1959.03.09

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 67η

Δευτέρα 9 Μαρτίου 1959

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ρηγόπουλος ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε την χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ἐπίσης ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Παπαδημητρίου, ζητεῖ δίμηνον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Εὐστρατιάδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§8Σ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Κ. Τσάτσος (Ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως), Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν), Α. Δημητρᾶτος (Ὑπουργὸς Ἐργασίας), Ν. Μάρτης (Ὑπουργὸς Βιομηχανίας) καὶ Λ. Δερτιλῆς (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3594)1956 «περὶ Σχολῆς Τουριστικῶν Ἐπαγγελμάτων». Οἱ κ.κ. Γ. Θεμελῆς (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καὶ Δ. Ἀλιπράντης (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ ἀπ’ εὐθείας πωλήσεως, ἐκμισθώσεως καὶ ὑποθηκεύσεως ἀκινήτου τοῦ Ταμείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης πρὸς ἀνέγερσιν Τουριστικοῦ Ξενοδοχείου». Ὁ κ. Ι. Ψαρρέας. (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἀσκήσεως τοῦ φαρμακευτικοῦ Ἐπαγγέλματος ὑπὸ Ἀλλοδαπῶν καὶ Ἀνασυνθέσεως τοῦ Ἀνωτάτου Φαρμακευτικοῦ Πειθαρχικοῦ Συμβουλίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Βαρβιτσιώτης, Β. Κρίκος, Α. Παυλόπουλος, Η. Παπαηλιοῦ, Δ. Μπαμπάκος, Δ. Καρατζένης, Π. Σταυρόπουλος, Θ. Μπάρμπας, Κ. Παπαδόπουλος, Χ. Σιανίδης, Δ. Παπαδημητρίου, Ν. Σπεντζάρης, Ν. Λαμπρινάκος, Ι. Πωλιουδάκης, Ν. Ἔξαρχος, Σ. Εὐστρατιάδης καὶ Α. Σχινᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἑνιαίας προελεύσεως καὶ σταδιοδρομίας Ἀξιωματικῶν Τεχνικοῦ Κλάδου Β. Ναυτικοῦ καὶ τροποποιήσεως τῶν σχετικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Μερλόπουλος, Σ. Ἠλιόπουλος, καὶ Α. Τσιάντος, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Χατζηδῆμος καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου 1) «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 971)1949 «περὶ ἀπονομῆς ἠθικῶν ἀμοιβῶν εἰς Ἐθνικὰς Ἀνταρτικὰς Ὁμάδας κ.λ.π.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη μεταγενεστέρως». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Εὐστρατιάδης καὶ Ι. Κοντοβράκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Ἐφραιμίδης, Σ. Ἠλιόπουλος, Α. Τσιάντος καὶ Μ. Σβώλου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Μερκούρης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562) 1956». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πυρομάγλου, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «περὶ ἀναζητήσεως, εὑρέσεως καὶ ἐκμεταλλεύσεως ὑδρογονανθράκων ἐν ὑγρᾷ καὶ ἀεριώδη καταστάσει» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 971)1949 «περὶ ἀπονομῆς ἠθικῶν ἀμοιβῶν εἰς τὰς Ἐθνικὰς Ἀνταρτικὰς Ὁμάδας κλπ.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη μεταγενεστέρως». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Μακρόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περί ὁριστικῶν παραχωρητηρίων τῶν κλήρων διατάξεων τῆς Ἐποικιστικῆς Νομοθεσίας, κυρώσεως πράξεών τινων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Γαβριηλίδης, Α. Λασκαρίδης, Ο. Ἀντώνογλου καὶ Σ. Καρασάββας, καταθέτουσιν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὁριστικῶν παραχωρητηρίων τῶν κλήρων διατάξεων τῆς Ἐποικιστικῆς Νομοθεσίας, κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Τσιγάρας, Α. Παπαδόπουλος, Σ. Καρασάββας, Ο. Ἀντώνογλου, Α. Λασκαρίδης καὶ Ι. Γαβριηλίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὁριστικῶν παραχωρητηρίων τῶν κλήρων διατάξεων τῆς Ἐποικιστικῆς Νομοθεσίας, κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 25310) 5.3.1959 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Πρωτοδικῶν Ἀθηνῶν μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἐμμ. Πρωϊμάκη ποινικῆς δικογραφίας, αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ αὐτὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 24570)5.3.1959 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ κ. Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Αἰγαίου μετὰ τῆς σχετικῆς κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἱππ. Ζαΐμη ποινικῆς δικογραφίας καὶ αἰτοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. (Παραπέμπονται ἀμφότεραι εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν). Ἀπαντήσεις ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη, Γ. Σπηλιοπούλου καὶ Μ. Χριστογιώργου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1978)18.2.59 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 962)59 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη, Γ. Σπηλιοπούλου καὶ Μ. Χριστογιώργου «περὶ τῶν ληπτέων μέτρων πρὸς στεγαστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Περατιᾶς», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν, ὅτι ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου ἐπελήφθη ἤδη πρὸ πολλοῦ τῆς ἐπιτοπίου ἐρεύνης τοῦ στεγαστικοῦ προβλήματος, ἤτοι συγκεντρώσεως τῶν ἀπαιτουμένων στοιχείων ἀναγομένων εἰς τὴν διαπίστωσιν τῶν στεγαστικῶν ἀναγκῶν κλπ. τῶν διαφόρων οἰκισμῶν τῆς Χώρας. Ἡ περαιτέρω τμηματικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ ἐκ τῆς ἀνωτέρω ἐρεύνης μέλλοντος νὰ προκύψῃ θέματος θὰ ἐξαρτηθῇ ἐκ τῶν κατὰ τὰ προσεχῆ οἰκονομικὰ ἔτη τεθησομένων εἰς τὴν διάθεσίν μας πιστώσεων καὶ εἰδικώτερον ἐκ τῶν ἐν γένει οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς Χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη καὶ Ν. Σκοπούλη. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1464)59 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 884)59 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη καὶ Ν. Σκοπούλη «περὶ τῶν ληπτέων μέτρων πρὸς στεγαστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀστέγων καὶ ἀπόρων οἰκογενειῶν Βονίτσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν, ὅτι ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου πρὸ μηνὸς περίπου ἐπελήφθη τῆς ἐπιτοπίου ἐρεύνης τοῦ ἐν λόγῳ θέματος, ἤτοι τῆς συγκεντρώσεως τῶν ἀπαιτουμένων στοιχείων ἀναγομένων εἰς τὴν διαπίστωσιν τῶν ὑφισταμένων συνθηκῶν τῶν ὡς ἄνω ἀστέγων καὶ ἀπόρων οἰκογενειῶν καὶ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ τιθεμένου δι’ αὐτοὺς προβλήματος κατοικίας ἐν Βονίτσῃ. Ἡ περαιτέρω τμηματικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ ἐκ τῆς ἀνωτέρω ἐρεύνης μέλλοντος νὰ προκύψῃ θέματος, θὰ ἐξαρτηθῇ ἐκ τῶν κατὰ τὰ προσεχῆ οἰκονομικὰ ἔτη τεθησομένων εἰς τὴν διάθεσίν μας πιστώσεων καὶ εἰδικώτερον ἐκ τῶν ἐν γένει οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς Χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Σιαφλέκη, Α. Τσιάντου καὶ Ε. Σκούρα. Ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀποσταλεῖσαν εἰς ἡμᾶς διὰ τοῦ ἀριθ. 1607)11. 2.59 ἐγγράφου σας ἀπὸ 7.2.59 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σιαφλέκη, Τσιάντου καὶ Σκούρα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τὰ κάτωθι: Ἀπὸ τοῦ ἔτους 1954 μέχρι σήμερον ἀνηγέρθησαν ἐν τῇ περιφερείᾳ τοῦ Κέντρου Κοινων. Προνοίας Μαγνησίας, διὰ τῶν ἐφαρμοζομένων παρὰ τῷ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείῳ προγραμμάτων αὐτοστεγάσεως, 350 οἰκήματα εἰς ἃ ἐστεγάσθησαν ἤδη ἰσάριθμοι προσφυγικαὶ οἰκογένειαι. Ἐκ τῶν στοιχείων τῆς ὑπηρεσίας προκύπτει, ὅτι ἅπαντες οἱ παραπηγματοῦχοι δικαιοῦχοι ἀποκαταστάσεως πρόσφυγες ἐγκατεστάθησαν εἰς νεοανεγερθέντα οἰκήματα. Ὑφίσταται ἐλάχιστος ἀριθμὸς προσφυγικῶν οἰκογενειῶν διαβιουσῶν ὑπὸ ἀνθυγιεινὰς συνθήκας δι’ ἃς καταβάλλεται προσπάθεια, ὅπως περιληφθοῦν εἰς τὸ πρόγραμμα αὐτοστεγάσεως τρέχοντος ἔτους. Αἱ 250 περίπου προσφυγικαὶ οἰκογένειαι, αἵτινες διαμένουσιν ἐπὶ ἐνοικίῳ, θέλουσι περιληφθῆ εἰς τὸ πρόγραμμα αὐτοστεγάσεως εὐθὺς ὡς τακτοποιηθῶσιν αἱ κατὰ τ’ ἄνω διαβιοῦσαι ὑπὸ ἀνθυγιεινὰς συνθήκας προσφυγικαὶ οἰκογένειαι. Ἡ κλήρωσις οἰκοπέδων ἐπ’ ὀνόματι διαμενουσῶν ἐπ’ ἐνοικίῳ οἰκογενειῶν, ἐγένετο ἐπὶ τῷ σκοπῷ ἀνεγέρσεως ἐπ’ αὐτῶν οἰκημάτων ἰδίαις αὐτῶν δαπάναις ἢ διὰ παρασχεθησομένης ἀρωγῆς ὡς σεισμοπλήκτων. Πάντως καὶ εἰς τὰς οἰκογενείας ταύτας, μετὰ τὴν τακτοποίησιν τῶν κατὰ νόμον προτιμωμένων κατηγοριῶν καὶ ἐφ’ ὅσον αἱ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι τὸ ἐπιτρέψωσι καὶ ἐφ’ ὅσον θέλει παρασχεθῆ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις διὰ τὴν στέγασίν των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Πρίφτη, καὶ Ι. Δραγονέτη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 980)587 τῆς 29.1.1959 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ κατατεθεῖσα ὑμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Πρίφτη καὶ Ι. Δραγονέτη, περὶ τοῦ οἰκήματος τοῦ Ἐθνικοῦ Οἰκοτροφείου Ἀρρένων Κερκύρας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως εὐαρεστηθῆτε καὶ ἀνακοινώσητε εἰς τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. βουλευτὰς τὰ κάτωθι: Τὸ Ἐθνικὸν Οἰκοτροφεῖον Ἀρρένων Κερκύρας, ἀπὸ τοῦ ἔτους 1948 καὶ δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1171)1948 ἀποφάσεως τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Κερκυραίων, ἐγκριθείσης διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 464)27.1.1948 ἀποφάσεως τῆς Νομαρχίας Κερκύρας, στεγάζεται εἰς τὸ οἴκημα τῆς Ρολλίνας (πρώην Καζίνο), παραχωρηθὲν ἐπὶ μίαν ἑπταετίαν, ἥτις παρετάθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 8)17.2.1958 ἀποφάσεως τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, ἐγκριθείσης διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4347)13.3.1958 ἀποφάσεως τῆς Νομαρχίας Κερκύρας, διὰ μίαν εἰσέτι ἑπταετίαν, ἤτοι μέχρις Ἰανουαρίου 1963. Ἐπειδὴ ἐπροτάθη ἡ μεταστέγασις τοῦ Οἰκοτροφείου εἰς ἕτερον οἴκημα, διὰ τὴν ἐπὶ τοῦ χώρου τοῦ οἰκήματος τῆς Ρολλίνας ἀνέγερσιν νέου οἰκήματος, πρὸς ἐγκατάστασιν τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου, ἐζητήσαμεν παρὰ τοῦ κ. Νομάρχου καὶ τῆς Διοικ. Ἐπιτροπῆς τοῦ Οἰκοτροφείου, ὅπως ἐρευνήσωσι τὴν δυνατότητα ἐξευρέσεως ἄλλου καταλλήλου ἐν Κερκύρᾳ οἰκήματος, διὰ τὴν μεταφορὰν αὐτοῦ. Ὁ κ. Νομάρχης Κερκύρας, ὡς Πρόεδρος τῆς Διοικούσης Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἐθνικοῦ Οἰκοτροφείου, ἀνέφερεν ἡμῖν, ὅτι ἐν Κερκύρᾳ, σήμερον, οὐδὲν οἰκοδόμημα ὑπάρχει κατάλληλον, ἀπὸ ἀπόψεως τοποθεσίας καὶ ἐμβαδοῦ, δυνάμενον νὰ στεγάσῃ τὸ Ἵδρυμα, οὔτε κρίνεται σκόπιμος ἡ ἐνοικίασις ἰδιωτικοῦ οἰκήματος, αἱ διαρρυθμίσεις καὶ συμπληρώσεις τοῦ ὁποίου θὰ ἀπῄτουν σημαντικὰς δαπάνας εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου, ὡς καὶ καταβολὴν ὑπερόγκων μισθωμάτων. Ὡς μόνη δυνατὴ λύσις μεταστεγάσεως τοῦ Οἰκοτροφείου, ἐπροτάθη ἡ ἀνέγερσις νέου κτιρίου, πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ὑπάρχοντος κτίσματος εἰς τὸν χῶρον τοῦ πρώην Ἀσυρμάτου Ποταμοῦ, δι’ ἥν, κατὰ πρόχειρον προϋπολογισμὸν τοῦ Νομομηχανικοῦ Κερκύρας, ἀπαιτεῖται πίστωσις 1.100.000, τὴν ὁποίαν, ὅμως, τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, δὲν δύναται νὰ διαθέσῃ, καθ’ ὅτι δὲν ἐπαρκοῦσιν αἱ εἰς τὴν διάθεσίν μας πιστώσεις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη καὶ Β. Θανασέκου. Ἐπ! τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1473)7.2.1959 ὑμετέρου, ἀναφορικῶς πρὸς τὴν καταχωρηθεῖσαν ἐν τῷ παρ’ ὑμῖν βιβλίῳ ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 893 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη καὶ Β. Θανασέκου, γνωρίζομεν τὰ κάτωθι: Πρὸς τοὺς σεισμοπαθεῖς κατοίκους οἰκισμῶν περιοχῶν Τριχωνίδος καὶ Μακρυνείας, ἐχορηγήθησαν στεγαστικὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα, κατὰ τὸν νόμον καὶ τὰ ὑπογραφέντα δανειστικὰ συμβόλαια, εἶναι τοκοχρεωλυτικά, ἐξοφλητέα δι’ ἴσων ἑξαμηνιαίων τοκοχρεωλυσίων. Τὰ πρὸς τοὺς ἀνωτέρω δάνεια, ἐχορηγήθησαν ἐκ Κεφαλαίων Εἰδικῶν Χρηματοδοτήσεων (δανεισμοῦ) τῆς Ἐθνικῆς Κτηματικῆς Τραπέζης, παρὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἐγγυήσει τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, συμφώνως πρὸς τὴν ἰσχύουσαν σύμβασιν μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Κτηματικῆς Τραπέζης, ἡ Τράπεζα αὕτη ἀναλαμβάνει ἐκ τοῦ παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος Λογαριασμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου «Ε. Δ. Συγκέντρωσις Εἰσπράξεων καὶ Πληρωμῶν» τὸ ἰσόποσον τῶν ὀφειλομένων ληξιπροθέσμων δόσεων. Ἐπειδή, οὕτως, ἡ ἀναστολὴ πληρωμῆς ὀφειλομένων ληξιπροθέσμων δόσεων στεγαστικῶν δανείων συνεπάγεται διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον τὴν ἀνάληψιν ἐπιβαρύνσεων, ἡ ἔγκρισις τοιούτων αἰτημάτων ἀνήκει εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Κωστῆ. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1813)1959 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 956)1959 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Κωστῆ, «περὶ χορηγήσεως στεγαστικῶν δανείων εἰς πλημμυροπαθεῖς κατοίκους Ἀμφικλείας» ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Βάσει ὑποβληθεισῶν ἡμῖν ἐκθέσεων καὶ ἀναφορῶν τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν καὶ κατόπιν ἐπιτοπίου ἐξετάσεως καὶ ἐξακριβώσεως, ὑπὸ τοῦ πρὸς τοῦτο μεταβάντος Μηχανικοῦ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, τῶν ἐκ πλημμυρῶν ἐπελθουσῶν ζημιῶν, τόσον εἰς τὸν οἰκισμὸν Ἀμφικλείας, ὅσον καὶ εἰς ἄλλους οἰκισμοὺς τῶν Νομῶν Φθιώτιδος, Μαγνησίας, Ἀττικῆς, Βοιωτίας κλπ., ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ τὴν ἔγκρισιν τῆς ἀπαιτουμένης, πρὸς χορήγησιν στεγαστικῶν ἀρωγῶν, σχετικῆς πιστώσεως. Ἐπὶ τῆς ὡς ἄνω προτάσεώς μας, τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 46123)Δ.Ε.)4610)26.1.1959 ἐγγράφου του, μᾶς ἐγνώρισεν, ὅτι τὸ ἐν λόγῳ θέμα θὰ παραμείνῃ ἐκκρεμὲς μέχρι τῆς ἐξευρέσεως τῶν ἀπαιτουμένων σχετικῶν πιστώσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

ΙΙ. Τῆς Προεδρίας Κυβερνήσεως. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βαρδινογιάννη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑμετέρου ἐγγράφου ὑπ’ ἀριθ. 1699) 12.2.1959, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 925 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βαρδινογιάννη περὶ Κρήτης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς, ὅτι εἰς τὸ πρόγραμμα ἔργων Τουρισμοῦ ἔτους 1959, ἀνεγράφη πίστωσις δραχμῶν 500.000 διὰ τὴν κατασκευὴν τουριστικοῦ περιπτέρου εἰς τὴν Μονὴν Ἀρκαδίου, ὡς καὶ ἑτέρα ἐκ δραχμῶν 1.000.000 διὰ τὴν συντήρησιν καὶ ἐξωραϊσμὸν τῶν ἱστορικῶν τειχῶν Ἡρακλείου Κρήτης. Αἱ διὰ τὴν τουριστικὴν ὁδοποιΐαν προοριζόμεναι πιστώσεις, κατὰ ληφθεῖσαν γενικὴν ἀπόφασιν, δὲν θὰ περιληφθῶσιν εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Κατσίμπα, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Ν. Καθαροσπόρη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑμετέρου ἐγγράφου, ὑπ’ ἀριθ. 594 τῆς 22.1.1959, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν ἐρώτησιν ὑπ’ ἀριθ. 784 τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Κατσίμπα κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, ἐν τῷ Νομῷ Φωκίδος, τό γε νῦν ἔχον, εὑρίσκεται ὑπὸ ἀνέγερσιν ὁδικὸς σταθμὸς—περίπτερον εἰς τὴν θέσιν Στενό, παρὰ τὴν γέφυραν Μόρνου, τῆς περιφερείας τῆς Κοινότητος Καλλίου. Αἱ ἐν τῇ ἐρωτήσει ὑποδείξεις τουριστικῶν περιπτέρων, ἐν τῇ αὐτῇ περιοχῇ, θὰ ληφθῶσιν ὑπ’ ὄψιν ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ κατὰ τὴν κατάρτισιν μελλοντικῶν προγραμμάτων του. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Θανασέκου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1467 τῆς 7.2.1959 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβάζοντος ἡμῖν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 887 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Θανασέκου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, περὶ τῆς Κοινότητος Ὑπάτης–Φθιώτιδος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀποστείλωμεν συνημμένως ἐν κεκυρωμένῳ ἀντιγράφῳ ἐμπεριστατωμένον ἀπαντητικὸν σημείωμα τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

1. Δὲν εἶναι ἀπολύτως ὀρθόν, ὅτι ἐγγύτατα τοῦ συνοικισμοῦ τῶν λουτρῶν Ὑπάτης ὑπάρχει ἔκτασις ἐξ 850 στρεμμάτων, παραχωρηθεῖσα ὑπὸ τοῦ Δημοσίου εἰς τὸν Ε.Ο.Τ. πρὸς δενδροφύτευσιν. Ἀκριβὲς εἶναι, ὅτι ὅλη ἡ περιοχή, ἡ ἀνήκουσα κατὰ κυριότητα εἰς τὸν ΕΟΤ (Ν. 1624), ἀνέρχεται εἰς 800 στρέμματα, ἀναλυομένη ὡς ἑξῆς: α) 130 στρέμματα τὸ Κεντρικὸν Πάρκον, μετὰ τῶν ἐπ’ αὐτοῦ κτιρίων κλπ. β) 200 στρέμματα τὸ ὄπισθεν τοῦ Κεντρικοῦ Πάρκου δενδροφυτευμένον τμῆμα, μετὰ τῆς ἐπ’ αὐτοῦ Ἐκκλησίας, νεκροταφείου κλπ. γ) 470 στρέμματα ἀκάλυπτος ἔκτασις, προοριζομένη πρὸς δενδροφύτευσιν ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου πρὸς δίοδον ἐξ αὐτῆς τῶν νέων ἐπαρχιακῶν ὁδῶν πρὸς χωρίον Ὑπάτης καὶ τὰ πρὸς Β. τῶν Λουτρῶν κείμενα χωρία τοῦ Σπερχειοῦ. 2. Ὁ ΕΟΤ, ἤδη, προβαίνει εἰς ἀναδάσωσιν τοῦ Κεντρικοῦ Πάρκου καὶ εὐθύς, ὡς περατωθοῦν αἱ χαράξεις τῶν νέων ἐπαρχιακῶν ὁδῶν, θὰ προβῇ εἰς τὴν περίφραξιν τῆς ὑπολοίπου περιοχῆς, διὰ νὰ ἀρχίσῃ τὴν δενδροφύτευσιν, ἡ ὁποία συνδέεται, ὅμως, μὲ τὸ ζήτημα τῆς ὑδρεύσεως περὶ οὗ κατωτέρω. 3. Ὑπάρχει περίπτωσις, κατὰ τὴν τελικὴν διαμόρφωσιν τῆς ὅλης ἐκτάσεως, νὰ θεωρηθῇ ὡς μὴ χρήσιμος πρὸς δενδροφύτευσιν μικρά τις ἔκτασις 100 περίπου στρεμμάτων, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατόν, ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους, νὰ ἐκρίνετο ὡς ἄχρηστος διὰ τὴν λουτρόπολιν, ἀλλὰ εἶναι πολὺ πρόωρον νὰ ληφθῇ ἀπόφασις ἀπὸ τοῦδε. 4. Ἡ πληροφορία, καθ’ ἣν παρὰ τὰ ὅρια τῆς ὑμετέρας περιοχῆς ὑφίσταται πηγή, ἀνήκουσα εἰς τὸ Δημόσιον, ἀποδόσεως 120 μ3 τὸ 24ωρον, δὲν εἶναι ἐξηκριβωμένη, ἀντιθέτως αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ ΕΟΤ ἔχουν διαπιστώσει τὴν ὕπαρξιν, παρὰ τὰ δυτικὰ ὅρια τῆς περιοχῆς τοῦ ΕΟΤ διαφόρων ἀναβλύσεων, ἁπασῶν ὅμως ἀνηκουσῶν εἰς ἰδιώτας καὶ χρησιμοποιουμένων παρὰ τούτων, εἰς βαθμόν, ὥστε νὰ μὴ ὑφίσταται ἐλπὶς ἐπιτυχίας οὔτε ἀπαλλοτριώσεως. Ὁ ΕΟΤ ἔχει προβῆ εἰς σύνταξιν μελέτης, πρὸς λύσιν τοῦ ὅλου προβλήματος τῆς ὑδρεύσεως τῆς Λουτροπόλεως καὶ τοῦ συνοικισμοῦ, ἀντιλαμβανόμενος πλήρως, ὅτι, ἀσχέτως τῶν διαμενόντων πρὸς παραθερισμὸν ἢ λουτροθεραπείαν εἰς τὸν συνοικισμόν, θὰ ἔδει νὰ ἐξυπηρετηθοῦν καὶ οἱ 500 κάτοικοι τούτου. Τὰ ἔργα ὑδρομαστεύσεως τῶν ὑφισταμένων σήμερον ἐν χρήσει πηγῶν καὶ τοῦ ἐμπλουτισμοῦ των δι’ ἄλλων πηγῶν, εὑρισκομένων ἐντὸς τῆς περιοχῆς τοῦ ΕΟΤ, εὑρίσκονται ἐν ἐξελίξει καὶ ἐλπίζεται ἡ ἐντὸς τοῦ ἔτους λύσις τοῦ προβλήματος. Ὁ ΕΟΤ ἔχει μελετήσει καὶ τὴν ὕδρευσιν τοῦ συνοικισμοῦ, ἐπιτυχὼν τὸν ἐφοδιασμόν του παρὰ τοῦ Νομομηχανικοῦ διὰ τοπογραφικοῦ διαγράμματος, ὥστε νὰ δυνηθῇ διὰ κεντρικοῦ ἀγωγοῦ νὰ ἐφοδιάσῃ τὸν συνοικισμὸν μὲ ὕδωρ. Ἀπὸ τοῦ κεντρικοῦ ἀγωγοῦ, σκέψις ὑπάρχει, νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ὑδροληψία τῶν οἰκιῶν βάσει ὑδρομέτρου, διότι δι’ ὑπαιθρίων κρουνῶν ἢ ἄνευ ἄλλου περιορισμοῦ, ἡ σπατάλη θὰ εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ μὴ ἐπαρκῇ οὐδεμία ποσότης ὕδατος κατὰ τοὺς θερινοὺς ἰδίᾳ μῆνας. Πάντως, ἐφ’ ὅσον ὑφίσταται ἡ ἐν προκειμένῳ πηγή, ὡς ἀναφέρουν οἱ ἐρωτήσαντες βουλευταί, ἐκτὸς μάλιστα τῆς περιοχῆς τοῦ ΕΟΤ, ὁ Ὀργανισμὸς οὐδεμίαν ἀντίρρησιν θὰ εἶχεν ἢ ἁρμοδιότητα ἐν προκειμένῳ, θὰ ἔπρεπε δὲ οἱ κάτοικοι τοῦ συνοικισμοῦ νὰ ἀπευθυνθοῦν πρὸς τὸν ἰδιοκτήτην, πρὸς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐπιθυμίας των, ὡς διατυποῦται αὕτη ἐν τῇ ἐρωτήσει.

Τ. Σ.

ΕΟΤ Διεύθυνσις Τουριστικῆς Ὀργανώσεως

Α. ΙΑΤΡΙΔΗΣ

ΙΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κακογιάννη καὶ Μ. Χριστογεώργου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1465)845)7.2.1959 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς ἀπὸ 4.2.1959 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Κακογιάννη καὶ Μ. Χριστογεώργου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ θέσις τοῦ Γραμματέως Εἰρηνοδικείου Βονίτσης ἐπληρώθη ἤδη, διὰ διορισμοῦ πτυχιούχου τῆς Νομικῆς. Ὡς πρὸς τὴν πλήρωσιν τῆς θέσεως τοῦ ἐμμίσθου δικαστικοῦ κλητῆρος ὑφίστανται δυσχέρειαι, διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν ἐμμίσθων δικαστικῶν κλητήρων τῶν Δικαστηρίων καὶ τῶν Εἰσαγγελιῶν τοῦ Κράτους, ἐμειώθη διὰ τοῦ, εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ Ν. Δ. 2500)1953, ἐκδοθέντος Β. Δ. ἀπὸ 29.12.1953 κατὰ 300 περίπου ὀργανικὰς θέσεις, ἐξ οὗ λόγου στεροῦνται καὶ ἑνὸς μόνον ἐμμίσθου δικαστικοῦ κλητῆρος 30 περίπου πολυμελῆ Δικαστήρια καὶ Εἰσαγγελίαι. Καὶ ἐζητήθη μὲν ἡ ἔγκρισις πληρώσεως 10 περίπου θέσεων παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, παρίσταται ὅμως μεγάλη ὑπηρεσιακὴ ἀνάγκη, ὅπως οἱ διορισμοὶ γίνουν διὰ τὴν πλήρωσιν τῶν μεγάλων Δικαστηρίων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Χριστογεώργου, Ν. Σκοπούλη καὶ Δ. Καρακουλουξῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν περιλήψει καὶ ἐπὶ τοῦ ἐν θέματι ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ δὲν ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τοιούτων δανειοδοτήσεων, διότι ἡ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὸ παρόν, τοὐλάχιστον, εἶναι συγκεντρωμένη εἰς τὴν προώθησιν ἀμέσως καὶ πλέον παραγωγικῶν ἐπενδύσεων. Ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπή, ἐν τούτοις, δι’ ἀποφάσεώς της, ἐπέτρεψεν ὅπως ἐνισχυθοῦν, διὰ τῶν ἐμπορικῶν Τραπεζῶν, οἱ παντοπῶλαι τῶν ἐπαρχιῶν διὰ βραχυπροθέσμων ἐπαγγελματικῶν δανείων μέχρις 20.000 δραχ. κατ’ ἀνώτατον ὅριον καὶ κατὰ παντοπώλην, ἀναλόγως τῆς οἰκονομικῆς ἐπιφανείας ἑκάστου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ι. Σιαφλέκη, Α. Τσιάντου καὶ Ε. Σκούρα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9777)10.12.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 627) 58 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Σιαφλέκη, Α. Τσιάντου καὶ Ε. Σκούρα, ἐν σχέσει μὲ ἔργα ὑδρεύσεως εἰς διαφόρους πόλεις καὶ χωρία, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Τὰ ἔργα ὑδρεύσεως ἐντάσσονται εἰς τὸ πρόγραμμα Δημοσίων Ἐπενδύσεων, ὡς καὶ τὰ λοιπὰ ἔργα, κατόπιν προτάσεων τῶν ἁρμοδίων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοιούτων ἔργων, Ὑπουργείων Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων καὶ Κοινωνικῆς Προνοίας, ἀναλόγως τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ Δήμου ἢ τῆς Κοινότητος, εἰς ἣν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθῇ τὸ ἔργον, χρηματοδοτοῦνται δὲ διὰ δανείων, χορηγουμένων ἐκ κεφαλαίων Δημοσίων Ἐπενδύσεων, μέσῳ τῆς Κτηματικῆς Τραπέζης. Περαιτέρω, ἔργα μικρᾶς δαπάνης, χρηματοδοτοῦνται καὶ ἐκ τῶν διὰ Μικρὰ Κοινωφελῆ Ἔργα χορηγουμένων πιστώσεων, μέσῳ τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω, τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ ἐξετάζει τὰ θέματα χρηματοδοτήσεως τοιούτων ἔργων, ἐφ’ ὅσον διὰ ταῦτα ἤθελον ἀποσταλῆ προτάσεις τῶν ὡς ἄνω ἁρμοδίων Ὑπουργείων, κατὰ τὴν νόμιμον διαδικασίαν. Σημειωθήτω ὅτι Δῆμοι καὶ Κοινότητες, ἐνδιαφερόμενοι ζωηρῶς διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων ὑδρεύσεως, συνεισφέρουν παραλλήλως σημαντικὰ ποσὰ διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἐκ κεφαλαίων Δημοσίων Ἐπενδύσεων πιστώσεων, αἵτινες, ἐν πάσῃ περιπτώσει, παρέχονται μόνον ἐπὶ δανείῳ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

V. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Καρατζένη, Κ. Παπαδημητρίου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1250 ὑπὸ χρονολογίαν 3.2.1959 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ ἡ κατατεθεῖσα εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ ἀριθ. 855 ἐ.ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Καρατζένη καὶ Κ. Παπαδημητρίου, περὶ λήψεως μέτρων διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ ἐλαχίστου ποσοστοῦ συνταξίμου ἀνικανότητος τῶν πολεμιστῶν ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, ἀπὸ 25%, ὅπερ σήμερον ἰσχύει, εἰς 10%, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἐπὶ σχετικῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ, αἰτουμένου πληροφορίας διὰ τὸ θέμα τοῦτο, ἀπηντήσαμεν ἤδη διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 27334)27.1.1959 ἐγγράφου μας, ἀντίγραφον τοῦ ὁποίου ἐπισυνάπτομεν. Ἐπιπροσθέτως γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἡ ἐπὶ διαφόρου βάσεως συνταξιοδότησις τῶν ἀγωνιστῶν ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, ἐν σχέσει πρὸς τοὺς ὁπλίτας τοῦ στρατεύματος, ἐδικαιολογήθη μὲ τὸ ὅτι, δὲν ὑφίστανται, ἐν τοῖς πράγμασιν, οἱ αὐτοὶ ὅροι παροχῆς ὑπηρεσίας, οἷοι ὅροι εἶναι διὰ τοὺς στρατιώτας ἢ παρὰ τῆς στρατιωτικῆς ὑγειονομικῆς ἀρχῆς διαπίστωσις τῆς ὑγιεινῆς καταστάσεώς του τὸ πρῶτον κατατασσομένου ὁπλίτου, ἢ ἐνδελεχὴς διαδικασία ἐξακριβώσεως τῶν συνθηκῶν τραυματισμοῦ, κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ὑπηρεσίας, ἢ εἰς στρατιωτικὰ νοσοκομεῖα ἐπίσης νοσηλεία κλπ., ὅροι τοὐτέστιν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦτο ἐκ τῶν πραγμάτων δυνατὸν νὰ ἐξασφαλισθῶσι διὰ τοὺς ἀγωνιστὰς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως 1941–1945. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου, δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι διὰ τοὺς ἰδίους ὡς ἄνω λόγους, καὶ ὁ Α. Ν. 835 τοῦ 1948, ὅστις ἐν ἄρθρῳ 5 προέβλεψε τὴν συνταξιοδότησιν τῶν πολιτῶν, οἵτινες προσφέροντες τὰς ὑπηρεσίας των ὑποχρεωτικῶς ἢ ἐθελουσίως εἰς τὰς στρατιωτικὰς ἢ ἀστυνομικὰς ἀρχάς, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ συμμοριτοπολέμου, καθώρισεν ἐλάχιστον ποσοστὸν συνταξίμου ἀνικανότητος 25%. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 828 ἐ.ἔ. ἐγγράφου σας καὶ ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ὡς γνωστόν, ἐν Ἀθήναις, διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν συντάξεων, συνεστήθησαν καὶ λειτουργοῦσι τέσσαρα Ταμεῖα Συντάξεων Ἀθηνῶν. Εἶναι βεβαίως ἀληθές, ὅτι κατὰ τὴν πληρωμὴν τῶν συντάξεων παρὰ τῶν Ταμείων τούτων, παρατηρεῖται συνωστισμός, ὀφειλόμενος τὸ μὲν εἰς τὴν ἀκαταλληλότητα τῶν οἰκημάτων αὐτῶν, μὴ διαθετόντων, κατὰ πρῶτον λόγον, τοὺς ἀπαιτουμένους χώρους ὑποδοχῆς τῶν συνταξιούχων, τὸ δὲ εἰς τὸν μέγαν ἀριθμὸν τῶν μετὰ τῶν Ταμείων συναλλασσομένων συνταξιούχων. Τὸ θέμα τῆς διορθώσεως τῆς ἀπαραδέκτου ταύτης καταστάσεως, ἔπαυσε ν’ ἀποτελῇ ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας μερίμνης τῆς ὑπηρεσίας. Οὕτως, ἐπὶ τῷ σκοπῷ ἐξασφαλίσεως τῆς ἀνετωτέρας, κατὰ τὸ δυνατόν, πληρωμῆς τῶν συντάξεων, ἀνετέθη ἡ ἁρμοδιότης πληρωμῆς αὐτῶν καὶ εἰς τὰ Ταμεῖα Εἰσπράξεων, δι’ ἕκαστον δὲ συνταξιοῦχον ἠδύνατο ἀκωλύτως νὰ ἐνεργηθῇ μεταφορὰ πληρωμῆς τῆς συντάξεώς του εἰς ἕνα τῶν Ταμείων Εἰσπράξεων καὶ δὴ εἰς τὸ τοιοῦτον τῆς κατοικίας του. Τὸ μέτρον, ὅμως, τοῦτο, ἐλάχιστα ἀπέδωσε, διότι οἱ συνταξιοῦχοι, ἐκ διαφόρων λόγων, ἀλλὰ καὶ διότι τυγχάνουσι συνδεδεμένοι μὲ τὸ κέντρον τῆς πόλεως, ἔνθα τὰ Ταμεῖα Συντάξεων Ἀθηνῶν, ἐκ λόγων κυρίως ἐπαγγελματικῆς ἐνασχολήσεως, προετίμησαν καὶ προτιμῶσι τὴν πληρωμὴν τῆς συντάξεώς των ἐκ τῶν Ταμείων Ἀθηνῶν. Ἐπεδιώχθη, ἐπίσης, ἡ ἀποφυγὴ τοῦ συνωστισμοῦ καὶ ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν ἐξασφάλισις τῆς ἀνέτου πληρωμῆς, διὰ τοῦ καθορισμοῦ ἡμερομηνιῶν πληρωμῆς κατὰ λεξικογραφικὴν σειρὰν τοῦ ἐπωνύμου τῶν συνταξιούχων. Ἀλλὰ καὶ τὸ μέτρον τοῦτο δὲν ἀπέδωσε, διότι, παρὰ τὴν καθορισθεῖσαν σειρὰν ἡμερομηνιῶν πληρωμῆς, κατὰ τὰς παρασχεθείσας ὑπὸ τῶν Διευθυντῶν τῶν Ταμείων πληροφορίας, τὸ πλεῖστον τῶν συνταξιούχων προσήρχετο ἀθρόως κατὰ τὴν πρώτην καὶ δευτέραν ἡμέραν τῆς πληρωμῆς, διὰ τὴν ἄμεσον εἴσπραξιν τῆς συντάξεώς των. Ἐμελετήθη, τέλος, καὶ ἐπεδιώχθη ἡ διὰ τῶν Τραπεζῶν ἐνέργεια τῆς πληρωμῆς τῶν συντάξεων, ἀλλὰ καὶ τὸ μέτρον τοῦτο δὲν ἐτελεσφόρησε, λόγῳ ἐπιφυλάξεων τῶν Τραπεζῶν, ὅπως ἀναλάβωσι τὴν ἐργασίαν ταύτην ἐκ διαφόρων λόγων καὶ κυρίως λόγῳ τῆς ταὐτοχρόνου πληρωμῆς μεγάλου ἀριθμοῦ πελατῶν, παραλλήλως μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν συνταξιούχων, ἀνερχομένων ἐν Ἀθήναις εἰς 40 χιλιάδας περίπου, διὰ τὴν ἄνετον ὑποδοχὴν τῶν ὁποίων δὲν ἐκρίθησαν ἐπαρκεῖς οἱ ὑπὸ τῶν Τραπεζῶν διατιθέμενοι χῶροι. Ἤδη, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη οἰκοδομήσεως νέων οἰκημάτων εἰς τὸ κέντρον τῆς πόλεως, ἀνεζητήθη ἡ εἰδικὴ κατασκευὴ τῶν ἀπαραιτήτων χώρων διὰ τὴν ἄνετον πληρωμὴν τῶν συντάξεων, εἰς τὸ κατασκευαζόμενον μέγαρον τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων (ὁδὸς Πατησίων, ἰσόγειον καὶ 1ος ὄροφος). Ἡ μεταφορὰ τῆς πληρωμῆς τῶν συντάξεων εἰς τὸ ἐν λόγῳ μέγαρον, θέλει λύσει ὁριστικῶς τὸ ζήτημα τῆς ἀνέτου πληρωμῆς τῶν συντάξεων, δοθέντος ὅτι ἡ ἐν αὐτῷ ἐγκατάστασις τῶν Ταμείων Συντάξεων ἐμελετήθη καὶ ἐπρογραμματίσθη λεπτομερῶς, λόγῳ δὲ τῆς εὐρύτητος τοῦ χώρου προεβλέφθη ἡ αὔξησις τῶν θυρίδων συναλλαγῆς καὶ ἡ ἐν πάσῃ εὐρυχωρίᾳ καὶ ἀνέσει ὑποδοχὴ τῶν συναλλασσομένων συνταξιούχων. Μέχρι περατώσεως τῆς κατασκευῆς τοῦ ἐν λόγῳ οἰκήματος καὶ δοθέντος ὅτι, διὰ λόγους τεχνικούς, ἐπεβραδύνθη αὕτη, ἀπεφασίσθη ἡ ἀπὸ τοῦδε ἀποσυμφόρησις τῶν Ταμείων Συντάξεων, δι’ ἐξευρέσεως καταλλήλων χώρων διὰ τὴν προσωρινὴν ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει ἐγκατάστασιν τῆς ὑπηρεσίας αὐτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διαβιβασθείσης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1247)1959 ὑμετέρου ἐγγράφου ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ (ἀριθ. 852), σχετικῶς μὲ τὴν ἰσχύουσαν εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος φορολογικὴν κλίμακα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τῶν τροποποιησάντων τὸν ἀρχικὸν νόμον περὶ φορολογίας εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων νομοθετημάτων, ἐμειώθη σοβαρῶς ἡ φορολογικὴ κλῖμαξ ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐλήφθησαν μέτρα, διὰ τὴν ἀνακούφισιν τῶν μεσαίων, ἀπὸ ἀπόψεως φοροδοτικῆς ἱκανότητος, τάξεων. Κατὰ ταῦτα, δὲν δυνάμεθα, ἐπὶ τοῦ παρόντος, τοὐλάχιστον, νὰ εἰσηγηθῶμεν τὴν περαιτέρω μείωσιν τῶν ἐν τῇ φορολογίᾳ εἰσοδήματος συντελεστῶν, διὰ λόγους αὐτονοήτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Μερλοπούλου, Α. Τσιάρα, Η. Σκυλλάκου, Ι. Γιαλώφα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1779)ἐ.ἔ. ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ κατατεθεῖσα εἰς τὴν Βουλὴν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Μερλοπούλου, Α. Τσιάρα κλπ. ἐρώτησις, ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3783)1957 «περὶ τῆς στέγης τῶν δημοσίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου», ἀνακοινοῦμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1 Τὸ ζήτημα τῆς ἐπεκτάσεως τῶν εὐεργετικῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3783)1957 καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους ἀντιμετωπίζεται εἰς κατατεθησόμενον ὑφ’ ἡμῶν σχέδιον νόμου, περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Διατάγματος τούτου. 2. Τὸ ἕτερον ζήτημα, τῆς ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τούτου καὶ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίων Δικαίου, τοὺς ἔχοντας μὲν τὴν δημοσιοϋπαλληλικὴν ἰδιότητα, μὴ συνταξιοδοτουμένους ὅμως ἅμα ὑπὸ τοῦ Δημοσίου Ταμείου, ὡς ὁρίζει τὸ ὡς ἄνω Ν. Διάταγμα, μελετᾶται ὑφ’ ἡμῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

VI. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Ἀμύνης. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 802 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Οἱ τακτοποιούμενοι ἀνυπότακτοι κλάσεως 1950, δὲν ἀπαλλάσσονται καὶ τῶν ποινικῶν συνεπειῶν, διὰ τὰ πρὸ τῆς 29.3.1955 ἀνυποταξίας των καὶ τοῦτο, καθ’ ὅσον δὲν ἐπιτάσσεται ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ Ν. Δ. 3851)1958. β) Ἡ αἴτησις τοῦ κ. Ζορμπᾶ, ὅπως οὗτοι ἀπαλλαγοῦν τῆς ποινικῆς διώξεως, μόνον διὰ νομοθετικοῦ μέτρου δύναται νὰ ἱκανοποιηθῇ, διότι καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἤθελε δοθῇ τοιαύτη διαταγὴ ὑφ’ ἡμῶν, αὕτη δὲν θὰ ὑπεχρέωνε τὴν ἀνεξάρτητον δικαστικὴν ἀρχὴν ὅπως τὴν σεβασθῇ, ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι αὕτη δὲν θὰ ἐστηρίζετο εἰς διάταξιν τοῦ νόμου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 854 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ διαταχθεῖσα πρόσκλησις τῶν ὑποχρέων ἐκγυμνάσεως κλπ. 1955, ἐχόντων γραμματικὰς γνώσεις Δʹ Γυμνασίου καὶ ἄνω, ἐκρίθη ἐπιβεβλημένη λόγῳ ηὐξημένων ἀναγκῶν τοῦ στρατεύματος εἰς ἐγγραμμάτους ὁπλίτας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 839 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι, ὡς ἐμφαίνηται ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν τηρουμένων στοιχείων, εἰς τὴν Σταυρούλαν χήραν Πασχάλη Τσιφλικᾶ ἐχορηγήθη βασικὴ σύνταξις δραχ. 340. Ἐὰν ἐν συνεχείᾳ διεκόπη αὕτη, ἁρμόδιον ἵνα παράσχῃ σχετικὰς πληροφορίας, τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ

VII. Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου, Δ. Κελτεμλίδη, Ι. Γιαλώφα, Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Γιαρένη, Α. Τσιάρα. Σχετικῶς μὲ τὰς ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Μπακατσέλου, Δ. Κελτεμλίδη, Ι. Γιαλώφα κλπ., ἐπὶ τῆς παραχωρήσεως καὶ διαχειρίσεως τοῦ μεριδίου τοῦ Δημοσίου ἐπὶ τοῦ δάσους Σταυροῦ Χαλκιδικῆς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Ἡ ἐξώδικος διανομή, ἐπὶ τῷ τέλει, ὅπως τὸ Δημόσιον ἀποκτήσῃ ἐλεύθερα καὶ κεχωρισμένα τὰ μερίδιά του ἐπὶ τοῦ δάσους Σταυροῦ, δὲν κατέστη δυνατή, μὴ συμφωνοῦντος διὰ τὴν τοιαύτην διανομὴν τοῦ ἔχοντος τὸ μεγαλύτερον μερίδιον ἰδιώτου. Κατόπιν τούτου, κατέστη ἀναγκαία ἡ δικαστικὴ διανομὴ τοῦ δάσους τούτου, ἡ ὁποία ἀκολουθοῦσα τὴν σχετικὴν διαδικασίαν, ἐκκρεμεῖ εἰσέτι. Τὸ θέμα χειρίζεται τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, διὰ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ ἁρμοδίου Γραφείου του. 2. Ὁ ἐπὶ τῷ τέλει κεχωρισμένης ἐκμεταλλεύσεως διαχωρισμὸς τοῦ μεριδίου τοῦ Δημοσίου, δὲν εἶναι ἐφικτὸς ἐν τοῖς πράγμασι, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον δὲν εἶναι σύμφωνοι οἱ λοιποὶ συνιδιοκτῆται καὶ δὴ ὁ ἔχων τὸ μεγαλύτερον μερίδιον ἰδιώτης. Μονομερὴς διαχωρισμὸς δὲν εἶναι δυνατός, κατὰ τὰς περὶ διαχειρίσεως ἐπικοίνου πράγματος διατάξεις τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος. 3. Εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας, ἡ διαχείρισις τοῦ μεριδίου τοῦ Δημοσίου γίνεται κατὰ τὰς διατάξεις τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 98 τοῦ Ν. 4173)1929 «περὶ Δασικοῦ Κώδικος» καὶ τὸ σχετικὸν ἀπὸ 7.10.1934 ἐκτελεστικὸν Π. Διάταγμα, ἀνατιθεμένης τῆς διαχειρίσεως εἰς τὸν κεκτημένον τὸ μεγαλύτερον μερίδιον. Ἡ διάταξις αὕτη, ἐφαρμόζεται εἰς πάσας τὰς περιπτώσεις συνιδιοκτησίας τοῦ Δημοσίου εἰς ὅλα τὰ δάση τῶν Νέων Χωρῶν καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν νὰ γίνῃ ἄλλως. 4. Ἐν ὄψει τοῦ ὅτι ἡ διανομὴ τοῦ δάσους τούτου δὲν συνετελέσθη ἔτι, κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις ἐπετράπη ἐκμετάλλευσις, βάσει δασοπονικῆς μελέτης, ἐγκριθείσης, ὡς παρὰ τῶν κειμένων διατάξεων νόμου προβλέπονται. 5. Ὡς πρὸς τὴν κατὰ χρόνον τάξιν τῆς διαχειρίσεως τοῦ ἐν λόγῳ δάσους, διὰ τῆς ἐγκριτικῆς τῆς ἐκθέσεως σχετικῆς διαταγῆς, ἐπετράπη καὶ ἡ ἀπόληψις τοῦ ἐγκριθέντος λήμματος ἐκ τῆς διαχειριστικῆς κλάσεως Καστανέας, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς 5ετοῦς ἰσχύος ταύτης καὶ ἐφ’ ἅπαξ, καθ’ ὅσον τὰ πρὸς ὑλοτομίαν τμήματα εἶναι ὥριμα καὶ ἐφηρμόσθη σχετικῶς, ὅ,τι καὶ διὰ τὰ λοιπὰ μὴ δημόσια δάση σχετικῶς ἐφαρμόζεται. Πάντως, ἔχουν δοθῆ αἱ δέουσαι ὁδηγίαι, ὅπως ἡ ὑλοτομία ἐνεργῆται καθ’ ὡρισμένην σειρὰν καὶ τάξιν. Εἰδικῶς διὰ τὸ ὑπ’ ὄψιν δάσος, ἐν ὄψει καὶ τῆς ἐπιδιωκομένης διανομῆς τοῦ μεριδίου τοῦ Δημοσίου καὶ διὰ νὰ διασφαλισθῇ ἡ τυχὸν ἀπόδοσις τοῦ ἐκ καστανέας δάσους εἰς τὴν δενδροκομίαν, ἐνεκρίθη ἡ ὑλοτομία, μὲ τὸν ὅρον νὰ ἀφήνεται περὶ τὰ 10 παρακρατήματα κατὰ στρέμμα. Σημειοῦται, ὅτι τὸ μέτρον τοῦτο ἐλήφθη εἰδικῶς διὰ τὸ ὑπ’ ὄψιν δάσος, δι’ ὃ καὶ παρὰ τοῦ ἐνδιαφερομένου δασοκτήματος προσεβλήθη ἡ ἀπόφασίς μας εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. 6. Ὡς πρὸς τὰ τῆς διαθέσεως τοῦ εἰς τὸ ἀνταλλάξιμον μερίδιον ἀναλογοῦντος λήμματος, ἁρμοδία τυγχάνει ἡ Υ. Δ.Α.Μ.Κ. (Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν). Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Τσιγάρα καὶ Δ. Κελτεμλίδη. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 677)23.1.1959 ἐγγράφου σας, σχετικοῦ πρὸς τὸ ἀνωτέρω θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Ὡς ἐγνώρισεν ἡμῖν ἡ Α.Τ.Ε., διὰ τοῦ ἀπὸ 6.2.1959 σημειώματός της, τὸ θέμα τῆς τυροκομήσεως τοῦ γάλακτος ὑπὸ τῶν Ἀγελαδοτροφικῶν Συνεταιρισμῶν Φθιώτιδος, ἔχει ὡς ἀκολούθως: 1. Ἡ ἐργασία τῆς ἐν προκειμένῳ τυροκομήσεως, ἐγένετο παρὰ τῶν ἀγελαδοτροφικῶν Συνεταιρισμῶν, τῇ πιστοδοτήσει τῆς ΑΤΕ κατὰ τὴν περίοδον 1953–1954, ἀπέβλεψε δὲ εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν πλεονασμάτων ἀγελαδικοῦ γάλακτος, ἡ διάθεσις τοῦ ὁποίου ἀντιμετώπιζε σοβαρὰς δυσχερείας. 2. Ἡ τεχνικὴ βοήθεια, παρεσχέθη παρὰ τοῦ εἰδικοῦ τυροκόμου τῆς Διευθύνσεως Γεωργίας Φθιώτιδος κ. Νέλλα. 3. Προεκρίθη ἡ παραγωγὴ κασσερίου, καθ’ ὅσον ἐκρίθη ὑπὸ τῶν εἰδικῶν, ὅτι ὁ τύπος οὗτος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ παραχθῇ ἐξ ἀγελαδινοῦ γάλακτος καὶ κατὰ τὴν θερινὴν περίοδον. Ἡ τυροκόμησις ἐγένετο εἰς προχείρους ἐγκαταστάσεις, αἵτινες ἐξωπλίσθησαν καὶ διὰ προχείρων ψυκτικῶν τοιούτων, πρὸς ἐξασφάλισιν εὐνοϊκωτέρων, κατὰ τὸ δυνατόν, συνθηκῶν τυροκομήσεως καὶ ὡριμάνσεως τῶν τυρῶν. 4. Δυστυχῶς, ἡ ἐπακολουθήσασα τυροκόμησις, δὲν ὑπῆρξεν ἐπιτυχής, λόγῳ μὴ ἀποβολῆς ὑπὸ τῶν τυρῶν ὑγρασίας εἰς τὸ δέον, συνεπείᾳ τῶν δυσμενῶν κλιματολογικῶν συνθηκῶν καὶ τῆς μὴ ὑπάρξεως εἰδικῶν κλιματιστικῶν ἐγκαταστάσεων. Οὕτω, κατεδείχθη τὸ ἀδύνατον τῆς τυροκομήσεως ἀγελαδινοῦ γάλακτος εἰς τὰς πεδινὰς περιοχὰς κατὰ τὴν θερμὴν περίοδον τοῦ ἔτους, ἔστω καὶ πρὸς παραγωγὴν κασσερίου, ἄνευ τῆς ὑπάρξεως εἰδικῶν κλιματιστικῶν καὶ ψυκτικῶν ἐγκαταστάσεων. 5. Ἡ ἀποκτηθεῖσα πεῖρα, ὡδήγησεν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἱδρύσεως, εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Λαμίας, μεγάλης καὶ ἐκσυγχρονισμένης γαλακτοβιομηχανίας, ἥτις εὑρίσκεται εἰς τὸ στάδιον τῆς κατασκευῆς. Ἡ ἐν λόγῳ βιομηχανία, θὰ εἶναι ἐξωπλισμένη μὲ ὁλόκληρον τὴν σειρὰν τῶν ἀπαραιτήτων μηχανημάτων, ὡς καὶ μὲ πλήρεις κλιματιστικὰς καὶ ψυκτικὰς ἐγκαταστάσεις καὶ οὕτω θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐπεξεργάζηται ἀγελαδινὸν γάλα καθ’ ὅλον τὸ ἔτος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν πρὸς παραγωγὴν γάλακτος ἀφυδατωμένη EVAPORE, ἀφ’ ἑτέρου δὲ πρὸς παραγωγὴν βελτιωμένων τυρῶν παντὸς τύπου. 6. Ὡς πρὸς τὰς ὀφειλὰς ἐκ προκυψάντων ἀνοιγμάτων τυροκομήσεως, ἡ Τράπεζα παρέσχε καὶ θὰ παράσχῃ πᾶσαν δυνατὴν διευκόλυνσιν εἰς τοὺς ὀφειλέτας παραγωγούς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Σπεντζάρη. Εἰς ἀπάντησιν, ἔχομεν τὴν τιμὴν ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 880 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Σπεντζάρη, ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῶν ἀκτημόνων Νέας Μανωλάδος, ὧν ἡ παραχωρηθεῖσα ἔκτασις ἐμειώθη κατὰ 200 περίπου στρέμματα, συνεπείᾳ ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3784)1957, νὰ σᾶς γνωρίσωμεν, ὅτι τὴν λύσιν τοῦ ζητήματος τούτου, πρόκειται ν’ ἀντιμετωπίσωμεν νομοθετικῶς, λόγῳ τῆς παρουσιαζομένης δυσχερείας ἐκ τῆς κειμένης νομοθεσίας, πρὸς παραχώρησιν ἐκτάσεων κειμένων εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Νομοῦ Ἀχαΐας, πρὸς ἀκτήμονας τοῦ Νομοῦ Ἠλείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Παπαδοπούλου καὶ Γ. Εὐαγγέλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 28.11.1958 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Παπαδοπούλου καὶ Γ. Εὐαγγέλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι, καθ’ ἃ μᾶς ἀνέφερεν ἡ καθ’ ἡμᾶς ΥΠΕΜ, ἡ διευθέτησις τοῦ ἐν θέματι χειμάρρου Κυργίων (Βοϊράνης), ἤτοι ἡ ἐκτροπὴ του εἰς χείμαρρον τοῦ Δοξάτου, ἐμελετήθη ὑπὸ τῆς Εἰδικῆς Ὑπηρεσίας Ἔργων Μακεδονίας (ΕΥΤΕΜ) τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων, ὡς ἁρμόδιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Τσιάντου, Δ. Κελτεμλίδη, Α. Κολαμπᾶ καὶ Ε. Ρήγα. Ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν, διὰ τοῦ ἀνωτέρω ὑμῶν ἐγγράφου, ὑπ’ ἀριθ. 872 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Τσιάντου, Δ. Κελτεμλίδη κλπ., ἐν σχέσει μὲ τὰ χημικὰ λιπάσματα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Ἡ σύγχρονος ἐντατικὴ γεωργία, στηρίζεται βασικῶς εἰς τὰ χημικὰ λιπάσματα, διὰ τὴν αὔξησιν τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων, μείωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ ἀξιοποίησιν τῶν πτωχῶν ἐδαφῶν. Διὰ τὴν χώραν μας, μὲ πτωχὰ ἐν πολλοῖς ἐδάφη, τὰ λιπάσματα ἐπιφέρουν σημαντικὴν αὔξησιν τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων —κατὰ μέσον ὅρον 30–60%, ἔναντι τῶν ἄνευ λιπάνσεως ἀποδόσεων— δι’ ὃ καὶ ἡ χρῆσις των μεταπολεμικῶς διευρύνεται ταχέως. Ἤδη, ἐφθάσαμεν νὰ λιπαίνωνται τὰ 40% περίπου τῆς καλλιεργουμένης ἐπιφανείας, ἔναντι 10% τῆς προπολεμικῆς τοιαύτης, μὲ πενταπλασιασμὸν τῆς προπολεμικῆς χρησιμοποιουμένης ποσότητος λιπασμάτων (123.000 τόννοι λιπαντικῶν μονάδων ἀζώτου, φωσφόρου καὶ καλλίου ἔναντι 25.000 τόννων προπολεμικῶς). Ἐν προκειμένῳ, ὑφίσταται προοπτικὴ νὰ φθάσωμεν, κατὰ τὴν προσεχῆ πενταετίαν, κατανάλωσιν 200.000 τόννων λιπαντικῶν μονάδων ἐν συνόλῳ. Διὰ τὴν εὐρυτέραν χρησιμοποίησιν τῶν χημικῶν λιπασμάτων ὑπὸ τῶν παραγωγῶν ἐκτὸς τῶν ληφθέντων μέτρων, ὡς ἑνιαίων τιμῶν πυκνώσεως κέντρων διαθέσεως λιπασμάτων, διαθέσεως τούτων ὑπὸ τὴν ἁπλῆν των μορφήν, τῆς παροχῆς τεχνικῶν ὁδηγιῶν διὰ τὴν καλὴν ἐφαρμογὴν τῆς λιπάνσεως κλπ. τὸ Κράτος θετικῶς συμβάλλει διὰ τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν τιμῶν διαθέσεως τῶν λιπασμάτων, ὥστε ταῦτα νὰ φθάνουν εἰς τοὺς παραγωγοὺς εἰς αἰσθητῶς μικροτέρας τιμὰς κόστους αὐτῶν καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει εἰς τιμὰς οὐχὶ ἀνωτέρας τῶν διεθνῶν τοιούτων. Εἰδικώτερον διὰ τὰ λιπάσματα ἐγχωρίου παραγωγῆς ἐκτὸς τῆς ἐπιδοτήσεως καταβάλλονται ἀνέκαθεν προσπάθειαι σταθμίσεως τῶν τιμῶν εἰς ἐπίπεδα λογικὰ διὰ τῆς διενεργείας αὐστηροῦ ἐλέγχου καὶ κοστολογήσεως τούτων. Διὰ τὴν ἐπιδότησιν τῶν χημικῶν λιπασμάτων κατὰ τὴν παρελθοῦσαν πενταετίαν ἀνεγράφησαν εἰς τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμὸν τὰ ἑξῆς ποσά: Οἰκον. Ἔτος 1953–54 δραχ. 35 ἑκατομμύρια. 1954–55, δραχ. 35 ἑκατομμύρια. 1955–56 δραχ. 127 ἑκατομμύρια. 1957 δραχ. 70 ἑκατομμύρια. 1958, δραχ. 103 ἑκατομμύρια καὶ ἀντιμετωπίζεται ἡ συνέχισις τοῦ μέτρου τούτου τῆς ἱδρύσεως καὶ λειτουργίας τοῦ ἐργοστασίου Ἀζώτου. 2) Ἡ τεχνικὴ καὶ ἡ πεῖρα κατέληξαν τὰ τελευταῖα ἔτη εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἁπλῆ χρῆσις ἄνευ εἰδικῶν κριτηρίων καὶ μέτρων τῶν χημικῶν λιπασμάτων δὲν ἔχει πάντοτε καὶ τὰ καλύτερα παραγωγικὰ καὶ οἰκονομικὰ ἀποτελέσματα. Τὰ ὡς ἄνω κριτήρια καὶ μέτρα τῆς διὰ χημικῶν λιπασμάτων λιπάνσεως τῶν ἐδαφῶν μας θὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς «κατευθυνομένης λιπάνσεως», δηλ. τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν ποσοτήτων καὶ μορφῶν χημικῶν λιπασμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ προκύψουν ὡς ἐνδεικνυόμενα κατόπιν εἰδικῆς ἐξετάσεως καὶ ἀναλύσεως τῶν πρὸς λίπανσιν ἐδαφῶν ἐν συναφείᾳ πρὸς τὰ πειραματικὰ δεδομένα. 3) Ἡ προεργασία τῆς ἐφαρμογῆς πρότερον παρ’ ἡμῖν τῆς κατευθυνομένης λιπάνσεως ἤρχισε νὰ γίνεται ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους εἰς περιφέρειαν Θεσσαλίας καὶ ἀντιμετωπίζεται νὰ ἐπεκταθῇ συντόμως καὶ εἰς τὴν ὑπόλοιπον χώραν διὰ τῆς ἐνισχύσεως τοῦ Κεντρικοῦ Ἐδαφολογικοῦ Ἐργαστηρίου μὲ τὸν ἀπαιτούμενον πρὸς τοῦτο ἐξοπλισμὸν εἰς ὄργανα, μέσα καὶ ἐπιστημονικὸν προσωπικόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη. Ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Δ. 1126)6.2.1959 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν (Γενικῆς Διευθύνσεως Φορολογίας) ἀπὸ 2.2.1959 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη, ἐν σχέσει μὲ τὴν διαγραφὴν τῶν χρεῶν τῶν συμμοριοπλήκτων ἀγροτῶν τῶν προερχομένων ἐκ τῆς χορηγήσεως εἰς αὐτοὺς ζώων καὶ γεωργικῶν ἐργαλείων πρὸς ἀνασυγκρότησιν τῆς γεωργικῆς των οἰκονομίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Αἱ χορηγηθεῖσαι ἐνισχύσεις εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἀγρότας διακρίνονται εἰς δύο κατηγορίας: α) Εἰς τὰς χορηγηθείσας ἐνισχύσεις ἐκ πιστώσεων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ β) Εἰς τὰς χορηγηθείσας ἐνισχύσεις ἐκ πιστώσεων τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ἐκ τῶν χορηγηθεισῶν ἐνισχύσεων ἐκ πιστώσεων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἐχρεώθησαν μόνον τὰ μεγάλης ἀξίας γεωργικὰ ἐφόδια ἤτοι: κάρρα, ζῷα, ἄροτρα, σβάρναι, μελιτοεξαγωγεῖς, ψεκαστῆρες κλπ. καὶ δὴ μὲ τὸ 40% τῆς τιμῆς κτήσεως αὐτῶν, αἱ δὲ λοιπαὶ ἐνισχύσεις ἤτοι: χρηματικαὶ ἐνισχύσεις, ἀρόσεις, σπόροι, λιπάσματα, ζωοτροφαὶ καὶ τὰ μικρᾶς ἀξίας γεωργικὰ ἐργαλεῖα (τσάπαι, δρέπανα πριόνια, πελέκεις, κλαδευτήρια κλπ.), ὧν ἡ τιμὴ κτήσεως δὲν ὑπερέβαινε τὰς 25 δραχμάς, ἐδόθησαν δωρεάν. Αἱ χορηγηθεῖσαι ἐνισχύσεις ἐκ πιστώσεων Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐδόθησαν ὑπὸ μορφὴν ἀτόκων δανείων. Ἡ ἐξόφλησις τῶν χρεῶν ἐκ πιστώσεων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας καθωρίσθη ὅπως ἐνεργηθῇ εἰς 10 ἐτησίας ἀτόκους δόσεις τῆς πρώτης καταβλητέας μετὰ παρέλευσιν διετίας ἀπὸ τῆς χορηγήσεως τῶν ἐνισχύσεων εἴτε τοῖς μετρητοῖς εἴτε εἰς προσφορὰν ἐργασίας εἰς ἔργα κοινῆς ὠφελείας κατὰ προτίμησιν εἰς τὰς Κοινότητας, ἐξ ὧν κατάγονται οἱ ἐξοφλοῦντες τὰ χρέη των ἀγρόται. Ἡ ἀναζήτησις τῆς εἰσπράξεως τῶν ἐν λόγῳ χρεῶν ἤρξατο μόνον τὸ οἰκον. ἔτος 1955 ἤτοι μετὰ παρέλευσιν οὐχὶ τῆς προβλεπομένης διετίας, ἀλλὰ πολλῶν ἐτῶν ἀπὸ τῆς χορηγήσεως τῶν ἐφοδίων, δηλονότι ἡ εἴσπραξις αὐτῶν ἤρχισεν εἰς χρόνον καθ’ ὃν ἠδύνατο νὰ θεωρηθῇ ὡς βελτιωθεῖσα ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῶν ὀφειλετῶν ἀγροτῶν. Ἡ ἐξόφλησις τῶν χρεῶν τῶν προερχομένων ἐκ χορηγηθεισῶν ἐνισχύσεων ἐκ πιστώσεων τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ ὡρίσθη ὅπως ἐνεργηθῇ εἰς 5 ἐτησίας ἀτόκους δόσεις, τῆς πρώτης καταβλητέας μετὰ παρέλευσιν διετίας ἀπὸ τῆς χορηγήσεώς των. Ἡ εἴσπραξις τῶν εἰρημένων χρεῶν ἀμφοτέρων τῶν κατηγοριῶν ἀνετέθη δι’ εἰδικῆς συμβάσεως ἀπὸ 2.2.1955 εἰς τὴν Α.Τ.Ε. εἰς ἣν ἔχει γίνει καὶ σχετικὴ σύστασις ἡμῶν, ὅπως κατὰ τὴν ἐπιδίωξιν τῆς εἰσπράξεως τῶν ἐν λόγῳ χρεῶν μὴ ἀσκῇ πίεσιν ἐπὶ τῶν ὀφειλετῶν, τῶν ἀποδεδειγμένως εὑρισκομένων εἰς οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν, νὰ ἐξοφλήσωσι τὸ χρέος των τοῦτο, κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἀγροτῶν τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν τῆς χώρας. Πάντως, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν στοιχείων, διαμαρτυρίαι ἢ ὑπομνήματα διὰ τὴν ἀναστολὴν ἢ διαγραφὴν τῶν ἐν λόγῳ χρεῶν προέρχονται ἀπὸ εὐαρίθμους ἀγρότας Κοινοτήτων τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν τῆς Ἠπείρου (κυρίως Πωγωνίου), Τριχωνίδος καὶ Ναυπακτίας–Αἰτωλοακαρνανίας, Εὐρυτανίας, Ἀρκαδίας καὶ Δυτικῆς Μακεδονίας, δι’ οὓς ἀγρότας, ὡς ἀνωτέρω ἐλέχθη, ἔχει γίνει σύστασις ἡμῶν εἰς τὴν Α.Τ.Ε. ὅπως μὴ ἀσκῇ πίεσιν ἐπ’ αὐτῶν κατὰ τὴν ἐπιδίωξιν τῆς εἰσπράξεως τῶν περὶ ὧν πρόκειται χρεῶν. Συνολικῶς αἱ χορηγηθεῖσαι μέχρι σήμερον ἐνισχύσεις εἰς τοὺς ὡς εἴρηται ἀγρότας ὑπὸ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου εἰς χρῆμα καὶ γεωργικὰ ἐφόδια ἀνέρχονται εἰς δραχμὰς 656.410.000 ἐξ αὐτῶν ἐχρεώθησαν καὶ ἀναζητεῖται ἡ εἴσπραξις μόνον ποσοῦ δραχμῶν 183.300.000, ἀντιπροσωπεύοντος, ὡς προελέχθη, τὸ 40% τῆς τιμῆς κτήσεως τῶν χορηγηθέντων ζώων καὶ μεγάλων γεωργοεργαλείων, τοῦ ὑπολοίπου τῶν ἐνισχύσεων, ἐκ δραχμῶν 473.110.000, χορηγηθέντος εἰς αὐτοὺς δωρεάν. Διαγραφὴ τῶν ἀνωτέρω χρεῶν, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, περὶ τοῦ τρόπου χρεώσεως καὶ εἰσπράξεως αὐτῶν, δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς ἐνδεικνυομένη, τοσούτῳ δὲ μᾶλλον, καθ’ ὅσον, πέραν τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, τὰ ἐν λόγῳ χρεωθέντα ἐφόδια (ζῶα, ἄροτρα κλπ.), ἐχρησιμοποιήθησαν καὶ χρησιμοποιοῦνται ὑπὸ τῶν λαβόντων ταῦτα ἀποδοτικῶς. Ἐπίσης, δὲν νοεῖται ἀπαλλαγὴ τῆς καταβολῆς τῆς ἀξίας τῶν χορηγηθέντων εἰς τοὺς ἀγρότας ζώων προελεύσεως OUNRRA, ἅτινα, ὡσαύτως, ἐχρησιμοποιήθησαν ὑπὸ τούτων ἀποδοτικῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου. Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 17.2.1959 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου, (ἀριθ. πρωτ. 975 ἐ.ἔ.), σχετικῶς μὲ τὴν ὑπόθεσιν παραχωρήσεως γηπέδου εἰς Ἀμερικανικὸν Κολλέγιον Ἑλληνικοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ διὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας προβληθὲν ἡμῖν αἴτημα, περὶ διαθέσεως ἐκτάσεως (50 στρεμ.) ἐν τῇ περιοχῇ Ἁγίου Ἰωάννου Καισαριανῆς, δι’ ἀστικὴν ἀποκατάστασιν προσφύγων, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῇ, δι’ οὓς λόγους ἐξεθέσαμεν εἰς τὸ πρὸς ὑμᾶς ὑπ’ ἀριθ. 7045)171)15.1.1959 ἔγγραφόν μας, κατόπιν ἑτέρας ἐρωτήσεως τοῦ αὐτοῦ κ. βουλευτοῦ. Παραχώρησις τῆς αὐτῆς ἢ ἄλλης ἐν τῇ ἰδίᾳ περιοχῇ ἐκτάσεως πρὸς τὸ Ἀμερικανικὸν Κολλέγιον Ἑλληνικοῦ δὲν ἔχει ἀποφασισθῆ εἰσέτι, παρὰ τὰς περὶ τοῦ ἀντιθέτου δημοσιογραφικὰς πληροφορίας, Τὸ Ἀμερικανικὸν Κολλέγιον, προκειμένης ἐπεκτάσεως τοῦ ἀεροδρομίου Ἑλληνικοῦ, θὰ ἀπομακρυνθῇ ἐκ τοῦ ἐκεῖσε γηπέδου του (ἐκτάσεως 150 στρεμμάτων). Δυνάμει δὲ σχετικῆς συμβάσεως, τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν ὅπως, πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον, διαθέσῃ ἑτέραν κατάλληλον καὶ ἀνάλογον δημοσίαν ἔκτασιν. Ὡς τοιαῦται δὲ προὐτάθησαν αἱ εἰς τὴν περιοχὴν Δαφνίου, Ἡλιουπόλεως, Κουπονίων, Ἁγίας Παρασκευῆς κλπ. Τελική, ὅμως, ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπόφασις δὲν ἐλήφθη εἰσέτι, πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ἐξευρέσεως τῆς καλυτέρας λύσεως, ἀπὸ ἀπόψεως ἐξυπηρετήσεως τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐν λόγῳ ἱδρύματος, ἀλλὰ καὶ ἐξασφαλίσεως τῶν γενικωτέρων κοινωνικῶν ἀναγκῶν τῆς Πρωτευούσης. Πάντως τὸ θέμα τοῦτο, θέλει ρυθμισθῆ νομοθετικῶς, καθ’ ὅσον αἱ ὑφιστάμεναι διατάξεις νόμου δὲν προβλέπουν τοιαύτην παραχώρησιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀθανασάκου. Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 17.2.59 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀθανασάκου (ἀριθ. πρωτ. 974) σχετικῶς μὲ τὸ ἐν θέματι ἀντικείμενον ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὡς προέκυψεν ἐκ σχετικῆς ἐρεύνης τῆς ὑπηρεσίας ἐν τῇ περιοχῇ Θεσπρωτίας ὑπάρχουν ἱκαναὶ ἐκτάσεις κατάλληλοι πρὸς δενδροκομικὴν καλλιέργειαν δι’ ἐμβολιασμοῦ τῶν ἐν αὐτοῖς φυομένων ἀγριελαιῶν. Διὰ τὴν πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον παραχώρησιν τοιούτων ἐκτάσεων ὑπεβλήθησαν εἰς τὸ ἁρμόδιον Δασαρχεῖον κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἀθρόαι αἰτήσεις παρὰ διαφόρων κατοίκων τῆς περιοχῆς. Λόγῳ ἀνεπαρκείας τοῦ Δασικοῦ Προσωπικοῦ καὶ ἀπασχολήσεως τοῦ ὀλιγαρίθμου ὑπάρχοντος εἰς ἄλλας ἐργασίας καὶ δὴ ἀναγομένας εἰς τὰ κύρια αὐτῶν καθήκοντα δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ περαίωσις ὅλων τῶν ἐν λόγῳ ὑποθέσεων. Παραμένουν δὲ ἤδη ἐν ἐκκρεμότητι 753 αἰτήσεις. Δοθέντος, ὅτι δι’ ἑκάστην κεχωρισμένην αἴτησιν ἀπαιτεῖται κατὰ τὸν νόμον ἀλλὰ καὶ δι’ οὐσιαστικοὺς λόγους, αὐτοπρόσωπος αὐτοψία καὶ γνωμοδότησις δασολόγου, ἡ περαίωσις τῶν ὑποθέσεων τούτων θὰ ἀπαιτήσῃ ἱκανὸν χρόνον. Τοποθέτησις εἰς τὸ Δασαρχεῖον Θεσπρωτίας καὶ δευτέρου δασολόγου πρὸς τὸ παρὸν τοὐλάχιστον, δὲν καθίσταται ἐφικτή, λόγῳ γενικωτέρων ὑπηρεσιακῶν ἀναγκῶν. Οὐχ ἧττον διὰ τὴν ταχυτέραν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτούντων, διετάχθη ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἐκτάσεων ἐκείνων αἵτινες θὰ ἠδύναντο νὰ διατεθῶσι καὶ διανεμηθῶσι πρὸς τοὺς ἀκτήμονας διὰ τῆς Ἐποικιστικῆς Ὑπηρεσίας καὶ ἡ ταχεῖα περαίωσις τῶν ὑπολοίπων αἰτήσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 985)29.4.1959 ὑμετέρου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη, ζητοῦντος ὅπως εἰσαχθῇ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Νομοθεσίαν διάταξις ἀπαγορεύουσα τὴν ἐπὶ ἐγκαταλείψει τοῦ κλήρου, διαγραφὴν τῶν ἐξοφλησάντων τὴν ἀξίαν του κληρούχων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἡ ἐξόφλησις τῆς ἀξίας τοῦ κλήρου, ἥτις ὡς γνωστὸν καὶ εὐτελὴς ἦτο καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲν κατεβλήθη δὲν δύναται νὰ ἀποτελέσῃ λόγον μὴ διαγραφῆς ἐκείνων ἐκ τῶν κληρούχων, οἵτινες καίτοι ηὐνοήθησαν ἀπὸ τὸ Κράτος, ἐν τούτοις ἐπιλήσμονες τῆς ἀναληφθείσης ὑπ’ αὐτῶν ὑποχρεώσεως πρὸς αὐτοπρόσωπον καλλιέργειαν, ἐγκατέλειψαν οἰκογενειακῶς τὸν συνοικισμὸν τῆς ἀποκαταστάσεώς των, ἂν μάλιστα ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἀφ’ ἑνὸς ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀκτημόνων γεωργῶν καὶ ἡ ἐπιτακτικὴ ἀφ’ ἑτέρου διὰ τὴν χώραν ἀνάγκη τῆς ἐντατικῆς καλλιεργείας τῆς γῆς. Ἑπομένως, φρονοῦμεν, ὅτι δὲν συντρέχει λόγος τροποποιήσεως τῆς ἰσχυούσης Νομοθεσίας ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὑπὸ τοῦ ἐρωτῶντος βουλευτοῦ θιγόμενον ζήτημα τῆς τύχης τῶν εἰς τὸν συνοικισμὸν παραμενόντων συζύγων καὶ τέκνων τῶν φυγάδων ἢ ἀκουσίως ἀπαχθέντων εἰς τὸ ἐξωτερικόν, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι διὰ τοῦ βʹ ἐδαφίου τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ Ν.Δ. 2536) 1953 «περὶ ἐπανεποικισμοῦ τῶν παραμεθορίων περιοχῶν καὶ ἐνισχύσεως τοῦ πληθυσμοῦ αὐτῶν», ὅπερ ἐδάφιον ἀντικαθίσταται διὰ τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ κατατεθέντος ἤδη εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχεδίου «περὶ ὁριστικῶν παραχωρητηρίων τῶν κλήρων διατάξεων κλπ.», προβλέπεται ὅπως, κατ’ ἐκτίμησιν τῶν κατὰ τόπους εἰδικῶν συνθηκῶν, ἡ Ἐπιτροπὴ Ἀπαλλοτριώσεων δύναται κατὰ τὴν κρίσιν της ν’ ἀποκαταστήσῃ τοὺς παρόντας σύζυγον καὶ κατιόντας τοῦ ἰδιοκτήτου ἢ κληρούχου εἰς τὰ παρὰ τούτων ἐγκαταλειφθέντα ἀκίνητα ἐφ’ ὅσον δὲν διετέθησαν ταῦτα. Ἐξ ἄλλου, διὰ τοὺς κληρούχους τοὺς ἐγκαταλείψαντας τὸν συνοικισμὸν τῆς ἐγκαταστάσεώς των καὶ καταφυγόντας ἀλλαχοῦ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν προβλέπεται διὰ τῆς παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ νόμου 2781)1954, ὅπως ἡ Ἐπιτροπὴ Ἀπαλλοτριώσεων ἀναβάλῃ ἐπὶ ἓν ἔτος τὴν κήρυξιν αὐτῶν ὡς ἐκπτώτων ἐφ’ ὅσον οὗτοι ἐκδηλώσουν σπουδαίαν πρόθεσιν μονίμου ἐπανεγκαταστάσεως εἰς τὸν συνοικισμὸν ἔνθα ὁ κλῆρος των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9379)1958 ὑμετέρου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ ἐρωτῶντος, μεταξὺ ἄλλων καὶ περὶ τῶν ληπτέων μέτρων διὰ τὴν ἀγροτικὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν ἀγωνιστῶν Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἀκτημόνων δικαιοῦνται καὶ οὗτοι ἀγροτικῆς ἀποκαταστάσεως βάσει τῆς κειμένης ἐποικιστικῆς νομοθεσίας, τιθέμενοι μάλιστα εἰς προέχουσαν θέσιν ἐν τῇ σειρᾷ προτιμήσεως ἐξομοιούμενοι, κατ’ ἀνάλογον ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 1836)1951, πρὸς τοὺς πολεμιστὰς περὶ ὧν ὁ νόμος οὗτος. Περὶ τούτου, ἔχει ἤδη πρὸ πολλοῦ ἐκδοθῆ σχετικὴ ἐγκύκλιός μας ἡ ὑπ’ ἀριθ. Ε)5996)6)16– 4–1953. Συνεπῶς, δὲν συντρέχει λόγος θεσπίσεως εἰδικῆς διατάξεως διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν ἀγωνιστῶν Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Ι. Κοντουδάκη, Ι. Ἀθητάκη, Ε. Πρωϊμάκη, Γ. Παπαγεωργίου, Γ. Πρίφτη, Π. Γλιγλῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 304)140)15–1–1959 ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς κατατεθείσης ὑμῖν ἐρωτήσεως ἐνίων κ.κ. βουλευτῶν Κρήτης σχετικῶς μὲ τὰ ἐλαιοκαλλιεργητικὰ δάνεια, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, κατὰ παγίαν τακτικήν της εἰς περιπτώσεις ἀποδεδειγμένης ἀδυναμίας τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν νὰ ἐξοφλήσωσιν ἐμπροθέσμως τὰ χρέη των, παρέχει αὐτοῖς πάσας τὰς δυνατὰς διευκολύνσεις πρὸς ἐξόφλησίν των, εἰς περίπτωσιν δὲ ἐσοδείας καὶ παράτασιν τῶν δανείων ἐπὶ ἓν ἔτος ἤτοι μέχρι τῆς ἑπομένης ἐσοδείας ὁπότε τὰ ὡς εἴρηται δάνεια γίνονται οὐσιαστικῶς διετῆ. Ὡσαύτως γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι κατὰ σχετικὴν ἀπόφασιν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι αὐτῆς ἐξετάζουν τὰς περιπτώσεις τῶν ἐλαιοκαλλιεργητῶν δι’ ἃς δὲν δύνανται οὗτοι νὰ ἐξοφλήσωσιν ἐμπροθέσμως τὰ δάνειά των ἐκ δικαιολογημένης αἰτίας, θεομηνία, ἐσοδεία κλπ., καὶ τὴν δυνατότητα τῆς μὴ καταβολῆς τόκου ὑπερημερίας τῶν ληξιπροθέσμων τούτων δανείων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Μαρτίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Σιαφλέκη, Α. Τσιάντου, Ε. Σκούρα. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς συνημμένης αὐτῷ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Σιαφλέκη, Α. Τσιάντου καὶ Ε. Σκούρα, ἀφορώσης τὴν ὀρεινὴν διευθέτησιν τοῦ χειμάρρου Κραυσίδωνος–Βόλου νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως ἀνακοινώσητε εἰς τοὺς κ.κ. βουλευτὰς τὰ κάτωθι: 1. Ἡ ὀρεινὴ λεκάνη τοῦ χειμάρρου Κραυσίδωνος, ἔχει μελετηθῆ ὁμοῦ μετὰ τοῦ παρακειμένου χειμάρρου Ἀναύρου. 2. Ἄν μέχρι τοῦδε δὲν ἐνετάχθη εἰς τὸ ἐτήσιον πρόγραμμα ἔργων τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως ἀνάγκης καὶ ἐπείγοντος πρὸς ὀρεινὴν διευθέτησιν, προτάσσεται ὁ παρακείμενος χείμαρρος Ἄναυρος, δεδομένου δὲ ὅτι αἱ κατ’ ἔτος διατιθέμεναι πιστώσεις δὲν ἐπαρκοῦν δι’ ἀμφοτέρους, ἐκρίθη σκόπιμον ὅπως προωθηθῇ ἡ διευθέτησις τοῦ Ἀναύρου. Ἀπὸ τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους θὰ καταβληθῇ προσπάθεια ὅπως ἐπεκταθοῦν τὰ ἔργα καὶ εἰς τὴν λεκάνην Κραυσίδωνος. Σημειωτέον, ὅτι ἡ χρηματοδότησις τῶν ἔργων δι’ ἀμφοτέρους τοὺς χειμάρρους, ἐξυπηρετεῖται ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ οὐχὶ τοῦ τοιούτου τοῦ Κ. Τ. καὶ Δασῶν, τὸ κατ’ ἔτος δὲ ἐγγραφόμενον ποσὸν ἐκ δραχ. 420.000 δὲν ἐπήρκει διὰ μίαν ταὐτόχρονον ἐπέμβασιν εἰς ἀμφοτέρους τοὺς χειμάρρους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ιγʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Ζαΐμη, Κ. Κωνσταντάρα. Σχετικῶς μὲ τὴν καταμέτρησιν τῶν ἐν Σάμῳ Μοναστηριακῶν κτημάτων, περὶ ἧς ἡ ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἱπ. Ζαΐμη καὶ Κ. Κωνσταντάρα, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 363)164)17.1.59 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς διανομῆς αὐτῶν πρὸς ἀκτήμονας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι δυνάμει τῆς ἀπὸ 18 Σεπτεμβρίου 1952 Συμβάσεως μετὰ τῆς Ἐκκλησίας, τὸ Δημόσιον ἠγόρασεν ἐν Σάμῳ 3.000 περίπου στρέμματα ἀγρῶν, ἅτινα καὶ κατεμετρήθησαν ἤδη. Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω, κατεμετρήθησαν ἐν Σάμῳ ὑπὸ τῆς Τοπογραφικῆς Ὑπηρεσίας καί τινα μοναστηριακὰ κτήματα, βοσκότοποι κατὰ τὸ πλεῖστον, μὴ διὰ τῆς Συμβάσεως, ἐξαγορασθέντα, ἀλλὰ πάντως ὑποκείμενα, συμφώνως ταύτῃ εἰς παραχώρησιν πρὸς τὸ Δημόσιον (ἐπὶ τιμήματι βεβαίως), διὰ τὸν λόγον, ὅτι δὲν ἔχουν καταχωρηθῆ εἰς οὐδένα τῶν πινάκων τῆς ὡς ἄνω Συμβάσεως. Κατεμετρήθησαν δὲ ὑπὸ τοῦ Τοπογραφικοῦ Συνεργείου, διὰ νὰ εἶναι ἑτοίμη ἀπὸ Τοπογραφικῆς πλευρᾶς, ἡ ἐργασία καὶ ἀκολούθως διατυπωθῇ ἡ ἐκ τῆς Συμβάσεως ἀξίωσις τοῦ Δημοσίου πρὸς τὸν Ο.Δ.Ε.Π. διὰ τὰ κτήματα ταῦτα. Καὶ ὄντως, τοιαύτη ἀξίωσις διετυπώθη ἤδη διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Ε)1939)55 ἐγγράφου ἡμῶν πρὸς τὸν Ο.Δ.Ε.Π. καὶ ἔκτοτε τόσον τὸ θέμα αὐτό, ὅσον καὶ ἕτερα παρόμοια, ἐκκρεμοῦν παρ’ αὐτῷ καθόσον, ἡ Ἐκκλησία διετύπωσε τὴν παράκλησιν ὅπως, ἀποφευγομένων μεμονωμένων διακανονισμῶν ἐπὶ διαφόρων, συγκεντρωθοῦν ἅπαντα τὰ ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Συμβάσεως στοιχεῖα περὶ τῶν προκυψασῶν πάσης φύσεως ἐκκρεμοτήτων, πρὸς ἑνιαίαν ὁριστικὴν ρύθμισιν αὐτῶν. Ἤδη, συγκεντρουμένων τῶν στοιχείων τούτων, συντόμως θὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ ἐκκαθάρισις τῶν ὡς ἄνω ἐκκρεμοτήτων, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ ὡς ἄνω περὶ οὗ ἡ ἐρώτησις ζήτημα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ιδʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Ι. Γιαλώφα, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Ε. Γιαρένη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τῶν ὡς ἄνω κ.κ. βουλευτῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Αʹ. Ἡ παλαιὰ νομοθεσία «περὶ ἀποστραγγιζομένων γαιῶν», εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀποκατάστασιν κατοίκων ἐξ ἀραιοτέρων συνοικισμῶν προέβλεπε: 1) Τὴν παραίτησιν τῶν ἀποκαθισταμένων ἀπό τε τοῦ κλήρου καὶ τῆς ἰδιοκτησίας τῶν ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου (ἀριθ. 45 παρ. 1 καὶ 2 Κώδ. Α. Ν. 2556)1941). 2) Τὸν συμψηφισμὸν τῆς ἀξίας τῆς ἰδιοκτησίας ἐξ ἧς παρῃτήθησαν ἢ τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον οὗτοι κατέβαλον μέχρι τῆς παραιτήσεώς των ἔναντι τῆς ἀξίας τοῦ κλήρου των ὡς καὶ τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον οὗτοι διέθεσαν διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν παραχωρηθεισῶν αὐτοῖς γαιῶν (ἄρθρ. 45 παρ. 3 ἰδίου Κώδικος). 3) Τὴν ἀποκόμισιν παρὰ τῶν ἀποκαθισταμένων τῶν ὑλικῶν τῶν εἰς τοὺς Συνοικισμοὺς ἐξ ὧν μετεκινήθησαν ὑπαρχόντων οἰκημάτων αὐτῶν, ὁπότε ἡ ἀξία τούτων δὲν συνυπελογίζετο εἰς τὴν κατὰ τὰ ἄνω συμψηφιζομένην ἀξίαν. Τὴν ἀποκόμισιν ταύτην ἠδύνατο νὰ ἐπιτρέψῃ ὁ Γενικὸς Διαιτητὴς τῇ αἰτήσει τοῦ ἐνδιαφερομένου (ἀριθ. 46 παρ. 2 ἰδίου Κώδικος). 4) Τὴν ἐντὸς διετίας ἀπὸ τῆς ἀποκαταστάσεώς των ὁριστικὴν ἐγκατάστασίν των εἰς τὰς παραχωρηθείσας αὐτοῖς ἀποστραγγισθείσας γαίας καὶ εἰς κατοικίας ἀνεγειρομένας δαπάναις των εἰς θέσεις καθοριζομένας ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσίας. Ἐπίσης προέβλεπεν, ὅτι διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἢ τὴν συμπλήρωσιν ἔργων ὑδρεύσεως, κατασκευῆς ὁδικοῦ δικτύου κλπ., ἀναγράφεται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἀνάλογος πίστωσις, διατιθεμένη διὰ τοὺς σκοποὺς τούτους, χρεώσει τῶν ἀποκαθισταμένων (ἀριθ. 46 ἰδίου Κώδικος). Ἐφαρμογὴ ὅμως τῆς ὡς ἄνω νομοθεσίας δὲν ἐγένετο λόγῳ τῶν μεσολαβησάντων πολεμικῶν γεγονότων. Βʹ. Ἡ μεταπολεμικῶς διαμορφωθεῖσα κατάστασις ἠνάγκασε τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, μεριμνῶν διὰ τοὺς ἀποκατασταθέντας ἀκτήμονας, νὰ λάβῃ ἕτερα νομοθετικὰ ὑπὲρ αὐτῶν μέτρα. Οὕτω: 1) Ἐπειδὴ ἐκρίθη, ὅτι ὁ ὑπὸ τῆς παλαιᾶς νομοθεσίας (ἄρθρον 100 ἰδίου ὡς ἄνω Κώδικος) προβλεπόμενος καθορισμὸς τῆς κατὰ στρέμμα ἀξίας τῶν γαιῶν βάσει τῆς τιμῆς κόστους ἐκτελέσεως ἔργων θὰ ἦτο λίαν ἐπαχθὴς διὰ τοὺς ἀποκατασταθέντας, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ μέσον κατὰ στρέμμα κόστος ἀνέρχεται εἰς 5.400 δραχμάς, διὰ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν.Δ. 2535)53 κατηργήθη τὸ ρηθὲν ἄρθρ. 100 καὶ διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ αὐτοῦ Ν.Δ. ὡρίσθη, ὅτι οἱ ἀποκατασταθέντες ὀφείλουν τὸ ⅓ τῆς πραγματικῆς κατὰ στρέμμα ἀξίας γαιῶν, καθορισθησομένης μετ’ ἐπακριβῆ ἐκτίμησιν τῆς παραγωγικότητος αὐτῶν. Βάσει τῆς τελευταίας ταύτης διατάξεως ἐγένετο ἤδη ὁ καθορισμὸς τῆς κατὰ στρέμμα ἀξίας τῶν γαιῶν καὶ ὡρίσθη αὕτη μόνον εἰς 70–100 δραχμάς. 2) Ἐπειδὴ ἐπίσης ἐκρίθη, ὅτι ἡ διαδικασία συμψηφισμοῦ περὶ ἧς ἀνωτέρω, ἡ προβλεπομένη ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 45 τοῦ Κώδ. Α.Ν. 2556)41, ἦτο ἀδύνατον νὰ τηρηθῇ, διότι προϋπέθετε μακρὰς καὶ ἐπιμόνους ἐκτιμήσεις καὶ ἐρεύνας ὑπὸ πολλῶν καὶ εἰδικῶν ὑπαλλήλων πρὸς καθορισμὸν τῶν συμψηφισθησομένων ποσῶν καὶ τακτοποίησιν χιλιάδων λογαριασμῶν καὶ ἑπομένως ἐπιβράδυνσιν κατὰ πολὺ τῆς ὁριστικῆς τακτοποιήσεως τῶν ἐν λόγῳ κληρούχων διὰ τῆς ἐκδόσεως τῶν παραχωρητηρίων των, διὰ τοῦ ἄρθρ. 14 τοῦ Ν.Δ. 2535)53 κατηργήθη ἡ σχετικὴ περὶ συμψηφισμοῦ διάταξις τοῦ ὡς ἄνω ἄρθρ. 45 Κώδ. 2556)41. 3) Διὰ νὰ μειωθῇ ἔτι περισσότερον ἡ ὀφειλὴ τῶν κληρούχων τῶν μετακινηθέντων ἐξ ἀραιοτέων Συνοικισμῶν. α) Διὰ τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ Ν.Δ. 2535)53 καὶ 41 τοῦ νόμου 3194)55 παρεσχέθη εἰς αὐτοὺς τὸ εὐεργέτημα ὅπως διατηρήσουν τὰ εἰς τὸν παλαιὸν Συνοικισμὸν των οἰκήματα ἢ ἄλλα κτίσματά των, ὡς καὶ τὰς συστηματικὰς αὐτῶν φυτείας ἀμπέλων ἢ καρποφόρων δένδρων, ἅτινα ἀκίνητα καὶ δύνανται νὰ μεταβιβάσουν ἐλευθέρως εἰς τρίτους. β) Διὰ τοῦ ἄρθρου 39 τοῦ νόμου 3194)55 ὡρίσθη, ὅτι ἐκ τῆς ὀφειλομένης ὑπ’ αὐτῶν ἀξίας τῶν κλήρων των (⅓ τῆς πραγματικῆς) θὰ ἐκπεσθῇ ποσοστὸν 10% διὰ τὴν ἀξίαν τῶν ἐγκαταλειφθέντων εἰς τοὺς παλαιοὺς Συννοικισμοὺς κλήρων καὶ ἰδιοκτησιῶν των. Γʹ. Πρὸς τοῖς ἀνωτέρω διὰ τοῦ ὡς ἄνω ὑπ’ ἀριθ. 2535) 1953 Ν.Δ. (ἄρθρον 4 αὐτοῦ) ὁρίζεται, ὅτι τὸ μικρὸν τίμημα τὸ ὁποῖον ὀφείλουν οἱ ἀποκατασταθέντες εἰς ἀποστραγγισθείσας γαίας ἀποτελεῖ κατὰ τὰ 90% αὐτοῦ ἔσοδον τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Κρατικῶν ἐπενδύσεων, προοριζόμενον διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πιστώσεων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν συμπληρωματικῶν ἔργων, δι’ ὧν θὰ ὠφεληθοῦν αὐτοὶ οὗτοι οἱ ἀποκατασταθέντες. Δʹ. Ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν ἐνδιαφερομένων, ὅτι οὗτοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ καταβάλλουν ἐφ’ ὅρου ζωῆς, ὡς καὶ τὰ τέκνα των, μισθώματα, δὲν τυγχάνει ἀκριβής, διότι α) τὰ μισθώματα καταβαλλόμενα πρὸ τοῦ καθορισμοῦ τῆς ὁριστικῆς ἀξίας τῶν γαιῶν, παύουν ἅμα τῷ καθορισμῷ τῆς ἀξίας ταύτης, τὰ δὲ καταβληθέντα συμψηφίζονται μὲ τὴν ἐν λόγῳ ἀξίαν καὶ β) τὸ ὑπόλοιπον τῆς κατὰ τὰ προρηθέντα καθορισθησομένης μικρᾶς ἀξίας τῶν κλήρων ἐξοφλεῖται εἰς 15 ἐτησίας τοκοχρεωλυτικὰς δόσεις πρὸς 6%, γεγονὸς ὅπερ ἀποτελεῖ ἑτέραν μέριμναν ὑπὲρ τῶν ἀποκατασταθέντων. Εʹ. Μέχρι σήμερον, οὐδέποτε ἀνεγράφη εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας πίστωσις διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀποκατασταθέντων ἐξ ἀραιοτέων Συν)σμῶν πρὸς ἀνέγερσιν κατοικιῶν (ἄρθρ. 46 Κώδ. Α.Ν. 2556) 1941) καὶ ἑπομένως εἰς οὐδένα παρεσχέθη τοιαύτη ἐνίσχυσις. Κατόπιν πάντων τῶν ἀνωτέρω, φρονοῦμεν, ὅτι τὰ παράπονα τῶν κατοίκων τοῦ Συνοικισμοῦ Νέας Ζωῆς, ὅτι δὲν ἔτυχον ἢ δὲν τυγχάνουν τῆς ἰδίας μεταχειρίσεως μὲ τοὺς λοιποὺς κληρούχους τῶν ἀποστραγγισθεισῶν γαιῶν, οὐδόλως εὐσταθοῦν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ιεʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Μπρακατσούλα, Χ. Φιλίππου, Α. Τσιπώρη. Ἐπὶ τῆς ἐν θέματι ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ ἔγκρισις τῶν γεωτρήσεων ὑδρεύσεως τῶν ἀναφερομένων Κοινοτήτων ἀνήκει εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. Ἐφ’ ὅσον τελικῶς περιληφθοῦν εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ Ὑπουργείου τούτου, θὰ ἐκτελεσθοῦν παρὰ συνεργείων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἐπὶ καταβολῇ τῆς δαπάνης ἀνορύξεως. Εἰδικώτερον ὡς πρὸς τὴν γεώτρησιν Κοινότητος Πύργου–Κιερίου ἔχει ἐκδοθῆ ἡ ὑπ’ ἀρ. 169310)135900)2843) 27.10.58 ἀπόφασις ἡμῶν, ἡ ἐκτέλεσίς της θέλει πραγματοποιηθῆ εὐθὺς ὡς κατατεθῆ ἡ προϋπολογισθεῖσα δαπάνη. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1959.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ιστʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη. Ἐπὶ σχετικῆς ἀπὸ 3.2.59 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη, ἀφορώσης τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ἑκουσίως ἐκριζωσάντων τὰς σταφιδαμπέλους των, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1. Αἱ ἀναφερόμεναι προαιρετικαὶ ἐκριζώσεις σταφιδαμπέλων κατόπιν τῶν διατάξεων τῶν Α.Ν. 753)37 καὶ 1363) 38, ἐγένοντο πρὸ τῆς 11 Νοεμβρίου 1944. Συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῶν Νόμων 18)1944 (ἄρθρον 5 παρ. 2) καὶ Ν. 1073)46 ἄρθρον 1 παρ. 2 ἡ ἀξίωσις τῶν σταφιδοπαραγωγῶν πρὸς καταβολὴν αὐτοῖς τῶν ὑπολοίπων 6 δόσεων, θεωρεῖται νόμῳ ἀποσβεσθεῖσα ἐφ’ ὅσον στηρίζεται εἰς γενεσιουργὸν αἰτίαν ὑφισταμένην πρὸ τῆς 11 Νοεμβρίου 1944 (χρονολογία ἰσχύος τοῦ Ν. 18)1944) καὶ εἶχεν ἀντικείμενον ἀκριβῶς καθωρισμένον ποσὸν δραχμῶν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου τούτου. 3. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ν. Δ)τος 3541)56, παρεσχέθη ἡ εὐχέρεια εἰς τοὺς ὡς ἀνωτέρω ἐκριζώσαντας τὰς σταφιδαμπέλους των, ὅπως ἐντὸς διετίας προβῶσιν εἰς φύτευσιν ἴσης ἐκτάσεως πρὸς τὴν ἐκριζωθεῖσαν. Ἀλλὰ καὶ τοῦ δικαιώματος τούτου ἡ ἰσχὺς ἔληξεν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους, οἱ δὲ ὡς ἄνω ἐνδιαφερόμενοι, προφανῶς δὲν ἠθέλησαν νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ δοθέντος τούτου εἰς αὐτοὺς ἀντισταθμίσματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Φεβρουαρίου 1959

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§10Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, κατόπιν ὡρισμένων δημοσιευμάτων, ἔκρινα, ὅτι ὤφειλα εἰς πρώτην εὐκαιρίαν, νὰ λάβω τὸν λόγον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἐπὶ ἑνὸς τηλεγραφήματος ξένου ἀνταποκριτοῦ πρὸς παρισινὴν ἐφημερίδα, ὠκοδομήθη ὁλόκληρον κατασκεύασμα, εἰς τὸ ὁποῖον τινές, μόνον ἐν Ἀθήναις, ἠθέλησαν νὰ ἴδουν ἢ ἐνόμισαν ὅτι εἶδον, ἓν μέγα διεθνὲς διπλωματικὸν σκάνδαλον. Ἐν τούτοις, οὐδὲν διπλωματικὸν σκάνδαλον ὑπῆρξεν, οὔτε ὑπῆρξε κἂν θέμα οἱασδήποτε ψυχρότητος. Καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι ἄλλως, διότι τὸ μήνυμα τοῦ διακεκριμένου φίλου μου τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Γιουγκοσλαβίας, τὸ ὁποῖον ἀνεκοίνωσα εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ, τὸ ἀνεκοίνωσα, ὡς μοὶ μετεδόθη τηλεφωνικῶς, τὴν ἰδίαν ἡμέραν ὑπὸ τοῦ ἐνταῦθα πρεσβευτοῦ τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ὁ Γιουγκοσλάβος συνάδελφός μου ἐξουσιοδότησε τὴν ἐνταῦθα πρεσβείαν νὰ προβῇ εἰς ὡρισμένην ἀνακοίνωσιν, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς μεσημβρινὰς ἐφημερίδας. Πρὸ ὀλίγων ὡρῶν εἰδοποιήθην τηλεφωνικῶς, ὅτι καὶ ὁ ἴδιος προσωπικῶς, πληροφορηθεὶς τὸν θόρυβον ὁ ὁποῖος ἐγένετο μόνον εἰς Ἀθήνας, διότι οὐδὲν ἀνεγράφη εἰς οἱανδήποτε ξένην ἢ Γιουγκοσλαβικὴν ἐφημερίδα, προέβη ὁ ἴδιος, ἐπαναλαμβάνω εἰς ἑτέραν δήλωσιν. Αὕτη ὡς μοὶ μετεδόθη τηλεφωνικῶς καταλήγει, ὅτι πᾶσα εἰκασιολογία ἐπὶ τοῦ θέματος εἶναι ἄτοπος. Δὲν νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι πρέπει νὰ εἴπω περισσότερα ἐπὶ τοῦ θέματος. Αἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν εἶναι ἐξαίρετοι καὶ ἀποτελοῦν διεθνῶς παράδειγμα καλῶν σχέσεων καὶ συνεργασίας μεταξὺ δύο χωρῶν μὲ διαφορετικὸν κοινωνικὸν σύστημα καὶ μὲ διάφορον διεθνῆ τοποθέτησιν. Αἱ σχέσεις τῶν δύο Κυβερνήσεων εἶναι ἐπίσης ἐξαίρετοι. Δὲν θέλω νὰ ἐξετάσω καὶ δὲν ἔχω λόγους νὰ ἐξετάσω, ἐὰν πάντα ταῦτα εἶναι ἀρεστὰ εἰς πάντα τρίτον. Ἀλλὰ ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ εἴπω, πρὸς τὸ Σῶμα, ὅτι ἐντὸς τοῦ πλαισίου μιᾶς τοιαύτης φιλίας καὶ συνεργασίας δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ δὲν εἶναι χρήσιμον νὰ δημιουργοῦμεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὑπάρχει ζήτημα ἐκεῖ, ὅπου οὐδὲν ζήτημα ὑπάρχει καὶ ὅπου ὑπάρχει μόνον φιλία καὶ συνεργασία. (Χειροκροτήματα).

§11Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἠμφισβήτησεν, ὅτι αἱ σχέσεις μεταξὺ τῆς γείτονος Γιουγκοσλαβίας καὶ τῆς Ἑλλάδος αἱ ὁποῖαι εὐτυχῶς εἶναι ἄρισται. Τὸ ζήτημα δὲν ἔγκειται εἰς τοῦτο, ἔγκειται εἰς τὸ μήνυμα, τὸ ὁποῖον διεβιβάσθη πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν ἐκ μέρους τοῦ ἐν Ἀθήναις Πρεσβευτοῦ τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ἔχει ὑπ’ ὄψιν του ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι τὴν 27ην Φεβρουαρίου ὁ ἀνταποκριτὴς τοῦ Ρώϋτερ ἀπὸ τὸ Βελιγράδιον, ἐτηλεγράφει, ὅτι οἱ ἀνώτεροι γιουγκοσλαβικοὶ κύκλοι ἠρνήθησαν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν πληροφορίαν, ὅτι δῆθεν, ἡ Γιουγκοσλαβικὴ Κυβέρνησις ἐτηλεγράφησε πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, ἵνα τὴν συγχαρῇ διὰ τὴν ἐπελθοῦσαν συμφωνίαν περὶ τῆς Κύπρου. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Σημειώσατε δέ, ὅτι τὸ τηλεγράφημα αὐτὸ τοῦ Ρώϋτερ, μετεδόθη ἀπὸ ὅλους τοὺς σταθμοὺς τοῦ B.B.C. Ἐπὶ πλέον θέλω νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι κατὰ τὰς συνομιλίας, αἱ ὁποῖαι διεξήχθησαν ἐν Ρόδῳ μὲ τὴν παρουσίαν ἐκεῖ τοῦ Στρατάρχου Τίτο, εἰς τὸ τελικὸν ἀνακοινωθὲν τὸ ὁποῖον συνετάχθη, ὑπῆρχε μία φράσις τεθεῖσα ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι ὁ Γιουγκοσλαῦος Πρόεδρος ἐξέφρασε τὴν ἱκανοποίησίν του διὰ τὰς ἐπελθούσας συμφωνίας καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι ἀξιώσει τῆς Γιουγκοσλαβικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἀπηλείφθη ἡ φράσις αὐτή. Τὸ μόνον τὸ ὁποῖον εἶναι βέβαιον, εἶναι ὅτι ὁ Στρατάρχης Τίτο, εἶπεν, ὅτι ἡμεῖς θὰ εἴμεθα ἱκανοποιημένοι μὲ τρία «ἐάν». Ἐὰν ἡ Ἑλλὰς εἶναι εὐχαριστημένη. Ἐὰν οἱ Κύπριοι εἶναι εὐχαριστημένοι. Καὶ τὸ τελευταῖον, ποὺ ἔχει καὶ τὴν μεγαλυτέραν σημασίαν, ἐὰν αἱ Ἀραβικαὶ χῶραι εἶναι εὐχαριστημέναι καὶ διὰ τῆς ἐπελθούσης συμφωνίας ἐξασφαλίζεται ἡ εἰρήνη εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Αὐταὶ εἶναι αἱ πληροφορίαι τὰς ὁποίας ἔχομεν καὶ ἐπ’ αὐτῶν τῶν σημείων ζητῶμεν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. Ἀβέρωφ, ἀντὶ νὰ μᾶς βεβαιώνῃ διὰ τὰς καλὰς μας σχέσεις μετὰ τῆς Γιουγκοσλαβίας.

§12Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἀπέφυγον νὰ ἀπαντήσω, διότι ἀντιθέτως, εἶπον, ὅτι μετέδωσα τὸ μήνυμα ὡς μοῦ μετεδόθη τηλεφωνικῶς τὴν ἰδίαν ἡμέραν ὑπὸ τοῦ ἐνταῦθα Γιουγκοσλάβου. Τὸ μήνυμα δὲν μετεδόθη ἀπὸ τὸν ἐν Βελιγραδίῳ Πρεσβευτήν μας, ὅπως εἴπατε, ἀλλὰ ὑπὸ τοῦ ἐνταῦθα πρεσβευτοῦ τῆς Γιουγκοσλαβίας. Συνεπῶς, δὲν βλέπω, τί ἄλλο δύναμαι νὰ προσθέσω ἐπ’ αὐτῶν. Ὡς πρὸς τὸ τηλεγράφημα τοῦ Ρώϋτερ, δὲν τὸ εἶδον. Ἄλλωστε, αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι περιλαμβάνει τὸ τηλεγράφημα τοῦ Ρώϋτερ, δὲν νομίζω, ὅτι λέγει μεγάλα πράγματα ὅσον ἀφορᾷ τὸ συζητούμενον θέμα. Ὡς πρὸς τὸ ἄλλο τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι ἀξιώσει τοῦ Στρατάρχου Τίτο ἀπηλείφθησαν ὡρισμέναι φράσεις καὶ ὅτι ὁ Στρατάρχης Τίτο εἶπεν, ὅτι θὰ ἦτο ἱκανοποιημένος ἐὰν ἦσαν ἱκανοποιημέναι αἱ Ἀραβικαὶ χῶραι δύναμαι νὰ σᾶς παράσχω τὴν κατηγορηματικὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ἡ πληροφορία σας δὲν εἶναι ἀκριβής. Ὁ Στρατάρχης Τίτο διακεκριμένος ὄχι μόνον μαχητής, ἀλλὰ καὶ πολιτικὸς ἀνὴρ καὶ φίλος τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ εἴπῃ, ὅτι θέτει ὑπὸ αἵρεσιν τὴν ἱκανοποίησίν του διὰ τὴν λύσιν τοῦ Κυπριακοῦ, καὶ ὅτι ἡ αἵρεσις αὐτὴ εἶναι ἡ ἱκανοποίησις ἄλλων χωρῶν. Ὡς πρὸς τὸ ἄλλο θέμα, μετὰ τὰς δοθείσας ἐξηγήσεις, νομίζω, ὅτι δὲν ὑφίσταται θέμα συζητήσεως.

§13Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν «Μὸντ» τῆς 4ης Μαρτίου, ἐδημοσιεύθη μία εἴδησις μὲ συγκεκριμένον περιεχόμενον, βαρυτάτης δέ, καθ’ ἡμᾶς, σημασίας. Χαρακτηρίζουσα τὸ συμβάν, ὡς δυσάρεστον καὶ ἐλάχιστα σύνηθες, ἐπάγεται ἡ εἴδησις ὅτι: (Ἀναγινώσκει) «Κατὰ πληροφορίας ἀντληθείσας ἐκ καλῆς πηγῆς, τὸ κείμενον τοῦ τηλεγραφήματος τοῦ κ. Πόποβιτς, τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ἀβέρωφ εἶχεν ἀνακοινώσει εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῶν Συμφωνιῶν τοῦ Λονδίνου, δὲν ἦτο ἓν κείμενον αὐθεντικόν. Ἀγνοοῦνται αἱ αἰτίαι τῆς πλάνης αὐτῆς, ἡ ὁποία προεκάλεσε δυσφορίαν εἰς τοὺς πολιτικοὺς κύκλους τοῦ Βελιγραδίου. Ἀγνοεῖται ἐὰν τὸ ζήτημα συνεζητήθη ἐν Ρόδῳ, ἀλλὰ πιστεύεται, ὅτι αἱ Ἀθῆναι ἔχουν ἤδη διαδηλώσει αἴτησιν συγγνώμης πρὸς τὸν κ. Πόποβιτς». Νομίζω, ὅτι μετὰ τετραήμερον σιγὴν τοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, τόσον αἱ ἐξ ἐγκύρου πηγῆς ἀνώνυμοι δηλώσεις, αἱ δοθεῖσαι εἰς τὸν χθεσινὸν πρωϊνὸν τύπον, ὅσον καὶ αἱ σημεριναὶ ἀνακοινώσεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, δὲν διευκρινίζουν, ἀλλὰ παρακάμπτουν τὸ ζήτημα. Πράγματι τὰ συγκεκριμένα πραγματικὰ στοιχεῖα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὴν ἀνταπόκρισιν, ἓν ἐκ τῶν δύο, ἢ δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἀλήθειαν ἢ ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ἐὰν δὲν ἀνταπεκρίνοντο εἰς τὴν ἀλήθειαν δὲν ὑπῆρχε τίποτε τὸ ἁπλούστερον, τὸ καθαρώτερον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἀπαραιτήτως ἠδύνατο νὰ συμβῇ τόσον ἐκ τῆς μιᾶς πλευρᾶς τῆς ἐνδιαφερομένης, ὅσον καὶ ἐκ τῆς ἄλλης, ἀφοῦ μάλιστα διαδηλοῦνται αἱ φιλικώταται σχέσεις μεταξύ των, νὰ διαψευσθοῦν κατηγορηματικώτατα τὰ εἰδικὰ γεγονότα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὴν ἀνταπόκρισιν, δεδομένου, ὅτι ἀνάγονται καὶ εἰς τὰς καλοπίστους σχέσεις μεταξὺ δύο Κυβερνήσεων, ὅπως καὶ μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Κοινοβουλίου. Ἡ διάψευσις τῶν ἐγκύρων πηγῶν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν μεταθέτει τὸ ζήτημα. Λέγει, ὅτι δὲν διεταράχθησαν αἱ φιλικώταται, ὡς γνωστόν, προσωπικαὶ σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο ὑπουργῶν, ὅπερ βεβαίως εἶναι ἀναμφισβήτητον μετὰ τὴν ἐπελθοῦσαν αἴτησιν συγγνώμης, ὅτι οὕτω θὰ διετυποῦτο, καὶ ὅτι δὲν θὰ ἀσχοληθῇ περισσότερον μὲ τὴν σχετικὴν ἐκ Βιέννης ἀνταπόκρισιν ἡ Κυβέρνησις, μὴ θιγέντος τοῦ θέματος κατὰ τὰς ἐν Ρόδῳ συνομιλίας, ὅπως καὶ εἰς τὴν ἀνταπόκρισιν ἄλλως τε ἐπιβεβαιοῦται. Ἀλλὰ καὶ τὸ σημερινὸν ἀνακοινωθὲν τῆς Γιουγκοσλαβικῆς Πρεσβείας λέγει, ὅτι οὐδὲν συνέβη μεταξὺ τῶν δύο ὑπουργῶν τῶν Ἐξωτερικῶν, τὸ δυνάμενον νὰ διαταράξῃ τὰς ὑφισταμένας ἀρίστας σχέσεις καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ὑπάρχει διαφωνία. Δὲν νομίζω, ὅτι ἠδύνατο νὰ ὑπάρξῃ εἰς τὴν διπλωματικὴν γλῶσσαν πλέον εὔγλωττος ἐπιβεβαίωσις τοῦ ἀντικειμενικοῦ περιεχομένου τῆς ἀνταποκρίσεως, δεδομένου, ὅτι ὄχι μόνον φιλικὰς σχέσεις διατηροῦσα Κυβέρνησις, ἀλλὰ καὶ πᾶσα οἱαδήποτε Κυβέρνησις ἔστω καὶ ὄχι τόσον φιλικῶς διακειμένη πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, δὲν θὰ ἠδύνατο, ἐπὶ κινδύνῳ νὰ παρεξηγηθῇ, ὅτι ἐπεδίωξεν ἐπέμβασιν εἰς τὰ ἐσωτερικὰ καὶ μεταβολὴν τοῦ προσώπου τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, νὰ δώσῃ ἄλλην μορφὴν εἰς τὴν ἐπιβεβαίωσιν τοῦ γεγονότος μετὰ τὴν ἐπελθοῦσαν αἴτησιν συγγνώμης ἡ ὁποία ἐζητήθη. Κύριε Πρόεδρε, νομίζομεν, ὅτι ἤδη ἦτο ὀδυνηρὸν τὸ πρᾶγμα, ἐφ’ ὅσον εἰς τὴν Αἴθουσαν αὐτὴν εἰς τὰς πιέσεις μεταξὺ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὑπῆρξαν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας δὲν ἀνταπεκρίνοντο αἱ βεβαιώσεις αἱ διδόμεναι πρὸς τὴν ἀντικειμενικὴν πραγματικότητα. Τὸ πρᾶγμα ὅμως καθίσταται ἐξόχως ἐπικίνδυνον, ἐὰν ἡ μέθοδος αὐτὴ μετεφέρετο καὶ εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις τῆς Ἑλλάδος. Ἑπομένως ἀπαιτεῖται κατάθεσις τοῦ κειμένου τοῦ τηλεγραφήματος, τοῦ αὐθεντικοῦ κειμένου, καὶ τότε μόνον θὰ διευκρινισθῇ τὸ ζήτημα.

§14Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι τέσσαρα εἶναι τὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα θίγονται κατὰ τὴν παροῦσαν συζήτησιν. Τὸ πρῶτον ἀφορᾷ τὰς σχέσεις τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Γιουγκοσλαβίαν καὶ οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν φοβεῖται τὴν στιγμὴν αὐτὴν ὅτι αἱ σχέσεις αὗται ἔχουν ὑποστῆ ζημίαν πρᾶγμα ποὺ πάντες ἀπεύχονται, διότι ἄλλωστε, πάντες ἐπιθυμοῦν τὴν διατήρησιν τῶν καλλιτέρων δυνατῶν σχέσεων μὲ τὴν γείτονα Γιουγκοσλαβίαν. Τὸ δεύτερον σημεῖον εἶναι κατὰ πόσον ἡ ἐπελθοῦσα συμφωνία διὰ τὴν Κύπρον ἐβοήθησεν ἢ ὄχι τὴν ἀναβίωσιν τοῦ Βαλκανικοῦ Συμφώνου. Ἡ Βουλὴ ἐνθυμεῖται τὰ ὅσα ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ εἶχον εἰπῆ εἰς ἀπάντησιν τῶν ὁποίων ἄλλωστε καὶ ἀνεκοινώθησαν τὰ τηλεγραφήματα διαφόρων ἐκπροσώπων χωρῶν, ἐκφράζοντα τὸν ἐνθουσιασμόν των. Ἡ συνάντησις τῆς Ρόδου, νομίζω, ἔπεισε καὶ τοὺς συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας, ὅτι περὶ ἀναβιώσεως τοῦ Βαλκανικοῦ Συμφώνου δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος. Ἄλλως τε, τὸ ἀνακοινωθὲν ποὺ ἐξεδόθη μετὰ τὰς συνομιλίας τῆς Ρόδου ποὺ θὰ ἠδύνατο νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὴν ὑπόθεσιν ὑπὲρ τῆς κυβερνητικῆς ἀπόψεως κατὰ τρόπον σαφέστατον, τὴν ἐξεκαθάρισε κατὰ τρόπον σαφέστατον ἀπὸ τῆς ἀντιθέτου μας πλευρᾶς, διότι τίποτε δὲν ἀναφέρει ἐν σχέσει μὲ τὴν περίφημον ἱκανοποίησιν τῆς Γιουγκοσλαβίας διὰ τὴν ἐπελθοῦσαν λύσιν εἰς τὸ Κυπριακόν. Τὸ τρίτον σημεῖον εἶναι ἐὰν ἐπῆλθεν ἐκ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ τηλεγραφήματος αὐτοῦ διαταραχὴ εἰς τὰς σχέσεις εἴτε μεταξὺ τῶν δύο ὑπουργῶν, εἴτε μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν. Εἶμαι πρόθυμος νὰ δεχθῶ, ὅτι καὶ αἱ σχέσεις τῶν δύο ὑπουργῶν διετηρήθησαν καὶ αἱ σχέσεις τῶν δύο χωρῶν διετηρήθησαν ἐπίσης. Θὰ ἦτο περίεργον νὰ διαταραχθοῦν τοὐλάχιστον κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ ἔκδηλον σχέσεις αἱ ὁποῖαι στηρίζονται εἰς ἀμοιβαῖα συμφέροντα, ἐξ ἀφορμῆς ἑνὸς τηλεγραφήματος, τὸ ὁποῖον ἐπὶ τέλους δὲν εἶναι τὸ τηλεφώνημα τοῦ Ἔμς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑπάρχει ἕνα τέταρτον σημεῖον τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ὑπογραμμίσω περισσότερον τῶν προηγουμένων ρητόρων. Καὶ εἶναι τὸ θέμα τῶν σχέσεων τῆς Κυβερνήσεως μὲ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ἀναφέρωνται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἰς στιγμὰς κατὰ τὰς ὁποίας γίνεται συζήτησις προτάσεως δυσπιστίας κείμενα καθ’ ὃν τρόπον ἀνεφέρθη τὸ τηλεγράφημα περὶ οὗ ὁ λόγος ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ νὰ ἀποδεικνύεται τὴν ἑπομένην, ὅπως ἀπεδείχθη καὶ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν σημερινὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ ὅτι πρόκειται περὶ κειμένου ἀμφισβητουμένου ὡς πρὸς τὸ ἀκριβὲς τοῦ περιεχομένου τοῦ ἐξαγγελθέντος ἀπὸ τοῦ βήματος. Διότι, πράγματι, σήμερον μᾶς ἐλέχθη, ὅτι τὸ τηλεγράφημα ποὺ ἀνεκοινώθη ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, τοῦ εἶχε μεταδοθῆ τηλεφωνικῶς ἐκ μέρους τοῦ πρέσβεως τῆς Γιουγκοσλαβίας, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπῆρξεν εἰς τὴν τηλεφωνικὴν διαβίβασιν τοῦ τηλεγραφήτος πλάνη. Αὐτὸ σημαίνει ἡ λέξις «τηλεφωνικῶς» ποὺ ἀναφέρεται σήμερον. Καὶ ὑπῆρξε πλάνη. Εἶναι δὲ τόσο βέβαιον, ὅτι ὑπῆρξε πλάνη, ὥστε τόσες ἀνακοινώσεις ἔχουν διατυπωθῆ χωρὶς εἰς καμμίαν νὰ περιέχεται ἐπιβεβαίωσις τοῦ κειμένου, ὡς ἀκριβῶς ἀνεφέρθη ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Τοῦτο θεωρῶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸ σπουδαιότερον, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ἡ Χώρα ἐκτίθεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἀναφέρει τηλεγράφημα ξένου συναδέλφου του ἀνακριβῶς. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἐπιμένω δι’ ἄλλην μίαν φοράν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὁτὲ μὲν νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ὅλα τὰ ἔγγραφα τῶν διπλωματικῶν φακέλλων πρέπει νὰ εἶναι μυστικά, ὁτὲ δὲ νὰ μεταχειρίζεται ἐπισήμως κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν τὴν ἀναγκαίαν αὐθεντικότητα. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἐφ’ ὅσον τὸ θέμα ἔγκειται ὄχι πλέον εἰς τὰς σχέσεις μετὰ τῶν ἄλλων χωρῶν, γεννᾶται ὑποχρέωσις διὰ τὴν Κυβέρνησιν νὰ καταθέσῃ τὸ αὐθεντικὸν κείμενον διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὅτι ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν δὲν ὑπῆρξε περιφρόνησις πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν διὰ νὰ μὴ εἴπω ἄλλην λέξιν, διὰ τῆς καταθέσεως τηλεγραφήματος μὴ ἀκριβοῦς. (Χειροκροτήματα).

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν κ. Σ. Μαρκεζίνης ἔχει τὸν λόγον.

§16Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ μὲ ὅσα οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι ἀνέπτυξαν ἐπὶ τοῦ προκύψαντος σοβαροῦ θέματος, ἔχω δὲ νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ ἐπαναλάβῃ καὶ σήμερον τὸ περιεχόμενον τοῦ κειμένου τὸ ὁποῖον μετέδωκε κατὰ τὴν πρώτην του ἐπὶ τοῦ θέματος ὁμιλίαν εἰς τὸ Σῶμα. Διότι, διαφωνῶν μὲ ὅσα εἶπεν ὁ ἀγαπητὸς κ. Τσιριμῶκος, λέγω, ὅτι δὲν προκύπτει θέμα καταθέσεως κειμένου τηλεγραφήματος, ἀφοῦ πρὸ ὀλίγου ὡμολόγησεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι κείμενον δὲν ὑπάρχει, διότι ὡς εἶπεν, ἁπλῶς μετέδωκε τηλεφωνικὸν μήνυμα. Κατόπιν αὐτοῦ, καλεῖται ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ ἐπαναλάβῃ ἀκριβῶς τὸ περιεχόμενον τῆς προηγουμένης ἀνακοινώσεως τὸ ὁποῖον ἔχει ὡς ἑξῆς: Τὸ ἀναγιγνώσκω ἀπὸ τὰ πρακτικά, διὰ νὰ τὸ ὑπενθυμίσω εἰς ὅλους τοὺς συναδέλφους. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐξ ἰδίας τότε, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 25 Φεβρουαρίου, πρωτοβουλίας κινούμενος, ἔσπευσε νὰ ἀνακοινώσῃ τὰ κείμενα ὡρισμένων τηλεγραφημάτων εὐνοϊκῶν τῆς λύσεως τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ Κυπριακόν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ἦτο καὶ τὸ περίφημον ἀνώνυμον «τοῦ διακεκριμένου Ἄραβος ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν». Ὁμολογῶ δέ, ὅτι δὲν ἐννοῶ, διατὶ πρέπει νὰ μνημονεύωνται κείμενα ἀνωνύμως καὶ δὴ ἐπὶ θέματος συγχαρητηρίων, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι κἂν κρυπτογραφικά. Ἀκόμη σήμερον ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ τὸ Ἔθνος, μένει ἐνώπιον τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ τοῦ ἀνωνύμου τηλεγραφήματος! Ἀλλά, ἔστω μετὰ ταῦτα ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἐλθὼν εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν θέμα εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἐπειδὴ εἰς τὸν τύπον ἐγράφησαν καὶ διάφορα πράγματα σχετικῶς μὲ τὴν στάσιν τῆς Γιουγκοσλαβίας, δύναμαι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ νὰ σᾶς ἀνακοινώσω, ὅτι τὴν 17ην τοῦ μηνὸς ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Γιουγκοσλαβίας ἐκάλεσε τὸν πρεσβευτήν μας, τὸν συνεχάρη διὰ τὴν εὐτυχῆ λύσιν καὶ εἶπε καὶ πολλὰ ἄλλα κολακευτικά». Ἄρα ὑπάρχει μήνυμα καὶ τοῦ πρεσβευτοῦ μας ἐν Βελιγραδίῳ πρὸς τὸ Κέντρον, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ πρωτοβουλίας τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Γιουγκοσλαβίας. Καὶ ἀσφαλῶς καὶ τὸ περιεχόμενον τοῦ τηλεγραφήματος αὐτοῦ θὰ ἦτο χρήσιμον νὰ λάβῃ γνῶσιν ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Καὶ συνεχίζει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν: «Ἐπίσης, σήμερον, μοῦ ἦλθε μήνυμα τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Γιουγκοσλαβίας, ὁ ὁποῖος ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ διευκρινήσῃ καὶ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὡρισμένη μερὶς τοῦ τύπου, σχετικῶς μὲ δηλώσεις διὰ τὴν ἀναβίωσιν τοῦ Βαλκανικοῦ Συμφώνου». Πρέπει, φρονῶ, νὰ συμφωνήσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὅτι δὲν ἦτο ὁ πρέπων τρόπος ἀνακοινώσεως ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, μηνύματος διαβιβαζομένου ὑπὸ τοῦ ἐν Ἀθήναις Γιουγκοσλάβου Πρεσβευτοῦ. Ἔπρεπε νὰ εἴπῃ, ὁ κ. ὑπουργός, σήμερον, ὁ Πρεσβευτὴς τῆς Γιουγκοσλαβίας μοῦ ἐτηλεφώνησε τὸ καὶ τό, ὅπως καὶ μεταδίδω· διότι ἐνταῦθα, ἐδημιουργήθη ἡ ἐντύπωσις, ὅτι ὑπῆρξε τηλεγράφημα καὶ ὄχι τηλεφώνημα. Τί λέγει τὸ μήνυμα; Ἰδοὺ ἀκριβῶς: «Διαβιβάζω συγχαρητήρια τῆς Γιουγκοσλαβικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐμοῦ τοῦ ἰδίου διὰ τὴν ἐπιτευχθεῖσαν λύσιν. Ἡ Γιουγκοσλαβικὴ Κυβέρνησις θεωρεῖ, ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ μεγάλην ἐπιτυχίαν καὶ τὴν χαιρετίζει. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ γραφέντα εἰς τὸν τύπον διὰ τὴν ἀναβίωσιν τοῦ Βαλκανικοῦ Συμφώνου, ἡ Γιουγκοσλαβικὴ Κυβέρνησις οὐδέποτε εἶχε τὴν παραμικρὰν ἀνησυχίαν, διότι εἶναι βεβαία, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις οὐδέποτε θὰ προτείνῃ τρόπον ἀναβιώσεως δυσάρεστον διὰ τὴν Γιουγκοσλαβίαν καὶ θεωρεῖ, ὅτι αἱ ἑκατέρωθεν γενόμεναι σχετικαὶ δηλώσεις εἶναι ἀπολύτως σύμφωνοι πρὸς τὸ πνεῦμα αὐτό». Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, ἐπρόκειτο περὶ τηλεφωνικοῦ μηνύματος, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, νομίζω, ὅτι ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἐπαναλάβῃ καὶ σήμερον καὶ νὰ εἰπῇ, ὅτι ἐπεβεβαιώθη τὸ περιεχόμενον τοῦ τηλεφωνήματος ἐκείνου. Ἄλλως διαπιστοῦται διαφωνία ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενον τοῦ μηνύματος, τὸ ὁποῖον εἶναι οὐσιῶδες. Διότι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, θὰ ἔχῃ ἐπικαλεσθῆ ἀπόψεις ἀνειπώτους ἐκ μέρους τῆς Γιουγκοσλαβίας ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς Κυπριακῆς συμφωνίας. Σήμερον θὰ διαπιστωθῇ ἡ ἀκρίβεια τῶν ὅσων ἐπεκαλέσθη ὁ κ. ὑπουργός, ἀπαντῶν διὰ νὰ ἀποστομώσῃ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἐκεῖ εἶναι τὸ θέμα. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, πρέπει νὰ διευκρινήσῃ, ἐὰν ἐπιβεβαιώνῃ καὶ σήμερον τὸ ἀνωτέρω τηλεφώνημα τοῦ πρεσβευτοῦ τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ναὶ ἢ ὄχι. Ἐδῶ εἶναι τὸ θέμα.

§17Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐφ’ ὅσον μόνον ἐν Ἀθήναις πρέπει νὰ δημιουργηθῇ ζήτημα, δὲν θὰ δυσκολευθῶμεν νὰ συζητήσωμεν ἐπὶ τοῦ ζητήματος. Ἠγέρθησαν διάφορα σημεῖα ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας ρήτορας. Τὸ ἓν εἶναι τὸ προσφιλὲς εἰς ὡρισμένα μέλη τῆς Ἀντιπολιτεύσεως περὶ μυστικῶν κειμένων καὶ περὶ καταθέσεως αὐτῶν. Λυποῦμαι, ἐὰν εἴπω, ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον δὲν γίνεται εἰς κανένα Κοινοβούλιον, ἐγὼ δὲν θὰ δεχθῶ ποτὲ νὰ γίνῃ εἰς τὸ ἰδικόν μας, δὲν ξέρω τί θὰ ἀποφασίσῃ.

§18Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ποῖος εἶσθε σεῖς;

§19Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἐγώ, κύριε, εἶμαι ὁ ἀπὸ τριετίας ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τὴν εὐθύνην δι’ αὐτὸ θὰ τὴν ἔχω ἐγὼ καὶ ὄχι σεῖς. (Θόρυβος). Τὴν εὐθύνην διὰ τὴν σοβαρότητα τῆς Ἑλληνικῆς διπλωματίας τὴν ἔχω ἐγὼ καὶ ἐφ’ ὅσον θὰ εἶμαι ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κάμνουν ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις διὰ νὰ προστατεύσουν τὰς διπλωματικάς των σχέσεις θὰ τὸ κάμω σταθερῶς, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ μὲ ἐπικρίνετε. Καὶ αὐτὰ μὲν ὡς πρὸς τὸ γενικὸν θέμα τῶν φακέλλων. Ὡς πρὸς τὸ θέμα καταθέσεως τοῦ κειμένου περὶ τοῦ ὁποίου ἡ συζήτησις, εἶπον καὶ πρὸ ὀλίγου, ὅτι ἀνεκοίνωσα εἰς τὴν Βουλὴν τὸ τηλεφώνημα, τὸ ὁποῖον μοῦ μετεδόθη τὴν ἰδίαν ἡμέραν καὶ τὸ τηλεφώνημα ἐκεῖνο εὑρίσκεται κατατεθειμένον εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ ἀνεγνώσθη καὶ πρὸ ὀλίγου. Κατὰ συνέπειαν δὲν ὑπάρχει θέμα καταθέσεως κανενὸς ἄλλου κειμένου. Ἐπιβάλλεται ὅμως νὰ προσθέσω μίαν λέξιν διὰ βαρυτάτην κατηγορίαν, τὴν ὁποίαν ἐξεστόμισεν ὁ κ. Ἡλιοῦ, ὡς πρὸς τὰς σχέσεις Κυβερνήσεως καὶ Σώματος. Ἀρνοῦμαι ἀπολύτως τὴν ἄποψίν του. Δὲν γνωρίζω μὲ πόσην εἰλικρίνειαν ὁμιλεῖ ὁ κ. Ἡλιοῦ ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις ὁμιλεῖ πάντοτε μὲ εἰλικρίνειαν καὶ οὐδέποτε εἶπε τί εἰς τὸ Σῶμα, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ εἶναι ἀκριβές. Ἐπιμένω ἐπ’ αὐτῆς τῆς διαβεβαιώσεως, διότι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης καὶ διότι αὐτὸ εἶναι ζήτημα τιμῆς τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις σέβεται κατ’ ἀρχὴν καὶ ἔτι περισσότερον ὅταν ἀπευθύνεται πρὸς τὸ Σῶμα. Τώρα, ὁ ἀγαπητός μου, Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν, μᾶς εἶπε, καταλήγων, ὅτι ἐπεκαλέσθημεν τὸ τηλεγράφημα τοῦ Γιουγκοσλάβου συναδέλφου μου διὰ νὰ ἀποστομώσωμεν τὴν Ἀντιπολίτευσιν, Οὐδόλως, κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Προοδευτικῶν. Ἐπεκαλέσθημεν πλεῖστα ἄλλα καὶ ἐπεκαλέσθην καὶ αὐτὸ μόνον διότι, εἰδικῶς διὰ τὴν στάσιν τῆς φίλης Γιουγκοσλαβίας εἶχε γίνει ἀμφισβήτησις εἰς τὸν τύπον. Δὲν τὸ ἐχρειαζόμην ἰδιαιτέρως. Ἀποστομώσεις ὑπῆρχον πολλαὶ καὶ ἦλθον καὶ ἄλλαι, τὰς ὁποίας δὲν ἀνεμένατε, ὅταν ἐγένετο ἡ συζήτησις. Ἦλθε σήμερον, ἡ θαυμασία διακήρυξις, ἡ ἐμπνεομένη ἀπὸ τόσον ἀνώτερον πνεῦμα, τοῦ ἡρωϊκοῦ Διγενῆ. (Χειροκροτήματα). Ἦλθε τὸ δημοψήφισμα τῆς ὑποδοχῆς Μακαρίου, ἦλθον καὶ θὰ τὸ ἴδητε αὔριον, οἱ 9, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ παραμείνουν εἰς τὴν Κύπρον, μέχρι τῆς κηρύξεως τῆς ἀνεξαρτησίας, οἱ ὁποῖοι καὶ διεβίβασαν μήνυμα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εὐχαριστοῦντες αὐτήν, δι’ ὅσα ἔπραξε διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Κύπρου. (Χειροκροτήματα). Ἂς ἀφήσωμεν, λοιπόν, ὅτι ἐπεκαλέσθημεν αὐτὰ διὰ νὰ ἀποστομώσωμεν τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Τὸ ἔργον μας ὁμιλεῖ, καὶ ἐλπίζομεν ὅτι θὰ ὁμιλῇ καὶ θὰ ἀποστομώνῃ συνεχῶς.

§20Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἀπέφυγε καὶ πάλιν νὰ ἀπαντήσῃ. Πιστοποιεῖ, ὅτι τὸ μήνυμα, τὸ ὁποῖον μετεδόθη τηλεφωνικῶς εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν εἶναι θετικόν; Ἐνῷ σήμερον τὸ τηλεγράφημα τὸ ὁποῖον ἦλθεν ἀπὸ τὸ Βελιγράδι, ὁμιλεῖ ἁπλῶς περὶ τῶν καλῶν σχέσεων τῶν δύο χωρῶν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ πλήρης ἐκκαθάρισις, ἐφ’ ὅσον ἐζητήθη ἡ μεσολάβησις τῆς Γιουγκοσλαβικῆς Πρεσβείας, ἡ ὁποία νὰ ἐπιβεβαιοῖ τὸ περιεχόμενον τοῦ τηλεφωνήματος. Διότι ὑπάρχει τεραστία διαφορὰ μεταξὺ τοῦ μηνύματος καὶ τοῦ κειμένου τηλεγραφήματος, τὸ ὁποῖον ἦλθεν ἀπὸ τὴν Γιουγκοσλαβικὴν Κυβέρνησιν.

§21Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, θὰ μὲ συγχωρήσητε, ἐὰν σᾶς εἴπω, ὅτι δὲν κρίνω σκόπιμον τὴν παράτασιν τῆς συζητήσεως, ἐπὶ τοιούτων λεπτομερειῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων θέλετε νὰ τὴν τοποθετήσετε. Περιορίζομαι νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι δὲν ἀρκεῖσθε εἰς τὴν ἰδικήν μου διαβεβαίωσιν, δὲν ἀρκεῖσθε εἰς τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Γιουγκουσλάβου συναδέλφου μου, ὁ ὁποῖος ὅπως σᾶς εἶπον, ἐὰν καὶ πάλιν μοῦ μετεδόθη καλῶς τὸ μήνυμα, καταλήγει λέγων, ὅτι πᾶσα εἰκασιολογία (SPE-CULATION) εἶναι ἄτοπος (DEPLACE). Αὐτὸ ἐλέχθη καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, αὐτὸ λέγομεν καὶ ἡμεῖς. Δὲν νομίζω, ὅτι ἐπιτρέπεται μόνον ἐδῶ νὰ δημιουργηθῇ ζήτημα διευκρινίσεως ἀσημάντων λεπτομερειῶν.

§22Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ ἀρκοῦμαι νὰ ἐπισημάνω τὴν σοβαρὰν διαπίστωσιν, ὅτι ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἀπαντῶν ἰδίως πρὸς ἐμέ, εἶπεν, ὅτι καὶ σήμερον ἐπαναλαμβάνει τὸ κείμενον τοῦ τηλεφωνήματος τοῦ ἐν Ἀθήναις Γιουγκοσλάβου πρεσβευτοῦ ματαιωθέντος μηνύματος. Ἄρα ὑπάρχει ταὐτότης καὶ ἐκείνου ποὺ ἀνεγνώσθη πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ τοῦ σήμερον ὑποστηριζομένου ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐὰν ὑπάρχῃ ταὐτότης, δηλαδή, ἐὰν ὁ Γιουγκοσλάβος Πρέσβυς καὶ ἡ Γιουγκοσλαβικὴ Κυβέρνησις, βεβαιοῖ, ὅτι τὸ κείμενον τοῦ τηλεφωνήματος τὸ ὁποῖον μετέδωσεν εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, ὁ κ. ὑπουργὸς εἶναι ἀκριβῶς ὡς τὸ μετέδωσε, τὸ θέμα δι’ ἐμέ, ὡς πρὸς τὸ σημεῖον αὐτὸ δὲν ὑφίσταται. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά.

§23Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ὀφείλω νὰ κάμω μίαν διευκρίνισιν: δὲν δύναμαι νὰ προκαλῶ τὴν Γιουγκοσλαβικὴν Κυβέρνησιν. Δὲν τὴν ἐπροκάλεσα ποσῶς καὶ μόνη της, ἐκ τοῦ δημιουργηθέντος θορύβου, προέβη εἰς τὰς γνωστὰς δηλώσεις. Δὲν δύναμαι νὰ τὴν προκαλῶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, τὴν ὁποίαν λέγετε. Ἐγώ, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω, εἶναι, ὅτι ἀνεκοίνωσα εἰς τὸ Σῶμα τὰ ὅσα μοῦ εἶχε μεταδώσει τηλεφωνικῶς ὁ Γιουγκοσλάβος πρεσβευτής. Αὐτὰ εἶπον καὶ νομίζω ὅτι ἀρκοῦν πλήρως.

§24Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, πρέπει νὰ δεχθῆτε, ὅτι αὐτὴ ἡ διευκρίνησις, εἶναι σοβαρωτάτη. Διότι δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθωμεν σήμερον εἰς τὸ Κυπριακόν, εἶμαι, βεβαίως, ἕτοιμος, ἂν θέλετε, νὰ τὸ συζητήσωμεν καὶ πάλιν νὰ θριαμβολογήσητε καὶ ἐνδεχομένως νὰ θρηνολογήσωμεν. Ἀλλὰ σήμερον συζητῶμεν τὸ συγκεκριμένον θέμα. Νομίζω, ὅτι ἀπὸ ὅσα ἐλέχθησαν, τὸ κυρίως ἐνδιαφέρον εἶναι αὐτό, ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν χωρεῖ ὑπεκφυγή. Σήμερον εἶσθε εἰς θέσιν, ναὶ ἢ ὄχι, νὰ ἐπιβεβαιώσητε τὴν ἀκρίβειαν τοῦ τηλεφωνήματος, ὡς τὸ μετεδώσατε πρὸ ἡμερῶν καὶ τὸ ἀνέγνωσα καὶ σήμερον; Μοῦ εἴπατε «ναί». Τὸ ἂν δὲν προκαλῆτε τὴν Γιουγκοσλαβικὴν Κυβέρνησιν νὰ τὸ πιστοποιήσῃ, εἶναι ἄλλο θέμα. Ἐγὼ δὲν σᾶς εἶπον αὐτό. Ἐμένα μοῦ ἀρκεῖ νὰ γίνῃ ἐπίσημος διαβεβαίωσις ὅτι, τὰ ὅσα εἴπατε πρὸ ἡμερῶν, δὲν μετεβλήθησαν. Συνεπῶς, ὅσα ἀνέγνωσα, ἰσχύουν καὶ σήμερον.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, κ. Γ. Παπανδρέου, ἔχει τὸν λόγον.

§26Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, δὲν ἔχει δίκαιον, ὅταν ἰσχυρίζεται, ὅτι ἀδικαιολογήτως ἡ Ἀντιπολίτευσις φέρει τὸ θέμα εἰς τὴν Βουλήν. Κατὰ τὴν γνώμην μου, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, εἶναι ὑπαίτιος δύο σφαλμάτων. Τὸ πρῶτον εἶναι, ὅτι, ἀφ’ ἧς ἔγκυρον ὄργανον τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης ἐδημοσίευσεν αὐτὴν τὴν εἴδησιν —καὶ τὴν ἐγκυρότητα τοῦ ὀργάνου συνωμολόγησε καὶ ὁ ἴδιος— δὲν ἐθεώρησε χρέος του νὰ σπεύσῃ πρὸς διευθέτησιν τοῦ θέματος. Καὶ ποία ἦτο ἡ ἐπιβαλλομένη διευθέτησις; Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον εὑρίσκεται τὸ δεύτερον σφάλμα του. Ἡ ἐπιβαλλομένη διευθέτησις ἦτο νὰ ἐντοπίσῃ τὴν ἀπάντησίν του μόνον εἰς τὸ συγκεκριμένον θέμα καὶ ὄχι νὰ διευρύνῃ τὰς ἀνακοινώσεις του μὲ ἄλλα θέματα, τῶν ὁποίων ἡ συσχέτισις ἐκινδύνευσε νὰ εἶναι ὄχι μόνον ἄσκοπος, ἀλλὰ καὶ ἐπιβλαβής. Ἡ ἐπιβαλλομένη ἀπάντησις ἦτο, ὅτι τὸ περιεχόμενον τοῦ μηνύματος τοῦ Γιουγκοσλάβου ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ὡς ἀνεκοινώθη εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλὴν ὑπὸ τοῦ Ἕλληνος ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ἦτο ἀκριβές. Ὤφειλε νὰ εἶχε δηλώσει ἐκεῖνο, ἀκριβῶς, τὸ ὁποῖον πρὸ ὀλίγου ὑπευθύνως ἀνεκοίνωσεν ἀπὸ τοῦ βήματος. Καὶ ἂν ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας εἶχε προβῆ εἰς αὐτὴν τὴν βεβαίωσιν, ζήτημα δὲν θὰ ὑπῆρχεν, ὅπως, κατὰ τὴν γνώμην μου, δὲν ὑφίσταται πλέον, μετὰ τὴν σημερινὴν κατηγορηματικὴν καὶ ὑπεύθυνον δήλωσίν του. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρότασιν, ὅπως ζητηθῇ ἡ μαρτυρία τοῦ κ. Πόποβιτς, ἡ διαφωνία μου εἶναι ἀπόλυτος. Διότι ἐγώ, οὐδέποτε θὰ ἐδεχόμην, Ἕλλην ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ ἐπικαλεσθῇ, πρὸς βεβαίωσιν τῆς ἀξιοπιστίας του, ξένον ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ δὲν ἔχῃ ἐμπιστοσύνην, ἀνατρέπει τὸν ὑπουργόν, ἀλλὰ οὐδέποτε θὰ ἐζήτουν ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν μαρτυρίαν τῆς εἰλικρινείας της ἀπὸ ξένην Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα).

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ζαννῆς, ἔχει τὸν λόγον, πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, ἐπὶ ἄλλου θέματος.

§28Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εὑρέθημεν εἰς Ρόδον, κατὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ Στρατάρχου Τίτο. Ὅταν προσήλθομεν εἰς τὴν Ἀποβάθραν, διὰ τὴν ὑποδοχήν, εἶδον τοὺς κυρίους βουλευτὰς τελευταίους εἰς τὴν σειράν, τὸν δὲ συνάδελφον κ. Παρθενιάδην νὰ διαμαρτύρεται, διὰ τὴν τοιαύτην τοποθέτησιν τῶν κ. κ. βουλευτῶν. Εἰς παρατήρησίν του, μάλιστα, πρὸς ὑπάλληλον, νομίζω τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, ἔλαβε τὴν ἀπάντησιν, ὅτι «καὶ αὐτοῦ ποὺ εἶσθε, καλὰ εἶσθε». Διαμαρτύρομαι διὰ τὴν τοιαύτην στάσιν τοῦ ὑπαλλήλου, ἔναντι ἀντιπροσώπου τοῦ Ἔθνους καὶ παρακαλῶ νὰ καθορισθῇ ποία ἡ θέσις τῶν βουλευτῶν, συμφώνως μὲ τὸ πρωτόκολλον, κατὰ τὰς ἐπισήμους παραστάσεις καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν αἱ δέουσαι κυρώσεις εἰς τὸν ὑπάλληλον, διὰ τὴν ἀπρεπῆ ἀπάντησίν του, πρὸς τὸν συνάδελφον κ. Παρθενιάδην.

§29Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν, ἐδημιουργήθησαν παράπονα τοιαύτης φύσεως καὶ θὰ παρεκάλουν καὶ ἐγώ, ὅπως καθορισθῇ ἡ θέσις τῶν Ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους εἰς τὰς ἐπισήμους τελετὰς καὶ παραστάσεις.

§30Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ὅπως γνωρίζῃ τὸ Σῶμα, μετέβην εἰς τὴν Ρόδον, ἀφοῦ ἀπεβιβάσθη ὁ Στρατάρχης Τίτο καὶ δὲν εἶμαι ἐνήμερος τοιούτου γεγονότος. Διαβεβαιῶ τὸν κ. Ζαννῆν καὶ τὸ Σῶμα, ὅτι θὰ ἐξετάσω καὶ ἐὰν ὑπάλληλος, οἱουδήποτε βαθμοῦ, ἐφέρθη ἀπρεπῶς πρὸς συνάδελφον, θὰ τιμωρηθῇ αὐστηρῶς. Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς σειρᾶς, ὑπάρχει καθωρισμένη ἡ σειρὰ καὶ πρέπει νὰ τηρῆται. Ἐὰν ἡ σειρά, ἡ ὁποία ἔχῃ καθορισθῆ, δὲν εἶναι ἡ πρέπουσα, δυνάμεθα νὰ φροντίσωμεν νὰ τὴν ἀλλάξωμεν.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον, προκειμένου νὰ προβῇ εἰς τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ Ἐσόδων καὶ Ἐξόδων τοῦ Κράτους.

§32Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω τὰ σχέδια νόμων α) «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ἐσόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1959», καὶ β) «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν Ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1959». Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν πρὸ τριμήνου περίπου διεξαχθεῖσαν συζήτησιν, ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ τῆς προσωρινῆς διοικήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους διὰ τὸ ἔτος 1959, εἶχον δηλώσει πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι συμμερίζομαι ἀπολύτως τὴν κοινὴν ἀντίληψιν, περὶ τῆς ἀνάγκης τερματισμοῦ τῆς ἀνωμαλίας, τὴν ὁποίαν συνιστᾷ ἡ διαχείρισις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, κατὰ τρόπον διάφορον τοῦ ὑπὸ τοῦ Συντάγματος καθιερωμένου. Προσέθεσα τότε, ὅτι δὲν ἀναιρεῖ, οὔτε κἂν ἀμβλύνει τὴν ἔννοιαν τῆς ἀνωμαλίας ταύτης, ἡ μακρὰ εἰς τὴν χώραν μας παράδοσις τῆς προσφυγῆς εἰς τὸν νόμον τῆς προσωρινῆς διοικήσεως τῶν οἰκονομικῶν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ ἡ εἰς τὸ διεθνὲς πεδίον πρᾶξις καὶ ἡ συνταγματικὴ ἀκόμη καθιέρωσις εἰς μεγάλας χώρας τῆς προσωρινῆς οἰκονομικῆς διαχειρίσεως, ἀποτελεῖ παρηγορίαν, ὅταν, ἐκ τῆς ἀνάγκης τῶν πραγμάτων, χρησιμοποιῆται τακτική, τὴν ὁποίαν δὲν δικαιολογοῦν καὶ ὅσοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὴν ἀκολουθοῦν. Παρέσχον, πρὸς τούτοις, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ κατέβαλε πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν, διὰ τὴν ταχυτέραν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἀρξαμένου ἤδη οἰκονομικοῦ ἔτους. Ὑπὸ τὸ κράτος τῶν ἀντιλήψεων τούτων, κύριοι βουλευταί, ἐπεδιώχθη ἡ ἐξουδετέρωσις τῶν ἀνακυπτόντων ἐμποδίων, εὑρίσκομαι δὲ εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ καταθέσω σήμερον εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους, μετὰ τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1959. Τὴν καθυστέρησιν, πέραν τῶν συνταγματικῶν ὁρισμῶν, μέχρι τῶν γνωστῶν γεγονότων τῶν τελευταίων ἑβδομάδων, ἐξηγεῖ καὶ διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος ἡ ἀνάγκη τῆς καταστρώσεως τοῦ προγράμματος τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως μὲ πληρεστέραν γνῶσιν τῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐξασφαλιζομένης καὶ ὑπὸ πᾶσαν μορφὴν παρεχομένης βοηθείας. Καλύπτεται, ὡς γνωστόν, δι’ αὐτῆς, σημαντικὸν μέρος τῆς χρηματοδοτήσεως τοῦ προγράμματος τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἔτι δὲ καὶ τμῆμα τῶν ἀναγκῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, αἵτινες δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, ἱκανοποιούμεναι ἀπὸ πηγὰς κειμένας ἐκτὸς αὐτοῦ. Ὁ νέος προϋπολογισμός, ἀπεικονίζει τὰ ἐκ τῆς ὑπαρχούσης νομοθεσίας προβλεπόμενα φορολογικὰ βάρη, ἄνευ προσφυγῆς εἰς νέαν ἐπιβάρυνσιν. Τὰ ἔσοδα ἐβασίσθησαν εἰς τὴν πρόβλεψιν ηὐξημένης ἀποδόσεως τῆς φορολογίας, ἀναλόγου πρὸς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ πρὸς τὸν συνήθη ρυθμὸν τῆς ἀνόδου τῶν δημοσίων ἐσόδων κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον. Ἡ αὔξησις τῶν ἐξόδων, ὑπολείπεται κατὰ ποσοστὸν τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων, προσεγγίζουσα τὸ ἥμισυ τοῦ ποσοστοῦ ταύτης. Ἡ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος παγιουμένη δημοσιονομικὴ ἐξυγίανσις, ἐπέτρεψεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀσκήσῃ, διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ, θετικὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, εἰς τὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς παραγωγῆς. Εἰς τὸν νέον τακτικὸν προϋπολογισμόν, ἔχουν προβλεφθῆ αἱ ἀναγκαιοῦσαι, διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς διοικήσεως, δαπάναι, μὲ αὔξησιν τῶν πιστώσεων διὰ τὴν Παιδείαν καὶ τὴν Γεωργίαν καὶ τοὺς παραγωγικοὺς γενικώτερον τομεῖς. Ἀντιθέτως, ἔχουν περιορισθῆ αἱ δαπάναι τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης. Ὁ τακτικὸς προϋπολογισμός, καταλείπει περιθώριον συμβολῆς τῶν ἑλληνικῶν ἐσόδων, εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Ἡ ὅλη, ὅμως, δημοσιονομικὴ διαχείρισις εἶναι ἐλλειμματική, λόγῳ τῶν ἐκτελουμένων δημοσίων ἔργων. Τὸ ὕψος τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων, διὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἀνέρχεται εἰς δραχμὰς 3580 ἑκατ., προβλέπεται δὲ ἐκτέλεσις 3200 ἑκατ. δραχμῶν. Πρόκειται περὶ τοῦ μεγαλυτέρου εἰς ὕψος ἑλληνικοῦ προγράμματος χρηματοδοτήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Τὸ ἔλλειμμα, ὅπως θὰ ἐκτεθῇ περαιτέρω, θὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὴν βοήθειαν, ἀπὸ πιστώσεις καὶ δανεισμὸν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἀπὸ δανεισμὸν εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Πρὸ τῆς ἀναλύσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, θεωρῶ χρήσιμον σύντομον ἐπισκόπησιν τῆς Ἑλληνικῆς γενικῆς οἰκονομίας, δεδομένου ὅτι καὶ τὰ δημόσια οἰκονομικὰ ἀποτελοῦν τμῆμα τῆς ὅλης οἰκονομίας τῆς Χώρας, ἡ δὲ δημοσιονομικὴ πρόβλεψις βασίζεται εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας, τὴν ὁποίαν μὲ τὴν σειράν της ἐπηρεάζει. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, παρέχονται τὰ γνωστὰ στοιχεῖα ἐπὶ τῆς ἐξελίξεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ σκιαγραφεῖται ἡ προοπτικὴ τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως. Ἀνοδικὴ καὶ ὁμαλὴ ἡ πορεία τῆς οἰκονομίας. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους, ὅπως καὶ κατὰ τὰ δύο προηγούμενα ἔτη 1956 καὶ 1957, τὰ βασικὰ μεγέθη τῆς οἰκονομίας, κύριοι βουλευταί, ἀκολουθοῦν ἀνοδικὴν πορείαν, ἄνευ τῆς ἐμφανίσεως διαταραχῆς τινος. Καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1958, συνεχίζεται ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας καὶ ἡ σημαντικὴ αὔξησις τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς παραγωγῆς, ἐξαιρέσει τῆς εἰς τὰς καιρικὰς συνθήκας ἀποδοτέας προσωρινῆς ὑφέσεως εἰς τὴν γεωργίαν. Ἐσυνεχίσθη καὶ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος, μὲ τὸν γνωστὸν ρυθμὸν τῆς τελευταίας περιόδου, ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἡ ὁποία ἐκυμάνθη εἰς τὰ κατὰ τὰ ἔτη 1956 καὶ 1957 σημειωθέντα ποσοστά, ἐκτὸς τοῦ ἤδη μνημονευθέντος γεωργικοῦ εἰσοδήματος καὶ τῶν ἐξ ἀλλοδαπῆς εἰσοδημάτων, τὸ ὕψος τῶν ὁποίων ἐπηρεάσθη ἀπὸ ποιάν τινα στασιμότητα, τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας εἰς τοὺς καιρίους διὰ τὴν ἑλληνικὴν οἰκονομίαν τομεῖς. Ἡ διεθνής, πράγματι, ὕφεσις τῆς ναυτιλιακῆς κινήσεως καὶ ἡ αἰσθητὴ πτῶσις τῶν ναύλων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ὅλην διεθνῆ οἰκονομικὴν κατάστασιν, ἐμείωσαν τὸ ἐξ ἀλλοδαπῆς εἰσόδημα, χωρὶς ὅμως εὐρυτέρας ἐπὶ τῆς οἰκονομίας μας ἐπιδράσεις, παρὰ τὴν παράλληλον, προσωρινήν, ὅμως, ἀνακοπὴν τῆς αὐξήσεως τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ γενικωτέρα οἰκονομικὴ δραστηριότης εὑρίσκεται πάντοτε εἰς συνάρτησιν πρὸς τὰς ἀπροβλέπτους διακυμάνσεις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, ἰδίᾳ, μάλιστα, εἰς τὰς χώρας, ὅπου τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα ἀποτελεῖ οὐσιῶδες μέρος τοῦ ἐγχωρίου προϊόντος καὶ συντελεῖ κατὰ σημαντικὸν ποσοστὸν εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν χρηματικῶν εἰσοδημάτων. Ἡ αὔξησις τοῦ ἐγχωρίου προϊόντος, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1957 καὶ 1958, εἰς σταθερὰς τιμάς, ἀνῆλθεν εἰς 5% περίπου, συμφώνως πρὸς τὰ μέχρι σήμερον γνωστὰ προσωρινὰ στοιχεῖα, ἔναντι ἀντιστοίχου μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1956 καὶ 1957 αὐξήσεως κατὰ 9,1%. Ἡ διαφορὰ τοῦ ρυθμοῦ τῆς αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1957 καὶ 1958, ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν ἀγροτικὴν παραγωγήν, τὸ συνολικὸν προϊὸν τῆς ὁποίας ἐμειώθη κατὰ 3% περίπου, ἐνῷ κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος, εἶχε σημειώσει ἄνοδον κατὰ 12,3%. Εἰδικώτερον, κατὰ τὸ ἔτος 1958, παρέμεινεν εἰς τὸ ὕψος περίπου τοῦ ἔτους 1957 ἡ παραγωγὴ σίτου, ηὐξήθη ἡ παραγωγὴ κτηνοτροφικῶν καὶ δασικῶν προϊόντων ὡς καὶ τοῦ ἁλιευτικοῦ, ἐνῷ ἀντιθέτως ἐμειώθη εἰς περιωρισμένην μὲν κλίμακα ἡ παραγωγὴ σταφίδος καὶ νωπῶν ὀπωρῶν, εἰς εὐρυτέραν δὲ ἔκτασιν ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου, τοῦ καπνοῦ, τῆς σουλτανίνας καὶ τοῦ γλεύκους. Ἡ μείωσις τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ὀφείλεται κυρίως, ὡς ἐλέχθη, εἰς τὰς καιρικὰς συνθήκας τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ἀντιθέτως, τὸ ἐκ τῶν ἄλλων πηγῶν ἀκαθάριστον προϊὸν ηὐξήθη μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1957 καὶ 1958 κατὰ 9%. Ἐπομένως, ἡ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος σημειωθεῖσα αὔξησις ὑπῆρξεν ἀνωτέρα τῆς ἀντιστοίχου μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1956 καὶ 1957, ἥτις ὑπολογίζεται εἰς 7%. Ἡ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1956 μέχρι καὶ τοῦ ἔτους 1958 πραγματοποιηθεῖσα αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀνῆλθεν εἰς 22% (ἐθνικὸν εἰσόδημα εἰς σταθερὰς δραχμάς, 1955 δραχ. 51.884 ἑκατ., 1958 δραχ. 61.950 ἑκατ.). Τὸ ποσοστὸν τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος, εἶναι ἀνώτερον τοῦ εἰς τὰς ἄλλας χώρας πραγματοποιηθέντος. Τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα, εἰς σταθερὰς τιμὰς τοῦ ἔτους 1954, κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον ηὐξήθη ἀπὸ δραχ. 6214 εἰς δραχ. 7354, ἢ ἀπὸ 215 δολλ. Η.Π.Α. εἰς 255 δολλάρια. Διὰ τὸ ἔτος 1958, τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα ἐκτιμᾶται εἰς δραχ. 51,45, μὲ σταθερὰς τιμὰς τοῦ ἔτους 1954, ἢ εἰς 178 δολλάρια Η.Π.Α. Ἡ κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον ἐμπεδωθεῖσα ἐμπιστοσύνη ἐπὶ τὴν οἰκονομικὴν σταθερότητα τῆς χώρας καὶ τὸ μέλλον αὐτῆς, δὲν ἐπηρεάσθη ἀπὸ τὰς κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους ἐκδηλωθείσας ἀνησυχίας, ἐκ τῆς ἐξελίξεως τῶν διεθνῶν σχέσεων, εἰς γεωγραφικὸν μάλιστα χῶρον, συναπτόμενον μὲ τὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος. Προσωρινὴ ἐντελῶς καὶ ἄνευ οὐσιαστικῆς τινος σημασίας, ὑπῆρξεν ἡ ἐκ τῶν γεγονότων ἐκείνων ἐπίδρασις. Ἡ ἐμπιστοσύνη εἰς τὸ ἐθνικὸν νόμισμα παρέμεινε σταθερὰ καὶ ἀμείωτος, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ ἐν συνόλῳ, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους, αὔξησις τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων. Ἰδιαιτέρως πρέπει νὰ ἐξαρθῇ, ὡς ἀπόδειξις τῆς ἀποκτηθείσης ἐμπιστοσύνης, ἡ αὔξησις τῶν προθεσμιακῶν καταθέσεων. Τὰ οὕτω δημιουργηθέντα διαθέσιμα, ἐπιτρέπουν τὴν ἄνετον χρηματοδότησιν τῆς δημιουργικῆς διαδικασίας ὅλων τῶν πηγῶν παραγωγῆς τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος, ἄνευ προσφυγῆς εἰς τὸ ἐκδοτικὸν προνόμιον. Ἐξέλιξις ἰδιωτικῶν καταθέσεων.

Συνολικὴ χρηματοδότησις τῆς οἰκονομίας

Ἡ οἰκονομικὴ σταθερότης τῆς Χώρας, ἔχει ἤδη ἀπήχησιν καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, τυγχάνουσα διεθνοῦς ἀναγνωρίσεως, ἡ δὲ ἑλληνικὴ δραχμὴ καταλέγεται μεταξὺ τῶν σταθερῶν νομισμάτων. Μετὰ τὴν παγιωθεῖσαν πλέον δημοσιονομικὴν ἐξυγίανσιν καὶ τὴν αὔξησιν τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων, ἡ κυκλοφορία συγκρατεῖται εἰς τὰ ἐκ τῶν μεγεθῶν τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν εἰδικῶν ἐπιχωρίων συνθηκῶν καθοριζόμενα ὕψη, ἐνῷ ἐξησφαλίσθη ἡ ἱκανοποίησις τῶν εἰς χρῆμα ἀναγκῶν τῆς ἀναπτυσσομένης οἰκονομίας καὶ ἡ ἄσκησις τῆς πολιτικῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων μὲ τὴν συγκέντρωσιν ἢ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν, διὰ τῆς χορηγήσεως δανείων εἰς τοὺς παραγωγούς. Ἡ κυκλοφορία, κινουμένη εἰς ὑγιᾶ ἐπίπεδα, παρακολουθεῖ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς. Παρὰ τὴν ηὐξημένην πιστοδότησιν, ἀκόμη μάλιστα καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῆς συγκεντρώσεως τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν παραγωγῶν καὶ τοῦ ἐμπορίου, τὸ συνολικὸν ὕψος τῆς κυκλοφορίας παραμένει ἐντὸς τῶν ἑκάστοτε ἐνδεικνυομένων ὁρίων. Ἰδιαιτέρως, εἶναι χρήσιμον νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ μεταξὺ Δεκεμβρίου 1957 καὶ Δεκεμβρίου 1958 αὔξησις τῆς κυκλοφορίας, ἦτο κατὰ ποσὸν καὶ ποσοστὸν οὐσιωδῶς μικροτέρα τῆς κατὰ τὸ προηγούμενον δωδεκάμηνον, ἥτις, ὁμοίως, ἦτο κατωτέρα τῆς ἀμέσως προηγουμένης περιόδου:

Αὔξησις κυκλοφορίας ἀπὸ 31 Δεκεμβρίου 1955–31 Δεκεμβρίου 1956 δραχ. 1210 ἑκατ. Ἡ κυκλοφορία κατὰ τὸ τέλος τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἀνέρχεται εἰς δραχ. 7402 ἑκατ. περίπου. Ἡ δημιουργηθεῖσα ἐμπιστοσύνη, ἐπέτρεψε τὴν μείωσιν τῶν ἐπιτοκίων καταθέσεων, χωρὶς συνεπείας ἐπὶ τοῦ ὄγκου αὐτῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μείωσιν τοῦ τόκου τῶν χορηγήσεων. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, ἀποτελεῖ τὴν φυσιολογικὴν ἔκφρασιν τῆς εὐρωστίας τῶν ἐμπορικῶν μας Τραπεζῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χρηματαγορᾶς καὶ τῆς κεφαλαιαγορᾶς ἐν γένει. Ἡ ἐπελθοῦσα κατὰ τὰ τελευταῖα ταῦτα ἔτη μεταβολή, διαπιστοῦται καὶ ἐκ τῶν ὅρων, ὑφ’ οὓς ἐξασφαλίζεται ἡ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ χρηματοδότησις. Κατὰ τὸ ἔτος 1954, προκειμένου περὶ τῶν γαλλικῶν πιστώσεων διὰ τὰ ἔργα τοῦ Μέγδοβα, ἀνελήφθη ἡ ὑποχρέωσις καταβολῆς ποσοστοῦ 40% αὐτῶν μέχρι τοῦ ἔτους 1960, ὅτε μόλις ὑπελογίζετο ἡ ἔναρξις τῆς λειτουργίας τοῦ ἔργου καὶ τοῦ ὑπολοίπου ἐντὸς τεσσάρων ἐτῶν, προκειμένου δὲ περὶ τῶν γερμανικῶν καὶ τῶν ἑλβετικῶν πιστώσεων τῶν ἔργων Πτολεμαΐδος, ἀνελήφθη ἡ ὑποχρέωσις καταβολῆς τοῦ ἡμίσεος αὐτῶν πρὸ τῆς ἐνάρξεως σχεδὸν τῆς λειτουργίας τοῦ ἔργου καὶ τοῦ ἑτέρου ἡμίσεος ἐντὸς ἑπταετίας. Ἀντιθέτως, ὁ συνδυασμὸς νῦν τῶν γερμανικῶν πιστώσεων, μετὰ τοῦ δανείου ἐκ τοῦ Ταμείου Δανείων Ἀναπτύξεως, προκειμένου περὶ τοῦ ὑπὸ κατασκευὴν ἐργοστασίου ἀζωτούχων λιπασμάτων, παρέχει τὴν ἄνεσιν ἐνάρξεως τῆς εἰς δόσεις πληρωμῆς μετὰ τὴν θέσιν εἰς λειτουργίαν τοῦ ἔργου καὶ εἰς περίοδον δέκα περίπου ἐτῶν διὰ τὸ σύνολον τῶν πιστώσεων, κατὰ τρόπον ἐπιτρέποντα τὴν ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἐσόδων ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἔργου. Ἔτι μείζονα σημασίαν ἔχει τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐξόφλησις τοῦ ἀμερικανικοῦ δανείου θὰ γίνῃ εἰς δραχμάς, χωρὶς θυσίαν συναλλάγματος. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος, ἐσημειώθη μικρά τις ἄνοδος τοῦ τιμαρίθμου κόστους ζωῆς, μέσου ἐτησίου ὕψους 1,4%. Αὕτη εἶναι ὁπωσδήποτε μικροτέρα τῆς σημειωθείσης εἰς ἄλλας, περισσότερον προηγμένας οἰκονομικῶς χώρας, τελούσας, ἐπίσης, ὑπὸ καθεστὼς πλήρους καὶ ἀπεριορίστου ἐλευθερίας εἰσαγωγῶν, διαθετούσας δὲ ἰδίαν παραγωγὴν εἰς ὕψος ἀνώτερον τῆς ἐπιχωρίου ζητήσεως. Ἀντιθέτως, ἐσημείωσε μέσην ἐτησίαν κάμψιν 2,4% περίπου, ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως. Τὰς συνεπείας τῆς αὐξήσεως ταύτης διὰ τοὺς μισθοβιώτους πολίτας, ὑπερεκάλυψεν ἡ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1958 βελτίωσις τῆς οἰκονομικῆς θέσεως τῶν μισθωτῶν τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ὡς καὶ τῶν μισθωτῶν καὶ τῶν συνταξιούχων τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου. Τὰ σχετικὰ μέτρα εἶναι γνωστά, ἀνάπτυξις δὲ αὐτῶν περιελήφθη εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1959 εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν. Δὲν θεωρῶ περιττὸν νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι αἱ δοθεῖσαι αὐξήσεις, περιωρισμέναι καθ’ ἑαυτάς, ἦσαν ὁπωσδήποτε ἀνώτεραι τοῦ ποσοστοῦ τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου κόστους ζωῆς. Σημαντικὴ ἄνοδος, προσεγγίζουσα τὰ 20%, ἐσημειώθη κατὰ τὸ ἔτος 1958 εἰς τὰς δημοσίας καὶ ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου, ἔναντι τοῦ προηγουμένου ἔτους. Εἶναι ἄξιον ἰδιαιτέρας ἐξάρσεως, κύριοι συνάδελφοι, τὸ γεγονός, ὅτι ὁ κύριος ὄγκος τῶν ὑπὸ τοῦ Κράτους, ἀμέσως ἢ ἐμμέσως, ἐλεγχομένων ἐπενδύσεων κατευθύνεται εἰς βασικὰ ἔργα ὑποδομῆς, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὴν προϋπόθεσιν ἐπιτυχοῦς δράσεως τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, ἡ ὁποία εἶναι φυσικὸν νὰ δεικνύῃ ἀπροθυμίαν εἰς ἐπενδύσεις, οὐχὶ ἀμέσου καὶ χαμηλῆς ἀποδόσεως. Ὁ ρυθμὸς τῆς αὐξήσεως καὶ ἡ σύνθεσις τῶν ἐπενδύσεων, εἶναι ἔτι πλέον ἱκανοποιητικά, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει τῆς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐξελίξεως αὐτῶν. Ἡ αὔξησις ἀναφέρεται εἰς ὅλους τοὺς βασικοὺς κλάδους τῆς οἰκονομίας. Ἰδιαιτέραν, ἐπίσης, ἔχει σημασίαν, ἡ ἐντὸς τοῦ ἔτους 1958 πραγματοποίησις ηὐξημένων δαπανῶν τῆς βιομηχανίας, διὰ τὴν ἀπόκτησιν νέου μηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Εἰς τὸν ἐκσυγχρονισμὸν τῆς βιομηχανίας, ἀποβλέπει ἡ νομοθετικὴ μέριμνα τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς μηχανημάτων, πρὸς ἀντικατάστασιν ὑφισταμένων ἐγκαταστάσεων, δι’ ὧν εἶναι δυνατὸν νὰ διευκολυνθῇ ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς ἡ πολιτική, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν συναγωνιστικότητος τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς. Παρὰ ὡρισμένας ἀντιξοότητας καὶ παρὰ τοὺς κινδύνους ἀνακοπῆς καὶ ὑφέσεως τῆς προσπαθείας, ἀπὸ ἀδικαιολογήτους καὶ ἀκαίρους πολιτικὰς κρίσεις καὶ τὴν φαρισαϊκήν, ἀπὸ ὡρισμένης πλευρᾶς, ἐπίμονον ἐκδήλωσιν ἀνησυχίας διὰ τὴν ἔλλειψιν δῆθεν χαρακτῆρος κοινωνικοῦ εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ἐπιτευχθέντα ἀποτελέσματα δίδουν τὴν καλυτέραν εἰς τὰς ἐπικρίσεις ταύτας ἀπάντησιν καὶ δικαιολογοῦν αἰσιοδοξίαν καὶ ἐμπιστοσύνην διὰ τὸ μέλλον. Τὰ συντελεσθέντα καὶ τὰ ὑπὸ ἐκτέλεσιν ἔργα, ὡς καὶ ἐκεῖνα τῶν ὁποίων παρεσκευάσθη κατὰ τρόπον ἀπολύτως θετικὸν ἡ ἔναρξις, παρέχουν, κύριοι βουλευταί, τὴν εἰκόνα ἀληθοῦς εἰς τὸν τόπον ἀναδημιουργίας. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος, ἐχρηματοδοτήθησαν ἔργα ἀντιπλημμυρικὰ καὶ ἀρδευτικά, ἐνεργείας καὶ βιομηχανίας ἐν γένει, ὁδοποιΐας καὶ σιδηροδρομικῶν δικτύων. Ὁμοίως, ἡ προμήθεια ὑλικοῦ σιδηροδρόμων, ἡ ἐκτέλεσις ἔργων τουριστικῆς ἀναπτύξεως καὶ 5300 ἔργα τοῦ προγράμματος Μικρῶν Κοινωφελῶν Ἔργων, ὡς καὶ τὰ προγράμματα κατοικίας, προνοίας, ὑγείας, ὑδρεύσεως, παιδείας κλπ. Τὸ πρόγραμμα τοῦ ἔτους 1959 περιλαμβάνει, πλὴν ἄλλων, τὴν χρηματοδότησιν: Εἰς τὴν γεωργίαν: Τῶν ἐκτελουμένων μεγάλων ἀρδευτικῶν ἔργων Ἀξιοῦ, Ἀχελώου, Ἀλιάκμονος, Κάρλας, τῶν ἀντιπλημμυρικῶν τοῦ Ἕβρου, τῆς ἀξιοποιήσεως δασικῶν περιοχῶν κλπ., ὡς καὶ τῶν ἀρχομένων νέων μεγάλων ἀρδευτικῶν ἔργων Νέστου, Πηνειοῦ–Ἠλείας, Ἀχέρονος, Ταυρωποῦ (Μέγδοβα), τῶν ἀντιπλημμυρικῶν Ἀλφειοῦ, τῆς μεγάλης ἀγορᾶς Ἀθηνῶν, τοῦ προγράμματος τῶν ὀπωροκηπευτικῶν, τοῦ ἐπανεποικισμοῦ, τοῦ Δερείου κλπ. Εἰς τὴν βιομηχανίαν: Τῆς κατασκευῆς τοῦ ἐργοστασίου ἀζωτούχων λιπασμάτων καὶ τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως, ὡς καὶ τὴν ἐκπόνησιν μελετῶν, διὰ σειρὰν ἄλλων βιομηχανικῶν ἔργων. Εἰς τὸν τομέα τῆς ἐνεργείας: Τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς Δ.Ε.Η., ὡς τοῦτο ἐντάσσεται εἰς τὸ πενταετὲς πρόγραμμα, τὸ ὁποῖον περιλαμβάνει, ἐκτὸς τῶν γραμμῶν μεταφορᾶς καὶ διανομῆς, δύο θερμοηλεκτρικὰς μονάδας τῆς Πτολεμαΐδος τῶν 70.000 καὶ 125.000 καὶ τρεῖς μονάδας τοῦ Μέγδοβα, συνολικῆς ἰσχύος 12.000 KW, ὡς καὶ τὸ ὑδροηλεκτρικὸν ἔργον τοῦ Ἀχελώου τῶν 240.000 KW. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἔργου τούτου ἐπισπεύδεται, ἤδη δὲ γίνεται ὁ ἔλεγχος τῶν προσφορῶν ἐπὶ τοῦ διενεργηθέντος διεθνοῦς διαγωνισμοῦ. Εἰς τὸν τομέα τῶν συγκοινωνιῶν: Τῆς κατασκευῆς τῶν ὁδῶν Λαρίσης–Τεμπῶν–Κατερίνης, Ἰωαννίνων–Ἡγουμενίτσης καὶ Φλωρίνης–Νίκης–Γιουγκοσλαυϊκῶν συνόρων, αἵτινες καὶ θ’ ἀποπερατωθοῦν ἐντὸς τοῦ ἔτους, εἰς τὸ πλαίσιον τοῦ προγράμματος ριζικῆς ἀνακαινίσεως τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῆς Χώρας περιλαμβάνονται διὰ τὸ 1959 αἱ ὁδοὶ Θεσσαλονίκης–Εὐζώνων, Θεσσαλονίκης–Καβάλας– Ἀλεξανδρουπόλεως–Ἀρδαινίου, Ἀθηνῶν–Λαρίσης, Ἀθηνῶν–Κορίνθου, Ἰωαννίνων–Τρικάλων, Ἰωαννίνων –Ἀντιρρίου, Κορίνθου–Πατρῶν, Πύργου–Πύλου– Καλαμῶν κλπ., συσχέτισις τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς ἀνακαινίσεως τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Βόλου–Λαρίσης. Ἤρχισαν αἱ ἐργασίαι κατασκευῆς διπλῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Ἀθηνῶν–Οἰνόης καὶ Θεσσαλονίκης–Πλατέος. Ἔναρξις τῶν ἐργασιῶν πλήρους ἀνακαινίσεως τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ ἀερολιμένος Ἑλληνικοῦ καὶ ἔργων τῆς βελτιώσεως τῶν λοιπῶν ἀεροδρομίων τῆς Χώρας. Εἰς τὸν τομέα τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων: Χρηματοδότησις τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν 6.000 περίπου μικρῶν ἔργων ἀξιοποιήσεως τῆς ὑπαίθρου καὶ αὐξήσεως τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος τῶν πτωχοτέρων περιοχῶν τῆς Χώρας. Εἰς τὸν τομέα τοῦ Τουρισμοῦ: Τῶν ὑπὸ ἀνέγερσιν ξενοδοχείων, τῶν ἐκτελουμένων ἤδη ἐξωραϊστικῶν καὶ λιμενικῶν ἔργων, τῆς συνδέσεως Ἑλλάδος–Ἰταλίας, ὡς καὶ ἔργων ἐξωραϊσμοῦ καὶ ἀξιοποιήσεως τουριστικῶν καὶ ἀρχαιολογικῶν χώρων. Τέλος, ἔργων τουριστικῆς ἀξιοποιήσεως τῆς ἀκτῆς Σαρωνικοῦ (Βουλιαγμένης κλπ.). Πέραν αὐτῶν, ἔναρξις τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ μεγάλου τουριστικοῦ ξενοδοχείου HILTON, τοῦ μεγάλου ξενοδοχείου Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ ξενοδοχείου τῆς Βουλιαγμένης. Ἐπίσης θὰ χρηματοδοτηθῇ ἡ ἐκτέλεσις ἔργων εἰς τοὺς τομεῖς: ἐκπαιδεύσεως, δημοσίας ὑγείας, οἰκισμοῦ, ὑδρεύσεως κλπ. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς σειρᾶς τῶν ἔργων τούτων, ἄμεσα καὶ ἔμμεσα, θὰ ἐξασφαλίζουν σταθεράν, ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, τὴν ἄνοδον τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ συγχρόνως θὰ ἀποτελοῦν τὴν ἀσφαλῆ βάσιν νέας περαιτέρω οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. «Τεχναστέον ὅπως ἂν εὐπορείῃ γένοιτο χρόνιος», ὅπως ὁ κλασσικὸς τῆς ἀρχαιότητος φιλόσοφος, ἀπὸ αἰώνων, διεκήρυξεν. Διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ συγκεντρωθῇ μεθοδικῶς ἡ προσπάθεια τῆς Πολιτείας καὶ τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας, ἡ Κυβέρνησις ἐπισπεύδει τὴν σύνταξιν πενταετοῦς σχεδίου ἐπενδύσεων. Εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦτο, θὰ ἐνταχθοῦν κατὰ τάξιν καὶ σημασίαν τὰ μεγάλα βασικὰ ἔργα ὑποδομῆς, κατὰ τρόπον ἐγγυόμενον τὴν ὀρθολογικὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων, εἰς τοὺς κατ’ ἰδίαν τομεῖς, ἐξασφαλίζοντα δὲ τὴν συστηματικὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας. Ἡ σημασία τῆς προσπαθείας, θὰ ἐκτιμηθῇ εἰς τὸ προσῆκον μέτρον, ἂν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι, ἀπὸ ἐτῶν ἤδη, ὁ περιορισμὸς τῆς δωρεὰν καὶ εἰς μεγάλον ὄγκον παρεχομένης ἄλλοτε ἐξωτερικῆς βοηθείας, μᾶς ὑποχρεώνει νὰ βασίζωμεν ἐφ’ ἑξῆς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας κατὰ μέγα μέρος εἰς τοὺς ἰδίους ἡμῶν πόρους καὶ εἰς τὴν ἑδραίωσιν τῆς πίστεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξαρτᾶται καὶ ἡ προσέλκυσις τοῦ ξένου κεφαλαίου, μὲ τὰς συναπτομένας, φυσικά, πρὸς τὴν μορφὴν ταύτην τῆς χρηματοδοτήσεως, οἰκονομικὰς καὶ συναλλαγματικὰς ἰδίᾳ συνεπείας. Ἡ ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας δωρεὰν παρασχεθεῖσα βοήθεια, περιωρίσθη, κατὰ τὸ ἔτος 1958, εἰς 8,6 ἑκατομμύρια δολλάρια. Πέραν αὐτῆς, ἡ ὑπὸ μορφὴν δανείου συμπληρωματικὴ διὰ τὸ αὐτὸ ἔτος βοήθεια, ὑπολογίζεται εἰς 13,6 ἑκατομμύρια δολλάρια, εἰς τρόπον ὥστε, ἡ συνολικὴ βοήθεια, συνυπολογιζομένης καὶ τῆς τεχνικῆς βοηθείας (0,7 ἑκατ. δολλάρια) ἀνῆλθεν εἰς 22,9 ἑκατομμύρια δολλάρια. Εἶναι κατὰ 236 ἑκατομμύρια δολλάρια μικροτέρα τῆς κατὰ τὸ ἔτος 1951–1952 παρασχεθείσης, ἡ ὁποία, μάλιστα, ἐδόθη ἐν συνόλῳ δωρεάν. Πρόκειται περὶ τοῦ πρώτου ἔτους, μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἐσωτερικῆς ὁμαλότητος. Τὴν βοήθειαν, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, χαρακτηρίζει σταθερὰ μείωσις τοῦ συνολικοῦ ὕψους αὐτῆς ἀπὸ τοῦ ἔτους 1951–52 καὶ μεταβολὴ τῆς μορφῆς ἀπὸ τοῦ ἔτους 1954– 55, δεδομένου ὅ,τι ἐνῷ ἄλλοτε παρείχετο ἐν τῷ συνόλῳ δωρεάν, ἤδη σημαντικὸν μέρος δίδεται ὑπὸ μορφὴν δανείου. Τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν κατὰ τὸ ἔτος 1958, συνυπολογιζομένης καὶ τῆς κινήσεως τῶν κεφαλαίων, ἀνῆλθεν εἰς 46 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἀφαιρουμένης τῆς βοηθείας, περιορίζεται τοῦτο εἰς 23 ἑκατομμύρια δολλάρια, τελικῶς δέ, ἐπιτρέπεται ἡ πρόβλεψις μείζονος περιορισμοῦ τοῦ ἀνοίγματος, μὲ τὴν συνδρομὴν τῆς τριγωνικῆς βοηθείας. Κατὰ τὸ ποσὸν τοῦ τελικοῦ ἀνοίγματος, μειοῦται τὸ συναλλαγματικόν μας ἀπόθεμα. Ἡ σημερινὴ θέσις αὐτοῦ, ὅπως ἐδήλωσε καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, παραμένει ἰσχυρά, ἐν ὄψει τῆς ὅλης οἰκονομικῆς μας καταστάσεως καὶ τῆς διαγραφομένης προοπτικῆς. Ἡ αὔξησις τῶν ἐξαγωγῶν καὶ ἡ ἐπιβράδυνσις τοῦ ρυθμοῦ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀπέβλεψαν τά, κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ παρελθόντος ἔτους, ληφθέντα μέτρα, συνέβαλον εἰς τὴν συγκράτησιν τοῦ ἀνοίγματος, παρὰ τὴν μείωσιν τῶν ἀδήλων εἰσπράξεων, ἔναντι τοῦ ἔτους 1957. Ἡ καθαρὰ κίνησις κεφαλαίων 33 ἑκατ. δολλαρίων, ὑπερέβη κατὰ 1 ἑκατ. δολλάρια τὴν κίνησιν κατὰ τὸ ἔτος 1957. Ἡ ἐν συνόλῳ ἐκτίμησις τῶν ἐκτεθέντων δικαιολογεῖ, κύριοι βουλευταί, τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις, εἰς τὴν ὁποίαν ἀποβλέπει ἡ χώρα, δὲν ἀπειλεῖται πλέον ἀπὸ τὰ ἄμεσα καὶ ἐπείγοντα προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἐβάρυνον μέχρι πρό τινος τὴν οἰκονομίαν. Εὐοίωνον διὰ τὸ μέλον προοπτικήν, ἐπιτρέπει ὁ αὔξων συνεχῶς ἀριθμὸς τῶν ἐπενδύσεων κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον, ἡ μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῆς καταναλώσεως σχέσις καὶ ἡ ἐξυγίανσις τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως. ΙΙ. Δημόσια Οἰκονομικά. Ἡ ἐξυγίανσις τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπέτρεψεν, ὅπως καταστῇ οὗτος ὄργανον τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τοῦ Κράτους, ὡς ἐσημειώθη ἤδη καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους. Εὑρισκόμεθα πλέον μακρὰν τῆς ἐποχῆς, καθ’ ἣν ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, ἀνίσχυρος διὰ τὸ ἔργον τοῦτο, ἀπέβαινεν, ἀντιθέτως, παράγων πληθωρικῶν πιέσεων. Αʹ. Ἐκτέλεσις προϋπολογισμοῦ 1958. Τὴν ἐκτίμησιν τοῦ κατατεθέντος σήμερον προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1959, θὰ διευκολύνῃ σύντομος, εἰς γενικὰς γραμμάς, ἀνασκόπησις τοῦ ἐκτελεσθέντος προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ὅπως εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπαναλάβω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νόμου περὶ τῆς προσωρινῆς διοικήσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, αἱ προβλέψεις τῶν ἐσόδων τοῦ παρελθόντος ἔτους εἶχον βασισθῆ εἰς τὰ ἀντίστοιχα ἀποτελέσματα τοῦ ἔτους 1957, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τοὺς λοιποὺς προσδιοριστικοὺς τῶν ἐσόδων παράγοντας, ὅπως ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ὁ ρυθμὸς τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, ὡς καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ 1957 ἀποφασισθεῖσα καὶ ἐντὸς τοῦ ἔτους 1958 ἀρξαμένη μείωσις τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος. Τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν εἶχε καθορισθῆ ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν προβλεπομένων ἐσόδων καὶ τῶν πραγματικῶν ἀναγκῶν τῆς διοικήσεως, μὲ ἐπιδίωξιν τὴν πραγματοποίησιν τοῦ ἀποτελέσματος, τὸ ὁποῖον θὰ καθίστα δυνατὴν τὴν μείζονα συμβολὴν τῶν ἑλληνικῶν πόρων εἰς τὴν ἐκτέλεσιν ηὐξημένου προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων. Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς τοῦ ἔτους 1958, προέβλεπεν ἔσοδα:

Ἔξοδα:

Ἡ κάλυψις αὐτοῦ, προεβλέπετο ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας κατὰ δραχμὰς 780 ἑκ. καὶ κατὰ δρχ. 750 ἑκ. ἐκ τοῦ προϊόντος δανεισμοῦ δι’ ἐντόκων γραμματίων. Αἱ προβλέψεις, ὡς πρὸς τὰ ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἔσοδα, ἐξετελέσθησαν ἐκ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ.

Καλύπτεται:

Τὰ ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἔσοδα, ὡς ἐλέχθη, εἶχον προϋπολογισθῆ εἰς δραχ. 13.856 ἑκατ. καὶ εἰς δραχ. 14.036 ἑκατ. μετὰ τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐκ τῶν ἔργων ἐπενδύσεων. Αἱ ἐν συνόλῳ πραγματοποιηθεῖσαι ἀντίστοιχοι εἰσπράξεις, ὑπολογίζονται εἰς δραχ. 14.124 ἑκατ. Ἡ ἐπὶ πλέον τῶν προβλέψεων κατὰ δραχ. 88 ἑκατ. ὑπεροχή, προέρχεται ἐκ τῆς κατὰ δραχ. 41 ἑκατ. αὐξήσεως τῶν εἰσπράξεων ἐκ τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐξ ἔργων ἐπενδύσεων, κατὰ δὲ τὸ ὑπόλοιπον τῶν δραχ. 47 ἑκατ. ἀπὸ τὴν κατὰ δραχ. 86 ἑκατ. περίπου ηὐξημένην ἀπόδοσιν τῶν εἰς τὰ τελωνεῖα εἰσπραττομένων ἐμμέσων φόρων, κυρίως δὲ ἀπὸ τὴν εἰσφορὰν ἐπὶ ἀπροβλέπτως ηὐξημένης εἰσαγωγῆς σακχάρεως (δραχ. 145 ἑκατ.) καὶ ἄλλων τινῶν τακτικῶν ἐσόδων (ταχυδρομικὰ τέλη δραχ. 21 ἑκατ. κλπ.). Ἀντιθέτως, ὑπελείφθη τῶν προϋπολογισθέντων ποσῶν ἡ ἀπόδοσις λοιπῶν ἐμμέσων φόρων (δραχ. 85 ἑκατ. περίπου), ἰδίᾳ δὲ ἡ ἀπόδοσις τῶν τελῶν χαρτοσήμου. Τὰ κατὰ τὸν παρελθόντα Αὔγουστον ληφθέντα μέτρα, συμφώνως πρὸς τὰ συγκεντρωθέντα προσωρινὰ στοιχεῖα, ἀσήμαντον ἤσκησαν ἐπίδρασιν εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῶν εἰσπράξεων, ὅπως καὶ ἀνεμένετο. Εἶναι, ἄλλως τε, γνωστόν, ὅτι τὰ μέτρα ἐκεῖνα, ἐφαρμοσθέντα ἐπὶ τμήματος μόνον τοῦ ὅλου ὄγκου τῶν εἰσαγωγῶν, ἀπέβλεπον ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν ἀνάσχεσιν τοῦ ρυθμοῦ τῆς αὐξήσεως τούτων, ἡ ἐπιτυχία δὲ τῶν μέτρων ἐξαρτᾶται ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν συγκράτησιν τῶν εἰσαγωγῶν. Ἡ σταθερὰ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων συνεχίζεται καὶ μετὰ τὸν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 ἐφαρμοζόμενον περιορισμὸν τῶν συντελεστῶν καὶ ἄλλας διαρρυθμίσεις, ἡ ἐκ τῶν ὁποίων μείωσις τῶν ἐσόδων ἐξετιμήθη εἰς δραχ. 300 ἑκατ. Αὕτη εἶναι προφανῶς, ἀποτέλεσμα τῆς τονώσεως τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, ὡς καὶ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, καίτοι τὸ ἐκ τῆς γεωργίας τμῆμα αὐτοῦ δὲν ὑπόκειται εἰς φορολογίαν. Εἰδικώτερον, ἡ ἱκανοποιητικὴ ἀπόδοσις τῆς ἀμέσου φορολογίας, ὀφειλομένη, ἀναμφισβητήτως, κατὰ ἕνα μέρος εἰς τὴν σύντονον παρακολούθησιν καὶ τὸν ἀποδοτικὸν φοροτεχνικὸν ἔλεγχον, ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν καὶ ἀπόδειξιν τῆς πρὸς περιστολὴν τῆς φοροδιαφυγῆς καταβαλλομένης προσπαθείας. Κατὰ ταῦτα, αἱ ηὐξημέναι εἰσπράξεις τοῦ λήξαντος ἔτους ἀποτελοῦν ἐκ τῶν πραγμάτων ἀπόδειξιν τῆς ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας. Ἡ μετὰ φειδοῦς, ἐξ ἄλλου, διάθεσις πιστώσεων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπέτρεψε τὸν περιορισμὸν τῶν δαπανῶν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 12.833 ἑκατ. ἔναντι τοῦ προϋπολογισθέντος ποσοῦ δραχ. 13.607 ἑκατ. ἤτοι εἰς ὕψος μικρότερον κατὰ δραχ. 774 ἑκατ. Ἡ ἐξοικονόμησις δαπανῶν πρέπει νὰ ὑπολογισθῇ εἰς δραχ. 174 ἑκατ. καὶ ἂν ἡ σύγκρισις γίνῃ πρὸς τὰς ἐκ δραχ. 13.007 προβλεφθείσας πραγματικὰς πληρωμάς. Εἰς τὸ ποσὸν αὐτῶν, ὡς γνωστόν, δὲν περιλαμβάνονται τὰ κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπολογιζόμενα ἀδιάθετα ὑπόλοιπα τῶν πιστώσεων ἐκ δραχ. 600 ἑκατ. Τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν τοῦ ἔτους 1958 ὑπερέβη κατὰ δραχ. 141 ἑκατ. τὰς ἀντιστοίχους πληρωμὰς τοῦ ἔτους 1957, παρὰ τὰς ἐξ εἰδικῶν μέτρων δημιουργηθείσας προσθέτους ὑποχρεώσεις καὶ τὴν φυσικὴν ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος αὔξησιν τῶν λειτουργικῶν δαπανῶν τῆς διοικήσεως. Διὰ τὴν κατ’ ἀξίαν ἐκτίμησιν τοῦ ἀποτελέσματος εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐξόδων πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει καὶ ἡ δευτέρα ἐντὸς τοῦ ἔτους 1958, ἀπὸ τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου, δοθεῖσα αὔξησις τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων, τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ὁποίας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προβλέπῃ ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ἔτους ὡς καὶ ἡ αὔξησις τῆς ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τῶν Χριστουγέννων παροχῆς. Ἡ ἐξ ὅλων τῶν παροχῶν τούτων ἐπιβάρυνσις διὰ τὸ ἔτος 1958 ὑπολογίζεται ἐν συνόλῳ εἰς δραχ. 400 ἑκατ. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ἡ προσωπικὴ κατὰ ὑπάλληλον καὶ συνταξιοῦχον μηνιαία αὔξησις εἶναι περιωρισμένη, ὁπωσδήποτε ὅμως εἶναι οὐσιωδῶς μεγαλυτέρα τῆς ἀσημάντου αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου κόστους τῆς ζωῆς. Ἡ ἐκ ταύτης ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ εἶναι ἐξαιρετικὰ σημαντική, ἀνάλογος πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν πάσης κατηγορίας κρατικῶν ὀργάνων καὶ τοῦ ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐνισχυομένου προσωπικοῦ ἄλλων ὀργανισμῶν, ἰδίᾳ δὲ πρὸς τὸν μεγάλον ἀριθμὸν τῶν κοινῶν καὶ τῶν ἐκ πολεμικῆς αἰτίας συνταξιούχων. Μόνον διὰ τὴν τελευταίαν ταύτην κατηγορίαν διετέθησαν κατὰ τὸ ἔτος 1958 δραχ. 700 ἑκατ. περίπου ἤτοι τὰ 38% τῆς ὅλης διὰ συντάξεις δαπάνης. Εἰς τὴν μέριμναν διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς θέσεως τῶν μισθωτῶν τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν συνταξιούχων περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων καὶ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν, ὡς καὶ ἄλλα εἰδικὰ κατὰ κατηγορίας καὶ κλάδους μέτρα. Ἡ ὁλικὴ ἐτησία ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ συνεπείᾳ τῶν ἀπὸ ἔτους 1956 μέχρι σήμερον ληφθέντων σχετικῶν μέτρων ὑπερβαίνει ἤδη τὰ 1650 ἑκατομ. δραχ. Εἰς τοιαύτην ἔκτασιν δαπάναι διὰ τὰ ὄργανα καὶ τοὺς συνταξιούχους τῆς Πολιτείας, βεβαίως, μειώνουν κατ’ ἀνάγκην τὴν συμβολὴν τῶν ἑλληνικῶν πόρων εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν καὶ δι’ αὐτῆς εἰς τὴν δημιουργίαν ἰσχυρᾶς καὶ αὐτοδυνάμου οἰκονομίας. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως ἔκρινεν, ὅτι ἡ θυσία ἦτο ἐπιβεβλημένη διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς καὶ τῆς εἰς αὐτὴν ἀφοσιώσεως τοῦ δημοσίου λειτουργοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν σταθερὸν παράγοντα τῆς προσπαθείας εἰς τὴν προπαρασκευὴν καὶ τὴν δημιουργίαν τῆς γενικῆς εὐημερίας καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους, ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων, ηὐξήθη κατὰ 840 περίπου. Ἐξ αὐτῶν 416 εἶναι λειτουργοὶ τῆς Στοιχειώδους καὶ τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, εἰς ἐπαύξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πρότερον ὑπηρετούντων. Οἱ ὑπόλοιποι κατανέμονται μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων κλάδων τῆς Διοικήσεως, κυρίως δὲ εἰς τὰς οἰκονομικὰς ὑπηρεσίας πρὸς κάλυψιν σημαντικῶν κενῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων ἐδυσχεραίνετο ἡ λειτουργία αὐτῶν καὶ ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ εἴσπραξις τῶν δημοσίων ἐσόδων. Τὸ μέγιστον μέρος τῶν νέων οἰκονομικῶν ὑπαλλήλων εἶναι πτυχιούχοι ἀνωτέρων σχολῶν, τὸ σύνολον δὲ σχεδόν, προσελήφθη κατόπιν διαγωνισμοῦ. Τὸ οὐσιαστικὸν ἀποτέλεσμα τοῦ περιορισμοῦ τῶν πληρωμῶν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἀξιοποιεῖται εἰς τὴν αὔξησιν τῆς συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων. Ἐπὶ προϋπολογισθέντος ὕψους τοῦ προγράμματος τούτου ἐκ δραχμ. 2827 ἑκατ. μὲ προβλεπομένην διάθεσιν δρχ. 2559 ἑκατ., ἐπραγματοποιήθησαν πληρωμαὶ δραχ. 2600 ἑκατ. περίπου, οὕτω δὲ ἐξησφαλίσθη ἡ ἐκτέλεσις προγράμματος καὶ πέραν τῶν προβλεφθεισῶν πληρωμῶν. Ἡ δαπάνη αὕτη καλύπτεται κατὰ δρχ. 780 ἑκατ. ἐκ τῆς μήπω εἰς ὁλόκληρον ἀποδεσμευθείσης Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἡ κάλυψις τοῦ ὑπολοίπου τῶν προϋπολογισθέντων πληρωμῶν (δραχ. 2559–780=1779 ἑκατομ.), ἀνεμένετο κατὰ δραχ. 849 ἑκατ. ἐκ τῆς συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, κατὰ δραχ. 180 ἑκατ. ἐκ τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐπενδύσεων καὶ κατὰ δρχ. 750 ἑκατ. ἐκ δανεισμοῦ δι’ ἐντόκων γραμματίων. Ἡ περιστολή, ὅμως, τῶν καταναλωτικῶν ἐπέτρεψεν ὅπως, ἡ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων ὑπερβῇ τὸ προϋπολογισθὲν ποσὸν τῶν δραχ. 849 ἑκατ. καὶ ἀνέλθῃ εἰς δραχ. 1070 ἑκατ. περίπου, ἤτοι εἰς ποσὸν δραχ. 220 ἑκατ. περίπου ἀνώτερον τοῦ προβλεφθέντος. Οὕτως, ὁ δι’ ἐντόκων γραμματίων δανεισμὸς περιωρίσθη εἰς δραχ. 525 ἑκατομμύρια. Ἡ ἐπὶ πλέον, διὰ τὸ ἐρευνώμενον ἔτος, διαφορὰ εἶναι καθ’ ἑαυτὴν ἀνωτέρα τῆς συνολικῆς συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὸ ἔτος 1957 ἀνελθούσης δρχ. 192 ἑκατομ. Τὸ ἔτος τοῦτο ἀποτελεῖ τὴν ἀφετηρίαν τῆς περιόδου συμβολῆς καὶ τῶν Ἑλληνικῶν πόρων εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, ἥτις ἄλλοτε ἐξησφαλίζετο μόνον διὰ τῆς ξένης βοηθείας καὶ διὰ δανεισμοῦ. Ἡ ἐξ ἑλληνικῶν πόρων κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος χρηματοδότησις τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων εἶναι ὑπερπενταπλασία τῆς κατὰ τὸ ἔτος 1957 ἐξασφαλισθείσης. Οἱ ἀδιάψευστοι ἀριθμοὶ καὶ αἱ οὐσιαστικαὶ πραγματοποιήσεις δικαιολογοῦν, κύριοι βουλευταί, αἰσιοδοξίαν καὶ ἐμπιστοσύνην διὰ τὸ μέλλον τοῦ τόπου καὶ τὴν ταχεῖαν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως τῶν δοκιμαζομένων, ἀλλὰ σκληρῶς ἀγωνιζομένων καὶ πάντοτε ἀκάμπτων κατοίκων τῆς πολυπλάγκτου πατρῴας γῆς. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἡ πραγματοποίησις τῶν εἰς αὐτὸν ἐκφραζομένων προβλέψεων ἐξησφαλίσθη ἐντὸς τοῦ ἀντιστοίχου οἰκονομικοῦ ἔτους, ἄνευ προσφυγῆς εἰς μακρὰν ἢ ἀσυνήθη παράτασιν τῆς οἰκονομικῆς χρήσεως. Παρετάθη αὕτη ἐπὶ ἕνα μῆνα ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα, κατὰ δύο δὲ ἐν συνόλῳ μῆνας διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων. Τὴν ἔκθεσιν ἐπὶ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους θὰ ὁλοκληρώσῃ ἡ ὑπόμνησις, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα αὐτοῦ ἐξησφαλίσθησαν ἄνευ ἐπιβολῆς νέων βαρῶν, ἀντιθέτως δὲ μάλιστα παρὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ ἔτους ἰσχυουσῶν μειώσεων τοῦ φόρου εἰσοδήματος, ἡ ἐκ τῶν ὁποίων ἀποστέρησις ὑπελογίσθη ὡς ἤδη ἐλέχθη, εἰς δραχ. 300 ἑκατ. καὶ παρὰ τὴν διπλῆν κατὰ τὸ αὐτὸ ἔτος αὔξησιν μισθῶν καὶ συντάξεων καὶ παρὰ τὴν ἱκανοποίησιν σοβαρῶν ἀναγκῶν τῆς ἐθνικῆς παιδείας, τῆς κοινωνικῆς προνοίας καὶ τῆς ὑγείας. Ἡ ὅλη δημοσιονομικὴ διαχείρισις διακρίνεται, ὅπως εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, εἰς δύο τμήματα, εἰς τὸν κοινὸν προϋπολογισμὸν τῶν τρεχουσῶν δαπανῶν καὶ τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Τὸ γεγονός, ὅτι αἱ δαπάναι τοῦ κοινοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἀπορροφοῦν ὅλα τὰ δημόσια ἔσοδα, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δώσῃ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὸ ἀπομένον ὑπόλοιπον ἀποτελεῖ πλεόνασμα τῆς ἐτησίας δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως. Παρὰ τὰς τρεχούσας ἀνάγκας τὰς ὁποίας ἱκανοποιεῖ κοινός, τακτικὸς ἂς εἴπωμεν προϋπολογισμὸς καὶ ἐπὶ πλέον αὐτῶν ὑπάρχουν αἱ κεφαλαιώδους σημασίας δαπάναι τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, αἱ ὁποῖαι ἐμφανίζονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Τὸ μετὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν τρεχουσῶν δαπανῶν πλεόνασμα δὲν ἐπαρκεῖ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, τὸ δὲ ἀπομένον ἄνοιγμα καλύπτεται διὰ τῆς ξένης βοηθείας ἢ διὰ δανεισμοῦ. Ὅπως εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ σημειώσω καὶ εἰς τὰς ἀνακοινώσεις μου, κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους, δὲν ἐπιτρέπεται ὁ περιορισμὸς τῆς ἐρεύνης μόνον ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν τρεχουσῶν δαπανῶν. Μοιραίως θὰ παράσχῃ ἀνακριβῆ εἰκόνα τῆς καταστάσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν ἡ συναγωγὴ συμπερασμάτων μόνον μὲ βάσιν τὸν τακτικὸν προϋπολογισμόν, ἄνευ δηλαδή, συνεκτιμήσεως καὶ τοῦ ἀνοίγματος τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, ἔτι δὲ καὶ χωρὶς συνυπολογισμὸν τοῦ ἀποτελέσματος τῆς οἰκονομικῆς δράσεως τοῦ Κράτους εἰς τὴν προστασίαν τῶν βασικῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ εἰς τὴν διαχείρισιν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, χάριν τῶν ἀσθενεστέρων οἰκονομικῶν πολιτῶν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτην καὶ ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ λήξαντος ἔτους, ὅπως καὶ ὁ τοῦ προηγηθέντος ἔτους 1957, ὑπῆρξαν εἰς τὸ σύνολον αὐτῶν ἐλλειμματικοί. Καὶ τὸ ἄνοιγμα ἑκατέρου τούτων προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον παρέστη ἀνάγκη νὰ καλυφθῇ ἐκ τῆς βοηθείας ἢ διὰ δανεισμοῦ. Δὲν ἐξησφαλίσαμεν, ὅθεν, ἀκόμη αὐτοδύναμον δημοσίαν οἰκονομίαν. Ἡ ταχεῖα κατάκτησις αὐτῆς, ἀσφαλῶς, πρέπει νὰ ἀποτελῇ τὸ ἐθνικὸν οἰκονομικὸν πρόγραμμα ὅλων τῶν Κυβερνήσεων, πέραν οἱασδήποτε διαφορᾶς ἀντιλήψεων εἰς τὰ ἐπὶ μέρους τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς θέματα. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως δὲν πρόκειται νὰ ἀποστῇ τῆς βασικῆς ταύτης ἐπιδιώξεως διὰ νὰ παράσχῃ πρόσκαιρον καὶ ματαίαν τελικῶς ἱκανοποίησιν εἰς τὰ ἄξια προσοχῆς καὶ ἐξαιρέτως συμπαθῆ αἰτήματα τῶν κατ’ ἰδίαν ὁμάδων τοῦ Λαοῦ μας. Διεκηρύχθη τοῦτο εἰς πολλὰς εὐκαιρίας σαφῶς καὶ μετὰ παρρησίας ἀπὸ τὸν Ἀρχηγὸν αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις πλέον θεωρεῖ ὡς τίτλον τιμῆς τὸ γεγονός, ὅτι ἡ δημοσιονομικὴ διαχείρισις ἐπιτρέπει ἀπὸ διετίας τὴν συμβολὴν τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῶν ἔργων οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Εἰς τὸ ἐπίτευγμα τοῦτο συνέβαλον ὁ ἔλεγχος τῶν δαπανῶν καὶ ἡ μετ’ αὐστηρότητος διάθεσις τῶν πιστώσεων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἄνευ αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους πραγματοποιηθεῖσαν ἄνοδον τῶν ἐσόδων. Ὑπὸ τὴν προσωπικὴν καθοδήγησιν καὶ τὴν παρακολούθησιν τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ τεσσάρων περίπου ἐτῶν, μὲ συστηματικὴν καὶ ἄοκνον προσπάθειαν κατέστη πραγματικότης ἡ δημιουργία τῶν βασικῶν προϋποθέσεων, αἵτινες παρασκευάζουν τὴν σταθερὰν τῆς οἰκονομίας ἄνοδον. Μὲ αὐτὴν συνυφαίνεται ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς καὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς ἀπασχολήσεως τῶν ὑποαπασχολουμένων ἢ ἀργούντων πολιτῶν. Ἐχρειάσθη πρὸς τοῦτο ἡ συμβολὴ τῶν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, διὰ τῆς πρωτοβουλίας των καὶ διὰ τοῦ μόχθου των, συντελούντων εἰς τὴν ἐθνικὴν παραγωγὴν Ἑλλήνων. Ἀνήκει εἰς ὅλους ἡ πλήρης καὶ ἀνεπιφύλακτος ἀναγνώρισις. Βʹ Φορολογικὴ Πολιτικὴ 1958 Τὴν ἀνασκόπισιν τῶν δημοσιονομικῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ παρελθόντος ἔτους εἶναι χρήσιμον νὰ συμπληρώσῃ ἡ συνοπτικὴ ὑπόμνησις τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτοῦ γενομένων φορολογικῶν διαρρυθμίσεων, αἱ συνέπειαι τῶν ὁποίων ἐπιδροῦν ἐπὶ τῆς διαμορφώσεως τῶν προβλέψεων διὰ τὴν ἀρξαμένην νέαν χρῆσιν. I. Ἐπὶ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων: α) Καθιερώθη ἡ ἀρχὴ τῆς τετραετοῦς οὐσιαστικῆς σταθερότητος τῆς φορολογικῆς βεβαιώσεως ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν μικρῶν ἐπαγγελματιῶν, μὲ συνέπειαν τὴν ἀλλαγὴν ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ ἐτησίου ἐλέγχου τοὐλάχιστον ἑκατὸν χιλιάδων ἐπαγγελματιῶν καὶ παράλληλον ἀποδέσμευσιν τῆς φοροτεχνικῆς ὑπηρεσίας, ἵνα ἀσχοληθῇ πλέον ἀπερίσπαστος εἰς τὸν ἔλεγχον τῶν μεγαλυτέρων εἰσοδημάτων. β) Περιωρίσθη τὸ ποσὸν τῆς παρερμηνευθείσης καὶ ἀδοκίμως ὁρολογηθείσης προεισπράξεως τοῦ ἑνιαίου φόρου ἀπὸ 75% εἰς 62,5% διὰ τὸ τρέχον ἔτος καὶ εἰς 50% ἀπὸ τοῦ 1960, ἐπὶ τοῦ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ διαχειριστικοῦ ἔτους τῆς πληρωμῆς τοῦ φόρου πραγματοποιουμένου εἰσοδήματος. Τὸ ὑπόλοιπον ἥμισυ καταβάλλεται κατὰ τὸ ἀμέσως ἑπόμενον τῆς κτήσεως τοῦ εἰσοδήματος ἔτος καὶ κατὰ τὸν γνώριμον τρόπον ἀπὸ τὴν καὶ πρὸ τοῦ Ν. Δ. 3323)1955 ρύθμισιν, ὅσον ἀφορᾷ τὰ εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν, ἐξ ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, ἐκ κινητῶν ἀξιῶν, ἐκμισθωτῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐξ ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων. γ) Πρὸς μείζονα κατοχύρωσιν τῶν φορολογουμένων ἀνεγνωρίσθη δικαίωμα μειώσεως τοῦ καταβλητέου φόρου, ἐὰν ἡ εἰς τὸ εἰσόδημα ἐπελθοῦσα μείωσις ὑπερβαίνῃ τὰ 25%, ἀντὶ τοῦ ἄλλοτε ἀξιουμένου 40%. Διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἐπισκοπήσεως τοῦ θέματος τούτου, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωσθῇ, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἑνιαίου ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος φόρου, ἀντιθέτως πρὸς ὅσα κατὰ καιροὺς ἀνευθύνως διετυπώθησαν, ἐμείωσε τὴν ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς φορολογίας τῆς καθαρᾶς προσόδου ἐπιβάρυνσιν. Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς νέας φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων ἀπήλλαξε πάσης φορολογικῆς ὑποχρεώσεως 207.170 ἐπιτηδευματίας, παρὰ τὴν ἀναμφισβήτητον ἐντὸς τῆς τριετίας αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐπαγγελματιῶν καὶ εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὴν Πρωτεύουσαν, πιστοποιουμένην ἐκ τῆς καθημερινῆς ἐμφανίσεως νέων καταστημάτων εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ κέντρου καὶ τῶν συνοικιῶν. II. Ἡ διαρρύθμισις τῆς φορολογίας τῶν κληρονομιῶν, δωρεῶν καὶ προικῶν ηὔξησε τὰ ἀφορολόγητα ὅρια, μὲ παράλληλον μείωσιν τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν καὶ μείωσιν τοῦ φορολογικοῦ βάρους, ἐκτιμωμένην εἰς 44% κατὰ μέσον ὅρον διὰ τοὺς κληρονόμους τῆς αʹ κατηγορίας, εἰς 30 δὲ μέχρι 50% διὰ τὰς λοιπὰς κατηγορίας. Καθιερώθη, ἐπὶ πλέον, ἐξαιρετικὸν φορολογικὸν καθεστὼς διὰ τὰς ἀγροτικὰς περιουσίας, μὲ ἀφορολόγητον ὅριον κληρονομίας 200 χιλιάδας δραχμῶν καὶ τριπλασιασμὸν τοῦ ἀφορολογήτου κλιμακίου ἐπὶ κληρονομιῶν μεγαλυτέρου ποσοῦ. Ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ μείωσις ἐγένετο καὶ εἰς τὰ τέλη χαρτοσήμου, δωρεῶν κλπ. Τέλος αἱ νέαι εὐεργετικαὶ διατάξεις ἐφαρμόζονται ἐπὶ ὅλων τῶν ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 1957 δημιουργηθεισῶν ὑποθέσεων, ἤτοι ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς ἀρχικῆς καταθέσεως τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου. III. Τὸ σύστημα τοῦ ἑνιαίου φόρου ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος ἐπεξετάθη καὶ εἰς τὰ νομικὰ πρόσωπα μὲ μείωσιν τῶν συντελεστῶν ἐν συνόλῳ καὶ τοῦ φορολογικοῦ βάρους. IV. Ἐπραγματοποιήθη ἀκόμη ἡ ἀπὸ ἐτῶν καθυστεροῦσα μείωσις τῆς διαφορᾶς τῶν ὅρων ἐκμεταλλεύσεως τῶν αὐτοκινήτων, διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν τελῶν κυκλοφορίας τῶν πετρελαιοκινήτων. V. Ἱκανοποιήθη ἐπίμονον αἴτημα τῶν φορολογουμένων διὰ τῆς καθιερώσεως ἐγγυήσεως διὰ τὴν ὑπὸ τῆς φορολογούσης ἀρχῆς ἀπόρριψιν τῶν λογιστικῶν βιβλίων γʹ καὶ δʹ κατηγορίας, ὠργανώθη δὲ ἐπιθεώρησις τῶν ἐκδικαστικῶν φορολογικῶν ἐπιτροπῶν διὰ συμβούλων τοῦ Ἐλ. Συνεδρίου, κατὰ τὸ πρότυπον τῆς ἐπιθεωρήσεως τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀπαμβλύνσεως τῶν ἀδυναμιῶν τοῦ κρατοῦντος καθεστῶτος. Ὁμοίως ἐλήφθησαν μέτρα τινά, διευκολύνοντα τὸν ἔλεγχον πρὸς ἀναζήτησιν τῆς ἀποκρυπτομένης φορολογικῆς ὑποχρεώσεως. VI. Τέλος, διὰ τῶν κατ’ Αὔγουστον τοῦ παρελθόντος ἔτους ληφθέντων μέτρων, μὲ συνέπειαν πρὸς τὴν σταθερὰν γραμμὴν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως ἐπεδιώχθη ἡ περιστολὴ εἰδικῆς τινὸς μορφῆς καταναλώσεως ἢ στείρας ἐπενδύσεως καὶ ὁ περιορισμὸς τῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγωγῆς ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ μικρὸν ἀριθμὸν προσώπων, δὲν ἱκανοποιοῦν ὅμως τὴν ἐνδεδειγμένην κατανομὴν τῶν ἀποταμιεύσεων καὶ τελικῶς συντελοῦν εἰς τὴν ἀναστολὴν τῆς οἰκονομικῆς προόδου. Τὰ μέτρα ἐκεῖνα, στερούμενα ὁπωσδήποτε ταμιευτικῆς ἐπιδιώξεως, ἐσχεδιάσθησαν μὲ γνώμονα τὴν περιστολὴν ἀλογίστου καταχρήσεως τοῦ κρατοῦντος συστήματος τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν πρὸς περιφρούρησιν τῆς συναλλαγματικῆς θέσεως τῆς Χώρας. Καὶ ὑπηγορεύθησαν ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῆς γενικῆς κινητοποιήσεως μέσων καὶ προσπαθειῶν διὰ τὴν πραγματοποίησιν δικαίας τοῦ πληθυσμοῦ προσδοκίας. Συνίσταται αὕτη εἰς τὴν καθολικὴν προαγωγὴν τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως καὶ εἰς τὴν ἐξασφάλισιν ἐργασίας καὶ ἀπασχολήσεως. Τὰ ληφθέντα μέτρα ἀνταπεκρίθησαν εἰς τὸν ἐπιδιωκόμενον κατ’ ἀρχὴν σκοπόν, δὲν ἔσχον δὲ οἱανδήποτε δυσμενῆ ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς μεγάλης μάζης τοῦ λαοῦ. Τὰ πιθανὰ ἐξ αὐτῶν ἔσοδα καλύπτουν κυρίως μείωσιν τῶν ἐσόδων ἐκ τῆς ἀνακοπῆς τοῦ ρυθμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν ὁπωσδήποτε δὲ δὲν πρόκειται νὰ ἀναπληρώσουν οὐδὲ κατὰ μέρος τὴν ἐκ τῶν φορολογικῶν διαρρυθμίσεων ἀπώλειαν καὶ νὰ καλύψουν ἐπιβεβλημένας νέας δαπάνας, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἀναφερομένη εἰς τὴν λειτουργίαν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. VII. Μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ κώδικος, ἡ Κυβέρνησις ἐπισπεύδει τὴν σύστασιν καὶ λειτουργίαν τῶν εἰδικῶν φορολογικῶν δικαστηρίων ἐξ ἰσοβίων δικαστῶν. Ἤδη, διεξάγεται ὁ διαγωνισμὸς προσλήψεως τῶν παρέδρων, θὰ ἐπακολουθήσῃ δὲ ἡ πρόσληψις τῶν ἄλλων δικαστῶν διὰ τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ὑπὸ τὴν οὐσιαστικὴν διοίκησιν καὶ εὐθύνην τοῦ ὁποίου τελεῖ ἐξ ὁλοκλήρου τὸ ὀργανούμενον σύστημα. Ἐπισπεύδεται παραλλήλως ἡ ἐργασία Ἐπιτροπῆς Ἐπιστημόνων διὰ τὴν σύνταξιν φορολογικῆς δικονομίας, ἀπαραιτήτου ὀργάνου λειτουργίας τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Ἡ λειτουργία τῶν δικαστηρίων τούτων θὰ ἱκανοποιήσῃ ὁριστικῶς τὴν ἔννοιαν καὶ τὴν οὐσίαν τῆς δικαιοσύνης. Θὰ συντελέσῃ ἀκόμη εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κυρίως ἐξαρτᾶται ἡ περιστολὴ τῆς φοροδιαφυγῆς διὰ τὴν ὁποίαν καταβάλλεται καὶ θὰ καταβληθῇ ἰδιαιτέρα προσπάθεια. Ἀποτελεῖ τοῦτο καθῆκον ἠθικῆς τάξεως καὶ δικαιοσύνης διὰ τοὺς φορολογουμένους Ἕλληνας, ὁ μόχθος τῶν ὁποίων ἐξασφαλίζει τὴν ἱκανοποίησιν τῶν δημοσίων ἀναγκῶν. Ἐπιβάλλεται τοῦτο ἀκόμη καὶ διὰ τὸν πορισμὸν τῶν μέσων, τὰ ὁποῖα θὰ παράσχουν τὴν ἀπαραίτητον ἄνεσιν διὰ τὴν διαμόρφωσιν τοῦ ὅλου φορολογικοῦ συστήματος. Αὐτὴ εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ κατὰ τρόπον ἐξυπηρετοῦντα τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν ἀντιμετώπισιν ἐπιτακτικῶν τῆς Πολιτείας καὶ τῆς κοινωνίας ἀναγκῶν μὲ παράλληλον ἀνακούφισιν τῶν βαρέως καὶ κατὰ τρόπον ἀντιπαραγωγικὸν φορολογουμένων πολιτῶν. Γʹ. Προϋπολογισμὸς τοῦ ἔτους 1959 Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους διαγράφει αἰσιόδοξον προοπτικὴν διὰ τὴν ἀρξαμένην χρῆσιν. Ἡ ἀπόδοσις τῶν ἐσόδων τοῦ λήξαντος ἔτους καὶ ἡ τελικὴ διαμόρφωσις τῶν πιστώσεων ἦτο φυσικὸν νὰ ἀποτελέσουν τὴν βάσιν τῶν προβλέψεων τοῦ κατατεθέντος σήμερον προϋπολογισμοῦ. Περαιτέρω, αἱ ἐκτιμήσεις εἰς ἀμφότερα τὰ σκέλη ἐγένοντο ἐπὶ τῇ βάσει τῶν εἴς τινας τομεῖς διαμορφωθεισῶν συνθηκῶν, ἰδίᾳ δὲ τῶν προσθέτων δι’ ὁλόκληρον τὴν χρῆσιν δαπανῶν ἐκ τῆς διπλῆς τοῦ παρελθόντος ἔτους αὐξήσεως τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων καὶ τῶν συναφῶν λοιπῶν δαπανῶν μετὰ τῆς ἀναγκαιούσης δαπάνης διὰ τὴν τὸ πρῶτον ἤδη καθιερουμένην ἰατροφαρμακευτικὴν καὶ νοσηλευτικὴν περίθαλψιν τῶν ἐξ ἰδίας ὑπηρεσίας συνταξιούχων. Παραλλήλως, εἰς τὰς ἐπὶ τῶν ἐσόδων προβλέψεις ἐπιδροῦν τὰ ληφθέντα κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος μέτρα. Συνιστοῦν ταῦτα νέαν μείωσιν τῶν ἐσόδων ὑπολογιζομένην βάσει τῶν σημερινῶν δεδομένων, εἰς δραχ. 210 ἑκατ. ἀνερχομένην δὲ εἰς δραχ. 500 ἑκατ. τοὐλάχιστον μὲ συνυπολογισμὸν καὶ τῶν προηγουμένων φορολογικῶν διαρρυθμίσεων. Τὰ ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν ἔσοδα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1959, (μὴ περιλαμβανομένων τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐξ ἐπενδύσεων), ὑπελογίσθησαν ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐκτεθέντων:

Ἡ κάλυψις τοῦ ἀνοίγματος τούτου, ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ δανεισμὸν εἰς τὸ ἐσωτερικόν, δι’ ἐντόκων γραμματίων. Τὸ πρόγραμμα τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος, ὅπως εἶχεν ἀνακοινώσει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὰς πρώτας ἡμέρας τοῦ Ἰανουαρίου, ἐσχεδιάσθη ἀρχικῶς εἰς ὕψος δρχ. 3050 ἑκατ., εἰς τὸ ὁποῖον προσετέθησαν τὰ διὰ τῶν εἰδικῶν στρατιωτικῶν μονάδων ἐκτελούμενα ἔργα ἐπενδύσεων, ἡ ἀποπεράτωσις τοῦ κέντρου πυρηνικῶν ἐρευνῶν καὶ ὡρισμένα ἄλλα ἔργα ἐκτελούμενα καὶ διὰ συνεισφορᾶς τρίτων. Ἐπίσης, προσετέθη καὶ ἡ ἀνακαίνισις τῶν ὑφισταμένων ὁδῶν μὲ κατασκευὰς τεχνικῶν ἔργων, εὐθυγραμμίσεις καὶ διαπλατύνσεις, ἐκ τῶν εἰδικῶν πόρων τοῦ Ταμείου Ἐθνικῆς Ὁδοποιΐας. Οὕτω, τὸ σύνολον τῶν πιστώσεων τοῦ Προϋπολογισμοῦ Ἐπενδύσεων ἀνέρχεται εἰς δραχ. 3580 ἑκατ., μὲ πρόβλεψιν, ὅπως εἶπον, πληρωμῶν δραχμῶν 3200 ἑκατ. Ἡ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος ὑπολογίζεται, ὡς ἐλέχθη, εἰς δραχμὰς 925 ἑκατ. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἀπόδοσις πρὸς τὸ Ταμεῖον Ἐθνικῆς Ὁδοποιΐας τῶν κατὰ νόμον ἀνηκόντων εἰς αὐτὸ ἐσόδων, ὑπολογιζομένων εἰς δραχ. 120 ἑκατ., περὶ ὧν ὡμίλησα ἀμέσως προηγουμένως. Ἡ ἀπόδοσις τούτων γίνεται τὸ πρῶτον νῦν διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων, ἐνῷ εἰς τὸ παρελθὸν ἐγένετο διὰ πιστώσεων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Μὴ ὑπολογιζομένου τοῦ ποσοῦ τούτου, (πρὸς διευκόλυνσιν καὶ τῆς συγκρίσεως πρὸς τὰ παρελθόντα ἔτη), ἡ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων διαμορφοῦται εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 805 ἑκατ., ἔναντι προβλεφθείσης διὰ τὸ ἔτος 1958 χρηματοδοτήσεως δραχ. 849 ἑκατ. καὶ ἡ ὁποία τελικῶς ἀνῆλθεν εἰς δραχ. 1070 ἑκατ. Διὰ τρίτην, οὕτω φοράν, μετὰ τὰ ἔτη 1957 καὶ 1958, χρηματοδοτεῖται ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν τὸ πρόγραμμα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως... Διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς εἰκόνος εἶναι ἀναπόφευκτος ἡ ὑπόμνησις, ὅτι τὸ ἐκτελεσθὲν κατὰ τὸ ἔτος 1957 πρόγραμμα ἀνῆλθεν εἰς δρχ. 2209 ἑκ. μὲ συμβολὴν ποσοῦ δρχ. 192 ἑκατ. ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν, τὸ δὲ ὁμοίως ἐκτελεσθὲν πρόγραμμα τοῦ παρελθόντος ἔτους 1958 εἰς δραχ. 2.600 ἑκατ. περίπου. Ἡ πρόβλεψις μικροτέρας διὰ τὸ ἔτος 1959 συμβολῆς τῶν ἑλληνικῶν πόρων, ἔναντι τῆς παρασχεθείσης κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος, ὀφείλεται, ὅπως ἤδη ἐξηγήθη, εἰς μείωσίν τινα τῶν ἐσόδων λόγῳ τῶν φορολογικῶν διαρρυθμίσεων καὶ εἰς τὴν αὔξησιν τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, κυρίως δὲ λόγῳ τῶν προσθέτων δαπανῶν ὑπὲρ τοῦ προσωπικοῦ κλπ., καὶ διὰ τῆς ἐγγραφῆς ποσοῦ δραχ. 200 ἑκατομ. διὰ τὴν ἔναρξιν τῆς τακτοποιήσεως κυμαινομένου χρέους πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Τὸ χρέος τοῦτο ἐδημιουργήθη εἰς τὸ παρελθὸν ἀπὸ διαχειρίσεις ἐκτὸς τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς οἱ λογαριασμοὶ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, συγκεντρώσεως καπνοῦ κλπ. Πρέπει ἐν τούτῳ νὰ προστεθῇ, ὅτι πέραν τῶν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ πραγματοποιουμένων ἐπενδύσεων, εἰς τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως θὰ συμβάλλουν καὶ κατὰ τὸ διανυόμενον ἔτος αἱ «παράλληλοι» δημόσιαι ἐπενδύσεις διὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τῆς ΔΕΗ, τοῦ Ο. Χ.Ο.Α. καὶ τοῦ Ο.Τ.Ε., ἐκτιμώμεναι εἰς ὕψος δραχ. 2256 ἑκατ. ἔναντι δαπανῶν δραχ. 1788 ἑκατ. περίπου κατὰ τὸ ἔτος 1958 καὶ δρχ. 1320 ἑκατ. κατὰ τὸ ἔτος 1957. Συμφώνως πρὸς τὰ ἐκτεθέντα, ἡ συνολικὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις τοῦ ἔτους 1959 συμποσοῦται:

ἢ δρχ. 480 ἑκατ. κατὰ τὴν προηγηθεῖσαν διευκρίνισιν. Ἀνάλυσις ἐσόδων. Τὰ ἔσοδα τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ ὑπελογίσθησαν κατὰ δρχ. 850 ἑκατ. ἀνώτερα τῶν κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος πραγματοποιηθέντων, παρὰ τὰς μνημονευθείσας μειώσεις τῆς φορολογίας. Ἡ ηὐξημένη διὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀπόδοσις ἀναμένεται ἀπὸ τὴν ἄνοδον τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, ὡς καὶ ἀπὸ τὴν καλλιτέραν παρακολούθησιν καὶ ἐπιμελέστερον ἔλεγχον. Ἐπὶ πλέον ἀναμένεται περιωρισμένη αὔξησις ἀπὸ τὰ ληφθέντα κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος μέτρα, ἀπὸ τὴν αὔξησιν ταχυδρομικῶν τελῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἐφ’ ὅλων τῶν εἰσαγωγῶν γενίκευσιν τῆς διὰ τῶν τελωνείων τῆς Βορείου Ἑλλάδος εἰσπραττομένης εἰδικῆς εἰσφορᾶς 1%, περιορισθείσης ὅμως εἰς τὸ ἥμισυ ἐπὶ τοῖς ἑκατόν. Εἰς τὸ κονδύλιον τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐξ ἐπενδύσεων περιλαμβάνονται τὰ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος πραγματοποιηθέντα 200 ἑκατ. δραχμ. καὶ ἐπὶ πλέον τούτων δραχ. 40 ἑκατ. ἐκ τῆς ἀποδόσεως ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ γενομένης ἐπιδοτήσεως τῆς ἐξαγωγῆς ξηροσταφιδίτου ὑπὸ τοῦ ΑΣΟ καὶ δραχ. 110 ἑκατ. ἐκ τῆς καθαρᾶς ἀποδόσεως τοῦ διϋλιστηρίου. Τὸ συνολικὸν ποσὸν τῶν κερδῶν τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ὑπολογίζεται εἰς δραχμ. 220 ἑκατ. περίπου, τὸ ἥμισυ ὅμως αὐτῶν περιέρχεται κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς τὸν τακτικὸν προϋπολογισμὸν διὰ τὴν τοκοχρεωλυτικὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν σχετικῶν πιστώσεων τῶν ἐτῶν 1958 καὶ 1959 Εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐξόδων προβλέπεται αὔξησις πιστώσεών τινων καὶ μείωσις ἄλλων. Ἡ αὔξησις ἀναφέρεται κυρίως: Εἰς τὴν διαφορὰν μισθολογίου καὶ συντάξεων, εἰς δαπάνας ἀναπτύξεως τῆς ὀρεινῆς οἰκονομίας, ἐγγείων βελτιώσεων, βιοτεχνίας καὶ οἰκοτεχνίας πρὸς προστασίαν τῆς παραγωγῆς, εἰς τὴν ἐξόφλησιν ὀφειλῶν ἐξ ἀπαλλοτριώσεων πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων κλπ. καὶ εἰς τὴν πρόβλεψιν ποσοῦ δρχ. 200 ἑκατ. διὰ τὴν ἔναρξιν τῆς τακτοποιήσεως τοῦ πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος κυμαινομένου χρέους. Ἑπομένως, ὁλόκληρον σχεδὸν τὸ ποσὸν τῶν ηὐξημένων νέων πιστώσεων κατανέμεται μεταξὺ δαπανῶν προσωπικοῦ καὶ δαπανῶν γενικῆς ὠφελείας, κατὰ μικρὸν δὲ μέρος εἰς ἄλλας, φύσει ὑποχρεωτικάς, δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἰδικώτερον, ἡ αὔξησις τῶν πιστώσεων, ἀναφέρεται κυρίως εἰς τὰς ἀκολούθους ὑποχρεώσεις κατὰ ποσοστόν: Διὰ τὰς διαρρυθμίσεις μισθολογίου καὶ συντάξεων 38,4%. Διὰ τὴν προστασίαν τῆς καπνοπαραγωγῆς 13%. Διὰ τὸν ἐπανεποικισμὸν κλπ. 4,3%. Δι’ ἀπαλλοτριώσεις πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καὶ ἐκτέλεσιν δημοσίων ἔργων 9,5%. Διὰ δαπάνας κοινων. προνοίας, ὑγείας, κλπ. 5,4%. Διὰ τὴν τακτοποίησιν ἐκκρεμοτήτων τοῦ Δημοσίου Ταμείου πρὸς ἐξυγίανσιν τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως 17,3%. Ἡ ἀπαιτουμένη δαπάνη ἐνεργείας τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν ἀντισταθμίζεται ἀπὸ τὴν μὴ ἐπανάληψιν τῆς διατεθείσης κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος δαπάνης διὰ τὴν ἐνέργειαν τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν. Ἡ μείωσις, ἀντιθέτως, ὡρισμένων πιστώσεων, ὑπολογίζεται εἰς δραχ. 1.000 ἑκατ. περίπου. Ἡ ἀπὸ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμὸν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων μεταφορὰ τῶν πιστώσεων ὁδοποιΐας ἐκ δραχμ. 120 ἑκατ. δὲν συνιστᾷ οὐσιαστικὴν μεταβολήν. Ἀποτελεῖ, ὅμως, μείωσιν τῶν πιστώσεων τοῦ ἔτους 1958 κατὰ δραχ. 40 ἑκατ. ὁ περιορισμὸς τῆς πιστώσεως ταύτης διὰ τὸ ἔτος 1959 εἰς τὸ πραγματικὸν ὕψος τῆς προβλεπομένης ἀποδόσεως τῶν εἰδικῶν ἐσόδων. Εἰς τὰς γενικὰς κατηγορίας, τὰ προϋπολογιζόμενα ἔξοδα τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ, ἔχουν ὡς ἀκολούθως:

Ἐπὶ πλέον διατίθενται δραχ. 37 ἑκατ. ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων διὰ τὴν καταβολὴν ἐπιδόματος πρὸς τὸ εἰς ἔργα ἐπενδύσεων ἀσχολούμενον προσωπικόν. Ἐκ τοῦ συνολικοῦ τούτου ποσοῦ τῶν 7676 δραχ. 27 περίπου καταβάλλονται δι’ ἀμοιβὰς τῶν μελῶν διαφόρων Συμβουλίων καὶ Ἐπιτροπῶν, περιλαμβανομένων καὶ τῶν ἐκ τοῦ Συντάγματος προβλεπομένων ὑποχρεωτικῶν ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων. Ἡ ὅλη αὕτη δαπάνη, λόγῳ τοῦ ὄγκου καὶ τοῦ χαρακτῆρος αὐτῆς εἶναι φυσικὸν νὰ ἀσκῇ οὐσιαστικὴν ἐπίδρασιν εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν λοιπῶν βαρῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ εἶναι ὄργανον τῆς γενικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Ἄνευ τῶν ὑποχρεώσεων μισθολογίου, συντάξεων καὶ ἀρωγῆς διὰ τὸ προσωπικὸν ἄλλων ὀργανισμῶν ἢ ὑπηρεσιῶν, αἱ προϋπολογιζόμεναι δαπάναι ἀναλύονται:

Εἰκόνα τῆς κατανομῆς τῶν πιστώσεων εἰς τοὺς διαφόρους τομεῖς τῆς Κρατικῆς δραστηριότητος καὶ τῆς συνθέσεως τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ παρέχει ἡ ἀκόλουθος διάκρισις, ἀπὸ τὴν ὁποίαν διευκολύνεται καὶ ἡ συναγωγὴ συμπερασμάτων καὶ περὶ τῆς ἐλαστικότητος ἢ οὔ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δαπανῶν. Ι. Δαπάναι ὑποχρεωτικοῦ ὕψους:

Αἱ πιστώσεις κοινωνικῆς προνοίας καὶ ὑγείας (πλὴν προσωπικοῦ) ὑπολογίζονται εἰς δραχ. 14 ἑκατ. ἐπὶ πλέον τῶν δαπανῶν τοῦ ἔτους 1958 κυρίως λόγῳ τῆς ἐνισχύσεως τῶν πιστώσεων διὰ τὴν νοσηλείαν τῶν ἀπόρων. Διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς ἐκπαιδεύσεως (πλὴν τοῦ μισθολογίου), ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς προβλέπει πιστώσεις δραχ. 43 ἑκατ. ἐπὶ πλέον τῶν δαπανῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους. Αἱ ηὐξημέναι πιστώσεις κυρίως εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν Ἀνωτάτων ἱδρυμάτων διὰ ποσοῦ δραχμ. 20.000.000 ἐκ τῆς ὑπὲρ αὐτῶν ἀποδόσεως τοῦ προσθέτου φόρου ἐπὶ τῶν εἰσαγωγῶν. Τὸ ἐκ τῆς μαθητικῆς εἰσφορᾶς ποσὸν ἐκ δραχ. 23 ἑκατομ., διατίθεται ὑπὲρ τοῦ Ἱδρύματος Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν, διὰ τὴν προμήθειαν ἐποπτικῶν μέσων διδασκαλίας καὶ διὰ τὴν ἀνέγερσιν διδακτηρίων. Εἶναι ἤδη γνωστόν, ὅτι ἔχει συμπληρωθῆ τὸ σύνολον τῶν νομοθετημένων θέσεων τῆς στοιχειώδους, πᾶσαι δὲ περίπου αἱ θέσεις τῶν ἐκπαιδευτικῶν τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως, ἐξαιρέσει ἀριθμοῦ τινος καθηγητῶν καὶ διδασκάλων σωματικῆς ἀγωγῆς καὶ ξένων γλωσσῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει ριζικὴν ἀλλαγὴν εἰς τὸ καθεστὼς τῆς μέσης παιδείας, ἐπισπεύδεται δὲ ἡ μελέτη καὶ διατύπωσις τῶν σχετικῶν μέτρων. Ἡ σημερινὴ διαμόρφωσις τῶν πιστώσεων δὲν θὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἐκ τοῦ ἀποθεματικοῦ κατὰ τὰς ἐνδείξεις τῆς ἐξελισσομένης ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ αὔξησιν τῶν θέσεων τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς στοιχειώδους, διὰ τῆς προαγωγῆς καὶ τῆς συστάσεως νέων δημοτικῶν σχολείων. Εἰς τὸν νέον προϋπολογισμὸν προβλέπονται διὰ τὴν συντήρησιν τῶν διδακτηρίων καὶ τὴν ἀνέγερσιν σχολείων Στοιχειώδους καὶ Μέσης Ἐκπαιδεύσεως δραχ. 83 ἑκατ. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἡ διὰ τὴν ἀνέγερσιν διδακτηρίων συνολικὴ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν προϋπολογισμῶν δαπάνη ἀνῆλθεν εἰς δραχμ. 98 ἑκατ. περίπου, χάρις εἰς τὰς ἀρχικὰς προβλέψεις καὶ εἰς τὴν περὶ τὸ τέλος τῆς χρήσεως ἔκτακτον ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως διάθεσιν συμπληρωματικῆς πιστώσεως δραχ. 15 ἑκατ. Κατὰ τὴν τετραετίαν 1955–1956, 1957, 1958 καὶ 1959 διατίθενται ἐν συνόλῳ διὰ τὴν ἀνέγερσιν καὶ κτιρίων τῆς στοιχειώδους καὶ τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως δραχ. 348 ἑκατ., ὡς καὶ δραχ. 102 ἑκατ. διὰ τὴν ἀνωτάτην. Εἰδικῶς διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων διατίθενται τὰ ⅔ τῆς ἀποδόσεως τῆς εἰδικῆς (0,5%) εἰσφορᾶς ἐπὶ τῶν εἰσαγωγῶν, μὲ προβλεπομένην ἀπόδοσιν δραχ. 38–40 περίπου διὰ τὸ ἔτος 1959. Ὁ προϋπολογισμὸς προβλέπει ηὐξημένας ἐπίσης πιστώσεις διὰ τὴν γεωργίαν, μὲ περιορισμὸν τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν λιπασμάτων εἰς ποσὸν διὰ τῆς συμβολῆς τοῦ ὁποίου ἐξασφαλίζεται ἡ διατήρησις τῶν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος τιμῶν διαθέσεως πρὸς τοὺς ἀγρότας. Πέραν τῶν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ πιστώσεων, ἡ κρατικὴ πρὸς τὴν γεωργίαν ἐνίσχυσις παρέχεται καὶ διὰ τῆς συγκεντρώσεως βασικῶν γεωργικῶν προϊόντων, ὅπως ὁ σῖτος, ὁ καπνὸς καὶ ἡ κορινθιακὴ σταφίς, μὲ ἄμεσον ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὴν διαφορὰν τῆς καταβαλλομένης τιμῆς συγκεντρώσεως καὶ τῆς τιμῆς διαθέσεως. Εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῆς γεωργικῆς πολιτικῆς συντρέχει καὶ ὁ προϋπολογισμὸς ἐπενδύσεων εἰς τὸν ὁποῖον προεβλέποντο σημαντικαὶ πιστώσεις διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν προγραμμάτων ἀναπτύξεως τῆς Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ τῆς Ὀρεινῆς Οἰκονομίας. Ἡ Κρατικὴ μέριμνα ἐκδηλοῦται ἐπίσης καὶ διὰ τῆς συνδρομῆς τῶν πόρων τοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν, ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ὁποίου ἀνέρχεται κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς δραχ. 378 ἑκατομ. Ἡ προσπάθεια εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα κατατείνει εἰς τὴν κατ’ ἔντασιν ἀνάπτυξιν τῆς γεωργίας καὶ εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν ἐμπορίας, ἰδίᾳ δὲ τῆς ἐξαγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Εἰς τὰς ἐπιδιώξεις περιλαμβάνεται ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῶν ὅρων τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ ἡ προσαρμογὴ αὐτῆς πρὸς τὰς συνθήκας τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου. Ἡ ὅλη προσπάθεια θὰ κινηθῇ εἰς τὴν προώθησιν τῆς αὐξήσεως τῶν ἀρδευομένων ἐκτάσεων, τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν, τῆς βελτιώσεως τῶν σπόρων καὶ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς χρησιμοποιήσεως λιπασμάτων, φαρμάκων καὶ μηχανῶν. Εἰς τὸ πρόγραμμα περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἀνάπτυξις καὶ ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς κτηνοτροφίας καὶ ἡ μελέτη καὶ ἡ προοδευτικὴ ἐφαρμογὴ μέτρων ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας τῶν ὀρεινῶν, ἡμιορεινῶν καὶ ἀγόνων νησιωτικῶν περιοχῶν πρὸς ἀνάπτυξιν τοῦ χαμηλοῦ ἐπιπέδου καὶ συγκράτησιν τοῦ ἀθρόως διαρρέοντος πληθυσμοῦ. Τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ προγράμματος δύναται νὰ διευκολύνῃ ἡ πειθάρχησις τῆς παραγωγῆς κατὰ τὰς ἐνδείξεις τῶν γενικωτέρων κατευθύνσεων τῆς οἰκονομίας τῆς Χώρας, μὲ ἐπέκτασιν τῆς δασοπονίας τῶν ἀναδασώσεων καὶ τῆς ὀρεινῆς ὑδρονομικῆς. Εἰς τὴν ὅλην ταύτην προσπάθειαν συμβάλλει ηὐξημένη διὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης χρηματοδότησιν, μὲ προώθησιν τῶν χορηγήσεων μέσης καὶ μακρᾶς προθεσμίας καὶ μὲ μειωμένον ἐπιτόκιον, ὑπολογιζομένη εἰς δραχ. 1.000 ἑκατ. ἔναντι δραχ. 700 ἑκατ. τοῦ ἔτους 1958, ἤτοι κατὰ δραχ. 300 ἑκατ. ἐπὶ πλέον. Αἱ δαπάναι τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης εἶναι μειωμέναι εἰς τὸν νέον προϋπολογισμὸν κατὰ ποσὸν δρχ. 130 ἑκατ. παρὰ τὴν ἐκ τῶν μισθολογικῶν διαρρυθμίσεων προκαλουμένην αὔξησιν τῶν οἰκείων πιστώσεων κατὰ δρχ. 66 ἑκατ. Συνολικὴ μείωσις λοιπῶν δαπανῶν δρχ. 196 ἑκατ. Ἡ μείωσις κατέστη δυνατὴ συνεπείᾳ τῆς ηὐξημένης διὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰδικῆς βοηθείας, περιωρίσθη δὲ εἰς ὃ μέτρον ἐπιβάλλει ἡ ἀνάγκη διατηρήσεως τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Εἰς τὰς περιπτώσεις περιλαμβάνεται καὶ τὸ ποσὸν δρχ. 25 ἑκατ. διὰ τὴν ἀποπληρωμὴν τῶν ὑποχρεώσεων ἀποζημιώσεως τῶν ἐπιταχθέντων, διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ πολέμου, ὑποζυγίων. Διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην, ἐπεβαρύνθη ἐν συνόλῳ ὁ προϋπολογισμὸς τῶν τριῶν τελευταίων ἐτῶν μὲ δραχμ. 180 ἑκατ. Αἱ πρὸς τὴν αὐτοδιοίκησιν παροχαὶ καὶ ἀποδόσεις ὑπολογίζονται εἰς δραχ. 290 ἑκατ., ἴσαι πρὸς τὰς γενομένας κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων καὶ συγκεκριμένως διὰ τοῦ προγράμματος τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων χρηματοδοτοῦνται, μὲ συνδυασμὸν ἐπιχορηγήσεως καὶ ἐπιδοτήσεως, οἱ ὀργανισμοὶ τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως μὲ ποσὸν δραχ. 300 ἑκατ. πρὸς ἐκτέλεσιν καθ’ ὅλην τὴν ὕπαιθρον ἓξ χιλιάδων μικρῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων ἀμέσου καὶ ὑψηλῆς κατὰ κανόνα ἀποδόσεως. Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ λογαριασμοῦ ἀμοιβῆς τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου ἐνεγράφη πίστωσις δρχ. 54 ἑκατ., κατὰ δρχ. 10 ἑκατομ. ἀνωτέρα τῆς τελικῆς δαπάνης τοῦ προηγουμένου ἔτους. Ἡ αὔξησις τῆς προβλέψεως ὀφείλεται εἰς τὴν ἐπιβάρυνσιν συνεπεία τῆς τελευταίας εἰδικῆς τῶν ἀποδοχῶν ἐφημερίων βελτιώσεως. Τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν ἑλληνικὴν καθόλου κοινωνίαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιῇ τὸ σημερινὸν καθεστὼς τῆς ἀμοιβῆς τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἡ ζωὴ τῆς ὁποίας συνυφαίνεται ἀπὸ αἰώνων μὲ τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἔθνους. Ἡ Κυβέρνησις, ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀνάληψιν τοῦ ἔργου τούτου ἀπὸ ὄργανα τῆς ἐκκλησίας καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν σταθερῶν πόρων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ κριθῇ καὶ ἡ βελτίωσις τῆς σημερινῆς καταστάσεως. Ἡ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος συνολικὴ δαπάνη τοῦ σχετικοῦ λογαριασμοῦ ἀνῆλθεν εἰς δραχ. 101 ἑκατ., ἐξ ὧν τὰ 57 ἑκατ. δρχ. προέρχονται ἐκ τῶν εἰδικῶν πόρων. Διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ λογαριασμοῦ ἀμοιβῆς τῶν ὀργάνων ἀγροφυλακῆς ἐνεγράφη πίστωσις δρχ. 25 ἑκατομ. Τὰ ἐξ ἄλλων εἰδικῶν πόρων ἔσοδα αὐτοῦ, προϋπολογίζονται εἰς δραχμ. 90 ἑκατομ. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος δὲν παρέστη ἀνάγκη ἐνισχύσεως αὐτοῦ ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, διότι ἐχρησιμοποιήθησαν αἱ κατὰ τὸ αὐτὸ ἔτος πρόσθετοι εἰσπράξεις ἐξ ἐσόδων προερχομένων ἐκ τῶν ὑπολοίπων παρελθόντων ἐτῶν ἐξ ὧν δρχ. 9,5 ἑκατ. ἀπὸ τὴν καταργηθεῖσαν στρεμματικὴν εἰσφορὰν καὶ δρχ. 21,4 ἑκατ. ἀπὸ τὴν φορολογίαν βύνης. Ἡ διαχείρισις τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, καθιερωθεῖσα χάριν τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρως πολιτῶν, ἀφῆκε κατὰ τὸ ἔτος 1958 ζημίαν δρχ. 171 ἑκατ. εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου. Τὸ συνολικὸν χρηματικὸν ἄνοιγμα τοῦ λογαριασμοῦ τούτου ἀνῆλθε τὴν 31 Δεκεμβρίου 1958 εἰς δραχ. 890 ἑκατ. Πρὸς κάλυψιν αὐτοῦ, συνιστῶντος μίαν μορφὴν τῶν ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ λογαριασμῶν, ἡ δημιουργία τῶν ὁποίων εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὴν καθιερωμένην καθολικότητα τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως, διετέθησαν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ δρχ. 170 ἑκατ. κατὰ τὸ ἔτος 1957 καὶ δραχ. 171 ἑκατ. κατὰ τὸ ἔτος 1958, εἰς τρόπον ὥστε τὸ ἄνοιγμα περιωρίσθη εἰς δραχ. 549 ἑκατ. Πρόσθετον ἄνοιγμα δρχ. 200 ἑκατ. προβλέπεται ἐκ τῆς διαχειρίσεως τοῦ τρέχ. ἔτους., κυρίως, ἐκ τῆς ἐπιδοτήσεως τοῦ ἄρτου (δρχ. 150 ἑκατ.) ἐκ τῶν δαπανῶν διαχειρίσεως ἐφοδίων δραχμ. 38 ἑκατομ. καὶ ἐκ τόκων καὶ ἄλλων λόγων διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ὁποίου ἐνεγράφη ἰσόποσος (δρχ. 200 ἑκατ.) πίστωσις εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Αἱ πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος ὑποχρεώσεις τοῦ Δημοσίου ἐκ προκαταβολῶν διὰ τὰς προμηθείας ἐφοδίων συνεποσοῦντο εἰς δραχ. 2556 ἑκατ. κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ παρελθόντος ἔτους. Δὲν ἀποτελοῦν ὅμως αὗται πραγματικὸν ἔλλειμμα τῆς διαχειρίσεως, διότι καλύπτονται ἀπὸ τὰς εἰς τὰς ἀποθήκας ἐφόδια, ἀποτιμηθέντα εἰς δραχ. 2340 ἑκατ. μὲ τιμὰς κτήσεως, ὡς καὶ τὰ ὑπόλοιπα σχετικῶν τοῦ Δημοσίου ἀπαιτήσεων. Ἡ ἐκ δραχμῶν 460 ἑκατ. αὔξησις τῶν ὑποχρεώσεων τούτων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1958 ὑπῆρξε μικροτέρα τῆς ἀντιστοίχου τοῦ ἔτους 1957 ἀνελθούσης εἰς δρχ. 972 ἑκ. Ἡ μείωσις ἐξηγεῖται ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους περιωρίσθησαν αἱ προμήθειαι ὅλων τῶν ἄλλων καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, παρέμεινε δὲ ἡ συγκέντρωσις τοῦ σίτου, διὰ τὴν ὁποίαν ἐχρειάσθη ποσὸν ἴσον πρὸς τὸ κατὰ τὸ ἔτος 1957 διατεθέν. Συμπεράσματα: Ἡ προηγηθεῖσα ἔκθεσις ἐπὶ τῆς καταστάσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, πρέπει νὰ συμπληρωθῇ, διὰ τῆς προσθήκης τῶν συμπερασμάτων, εἰς τὰ ὁποῖα ὁδηγεῖ ἡ πορεία καὶ ἡ ἐξέλιξις αὐτῶν. Τὰ ἔσοδα ἀκολουθοῦν ἀνοδικὴν πορείαν, ἄνευ προσθέτου φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως καὶ παρὰ τὰς γενομένας φορολογικὰς διαρρυθμίσεις καὶ τὴν λῆξιν τῆς ἀποδόσεως ὡρισμένων ἐσόδων, ἐν οἷς ἡ εἰδικὴ ὑπὲρ τῶν σεισμοπλήκτων εἰσφορὰ καὶ ἡ ἐκ τοῦ νόμου εἰς νεωτέρας χρήσεις ἀναβληθεῖσα πληρωμὴ μέρους τοῦ φόρου εἰσοδήματος 1955 –1956. Τὰ ἔσοδα κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν (μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1956–1959), ὑπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως, ηὐξήθησαν κατὰ ποσοστὸν 33%, ἄνευ νέας φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως καὶ παρὰ τὰς μειώσεις καὶ ἀλλαγὰς ἐκ φόρων. Ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῶν ἐξόδων ἐν γένει τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον, ὑπῆρξεν αἰσθητῶς κατώτερος, περιορισθεὶς εἰς 21,7%. Αὐτοτελῶς, ὅμως, ἐξεταζόμεναι αἱ δαπάναι προσωπικοῦ τῆς κρατικῆς διοικήσεως, ἐμφανίζουν, κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον, αὔξησιν 27,3%. Ἀπορροφοῦν αὗται, ἀπὸ τοῦ ἔτους 1959, τὰ 52,2% τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὰ 53,3% τοῦ συνόλου τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1955 καὶ 1958, διὰ νὰ περιορισθῶμεν εἰς τὰ πραγματοποιηθέντα ἀποτελέσματα, ἡ εἰς τρεχούσας τιμὰς αὔξησις τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνέρχεται εἰς 25,4%, ἐνῷ ἡ κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον αὔξησις τῶν ἐξόδων περιορίζεται εἰς 12,6%. Πρόκειται περὶ ἀντιπαραβολῆς τοῦ τρίτου ἔτους τῆς διαχειρίσεως τῶν οἰκονομικῶν τῆς χώρας ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε., ἔναντι τοῦ τελευταίου πρὸ ταύτης ἔτους. Κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον, τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα εἰς τρεχούσας τιμάς, ἐσημείωσεν αὔξησιν 27,4%. Ἐκ τῆς ἀντιπαραβολῆς τῶν δεικτῶν τούτων προκύπτει, ὅτι ὁ ρυθμὸς τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων προσεγγίζει τὸν ἀντίστοιχον τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τὸν ὁποῖον θὰ εἶχεν ὑπερβῆ ἄνευ ἀλλεπαλλήλων, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, μέτρων ὑπὲρ τῶν φορολογουμένων. Ἀντιθέτως, ὅμως, ὁ ρυθμὸς τῆς αὐξήσεως τῶν δαπανῶν ὑπολείπεται σημαντικὰ τοῦ ποσοστοῦ αὐξήσεως καὶ τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Εἰς τὸ γεγονὸς τοῦτο ὀφείλεται ἡ ἀρξαμένη καὶ εἰς σημαντικὸν ὕψος ἐξαχθεῖσα συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, εἰς τὸ πρόγραμμα ἐπενδύσεων. Μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1953 καὶ 1958, τὰ τρία ταῦτα οἰκονομικὰ μεγέθη ἐσημείωσαν τὴν ἀκόλουθον ἐξέλιξιν, εἰς τρεχούσας τιμάς:

Τὰ ἐξ ἀμέσων φόρων ἔσοδα, ἀποτελοῦν τὰ 19% περίπου τοῦ συνόλου τῶν ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ δὲ ἐξ ἐμμέσων τὰ 71% περίπου. Διερεύνησις τῆς ἀναλογίας τῶν ἀμέσων καὶ ἐμμέσων φόρων, εἰς τὸ σύνολον τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς τελευταίας περιόδου, προϋποθέτει σταθερότητα συστήματος καὶ φορολογικῶν συντελεστῶν. Ἄνευ τῆς συνδρομῆς τοῦ στοιχείου τούτου, δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ συναγωγὴ συμπερασμάτων, χρησίμων διὰ τὴν ἐκτίμησιν τῆς αἰτιολογίας τοῦ περιορισμοῦ τῆς ἀναλογίας τῶν ἀμέσων φόρων καὶ διὰ τὴν διαπίστωσιν τῆς βασιμότητος ἢ οὐ διαφόρων ὑποθέσεων περὶ ἐκτάσεως τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἐν προκειμένῳ, ὅμως, εἶναι δεδομένη καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1955 μεταβολὴ τοῦ συστήματος τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος, ὡς καὶ αἱ τρεῖς διαρρυθμίσεις καὶ μειώσεις τῶν συντελεστῶν διὰ τὰ ἔτη 1957, 1958 καὶ 1959. Οἱ λόγοι οὗτοι, εἶχον ὡς συνέπειαν τὴν μείωσιν τῆς ἀποδόσεως τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος, κατὰ παραχώρησιν τῆς Πολιτείας καὶ οὐχὶ ἐξ ἀποκρύψεως τοῦ εἰσοδήματος. Ὁμοίως, διὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἐπιδροῦν αἱ μειώσεις εἰς τὴν φορολογίαν κληρονομιῶν κλπ. καὶ ἡ μεταβολὴ τοῦ συστήματος φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος τῶν νομικῶν προσώπων. Ἡ ἀπώλεια τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ τὸ ἔτος 1959, ἐκ τῶν μέτρων τούτων εἰς τὴν φορολογίαν μόνον τοῦ εἰσοδήματος, ἐκτιμᾶται εἰς δραχμὰς 600.000.000 περίπου. Ἄνευ ταύτης, ἡ ἀπόδοσις τῆς ἀμέσου φορολογίας ὑπολογίζεται εἰς 22% περίπου, ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἐσόδων, ἔναντι 21% περίπου διὰ τὸ ἔτος 1954–1955. Κατὰ τὸ διανυόμενον ἔτος 1959, ἡ συνολικὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις προβλέπεται ἐλλειμματική, παρὰ τὴν συμβολὴν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν μέρους τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων, θὰ ἀπαιτηθῇ καὶ ἡ χρηματοδότησις ἐξ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ, πέραν τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας καὶ ἐκ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐξησφαλισμένων πιστώσεων. Νέαι φορολογικαὶ διαρρυθμίσεις, θὰ εἶναι δυναταί, ὅταν ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ περαιτέρω βελτίωσις τοῦ ἐλέγχου καὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν φόρων, θὰ ἐξασφαλίσουν ἀπόδοσιν ἀνταποκρινομένην εἰς τὰς ὑποχρεώσεις τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως ἐν τῷ συνόλῳ καὶ θὰ ἐπιτρέπουν, ἐπὶ πλέον, τὴν αὔξουσαν συνεχῶς συμμετοχὴν τῶν ἑλληνικῶν πόρων εἰς τὸ πρόγραμμα ἀναπτύξεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἐν τῷ μεταξὺ θὰ ἐπιζητηθῇ, διὰ παντὸς τρόπου, ἀνάπτυξις τῆς φορολογίας, διὰ τῆς συλλήψεως τῆς διαφευγούσης φορολογητέας ὕλης καὶ πρὸς ἐξασφάλισιν φορολογικῆς δικαιοσύνης, ὅπως καὶ εἰς ἄλλην εὐκαιρίαν ἐτονίσθη. Πρωταρχικήν, ἐπίσης, σημασίαν ἔχει ἡ περιστολὴ τῶν δαπανῶν, εἰς τὸ ἀπαραίτητον διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς διοικήσεως ὕψος. Αὔξησις τῶν ἐξόδων συνεπάγεται μοιραίως διαταραχὴν τοῦ δημοσιονομικοῦ ρυθμοῦ καὶ κίνδυνον τῆς διὰ θυσιῶν ἐξασφαλισθείσης οἰκονομικῆς σταθερότητος καὶ προόδου. Εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, τὰ ἀνακύπτοντα θέματα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξετάζωνται ἀφηρημένως καὶ καθ’ ἑαυτά, ἀλλ’ ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ σύνολον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ τοὺς διαθεσίμους πόρους. Ἡ ἐπέκτασις τῶν δαπανῶν προστασίας τῆς παραγωγῆς, αἱ δαπάναι κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης, ἡ ἐπέκτασις τοῦ κύκλου τῆς δράσεως τοῦ σημερινοῦ Κράτους εἰς τομεῖς ξένους ἄλλοτε πρὸς τὴν ἀποστολὴν αὐτοῦ καὶ διάφοροι ἐξωγενεῖς λόγοι, παρέχουν βεβαίως τὴν ἐξήγησιν τῆς αὐξήσεως τῶν δαπανῶν. Δὲν εἶναι, ὅμως, δυνατὸν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν ταῦτα εἰς παραμέλησιν τοῦ βασικοῦ καὶ θεμελιώδους σκοποῦ, τὸν ὁποῖον κατ’ ἐξοχὴν ὑπηρετεῖ ἡ πολιτικὴ τῆς Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως. Σημαντικαὶ δαπάναι τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως αἱ ἀφορῶσαι τὴν προστασίαν καὶ προαγωγὴν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς, αἱ ἀναφερόμεναι εἰς τὴν πρόληψιν τῆς ἀσθενείας, εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν, τὴν ἐκτέλεσιν ὡρισμένων τεχνικῶν ἔργων κλπ., δὲν πρέπει νὰ θεωρηθοῦν καταναλωτικαί, δεδομένου ὅτι εἰς τὴν οὐσίαν συντελοῦν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ὄγκου τῶν ἐπενδεδυμένων κεφαλαίων. Ἀπὸ τὴν ἔκβασιν τῆς ἀσκουμένης πολιτικῆς, ἐξαρτᾶται ἡ κατοχύρωσις τῶν μέχρι σήμερον κατακτήσεων, οἷαι ἡ σταθερότης τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος καὶ τῶν τιμῶν καὶ ἡ τόνωσις τοῦ ρυθμοῦ τῆς ἀναπτύξεως, χωρὶς κινδύνους, διὰ τὴν συναλλαγματικὴν θέσιν τῆς χώρας. Ἤδη, οἱ καρποὶ τῆς γενικώτερον ἀσκηθείσης, κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἀρχίζουν νὰ ἱκανοποιοῦν τὴν καθολικὴν προσπάθειαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ Χώρα μας καταλέγεται ἤδη εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν τῶν φιλοτίμως ἀγωνιζομένων διὰ τὴν ἀνόρθωσιν καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας των. Τελικὴ ἐπιδίωξις παραμένει ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἡ δικαία κατανομὴ αὐτοῦ. Ταύτην θὰ διευκολύνουν περαιτέρω τὰ ἐκτελούμενα διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου ἔργα. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει ὅλως ἐξαιρετικὴν σημασίαν εἰς τὴν διοικητικὴν ἀναδιοργάνωσιν καὶ τὴν ὀρθολογικὴν ἀναδιάρθρωσιν τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἐπιδιώκει νὰ ἐξασφαλίσῃ ὀργάνωσιν πλέον ἀποδοτικήν, ἀνταποκρινομένην εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ἐποχῆς μας καὶ εἰς τὴν ἀποστολὴν τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ συγχρόνου κράτους, μὲ παράλληλον ἐξασφάλισιν τῶν δυνατῶν οἰκονομιῶν. Τὴν Κυβέρνησιν ἀπασχολεῖ ἐπίσης, σοβαρῶς τὸ πρόβλημα τοῦ τρόπου καὶ τῆς μορφῆς τῆς ὀργανώσεως καὶ τῆς λειτουργίας παραγωγικῶν ἔργων καὶ ἐπιχειρήσεων γενικωτέρου ἐθνικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀποτελεῖ δὲ ἤδη τὸ ἀντικείμενον ἐπισταμένης μελέτης, ἐπὶ τούτῳ συσταθείσης ἐπιτροπῆς εἰδικῶν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς πράξεως. Ἡ διεύρυνσις τοῦ κοινοῦ ἐνδιαφέροντος πρὸς τὰς ἐπιχειρήσεις ταύτας εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν ὀργάνωσιν αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τούς γενικωτέρους σκοποὺς τῆς οἰκονομίας. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἐνισχύσῃ τοιαύτην ἐξέλιξιν. Ἡ ὑπαγωγὴ τῆς πολυσυνθέτου ἐπιχειρήσεως τῆς Πτολεμαΐδος, ἡ ὁποία συνιστᾷ τὸ ἐπίκεντρον καὶ τὴν βάσιν ἄλλων μεγάλων δημοσίων ἐπιχειρήσεων, ὑπὸ τὸν ἔλεγχον δημοσίας ἀποκεντρωμένης ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἰδιωτικοῦ τραπεζιτικοῦ ὀργανισμοῦ, ἀποτελεῖ σημαντικὴν πραγματοποίησιν καὶ ἐκδήλωσιν πρὸς τὴν ἔμφρονα καὶ ὁμαλὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος. Εἶναι ἀνάγκη, νὰ καταστῇ ταχέως ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία θεράπων τῶν ἀναγκῶν ὁλοκλήρου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Διότι εἰς τὴν ἀγάπην καὶ τὴν συνδρομὴν ὅλων τῶν ἀφωσιωμένων εἰς αὐτὴν πολιτῶν, βασίζεται ἡ προαγωγὴ τῆς οἰκονομίας καὶ θεμελιοῦται ἡ σταθερότης τῆς πολιτειακῆς μας συγκροτήσεως. «Δεῖ δὲ τῇ Πολιτείᾳ πάντας μάλιστα εὔνους εἶναι τοὺς πολίτας». Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει εἰς τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, κύριοι βουλευταί, καὶ θὰ ἐργασθῇ μετὰ ζήλου καὶ ἐπιμονῆς διὰ τὴν πραγμάτωσιν αὐτῆς.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Βʹ. Συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1093) 12.10.53, 2169)19.11.55, 1458)30.1.55, 978)9.5.55, 760)11.5.56, 1400)25.7.57 καὶ 1194)2.8.56 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου».

§34ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1093)12.10.53, 2169)19.11.55, 2458) 30.12.55, 978)9.5.55, 760)11.5.56, 1400)25.7.57 καὶ 1194)2.8.56, πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Κύριοι συνάδελφοι, θέλετε νὰ προηγηθῇ ἡ μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1665)25.8.1955, 182)31.1.1957 καὶ 906) 6.9.1958 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου»;

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§37Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ κρατηθῇ καὶ νὰ συζητηθῇ μὲ τὴν σειράν του, διότι θέλω νὰ ὁμιλήσω.

§38Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ νομοσχέδιον ἀφορᾷ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν προσφύγων καὶ βάσει τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, πληρώνομεν. Τροποποίησιν δὲν πρόκειται νὰ κάμωμεν, διότι πρόκειται περὶ ἀνειλημμένων διεθνῶν ὑποχρεώσεων.

§39Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, θέλω νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ αὐτῆς τῆς συγκεκριμένης Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου.

§40Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ἐρωτήσω, ἐὰν ἔχετε νὰ μᾶς εἴπητε τί τὸ συγκεκριμένον.

§41Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Βεβαίως, ἔχω νὰ ἀναπτύξω ὡρισμένας ἀπόψεις.

§42Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε συνάδελφε, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι πρόκειται περὶ διεθνῶν ὑποχρεώσεων. Θέλετε νὰ σταματήσουν τὰ χρήματα, ποὺ προορίζονται διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν προσφύγων;

§43Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Θὰ ἀναπτύξω ἐπ’ αὐτοῦ τὰς ἀπόψεις μου.

§44Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε Πρόεδρε, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐγένετο δεκτόν, νομίζω, ὅτι ἀνάπτυξις ἀπόψεων, ἐπὶ θεμάτων διεθνῶν ὑποχρεώσεων, μὴ ἐπιδεχομένων τροποποίησιν, δὲν ἐπιτρέπεται. Θὰ μοῦ εἴπητε, κύριε συνάδελφε, νὰ μᾶς δώσουν περισσότερα χρήματα τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη. Σᾶς ἀπαντῶ, ὅτι κάμνομεν ὅ,τι ἠμποροῦμεν, διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν μεγαλυτέραν δυνατὴν ἐνίσχυσιν. Θὰ μᾶς εἴπητε διὰ τὸν τρόπον τῆς διαθέσεως. Εἶναι καὶ αὐτὸς γνωστός.

§45Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Ἡμεῖς, κύριε Πρόεδρε, ἐπιμένομεν νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ παρακαλοῦμεν νὰ κρατηθῇ τὸ νομοσχέδιον.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3562)1956». Κύριοι βουλευταί, ἐλήφθη, κατὰ τὴν προχθεσινὴν συνεδρίασιν, ἀπόφασις, ὅπως γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον καὶ ἀναπτυχθοῦν αἱ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου παρατηρήσεις κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§47Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἐγένετο μία συμφωνία, κατὰ τὴν ὁποίαν, οἱ ὁμιλοῦντες ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐκθέσωμεν καὶ γενικωτέρας ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ θέματος.

§48Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Αὐταὶ αἱ συμφωνίαι, εἶναι ἐντελῶς ἔξω τοῦ Κανονισμοῦ. Ἢ θὰ συζητήσωμεν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἢ θὰ συζητήσωμεν ἐπὶ τῶν ἄρθρων. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν τί θὰ συζητήσωμεν.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχουν ληφθῆ τοιαῦται ἀποφάσεις, ἀπὸ τὴν Βουλήν.

§50Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι εἴκοσι βουλευταὶ εἰς τὴν αἴθουσαν, κύριε Πρόεδρε, ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς ταλαιπωρήσητε, θὰ φύγωμεν. Σᾶς κάμνω τὴν δήλωσιν αὐτήν, ἐὰν κάμετε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς παραχωρήσεις, κύριε Πρόεδρε. Ἐψηφίσθη κατ’ ἀρχὴν ἕνα νομοσχέδιον καὶ μετὰ ἔρχεσθε καὶ ὁμιλεῖτε περὶ συμφωνίας, ὅτι κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ γίνῃ συζήτησις καὶ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Νομίζω, τότε, ὅτι εἴμεθα περιττὴ ἡ Συμπολίτευσις. Πρέπει νὰ κάμωμεν μίαν ἄλλην συμφωνίαν, νὰ μὴ ἐπεκταθοῦν ἐπὶ τοῦ θέματος.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔρχεσθε νὰ ἀποτρέψητε μίαν ἀπόφασιν τοῦ Σώματος, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὸν ταχύτερον τερματισμὸν τῆς συζητήσεως.

§52Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ἡ ἀπόφασις τοῦ Σώματος, ἦτο ἕνας συγκερασμὸς ἀπόψεων. Ἐζήτησαν οἱ ἀξιότιμοι συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ μὴ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον κατ’ ἀρχὴν καὶ συνεφωνήθη καὶ ἔγινε δεκτὸν κατ’ ἀρχήν, ἀλλὰ νὰ ἀναπτυχθοῦν αἱ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἀπόψεις τῶν κυρίων συναδέλφων κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1.

§53Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν ὑπῆρξε παραχώρησις, ὑπῆρξε μία κοινὴ συμφωνία μὲ ἑκατέρωθεν ὑποχωρήσεις, διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ συντομωτέρα διαδικασία τῆς ψηφίσεως. Πέραν αὐτοῦ, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι, διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς προτάσεις ἢ καὶ ἀποφάσεις, ἐπὶ τῶν ἄρθρων, εἶναι ἀνάγκη, τὸ θέμα τὸ γενικώτερον, τὸ ὁποῖον θίγει τὸ παρὸν νομοσχέδιον, νὰ τὸ συζητήσωμεν καὶ μάλιστα ἐξαντλητικῶς. Ἑπομένως, πέραν καὶ ἀσχέτως οἱασδήποτε συμφωνίας, ἡμεῖς ἔχομεν τὴν ἀντίληψιν, ὅτι θὰ πρέπει νὰ γίνῃ γενικωτέρα συζήτησις, διότι τὸ θέμα αὐτὸ τῶν παγωμένων πιστώσεων καὶ τὸ παράλληλον θέμα τῶν ἀναγκαστικῶν διαχειρίσεων, εἶναι ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον ταλαιπωρεῖ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου ὁλόκληρον τὴν τελευταίαν 15ετίαν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐρευνηθῇ ἡ ἔκτασις τοῦ θέματος, ἡ αἰτία τοῦ θέματος καὶ νὰ καθορισθῇ ὁ τρόπος τῆς ἐπιλύσεως τοῦ θέματος, διὰ νὰ ἀπελευθερωθῇ ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία ἀπὸ μίαν ἀνώμαλον κατάστασιν. Τὸ θέμα, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι συνδέεται μὲ ὅ,τι ἀνώμαλον ὑπῆρξε γενικῶς εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τοῦ ἐθνικοῦ βίου, κατὰ τὴν τελευταίαν 15ετίαν. Ὑπῆρξε μία προσπάθεια μονοπωλίων ἐγχωρίων, ἀλλὰ κυρίως καὶ ξένων μονοπωλιακῶν συμφερόντων, τὰ ὁποῖα ἤθελον νὰ κυριαρχήσουν οἰκονομικῶς εἰς τὴν χώραν καὶ συνέπεια αὐτῶν τῶν προσπαθειῶν ἦτο, ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῶν παγωμένων πιστώσεων. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῶν τῶν γενικῶν, νομίζομεν, ὅτι ὑπῆρξαν καὶ ἄλλαι συνθῆκαι, αἱ ὁποῖαι ἐπέδρασαν, ὥστε νὰ ἔχωμεν τὸ φαινόμενον τῶν παγωμένων πιστώσεων. Διότι, εὐθὺς μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ὑπῆρξαν ὡρισμέναι συνθῆκαι, ὡρισμένοι ὅροι, οἱ ὁποῖοι διηυκόλυναν εἰς τὸ νὰ γεννηθῇ καὶ νὰ ἀναπτυχθῇ ἐν συνεχείᾳ αὐτὸ τὸ φαινόμενον. Γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι μεταπελευθερωτικῶς, ὁ παραγωγικὸς μηχανισμὸς τῆς χώρας, ἦτο κατεστραμμένος. Γνωρίζομεν, ἐπίσης, ὅτι πέραν τοῦ παραγωγικοῦ μηχανισμοῦ, ὁ τραπεζικὸς μηχανισμὸς τῆς χώρας ἦτο ἐξηρθρωμένος καὶ δὲν ἦτο εἰς θέσιν νὰ χρηματοδοτήσῃ τὴν ἀνασυγκρότησιν, ἐξαιρέσει τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία, λόγῳ τοῦ προνομίου τοῦ ἐκδοτικοῦ, εἶχε μίαν εὐχέρειαν. Οἱ ὑπόλοιποι τραπεζιτικοὶ μηχανισμοί, λόγῳ τοῦ ἐκμηδενισμοῦ τῶν καταθέσεων, λόγῳ τῆς γενικῆς καταστροφῆς κατὰ τὴν κατοχήν, ἦτο ἀνίκανος νὰ προβῇ εἰς χρηματοδοτήσεις. Ἐξ ἄλλου, ἡ ἐλευθέρα ἀγορά, ὡς μέσον χρηματοδοτήσεως ἦτο σχεδὸν δυσχερὴς ἢ ἀδύνατος, λόγῳ τῶν ὅρων τῶν τοκογλυφικῶν. Ἐπίσης, ἡ αὐτοχρηματοδότησις τῶν παραγωγῶν καὶ ἐπιχειρηματιῶν ἦτο ἀδύνατος, διότι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ὑπέστησαν τεραστίας καταστροφάς. Συνεπῶς, λόγῳ τῶν συνθηκῶν αὐτῶν καὶ κυρίως λόγῳ τῆς ἐπεμβάσεως καὶ τῶν μονοπωλιακῶν ξένων συμφερόντων, τὰ ὁποῖα ἤθελον τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, μόνον πρὸς ὡρισμένην κατεύθυνσιν, μὲ μόνον κριτήριον τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἰδικῶν των συμφερόντων, ἐγεννήθη τὸ φαινόμενον αὐτό. Εἰδικώτερον, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὑπῆρξεν ἡ ἔλλειψις ἑνὸς προγραμματισμοῦ ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἐν συνεχείᾳ χρηματοδοτήσεως τῶν ἐπιχειρήσεων τῆς βιομηχανίας, τῆς γεωργίας, τῆς βιοτεχνίας. Νομίζομεν, ὅτι αὐτὴ ὑπῆρξε μία τῶν κυριωτέρων αἰτίων, διὰ νὰ γεννηθῇ τὸ φαινόμενον τῶν παγωμένων πιστώσεων. Καὶ νομίζομεν, ὅτι ἡ τελεία λύσις τοῦ προβλήματος καὶ ἡ μὴ ἐπανάληψις του πάλιν, θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὸ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον θὰ ὑπάρξῃ εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἕνα ὀρθολογιστικὸν πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐλευθέρα ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας. Ἐφ’ ὅσον ἔλειπε τοῦτο, ἦτο φυσικὸν νὰ γεννηθῇ τὸ πρόβλημα αὐτὸ καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ λυθῇ σήμερον. Ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, νομίζομεν, ὅτι ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη αἰτία, ὅτι κατὰ τὰς χορηγήσεις τῶν χρηματοδοτήσεων αὐτῶν, ἔλλειψεν ὁ συστηματικὸς ἔλεγχος, πῶς ἐδίδοντο καὶ πῶς ἠξιοποιοῦντο. Ὁ ἔλεγχος αὐτὸς δὲν ὑπῆρχε καὶ ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, ἀλλὰ καὶ ἐκ μέρους τοῦ τραπεζιτικοῦ μηχανισμοῦ. Τέλος, ὑπῆρξαν καὶ αἱ ἀλλεπάλληλοι ὑποτιμήσεις καὶ ἰδιαιτέρως αὐτὴ τοῦ 1953, ἡ ὁποία ἔφερε τὴν γνωστὴν ἀνατροπὴν καὶ ἦτο φυσικὸν νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν δυνατότητα ἑκατοντάδων ἐπιχειρήσεων, διὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ εἶχον δημιουργήσει. Ἀλλὰ ἐνῷ τὰ ἀνωτέρω αἴτια, σχεδὸν ἐθίγησαν ἀπὸ ἄλλους ὁμιλητάς, νομίζω, ὅτι δὲν ἐθίγη καὶ μία ἑτέρα βασικὴ αἰτία διὰ τὴν δημιουργίαν τῶν παγωμένων πιστώσεων. Αὐτὴ εἶναι ἡ τάσις ὅλων τῶν Κυβερνήσεων, τῶν μεταπελευθερωτικῶν, νὰ κρατοῦν εἰς χαμηλὸν ἐπίπεδον τὸ λαϊκὸν βιοτικὸν ἐπίπεδον. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχεν ἡ τάσις αὐτή, νὰ πιέζεται τὸ ἐπίπεδον αὐτὸ τοῦ λαοῦ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, εἰσοδηματίαι, ἀγρόται, ἐργάται, ἐπαγγελματίαι καὶ ἄλλα μεσαῖα στρώματα, αὐτομάτως τοῦτο εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχῃ μία στενὴ ἐσωτερικὴ ἀγορά. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχεν αὐτὴ ἡ χαμηλὴ ἐσωτερικὴ ἀγορά, κατὰ φυσικὴν συνέπειαν, δὲν ἦτο δυνατὸν αἱ ἐπιχειρήσεις αὗται, αἱ ὁποῖαι εἶχον δανεισθῆ καὶ εἶχον προχωρήσει εἰς ὡρισμένας ἐπεκτάσεις, νὰ εἶναι εἰς θέσιν πλέον, διὰ τῆς διαθέσεως τῆς παραγωγῆς των εἰς μίαν χαμηλὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ρευστοποιοῦν καὶ νὰ ἐκπληρώνουν τὰς ὑποχρεώσεις των. Διὰ τὰ ἀνωτέρω αἴτια, κυρίως, αἱ εὐθῦναι εἶναι κυβερνητικαί, πολιτικαί, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ θέμα αὐτὸ τῶν εὐθυνῶν, νομίζομεν, ὅτι ὑπάρχει σύγχυσις. Ὑπάρχει μία διαρκὴς προσπάθεια τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς προκατόχου της καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ ἐπὶ παρομοίων θεμάτων, νὰ ἐπιρρίπτεται ὁλόκληρος ἡ εὐθύνη εἰς τὰς Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι διεκυβέρνησαν τὸν τόπον μέχρι τοῦ 1952, διὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ ἐντύπωσις, ἢ διὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ σύγχυσις, ὅτι ἐπειδὴ μέχρι τοῦ 1952 ὑπῆρξαν ὡρισμένα λάθη ἢ ὑπῆρξεν ὡρισμένη κακὴ πολιτική, δι’ ὅ,τι δήποτε, ἐν συνεχείᾳ, ἐπηκολούθησε, δὲν ὑπάρχει εὐθύνη. Κατὰ τὴν ἄποψιν τὴν ἰδικήν μας, βεβαίως, ὑπάρχει εὐθύνη τῶν Κυβερνήσεων, τῶν μέχρι τοῦ 1952, διότι πράγματι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν Κυβερνήσεων αὐτῶν, συνεπεία ἐλλείψεως αὐτοῦ τοῦ ὀρθοῦ οἰκονομικοῦ προγραμματισμοῦ καὶ ἐλέγχου περὶ τὴν διάθεσιν καὶ τὴν ἀξιοποίησιν τῶν πιστώσεων, ἐδημιουργήθη τὸ πρῶτον φαινόμενον τῶν παγωμένων πιστώσεων.

§54Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι τεράστιον τὸ θέμα αὐτό. Ὁμιλεῖτε ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων. Ὁμιλεῖτε διὰ τὴν ἱστορίαν, ἢ διὰ νὰ κατατοπισθῇ ἡ Βουλή;

§55Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐγὼ δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν νὰ διακόψωμεν.

§56Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα θέματα, τὰ ὁποῖα παρουσιάσθησαν μεταπολεμικῶς. Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ καθορίσῃ τὴν περαιτέρω οἰκονομικὴν πορείαν τοῦ τόπου καὶ ὁμιλοῦμεν ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων. Δὲν ἠξεύρω, ἐὰν συμφωνῇ ὁ κ. ὑπουργός. Ἐὰν πρόκειται τὸ νομοσχέδιον νὰ περάσῃ ὡς ἔχει καὶ τίθεται ζήτημα πλειοψηφίας, νὰ μὴ συζητήσωμεν κἄν. Ἐὰν πρόκειται νὰ διαφωτισθῶμεν, νομίζω, ὅτι ματαιοπονοῦμε.

§57Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Νομίζω, ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε, εἶναι ὀρθόν, ἀλλὰ ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι οἱ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν σημασίαν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, οἵαν ἀποδίδετε σεῖς, ὀφείλουν νὰ εἶναι παρόντες. Δηλαδὴ ὑποστηρίζετε, ὅτι θὰ πρέπει οἱ ἀπουσιάζοντες νὰ ρυθμίζουν τὴν συζήτησιν εἰς τὸ Κοινοβούλιον, οἱ παρόντες θὰ τὸ ρυθμίσουν.

§58Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑποτίθεται, ὅτι θὰ ἔχωμεν στοιχειώδη ἀπαρτίαν.

§59Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Τὸ νομοσχέδιον εἶναι σοβαρώτατον καὶ ἐκκρεμεῖ ἀπὸ καιρὸν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ οἱ βουλευταί, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται, ἔχουν ὑποχρέωσιν νὰ παρακολουθήσουν. Διότι, ἂν πάλιν ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις, μεσολαβεῖ ἔλεγχος, τὴν Τετάρτην ἔχομεν τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν τοῦ ἄρθρου 35, τὴν Πέμπτην ὑπάρχει κίνδυνος νὰ διακόψωμεν.

§60Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκφωνήσατε τὰ ὀνόματα τῶν ὁμιλητῶν καὶ θὰ ἴδητε, ὅτι εἶναι ἀπόντες.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐὰν λείπουν, δὲν πταίομεν ἡμεῖς. Ἂς προχωρήσωμεν καὶ βλέπομεν τί θὰ γίνῃ.

§62Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔλεγα διὰ τὸ θέμα τῶν εὐθυνῶν, ὅτι ὑπάρχει μία εὐθύνη τῶν Κυβερνήσεων μέχρι τοῦ 1952. Αἱ εὐθῦναι τῶν Κυβερνήσεων μέχρι τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξηγηθοῦν, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξηγηθοῦν πλήρως. Ὑπάρχει μία περίοδος πολὺ κοντὰ εἰς τὴν περίοδον τῆς γενικῆς ἀνωμαλίας καὶ τῆς οἰκονομικῆς καὶ τῆς πολιτικῆς, ὑπάρχει τὸ θέμα, ὅτι ἡ χώρα μόλις εἶχεν ἐξέλθει ἀπὸ τὴν καταστροφὴν τοῦ πολέμου καὶ ὑπάρχει τὸ θέμα, ὅτι αἱ Κυβερνήσεις, αἱ μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, δὲν διέθετον καὶ ἀνάλογον πεῖραν διὰ νὰ προχωρήσουν, ἐπὶ τῇ βάσει προγράμματος, εἰς μίαν ἀνασυγκρότησιν. Αὐτὸ εἶναι μία ἐξήγησις, διὰ τὰς εὐθύνας τῶν Κυβερνήσεων ἐκείνων, ἀλλὰ μετέπειτα δὲν εἶναι δυνατὸν αἱ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἠκολούθησαν, νὰ ἰσχυρίζωνται ὅτι παρέλαβον μίαν κακὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἀφεώρα τὸ θέμα τῶν παγωμένων πιστώσεων καὶ ἑπομένως δὲν ἔχουν εὐθύνας. Τὸ ἐρώτημα εἶναι, τί ἔκαμαν αἱ μετέπειτα Κυβερνήσεις, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ θέμα, διὰ νὰ λύσουν τὸ θέμα καὶ περαιτέρω τί ἔκαμαν, ὥστε τὸ φαινόμενον αὐτὸ νὰ μὴ ἐπαυξάνεται καὶ νὰ μὴ διογκοῦται, ἐνῷ εἶναι βέβαιον, ὅτι οὔτε ἔλυσαν τὸ πρόβλημα, ἀλλ’ ἀντιθέτως τὸ ἄφησαν ἐκκρεμὲς καὶ συνεπείᾳ αὐτοῦ, τὸ πρόβλημα διωγκώθη καὶ ἐπηρέασεν ὁλόκληρον τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τοῦ τόπου. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ λόγος περὶ εὐθυνῶν, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ παραλείψω νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν οὐσίαν ἢ εἰς τὴν βαρυτάτην των εὐθύνην, τὴν ὁποίαν εἶχον ξένοι ἀντιπρόσωποι μὲ δικαίωμα ἀρνησικυρίας εἰς τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐκεῖθεν, διὰ τοῦ δικαιώματος τοῦ βέτο, καθώριζον, κατὰ τρόπον κυριαρχικόν, τὸν τρόπον διαθέσεως ἢ μὴ τῶν χορηγιῶν αὐτῶν. Περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἐνθυμοῦμαι, ὅτι εἰς μίαν ἄλλην συζήτησιν, ὁ κ. Στεφανόπουλος διετύπωσε τὴν ἄποψιν, ὅτι θὰ ἔπρεπε κάποτε, ὁλόκληρον τὸ θέμα αὐτό, νὰ ἀχθῇ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, νὰ συζητηθῇ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, καθ’ ἣν ἐγεννήθη, μέχρι σήμερον, διὰ νὰ διαφανοῦν αἱ εὐθῦναι, διὰ νὰ καταμερισθοῦν αἱ εὐθῦναι, ἀλλὰ ἐπροχώρησα καὶ εἶπα, ὅτι ὑπῆρξε ἐκπρόσωπος ξένης δυνάμεως, καὶ συγκεκριμένως ὁ ἀμερικανὸς ἀντιπρόσωπος εἰς τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπήν...

§63Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὴν Κ.Ε.Δ.

§64Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Μάλιστα, ...ὁ ὁποῖος ἔφυγεν ἐξ Ἑλλάδος σχεδὸν δέσμιος, ὡς εἶπεν ὁ κ. Στεφανόπουλος. Θέλω δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ ὑπογραμμίσω ἰδιαιτέρως τὰς εὐθύνας, τὰς ὁποίας εἶχον οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Δυνάμεως αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὰ ἔτη αὐτά, ἐκυριάρχησαν, κατηύθυναν καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτόν, τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς χώρας.

§65Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, διὰ νὰ μὴ δημιουργῶμεν πεπλανημένας ἐντυπώσεις, νομίζω, ὅτι κάμνετε μίαν σύγχυσιν, μεταξὺ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τῆς Κ.Ε.Δ. Τὰ δάνεια, περὶ τῶν ὁποίων ὡμιλήσατε δὲν ἐδόθησαν ὑπὸ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν Κ.Ε.Δ., ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἐκ τῶν ἑξῆς προσώπων: 1) Ἑνὸς ἐκπροσώπου τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ὁριζομένου διὰ κοινῆς ἀποφάσεως τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Συντονισμοῦ. 2) Ἑνὸς ἐκπροσώπου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ὁριζομένου ὑπὸ τοῦ Διοικητοῦ αὐτῆς. 3) Ἑνὸς ἐκπροσώπου τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, ὁριζομένου ὑπὸ τοῦ Ἀρχηγοῦ αὐτῆς. 4) Ἑνὸς ἐκπροσώπου τῶν συμμετεχουσῶν Τραπεζῶν, ἐκλεγομένου παρ’ αὐτῶν. 5) Ἑνὸς Γραμματέως. Οἱ ἀποτελέσαντες ἑκάστοτε τὸ Συμβούλιον τῆς Κ.Ε.Δ., εἶναι οἱ κάτωθι: 1) Γεώργιος Ματζαβῖνος: Πρόεδρος ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι καταργήσεως τῆς Κ.Ε.Δ. 2) Γεώργιος Σωφρονόπουλος: Ἐκπρόσωπος τοῦ Δημοσίου ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι καταργήσεως τῆς Κ.Ε.Δ., μὲ τοὺς ἑξῆς ἀναπληρωτάς: α) Ν. Σκαπέσος: Ἀναπληρωματικὸν μέλος μέχρι Σεπτεμβρίου 1950. β) Α. Πολίτης: Ἀναπληρωματικὸν μέλος ἀπὸ Σεπτεμβρίου 1950 μέχρις Ἀπριλίου 1951. γ) Ι. Τσαμπιρᾶς: Ἀναπληρωματικὸν μέλος ἀπὸ Ἀπριλίου 1951 μέχρι καταργήσεως Κ.Ε.Δ. 3) Σ. Τ. Θεοφανίδης: Ἐκπρόσωπος τῶν Τραπεζῶν μέχρις Ἀπριλίου 1951. Ι. Ἀναστασόπουλος: Ἐκπρόσωπος τῶν Τραπεζῶν ἀπὸ Ἰουλίου 1951 μέχρις Ἰουλίου 1953. Η. Μιχαηλίδης: Ἐκπρόσωπος τῶν Τραπεζῶν ἀπὸ Ἰουλίου 1953 μέχρι καταργήσεως Κ.Ε.Δ. 4) MARSHALL EXNICIOS: Ἐκπρόσωπος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς μέχρι Σεπτεμβρίου 1949, ὁπότε καὶ ἀντικατεστάθη ὑπὸ τοῦ K. M. GRAWFORD, μὲ ἀναπληρωματικὰ μέλη: α) R. STICKNEY: Ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου 1950 μέχρις Ἀπριλίου 1951. β) G. TRETT: Ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου 1951 μέχρις Ἰουλίου 1951, ὁπότε γίνεται κύριον μέλος ἀντὶ τοῦ Κ. Μ. CRAWFORD. γ) D. EVERSOLE: Κύριον μέλος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, ἀπὸ Μαΐου 1954 μέχρις Αὐγούστου 1954, μὲ ἀναπληρωματικὸν μέλος τὸν R. M. PAIGE. δ) Γραμματεύς: Ἀρ. Στυμφαλιάδης μέχρι Δεκεμβρίου 1950, ἀντικατασταθεὶς ὑπὸ Κ. Μελαχροινοῦ, ὅστις ἐχρημάτισε Γραμματεὺς ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου 1950 μέχρι καταργήσεως Κ.Ε.Δ.

§66Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἶναι βέβαιον, ὅτι εἰς τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπὴν μετεῖχον οἱ ξένοι ἀντιπρόσωποι καὶ συγκεκριμένως ἕνας Ἄγγλος καὶ ἕνας Ἀμερικανός. Εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι εἶχον τὸ δικαίωμα τοῦ βέτο. Αὐτά, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὑπάρχει θέμα δεύτερον, τῆς Κ.Ε.Δ., ἡ ὁποία ἐχορήγησε περὶ τὰ 70 ἑκατομμύρια. Δηλαδὴ εἶναι, ἐπίσης, βέβαιον, ὅτι ὁ μηχανισμὸς αὐτὸς τῆς Κ.Ε.Δ., ἀποφασιστικῶς κατηυθύνετο κατὰ τὰς ἀπόψεις τῶν ξένων, οἱ ὁποῖοι, τρόπον τινά, ἦσαν καὶ οἱ χορηγοὶ τῶν κεφαλαίων αὐτῶν. Καὶ ἐὰν θέλετε νὰ ἐπεκτείνω τὴν σκέψιν μου, καὶ σήμερον ἀκόμη, ἐπὶ ΟΧΟΑ, δὲν δύναται νὰ πιστεύσῃ κανείς, ὅτι καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι ἕνας ὀργανισμὸς ποὺ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι διαχειρίζεται κεφάλαια τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ ἑπομένως ὑφίσταται μίαν ἀποφασιστικὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἀμερικανικοῦ μονοπωλιακοῦ κεφαλαίου.

§67Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἀναγνώσω καὶ νὰ ἀναγραφοῦν εἰς τὰ πρακτικὰ τὰ ὀνόματα τῶν μελῶν, τὰ ὁποῖα ἀπετέλουν τὸ Συμβούλιον τῆς Κ.Ε.Δ. «...... (ἀναγινώσκει) ......». Πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ὁ ΟΧΟΑ δὲν ἐχορήγησε τὰ δάνεια αὐτά.

§68Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Τὸ εἶπον αὐτό. Ἡ Κ.Ε.Δ. ἐχορήγησε περὶ τὰ 70 ἑκατομμύρια δάνεια καὶ ὁ ΟΧΟΑ διαχειρίζεται τὰ δάνεια τῆς Κ.Ε.Δ., ἀλλά, λόγῳ τῆς φύσεως τῶν κεφαλαίων, ὑφίσταται τὴν ἐπίδρασιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐχορήγησαν τὰ κεφάλαια αὐτά. Πέραν τῶν κυβερνητικῶν εὐθυνῶν, ὑπάρχουν εὐθῦναι καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἰδιωτικῶν Τραπεζῶν. Διότι, ὅταν αἱ Τράπεζαι ἐχορήγουν τὰ δάνεια καὶ ἤσκουν τὸν προσήκοντα ἔλεγχον μὲ ἀντικειμενικὰ τραπεζιτικὰ κριτήρια, ἦτο δυνατὸν τὸ πρόβλημα τῶν παγωμένων πιστώσεων νὰ μὴ ἐλάμβανε τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν ἔλαβε. Πέραν, ὅμως, τῶν εὐθυνῶν τῶν Τραπεζῶν, πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν εὐθῦναι καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς δανειολήπτας, διότι καὶ αὐτοὶ ἔλαβον τὰ δάνεια δι’ ὡρισμένον σκοπὸν καὶ ὅμως δὲν ἐχρησιμοποίησαν τὰ δάνεια διὰ τὸν σκοπὸν ποὺ τὰ ἔλαβον. Ἔχει καταγγελθῆ, ὅτι πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον δάνεια ἀπὸ τὴν Κ.Ε.Δ. καὶ τοὺς ἄλλους ὀργανισμούς, ἀντὶ νὰ διαθέσουν ταῦτα εἰς παγίας ἐγκαταστάσεις ἢ ὡς κεφάλαια κινήσεως τῶν ἐπιχειρήσεων, τὰ διέθεσαν διὰ τὴν ἀνέγερσιν πολυκατοικιῶν καὶ εἴς τινας περιπτώσεις τὰ ἐφυγάδευσαν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, διὰ νὰ τὰ ἔχουν εἰς καταθέσεις Τραπεζῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἢ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, διὰ τῶν ἀνωνύμων μετοχῶν, τὰ διωχέτευσαν εἰς ἕνα πλῆθος ἐπιχειρήσεων καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις νὰ τὰ ἔχουν δανείσει διὰ λογαριασμὸν ὡρισμένων ἐπαγγελματικῶν μονάδων μὲ τοκογλυφικὰ ὠφελήματα. Ὑπάρχουν καὶ αὐταὶ αἱ εὐθῦναι, ἀλλὰ ἀποφασιστικὴ εὐθύνη εἶναι τῶν Κυβερνήσεων, αἱ ὁποῖαι ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχον ἀντιμετωπίσει τὰς περιπτώσεις αὐτάς, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ θέμα. Ἕνα, ὅμως, εἶναι, κύριοι, τὸ θέμα, ὅτι εἰς τὰς παγωμένας πιστώσεις καὶ τὰς ἀναγκαστικὰς διαχειρίσεις ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχῃ σκότος. Δὲν ὑπῆρξε βουλευτικὴ περίοδος, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ μὴ συνεζητήθη τὸ θέμα τοῦτο, ἀλλὰ εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις τὰ ἀκριβῆ στοιχεῖα τοῦ προβλήματος δὲν τὰ ἔχομεν καὶ ἑπομένως συζητοῦμεν εἰς τὸ σκότος καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν ἐφ’ ὅσον συζητοῦμεν χωρὶς νὰ ἔχωμεν τὰ δεδομένα τοῦ προβλήματος, νὰ διατυπώνωμεν ἀπόψεις καὶ περὶ τῆς ἐπιλύσεως καὶ περὶ τῶν αἰτίων, τὰ ὁποῖα προεκάλεσαν τὸ θέμα. Εἶναι περίεργον, κύριοι, ὅτι ὁ σημερινὸς ὑπουργός, ἐνῷ ἐζητήθη ἐπὶ τοῦ θέματος κατ’ ἐπανάληψιν, νὰ καταθέσῃ τὰ στοιχεῖα, διότι πρὶν καταθέσῃ τὸ νομοσχέδιον, δύο φορὰς εἶχεν ὑποσχεθῆ εἰς τὴν Βουλὴν κατηγορηματικῶς, ὅτι θὰ καταθέσῃ, πρὸ πάσης συζητήσεως, ὅλα τὰ στοιχεῖα, διὰ νὰ λάβῃ ἡ Βουλὴ γνῶσιν, ὅμως δὲν τὰ κατέθεσεν ἀκόμη. Βεβαίως, ὁ κ. ὑπουργός, κατέθεσεν ὡρισμένους ἀριθμοὺς δανείων, καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Κ.Ε.Δ. καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἰδιωτικῶν Τραπεζῶν, ἀλλὰ εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις δὲν γνωρίζομεν ποῖαι βιομηχανίαι καὶ πόσοι κλάδοι ἐπιχειρήσεων ἔλαβον συγκεκριμένως τὰ δάνεια αὐτά. Διότι εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρισθῇ τίς, ὅτι ἀπὸ τὰ 70 ἑκατ. δολλάρια τῆς Κ.Ε.Δ., τὰ 55 ἑκατομμύρια νὰ ἐδόθησαν εἰς 10–15 ἐπιχειρηματικὰς μονάδας καὶ τὰ ὑπόλοιπα νὰ ἐδόθησαν εἰς χιλιάδα ἄλλων μικρῶν ἐπιχειρήσεων. Δηλαδή, τὸ 80 ἢ 90% νὰ ἔλαβον αἱ μεγάλαι ἐπιχειρήσεις καὶ τὸ 10% αἱ χιλιάδες τῶν μικρῶν ἐπιχειρήσεων. Διὰ νὰ ὑπάρχῃ μία σαφὴς κατάστασις καὶ νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ συζήτησις τοῦ θέματος, θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀνάλυσις: Τόσαι ἐπιχειρήσεις ἔλαβεν ἑκάστη τόσα, σύνολον τόσον, καὶ ὅπου ἡ Βουλὴ ἔβλεπεν, ὅτι εἰς μίαν ἐπιχείρησιν ὑπάρχει ὑπερβολικὴ χορήγησις, θὰ εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσῃ καὶ ποία εἶναι αὐτή. Εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὰ 70 ἑκατ., τὰ 30 νὰ τὰ ἔλαβε μία ἐπιχειρηματικὴ μονάς, καὶ ἐὰν μᾶς ἔλεγεν ὁ κ. ὑπουργὸς ποία εἶναι αὐτή, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συμφωνήσω ἐνδεχομένως μαζί του. Ὑπάρχει, ὅμως, σύγχυσις, διότι δὲν ὑπάρχουν ὁλοκληρωμένα στοιχεῖα. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνα κενόν, εἰς τρόπον, ὥστε τὴν λύσιν, τὴν ὁποίαν εἰσηγεῖται ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ μὴ γνωρίζωμεν εἰς ποῖα δεδομένα στηρίζεται. Εἶναι ἐνδεχόμενον, ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ μὴ ἔχῃ προσαρμόσει τὴν λύσιν εἰς τὰ πραγματικὰ δεδομένα, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ δὲν τὰ γνωρίζει, δικαιοῦμαι νὰ ἰσχυρισθῶ, ὅτι ὁ κ. ὑπουργός, βάσει τῶν δεδομένων ποὺ ἔχει, ἠθέλησε νὰ εὐνοήσῃ ὡρισμένους καὶ νὰ ἀδικήσῃ ἄλλους καὶ νὰ μὴ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι ἡ διατύπωσις τῆς γνώμης μου ταύτης, γίνεται ἐκ λόγων ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ ἰσχυρισθῇ, ἐὰν εἶχε καταθέσει τὰ πλήρη στοιχεῖα, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ κανεὶς νὰ διατυπώσῃ αὐτοὺς τοὺς ἰσχυρισμούς. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, θὰ φθάσω εἰς αὐτὸ τοῦτο τὸ νομοσχέδιον, θὰ μνημονεύσω καὶ ὡρισμένας συγκεκριμένας διατάξεις, αἱ ὁποῖαι δίδουν ἀμέσως αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὅτι πρόκειται περὶ λύσεων, αἱ ὁποῖαι κατατείνουν εἰς τὸ νὰ ἐξυπηρετήσουν ἐνδεχομένως ὡρισμένας ἐπιχειρήσεις καὶ ἄλλας τὰς ἀποκλείουν ἀπὸ ὡρισμένα εὐεργετήματα. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, περὶ τοῦ σκότους ποὺ ἐπικρατεῖ πέριξ τῶν παγωμένων πιστώσεων, ὁ κ. ὑπουργὸς ἰσχυρίσθη, κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν, ὅτι ἡ ὑπηρεσία δὲν εἶναι εἰς θέσιν, ὅτι ὁ ἴδιος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ὁλοκληρωμένα τὰ στοιχεῖα, διὰ νὰ τὰ δώσῃ εἰς τὴν Βουλήν. Τὸ πρόβλημα αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ἀπασχολεῖ ἀπὸ 10ετίας καὶ πλέον τὴν Βουλὴν καὶ ὑπάρχουν δημόσιαι ὑπηρεσίαι, ὑπάρχουν τραπεζιτικοὶ ὀργανισμοί, μὲ πολυτελεστάτας ὑπηρεσίας, αἱ ὁποῖαι διατυπώνουν τὸν ἰσχυρισμόν, ὅτι δὲν ἔχουν συγκεντρώσει τὰ στοιχεῖα. Πῶς εἶναι δυνατὸν αἱ ἁρμόδιαι δημόσιαι ὑπηρεσίαι καὶ οἱ τραπεζιτικοὶ ὀργανισμοὶ νὰ μὴ ἔχουν συγκεντρώσει τὰ στοιχεῖα αὐτά; Ἐγὼ προσωπικῶς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ πιστεύσω καὶ κατ’ ἀνάγκην ἀγόμεθα εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὑπάρχουν τὰ στοιχεῖα καὶ δύνανται αἱ Τράπεζαι καὶ αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι νὰ τὰ δώσουν. Διότι, ἐὰν συμβαίνῃ τὸ ἀντίθετον, πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι αἱ Τραπεζιτικαὶ ὑπηρεσίαι καὶ αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι, αἱ ἁρμόδιαι ἐπὶ τοῦ θέματος, ἔχουν χρεωκοπήσει καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ παράσχουν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα. Τὸ νομοθέτημα, κύριοι συνάδελφοι, συζητεῖται ὑπὸ τὸ καθεστὼς αὐτῆς τῆς συγχύσεως καὶ αὐτοῦ τοῦ σκότους. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν ἀναφέρεται, ὅτι ἀφορᾷ παγωμένας πιστώσεις καὶ ἐπιχειρήσεις ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, καθώς, ἐπίσης, ἐπιχειρήσεις ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχει ἐφαρμογὴν ὁ νόμος 3562. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν γνωρίζομεν, ἐν πρώτοις, πόσαι ἀπὸ τὰς παγωμένας ἐπιχειρήσεις ἔχουν τεθῆ ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, διὰ νὰ γνωρίζωμεν, ἑπομένως, καὶ ἐπὶ πόσων παγωμένων ἐπιχειρήσεων θὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν ὁ νόμος αὐτός. Εἰς περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ νόμος ἀφορᾷ ἐλαχίστας μόνον ἐπιχειρήσεις, τότε δὲν λύεται τὸ θέμα τῶν παγωμένων πιστώσεων. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν, πόσαι εἶναι αἱ ἐπιχειρήσεις ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν ἢ ὑπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ νόμου 3562 καὶ ἐπὶ ποίων ἐπιχειρήσεων θὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος αὐτός. Δὲν ὑπάρχουν στοιχεῖα ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἐζήτησα τὰ στοιχεῖα αὐτά, κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ εὐθὺς ὡς ἤρχισεν ἡ συζήτησις τοῦ παρόντος νομοθετήματος, ἀλλὰ δὲν εἴχομεν πάλιν τὰ στοιχεῖα. Ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν διατυπώνεται ὁ ἰσχυρισμός, ὁ ὁποῖος ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ὀρθός, ὅτι ὁ νόμος 3562, παρ’ ὅλον ὅτι ἦτο ἄρτιος ἐπιστημονικῶς, ἀπέτυχεν. Ὁ κ. ὑπουργός, δὲν ἐξήγησε, κατὰ τρόπον θετικὸν καὶ πλήρη, διατὶ ἀπέτυχεν ὁ νόμος 3562. Ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ ἕνα νομικὸν καθεστὼς μὲ τὸν νόμον 3562 καὶ ἔρχεται ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν νόμον ἢ νὰ τὸν τροποποιήσῃ, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκθέσῃ πλήρως τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους ἀπέτυχεν ὁ νόμος.

§69Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ὁ νόμος 3562, παραμένει καὶ κατὰ συνέπειαν δύνανται νὰ κάμνουν χρῆσιν αἱ ἐπιχειρήσεις ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι νομίζουν ὅτι ἠμποροῦν νὰ ἐπωφεληθοῦν τοῦ νόμου 3562.

§70Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. ὑπουργοῦ, γίνεται ἀκόμη σοβαρώτερος, ὅταν ἀπὸ τὸν νόμον 3562 παίρνετε τὴν ἐξαίρεσιν τοῦ ἄρθρου 24, ὅπου καθιεροῦται κατ’ ἐξαίρεσιν τὸ καθεστὼς τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ ἐκείνην τὴν ἐξαίρεσιν τὴν κάμνετε κανόνα πλέον, διὰ τοῦ παρόντος νομοθετήματος. Καὶ ἐρωτᾶται ὁ κ. ὑπουργός, ποῖαι καὶ πόσαι ἐπιχειρήσεις ἐπωφελήθησαν τοῦ συμβιβασμοῦ, ὁ ὁποῖος καθιεροῦται διὰ τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ νόμου 3562, ἐὰν ὑπάρχῃ προθυμία τῶν ἐπιχειρήσεων, ἐὰν ὑπάρχῃ εὐχέρεια καὶ δυνατότης ἐφαρμογῆς τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ ἐὰν ὁ συμβιβασμὸς εἶναι μία μέθοδος, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ βοηθήσῃ τὴν ρευστοποίησιν τῶν παγωμένων ἐπιχειρήσεων; Ἔχετε, κύριε ὑπουργέ, στατιστικὰ δεδομένα, διὰ τῶν ὁποίων ν’ ἀποδεικνύετε, ὅτι ὁ συμβιβασμὸς εἶναι μία λύσις, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ λύσῃ τὸ θέμα; Ἐὰν δὲν ἔχετε στοιχεῖα, ἢ ἔχετε δυσμενῆ στοιχεῖα, ὅτι δηλαδὴ καμμία ἐπιχείρησις, ἢ ἐλάχιστος ἀριθμὸς ἐπωφελήθη τῆς ἐξαιρετικῆς περιπτώσεως τοῦ προηγουμένου καθεστῶτος τοῦ συμβιβασμοῦ, τότε πῶς προχωρεῖτε καὶ δημιουργεῖτε ὡς κανόνα τὸν συμβιβασμόν, διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος;

§71Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Προτιμῶ νὰ μὴ διακόπτω τοὺς ἀγορητάς, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ τελειώσωμεν τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Πράγματι πιστεύω, ὅτι ἐὰν ἐφαρμοσθῇ ὁ συμβιβασμὸς ὑπὸ τὴν μορφήν, τὴν ὁποίαν διαγράφει ὁ νόμος, θὰ προσφέρωμεν λύσιν εἰς τὸ πρόβλημα. Τώρα, ἐὰν ὁ ἰσχυρισμός μου καὶ ἡ πίστις μου αὐτὴ θὰ δικαιολογηθῇ ἀπὸ τὰ πράγματα, θὰ τὸ ἴδωμεν μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου.

§72Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Νομίζω, κύριε ὑπουργέ, ὅτι ἐνδιαφέρον θὰ εἶχεν, ἐὰν ἐλέγατε, ὅτι προβλέπετε ἕνας τόσος ἀριθμὸς ἐπιχειρήσεων αὐτοῦ τοῦ εἴδους, πρόκειται νὰ ἐπωφεληθῇ, ἢ πρόκειται νὰ τοῦ δοθῇ ἡ εὐχέρεια νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν συμβιβασμόν. Αὐτὸ θὰ εἶχε πράγματι ἐνδιαφέρον καὶ θὰ ἦτο ἕνα πειστικὸν ἐπιχείρημα, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ καμμία ἀντίρρησις, τοὐλάχιστον ὅσον ἀφορᾷ τὴν καθιέρωσιν τῆς ἀρχῆς τοῦ συμβιβασμοῦ. Τί ὑπολογίζετε, κύριε ὑπουργέ; Πόσαι ἐπιχειρήσεις πρόκειται νὰ ἐπωφεληθοῦν ἐκ τοῦ συμβιβασμοῦ, ποῖοι τομεῖς καὶ κλάδοι τῶν παγωμένων ἐπιχειρήσεων καὶ τῶν ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, θὰ ἐπωφεληθοῦν τοῦ συμβιβασμοῦ;

§73Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, νὰ μὴ ζητῆτε ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν νὰ σᾶς διακόπτῃ διὰ νὰ προχωρήσωμεν. Ἔδωκα ἀπάντησιν εἰς προηγούμενον ὁμιλητὴν καὶ ὅμως ἐπανέρχεσθε ἐπὶ θέματος, τὸ ὁποῖον ἀνεπτύχθη καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐδόθη ἀπάντησις.

§74Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἡ Ἐπιτροπὴ θὰ μᾶς εἴπῃ τελικῶς πόσαι ἐπιχειρήσεις θὰ ἐπωφεληθοῦν τοῦ συμβιβασμοῦ, αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησίς σας. Ἡμεῖς ὅμως, κρίνοντες τὸ νομοθέτημα, θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζωμεν τὴν πιθανὴν ἔστω ἔκτασιν τῆς ἐφαρμογῆς καὶ δι’ αὐτὴν θὰ ἦτο ἀπαραίτητον νὰ παρέχωνται τὰ αἰτηθέντα στοιχεῖα διὰ τὰς παγωμένας καὶ ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν ἐπιχειρήσεις. Διότι τότε πάλιν πῶς διατυπώνετε τοὺς ἰσχυρισμούς σας, ὅτι θὰ λύσετε τὸ θέμα τῶν παγωμένων πιστώσεων καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, ἀφοῦ δὲν ξεύρετε εἰς ποίαν ἔκτασιν ὁ νόμος θὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν καὶ ἐπὶ ποίων ἐπιχειρήσεων; Αὐτὸ τὸ «περίπου» ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζετε—ἄλλο ἂν θὰ ὑπάρξῃ μία ἐλαχίστη διαφορά. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ δὲν ἐδώσατε ἀπάντησιν, ἐάν, ὅταν ὁμιλῆτε περὶ ἐπιχειρήσεων ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν, ὅτι εἰς τὸ πλαίσιον τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν ὑπάρχει καὶ ἓν σοβαρὸν ποσοστὸν παγωμένων ἐπιχειρήσεων. Νομίζω, ὅτι αὐτὸ ἐνδιαφέρει τὴν Βουλὴν καὶ τὴν κοινὴν γνώμην: Πρόκειται ὁ νόμος αὐτὸς νὰ θίξῃ τὸ καθεστὼς τῶν παγωμένων ἐπιχειρήσεων καὶ εἰς ποίαν ἔκτασιν; Διότι ἠμπορῶ νὰ ἰσχυρισθῶ ἐγώ, ὅτι δὲν πρόκειται κατ’ οὐδένα τρόπον νὰ θίξῃ τὸ καθεστὼς αὐτό, ἀλλ’ ὁ νόμος θὰ ἐπιλέξῃ ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν παγωμένων ἐπιχειρήσεων ὡρισμένας, τὰς ὁποίας θέλει ἡ Κυβέρνησις ἢ ὁ νομοθέτης νὰ ὑπαγάγῃ ὑπὸ τὸ εὐεργετικὸν αὐτὸ καθεστώς, καὶ νὰ ἀφήσῃ τὰς ὑπολοίπους 400 ἢ 500 ἐπιχειρηματικὰς βιομηχανικὰς μονάδας, αἱ ὁποῖαι νὰ εἶναι ἕρμαιον τίνος; Ἐνδεχομένως ἑνὸς πλειστηριασμοῦ. Καὶ διὰ τῆς μεθόδου τοῦ πλειστηριασμοῦ νὰ περιέλθουν εἰς χεῖρας εἴτε τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, εἴτε τοῦ Ο.Χ.Ο.Α., εἴτε ξένων ἐπιχειρηματικῶν ὁμίλων. Ἐντὸς τῶν ἡμερῶν πρόκειται νὰ κυρωθοῦν αἱ περίφημοι συμφωνίαι τῆς Βόννης καὶ νὰ γίνῃ μία ἐξόρμησις εἰς τὴν χώραν μας τοῦ γερμανικοῦ κεφαλαίου. Ὅταν τότε 400 ἐπιχειρήσεις θὰ ἔχουν ἐκτεθῆ εἰς πλειστηριασμόν, θὰ εἶναι δυνατὸν τὰ ξένα μονοπωλιακὰ κεφάλαια, εἴτε τὰ ἐγχώρια, τὰ ὁποῖα περισώζονται διὰ τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ, νὰ ἀποκτήσουν ἀντὶ πινακίου φακῆς τὸ σύνολον τῶν ἐπιχειρήσεων ἢ νὰ ἐξοντώσουν ὅσας δὲν τοὺς χρειάζονται διὰ περαιτέρω ἐκμεταλλευτικοὺς σκοπούς. Ἐφόσον δὲν ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἔχει δικαίωμα οἱοσδήποτε ἐξ ἡμῶν νὰ κάμῃ οἱασδήποτε ὑποθέσεις θέλει. Διατὶ νὰ μὴ δοθοῦν τὰ στοιχεῖα αὐτά, ὥστε νὰ ἀποκλεισθοῦν ἐκ τῶν προτέρων πονηροὶ ὑπολογισμοί; Ἀλλά, κ. συνάδελφοι, ὅτι παραπαίει ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς τὸ νομοθέτημα νομίζω, ἐξάγεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐξ ὑπαρχῆς καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐρεύνης ἐξαίρεσιν ἑνὸς ὁλοκλήρου κύκλου ἐπιχειρηματικοῦ, δηλαδὴ τῶν ἐμπορικῶν καὶ γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων. Δὲν εἶναι ἡ στιγμὴ δὰ νὰ διατυπώσωμεν τὰς ἀπόψεις μας, ἐὰν θὰ ἔπρεπε αἱ ἐμπορικαὶ ἐπιχειρήσεις νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸν συμβιβασμὸν τοῦ παρόντος νόμου. Ἐκεῖνο ποὺ διατυπώνομεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι τοῦτο: Ποῖοι οἱ λόγοι ποὺ ἐξαιροῦν ἐξ ὑπαρχῆς, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐρεύνης, τὰς ἐμπορικὰς ἐπιχειρήσεις; Λέγει ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δὲν εἶναι παραγωγικαὶ μονάδες. Αὐτὸ εἶναι μία ἔννοια σχετική, τοὐλάχιστον ὑπὸ τὸ κρατοῦν οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν καθεστώς. Εἶναι βέβαιον, ὅτι αἱ ἐμπορικαὶ ἐπιχειρήσεις εἰς τὸ σημερινὸν οἰκονομικὸν καθεστὼς ἀποτελοῦν ἕνα κρίκον τῆς παραγωγῆς. Ἀλλὰ καί, εἰδικώτερον, εἶναι βέβαιον, ὅτι αἱ ἐμπορικαὶ ἐπιχειρήσεις ἢ τοὐλάχιστον ἕνα πλῆθος ἐξ αὐτῶν βοηθοῦν εἰς τὴν ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος τῆς ὑποαπασχολήσεως, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ ὀξύτερα ἑλληνικὰ προβλήματα. Τί θὰ γίνῃ ὁ κόσμος αὐτός; Διατὶ αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία, ἡ περιφρόνησις, ἡ σκληρὰ ἀντιμετώπισις τοῦ συνόλου τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν; Διατὶ ἡ παράλληλος καὶ ἀνάλογος μεταχείρισις τῶν γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων; Διατὶ δὲν ὑπῆρχεν ἕνα κριτήριον, ὅταν πρόκειται περὶ ἐμπορικῶν ἢ γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι χρήσιμοι καὶ ἐκπληρώνουν ἔν τινι μέτρῳ τὰς ὑποχρεώσεις των, τότε θὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸν συμβιβασμὸν ἤ, ἂν ἀπασχολοῦν ἀπὸ τοῦ ἀριθμοῦ Α μέχρι τοῦ τάδε ἐργατοϋπαλλήλους, πάλιν θὰ βοηθηθοῦν ἀπὸ τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Δηλαδὴ κριτήρια, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν προσωπικὸν χαρακτῆρα ἢ χαρακτῆρα ἐννοίας τοῦ Α ἢ Β κλάδου ἐπιχειρήσεων, ἀλλὰ στηρίζονται ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας.

§75Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, ὀφείλω μίαν ἀπάντησιν, διότι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς κανένα, ὁσονδήποτε κακόπιστον σχολιαστὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ, νὰ εἴπῃ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρόκειται νὰ ἐφαρμόσῃ κατὰ τρόπον ὑποκειμενικὸν τὸν νόμον καί, κατὰ συνέπειαν, νὰ εὐνοήσῃ ἄτομα καὶ ἐπιχειρηματικὰς μονάδας συμπαθεῖς πρὸς αὐτήν. Ἀφοῦ ὁ νόμος αὐτὸς κατὰ τρόπον ἔκδηλον καὶ κραυγαλέον ἔχει ἀντικειμενικὰ κριτήρια ἀπόλυτα καὶ ρυθμίζει τὰς ὀφειλὰς λαμβάνων ὡς ἀφετηρίαν χρόνον ἀνύποπτον καὶ παρὰ ταῦτα ὁμιλεῖτε μὲ αἰχμάς, σκεφθῆτε ὁποίαν κατηγορίαν θὰ διετυπώνατε κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ἐὰν εἶχεν ὡς διάταξιν αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγετε σεῖς, δηλαδὴ ὑποκειμενικῶς νὰ κρίνῃ ποῖαι ἐπιχειρηματικαὶ μονάδες εἶναι χρήσιμοι. Κύριε συνάδελφε, ἐνδεχομένως θὰ γίνουν ὡρισμέναι τροπολογίαι δεκταί, ἐνδεχομένως θὰ ὑπάρξουν ὡρισμέναι τροποποιήσεις. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ δεχθῇ ποτὲ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ παρὼν Ὑπουργὸς εἶναι τοῦτο: Οἱαδήποτε τροπολογία καὶ οἱαδήποτε τροποποίησις νὰ εἶναι ὑποκειμενική. Διότι ἡ σκέψις τῆς Κυβερνήσεως, ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἀπρόσωπος καὶ στρέφεται πρὸς τὴν οἰκονομίαν καὶ μόνον πρὸς τὴν οἰκονομίαν καὶ οὐχὶ πρὸς ἄτομα, ὅπως ἐνδεχομένως θὰ ἐπεθυμούσατε. (Χειροκροτήματα).

§76Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἐὰν πράγματι αὐτὴ εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως καὶ αὐτὸ ἐπιδιώκετε, τότε θὰ πρέπει τὸ παρὸν νομοσχέδιον νὰ ὑποστῇ ἀνατροπὴν ὁλοκληρωτικήν, διότι ὑπὸ τὸ κάλυμμα καὶ τὸ πρόσχημα, ὅτι χειρίζεται τὸ θέμα ἀπροσώπως καὶ ἀντικειμενικῶς, λόγῳ τῆς συγχύσεως, τὴν ὁποίαν ἔχετε δημιουργήσει περὶ τὸ θέμα, μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἐπιμένω, ὅτι ἐπιδιώκετε νὰ εὐνοηθοῦν ὡρισμένοι κύκλοι ἐπιχειρήσεων, ἐπιδιώκετε νὰ θέσετε ἐκτὸς τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας ἄλλον κύκλον ἐπιχειρήσεων, διὰ νὰ ἐπωφεληθοῦν πάλιν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ εὐνοηθοῦν. Ἀλλὰ ἐὰν θέλετε, κ. ὑπουργέ, δώσατέ μου μίαν ἀπάντησιν, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχῆς ποὺ λέγετε, διὰ τὴν ἑξῆς περίπτωσιν: Εἰς τὸ ἄρθρον 4, παράγρ. γʹ λέγετε, ὅτι: «Ὑπάγονται εἰς τὸν συμβιβασμὸν..... ...... (Ἀναγινώσκει)............». Παρακαλῶ, κ. ὑπουργέ, νὰ μοῦ πῆτε πόσες ἐπιχειρήσεις.....

§77Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου). Θὰ ἤθελα νὰ ὁμιλήσετε ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ νὰ μὴ εἰσέρχεσθε εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Εἴπομεν εἰς τὸ ἄρθρον 1 νὰ ὁμιλήσουν οἱ κ. συνάδελφοι ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις τοῦ ἄρθρου 4 θὰ ἀναπτυχθῇ πλήρως ἡ σκέψις τοῦ συντάκτου τοῦ νομοσχεδίου. Μὴ μᾶς παρασύρετε ὅμως δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ἐκτὸς ἐὰν θέλετε νὰ παρελκύσετε τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐὰν αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός σας, νὰ μᾶς τὸ εἴπητε.

§78Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, δὲν ἔχομεν ἐπιδίωξιν νὰ παρατείνωμεν ἢ νὰ ματαιώσωμεν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐὰν ὑπῆρχε τοιαύτη πρόθεσις ἐκ μέρους μας, πρῶτον, κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν δὲν θὰ προσεχωροῦμεν εἰς τὴν ἄποψιν νὰ τερματισθῇ κατ’ ἀρχὴν ἡ συζήτησις καὶ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰ ἄρθρα, δεύτερον, ἀπόψε θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχωμεν ὑποβάλει ἔνστασιν ἀπαρτίας καὶ νὰ λυθῇ ἡ συνεδρίασις. Ὅτι, ἑπομένως, θέλομεν νὰ βοηθήσωμεν νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ γίνῃ νομοσχέδιον ποὺ νὰ ἐξυπηρετῇ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία. Κύριε ὑπουργέ, δὲν ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσετε ὅπως ἀπηντήσατε. Ἐγὼ σᾶς εἶπα, ὅτι δὲν πιστεύω εἰς τὴν διακήρυξίν σας, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐπιδιώκει ἀπροσώπως τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καὶ ἠρύσθην ἐπιχείρημα ἀπὸ αὐτὸ τοῦτο τὸ νομοσχέδιον. Ἐὰν τοῦτο ἦτο εἰς τὸ ἄρθρον 4 ἢ εἰς τὸ 104, αὐτὸ δὲν ἔχει σημασίαν, διότι καὶ σεῖς, ὅταν ἐθέσατε τὴν βάσιν αὐτήν, δὲν ὡμιλήσατε ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ’ εἴπατε, ὅτι ὁλόκληρον τὸ νομοσχέδιον ἐπιδιώκει ἀπροσώπως νὰ λύσῃ τὸ πρόβλημα. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι διατάξεις σᾶς ἀνέφερα μίαν πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου, ὅτι δι’ αὐτοῦ δὲν ἐπιδιώκεται ἀπρόσωπος λύσις τοῦ προβλήματος. Καὶ δι’ αὐτὸ ἐζήτησα διευκρινίσεις.

§79Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Νὰ σᾶς δώσω ἀπάντησιν. Ἀκριβῶς, ἀποδεικνύει τὸ ἀντίθετον. Ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον προσεπάθησε νὰ εὕρῃ ἀντικειμενικὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα νὰ καθορίζουν τὰς ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν διαδικασίαν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Καὶ εἶπον ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν τοῦ νόμου 3562, οἱανδήποτε διαδικασίαν τοῦ νόμου 3562. Τί σημαίνει αὐτό, κύριοι συνάδελφοι; Ἂν πράγματι θέλωμεν νὰ εἴμεθα καλόπιστοι συζητηταὶ καὶ σχολιασταί, ὅτι ἀνεζητήθησαν ἀντικειμενικὰ κριτήρια. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ παρατήρησίς σας, ἀποδεικνύει τὰ ἀντικειμενικὰ κριτήρια. Ἂν αὐτὸ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεσθε, δηλαδὴ τὸ ὅτι τὸ ἄρθρον αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ ἀνεύρῃ ἀντικειμενικὰ κριτήρια, διὰ νὰ καθορίσῃ τὰς ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν νόμον αὐτὸν καὶ κατὰ χρόνον ἀνύποπτον διὰ τὸν σημερινὸν νομοθέτην. Λέγει «ἀναγκαστικὴ διαχείρισις, οἱανδήποτε διαδικασίαν τοῦ νόμου 3562». Αὐτὸ λέγει.

§80Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἂν δικαιοῦται ἕνας νὰ ὁμιλῇ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν διὰ τὸ νομοσχέδιον, αὐτὸς εἶμαι ἐγώ, ὁ ὁποῖος, νομίζω, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ θὰ εὐνοηθοῦν ὡρισμένοι ἄνθρωποι καὶ ἐπιχειρήσεις ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν. Καὶ ἐγὼ ἔχω ἐπιχείρησιν ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν. Ὀφείλετε νὰ μοῦ τὴν κλείσετε. Διατί; Διότι μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, δὲν ὑποστηρίζομεν τὸν ἄσωτον υἱόν, κύριε ὑπουργέ, ὑποστηρίζομεν τὸν ἀτυχήσαντα υἱόν. Τὴν ἐπιχείρησίν μου τὴν ἐγκατέλειψα ἐγὼ εἰς τὸ 1950, διότι ἐπολιτεύθην. Ὁ συνεταῖρος μου ὑπῆρξε διανοητικῶς ἀνεπαρκής. Δὲν ὀφείλει ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία νὰ τὴν συντηρήσῃ τὴν ἐπιχείρησίν μου, διότι ἐγὼ ἤθελα χειροκροτήματα. Ὡς εἶναι τὸ ἄρθρον 8, δὲν ὑφίστανται ἀντικειμενικὰ κριτήρια. Ἂν θέλωμεν νὰ ὑπάρχουν ἀντικειμενικὰ κριτήρια, ἔπρεπε ἡ ἐγγύησις νὰ ἀφορᾷ τὴν πρώτην δόσιν καὶ δεύτερον, πρέπει νὰ προσέξετε ποῖοι θὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ δώσουν τὴν ἐγγύησιν. Σήμερον ἔχουν μονοπωλήσει τὴν πίστιν δύο Τραπεζιτικοὶ Ὀργανισμοὶ μόνον. Θὰ δώσητε τὴν ἐγγύησιν ἐκεῖ ποὺ σεῖς θέλετε, τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν ἀπὸ τὴν μίαν μεριὰν καὶ τοῦ κ. Ἀνδρεάδη ἀπὸ τὴν ἄλλην. Λοιπόν, κύριε ὑπουργέ, ἐπιφυλάσσομαι νὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου, ἀλλὰ δὲν δέχομαι ἀντικειμενικότητα εἰς τὸ νομοσχέδιον. Σᾶς τὸ λέγω αὐτὸ ἐγώ, ὁ ὁποῖος θὰ ζημιώσω, ἂν δὲν ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Ἀλλὰ κανεὶς δὲν πταίει, ἂν ἐγὼ δὲν ἤμην καλὸς ἐπιχειρηματίας, ἀλλὰ ἤθελα νὰ εἶμαι καλὸς πολιτευτής.

§81Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὡμίλησα περὶ ὑπονοιῶν, κ. ὑπουργέ, καὶ θὰ ἤθελα νὰ μὴ ἀνταπεκρίνοντο εἰς τὰ πράγματα. Συνήθως ὁ ἐμπορικὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος δανείζεται, ὄχι διὰ παγίας ἐγκαταστάσεις κλπ., κατὰ τὸ μέγιστον μέρος ἔχει δανεισθῆ ἀπὸ τὸ ἰδιωτικὸν κεφάλαιον. Καὶ εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς ὑποχρεώσεις του καὶ ἀπέναντι ἰδιωτικῶν τραπεζιτικῶν ὁμίλων, ἔχει μίαν τακτοποίησιν, ἂν δὲν ἔχῃ 100% ἐξοφλήσει τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἀλλὰ ἔχει δανειακὰς ὑποχρεώσεις καὶ εἰς ἕνα ἰδιωτικὸν κεφάλαιον, ποὺ ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ὀνομάσωμεν τοκογλυφικὸν κεφάλαιον. Φοβοῦμαι, λοιπόν, ὅτι ἔστω καὶ ἂν δὲν ὑπάρχῃ εἰς τὴν πρόθεσιν τοῦ νομοθέτου, διὰ τῆς ἐξαιρέσεως τῶν ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, νὰ ὑποβοηθήσῃ αὐτὸ τὸ τοκογλυφικὸν κεφάλαιον, νὰ πραγματοποιήσῃ τὰς εἰσπράξεις του, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴν τοῦ πλειστηριασμοῦ, τῶν πτωχεύσεων, τῶν ἐκτελέσεων κ.λ.π. Ἂν δὲν ὑπάρχῃ εἰς τὴν πρόθεσιν τοῦ νομοθέτου ἐξ ἀντικειμένου, ἐφ’ ὅσον δὲν δίδεται μία ἐξήγησις, αὐτὴ ἡ ἐξαίρεσις τῶν ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων δημιουργεῖ τὴν ὑπόνοιαν αὐτὴν καὶ ρίπτει ἐνδεχομένως τὰς ἐμπορικὰς ἐπιχειρήσεις εἰς τὰ νύχια αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ τῶν τοκογλυφικῶν ὅρων ἔγιναν αἰτία νὰ κτυπηθοῦν αἱ ἐμπορικαὶ ἐπιχειρήσεις καὶ νὰ εὑρίσκωνται εἰς αὐτὴν τὴν δυσχερῆ κατάστασιν τῆς ἀναγκαστικῆς διαχειρίσεως. Κύριοι συνάδελφοι, μὲ ἐπρόφθασεν ὁ κ. Σαββόπουλος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀντίφασιν περὶ ἀπροσώπου ρυθμίσεως, ἐνῷ ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου κραυγάζει, ὅτι τὰ κριτήρια θὰ εἶναι προσωπικά. Κυρίως εἶναι περιωρισμένη ἡ διαδικασία τοῦ συμβιβασμοῦ εἰς ὡρισμένους μόνον. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ ὡρισμένοι ἂν θὰ κοποῦν ἢ ὄχι καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους θὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κρίσιν τῶν Τραπεζῶν ὅπως διαγράφει τὸ νομοθέτημα. Σήμερον ἠμπορεῖ νὰ διευθύνῃ τὴν Τράπεζαν τὸ Α πρόσωπον, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἔχει σημασίαν, δὲν εἶναι ὑπόθεσις ἁπλῶς προσωπικὴ τοῦ κ. Χέλμη. Μεθαύριον ἠμπορεῖ ἕνας ἄλλος. Αὐτὸ θὰ ἐξαρτᾶται ἀμέσως ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ συνεπῶς ἐκεῖνος θὰ ἔχῃ τὴν ἐγγυητικὴν ἐπιστολὴν καὶ ἐκεῖνος θὰ δύναται νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν συμβιβασμόν, τὸν ὁποῖον θὰ θέλῃ ἡ Τράπεζα νὰ ἐφοδιάσῃ μὲ τὴν ἐγγυητικὴν ἐπιστολήν. Ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ θὰ εἶναι, διὰ νὰ δοθῇ ἡ ἐγγύησις, θὰ εἶναι τὰ κριτήρια τὰ Τραπεζιτικά. Ἂν τὰ Τραπεζιτικὰ κριτήρια εἶχον αὐτὴν τὴν ἀντικειμενικὴν ἀξίαν καὶ τὴν ἀπόδειξιν τῆς ἀληθείας τῶν πραγμάτων τότε δὲν θὰ εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ συζητοῦμεν περὶ παγωμένων πιστώσεων, διότι ὁ Τραπεζιτικὸς μηχανισμὸς ἂν ἐφήρμοζε τραπεζιτικὰ κριτήρια, μὲ ἀντικειμενικὸν τρόπον, δὲν θὰ εἴχομεν φθάσει εἰς τὴν κατάστασιν, νὰ ἔχωμεν ἐπιχειρήσεις, παγωμένας ἐπιχειρήσεις, ὅπως κατηγγέλθη εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, νομίζω ἀπὸ τὸν κ. Μαρκεζίνην, αἱ ὁποῖαι χρεωστοῦν 100 ἕως 163 φορὲς τὸ κεφάλαιόν των καὶ εἶναι ἄγνωστον, πῶς ἐξυπηρετοῦν τὰς ὑποχρεώσεις των. Ἀλλὰ γνωρίζομεν, κ. ὑπουργέ, μὲ ποῖον τρόπον αἱ ἐπιχειρήσεις αἱ ὁποῖαι χρεωστοῦν 100–160 φορὲς τὸ κεφάλαιόν των, ἐξυπηρετοῦν τὸ κεφάλαιόν των. Καὶ διὰ λόγους τυπικοὺς διὰ νὰ κρατήσουν μίαν συνέχειαν ἕνα κύκλον ἀπὸ τὰς ἐπιχειρήσεις αὐτὰς εἶναι ὑποχρεωμέναι νὰ δίδουν ἕνα ἐλάχιστον ποσὸν κατὰ μῆνα, κατὰ ἑξάμηνον, κατ’ ἔτος, διὰ νὰ λέγουν, ὅτι ἐξυπηρετοῦν τὰς ὑποχρεώσεις των ἐνῷ δὲν τὰς ἐξυπηρετοῦν. Κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 ἔχω μίαν παρατήρησιν, ἡ ὁποία εἶναι σχετικὴ μὲ ὅσα ἐπὶ τοῦ θέματος εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω. Εἰς τὸ ἄρθρον 1 τοῦ νομοθετήματος, γίνεται λόγος περὶ μιᾶς ἐπιτροπῆς, εἰς τὴν ὁποίαν μετέχουν ὅλοι πλὴν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν καὶ τὸν κύριον λόγον. Δηλαδή, ὁ ἐκπρόσωπος τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν καὶ τῶν βιοτεχνῶν. Διότι, ἐνῷ ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς γίνεται συζήτησις καὶ διὰ ὀφειλομένας εἰσφορὰς πρὸς τὸ ΙΚΑ καὶ τοὺς καθυστερουμένους μισθοὺς τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ προσωπικοῦ, θὰ ἀπουσιάζουν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων. Θὰ πρέπει, συνεπῶς, κατ’ ἀνάγκην εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν νὰ διευρυνθῇ ἡ ἐπιτροπὴ αὐτὴ διὰ τῆς συμμετοχῆς καὶ τῶν ἐργαζομένων, ὥστε νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα ἐκφράσεως γνώμης. Εἶναι δὲ βέβαιον, ὅτι ἐὰν εἰς τοὺς ὀργανισμοὺς αὐτοὺς τοὺς Τραπεζιτικοὺς καὶ τὸν Ο.Χ.Ο.Α., οἱ ὁποῖοι διέθεταν τὰς πιστώσεις, μετεῖχον κατὰ τὴν χορήγησιν τῶν πιστώσεων αὐτῶν καὶ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων, οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει, ὅτι ὁ χειρισμὸς καὶ ὁ ἔλεγχος τῶν χορηγουμένων πιστώσεων θὰ ἐγένετο κατὰ καλύτερον τρόπον καὶ δὲν θὰ ὡμιλούσαμεν ἐπὶ μίαν 15ετίαν διὰ παγωμένας πιστώσεις καὶ παγωμένας ἐπιχειρήσεις. Κατακρίνομεν, συνεπῶς, ὄχι ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὸν σκοπὸν τὸ ἄρθρον 1, ἀλλὰ διότι κάμνει ἀστόχους ἐξαιρέσεις, ἡ δὲ γενικωτέρα ἐπίκρισίς μας κατὰ τοῦ νομοσχεδίου στηρίζεται εἰς τὰς ἀπόψεις ποὺ ἀνέπτυξα, καὶ διότι δὲν γνωρίζομεν δι’ αὐτοῦ, ποῖα πρόσωπα πρόκειται νὰ εὐνοηθοῦν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ἐγένετο καὶ ἡ κριτικὴ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου καὶ θὰ γίνῃ καὶ ἐπὶ τῶν ἄρθρων του καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ γίνουν παρ’ ἡμῶν καὶ προτάσεις τροποποιήσεώς του. Εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰ πλαίσια τῆς λύσεως τοῦ θέματος, εἴμεθα ἀντίθετοι πρὸς μίαν σεισάχθειαν —ἀμνηστίαν— διὰ τοὺς παγωμένους, ἀλλὰ ἐπίσης καὶ πρὸς τὴν τακτικὴν τοῦ γενικοῦ πλειστηριασμοῦ. Νομίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ περισωθοῦν ὅλαι αἱ ἐπιχειρηματικαὶ μονάδες αἱ χρήσιμοι διὰ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν καὶ τὴν ἀνάπτυξίν της· αὐτὴ ἡ βάσις δύναται νὰ ἔχῃ ἀντικειμενικὰ καὶ ἀδιάβλητα κριτήρια.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§83Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀρνοῦμαι νὰ ὁμιλήσω πρὸ κενῶν ἑδωλίων, καὶ διὰ τοῦτο διαγραφόμενος ἀπόψε θὰ ζητήσω νὰ ἐγγραφῶ καὶ ὁμιλήσω αὔριον.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπουρνιᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§85Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ ὁμιλήσω ἀπὸ τῆς θέσεώς μου, διότι μετὰ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων θεωρῶ ἐξηντλημένον τὸ θέμα καὶ νομίζω, θέμα καιρίας σημασίας διὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου δὲν πρέπει νὰ δίδῃ ἀπὸ τοῦ βήματος ἐκείνου ἀφορμὴν εἰς διαλέξεις καὶ δημαγωγίας. Ἔχω ἐπισημάνει καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου μερικὰς σκέψεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, τὰς ὁποίας θὰ ἐπαναλάβω διότι ἔχουν ἀξίαν. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν κατὰ τὴν ὁμιλίαν του, ὅτι αἱ παγωμέναι πιστώσεις ἀποτελοῦν ἀνωμαλίαν εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας. Καὶ εἰς διακοπήν μου εἶπον, ὅτι πρόκειται περὶ καρκινώματος, ἐπιμένω δὲ εἰς τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτόν. Προχωρῶν, ὁ κ. ὑπουργός, εἶπεν, ὅτι διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ λειτουργία τῶν πιστωτικῶν σχέσεων καὶ διὰ νὰ παραμείνουν μόνον αἱ χρήσιμοι καὶ βιώσιμοι βιομηχανίαι, παρέστη ἀνάγκη καταθέσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Καὶ ἐπιμένω καὶ ἐγὼ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Αἱ παγωμέναι πιστώσεις, βεβαίως, ἀποτελοῦν κἄτι ποὺ ὅλοι ὁμοφώνως θὰ ἔπρεπε νὰ λέγωμεν ἕως ἐδῶ καὶ ὄχι πλέον, ἐὰν δὲν θέλωμεν νὰ ἐμπλακῶμεν εἰς ἕνα φαῦλον κύκλον, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ παρέκκλισιν ἀπὸ τὰς ὑγιεῖς οἰκονομικὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας ἐδημιούργησε τὸ δίκαιον. Καὶ ἀπορῶ πῶς ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἀνεφέρθη εἰς κἄτι ἀναγόμενον εἰς τὸν ἀείμνηστον Μιχαλακόπουλον, ὅτι ὁ Ἐμπορικός μας Κῶδιξ εἶναι μακαρίτης. Ἀπορῶ, πῶς ἐλέχθη διὰ τὸν Ἐμπορικόν μας Κώδικα τοιοῦτόν τι, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸ νεώτερον δίκαιον καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῶν συναλλαγῶν. Εἴθε τοῦ Ναπολεοντείου αὐτοῦ κώδικος αἱ ἀρχαὶ νὰ ἴσχυον, διότι τότε δὲν θὰ ἐφθάναμεν εἰς τὸ σημεῖον τῆς νοθείας τῶν ὑγιῶν οἰκονομικῶν ἀρχῶν τοῦ τόπου. Εἶναι καιρός, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς καὶ πολιτικῶς, εἶναι καιρὸς νὰ θέσωμεν τέρμα εἰς τὴν τοιαύτην παρέκκλισιν ὁπουδήποτε καὶ ἐὰν ἀνήκωμεν, διότι ἐπαναλαμβάνω, θὰ περιδινηθῶμεν ὅλοι εἰς ἕνα φαῦλον κύκλον. Ταῦτα, ὡς πρὸς τὰς γενικάς μου σκέψεις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Τώρα θὰ κάμω μερικὰς παρατηρήσεις, καίτοι δὲν μετέχω εἰς τὴν συμφωνίαν αὐτὴν ἡ ὁποία ἐγένετο, ἀλλὰ θὰ τὴν τηρήσω. Αἱ παρατηρήσεις μου, κύριε ὑπουργέ, συνίστανται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ διασφαλισθοῦν αἱ ἀρχαί, τὰς ὁποίας θέτετε εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου νόμου. Νομίζω, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἀπεφασίσθη ἡ ἐπιεικὴς μεταχείρισις τῶν ἐπιχειρήσεων, εἶναι ὀρθὸν ἐν ἐπιεικείᾳ νὰ μεταχειρισθῶμεν τὰς ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι καλῶς ἢ κακῶς, ἔχουν περιαχθῆ εἰς αὐτὴν τὴν θέσιν. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ἀποβλέπομεν εἰς τὰς βιωσίμους ἐπιχειρήσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁρίζετε εἰς τὸν νόμον σας, πέραν τοῦ χαρισμοῦ τῶν τόκων καὶ τῶν προσαυξήσεων, νὰ ὁρίζετε ἐπ’ ἀόριστον καὶ χωρὶς χρονικὸν περιορισμὸν καὶ τὴν κατὰ δόσεις ἐξόφλησιν τοῦ κεφαλαίου. Κύριε ὑπουργέ, ἐὰν ἀφίσετε αὐτὸ τὸ σημαντικὸν σημεῖον τοῦ νόμου σας εἰς τὸ κενόν, ἐὰν τὸ ἀφίσετε ἀόριστον καὶ δὲν προσδιορίσετε ὁσασδήποτε ὑμεῖς κρίνετε χρονικὰς προθεσμίας, τὰς ὁποίας θεωρῶ βασικὰς καὶ ἀπαραιτήτους, ὁ νόμος σας δὲν θὰ ἐπιτύχῃ. Καὶ τοῦτο τὸ πιστεύω διότι ὑπάρχει σύγκρουσις συμφερόντων. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτελέσουν τὸ συμβούλιον, τὸ ὁποῖον θὰ καθορίζῃ τοὺς συμβιβασμούς, θὰ ἔχουν ἀντίθετα μεταξύ των συμφέροντα. Εἶναι λοιπόν, ἀνάγκη νὰ προσδιορισθῇ ὁ χρόνος τῶν δόσεων. Πάντοτε, ὁσάκις ἔρχονται εὐεργετικοὶ νόμοι εἰς τὴν Βουλήν, πάντοτε ὁρίζεται ἕνα ἀνώτατον ὅριον. Ἐφθάσαμεν τὰς 60 δόσεις εἰς τοὺς διαφόρους νόμους τοὺς εὐεργετικούς, τοὺς ὁποίους ἐφέραμεν —καὶ ἐγὼ ὡς ὑπουργὸς ἔφερα τέτοιον νόμον διὰ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Πρέπει εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν νὰ μὴ ἀφίσωμεν ἀνοικτὸν τὸ παράθυρον τῆς κακῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ κάμωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν ἀρτιώτερον. Δὲν θὰ προσδιορίσω ἐγὼ τὰς δόσεις, ἐὰν θὰ εἶναι μηνιαῖαι ἢ ἑξαμηνιαῖαι, ἂς ὁρίσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τὰς δόσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι χρήσιμοι, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἄρτιον νομοσχέδιον. Ἄλλως, ἐὰν τὸ ἀφίσωμεν εἰς τὸ συμβούλιον καὶ εἰς τὴν ἐπιτροπήν, αἱ ἀνθρώπιναι ἀδυναμίαι, οἱ ὁρατοὶ καὶ οἱ ἀόρατοι παράγοντες, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπηρεάσουν ὑπὲρ τοῦ Α ἢ τοῦ Β ὀφειλέτου, θὰ ἀνοίξουν πολλὰ παράθυρα καὶ θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα νὰ κάμωμεν ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος ἀντὶ καλοῦ θὰ δημιουργήσῃ πρόσθετον κακόν. Ὑποστηρίζω, λοιπόν, ὅτι πρέπει νὰ καθορίσετε, κ. ὑπουργέ, ἑξαμήνους δόσεις, ἀλλὰ πάντως ἕνα ἀνώτατον ὅριον, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον νὰ κινηθῇ αὐτὸ τὸ Συμβούλιον. Ἀντιτίθεμαι εἰς τὴν παντοδυναμίαν τοῦ συμβουλίου καὶ εἰς τὸ δικαίωμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχουν οἱ σύμβουλοι νὰ καθορίζουν δόσεις κατὰ τὴν κρίσιν των καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Διότι ὅταν θὰ ἀρχίσῃ μία ἀδυναμία, μία ὑποχώρησις, εἶναι φυσικὸν νὰ ἐπακολουθήσουν ὅλα καὶ ὁ νόμος σας νὰ μὴ εἶναι οἷος ἐπιθυμεῖτε νὰ εἶναι. Ἄλλη παρατήρησις, ἐπίσης σοβαρά, εἶναι ἡ ἀναφερομένη εἰς τὰς ἐγγυήσεις. Δὲν συμμερίζομαι τὰς ἀπόψεις τοῦ συναδέλφου κ. Ἐφραιμίδη, ὅτι ἡ Τραπεζιτικὴ ἐγγύησις ἀποτελεῖ ἕνα στοιχεῖον ἐλλείψεως δῆθεν ἀντικειμενικῶν κριτηρίων. Ἀντιθέτως, ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ Τραπεζιτικὴ ἐγγύησις θὰ δοθῇ μόνον εἰς βιωσίμους ἐπιχειρήσεις. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν οἱαδήποτε Τράπεζα νὰ διακινδυνεύσῃ καὶ νὰ δώσῃ κατευθυνομένην τραπεζικὴν ἐγγύησιν; Τὸ ἀποκρούω καὶ τὸ ἀποκρούει καὶ ἡ κοινὴ λογική. Ἐπιμένω, λοιπόν, ἀντὶ νὰ εἶναι ἀπὸ τῆς δευτέρας δόσεως ἡ χρηματικὴ ἐγγύησις, νὰ εἶναι ἀπὸ τῆς πρώτης, διότι ἡ Τραπεζικὴ ἐγγύησις ἀποτελεῖ κατὰ τὴν γνώμην μου, τὸ τεκμήριον τῆς βιωσιμότητος καὶ ἑπομένως τὸ δικαίωμα τοῦ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν συμβιβασμὸν μία ἐπιχείρησις. Ἐπίσης, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἡ πρώτη δόσις νὰ καθορισθῇ καὶ αὐτὴ ἐντὸς ὡρισμένου χρόνου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθῃ τὸ συμβούλιον καὶ νὰ καθορίσῃ τὴν πρώτην δόσιν μετὰ πολλὰ ἔτη, διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει δημιουργεῖται καὶ ἀνισότης καὶ συναγωνισμὸς καὶ πολλὰ ἄτοπα. Θὰ πρέπει τὴν πρώτην δόσιν νὰ τὴν καθορίσητε ἐντὸς διαστήματος ἑνὸς ἔτους. Τέλος, ἡ ἑτέρα παρατήρησίς μου, εἶναι ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐκπροσωπηθοῦν εἰς αὐτὸ τὸ συμβούλιον καὶ ἄλλαι κατηγορίαι πιστωτῶν. Ὀρθῶς ἐλέχθη, ὅτι δὲν ἐκπροσωποῦνται οἱ ἐργαζόμενοι πιστωταί, ὅπως δὲν ἐκπροσωποῦνται καὶ οἱ λοιποὶ πιστωταί, ὑπὲρ τῶν ὁποίων προβλέπει τόσον καλὰ τὸ νομοσχέδιόν σας. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι θὰ ἠδύνασθε, ἐπειδὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βάλετε ἄλλον ἐκπρόσωπον διὰ τοὺς ἐργαζομένους καὶ ἄλλον ἐκπρόσωπον διὰ τοὺς ἄλλους πιστωτάς, θὰ ἠδύνασθε, καὶ θὰ προσεφέρατε ὑπηρεσίαν εἰς τὸ νομοσχέδιόν σας ἐὰν ὁρίσετε καὶ ἕνα δικαστὴν ὡς ἐκπρόσωπον τῶν λοιπῶν πιστωτῶν. Εἶμαι κατὰ τῆς συμμετοχῆς τῶν δικαστικῶν εἰς διοικητικὰ ἔργα, ἀλλὰ ἐν προκειμένῳ, ἐπειδὴ εἶναι καθαρῶς ἕνας συμβιβασμός, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ξένος πρὸς τὸ ἔργον τῶν δικαστῶν, νομίζω, ὅτι τοῦτο θὰ ἐξυπηρέτει καὶ τὰ λοιπὰ μέλη τοῦ συμβουλίου, διότι ἡ παρουσία τῶν δικαστῶν, ἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ παρεῖχε μίαν ἀσφάλειαν καὶ θὰ ἐξησφάλιζε τοὺς πιστωτὰς, ὅτι ἔχουν καὶ αὐτοὶ ἕνα ἐκπρόσωπον τὸν ὁποῖον περισσότερον θὰ ἐμπιστεύωνται, ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποὶ σύμβουλοι οἱ ἐκπροσωποῦντες τὰ ἀντίθετα συμφέροντα ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ δικαστοῦ, εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἐξυπηρέτουν καλύτερον καὶ τὸν σκοπὸν τοῦ νόμου, ἀλλὰ καὶ τὴν γενικωτέραν ἐπιδίωξιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις καὶ γενικῶς καὶ εἰδικῶς εἶχα νὰ κάμω ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου.

§86Γ. ΠΑΠΑΕΥΘΥΜΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Μπουρνιᾶς, ἀναφερόμενος εἰς ὅσα εἶπα διὰ τὸν ἐμπορικὸν κώδικα, εἶπε τὴν λέξιν «μακαρίτης». Ἐγὼ ἀνεφέρθην εἰς τὸν μακαρίτην Μιχαλακόπουλον. Ἐγώ, δέ, ἐπειδὴ δὲν ἤθελα νὰ βασισθῶ εἰς τὴν μνήμην μου, ἀνέγνωσα κἄτι τὸ ὁποῖον ἐπῆρα ἀπὸ τὰ ἐπίσημα πρακτικά.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, ἔχει τὸν λόγον.

§88Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριε πρόεδρε, εἶναι τὸ τρίτον κατὰ σειρὰν νομοσχέδιον, ποὺ συζητεῖ ἡ Βουλὴ σχετικῶς μὲ τὰς παγωμένας πιστώσεις. Τὸ 1956, ὅταν διὰ πρώτην φορὰν ὁ τότε ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου κ. Παπαληγούρας εἶχε φέρει τὸ νομοσχέδιον περὶ ρευστοποιήσεως τῶν παγωμένων πιστώσεων, εἶχα συγχαρή τὸν κ. ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησεν, ἀψηφῶντας τοὺς ἐχθροὺς αὐτοὺς τῆς πατρίδος οἱ ὁποῖοι ἐπῆραν τὸ αἷμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τὸ ἐπάγωσαν, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ φέρῃ τέτοιο νομοσχέδιον. Εἶχα συστήσει εἰς τὸν ἐν λόγῳ κ. ὑπουργόν, νὰ μὴ ἀφήσῃ εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ πόρτες καὶ παραθυράκια. Ὑπεσχέθη, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ μείνῃ οὔτε παραθυράκι οὔτε τίποτε, ἀλλὰ μία θὰ εἶναι ἡ εἴσοδος καὶ μία ἡ ἔξοδος. Δυστυχῶς καὶ πόρτες καὶ παραθυράκια ἔμειναν καὶ σήμερον συζητοῦμεν τὸ τρίτον κατὰ σειρὰν νομοσχέδιον, πιστεύοντες, ὅτι θὰ ψηφίσωμεν πολλὰ ἀκόμη νομοσχέδια σχετικῶς μὲ τὴν ρευστοποίησιν τῶν παγωμένων πιστώσεων, χωρὶς ποτὲ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ρευστοποίησις αὐτή. Αὐτὸ τὸ πιστεύω ἀπόλυτα καὶ τὸ τονίζω διὰ νὰ ἔχω τὴν συνείδησίν μου ἥσυχον, ἔναντι αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τὸν ὁποῖον ἐκπροσωποῦμεν ὅλοι μας. Βέβαια, τὸ θέμα τῶν παγωμένων πιστώσεων δὲν εἶναι θέμα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βαρύνουν τὴν σημερινὴν μόνον Κυβέρνησιν, διότι αἱ παγωμέναι πιστώσεις δὲν ἐχορηγήθησαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἐχορηγήθησαν ἀπὸ τὸ 1946, ὅταν ἤρχισαν οἱ φίλοι μας Σύμμαχοι νὰ βοηθοῦν τὴν χώραν μας διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς ὑπαίθρου ἀπὸ τὰς συμφορὰς ποὺ ἔπαθε κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου. Δυστυχῶς, ἐπηκολούθησεν ὁ συμμοριτοπόλεμος, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπέτρεψε νὰ τοποθετηθοῦν τὰ χρήματα αὐτὰ τῆς βοηθείας ἐκεῖ ὅπου ἔπρεπε νὰ τοποθετηθοῦν. Ἀλλὰ εὑρέθησαν οἱ ἐπιτήδειοι, οἱ ὁποῖοι τὰ ἔλαβον καὶ τὰ ἐπάγωσαν. Ἡ κατάστασις αὐτὴ ἐσυνεχίσθη καὶ νομίζω, ὅτι καὶ τώρα πάρα πολλαὶ παγωμέναι πιστώσεις ἔχουν δημιουργηθῆ. Σήμερον συζητοῦμεν εἰς τὸ ἐν λόγῳ νομοσχέδιον περὶ συμβιβασμοῦ. Νομίζω, ὅτι δὲν γίνεται συμβιβασμός, κύριοι συνάδελφοι, σχετικῶς μὲ τοὺς ὀφειλέτας χωρικούς. Ἔχω νὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς παράδειγμα. Τὴν 27ην Φεβρουαρίου ἔρχεται ἕνας χωρικὸς ἀπὸ τὸν Ξηροπόταμον, τῆς ἐκλογικῆς μου περιφερείας, ὀνόματι Δημήτριος Κύρκος, ὁ ὁποῖος μοῦ λέγει, ὅτι ὀφείλει εἰς τὸ Δημόσιον 210 δραχ. καὶ ὅτι ὁ ταμίας ἐξέδωκεν ἔνταλμα προσωπικῆς του κρατήσεως. Τηλεφωνῶ ἀμέσως εἰς τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ταμείου καὶ τοῦ λέγω, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἔχει νὰ πληρώσῃ, διότι δὲν ἔχει εἰς τὸ σπίτι του οὔτε ψωμί, ἀλλὰ τὸν παρακαλῶ νὰ δεχθῇ τὰς 100 δρχ. τὰς ὁποίας τοῦ ἔδωσα ἐγὼ καὶ τὶς ἄλλες 110 θὰ τὰς πληρώσῃ μετὰ 15 ἡμέρας. Ὁ Διευθυντὴς τοῦ Ταμείου μοῦ ἀπήντησε, μάλιστα κ. Παπαπαναγιώτου, καὶ μοῦ εἶπε νὰ στείλω τὸν ὀφειλέτην εἰς τὸ Ταμεῖον. Μόλις ὁ ὀφειλέτης ἔφθασεν εἰς τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ταμείου, οὗτος τὸν ἁρπάζει καὶ τὸν κλείνει εἰς τὴν φυλακήν. Ὅταν μετέβην εἰς τὸ γραφεῖον μου τὸ ἀπόγευμα, εὗρον σημείωμα τοῦ ὀφειλέτου, ὁ ὁποῖος μὲ ἐπληροφόρει, ὅτι συνελήφθη καὶ εὑρίσκετο εἰς τὰς φυλακάς. Ἀλλὰ εὐτυχῶς, χάρις εἰς τὸν ἔντιμον ἐκπρόσωπον τῆς Κυβερνήσεως, τὸν κ. Νομάρχην Δράμας, τὸν ὁποῖον ἐπῆρα εἰς τὸ τηλέφωνον καὶ τοῦ ἀνέφερα τὰ καθ’ ἕκαστα, ἐνδιεφέρθη καὶ ἔδωσεν ἐντολὴν καὶ ἀμέσως ὁ συλληφθεὶς ἀπελύθη. Εὐτυχῶς πρόλαβε καὶ κἄποιος ἄλλος καὶ εἶχε δώσει καὶ τὶς ὑπόλοιπες 110 δραχ. Καὶ ἐρωτῶ, ἐκλείσθη κανεὶς εἰς τὰς φυλακὰς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς κυρίους, οἱ ὁποῖοι ρούφηξαν τὸ αἷμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐπὶ τόσα ἔτη καὶ τὰ ἐγλέντησαν εἰς τὰ κέντρα τῶν Ἀθηνῶν καὶ εἰς τὰς διαφόρους πλὰζ καὶ σήμερον ἔρχονται καὶ μᾶς ζητοῦν συμβιβασμούς; Μόνον ἕνας, κ. ὑπουργέ, πρέπει νὰ τύχῃ αὐτῆς τῆς καλῆς μεταχειρίσεως καὶ θὰ ἔλεγα ἀκόμη καὶ τῆς χάριτος. Αὐτὸς εἶναι ὁ Λαναρᾶς ποὺ ἔχει τὴν Βιομηχανίαν Ναούσης, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς, ἤνοιξε τὰς ἀποθήκας του καὶ ἔκαμε διανομὴ μέχρι καὶ τῆς τελευταίας του κουβέρτας καὶ τὰς ἐμοίρασεν εἰς τοὺς πρόσφυγας τῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης, οἱ ὁποῖοι ἔφευγον ἀπὸ τὸν διωγμὸν καὶ τὴν σφαγὴν τῶν Βουλγάρων. Ἄλλο, κ. ὑπουργέ, ἐὰν κατόπιν ἦλθον οἱ συμμορῖται καὶ διότι ἔκαμε καλὸν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὁ Λαναρᾶς, τοῦ ἀνετίναξαν τὰ ἐργοστάσια εἰς τὸν ἀέρα. Ἄλλωστε, ὅταν τὸ 1956 ἦλθεν ὁ νόμος τῶν παγωμένων πιστώσεων, ἡμεῖς σᾶς εἴπομεν, κύριοι, ρευστοποιήσατε τὰς παγωμένας πιστώσεις καὶ διαθέσατε τὰ κεφάλαια εἰς τὴν Α.Τ.Ε. διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀγρότας εἰς τοὺς ὁποίους δίδει δάνεια ἐπὶ 100 αἰτήσεων μόνον εἰς πέντε. Ἐδῶ, κ. ὑπουργέ, δὲν γίνεται, ὅ,τι γίνεται εἰς τὴν Γερμανίαν. Ἐκεῖ, μετὰ τὸν πόλεμον ἐκάλεσε τὸ Κράτος τοὺς χωρικοὺς καὶ τοὺς εἶπε: Τί σᾶς ἐπῆρε τὸ Κράτος κατὰ τὸ πόλεμον; «Αὐτὰ καὶ αὐτά». Καὶ τὸ Κράτος τὸ Γερμανικὸν τοὺς εἶπε: «Πάρτε τα καὶ βάλετε ἐμπρὸς τὴ δουλειά σας». Ἐδῶ συμβαίνει τὸ ἀντίθετον. Κανένα δὲν ἠρώτησε τὸ Κράτος ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι προσέφερον τὰ πάντα κατὰ τὸν πόλεμον, ζῶα, κάρρα, προϊόντα καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴ ζωή τους. Κύριε ὑπουργέ, ἔχω ἕνα ὑπόμνημα τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Κουρέων Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης καὶ τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς τὸ διαβάσω. «Οἱ κουρεῖς .... ...... (Ἀναγινώσκει) ............». Κύριε ὑπουργέ, θὰ ἔπρεπε, ὅπως εἶπε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Μπουρνιᾶς, ριζοσπαστικά, σὰν Ριζοσπαστικὴ Ἕνωσις ποὺ ὀνομάζεσθε, νὰ καθορίσετε ἡμερομηνίαν ρευστοποιήσεως. Πέραν αὐτῆς, ὅποιος δὲν πληρώσῃ νὰ συλληφθῇ καὶ νὰ φυλακισθῇ, ὅπως ἐκάματε καὶ εἰς τὸν Δημήτριον Κύρκου. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, τοὺς κυρίους τῶν παγωμένων πιστώσεων, κ. ὑπουργέ, ἔχουν στείλει τὰ χρήματά τους εἰς τὸ ἐξωτερικόν, καὶ ὅταν ἡ Πατρὶς τοὺς χρειασθῇ δὲν θὰ τοὺς εὕρῃ. Ἐκεῖνοι, ὅμως οἱ ὁποῖοι καὶ πάλιν θὰ σπεύσουν εἰς τὴν φωνὴν τῆς Πατρίδος, καὶ θὰ πολεμήσουν, ἐὰν χρειασθῇ, εἶναι οἱ διάφοροι Κύρκοι. Οἱ ἄλλοι θὰ πάρουν τὸ ἀεροπλάνο καὶ θὰ φύγουν. Νὰ θέσετε, λοιπόν, μίαν ἡμερομηνίαν καὶ νὰ μὴ κάμνετε καμμίαν διάκρισιν διὰ κανένα, παρὰ μόνον μίαν. Τὴν διάκρισιν διὰ τὸν Λαναρᾶ, διότι, ἐπαναλαμβάνω, δὲν ἀφῆκε καμμίαν κουβέρτα εἰς τὰς ἀποθήκας του ποὺ νὰ μὴ τὴν διαθέσῃ διὰ τοὺς πρόσφυγας τῶν Βουλγαρικῶν ἐπιδρομῶν. (Χειροκροτήματα).

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Σπηλιόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§90Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ ἑνὸς σοβαρωτάτου νομοσχεδίου μὲ πολλὰς πτυχὰς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται συζήτησις πρὸ κενῶν ἑδωλίων καὶ δι’ αὐτὸ παρακαλῶ νὰ διακόψωμεν.

§91Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Νὰ ψηφίσωμεν τὸ πρῶτον ἄρθρον, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν κἄποτε νὰ τελειώσωμεν καὶ μετὰ νὰ διακόψωμεν.

§92Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Νὰ ψηφίσωμεν τὸ πρῶτον ἄρθρον καὶ οἱ ὑπόλοιποι ρήτορες νὰ ὁμιλήσουν εἰς τὸ δεύτερον.

§93Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, θέλομεν νὰ βοηθήσωμεν τὴν κατάστασιν, ἀλλὰ πρέπει νὰ διαστείλωμεν ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνάγκην βοηθείας, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσις, τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ προλαλήσας κ. συνάδελφος, ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην.

§94Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ψηφίσωμεν τὸ πρῶτον ἄρθρον σήμερον· ἄλλωστε ὅλα τὰ ἐν συνεχείᾳ ἄρθρα, περιέχουν ἕκαστον καὶ ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπὶ τοῦ πρώτου ἄρθρου ἔχω μίαν τροπολογίαν καὶ ἐὰν συμφωνῇ ἡ Βουλή, παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτή. Πρόκειται περὶ τοῦ ἑξῆς: Ἐπειδὴ θὰ πρέπει ἡ Ἐπιτροπὴ νὰ ἔχῃ τὴν δυνατότητα νὰ τερματίσῃ τὸ ταχύτερον τὸν συμβιβασμόν, καὶ ἐπειδή, ὡς εἶναι διατυπωμένον τὸ ἄρθρον, δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ τερματίσῃ τὸ ταχύτερον δυνατὸν τὸν συμβιβασμόν, δι’ αὐτό, παρακαλῶ εἰς τὴν παράγραφον 4 τοῦ ἄρθρου 1 νὰ τεθῇ ἡ ἑξῆς τροπολογία: «...... (Ἀναγινώσκει) ......». Δηλαδή, γίνεται μία ἀναμόρφωσις τῆς παραγράφου 4.

§95Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. Μπουρνιᾶς ὑπέβαλε μίαν τροπολογίαν ποὺ τὴν ὑποστηρίζω καὶ ἐγώ. Τῆς προσθήκης, δηλαδή, ἑνὸς μέλους εἰς τὸ Συμβούλιον, ποὺ θὰ ἐκπροσωπῇ τὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων.

§96Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Παρακαλῶ τοὺς κυρίους συναδέλφους, νὰ μὴ ἐπιμείνουν ἐπ’ αὐτοῦ. Ἡ ὅλη οἰκονομία τοῦ νόμου συνίσταται εἰς τὸ νὰ μὴ ἐξέλθωμεν μιᾶς βασικῆς ἀρχῆς καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα θὰ λυθοῦν κατὰ τρόπον φυσιολογικόν. Περαιτέρω, παρακαλῶ νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει, ὅτι τὸ Συμβούλιον αὐτό, πρέπει νὰ εἶναι κατὰ τὸ δυνατὸν ὀλιγομελές. Ἐλέχθη, ὅτι ὑπάρχουν ὡρισμένοι ἰδιῶται, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἐκπροσωπῇ δικαστής. Ἀλλὰ αὐτοί, κύριοι, ἐκπροσωποῦνται κατὰ τὴν ἑξῆς ἔννοιαν. Ἐὰν δηλαδή, δὲν συμφωνήσουν μὲ τοὺς ὅρους ποὺ θὰ θέσῃ τὸ Συμβούλιον, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ προσφύγουν εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν. Διότι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν ἕνα συμβούλιον ποὺ θὰ ἐκπροσωπῇ τὴν οἰκονομικὴν σκέψιν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὸ σύνολον τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων ἀφ’ ἑτέρου. Ὅσοι, λοιπόν, νομίζουν, ὅτι παραβλάπτονται τὰ συμφέροντά των, δύνανται νὰ προσφύγουν εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν. Θὰ παρεκάλουν, λοιπόν, νὰ ψηφίσωμεν τὸ ἄρθρον 1 καὶ μετὰ διακόπτομεν.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ ψηφίσωμεν τὸ ἄρθρον 1;

§98ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι.

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ δὲν δέχεται νὰ ψηφίσωμεν τὸ ἄρθρον 1 κατ’ ἀνάγκην θὰ διακόψωμεν, διὰ νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν αὔριον.

§100Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Πρέπει νὰ ἐρωτηθῇ τὸ Σῶμα, ἐὰν θὰ κάμνῃ δεκτὰς τὰς τροπολογίας. Διότι ἀλλέως δὲν δύναται νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις.

§101Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Ἡ Βουλὴ δέχεται τὴν τροπολογίαν τῆς παραγράφου 4 τοῦ ἄρθρου 1;

§102ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ λύσετε τὴν συνεδρίασιν, κύριε Πρόεδρε.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐὰν θέλετε νὰ συνεχίσωμεν τὴν συνεδρίασιν, νὰ συνεχίσωμεν τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1.

§104Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ......

§105Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐρωτήσετε τὸ Σῶμα ἐὰν δέχεται τὴν τροπολογίαν αὐτήν.

§106Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συζητοῦμεν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1;

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1, ὁ κ. Μπουρνιᾶς, ἔχει ὑποβάλει μίαν τροπολογίαν. Οἱ κύριοι συνάδελφοι ἐπιμένουν, ὅτι θὰ ἐπακολουθήσῃ πρότασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας.

§108Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Ἀποσύρω τὴν τροπολογίαν καὶ νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ ἄρθρον ὡς ἔχει.

§109Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἰδική μου τροπολογία.

§110Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ συμφωνήσῃ, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις, ὡς διεξάγεται ταύτην τὴν στιγμὴν διότι ἡ Βουλὴ εἶναι καταπεπονημένη καὶ ἄλλως τε δὲν ὑπάρχει οὔτε ὑποτυπώδης ἀπαρτία. Προσωπικῶς, θὰ ἐπεθύμουν νὰ προχωρήσωμεν καὶ νὰ ἴδω τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον ψηφιζόμενον, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἡ ὥρα εἶναι ἀρκετὰ προχωρημένη καὶ δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία καὶ προβάλλεται τοῦτο, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§111Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑπουργ. Ἐμπορίου). Πρὸς συγκερασμὸν τῶν ἀντιτιθεμένων ἀπόψεων, θὰ ἤθελα νὰ προτείνω τὸ ἑξῆς: Εἶχε συμφωνηθῆ, ὅπως κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1 νὰ ἐκθέσουν εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις των ὅσοι ἦσαν ἐγγεγραμμένοι καὶ δὲν ὡμίλησαν. ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ εἰς ἄλλην συνεδρίασιν, διότι δὲν θὰ τελειώσωμεν ποτέ. Δι’ αὐτό, ἐὰν ἡ Βουλὴ δὲν θέλῃ νὰ ψηφίσωμεν ἀπόψε τὸ ἄρθρον 1, θὰ πρέπει τοὐλάχιστον νὰ περιορισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων.

§112Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς διήρκεσε δύο συνεδριάσεις καὶ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ λήξῃ καὶ νὰ περιορισθῶμεν εἰς τὴν συζήτησιν τῶν ἄρθρων διὰ νὰ προχωρήσωμεν.

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν πρότασιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§114ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἡ συζήτησις θὰ περιορισθῇ ἐπὶ τῶν ἄρθρων. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§116ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφορὰς ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.15′ μ.μ.).