1958.02.19

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 70ὴ

ΤΕΤΑΡΤΗ 19 Φεβρουαρίου 1958

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 5.55′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Κηπουρός, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§2Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Λ. Μπουρνιᾶς (Ὑπουργὸς Ἐργασίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ λειτουργίας τοῦ Ταμείου Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Ἐργατοτεχνιτῶν Δομικῶν καὶ Ξυλουργικῶν Ἐργασιῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Μητσοτάκης, Π. Τζαννετάκης, Φ. Πιτούλης, Δ. Γόντικας, Τ. Κολοκυθᾶς, Ε. Μπακλατζῆς καὶ Π. Πολυχρονίδης, καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων περὶ εἰσπράξεως δημοσίων ἐσόδων καὶ θεσπίσεως ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βουρδουμπᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Σταμάτης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ ν. 2349)53, «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Βύζας, Π. Ξενοδοχειάρης, Ν. Μαλλιάκας, Χ. Παπασταύρου, Κ. Μητσοτάκης, Ε. Μπακλατζῆς καὶ Ι. Παπαρτεμίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ ν. 2349)53, «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀγοραστῶν Ἀγροκτημάτων Εὐρυάλης–Γλυφάδας, ζητοῦντος ἔγκρισιν τοῦ ἀπὸ ἐτῶν ὑποβληθέντος σχεδίου τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου, Α. Πατσιαντᾶς, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Συνταξιούχων Ι.Κ.Α., διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἀντισυνδικαλιστικὴν τακτικὴν τῶν Διευθυντῶν καὶ ὑπαλλήλων τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ ὡρισμένων ὑποκαταστημάτων αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι πιέζουν τοὺς συνταξιούχους νὰ μὴ καταβάλουν τὰς πρὸς τὰς ὀργανώσεις των εἰσφορὰς καὶ τοὺς προτρέπουν νὰ διαγραφοῦν ἐκ τῶν ὀργανώσεών των. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παπαστεργίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων περιφερείας Ἐλασσόνος, ζητοῦντος μισθολογικὴν καὶ βαθμολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν διδασκάλων πρὸς τοὺς λοιποὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Εὐαγγέλου, Ι. Παπαδημητρίου, Α. Πατσιαντᾶς καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ὑποδηματεργατῶν Ἀθηνῶν, ζητοῦντος ἀπόλυσιν τοῦ συλληφθέντος δι’ ἐκτόπισιν συμβούλου τοῦ ἐν λόγῳ Σωματείου Σωκράτους Δημητρέλια. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἀστῶν Προσφύγων 1921, ζητούσης κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ κωδικοποιήσεως τῶν περὶ ἀστικῆς ἀποκαταστάσεως προσφύγων τοῦ 1922 νόμων καὶ τακτοποίησιν τοῦ στεγαστικοῦ ζητήματος τῶν μελῶν της». Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Δ. Θεοχαρίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν μελῶν τοῦ Γαλακτοκομικοῦ Συνεταιρισμοῦ Βαλτονέρων Φλωρίνης, ζητούντων λῆψιν μέτρων πρὸς ἀπαλλαγήν των ἐκ τῶν συνεταιριστικῶν των ὑποχρεώσεων, λόγῳ μὴ ἐπιτεύξεως τοῦ ἐπιδιωκομένου ὑπὸ τοῦ Συνεταιρισμοῦ σκοποῦ. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέ(σειρὰ δυσανάγνωστη) τοῦ Οἰκοδομικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀπομάχων Πολέμου 1912–1941 καὶ τῆς Γραμμῆς Πρόσω «Ἡ Παναγία ἡ Ἐλευθερώτρια» Κηφισίας, ζητοῦντος ἔγκρισιν καὶ ὑπαγωγὴν εἰς τὸ σχέδιον τῆς περιοχῆς τῶν οἰκοπέδων του κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Π. Πετροπουλάκης, Ι. Παπαδημητρίου, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Γ. Πρίφτης, καταθέτουν ψήφισμα Παμπολεμιστικῆς Συγκεντρώσεως 9ης Φεβρουαρίου, περιέχον τὰ αἰτήματα τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου περιοχῆς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, καὶ Νομοῦ Ἀττικῆς, ἤτοι ψήφισιν τῆς πράξεως 23)56 τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, σύστασιν εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν ἐκπόνησιν παγίου νόμου ὁριστικῆς προστασίας τῶν ἐργαζομένων ἀναπήρων, θυμάτων, τραυματιῶν καὶ πολεμιστῶν, καὶ ἐπίλυσιν ὅλων τῶν ἐκκρεμῶν προβλημάτων αὐτῶν. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Ἐφραιμίδης Γ. Εὐαγγέλου καὶ Κ. Τσιγάρας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν συνεργαζομένων Ἐργατοϋπαλληλικῶν Ὀργανώσεων, καὶ τοῦ Ἐπαγγελματικοῦ Σωματείου Ὑπαλλήλων Καφεζυθεστιατορίων «Ἡ Πρόοδος» Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἀποφασισθεῖσαν αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν εἰσιτηρίων τῶν λεωφορείων Θεσσαλονίκης καὶ ζητούντων ἀκύρωσιν τῆς ἀποφάσεως καὶ καθιέρωσιν ἐργατικοῦ εἰσιτηρίου, μειωμένου κατὰ 40%. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Α. Αὐγερινός, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Λεχαινῶν, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν μελετωμένην ἵδρυσιν ἰδιωτικοῦ ἐξαγωγικοῦ Ὀργανισμοῦ νωπῶν γεωργικῶν προϊόντων, καὶ ζητοῦντος ὅπως ὁ τοιοῦτος Ὀργανισμὸς στηριχθῇ εἰς γεωργικὰς ὀργανώσεις. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου, Α. Πατσιαντᾶς καὶ Γ. Εὐαγγέλου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Καπνεργατῶν Νομοῦ Καβάλας, διαμαρτυρομένης διὰ τὰς ταλαιπωρίας ποὺ ὑφίστανται οἱ συνταξιοῦχοι Θάσου, ἐξαναγκαζόμενοι νὰ μεταβαίνουν εἰς παραρτήματα Λιμένος–Λιμεναρίων πρὸς παραλαβὴν τῶν συντάξεων αὐτῶν, ὡς ἐπίσης διὰ τὴν ἀπαγόρευσιν ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. τῆς παραμονῆς ἐκπροσώπων τῶν Σωματείων συνταξιούχων πρὸς διευκόλυνσιν αὐτῶν διὰ κάθε σωματειακή των τακτοποίησιν καὶ εἴσπραξιν τῶν σωματειακῶν εἰσφορῶν, καὶ ζητούσης ἄρσιν τῶν μέτρων αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Κατόχων Γραφείων Κηδειῶν «Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου», ζητοῦντος μείωσιν τῆς ἐπὶ τῶν αὐτοκινήτων — νεκροφόρων φορολογίας. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ΚΤΕΛ Αἰτωλοακαρνανίας, Ἄρτης, Πρεβέζης, Λευκάδος, Ἰωαννίνων, Θεσπρωτίας καὶ Κερκύρας, διαμαρτυρομένων δι’ ἄνισον μεταχείρισιν ἐπαγγελματιῶν αὐτοκινητιστῶν μεταξὺ Πρωτευούσης καὶ Ἐπαρχιῶν, καὶ ζητούντων ἐπανόρθωσιν τῶν βαρυνόντων τὰς Ἐπαρχίας μειονεκτημάτων. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 36133)58 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ὑπὸ ταύτης χορήγησιν εἰς τὸν Α.Σ.Ο. δανείου ποσοῦ δραχμῶν 30 ἑκατομμυρίων (30.000.000) διὰ τὴν ὑπὸ τούτου συσκευασίαν σταφίδος ἐσοδείας 1957. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Ε. Πρωϊμάκης, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Π. Γλιγλῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων Κοινότητος Ἁγίου Πολυκάρπου Ἰκαρίας ζητούντων ὅπως ἀποδοθῇ Βασιλικὴ χάρις εἰς τὸν καταδικασθέντα ὑπὸ τοῦ Στρατοδικείου Ἀθηνῶν συμπατριώτην των Γ. Στενόν. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Θεοχαρίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ἀμυνταίου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἀθρόαν εἰσαγωγὴν ἀραβοσίτου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐνῷ παραμένουν ἀδιάθετοι εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν μεγάλαι ποσότητες καὶ τὸ ἐμπόριον ἀκινητεῖ. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Εἰδικῶν Εἰσπρακτόρων Δήμου Καρδίτσης, ζητούντων τακτοποίησιν καὶ μονιμοποίησιν αὐτῶν εἰς θέσεις τοῦ Δημοσίου. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Ἠλιοῦ, Ν. Κιτσίκης, Γ. Σπηλιόπουλος καὶ Α. Πατσιαντᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Δημοτικοῦ Συμβουλίου, Ἀντιπροέδρου Δικηγορικοῦ Συλλόγου καὶ τῶν Ἐπιστημόνων Καρδίτσης, ζητούντων ματαίωσιν ἐγκαταστάσεως βάσεων θερμοπυρηνικῶν ὅπλων ἐν Ἑλλάδι Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παπαστεργίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Συνταξιούχων Ἀναπηρίας Ι.Κ.Α. καὶ συνταξιούχων Τ.Ε.Α.Μ.Κ. Βόλου, ζητοῦντες αὔξησιν τῶν παρεχομένων ὑπὸ τοῦ Τ.Ε.Α.Μ.Κ. συντάξεων κατὰ 30% τοὐλάχιστον. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Τσιγάρας, Α. Λακαρίδης, Π. Γλιγλῆς, Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Πατσιαντᾶς καὶ Γ. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν ἐκπροσώπων τῶν Συνεταιρικῶν Ὀργανώσεων τῶν Καπνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν Καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ζητούντων λῆψιν μέτρων ἀπορροφήσεως τῶν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐφετεινῆς ἐσοδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Σωματείων Παγοπωλῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ Περιχώρων, ζητούντων κατάταξιν τοῦ πάγου εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἐν ἐπαρκείᾳ τοιούτων, καθορισμὸν ποσοστοῦ κέρδους 50% ἐκ τῶν τιμολογίων ἀγορᾶς, φόρτωσιν τῶν μεταφερόντων τὸν πάγον αὐτοκινήτων κατὰ 50% πλέον τοῦ καθοριζομένου φορτίου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Νικολίτσας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἁμαξοκαρραγωγέων ζητούσης χορήγησιν εἰς τὰ πληγέντα μέλη της ἀδειῶν Δ. Χ. Αὐτοκινήτων. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰς τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν, ζητούσης ματαίωσιν ἀφαιρέσεως πόρων τῆς ἐν λόγῳ Ἑνώσεως ὡς καὶ ματαίωσιν ἐπιβολῆς νέας κρατήσεως εἰς τὰ μέλη της 3–5% ὑπὲρ τοῦ Νοσηλευτικοῦ Ἱδρύματος κ. λ. π. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Συλλόγων Προσωπικοῦ Ι.Κ.Α., καὶ λοιπῶν Ὀργανώσεων καὶ Συλλόγων, ζητούντων χορήγησιν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. τῆς ὑπὸ τοῦ Α. Ν. 1846)51 προβλεπομένης κρατικῆς εἰσφορᾶς, ταχεῖαν εἴσπραξιν τῶν καθυστερουμένων εἰσφορῶν, ψήφισιν τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παπαστεργίου, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ἐργατῶν Μετάλλου Βόλου, ζητούσης ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ Ἐπικουρικοῦ Ταμείου Μετάλλου καὶ εἰς τὰς ἐπαρχίας, συνέχισιν ἐπιδόσεως τῶν συντάξεων ὑπὸ τοῦ Ταμείου εἰς τοὺς ἐξερχομένους τοῦ ἐπαγγέλματος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Οἰκοδομικοῦ καὶ Προμηθευτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως ΕΟΜΑ, ζητοῦντος ματαίωσιν ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου «περὶ σχεδίων Πόλεων» πρὸς κατοχύρωσιν τῶν βάσει προσυμφώνων ἀγορασθέντων παρὰ τοῦ Συνεταιρισμοῦ οἰκοπέδων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Τσιγάρας, Α. Λασκαρίδης, Π. Γλιγλῆς, Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Πατσιαντᾶς καὶ Β. Ἐφραιμίδης καταθέτουν ἀναφορὰν ἐκπροσώπων τῶν Συνεταιρικῶν Ὀργανώσεων τῶν καπνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν Μακεδονίας, Θράκης, Θεσσαλίας καὶ Αἰτωλοακαρνανίας, περιλαμβάνουσα τὰς ἀπόψεις καὶ αἰτήματα αὐτῶν, ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπορροφήσεως τῶν καπνῶν ἐξωτερικῆς καταναλώσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἐξωραϊστικῶν Συλλόγων «Λόφος Παπποῦ», «Ἄνω Λιούμη», «Ἀναγεννήσεως Αἰγάλεω», «Ἄνω Λόφος Ἀξιωματικῶν» καὶ «Ἀναγέννησις Χαϊδαρίου», διαμαρτυρομένων διὰ τῶν ἐπιβληθεισῶν εἰσφορῶν, ἀκύρωσιν τῆς σχετικῆς Ὑπουργικῆς ἀποφάσεως κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Τσιγκογράφων Ἀθηνῶν, ζητούσης ἀπαλλαγήν της ἐκ τῆς ἐπιβληθείσης αὐτῇ προσαυξήσεως λόγῳ μὴ ἐμπροθέσμου καταβολῆς τοῦ ὀφειλομένου φόρου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης–Μαγνησίας κ. Γ. Κακαγιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἁμαξοκαρραγωγέων, ζητούντων ὅπως οἱ κ. κ. Ὑπουργοὶ Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ, λάβουν νομοθετικὰ μέτρα προστασίας τῆς χειμαζομένης τάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Σκουτέρης, διὰ τηλεγραφήματός του διαμαρτύρεται διὰ τὴν ὑφισταμένην εἰσέτι ἀπαράδεκτον ἐκκρεμότητα τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἀποζημιώσεως τῶν ἐκ τῶν γεωτρήσεων πέριξ Ἁγίου Θωμᾶ πληγέντων καλλιεργητῶν» καὶ ζητεῖ ἄμεσον κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ψήφισιν τοῦ ἐν λόγῳ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινότητος Παλαιοχώρας καὶ Γεωργικοῦ Προμηθευτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Παλαιοχώρας, ζητούντων ὅπως αὐξηθοῦν τὰ στρέμματα καπνοκαλλιεργείας. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Θεσσαλονίκης «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος», ζητοῦντος τὴν ἐπέκτασιν τῶν ἀσφαλίσεων τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ εἰς τοὺς ἀπομακρυσμένους τῶν θέσεών των ἱεροψάλτας, λόγῳ ὁρίου ἡλικίας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Ἐφραιμίδης, Ε. Πρωϊμάκης, Π. Πετραπουλάκης καὶ Π. Γλιγλῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἰδιοκτητῶν Ἐφημερίδων Πειραιῶς καὶ Νήσων, ζητούσης τὴν διὰ νομοθετικοῦ μέτρου ἀναγνώρισιν ἐν Πειραιεῖ Ἑνώσεως Ἰδιοκτητῶν Ἐφημερίδων Πειραιῶς καὶ Νήσων. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Λαγκαδέϊκα Κορινθίας, αἰτουμένου ὅπως δικαιωθοῦν τῆς ἀποζημιώσεως τοῦ Ν. Δ. 1612)1956 διὰ τὰ ἐπιταχθέντα κατὰ τὸν πόλεμον 1940–41 ὑποζύγια καὶ ὅσοι ἔλαβον κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς εἰς πληθωρικὰς δραχμὰς τὴν ἀναγραφομένην εἰς τὰ οἰκεῖα δελτία ἐπιτάξεως ὀνομαστικὴν ἀξίαν τοῦ ἐπιταχθέντος ὑποζυγίου. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Καμβύσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῶν ὀρεινῶν Κοινοτήτων Μαθίας–Λυκίσσης καὶ Ἀχλαδοχωρίου, ζητούντων ὅπως ἡ διαταχθεῖσα χάραξις τῆς ὁδοῦ ἀπὸ Μαθίας εἰς Πεταλίδιον διέλθῃ ἐκ θέσεως «Βίκος» προσθέτως δὲ κατασκευασθῇ ἡ προγραμματισθεῖσα γέφυρα πρὸς ἐξασφάλισιν συγκοινωνίας τῶν ἐν λόγῳ Κοινοτήτων. Ὁ βουλευτὴς κ. Λ. Δερτιλῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ἡλιουπόλεως, ζητοῦντος ἀνέγερσιν δύο εἰσέτι Σχολείων Στοιχειώδους Ἐκπαιδεύσεως εἰς τὴν Κοινότητά του, διὰ τὴν ἀπρόσκοπτον ἐκπαίδευσιν τῶν μαθητῶν φοιτώντων ἤδη εἰς ἀκαταλλήλους χώρους. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Καμβύσης, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Πελεκανάδος καὶ Μηλιώτη Πυλίας, ζητούντων ὅπως ἡ ὁδὸς πρὸς τὸ ἱστορικὸν Μανιάκι, διέλθῃ διὰ τῆς ὁδοῦ Ριζομύλου–Δάρα —Σαϊμόγλι–Πελεκανάδος–Μηλιώτη–Παπαφλέσσα. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐν Καλάμαις ἑδρεύοντος Συνδέσμου Ἰδιοκτητῶν Ἀγοραίων Αὐτοκινήτων, ζητούντων ἀνάκλησιν τῆς ὑπὸ τοῦ Νομάρχου Μεσσηνίας ἐκδοθείσης ἀποφάσεως χορηγήσεως ἀδείας κυκλοφορίας δύο αὐτοκινήτων ἐπὶ ζημίᾳ παλαιῶν ἰδιοκτητῶν, μὴ δυναμένων λόγῳ τῆς ἀνεργίας νὰ καλύψωσι στοιχειώδεις ἀνάγκας τῶν οἰκογενειῶν των. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Σπηλιόπουλος, Γ. Αὐγερόπουλος καὶ Β. Θανασέκου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν φυματικῶν Σανατορίου «Σωτηρία» ὡς καὶ ἐπιστολὴν τοῦ καθηγητοῦ φυματιολογίας Ν. Β. Οἰκονομοπούλου, ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας, περὶ ἀφαιρέσεως 200 κλινῶν τοῦ Σανατορίου, ζητούντων ὅπως μὴ μειωθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν κλινῶν τῆς «Σωτηρίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Στρατῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Μονίμων Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Γήρατος–Θανάτου καὶ ἀναπηρίας Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος αὔξησιν τῶν συντάξεων τῶν μελῶν του κατὰ 50% κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Διδασκαλικοῦ Συλλόγου Ἀλεξανδρουπόλεως ζητοῦντος ταχεῖαν ἐπίλυσιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν διδασκάλων. Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Σκυλλάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινότητος καὶ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀνατολῆς–Λαρίσης, ζητούντων ἀναστολὴν τῶν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. χρεῶν τῶν παραγωγῶν, λῆψιν μέτρων ἀπορροφήσεως τῆς ἀδιαθέτου εἰσέτι ποσότητος 700.000 ὀκάδων πατάτας τοῦ χωρίου των, χορήγησιν νέων καλλιεργητικῶν δανείων κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Μηχανικῶν Ε. Ναυτικοῦ, οἵτινες ἀπὸ μηνῶν λόγῳ τῆς δεινῆς κρίσεως παραμένουν ἄνευ ἐργασίας καὶ ζητούντων ὅπως μὴ φορολογοῦνται αἱ ἀποδοχαί των ἐπὶ πλοίων ὑπὸ ξένην σημαίαν. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει ψήφισμα τῆς Μηχανουργικῆς Ἑνώσεως Πειραιῶς, διαμαρτυρομένης διότι δὲν φέρεται πρὸ τῆς Βουλῆς τὸ καταρτισθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας νομοσχέδιον περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ Ταμείου Ἐργατῶν Μετάλλου εἰς τὰς ἐπαρχίας κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Κόρακας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἀθαν. Παπαϊωάννου, κατοίκου Ἐλασσόνος, ζητοῦντος ἀπόδοσιν καὶ ἐλευθέραν χρῆσιν τοῦ ἀπὸ τοῦ 1951 κατεχομένου παρὰ τῆς 694 Π.Α.Π. Ἐλασσόνος ἀγροκτήματός του. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Μαλαμίδας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Χειριστῶν καὶ Τεχνιτῶν Ἐκσκαπτικῶν, Ἀνυψωτικῶν, Ὁδοποιητικῶν καὶ Γεωργικῶν Μηχανημάτων Λαμίας, ζητούσης τὴν ἄμεσον ὑπογραφὴν συλλογικῶν συμβάσεων τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν Μηχανικὴν Καλλιέργειαν Ὑπουργείου Γεωργίας κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Καμβύσης καὶ Α. Σχινᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰς τῶν Κοινοτήτων Βλάσση, Ζαΐμογλι, Κουρτάκι, Καρποφόρας καὶ Βελίκας, ζητούντων ἐπέμβασιν τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν πρὸς τήρησιν τῆς διαδικασίας τοῦ Κώδικος περὶ Δήμων καὶ Κοινοτήτων δι’ ἐργασίας ὑδρεύσεως ἐκ πηγῆς Κεφαλοβρύσου. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Στρατῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Σωματείων Ὁδηγῶν καὶ Εἰσπρακτόρων Λεωφορείων Αὐτοκινήτων Πειραιῶς, ζητούντων ἐπίλυσιν τῶν ἐκκρεμῶν αἰτημάτων τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ξεριᾶς καὶ Λιθοχωρίου τοῦ Νομοῦ Καβάλας, διαμαρτυρομένων διότι τὸ καπνεμπόριον προσφέρει ἐξευτελιστικὰς τιμὰς εἰς τὰ καπνὰ καὶ ζητούντων τὴν παρέμβασιν τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν καὶ προστασίαν τῶν παραγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Λαμπρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἁλιεργατῶν Ν. Ρόδων Χαλκιδικῆς «Ὁ Ἅγιος Νικόλαος», ζητοῦντος ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλιστικῆς περιοχῆς Ι.Κ.Α. Στρατωνίου καὶ εἰς Ν. Ρόδα. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πολ. Καλαϊτζίδου, κατοίκου Νεοχωρίου Ἀλμωπίας, διαμαρτυρομένου διότι ἐδημεύθη κατὰ τὸ ½ ὁ πατρικός του κλῆρος παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων διὰ τὸν λόγον ὅτι ἕτερος ἀδελφός του εὑρίσκεται εἰς τὰς ὁμόρους γειτονικὰς χώρας καὶ ζητοῦντος ἀναθεώρησιν τῆς ἀποφάσεως τῆς ἐν λόγῳ Ἐπιτροπῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Τσιγάρας, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου 1897–1949 Βορείου Ἑλλάδος, ζητούσης δημοσίευσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)56 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ γενικῶς παροχὴν πραγματικῆς προστασίας εἰς τοὺς ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ζυγοῦ Καβάλας, ζητοῦντος τὴν Κρατικὴν παρέμβασιν διὰ τὴν διάθεσιν τῶν εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν καπνῶν. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Ε. Πρωϊμάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Πανελλαδικῆς Ὁμοσπονδίας Καυσίμων, ζητούσης ὅπως τὰ προϊόντα πετρελαίου διατίθενται διὰ τῶν καταστημάτων τῶν μελῶν της. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Λαμπρόπουλος καὶ Λ. Σαραφιανός, καταθέτουν ἀναφορὰν ὑπαλλήλων τοῦ Ἐθνικοῦ Μεταλλείου Βάβδου Χαλκιδικῆς, ζητούντων καταβολὴν τῶν καθυστερουμένων δεδουλευμένων μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων των. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Ἠλιοῦ καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰς πολιτικῶν ἐξορίστων Ἁγίου Εὐστρατίου, διαμαρτυρομένων διὰ τὰς παρανόμους καὶ τρομοκρατικὰς ἐνεργείας τοῦ Διοικητοῦ τοῦ Στρατοπέδου Ἁγίου Εὐστρατίου καὶ τοῦ ἰατροῦ Ε.Ε.Σ. κ. Ἀλεξανδρῆ, συνεπείᾳ τῶν ὁποίων ἐπεδεινώθη ἡ κατάστασις πολλῶν ἀσθενῶν καὶ ζητούντων ἀποκατάστασιν τῶν ἐλευθεριῶν, μεταφορὰν τῶν ἀσθενῶν εἰς Νοσοκομεῖα Ἀθηνῶν καὶ Λήμνου, ἄμεσον ἀπομάκρυνσιν τοῦ ἰατροῦ τοῦ Στρατοπέδου κ.λ.π.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ε. Καλαντζῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς ἐνισχύσεως τῶν ὀρεινῶν πληθυσμῶν.

§4Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὴ τυχὸν ὁ κ. Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος παρίσταται, ἠμπορεῖ νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὴν ἐρώτησιν ὑπ’ ἀριθ. 2; Εἶχεν ζητήσει τὴν ἀναβολὴν ὁ ἴδιος. Μὴ τυχὸν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσῃ μίαν πληροφορίαν;

§5Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Παρακαλῶ, νὰ ἀναβληθῇ.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. Ὁ κ. Π. Τζαννετάκης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του σχετικῶς μὲ τὴν λειτουργίαν τῶν δύο ἐργοστασίων οἰνοπνεύματος Καλαμῶν, πρὸς οἰνοπνευματοποίησιν τῶν βρεγμένων σύκων.

§7Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα ἔπαυσε νὰ εἶναι ἐπίκαιρον. Ἡ ἐρώτησις κατετέθη εἰς τὰς ἀρχὰς Νοεμβρίου ἢ τέλος Ὀκτωβρίου. Ὅπως εἶναι γνωστόν, κατεστράφη ἡ παραγωγὴ σύκων εἰς τοὺς νοτίους Νομοὺς τῆς Πελοποννήσου Λακωνίας καὶ Μεσσηνίας κατὰ ποσοστὸν τὸ ὁποῖον πλησιάζει τὸ 70%. Ὅπως προκύπτει ἀπὸ δηλώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος μετέβη ἐπὶ τόπου, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔδωσε τότε τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι διὰ παντὸς μέσου θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν λειτουργίαν δύο ἐργοστασίων πρὸς οἰνοπνευματοποίησιν τῶν σύκων τῆς περιφερείας καὶ θὰ ἐξησφάλιζεν τὴν διάθεσιν καὶ ἀποζημίωσιν μέσῳ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης εἰς τοὺς πληγέντας παραγωγούς. Ἐπ’ αὐτοῦ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν τὶ μέτρα ἐλήφθησαν.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἂς ἀπαντήσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τώρα.

§9Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Πρόκειται περὶ καθαρῶς ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων. Ὁ κ. Παπαληγούρας εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὰς περιφερείας αὐτὰς καὶ εἶχεν δηλώσει, ὅτι θὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν, νὰ ἐνισχύσῃ τὰ δύο αὐτὰ ἐργοστάσια οἰνοπνευματοποιΐας, ἀλλὰ πρόκειται περὶ ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων.

§10Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Ἔχω δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο τὴν 19ην Νοεμβρίου, ὅτι θὰ ἀσκήσῃ πᾶν νόμιμον μέτρον, ὥστε νὰ ἐπαναληφθῇ ἡ λειτουργία αὐτῶν τῶν ἐργοστασίων. Ὡς προκύπτει ἐκ τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἡ ζημία δὲν εἶναι ὁμοιομόρφως κατανεμημένη. Ὑπάρχουν περιοχαὶ ὅπου ἡ ζημία προσεγγίζει τὸ 80%. Ποῖα μέτρα ἐλήφθησαν ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν; Θὰ ἠδύνατο νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν εἶναι ἁρμόδιος νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὁπότε θὰ πρέπει νὰ ἀναμείνωμεν τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας.

§11Α. ΣΧΙΝΑΣ. Ἐντὸς τῶν ἡμερῶν θὰ λειτουργήσῃ τὸ ἐργοστάσιον....

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχετε δικαίωμα, δὲν εἶσθε ἐγγεγραμμένος. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἡρακλείου, σχετικῶς μὲ τὴν ἐλευθέραν εἰσαγωγὴν ὑπὸ τοῦ ἐμπορίου θείου, θειϊκοῦ χαλκοῦ, λιπασμάτων κ.λ.π.

§13Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει ἀναφορὰ τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἡρακλείου, διὰ τὴν ἐλευθέραν εἰσαγωγὴν θείου καὶ θειϊκοῦ χαλκοῦ. Εἰς τὸ ἔγγραφον αὐτό, τὸ ὁποῖον καταθέτω, ἀναπτύσσονται οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν νὰ ἐπιτραπῇ εἰς τὸ ἐμπόριον ἡ ἐλευθέρα εἰσαγωγὴ τῶν εἰδῶν τούτων, ἡ ὁποία ἀπαγορεύεται καὶ ἐπιτρέπεται μόνον εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ Ἑνώσεις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν. Δὲν ἀμφισβητοῦμεν, ὅτι ἡ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἐν προκειμένῳ ἡ Κυβέρνησις ἔχει σκοπὸν νὰ παρέχωνται τὰ εἴδη ταῦτα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν Ἀγροτικὴν τάξιν, εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρας τιμάς, νομίζομεν ὅμως, ὅτι καὶ ἡ ἐμπορικὴ τάξις φορολογεῖται καὶ ὅπως ἔχῃ ὑποχρεώσεις, ἔχει καὶ δικαιώματα. Θὰ ἔπρεπε λοιπὸν τὸ θέμα νὰ ἐξετασθῇ κατὰ τρόπον, ὥστε καὶ ἡ εἰσαγωγὴ νὰ γίνεται ἐλευθέρως ἀπὸ τὰς ἐμπορικὰς τάξεις καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται χωρὶς ἐπιβάρυνσιν τοῦ κόστους τῶν εἰδῶν αὐτῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ ἤθελον νὰ μᾶς εἴπητε, ἐὰν ἔχετε μελετήσει τὸ θέμα καὶ ἐὰν ἠμπορῆτε νὰ μᾶς δώσητε μίαν ἀπάντησιν.

§14Γ. ΕΡΓΑΖΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ Ἐμπορικὸν Ἐπιμελητήριον Ἡρακλείου ἔχει ζητήσει νὰ ἐπιτραπῇ εἰς τὸ ἰδιωτικὸν ἐμπόριον νὰ εἰσάγῃ τὰ λιπάσματα καὶ τὰ φάρμακα, τὰ ὁποῖα χρειάζονται κατὰ τῶν ἀσθενειῶν τῆς ἀμπέλου. Δυστυχῶς μέχρι σήμερον δὲν ἐγένετο τίποτε ἐπ’ αὐτοῦ. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν της, ὅτι, ἐὰν ἐπιτρέψῃ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον νὰ εἰσαγάγῃ τὰ εἴδη, θὰ ἐπέλθῃ μία ἐλάφρυνσις τῶν τιμῶν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Στεφανίδης. Ἀπών. Ὁ κ. Μ. Γαληνός. Ἀπών. Ὁ κ. Κρασαδάκης. Ἀπών. Ὁ κ. Π. Τζαννετάκης ἔχει τὸν λόγον.

§16Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν χάνει εὐκαιρίαν ἡ Κυβέρνησις, ἀπὸ τοῦ νὰ διακηρύττῃ, ὅτι εἶναι ὀπαδὸς τῆς ἀρχῆς τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Ἀπόλυτον ἐλευθερίαν εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ βάμβακος, μᾶς ἐτόνισεν ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ὅταν συνεζητεῖτο ἡ ἐπερώτησις διὰ τὸν βάμβακα, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν κατ’ ἄλλον τρόπον νὰ ἀνταγωνίζεται τὸν διεθνῆ στίβον. Κύριε Πρόεδρε, ὅταν ὅμως, οἱ ἀγρόται προμηθεύωνται τὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν διὰ τὴν παραγωγήν των, ὅπως εἶναι τὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, μὲ τοὺς βαρεῖς προστατευτικοὺς δασμοὺς ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς βιομηχανίας ἢ περιορισμοὺς ἐπὶ τῶν εἰσαγωγῶν, ὅπως προκύπτει εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, τότε σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις χρησιμοποιεῖ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά. Προστατεύει τὴν βιομηχανίαν καὶ ἀφήνει τὴν ἀγροτικὴν παραγωγὴν ἔκθετον, ἐνῷ κυρίως ἡ προστασία καὶ τὸ ἐνδιαφέρον της θὰ ἔπρεπε νὰ στραφῇ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν.

§17Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§18Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπορῶ πῶς συνάδελφοι ἐζήτησαν νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ ἐμπόριον ἡ ἐλευθέρα εἰσαγωγὴ λιπασμάτων καὶ γεωργικῶν φαρμάκων. Ἡμεῖς ἀγωνιζόμεθα πῶς νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ μέσον οἱ μεσάζοντες. Νομίζω, ὅτι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα καὶ αἱ Ἑνώσεις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν εἶναι δυνατὸν νὰ φέρουν τὰ προϊόντα αὐτὰ καὶ νὰ τὰ διαθέτουν εἰς τοὺς παραγωγούς. Ἐὰν τὰ προϊόντα αὐτὰ περιέλθουν εἰς τὸ ἰδιωτικὸν ἐμπόριον, τότε οἱ παραγωγοὶ θὰ εἶναι θύματα ἐκμεταλλεύσεως.

§19Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ συνηγοροῦσα ὑπὲρ τοῦ αἰτήματος τοῦ Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἡρακλείου, ἐὰν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δὲν εἶχεν ἑνιαίαν τιμὴν τῶν προϊόντων αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν χώραν. Ἐφ’ ὅσον ὅμως, ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἔχει ἑνιαίαν τιμὴν εἰς ὅλην τὴν Χώραν τῶν προϊόντων αὐτῶν, νομίζω ὅτι εἶναι ἀκόμη πρόωρον νὰ ἐπιτρέψωμεν καὶ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον νὰ εἰσαγάγῃ τὰ προϊόντα αὐτά.

§20Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§21Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται ὅτι ἐφαρμόζει ἀγροτικὴν πολιτικήν, διότι ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων λιπασμάτων καὶ γεωργικῶν φαρμάκων ἐπιβάλλονται βαρύτατοι δασμοί, ὅπως ἐπίσης βαρυτάτη φορολογία ἔχει ἐπιβληθῆ καὶ εἰς τὰ εἰσαγόμενα ἀνταλλακτικὰ τρακτέρ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει νὰ καταθέσω μίαν ἐρώτησιν εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργόν, διατὶ τὰ ἀνταλλακτικὰ τῶν τρακτέρ, τῶν ἑλκυστήρων καὶ τῶν ἄλλων γεωργικῶν μηχανημάτων φορολογοῦνται τόσον βαρύτατα. Δικαιοῦται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀσκεῖ γεωργικὴν πολιτικήν;

§22Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Προκειμένου περὶ τοῦ θειϊκοῦ χαλκοῦ ἰσχύει ὁ Α. Ν. 2022) 39 καὶ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ 1939 μονοπώλιον εἰσαγωγῆς ἐκ μέρους τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Προκειμένου περὶ τῶν λιπασμάτων ὑπάρχει ἐλευθερία εἰσαγωγῆς μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι οὐδεὶς εἰσάγει, διότι τὰ εἰσάγει ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Γ. Παπανδρέου, ἔχει τὸν λόγον.

§24Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν διεξήχθησαν εἰς Ἀθήνας συνομιλίαι μεταξὺ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία εὐλόγως ἀνέμενεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔκρινεν ὅτι ὤφειλε νὰ προβῇ εἰς τὴν σχετικὴν ἀνακοίνωσιν ἐνώπιον αὐτῆς διὰ τὸ περιεχόμενον καὶ ἰδίᾳ τὸ πόρισμα τῶν συνομιλιῶν. Καὶ μετὰ λύπης διεπίστωσεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις παρέλειψε αὐτὸ τὸ καθῆκον. Ἐδήλωσε τότε ἡ Κυβέρνησις ὅτι θὰ ἀνέμενε τὰς δηλώσεις τοῦ Βρεταννοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν εἰς τὴν Βουλὴν τῶν Κοινοτήτων διὰ νὰ προβῇ καὶ ἐκείνη εἰς δηλώσεις ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἡ δήλωσις αὕτη μᾶς ἐλύπησε, διότι ἐνεφάνισε τὴν Ἑλληνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐξάρτημα τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων. Δὲν ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ μᾶς ἀνακοινώσῃ τὰς ἀπόψεις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, τὰς ὁποίας ἐκεῖνος εἶχε δικαίωμα νὰ ἀνακοινώσῃ εἰς τὴν ἰδικήν του Βουλήν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀνεμένομεν εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις νὰ ἀνακοινώσῃ τὴν ἰδικήν της θέσιν κατὰ τὰς συζητήσεις καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν εἶχε καὶ δικαίωμα καὶ καθῆκον νὰ προσέλθῃ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Σήμερον ἐπὶ τέλους, ἔγιναν αἱ ἀναμενόμεναι δηλώσεις τοῦ Βρεταννοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ θεωροῦμεν ὅτι ἀποτελεῖ πλέον στοιχειῶδες καθῆκον τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως νὰ ἐνημερώσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐπὶ τοῦ θέματος. Λυπούμεθα, διότι εὑρισκόμεθα ἡμεῖς εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ τὴν προκαλέσωμεν διὰ τοῦτο. Ὤφειλεν ἡ ἰδία, ἐξ οἰκείας πρωτοβουλίας νὰ ἐπιτελέσῃ αὐτὸ τὸ καθῆκον. Καὶ ζητοῦμεν, κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς, ὁλόκληρον τὴν ἀλήθειαν, διότι τὸ Ἔθνος κατέχεται ἀπὸ ἀνησυχίαν διὰ τὸν τρόπον αὐτὸν τῶν μυστικῶν διαπραγματεύσεων, αἱ ὁποῖαι, ὅπως ἐκφράζονται ἀπὸ τὸν Παγκόσμιον Τύπον, εὐλόγως δημιουργοῦν βαθείας ἀνησυχίας εἰς τὸ Ἔθνος. Δύο εἶναι αἱ φάσεις εἰς τὴν διαχείρισιν τοῦ Κυπριακοῦ θέματος, ἡ μία θεωρητικὴ, ἰδεολογικὴ εἰς τὸν Ο.Η.Ε. καὶ ἡ ἄλλη πρακτικὴ πολιτικὴ τῶν διπλωματικῶν διαπραγματεύσεων. Περὶ τῆς πρώτης ἔγινεν λόγος εἰς τὴν Βουλὴν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν. Βεβαίως κατὰ τὴν συζήτησιν ἐκείνην ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, συμφώνως πρὸς συνήθειάν του, ὑπῆρξεν τόσον κομπαστικὸς καὶ τόσον ἄκοσμος ἀπέναντι τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὥστε βεβαίως ἡ συζήτησις αὐτὴ θὰ ἐπανέλθῃ μίαν ἡμέραν, εἰς τὴν ὥραν της. Ὑπάρχει ἕνας ἐκκρεμὴς λογαριασμὸς μεταξὺ ἡμῶν, ὁ ὁποῖος θὰ ἐξοφληθῇ εἰς τὴν ὥραν του, διότι τὸ ὕφος του, αἱ ὕβρεις του εἶναι ἀπαράδεκτοι. Ἀλλὰ σήμερον δὲν πρόκειται νὰ ἔλθωμεν εἰς ἐκεῖνο τὸ θέμα. Σήμερον συζητοῦμεν τὸ δεύτερον θέμα, τὰς δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν ἐπὶ τῶν συνομιλιῶν μὲ τὸν Ἄγγλον συνάδελφόν του. Κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς, ἡ πορεία τοῦ Κυπριακοῦ θέματος κατὰ τὸ στάδιον τῶν πολιτικῶν συνομιλιῶν μᾶς ἐμπνέει βαθυτάτας ἀνησυχίας. Κατώρθωσεν ἤδη ἡ Βρεταννικὴ διπλωματία δύο μεγάλους ἄθλους εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Κατώρθωσε πρῶτον νὰ παραμορφώσῃ τὴν φυσιογνωμίαν τοῦ ἀγῶνος. Τὸ Κυπριακὸν ἦτο κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἀγὼν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ ἐναντίον τοῦ δυνάστου μὲ συμπαράστασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ σήμερον ὁ περίτεχνος δόλος τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ἐμφανίζει τὸ Κυπριακὸν ὡς συμπλοκὴν τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας, ὡς πρόκλησιν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀντίδρασιν τῆς Τουρκίας. Καὶ ἡ Μεγάλη Βρεταννία, ὁ δυνάστης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῆς Κύπρου ἐμφανίζεται ὡς ἀθώα περιστερά, ὡς εἰρηνοποιός, ὁ ὁποῖος ἔρχεται νὰ τερματίσῃ τὴν συμπλοκὴν καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Μεγαλόνησον. Αὐτὴ εἶναι ἡ θλιβερὰ παραμόρφωσις τοῦ ἀγῶνος ἡ ὁποία ἀποτελεῖ βαθυτάτην ἐπιδείνωσιν τοῦ ἐθνικοῦ θέματος. Καὶ ἡ δευτέρα ἐπιδείνωσις εὑρίσκεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Κυπριακὸν θέμα εἰσῆλθεν εἰς τὸ τέλμα ἀπὸ τὸν ἔνδοξον ἀγῶνα, εἰς τὸν ὁποῖον πρὸ ὀλίγου καιροῦ εὑρίσκεται. Ἔχει βυθισθῆ σήμερον εἰς τὴν ἀποτελμάτωσιν, καὶ ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῆς ἐλευθερίας εὐοδοῦται ὄχι μὲ τὸ τέλμα, εἰς τὸ ὁποῖον σήμερον βυθίζεται, ἀλλὰ μὲ τὸν ἀγῶνα. Ἐὰν ὑπῆρξε πρόοδος τοῦ Κυπριακοῦ θέματος ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς τῶν ἀγώνων, εἰς τὴν ἐξορίαν τοῦ ἀξίου Ἐθνάρχου καὶ τῶν συναγωνιστῶν του εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, εἰς τὸ θεῖον μειδίαμα τῶν ὡραίων ἐφήβων, οἱ ὁποῖοι ἐνώπιον τῆς ἀγχόνης ἐζητωκραύγαζον τὴν Ἑλλάδα. Καὶ σήμερον κινδυνεύομεν νὰ αἰσθανώμεθα ὅτι τὸ θέμα ἔπεσεν εἰς τέλμα. Αὐταὶ εἶναι αἱ βαθύταται ἀνησυχίαι αἱ ὁποῖαι κατέχουν τὸ Ἔθνος. Καὶ διὰ τοῦτο ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν νὰ καθορίσῃ τὴν θέσιν της, διότι πρέπει κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ θέματος καὶ πάλιν νὰ διακηρυχθῇ ὅτι τὸ αἴτημα τῆς Ἑλλάδος, αἴτημα τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ εἶναι μόνον ἡ ἐφαρμογὴ τῆς αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς εὐλόγου χρόνου καὶ οὐδὲν ἄλλο. Ἐπίσης νὰ διακηρυχθῇ ὅτι διὰ τὴν ἐπίτευξιν αὐτοῦ τοῦ ἀποτελέσματος ἓν μόνον μέσον ὑπάρχει, ὁ Ἀγών. Διὰ τοῦτο φέραμεν τὸ θέμα σήμερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν πλήρη ἀλήθειαν. Καὶ ζητοῦμεν ἐπίσης νὰ ὁρισθῇ ἡμέρα, διότι σήμερον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λάβῃ εὐρεῖαν ἔκτασιν ἡ συζήτησις, νὰ ὁρισθῇ ἡμέρα διὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὅλου ἐθνικοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον συγκινεῖ βαθύτατα ὅλας τὰς ἑλληνικὰς καρδίας. (Χειροκροτήματα).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§26Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις σεβομένη τὸ Σῶμα, εἶχε σκοπὸν νὰ προβῇ εἰς ἀνακοινώσεις ἐπὶ τῶν συνομιλιῶν αἱ ὁποῖαι προεκρίθησαν, πρωτοβουλίᾳ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως. Αἱ συνομιλίαι, ὅμως, αὗται δὲν περιεῖχον ἀντικείμενον πρὸς ἀνακοίνωσιν. Χαίρω δὲ ἰδιαιτέρως διότι ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων παρεδέχθη καὶ ὁ ἴδιος, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἀνακοινώσωμεν εἶναι τὰ ὅσα ἡμεῖς εἴπομεν εἰς τὸν Ἄγγλον Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἀλλ’ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἡμεῖς εἴπομεν εἶναι γνωστὰ καὶ ἐπανειλημμένως ἐξετέθησαν. Ἡ θέσις ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι ἀναλλοίωτος. Ἡ θέσις ἡ Ἑλληνικὴ ἐξετέθη ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης ἐπανειλημμένως, ἐξετέθη εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἐξετέθη εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν. Καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει ἀντικείμενον ἀνακοινώσεων πρὸς τὸ Σῶμα. Θὰ ὑπῆρχεν ἀντικείμενον ἀνακοινώσεων ἐφ’ ὅσον ὁ Ἄγγλος Ὑπουργός, διὰ τῶν ἰδικῶν του ἀνακοινώσεων εἰς τὴν Ἀγγλικὴν Βουλὴν παρουσίαζεν ὡρισμένας προτάσεις. Ἀλλὰ διὰ τῶν δηλώσεων εἰς τὰς ὁποίας προέβη δὲν εἶπε τίποτε ἄλλο παρ’ ὅ,τι ἑτοιμάζεται καὶ ἑτοιμάζεται ἐπειγόντως διὰ νὰ διατυπώσῃ προτάσεις. Συνεπῶς, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι μόνον δὲν ἀποτελεῖ παράλειψιν ἔναντι τοῦ Σώματος ἀλλὰ θὰ ἀπετέλει ἀντιθέτως ματαιοπονίαν νὰ ἐπανέλθωμεν καὶ νὰ συζητήσωμεν τὰ ἴδια πράγματα, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ἐκκαθαρίσωμεν ἐκκρεμεῖς λογαριασμοὺς τοὺς ὁποίους ἐμνημόνευσε καὶ θεωρεῖ ὅτι ὑφίστανται ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῇ οὐδέποτε ἐδίστασε νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του καὶ οὐδέποτε ἐδίστασε νὰ ἐκκαθαρίσῃ ἐκκρεμεῖς λογαριασμούς. Οἱοιδήποτε καὶ ἂν εἶναι ὅταν ἔλθῃ ἡ στιγμὴ καὶ θέλῃ νὰ τοὺς ἐκκαθαρίσωμεν ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, θὰ δεχθῶ τὴν ἐκκαθάρισιν. Καὶ θὰ ἴδωμεν ποῖος θὰ ζημιωθῇ. Ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν τοῦ πράγματος, τί ἔχομεν σήμερον ἐνώπιον ἡμῶν; Ἔχομεν μίαν δήλωσιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις ἑτοιμάζεται κατεπειγόντως νὰ ὑποβάλῃ προτάσεις. Ἔχομεν ἐπὶ πλέον τὴν δήλωσιν τοῦ Ἄγγλου Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καθ’ ἣν νομίζει οὗτος, ὅτι εἶναι δυνατὴ μία ἐξεύρεσις κοινῆς βάσεως. Εὐχόμεθα εἰλικρινῶς, νὰ ἔχῃ δίκαιον. Εἶπον καὶ σήμερον διὰ τῶν ἀνακοινώσεών μου ὅτι δὲν εἶναι εὔκολον νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν αἰσιοδοξίαν ταύτην. Ἀλλὰ εὔχομαι ὁλοψύχως ἡ αἰσιοδοξία του νὰ εἶναι βάσιμος. Διότι ἐὰν οὕτως ἔχουν τὰ πράγματα, τοῦτο τί θὰ σημαίνῃ; Ὅτι αἱ Ἑλληνικαὶ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι σταθερῶς καὶ ἀναλλοιώτως ἐξετέθησαν, ἴσως ἐπέδρασαν ἐπὶ τῆς σκέψεως τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως. Πέραν αὐτοῦ δὲν ἔχομεν τίποτε ἄλλο νὰ ἀνακοινώσωμεν διότι δὲν γνωρίζομεν ποίας προτάσεις θὰ ὑποβάλῃ. Τὰς προτάσεις αὐτὰς ἐδηλώσαμεν ἐπανειλημμένως ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ὅτι δὲν θὰ τὰς δεχθῶμεν πρὶν ἢ ἀναλάβωμεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τὰς εὐθύνας μας. Κατόπιν αὐτῆς τῆς δηλώσεως δὲν νομίζω, ὅτι συντρέχει λόγος, καὶ νομίζω, ὅτι ἐκφράζω ἀπολύτως τὴν γνώμην ὁλοκλήρου τῆς Κυβερνήσεως, νὰ δεχθῶ τὸ αἴτημα, τὸ ὁποῖον ἐν κατακλεῖδι τῆς ὁμιλίας του διετύπωσεν ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, εἰπὼν ὅτι θέλει νὰ ὁρισθῇ καὶ πάλιν ἡμέρα διὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Κυπριακοῦ. Συνεζητήσαμεν τὸ Κυπριακόν, ὄχι εἰς πᾶσαν φάσιν αὐτοῦ, ἀλλὰ συνεχῶς, χωρὶς νὰ προσθέσωμεν τι τὸ νέον. Σήμερον εἰδικῶς ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει τι τὸ νέον, ἀλλ’ ὑπάρχει ἡ δήλωσις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγ. Βρεταννίας, ὅτι ἐπίκειται ἡ ὑποβολὴ προτάσεων. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτὰς ἡ Κυβέρνησις δὲν θεωρεῖ ὅτι ὁ χρόνος εἶναι κατάλληλος διὰ μίαν ἐπὶ πλέον συζήτησιν ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ. Εἰς ὅλα τὰ Κοινοβούλια τοῦ Κόσμου εἶναι κανὼν ὅτι, ἰδίᾳ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν θεμάτων, ἡ Κυβέρνησις κρίνει πότε εἶναι κατάλληλος ὁ χρόνος διὰ νὰ συζητηθοῦν τὰ ἐξωτερικὰ θέματα. Τὴν στιγμὴν ταύτην καὶ μέχρις ὅτου γνωρίσωμεν τὰς ἀπόψεις τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι, ἄλλωστε δηλοῦται ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀργήσουν, ἡ Κυβέρνησις φρονεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἡ στιγμὴ διὰ νὰ συζητήσωμεν καὶ πάλιν τὸ Κυπριακὸν ἐνώπιον τοῦ Σώματος.

§27Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, μὲ τὴν γενναιότητα ἡ ὁποία τὸν χαρακτηρίζει, ἐδήλωσεν ὅτι εἶναι πρόθυμος διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν λογαριασμῶν. Ἀλλ’ εἶναι θλιβεροὶ οἱ λογαριασμοὶ τῶν ὁποίων ἐπιθυμεῖ τὴν ἐξόφλησιν. Διότι ἀπὸ τὴν πτέρυγα αὐτὴν ἀσκεῖται πολιτικὸς ἔλεγχος. Καὶ ἀπὸ ἐκείνην προσωπικαὶ ὕβρεις. Καὶ ἡ ἀποδοχή του νὰ ἐκκαθαρίσῃ τοὺς λογαριασμούς, σημαίνει ἁπλῶς ἐμμονὴν εἰς προσωπικὰς ὕβρεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξυψώνουν, ἀλλὰ ταπεινώνουν. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος. Ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν μίαν ἁπλῆν δήλωσιν ἀντὶ τῆς ἀορίστου ἀπαντήσεως. Ἐμμένει ἀνενδότως ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐθνικὴν πολιτικήν, ὅτι διὰ τὴν Ἑλλάδα μία μόνον ὑπάρχει λύσις καὶ οὐδεμία ἄλλη: Ἡ ἐφαρμογὴ τῆς πλήρους αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς τακτῆς καὶ εὐλόγου προθεσμίας; Ζητοῦμεν αὐτὴν τὴν ἀπάντησιν. Κατηγορηματικήν, σαφῆ καὶ ὄχι ἀόριστον ὅπως συμβαίνει μὲ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν.

§28Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιτρέψατέ μου νὰ διατυπώσω ἕνα παράπονον, διότι τὸ Κόμμα μας δὲν ἐτηρήθη ἐνήμερον ὅτι θὰ ἐγένετο ἡ ἀποψινὴ συζήτησις.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠκούσατε ὅτι ἔκαμα παράπονα ὅτι εἰδοποιήθην εἰς τὰς 5.20′. Τὸ εἶπον δημοσίᾳ.

§30Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω ὅτι εἶναι καθῆκον τοῦ Προεδρείου νὰ ἐνημερώνῃ τὰ Κόμματα.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἔκαμα προηγουμένως παράπονον εἰς τὸν κ. Παπανδρέου ὅτι εἰδοποιήθην ἀργά, εἰς τὰς 5.20′. Δὲν τὸ ἠκούσατε;

§32Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀνέλαβον τὴν εὐθύνην.

§33Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Φρονῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅτι καὶ μετὰ τὴν ἀπάντησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργοῦ, ἡ συσκότισις ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος ἐξακολουθεῖ. Δὲν ἀντιλαμβάνομαι ἐξ ἄλλου πῶς συμβιβάζεται αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐν προοιμίῳ εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι ἔχει τὴν πρόθεσιν νὰ προβῇ εἰς ἀνακοινώσεις εἰς τὸ Σῶμα μὲ τὸ ὑποστηριχθὲν ἐν συνεχείᾳ παρὰ τοῦ ἰδίου ὅτι ἦτο ἐντελῶς περιττὴ ἡ συζήτησις ποὺ γίνεται σήμερον καὶ αὐτὴ ἡ ὁποία ἐζητήθη νὰ γίνῃ προσεχῶς. Φοβοῦμαι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ εὐκαιρία τῆς ἀποψινῆς συζητήσεως δὲν θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν διαφώτισιν ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ θέματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ ἀγωνιζομένου Κυπριακοῦ λαοῦ. Ἐτονίσθη εἰς τὸ ἐκδοθὲν μετὰ τὸ τέρμα τῶν προσφάτων Ἑλληνοβρεταννικῶν συνομιλιῶν ἀνακοινωθὲν ὅτι ὑπῆρξαν σημεῖα ἐπαφῆς ἐπὶ ὡρισμένων βασικῶν σημείων. Δικαιούμεθα νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ποῖα εἶναι τὰ σημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων συνεφώνησαν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις. Εἶπεν χθὲς ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ὅτι διεπιστώθη ἡ ὕπαρξις «κοινοῦ ἐδάφους» τὸ ὁποῖον σημαίνει ἐπίσης ὅτι ὑπῆρξε συμφωνία ἐπὶ ὡρισμένων σημείων, καὶ λέγω σημείων βασικῶν, διότι αὐτὰ καὶ μόνον δικαιολογοῦν «τὴν ἀκράδαντον πεποίθησιν — ἐπαναλαμβάνω τὰς λέξεις τοῦ Βρεταννοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν — τὴν ἀκράδαντον πεποίθησιν ὅτι παρὰ τὰς δυσχερείας θὰ φθάσωμεν εἰς συμφωνίαν». Καὶ ἐρωτᾷ εὐλόγως ὁ Κυπριακὸς λαός: Ἡ ἀκράδαντος αὐτὴ πεποίθησις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας στηρίζεται εἰς τὴν ἀποδοχὴν ἐκ μέρους του τοῦ αἰτήματος τῶν Κυπρίων διὰ τὴν αὐτοδιάθεσίν των ἐντὸς τακτῆς καὶ εὐλόγου προθεσμίας; Εἶναι δυνατόν, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις ἀπόψε, χωρὶς νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ὑπευθύνως ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν αὐτὴ ἡ πεποίθησις τοῦ Βρεταννοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν στηρίζεται εἰς τὴν ἀποδοχὴν τοῦ αἰτήματος τῶν Κυπρίων διὰ τὴν αὐτοδιάθεσίν των ἐντὸς τακτῆς καὶ εὐλόγου προθεσμίας; Πιστεύω ὅτι ἐὰν ὑπάρξῃ περαιτέρω ἄρνησις ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος νὰ δώσῃ ἀπάντησιν εἰς τὰ ἐρωτήματα αὐτά, δικαιούμεθα νὰ διατηροῦμεν ἐντεταμένας τὰς ἀνησυχίας διὰ τὴν περαιτέρω διαχείρισιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν τὴν διαβεβαίωσιν τῆς Κυβερνήσεως ὅτι καὶ εἰς τὰς προσεχεῖς «ἐπειγούσας συνομιλίας» περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. Λόϋντ, θὰ ὑπάρξῃ ἐμμονὴ εἰς τὸ αἴτημα τῆς ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος τῆς αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς τακτῆς καὶ εὐλόγου προθεσμίας. Τόσον τὸ καλλίτερον ἐὰν δύναται ὁ κ. Ἀβέρωφ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ὅτι ἤδη τὸ ἀπεδέχθη ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις. (Χειροκροτήματα).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσαλδάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§35Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἤθελον νὰ προσθέσω δύο λόγια εἰς ὅσα κυρίως ἐξέθεσεν ἀπόψε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἡ ἄρνησις νὰ καταστήσῃ τὴν Βουλὴν συμμέτοχον ἐπὶ τῶν ἐξελίξεων τῶν ἀφορωσῶν ἕνα τοιοῦτον ἐθνικὸν ζήτημα, νομίζω ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ἀδικαιολόγητος, ἀλλ’ ἀποτελεῖ καὶ πολιτικὸν σφάλμα. Σφάλμα δυνάμενον νὰ ἔχῃ ὑψίστην ἀπήχησιν εἰς τὸν ἀγωνιζόμενον Κυπριακὸν λαόν. Θὰ πρέπει νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ὅτι καὶ ἐν τῇ Ἀγγλικῇ Βουλῇ ἀκόμη χθὲς ὅταν ἀνεκοινοῦντο ὅσα ἀνεκοινώθησαν ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ὁ φορεὺς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν θεμάτων ἔθεσε σαφῶς τὸ θέμα εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Διατὶ δὲν μᾶς λέτε τί μέτρα περίπου θὰ λάβετε διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ μίαν καθησύχασιν τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τοῦ ἀγωνιζομένου Κυπριακοῦ λαοῦ;. Τὸ αὐτὸ ἐρώτημα βαρύνει καὶ ἕκαστον ἐξ ἡμῶν ὡς Ἑλλήνων καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχει πλήρη συναίσθησιν αὐτοῦ καὶ πρέπει νὰ ἔχῃ. Δὲν δύναται, λοιπόν, καὶ ἐξ ὀνόματος τῆς Κυβερνήσεως νὰ τὸ ὑποστηρίξῃ. Δύναται, ἐὰν θέλῃ, νὰ τὸ ὑποστηρίξῃ, ἀλλὰ ἁπλῶς ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐδῶ τὸ θέμα δὲν παραμένει, ὡς ἐν ἀρχῇ ἐτέθη, μεταξὺ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀγγλίας καὶ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος. Θὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ὅταν ἐξεκίνησε δι’ Ἑλλάδα ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀγγλίας, ἐξεδόθη ἀνακοινωθὲν ἐν Ἀγγλίᾳ, διὰ τοῦ ὁποίου ἀνεκοινοῦτο, ὅτι δὲν εἶχε καθορισθῆ, ἐὰν θὰ συνηντᾶτο, μὲ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Ἐδῶ καθωρίσθη, ἄρα ἐδῶ ἔλαβε εὐρυτέραν πολιτικὴν σημασίαν. Δὲν ἦσαν, λοιπόν, διαπραγματεύσεις μεταξὺ Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ κἄποια ἄλλη ἀπόχρωσις τῆς ὑποθέσεως, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προσέξητε. Διατὶ ἆραγε ὡμίλησε χθὲς ὁ κ. Λόϋντ καὶ ὄχι σήμερον, ἢ αὔριον, ὁπότε θὰ ὁμιλήσῃ περὶ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἀγγλίας. Διότι ἡ συζήτησις, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἀποικιῶν, ἐκτὸς τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων καὶ μέσα εἰς ἕνα διάμεσον στάδιον; Κύριε Ὑπουργέ, εἴπατε, ὅτι τηρεῖτε τὴν Βουλὴν ἐνήμερον, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν εὑρίσκατε ἀνάγκην ὑπάρχουσαν, ὅπως κατατοπίσητε αὐτήν. Ἐπεκαλέσθητε καὶ παραδείγματα ξένων Βουλῶν. Ἀλλὰ ὅταν ἐπικαλῆσθε παραδείγματα ξένων Βουλῶν, πρέπει νὰ τὰ ἐπικαλῆσθε ἐν συνόλῳ καὶ ὄχι μέρας μόνον. Λοιπόν, γνωρίζετε πολὺ καλῶς καὶ τὰ διαβάζομεν ἑκάστοτε εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι εἰς τὴν Ἀγγλίαν ἐνημεροῦται ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπὶ θεμάτων τοιαύτης σημασίας. Καὶ προχθὲς ἀκόμη τὸ Ἐργατικὸν Κόμμα, καίτοι ἀντιτιθέμενον πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ὡς γνωστόν, ἐνημερώθη. Καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ ἀλλαχοῦ καὶ εἰς αὐτὴν τὴν Ἀμερικήν, τῆς ὁποίας ἀκολουθοῦμεν τόσον κατὰ βῆμα τὰς ἀντιλήψεις ἐν προκειμένῳ καὶ ἐκεῖ βλέπομεν, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας πηγαίνει καὶ συνενοεῖται μὲ τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων. Ἐδῶ, κύριε Ὑπουργέ, ἁρμόδιος εἶναι ὁ Πρωθυπουργός. Ἀπηυθύνθημεν βεβαίως εἰς σᾶς, ἀλλὰ ὄχι ὡς ἁρμόδιον. Ἁρμόδιος ἐν προκειμένῳ εἶναι ὁ κ. Πρωθυπουργός, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποτεινόμεθα. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Πρωθυπουργὸς δὲν εἶναι παρὼν καὶ εἶσθε σεῖς καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, πρὸς σᾶς ἀποτεινόμεθα. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ὑπάρχει ὑποχρέωσις σοβαρωτάτη, νὰ καταστῇ τὸ Σῶμα συμμέτοχον τῶν γενομένων, διότι εἶναι πλέον φανερόν, ὅτι ἔχουν δημιουργηθῆ, ἢ ὑποβόσκουν διαφωνίαι, τὰς ὁποίας ἐὰν ἀφήσητε νὰ ἐκσπάσουν, θὰ καταβαραθρώσητε αὐτὸ τοῦτο τὸ θέμα. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπιζητεῖ διὰ τῆς ὀξείας Ἀντιπολιτεύσεως ἐνίσχυσίν της εἰς τὸ θέμα τοῦτο. Ἐάν, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅπως διετυπώθη πρὸ ἡμερῶν, εἰς τὰς τελευταίας συνεδριάσεις τοῦ Ο.Η.Ε. ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐχαρακτήρισα ὡς ἐπιτυχίαν, ἐνῷ ἄλλοι δὲν τὴν ἐδέχθησαν, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς ψήφου, τῆς δοθείσης τότε, ὡς ὁμολογεῖτε καὶ σεῖς, τοῦτο ἐγένετο χάρις εἰς τὴν θαρραλέαν συμπαράστασιν τοῦ Ἐθνάρχου Μακαρίου, τοῦ παρισταμένου ἐκεῖ, καὶ εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἡ ὁποία ἀσκεῖται καθ’ ὑμῶν καὶ τῆς Κυβερνήσεώς σας. Ἀποτελεῖ τοῦτο ἓν ἐκ τῶν κυριωτέρων ὅπλων, τῶν ὁποίων δὲν πρέπει νὰ παραιτῆσθε, πολὺ δὲ περισσότερον δὲν πρέπει νὰ παραιτῆται ὁ ὑπευθύνως χειριζόμενος τὴν πολιτικὴν τῆς Ἑλλάδος. Ἀνεξαρτήτως, λοιπόν, ὅλων τῶν ἄλλων, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ τὸ προσέξητε, νὰ τὸ συζητήσητε καὶ ὁ κ. Πρωθυπουργὸς νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας ἐν προκειμένῳ, ὅταν ἀποσιωπᾷ ἔναντι τῆς Βουλῆς ὡρισμένα θέματα, τὰ ὁποῖα πιθανὸν νὰ ἔχουν χειρίστην τὴν ἐξέλιξιν εἰς τὸν ἀγῶνα ὁ ὁποῖος διεξάγεται ἐν Κύπρῳ. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Πασσαλίδης ἔχει τὸν λόγον.

§37Ι. ΠΑΣΣΑΛΙΔΗΣ. Ἐὰν οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων ἐδήλωσαν ἀνησυχίαν σήμερον, ἡ Ε.Δ.Α. ἀνέκαθεν ἀνησυχεῖ, ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ ἡ Ἑλλὰς ἐνετάχθη εἰς τὸ Ν.Α. Τ.Ο. Σήμερον, ὅμως, ἀπροόπτως ἔρχεται τὸ ζήτημα αὐτό. Καὶ ἐρωτᾶται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ποῖαι εἶναι αἱ συνεννοήσεις, ἢ ὄχι; Σᾶς ἐρωτῶ καὶ ἐγὼ ὅμως, ἐὰν εἶναι εἰς θέσιν ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία δὲν ἀσκεῖ ἀνεξάρτητον ἐξωτερικὴν πολιτικήν, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ πράξῃ τοῦτο. Ἐδῶ εἶναι ἡ ἀνησυχία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐδῶ εἶναι τὸ θέμα καὶ ὄχι ἐὰν θὰ εἴπῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν σήμερον καὶ τὸ λέγει, ὅτι εἶναι ὑπὲρ τῆς αὐτοδιαθέσεως. Καὶ τί θὰ ἀπαντήσητε σεῖς; Ἐγώ, ὅμως, θὰ σᾶς εἴπω καὶ ἕνα ἄλλο. Ἡ Κυβέρνησις, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ὑπὲρ τῆς αὐτοδιαθέσεως, ἔχει τὴν συμμαχίαν τῶν Ἡγωμένων Πολιτειῶν, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἰσχύν, ἡ ὁποία ὅμως, δὲν στηρίζεται εἰς τὴν δικαιοσύνην. Καὶ ὅταν ἡ ἰσχὺς δὲν στηρίζεται εἰς τὴν δικαιοσύνην εἶναι αὐθαίρετος. Ἔπρεπε, λοιπόν, ἡ μεγάλη σύμμαχός σας νὰ δηλώσῃ ποῖος ἔχει δίκαιον, ἡ Ἑλλὰς ἢ ἡ Τουρκία; Σιωπᾷ. Ἐδῶ εἶναι ἡ ἀνησυχία τῆς Ε.Δ.Α. καὶ μὴ θέλετε τώρα νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις δι’ ἓν τοιοῦτον θέμα. Δὲν ἠμπορεῖ ἡ Κυβέρνησις ὅπως ἔχει αἰχμαλωτισθῆ μὲ τὰς συμβάσεις νὰ σηκώσῃ τὸ ἀνάστημά της, ὅπως τὸ σηκώσαμεν ἡμεῖς ἐξ ἀρχῆς. Ἐδῶ εἶναι ἡ ἀνησυχία τῆς Ε.Δ.Α. Μὲ θάρρος, μὲ τόλμην πρέπει ὅλοι νὰ σκεφθῶμεν καὶ νὰ εἴπωμεν, ὅτι τὸ δίκαιον, εἶναι τῆς Ἑλλάδος. Καὶ οἱ σύμμαχοι τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ τὸ δηλώσουν αὐτὸ ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς. Ἐὰν αὐτὸ δὲν τὸ κάμουν αἱ μεγάλαι δυνάμεις, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξαρτᾶσθε σεῖς καὶ ἡ πολιτική σας πρέπει νὰ ἔχετε τὸ σθένος νὰ τὸ διακηρύξετε καὶ νὰ εὕρετε ἕνα τρόπον διὰ νὰ σώσετε καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν ἀγωνιζόμενον Κυπριακὸν λαόν. Μὲ τὴν φραστικὴν ἀντιπολίτευσιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τίποτε. Μὲ μίαν ὅμως, στροφὴν σκέψεως καὶ πράξεως θὰ νικήσωμεν, θὰ νικήσῃ ἡ Ἑλλάς, θὰ νικήσῃ ὁ Κυπριακὸς λαός. Ἔχετε τὴν τόλμην νὰ τὸ διακηρύξετε; Τότε θὰ ἴδητε, καὶ ἡ Κυβέρνησις ποίαν στάσιν θὰ τηρήσῃ. Δὲν ἐνδιαφέρει λοιπόν, τί θὰ εἴπῃ μέσα εἰς τὸ Κοινοβούλιον ὁ κ. Ἀβέρωφ, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ συμπαθὴς καὶ ἐδήλωσε καὶ ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς — σᾶς βεβαιῶ εἰλικρινῶς, διότι εἶμαι καὶ γεροντότερος ἀπὸ αὐτὸν — τὸν λυποῦμαι, διότι εἶναι αἰχμάλωτος καὶ αἰχμάλωτον τὸν ἐκάματε ὅλοι ὅσοι ἀκολουθεῖτε τὴν μονόπλευρον αὐτὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν. Ἀλλὰ θὰ σηκωθῇ κἄποτε ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ θὰ εἴπῃ: «Τί θὰ ἐκάματε σεῖς;» Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι κἄποτε θὰ ὁμιλήσετε, ὅπως ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α. Ἀλλὰ θὰ εἴπητε, ὅτι ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ε.Δ.Α., δὲν ἠξεύρω τί. Κύριοι, ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ε.Δ.Α. δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ κανένα. Τὸ 1952 τὸ ἐδηλώσαμεν, ἡμεῖς ὅταν ἀκόμη δὲν ὑπῆρχεν οὔτε «Σποῦτνικ», ὅταν ἡ Ἀμερικὴ εἶχε τὴν ἰσχύν. Ἀπὸ τότε ἐδηλώσαμεν, ὅτι θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ φέρετε εὐθύνην ὅλοι καὶ ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ ἀκολουθεῖτε μονόπλευρον ἐξωτερικὴν πολιτικήν. Αὐτὰ ἤθελον νὰ εἴπω. Μὴ νομίζετε, ὅτι θέλω νὰ σώσω τὴν Κυβέρνησιν. Καταλαβαίνετε πολὺ καλά, ὅτι ἐὰν ἠμπορούσαμεν θὰ τὴν ἀνετρέπαμεν ἀμέσως. Ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴμεθα καὶ δίκαιοι. Πρέπει, λοιπόν, νὰ σηκώσετε τὸ ἀνάστημά σας. Ἡ Ἀμερικὴ σᾶς λέγει: «Ἡ Τουρκία εἶναι ἡ καλυτέρα φίλη μου. Ἡ Τουρκία εἶναι ἡγέτις δύναμις καὶ ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι». Καὶ ἔρχεται ἡ Ἀμερικὴ καὶ λέγει, ὅτι ἡ Τουρκία θέλει νὰ κάμῃ φέτες μὲ τὸ χαντζάρι της τὴν Κύπρον καὶ δὲν τῆς λέγει, «κάθησε κάτω. Τὸ χαντζάρι σου δὲν ἔπαιξε ρόλον εἰς τὴν ἱστορίαν». Δὲν ἠμπορεῖ, κύριοι, ἔτσι νὰ ἐργαζώμεθα καὶ νὰ σηκώνωμεν τὰ μυαλὰ τῶν Ἑλλήνων. Πρέπει νὰ σηκώσητε τὸ ἀνάστημά σας. Ἔφθασε ἡ στιγμή. Δὲν τίθεται θέμα μόνον Κυπριακοῦ διλήμματος. Ὄχι, τίθεται θέμα ὁλοκλήρου τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μας καὶ θὰ ἀναγκασθῆτε διὰ νὰ σωθῇ τὸ Ἔθνος καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος Κυπριακὸς λαός, νὰ κάμητε στροφὴν εἰς τὰς σκέψεις καὶ τὰς πράξεις σας. Τότε μόνον θὰ σωθῇ ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Κύπρος.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Μπακλατζῆς ἔχει τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς ΕΠΕΚ.

§39Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Τὸ Κυπριακὸν ζήτημα συγκινεῖ καὶ θὰ συγκινῇ μέχρις ἐπιλύσεώς του τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἡ ἄφιξις εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ ἡ μακρὰ συνεργασία μετὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ἐδημιούργησε τὴν ἀγωνίαν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τί πρόκειται νὰ γίνῃ διὰ τὸ Κυπριακὸν ζήτημα. Εἶχεν ἑπομένως τὴν ἀξίωσιν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ πληροφορηθῇ ἐπὶ τῶν διαμειφθέντων. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ὁλόκληρος, ἀπηχοῦσα τὴν γνώμην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διεκήρυξε καὶ διακηρύσσει, ὅτι εἶναι εἰς τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ Κυπριακοῦ, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ ἀρχὴ τῆς αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς εὐλόγου προθεσμίας. Ἡ Κυβέρνησις εἰς προηγουμένας συζητήσεις ἐδήλωσεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι ἐμμένει ἀνενδότως εἰς τὸ αἴτημα τῆς αὐτοδιαθέσεως καὶ τὴν ἐφαρμογὴν αὐτοῦ. Σήμερον ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἐπανέλαβε τὴν δήλωσιν ταύτην. Ἡμεῖς ὑποσημειοῦμεν καὶ ὑπογραμμίζομεν τὴν δήλωσιν αὐτὴν καὶ θέλομεν νὰ πιστεύωμεν καὶ εὐχόμεθα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἀποστῇ τῆς πολιτικῆς ταύτης, ἄλλως, δὲν παραλείπομεν νὰ τονίσωμεν τὴν βαρεῖαν εὐθύνην τὴν ὁποίαν θὰ φέρῃ ἔναντι τῆς ἱστορίας καὶ ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§40Σ. ΠΙΣΤΟΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρέπει νὰ ἀκουσθῇ καὶ τὸ Ἀγροτικὸν Κόμμα.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶσθε Κόμμα καὶ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἀκουσθῆτε.

§42Σ. ΠΙΣΤΟΛΑΚΗΣ. Πρέπει νὰ ἀκουσθῶμεν καὶ διαμαρτυρόμεθα διὰ τὴν ἄρνησίν σας, νὰ μᾶς ἐπιτρέψητε νὰ ὁμιλήσωμεν.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ καθήσατε, διότι θὰ σᾶς ἀνακαλέσω εἰς τὴν τάξιν.

§44Σ. ΠΙΣΤΟΛΑΚΗΣ. Νὰ μὲ ἀνακαλέσητε εἰς τὴν τάξιν, κύριε Πρόεδρε, ἀλλὰ ἀπηχοῦμεν ὡς Κόμμα, κοινὴν γνώμην καὶ πρέπει νὰ ὁμιλήσωμεν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχετε τὸν λόγον, κύριε Πιστολάκη. Dura lex, est lex.

§46Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν). Ὁμολογῶ ὅτι δὲν δύναμαι νὰ ἀντιληφθῶ τὰς ἀνησυχίας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν ἔλλειψιν ἀνακοινώσεων πρὸς τὸ Σῶμα, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰς συνομιλίας αἵτινες ἔλαβον χώραν προσφάτως. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι αὗται εἶχον κατατοπιστικὸν χαρακτῆρα, χωρὶς νὰ διατυπωθοῦν προτάσεις καὶ χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ σχέδιον συζητήσεων. Ὁ κ. Μπακλατζῆς εἶπεν ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διακατέχεται ἀπὸ ἀγωνίαν διὰ νὰ μάθῃ δηλαδὴ τὸ τὶ νεώτερον προέκυψεν ἀπὸ τὰς προσφάτους συνομιλίας. Αὐτό, ὅμως, θὰ τὸ μάθωμεν, ἐφ’ ὅσον ὑποβληθοῦν προτάσεις τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως. Τοῦτο δὲν συνέβη μέχρι τοῦδε. Συνεπῶς δὲν βλέπω πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἀνησυχίαι διὰ τὸ θέμα τοῦτο. Ἐξ ἄλλου, ἐδήλωσα προηγουμένως ὅτι ἡ θέσις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀναλλοίωτος καὶ σαφής, ὡς τὴν διεκήρυξεν ἐπανειλημμένως εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην.

§47Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ποία εἶναι;

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν γίνονται διακοπαὶ ὅταν γίνωνται δηλώσεις ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.

§49Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν πρόκειται νὰ παρασυρθῶ εἰς συζητήσεις, τὰς ὁποίας ἐχαρακτήρισα προηγουμένως ὡς συζητήσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἐλάμβανον χώραν εἰς ἀκατάλληλον χρόνον. Ἐδήλωσα ὅμως, καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἤλλαξε, καὶ τὴν θέσιν ταύτην διεκηρύξαμεν ἐπανειλημμένως καὶ πρὸ ἑνὸς μηνὸς ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης. Τὴν διεκηρύξαμεν εἰς τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη καὶ ὅπου ἀλλοῦ εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὸ πράξωμεν. Συνεπῶς δὲν βλέπω ἐπὶ ποίου ἀντικειμένου δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις ἐφ’ ὅσον ἐξ ὅσων ἐδήλωσα ἐξακολουθοῦμεν καὶ σήμερον νὰ ἔχωμεν τὴν ἰδίαν γραμμήν.

§50Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἰς τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη οὐκ ἦν ἄλλως γενέσθαι, αἴτημα εἶναι ἡ αὐτοδιάθεσις. Ἄλλο θέμα δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι συζητήσιμον εἰς τὰς διπλωματικὰς διαπραγματεύσεις καὶ περὶ αὐτοῦ πρόκειται σήμερον. Παρεκαλέσαμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὸν κόπον μιᾶς ἁπλῆς ἐπαναλήψεως ὅτι πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς πλήρους αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς εὐλόγου καὶ τακτῆς προθεσμίας. Καὶ ἡ δήλωσις αὐτὴ καθίσταται σήμερον ἐπιτακτικὴ ἐκ τῶν λόγων οἱ ὁποῖοι ἀνεφέρθησαν ἐφ’ ὅσον εἰς τὰ ἐπίσημα ἀνακοινωθέντα καὶ εἰς τὰς ἐπισήμους δηλώσεις γίνεται λόγος περὶ «συμφωνίας ἐπὶ βασικῶν σημείων» καὶ ἐπίσης περὶ «κοινοῦ ἐδάφους» Ἑλλάδος–Τουρκίας, ἐπιβάλλεται πλέον ἡ πλήρης ἀποσαφήνισις. Κύριε Ὑπουργὲ τῶν Ἐξωτερικῶν, συνέβησαν γεγονότα καὶ ἐγένοντο δηλώσεις αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλουν αὐτὸν τὸν ὀλίγον κόπον εἰς ὑμᾶς νὰ ἐπαναλάβητε σαφῶς αὐτὴν τὴν δήλωσιν.

§51Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Θὰ ὑποβληθῶ μὲ τὴν μεγαλυτέραν εὐκολίαν εἰς τὸν μικρὸν αὐτὸν κόπον, ἀλλὰ προηγουμένως θὰ ἤθελον νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. συναρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων ἐπὶ τοῦ «οὐκ ἔστιν ἄλλως γενέσθαι» εἰς τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη. Θὰ τοῦ εἴπω ὅτι διέπραξε κἄποιο σοβαρὸν lapius διότι «ἔστιν ἄλλως γενέσθαι» εἰς τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, καὶ παρὰ τοῦτο δὲν ἠκολουθήσαμεν τὴν ἄλλην αὐτὴν ὁδόν. Ὑπάρχουν διατάξεις εἰς τὸν Καταστατικὸν Χάρτην τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπέτρεπον νὰ δώσωμεν εὐκολωτέρας μάχας. Ὑπάρχει ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 74 καὶ ἐπέκεινα διὰ τὴν ὑπαγωγὴν τῆς Κύπρου ὑπὸ κηδεμονίαν ὁδεύουσαν πρὸς ἀνεξαρτησίαν. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι διατάξεις αἱ ὁποῖαι θὰ μᾶς ἐπέτρεπον νὰ μὴ φέρωμεν τὴν αὐτοδιάθεσιν ἐνώπιον τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἐνῷ ἡ αὐτοδιάθεσις δὲν εἶναι τόσον ἰσχυρῶς κατωχυρωμένη ἐν τῷ Καταστατικῷ, ὡς εἶναι κατωχυρωμέναι αἱ ἄλλαι αὗται βάσεις. Ἐν τούτοις ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀκολουθοῦσα τὴν πολιτικὴν τῆς αὐτοδιαθέσεως, ἠκολούθησε τὴν δυσχερεστέραν ὁδόν, καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ ἔδωσεν ὅλας τὰς μάχας της. Συνεπῶς «ἔστιν ἄλλως γενέσθαι». Ἀλλὰ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκολουθήσῃ τὰς ἄλλας ὁδούς. Ἀντιλαμβάνεσθε ἐπομένως, πόσον εὔκολον μοῦ εἶναι νὰ ὑποβληθῶ εἰς τὸν κόπον νὰ εἴπω ὅτι πράγματι ἡ πολιτικὴ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ὡς διεκηρύχθη, εἶναι ἡ αὐτοδιάθεσις τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ τὸ ταχύτερον δυνατόν. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως).

§52Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὴν ἀρχὴν ἢ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς αὐτοδιαθέσεως;

§53Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Λυποῦμαι, διότι ἓν θέμα τὸ ὁποῖον συνέχει τόσον πολὺ τὰς καρδίας τῶν Ἑλλήνων, κατέστη θέμα παιξίματος μὲ τὰς λέξεις. Ὅταν εἴπωμεν ὅτι ζητοῦμεν τὴν αὐτοδιάθεσιν, τί ἄλλο εἶναι παρὰ ὅτι ζητοῦμεν τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς. Πρὸς Θεοῦ, ἕνα τόσον δύσκολον θέμα, ἂς μὴ τὸ καταντήσωμεν ἐκεῖ. Ἡ πολιτικὴ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀρχῆς τῆς αὐτοδιαθέσεως διὰ τὸν Κυπριακὸν λαὸν εἰς τὸ συντομώτερον δυνατὸν χρονικὸν διάστημα. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλης τῆς αἰθούσης).

§54Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Βεβαίως ἡ παρατήρησις ἦτο βάσιμος, ἐπειδὴ ὑπάρχει διαφορὰ «ἀρχῆς» καὶ «ἐφαρμογῆς». Ἡ ἀρχὴ ἔχει ἤδη ἀναγνωρισθῆ καὶ ἀπὸ τὴν Βρεταννικὴν Κυβέρνησιν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σήμερον ζητεῖται εἶναι ἡ ἐφαρμογή. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, καὶ εἶμαι βέβαιος ἀπὸ τῆς πλευρᾶς ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, προβαίνω εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἐμμένει ἀνενδότως εἰς τὸ αἴτημα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς πλήρους αὐτοδιαθέσεως ἐντὸς εὐλόγου καὶ τακτῆς προθεσμίας, χωρὶς κανένα περιορισμόν, ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος εἶναι εἰς τὸ πλευρόν της. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συζητεῖται ἡ πρότασις νόμου, ἡ ἀφορῶσα τὴν τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 3768)57 τοῦ ἀφορῶντος τὰς συντάξεις. Ὁ κύριος Ε. Βενιζέλος ἔχει τὸν λόγον.

§56Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ λάβω τὸν λόγον ἐὰν δὲν ἐγεννῶντο ἐκ τῆς ἀγορεύσεως τοῦ ἀξιοτίμου κυρίου Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἄλλων συμπολιτευομένων συναδέλφων, ὡρισμέναι ἀπορίαι τόσον ἐντὸς ὅσον καὶ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς τὰς ὁποίας εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκθέσω. Πρῶτον. Ἀφοῦ ὑπὸ τῆς Συμπολιτεύσεως ἀναγνωρίζεται ὅτι κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κώδικος ἐγένοντο λάθη καὶ ἀδικίαι, διατὶ ἐπὶ μίαν ἑξαετίαν τὰς ἀνέχονται καὶ δὲν τὰς διορθώνουν. Δεύτερον. Ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις ἔχῃ καταρτίσει τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ τρέχοντος ἔτους καὶ ἐντὸς τοῦ μηνὸς ὅπως ὑπεσχέθη θὰ τὸν καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλήν, διατὶ ἀποφεύγει νὰ δηλώσῃ ἐὰν ὑπάρχῃ κονδύλιον ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων; Ἀποτελεῖ μήπως αὐτὸ στρατιωτικὸν καὶ διπλωματικὸν ἀπόρρητον διὰ νὰ μᾶς τὸ ἀποκρύπτῃ; Τρίτον. Ἀφοῦ ὑπάρχουν ἐκ τῆς παρελθούσης οἰκονομικῆς χρήσεως καὶ θὰ ὑπάρξουν καὶ εἰς τὴν νέαν ὀγκώδη περισσεύματα καὶ ἀφοῦ ὁ κύριος Ὑπουργὸς ἐδέχθη ὅτι εἶναι ἐν πολλοῖς δίκαια τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων διατὶ δὲν τὰ ἱκανοποιεῖ; (Χειροκροτήματα).

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Δ. Βουρδουμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§58Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ, κύριοι συνάδελφοι μὲ τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ Ν. Δ. τὸ ἀφορῶν τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων. Ἐπ’ αὐτοῦ εἶμαι σύμφωνος μὲ ὅσα περιλαμβάνει τὸ Ν. Δ. Εἶμαι ὅμως ὑποχρεωμένος νὰ διεξέλθω κάπως ἐκτενέστερον τὸ θέμα τῶν συνταξιούχων ἐπὶ τῶν ὁποίων ἀσχολεῖται τὸ ἕτερον τμῆμα τοῦ Ν. Δ. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Νομοθετικοῦ Διατάγματος κατὰ τὸ παρελθὸν θέρος, νὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τῶν ἀδικιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο διὰ τῶν ν. 1557)50 καὶ 1854) 1951 εἰς τοὺς συνταξιούχους, καὶ νὰ τονίσω ὅτι εἶναι καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως ὅπως σπεύσῃ, εἰς τὴν ἐπανόρθωσιν τῶν γενομένων ἀδικιῶν, καὶ τὴν λῆψιν μέτρων ἀποκαθισταμένης τῆς γενομένης ἀδικίας εἰς τὸ σύνολον τῶν συνταξιούχων. Σήμερον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπανέλθω διὰ πολλοὺς λόγους. Πρῶτον διότι θὰ ἤθελον νὰ ἀκουσθῇ μία φωνὴ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς τῆς Συμπολιτεύσεως, ἐξ ἧς εἶμαι νομίζω ὁ πρῶτος ὁμιλητής. Δεύτερον διότι τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα ἔχει φθάσει ἤδη εἰς τὴν μεγαλυτέραν του ὀξύτητα, ὀφειλομένην ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ἐπακολουθήσασαν ἐπαλήθευσιν τῶν φόβων τοὺς ὁποίους εἴχομεν ἐκφράσει τότε τὸν παρελθόντα Σεπτέμβριον ὅτε ὁ κύριος Ὑπουργὸς ἔδειξε μίαν ἐπιφυλακτικότητα εἰς τὸ νὰ καθορίσῃ εἰς ποῖον χρόνον θὰ ἔλθῃ πρὸς ψήφισιν τὸ νομοσχέδιον τὸ ἀφορῶν τὰ ζητήματα τῶν συνταξιούχων. Ἐνθυμεῖται ἡ Βουλὴ ὅτι ὁ κύριος Ὑπουργὸς κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος καὶ εἰς διατυπωθείσας κατ’ αὐτοῦ ἀντιρρήσεις μας διότι δὲν περιλαμβάνει ὅλα τὰ θέματα, εἶπεν ὅτι τὰ ὑπόλοιπα θέματα θὰ ἀντιμετωπισθοῦν δι’ ἑνιαίου νομοσχεδίου. Εἰς ἐρώτησίν μου πότε θὰ ἔλθῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὁ κύριος Ὑπουργὸς ἐτήρησεν ἐπιφύλαξιν ἡ ὁποία μᾶς ὑποχρεώνει νὰ διατυπώσωμε τὰς ἀνησυχίας μας καὶ ἐπέρασαν ἤδη 7 μῆνες καὶ τὸ νομοσχέδιον δὲν ἦλθεν. Ἡ ὀξύτης ἐνετάθη καὶ ἐκ τοῦ λόγου ὅτι κατὰ τὰς ἑορτὰς τῶν Χριστουγέννων ἠρνήθη ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ εἰς τοὺς συνταξιούχους τὸ δῶρον, τοῦ ὁποίου τυγχάνουν ὅλοι οἱ μισθοδοτούμενοι ἀξιωματικοί, ὑπάλληλοι, ἐργάται. Φυσικὸν συνεπῶς ἦτο τὰ γεγονότα αὐτὰ νὰ ὀξύνουν τὸ θέμα τῶν συνταξιούχων. Πέραν αὐτῶν, ἔλαβον τὸν λόγον διότι ἐπιχειρεῖται καὶ πολιτικὴ ἐκμεταλλεύσεως τοῦ θέματος τούτου καὶ τῆς τάξεως τῶν συνταξιούχων, καὶ μάλιστα ἐκ τῆς πλευρᾶς ἐκείνης, ἡ ὁποία θὰ εἶχε κάθε λόγον νὰ μὴ ἐπιχειρήσῃ τοιαύτην ἐκμετάλλευσιν, διότι εἶναι φανερὸν ποὺ κεῖται ἡ εὐθύνη. Βλέπετε δὲ τὸ θέμα τοῦτο ὅταν γίνεται θέμα πολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν, ἐνῶ εἶναι θέμα καθαρῶς κοινωνικόν, θέμα πίστεως τοῦ Κράτους καὶ θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω ἐθνικὸν πράγματι θέμα. Κύριοι βουλευταί, τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων εἶναι πολλά, διότι καὶ αἱ ἀδικίαι ποὺ ἐγένοντο εἰς αὐτοὺς ἦσαν πολλαί. Ἦσαν δὲ διπλῆς μορφῆς αἱ ἀδικίαι αὗται. Καὶ οὐσιαστικαὶ τοὐτέστιν λόγῳ τῶν ἀποτελεσμάτων, τὰ ὁποῖα ἐπέφερον, ἀλλὰ καὶ ἠθικῶς ἀπαράδεκτοι. Λυποῦμαι διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἰσέλθω εἰς τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ἐπικαλοῦμαι ἐν προκειμένῳ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴν τῆς συζητουμένης προτάσεως κύριον Τούμπαν καὶ ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴν καὶ συντάκτην τοῦ ν. 1854 τὸν κύριον Γιαννακόπουλον, καὶ ὅσα ἐλέχθησαν καὶ ἀπὸ τὸν κύριον Ν. Μπακόπουλον κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Τετάρτην. Καὶ οἱ τρεῖς ἐπιρρίπτουν πολιτικὰς εὐθύνας εἰς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν σπεύδει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα αὐτὸ σήμερον, διὰ δριμειῶν μάλιστα ἐκφράσεων, δικαιολογοῦντες ἑαυτοὺς καὶ τὸ Κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκουν διὰ τὴν σύνταξιν τῶν ἀν. ν. 1557)50 καὶ 1854) 1951. Ἐλέχθη, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὰς τροποποιήσεις τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων διὰ τοῦ νόμου 1557 καὶ ἐν συνεχείᾳ διὰ τοῦ νόμου 1854 ἐπέβαλεν ἡ τότε οἰκονομικὴ κατάστασις καὶ ἡ ἀνάγκη αὐξήσεως τῶν παρεχομένων γλίσχρων συντάξεων. Εἶμαι σύμφωνος ὅτι ὑπῆρχεν αὐτὴ ἡ ἀνάγκη. Ὁ κύριος Γιαννόπουλος προχθὲς διὰ μακρῶν ἀνέπτυξε πόσον ἀναγκαῖον ἦτο νὰ αὐξηθοῦν αἱ συντάξεις γενικῶς τῶν συνταξιούχων. Δὲν ἔχομε καμμίαν ἀντίρρησιν νὰ δεχθῶμεν ὅτι αὐτὸ ὑπῆρξεν ἡ ἀφετηρία ἐξ ἧς ἐκινήθησαν διὰ τὴν σύνταξιν τοῦ νόμου 1854. Ποῖος ὅμως ἔδωκε τὸ δικαίωμα περικοπῆς τῶν ἤδη ἀνεγνωρισμένων δικαιωμάτων; Καὶ ἡ αἰτιολογία τῆς γενομένης περικοπῆς εἶναι ἀπαράδεκτος. Ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς ἀναγνώσω περικοπὰς τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ νόμου, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ μόνον θ’ ἀνεύρωμεν τοὺς λόγους τῆς λήψεως αὐτῶν τῶν νομοθετικῶν μέτρων καὶ ὄχι εἰς τὴν ἐξήγησιν, τὴν ὁποίαν δίδεται μετὰ ἑξαετίαν. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, λοιπόν, ἀναφέρει .................

§59ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τίνος εἶναι;

§60Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Τοῦ ἀν. ν. 1557 τοῦ 50 «Τὸ νομοθέτημα τοῦτο τοῦ παρελθόντος — ὁμιλεῖ διὰ τὸν ν. τοῦ 1935 — τοῦ ὁποίου τὸ κύριον σφάλμα ὑπῆρξεν ἡ κύρωσις τῶν συνταξιοδοτικῶν ἀτασθαλιῶν τῶν προηγηθεισῶν ἀνωμάλων πολιτικῶν καταστάσεων, ἤρξατο τροποποιούμενον ἀμέσως ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἰσχύος του διὰ νέων διατάξεων, εὑρισκομένων εἰς πλήρη ἀντίθεσιν πρὸς τὰς ὑγιεῖς ἀρχὰς τῆς συνταξιοδοτήσεως». Καὶ περαιτέρω: «Αἱ ἐπακολουθήσασαι ἀνώμαλοι πολιτικαὶ καταστάσεις καὶ ἰδία ἡ ἐχθρικὴ κατοχὴ τῆς χώρας ἐκορύφωσε τὴν συνταξιοδοτικὴν ἀναρχίαν καὶ ἐπύκνωσε τὰς τάξεις τῶν ἀδίκως συνταξιοδοτουμένων». Καὶ καταλήγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις: «Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἐπιδιώκεται κυρίως» ἐπισημαίνω τὴν λέξιν «κυρίως» — «πρῶτον» ἐπισημαίνω ἐπίσης τὴν ἱεράρχησιν τῶν ἐπιδιώξεων «ἡ ἀνατροπὴ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀνωμάλως συνταξιοδοτουμένων, καταργουμένων καὶ τῶν σχετικῶν διατάξεων» δεύτερον....» κτλ. Δὲν γίνεται δὲ καμμία ἐξαίρεσις τῶν περιπτώσεων, διὰ τὰς ὁποίας ἐν τούτοις κατηγορεῖται ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὅτι διαπράττει δῆθεν κακούργημα μὴ σπεύδουσα νὰ τὰς διορθώσῃ. Ὅλαι συλλήβδην αἱ περικοπαὶ χαρακτηρίζονται ὡς μέτρον προνοίας.

§61Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπῆρξαν ἀδικαιολογήτως συνταξιοδοτούμενοι ἄνθρωποι τότε, ἢ ὄχι; Δηλαδὴ νομίζετε, ὅτι αἱ χῆραι καὶ αἱ διαζευγμέναι αἱ ὁποῖαι τότε ἐλάμβανον σύνταξιν ὀρθῶς τὴν ἐλάμβανον;

§62Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἔγραφα ἐγὼ ὡς συντάκτης τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως, ὅτι εἶμαι ὑποχρεωμένος, πλὴν ἐκείνων τῶν διατάξεων, τὰς ὁποίας καταργῶ ὡς ἀδικαιολογήτους, νὰ καταργήσω καὶ ὡρισμένα δικαιώματα λόγῳ οἰκονομικῆς ἀνάγκης.

§63Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν σᾶς ἐζητεῖτο νὰ εἶσθε ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἐκθέσεως, σεῖς τὸ γνωρίζετε αὐτό, διότι εἶσθε ἀμέσως ἐνδιαφερόμενος τότε.

§64Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Σᾶς ἀπαγορεύω νὰ ὁμιλῆτε, ὅτι εἶμαι ἀμέσως ἐνδιαφερόμενος. Σᾶς τὸ ἀπαγορεύω. Τοῦτο τὸ εἴπατε καὶ προχθές.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ρήτωρ δὲν ἐπιτρέπει διακοπάς.

§66Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς, εἰδικῶς τοῦ κυρίου Γιαννοπούλου.

§67Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενος δὲν τὸ εἶπα, οὔτε διὰ νὰ σᾶς θίξω, οὔτε δι’ ἄλλον λόγον. Σεῖς εἶσθε πρώην ἀξιωματικὸς καὶ ὡς τοιοῦτος ἐσυνταξιοδοτήθητε.

§68Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἀνήκω εἰς μίαν τάξιν καὶ θεωρῶ τιμήν μου ὅτι ἀνήκω εἰς αὐτὴν τὴν τάξιν. Εἰς τὸ βῆμα τοῦτο δὲν μὲ φέρει τὸ ἄμεσον ἐνδιαφέρον, ὡς θέλετε νὰ ἀφήσετε νὰ ὑπονοηθῇ, οὔτε καὶ ἡ παρακολούθησις τοῦ ζητήματος, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι εἶμαι ἀμέσως ἐνδιαφερόμενος. Πᾶς Ἕλλην παρακολουθεῖ τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ μόνον σεῖς δὲν τὸ παρηκολουθήσατε καὶ τὸ ἠγνοήσατε. Ἔχετε εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν καὶ λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, ὅτι λαμβάνονται τὰ μέτρα κυρίως διότι πρέπει νὰ ἐκλείψουν αὐταὶ αἱ ἀδικίαι. Τώρα ἐπικαλεῖσθε οἰκονομικὰς ἀνάγκας. Περὶ αὐτοῦ πρόκειται. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περαιτέρω νὰ ἐπιμείνω ἐπ’ αὐτοῦ, διότι ἐπείγομαι νὰ ὑποστηρίξω τὴν ὅλην ὑπόθεσιν. Ἐδικαιολόγησα ἐξ ἀρχῆς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀποκρούσω τὴν προσπάθειαν πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ θέματος, ἀκριβῶς ἐκ τῆς πλευρᾶς ἐκείνης, ἡ ὁποία ἔχει τὴν εὐθύνην τῆς δημιουργίας τοῦ θέματος. Εἶμαι εὐτυχής, διότι διαπιστώνω κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως καὶ κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἑλληνικὴ Κοινωνία, ἡ ὁποία παρακολουθεῖ τὰ δημόσια πράγματα καὶ ὅτι ἀκόμη καὶ οἱ εἰσηγηθέντες καὶ οἱ υἱοθετήσαντες τὴν λῆψιν τῶν ἀποφάσεων, εἶναι ἤδη κεκηρυγμένοι ὑπὲρ τῆς διορθώσεως τῶν κακῶν τὰ ὁποῖα ἐγένοντο, καὶ τὰ ὁποῖα παρεδέχθημεν ὅλοι μας, ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, ὅτι πρέπει νὰ διορθωθοῦν. Καὶ ἀπευθύνομαι ἤδη πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐκ τῶν πολλῶν αἰτημάτων, κύριε Ὑπουργέ, τὰ ὁποῖα ἔχουν οἱ συνταξιοῦχοι ὑπέβαλον καὶ ἐζήτησαν τὴν ἐπανόρθωσιν ὅσο τὸ δυνατὸν ὀλιγωτέρου ἀριθμοῦ γνωρίζοντες πράγματι τὰς δυσκολίας, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία καὶ μὲ τὴν διακρίνουσαν αὐτοὺς κατανόησιν καὶ εὐπρέπειαν ἔθεσαν τὰ θέματα ἐνώπιον τῆς πολιτείας ἐπὶ σειρὰν ἤδη ἐτῶν. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ὡς Ὑφυπουργὸς Στρατιωτικῶν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀντιμετωπίσω τὰ θέματα ἐκεῖνα καὶ συμμετέσχον εἰς Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία κατέληξεν εἰς ὡρισμένα πορίσματα. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ δὲ νὰ ἀναφέρω δι’ ὀλίγων τὸ ἱστορικὸν τῆς συστάσεως τῶν διαφόρων ἐπιτροπῶν μελέτης τῶν γενομένων ἀδικιῶν ἵνα ἀντιληφθῆτε, κύριοι συνάδελφοι πόση προσπάθεια ἔχει καταβληθῆ χωρὶς νὰ ἔχωμε φθάσει εἰς ἀποτέλεσμα. Συνεστήθη ἀρχικῶς μία ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὸν ἀντιστράτηγον Δράκον μὲ συμμετοχὴν τῶν ἀντιστρατήγων Πιτσίκα καὶ Δρομάζου, καὶ εἰσηγητὴν τὸν παρακολουθήσαντα τὸ ζήτημα κατὰ πάντα κύριον Στεργίου. Συνετάγη ἕνα πρακτικὸν εἰς τὸ ὁποῖον ὑπάρχουν ἀρκεταὶ μομφαί, κατὰ τῶν ληφθεισῶν ἀποφάσεων, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο ἡ χώρα τότε διότι ἡ ἔκθεσις αὕτη ἐγένετο τὸ 1952. Ὑπεβλήθη τὸ πόρισμα τῆς Ἐπιτροπῆς ταύτης ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου συνετάγη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης σχετικὸν νομοσχέδιον αἶρον τὰς ἀδικίας. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἐν συνεχείᾳ παρέπεμψε τὴν ὑπόθεσιν καὶ πάλιν εἰς Ἐπιτροπὴν ἐκ τῶν ἀντιστρατήγων κ. Δόβα, Χ. Δρίβα, τοῦ ἀντιναυάρχου Λάππα. Ὑποναυάρχου Ἰωαννίδη Α. ὑποστρατήγου Στεργίου, Ταξιάρχου Κονιωτάκη κλπ. Εἰς μακρὰς δὲ συνεδριάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς ἐξητάσθη καὶ ἠρευνήθη τὸ νομοσχέδιον καὶ τὸ ὅλον θέμα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ ὑπεβλήθησαν τὰ πορίσματά της, καὶ αἱ ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου παρατηρήσεις της. Ταῦτα διαβιβάζονται εἰς τὸ Γεν. Λογιστήριον πρὸς ἐπεξεργασίαν. Γίνεται ἐπιτροπὴ παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Οἰκονομικῶν ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ τότε Γενικοῦ Γραμματέως κ. Χρυσουλάκη. Μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ κυρίου Χρυσουλάκη συντίθεται ἐπιτροπὴ ἀπὸ τὸν Γενικὸν Γραμματέα κύριον Παπατσώρην καὶ μετὰ ταύτην ἄλλη Ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὸν κύριον Εὐταξίαν καὶ ἐμέ, ἡ ὁποία παρεδέχθη τὸ πλεῖστον τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ὁποίων ἀπῄτει ποσὸν 200 ἑκατ. περίπου. Εἶναι, λοιπόν, κύριε Ὑπουργέ, πρὸ πολλοῦ ὥριμον τὸ θέμα καὶ ἔκτοτε αἱ ἐλπίδες καὶ ἡ ἀγωνία τῶν συνταξιούχων. Οἱ συνταξιοῦχοι ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι θὰ εἶναι ἴσως δύσκολον νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ προϋπολογισμὸς μὲ 200.000.000 ἀμέσως ὑπέβαλον πρότασιν καὶ ζητοῦν κλιμάκωσιν τοῦ ποσοῦ εἰς 1, 2, 3, 4 ἔτη ὅτε σὺν τῷ χρόνῳ νὰ ἔχωμε τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν 200 ἑκατομμυρίων. Ἀντὶ αὐτοῦ εἴδομεν τὸν παρελθόντα Σεμπτέμβριον τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ. διὰ τοῦ ὁποίου λαμβάνεται μέριμνα διὰ μίαν μόνον κατηγορίαν καὶ ἱκανοποιεῖται ἕνα μόνον αἴτημα τῶν συνταξιούχων, κατὰ σύμπτωσιν δὲ αἴτημα πολιτικῶν συνταξιούχων. Δὲν θέλω νὰ δημιουργήσω ἀντίθεσιν μεταξὺ πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων. Ἀλλὰ πάντως ὅταν ἡ δικαιολογία μὴ ἱκανοποιήσεως τῶν αἰτημάτων εἶναι ὅτι δὲν ἔχομεν οἰκονομίαν, δὲν ἔχομεν προϋπολογισμὸν ὁ ὁποῖος νὰ δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ἐπιβάρυνσιν, μετὰ μίαν τοιαύτην δήλωσιν, βλέπομεν νὰ εἰσάγεται νομοσχέδιον ἐπιλῦον ἕνα μόνον θέμα, ἐνῷ ἠμποροῦσε νὰ ἱκανοποιήσῃ ἕνα ποσοστὸν ὅλων τῶν θεμάτων ὡς ζητοῦν οἱ συνταξιοῦχοι διὰ τῆς Ἐπιτροπῆς ἀγῶνος. Ἤδη ἀντιμετωπίσθη τὸ θέμα ἀπὸ τὸ Ν. Δ. καὶ θὰ ἦτο ὑπερβολὴ νὰ ζητήσωμεν νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὰς προτάσεις ποὺ ἐκάμαμε τότε, ζητήσαντες ὅπως τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διατίθεται διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ ἑνὸς αἰτήματος, διατεθῇ διὰ τὴν κατὰ ποσοστὸν ἱκανοποίησιν τοῦ ὅλου τῶν αἰτημάτων. Νομίζω ὅμως ὅτι θὰ ἠμποροῦσεν ἡ Κυβέρνησις νὰ προχωρήσῃ εἰς ἀντιμετώπισιν περαιτέρω καὶ ἐν συνόλῳ τῶν αἰτημάτων κλιμακουμένων κατὰ ποσοστὸν ὡς ἐγὼ θὰ προετίμων ἢ μεμονωμένων τοιούτων. Θὰ ἐματαιοπονοῦσα, κύριοι βουλευταί, ἐὰν θὰ ἐπιχειροῦσα νὰ ἐξετάσω καὶ νὰ ἀναπτύξω ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ αἰτήματα. Εἶναι γνωστά. Ἐλέχθησαν, εἶναι ἡ τετάρτη νομίζω ἡμέρα ποὺ ἐξακολουθεῖ ἡ συζήτησις τῆς παρούσης αἰτήσεως ἀκυρώσεως ἢ τροποποιήσεως τοῦ δημοσιευθέντος Νομοθετικοῦ Διατάγματος, αὐτὰ εἶναι γνωστόν, ἐπιτρέψατέ μου ὅμως νὰ σᾶς διαβάσω ἐπί τινων μόνον θεμάτων, τὶ εἶπεν, ἡ ἐπιτροπὴ Δράκου. Διὰ τὸ δῶρον τῶν ἑορτῶν π.χ. «Ἡ ἐπιτροπὴ κρίνει ὡς ἀπολύτως δικαίαν τὴν ἀπαίτησιν τῶν στρατιωτικῶν ὅπως καταβάλλεται καὶ εἰς τούτους τὸ δῶρον τῶν ἑορτῶν ὅπερ χορηγεῖται εἰς πάντας τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ Ἀξιωματικούς, Ὑπαλλήλους καὶ ἐργάτας καὶ πάντας τοὺς ἐργαζομένους ἀνεξαιρέτως». Ἡ σήμερον ὑφισταμένη διαφορὰ παρουσιάζει τὸ Κράτος ἀδιαφοροῦν πρὸς ἐκείνους οἵτινες ἀποτελοῦν τὴν ἱστορίαν του καὶ οἵτινες διὰ τῶν πολλαπλῶν προσπαθειῶν των συνέβαλλον διὰ τὴν ὑπόστασίν του. Διὰ τὰ πολεμικὰ ἔτη, ἀνάλογος εἶναι ἡ δικαιολογία καὶ ἀναφέρεται ἐν τέλει «τοῦτο δὲ γίνεται εἰς ὅλα τὰ Κράτη τοῦ κόσμου» θεωροῦνται διπλᾶ τὰ πολεμικὰ ἔτη. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα τῶν συνταξιούχων ἐπῆρεν ὅπως εἶπον εἰς τὴν ἀρχὴν ἔκτασιν καὶ ὀξύτητα τοιαύτην, ὥστε κατέστη θέμα κοινωνικόν, ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ πλέον ἀνάγκην κοινωνικήν. Εἶναι μία τάξις, ἡ ὁποία πένεται, εἶναι μία τάξις ἡ ὁποία γνωρίζει ὅτι εἶχε δικαιώματα, τὰ ὁποῖα τῆς ἀφῃρέθησαν. Δὲν ζητεῖ νὰ τῆς χορηγήσωμέν τι τὸ νέον ὅπως αἱ διάφοροι ὠργανωμέναι τάξεις εἰς τὴν κοινωνίαν ζητοῦν νὰ καλυτερεύσουν τὴν θέσιν των, ζητεῖ μόνον νὰ τῆς ἐπιστρέψωμεν τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα, τῆς ἐφαλκιδεύσαμεν. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ αἴτημά των, πενόμενοι δὲ διαμαρτύρονται καὶ σκοπὸς τῆς ἰδικῆς μου ἀγορεύσεως ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἀπόψε, κύριοι βουλευταὶ — διότι εἶμαι εἰς τὴν πλευρὰν τῆς Συμπολιτεύσεως — εἶναι νὰ ὑψώσω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου τὴν φωνὴν τῆς διαμαρτυρίας, τὴν φωνὴν τοῦ πόνου, τὴν φωνὴν τῆς ἀγανακτήσεως τῶν συνταξιούχων, κύριε Ὑπουργέ, καὶ νὰ καλέσω ὅλους ὑμᾶς, ἢ μᾶλλον νὰ συνταχθῶ μὲ ὅλους ὑμᾶς, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ νὰ παραστήσωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἀνάγκην ἐπιτακτικήν, τὴν ἀδήριτον ἀνάγκην ἵνα ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα.

§69Ι. ΙΝΤΖΕΣ. Κύριε Βουδρουμπᾶ, ἐὰν ἐνθυμῆσθε, κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος τὸ θέρος ἐψηφίσαμεν ὑπὲρ αὐτοῦ διότι ἐκτὸς τῆς ἱκανοποιήσεως μερικῶν αἰτημάτων διεβεβαιώθημεν παρὰ τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ ὅτι μελετᾶται τὸ ὅλον θέμα καὶ ὅτι συντόμως θὰ φέρῃ νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλὴν μὲ λύσεις. Σχετικὴ δήλωσις τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ ἐγένετο καὶ πάλιν ἐν τῷ μεταξύ.

§70Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Μοῦ δίδετε τὴν εὐκαιρίαν, κύριε συνάδελφε, διὰ τῆς παρεμβάσεώς σας νὰ ἀποτανθῶ πρὸς τὸν κύριον Ὑπουργὸν διὰ νὰ τοῦ εἴπω ὅτι γνωρίζω τὸν πόνον καὶ τὴν ἐπισταμένην παρακολούθησιν τοῦ θέματος ἐκ μέρους του. Γνωρίζω τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλλει διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος. Σᾶς ἔχω παρακολουθήσει, κύριε Ὑπουργέ, ἠξεύρω ὅτι τὸ θέμα τὸ ἔχετε ὡς ἰδικόν σας θέμα, καὶ ὅτι θὰ εἶσθε ὁ εὐτυχέστερος ὅλων ἐὰν τὸ ἐπιλύσετε. Γνωρίζω, ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, καὶ τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως τὴν ἐπιθυμίαν νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὸ θέμα. Τὸν εὗρον πάντοτε πρόθυμον νὰ παρακολουθήσῃ καὶ ἐρευνήσῃ τὸν τρόπον τῆς ἐπιλύσεώς του. Καὶ τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἐπίσης τὴν συμβολὴν δὲν δύναμαι παρὰ νὰ τονίσω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, προσπαθοῦντος νὰ εὕρῃ τρόπον ἐπιλύσεως τοῦ θέματος. Κύριε Ὑπουργέ, παρακαλῶ καὶ ὑμᾶς, καὶ τὸν κύριον Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁλόκληρον τὴν Κυβέρνησιν τὰς ἐπιθυμίας αὐτὰς νὰ τὰς συστήσητε. Ἐὰν κάμετε μίαν ἔτι περαιτέρω προσπάθειαν θὰ εὑρεθῇ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστον ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ μίαν λύσιν εἰς τὸ τόσην ἔκτασιν λαβὸν αὐτὸ ζήτημα, ποὺ θὰ ἱκανοποιήσῃ μαζὶ μὲ τὴν συμπαθῆ τάξιν τῶν δημιουργῶν τοῦ μεγαλείου τῆς πατρίδος τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον. (Χειροκροτήματα).

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Δ. Λαντζούνης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§72Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§74Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κατὰ τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν εἴχατε ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωσιν ὅπως ἀνακοινώσητε τὴν διαμαρτυρίαν τῶν πολιτικῶν ἐξορίστων τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου.

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνεκοινώθη.

§76Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἀνεκοινώθη καὶ ἐγράφη.

§77Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω πολὺ δεδομένου ὅτι ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ λάβω ἀπόψε τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἐθίγη ἀπουσιάζοντος ἐμοῦ εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα— πληροφορηθεὶς δὲ τοῦτο ἀφίχθην ἐσπευσμένως— θέματος σοβαροῦ, τὸ ὁποῖον ἅπτεται τῆς ἰδικῆς μου τιμῆς, νομίζω ὅτι ἔχετε τὴν εὐχέρειαν αὔριον νὰ μοῦ δώσετε τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως διὰ νὰ ἀναπτύξω ποῖος εἶναι ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἔθνους ποὺ ὁμιλεῖ τὴν στιγμὴν ταύτην καὶ αὐτὸς ἔχει αὐτὸ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἕνας ἐκ τῶν συναδέλφων ἢ δύο δὲν ἠξεύρω προσεπάθησεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς νὰ μὲ συκοφαντήσουν καὶ ἐδημιουργήθη μία ἐντύπωσις ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν πραγματικότητα.

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ ἐὰν εἶναι δυνατόν, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως νὰ σᾶς δοθῇ ὁ λόγος ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§79Σ. ΧΟΥΤΑΣ. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ τώρα.

§80Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐφόσον συνεχίζεται ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου, νομίζω ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὁμιλήσῃ ὁ κύριος συνάδελφος.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἀλλαμανῆ, εἶναι ρητὴ ἡ διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ, τοῦ ἄρθρου 19, τὸ ὁποῖον λέγει ὅτι «........ (ἀναγινώσκει)........». Ἀλλὰ ἐφόσον ἡ Βουλὴ τὸ ἐπιτρέπει καὶ ἐφόσον πράγματι ἀναφέρεται εἰς τὰ χθεσινὰ πρακτικὰ προσωπικῶς τὸ ὄνομα τοῦ κ. Ἰωάννου, νομίζω ὅτι ἠμπορεῖ καὶ ἡ Βουλὴ νὰ τοῦ τὸ ἐπιτρέψῃ νὰ ἀπαντήσῃ.

§82ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§83Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν νὰ δοθῇ ἡ εὐχέρεια εἰς τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τῶν ὅσων ἐλέχθησαν ἐπὶ ζητήματος εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη προσωπικῶς τὸ ὄνομά του. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι τὸ νὰ δοθῇ ὁ λόγος εἰς τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον σήμερον αἰφνιδιαστικῶς διὰ νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ ζητήματος, εἶναι ἄκαιρον καὶ ἴσως μὴ σκόπιμον, δοθέντος ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, ἂς δεχθῶμεν ὅτι προεκάλεσαν τὸ προσωπικὸν ζήτημα, δὲν εἶναι παρόντες μὴ γνωρίζοντες τοῦτο, νομίζω ὅτι ὀρθότερον εἶναι νὰ τοῦ δοθῇ αὔριον ὁ λόγος.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ ἐγὼ τὸ ἐξήτασα αὐτὸ τὸ θέμα καὶ εἶδον ὅτι ὁ κύριος Παλλάσκας εἶναι ἀπών, ἀλλὰ δὲν θὰ ἀναφερθῇ εἰς τὸ ὅ,τι εἶπεν ὁ κύριος Παλλάσκας, ἀλλὰ εἰς ὅ,τι ἀνέφερεν ἡ ἐπιστολὴ ἡ κατατεθεῖσα καὶ ἀναγραφεῖσα εἰς τὰ πρακτικά, ἡ ὁποία ἀνέφερε ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι ὁ βουλευτὴς Ἰωάννου τὸν ἀδελφόν του τὸν ἀπέρριψεν...... κλπ. Αὐτὸ θέλει νὰ ἀνασκευάσῃ ὁ κύριος Ἰωάννου, διότι ἦλθε καὶ μοῦ τὸ εἶπε.

§85Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη ἀνεγνώσθη ἀπὸ βουλευτὴν καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῆς ἐπιστολῆς ἀπὸ βουλευτὴν σημαίνει αὐτομάτως υἱοθέτησιν τῶν πραγμάτων ὅπως ἐκτίθενται εἰς τὴν ἐπιστολήν. Εἶμαι τῆς γνώμης γενικῶς, ἀπροσώπως, ὅτι ὅταν θίγεται ἡ τιμή, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἑνὸς μέλους τοῦ Σώματος, πρέπει νὰ τοῦ δίδεται ἀναμφισβητήτως ἡ εὐχέρεια νὰ ἀπαντήσῃ καὶ δικαιολογημένον εἶναι τὸ αἴτημα τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κυρίου Ἰωάννου, δοθέντος ὅτι χθὲς ἔλλειπεν εὑρισκόμενος εἰς Ἰωάννινα, νὰ τοῦ δοθῇ ἡ εὐχέρεια νὰ ἀπαντήσῃ. Ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως λέγω, ἐξ ἴσου δικαιολογημένη εἶναι καὶ ἡ ἄποψις ὅτι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τὸ προσωπικὸν ζήτημα, πρέπει νὰ εἶναι παρόντες.

§86Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Συμφωνῶ, κύριε Πρόεδρε.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε αὔριον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, ἡ Βουλὴ ἀποφασίζει — καὶ νὰ γραφῇ εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι ἡ Βουλὴ ἐγκρίνει — ὅπως αὔριον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, θὰ ὁμιλήσῃ, ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ θέματος, ὁ κύριος Ἰωάννου.

§88ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ε. Μπακλατζῆς ἔχει τὸν λόγον.

§90Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ κύριον γνώρισμα τῆς νομοθεσίας μας, ἐπὶ ὅλων τῶν τομέων τῆς κρατικῆς δραστηριότητος, εἶναι τὸ εὐμετάβλητον καὶ τὸ ἀσταθές. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ νομοθεσία στὴ χώρα μας ἔχει τὰ πρωτεῖα στὴν δημιουργίαν καὶ ψήφισιν νόμων. Ἔτσι γίνεται ἕνας νόμος ποὺ μετ’ ὀλίγον καιρὸν τροποποιεῖται ἢ καταργεῖται. Δὲν ἠμπορεῖ ἑπομένως νὰ ὑπάρξῃ μόνιμον νομικὸν καθεστὼς πρὸς τὸ ὁποῖον νὰ συμμορφώνωνται οἱ Ἕλληνες πολῖται. Εἶναι βέβαιον ὅτι δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι δὲν γνωρίζει τὶ τέξεται ἡ ἐπιοῦσα. Αὐτὴν δὲ τὴν ἀντίληψιν τὴν ἔχει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ τὸ μόνον τὸ ὁποῖον λέγει καὶ ἀποφαίνεται θετικῶς καὶ κατηγορηματικῶς εἶναι ὅτι ὁ νῦν ψηφισθεὶς καὶ ἐφαρμοσθεὶς νόμος, αὐτὸς εἶναι βέβαιον ὅτι αὔριον θὰ τροποποιηθῇ ἢ θὰ καταργηθῇ. Δεύτερον χαρακτηριστικὸν γεγονός, διὰ νὰ μὴ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἄλλην νομοθεσίαν, εἶναι ὁ κῶδιξ περὶ καταστάσεων Δημοσίων Ὑπαλλήλων καὶ ἡ συνταξιοδοτικὴ νομοθεσία, τὰ δύο ταῦτα θέματα τὰ ὁποῖα ἔρχονται καὶ σήμερον ἐνώπιον ἡμῶν καὶ συζητοῦνται. Τῷ 1951, ἔπειτα ἀπὸ μακρὰν καὶ ἐμπεριστατωμένην μελέτην ἐκ μέρους ἁρμοδίων εἰδικῶν συμφωνούσης τῆς τε Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἐψηφίσθη ὁ νόμος 1811, ὁ ὁποῖος καθιερώνει τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Αὐτὸ ἔγινεν ἀποδεκτὸν καὶ ἔγινε κῶδιξ. Δὲν παρῆλθεν ὅμως διετία καὶ ὁ νόμος ἐκεῖνος ἐτροποποιήθη διὰ τοῦ γνωστοῦ νόμου, τοῦ 2500. Δὲν παρῆλθε καὶ πάλιν, παρὰ ὀλίγος μόνον χρόνος καὶ τὸν νόμον πάλιν ἐκεῖνον τὸν ἐτροποποίησεν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις διὰ Νομοθετικοῦ Διατάγματος τὸ ὁποῖον ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐψήφισε, καὶ τὸ ὁποῖον σήμερον φέρει ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ Σώματος, διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν κατάργησίν του καὶ νὰ ἐπανέλθῃ εἰς ἐφαρμογὴν ὁ νόμος 1811, ὁ ὁποῖος ἔχει καθιερώσει ὡς ὅριον τῆς ἡλικίας τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων τὸ 65ον ἔτος. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι προκειμένου περὶ τῆς Δημοσιοϋπαλληλικῆς ἱεραρχίας — εἶναι γνωστὸν ὅτι οἱ ὑπάλληλοι στηρίζουν, ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἴπῃ, τὰ θεμέλια τοῦ Κράτους — νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἕνα πάγιον καθεστώς. Ὅπως εἶναι ἀνάγκη διὰ τὸ καλὸν τοῦ Ἔθνους νὰ ὑπάρξῃ πάγιον ἐκλογικὸν σύστημα, ἔτσι νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξῃ καὶ πάγιος κῶδιξ Δημοσίων Ὑπαλλήλων, ὥστε νὰ γεννᾶται ἡ πεποίθησις εἰς τοὺς Δημοσίους Ὑπαλλήλους ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀδικηθοῦν καὶ νὰ γνωρίζουν ἐπὶ τέλους πότε, ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις καὶ μὲ ποῖα δικαιώματα θὰ ἐξέρχωνται τῆς ὑπηρεσίας. Δι’ αὐτό, λοιπόν, ἡμεῖς ἐπροτείναμε τὸν νόμον διὰ τοῦ ὁποίου ζητοῦμε τὴν κατάργησιν τοῦ ψηφισθέντος Νομοθετικοῦ Διατάγματος καὶ τὴν ἐπαναφορὰν εἰς ἰσχὺν τοῦ νόμου 1811. Δεύτερον θέμα εἶναι τὸ συνταξιοδοτικόν. Ἡ Κυβέρνησις ἔφερε ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, συνδυάζουσα τὰ δύο αὐτὰ θέματα, νομοσχέδιον προνοοῦν περὶ ὡρισμένων συντάξεων ἀφορωσῶν ὡρισμένας κατηγορίας συνταξιούχων. Δυστυχῶς ἡ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως ἐνετοπίσθη εἰς ὡρισμένα θέματα. Δὲν θέλω νὰ εἴπω ὅτι ἠθέλησε νὰ ἀποβλέψῃ εἰς ἱκανοποίησιν ὡρισμένων μόνον προσώπων, διότι ἔθεσε μέσα καὶ διάταξιν περὶ θητείας τοῦ κληρωτοῦ καὶ αὐτὸ μετριάζει τὸν ἀντίκτυπον, ἀλλὰ μοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ εἴπω ὅτι δὲν εἶναι ἱκανοποιητικὸν ἀπολύτως τὸ νομοσχέδιον ὡς ἐψηφίσθη. Δυστυχῶς ὅμως, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις, ἐφ’ ὅσον ἀπεφάσισε νὰ φέρῃ ἐνώπιον ἡμῶν ἓν τοιοῦτον θέμα, ὀφείλει καὶ ἔχει τὸ χρέος καὶ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐθνικῆς, ὁλόκληρον τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα, διότι δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζωμε, κύριοι βουλευταί, ὅτι ὁ συνταξιοδοτούμενος κόσμος ἔχει δίκαιον νὰ διαμαρτύρεται καὶ νὰ ἀγανακτῇ, διότι ἠδικήθη ἀπὸ τὴν ψήφισιν ἑνὸς νόμου. Ὁ νόμος ἐκεῖνος τοῦ 1951 ἔθεσε πραγματικῶς τὸ χάος εἰς μίαν γραμμήν. Ἐτακτοποίησε τὸ ζήτημα τῶν συντάξεων κατὰ ἕνα τρόπον, ἀλλ’ ὁμολογουμένως, ἂν λάβωμεν ὑπ’ ὄψει μας τὸ ὅλον συνταξιοδοτικὸν ζήτημα, διαβλέπομεν, ἀναγνωρίζομεν, ὁμολογοῦμεν καὶ διακηρύττομεν ὅτι διεπράχθησαν ἀδικίαι φοβεραί. Καὶ τὰς ἀδικίας ἐκείνας ἡ τότε Κυβέρνησις, δεχθεῖσα ὅτι διέπραξε, ἐπεκαλέσθη τὸν λόγον, ὅτι λόγοι οἰκονομικοὶ δὲν τῆς ἐπέτρεπον νὰ τὰς ἄρῃ. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ πρώτη διεκήρυξεν εἰς τὰς ἐκλογάς, ὅτι ἐρχομένη εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ ἀποκαταστήσῃ τὰς ἀδικίας. Τοῦτο ἔπραξε καὶ ἡ μεταγενεστέρα Κυβέρνησις. Δυστυχῶς ἐνῷ ἐκ μέρους ὅλης τῆς Βουλῆς, ἐκ μέρους τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διακηρύσσεται καὶ ἀναγνωρίζεται ὅτι ὑπάρχουν ἀδικίαι καὶ ὅτι αὗται πρέπει νὰ ἐπανορθωθοῦν, δὲν τολμᾷ ἡ Κυβέρνησις, ὡς ἔχει χρέος, νὰ φέρῃ τὸ ζήτημα, τὸ ὅλον, ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Ἰδοὺ λοιπόν, ὅτι ἐνῷ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς αἰθούσης, ὅτι ὑπάρχουν ἀδικίαι, ἡ Κυβέρνησις δὲν τολμᾷ νὰ φέρῃ τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Δὲν τολμᾷ ἢ δὲν θέλει, κύριοι βουλευταί, νὰ λύσῃ ζητήματα, τὰ ὁποῖα κατηγοροῦσε τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου. Δυστυχῶς, ὅμως, ὄχι μόνον δὲν ἐδώσαμεν λύσιν καὶ δὲν δίδομεν λύσιν, ἀλλὰ μὲ τὴν στάσιν μας περιεπλέξαμεν τὸ θέμα καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἐμπαίζωμεν τοὺς ἀτυχεῖς συνταξιούχους. Ἐπὶ Κυβερνήσεως Συναγερμοῦ ὁ τότε Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Παπαγιάννης, μᾶς εἶπεν ὅτι κατήρτισεν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ μελετήσῃ τὴν λύσιν τοῦ θέματος τῶν συνταξιούχων. Οὐδεμία ὅμως, λύσις, ἐδόθη. Ὁ διάδοχός του, κ. Εὐταξίας, ἔπραξε τὸ ἴδιον. Συνέστησε καὶ αὐτὸς Ἐπιτροπήν, ἀλλὰ τὸ ἔργον της δὲν υἱοθετήθη, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις τὸ κρατεῖ εἰς τὰ ὑπ’ ὄψει καὶ συνιστᾷ αἰσιοδοξίαν! Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἀπηχεῖ τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ ζητήματος, εἶπε κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς τῆς 5ης Σεπτεμβρίου. Πρῶτον ὅτι: «Ἡ Κυβέρνησις σταθμίζουσα τὴν γενικωτέραν.... (ἀναγινώσκει)....». Ἰδοὺ ἡ συνέχεια τοῦ ἐμπαιγμοῦ καὶ τῆς συνεχίσεως τῆς ἀδικίας. Δεύτερον, ὅτι: «Ὁ Προϋπολογισμὸς δὲν εἶναι καταναλωτικός, ἀλλὰ εἶναι Προϋπολογισμὸς ἐπενδύσεων, διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τοῦ τόπου». Ἐξ αὐτῶν συμπεραίνεται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξιν τοῦ θέματος, ἀλλὰ θὰ κρίνῃ αὕτη κατὰ τὸ δοκοῦν πότε θὰ ἐπιληφθῇ τούτου καὶ ἐξ ἄλλου, ὅτι ὁ Προϋπολογισμὸς δὲν γίνεται, διὰ νὰ δώσῃ τὸ δίκαιον εἰς τοὺς σημερινοὺς πολίτας, ἀλλὰ διὰ νὰ δημιουργήσῃ τὴν εὐδαιμονίαν τῶν μελλουσῶν γενεῶν. Ἰδοὺ ἡ ἐκδήλωσις τοῦ ἐμπαιγμοῦ. Τὸ πρῶτον εἶναι ἐγωϊστικόν, αὐθαίρετον καὶ καταδικάζει τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ λέγει ὅτι δέχεται τὸ ζήτημα, ἀλλὰ θὰ τὸ λύσῃ ὄχι ὡς ὑπαγορεύει ἡ ἀνάγκη καὶ τὸ δίκαιον, ἀλλ’ ὡς ὑπαγορεύει ἡ διάθεσις καὶ τὸ γοῦστο της. Τὸ δεύτερον ἄδικον, διότι ἐνῷ ὑπάρχει δυνατότης ἐκ τῶν περισσευμάτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ νὰ δικαιωθοῦν οἱ ἀδικηθέντες συνταξιοῦχοι, νὰ ἀποθάνουν αὐτοί, διὰ νὰ ζήσουν καλύτερον οἱ ἐπιγενόμενοι. Κύριοι βουλευταί, δυνάμεθα νὰ λέγωμεν ὅ,τι θέλομεν, καὶ νὰ πλάθωμεν ὡραῖα ὄνειρα περὶ δημιουργίας εὐδαίμονος μέλλοντος, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται ἐν ὀνόματι τούτων, νὰ φαινώμεθα ἀχάριστοι καὶ ἀγνώμονες θυσιάζοντες τὰ δικαιώματά των πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰργάσθησαν καὶ ἐθυσιάσθησαν εἰς τὸ παρελθόν, διὰ νὰ ὑπάρχῃ τὸ παρὸν καὶ νὰ δημιουργῆται τὸ μέλλον. Ὄχι ὅλαι αἱ θυσίαι καὶ ὅλα τὰ βάρη εἰς τὴν σημερινὴν γενεάν. Τοῦ Κράτους ἐκ τῶν πρώτων μελημάτων του ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ στοργὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς καὶ τοὺς ὑπηρέτας του καὶ πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸ ἐδόξασαν καὶ τὸ κρατοῦν εἰς τὴν ἐλευθερίαν. Δυστυχῶς τὸ ἐναντίον πράττει καὶ ἀκολουθεῖ καὶ αὐτὸ τὴν τακτικήν, ποὺ ἠκολούθησαν οἱ Σύμμαχοί μας, κατὰ τὴν ἐποποιΐαν τοῦ Ἀλβανικοῦ ἀγῶνος καὶ κατὰ τὴν μεγαλειώδη ἀντίστασιν, ποὺ μᾶς ἔλεγον, «ἀγωνισθῆτε, σκοτωθῆτε, καῆτε καὶ ἡμεῖς αὔριον θὰ ἱκανοποιήσωμεν τὰ ἠθικά σας δίκαια καὶ θὰ σᾶς κτίσωμεν παλάτια» καὶ ὅμως ἐγνωρίσαμεν τὴν συμπεριφοράν των. Ἔτσι καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ἐζήτησε θυσίας ἀπὸ τοὺς πολίτας του, τὰς εἶχεν, ἀλλὰ κατόπιν ἐλησμόνησε τὰς ὑποσχέσεις του καὶ διέγραψε τὰς ὑποχρεώσεις του. Βεβαίως, ἐδόθησαν ηὐξημέναι συντάξεις ἀπὸ τὰς συντάξεις πείνης, αἱ ὁποῖαι ἐδίδοντο πρὸ τοῦ νόμου τοῦ 1950 καὶ 1951, ἀλλὰ δὲν ἐγένετο ἴση μεταχείρισις τῶν συνταξιούχων, δὲν ἤρθησαν δὲ αἱ προσγενόμεναι ἀδικίαι καὶ δὲν ἐπανεφέρθησαν τὰ κεκτημένα δικαιώματα, ὡς εἶναι τὰ ἐμπόλεμα ἔτη, τὰ ἔτη Νέων Χωρῶν, τὰ πλασματικά, ἡ ἐθελουσία ἔξοδος. Δὲν ἐδόθησαν τὰ δῶρα τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα καὶ δὲν ἐδόθη τὸ πλῆρες 80% τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ μισθοῦ. Τοῦτο εἶναι ἄδικον. Δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τοὺς ἀπομάχους ἀγωνιστὰς νὰ ἐπιδεικνύεται τοιαύτη μεταχείρισις. Δὲν τοὺς συγκινεῖ αὐτοὺς ἡ ζωή, αἱ ἀνάγκαι, τὰ Χριστούγεννα, τὸ Πάσχα;

§91Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐν πρώτοις, κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι ἀληθὲς ὅτι κατηργήθησαν τὰ χρόνια τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου. Τὰ χρόνια αὐτὰ ὑπελογίσθησαν εἰς πεντηκοστὰ ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀποδοχῶν. Ἐπίσης ὑπάρχει εἰς τὸν φάκελλον τοῦ Ὑπουργείου ἔγγραφον τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, διὰ τοῦ ὁποίου συνιστᾷ τὴν κατάργησιν τῶν πλασματικῶν ἐτῶν.

§92Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Εἶναι γεγονός, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὰ ἔτη αὐτὰ εἶχον ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος, διότι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ὑπῆρξαν τὰ θύματα τῶν κομματικῶν καὶ πολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν, διὰ νὰ ἐνθυμηθῶ τὴν φράσιν τοῦ ἀειμνήστου Καφαντάρη. Ἀλλὰ ἐδῶ ὁ χρόνος λογίζεται διὰ τὴν προαγωγὴν καὶ δὲν ἀναγνωρίζεται διὰ τὴν σύνταξιν. Ἐπίσης ὁ νόμος ἐκεῖνος δὲν ὑπῆρξε καὶ δίκαιος, διότι ἐχρησιμοποίει δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά. Ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε συζητήσεως προκύπτουν δύο περιπτώσεις. Μία εἶναι ἡ διαπίστωσις ὅσον ἀφορᾷ τὸν νόμον 1854)51, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ποὺ ἔκαμε τὸν νόμον ἐκεῖνον κατηγορεῖται ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἐκείνη ἔκαμε τὰς ἀδικίας καὶ ἑπομένως ἐκείνη φέρει τὴν εὐθύνην. Καὶ ἐρωτᾶται, ἐφ’ ὅσον οὕτως ἔχουν τὰ πράγματα, διατί ἡ Κυβέρνησις δὲν αἴρει τὰς προσγενομένας ἀδικίας, διὰ νὰ φανῇ συνεπὴς ἄλλωστε πρὸς τὰς ἐπαγγελίας της; Ἄλλη διαπίστωσις, τόσον ἐκ τοῦ συνόλου τῶν βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅσον καὶ ἐκ τῆς πλειοψηφίας τῶν βουλευτῶν καὶ τῆς Συμπολιτεύσεως ἔξω τῆς Βουλῆς καὶ ἐντὸς αὐτῆς ἀποφαίνονται ὑπὲρ τῶν δικαίων τῶν συνταξιούχων καὶ συνηγοροῦν ὑπὲρ αὐτῶν. Καὶ ἐρωτᾶται: Διατί δὲν ἀναγκάζουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἄρῃ τὰς ἀδικίας καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων; Θὰ προτείνωμεν ὀνομαστικὴν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ψηφοφορίαν, διὰ νὰ καταδειχθῇ ἡ εἰλικρίνεια τῶν λόγων μας καὶ τῶν ὑποσχέσεών μας καὶ διὰ νὰ ἴδωμεν, ἐὰν θὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ πρότασις νόμου περὶ καταργήσεως τοῦ Ν. Δ., διὰ νὰ ἐπανέλθῃ τὸ ὅλον ζήτημα εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς δικαίαν του λύσιν καὶ πρὸς ἱκανοποίησιν τοῦ συνταξιοδοτουμένου κόσμου ἢ ἐὰν θὰ συνεχισθῇ ἡ ἀδικία καὶ ὁ ἐμπαιγμός. Καὶ τὸ συζητούμενον θέμα μὲ ὑποχρεώνει νὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, τὴν ἀστοργίαν καὶ τὴν ἀδικίαν, ποὺ ἐπέδειξε καὶ ἐπιδεικνύει καὶ πρὸς ὅλας τὰς τάξεις ἀνθρώπων, ποὺ προσέφερον τὰ πάντα εἰς τὸν βωμὸν τῆς Πατρίδος. Παρέστην εἰς Συνέδριόν των, ἤκουσα τὰ αἰτήματά των, συνετάχθην καὶ συντάσσομαι μετ’ αὐτῶν καὶ καλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐν ὀνόματι τοῦ δικαίου τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν νὰ λάβῃ ἀποφάσεις. Διότι ἡ μὴ τακτοποίησις αὐτοῦ τοῦ θέματος δημιουργεῖ, ἕνα κακὸν προηγούμενον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν συνέβαινε ποτὲ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Πατρίδα. (Χειροκροτήματα).

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον συζητεῖται, ἦσαν ἐγγεγραμμένοι 76 ρήτορες διὰ νὰ ὁμιλήσουν, ὡμίλησαν ἀρκετοὶ καὶ ὑπολείπονται 23. Εἶναι ἡ πέμπτη Τετάρτη, κατὰ τὴν ὁποίαν συζητεῖται αὐτὸ τὸ ζήτημα. Ποιοῦμαι ἔκκλησιν, πρὸς τοὺς κ. κ. συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι θὰ ὁμιλήσουν, νὰ περιορισθοῦν εἰς τὸ ¼, οὕτως ὥστε νὰ κηρύξωμεν περαιωμένην ἀπόψε τὴν συζήτησιν, διὰ τὸ συμφέρον καὶ τοῦ Κοινοβουλίου καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὁ κ. Δ. Βρανόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§94Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδή, κύριοι συνάδελφοι, τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα δὲν πρέπει, κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην πάντοτε, νὰ ἀποτελέσῃ ζήτημα ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως, διότι, ἐὰν ὑπάρχῃ τοιαύτη δὲν δύναται νὰ ἱκανοποιήσῃ τοὺς ἀπομάχους τοῦ Κράτους. Δι’ αὐτὸ θὰ εἴπω τὴν γνώμην μου, ἡ ὁποία εἶναι γνώμη ἀληθῶς πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ὥστε ἐκ τῆς ἐπιλύσεως τῶν ζητημάτων τῶν συνταξιοδοτικῶν, οὔτε τὸ Κράτος νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὑπερμέτρως, ἀλλὰ καὶ τὰ ζητήματα τῶν συνταξιούχων, νὰ ἱκανοποιηθοῦν κατὰ τὸν μᾶλλον δυνατὸν τρόπον. Χάριν τῆς ἀληθείας, θὰ προσπαθήσω νὰ ὁμολογήσω εἰλικρινῶς, ὅτι ὁ προϊστάμενος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ γενικώτερον βεβαίως ἡ Κυβέρνησις, ἔλαβεν ἀρκετὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων, τὰ ὁποῖα εἶναι σημαντικῆς σημασίας. Θὰ ἀναφέρω τινὰ ἐξ αὐτῶν, ἀπὸ ὅσα στοιχεῖα ἠδυνήθην νὰ ἀρυσθῶ. Καὶ πρῶτον ἔχομεν τὸ Ν. Δ. ὑπ’ ἀριθμὸν 3767 τῆς 12ης Δεκεμβρίου 1957, ὅπου ἀνεγνωρίσθη, ὡς συντάξιμος ἡ ὑπηρεσία τῶν ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς, θέμα τὸ ὁποῖον ἐπὶ μακρὸν μᾶς ἀπησχόλησε. Τὸ Σῶμα τοῦτο ἔχει προσφέρει ὑψίστας πρὸς τὴν Πατρίδα ὑπηρεσίας. Δεύτερον, ἐγένοντο προσαυξήσεις τῶν συντάξεων τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, κατὰ 2) 50 τοῦ συνταξίμου μισθοῦ, κατ’ ἀναλογίαν τοῦ χρόνου, τὸν ὁποῖον διήνυσαν κατὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς στρατιωτικῆς των θητείας. Περαιτέρω ὡρίσθη, ὅτι ἡ ὑπηρεσία τοῦ κληρωτοῦ ὀφείλει νὰ συμπίπτῃ, πρὸς τὴν Ὑπηρεσίαν τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου, ἵνα λαμβάνηται ὑπ’ ὄψιν ὡς πραγματικὴ συντάξιμος ὑπηρεσία πρὸς διακανονισμὸν τῶν συντάξεων. Τοῦτο ὠφέλησεν ἕνα σημαντικὸν ἀριθμὸν συνταξιούχων, ἐπεξετάθη διὰ τοῦ ἤδη Ν. Δ. ἡ χορήγησις προσαυξήσεως κατὰ 10) 50 τοῦ συνταξίμου μισθοῦ εἰς ἅπαντας τοὺς ἀνθυπασπιστὰς καὶ ὁπλίτας καὶ τοὺς πρὸς τούτους ἐξομοιουμένους ὅλων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ ἐπίσης τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος. Ἐπανεχορηγήθη ἡ σύνταξις, εἰς τοὺς ἀπομακρυνθέντας λόγῳ ἀναμίξεως εἰς κίνημα ἀξιωματικούς, σύμφωνα μὲ τὸ ψήφισμα τοῦ 1948. Ἐπίσης ἐτακτοποιήθη ἡ χορήγησις συντάξεως, εἰς τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς τῆς Δωδεκανήσου καὶ τῆς Β. Ἠπείρου. Ἐπίσης ἐλήφθη ἓν μέτρον ἄκρως ἄδικον, τὸ ὁποῖον κατεδυνάστευε τοὺς ὑπαλλήλους. Ἀποχωροῦντες δηλ. οἱ ὑπάλληλοι πολλάκις ἐλάμβανον σύνταξιν μικροτέραν τοῦ βαθμοῦ, τὸν ὁποῖον κατέχουν. Ἦτο ἐπίσης σημαντικὸς ἀριθμὸς ὑπαλλήλων, καὶ εὐγνωμόνως τοῦτο ἀναφέρεται, ἐλήφθη πρόνοια ἐπίσης, ἡ ὑπηρεσία ἡ ὁποία εἶχεν διανυθῆ ὑπὸ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, εἰς τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου καὶ τοὺς Ὀργανισμούς, νὰ ἀναγνωρίζεται ὡς συντάξιμος χρόνος. Καὶ τοῦτο κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι ἀσήμαντον, ἡ περίπτωσις εἶναι βαρυτάτη ὑπόθεσις καὶ ἀφορᾷ μεγάλην ἀριθμὸν συνταξιούχων. Διὰ τὸ θῆλυ προσωπικόν, διὰ πρώτην φοράν, ἐλήφθη μέριμνα πραγματικῶς στοργική, διότι πρότερον, αἱ γυναῖκες δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἔπρεπε νὰ ἔχουν 20ετῆ συντάξιμον ὑπηρεσίαν, διὰ νὰ λάβωσιν ὡρισμένα χρήματα τῆς συντάξεως. Ἤδη τὰ 20 ἔτη περιωρίσθησαν εἰς 15 ἔτη. Διὰ τὰς ἀγάμους ἐπίσης, διὰ τὰς ὁποίας ἀπῃτεῖτο 25ετὴς Ὑπηρεσία, τώρα ἔγινε 20 ἐτῶν, διὰ τὰς ἐν χηρείᾳ καὶ διαζεύξει μετὰ τέκνων, ἐλήφθη πρόνοια καὶ λαμβάνεται ἐπίσης τοιαύτη. Παρηκολούθησα, κύριοι συνάδελφοι, μετὰ προσοχῆς, εἰς ἄλλας συνεδριάσεις τὰς ἀγορεύσεις τῶν κ. κ. συναδέλφων καὶ ἤκουσα μάλιστα καὶ τελευταίως καὶ μίαν διαλογικὴν συζήτησιν, τὴν προηγουμένην Τετάρτην. Ἐφιλονίκησεν ἕνας συνάδελφος τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ ἕνας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ποία Κυβέρνησις ἐφαλκίδευσε τὰς συντάξεις κατὰ 10%. Αὐτὸ εἶναι βεβαίως γνωστὸν Ἐγένετο κατὰ τὸ 1951, ἀλλὰ τί σημασίαν ἔχει αὐτό, τὸ θέμα, διὰ τοὺς ταλαιπώρους συνταξιούχους; Σήμερον εἶναι δεδομένον, ὅτι ἐγίνοντο κρατήσεις, δηλαδὴ τὸ σύνολον τῶν κρατήσεων ἔφθανε ἀπὸ 6–10%. Τὸ μέτρον αὐτὸ εἶναι σκληρὸν καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ λυθῇ, ὅπως εἶναι ἄλλωστε ἡ πληροφορία μου καὶ ὅπως θὰ εἴπω κατωτέρω, πρέπει νὰ λυθῇ μὲ τὴν γνωστὴν στοργὴν τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ Κυβέρνησις πρὸς τοὺς συνταξιούχους δι’ ἐμὲ τοὐλάχιστον. Ἐπίσης ἔρχεται τὸ θέμα τῶν δώρων τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα. Διατίθενται σήμερον, κατὰ τοὺς ἐπισήμους ἀριθμοὺς διὰ τὸ ἥμισυ τῶν δώρων τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα 23 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἐὰν δὲ δοθῇ ὁλόκληρον, θὰ εἶναι ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ 66 ἑκατομμύρια ἀκριβῶς. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ δὲν ἔχω συγκεκριμένας πληροφορίας, ἀλλὰ ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ Κράτος μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 66 ἑκατομ. δραχμῶν καὶ νὰ διαθέσῃ τὰ δῶρα καὶ κατὰ τὰς δύο αὐτὰς χριστιανικὰς ἑορτάς. Ἐπίσης οἱ συνταξιοῦχοι παραπονοῦνται ὅτι τὰ ἐμπόλεμα ἔτη δὲν λογίζονται ηὐξημένα εἰς τὸ διπλάσιον καὶ θέλουν νὰ γίνῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐγένετο πρὸ τοῦ νόμου τοῦ 1951 οὐχὶ ἐπὶ προσαυξήσει κατὰ τὸ ἥμισυ τὸ ὁποῖον πάλιν ὡρίσθη διὰ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ νόμου τοῦ 1951. Ἐπίσης ζητοῦν νὰ γίνῃ ἀναγνώρισις τοῦ διατεθέντος εἰς τὰς Νέας Χώρας ἐν προσαυξήσει τοῦ χρόνου εἰς τὸ διπλάσιον καὶ μέχρι δύο ἐτῶν. Ὁμοίως ζητοῦν ὁ χρόνος σπουδῶν τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων καὶ μέχρι δύο ἐτῶν νὰ ἀναγνωρίζεται, ὡς ἐπίσης ἐγένετο πρὸ τοῦ νόμου τοῦ 1951. Ἐπίσης ἕτερον παράπονον, τὸ ὁποῖον εἶναι ἴσως περισσότερον δικαιολογημένον παντὸς ἄλλου, εἶναι ὅτι τὰ ἐνυπόθηκα δάνεια, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν οἱ συνταξιοῦχοι ἐπιβαρύνονται δι’ ὅλων τῶν ἐξόδων, ἐνῷ οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι βεβαίως δὲν εἶναι πλούσιοι, εἶναι καὶ αὐτοὶ πτωχοὶ ἀλλὰ πάντως εὑρίσκονται εἰς καλυτέραν θέσιν, δὲν ἐπιβαρύνονται οὔτε μὲ μίαν δεκάραν.

§95Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐνῷ διὰ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ καὶ ἀμειβομένους μὲ τὸ σύνολον τοῦ μισθοῦ προβλέπεται ἀτέλεια κατὰ τὴν ἀγορὰν ἀκινήτων, διὰ τοὺς συνταξιούχους δὲν ὑπάρχει καμμία ἀτέλεια καὶ τοὺς βάζομεν νὰ πληρώσουν ὅλα τὰ τέλη.

§96Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν συνταξιούχων εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ εἶναι σημαντική. Ἐπὶ δανείου 150.000 δραχμῶν πληρώνει ὁ συνταξιοῦχος 11.000–11.500 δραχ. καὶ ὁ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλος δὲν πληρώνει τίποτε.

§97Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Ὅταν παίρνῃ δάνειον 150.000 δραχ., εἶναι προνομιοῦχος ὁ συνταξιοῦχος αὐτός. Ὅταν πάρῃ αὐτὸ τὸ ποσὸν ὁ συνταξιοῦχος σημαίνει ὅτι εἶναι προνομιοῦχος καὶ οἱ προνομιοῦχοι νὰ πληρώσουν.

§98Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ λέγω νὰ ὑπάρχῃ ἴση μεταχείρισις τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὅπως καὶ τῶν συνταξιούχων ὑπαλλήλων. Αὐτὸ νομίζω ἐγώ. Βεβαίως, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐπίλυσις ὅλων τῶν ζητημάτων τῶν συνταξιούχων, πολιτικῶν, δὲν εἶναι εὔκολος, διότι ἡ τυχὸν ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ θὰ δύναται νὰ ἔχῃ ὀδυνηρὰς συνεπείας καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἐπιβαρύνσεως δὲν δύνανται παρὰ νὰ ἐπιπέσουν εἰς τὴν ὁλότητα καὶ ἑπομένως καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους.

§99Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ 1950 αὐτὴ ἡ ἱκανοποίησις τῶν συνταξιούχων ἦτο εὔκολος;

§100Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Οἱ συνταξιοῦχοι, κύριοι, μετὰ τῶν ὁποίων συνεζήτησα, ἐπέδειξαν πλήρη κατανόησιν καὶ ἐζήτησαν πάντοτε τὴν συνεργασίαν τοῦ Κράτους. Τὸ Κράτος, ὅμως ἐπίσης ἐπέδειξε, τοὐλάχιστον διὰ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ὁλόκληρον τὸ στοργικὸν ἐνδιαφέρον του ὑπὲρ αὐτῶν. Παρουσίασα, κύριοι συνάδελφοι, τοὺς ἐκλεκτοὺς ἡγήτορας πρῶτον τοῦ στρατοῦ ἤδη Προέδρους τῶν Σωματείων τῶν συνταξιούχων εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Τοὺς ἤκουσε μετὰ προσοχῆς μὲ ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον μὲ ἰδιαιτέραν στοργὴν καὶ ἐπὶ παρουσίᾳ μου ἔλαβεν εἰς τὸ τηλέφωνον τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ εἶπεν ὅτι πρέπει νὰ ἐπέλθῃ μία συνεργασία μεταξὺ τῶν οἰκονομικῶν Ὑπουργῶν καὶ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν πλήρη ἐπίλυσιν τῶν ζητημάτων αὐτῶν. Αἱ συνεννοήσεις ἤρξαντο, ἐγένοντο συσκέψεις ἐπανειλημμέναι καὶ εἶχον φθάσει αἱ συνεννοήσεις αὗται εἰς πολὺ καλὸν σημεῖον. Γνωρίζω ὅτι τὸ θέμα τῶν συνταξιούχων κατὰ τὸ πλεῖστον μέρος αὐτοῦ εἶναι πρὸ πολλοῦ ὥριμον καὶ ἦτο ὥριμον καὶ πρὸ τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος τούτου ἐν τῇ παρούσῃ αἰθούσῃ. Καὶ δύναμαι νὰ σᾶς εἴπω ὅτι τὰ πλεῖστα τῶν ζητημάτων τῶν συνταξιούχων ἔχουν περιληφθῆ εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἑπομένως χρειάζεται συνεργασία στενή, στενωτάτη μεταξὺ τῶν συνταξιούχων καὶ τοῦ Κράτους καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἡ ὁποία διὰ τοῦ Προέδρου της καὶ διὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν ἐπέδειξε τόσον στοργικὸν ἐνδιαφέρον, νὰ ἐπιδείξῃ αὐτὸ μέχρι τέλους διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῶν ζητημάτων τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐλευκάνθησαν ὑπηρετοῦντες τὴν Πατρίδα.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης, ἔχει τὸν λόγον.

§102Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ εἶμαι σύντομος, διότι προφανῶς τὸ θέμα ἐξηντλήθη. Ἡ πρότασις νόμου, βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, διὰ τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ νόμου 3768 τοῦ 1957 ἀπέδειξε τὸ ἑξῆς, ὅτι ὑπῆρξεν ἄδικος καὶ ἀδικαιολόγητος ὁ πολιτικὸς θόρυβος καὶ ἡ πολιτικὴ δοκιμασία τὴν ὁποίαν ὑπέστη τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, συνεπείᾳ τῆς ψηφίσεως τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος διὰ δύο λόγους. Πρῶτον, διότι ἔθεσε τέρμα εἰς τὸν τραγέλαφον καὶ τὸ χάος τὸ συνταξιοδοτικὸν καὶ δεύτερον διότι ἐθεμελίωσεν ἀρχὴν δικαίαν διὰ τῆς χορηγήσεως τοῦ 80% τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων εἰς τοὺς συνταξιούχους, πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς. Κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξαν πραγματικὰ κατ’ ἐμέ, ἀδικίαι καὶ κατ’ ἄλλους παραλείψεις τοῦ νόμου αὐτοῦ. Ἂς δικαιολογήσωμεν τὰς ἀδικίας ἢ τὰς παραλείψεις αὐτὰς λόγῳ τῆς τότε οἰκονομικῆς καταστάσεως. Προσφάτως ὁ συμμοριτοπόλεμος καὶ αἱ καταστροφαὶ καὶ συγχρόνως ἡ θεμελίωσις τῶν μεγάλων ἐνεργειακῶν καὶ παραγωγικῶν ἔργων δύνανται νὰ δώσουν τὴν δικαιολογίαν εἰς τὴν ὑπάρχουσαν τότε κατάστασιν ὅσον ἀφορᾷ τὴν πλήρη τακτοποίησιν τῶν ἀδικιῶν τοῦ τότε Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος. Σήμερον ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους ὅτι ἡ οἰκονομία μας ἔχει ἐξυγιανθῆ καὶ ὅτι ὑπάρχει ἕνα ὑπερέσοδον ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ δύο δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι προσέφερον εἰς τὰ ὑπερέσοδα αὐτὰ κατ’ ἀναλογίαν εἶναι ἐκ τῶν ἐμμέσων καὶ τῶν ἀμέσων φόρων προερχόμενοι, εἰς τὰ ὁποῖα συμμετέχει ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τῆς ἐμμέσου φορολογίας ἀναλόγως τῆς καταναλωτικῆς δυνάμεως ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀφ’ ἑτέρου δέ, εἰς τοὺς ἀμέσους φόρους τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν προσφέρουν αἱ μεσαῖαι ἀστικαὶ τάξεις, διότι εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ ἑνιαῖος φόρος πλήττει τὴν μεσαίαν ἀστικὴν τάξιν, δηλαδὴ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, τοὺς μισθοσυντηρήτους καὶ τοὺς συνταξιούχους. Ἡ μεγάλη φορολογητέα ὕλη διαφεύγει, ὁ δὲ φόρος εἰσπράττεται ἀπὸ τὸν ἑνιαῖον φόρον. Ἑπομένως, νομίζω, ὅτι καθῆκον ὅλων μας εἶναι νὰ ὑποστηρίξωμεν ὅπως τὰ 200 ἑκατομμύρια τὰ ὁποῖα χρειάζονται διὰ τὴν πλήρη ἱκανοποίησιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν, ἰδίως δὲ στρατιωτικῶν, νομίζω ὅτι ἠμπορεῖ νὰ διατεθοῦν. Ἡ χορήγησις τῶν 200 ἑκατομμυρίων, ὅπως ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος κ. Κανελλόπουλος εἶπε, δύναται νὰ κλιμακωθῇ σταδιακῶς εἰς 3–4 ἔτη. Ἐγὼ νομίζω ὅτι δύναται καὶ ἀμέσως νὰ δοθοῦν τὰ 200.000.000. Καὶ ἐξηγῶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δοθοῦν. Πρέπει νὰ δοθοῦν ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Πρέπει νὰ ἐννοήσουν οἱ μεγάλοι μας φίλοι καὶ ἰδίως ἡ Ἀμερική, ὅτι ἐὰν ὁμιλοῦν περὶ Ν.Α.Τ.Ο. τοῦτο σημαίνει Ἑλλὰς καὶ ἐὰν λέγωμεν Ἑλλάδα ἐννοοῦμεν ὅτι ἐν περιπτώσει πολέμου ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ κληθοῦν εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν θὰ εἶναι οἱ ἀπόστρατοι ἀξιωματικοὶ οἱ πεπειραμένοι, οἱ ὁποῖοι πένονται συνεπεία τῆς καταστάσεως αὐτῆς, διότι ἡ Πολιτεία δὲν ἱκανοποίησε τὰ δίκαια αἰτήματά των. Ποῖα εἶναι τὰ αἰτήματα τὰ ὁποῖα θὰ περιληφθοῦν εἰς τὰ 200 ἑκατομμύρια, εἶναι τὰ τρία καὶ βασικὰ αἰτήματα. Εἶναι, πρῶτον, τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα. Δεύτερον, εἶναι ἡ κράτησις τοῦ 10% καὶ τρίτον εἶναι καὶ τὰ πολεμικὰ ἔτη. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα νὰ δίδεται κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ νὰ δίδωνται τὰ ψιχία τῶν 100–500 δραχμῶν, ποσὰ τελείως ἐξευτελιστικὰ δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὴν Πατρίδα. Ἡ δευτέρα μεγάλη διαπίστωσις, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ τίτλον τιμῆς, δι’ ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον καὶ διὰ τὴν Συμπολίτευσιν καὶ διὰ τὴν Ἀντιπολίτευσιν ὡς καὶ διὰ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι ὅτι ἀναγνωρίζουν τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν συνταξιούχων, μὲ τὴν διαφορὰν μόνον ὅτι ἡ ἱκανοποίησις θὰ γίνῃ ἐν ἀκαθορίστῳ χρόνῳ, ζηλοτύπως δὲ ἀνέφερον ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπασχολεῖται μὲ τὰς ἐπενδύσεις, τὰ δὲ περισσεύματα τοῦ Προϋπολογισμοῦ διατίθενται διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ οὐχὶ διὰ καταναλωτικοὺς σκοπούς. Ἡ ἀρχὴ θὰ μᾶς εὕρισκε τελείως συμφώνους, ἐὰν ὑπῆρχεν ἀνάλογος συμμετοχὴ ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων, ἥτις δὲν ὑπάρχει καὶ δὲν εἶναι νοητὸν ἀπὸ τοὺς μισθοὺς πείνης τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἀπὸ τὰς γλίσχρας συντάξεις τῶν συνταξιούχων νὰ ζητοῦμεν ἄνισον συμμετοχὴν εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν. Κύριοι βουλευταί, ἡ ὥρα ἐπέστη. Σύσσωμος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος θαρραλέως καὶ ἀντικειμενικῶς ἀντιμετωπίζει τὰ διάφορα προβλήματα, καὶ πανηγυρικῶς πρέπει νὰ ἀποδείξωμεν ὅτι τὸ Κράτος ἐπανῆλθεν εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ σεβασμοῦ τῶν ὑποχρεώσεών του, ὁ δὲ πολιτικὸς κόσμος, νὰ ἀναλάβῃ τὰς ἱστορικὰς καὶ πολιτικάς του εὐθύνας, ἐπιλύων τὸ συνταξιοδοτικὸν πρόβλημα. Δικαιοῦμαι νὰ πιστεύω ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ δὲν θὰ ὑπάρξῃ κομματικὴ πειθαρχία, τὸ λέγω δὲ αὐτό, διότι προσωπικῶς πλειστάκις δὲν ἐπειθάρχησα εἰς τὸ Κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, παρεξηγηθεὶς ἴσως, ἀλλὰ ἔπραξα ὅ,τι τὸ καθῆκον καὶ ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μου ὑπηγόρευεν. Δὲν θέλω νὰ γίνω μάντις, ἀλλὰ πληροφορῶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι καὶ ἡ ἱκανοποίησις τῶν συνταξιοδοτικῶν αἰτημάτων θὰ δοθῇ καὶ ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων θὰ γίνῃ ἐν ὄψει ἐκλογῶν, πρᾶγμα ἀναπότρεπτον. Νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθόν, ἵνα μὴ αἱ δεήσεις τῶν συνταξιούχων διὰ τὴν ἐπίσπευσιν τῶν ἐκλογῶν εἰσακουσθοῦν, πρᾶγμα ποὺ ἀπευχόμεθα ὅλοι — ἂς προτρέξωμεν εἰς τὴν τακτοποίησιν τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἠθικοῦ θέματος, ἱκανοποιοῦντες ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐλευκάνθησαν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν, ἀναλώσαντες ἐντίμως τὴν ζωήν των διὰ τὴν σωτηρίαν καὶ τὴν εὐημερίαν τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. (Χειροκροτήματα).

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γαστερᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§104Π. ΓΑΣΤΕΡΑΤΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ συμπαθὴς τάξις τῶν συνταξιούχων, πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν, προβάλλει ὡρισμένα αἰτήματα πρὸς λύσιν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος καὶ σήμερον νομίζω ὅτι πρέπει νὰ δείξωμεν συμπάθειαν καὶ κατανόησιν εἰς τὰ δίκαια αἰτήματά των. Ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν σήμερον νὰ ἱκανοποιηθοῦν ὅλα τὰ αἰτήματα, ἂς δείξωμεν καλὴν διάθεσιν καὶ ἂς προχωρήσωμεν βαθμηδὸν εἰς τὴν ἐπίλυσιν τῶν βασικωτέρων ἐξ αὐτῶν. Ἤτοι πρῶτον, τὴν κατάργησιν τῶν κρατήσεων ἐπὶ τῶν συντάξεων, ἥτις ἐπεβλήθη ἀδίκως. Δεύτερον, νὰ λαμβάνουν τὰ δῶρα τῶν ἑορτῶν, ὅπως οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι. Τρίτον, εἰς τοὺς στρατιωτικοὺς συνταξιούχους νὰ ἀναγνωρισθοῦν εἰς διπλοῦν τὰ πολεμικὰ ἔτη. Τοῦτο ἀποτελεῖ κεκτημένον δικαίωμα διὰ νόμου χορηγηθὲν καὶ μετέπειτα παρανόμως καταργηθέν. Βάσει δὲ τοῦ δικαιώματος τούτου, ἀπεστρατεύθησαν πολλοί, ὑπολογίσαντες ὅτι συνεπλήρωσαν νομίμως τὰ πρὸς συνταξιοδότησιν ἔτη, καὶ διὰ τῆς ἀδίκου καταργήσεως μετέπειτα τοῦ κεκτημένου τούτου δικαιώματος, ἐπαγιδεύθησαν οὗτοι ἀποχωρήσαντες, ἄλλως θὰ παρέμενον πρὸς συμπλήρωσιν τῶν συνταξίμων ἐτῶν καὶ τέταρτον, τὴν ἀναγνώρισιν τῶν ἐτῶν τῶν Νέων Χωρῶν. Ὑποβάλλω παράκλησιν πρὸς ὑμᾶς, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως μὴ παραγνωρισθοῦν τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν συνταξιούχων καὶ εἶμαι βέβαιος, πρὸς τοῦτο, διότι ἡ Κυβέρνησις δεικνύει πάντοτε ἐνδιαφέρον.

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Καραγκιώζης, ἔχει τὸν λόγον.

§106Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, καὶ κύριοι συνάδελφοι, ἀνήκω εἰς μίαν τάξιν ποὺ δὲν εἶδε τὸ ἀγαθὸν ποὺ λέγεται σύνταξις. Ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ ἀειμνήστου Παπάγου καὶ πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὴν παροῦσαν, ἐδόθη ἡ ὑπόσχεσις περὶ χορηγήσεως εἰς τοὺς γεωργοὺς συντάξεως. Ἐν τούτοις ἐπέρασαν ὁλόκληρα χρόνια καὶ ἀκόμη δὲν ἐσημειώθη καμμία πρόοδος εἰς τὸ ζήτημα αὐτό. Ἡ γεωργικὴ τάξις ἔχει προσφέρει τὰ πάντα καὶ κατὰ τὴν περίοδον τοῦ πολέμου καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῆς εἰρήνης. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ δώσῃ μίαν λύσιν διὰ τὸ ζήτημα τῆς συντάξεως τῶν γεωργῶν. Κοπτόμεθα διὰ τὸν γεωργικὸν κόσμον καὶ ὅταν πρόκειται νὰ συζητήσωμεν θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸν γεωργὸν δὲν τὸν ὑπολογίζομεν. Καὶ τώρα ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων. Θὰ εἴπω καὶ ἐγὼ ὀλίγα λόγια διὰ νὰ συνηγορήσω ὑπὲρ τῆς τάξεως τῶν ὑπαλλήλων. Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι εἶναι ἡ μόνη τάξις ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸν μηχανισμὸν τοῦ Κράτους καὶ εἰς αὐτοὺς ἀνατίθενται τὰ σχέδια καὶ τὰ προγράμματα καὶ ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ ἱκανοποιηθοῦν προβάλλομεν τὸ ἔλλειμμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ἐπίσης καὶ ἀπὸ τοὺς διδασκάλους ἔχομεν τὴν ἀξίωσιν νὰ μορφώσουν τὰ παιδιά μας καὶ τοὺς στέλλομεν εἰς τὰ πλέον ἀπομεμακρυσμένα ἀκριτικὰ χωρία καὶ ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ ζητήσουν κἄτι τοὺς προβάλλομεν τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. Κύριοι, νομίζω ὅτι ἔχομεν ὅλοι ἠθικὴν ὑποχρέωσιν, πολὺ δὲ περισσότερον οἱ ὑπεύθυνοι Ὑπουργοί, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἅπαξ διὰ παντὸς τὸ θέμα τῶν ὑπαλλήλων. Δὲν ἠμπορεῖ νηστικὸ ἀρκοῦδι νὰ χορεύῃ καὶ δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ εἴπωμεν εἰς τὸν ὑπάλληλον ὅτι θὰ δουλεύῃ, ἀφοῦ δὲν τρώγῃ. Μία λαϊκὴ παροιμία λέγει: «Δώσ’ του νὰ φάῃ καὶ κτύπα νὰ πάῃ». Ἐὰν ἔχῃς τὴν ἀξίωσιν νὰ σοῦ δουλεύῃ τὸ ζῶο σου δῶσε του νὰ φάῃ καὶ μετὰ κτύπα το νὰ πάῃ. Ἡμεῖς τί κάμνομεν; Διορίζομεν ἕνα ὑπάλληλον στὴν ἀρχὴν μὲ γλίσχρον μισθόν, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ πάρῃ μετὰ περισσότερα καὶ περνοῦν τὰ χρόνια καὶ θὰ περνοῦν καὶ ἐνῷ προωθοῦνται τόσα ἄλλα θέματα, παραγνωρίζουμε τὸν ὑπάλληλον ἀφήνοντάς τον στὴν ἰδίαν κατάστασιν. Ὑπάρχει καὶ μία τάξις ἀνωτάτων ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ μεγιστᾶνες τῶν ὑπαλλήλων καὶ οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ ἱκανοποιοῦνται οἱ ἴδιοι, ἐγκαταλείπουν τὸν μικρὸν ὑπάλληλον καὶ εἰς τὰς διαμαρτυρίας του ἔρχονται αὐτοὶ καὶ εἰσηγοῦνται λύσεις εἰς τοὺς διαφόρους ἁρμοδίους Ὑπουργούς, οἱ ὁποῖες συμφέρουν αὐτούς. Καὶ οἱ Ὑπουργοί, ἐντελῶς ξένοι πρὸς τὰ ὑπαλληλικὰ θέματα, τὰς υἱοθετοῦν, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ μικροὶ ὑπάλληλοι ποτὲ νὰ μὴ ἱκανοποιοῦνται. Καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἔχωμεν ὑπαλλήλους οἱ ὁποῖοι κατήντησαν πλέον πτωχοπρόδρομοι. Καθημερινὰ ὁ Τύπος ὅλων τῶν παρατάξεων ἀσχολεῖται μὲ τοὺς ὑπαλλήλους, ἀλλὰ τὸ Κράτος κωφεύει. Ἐὰν θέλωμεν νὰ λεγώμεθα Κράτος σοβαρόν, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ κυττάξωμεν τὸν ὑπάλληλον καὶ νὰ τὸν ἱκανοποιήσωμεν. Τί ὠφελεῖ, κύριε Ὑπουργέ, νὰ ἔχετε εἰς τὸν Προϋπολογισμόν σας 2 δισεκατομμύρια πλεόνασμα καὶ νὰ λέμε ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἐπέτυχε τοῦτο, ἐπέτυχε ἐκεῖνο, ὅταν τὸν δυστυχῆ ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος δουλεύει δι’ αὐτὸν τὸν Προϋπολογισμόν, τὸν ἀφήναμεν εἰς τὴν τύχην του. Καὶ γνωρίζετε ὅτι αὐτὸς ὁ ὑπάλληλος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέχεται τὰς ὕβρεις καὶ τὰς προσβολὰς ὅταν ἔρχεται νὰ εἰσπράξῃ τοὺς φόρους διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἢ ὅταν εἶναι σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον τομέα τῆς Διοικήσεως. Δὲν ὠφελεῖ, λοιπόν, νὰ ἐμφανίζετε Προϋπολογισμὸν μὲ πλεόνασμα καὶ νὰ κομπάζετε, δι’ αὐτό, ὅταν ἔχετε τὴν τάξιν τῶν ὑπαλλήλων δυστυχοῦσαν. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν συντάξεων. Ὁ ἀξιότιμος κ. Βρανόπουλος, διὰ νὰ μὴ φανῇ ὅτι ἀντιπολιτεύεται τὴν Κυβέρνησιν, εἶπεν ὅτι ἔκαμεν αὐτό, ὅτι ἔκαμεν ἐκεῖνο καὶ εἰς τὸ τέλος ἔφερε καὶ μίαν ἁρμάθα ἀπὸ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Τοῦτο, κύριε Βρανόπουλε, σημαίνει ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Καὶ οἱ συνταξιοῦχοι δὲν ἐζήτησαν παρὰ νὰ ἀναγνωρίσῃ τὸ ἐπίσημον Κράτος τὴν ὑπογραφήν του. Ὁ δημόσιος ὑπάλληλος ὅταν προσλαμβάνεται κάμνει μίαν σύμβασιν μὲ τὸ Κράτος, ἡ ὁποία λέγει ὅτι «ἐγὼ μὲν θὰ σοῦ δουλεύω, σὺ δὲ θὰ μὲ πληρώνῃς διὰ τὰς ὑπηρεσίας ποὺ προσφέρω. Καὶ ὅταν συμπληρώσω ὡρισμένα χρόνια, θὰ μοῦ δώσῃς ὡρισμένην σύνταξιν». Ὁ ὑπάλληλος ἐτήρησε τὴν ὑπόσχεσίν του καὶ ἐδούλεψε, ἀλλὰ τὸ ἐπίσημον Κράτος ἀρνεῖται τὴν ὑπογραφήν του καὶ ἐπειδὴ ἔχει τὴν δύναμιν εἰς τὰ χέρια του ἔκαμεν ἕνα καινούργιον νόμον καὶ ἠθέτησε τὴν ὑπογραφήν του. Πῶς θὰ ἔχῃ, λοιπόν, ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸ Κράτος ὁ ὑπάλληλος, ὅταν ἀρνῆται τὸ Κράτος τὴν ὑπογραφήν του, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ὑπάλληλος ἐστήριξεν ἕνα ὁλόκληρον οἰκοδόμημα διὰ τὸ μέλλον του, διὰ τὴν οἰκογένειάν του καὶ διὰ τὰ παιδιά του; Καὶ ἰδοὺ τὸ ἀποτέλεσμα, ἰδοὺ πῶς φεύγει ὁ δημόσιος ὑπάλληλος. Ἕνας Στρατηγὸς μοῦ ἔλεγε: «Καλύτερα δεκανέας ἐν ἐνεργείᾳ, παρὰ Στρατηγὸς ἐν ἀποστρατείᾳ». Καὶ ἐκλιπαροῦσε μιὰ θεσούλα διὰ νὰ βγάλῃ τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν του, γυρίζοντας ἀπὸ γραφεῖο σὲ γραφεῖο. Ὅταν ἐξευτελίζομεν τοὺς ἀνωτάτους ὑπαλλήλους κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν δὲν ἠμπορεῖ νὰ λεγώμεθα σοβαρὸν Κράτος. Κάμνομεν δὲ διπλὸν κακόν, καὶ εἰς τὸν συνταξιοῦχον καὶ εἰς τὸν νέον ὑπάλληλον. Διότι μίαν θέσιν ποὺ θὰ κατελάμβανε ἕνα νέο παιδὶ ποὺ ἐξώδευσε νὰ μορφωθῇ εἰς τὰ σχολεῖα καὶ εἰς τὰ φροντιστήρια, τὴν καταλαμβάνει ἕνας συνταξιοῦχος καὶ τὰ νειᾶτα γυρίζουν εἰς τοὺς δρόμους. Ἡ εὐθύνη ἐν προκειμένῳ βαρύνει ὅλους, βαρύνει ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι λεγόμεθα ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ. Οἱ συνταξιοῦχοι ζητοῦν νὰ πάρουν ὅ,τι τοὺς ὑπέσχετο τὸ Κράτος μὲ τὴν σύμβασιν ἐργασίας, ζητοῦν νὰ πάρουν τὸ 80% τοῦ μισθοῦ των, νὰ πάρουν τὸ δῶρον τῶν ἑορτῶν, ζητοῦν, ἀντὶ νὰ τοὺς κόβουν 10%, χάριν τῆς συντάξεως, νὰ πάρουν ὁλόκληρη τὴν σύνταξίν τους. Καὶ αὐτὸ τὸ τελευταῖον ὁμοιάζει μὲ τὴν γάτα ποὺ ἔγλυφε τὴν λίμα καὶ ἔτρωγε τὸ δικό της τὸ αἷμα. Τὸ ἴδιο παθαίνει καὶ ὁ συνταξιοῦχος, ἀπὸ τὴν σύνταξιν τοῦ ὁποίου κόβουμε ἕνα 10% χάριν τῶν συνταξιούχων!! Ἔχομεν τοὺς ἀξιωματικοὺς εἰς τοὺς ὁποίους δὲν ἀναγνωρίζει τὸ Κράτος τὰ συντάξιμα χρόνια καὶ τοὺς δίδει ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ 15 παράσημα, ἀδιάφορον ἐὰν ἔχουν νὰ φᾶνε ψωμί. Αὐτὰ τὰ πράγματα, κύριε Ὑπουργέ, πρέπει νὰ τὰ προσέξωμεν. Σήμερα συνήντησα τυχαίως ἕνα ἀστυφύλακα, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν ὅτι ἔχει 25 χρόνια ὑπάλληλος καὶ μένει εἰς τὸν ἴδιον βαθμόν, διότι δὲν ὑπάρχει ὀργανικὴ θέσις νὰ προαχθῇ. Ὁ ὑπάλληλος αὐτὸς δὲν πρόκειται νὰ πάρῃ σύνταξιν ἀνωτέραν παρὰ τοῦ βαθμοῦ τὸν ὁποῖον ἔχει. Ἔχω ἐπ’ αὐτοῦ νὰ ὑποβάλω μίαν τροπολογίαν, ὥστε νὰ ἠμποροῦν ὅσοι ὑπάλληλοι εἶναι εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτήν, ὅταν θὰ συμπληρώσουν 25–30 χρόνια, νὰ πάρουν σύνταξιν ἀνωτέραν κατὰ 2 βαθμοὺς ἀπὸ τὸν βαθμὸν μὲ τὸν ὁποῖον ὑπηρετοῦν καὶ θὰ φύγουν. Εἶναι καὶ οἱ ὑπάλληλοι οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν κατὰ τὸ κίνημα τοῦ 1935 καὶ οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν θύματα ὡρισμένων μεγάλων. Τί ἔπταισαν οἱ ὑπάλληλοι αὐτοί, κύριε Ὑπουργέ, ὥστε ὅταν τοὺς ἐπαναφέρετε νὰ μὴ τοὺς ἀναγνωρίζετε ὡς συντάξιμα χρόνια τὰ προηγούμενα αὐτὰ χρόνια;

§107Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Ἐξύπνησε μέσα σας ὁ ἀντιβενιζελισμός, κύριε συνάδελφε.

§108Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Δὲν ἐξύπνησεν ὁ ἀντιβενιζελισμός. Ὁμιλῶ διὰ μίαν τάξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία ὑποφέρει καὶ αὐτὴ ὅπως οἱ γεωργοί. Διότι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ὅσοι δουλεύουν δὲν τρῶνε διὰ νὰ τρῶνε ὅσοι δὲν δουλεύουν, διὰ νὰ ἀνατραπῇ τὸ ρητὸν καὶ νὰ γίνῃ «ὁ ἐργαζόμενος μὴ ἐσθιέτω». (Χειροκροτήματα).

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§110Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ βῆμα ἀνῆλθον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς προτάσεως νόμου διὰ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ 3768 Ν. Δ., μὲ τὴν διάθεσιν νὰ ἐκθέσω ἐνώπιον τοῦ Σώματος ὡρισμένας ἀντιλήψεις βασικὰς ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων καὶ τῆς συνταξιοδοτήσεώς των, τὰς ὁποίας τὸ 1950 καὶ 1951 δὲν εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκθέσω, διότι τότε τὸ μέγα ζήτημα τῆς συνταξιοδοτήσεως ἐλύθη μὲ ἀναγκαστικὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἐψηφίσθη συλλήβδην καὶ ἄνευ συζητήσεώς τινος, μὲ πλῆθος ἄλλων νομοθετικῶν διαταγμάτων ἀπὸ τοῦ 1947 καὶ κατόπιν ἐκκρεμούντων. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν. Διάταγμα ἔχει δύο σκέλη. Τὸ ἓν ἀναφέρεται εἰς τὸν τρόπον τῆς ἀποχωρήσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ φροντίζει νὰ θεραπεύσῃ ὡρισμένα βαρύτατα ἄτοπα τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον, προῆλθον δὲ ἀπὸ προγενέστερα Ν. Διατάγματα. Τὸ ἄλλο σκέλος ἔρχεται νὰ ἐπανορθώσῃ ὡρισμένας βαρείας ἀδικίας, αἱ ὁποῖαι διεπράχθησαν ἀπὸ τὸν Κώδικα περὶ συντάξεων Α. Ν. 1854, ὁ ὁποῖος κατηρτίσθη μὲ ἀναγ. νόμον καὶ ἦτο ἀμελέτητος τελείως, ἵνα μή τι ἄλλο εἴπω. Ἡ καθιερωθεῖσα μονιμότης τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἔπρεπε νὰ εἶναι πάντοτε σεβαστὴ καὶ καταστρατήγησιν τῆς μονιμότητος ἀποτελεῖ ἡ κἄθε μείωσις τοῦ ὁρίου ἡλικίας τῶν δημοσίων λειτουργῶν, μὴ ἐπιβεβλημένη ὡς ἐκ τῶν καθηκόντων, ποὺ ἀσκοῦν ὡρισμέναι κατηγορίαι τούτων. Ἡ σύμβασις τὴν ὁποίαν συνάπτει ὁ δημόσιος λειτουργὸς μὲ τὸ Κράτος λέγει, ὅτι θὰ σταδιοδρομήσῃ ὁ ὑπάλληλος καὶ θὰ τερματίσῃ τὴν σταδιοδρομίαν του μὲ ὡρισμένας ἐγγυήσεις. Καὶ ὅτι ὁ τερματισμός της θὰ γίνῃ εἴτε δι’ ἀπολύσεως μὲ ἀπόφασιν Συμβουλίου καταλλήλως συγκεκροτημένου, εἴτε μὲ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ ὁρίου ἡλικίας, εἴτε μὲ τὴν ἐπέλευσιν τῆς ἀνικανότητος, καθ’ ὡρισμένον τρόπον διαπιστουμένην. Ἀλλ’ ἐπεδιώχθη — ὁ Στρατὸς ἤρχισε πρῶτος ἢ μᾶλλον τὸ Ναυτικὸν — πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ φύγουν ὡρισμένοι πλοίαρχοι διὰ νὰ ἔλθουν οἱ ἀντιπλοίαρχοι νὰ καταλάβουν τὰς θέσεις των ἢ νὰ φύγουν ὡρισμένοι ὑποναύαρχοι διὰ νὰ προωθηθοῦν οἱ πλοίαρχοι. Ἐφευρέθησαν πολλῶν εἰδῶν μέθοδοι, ἀποκληθεῖσαι «μηχαναί». Ἐφευρέθη ἡ 8ετὴς εὐδόκιμος παραμονὴ εἰς τὸν βαθμὸν π. χ. τοῦ Διοικητοῦ Σώματος Στρατοῦ κ.λ.π. καὶ ἐπειδὴ εὐδοκίμως ὑπηρέτησεν ἕνα ἀξιωματικὸς ἔπρεπε πρὸ τῆς συμπληρώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας νὰ φύγῃ, χωρὶς νὰ εἶναι ἀνίκανος. Τὸ Κράτος ἦλθε καὶ τοῦ εἶπεν, ὅτι δὲν ἀναγνωρίζω, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ εἶσαι καλός, ἀνώτατος Διοικητὴς διὰ περισσότερα τῶν 8 ἐτῶν. Ταὐτοχρόνως, ὅμως, ἀπεφάσιζε τὴν τοποθέτησιν τοῦ οὕτω ἀπολυθέντος εἰς διαφόρους Ὀργανισμοὺς Δημοσίου Δικαίου. Δηλαδὴ τὸ Κράτος τοῦ ἔλεγεν ὅτι ἐνῷ δὲν σὲ κρίνω ἱκανὸν νὰ προσφέρῃς ὑπηρεσίας ὡς Μέραρχος π. χ., εἶσαι πολὺ ἱκανὸς διὰ τὴν νέαν αὐτὴν θέσιν. Αὐτά, ὅμως, εἶναι ἀπρέπειαι ἀνήκουσται εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Καὶ τοῦτο διότι ἐπεκράτησεν ἡ ἀρριβιστικὴ διάθεσις πῶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξοβελίζωνται οἱ ἀνώτεροι διὰ νὰ ἀνέρχωνται οἱ βιαστικοὶ κατώτεροι. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ κατανοηθῇ ὅτι αὐτὰ ὅλα καταλήγουν εἰς βάρος τῆς Διοικήσεως καὶ τοῦ λαοῦ. Δὲν ἐπιτρέπεται συνέχισις τῆς τακτικῆς αὐτῆς ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὅριον ἡλικίας. Τὸ 65ον ἔτος μᾶς φαίνεται μεγάλο. Βεβαίως εἶναι ὅριον προχωρημένον, ἐὰν πρόκειται περὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀσκήσουν καθήκοντα ἀπαιτοῦντα σωματικὰς δυνάμεις, ἢ ἄλλας τοιαύτας ἱκανότητας. Πρέπει, συνεπῶς, εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς νὰ τεθῇ ἕνα πάγιον εἰδικὸν δι’ ἑκάστην ὅριον ἡλικίας καὶ νὰ εἴπωμεν π. χ. ὅτι τὸ 60ὸν ἔτος εἶναι ὅριον ἡλικίας π. χ. διὰ τὸν βασικὸν ὑπάλληλον κ.λ.π. Δὲν εἶναι, ὅμως, ὀρθὸν νὰ νομίζωμεν ὅτι τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας δὲν εἶναι τὸ κατάλληλον ὅριον διὰ τὰς δημοσίας Ὑπηρεσίας, σήμερον μάλιστα ὁπότε μὲ τὴν πρόοδον τῆς Ἐπιστήμης ἐσημειώθη καὶ σημειοῦται ἄνοδος τοῦ μέσου ὅρου ζωῆς καὶ ἱκανότητος τῶν ἀνθρώπων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει πρέπει νὰ εἶναι πάγιον καὶ σεβαστὸν τὸ ὅριον ἡλικίας καὶ ὄχι νὰ ἐφευρίσκωνται διάφοροι μέθοδοι καταστρατηγήσεως, ὅπως ἡ ἐθελουσία ἔξοδος π. χ., ἡ ὁποία καὶ αὐτὴ εἶναι ἕνας τρόπος σκυλεύσεως τοῦ δημοσίου πλούτου, μὲ τὸ πρόσθετον ἀποτέλεσμα νὰ καταλαμβάνωνται θέσεις εἰς Δημοσίους Ὀργανισμοὺς καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ ὀλίγοι συγχρόνως καὶ συντάξεις καὶ μισθούς, οἱ ἄλλοι δὲ ἢ νὰ μισθοδοτοῦνται ἀνεπαρκῶς ἢ νὰ εὑρίσκωνται εἰς ἀνεργίαν, ὅπως ἀποδεικνύῃ τὸ γνωστὸν περιστατικὸν καθ’ ὃ διὰ 43 θέσεις ἐνεφανίσθησαν εἰς τὸν διαγωνισμὸν 1.400 ὑποψήφιοι. Ἂς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὸ συνταξιοδοτικόν. Ζωηροτάτη εἶναι ἡ ἀγανάκτησις συμπαθεστάτων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐξωργισμένοι, διότι ὑπηρέτησαν τὴν Χώραν των ὅσον αὕτη ἀπῄτει, διὰ νὰ ἔλθουν αἱ διάφοροι πολιτικαὶ ἀνωμαλίαι νὰ ἐκσπάσουν εἰς βάρος των, διὰ τῆς ἀντισυνταγματικῆς ἐπιβολῆς των ἀπὸ τὰς θέσεις των, χωρὶς δὲ νὰ τοὺς ἀναγνωρισθῇ ὁ κανονικὸς χρόνος ὑπηρεσίας καὶ συντάξεως. Κατόπιν ἐνεφανίσθη ὁ περίφημος Α. νόμος τοῦ 1951, 1854, ὁ ὁποῖος, ἀποβλέπων εἰς τὸ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι αὐξάνει ἀξιολόγως τὰς συντάξεις, μετῆλθε διαφόρων εἰδῶν μηχανεύματα. Πρῶτον, δὲν κατενόησεν ὁ νομοθέτης τοῦ Α. Νόμου αὐτοῦ, τὶ σημαίνει συνταξιοδοτικὴ μέριμνα. Καὶ ἐδέχθη τὰ μέχρι τότε κρατοῦντα. Ποῖα, ὅμως, ἦσαν τὰ κρατοῦντα; Ὅτι διὰ τὸν ἔχοντα μέχρι 25 ἐτῶν δημοσίας ὑπηρεσίας ἡ σύνταξίς του θὰ ὑπελογίζετο πρὸς 1) 50 τοῦ μισθοῦ δι’ ἕκαστον ἔτος ὑπηρεσίας. Διὰ τοὺς ἔχοντας μέχρι 30 ἐτῶν ὑπηρεσίαν, δι’ ἕκαστον τῶν πλέον τῶν 25 ἔτη ὑπηρεσίας θὰ προσετίθεντο 2) 50 τοῦ μισθοῦ. Διὰ δὲ τοὺς ἔχοντας μέχρι 35 ἐτῶν ὑπηρεσίαν, δι’ ἕκαστον ἔτος πέραν τῶν 30 ἐτῶν θὰ προσετίθεντο 3) 50 τοῦ μισθοῦ. Ἐνῷ πρὸ 15 ἐτῶν εἶχον ἐφαρμοσθῆ αἱ Κοινωνικοὶ Ἀσφαλίσεις, ὁ νομοθέτης τοῦ Α. Ν. 1854 δὲν ἐσκέφθη ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται πλέον νὰ ἀκολουθηθῇ διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν δημοσίων λειτουργῶν ὅ,τι ἴσχυε παλαιότερον, τὸ ὁποῖον εἶχε προέλθει ἀρχικῶς ἐκ τῆς θελήσεως τοῦ ἀπολύτου Μονάρχου καὶ κατόπιν ἐκ τῆς σχέσεως τῆς στενῆς, ἡ ὁποία ἀνεπτύσσετο μεταξὺ τῶν ἀνωτέρων βαθμῶν καὶ συνεπῶς ἡλικιωμένων ὑπαλλήλων, μὲ τοὺς ἑκάστοτε κρατοῦντας. Ἐπειδὴ οἱ ἀνώτεροι αὐτοὶ ἔβλεπον ὅτι δὲν ἦτο δίκαιον δι’ ὅλους τὸ συνταξιοδοτικὸν σύστημα, διότι αὐτὸ θὰ ἦτο δαπανηρὸν καὶ ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν ὅτι οἱ κατώτεροι ἀντικαθίσταντο κατὰ κανόνα ἀπὸ τὰς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, διότι τότε δὲν ὑπῆρχε μονιμότης. Ἐπέτυχον νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ ἀρχὴ ἡ ἐσφαλμένη ἀσφαλιστικῶς καὶ οἰκονομικῶς, καθ’ ἣν ὅπως προεῖπον, διὰ τοὺς ἐξερχομένους τῆς ὑπηρεσίας καὶ ἔχοντας ὑπηρετήσει τὸ πολὺ ἐπὶ 25 ἔτη, ἡ σύνταξις ἀπαρτίζεται ἀπὸ τόσα πεντηκοστά, ὅσα τὰ συντάξιμα ἔτη. Ἀπὸ τὰ 25 ἕως τὰ 30 προστίθενται δύο πεντηκοστὰ δι’ ἕκαστον τῶν πέντε τούτων ἐτῶν καὶ ἀπὸ τὰ 31 ἕως 35 προστίθενται 3)50 διὰ ἔτος ἐκ τούτων. Ἔτσι εἰσήχθη ἐν πάσῃ γενικότητι ὁ θεσμὸς τῶν πλασματικῶν ἐτῶν, ὡς παγία διάταξις. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν. Διότι σὺν τῇ παρόδῳ τῆς ἡλικίας ἡ δραστηριότης καὶ ἡ ἀποδοτικότης τῶν ἀνθρώπων κατὰ κανόνα ἐμφανίζουν ὕφεσιν. Ἐὰν πάρωμεν τὴν πραγματικότητα, καὶ ἡ πραγματικότης φαίνεται εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς ἐργασίας, θὰ ἴδωμεν, ὅτι τοὺς ἡλικιωμένους ἀνθρώπους δὲν τοὺς προσλαμβάνουν παρὰ μὲ δυσκολίαν εἰς τὰς ἐργασίας τῆς παραγωγῆς. Σήμερον, μάλιστα, εἶναι δυσχερὴς ἡ πρόσληψις καὶ τῶν ὑπερβάντων καὶ τὸ τεσσαρακοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Καὶ διατὶ συμβαίνει αὐτό; Αὐτὸ συμβαίνει διότι κατὰ κανόνα οἱ νεώτεροι εἶναι ἀποδοτικώτεροι ἀπὸ τοὺς πλέον ἡλικιωμένους καὶ διότι δὲν εἶναι πολλαὶ αἱ περιπτώσεις ὅπου ἡ πεῖρα τῶν ἡλικιωμένων εἶναι περιττώτατον προσόν. Πῶς, λοιπόν, ἐπιτρέπεται νὰ δεχώμεθα σήμερον, ὅτι πρέπει νὰ αὐξάνῃ δυσαναλόγως ἡ σύνταξις, ὅσον παρέρχεται ἡ ἡλικία; Βάσει τίνων κριτηρίων εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται αὐτό; Ἡ πάροδος τῆς ἡλικίας ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ δημιουργεῖ μὲν ἐκτιμητέαν πεῖραν, ἀλλὰ περισσότεραι εἶναι αἱ περιπτώσεις μειώσεως τῆς δραστηριότητος τῶν ὑπερηλίκων.

§111Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δηλαδὴ ἐννοεῖτε ὅτι τὰ συντάξιμα χρόνια πρέπει νὰ εἶναι 25 μὲ τριακοστὰ πέμπτα;

§112Α. ΖΑΚΚΑΣ. Θὰ τὸ ἀναπτύξω ὁλόκληρον τὸ θέμα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ κάμῃ ὁ νομοθέτης ἦτο νὰ βασισθῇ εἰς τὴν πραγματικὴν ζωὴν καὶ νὰ ὁρίσῃ ὅτι τὰ ἔτη ὅλα τῆς ὑπηρεσίας εἶναι ἰσοδύναμα διὰ τὴν δημιουργίαν τῆς συντάξεως. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἄλλα ἁπλᾶ, ἄλλα διπλᾶ καὶ ἄλλα τριπλᾶ. Αὐτὴ εἶναι μία πηγὴ ἀδικιῶν καὶ δημιουργεῖ μίαν ἀπαράδεκτον κατάστασιν. Καὶ νὰ θεσπίσῃ ὅτι εἴτε τὰ 35, εἴτε τὰ 40 ἔτη ὑπηρεσίας, ἐγὼ θὰ ἔλεγον τὰ τριάκοντα πέντε συμπληρωμένα θὰ ἔπρεπε νὰ δίδουν τὸν μισθὸν ὡς σύνταξιν μὲ συνέπειαν ὅσα τὰ ἔτη ὑπηρεσίας τοῦ συνταξιούχου, τόσα τριακοστὰ πέμπτα ἢ τεσσαρακοστὰ τοῦ μισθοῦ του ἡ σύνταξίς του. Δηλαδή, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ εἶχεν 25 χρόνια θὰ ἔπαιρνε 25)35 ἢ 25)40 καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς.

§113Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ θὰ εἶχε τὸ δικαίωμα μετὰ 25 χρόνια νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν;

§114Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι. Θὰ ὤφειλον νὰ ἐργασθοῦν, μέχρι συμπληρώσεως τῶν τριάκοντα πέντε ἢ τῶν τεσσαράκοντα ἐτῶν ὑπηρεσίας ἢ μέχρι συμπληρώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας, ἐκτὸς ἐὰν τὸ Κράτος τοὺς ἀπέλυεν. Ἀλλὰ σήμερον φεύγουν μετὰ 25 χρόνια ἀπὸ τὴν δημοσίαν ὑπηρεσίαν καὶ πηγαίνουν εἰς τὴν Τράπεζαν καὶ παίρνουν σύνταξιν ἀπὸ τὸ Δημόσιον καὶ μισθὸν ἀπὸ τὴν Τράπεζαν. Καὶ εἰς τὴν Τράπεζαν ὑπολογίζονται ὡς συντάξιμα καὶ τὰ χρόνια τῆς ὑπηρεσίας εἰς τὸ Δημόσιον. Κύριοι συνάδελφοι, ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ λείψουν. Τὰ 25 χρόνια τοῦ Δημοσίου καὶ ὅσα θὰ ἐργασθῇ εἰς τὴν Τράπεζαν ἀθροιζόμενα θὰ πρέπει νὰ προσδιορίζουν τὴν μίαν σύνταξιν ποὺ θὰ λάβῃ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ὁ ἐκ τοῦ Δημοσίου πρωώρως ἐξελθών.

§115Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δηλαδή, νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα εἰς τὰ 25 χρόνια νὰ φύγῃ;

§116Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι, ἀλλὰ λέγω ἐὰν φύγῃ τί θὰ πρέπει νὰ γίνῃ.

§117Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὰ 25 χρόνια θὰ πάρῃ τὰ 25)50;

§118Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ 25 χρόνια, πρὶν νὰ συμπληρώσῃ τὸ ἑξηκοστὸν ἔτος. Δὲν πρόκειται νὰ κάμωμεν καὶ ἄλλους συνταξιούχους. Ἐμένα μὲ κατέστησαν ἀδίκως συνταξιοῦχον τοῦ Δημοσίου αἱ πολιτικαὶ ἀνωμαλίαι πρὸ εἰκοσαετίας καὶ πλέον. Εἶναι λογικὸν αὐτό;

§119Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ἔχετε τὸ δικαίωμα...

§120Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχω ἀλλὰ οὔτε καὶ ν’ ἀπολυθῶ. Μὴ κάμνωμεν ὅμως ἀντιδικίαν. Ἀφήσατέ με νὰ συμπληρώσω τὰς ἀπόψεις μου καὶ εἰς τὸ τέλος τὰ λέγομεν.

§121Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ σκέψις σας ἔχει βασιμότητα ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι δὲν θὰ εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ φύγῃ κανεὶς εἰς τὰ 25 χρόνια.

§122Α. ΣΧΙΝΑΣ. Καὶ ἐὰν κανεὶς εἰς τὰ 25 χρόνια κατελαμβάνετο ἀπὸ τὸ ὅριον ἡλικίας, τί σύνταξιν θὰ ἔπαιρνε; Θὰ ἔπαιρνε σύνταξιν;

§123Α. ΖΑΚΚΑΣ. Βεβαίως θὰ ἔπαιρνε, διότι ἡ σύνταξις εἶναι διὰ νὰ βοηθήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ὅτι πλέον δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ ἐργασθῇ. Λοιπόν, ἔπρεπε οὕτω νὰ λυθῇ τὸ θέμα. Ὅπως δὲ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιληφθῇ μὲ τὴν κατάρτισιν Κώδικος Συνταξιοδοτικοῦ, ὤφειλε νὰ ἔχῃ αὐτὰ ὑπ’ ὄψιν του. Τὰ πλασματικά, τὰ διπλᾶ καὶ τὰ τριπλᾶ πρέπει νὰ καταργηθοῦν καὶ εὐθέως καὶ δικαίως νὰ εἴπωμεν, κάθε χρόνος ὑπηρεσίας ἐκπροσωπεῖ τὸ 1)35 καὶ ἡ σύνταξις νὰ εἶναι ὁ βασικὸς μισθός, τὸν ὁποῖον λαμβάνει ὁ συνταξιοῦχος ὅταν εἶναι ἐν ἐνεργείᾳ. Διότι ὁ ἐργαζόμενος ζῇ ὁ ἄνθρωπος καθιστάμενος συνταξιοῦχος μετὰ πλήρη βίον μόχθου θὰ πρέπει νὰ διατηρῇ τὸ ἴδιον ἐπίπεδον ζωῆς. Τί ἔκαμον, ὅμως, οἱ συντάκται τοῦ Κώδικος; Ἐπεχείρησαν νὰ ἐξεύρουν μὲ διαφόρους μεθόδους πόρους διὰ νὰ κάμουν αὐξήσεις συντάξεων ἐντυπωσιακὰς κάπως. Εὑρῆκε τὰ πλασματικὰ ἔτη, ὄχι ὅμως, τὸν μεγάλον ὄγκον αὐτῶν ἀλλὰ τὰ ὀλίγα τῶν θυμάτων τῶν πολιτικῶν ἀνωμαλιῶν. Καὶ ἀνεζωπυρώθη ὁ Βενιζελισμὸς καὶ ὁ ἀντιβενιζελισμός.

§124Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἦτο, τότε, τὸ Λαϊκὸν Κόμμα.

§125Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐξευρέθη, λοιπόν, ἡ λύσις αὐτή, ἡ ὁποία ἦτο καὶ ἄδικος καὶ ἀνόητος, διότι δὲν ἐπιτρέπεται ὅταν γίνεται μία πρᾶξις συντακτικοῦ χαρακτῆρος πρὸς ἐπανόρθωσιν πολιτικῶν ἀδικιῶν, νὰ ἀναιρῆται κατόπιν κατὰ τὸ μέγιστον μέρος, διότι ἔτσι τὸ ἠθέλησεν ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπή. Ἡ αὔξησις τῶν συντάξεων τῶν ἄλλων ἦτο ἀναγνώρισις ἀνάγκης. Διατὶ ἐξῃρέσατε ἐμέ, καὶ τοὺς πολιτικῶς ἀδικηθέντας αὐτῆς τῆς ἀνάγκης;

§126Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὰ πλασματικά σας χρόνια ἀναπροσαρμόζονται.

§127Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τὰ πλασματικά μου χρόνια ἔπρεπε νὰ εἶναι διπλᾶ καὶ τριπλᾶ καὶ μὲ τὸν λογαριασμόν σας ἔγιναν ἑκατοστά. Κατόπιν ὁ Κῶδιξ ἦλθεν εἰς τὰ στρατιωτικὰ ἔτη καὶ ἐνόμισεν ὅτι ἠδύνατο νὰ εὕρῃ πόρους μὴ ἀναγνωρίζων ὡς χρόνον συντάξιμον τὴν θητείαν τοῦ κληρωτοῦ. Ἡ στρατιωτικὴ θητεία, κύριοι συνάδελφοι, ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρίζεται κατ’ ἐξοχὴν ὡς συντάξιμος ὑπηρεσία, διότι ὁ στρατευόμενος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἐργασίαν καὶ τὰς σπουδάς του, διὰ νὰ προσφέρῃ τὰς στρατιωτικάς του ὑπηρεσίας εἰς τὸ Κράτος. Τοῦτο ἔχει ἐπικρατήσει καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς, καὶ εἰς πολλὰς χώρας. Ἐπίσης κατηργήθησαν τὰ διπλᾶ πολεμικὰ ἔτη. Τοῦτο δὲν ἦτο δίκαιον, διότι οἱ στρατευόμενοι ἐν πολέμῳ ἐκτίθενται εἰς κακουχίας καὶ τὰ δεινὰ τοῦ πολέμου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπόκειται εἰς κλονισμοὺς ἡ ὑγεία των, ἂς ἀφήσωμεν τὸ ὅτι προκινδυνεύουν. Συνεπῶς πρέπει νὰ τύχουν κάποιας ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως. Ἀντιθέτως εἰς τὸν Κώδικα ἀναγνωρίζεται ὡς πραγματικὴ συντάξιμος ὑπηρεσία, ἡ ὑπηρεσία τοῦ μαγείρου, εἰς τὰ Ἀνάκτορα τοῦ Βασιλέως, διὰ τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὑπῆρχεν εἰς τὴν Χώραν μας Βασιλεία. Μὲ ὅλα αὐτὰ θέλω νὰ καταλήξω εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Κῶδιξ δὲν ἔγινε βάσει ἐπιστημονικῶν ἀντιλήψεων καὶ ὀρθῶν κριτηρίων. Εἶναι συνεπῶς ἀνάγκη ὅλα αὐτὰ νὰ μελετηθοῦν καὶ νὰ διορθωθοῦν. Ἀλλὰ ἂς εἰσέλθωμεν ἤδη εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἐγὼ ἔχω ὑπογράψει μίαν πρότασιν νόμου περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3768)57 ὄχι διὰ νὰ ἀνατρέψω τὸ Ν. Δ., ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ συζήτησις καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦν ὡρισμέναι ἀπόψεις. Ἐλέχθη, ὅτι ἡ σύνταξις πρέπει νὰ εἶναι τὸ 80% τῶν κανονικῶν ἀποδοχῶν. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι 100% τῶν ἀποδοχῶν περιλαμβανομένων εἰς αὐτὰς ὅ,τι δίδεται εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ, δηλαδὴ καὶ τοῦ δώρου καὶ ἀποτιμωμένου, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ἀναγνωρισθῇ τοῦτο εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ τοῦ δικαιώματος νοσηλείας. Σήμερον, ὅμως, δὲν εἶναι οὔτε 80%, χωρὶς δῶρον καὶ νοσηλείαν. Εἶναι μόνον 63%, διότι ὑπάρχει ἡ ἀνήκουστος κράτησις τοῦ 10% καὶ 9% ἀκόμη, λόγῳ μὴ χορηγήσεως δώρου. Ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἐν τῇ Κυβερνήσει, τότε, ἔδωκε διὰ τὴν κράτησιν τοῦ 10%, τὴν ἐξήγησιν, ὅτι ὡρίσθη τὸ 80% ὡς ὁρόσημον διὰ νὰ τείνουν πρὸς αὐτὸ αἱ βλέψεις τῶν συνταξιούχων. Ἀλλὰ ἐπειδή, τότε, δὲν ἠδυνάμεθα νὰ δώσωμεν τὸ 80%, ἐπεβάλαμεν τὴν κράτησιν τοῦ 10%. Δὲν θέλω νὰ κατηγορήσω τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, μὲ τὸ ὁποῖον μὲ συνδέουν παλαιοὶ δεσμοί. Εἶχεν ὀλίγα δώσει καὶ τὰ ἔδωσεν, ἀλλὰ τὰ ἔδωσεν ἀνίσως πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Καὶ ὅσα λέγω, τὰ λέγω, διὰ νὰ μὴ ἐπαναλαμβάνωνται σφάλματα εἰς τὸ μέλλον. Κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν εἶχα σαφῆ ἐντύπωσιν, ὅτι ἡ Βουλὴ ὤφειλε νὰ εἴπῃ ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ ἐπὶ τῆς ὑπὸ συζήτησιν προτάσεως νόμου καὶ ὅτι συνεπῶς δὲν θὰ γίνουν δεκταὶ τροπολογίαι.

§128Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἐφ’ ὅσον ὑπεβλήθησαν προτάσεις περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ., ἡ Βουλὴ θὰ εἴπῃ ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ.

§129Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχουν πλείονες προτάσεις. Ἄλλαι ζητοῦν νὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ μὲ ἕνα ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ Ν. Δ. καὶ ἄλλαι προτάσεις ἀποβλέπουν εἰς τὴν τροποποίησιν ὡρισμένων ἄρθρων τοῦ Ν. Δ. Ἐκεῖ θὰ γίνῃ συζήτησις καὶ νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν δεκταὶ τροπολογίαι.

§130Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν προτάσεις περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ὡρισμένων διατάξεων τοῦ Ν. Δ.

§131Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὸ ἄρθρον 13, παράγραφος 1, ἐδάφιον βʹ, λέγετε τὰ ἑξῆς: «.... (ἀναγινώσκει)....». Μὲ τὸν κ. Τζαννετάκην ἔχομεν ὑπογράψει μίαν τροπολογίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρομεν τὰ ἑξῆς: «Ἀναγνωρισθεὶς χρόνος........ ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου παρεχομένης συντάξεως». Πρόκειται, δηλαδή, διὰ δημόσιον ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος ἀπελύθη καὶ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἀπολύσεως ὑπηρέτησεν εἰς Νομικὸν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου, δίχως σύνταξιν ἐξ αὐτῶν καὶ κατόπιν ἐπανῆλθεν εἰς τὴν δημοσίαν ὑπηρεσίαν. Διὰ τῆς τροπολογίας μας αὐτῆς ζητοῦμεν νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς χρόνος πραγματικῆς συνταξίμου ὑπηρεσίας τὸ διάστημα καθ’ ὃ ὑπηρέτησεν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Δημοσίου Δικαίου, καθ’ ὃν χρόνον ἦτο ἐκτὸς ὑπηρεσίας.

§132Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ περίπτωσις, τὴν ὁποίαν ἀναφέρετε καλύπτεται ὑπὸ τῆς ἀναφερομένης διατάξεως τοῦ ἄρθρου 13, παρ. 1, ἐδάφ. βʹ τοῦ Ν.Δ. 3768)57. Ἐλπίζω νὰ μᾶς δοθῇ ἄλλη εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξωμεν εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις μας.

§133Α. ΖΑΚΚΑΣ. Χαίρω, διότι μὲ εὐρύτητα ἀντιμετωπίζετε τὸ σημαντικὸν θέμα, νὰ λογίζεται ὡς χρόνος δημοσίας ὑπηρεσίας ὁ χρόνος ὑπηρεσίας εἰς Ν.Π.Δ.Δ., τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀποκεντρωμένη δημοσία ὑπηρεσία. Συνιστῶ θερμότατα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα, διὰ νὰ τὸ θέσῃ ἐπάνω εἰς ρεαλιστικὰς βάσεις καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ ἐκκρεμῆ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων.

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Στρατῆς ἔχει τὸν λόγον.

§135Δ. ΣΤΡΑΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν τὸ πρῶτον κατετέθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος τὸ Ν. Δ. 3768)57, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν, ὑπεβλήθησαν σωρεῖαι τροπολογιῶν ἐξ ὅλων τῶν πλευρῶν τῆς Βουλῆς. Τοῦτο συνέβη καὶ ὅταν κατετέθησαν αἱ νέαι προτάσεις περὶ τροποποιήσεως καὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3768) 57. Ἡ ὑποβολὴ τόσων τροπολογιῶν εἰς θέμα τόσης σημασίας, ἀλλὰ καὶ τόσης εἰδικῆς μερίμνης, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχουν ἀτέλειαι εἰς τὸν νόμον, περὶ συντάξεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Δευτέρα ἐξήγησις τῶν πολλῶν τροπολογιῶν εἶναι, ὅτι αἱ περισσότεραι ἐξ αὐτῶν ἔχουν χαρακτῆρα προσωπικὸν διὰ νὰ μὴ εἴπω χαριστικόν. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ θέμα τῶν ἀσφαλίσεων εἶναι πολύμορφον καὶ πολύπλευρον. Κατὰ συνέπειαν, αἱ τροπολογίαι δὲν καταλήγουν πάντοτε εἰς ἀπονομὴν δικαιοσύνης. Ἐκεῖνο, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὁποῖον μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν εἶναι, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν πρόκειται νὰ δεχθῇ τροπολογίας ἐπὶ τοῦ συζητουμένου Ν. Δ. καὶ δὲν ἐδέχθη ἐπίσης τροπολογίας ὅταν τοῦτο ἐψηφίσθη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Τοῦτο δι’ ἐμὲ ἔχει σημασίαν, διότι ἡ ἄρνησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ νὰ δεχθῇ τροπολογίας ὅταν τοῦτο ἐψηφίσθη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Τοῦτο δι’ ἐμὲ ἔχει σημασίαν διότι ἡ ἄρνησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ νὰ δεχθῇ τροπολογίας καὶ ἡ πλειοψηφία νὰ μὴ ἐπιμένῃ εἰς τροποποιήσεις τὰς ὁποίας ἡ ἰδία ὑπέβαλε, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν κατάργησιν τοῦ νομοθετικοῦ ἔργου τῆς Βουλῆς. Τοῦτο, κατὰ τὴν γνώμην μου, εἶναι μέγα κακόν, ποὺ βαρύνει τὸ Κοινοβουλευτικὸν πολίτευμα, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοήσω πῶς οἱ κ. κ. συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως ἔχουν τὴν ἀντίληψιν ὅτι ἓν θέμα πρέπει νὰ ρυθμισθῇ κατὰ τὸν Α ἢ Β τρόπον καὶ ἀφοῦ ἀναπτύξουν τὴν ἀντίληψίν των ταύτην, ἔρχονται μετὰ ταῦτα νὰ παραιτηθοῦν τῆς γνώμης των ἐκείνης καὶ νὰ συμφωνήσουν μὲ τὴν γνώμην τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§136Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Προκειμένου, κύριε συνάδελφε, περὶ τροπολογιῶν ἀναφερομένων εἰς τὰ συνταξιοδοτικὰ ζητήματα, θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καὶ γνωμάτευσις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου διὰ νὰ γίνουν ἀποδεκταί. Ἀπὸ τὰς ὑποβληθείσας κατὰ μῆνα Νοέμβριον 198 τροπολογίας, τὰς γενικωτέρου χαρακτῆρος, τὰς διεβίβασα εἰς τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον καὶ ἀναμένω τὴν ἀπάντησιν ἐπ’ αὐτῶν.

§137Δ. ΣΤΡΑΤΗΣ. Θὰ ἔπρεπε, κύριε Ὑπουργέ, νὰ εἴχομεν τώρα τὴν ἀπάντησιν, ὥστε ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ποὺ συζητοῦμεν τὸ συνταξιοδοτικὸν τοῦτο Διάταγμα, νὰ κάμωμεν ἐπὶ τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν δεκτὰς ὅσας θὰ πρέπει νὰ κάμωμεν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐγὼ ἀναγνωρίζω τὸν δικαιολογημένον δισταγμόν σας καὶ τὰς ἐπιφυλάξεις σας, δοθέντος ὅτι πρόκειται περὶ ζητήματος συνδεομένου μὲ τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμόν. Ἐάν, ὅμως, κύριε Ὑπουργέ, ἐγένοντο δεκταὶ ὡρισμέναι βασικαὶ ἀρχαί, τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, τότε νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι δὲν θὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν δυσάρεστον θέσιν νὰ συζητοῦμεν τροπολογίας, ἀναφερομένας εἰς εἰδικὰ ζητήματα. Ὑπάρχουν ὡρισμένα θέματα βασικῆς σημασίας, τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει ἅπαξ διὰ παντὸς νὰ ρυθμισθοῦν καὶ νὰ μένουν τοῦ λοιποῦ ἀμετακίνητα. Ἓν ἐξ αὐτῶν εἶναι τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν ὑπαλλήλων. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον τὸ ὅριον τοῦτο νὰ ἀλλάζῃ κάθε τόσον καὶ νὰ μὴ γνωρίζῃ ὁ ὑπάλληλος πότε πρόκειται νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ὁποίαν ὑπηρετεῖ. Ἡ μεταβολὴ τοῦ ὁρίου ἡλικίας, πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ἔχει πάντοτε ἄλλον σκοπὸν καὶ οὐχὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ὑπηρεσίας. Ἄλλο θέμα εἶναι τὰ πολεμικὰ ἔτη. Ἐπ’ αὐτοῦ ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ εἶναι σύμφωνος καὶ θὰ πρέπει συνεπῶς νὰ συμφωνήσῃ καὶ ὁ κ. Ὑπουργός. Τρίτον θέμα εἶναι τὸ ἀφορῶν τὴν μείωσιν τῶν συντάξεων. Ἐνῷ, δηλαδή, ἡ βασικὴ σύνταξις εἶναι τὰ 80% τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ μισθοῦ, κρατεῖται ἐξ αὐτῆς ποσοστὸν 6–10%, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ καμμία δικαιολογία. Δὲν εἶναι ἔντιμον τὸ Κράτος νὰ λέγῃ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους ὅτι ἔχετε νὰ λαμβάνετε σύνταξιν 2.000, ἀλλὰ θὰ τὴν μειώσω κατὰ 10%.

§138Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Πρέπει ἐπίσης νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι δὲν λαμβάνουν καὶ τὰ διάφορα ἐπιδόματα.

§139Δ. ΣΤΡΑΤΗΣ. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ζήτημα τῶν δώρων. Δῶρα, κύριοι, δὲν ὑπάρχουν. Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς εἶναι σκόπιμος. Οἱ ὑπάλληλοι λαμβάνουν 1½ μισθὸ κατ’ ἔτος πάρα πάνω. Πρόκειται περὶ μισθοῦ καὶ ὄχι περὶ δώρου, διότι καὶ αἱ βιομηχανίαι ἀκόμη συμπεριλαμβάνουν εἰς τὰ ἡμερομίσθια τὸν 13ον μισθόν. Πρόκειται περὶ μιᾶς ὑποχρεωτικῆς ἀποταμιεύσεως, τὴν ὁποίαν δίδομεν εἰς τὸν ἐργαζόμενον εἰς δύο περιόδους τὸν χρόνον. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ διὰ τοὺς συνταξιούχους. Τὸ ἐρώτημα εἶναι διατὶ προκειμένου περὶ συνταξιούχων τίθεται ἀνώτατον ὅριον 500 δραχμῶν. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον, καὶ δὲν ὑπάρχει ἐν προκειμένῳ καὶ καμμία δικαιολογία, ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸ Κράτος ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ τὸ δῶρον αὐτὸ εἰς τοὺς συνταξιούχους. Νομίζω ὅτι τοῦτο συμβαίνει, διότι ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψις ὅτι οὗτοι ἔπαυσαν νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των καὶ ἑπομένως δὲν τοὺς χρειάζεται πλέον ἡ κοινωνία. Ἡ αἰτιολογία τὴν ὁποίαν θὰ προβάλῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἶναι ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι οἰκονομικῆς μορφῆς καὶ οὐσιαστικῶς θέμα Προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ ἐν προκειμένῳ θὰ εἶχα νὰ τονίσω ὅτι οἱ Προϋπολογισμοὶ τοῦ 1957 καὶ 1958 παρουσίασαν πλεόνασμα. Ἀλλά, κύριοι, τὸ θέμα τῶν ὑπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων, δὲν εἶναι θέμα πλεονάσματος, εἶναι θέμα ἠθικῆς ὑποχρεώσεως τοῦ Κράτους ἔναντι αὐτῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνδέεται μὲ τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τοῦ Κράτους ἢ τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Δὲν θέλω ἐπ’ εὐκαιρίᾳ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸ ζήτημα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μειωθοῦν, ἀλλὰ διερωτῶμαι, ἐπὶ πόσα χρόνια καὶ ἡ Ἑλλὰς ἐλάμβανεν τὴν ξένην βοήθειαν δισεκατομ. δολλάρια, τὰ ὁποῖα διετέθησαν δὲν ἠξεύρω πῶς, διατὶ δὲν ἐφρόντισαν αἱ Κυβερνήσεις, διὰ τὰ ζητήματα τοῦ λαοῦ καὶ τῶν συνταξιούχων; Ἀνεξαρτήτως, κύριοι, τῶν ἐπιβαρύνσεων, τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ ὁ Προϋπολογισμός, ἓν εἶναι γεγονός, ὅτι πρέπει οἱ συνταξιοῦχοι νὰ τύχουν τῆς ἴσης μεταχειρίσεως, τῆς ὁποίας τυγχάνουν καὶ οἱ ἄλλοι μισθωτοί. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Κράτος νὰ συμπεριφέρεται ἔτσι ἀπέναντι τῶν συνταξιούχων. Νομίζω ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἔχει τὴν οἰκονομικὴν δυνατότητα, νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ τῶν συνταξιούχων, ὀφείλει νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ, ἐὰν πράγματι θέλῃ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰ δίκαια αἰτήματα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

§140ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§141ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 10.30′ π. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 9.30′ μ. μ.)