν ὁποίαν ἐχρειάζετο νὰ μοῦ δώσῃ. Εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπροχώρησε εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν οἰκονομικῶν ὅρων τῆς συμβάσεως χωρὶς νὰ ἔχῃ προβλέψει τοῦτο;

§188Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Προέβλεψε, κ. συνάδελφε, καὶ γνωρίζει.

§189Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ποιὸς εἶναι ὁ ἀριθμὸς;

§190Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ἐπὶ προσωπικοῦ 1500–1600 περὶ τοὺς 950–1000 θὰ διατηρηθοῦν καὶ 600 θὰ ἀπολυθοῦν. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοί, προέκυψαν ἀπὸ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἔδωσεν ἡ Ἑταιρεία καὶ διὰ τὴν ἀκρίβειαν τῶν ὁποίων δὲν ἔχομεν λόγους νὰ ἀμφιβάλωμεν.

§191Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κατὰ προσέγγισιν, πρέπει νὰ εἶναι ἀκριβεῖς;

§192Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Βεβαίως.

§193Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Βάσει τῶν στοιχείων αὐτῶν ἔγινε ἡ μελέτη καὶ ἐκεῖ περίπου εἶναι οἱ ἀριθμοί.

§194Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς συμβάσεως εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὁ κ. ὑπουργὸς μᾶς ἔδωσε τὴν πληροφορίαν ὅτι περίπου 602 θὰ ἀπολυθοῦν.

§195Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ὁ ἀκριβὴς ἀριθμὸς εἶναι 603.

§196Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι καὶ θὰ συμβῇ. Διότι δὲν ἔχει καμμίαν ὑποχρέωσιν ἡ Ἑταιρεία, ἀλλ’ ὑπάρχει τὸ ἐνδεχόμενον νὰ καθορίσῃ πόσον προσωπικὸν θὰ κρατήσῃ, ἀναλόγως τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν της. Πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι ἐὰν ἡ Ἑταιρεία ἀποφασίσῃ αὔριον νὰ προσλάβῃ ἐργολάβον διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ὡρισμένων ἐργασιῶν, ἠμπορεῖ νὰ ἀπολύσῃ ὁλόκληρον τὸ ἐργοδοτικὸν προσωπικὸν καὶ νὰ μὴ διατηρήσῃ οὔτε τοὺς 900. Ἤδη, ἔχει προσλάβει ἐργολάβον διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ὀχημάτων, ἀπὸ τὸ 1957 ποὺ ἤρχισε τὰς ἀπολύσεις.

§197Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δηλαδή, νομικὴ δέσμευσις τῆς Ἑταιρείας, ὅτι δὲν θὰ ὑπερβῇ τὸν ἀριθμὸν τὸν ὁποῖον ἔδωσε εἰς τὴν Κυβέρνησιν, δὲν ὑπάρχει. Φοβοῦμαι, λοιπόν, ὅτι πέραν τῆς ἀδικίας ποὺ θὰ γίνῃ εἰς τοὺς ἀπολυθησομένους, θὰ ἀνατραποῦν καὶ ὅλα τὰ ἀσφαλιστικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθη ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐργασίας. Θὰ ἐνόμιζα χρήσιμον καὶ δίκαιον, ὄχι μόνον διὰ τὸ προσωπικὸν ποὺ ἐνδεχομένως θὰ ἀπολυθῇ πέραν τῶν 600, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ὅλην σύμβασιν, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιδιώξῃ νὰ μὴ ἀρκεσθῇ ἁπλῶς εἰς τὸ λεχθὲν ἀπὸ τὴν Ἑταιρείαν, ὅτι τόσοι θὰ ἀπολυθοῦν, ἀλλὰ νὰ τάξῃ ἕνα μάξιμουμ ἀπολυθησομένων ὑπαλλήλων.

§198Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τεθῇ τοιοῦτον ὅριον, διότι τὸ προσωπικὸν τὸ ὁποῖον θὰ διατηρηθῇ θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀνάλογον πρὸς τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ νὰ ἐπιτελέσει ἡ Ἑταιρεία. Δὲν εἶναι δυνατὸν δὲ κατὰ καμμίαν οἰκονομικὴν προϋπόθεσιν, στηρίζουσαν τὴν ὕπαρξιν μιᾶς συγκοινωνιακῆς ἐπιχειρήσεως, νὰ διατηρηθῇ προσωπικὸν πέραν τοῦ ἀπαιτουμένου ἀριθμοῦ, διότι τοῦτο θὰ ἐσήμαινε ἢ οἰκονομικὴν κατάρρευσιν τῆς Ἑταιρείας ἢ ἐπιβάρυνσιν τοῦ κομίστρου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἀπέβαινεν ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ κοινοῦ.

§199Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν ὑπεστήριξε κανείς, ὅτι ἡ Ἑταιρεία θὰ ἔπρεπε νὰ διατηρήσῃ προσωπικὸν πέραν τῶν ἀναγκῶν της. Ἀλλὰ ποῖον θὰ εἶναι τὸ νέον προσωπικὸν μετὰ τὸν περιορισμὸν τῶν ἐργασιῶν της; Αὐτό, λοιπόν, τὸ ὁποῖον σᾶς ἔδωσεν ὡς πληροφορίαν ἡ Ἑταιρεία, νὰ ἐτηρεῖτο ὡς ὅρος τῆς συμβάσεως.

§200Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ἡ Ἑταιρεία ἔδωσε τὰ στοιχεῖα αὐτὰ μετὰ μελέτην τοῦ ἔργου τὸ ὁποῖον τῆς ἀπομένει καὶ ὑπολογισμὸν τοῦ προσωπικοῦ τὸ ὁποῖον θὰ ἀπαιτηθῇ. Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποστῇ ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς. Μία μικρὰ διαφορὰ πιθανὸν νὰ ὑπάρξῃ.

§201Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Μετὰ ἀπὸ ὅσα ἐλέχθησαν, νομίζω, ὅτι δύο τινὰ πρέπει νὰ γίνουν: Ἢ νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις αὐτὴ ἢ αὐτὸ ποὺ ἔχει εἰς τὰ συρτάρια της ἡ Ἑταιρεία, δηλαδή, τὸν ὀνομαστικὸν κατάλογον ἐκείνων ποὺ θὰ ἀπολυθοῦν, νὰ ἐπισυναφθῇ εἰς τὴν σύμβασιν, διὰ νὰ εἴμεθα κατωχυρωμένοι ὡς πρὸς τὰς ἀπολύσεις. Ἀλλά, ἀδέσμευτος ἡ Ἑταιρεία, θὰ κτυπήσῃ καὶ θὰ ἀπολύσῃ οἱονδήποτε. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἐμπιστοσύνη πρὸς τοὺς διοικοῦντας τὴν ΗΕΜ.

§202Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβές. Διότι σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἡ Ἑταιρεία θὰ ἀπολύσῃ τοὺς ἀρχαιοτέρους. Εἰς περίπτωσιν δὲ ποὺ θὰ προκύψῃ ἀνάγκη ἀπολύσεως ἑνὸς νεωτέρου, περὶ αὐτοῦ θὰ ἀποφασίσῃ τὸ Συμβούλιον, εἰς τὸ ὁποῖον μετέχουν καὶ οἱ ἐργαζόμενοι, καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Ὑπουργείου.

§203Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Σᾶς ἐρωτῶ, κ. ὑπουργέ, ποῖος ἄλλος, ἐκτὸς τῆς Ἑταιρείας, ἔχει τὰ στοιχεῖα βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι ἕνας ὑπάλληλος ἔχει τόσα χρόνια ἢ ποῖον εἶναι τὸ δελτίον ποιότητος ἑκάστου ὑπαλλήλου; Ἀπὸ ἑνὸς ἔτους ἔχει ὑπογραφῆ ἡ ἀρχικὴ σύμβασις καὶ ἑπομένως, ἡ Ἑταιρεία, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ γνωρίζῃ ἀπὸ τώρα ποίους θὰ ἀπολύσῃ. Τοὺς γνωρίζει ὁπωσδήποτε. Ἐὰν ἐπιμένατε, σήμερον θὰ εἴχομεν τὸν ἀριθμὸν καὶ ἡ Βουλὴ θὰ ἦτο ἐξησφαλισμένη καὶ θὰ ἐγνώριζε, ὅτι θυσιάζει τόσους ἐργαζομένους καὶ δὲν θὰ ἀντιμετώπιζε τὸ ἄγνωστον.

§204Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ ὅριον τῆς ἀποζημιώσεως...

§205ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, νὰ σταματήσουν αἱ διακοπαί.

§206Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Δημιουργεῖται, λοιπόν, ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συμβάσεως ἕνα κοινωνικὸν πρόβλημα δι’ ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν ἐργαζομένων. Ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐπιβατικοῦ κοινοῦ, θὰ εὑρεθοῦν τώρα στὸ δρόμο. Δὲν εἶναι δυνατόν, μὲ τὴν ἀνεργίαν ποὺ ὑπάρχει σήμερον νὰ ἀπολύσωμεν ἕνα σημαντικὸν ἀριθμὸν ἐργαζομένων ἀκόμη. Πρὸς ἀποφυγὴν αὐτῶν τῶν ἀδικιῶν, θὰ πρέπει, ὁ κ. ὑπουργός, νὰ ἀποδεχθῇ ὡρισμένας τροπολογίας. Πρῶτον, θὰ πρέπει νὰ ἐξέλθουν, ὅσοι τὸ θελήσουν αὐτό. Ἐὰν ὅμως δὲν συμπληρωθῇ ὁ ἀριθμὸς ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἐπιθυμεῖ ἡ Ἑταιρεία νὰ διώξῃ, τότε νὰ ἀπολυθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν συμπληρώσει 25ετίαν, προκειμένου περὶ ὁδηγῶν καὶ 28ετίαν, προκειμένου περὶ ἄλλων εἰδικοτήτων, ὥστε νὰ λάβουν σύνταξιν διὰ νὰ ζήσουν, καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ λάβωμεν μέτρα, διὰ τοὺς ὑπολοίπους. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν δικαιοῦνται συντάξεως, θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ τοὺς παρασχεθῇ ἐργασία ὑπὸ τοῦ ἀναδόχου.

§207Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Διὰ νὰ φθάσωμεν ἐκεῖ ποὺ ἐφθάσαμεν καὶ διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν, ὅ,τι ἐπετύχαμεν, ἐχρειάσθησαν μακραὶ συζητήσεις, συνήλθομεν εἰς ἀλλεπαλλήλους συσκέψεις καὶ διετυπώθησαν πολλαὶ ἀπόψεις. Μία ἄποψις ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος, ἥτις καὶ προεκάλεσε ζωηρὰς συζητήσεις, ἦτο ἡ ἀποβλέπουσα εἰς τὴν καθιέρωσιν μέσου ὅρου συντάξεως, βασιζομένης εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἰσοπεδώσεως τούτων, ἀνεξαρτήτως χρόνου προϋπηρεσίας. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ γενικῶς, ὅλοι οἱ τροχιοδρομικοί, ἀνεξαρτήτως ἂν εἶχον πολλὰ ἢ ὀλίγα ἔτη ὑπηρεσίας, θὰ ἐτύγχανον ἴσης συντάξεως, ὁπότε, ὡς ἀντιλαμβάνεσθε, τὸ ἐλάχιστον ὅριον συντάξεως θὰ ἀνήρχετο ἀναλόγως. Τὴν τοιαύτην ἄποψιν, δὲν ἠδυνάμην νὰ δεχθῶ διότι θὰ παρεγνώριζα πολυετῆ πραγματικὴν ἐν ἀσφαλίσει ὑπηρεσίαν καὶ θὰ ἠδίκουν τοὺς ἀναλώσαντας τὴν ζωήν των εἰς τὴν ἐργασίαν τῶν τροχιοδρόμων. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ δεχθῶ ἐξίσωσιν τῶν συντάξεων τῶν προώρως ἐξελθόντων τοῦ ἐπαγγέλματος μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον μακρὰν προϋπηρεσίαν. Δι’ αὐτὸ ὑπεστήριξα καὶ νομίζω ὀρθῶς, ὅπως οἱ ἔχοντες περισσότερα ἔτη ἐργασίας, τύχουν μεγαλυτέρας συντάξεως. Ἐὰν τυχὸν ὑπεστήριζα τὸ ἀντίθετον, θὰ διέπραττον ἀδικίαν εἰς βάρος σημαντικῆς μερίδος τροχιοδρομικῶν.

§208Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν τὸ γράφει τὸ κείμενον αὐτό.

§209Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας) Ἐγένοντο 7–8 συσκέψεις διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ ζήτημα. Ὅταν, λοιπόν, ἐβάλαμε τὸ 10λεπτον, εἴχαμε ὑπολογίσει τί ἀντιπροσωπεύει αὐτὸ καὶ εἴδαμε, ὅτι ἀντιπροσωπεύει 415 ἑκατομ. ἀπὸ ἀπόψεως καταβολῆς τῶν συντάξεων. Κατὰ τὸ ΙΚΑ, εἶναι ζήτημα ἐὰν τὸ ποσὸν αὐτὸ φθάνῃ. Κατ’ ἄλλους φθάνει. Ἐὰν ἀκολουθήσωμεν τὴν ἀσφαλιστικὴν ἀρχήν, θὰ ἐκάμναμεν μίαν ἰσοπέδωσιν τῶν συντάξεων, καὶ θὰ ὑπῆρχεν ἕν θέμα, πῶς δηλ. θὰ βελτιωθοῦν αἱ συντάξεις. Ἐὰν ἐγίνετο ὅμως αὐτό, θὰ ἀδικούσαμεν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν. Δι’ αὐτό, κατελήξαμεν εἰς τὸν ὑπολογισμὸν τῶν συντάξεων βάσει τῶν ἐτῶν ὑπηρεσίας

§210Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἀνέπτυξε δύο συστήματα, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζει κανένα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἀνέπτυξεν.

§211Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Οἱ ὁδηγοὶ τροχιοδρομικοὶ μὲ 25ετῆ ὑπηρεσίαν πᾶνε μὲ ἀναπροσηρμοσμένην τὴν σύνταξιν. Οἱ ἐσωτερικῆς ὑπηρεσίας, μὲ 28ετῆ ὑπηρεσίαν ἔχουν ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων.

§212Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ὁ εἰσπράκτωρ, ὁ ὁποῖος ἔχει 27 ἐτῶν καὶ 6 μηνῶν ὑπηρεσίαν, θὰ πάρῃ σύνταξιν τὴν ἐλαχίστην διδομένην ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α., δηλαδὴ 552 δραχμάς, καθ’ ἣν στιγμήν, ὁ ἔχων 28ετῆ ὑπηρεσίαν θὰ πάρῃ 1500 δραχμῶν σύνταξιν.

§213Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ εἴπητε βάσει τῶν καταστάσεων τοῦ Ταμείου, σεῖς ὁ τροχιοδρομικός, ὁ ὁποῖος ἔχετε 19 ἔτη καὶ 5 μῆνας ὑπηρεσίαν, ἀπολυόμενος, ποῦ πηγαίνετε;

§214Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἡ σύμβασις λέγει, ὅτι οἱ ἔχοντες 7.500 ἡμερομίσθια θὰ πάρουν πλήρη σύνταξιν, οἱ δὲ ὑπόλοιποι θὰ πάρουν 552 δρχ. μόνον. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, μὲ ποῖον δικαίωμα διαπράττουμε αὐτὴ τὴν καταφανῆ ἀδικίαν στοὺς ἐργαζομένους τῆς Η.Ε.Μ.; Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, νομίζω ὅτι χρειάζεται μία τροποποίησις καὶ θὰ πρέπει νὰ δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν μας, ἡ ὁποία ἔχει ὑποβληθῆ. Πέραν αὐτῶν, κ. ὑπουργέ, θέλω εἰδικῶς νὰ σταθῶ εἰς τὸ ζήτημα τοῦ προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ παραμείνῃ τελικῶς παρὰ τῇ Η.Ε.Μ. Σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται ἐδῶ, ὅπως εἶπε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Παπαδημητρίου, δίδονται εἰς τὴν Η.Ε.Μ. ἐξαιρετικὰ προνόμια καὶ τὴν ἀπαλλάσσετε ἐκ τοῦ νόμου 547)37, διὰ τοῦ ὁποίου εἶχε καθιερωθῆ 7ωρος ἐργασία διὰ τοὺς τροχιοδρομικούς.

§215Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ποῖος ὑπουργὸς ἦτο τότε;

§216Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ὁ κ. Δημητρᾶτος. Καὶ σήμερον δυστυχῶς, τὸν ἀναστέλλετε τὸν νόμον αὐτόν. Ἴσως εἴπῃ, ὁ κ. ὑπουργός, δὲν ἐργάζονται 7ωρον. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ὅμως, διατί χρειάζεται νὰ μπῇ αὐτὴ ἡ διάταξις καὶ νὰ γίνεται μνεία τοῦ νόμου αὐτοῦ εἰς τὴν σύμβασιν; Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου, ὅτι βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἡ Ἑταιρεία, ἐπιτρέπει εἰς τὸν εἰσπράκτορα νὰ ἐργάζεται 7,5 ὧρες καὶ τὴν μισὴ ὥρα τὴν διαθέτει διὰ τὴν παραλαβὴ καὶ παράδοσι τῆς ἐργασίας. Κατόπιν αὐτοῦ, ὅμως, ἡ Ἑταιρεία θὰ ἀξιώσῃ 8ωρον παραμονὴν τοῦ εἰσπράκτορος ἐπὶ τοῦ ὀχήματος, ὅπως συμβαίνει καὶ εἰς τὰ ἰδιωτικὰ λεωφορεῖα καὶ οἱ τροχιοδρομικοὶ θὰ ἐργάζωνται μαζὶ μὲ τὴν παραλαβὴν καὶ τὴν παράδοσιν, πλέον τῶν 9 ὡρῶν.

§217Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐπειδὴ ἐκάματε μνεία, ὅτι τὸ 1937 ἐφηρμόζετο ὁ νόμος 547 διὰ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τώρα προσπαθῶ νὰ κάμω ἀναστολὴν τῆς ἐφαρμογῆς του, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ὁ Α.Ν. 547)37 λέγει: «...... (Ἀναγινώσκει) ......». Κατὰ συνέπειαν, ὁ ἔχων ὑπαλληλικὸν προσωπικὸν θὰ ἔχῃ 7ωρον, τὸ δὲ προσωπικὸν τῆς κινήσεως θὰ ἔχῃ 8ωρον ἐργασίαν. Δι’ αὐτὸ γίνεται ἰδιαιτέρα μεταχείρισις τοῦ προσωπικοῦ τῆς κεντρικῆς ὑπηρεσίας. Προκειμένου περὶ τῆς παροχῆς ἀσφαλιστικῶν δικαιωμάτων, ὑπάρχει μία διάκρισις μεταξὺ τοῦ προσωπικοῦ ποὺ ἐργάζεται 7ωρον, τὸ ὁποῖον θεωρεῖται, ὅτι ἐργάζεται περισσότερον ἀπὸ τὸ προσωπικὸν τῆς κεντρικῆς ὑπηρεσίας, τὸ ὁποῖον ἐργάζεται 7ωρον.

§218Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Δὲν λέγει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§219Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Τὸ πρᾶγμα εἶναι σαφές. Τὸ ἄρθρον 10 λέγει τὰ ἑξῆς: «...... Ἀναγινώσκει) ......»

§220Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἡ Η.Ε.Μ., ἔχει προσφύγει διὰ τὰ ζητήματα αὐτὰ καὶ τὰ διεκδικεῖ.

§221Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων). Σεῖς τί θέλετε, νὰ ἰσχύῃ τὸ 7ωρον διὰ τὸ προσωπικὸν γραφείου, ὡς ἰσχύει δι’ ὅλας τὰς Ἀνωνύμους Ἑταιρείας καὶ τὸ 8ωρον διὰ τὸ ἐξωτερικὸν προσωπικόν;

§222Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Καὶ διὰ τὸ ἕνα προσωπικὸν καὶ διὰ τὸ ἄλλο.

§223Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ὑπάρχει πάντως διεκδίκησις.

§224Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει διατὶ βάζετε τὴν διάταξιν αὐτήν; Καὶ διατὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει θέμα τὴν καταργεῖτε;

§225Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Δὲν καταργοῦμε τίποτε.

§226Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπάρχει διάταξις εἰς τὴν σύμβαση διὰ τῆς ὁποίας ἀναστέλλεται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου 547. Εἶναι ἀνακριβές, ὅτι δὲν ἀναστέλλεται;

§227Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Αὐτὴ δὲν ἀναστέλλεται.

§228Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἡ διάταξις, ἡ ὁποία ἀναστέλλεται, ἀφορᾷ τὸ 8ωρον τῶν τροχιοδρομικῶν;

§229Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἀσφαλῶς.

§230Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Ἐδῶ γίνεται μία παρεξήγησις, ἢ μία ἠθελημένη παρανόησις. Τὸ ἄρθρον 10 τῆς συμβάσεως, λέγει, ὅτι τὸ Κράτος ἀναγνωρίζει, ὅτι κατὰ τὸ ἄρθρον 7 τοῦ νόμου 547 «.... ...... (Ἀναγινώσκει) ......». Εἶναι, λοιπόν, 2 πράγματα: Διὰ μὲν τὸ προσωπικὸν γραφείων τῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν καὶ Τραπεζῶν, ἰσχύει τὸ 7ωρον, περὶ τοῦ ὁποίου δὲν γίνεται καμμία συζήτησις, διὰ δὲ τὸ προσωπικὸν τῶν ἐξωτερικῶν ὑπηρεσιῶν ἰσχύει τὸ 8ωρον.

§231Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διαγράψατέ το, διότι δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν σύμβασιν.

§232Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν). Δὲν ὑπάρχει θέμα, ὅπως βλέπετε.

§233Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸ προσωπικὸν γραφείου, διέτρεξε τὸν κίνδυνον νὰ ἐργάζεται καὶ αὐτὸ 8ωρον, διότι ἰσχυρίζετο ἡ ΗΕΜ, ὅτι δὲν ἦτο Τράπεζα, οὔτε ἐπιχείρησις, ὁπότε ἐγεννήθη τὸ θέμα, ὅτι ἐὰν ἔχῃ τὴν μορφὴν αὐτὴν τὸ προσωπικόν της, εἶναι προσωπικὸν Ἀνωνύμου Ἑταιρείας, ἄρα θὰ πρέπει νὰ ἐμφανισθῇ ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ 7ώρου.

§234Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Διαγράψατέ το.

§235Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τότε θὰ διατρέξουν τὸν κίνδυνον νὰ δουλεύουν 8ωρον.

§236Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δικαιοῦνται νὰ ζητήσουν οἱ ἐργαζόμενοι καὶ νομίζω, οὐδεὶς τὸ ἀποκρούει, εἶναι νὰ μὴ καταργηθοῦν κεκτημένα δικαιώματα. Ἐὰν δὲν ἐθίγοντο κεκτημένα δικαιώματα, διατὶ ἡ Ἑταιρεία ἐζήτησε νὰ παρεμβληθῇ ἡ διάταξις, διότι αὐτὴ ἡ διάταξις ἐμπῆκε κατόπιν ἀξιώσεως τῆς Ἑταιρείας, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπέκυψεν ἡ Κυβέρνησις.

§237Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἐὰν δὲν ἐτίθετο ἡ διάταξις αὐτὴ θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀμφιβολία καὶ θὰ διέτρεχον τὸν κίνδυνον οἱ ὑπάλληλοι τῶν γραφείων νὰ ἐργάζωνται 8ωρον, ὅπως τὸ προσωπικὸν τῆς ἐξωτερικῆς ὑπηρεσίας. Ἐὰν δὲν ἐγένετο αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς, ἦτο πολὺ φυσικὸν τὸ προσωπικὸν τῶν γραφείων νὰ τίθεται καὶ αὐτὸ εἰς τὴν κατηγορίαν τοῦ ὑπολοίπου προσωπικοῦ.

§238Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἡ σύμβασις ἔπρεπε οὐσιαστικῶς νὰ ὑποχρεώσῃ τὴν Ἑταιρείαν νὰ καταρτίσῃ ἕνα Κανονισμὸν τῶν ὅρων ἐργασίας τοῦ ἐναπομένοντος προσωπικοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραμένουν οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὴν Η.Ε.Μ. μὲ τὶς συνθῆκες ποὺ ὑπῆρχον. Ζητῶ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὶς τροπολογίες τὶς ὁποῖες θὰ συζητήσωμεν ἴσως αὔριον εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ δεχθῇ νὰ ἀπαλύνῃ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τὴν σύμβασιν εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων τῆς Η.Ε.Μ.

§239ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης ἔχει τὸν λόγον.

§240Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγ)νιῶν καὶ Δημ. Ἔργων). Θὰ διετύπωνα τὴν παράκλησιν πρὸς τὴν Βουλὴν, νὰ τερματίσωμεν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, δεδομένου, ὅτι τὰ πλεῖστα τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἔθιξαν οἱ ὁμιλήσαντες ρήτορες ἐξηντλήθησαν καὶ ἐξεδηλώθη ἡ θέσις, τὴν ὁποίαν λαμβάνουν τὰ διάφορα Κόμματα. Νομίζω, ὅτι δὲν θὰ προσφέρωμεν τίποτε περισσότερον εἰς τὸ ἔργον μὲ μακρὰς συζητήσεις. Ἐὰν εἶναι δυνατόν νὰ ἐξαντληθῇ σήμερον ὁ κατάλογος τῶν ρητόρων διὰ συντόμων ὁμιλιῶν διὰ νὰ εἰσέλθωμεν κατὰ τὴν ἑπομένην συνεδρίασιν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, ἢ νὰ γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν παραιτουμένων τῶν ὑπολοίπων.

§241Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω ἐπὶ 2–2½ ὥρας. Ἐὰν νομίζετε, ὅτι θὰ ἔχωμεν ἀπαρτίαν νὰ συνεχίσωμεν. Ἄλλως νὰ διακόψωμεν.

§242ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεσθε νὰ γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ ὁμιλήσητε κατ’ ἐξαίρεσιν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν;

§243Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Προτείνομεν νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ τέταρτον διὰ τὰς ἀγορεύσεις.

§244Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις, προκειμένου νὰ συγχρονίσῃ τὰς συγκοινωνίας, προέβη διὰ τῆς συμβάσεως εἰς ὡρισμένας παραχωρήσεις, καὶ χορηγεῖ δάνεια διὰ τὴν κατασκευὴν ὁδῶν. Καὶ ἐνῷ ταῦτα πράττει πρὸς τὴν μίαν πλευράν, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ προσωπικοῦ δὲν ἐπιδεικνύει οὐδὲν ἐνδιαφέρον. Ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ τὸ θέμα. Ὅταν τὸ 1925 ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ Πάουερ, εἶχεν ἱδρυθῆ μὲ 6 Διευθύνσεις, αἵτινες ὅλαι ὁμοῦ, ἀπετέλουν τὴν Πάουερ. Καὶ ἐνῷ, ἡ σύμβασις ὑπεγράφη ὑπὸ ἑνός, μεταγενεστέρως κατώρθωσε νὰ κάμῃ τὸν διαχωρισμόν. Ἡ Ἑταιρεία τότε ἀνέλαβε ὡρισμένας ὑποχρεώσεις ἔναντι τοῦ προσωπικοῦ. Ἀνέλαβε νὰ προσλάβῃ ὁλόκληρον τὸ ὑπάρχον προσωπικὸν μὲ τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα εἶχεν. Ὅσοι ἐκ τοῦ προσωπικοῦ θὰ ἀπεχώρουν, θὰ ἐτύγχανον ἀποζημιώσεως σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Τάλμπουτ. Τότε, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ Ταμεῖον τῶν Τροχιοδρομικῶν, ἡ ἐπιχείρησις κατέβαλε ἕνα 12% πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν πόρων τοῦ Ταμείου διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ προσωπικοῦ. Τὸ ἔτος ὅμως 1929, ἡ τότε Κυβέρνησις ἐπειδὴ ἡ Ἑταιρεία παρουσίαζεν ἐλλείμματα καὶ δὲν ἐπήγαινε καὶ τόσον καλά, παρεχώρησεν εἰς αὐτὴν ὡρισμένα προνόμια καὶ ἀκόμη τῆς ἔδωκε τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐλαττώσῃ καὶ τὸ 3% ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν κηρύξῃ ἔκπτωτον ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, διότι δὲν ἐξεπλήρωνε τοὺς ὅρους τῆς συμβάσεως. Τὸ ἔτος 1932 ὑπεχρεώθη ἡ Ἑταιρεία εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἀσφαλίσεως ἀπὸ 3% εἰς 6% διὰ νὰ ἐνισχυθῇ τὸ Ταμεῖον, διότι τοῦτο δὲν ἦτο εἰς θέσιν νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις του ἔναντι τῶν συνταξιούχων. Ἡ Ἑταιρεία ἠρνήθη καὶ προσέφυγεν εἰς διαιτησίαν εἰς τὸ διεθνὲς Δικαστήριον. Τὸ Ταμεῖον ἐκέρδισε τὴν ἀπόφασιν καὶ ἐδικαιώθη, πλὴν ὅμως ἡ Ἑταιρεία δὲν συνεμορφώθη. Τὸ ἔτος 1937, ἐγένετο ἡ ἀναθεώρησις τῆς συμβάσεως καὶ ἐδόθησαν ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας ἔναντι τοῦ 10λέπτου εἰς τὸ προσωπικὸν 2 ἑκατομμύρια δραχμῶν διὰ τὴν συνταξιοδότησίν του. Ἐδόθη ὅμως, εἰς τὴν Ἑταιρείαν ἕνα δίδραχμον, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ ὁ πόρος τοῦ Ταμείου καὶ τὸ δεκάλεπτον κατηργήθη. Ἐδόθησαν ἐπίσης καὶ 10.000 λίρες, χωρὶς νὰ ἀναφέρεται ὅμως, ἐὰν τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀνταπεκρίνετο εἰς χρυσᾶς ἢ χαρτίνας λίρας. Τὸ 1945 μεταπολεμικῶς, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἀναπροσαρμογὴ τῶν πόρων τοῦ ἀσφαλιστικοῦ ὀργανισμοῦ, τόσον τοῦ διδράχμου ὅσον καὶ τῶν χρυσῶν λιρῶν, δὲν ἐγένετο καὶ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ εὑρεθῇ μὲ μοναδικὸν πόρον τὰς καταβολὰς τοῦ προσωπικοῦ καὶ τὸ 12% ποὺ ἔδιδεν ἡ Ἑταιρεία διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ προσωπικοῦ. Δυστυχῶς, ὅλαι αἱ μεταπολεμικαὶ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ ἔτους 1945 μέχρι σήμερον, δὲν ἠθέλησαν νὰ δώσουν τὴν ὀρθὴν λύσιν εἰς ἓν σοβαρὸν θέμα ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξηρτᾶτο ἡ ἐπιβίωσις 4.500 οἰκογενειῶν. Ἐὰν ἀνέφερα αὐτὰ τὰ ὀλίγα, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἔπραξα διὰ νὰ δώσω μίαν εἰκόνα τοῦ διατὶ τὸ Ταμεῖον, εἶναι σήμερον πτωχὸν καὶ διὰ νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς συνάδελφον, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, διακόπτων τὸν εἰσηγητὴν κ. Ἠλιόπουλον, εἶπε, τί θέλετε νὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον τὸ Ταμεῖον εἶναι πτωχόν. Θὰ πρέπει, ὅμως, νὰ ἐξετάσωμεν διὰ ποίους λόγους τὸ Ταμεῖον ἔχει τὴν σημερινήν του πτώχειαν. Τὸ προσωπικὸν διεμαρτυρήθη ἐπανειλημμένως διὰ τὴν ἐξαθλίωσιν τοῦ Ταμείου καὶ ἐζήτησεν τὴν ἀναπροσαρμογὴν ὅλων τῶν πόρων, οἱ ὁποῖοι προβλέπονται ἀπὸ τὴν σύμβασιν. Ἀτυχῶς, ὅμως, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, ἐπαναλαμβάνω, ἀπὸ τοῦ 1945 μέχρι σήμερον, ἀπέφυγον νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸ θέμα καὶ δὲν ἠθέλησαν, ὡς ὤφειλον καὶ εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ δώσουν τὴν ἁρμόζουσαν λύσιν, ὥστε νὰ μὴ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν σημερινὴν ἐξαθλίωσιν ποὺ εὑρίσκεται τὸ Ταμεῖον. Δὲν ἦτο μόνον αὐτὸς ὁ παράγων, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὴν ἔλλειψιν τῶν πόρων. Ὑπῆρξαν ἄλλοι παράγοντες, οἱ ὁποῖοι ἐβοήθησαν καὶ ἔδωσαν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1937 ὡρισμένα δικαιώματα εἰς τὴν Ἑταιρείαν νὰ διώξῃ ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν προσωπικοῦ. Ἔτσι βλέπομεν, ὅτι ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν οἱ πόροι δὲν εἰσπράττονται, ἀπὸ τὴν ἄλλην δέ, δίδεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν ἐπιχείρησιν νὰ διώχνῃ τὸ προσωπικὸν τῶν θεωρουμένων ὡς ἀγόνων γραμμῶν, σήμερον, ποὺ ἡ Ἀθήνα ἔχει 2.000.000 καὶ ὄχι τὸ 1925 ποὺ εἶχε 600–700.000 κατοίκους. Σήμερον, ἔρχεται ἡ Ἑταιρεία καὶ λέγει, ὅτι ὡρισμέναι γραμμαὶ εἶναι ἄγονοι καὶ βάσει αὐτοῦ, ζητεῖ διὰ τῆς νέας συμβάσεως προνόμια, ὅπως θὰ ἴδωμεν πάρα κάτω. Βλέπομεν τὴν Ἑταιρείαν νὰ ἀφίνῃ, ἀπὸ τοῦ 1937 τὰς ἀγόνους γραμμάς, ὅπως ἄφησε 14 ἐν συνόλῳ γραμμὰς Βοτανικοῦ κλπ. Εἰς τὰς 14 αὐτὰς γραμμάς, ἦτο ὑποχρεωμένη ἡ Ἑταιρεία νὰ εἶχε τὸ προσωπικὸν τὸ ὁποῖον ἀπέλυσε λόγῳ καταργήσεως θέσεως καὶ τότε, ὅπως καὶ σήμερα, θὰ γίνῃ διὰ τῆς ὑπὸ κύρωσιν συμβάσεως τοῦ 1959. Ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιούχων τὸ 1954, ἦτο 1362. Σήμερον εἶναι 2.300 καὶ μὲ τὴν νέαν αὐτὴν ἀθρόαν ἔξοδον τοῦ προσωπικοῦ θὰ γίνῃ 2.800. Διὰ τὸν ἀριθμόν, αὐτῶν τῶν συνταξιούχων, δὲν εἶναι ὑπεύθυνοι οἱ τροχιοδρομικοί, ὅπως πολλοὶ ἠθέλησαν νὰ εἴπουν, ὅτι αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνέτειναν εἰς τὴν δημιουργίαν αὐτῆς τῆς καταστάσεως. Πταίουν αἱ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπέρασαν, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔλαβον μέτρα διὰ νὰ περιορίσωμεν τὴν ἐπιχείρησιν νὰ μὴ κάμῃ αὐτὴν τὴν ἀθρόαν ἔξοδον τοῦ προσωπικοῦ μὲ τὰ δικαιώματα ποὺ τῆς παρεχωρήσαμεν. Τὸ 1937, παρεχωρήθη, βέβαια τὸ δίδραχμον, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἐδόθη εἰς τὴν πραγματικότητα. Ἔρχεται τὸ 1951 καὶ μὲ μίαν ὑπουργικὴν ἀπόφασιν ἀναπροσαρμόζεται τὸ δίδραχμον καὶ ὁρίζεται τοῦτο, εἰς 300 δραχμάς. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ δὲν εἰσεπράχθη. Ἦλθεν ἡ ὑπόθεσις εἰς τὴν Δικαιοσύνην. Ἐκερδήθη ἀπὸ τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμὸν κατὰ πρῶτον βαθμόν, καὶ εἶναι σήμερον εἰς τὴν Ὁλομέλειαν, ἡ ὁποία ἐπὶ ἓν ἔτος δὲν ἔχει βγάλει ἀπόφασιν. Αὐτὸ δείχνει, κ. συνάδελφοι, ὅτι σκοπίμως σήμερον, δὲν δημοσιεύεται ἡ ἀπόφασις, διὰ νὰ ἠμπορῇ νὰ χαρισθῇ ὁ φόρος, ὁ ὁποῖος προβλέπεται διὰ τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμόν. Ἄλλα δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν εἰς τὴν ἐπιχείρησιν, εἶναι, ὅτι αὕτη ἐδημιούργησεν ἐλευθέρους ἐργολάβους. Ὑπάρχει ἕνας Κανονισμὸς τοῦ ὑπουργείου Σιδηροδρόμων, ποὺ ὁρίζει τὸν ἀριθμὸν προσωπικοῦ, τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἡ Ἑταιρεία. Δυστυχῶς, ἡ Ἑταιρεία δὲν ἐφήρμοσεν αὐτὸν τὸν Κανονισμόν, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸ Ὑπουργεῖον, ἠθέλησε νὰ τὸν ἐφαρμόσῃ καὶ ἔτσι ἐδόθη τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Ἑταιρείαν νὰ διώχνῃ προσωπικόν, νὰ δημιουργῇ ἐργολάβους μὲ ἐλευθέραν ἐργασίαν καὶ νὰ ἀποφεύγῃ τὰς καταβολὰς τὰς ὁποίας ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ κάμνῃ πρὸς τὸ Ταμεῖον καὶ ἔτσι νὰ εὑρίσκεται τοῦτο εἰς τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται. Αὐτοὶ εἶναι κυρίως οἱ λόγοι διὰ τοὺς ὁποίους τὸ Ταμεῖον εἶναι πτωχόν. Ἡ σύμβασις, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ κυρώσωμεν, κύριοι βουλευταί, δίδει τὴν εὐχέρειαν εἰς τὴν Ἑταιρείαν, λόγῳ τοῦ συγχρονισμοῦ τῶν ὀχημάτων, νὰ ἐλαττώσῃ κατὰ ἕνα μέγα μέρος τὸ προσωπικὸν καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ μειώσῃ αὐτομάτως τὰς δαπάνας της. Ἂς λάβωμεν ὡς παράδειγμα τὴν ὁδὸν Πατησίων, τὴν ὁποίαν ἡ Ἑταιρεία θέλει νὰ διατηρήσῃ. Μὲ τὴν τοποθέτησιν τῶν τρόλλεϋ, ἡ Ἑταιρεία, περιώρισε τὸ προσωπικόν της ἔναντι τοῦ ἀριθμοῦ τὸ ὁποῖον εἶχε προηγουμένως καὶ ἔτσι ἀπαλλάσσεται πολλῶν ὑποχρεώσεων, καταβολῶν πρὸς τὸ Ταμεῖον, μισθοδοσίας κλπ. καὶ παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον ἡ μὲν ἐπιχείρησις νὰ ἀνεβαίνῃ, τὸ δὲ προσωπικὸν νὰ κατεβαίνῃ. Ὅπως εἴδομεν, οἱ τροχιοδρομικοὶ πρέπει νὰ ζήσουν μὲ 250– 500 δραχμὰς σύνταξιν. Θὰ εἶναι ἴσως χαρακτηριστικόν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀκούσητε, ὅτι μέχρι σήμερον ἔχουν ἀποθάνει 25 τροχιοδρομικοὶ συνταξιοῦχοι ἐκ πείνης. Δὲν εἶναι δὲ μόνον, ὅτι ἔχουν ἀποθάνει 25 συνταξιοῦχοι....

§245Ε. ΑΘΑΝΑΣΑΚΟΣ. Θὰ μᾶς εἴπητε, ὅτι εἶναι καὶ ἐπαῖται.

§246Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Ἴσως εἶναι καὶ ἐπαῖται. Ἠμπορεῖ νὰ σᾶς ἔχουν ζητήσει καὶ λεπτά.

§247ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, νὰ περιορισθῆτε εἰς τὰ κύρια σημεῖα τοῦ νομοσχεδίου. Τὰς λεπτομερείας τὰς ἀναπτύσσετε εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, διότι ἔχει καταπονηθῆ τὸ Σῶμα καὶ δὲν ἀντέχει.

§248Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Οὔτε ἡμεῖς ἀντιλέγομεν, ἀλλὰ ἠθέλατε νὰ συνεχίσωμεν, κ. Πρόεδρε. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνῃ ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός).

§249ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ περιορισθῆτε εἰς τὰ κύρια σημεῖα καὶ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἀναπτύσσετε τὰς ἀπόψεις σας. Ἔτσι ἐκφυλίζεται ἡ συζήτησις.

§250Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Θὰ ἴδωμεν τώρα, τί παραχωρήσεις...

§251ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὥρα εἶναι ἐκείνη, καὶ ἡ κόπωσις, κ. συνάδελφε, ποὺ δημιουργεῖ τὸν ἐκνευρισμόν.

§252Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἐπρότεινα νὰ διακόψωμεν ἀπόψε τὴν συνεδρίασιν καὶ νὰ παρακαλέσωμεν τοὺς λοιποὺς ἐγγεγραμμένους νὰ ὁμιλήσουν κυρίους συναδέλφους, κατὰ τὴν αὐριανὴν συνεδρίασιν, νὰ συντομεύσουν τὴν ὁμιλίαν των.

§253ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ ἐγώ, κ. συνάδελφε, δὲν βλέπω ποῖον θὰ εἶναι τὸ πρακτικὸν ἀποτέλεσμα τῆς συζητήσεως, ὅταν διεξάγεται καθ’ ὃν τρόπον διεξάγεται εἰς βάρος μάλιστα ἑνὸς θέματος τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ ἐνδιαφέρον καὶ συμπαθές. Δι’ αὐτὸ θὰ ἔλεγα καὶ θὰ παρεκάλουν τὸ Σῶμα νὰ ληφθῇ ἀπόψε ἀπόφασις τοῦ Σώματος περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ τετάρτου. Νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον κατ’ ἀρχὴν καὶ ὁ κ. Ἀράπης, νὰ λάβῃ αὔριον τὸν λόγον εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§254ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§255ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται κατ’ ἀρχὴν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου;

§256ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§257ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Η.Ε.Μ. ἀπὸ 27–8–1957 συμβάσεως καὶ τῆς ἀπὸ 5–2–1959 συμπληρωματικῆς συμφωνίας» καὶ αὔριον θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἐπίσης, ἐγένετο δεκτὸς ὁ περιορισμὸς τῆς ὥρας εἰς τὸ τέταρτον καὶ ὁ κ. Γ. Ἀράπης, θὰ λάβῃ αὔριον τὸν λόγον εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§258ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§259ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, νομοθετικὴν Ἐργασίαν. (Ὥρα 0.50′ π.μ.).