1958.01.29

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 55η

ΤΕΤΑΡΤΗ 29 Ἰανουαρίου 1958

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κύριος Π. Κηπουρὸς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κύριος Δ. Λαντζούνης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Μυριδάκης, Α. Ἀηδονᾶς, Ε. Κεφαλογιάννης, Π. Οἰκονομίδης καὶ Χ. Ψαρρὸς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Κάβδας, Μ. Νομικός, Γ. Οἰκονομόπουλος, Ι. Παπαρτεμίου καὶ Δ. Λαντζούνης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως στρατολογικῶν τινων ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Σαμαρᾶς, Ε. Μπακλατζῆς, Π. Βουδούρης καὶ Ι. Παπαρτεμίου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως στρατολογικῶν τινων ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Θανόπουλος, Ε. Σκορδίλης καὶ Ν. Βαρβιτσιώτης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως στρατολογικῶν τινῶν ζητημάτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Βαχλιώτης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 15 Α. Ν. 1137 «περὶ κυρώσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων τῶν ἀφορωσῶν τὸ Ν.

Ι.Μ.Τ.Σ.».

Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Κρασαδάκης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἑνοποιήσεως εἰδικῶν τινων διαδικασιῶν καὶ τροποποιήσεως ἄλλων τινῶν διατάξεων Πολιτικῆς Δικονομίας κ. λ. π.». Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Ἀλεξᾶτος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν κειμένων διατάξεων περὶ Ταμείου Συντάξεων Μηχανικῶν καὶ Ἐργοληπτῶν Δημοσίων Ἔργων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Βουδούρης, Χ. Σιανίδης, Ι. Λαμπρόπουλος, Π. Γυιόκας, Β. Κρῖκος, Ι. Παπαρτεμίου, Ι. Κοντοβράκης, Η. Παπαηλιοῦ, Μ. Μυριδάκης καὶ Χ. Γουλόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν κειμένων διατάξεων περὶ Ταμείου Συντάξεων Μηχανικῶν καὶ Ἐργοληπτῶν Δημοσίων Ἔργων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Βουδούρης, Χ. Σιανίδης καὶ Α. Βογιατζῆς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κωδικοποιήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἵδρυσιν καὶ διοίκησιν τοῦ Συνοικισμοῦ Καλλιθέας ἐν Θεσσαλονίκῃ. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. 2348) 1953 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων τοῦ καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καὶ Π. Τζαννετάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Μπακλατζῆς καὶ Π. Πολυχρονίδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Μαλλιάκας, Π. Ντεντιδάκης, Χ. Παπασταύρου Α. Ἀνωγειανάκης, Ι. Τούμπας, Μ. Γαληνός, Ε. Λουλακάκης, Α. Λιάκος, Σ. Νικολαΐδης, Β. Παπαζήσης, Χ. Ζησιάδης, Α. Καρασπήλιος καὶ Π. Οἰκονομίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Κ. Ἀποσκίτης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Οἰκοδόμων Λαγκαδίων καὶ περιχώρων ζητοῦντος ἐφαρμογὴν τῶν ἰσχυόντων ἐργατικῶν νόμων, ὡς πρὸς τὴν καταβολὴν ὑπὸ τῶν ἐργοδοτῶν τῶν κεκανονισμένων εἰσφορῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Ν. Μαλλιάκας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου, τοῦ Ἐμπορικοῦ Εἰσαγωγικοῦ Συλλόγου, καὶ τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Μυτιλήνης, ζητούντων ἄμεσον χορήγησιν πιστώσεως διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ Νέου Τελωνείου, διότι οἱ κίνδυνοι καταρρεύσεως τοῦ παμπαλαίου καὶ ἑτοιμορρόπου Τελωνείου εἶναι ἄμεσοι καὶ τὰ ἐμπορεύματα ἀλλοιοῦνται. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Ν. Μαλλιάκας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου καὶ τοῦ Σωματείου Ἐλαιοπαραγωγῶν Πλωμαρίου–Λέσβου, διαμαρτυρομένων, διότι οὐδεμία οἰκονομικὴ ἢ τεχνικὴ βοήθεια παρεσχέθη εἰς τὸν Δῆμον Πλωμαρίου καὶ τὸν πληγέντα πληθυσμὸν ἐκ τῆς θεομηνίας τῆς 23ης τρέχοντος μηνὸς καὶ ἡ πόλις παραμένει εἰς τὸ σκότος, ἄνευ ὕδατος καὶ τροφίμων καὶ ζητούντων ἄμεσον ἐνίσχυσιν τῶν πληγέντων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Ν. Μαλλιάκας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἐλαιουργικῶν Συνεταιρισμῶν Πλωμαρίου Λέσβου, διεκτραγωδούντων τὴν ἀπελπιστικὴν κατάστασιν, ἥτις ἐδημιουργήθη εἰς τὸ Πλωμάριον ἐκ τῆς τελευταίας νεροποντῆς καὶ αἰτούντων ἀναστολὴν ἐξοφλήσεως χρεῶν πρὸς τὴν ΑΤΕ, χορήγησιν πιστώσεων πρὸς ἀγορὰν ζώων καὶ ἀποκατάστασιν ζημιῶν τῶν ἀγροκτημάτων, χορήγησιν ηὐξημένων καλλιεργητικῶν δανείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Καπνεργατῶν ἡ «Ἐθνικὴ Ἕνωσις» καὶ τῶν λοιπῶν καπνεργατικῶν σωματείων τῆς πόλεως Καβάλας ζητούντων ἀποζημίωσιν τῶν ἀδικηθέντων ἠσφαλισμένων ΤΑΚ, παροχὴν ἐκτάκτου οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως εἰς ἅπαντας τοὺς μὴ ἐπιδοτουμένους ἀνεξαρτήτως χρόνου ἀσφαλίσεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου χηρῶν, Ὀρφανῶν, Μητέρων καὶ Ἀδελφῶν τῶν ἐν πολέμοις πεσόντων ἀξιωματικῶν ζητοῦντος ἐπαναχορήγησιν τῶν διακοπεισῶν συντάξεων τῶν μελῶν του λόγω δευτέρου γάμου. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Χ. Σκουτέρης, καταθέτει ὑπόμνημα τῶν Ἐπαγγελματικῶν καὶ Βιοτεχνικῶν Ὀργανώσεων Ἐλευσῖνος αἰτουσῶν τὴν ἄμεσον ἀντικατάστασιν ὡρισμένων ὑπαλλήλων τῆς Οἰκονομικῆς Ἐφορίας Ἐλευσῖνος ὡς σκανδαλωδῶς αὐθαιρετούντων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Ἐφραιμίδης, Κ. Τσιγάρας, Γ. Εὐαγγέλου, Ἰ. Παπαδημητρίου καὶ Α. Πατσιαντᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ Νομάρχου Θεσσαλονίκης ἀνακοινωθεῖσαν καὶ διὰ τοῦ τύπου ἀπόφασιν περὶ συστάσεως Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης διὰ τὸ προσωπικὸν τῶν ἐν γένει ἀστικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ ζητούσης τὴν ἄμεσον ἀνάκλησιν αὐτῆς ὡς ἀντισυνταγματικῆς καὶ ἀντικειμένης εἰς τὴν σημερινὴν πραγματικότητα. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Σωματείων Καπνεργατῶν Καβάλας «Ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις» καὶ Ἐλευθερουπόλεως «Ἡ Ἕνωσις» ζητούντων χορήγησιν ἐκτάκτων ἐπιδομάτων εἰς τοὺς ἀνέργους καπνεργάτας, τροποποίησιν τοῦ Ν. 2448) 53 κ.λ.π. Οἱ Δῆμοι αἱ Κοινότητες, τὰ Ἐπιμελητήρια, αἱ Ὀργανώσεις τῶν παραγωγικῶν τάξεων καὶ τὰ Σωματεῖα τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης, ζητοῦν ἀκύρωσιν τοῦ Ν. Δ. «περὶ ΟΑΣΘ» καὶ ἐπίλυσιν τοῦ συγκοινωνιακοῦ προβλήματος Θεσσαλονίκης κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον, ἐγκατάστασιν ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Κοθρῆς καὶ Δ. Θεοχαρίδης καταθέτουν ἀναφορὰν μονίμων ὑπαλλήλων Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν Νομοῦ Λασηθίου, ζητούντων ἀναγνώρισιν αὐτῶν ὡς δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ πλήρη ἐξομοίωσίν των πρὸς τοὺς συναδέλφους των τῶν Διευθύνσεων Γεωργίας. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας καὶ Ἰωαννίνων κ. Χ. Παπασταύρου καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ὑπαλλήλων Προσωπικοῦ Αὐτοκινήτων Ἑλλάδος, αἰτούσης τὴν ψήφισιν τοῦ Κανονισμοῦ λειτουργίας τοῦ Ταμείου Συντάξεως Αὐτοκινητιστῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Γωγιάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γ. Πιστωτικοῦ Συν)σμοῦ Παλ. Γυναικοκάστρου Κιλκίς, ζητοῦντος ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ καπνοκαλλιέργεια εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ ἄνω συνοικισμοῦ. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου καὶ τῶν ἐκπροσώπων τῶν Ὀργανώσεων καὶ Συλλόγων Ἐλευθερουπόλεως καὶ ἐπαρχίας Παγγαίου, ζητούντων ἄμεσον ἐπαναλειτουργίαν τοῦ ἀκτινολογικοῦ τμήματος τοῦ ἐν Ἐλευθερουπόλει Παπαχρηστιδείου Ἱδρύματος, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ λαοῦ τῆς ἐπαρχίας Παγγαίου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Λασκαρίδης, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν τηλεγράφημα τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Εὐαγγέλου ἐκφράζοντος διαμαρτυρίαν τῶν καπνοπαραγωγῶν ἐκλεκτῶν καπνῶν Νιγρίτης, Ζίχνης καὶ ὑπολοίπου Νομοῦ Σερρῶν κατὰ τοῦ περιορισμοῦ τῆς καπνοκαλλιεργείας καὶ ζητούντων ἀνάκλησιν ἀποφάσεως περὶ διαχωρισμοῦ τῆς καπνοκαλλιεργείας εἰς κλασσικὴν καὶ ἡμικλασσικὴν κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Β. Ἐφραιμίδης, Κ. Τσιγάρας, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Γ. Σπηλιόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Προσωπικοῦ Αὐτοκινήτων Ἑλλάδος, ζητούσης ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ Κανονισμοῦ λειτουργίας τοῦ ΤΣΑ», ἵνα τεθῇ τέρμα εἰς τὴν σημερινὴν κατάστασιν, ἥτις παρέχει εὔκολον ἔδαφος ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς αὐτοκίνητα ὑπὸ τῶν ἐργοδοτῶν. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων περιφερείας Χαλκίδος, ζητοῦντος ταχεῖαν ἱκανοποίηση τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν διδασκάλων. Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Σκυλλάκος, καταθέτει ἀναφορὰν πληγέντων ἐλαιοκτηματιῶν Γόννων, Ἐληᾶς, Μαδιᾶς καὶ Ἰτέας, ζητούντων τοποθέτησιν εἰς Γόννους εἰδικοῦ περὶ τὴν ἐλαιοκομίαν γεωπόνου, χορήγησιν μακροπροθέσμων δανείων, ἀναστολὴν πληρωμῆς τῶν πρὸς τὴν ΑΤΕ χρεῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Βουδούρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ξυλίνων Παραπηγματούχων Κ. Τούμπας–Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος ἀστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀστέγων μελῶν του. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Τοσουνίδης, Γ. Μπακατσέλος, Ι. Παπαηλιάκης, Φ. Παπαδόπουλος καὶ Χ. Ἀβραμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Κιλκὶς ζητοῦντος ἐπίλυσιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν Δημοδιδασκάλων. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 295627) 20.1.1958 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὸ ποσὸν ἐν συνόλῳ τῶν δραχμῶν 300.000.000 πλέον τόκων καὶ ἐξόδων, τεθησομένων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου διὰ τὴν καταβολὴν τῆς ἀξίας καὶ τῶν ἐξόδων 10.000.000 ὀκάδων ἐξαγωγίμων καπνῶν ἐσοδείας 1955 ὡς ἐπίσης καὶ 900.000 περίπου ἀδιαθέτων καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐσοδείας 1955. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πετρόπουλας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Διδασκαλικῶν Συλλόγων Ἀγρινίου, Μεσολογγίου καὶ Ναυπακτίας ζητούντων ἄμεσον ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τῶν διδασκάλων. Καπνοπαραγωγοὶ κάτοικοι Τιθορέας Λοκρίδος διαμαρτύρονται διὰ κατάθεσιν ἀναφορᾶς των πρὸς τὴν Βουλὴν παρὰ βουλευτῶν τῆς ΕΔΑ μεθ’ ὧν οὐδεμίαν ποτὲ σχέσιν εἶχον. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Χ. Σκουτέρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κτηνοτροφικοῦ Συνεταιρισμοῦ καὶ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Μουρικίου Θηβῶν αἰτοῦντος, ὅπως ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἐκτελέσεως τῶν ἔργων ὑδρεύσεως τῆς Πρωτευούσης ἐξ Ὑλίκης ἐκτελεσθῇ παράλληλα καὶ ἔργον ὑδρεύσεως τῶν κατοίκων τοῦ Χωρίου Μουρικίου Θηβῶν ἐκ τοῦ εἰς ἀπόστασιν μόλις χιλίων μέτρων κατασκευαζομένου κεντρικοῦ ἀντλιοστασίου.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθῶσιν αἱ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἀπευθυνόμεναι ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις. Ὁ κ. Κ. Χριστόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του σχετικῶς μὲ τοὺς συνδίκους καὶ διαχειριστὰς πτωχεύσεων τοὺς διοριζομένους ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης Ἑλλάδος καὶ Ἀθηνῶν κλπ.

§6Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πολλοὶ συνάδελφοι δικηγόροι διαμαρτύρονται, διότι ἐνῷ ἔχουν ὁρισθῆ ὡς σύνδικοι πτωχεύσεως ἢ διαχειρισταὶ περιουσιῶν, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀντίδικον τῆς Ἐθνικὴν Τράπεζαν, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα προσπαθεῖ μὲ ἀνύπαρκτα στοιχεῖα νὰ τοὺς ἀφαιρεῖ τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς καὶ νὰ τὰς ἀναθέτει ἀποκλειστικῶς εἰς δικηγόρους ἐμμίσθους τῆς Τραπέζης. Νομίζω ὅτι καὶ ὅλοι οἱ κύριοι συνάδελφοι, δικηγόροι, θὰ ἔχουν τὴν ἀξίωσιν ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης νὰ σημειωθῇ καὶ ὁ ἀξιότιμος κύριος Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, μὲ ἐκείνην τὴν δικαιοδοσίαν τὴν ὁποίαν τοῦ δίδει ὁ νόμος, νὰ προβῇ εἰς τὰς ἀναγκαίας συστάσεις πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν.

§7Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, κατὰ τὰς πληροφορίας τὰς ὁποίας ἔχομεν, πρόκειται περὶ ἑνὸς δικηγόρου. Τοῦτο τὸ ἐζήτησαν οἱ πιστωταὶ καὶ ἡ Τράπεζα ἤσκησε δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ἔχει. Ἐὰν ἔχετε καὶ ἄλλας περιπτώσεις, κύριε συνάδελφε, νὰ τὰς ἐξετάσωμε καὶ νὰ κάμνωμεν τὰς δεούσας ἐνεργείας.

§8Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πάντως, χαίρω διότι δὲν πρόκειται περὶ ἀνυπάρκτου θέματος.

§9Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Εἶναι ἄσκησις δικαιώματος, κύριε συνάδελφε, τὸ ἠξεύρετε καὶ σεῖς ὡς δικηγόρος. Ὁ νόμος τὸ προβλέπει.

§10Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ νὰ κάμετε μίαν σύστασιν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν νὰ συμπεριφέρεται εὐπρεπέστερον πρὸς τοὺς δικηγόρους.

§11Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Αὐτὸ θὰ γίνῃ.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Αὐγερόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀφορώσης τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν τῶν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως.

§13Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τοῦ τέλους Ἰουλίου καὶ ἀρχὰς Αὐγούστου παρελθόντος ἔτους ἤρχισεν ἡ ἀγορὰ καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως εἰς τὴν περιοχὴν Ἀγρινίου ἀπὸ τοὺς καπνοβιομηχάνους οἱ ὁποῖοι ἐχρηματοδοτήθησαν πρὸς τοῦτο. Οἱ καπνοπαραγωγοὶ καίτοι αἱ προσφερθεῖσαι τιμαὶ ἦσαν μικρότεραι ἐκείνων τοῦ παρελθόντος ἔτους καὶ παρὰ τὴν ποιοτικὴν ἀνωτερότητα τῶν καπνῶν των πιεζόμενοι ἀπὸ τὰς πολλαπλᾶς ἀνάγκας των καὶ εὑρισκόμενοι πρὸ τῆς μονοπωλιακῆς ἀγορᾶς τῶν καπνῶν των ἀπὸ δύο κυρίως βιομηχάνους, ἠναγκάσθησαν νὰ ὑποκύψουν καὶ σημαντικὸς ἀριθμὸς αὐτῶν ἐπώλησε τὰ καπνά του, τῆς ἀγορᾶς συνεχιζομένης μὲ γοργὸν κάπως ρυθμόν. Αἰφνιδίως ὅμως, μετά τινας ἡμέρας, ἡ ἀγορὰ διεκόπη καὶ οἱ βιομήχανοι ἤρχισαν νὰ ἐκβιάζουν τοὺς παραγωγούς καὶ νὰ προσπαθοῦν μὲ τιμὰς κατωτέρας κατὰ 5 καὶ πλέον δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ἡ ἀγορὰ ἔσπασε καὶ ὅτι ἠγόρασαν ὅσα καπνὰ τοὺς ἐχρειάζοντο καὶ ὅτι ἂν θέλουν οἱ παραγωγοὶ νὰ τὰ πωλήσουν ἠμποροῦν νὰ τοὺς τὰ ἀγοράσουν, ἀλλὰ μὲ τιμὰς κατωτέρας. Ἐδῶ ὑπῆρξεν ἕνας πραγματικὸς ἐκβιασμὸς τῶν παραγωγῶν ἀπὸ τοὺς καπνοβιομηχάνους, διότι ἐνῷ τοὺς ἔλεγον, ὅτι δὲν θέλουν ἄλλα καπνά, ἐν τούτοις εἰς παρακλήσεις τῶν καπνοπαραγωγῶν, οἵτινες εὑρίσκοντο εἰς ἀπόγνωσιν, τοὺς ἀπήντων ὅτι δύνανται νὰ πάρουν τὰ καπνά των, ἀλλὰ μὲ κατωτέρας τιμάς. Εἰς τὸν ἐκβιασμὸν αὐτὸν ἦτο ἑπόμενον νὰ μὴ ὑποκύψουν οἱ περισσότεροι τῶν καπνοπαραγῶν, ἐκτὸς ἐλαχίστων πιεζομένων ὑπὸ ἀναποδράστου ἀνάγκης. Οὕτως ἡ ἀγορὰ ἐσταμάτησε, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μείνουν εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν περὶ τὸ 1.500.000 ὀκάδων καπνοῦ. Ἐρωτᾶται ὁ ἀξιότιμος κύριος Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, πῶς σκέπτεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία πιέζει χιλιάδας καπνοπαραγωγῶν καὶ διὰ τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλεται νὰ ληφθοῦν ἐπὶ τέλους μέτρα διὰ τὴν ὁριστικὴν διευθέτησιν τοῦ ζωτικοῦ αὐτοῦ ζητήματος καὶ τερματισθῇ τὸ ἰδιωτικὸν μονοπώλιον. Διότι κάθε χρόνο ἐπαναλαμβάνεται τὸ αὐτὸ μὲ τὴν ἀκολουθουμένην ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ τῶν καπνοβιομηχάνων τακτικήν, εἰς βάρος τῶν καπνοπαραγωγῶν μας.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ι. Παπαδημητρίου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως.

§15Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸ θέμα, κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ δὲν ἐνδιαφέρει μόνον τὴν περιφέρειαν Ἀγρινίου, ἀλλ’ ὅλας τὰς καπνοπαραγωγικὰς περιφερείας τῆς χώρας. Οἱ καπνοπαραγωγοὶ ἐκβιάζονται ποικιλλοτρόπως ἀπὸ τοὺς καπνοβιομηχάνους. Ἡ Κυβέρνησις ἐρωτᾶται καὶ παρακαλεῖται ὅπως πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ρύθμισιν τῆς καταστάσεως αὐτῆς, ὡς καὶ ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ τὸν καθορισμὸν τιμῶν ἀσφαλείας. Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει σωρεία ὑπομνημάτων τῶν καπνοπαραγωγῶν, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μείωσιν τῆς καπνοκαλλιεργείας. Ἐὰν ἀφήσωμεν τοὺς καπνοπαραγωγοὺς ἀπροστατεύτους εἰς τὸν ἐκβιασμὸν τῶν καπνοβιομηχάνων καὶ ἀφ’ ἑτέρου μειώσωμεν τὴν καπνοκαλλιέργειαν, δημιουργοῦμεν εἰς τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν καπνοπαραγωγῶν, μίαν τραγικὴν κατάστασιν. Παρακαλοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως πληροφορήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, πῶς σκέπτεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ θέματα αὐτά.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ συναφοῦς ἐρωτήσεώς του.

§17Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Τὸ αὐτὸ σύστημα κακομεταχειρίσεως τῶν καπνοπαραγωγῶν ἐκ μέρους τῶν καπνεμπόρων ἐφαρμόζεται, κύριε Πρόεδρε, καὶ εἰς τὴν περιφέρειαν Ἰωαννίνων. Μοῦ ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψει κατὰ τὴν περιοδείαν ποὺ ἔκαμα τὰς ἑορτάς, εἰς τὰ καπνοχώρια Ἰωαννίνων, τὰ ἑξῆς περιστατικά. Οἱ καπνέμποροι διὰ τῶν ἀντιπροσώπων των ἐμφανιζόμενοι εἰς τὴν περιφέρειαν Ἰωαννίνων κατ’ ἀρχάς, ἠγόρασαν πρὸς δραχμὰς 25 ἕως 30 τὰ καπνὰ τὰ ὅμοια μὲ τῆς περιφερείας Ἀγρινίου ὅπου ἠγοράσθησαν μὲ 36 ἕως 40 δραχμάς. Μετά τινας ἡμέρας προσφέρουν κατωτέρας τιμὰς ἰσχυριζόμενοι, ὅτι ἔσπασαν αἱ τιμαί, καὶ ἀκολούθως εἰς ἑπομένην ἐμφάνισίν των τὰ ἀγοράζουν πρὸς 18 ἕως 20 δραχμάς. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν κατωτάτην τιμὴν κατορθώνουν καὶ τὴν μειώνουν ἔτι περαιτέρω μέχρι 15 δραχμάς, μὲ τὸ ἑξῆς τέχνασμα: Ἐνῷ συμφωνοῦν νὰ τὰ ἀγοράσουν πρὸς 18, 20 καὶ 22 δραχμὰς μετὰ τὴν παραλαβὴν ποσότητός τινος ἰσχυρίζονται, ὅτι ἕνα μέρος ταύτης δὲν εἶναι κατάλληλον καὶ δὲν δύνανται νὰ τὸ παραλάβουν ἂν δὲν δεχθοῦν τὴν τιμὴν τῶν 10 δρχ. Οἱ καπνοπαραγωγοὶ εὑρισκόμενοι εἰς οἰκονομικὸν ἀδιέξοδον, ἀναγκάζονται νὰ ὑποχωρήσουν καὶ δίδουν μίαν ποσότητα μὲ αὐτὴν τὴν εὐτελῆ τιμήν, ὁπότε κατὰ μέσον ὅρον δι’ ὅλην τὴν ποσότητα πληρώνονται πρὸς 15 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Περαιτέρω, ὅταν πρόκειται νὰ πληρωθοῦν μεταβαίνουν εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἡ ὁποία τοὺς κρατεῖ ὅλας τὰς ὀφειλάς των ἐκ δανείων, καί, ἀκολούθως, τὰ ὑπόλοιπα τοὺς τὰ καταβάλλει εἰς 4 δόσεις. Καὶ ἐνῷ διὰ τὰς ὀφειλάς τῶν καπνοπαραγωγῶν πρὸς αὐτὴν εἰσπράττει τόκον 8%, τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον τοὺς καταβάλλει μετά τινα χρόνον εἰς 4 δόσεις τὸ κατακρατεῖ χωρὶς τόκον. Εἶναι δὲ τόσον μικρὰ ποσά, ἀνερχόμενα εἰς 1.000 καὶ 2.000 δραχμάς, ὥστε νὰ μὴ δικαιολογῆται ἡ κατά δόσεις καὶ ἄτοκος καταβολή. Ἔπρεπε νὰ καταβάλλεται ὁλόκληρον τὸ ὑπόλοιπον. Τοῦτο δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν καὶ δὲν πρέπει τὰ ἁρμόδια ὄργανα καὶ ἡ Κυβέρνησις νὰ συγχωροῦν τοιαύτην κακομεταχείρισιν τῶν καπνοπαραγωγῶν μας. Θὰ παρακαλέσω ἐὰν ἔχετε πληροφορίας ἐπ’ αὐτοῦ, νὰ δώσετε ἀπάντησιν εἰς τὴν Βουλήν, ἄλλως σημειώνοντες ὅσα ἐξέθεσα νὰ τὰ διατυπώσετε μὲ αὐστηρὰς παρατηρήσεις τόσο πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν τράπεζαν ὅσον καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐποπτεύουν τὴν συναλλαγὴν τῶν καπνῶν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ι. Τριανταφυλλίδης ἔχει τὸν λόγον.

§19Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Συμφωνῶ καὶ ἐγὼ μὲ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, εἰ δυνατόν, νὰ θέσῃ τέρμα εἰς τὴν ἄκαιρον καὶ λαθραίαν αὐτὴν ἀγορὰν τῶν καπνῶν, γεγονὸς τὸ ὁποῖον συντείνει εἰς τὸν ἐκφοβισμὸν τῶν καπνοπαραγωγῶν καὶ εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῆς πίστεως τὴν ὁποίαν ἔχουν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, διότι κλονίζεται τὸ ἠθικόν των καὶ συντελεῖ τοῦτο εἰς τὸ νὰ πωλοῦν πολὺ παράκαιρα τὰ καπνά των χωρὶς νὰ ἔχουν σημειωθῆ αἱ τιμαὶ εἰς ὅλας γενικῶς τὰς περιφερείας. Παρακαλῶ, λοιπόν, τὸν κύριον Ὑπουργόν, ὅπως δώσῃ προσοχὴν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ζητοῦν οἱ αἰτοῦντες καθορισμὸν τιμῆς ἀσφαλείας τῶν καπνῶν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Βασίλειος Ἐφραιμίδης ἔχει τὸν λόγον.

§21Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶμεν καὶ ἡμεῖς τὴν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς αὐτῆς καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ αὐτῇ, διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν εἶναι ἀνάγκη νὰ τονισθῇ, ὅτι αὐτὴ ἡ λαθραία ἀγορὰ καπνῶν, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ μεταχείρισις παντοίων ἄλλων μεθόδων, αἱ ὁποῖαι κατατείνουν εἰς τὴν ἀγρίαν ἐκμετάλλευσιν γενικῶς τῶν καπνοπαραγωγῶν, ὄχι μόνον τῶν καπνοπαραγωγῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἀλλὰ καὶ ἐξωτερικοῦ, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι κατ’ ἐπανάλειψιν καταγγέλλονται, ἀποδεικνύεται δι’ ἐπισήμων ἀδιαμφισβητήτων στοιχείων, ἐν τούτοις δὲν λαμβάνονται ἢ δὲν ἐλήφθησαν ἐκεῖνα τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπαλλάξουν τοὺς παραγωγοὺς ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν αὐτήν. Παρακαλῶ ἑπομένως τὸν κύριον Ὑπουργὸν νὰ ἀπαντήσῃ τί θὰ γίνῃ ἐπὶ τέλους διὰ νὰ ἀλλάξῃ τὸ καθεστὼς αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς καταγγέλλεται καὶ ὁμολογεῖται ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ι. Παπαηλιάκης ἔχει τὸν λόγον.

§23Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφοράν, κύριε Πρόεδρε, καὶ παρακαλῶ τὸν κύριον Ὑπουργὸν ὅπως λάβῃ μέριμναν διὰ νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ κακὴ κατάστασις.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κύριος Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου.

§25Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Αἱ ἐρωτήσεις, αἱ ὁποῖαι συνεζητήθησαν εἶναι 2. Ἡ πρώτη, κυρίως, εἶναι ἡ κατατεθεῖσα ἐκ μέρους τοῦ κυρίου Αὐγεροπούλου καὶ ἀφορᾷ τὰ καπνὰ ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ ἡ ἄλλη, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὰ καπνὰ Ἰουνίου καὶ συνεζητήθη ἀπὸ τὸν κ. Παπασπύρου. Οἱ ἄλλοι συνάδελφοι συνωμολόγησαν ὑπὲρ τῶν αἰτημάτων αὐτῶν τῶν συναδέλφων. Εἰς τὸν κύριον Αὐγερόπουλον ἀπαντῶ τὰ ἑξῆς: Ἡ περυσινὴ ἐσοδεία ἀπερροφήθη ὁλόκληρος εἰς δὲ τὴν περιοχὴν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἡ μέση τιμὴ ὅλων τῶν χωρίων πλὴν δύο περιπτώσεων, ἦτο ἀνωτέρα τῆς περυσινῆς. Ἀπερροφήθησαν ὅλα. Τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα λέγει ὁ κύριος Παπασταύρου δὲν συνέβησαν εἰς καμμία καπνικὴν περιοχὴν τῆς χώρας. Ἐὰν εἶναι ἀληθῆ νὰ τὰ ἐξετάσωμεν καὶ νὰ λάβωμεν μέτρα.

§26Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Σᾶς ἔστειλα μακροσκελέστατον τηλεγράφημα ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα καὶ κατήγγειλα ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

§28Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις τῶν ἐρωτήσεων καὶ ἀναφορῶν διὰ νὰ ἀκουσθῇ καὶ ἡ φωνὴ τῶν ὀρεινῶν πληθυσμῶν.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσήλθομεν ἤδη εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς Νομοθετικῆς Ἐργασίας. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν προτάσεων νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3721)1957 περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης», ἔχει περαιωθῆ ἔχει δὲ ὑποβληθῆ ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν πρότασις περὶ ψηφοφορίας ἐπ’ αὐτῶν δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως.

§30Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπειδὴ εἶμαι ἐκ τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν καὶ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ διεξαχθῇ ψηφοφορία παρακαλῶ νὰ διατυπώσω τὸ ἑξῆς πρὸς τὸν κύριον Ὑπουργόν. Ὑπάρχει βασικὴ πληροφορία...

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλήσετε. (Κωδωνοκρουσίαι). Πῶς θὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον ἐπὶ θέματος ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπερατώθη ἡ συζήτησις; Τί θὰ κάμετε συστάσεις πρὸς τὸν κύριον Ὑπουργόν; Θὰ διεξαχθῇ ἡ ψηφοφορία. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ὡς ἑξῆς: Οἱ ἀποδεχόμενοι τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν.Δ. 3721)57 «περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης» λέγουσι ναί, οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι τὴν ἀκύρωσιν λέγουσιν ὄχι.

§32Α. ΜΙΧΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μία ψηφοφορία θὰ γίνῃ δι’ ὅλας τὰς προτάσεις;

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται οἱ κ. κ. Δ. Λαντζούνης καὶ Ν. Ἰντζές. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ. κ. βουλευτῶν, ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα):

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα):

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 193. Εἶπον ΝΑΙ 82 καὶ ΟΧΙ 110. Εἷς ἠρνήθη ψῆφον. Συνεπῶς αἱ προτάσεις νόμων «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ)τος 3721)1957 «περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης» ἀπερρίφθησαν. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῶν προτάσεων νόμου, «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν.Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Συζητοῦνται ὁμοῦ ὅλαι αἱ κατατεθεῖσαι συναφεῖς προτάσεις νόμου. Ὁ κ. Ι. Τούμπας, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἔχει τὸν λόγον.

§35Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος εἰσάγεται πρὸς ἐπανασυζήτησιν τὸ Ν. Δ. 3768, τὸ ὁποῖον εἶχε ψηφισθῆ παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως. Ὑπεβλήθη σχετικὴ πρότασις νόμου καὶ ἐπαναφέρεται πρὸς συζήτησιν σήμερον. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἤθελον προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν ἐξήγησιν τῶν ἀπόψεων, τὰς ὁποίας ἐκφράζουν οἱ ὑπογράψαντες τὴν πρότασιν νόμου περὶ ἐπανασυζητήσεως, νὰ διευκρινίσουν ὀλίγον τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Δὲν νομίζω ὅτι τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει τὴν ἐπαναφορὰν πρὸς ἐπανασυζήτησιν Ν. Δ. ψηφισθέντων παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξιουσιοδοτήσεως, δὲν νομίζω, λέγω, ὅτι ἔχει σκοπὸν καὶ μόνον τὴν εὐχέρειαν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἰς κωλυσιεργίαν. Νομίζω ὅτι ὑπάρχει ἓν οὐσιαστικὸν περιεχόμενον εἰς τὸ πνεῦμα τοῦ Συνταγματικοῦ νομοθέτου, ὁ ὁποῖος καθώρισε τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος. Καὶ νομίζω ὅτι ἡ οὐσία εἶναι ὅτι εἶναι δυνατὸν διάφορα Ν. Δ. συζητηθέντα ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως νὰ μὴ ἔχουν ἐξετασθῆ λεπτομερῶς καὶ νὰ εἶναι δυνατὸν ἑπομένως ἐν πλάνῃ ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως νὰ ἔχῃ ψηφίσει ἄλλα ἀντ’ ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἤθελε νὰ ψηφίσῃ. Πιστεύω ὅτι ὅλοι οἱ κ. κ. συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τὴν πρότασιν νόμου, ἄγονται ρητῶς καὶ σαφῶς ἀπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, δηλαδή, καὶ τὸ τονίζω ἄλλην μίαν φοράν, ἀπὸ τὸ πνεῦμα ὅτι πιστεύουν ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον κάμνουν δὲν δημιουργεῖ κωλυσιεργίαν ἀλλ’ ἀντιστρόφως πιστεύουν ὅτι θὰ βοηθήσουν τὴν Νομοθετικὴν Ἐξουσίαν εἰς τὸ νὰ εὕρῃ τὸν ὀρθὸν δρόμον καὶ νὰ καταλήξῃ εἰς ὀρθὰ συμπεράσματα, ὅσον ἀφορᾷ ἓν τόσον σοβαρὸν θέμα, ὅπως εἶναι τὸ ὑπὸ συζήτησιν. Τὸ Ν. Δ. 3768 ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο βασικὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐντελῶς διάφορα τὸ ἓν τοῦ ἄλλου. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, θὰ ἤθελον προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν οὐσίαν νὰ εἴπω ὅτι καλὸν θὰ ἦτο νομοθετήματα τοιαύτης σοβαρότητος, τὰ ὁποῖα θίγουν θέματα τόσον βασικὰ τῆς δημοσίας ζωῆς τοῦ τόπου, νὰ μὴ ἔρχωνται ὑπὸ τὴν μορφὴν προχειρότητος καὶ αὐτοσχεδιασμοῦ, οὔτε νὰ στρέφωνται τὰ ἓν μὲ τὸ ἄλλο θέμα, χωρὶς νὰ ἔχουν καμμίαν σχέσιν μεταξύ των, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ τυγχάνουν εἰδικῆς μελέτης καὶ νὰ ἔρχωνται ὡς αὐτοτελεῖς νόμοι, οἱ ὁποῖοι καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν νὰ τυγχάνουν τῆς δεούσης προσοχῆς. Τὰ δύο κεφάλαια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀποτελεῖται τὸ Ν. Δ. 3768 εἶναι, πρῶτον, τὸ «περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων», καί, δεύτερον, «περὶ μετατροπῆς συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Εἶναι λυπηρὸν πράγματι, διότι ἡ παρουσίασις τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἀποδεικνύει ὅτι δὲν ἔχομεν κατορθώσει ὕστερα ἀπὸ τόσα ἔτη, ἐλευθέρου βίου τῆς Χώρας, ζητήματα ζωτικώτατα, ὅπως εἶναι τὸ θέμα τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος, καὶ ὅπως εἶναι τὸ θέμα τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, δὲν ἔχομεν, λέγω, κατορθώσει νὰ τὰ ἔχωμεν θεσπίσει εἰς μίαν παγίαν νομολογίαν. Ἐρχόμεθα καὶ τὰ συζητοῦμεν, τὰ ξανασυζητοῦμεν, προσπαθοῦμεν δι’ ἐξαιρέσεων νὰ καθορίσωμεν τὸν κανόνα, μὲ ἀποτέλεσμα, οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι διώκησαν τὸ Κράτος, εἴτε ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς ἐνεργείας, εἴτε ἤδη ὡς συνταξιοῦχοι, νὰ μὴ γνωρίζουν ἀκριβῶς ποῖα εἶναι τὰ δικαιώματά των καὶ ποῖαι αἱ ὑποχρεώσεις των. Φρονῶ ὅτι μία τοιαύτη ἐκκρεμότης ἀντίκειται ὄχι μόνον πρὸς τὴν σοβαρότητα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Κράτους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν δημοσίους ὑπαλλήλους σήμερον, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴ ἠξεύρουν πόσον καιρὸν θὰ μείνουν καὶ πότε θὰ φύγουν, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν συνταξιούχους ἢ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν καὶ πρόκειται νὰ γίνουν συνταξιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴ γνωρίζουν πῶς θὰ ρυθμίσουν τὸ ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς των. Εἶναι σφάλματα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔχουν μεγάλην ἐπίδρασιν ὄχι μόνον ἐπὶ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Λυποῦμαι, διότι θὰ εἶμαι ὀλίγον δυσάρεστος εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑφυπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ εἴπω ὅτι ἐκ τῆς μελέτης, τὴν ὁποίαν ἔκαμα τοῦ ὑπὸ συζήτησιν σχεδίου Ν. Δ., ἀποδεικνύεται ὅτι πρόκειται περὶ μιᾶς συρραφῆς διαφόρων διατάξεων, αἱ ὁποῖαι διαπνέονται ἀπὸ πνεῦμα διακρίσεων καὶ ἐξαιρέσεων. Οὐδεμία γενικὴ γραμμὴ διέπει τὰ δύο σκέλη τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ καί, γενικῶς, ἐμφανίζεται μία προχειρολογία περὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν τόσων σοβαρῶν αὐτῶν θεμάτων. Νομίζω ὅτι νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον κατ’ ἀρχὴν διέπεται ἀπὸ πνεῦμα διακρίσεων καὶ ἀνίσου μεταχειρίσεως εἶναι ἐκ γενετῆς διαβλητόν. Δὲν νομίζω ὅτι συμφέρει εἰς τὴν ἐκτελεστικὴν ἐξουσίαν νὰ φέρῃ πρὸς ψήφισιν διαβλητὰ νομοσχέδια, διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ δημόσιος βίος νὰ βαδίσῃ ὁμαλῶς ὅταν κατὰ τὴν στιγμὴν ποὺ νομοθετοῦμεν κάμνωμεν ἤδη μίαν ἐξαίρεσιν καὶ μίαν ἄνισον μεταχείρισιν; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἐξ ὑπαρχῆς θέτομεν μίαν μικρὰν δυναμίτιδα εἰς τὰ καθέκαστον θέματα, τὰ ὁποῖα ρυθμίζει τὸ νομοθέτημα. Καὶ ἔρχομαι ἤδη, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν ἐξέτασιν τοῦ πρώτου κεφαλαίου τοῦ ἐπανασυζητουμένου Ν. Δ., τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Τὸ ἱστορικὸν ἔχει ἐν ὀλίγοις ὡς ἑξῆς: Τὴν 2.9.51 διὰ τοῦ ν. 1811, εἶχε θεσπισθῆ ὁ Δημοσιοϋπαλληλικὸς Κῶδιξ; Εἰς τὸν Κώδικα αὐτὸν ἐτίθετο μία γενικὴ γραμμή, ἕνας γενικὸς κανών, βάσει τοῦ ὁποίου ἅπαντες οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ὑπέκειντο εἰς σύνταξιν ἅμα τῇ συμπληρώσει τοῦ 65ου ἔτους τῆς ἡλικίας των. Βραδύτερον ἔρχεται ὁ νόμος 2500, ὁ περιβόητος αὐτὸς νόμος, ὁ ὁποῖος διὰ διαφόρους λόγους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι τοῦ παρόντος, ἀνέτρεψε τὴν βασικὴν αὐτὴν γραμμὴν τοῦ Δημοσιοϋπαλληλικοῦ Κώδικος καὶ ἐθέσπισε διαφορετικὰ ὅρια ἡλικίας. Ἡ καταφορὰ τοῦ ν. 2500 ὑπῆρξε μεγίστη καὶ γνωρίζετε ὅλοι ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὑπὸ τὴν καταφορὰν αὐτὴν ἠναγκάσθη νὰ ἀναστείλῃ διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τὴν περαιτέρω ἰσχὺν τοῦ ν. 2500. Θὰ ἤλπιζεν, ἑπομένως, κανεὶς ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία προέβη εἰς τὴν καταστολὴν τοῦ ν. 2500, εἶχε συλλάβει ὀρθῶς τὸ νόημα τοῦ ἐπικινδύνου τῆς συνεχίσεως τοῦ νόμου αὐτοῦ, καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν μεταξὺ τῶν ἄλλων εἶχε δεχθῆ ὅτι καὶ αἱ ἀνατρέπουσαι τὸν Κώδικα τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων διατάξεις, τοῦ ν. 2500, καὶ αἱ διατάξεις αὐταὶ θὰ ἀνεστέλλοντο καὶ θὰ κατηργοῦντο. Παραδόξως ἔρχεται τὸ Ν. Δ., τὸ ὑπὸ κρίσιν, καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 1, μετατρέπει τὸ ἄρθρον 189 τοῦ Δημοσιοϋπαλληλικοῦ Κώδικος καὶ θεσπίζει ἐκ νέου, νέα ὅρια ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων σχεδὸν τὰ αὐτὰ μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶχεν ὁ ν. 2.500, πλὴν μιᾶς ἐξαιρέσεως, ποὺ ὁ ν. 2500 ὥριζεν ὅτι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἀπὸ τοῦ 6ου βαθμοῦ καὶ κάτω τίθενται εἰς σύνταξιν ἅμα τῇ συμπληρώσει τοῦ 58ου ἔτους τῆς ἡλικίας, σήμερον τὸ κάμνει, ἅμα τῇ συμπληρώσει τοῦ 60οῦ. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὅμως, ἔχομεν, κύριοι βουλευταί, τὴν ἐπανασύστασιν ἐν τῇ οὐσίᾳ τοῦ ν. 2500. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ ἰδία Κυβέρνησις, ἀφ’ ἑνὸς διὰ μιᾶς πράξεως νὰ ἀναστέλῃ ἕνα νόμον καὶ ἀφ’ ἑτέρου δι’ ἑτέρας πράξεώς της νὰ θεσπίζῃ τὰ ἀνασταλλέντα, διὰ τῶν ἄλλων νόμων, ἄρθρα. Θὰ ἦτο δυνατόν, ἂν εἶχον πονηρὰν σκέψιν νὰ φαντασθῶ καὶ νὰ εἴπω ὅτι μία Κυβέρνησις ἡ ὁποία κάμνει τοιαύτας πράξεις χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγελικὸν ὅτι «δὲν γνωρίζει ἡ δεξιὰ τί ποιεῖ ἡ ἀριστερά». Δὲν θὰ ἤθελον νὰ κάμω αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμόν, ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ τονίσω ὅτι φοβοῦμαι ὅτι θέμα τόσον σοβαρόν, ὅσον εἶναι τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, δὲν ἔχει μελετηθῆ καὶ δὲν ἔχει ἀντιμετωπισθῆ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Θεωρῶ δὲ ὅτι τοῦτο εἶναι ἕνα βασικὸν σφάλμα τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Περαιτέρω πρέπει νὰ εἴπω ὅτι τὸ νομοσχέδιον πλὴν τῶν ἀνωτέρω, παρουσιάζει καὶ ἄλλας ἐλλείψεις, διότι θεσπίζει σωρείαν ὅλων ἐξαιρέσεων. Εἰς τὸ ἄρθρον 5, φερ’ εἰπεῖν’ ἔχει ἐξαιρέσεις, εἰς τὸ ἄρθρον 7 ἔχει ἐξαιρέσεις, δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθὸν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Θὰ ἤθελον, πρὶν εἰσέλθω εἰς τὰς ἐξαιρέσεις αὐτάς, νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις σχετικῶς μὲ τὸ θέμα τοῦ ὁρίου ἡλικίας, τὸ ὁποῖον θεσπίζεται διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γνωστὸν ἐπιστημονικῶς καὶ στατιστικῶς ἐξηκριβωμένον, ὅτι ὁ μέσος ὅρος τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου αὐξάνει. Καὶ ἑπομένως εἶναι λογικὸν καὶ φυσικὸν νὰ ἀνεμέναμεν ὅτι τὰ ὅρια ἡλικίας τὰ ὁποῖα ἔχουν θεσπισθῆ εἰς τὸ παρελθόν, μὲ ἄλλην προοπτικήν, ὅσον ἀφορᾷ τὸν μέσον ὅρον ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, θὰ ἐπανεξετασθοῦν διὰ νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὰς νέας πραγματικότητας τὰς ὁποίας ἔχει δημιουργήσει ἡ ἐπιστήμη εἰς τὸν βίον. Ἂν πάρωμεν αὐτὴν τὴν ἐπιστημονικὴν γραμμὴν ὡς βάσιν, θὰ ἀχθῶμεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι μία καὶ μόνη τροποποίησις ὁρίου ἡλικίας, θὰ ἐπετρέπετο καὶ αὐτὴ θὰ ἦτο ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ συνεβάδιζε μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ ὁρίου τῆς ζωῆς. Διότι, τί σημαίνει αὔξησις τοῦ μέσου ὅρου τῆς ζωῆς; Σημαίνει ὅτι ἡ ἀνθρωπίνη δραστηριότης ἐπεκτείνεται πέραν ὡρισμένων ἐτῶν τὰ ὁποῖα ἐνομίζαμεν, ὅπερ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἱκανὸς νὰ ἀποδώσῃ ἐπὶ μακρότερον χρόνον, ἀπὸ ὅ,τι ἀπέδιδε προηγουμένως. Καὶ ἐρχόμεθα ἡμεῖς καὶ ἐνῷ αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξέλιξις, καὶ ἐλαττώνομεν τὰ ὅρια. Κύριοι, τὸ Κράτος εἶναι καὶ αὐτὸ μία μεγάλη ἐπιχείρησις. Φαντάζεσθε μίαν μεγάλην ἐπιχείρησιν νὰ ἀποστρατεύσῃ ὑπαλλήλους της, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποδοτικοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι δεδοκιμασμένοι, πεπειραμένοι, μόνον καὶ μόνον διότι ἔχουν ὡρισμένα χρόνια καὶ πρέπει νὰ φύγουν διὰ νὰ ἀνοίξουν θέσεις καὶ εἰς τοὺς ἀπὸ κάτω. Ποία ἐπιχείρησις θὰ ἠδύνατο ποτὲ νὰ κάμῃ ἕνα τέτοιο πρᾶγμα καὶ νὰ διώξῃ τοὺς διευθυντάς της, νὰ διώξῃ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι εἶναι δοκισμένοι καὶ ἀποδίδουν; Καὶ τὸ Κράτος, εἶπον, εἶναι μία ἐπιχείρησις. Τὸ Κράτος, ὅμως, δὲν σκέπτεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διώχνει τοὺς δοκιμασμένους καὶ πηγαίνει ὀλίγον πρὸς τὸ ἄγνωστον μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργῇ καὶ οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Διότι, ὅταν φεύγῃ τις νεώτερος ποὺ εἶναι δυνατὸν ἀκόμη νὰ ἀποδώσῃ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν, σημαίνει ὅτι προστίθενται τὰ χρόνια ταῦτα εἰς τὰ ἔτη τῆς συντάξεώς του. Ἄρα σημαίνει ὅτι ἕνας, ὁ ὁποῖος φεύγει εἰς τὰ 60 χρόνια του, ἐνῷ θὰ ἔφευγεν εἰς τὰ 65, ἐπὶ 5 χρόνια ἀποτελεῖ ἐπιβάρυνσιν εἰς τὸ Κράτος μὲ τὴν διαφορὰν ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ μισθοῦ καὶ συντάξεως ποὺ θὰ ἔπαιρνε. Ἄρα εἶναι ἀντιοικονομικὴ ἐπὶ πλέον ἡ διάταξις αὐτή. Πέραν δηλαδή, τῆς μειώσεως τῆς ἀποδόσεως τῶν ὑπηρεσιῶν ἐμφανίζεται καὶ τὸ ἀντιοικονομικὸν φαινόμενον τῶν μέτρων αὐτῶν. Τέλος, δέ, ὑπάρχει καὶ τὸ θέμα ὅτι πολλὲς φορὲς ἀνθρώπους ἱκανωτάτους, οἱ ὁποῖοι εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐργάζωνται, τοὺς βγάζουν εἰς τὸν δρόμον, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι διὰ βιολογικὴν ἀνάγκην πρέπει νὰ ἐργασθοῦν, νὰ ψάχνουν νὰ εὕρουν θέσεις καὶ ἐν κατακλεῖδι νὰ κλείνουν τὰς θέσεις, λόγῳ τῆς πείρας των, καὶ νὰ ἀποκλείουν ἄλλους νέους. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι τὸ νομοθέτημα αὐτὸ δὲν εὐσταθεῖ καὶ πιστεύω ὅτι εἶναι τελείως ἀμελέτητος ἡ διάταξις αὐτὴ περὶ ὁρίου ἡλικίας. Σημαίνει, ὅμως, ὅτι ἄν, ἐπὶ τέλους, ἐπαίρναμεν τὴν μείωσιν τοῦ ὁρίου ἡλικίας ὡς ἕνα γενικὸν κανόνα θὰ εἶχεν ἡ ἄποψις αὐτὴ κἄτι τι τὸ σεβαστόν. Ἀτυχῶς οὔτε αὐτὸ συμβαίνει, διότι δὲν εἶναι ἕνας γενικὸς κανών. Ἔρχεται τὸ ἑπόμενον ἄρθρον καὶ δημιουργεῖ ἐξαιρέσεις καὶ ἀπαλλάσσει τοῦ ὁρίου ἡλικίας, ποὺ θεσπίζει τὸ προηγούμενον ἄρθρον, μίαν σωρείαν ὅλων δημοσίων ὑπαλλήλων μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοί, τῶν ὁποίων ὅλοι γνωρίζομεν τὸν ἀριθμὸν τὸν σημαντικόν, καὶ ἑπομένως καταλήγομεν νὰ προσθέσωμεν εἰς τὰς ἐξαιρέσεις τῶν ἐκπαιδευτικῶν τοὺς ἀρχαιολόγους καὶ διάφορες ἄλλες ἐξαιρέσεις καὶ ἔχει μέσα καὶ καταντῶμεν, αἱ ἐξαιρέσεις νὰ εἶναι περισσότεραι τοῦ κανόνος. Διὰ ποῖον λόγον ἀκολουθοῦμεν αὐτὴν τὴν γραμμήν, κύριοι; Διὰ ποῖον λόγον νὰ δημιουργοῦμεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἀδικοῦνται καὶ ὅτι τυγχάνουν ἀνίσου μεταχειρίσεως; Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθόν, διὰ μίαν εὐνομουμένην Πολιτείαν, νὰ δίδῃ τὴν ἐντύπωσιν εἰς τοὺς πολίτας της, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ τυγχάνουν ἀδίκου καὶ ἀνίσου μεταχειρίσεως ὑπ’ αὐτῆς. Ἐφ’ ὅσον θέλετε νὰ δέχεσθε ὅτι μίαν τάξιν δημοσίων ὑπαλλήλων τὴν ἔχετε ἀνάγκην καὶ πρέπει νὰ τὴν κρατήσητε, πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ κάμητε ἕνα γενικὸν κανόνα, νὰ πάρητε ἕνα γενικὸν μέτρον καὶ νὰ ἐπεκτείνετε τὰ ὅρια ἡλικίας δι’ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Βάσει τοῦ Κώδικος περὶ Δημοσίων ὑπαλλήλων, ἔχει θεσπισθῆ καὶ τὸ Ἀνώτατον Συμβούλιον τοῦ Α.Σ.Δ.Υ. Νομίζω, ὅτι καὶ ἐκεῖ ὁ νομοθέτης δὲν ἐθέσπισε μίαν διάταξιν διακοσμητικήν, ἀλλ’ ἠθέλησε τὸ Α.Σ.Δ.Υ. νὰ ἔχῃ οὐσίαν καὶ περιεχόμενον καὶ θὰ πρέπει, ἑπομένως, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ καὶ κατὰ τὴν δέουσαν ἀναλογίαν αἱ γνωμοδοτήσεις τοῦ Α.Σ.Δ.Υ. νὰ εἶναι σεβασταί. Καὶ ἔρχεται κύριοι τὸ Α.Σ.Δ.Υ. τὸ ὁποῖον διὰ γνωμοδοτήσεώς του ληφθείσης παμψηφεὶ ἀντιτίθεται ρητῶς καὶ σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως πρὸς τὴν διαφορετικὴν αὐτὴν μείωσιν τοῦ ὁρίου ἡλικίας δημοσίων ὑπαλλήλων. Διὰ ποῖον λόγον ἡ Κυβέρνησις δὲν σέβεται ὀλίγον καὶ τοὺς Κώδικας καὶ τοὺς νόμους καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τὰ ὁποῖα ἔχει θεσπίσει ἡ Πολιτεία διὰ νὰ προστατεύουν τοὺς νόμους καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νόμων; Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὸν νὰ παίρνωμεν μίαν παμψηφεὶ γνωμοδότησιν τοῦ Α.Σ.Δ.Υ. καὶ νὰ τὴν πετᾶμε σὰν κουρελόχαρτο εἰς τὰ ἄχρηστα. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὸν οὔτε συμφέρον. Πάσχει ὁ νόμος ἀπὸ σειρὰν ἐξαιρέσεων ἀνίσου μεταχειρίσεως. Δέχεται, ὅτι διὰ τοὺς τεχνικοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι ἀπεμακρύνθησαν βάσει τοῦ νόμου 2500, εἶναι δυνατόν, ἐφ’ ὅσον ἐπανεσυνεστήθησαν αἱ θέσεις των μεταγενεστέρως, δι’ ἁπλῆς αἰτήσεώς των, νὰ ἐπαναδιορισθοῦν. Αὐτὸ τὸ δέχομαι μόνον διὰ τοὺς τεχνικοὺς ὑπαλλήλους. Διὰ ποῖον λόγον δὲν λαμβάνει μίαν γενναίαν ἀπόφασιν ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία διὰ τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἀνεγνώρισεν, ὅτι ὁ νόμος 2500 ἦτο εἷς νόμος ἀνέντιμος; Διὰ ποῖον λόγον, δὲν παίρνει τὴν γραμμὴν τὴν γενικὴν καὶ αὐτὸ ποὺ κάμνει διὰ τοὺς τεχνικοὺς ὑπαλλήλους νὰ τὸ ἐπεκτείνῃ δι’ ὅλα τὰ ἀθῶα θύματα τοῦ νόμου 2500; Πέραν τούτου, ἔχει ἄλλας χαριστικὰς διατάξεις. Παραδείγματος χάριν, τὸ ὅριον τῆς ἀπονομῆς συντάξεως ὁρίζεται χαριστικῶς διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τῶν σωφρονιστικῶν φυλακῶν, εἰς 25ετῆ ὑπηρεσίαν. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς κοπιώδους ἐργασίας καὶ ἐπικινδύνου, ὅπως εἶναι ἡ τῶν φυλάκων τῶν φυλακῶν, θὰ ἐδεχόμην, ὅτι ἔπρεπε, λόγῳ βαρέος ἐπαγγέλματος καὶ λόγῳ συνθηκῶν, νὰ τοὺς δοθῇ ἓν προνόμιον. Ἀλλ’ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους ποὺ κάθονται εἰς τὰ γραφεῖα των καὶ ἀσχολοῦνται τὰς αὐτὰς ὥρας ποὺ ἀσχολοῦνται ὅλοι οἱ ἄλλοι ὑπάλληλοι τοῦ Κράτους, νὰ τοὺς ἔχωμεν μεταχείρισιν καὶ νὰ τοὺς κάμνωμεν προνομιούχους; Κύριοι, οὐδὲν ὀρθολογιστικὸν Κράτος, καμμία εὐνομουμένη Πολιτεία δὲν νομοθετεῖ, βάσει προνομίων. Δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἀρχίσωμεν ἔτσι, καὶ ἄλλα προνόμια, νὰ δίδωμεν ποῦ θὰ φθάσωμεν; Δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα αὐτὰ καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὅταν θέλωμεν νὰ λέγωμεν ὅτι εἴμεθα ἓν ὠργανωμένον Κράτος, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ παρουσιάζωμεν μίαν τοιαύτην εἰκόνα, ἡ ὁποία ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται φαιδρά, κατὰ τὴν γνώμην μου, ὅμως, εἶναι ἐπικίνδυνος. Τέλος, δέ, τὸ ἀποκορύφωμα εἶναι ὅτι εἰς τὸ ἄρθρον 7 περιλαμβάνονται σειραὶ ὁλόκληραι διακρίσεων ἐξαιρετικῶν διὰ τῶν ὁποίων ἀναγνωρίζονται προνόμια διατάξεις δημοσίων ὑπαλλήλων, αἱ ὁποῖαι προσμετρῶνται εἰς τὰ ἐπιδόματα πολυετοῦς ὑπηρεσίας. Διὰ ποῖον λόγον νὰ ἔχουν τὸ προνόμιον νὰ τοὺς λογίζεται προϋπηρεσία, τὴν ὁποίαν ἔκαμαν καὶ δι’ ἄλλους νὰ μὴ λογίζεται προϋπηρεσία; Κύριε Ὑπουργέ, αὐτὸ μέσα του ἐνέχει μίαν μικρὰν πέτραν, ἀλλὰ πέτραν σκανδαλώδη. Δὲν εἶναι ὀρθόν. Βγάλετέ το. Ἢ ἐπεκτείνατε τὸ μέτρον, ἢ ἀφαιρέσατέ το. Δὲν εὐσταθεῖ νὰ γίνεται μία ἄνισος μεταχείρισις. Δὲν ἀντιλαμβάνομαι τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἤγαγε τὸν συντάξαντα τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ περιλάβῃ μίαν τοιαύτην διάταξιν. Αὐτά, κύριοι, ὅσον ἀφορᾷ τὸ πρῶτον κεφάλαιον τοῦ Ν. Δ., τὸ ἀφορῶν τὰ ὅρια ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Τώρα εἰσέρχομαι εἰς τὸ δεύτερον κεφάλαιον, τὸ ἀφορῶν τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα καὶ τὰς τροποποιήσεις διαφόρων συνταξιοδοτικῶν διατάξεων. Καὶ τὸ ἱστορικὸν τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος νομίζω, ὅτι εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ἀλλὰ δὲν βλάπτει νὰ προστεθοῦν ὀλίγα τινά, διὰ νὰ ἀναμνησθῶμεν μερικὰ γεγονότα χρήσιμα εἰς τὴν περαιτέρω συζήτησιν τοῦ θέματος. Τὸ 1951 ἐψηφίσθη ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ, ὁ Α. Ν. 1854. Ὁ νόμος αὐτὸς εἶναι ἀναγκαστικός, οὐσιαστικῶς ὅμως εἶχε τεθῆ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς τότε Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, παρὰ τῆς ὁποίας καὶ ἐγένετο δεκτός. Ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ὅπως ἐγένετο δεκτὸς ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς, διετυπώθη τελικῶς εἰς τὸν νόμον 1854. Ἦτο ἓν μέγα βῆμα διὰ τὸν συνταξιοδοτικὸν κόσμον ἡ θέσπισις τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος. Καὶ ἦτο μέγα βῆμα διότι διὰ πρώτην φορὰν εἶχον κωδικοποιηθῆ ὅλαι αἱ ἀφορῶσαι τοὺς συνταξιούχους διατάξεις καὶ ἐπὶ πλέον διὰ πρώτην φορὰν ἐτέθη σαφῶς ἀπὸ τὸ Κράτος τὸ ὅριον τῆς σχέσεως μεταξὺ ἐν ἐνεργείᾳ καὶ ἐν συντάξει δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἐθέσπισε τὸ Κράτος ὅτι ἡ σύνταξις εἶναι τὰ 80% τοῦ ἀντιστοίχου μισθοῦ τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ εἴτε ἀξιωματικοῦ, εἴτε ὑπαλλήλου. Αὐτὴ ἀπετέλεσεν ἓν ἱερὸν συμβόλαιον μεταξὺ Κράτους καὶ τῶν ὑπηρετούντων αὐτό, εἴτε ὑπαλλήλων, εἴτε στρατιωτικῶν. Ὅταν εἶχε ψηφισθῆ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὅπως ἀνέπτυξαν εἰς ἄλλην συνεδρίασιν κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας τοῦ ἔτους ὁ ἐκ τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου, ἡ δημοσιονομικὴ κατάστασις τῆς χώρας δὲν ἦτο εἰς τὸ εὐχάριστον σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται σήμερον. Τότε, ἐπὶ συνόλου ἐσόδων δημοσίων 6.000.000, ἐδόθη, βάσει τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, αὐτοῦ, μία αὔξησις τῶν συντάξεων, περίπου 200 ἑκατομμυρίων. Τὸ πόσην σημασίαν ἔχει τὸ γεγονός, ἀρκεῖ νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ὅτι, ἐνῷ τότε τὰ δημόσια ἔσοδα ἦσαν, ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν, περὶ τὰ 6.500 δισεκατομμύρια, σήμερον ἔχουν φθάσει τὰ 13. Καὶ ἐνῷ τότε τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα παρουσίαζε μίαν αὔξησιν 40%, σήμερον παρουσιάζει 60%, δηλαδὴ ἔχει μίαν αὔξησιν 50%. Τότε ἐδόθησαν τὰ χρήματα αὐτὰ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν περισσοτέρων ἀναγκῶν τῶν συνταξιούχων. Βεβαίως, ὁ νομοθέτης εἶχε δεχθῆ ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καλύψῃ μὲ τὰ ὑπάρχοντα μέσα ὅλα τὰ ἐκκρεμῆ ζητήματα τῶν συνταξιούχων. Ἐπειδὴ ὅμως ἤθελε νὰ ἐξασφαλίσῃ καὶ νὰ κατοχυρώσῃ ἐπὶ ὅρον ὑπάρξεως τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸν συνταξιοῦχον, ἐθέσπισε τὸ 80% τῶν συντάξεων τὸ ὁποῖον ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατὸν τότε νὰ τοῦ τὸ δώσῃ, ἔβαλε τὴν κράτησιν τοῦ 10%. Ὅτε ὁ κ. Παπανδρέου ἀνέπτυξε τὸ θέμα εἰς τὴν Βουλὴν πρὸ ἡμερῶν, μερικοὶ ἀντεῖπον, διὰ ποῖον λόγον δὲν ἔγινε 70%, ὥστε νὰ μὴ φανῇ ἡ κράτησις. Ἀλλὰ ἡ κράτησις αὐτὴ ἔγινε ὡς πρᾶξις στοργῆς, διότι σήμερον ὑπάρχει τὸ συμβόλαιον τοῦ Συνταξικοῦ Κώδ. καὶ δικαιοῦται ὁ δημόσιος ὑπάλληλος καὶ ὁ στρατιωτικὸς συνταξιοῦχος δικαιοῦται τὸ 89% καὶ εἶναι καθῆκον τῆς Πολιτείας νὰ ἐλαττώσῃ βαθμιαίως σὺν τῇ αὐξήσει τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους, καὶ σὺν τῇ βελτιώσει τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, νὰ ἐλαττώσῃ βαθμιαίως τὴν κράτησιν ὥστε κἄποιαν ἡμέραν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀκεραιότητα τοῦ 80%. Ἐνῷ, ἐὰν τότε εἶχε θεσπισθῆ τὸ 70%, θὰ ἦτο πολὺ δυσκολώτερον σήμερον νὰ εὑρεθῇ μία Κυβέρνησις ἡ ὁποία νὰ ἀνατρέψῃ τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα καὶ νὰ θεσπίσῃ νέαν διάταξιν μὲ νέαν ὀροφὴν συνταξιοδοτικήν. Εἰς τὴν ἐξήγησιν αὐτὴν τοῦ κ. Παπανδρέου, πιστεύω ἀπολύτως καὶ πιστεύω ὅτι ὑπῆρξε πρὸς τὸ συμφέρον τῶν συνταξιούχων ἡ διάταξις αὐτή. Ἀλλὰ ἂς ἴδωμεν τί ἔγινε ἔκτοτε, ἂς ἴδωμεν τί ἔγινεν ἀφ’ ἧς συνετάγη αὐτὸ τὸ συμβόλαιον μεταξὺ Κράτους καὶ συνταξιούχων; Λέγομεν ὅτι λαμβάνει 80% ὁ συνταξιοῦχος. Βγάζομεν τὸ 10%, τὸ ὁποῖον κακῶς αἱ ἔκτοτε Κυβερνήσεις δὲν ἐμείωσαν, διότι ἀποτελεῖ μίαν σημαντικωτάτην φορολογίαν. Σήμερον δὲ ὅταν ἔχωμεν περισσεύματα τοῦ Προϋπολογισμοῦ, θὰ πρέπει αὐτὰ νὰ διατίθενται δι’ ἐλάφρυνσιν τῶν φορολογικῶν βαρῶν καὶ πιστεύω ὅτι μία ἀπὸ τὰς τάξεις ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχῃ πρωτοπορείαν εἰς τὸ ζήτημα καὶ προτεραιότητα εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐλαττώσεως τῶν φορολογικῶν βαρῶν, πρέπει νὰ εἶναι ἡ τάξις τῶν συνταξιούχων, καὶ ἑπομένως ἐδῶ ὤφειλε τὸ Κράτος νὰ ἔχῃ ἀρχίσει νὰ ἐλαττώνῃ τὴν κράτησιν τοῦ 10%. Σήμερον ποῦ εἴμεθα; Εἴμεθα 80% μεῖον 10% ἤτοι 70%.

§36ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Συμπολιτεύσεως). 72%.

§37Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Μάλιστα 72% καὶ αὐτὸ θὰ ἦτο ἀνεκτὸν ἐὰν τοὐλάχιστον ἐτηρεῖτο. Ἀλλὰ τί συμβαίνει. Συμβαίνει, κύριοι, καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ διακηρύξω ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ἐν πλήρει ἐπιγνώσει τοῦ τί θὰ εἴπω, σημαίνει ὅτι τὸ Κράτος εἶναι ἀνέντιμον ἔναντι τῶν συνταξιούχων, διότι, ἀντὶ νὰ εἶναι 72% ἡ σύνταξις ἔχει φθάσει σήμερον εἰς τὸ 56%. Καὶ ἰδοὺ πῶς: Τὸ Κράτος ἔχει ἀναγνωρίσει ὅτι μὲ τὴν ἀκρίβειαν τῆς ζωῆς ἔπρεπε νὰ γίνῃ μία βελτίωσις τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων. Διὰ νὰ μὴ περιλάβῃ αὐτομάτως ἡ βελτίωσις αὐτὴ καὶ τοὺς συνταξιούχους καὶ ἰδοὺ ἡ ἀνεντιμότης, τί ἔκαμε; Ἀντὶ νὰ δώσῃ τὴν αὔξησιν ἐπὶ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ, ὁπότε αὐτομάτως βάσει τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, θὰ ἀπελάμβανον τῆς ἀντιστοίχου αὐξήσεως καὶ οἱ συνταξιοῦχοι, τὴν δίδει ὑπὸ μορφὴν ἐπιδομάτων καὶ λέγει ἐπίδομα ἀκριβείας ζωῆς, ἐπίδομα πόλεως.

§38Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὸν νόμον 2557 ἀναφέρεται διάταξις εἰς τὴν ὁποίαν λογίζονται ὅλαι αἱ ἀποδοχαί. Δὲν ὁμιλεῖ περὶ βασικοῦ μισθοῦ ἀκριβῶς διὰ τὴν ἀποφυγὴν αὐτὴν τῶν ἰδιαιτέρων ἐπιδομάτων. Συνεπῶς τὰ διδόμενα γενικῶς ἐπιδόματα πρέπει νὰ λαμβάνωνται εἰς τὰς γενικὰς ἀποδοχὰς ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν τῶν γενικῶν ἀποδοχῶν νὰ ταὐτίζεται ἡ σύνταξις.

§39Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Εὐχαριστῶ θερμῶς, κύριε συνάδελφε, διὰ τὴν διακοπήν, ἡ ὁποία βοηθεῖ σημαντικὰ τὸ θέμα καὶ ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ἔτι περαιτέρω τὴν ἀνεντιμότητα τοῦ Κράτους εἰς τὸ θέμα αὐτό. Διότι τὸ Κράτος τί κάμνει, ὑπὸ μορφὴν ἐπιδόματος ἀκριβείας ζωῆς, πόλεως, ἐπιδόματος στολῆς κ.λ.π. Βγάζει ἔξω ἀπὸ τὴν αὔξησιν τοὺς συνταξιούχους. Ἄρα ἡ σχέσις μεταξὺ μισθοῦ ἐν ἐνεργείᾳ καὶ συνταξιούχου πίπτει ἀπὸ τὸ 72% ἔτι περαιτέρω. Ἐὰν λάβωμεν ἐπίσης ὑπ’ ὄψιν μας ἕνα βασικὸν θέμα, ὅτι ὁ μισθὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν εἶναι 12 μηνῶν ἀλλὰ 13,5 μηνῶν, διότι τὸ δῶρον καὶ τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα ἐν τῇ οὐσίᾳ ἀποτελεῖ μίαν ἐπέκτασιν τοῦ μισθοῦ, δίκαιον καὶ τίμιον θὰ ἦτο εἰς τὴν ἐπέκτασιν αὐτὴν τοῦ μισθοῦ νὰ συμμετέχῃ καὶ ὁ συνταξιοῦχος. Ἀλλὰ κατὰ ἕνα τρόπον καὶ ὀφείλω νὰ εἴπω σκληρὸν τὸ Κράτος ἀρνεῖται εἰς τὸν συνταξιοῦχον τὸ δικαίωμα τὸ διδόμενον ἐκ τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, ὅπως εἶπεν ὁ ἐξ Ἠλείας συνάδελφος κ. Γιαννόπουλος, ἀλλὰ καὶ τῆς οὐσίας τὸ νὰ συμμετέχῃ ὁ συνταξιοῦχος, εἴτε ὑπάλληλος, εἴτε στρατιωτικὸς εἰς τὴν χαρὰν τῶν ἑορτῶν λόγῳ καὶ τῆς αὐξήσεως τῶν ἀναγκῶν του, δυστυχῶς τὸ Κράτος τοὺς τὸ περικόπτει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Κύριοι, δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα αὐτά, ἢ μᾶλλον εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα αὐτά. Δὲν θὰ εἶχα ἀπαίτησιν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ βελτιώσῃ τὰ σημεῖα αὐτὰ ἐὰν εἰς τὰ κάτω–κάτω τῆς γραφῆς τὰ δημόσια οἰκονομικὰ δὲν ἦσαν βελτιωμένα ἔναντι τῆς ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ἐθεσπίσθη ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ. Σήμερον, ὅμως, ἔχομεν ὁμολογίαν τῆς Κυβερνήσεως, διὰ στόματος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, τοῦ ὁποίου δέχομαι τοὺς ἀριθμοὺς παρὰ τὸ ὅτι οἱ ἀριθμοὶ τοῦ κ. Μαύρου εἶναι οἱ ὀρθότεροι, ὅτι ἔχομεν πλεόνασμα 1500 ἑκατομμυρίων. Συνεπῶς δὲν ἐπιτρέπεται τὴν στιγμὴν τὴν ὁποίαν διερχόμεθα, νὰ ἀρνούμεθα νὰ δώσωμεν ψιχία τινὰ διὰ δῶρον εἰς τοὺς συνταξιούχους, ὑπαλλήλους καὶ στρατιωτικούς. Εἶναι ἐντροπὴ διὰ τὸ Κράτος καὶ ἐπικίνδυνον ὅταν ἔχωμεν τέτοια περισσεύματα νὰ μὴ δέχεται νὰ δώσῃ ψιχία τινὰ εἰς τοὺς συνταξιούχους. Ἐὰν τὸ Κράτος εἶχε τὴν ἔννοιαν ὑλοποιημένην καὶ ἀπετέλει ἕνα ζωντανὸν Ὀργανισμόν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ χαρακτηρίσω τὴν ἐνέργειάν του αὐτὴν καὶ ὡς θρασύδειλον. Διότι, ἕνας ἐργοδότης μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐνήργει μὲ αὐτὴν τὴν γραμμήν, θὰ ἦτο θρασύδειλος, διότι οἱ συνταξιοῦχοι δὲν δύνανται νὰ τὸ ἐκβιάσουν, διότι οἱ δυστυχεῖς συνταξιοῦχοι δὲν ἔχουν ὅπλα εἰς τὰ χέρια των, ὅπως ἔχουν οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἀπεργήσουν καὶ νὰ ἐκβιάσουν ἑπομένως τὸ Κράτος νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸν ὀρθὸν δρόμον. Οἱ συνταξιοῦχοι εἶναι ἀδύνατον τελείως νὰ μεταχειρισθοῦν τὰ ὅπλα αὐτά, δὲν δύνανται οὔτε ἀπεργίαν νὰ κάμουν, οὔτε τίποτε. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ὅπλον εἰς βάρος τοῦ Κράτους, ἀλλὰ εἶναι λυπηρὸν ὅτι ἕνα Κράτος ὡργανωμένον καὶ πολιτισμένον, μία Ἑλλὰς τοῦ 1958, δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φέρεται καὶ νὰ σκέπτεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον μόνον καὶ μόνον διότι οἱ ἀδικούμενοι δὲν ἔχουν τὰ μέσα νὰ ἐξεγερθοῦν.

§40Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Κύριε συνάδελφε, γνωρίζετε μὲ πόσην προσοχὴν σᾶς παρακολουθῶ πάντοτε καὶ μὲ πόσην ἀγάπην. Συμφωνῶ ἐν πολλοῖς εἰς ὅλα αὐτὰ ποὺ λέγετε, ἀλλὰ τὸ Κράτος τὸ σημερινὸν πταίει μόνον ἢ καὶ ἐκεῖνο τὸ Κράτος τὸ ὁποῖον περιέκοψε αὐτὸ τὸ δῶρον; Διότι εἰς τὴν ἀρχὴν ἐπεχειρήσατε, καὶ ἐκεῖ διαφωνῶ βασικώτατα μαζί σας, νὰ δικαιολογήσητε τὰς τοιαύτας πράξεις. Ἀλλὰ ἐὰν αἱ πράξεις εἶναι ἀνέντιμοι, δὲν ἀφορᾷ αὐτὸ μόνον τὸ σημερινὸν Κράτος. Δι’ ἐμὲ εἶναι ἀνέντιμον ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ὁπότε περιεκόπησαν καὶ μέχρι σήμερον ποὺ δὲν δίδονται αἱ παροχαὶ αὐταί, αἱ ὁποῖαι ἀνήκουν εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ εἶναι κτῆμα των. Εἴπατε προηγουμένως, κύριε συνάδελφε, καὶ ἀνεφέρατε τὸν Κώδικα ὡς συμβόλαιον. Δὲν ἦσαν συμβόλαιον, ὅμως, καὶ ὅλοι οἱ νόμοι ποὺ ἔδιδον τὰς περικοπείσας παροχάς, δὲν ἦτο συμβόλαιον ὁ νόμος περὶ ἐθελουσίας ἐξόδου καὶ ὁ νόμος καθ’ ὃν θὰ ἔπρεπε νὰ λογίζεται διπλάσιος ὁ χρόνος ὑπηρεσίας εἰς τὰς νέας Χώρας, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος 1854 τὰ ἠγνόησε; Ἀπὸ ἐκεῖ ἀρχίζει τὸ κακὸν καὶ πρέπει νὰ κυττάξουμε πῶς ἠμποροῦμε νὰ τὸ διορθώσουμε. Τὸ βασικὸν κακὸν ἔγκειται εἰς τὸν νόμον 1854.

§41Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Εὐχαριστῶ θερμῶς διὰ τὴν διακοπήν, διότι μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ εἴπω ὡρισμένα τινὰ ἐπὶ τῆς οὐσίας. Πρῶτον, τὸ βῆμα ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῶ, δὲν εἶναι βῆμα Ἀκαδημίας ἢ Πανεπιστημίου, διὰ νὰ ἐξετάζωνται ἱστορικῶς τὰ γεγονότα. Ἡμεῖς νομοθετοῦμεν καὶ ὡς νομοθέται εἶναι φυσικὸν νὰ βλέπωμεν μπροστὰ καὶ ὄχι ὀπίσω. Δὲν κάμνομεν ἱστορικὴν ἀνάλυσιν, ἀλλὰ προσπαθοῦμεν νὰ ἴδωμεν τί συμφέρει νὰ ἐφαρμοσθῇ διὰ τὸ μέλλον. Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος ρόλος μας καὶ ἡ ἀποστολή μας.

§42Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἐὰν δὲν εἴχατε προσπαθήσει νὰ δικαιολογήσητε τὸ παρελθόν, δὲν θὰ παρενέβαινα.

§43Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ λάβω ἐγὼ τὸν λόγον καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω ἐπ’ αὐτοῦ, κύριε συνάδελφε, διότι ἐγὼ ἤμην ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς καὶ εἰς ἐμὲ θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ εἴπητε αὐτά.

§44Ι. ΙΝΤΖΕΣ. Κύριε Τούμπα, σεῖς ὡμιλήσατε περὶ Κράτους, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐθνικὸν καὶ ὄχι περὶ Κυβερνήσεως. Συνεπῶς δὲν ἔχει δίκαιον ὁ κ. Βουρδουμπᾶς.

§45Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Μὲ συγχωρεῖτε, κύριε Πρόεδρε, ἀλλ’ ὀφείλω νὰ δώσω μίαν ἐξήγησιν. Δὲν ὁμιλῶ καὶ ἐγὼ περὶ Κυβερνήσεως, ὁμιλῶ καὶ ἐγὼ περὶ Κράτους καὶ λέγω ὅτι ὑπῆρξε καὶ εἶναι ἀνέντιμον τὸ Κράτος, διότι δὲν ἀναγνωρίζει τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ ἔχει ἀφ’ ἧς ἤρχισε νὰ μὴ τὰς ἀναγνωρίζῃ μέχρι σήμερον. Δι’ αὐτό, καὶ παρενέβην, κύριε συνάδελφε, διότι ἐπεχειρήσατε νὰ δικαιολογήσητε τὰ γενόμενα ὡς δῆθεν λόγῳ ἐλλείψεως χρημάτων, λόγῳ ἐλλείψεως περιθωρίων τοῦ Προϋπολογισμοῦ κ.λ.π. Δὲν πταίω ἐγώ. Σεῖς ἐκάματε τὸν διαχωρισμόν.

§46Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι εἰς τὴν πολιτικὴν κρίνονται αἱ πράξεις μας, βάσει τῶν δυνατοτήτων τὰς ὁποίας ἔχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὡρισμένας καταστάσεις. Αὐτὸ ποὺ εἶπεν ὁ ρήτωρ δὲν στερεῖται ἀξίας. Ὅταν ἔχητε ἕνα Προϋπολογισμὸν μὲ 1.900 ἑκατομμύρια ἔλλειμμα, ἐννοῶ τὸ 1953, καὶ ἕνα Προϋπολογισμὸν μὲ 1,900 ἑκατομμύρια πλεόνασμα, ἐννοῶ τοῦ 1957, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κρίνητε μὲ τὴν ἰδίαν αὐστηρότητα τὸ Κράτος ὅταν ἀντιμετωπίζῃ ἐλλείμματα καὶ μὲ τὴν αὐτὴν αὐστηρότητα ὅταν ἔχει περισσεύματα. Ἐκεῖ εἶναι τὸ θέμα.

§47Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Τὰ περισσεύματα, κύριε συνάδελφε, εἶναι διὰ τὴν δημιουργίαν ἑνὸς οἰκονομικοῦ μέλλοντος.

§48Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Τοῦτο θὰ ἦτο ὀρθόν, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἠδύνατο νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι τὰ ὑπερέσοδα διετέθησαν εἰς αὔξησιν τοῦ κονδυλίου τῶν ἐπενδύσεων. Εἶναι, ὅμως, γνωστόν, ὅτι ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῶν 1.900 ἑκατομμυρίων, διετέθη εἰς σκοποὺς καταναλωτικούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ 700 ἑκατομμύρια διὰ τὸν στρατόν. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διατεθῇ ἕνα τμῆμα διὰ τὰς συντάξεις;

§49Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Θὰ ἔχετε τὴν εὐκαιρίαν μετ’ ὀλίγας ἡμέρας νὰ κρίνητε τὸν Προϋπολογισμὸν καὶ ποῦ διετέθησαν τὰ ἔσοδα αὐτά. Ἡ Κυβέρνησις διὰ πρώτην φορὰν καθιέρωσε Προϋπολογισμὸν ἐπενδύσεων διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ οἰκονομικοῦ μέλλοντος τῆς Χώρας, τὸ ὁποῖον ἀπὸ καμμίαν Κυβέρνησιν δὲν εἶχε ἀντιμετωπισθῆ.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι ἄλλην διακοπήν. Θὰ καταργήσωμεν τὸν ρήτορα.

§51Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ λέγῃ ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις κατήρτισε διὰ πρώτην φορὰν πρόγραμμα οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ὅταν εἶναι γνωστὸν ὅτι ὅλα τὰ ὑφιστάμενα μεγάλα ἔργα ἔγιναν ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ 1952.

§52Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Σχέδια καὶ ὄχι πραγματοποιήσεις.

§53Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Θὰ ἤθελον εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Μαῦρος νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ἀκραδάντως ὅτι ἔγιναν ἀτέλειες εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ν. 1854. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι οἱ ἀτέλειες αὐτὲς δὲν εἶναι ἀτέλειες, διότι δὲν εἶχον μελετηθῆ τὰ θέματα, οὔτε ἀτέλειες διότι, λόγῳ μὴ μελέτης τῶν θεμάτων, ἐσπαταλήθησαν τὰ χρήματα. Ὠφείλοντο εἰς ἀδυναμίαν ἐξευρέσεως πόρων, εἰς ἀνεπάρκειαν πόρων.

§54Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἀναγράφει ὅτι αὐτὰ περικόπτονται διότι εἶναι πράξεις χαριστικαὶ ὑπὲρ ὡρισμένων προσώπων. Ἔχει χαρακτηρίσει τὴν αἰτίαν τῆς περικοπῆς.

§55Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Πάντως, μὴ λησμονῆτε ὅτι τότε, ὅπως θὰ ἀναπτύξουν οἱ τότε χειριζόμενοι τὰ οἰκονομικά, ἐπολλαπλασιάσθησαν αἱ συντάξεις διὰ σημαντικὸν ἀριθμὸν συνταξιούχων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, σκοπός μας δὲν εἶναι νὰ κάμνωμεν ἱστορικὴν ἀνασκόπησιν καὶ ἀπολογισμὸν τοῦ παρελθόντος. Δὲν εἴμεθα Κυβέρνησις διὰ νὰ ἀπολογούμεθα. Ἐλπίζομεν νὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν δυσχερῆ θέσιν νὰ ἀπολογούμεθα ὡς Κυβέρνησις. Συνεχίζω, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὸ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν σας ποῖα εἶναι τὰ σήμερον ἐκκρεμοῦντα ζωτικὰ θέματα τῶν συνταξιούχων. Ὅπως ὡμίλησα, πέραν τῆς μειώσεως τῆς συντάξεως ἔναντι τοῦ ποσοστοῦ τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ, ὑπάρχουν καὶ μερικὰ βασικὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ἐξετασθοῦν. Καὶ πιστεύω ὅτι ἐὰν τὸ πνεῦμα τοῦ νομοθετήματος εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ εἶπον εἰς τὴν ἀρχήν, ὅτι ἐπανέρχεται πρὸς συζήτησιν διὰ νὰ βελτιωθῇ, πιστεύω ὅτι ἐπὶ τῆς περιπτώσεως τὴν ὁποίαν θὰ ἀναφέρω εὐθὺς ἀμέσως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτήν, χωρὶς νὰ ἔχωμεν λύσει τὸ θέμα τοῦτο. Ἀπευθύνομαι πρὸς ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Βουλῆς, διότι πιστεύω ὅτι ὅλαι αἱ πτέρυγες μὲ τὴν αὐτὴν στοργὴν θὰ ἴδουν τὸ θέμα τοῦτο. Πρόκειται περὶ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀνεξαιρέτως ὅλων τῶν γενεῶν ἔχουν ὑπηρετήσει τὸν τόπον, ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔχουν πολεμικὰ χρόνια. Καὶ πάντοτε ὡς βασικὴ διάταξις τῆς συνταξιοδοτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου ἦτο ἡ ἀναγνώρισις τῶν ἐτῶν αὐτῶν τῶν διπλῶν. Δὲν ἐξετάζω τί ἔγινε εἰς τὸ παρελθόν. Βλέπω τὴν σημερινὴν κατάστασιν. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ συνεχίζεται τὰ πολεμικὰ ἔτη νὰ ὑπολογίζωνται εἰς τὸ ἥμισυ. Κύριοι, ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔκαμε τοὺς τελευταίους καιροὺς ποὺ ζῶμεν, ἔκαμε τὸν πόλεμον τοῦ 1912–13, τὸν πόλεμον τοῦ 1916–22, τὸν πόλεμον 1940 –41, τὸν ἀγῶνα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, διά τινας ἐκ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἔκαμε τὸν συμμοριτοπόλεμον. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ πόλεμοι εἴτε ἐξησφάλισαν τὴν ὕπαρξιν τοῦ Κράτους, εἴτε ἔκαμον τὸ Κράτος νὰ ἀναπνεύσῃ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ οἰκονομικῶς καὶ δημοσιονομικῶς καὶ διπλωματικῶς. Οἱ πόλεμοι αὐτοί, ὅλοι ἦσαν σκληροί. Ἐχύθη αἷμα. Ἐταλαιπωρήθη ὁ κόσμος. Τὰ ἔτη τῶν πολέμων αὐτῶν, ὡς συντάξιμα, ὑπολογίζονται μισά. Καὶ ἔχομεν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος ἕνα κομψὸν πόλεμον, τὸν πόλεμον τῆς Κορέας. Δι’ αὐτοῦ τοῦ πολέμου, οὔτε ἡ ὑπόστασις τῆς Ἑλλάδος ἐξησφαλίσθη, οὔτε ἡ ἀνεξαρτησία της, οὔτε τίποτε ἀπὸ αὐτά. Καὶ ὅμως, οἱ συμμετασχόντες εἰς τὸν κομψὸν πόλεμον τῆς Κορέας — δέχομαι, ὅτι καὶ ἐκεῖ ὑπῆρχον θύματα, τὰ ὁποῖα εὐλαβοῦμαι — παίρνουν τὰ ἔτη αὐτὰ διπλά. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον. Δὲν ἐπιτρέπεται αὐτό. Ἢ θὰ γίνῃ ἐξομοίωσις, ἢ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἡ διάταξις αὐτή, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φύγῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ἔχῃ τὴν ἄνισον μεταχείρισιν, διότι ἀποτελεῖ ἐμπαιγμὸν καὶ ἕνα φρικτὸν παράδειγμα πρὸς τὰς ἐπερχομένας γενεάς...

§56Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Τότε νὰ περιλάβωμεν καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν εἰς τὴν Ρωσικὴν ἐκστρατείαν.

§57Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Κύριοι, διὰ τῶν ἐφημερίδων ἐδόθησαν εἰς τὴν δημοσιότητα διάφορα στοιχεῖα, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὕψος τῶν ἀπαιτουμένων δαπανῶν, διὰ τὴν θεραπείαν τῶν ἀναγκῶν τῶν συνταξιούχων. Ὑπῆρξε μία ἀντιδικία διὰ τοῦ Τύπου, μεταξὺ τῶν Ἑνώσεων τῶν Ἀποστράτων καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς πραγματικοὺς ἀριθμούς. Ἐμελέτησα καὶ τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τὸ τῶν συνταξιούχων καὶ ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι κατέληξα εἰς τὰ ἑξῆς σαφῆ συμπεράσματα. Διὰ νὰ βελτιωθοῦν ὅλαι αἱ περιπτώσεις τῶν συνταξιούχων χρειάζονται 195.000.000 σημερινῶν δραχμῶν. Καὶ ἀναλύονται τὰ 195.000.000 αὐτὰ ὡς ἑξῆς: «Πολεμικὰ ἔτη 48.600.000. Κρατήσεις: Νὰ παραμείνῃ ἡ κράτησις 2%, 50.000.000. Πλασματικά: Ἀναγνώρισις τῶν πλασματικῶν κατὰ τὰ 2)7 7.000.000. Διετία Νέων Χωρῶν: 13.600.000. Δῶρα Χριστουγέννων καὶ Πάσχα, ἐπὶ πλέον τῶν διδομένων σημερινῶν 23.000.000, 66.000.000. Καὶ τέλος συντάξεις ἀνωτέρων βαθμῶν, δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀποστρατευόμενοι λαμβάνουν ἀνώτερον βαθμόν, χωρὶς νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ πάρουν καὶ τὸν ἀνώτερον μισθόν, ὡς καὶ δι’ ἐπανόρθωσιν διαφόρων ἄλλων ἀδικιῶν 10.000.000. Σύνολον 195.200.000». Δὲν ζητῶ, κύριοι, νὰ δοθοῦν ὅλα ἀμέσως. Ζητῶ, ὅμως, νὰ κλιμακωθοῦν εἰς ἕνα πρόγραμμα 4ετοῦς διαρκείας καὶ ἑκάστοτε νὰ βελτιοῦται ἡ ἀπόληψις τῆς συντάξεως, ἀναλόγως μὲ τὴν βελτίωσιν καὶ τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Ἐντὸς μιᾶς 4ετίας, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ ὁλοκληρωθῇ αὐτὸ τὸ πρόγραμμα. Καὶ ὑπενθυμίζω, ὅτι τὸ 1951, ὅταν ἐθεσπίσθη ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ, ἐδόθησαν, τότε, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι— οἱ ἁρμοδιώτεροι ἐμοῦ θὰ ἀναφέρουν τὸν ἀκριβῆ ἀριθμὸν— ἐδόθησαν περὶ τὰ 150.000.000 δραχμῶν τότε, τὰ ὁποῖα σήμερον ἀντιστοιχοῦν καὶ πέραν τῶν 200.000.000 σημερινῶν δραχμῶν. Καὶ ὅταν σήμερον ἔχει ἀποδειχθῆ ἐπανειλημμένως, ὅτι τὰ δημόσια οἰκονομικὰ ἔχουν βελτιωθῆ, ὅταν ὑπάρχῃ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 50%, δὲν νοεῖται νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ δώσωμεν αὐτὰ τὰ χρήματα, εἰς μίαν κλιμάκωσιν 4 ἐτῶν. Νομίζω, ὅτι εἶναι ὑποχρέωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ἐξετάσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ μᾶς φέρῃ, ἀλλὰ ὄχι ἁπλῶς νὰ λέγωμεν λόγια, νὰ μᾶς φέρῃ μελέτην ἐπὶ τοῦ θέματος ὁλοκλήρου. Διότι, κύριε Ὑπουργέ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς εἴπω ὅτι, ὅταν προηγουμένως εἶπον, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι, εἴτε ὑπάλληλοι, εἴτε στρατιωτικοί, δὲν ἔχουν εἰς τὰς χεῖρας των οὐδὲν ὅπλον διὰ νὰ ἐξαναγκάσουν τὴν Κυβέρνησιν, νὰ λάβῃ μέτρα, πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν δικαίων αἰτημάτων των, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς προειδοποιήσω ἀπὸ τοῦδε, ὅτι λόγῳ τῆς ἰδιότητός μου, διότι εἶμαι καὶ ἐγὼ συνταξιοῦχος καὶ πρὸς ἄρσιν πάσης παρεξηγήσεως, ἐπειδὴ ἔχω πλήρη τὸν χρόνον εἰς τὸ Ναυτικόν, δὲν ἔχω ἀνάγκην, οὔτε τῶν πλασματικῶν, οὔτε τίποτε ἄλλο καὶ βλέπω ἀντικειμενικὰ τὰ πράγματα, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω, ἐπειδὴ εἶμαι συνταξιοῦχος, καὶ ἔρχομαι εἰς ἐπαφὴν μὲ τοὺς συνταξιούχους, ὅτι ὑπάρχει μία μεγίστη ἀγανάκτησις εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζω μέχρι ποίου σημείου θὰ τοὺς ἀγάγῃ κἄποτε. Εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον σας. Σᾶς δίδω μίαν πληροφορίαν. Καὶ ὅπως λέγουν εἰς τὰ Γραφεῖα Πληροφοριῶν, πληροφορία ἴσον ἀσφάλεια. Σᾶς τὸ λέγω διὰ νὰ λάβητε τὰ μέτρα σας καὶ ὡς Κράτος καὶ ὡς Κόμμα. Σᾶς τὸ λέγω, διὰ νὰ προσέξητε ποῦ πᾶτε. Ἕνα εὐχάριστον γεγονὸς συνέβη τὰς τελευταίας ἡμέρας. Ἕως τώρα εἶχον διαπιστώσει, ὅτι αἱ σχέσεις μεταξὺ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων ἦσαν διακεκομμέναι. Καὶ τὸ δυστύχημα ἦτο, ὅτι οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι βοηθοῦν ἑκάστοτε τοὺς Ὑπουργούς, διὰ νὰ θεσπίσουν ὡρισμένα βοηθήματα, πάντοτε ξεχνοῦσαν, ὅτι θὰ γίνουν κἄποτε καὶ αὐτοὶ συνταξιοῦχοι καὶ παρέλειπον τοὺς συνταξιούχους. Χαίρω, τώρα, διότι βλέπω, ὅτι ἡ Α.Δ.Ε.Δ.Υ. δι’ ἀνακοινώσεώς της, πρὸ ἡμερῶν, θέτει ὡς ἀρχήν, ὅτι ὁ συνδικαλιστικὸς ἀγὼν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων δὲν εἶναι ἀγὼν περιοριζόμενος μόνον εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλους, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ περιλαμβάνει καὶ τοὺς ἐν ἀποστρατείᾳ. Εἶναι μία νέα γραμμή, ἡ ὁποία θὰ τονώσῃ, ἐλπίζω, τὴν ἔννοιαν τοῦ Κράτους. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ἐξετάζω τὸ θέμα, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ παύσῃ ἡ ἄνισος μεταχείρισις καὶ τὰ δίκαια παράπονα ἐναντίον τῶν οἱωνδήποτε Κυβερνήσεων, τὰ ὁποῖα παράπονα, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, τραυματίζουν τὴν ἔννοιαν τοῦ Κράτους. Καὶ δὲν συμφέρει κανένα νὰ κρίνωμεν καταστάσεις καὶ νὰ δημιουργοῦμεν συμπεράσματα δυσάρεστα διὰ τὸν δημόσιον βίον. Κύριοι, θὰ σᾶς ἀναφέρω μίαν περίπτωσιν ἀνεντιμότητος τοῦ Κράτους ἔναντι τῶν συνταξιούχων. Ἀναφέρω τὴν περίπτωσιν μερικῶν ἀνθυπασπιστῶν Χωροφυλακῆς. Ὑπῆρχεν κἄποτε νομοθεσία, βάσει τῆς ὁποίας ἀνθυπασπισταὶ Χωροφυλακῆς, ἔχοντες 8ετίαν εἰς τὸν βαθμὸν αὐτὸν καὶ ἀποστρατευόμενοι ἔπαιρνον τὸν βαθμὸν τοῦ Ὑπομοιράρχου, ἔχοντες 10ετίαν ἔπαιρναν τὸν βαθμὸν τοῦ Μοιράρχου καὶ ἔχοντες 12ετίαν τὸν ἑπόμενον βαθμόν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον προσόντα νὰ ἐξελιχθοῦν ὡς ἀξιωματικοί, λόγῳ τοῦ ὅτι δὲν εἶχον ἐξέλθει τῶν Σχολῶν, ἢ δὲν εἶχον τὴν μόρφωσιν ποὺ ἔπρεπε, εἶχε κρίνει ἡ Πολιτεία, ὅτι ἔπρεπε νὰ τυγχάνουν αὐτῆς τῆς μεταχειρίσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνταξιοδοτικὴν διαβάθμισίν των. Ἔμενον στάσιμοι εἰς τὸν αὐτὸν βαθμόν, ἀλλὰ ἔπαιρνον μίαν καλυτέραν σύνταξιν. Ὅταν ἔγινε μία ἀλλαγὴ τοῦ νόμου αὐτοῦ καὶ ἐπρόκειτο ὅλοι νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὴν γενικὴν κατηγορίαν τῶν συνταξιούχων, τότε δὲν ἤξευρον τὶ τοὺς συμφέρει, δὲν ὑπέβαλον παραίτησιν, ἐνῷ ἡ ὑπηρεσία ἤθελε νὰ ὑποβάλουν παραίτησιν, διὰ νὰ ἀποσυμφορήσῃ τὸν κλάδον αὐτόν. Καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπεβάλλοντο αἱ παραιτήσεις, ἡ ὑπηρεσία ἔστειλε τὸ ἑξῆς τηλεγράφημα: «Τροποποιουμένου προσεχῶς... (ἀναγινώσκει)....». Τί ἔγινε; Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι φοβούμενοι ὅτι ὁ νέος νόμος, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ ψηφισθῇ θὰ τοὺς περιέκοπτε τὰ κεκτημένα δικαιώματα, ἔσπευσαν νὰ ὑποβάλουν τὰς παραιτήσεις των. Καὶ ἔρχεται τὸ Κράτος — δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποῖον Κράτος — τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖον εἶχε στείλει αὐτὴν τὴν διαταγὴν διὰ νὰ τοὺς σπρώξῃ νὰ ὑποβάλουν παραιτήσεις, καὶ τοὺς καταργεῖ αὐτὸ τὸ δικαίωμα! Εἶναι ἀνέντιμον αὐτὸ ἢ δὲν εἶναι; Καὶ εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, οἱ ὁποῖοι καλούμεθα νὰ νομοθετήσωμεν, νὰ ἀγνοοῦμεν αὐτὰς τὰς βαρβαρότητας τὰς ὁποίας ἔχει διαπράξει τὸ Κράτος; Πῶς θὰ προχωρήσωμεν ὡς Κράτος ὅταν κάμνωμεν τοιαύτας ἀδικίας; Εἶναι αὐτή, δυστυχῶς, μία ἀπὸ τὰς χιλίας ἀδικίας αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἐπιθυμῶ νὰ μακρηγορήσω περισσότερον. Θὰ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο μόνον εἰς τὸ πέρας τοῦ λόγου μου: Δὲν ἄγομαι ἀπὸ διάθεσιν ἀντιπολιτευτικήν. Πιστεύω ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς παρούσης προτάσεως νόμου, νὰ λάβῃ τὴν μορφὴν μεταξὺ Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶναι μία εὐκαιρία νὰ θεραπεύσωμεν δίκαια αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ὀφείλομεν νὰ τὰ θεραπεύσωμεν καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτὴν σήμερον ἐὰν δὲν πάρωμεν μίαν ἀπόφασιν εὐνοϊκὴν ἂν μή τι ἄλλο, τοὐλάχιστον ἐπὶ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. (Χειροκροτήματα).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἀναστασᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§59Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ θέσις μου ἐν προκειμένῳ εἶναι δυσχερεστέρα τῆς θέσεως τοῦ κ. Τούμπα, ὁ ὁποῖος ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἓν θέμα τὸ ὁποῖον συγκινεῖ τὸν ὑπαλληλικὸν κόσμον. Αἱ κατηγορίαι τῶν συνταξιούχων καὶ τὰ αἰτήματα εἶναι τόσα ὥστε οἱαδήποτε Κυβέρνησις νὰ μελετήσῃ ταῦτα, δὲν θὰ δύναται νὰ εὕρῃ οὐδὲ ἀρχὴν οὐδὲ τέλος. Συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Τούμπαν, ὅτι τὸ συζητούμενον θέμα δύναται νὰ διαχωρισθῇ εἰς δύο σκέλη. Τὸ ἕν, τὸ θέμα τοῦ ὁρίου ἡλικίας, καὶ τὸ ἄλλο, τὸ συνταξιοδοτικόν. Ὁ κ. Τούμπας ἔκαμεν ἔκκλησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ θέματος. Ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω διὰ τὸ ὅριον ἡλικίας. Ἕνας, κύριοι, εἶναι ὁ πόθος τῶν νέων ὑπαλλήλων, ἕνας καὶ μοναδικός. Νὰ τοὺς δίδεται εὐχέρεια ἐξελίξεως, καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον νὰ ἐφηρμόζετο καὶ διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐφαρμόζεται διὰ τοὺς ἀξιωματικοὺς εἰς τὸν στρατόν. Οἱ ὑπάλληλοι πρέπει εἰς ὡρισμένον χρόνον νὰ ἀποχωροῦν τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας διὰ νὰ προχωρήσουν οἱ νέοι. Δὲν πρέπει νὰ κατέχουν τὰς θέσεις ἐφ’ ὅρου ζωῆς, οἱ ἀνώτεροι καὶ ἀνώτατοι καὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ πλέον ἐξέλιξις τῶν νεωτέρων καὶ κατὰ πάντα ἀρίστων ὑπαλλήλων. Ἐγὼ ἔφυγα εἰς ἡλικίαν 49 ἐτῶν μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ, ἐνῷ ἠδυνάμην νὰ παραμείνω ἄλλα 16 ἔτη. Ἐσκέφθην, ἕως πότε θὰ μὲ ἠνείχοντο οἱ ἀμέσως κατώτεροί μου καὶ πότε αὐτοὶ θὰ εἶχον ἐξελιχθῆ ἀφοῦ ἐγὼ θὰ ἔμενον ἐν ὑπηρεσίᾳ ἀκόμη 16 ἔτη; Τὸ κακὸν προέρχεται ἀπὸ τοὺς μὴ θέλοντας νὰ ἀπαγκιστρωθοῦν ἀπὸ τὰς θέσεις των καὶ τὸ λεγόμενον περὶ τῆς πείρας εἶναι μάθημα ἐκ τῶν συνήθων τὸ ὁποῖον οὗτοι μεταχειρίζονται διὰ νὰ μὴ ἀποχωρισθῶσιν τῶν βαθμῶν των καὶ τῆς αἴγλης τῶν ἀξιωμάτων των. Οἱ νέοι ὑπάλληλοι εἶναι ἱκανοί, καὶ προαγόμενοι ἀπὸ τὰ Ὑπηρεσιακὰ Συμβούλια, ἀπεδείχθησαν ἱκανοὶ νὰ καταλάβουν τὰς θέσεις τὰς ὁποίας τοὺς ἐνεπιστεύθη ἡ Πολιτεία. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἐξελιχθοῦν οἱ νέοι ὑπάλληλοι θὰ πρέπει νὰ γίνῃ μία φυσιολογικὴ ἔξοδος ὅλων τῶν ἀνωτάτων ὑπαλλήλων. Διότι ὑπάρχουν ἀνώτατοι ὑπάλληλοι μὲ 42 καὶ 45 ἐτῶν ὑπηρεσίαν καὶ ἐξακολουθοῦν αὐτοὶ νὰ παραμένουν εἰς τὰς θέσεις των. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἐξακολουθοῦν αὐτοὶ νὰ παραμένουν εἰς τὰς θέσεις των, πῶς θὰ ἐξελιχθοῦν οἱ νεώτεροι;

§60Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Τί θὰ εἴπῃ τε ἐὰν αὔριον ἡ Κυβέρνησις φέρῃ πρὸς κύρωσιν πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου διὰ τῆς ὁποίας παρατείνεται τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας;

§61Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Αὐτὸ εἶναι μία λεπτομέρεια. Ἐνῷ ἐδῶ συζητοῦμεν σοβαρῶς τὸ ὑπαλληλικὸν πρόβλημα. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ νόμος 2500 συνεπίεσε τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ ὥρισεν ὡς ὅριον ἐξόδου τῶν Εἰσηγητῶν τὸ 58ον ἔτος τῆς ἡλικίας. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἔκαμε μίαν βελτίωσιν καὶ ὥρισεν ὅτι οἱ Εἰσηγηταὶ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παραμένουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μέχρι τοῦ 60οῦ ἔτους τῆς ἡλικίας των. Διὰ νὰ ἐξελιχθοῦν οἱ νεώτεροι ὑπάλληλοι καὶ διότι δὲν ὑπάρχουν θέσεις, ἀναγκάζονται αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις νὰ προαγάγουν τὰς θέσεις καὶ νὰ δημιουργοῦν θέσεις ἀνωτάτων βαθμῶν, χωρὶς νὰ αὐξάνῃ ἡ ὑπηρεσία. Καὶ θὰ σᾶς φέρω ὡς παράδειγμα ὅτι ὁ Ἔφορος Ἀμφίσσης εἶναι Τμηματάρχης. Τὸ αὐτὸ καὶ περὶ τοῦ Τελώνου Μεσολογγίου. Ὡς γνωστόν, μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Εἰσηγητοῦ κατὰ 80% ἡ ὑπηρεσία εἶναι βοηθητικὴ καὶ ἡ βοηθητικὴ αὐτὴ ὑπηρεσία εἶναι ἐπίπονος ἐργασία. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ τί θὰ κάμῃ ὁ ὑπάλληλος αὐτὸς εἰς τὸ 60ὸν καὶ 61ον ἔτος τῆς ἡλικίας του εἰς αὐτὴν τὴν ἐπίπονον ἐργασίαν; Ἀσφαλῶς εἶναι ἀποδοτικὸς ἐκτὸς τοῦ γεγονότος ὅτι διὰ τῆς ἐξόδου του θὰ προαχθῇ καὶ ὁ νεώτερός του. Βάσει τοῦ νόμου 2500 οἱ Διευθυνταὶ ἀποχωροῦν μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ 60οῦ ἔτους τῆς ἡλικίας των. Γνωρίζετε πολὺ καλὰ πόσοι Διευθυνταὶ ὑπῆρχον καὶ πόσοι ὑπάρχουν σήμερον. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ μὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν πῶς θὰ προχωρήσουν καὶ θὰ ἐξελιχθοῦν οἱ μικροὶ καὶ νέοι ὑπάλληλοι; Μὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ ἐξελιχθοῦν ἐὰν δὲν τεθῇ ἕνας φραγμὸς ἕνα παραπέτασμα εἰς τὸ θέμα τῆς ἐξόδου τῶν ὑπαλλήλων. Καὶ διατὶ συμβαίνει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Διότι οἱ ὑπάλληλοι αὐτὸν τὸν καιρόν, εἶναι ἐπάνω εἰς τὰ περιθώρια ἐκείνων τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι εἰσῆλθον ἀπὸ τὸ 1914– 1922. Τότε οἱ ὑπάλληλοι, εἰσήρχοντο εἰς τὴν ὑπηρεσίαν εἰς ἡλικίαν 16 καὶ 17 ἐτῶν καὶ ὁ νόμος αὐτός, λέγει, ὅτι οἱ ὑπάλληλοι ποὺ ἐμπῆκαν 17 χρόνων εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἠμποροῦν νὰ ἀναγνωρίζουν τὰ χρόνια αὐτὰ ὡς συντάξιμον ὑπηρεσίαν καὶ ἔχουν σήμερον 42 χρόνια ὑπηρεσίαν, ἄρα εἶναι 61 ἐτῶν. Ἐὰν καθήσουν 4 χρόνια ἀκόμη, θὰ φθάσουν 47 χρόνια ὑπηρεσίαν. Ἐφ’ ὅσον ἐξακολουθεῖ αὐτὴ ἡ κατάστασις, πῶς θὰ πάρουν ἀναπνοὴν οἱ νεώτεροί των; Πῶς θὰ ἠμπορέσουν νὰ ἴδουν μίαν ἡμέραν, ἡ ὁποία θὰ τοὺς δώσῃ τὴν χαρὰν νὰ διευθύνουν καὶ αὐτοὶ ἕνα γραφεῖον, ἢ ἔστω νὰ καταλάβουν καὶ αὐτοὶ μίαν ἀνωτέραν θέσιν; Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμείνητε ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς αὐξήσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας, τοὐναντίον μάλιστα, θὰ πρέπει νὰ φέρητε ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ θέσῃ κατὰ ἕνα τρόπον, τὸ σύστημα τῆς ἐξόδου τῶν στρατιωτικῶν καὶ εἰς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας. Ὅσοι δὲν συνεπλήρωσαν συντάξιμον ὑπηρεσίαν, παραμένουν μέχρι τὸ 60ὸν ἔτος. Ὅλοι οἱ διευθυντοκράται ἔχουν συμπληρώσει ὑπηρεσίαν, ἀλλὰ καὶ ἂν κανεὶς ταλαίπωρος δὲν ἔχει συμπληρώσει, πάλιν φρονεῖ τὸ νομοσχέδιον, νὰ παραμείνῃ μέχρι συμπληρώσεως τοῦ 65ου ἔτους τῆς ἡλικίας. Καὶ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις κρίνῃ, ὅτι ἔχει ἀνάγκην τῆς πείρας τῶν ἀνωτάτων αὐτῶν ὑπαλλήλων, τότε ἂς κάμητε ἑπτὰ θέσεις εἰδικῶν συμβούλων.

§62Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Λέγετε, ὅτι δύναται τῇ αἰτήσει του νὰ παραμείνῃ.

§63Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Παραμένει, μέχρις συμπληρώσεως τοῦ 65ου ἔτους τῆς ἡλικίας. Συνεπῶς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον δὲν κάμνει τίποτε ἄλλο, παρὰ βελτιώνει τὸν νόμον 2500, βελτιώνει τὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα εἶχε θέσει ὁ νόμος 2500. Ὁ κ. Τούμπας εἶπεν, ὅτι, πῶς ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὴν μίαν μεριάν, δίδει ἕνα ὅριον ἡλικίας βελτιωμένον καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη θέλει νὰ μὴ τὸ βελτιώνῃ; Τοῦ ἀπαντῶ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, διὰ στόματος τοῦ κ. Προέδρου της, ὅταν εἶδε τὰς συνεπείας τοῦ νόμου 2500, ἀνέστειλε τὰς ἀπολύσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον συντελεσθῆ ὑπὸ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2500. Οὐδὲν τούτου ἄλλο εἶπε, καὶ αὐτὸ ἐτέθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ε.Ρ.Ε.

§64Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ὄχι ἀπολύτως.

§65Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Σᾶς βεβαιῶ ἀπολύτως, ὅτι μετὰ τὴν δήλωσιν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ συνέταξα ὅτι θὰ παύσῃ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν συνεπειῶν τοῦ νόμου 2500, οὐδεμία ἀπόλυσις ἔγινε.

§66Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ Κυβέρνησις, τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1956, ἐξέδωκεν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διὰ τῆς ὁποίας ἀνέστειλε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2500.

§67Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Ἀνέστειλε τὰς συνεπείας τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου 2500.

§68Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ἄρα, τὰς ἀπολύσεις.

§69Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀνέστειλε τὴν περαιτέρω ἐφαρμογήν.

§70Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Αὐτὸ ἔγινε τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1956. Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1956, ὑπὸ τὸ κράτος τῆς πράξεως τῆς ἀναστολῆς τῶν συνεπειῶν τοῦ νόμου, ἀπέλυσαν ὑπαλλήλους τῶν Τ.Τ.Τ. κατωτέρους καὶ μάλιστα αὐτὰς τὰς ἀπολύσεις ἐζήτησα, ὅταν ἐψηφίζετο ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως ὁ νόμος, ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ τὰς διορθώσῃ καὶ ἠρνήθη. Ἔχω καὶ τροπολογίαν ἐπ’ αὐτοῦ.

§71Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Δὲν νομίζω ὅτι ἔγινε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἂν καὶ δὲν ἠξεύρω τὸ θέμα. Ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός, θὰ σᾶς ἀπαντήσῃ. Κύριοι βουλευταί, ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ἄλλο σκέλος τὸ συνταξιοδοτικόν. Βεβαίως, ὁ κ. Τούμπας, εἶχε τὴν χαρὰν νὰ ὁμιλήσῃ δι’ ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος ταλαιπωρεῖται. Ἐπειδὴ καὶ ἐγὼ βεβαίως, προέρχομαι ἀπὸ τὸν ὑπαλληλικὸν κόσμον καὶ εἶμαι συνταξιοῦχος, μὲ μεγάλην χαρὰν θὰ ἔβλεπα τὴν αὔξησιν τῆς συντάξεώς μου. Ἐὰν ἐξετάσωμεν τί ἐγένετο πρὸ τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, θὰ ἴδωμεν, ὅτι ἐπικρατοῦσε χάος, καὶ ἐκινδύνευε ἕνας δημόσιος ὑπάλληλος, νὰ μὴ πάρῃ σύνταξιν. Ἐγώ, τὸ διεκήρυξα καὶ τὸ διακηρύττω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι εἶναι πρὸς τιμὴν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συνέταξαν τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα καὶ κατώρθωσαν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὰς χιλιάδας τῶν τροπολογιῶν. Ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ ἀτελείας, ἀλλὰ πάντως, ἀποτελεῖ ἕνα σταθμὸν εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ ὑπαλληλικοῦ κόσμου. Γνωρίζω τὰ θέματα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, διότι ἤμην μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κώδικος, ἀλλὰ καὶ ὡς Πρόεδρος τῆς Α.Δ.Ε.Δ.Υ., εἶχον δοκιμασθῆ καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὰς χιλιάδας τῶν τροπολογιῶν, ποὺ ἤθελε ὁ καθ’ ἕνας τὴν ἰδικήν του περίπτωσιν νὰ ἐφαρμόσῃ ὁ Ὑπουργός. Κατὰ συνέπειαν, ἔχομεν ἕνα καλὸν ξεκίνημα μὲ τὸν Κώδικα τὸν Συνταξιοδοτικόν. Καὶ ἐγένετο ὁμολογουμένως περαιτέρω ἡ κράτησις τοῦ 10%. Ἀλλὰ διατὶ λέγομεν δι’ αὐτὴν τὴν κράτησιν, διὰ νὰ ψέξωμεν τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν καὶ δὲν λέγομεν διὰ τὰς παροχὰς τὰς ὁποίας ἔδωκεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τοὺς συνταξιούχους; Ὁ κ. Τούμπας, νομίζω, ὅτι δὲν ἐπῆρε πληροφορίας ἐπαρκεῖς καὶ ἡ Πολιτεία, κύριε Τούμπα, συμπεριλαμβάνει εἰς τὴν σύνταξιν ὅλα τὰ ἐπιδόματα, πλὴν τῶν ὑπερωριῶν καὶ τῶν ἐξόδων κινήσεως. Καὶ αὐτό, εἶναι ἕνα μεγάλο καλὸ καὶ ὁ συνταξιοῦχος παρακολουθεῖ διαρκῶς καὶ μονίμως τὰς παροχάς, ἀπολαυὰς καὶ ἐπιδόματα, τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων.

§72Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Δὲν τὰ παίρνουν, ὅμως.

§73Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Δὲν ἔχετε δίκαιον.

§74Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Π. χ. τὸ ἐπίδομα στολῆς.

§75Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἀφοῦ δὲν φέρουν στολήν, πῶς νὰ τὸ πάρουν;

§76Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Παραμένουν τὰ εἰδικὰ ἐπιδόματα, τὰ ὁποῖα εἶχον οἱ ὑπάλληλοι. Δὲν ἠμποροῦμεν, λοιπόν, νὰ μὴ εἴπωμεν, ὅτι ἔχομεν μίαν πραγματικὴν βελτίωσιν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀδικεῖ τὸν συνταξιοῦχον εἶναι, ὅτι ὁ μισθὸς τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου εἶναι χαμηλὸς καὶ πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν ὅτι ὁ μισθὸς εἶναι χαμηλὸς τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου καὶ λόγῳ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔχομεν τὴν μικρὰν σύνταξιν τοῦ συνταξιούχου. Ἀλλὰ μεταπολεμικῶς συνέβη περίπου, ὅλοι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι νὰ ἔχουν Ταμεῖον Ἐπικουρικόν; Ἄλλοι μὲν ἐξ ἰδίων πόρων, ἄλλοι δὲ ἐκ πόρων δημοσίων καὶ ἐξ ἰδίων καὶ ἔχομεν καὶ τὸ Μετοχικὸν Ταμεῖον Δημοσίων Ὑπαλλήλων, καί, οὕτως, ὁ ἐξερχόμενος μετὰ 30ετίαν ὑπάλληλος καταλήγει νὰ παίρνῃ περίπου τὰς ἴσας ἀποδοχάς, τὰς ὁποίας παίρνει ὁ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλος. Ὑπάλληλος, ὁ ὁποῖος σήμερον φεύγει ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν του, μὲ τὰ Ἐπικουρικὰ Ταμεῖα καὶ μὲ τὸ Μετοχικὸν Ταμεῖον σὺν τῷ 80% τῆς συντάξεως, παίρνει περίπου ὅσα παίρνει καί, περισσότερα ἀκόμη, ἀπὸ τὸν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλον.

§77Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ προσθέσω, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι συνταξιοδοτοῦνται καὶ ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Νομικῶν, ἀσφαλῶς παίρνουν πάρα πάνω.

§78Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Γνωρίζω ἐξελθόντα, οἰκονομικὸν Ἐπιθεωρητὴν τὸ 1958, ὁ ὁποῖος ἔπαιρνε ἀποδοχὰς Γενικοῦ Διευθυντοῦ 5.450 καί, ὁ ὁποῖος παίρνει σύνταξιν σὺν Ἐπικουρικὸν Ταμεῖον 5.750 καί, δι’ ἐμέ, δὲν ἠξεύρω τί λέγει ὁ κ. Τούμπας ἀλλά, ὁ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλος ἔχει ἕνα δικαίωμα, νὰ παίρνῃ περισσοτέρας ἀποδοχάς, διότι ἔχει τὰ βάρη τῆς ὑπηρεσίας, τὰ βάρη τῆς οἰκογενείας καὶ τὰς εὐθύνας του. Ἀντιθέτως ὁ συνταξιοῦχος, κατ’ ἀρχὴν πρέπει νὰ δεχθῶμεν, ὅτι ἔχει λύσει τὸ πρόβλημα τῆς ζωῆς του, ὑποτίθεται ὅτι ἔχει ἀνδρωθῆ ἡ οἰκογένειά του καὶ σήμερον, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον παίρνει τὸ θέλει διὰ τὴν ἰδικήν του καὶ τῆς συζύγου του, τὴν περίθαλψιν. Δὲν νομίζω, λοιπόν, ὅτι τὸ πρᾶγμα αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ εἶναι ἄδικον. Βεβαίως θὰ ἦτο ἐξαιρετικόν, ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἠδύνατο νὰ ἱκανοποιήσῃ ὅλα τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων καί, εἰδικῶς, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰ πλασματικὰ καὶ τὰ πολεμικὰ ἔτη. Εἶμαι εἰς θέσιν, ὅμως, ἀπολύτως νὰ γνωρίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον γνωρίζουν καὶ ὅλοι οἱ συνάδελφοι, δὲν ἱκανοποίησε διὰ τοῦ νόμου τούτου ἐξαιρέσεις, ἀλλὰ ἱκανοποίησε συνολικὰ αἰτήματα.

§79Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τί ἐπιβάρυνσιν ἔχει ὁ νόμος αὐτός; Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ λυδία λίθος τῶν ἐπιχειρημάτων.

§80Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. 195 ἑκατομμύρια.

§81Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Λέγετε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἱκανοποίησε τοὺς συνταξιούχους κατὰ σημαντικὸν ποσοστὸν μὲ τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἐψηφίσαμεν ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπήν.

§82Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Ὄχι, δὲν εἶπον αὐτό, ἐγὼ εἶπον τοῦτο, ἀπαντῶν εἰς τὸ ἐρώτημα τοῦ κ. Τούμπα. Ἐγὼ εἶπον, ὅτι διὰ τῆς πολυετίας, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις καὶ διὰ τοῦ ἐπιδόματος ἀκριβείας, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ἀπὸ τὸ 1956 καὶ ἐντεῦθεν, τὰ ὁποῖα συσσωματοῦνται μὲ τὸν μισθόν, ὠφέλησεν ἀντιστοίχως καὶ τοὺς συνταξιούχους.

§83Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ Συνταξιοδοτικὸς νόμος ἐρωτῶ, κατὰ τί βαρύνει τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμόν;

§84Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Μὲ 40 ἑκατομμύρια.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Μὲ ὀλιγώτερα ἀπὸ 40 ἑκατομμύρια.

§86Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Αἱ ἐξαιρέσεις καὶ αἱ ἀπαλλαγαί αἱ ὁποῖαι ἔγιναν εἶναι πάγια αἰτήματα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τῶν ἡμερῶν μου, ἐπανελαμβάνοντο εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως π.χ. τῆς προϋπηρεσίας καὶ ἄλλα. Ὅλα αὐτὰ ἦσαν πάγια αἰτήματα καὶ φαίνεται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ μετὰ σύμφωνον γνώμην τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου περιέλαβε εἰς τὸ νομοσχέδιον ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ περιλάβῃ. Βεβαίως τὸ 10% εἶναι κἄτι ὡς ὑπόσχεσις πρὸς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, διότι τότε ὁμολογουμένως εἴχομεν εἴπει ὅτι τὸ 10% κρατεῖται ἐν ὄψει βελτιώσεως τῶν οἰκονομικῶν τῆς χώρας. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ κατίδῃ τὴν ἀνάγκην αὐτήν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ γίνῃ πραγματικότης, τοὐλάχιστον διὰ τὸ 1958 καὶ θὰ φέρῃ νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ ρυθμίζῃ τὸ 10%, διότι εἶναι ἐπιθυμία τοῦ πλήθους τῶν ὑπαλλήλων.

§87Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Εἴπατε προηγουμένως, ὅτι οἱ ὑπάλληλοι ὅταν φύγουν, μὲ ὅλας τὰς ἀπολαυάς, τὰς ὁποίας παίρνουν, λαμβάνουν συνήθως περισσότερα ἀπὸ ὅ,τι λαμβάνουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν. Εἴπατε προηγουμένως, ὅτι ὑπάρχουν ὑπάλληλοι μὲ ὑπηρεσίαν 40 ἐτῶν. Διατὶ δὲν φεύγουν αὐτοί;

§88Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Διότι συμβαίνει αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ ἐμέ, ποὺ εἰσῆλθον ἀπὸ 17 ἐτῶν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν. Ἔπειτα, κύριε συνάδελφε, οἱ ὑπάλληλοι ἀγαποῦν τὴν θέσιν των καὶ τὰ ἀξιώματά των. Ὑπάρχει πληθώρα ὑπαλλήλων εἰς τοὺς βαθμοὺς Α καὶ Β μέ, ἄνω τῶν 35 ἐτῶν ὑπηρεσίαν. Δι’ αὐτό, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ μᾶς φέρῃ συντόμως νομοσχέδιον νὰ ἀποσυμφορήσῃ τὰς ὑπηρεσίας ἀπὸ τοὺς ἔχοντας 35ετῆ ὑπηρεσίαν καὶ ἄνω. Νὰ πᾶνε εἰς τὸ καλό. Ἐὰν θέλετε, ἠμπορεῖτε νὰ βάλετε 10 συμβούλους.

§89Λ. ΛΥΜΠΕΡΗΣ. Ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον ἐκάμαμεν τροπολογίαν, διὰ τῆς ὁποίας οἱ συμπληροῦντες τὸ 35ον ἔτος τῆς ὑπηρεσίας, νὰ ἐξέρχωνται τῆς ὑπηρεσίας, ἀλλὰ ἀπερρίφθη!

§90Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Δὲν τὸ ἐνθυμοῦμαι. Πάντως, κύριοι, εἰς ἕνα ἔχω νὰ καταλήξω. Πρῶτον μέν, διὰ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας. Κάμνω ἔκκλησιν εἰς ὅλους σας, νὰ ἀποδεχθῆτε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ πραγματικόν. Διὰ τὸ δεύτερον, παρ’ ὅ,τι ὑπεστήριξα, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι ἐβελτίωσαν τὰς ἀποδοχάς των, διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, κάμνω καὶ ἐγὼ τὴν παράκλησιν, ὥστε συντόμως νὰ φέρητε, κύριε Ὑπουργέ, νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον νὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τὰ ὑπόλοιπα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἡ γνώμη μου ἡ προσωπικὴ εἶναι ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀσφαλῶς ἀφοῦ ἔφερε τὰ 3 ὑπαλληλικὰ νομοσχέδια τὰ ὁποῖα ἱκανοποιοῦν μίαν τάξιν ὑπαλλήλων, θὰ προχωρήσῃ καὶ περαιτέρω καὶ θὰ φέρῃ καὶ ἄλλα νομοσχέδια πρὸς ἱκανοποίησιν καὶ ἄλλων τάξεων τῶν ὑπαλλήλων.

§91Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Ὁ κ. Τούμπας ἐπεσήμανε ὡρισμένα σημεῖα τοῦ νομοσχεδίου, ὅπως τὸ τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν πολεμιστῶν τῆς Κορέας καὶ ἄλλα, πλὴν ὅμως σεῖς, κύριε συνάδελφε, δὲν μᾶς ἐδώσατε ἀπάντησιν ἐπὶ ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων.

§92Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Τὸ περὶ Κορέας δὲν τὸ ἤκουσα. Ὅσα σημεῖα ἤκουσα καὶ ἐκράτησα σημειώσεις, ἀπήντησα. Ὅλαι αἱ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι αἰτήματα τοῦ διδασκαλικοῦ κόσμου. Αἱ προϋπηρεσίαι, ἡ μείωσις τοῦ ὁρίου τῆς ἡλικίας τῶν γυναικῶν, ἡ θητεία τοῦ κληρωτοῦ, ὅλα αὐτὰ εἶναι αἰτήματα τοῦ δημοσιοϋπαλληλικοῦ κόσμου. Εὔχομαι νὰ ἱκανοποιηθοῦν καὶ τὰ ἄλλα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων.

§93Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Αἱ διακρίσεις εἶναι ἀπαράδεκτοι.

§94Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις, ἀλλὰ ἱκανοποιοῦνται ὡρισμένα αἰτήματα, καὶ ὄχι φυσικὰ ὅλα.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον. Σημειῶ ὅτι εἶναι ἐγγεγραμμένος ἀγορητὴς καὶ παρακαλῶ τοὺς κ. κ. ἀγορητάς, νὰ εἶναι σύντομοι, διὰ νὰ τελειώσωμεν κάποτε.

§96Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ συζητούμενον θέμα ἔχει ἔλθει ἐπανειλημμένως πρὸς συζήτησιν κατὰ καιρούς, εἰς τὸ Σῶμα, καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις τὸ ἐπαναφέρει διὰ τῆς προτάσεως τὴν ὁποίαν σήμερον συζητοῦμεν, διότι νομίζω ὅτι ἀξίζει νὰ τεθῇ καὶ πάλιν τὸ θέμα ὑπὸ τὴν γενικὴν μορφὴν καὶ νὰ ἀντιμετωπισθῇ πλήρως. Ἡ Κυβέρνησις ἦτο φυσικὸν νὰ θέλῃ νὰ περιορίσῃ τοὺς ρήτορας νὰ μὴ ἀναπτύξουν γενικῶς τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα θίγει τὸ συζητούμενον συγκεκριμένον Ν. Δ. Καὶ τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι δύο. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ. ἀνεπτύξαμεν τὰς ἀπόψεις μας ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ θέματος ἐν παρόδῳ καὶ διὰ τοῦτο νομίζω ἀναγκαῖον νὰ κάμω μίαν βασικὴν τοποθέτησιν τοῦ θέματος καὶ θὰ ἐπιχειρήσω νὰ εἶμαι ἀπολύτως σύντομος διότι ἡ ὥρα εἶναι προκεχωρημένη. Εἶναι γνωστὸν ὅτι μέχρι τοῦ 1950 ὑπάρχει χάος εἰς τὴν συνταξιοδοτικὴν νομοθεσίαν. Τοῦτο εἶναι μία διαπίστωσις, τὴν ὁποίαν ἤκουσα εὐχαρίστως καὶ ἐκ τοῦ στόματος τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας, ὁ ὁποῖος προηγήθη ἐμοῦ τοῦ βήματος, καὶ νομίζω ὅτι αὐτὴν τὴν διαπίστωσιν οὐδεὶς ἀντικειμενικὸς ἄνθρωπος δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ. Κατὰ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν, ἐν ὄψει ἀντιμετωπίσεως συγκεκριμένων θεμάτων τὰ ὁποῖα ἦσαν ἐπίκαιρα καὶ φλέγοντα, ἐξεδίδοντο, ἐψηφίζοντο καὶ ἐδημοσιεύοντο νόμοι, οἱ ὁποῖοι διέσπων τὰς βασικὰς ἀρχὰς τῆς συνταξιοδοτικῆς νομοθεσίας — ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὑπῆρχον τοιαῦται βασικαὶ ἀρχαὶ — μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργηθῇ μία ἀπέραντος περιπτωσιολογία. Ὁ νόμος τοῦ Ὀκτωβρίου 1950 τὸν ὁποῖον ἐξέδωκεν ὡς Α. Ν. ὁ συνάδελφος κ. Γ. Γιαννόπουλος, μέλος, τότε, τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, εἶναι ἀναμφισβητήτως ἕνας νόμος — ἀνεξαρτήτως τῶν οἱωνδήποτε ἐκ μέρους ἐπιφυλάξεων — ὁ ὁποῖος προσεπάθησε καὶ ἐπέτυχε ἐν πολλοῖς καὶ ἐπέβαλε κἄποιαν τάξιν εἰς τὸ συνταξιοδοτικὸν χάος. Εἶναι ἕνας νόμος ὁ ὁποῖος διέπεται ἀπὸ βασικὰς ἀρχάς. Εἶναι ἕνας νόμος σκληρός, κατηγορηθεὶς καὶ ὡς ἄδικος, πάντως, ὅμως, εἶναι ἕνας νόμος ὁ ὁποῖος ἐθέσπισε ὡρισμένας γενικὰς ἀρχάς, ὁ ὁποῖος δὲν περιέλαβε οὐδεμίαν διάταξιν δυναμένην νὰ θεωρηθῇ ὡς διάταξις εὐνοοῦσα συγκεκριμένα ἄτομα ἢ περιπτώσεις. Ὁ νόμος αὐτός, ἐπιπροσθέτως, ἔδωσεν εἰς τοὺς συνταξιούχους τῆς Ἑλλάδος μίαν μεγίστην κατάκτησιν, τὴν μεγαλυτέραν κατάκτησιν, τὴν ὁποίαν ποτὲ ἠμπόρεσαν οἱ συνταξιοῦχοι τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀποκτήσουν, ἀπὸ τότε ποὺ ὑπάρχει ἐλεύθερον Βασίλειον. Διότι ὡρίσθη, ὅτι ἡ σύνταξις δὲν θὰ καθορίζεται αὐθαιρέτως πλέον, ἀλλὰ κατὰ τὸ δοκοῦν ἑκάστοτε εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦν, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ ἕνα δεδομένον πάγιον ποσοστὸν τῶν ἀποδοχῶν ἐνεργείας καὶ ὡς τοιοῦτον ποσοστὸν ὡρίσθη τὸ 80%, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι εἶναι τὸ ὑψηλότερον δυνατὸν ποσοστόν. Διότι ὀρθότατα ὑπεσημείωσεν ὁ κύριος Ἀναστασᾶτος προηγουμένως, ὅτι ὁ συνταξιοῦχος ἐκτὸς ἀπὸ τὴν βασικὴν σύνταξιν, τὴν ὁποίαν παίρνει ἀπὸ τὸ Δημόσιον Ταμεῖον, κατὰ τὸ πλεῖστον σχεδὸν εἰς τὸ σύνολόν του σήμερον παίρνει καὶ τὴν σύνταξιν ἀπὸ τὰ ἐπικουρικὰ ταμεῖα ἀσφαλίσεως, μὲ ἀποτέλεσμα συχνότατα εἰς πλείστας περιπτώσεις, ἡ σύνταξις, ὅταν ὑπάρχῃ συμπεπληρωμένος ὁ συντάξιμος χρόνος τῶν 35 ἐτῶν, νὰ ὑπερβαίνῃ πολλὰς φορὰς οὐσιωδῶς τὰς ἀποδοχὰς ἐνεργείας. Εἶπον καὶ ἄλλοτε καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ τὸ ἐπαναλάβω, ὅτι εἰς τὸν τόπον μας ὅσοι κατὰ καιροὺς ἐπεχείρησαν νὰ συντάξουν καταστατικὰ νομοθετήματα, δηλαδὴ νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ἐν τῷ συνόλῳ ἐπιχειροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν, ἰδιαίτατα μάλιστα ἕνα τόσον λεπτὸν καὶ εὐαίσθητον θέμα, ὅπως τὸ συνταξιοδοτικόν, πάντοτε εἶχον ὡς ἀνταμοιβὴν τὸν λίθον τοῦ ἀναθέματος. Καὶ εἶναι τοῦτο φυσικόν, διότι ὅσοι εὐνοοῦνται ἀπὸ ἕνα τοιοῦτον νόμον λησμονοῦν τὴν ἐπαύριον τὴν εὐεργεσίαν καὶ ὅσοι καθ’ οἱονδήποτε τρόπον δὲν εὐνοοῦνται ἢ νομίζουν ὅτι δὲν εὐνοοῦνται ἐσαεὶ διεκδικοῦν τὰς δικαίας ἀξιώσεις των ἢ κεκτημένα δικαιώματά των ἢ δὲν ἠξεύρω πῶς ἄλλως νὰ τὰ ὀνομάσω. Ὁ νόμος τοῦ κ. Γιαννοπούλου καὶ ἐν τούτῳ πρέπει νὰ ἀποδοθῇ δικαιοσύνη εἶναι ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὅλους τοὺς συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι εἶχον πολλὰ πραγματικὰ χρόνια, δηλαδὴ περίπου, ὅλους τοὺς πολιτικοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, τοὺς ἱκανοποίησε καὶ τοὺς ἱκανοποίησεν οὐσιωδῶς. Ὑπῆρχον περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας αἱ συντάξεις καὶ ἐδιπλασιάσθησαν καὶ ἐτριπλασιάσθησαν.

§97Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Καὶ ἐτετραπλασιάσθησαν.

§98Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν ἱκανοποίησεν ὅμως τοὺς συνταξιούχους, ἰδιαίτατα δὲ τοὺς στρατιωτικοὺς καὶ πρὸ παντὸς τοὺς στρατιωτικοὺς συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι, λόγῳ τῆς ἀνωμάλου περιόδου, τὴν ὁποίαν εἶχε διέλθει ἡ χώρα μὲ τοὺς πολέμους καὶ μὲ τὰς ἐσωτερικὰς ἀντιθέσεις, δὲν εἶχον συμπληρώσει πλήρη συντάξιμον ὑπηρεσίαν καὶ γενικώτερον ἐζημίωσεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν α ἢ β λόγον εἶχον ἀπομακρυνθῆ ἐνωρίτερον τῆς συμπληρώσεως τοῦ συνταξίμου χρόνου ἀπὸ τὰς τάξεις τοῦ στρατοῦ. Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε, ὅτι ἐὰν σήμερον ἔχωμεν ἐπ’ αὐτῆς τῆς βάσεως τὰ συνταξιοδοτικὰ θέματα, ἐὰν σήμερον διεκδικοῦν οἱ συνταξιοῦχοι αἰτήματα, τοῦτο εἶναι δυνατὸν μόνον καὶ μόνον διότι ἐπραγματοποίησαν τὴν βασικήν των ἐπιδίωξιν. Ἐὰν ἕνας οἱοσδήποτε Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶχε τὴν εὐφυΐαν, τὴν ἑλληνικὴν εὐφυΐαν, τὴν ὁποίαν πολλοὶ ἔχουν ἀπὸ ὅσους διαχειρίζονται τὰ δημόσια πράγματα, νὰ μὴ ἀντιμετωπίσῃ εἰς τὴν οὐσίαν τὸ πρόβλημα, ἀλλὰ ἁπλούστατα νὰ διανείμῃ ψιχία ἐπὶ ἴσοις ὅμως ὅροις, χωρὶς νὰ θίξῃ τίποτε ἀπὸ τὰ κακῶς κείμενα τοῦ παρελθόντος, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ συνεκέντρωνε μόνον εὐχαριστίας καὶ ἐπευφημίας. Ἐὰν ὅμως, ἕνας Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θελήσῃ, νὰ ὑπεισέλθῃ εἰς τὴν οὐσίαν αὐτοῦ, εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ συγκεντρώσῃ τὴν γενικὴν ἀγανάκτησιν καὶ τὰς διαμαρτυρίας. Καὶ δὲν ἐμφανίζεται τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, μόνον μὲ τὸ θέμα τῶν συντάξεων. Ὑπάρχουν καὶ πολλαὶ ἄλλαι περιπτώσεις εἰς τὸν τόπον μας, εἰς τὰς ὁποίας ἀνάλογα συμβαίνουν. Εἶναι καὶ αὐτὸ — τελείως ἐν παρόδῳ τὸ ἀναφέρω —ἀπολύτως ὀξὺ καὶ θὰ τὸ διαπιστώσῃ τὸ Σῶμα, ὅταν θὰ γίνῃ σχετικὴ συζήτησις. Τὸ θέμα ἑνὸς ἄλλου κλάδου συντάξεων εἶναι τὸ θέμα τοῦ ΙΚΑ, δηλαδὴ τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Καὶ ἐκεῖ συμβαίνει νὰ ὑπάρχῃ ἀπόλυτος ἀνισότης μεταξὺ τῶν συνταξιούχων, ἀναλόγως τῆς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξῆλθον. Διότι αἱ συντάξεις ἔχουν καθορισθῆ μέχρι τοῦδε τυχαῖα, χωρὶς καμμίαν ὀργανικὴν ἑνότητα καὶ κεντρικὴν γραμμήν. Εἶναι ἀνάγκη δὲ τὸ Κράτος νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος καὶ νὰ ἐπιβάλῃ μίαν ἰσότητα. Ἀλλοίμονον μόνον εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ τὸ ἐπιχειρήσῃ. Πρέπει παρὰ ταῦτα νὰ γίνῃ καὶ ὑποθέτω, ὅτι συντόμως μία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις θὰ ἀποφασίσῃ νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἄλλο ἕνα παράδειγμα πολὺ εἰδικώτερον, ἀλλὰ ἀφορᾷ τὸν Ἑλληνικὸν πολιτισμὸν καὶ δι’ αὐτὸ θὰ γίνῃ ἴσως περισσότερον αἰσθητὸν ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, τὸ παράδειγμα τῶν συντάξεων τῶν Ἑλλήνων πολιτευομένων. Ἕνας πολιτευόμενος, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν ἀτυχίαν νὰ μὴ ἐκλεγῇ μεταπολεμικῶς, παίρνει 600 καὶ 700 δραχμάς, ἐνῷ ἕνας, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθε μετὰ τὸ 1946 μὲ ἴσον χρόνον βουλευτικῆς θητείας παίρνει τὸ πενταπλάσιον ἢ τὸ ὀκταπλάσιον. Πρόκειται ἀδιαμφισβητήτως περὶ περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀνάγκη νὰ θεραπευθοῦν καὶ ἀποτελεῖ τιμὴ δι’ οἱονδήποτε τολμήσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα εἰς τὸ σύνολον. Ἐγώ, προσωπικῶς, κύριοι συνάδελφοι, δὲν μετεῖχον τῶν Κυβερνητικῶν εὐθυνῶν, καίτοι ὡς βουλευτὴς ὑπεστήριζον τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἐξέδωσε τὸν πρῶτον ἀναγκαστικὸν νόμον, εἰσῆλθον δὲ εἰς τὴ Κυβέρνησιν καὶ ἀνέλαβον τὴν εὐθύνην, εἰδικώτερον τοῦ συνταξιοδοτικοῦ τομέως, δύο μῆνας μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ πρώτου νόμου. Ἐπελήφθημεν, ὅπως καὶ ἄλλοτε ἐξιστόρησα ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ἀμέσως τοῦ θέματος καὶ προσεπάθησα νὰ ἀρχίσω εὐθύς, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, βελτιώνων ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐνόμιζον, ὅτι ἠδυνάμην νὰ βελτιώσω ἀπὸ τὸν ἀρχικὸν νόμον τῆς Κυβερνήσεως τοῦ 1950. Ἔφερον τὸν νόμον, ὄχι δυστυχῶς ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ Σώματος, διότι τοῦτο δὲν ἦτο ἐκ τῶν πραγμάτων ἐφικτόν, τὸν ἔφερον ὅμως ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ συνεδρίαζεν εἰς τακτὰς ἡμέρας δὶς ἢ τρίς, ἐὰν δὲν κάμνω λάθος, τὴν ἑβδομάδα. Ἡ συζήτησις μὲ ἰδικήν μου παρουσίαν διαρκῆ, ἐκράτησεν ἐπὶ ἕνα μῆνα, τελικῶς δὲ ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπεξειργάσθη εἰς τὸ σύνολον τὸ νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὸν κώδικα τῶν συντάξεων, ὁ ὁποῖος ἐδημοσιεύθη ὡς Α.Ν. τὸν Ἰούνιον, ἐὰν δὲν κάμνω λάθος, τοῦ 1951, μὲ ἀριθμὸν ἀναγκαστικοῦ νόμου, 1854. Τὸ ἰδικόν μου νομοθέτημα δὲν ἀπέστη ἀπὸ τὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας εἶχε θέσει ὁ προηγούμενος ἀναγκαστικὸς νόμος. Ἐσεβάσθην τὰς γενικάς του ἀρχάς, προσεπάθησα ὅμως ἐν ὄψει, κάπως βελτιωμένης οἰκονομικῆς καταστάσεως νὰ διορθώσω ὡρισμένας ἀπὸ τὰς ἀτελείας του ἢ μᾶλλον — διὰ νὰ ἐκφρασθῶ καλύτερον — νὰ δώσω ὡρισμένας προσθέτους παροχὰς εἰς τοὺς συνταξιούχους. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι ἤδη μὲ τὸν πρῶτον Α.Ν., τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν συντάξεων καὶ ἰδιαίτατα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον πολλὰ χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας, ἦσαν ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι. Ὁ δάσκαλος τῆς ἐπαρχίας, ὁ πολιτικὸς ὑπάλληλος, ὁ στρατιωτικός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν τύχην νὰ ὑπηρετήσῃ τὰ 35 χρόνια, πραγματικά, ὅλοι αὐτοὶ ἦσαν ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι, ἔμεναν, ὅμως, αἱ ἄλλαι, καθ’ ὅλα συμπαθεῖς, περιπτώσεις ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖαι ἐστερήθησαν δικαιώματά των. Ἔμεινεν ἡ περίπτωσις τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, ἔμειναν αἱ περιπτώσεις τῶν ἐθελουσίων ἐξόδων καὶ ὡς γνωστὸν εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει, δυστυχῶς, μία μόνον ἐθελουσία ἔξοδος. Δεκάδες εἶναι οἱ νόμοι, οἱ ὁποῖοι προέβλεψαν ἐθελουσίας ἐξόδους. Ἔμειναν θέματα —ἐπαναλαμβάνω— συμπαθέστατα, τὰ ὁποῖα ἐθεώρησα χρέος μου νὰ ἀντιμετωπίσω καὶ νὰ θεραπεύσω ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, μὲ τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἐδημοσίευσεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, μόλις 7 μῆνας μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ ἀρχικοῦ νόμου, δηλαδὴ μέσα εἰς διάστημα 7 μηνῶν καὶ τὸ ἑπόμενον οἰκονομικὸν ἔτος, ἡ Κυβέρνησις, ἡ ἑπομένη τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος κατέστη δυνατὸν — καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὅλη οὐσία τῆς ὑποθέσεως—ἀπὸ τὸν πτωχὸν ἐλλειμματικὸν προϋπολογισμὸν τῆς τότε περιόδου, νὰ διαθέσῃ περίπου 150.000.000.000 τότε δραχμῶν, δηλαδὴ 150.000.000 σημερινῶν δραχμῶν, τὰ ὁποῖα εἰς ἀγοραστικὴν ἀξίαν ἀντιστοιχοῦν ἀδιαμφισβητήτως μὲ τοὐλάχιστον 220–250 ἑκατομμύρια σημερινῶν δραχμῶν. Αὐτό, κύριοι, ἀπετέλεσε μίαν οὐσιώδη παροχὴν πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Παροχὴν τὴν ὁποίαν, οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ. Διότι, ὅταν τὰ κρατικὰ ἔσοδα ἐξ ἑλληνικῶν πόρων, αὐτὸ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν συναρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων κύριον Παπανδρέου, ἦσαν 6,5 δισεκατομμύρια δραχμῶν καὶ ὅταν τὸ Ἐθνικὸν εἰσόδημα, ἦτο μικρότερον κατὰ 50% ἀπὸ σήμερον, ὅταν ὁ προϋπολογισμὸς εἶχεν ἕνα ἄνοιγμα 1200 ἑκατομ., πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι ἀπετέλεσε, γόνιμον παροχὴν πρὸς τοὺς συνταξιούχους, ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, μὲ τὸ ποσὸν τῶν 150 δισεκατομμυρίων τότε δραχμῶν. Βεβαίως, ὁ νόμος 1856, δὲν ἱκανοποίησεν, οὔτε κατὰ σημαντικὸν ποσοστόν, τὰς ἀπαιτήσεις τῶν διαμαρτυρομένων συνταξιούχων. Καί, βεβαίως, τὸν λίθον τοῦ ἀναθέματος, ἀδίκως ἴσως, ἀπὸ προσωπικῆς ἀπόψεως, μετὰ τὸν κύριον Γιαννόπουλον ἔλαβον καὶ ἐγώ. Διότι ὑπῆρξα εἷς ἐκ τῶν Ὑπουργῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτόλμησαν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ θέμα, ἔστω καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε μία περίπτωσις εἰς τὸν δεύτερον νόμον, τὸν ἰδικόν μου, ἡ ὁποία νὰ μὴ βελτιώνῃ, ἐφ’ ὅσον μεταβάλλεται ὁ ἀρχικὸς νόμος, ἡ θέσις τῶν συνταξιούχων. Εἶχον τὴν τύχην, διότι εἶχον περισσότερα διαθέσιμα νὰ μὴ περικόψω κεκτημένα δικαιώματα τῶν συνταξιούχων, ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ περικόψω ταῦτα ὅπου ἦσαν ὑπερβολικά. Ἐν τούτοις, ἐδέχθην καὶ ἐγὼ τὴν κατακραυγὴν καὶ τὰς διαμαρτυρίας καί, νομίζω, ὅτι ἐπετέλεσα, τοῦτο εἶναι προσωπική μου διαπίστωσις, τὴν ἀρχήν, ὅτι καὶ ἐπὶ τοιούτων θεμάτων, ἡ φρόνησις, τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν δέχομαι ὡς ἀρχήν, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν τὴν ἐφήρμοσα, θὰ ἀπαιτῇ νὰ μὴ ἐνδιαφέρεται κανείς. Μετὰ τὸ 1951 τὸ συνταξιοδοτικὸν πρόβλημα, ἔγινεν ὀξύ, διότι οἱ συνταξιοῦχοι δὲν εἶχον ἱκανοποιηθῆ. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἔπεσεν. Ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ἀνῆλθε τὸ 1952 εἰς τὴν ἐξουσίαν καί, ἔκτοτε, ἡ δεξιά, ὑπὸ τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην μορφήν, κυβερνᾷ τὸν τόπον ἐπὶ 6 συναπτὰ ἔτη. Πρέπει νὰ λεχθῇ, χάριν τῆς ἱστορίας καὶ τῆς δικαιοσύνης, ὅτι τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα, ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον ὀξυτάτης κομματικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ὡς ἦτο φυσικόν. Δὲν ἀδικῶ τοὺς σήμερον κυβερνῶντας, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἦτο Ἀντιπολίτευσις μᾶς κατηγόρησαν, διότι ἀφῃρέσαμε κεκτημένα δικαιώματα, ἐσφαγιάσαμε καὶ ἐζημιώσαμε τοὺς συνταξιούχους. Ἐὰν τοὺς ἐζημιώσαμεν, νομίζω, ὅτι ἡ πραγματικότης, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξα ἀρκεῖ. Ὁμιλεῖ εὐγλώττως. Ἐν τούτοις, ἐφ’ ὅσον ἡ παράταξις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, μᾶς εἶχε κατηγορήσει, κατ’ αὐτὸν τὸν ὀξύτατον τρόπον, τί ἔπρεπε νὰ ἀναμείνῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ οἱ συνταξιοῦχοι. Ὅτι, ἀφ’ ἧς, θὰ ἤρχετο εἰς τὴν ἐξουσίαν παντοδύναμος, βελτιωθείσης τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως, οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀρνηθῇ, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα καὶ νὰ διορθώσῃ, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα, ἡμεῖς, κακῶς ἐπράξαμεν, ἢ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα, ἡμεῖς δὲν ἠδυνήθημεν νὰ τὰ διορθώσωμε, διότι δὲν εἴχαμε τὰ οἰκονομικὰ μέσα. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀποτελεῖ κατηγορίαν βάσιμον, στρεφομένην κατὰ τῆς παρατάξεως τῆς σημερινῆς πλειοψηφίας, τὸ ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν 6 ἐτῶν, δὲν ἔπραξεν ἀπολύτως τίποτε, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ, ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ πρόβλημα αὐτό. Εἶπον καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν Βουλήν, ἐπὶ Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου, τὸ 1952, ὅταν ἐξηγέρθην ὡς βουλευτής, ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, εἰς τὸ πρῶτον συνταξιοδοτικὸν νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον, εἶδε τὸ φῶς, ἀφοῦ ἐπὶ μακρὸν χρόνον οἱ συνταξιοῦχοι μὲ ἐπιτροπὰς ὑπέβαλλον ὑπομνήματα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τὰ ὁποῖα ἐπήγαιναν εἰς τὰ ντουλάπια, τὸ πρῶτον, λέγω νομοθέτημα κατήργει τὴν ἀρχὴν τῶν πλασματικῶν ἐτῶν, προκειμένου περὶ μιᾶς καὶ ἀνωνύμου περιπτώσεως, ἀνωτάτου δικαστικοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ καταλάβῃ, τότε, τὴν θέσιν ποὺ κατέλαβε. Καὶ εἶπον τότε, ὅτι, ἐὰν τὰ πλασματικὰ χρόνια κακῶς ἐνομοθετήθησαν θὰ ἔχουν κακῶς δι’ ὅλους καὶ ὄχι δι’ ἕνα μόνον ἐπώνυμον κύριον. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐνόμιζε τότε ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν κακῶς πράξει ἐπιβάλλοντες τὰ πλασματικὰ ἔτη ἢ ἐὰν ἐνόμιζεν ὅτι ἠδύνατο νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ συνολικῶς. Ἐπηκολούθησαν σποραδικὰ νομοθετήματα τὰ ὁποῖα ἀφεώρουν ἄλλας περιπτώσεις λεπτομερειακάς, δικαίας ἐνδεχομένως, πάντως ἐπουσιώδεις. Περιπτώσεις αἱ ὁποῖαι δὲν ἀναφέρονται εἰς τὰ καίρια θέματα τοῦ συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, εἰς τὰ ζέοντα θέματα, ὡς τὰ ἀπεκάλουν. Καὶ ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ κυρίου Καραμανλῆ μετὰ διετῆ παραμονὴν εἰς τὴν ἐξουσίαν μᾶς ἔφερε τὸ παρελθὸν θέρος τὸ νομοθέτημα τὸ ὁποῖον ἐπανεφέραμεν, ἡ πρώτη κατηγορία τὴν ὁποίαν διετυπώσαμεν εἶναι ὅτι τὰ καίρια θέματα τὰ συνταξιοδοτικὰ τὰ ἀντιμετώπιζε κατ’ ἕνα τρόπον. Ἀντιμετώπιζε λεπτομερεῖς περιπτώσεις διὰ τροπολογιῶν μακροτάτων, τὰς ὁποίας ἐκ τῶν ὑστέρων εἰσηγούμενος ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἰσήγαγεν ἐπὶ μέρους περιπτώσεις προϋπηρεσίας, καὶ ἄλλας περιπτώσεις συνταξιοδοτικάς, ἀλλὰ δὲν ἐτόλμα κἂν νὰ ἀντιμετωπίσῃ οὐδὲν ἐκ τῶν θεμάτων τῶν συνταξιοδοτικῶν τὰ ὁποῖα ὅλοι μας γνωρίζομεν καὶ τὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται εἰς τὴν πρότασιν τὴν ὁποίαν ὑπεβάλαμεν. Ἐπειδὴ δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ δημοκοπῶ, καὶ ἐπειδὴ ἐπιθυμῶ νὰ λέγω ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ μόνον ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἠμπορῶ νὰ κάμω ἐὰν εἴμεθα Κυβέρνησις ἐπιθυμῶ νὰ εἴπω, ὅπως καὶ τότε εἶπον, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν τὸ σύνολον τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Δὲν ἐρχόμεθα σήμερον διὰ νὰ εἴπωμεν ἔστω καὶ μετὰ ἕξη ἔτη, ἔστω ὅταν οἱ πόροι τοῦ Ἑλληνικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐδιπλασιάσθησαν καὶ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἔχει αὐξηθῆ κατὰ 50% καὶ ἔχομεν ὑπερέσοδα 2.000.000.000, ἢ διὰ νὰ κάνω τὸ χατῆρι τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ 1.300. 000.000! Δὲν ἐρχόμεθα λέγω νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡμεῖς ἱκανοποιήσαμεν ὅλα τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ὄχι. Εἴπομεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχε χρέος νὰ ἀρχίσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα. Δὲν ἐνδιαφέρει τοὺς συνταξιούχους ἡ προϋπηρεσία ἡ ὁποία ἀφορᾷ 50 ἢ 100 οὔτε τὸ θέμα τοῦ δώρου τῶν Χριστουγέννων, ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρουν τὰ πολεμικὰ ἔτη, ἕνα θέμα σπουδαιότατον, περὶ τοῦ ὁποίου δὲν ἠκούσαμεν οὔτε τὴν παραμικρὰν νύξιν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ πιστεύω, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῶν συνταξιούχων δὲν θὰ κριθῇ ἀπὸ τὰς διατάξεις, τὰς εἰδικὰς τὰς ὁποίας θὰ περιλάβῃ τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ εἰσηγηθῇ πρὸς ψήφισιν. Ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ κριθῇ πρωτίστως ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ περιθώρια τὰ ὁποῖα θὰ διαθέσουν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τοῦ συνταξιοδοτικοῦ. Εἶπον προηγουμένως καὶ ἀποτελεῖ ἱστορικὴν ἀκρίβειαν ἀδιαμφισβήτητον, ὅτι ἡ ἰδική μας δευτέρα Κυβέρνησις, τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, εἰς ἑπτὰ μῆνας ὑπέβαλε τὸν προϋπολογισμὸν ἐπιβαρύνουσα αὐτὸν μὲ ποσὸν 250.000.000. Ἡ παράταξις ἡ Κυβερνῶσα ἐπὶ τόσα ἔτη, μὲ ποῖον ποσὸν ἐπιβαρύνει τὸν προϋπολογισμὸν χάριν τῶν συνταξιούχων; Καὶ ἠρώτησα προηγουμένως τὸν κύριον Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ποία ἦτο ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τοὺς τελευταίως ψηφισθέντας συνταξιοδοτικοὺς νόμους. Δὲν θέλω νὰ ἀμφισβητήσω τὴν δήλωσίν του ὅτι εἶναι 40.000.0000 δρχ. ἔστω κι’ ἐὰν αὐτὰ ἠμποροῦν νὰ ἐξευρεθοῦν καὶ μὲ τὰς τροπολογίας τὰς ὁποίας προσέθεσεν εἰς τὸ τελικὸν κείμενον. Νομίζετε, ὅμως, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐπαρκῆ παροχὴν τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ πρὸς τοὺς Ἕλληνας συνταξιούχους; Ὅταν συνεζητεῖτο τὸ θέμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἔκαμα μίαν βασικὴν παρατήρησιν. Ἐξήγησα διατὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπιμένει διὰ τὴν ὑποεκτίμησιν τῶν ἐσόδων καὶ διατί ἐπιμένει, ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς διὰ νὰ εἶναι ἄξιος τοῦ ὀνόματός του, διὰ νὰ εἶναι ὄντως προϋπολογισμός, πρέπει νὰ δίδῃ τὴν ἀληθῆ εἰκόνα τῶν οἰκονομικῶν τῆς χώρας. Ἐὰν ἐπρόκειτο τὰ 1.600.000.000 τὰ ὁποῖα δὲν εἶχον ὑπολογισθῆ καὶ δὲν εἶχον εἰσέλθει εἰς τὸ ἀρχικὸν κείμενον τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ τὰ διαθέσῃ ἡ Ἑλληνικὴ Βουλή, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ τὰ διαθέσητε σεῖς, τῆς πλειοψηφίας, θὰ ἐδίδατε μόνον 40.000.000 διὰ τοὺς συνταξιούχους; Θέσατε τὸ ἐρώτημα εἰς τὴν καρδίαν σας καὶ ἀπαντήσατε εἰς τοὺς ἑαυτούς σας, διότι φυσικὰ δὲν ἀναμένομεν, δημοσία ἀπάντησιν. Καὶ θὰ σᾶς ἐρωτήσω ἀκόμη ὅταν ἐπιμείνουν οἱ συνταξιοῦχοι ὅτι ἡ ἱκανοποίησις τῶν αἰτημάτων των ἀπαιτεῖ ποσὸν τῆς τάξεως τῶν 200.000.000, ἐγὼ ἐπειδὴ σᾶς εἶπον ὅτι ἐπιθυμῶ νὰ εἶμαι ἀντικειμενικός, δὲν ἀποδέχομαι τοὺς ἀριθμούς τους, ἐνδεχομένως κάμουν κἄποιο λάθος καὶ ἐνδεχομένως ἡ δαπάνη νὰ εἶναι κατά τι ὑψηλοτέρα, ἀλλὰ ὅταν μόνον αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι, διὰ τὰς ὁποίας τόσον ὑπερηφάνως εἶχε διακηρύξει ὁ κύριος Καραμανλῆς ὅτι δὲν πρόκειται νὰ αὐξηθοῦν, ἀντιθέτως θὰ μειωθοῦν, διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς σκολιᾶς, τῆς ὑποεκτιμήσεως τῶν ἐσόδων καὶ τῆς διαχειρίσεως ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ τεράστιον κονδύλιον, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται ἡ ὑποεκτίμησις, ἐπεβαρύνθη μὲ 450.000.000 τοὐλάχιστον δραχμάς,— 460.000.000 διὰ τὴν ἀκρίβειαν — θὰ σᾶς ἐρωτήσω, ἦτο ἀνάγκη τὰ χρήματα νὰ τὰ διαθέσωμε διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας καὶ δὲν ἠμπορούσαμε ἀντὶ νὰ αὐξήσωμε τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας μὲ αὐτὸ τὸ ποσόν, νὰ διαθέσωμε, τὸ ¼, ἤτοι 100.000.000 δραχμὰς ἐπὶ πλέον τῶν 40, εἰς τοὺς συνταξιούχους; Καὶ ἐὰν διεθέταμε 100.000.000 δρχ., θὰ μπορούσαμε ἀσφαλῶς νὰ ἱκανοποιήσωμε τὰ πολεμικὰ χρόνια καὶ νὰ ἱκανοποιήσωμε καὶ κατὰ ἕνα σημαντικὸν ποσοστὸν τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων. Ἐὰν τὸ εἶχε κάμει ἡ Κυβέρνησις, οὐδεὶς ψόγος, δὲν θὰ ἐρχώμεθα νὰ σᾶς εἴπωμε, διατί δὲν διαθέτετε καὶ τὸ ὑπόλοιπον. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ, νομίζω ὅτι δικαιοῦται εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, νὰ ἐπιμείνῃ διότι τοὐλάχιστον, ἡμεῖς τότε, τὸ 1951 ἀνεγνωρίσαμεν τὸ ἥμισυ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν ὡς πραγματικῶν καὶ δὲν ἠδυνήθην δυστυχῶς νὰ προχωρήσω περισσότερον, διότι δὲν ἐτόλμησα νὰ ἐπιβαρύνω τὸν ἀδύνατον τότε, βαρύτατα ἐλλειμματικὸν ἑλληνικὸν προϋπολογισμόν, μὲ μεγαλύτερον ποσόν. Καίτοι, ὁμολογῶ, κύριοι, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ μία ἐξομολόγησις, ὅτι ἐὰν ἐγνώριζα τὴν περιπέτειαν τὴν ὁποίαν θὰ εἶχε αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις τῶν πολεμικῶν ἐτῶν κατὰ τὴν 6ετίαν ἡ ὁποία ἠκολούθησε, ἴσως θὰ τὸ ἐτόλμων καὶ θὰ τὸ ἀπεφάσιζα καὶ θὰ ἦσαν δεδομένα τώρα τὰ πολεμικὰ χρόνια. Πόσον εἶναι δίκαια, τὰ πολεμικὰ χρόνια, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν πρᾶξιν. Ὅταν τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ὑπεχρεώθη καὶ πάλιν νὰ στείλῃ τὰ στρατευμένα τέκνα του νὰ ἀντιμετωπίσουν ἕναν πόλεμον, δὲν τὸν λέγω ἀπελευθερωτικόν, ὁ φίλος βουλευτὴς Ἀθηνῶν, πάντως πόλεμον ὑπὲρ τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων, ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἀνάγκης, ὑπεχρεώθη νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν παλαιὰν ἀρχὴν τῆς ἀξιολογήσεως τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, ὡς διπλῶν. Ὅταν ἔχωμεν δεδομένην τὴν κραυγαλέαν αὐτὴν ἀσυνέπειαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον ἀξιολογεῖ διαφορετικὰ τοὺς παλαιοὺς πολέμους ἀπὸ τοὺς καινούργιους, ὅταν ἔχωμεν μίαν πρόσθετον ἀπόδειξιν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος στερεῖται μνήμης, καὶ ἐνθυμεῖται μόνον τοὺς ἑκάστοτε νωποὺς πολέμους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον, ὅτι δὲν ὀφείλομεν, ὅτι δὲν ἔχομεν χρέος νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἐπανόρθωσιν τῆς ἀδικίας αὐτῆς. Πολλὲς φορές, κύριοι ἐγὼ ὡμίλησα διὰ τὸ θέμα τῶν πολεμικῶν ἐτῶν καὶ πρέπει νὰ σᾶς ὁμολογήσω εἰλικρινῶς, ὅτι δυσκολεύομαι νὰ κατανοήσω τὴν ἄποψιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, τὴν ἄποψιν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὁ ἴδιος προσωπικῶς ὁ κύριος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει ἀπασχοληθῆ μὲ τὸ θέμα αὐτό. Εἶναι τόσον μικρὰ ἡ ἐπιβάρυνσις καὶ τόσον μεγάλο τὸ θέμα, ἐν ὄψει τῆς ἐπιβαρύνσεως, εἶναι τόσον ἀδύνατος ἡ Κυβέρνησις καὶ εἶναι τόσον ἀδύνατος ἡ πολιτική της θέσις, ὥστε ὁμολογῶ ὅτι ἐκπλήσσομαι διότι ἐπὶ τέλους, αὐτὰ τὰ περίφημα 50.000.000 δρχ. τὰ ὁποῖα χρειάζονται, διὰ νὰ ὁλοκληρωθοῦν τὰ πολεμικὰ χρόνια, δὲν εὑρίσκονται. Συντάσσομεν, Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὴν τὴν στιγμήν, τὸν νέον Προϋπολογισμὸν τοῦ 1958. Ἡ οἰκονομία μας εὑρίσκεται εἰς ἄνοδον καὶ ἐφέτος τὰ ἔσοδα θὰ εἶναι ηὐξημένα ἐν συγκρίσει μὲ τὸ ὕψος εἰς τὸ ὁποῖον ἀνῆλθον πέρυσι. Δὲν γνωρίζω ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, θὰ μετέλθῃ τὸ αὐτὸ τέχνασμα, νὰ ὑποεκτιμήσῃ τὰ ἔσοδα, ἀλλὰ εἴτε τὸ μεταχειρισθῇ εἴτε ὄχι, ἡ ἀλήθεια θὰ λάμψῃ καὶ πάλιν περὶ τὸ τέλος τοῦ ἔτους. Βέβαιον εἶναι, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ἔχετε καὶ πάλιν τὴν εὐρύτητα τῶν περυσινῶν περιθωρίων. Ἀναπτύξατε τὴν πολιτικήν σας δραστηριότητα καὶ βέβαιον εἶναι ὅτι ἐὰν οὕτως ἐκτιμήσετε εἰς τὴν ἀληθῆ του ἀξίαν, τὸ πρόβλημα τῶν συνταξιούχων, ὀφείλετε μὲ γενναιότητα νὰ ἀντιμετωπίσετε τοὐλάχιστον ὡρισμένα ἀπὸ τὰ θέματα τὰ ὁποῖα περιλαμβάνει τὸ σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλωμεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Καὶ ἐπειδὴ πιστεύομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅπως μᾶς ἔχει διδάξει ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ συζητηθῇ ἐνώπιον τῆς ὁλομελείας τοῦ Σώματος, ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι καὶ ἡμεῖς, οἱ εἰδικώτερα ἀσχολούμενοι, θὰ λάβωμε, τίς οἶδε πότε γνῶσιν τῶν στοιχείων τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὸ δὲ Σῶμα ἐν τῷ συνόλῳ του οὐδέποτε θὰ συζητήσῃ τὸ πρόβλημα τοῦτο, οὔτε θὰ ἐκφέρῃ γνώμην, διὰ τοῦτο νομίζομεν, ὅτι ἡ παροῦσα συζήτησις, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θὰ συνεχισθῇ καὶ τὴν προσεχῆ ἑβδομάδα, θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ ἀφορμὴν διὰ νὰ ἐκδηλώσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία τὴν ἀπαίτησίν της ἔναντι τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, νὰ ἀντιμετωπίσῃ μετὰ σοβαρότητος μετὰ γενναιότητος καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ φράσις, μετὰ ἐντιμότητος, τὸ θέμα τῶν συνταξιούχων. Δὲν πρέπει πλέον νὰ συνεχισθῇ ὁ ἐμπαιγμός. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ ὅτι δὲν ἔχει ἄλλα περιθώρια καὶ νομίζει ὅτι τὰ αἰτήματα αὐτά, δὲν εἶναι δίκαια, ἂς βγῇ νὰ τὸ εἴπῃ. Ἐὰν πάλι νομίζῃ ὅτι μερικὰ ἀπὸ τὰ αἰτήματά των δύναται νὰ ἱκανοποιήσῃ, ἂς βγῇ πάλι νὰ τὸ εἴπῃ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, ἐπαναλαμβάνω, ἀποφασίσῃ ὄντως νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα μὲ ὅλην τὴν σοβαρότητα τὴν ὁποίαν τοῦτο ἔχει, ὀφείλει νὰ λάβῃ συγκεκριμένην θέσιν καὶ νὰ εἴπῃ ὅτι τοὐλάχιστον ἕνα μέρος τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιήσῃ. Καὶ διὰ νὰ τερματίσω καὶ τὴν σημερινήν μου ἀγόρευσιν, μὲ τὴν φράσιν τὴν ὁποίαν ἐχρησιμοποίησα καὶ ἄλλη φορὰ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὑποτιμῶμεν τοὺς ἑαυτούς μας, ὡς ὑπευθύνους πολιτικοὺς ἄνδρας, ἐὰν συνεχίζωμε νὰ ἀντιμετωπίζωμε διὰ τῆς μεθόδου τῆς στρουθοκαμήλου, τὸ τεράστιον αὐτὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνας. Ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὀφείλει νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας της. Αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἔχει ἡ συζήτησις καὶ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἔχει ἡ πρότασις νόμου, τὴν ὁποίαν ἡ Ἀντιπολίτευσις φέρει ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης. (Χειροκροτήματα).

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§100ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.30′ μ. μ.).