1957.04.05

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 75η

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 Ἀπριλίου 1957

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Φ. Κατσιάμπας ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Φ. ΚΑΤΣΙΑΜΠΑΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ ὑποσημειώσω ὅτι παρὰ τὴν ὄντως φιλότιμον προσπάθειαν, ἡ ὁποία γίνεται διὰ νὰ ἀποδοθοῦν τὰ πρακτικὰ εἰς τὰς περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας γίνεται μακρὰ διαλογικὴ συζήτησις ἐπὶ νομοσχεδίων μὲ ἄρθρα καὶ ὑπεδάφια, εἶναι φύσει ἀδύνατον νὰ ἀποδοθοῦν πλήρως τὰ λεγόμενα. Καὶ ἐπειδὴ συμβαίνει αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγονται νὰ ἔχουν καὶ ἑρμηνευτικὴν ἀξίαν εἰς τὰς περιπτώσεις ἐκείνας κατὰ τὰς ὁποίας τυχὸν θὰ ἑρμηνευθοῦν ἀπὸ τὰ δικαστήρια ἢ θὰ ἐφαρμοσθοῦν ἀπὸ τὰς κρατικὰς ὑπηρεσίας, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ ἄλλοτε εἶπον, ἐὰν θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ Βουλὴ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα τῆς ἐστενογραφημένης ἀποδόσεως τῶν πρακτικῶν, τοὐλάχιστον εἰς τὰς περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας γίνεται μακρὰ διαλογικὴ συζήτησις πολλῶν νομοσχεδίων μὲ ἄρθρα καὶ μὲ ὑπεδάφια ἄρθρων. Ἄλλως δὲν ἔχομεν πρακτικά. Κύριε Πρόεδρε, κυροῦμεν βεβαίως, κατ’ ἀνάγκην, τὰ πρακτικά, γίνεται φιλότιμος προσπάθεια ἀπὸ τοὺς ὑπαλλήλους τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ στερεῖται πρακτικῶν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε δίκαιον, θὰ ἀντιμετωπίσω τὸ πρόβλημα, ἐν συνεννοήσει μετὰ τοῦ κ. Προέδρου.

§5Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Θὰ παρακαλέσω νὰ θέσητε ὑπ’ ὄψιν τοῦ κ. Προέδρου τὴν συζήτησιν αὐτὴν καὶ νὰ τεθῇ τὸ θέμα εἰς τὴν βάσιν του.

§6Γ. ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἄλλοτε εἶχον θίξει τὸ θέμα καὶ ἐγὼ καὶ ἐπανέρχομαι καὶ σήμερον. Χθὲς φερ’ εἰπεῖν, μία μακρὰ ὁμιλία μου, ὁλόκληρος διάλογος μετὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε 3–4 ἐναλλαγάς, παρελείφθη ἐντελῶς. Οὕτω δὲν ἀποδίδεται, οὔτε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπιθυμεῖ ὁ ρήτωρ νὰ εἴπῃ, οὔτε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οἱ κ. κ. Ὑπουργοὶ θέλουν νὰ ἀπαντήσουν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσω τὸ θέμα, κύριε συνάδελφε. Ὁ βουλευτὴς κ. Ἐλευθέριος Βενιζέλος αἰτεῖται χορήγησιν διμήνου ἀδείας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§10Γ. ΚΛΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἀνακοινῶ τὴν κατάθεσιν τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 760) 11.5.1956 καὶ 978) 9.5.1955 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Αἱ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικαὶ Ἐπιτροπαί, καταθέτουσι ἔκθεσίν των ἐπὶ τοῦ νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Ἀθήναις τῇ 7ῃ Σεπτεμβρίου 1956 ὑπογραφείσης μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς συμφωνίας «περὶ νομικοῦ καθεστῶτος τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐνόπλων Δυνάμεων τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικῆς Ἀστρονομικῆς Ἐπιτροπῆς». 2) «Περὶ προσθήκης θέσεων ἐπιμελητοῦ καὶ βοηθῶν εἰς τὸ Ἐργαστήριον Γενικῆς Παθολογίας καὶ Παθολογικῆς Ἀνατομικῆς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης» καὶ 3) «Περὶ αὐξήσεως τοῦ εἰς τοὺς ἐξερχομένους καθηγητὰς τῆς Παντείου Ἀνωτάτης Σχολῆς Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν παρεχομένου βοηθήματος καὶ περὶ καταστάσεως τῶν βοηθῶν τῆς Σχολῆς ταύτης». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». καὶ 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 26 Μαΐου 1956 Συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Τεχνικῆς Ἑταιρίας AMMAN καὶ WHITNEY «περὶ παροχῆς ἀδείας ἐκτελέσεως τεχνικῶν μελετῶν καὶ ἐργασιῶν ἐν Ἑλλάδι, χρησιμοποιήσεως Ἑλλήνων τεχνικῶν κ.λ.π.». Ἡ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ παρατάσεως τῆς ἰσχύος τῶν διατάξεων τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 2916». 2) «Περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης (Ο.Α.Σ.Θ.)» καὶ 3) «Περὶ τεχνικοῦ μισθολογίου τοῦ προσωπικοῦ τῶν τεχνικῶν κλάδων τῆς Ὑπηρεσίας Πολιτικῆς Ἀεροπορίας τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων». Ἡ ἐπὶ τῆς Γεωργίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 158) 1.2. 1956 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπεκτάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3379) 1955 «περὶ τοῦ προσωπικοῦ τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως» ἐπὶ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ τῶν Ἀναμορφωτικῶν Καταστημάτων Ἀνηλίκων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Βασαρδάνης καὶ Μ. Πίσπας καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπεκτάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3379) 1955 «περὶ τοῦ προσωπικοῦ τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως» ἐπὶ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ τῶν Ἀναμορφωτικῶν Καταστημάτων Ἀνηλίκων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Βρανόπουλος καὶ Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπεκτάσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3379) 1955 «περὶ τοῦ προσωπικοῦ τῆς Δημοσίας Ἐκπαιδεύσεως» ἐπὶ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ Προσωπικοῦ τῶν Ἀναμορφωτικῶν Καταστημάτων Ἀνηλίκων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Δερτιλῆς, Δ. Ἰατρίδης, Ε. Σαββόπουλος, Ε. Κοθρῆς, Ε. Κεφαλογιάννης, Ι. Κοντοβράκης, Φ. Παπαδόπουλος, Γ. Μεταξᾶς, καὶ Π. Οἰκονομίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως τοῦ εἰς τοὺς ἐξερχομένους καθηγητὰς τῆς Παντείου Ἀνωτάτης Σχολῆς Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν παρεχομένου βοηθήματος καὶ περὶ καταστάσεως βοηθῶν τῆς Σχολῆς ταύτης». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Στρατῆς, καὶ Γ. Ταρμπάζης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου προσλήψεως φορολογικῶν δικαστῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Γιαννούσης καὶ Φ. Κατσιάμπας, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Νικολαΐδης καὶ Κ. Ταλιαδούρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Τ. Μιχαηλίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ προστασίας καὶ διοικήσεως τῶν Δημοσίων Κτημάτων κειμένων διατάξεων, ὡς καὶ τῶν διεπουσῶν τὸν ἐν Δωδεκανήσῳ Ὀργανισμὸν Ν. 2100) 1952 κ.λ.π.». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Κοντοβράκης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. 3645)1956 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3562)1956, περὶ ὑπαγωγῆς Ἀνωνύμων Ἑταιριῶν ὑπὸ τὴν διοίκησιν καὶ διαχείρισιν τῶν πιστωτῶν καὶ θέσεως αὐτῶν ὑπὸ τὴν εἰδικὴν ἐκκαθάρισιν». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Κάβδας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Παπασταύρου καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Κάβδας, Ν. Μήτρου καὶ Χ. Ζησιάδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπαναφορᾶς τῆς Διευθύνσεως Τοπογραφικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ ἄλλων τινῶν ἀφορωσῶν αὐτὴν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Μητακίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας» καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ἰωάννου, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας» καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ». Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 35863) 3.4.1957 ἐγγράφου του, διαβιβάζει ἀντίγραφον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 939)3.4.1957 τηλεγραφήματος τοῦ Εἰσαγγελέως Μυτιλήνης, ἐν σχέσει μὲ τὰς ὑποθέσεις τῶν Φιλανθρωπικῶν Καταστημάτων Μυτιλήνης, ἔχον οὕτω: Ἀριθ. 939. ΣΗΜΑ ἐκ Μυτιλήνης 3.4.1957, ὥρα 1.40′ Ὑπουργὸν Δικαιοσύνης Ἀθήνας Ἐπὶ ὑποθέσεων Φιλανθρωπικῶν Καταστημάτων Μυτιλήνης ἐξεδόθησαν ὑπ’ ἀριθ. 31 καὶ 32 τῆς 16ης Μαρτίου βουλεύματα, στόπ. Δι’ ὑπ’ ἀριθ. 31 βουλεύματος παρεπέμφθησαν ἐνώπιον ἐνταῦθα Τριμελοῦς κατηγορούμενοι Παν. Ἀμανίτης, Ἰωάν. Καρυστινὸς καὶ Εὐάγ. Καρατζᾶς, ἵνα δικασθῶσιν ἐπὶ ὑπεξαιρέσει, στόπ. Δι’ ὑπ’ ἀριθ. 32 βουλεύματος παρεπέμφθη ἐνώπιον τοῦ αὐτοῦ δικαστηρίου ὁ κατηγορούμενος Παν. Ἀμανίτης ἵνα δικασθῇ ἐπὶ ἀπιστίᾳ. Οἱ λοιποὶ κατηγορούμενοι ἀπηλλάγησαν, στόπ. Κατὰ ὑπ’ ἀριθ. 31 βουλεύματος ἠσκήθη ὑπὸ τῶν κατηγορουμένων ἔφεσις, στόπ. Ἀντίγραφα ἀνωτέρω βουλευμάτων ὑποβάλλω ὑμῖν σήμερον ταχυδρομικῶς.

Εἰσαγγελεὺς

ΜΟΥΔΗΛΟΣ

Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Ψαχνῶν Εὐβοίας, ζητούντων συμπλήρωσιν τῶν κενῶν θέσεων καθηγητῶν Μαθηματικῶν καὶ Φυσικῶν τοῦ Γυμνασιακοῦ παραρτήματος Ψαχνῶν. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Συνδέσμου Κοινοτήτων Ἀλμωπίας Ν. Πέλλης, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἀθέτησιν τῆς ὑποσχέσεως τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ Βιομηχανίας περὶ ἀμέσου ἐπεκτάσεως τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ εἰς τὰ ἀκριτικὰ χωρία τῆς ἐπαρχίας Ἀλμωπίας. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἀλμωπίας, ζητούσης ἄμεσον ἀποστολὴν παρ’ ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν πατατοσπόρου, πρὸς διάθεσιν καὶ σπορὰν εἰς τὰ ἀκριτικὰ χωρία ἐπαρχίας Ἀλμωπίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Χ. Κανατᾶ, ζητοῦντος κοινοποίησιν εἰς Κοινότητα Κουκουβαούνων ἐπισήμου ἀντιγράφου τῆς ἐκθέσεως τοῦ διενεργήσαντος αὐτοψίαν μηχανικοῦ, διαφωνήσαντος πρὸς τὴν ἀπόφασιν τῆς Κοινότητος, προκειμένου νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δικαίου. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν ἀνέργων φαρμακοποιῶν, ζητούντων ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ νέου Φαρμακευτικοῦ Κώδικος. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Γιαννιτσῶν, ζητούσης ἔκδοσιν συμπληρωματικῆς Ὑπουργικῆς ἀποφάσεως ἐπιτρεπούσης καπνοκαλλιέργειαν εἰς λοφώδεις ἐκτάσεις περιοχῆς Γιαννιτσῶν, κριθείσας καταλλήλους παρ’ ἁρμοδίων Ἐπιτροπῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Λαντζούνης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Ἄσσου Μεσσηνίας, ζητοῦντος ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τοῦ παρηγκωνισμένου κλάδου τῶν δημοδιδασκάλων. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Οἰκονομόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γ. Γαβρήλου καὶ λοιπῶν κατοίκων περιοχῆς Ναυπλίου, ζητούντων ἐπέκτασιν τοῦ Ν. Δ. 3334) 55 καὶ εἰς τοὺς μέχρι 31.12.1956 ἰδιοκτήτας καὶ ὁδηγοὺς τροχοφόρων καὶ φορτηγῶν μοτοσυκλεττιστῶν ἢ τὴν χορήγησιν ἀδείας μεταφορᾶς ἐπὶ κομίστρῳ κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἱεραπέτρας, ζητοῦντος ἔγκρισιν πιστώσεως τῆς δημοπρατηθείσης ἀγόνου γραμμῆς Νοτίου Κρήτης, ἥτις θέλει ἐξυπηρετήσει καὶ τὸν λιμένα Ἱεραπέτρας. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Χούτας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν καπνεργατῶν Ἀγρινίου, ζητούντων καταβολὴν ἐπιδόματος ἀνεργίας μὲ βάσιν 75 ἡμερομισθίων, διατήρησιν τοῦ φόρου 3%, ἀναγνώρισιν τῶν πραγματοποιηθέντων ἡμερομισθίων τοῦ Τ.Α.Κ. κ.λ.π.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἀναστασᾶτος ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§12Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ δημοσιευθεῖσα σήμερον εἰς τὰ πρακτικὰ ἐπιστολὴ τοῦ συναδέλφου κ. Καλλία, διὰ τὸν καταρτισμὸν γενικοῦ εὑρετηρίου τῆς ἐφημερίδος τῶν Συζητήσεων τῆς Βουλῆς, διὰ τὴν βράβευσιν τῆς καλλιτέρας συγγραφῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καὶ διὰ τὴν ἔκδοσιν εἰς χωριστοὺς τόμους τῶν σημαντικωτέρων ἀγορεύσεων τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, δὲν λύει τὸ πρόβλημα, διότι καθ’ ὅσον μὲν ἀφορᾷ τὴν συγγραφὴν τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἱστορίας, ὑπάρχει τὸ σπουδαῖον ἔργον τοῦ ἀειμνήστου Πετρακάκου. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς σημαντικωτέρας ἀγορεύσεις, ἀπὸ 4μήνου ἤρχισε τὴν ἔκδοσιν αὐτῶν καὶ ἐπὶ πλέον τῶν σημαντικωτέρων συζητήσεων τῆς Βουλῆς ὁ «Ἐθνικὸς Κῆρυξ» ὁ Αʹ τόμος τοῦ ὁποίου ἀναφερόμενος εἰς τὴν περίοδον 1909– 1911, ἐξεδόθη καὶ εἶναι πράγματι πολύτιμον ἔργον. Καὶ ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ ἔχῃ τοῦτο ὑπ’ ὄψει της.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ἀνωτάτης Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων περὶ λήψεως νομοθετικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν πολυτέκνων.

§14Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν θὰ εἶχον λόγον νὰ ἀναπτύξω τὴν ἀναφορὰν ταύτην, δεδομένου ὅτι ἡ ἀξιότιμος κυρία Ὑπουργὸς ἀπήντησε προχθὲς ἐπὶ παρομοίας ἀναφορᾶς. Χθὲς ὅμως, ἔλαβα ἕνα μακρὸν τηλεγράφημα ἐξ Ἰωαννίνων, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου τῆς Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων διαμαρτύρεται διότι τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν ἀρνεῖται τὴν ἐγγραφὴν τῶν παιδιῶν τῶν πολυτέκνων ἀτελῶς ἐπὶ τῇ αἰτιολογίᾳ ὅτι πρέπει νὰ ἔχουν τὸν βαθμὸν «λίαν καλῶς» διὰ νὰ τύχουν τοῦ εὐεργετήματος αὐτοῦ. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης ἐνεργεῖ τὴν ἐγγραφὴν αὐτῶν ἀτελῶς, ἐφαρμόζον διατάξεις σχετικοῦ νόμου προσφάτως ψηφισθέντος. Θὰ παρεκάλουν τὴν κ. Ὑπουργόν, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως τῆς ἀναφορᾶς αὐτῆς νὰ ἐρευνήσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ συστήσῃ τὴν καλλιτέραν λύσιν τοῦ ἐν λόγῳ αἰτήματος.

§15Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Συνιστῶ, καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, τὴν ἀναφορὰν τῶν πολυτέκνων καὶ παρακαλῶ τὴν κ. Ὑπουργὸν ὅπως μετὰ συμπαθείας ἐξετάσῃ τὸ θέμα τοῦτο καὶ τὸ ἱκανοποιήσῃ.

§16Θ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. Συνηγορῶ καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν Πολυτέκνων οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς δεινὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως μὲ στοργὴν καὶ ἀγάπην ἀντιμετωπίσῃ τὰ αἰτήματά των.

§17Β. ΘΑΝΑΣΕΚΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ καὶ ἐγὼ ὅπως δοθῇ ἰδιαιτέρα προσοχὴ εἰς τὰ αἰτήματα τῶν πολυτέκνων. Καὶ τὸ ἐλπίζω αὐτὸ πρῶτον, διότι ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας εὑρίσκεται γυναῖκα καὶ θὰ πρέπει νὰ τὴν συγκινῇ ἰδιαιτέρως ἡ τάξις τῶν Πολυτέκνων καὶ δεύτερον, διότι εἶναι ἡ πολυπληθεστέρα τάξις, δεδομένου ὅτι τὸ 63% τῶν ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν εἶναι οἰκογένειαι πολυτέκνων καὶ ἔχουν ἀρκετὰ χαμηλὸν εἰσόδημα. Ἡ φροντὶς τοῦ Κράτους πρέπει νὰ συνίσταται εἰς τὴν χορήγησιν οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ υἱοθετηθοῦν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον γίνεται σήμερον εἰς ὅλας τὰς πολιτισμένας χώρας, ἐνῷ ἐδῶ οὐδεμιᾶς βοηθείας τυγχάνουν οἱ πολύτεκνοι. Ἐπίσης οἱ πολύτεκνοι πρέπει νὰ ταξιδεύουν μὲ εἰσιτήρια μειωμένης τιμῆς, νὰ ἔχουν προτεραιότητα διὰ τὴν τοποθέτησιν εἰς τὴν ἐργασίαν καὶ νὰ τυγχάνουν δανείων. Ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ ἄλλα αἰτήματα τὰ ὁποῖα περιέχονται εἰς τὸ ὑπόμνημα τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν Πολυτέκνων τὰ συνιστῶ καὶ παρακαλῶ τὴν κ. Ὑπουργὸν νὰ τὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν σωστὴν λύσιν.

§18Β. ΠΑΝΟΥΣΗΣ. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, κύριε Πρόεδρε, καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ ὅτι οἱ πολύτεκνοι ἀξίζουν ἰδιαιτέρας στοργῆς καὶ μερίμνης. Συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τῆς ἱκανοποιητικῆς ἐπιλύσεως τῶν δικαίων αἰτημάτων των.

§19Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὰ αἰτήματα τῶν πολυτέκνων εἶναι πολλά. Ἐγὼ ἐπιθυμῶ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἑξῆς σημείων. Πρῶτον, νὰ γίνεται ἀποκατάστασις γεωργικὴ τῶν πολυτέκνων εἰς τὰς ἀποστραγγιζομένας γαίας καὶ δεύτερον νὰ λαμβάνεται πρόνοια στεγάσεως τῶν νεοσυστάτων οἰκογενειῶν πολυτέκνων ὡς συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Ἰταλίαν.

§20Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τῆς λήψεως προστατευτικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν πολυτέκνων καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως μὲ στοργὴν καὶ κατανόησιν ἱκανοποιήσῃ τὰ εὔλογα αἰτήματά των.

§21Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὰ ζητήματα τῶν πολυτέκνων δὲν ἀφοροῦν μόνον τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας, ἀλλὰ ὁλόκληρον τὴν Κυβέρνησιν. Κατ’ ἐπανάληψιν ἐπεσκέφθημεν τὴν κ. Ὑπουργὸν Κοιν. Προνοίας ἥτις μετὰ συμπαθείας ἀντιμετωπίζει τὸ ὅλον πρόβλημα. Θὰ πρέπει ὅμως, καὶ τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα νὰ ἐφαρμόζουν τὰς σχετικὰς διατάξεις τῶν νόμων, διὰ τῶν ὁποίων λαμβάνεται πρόνοια ὑπὲρ τῶν πολυτέκνων. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ συγκεκριμένον ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ συνάδελφος κ. Παπασταύρου, παρακαλῶ καὶ ἐγὼ τὴν κ. Ὑπουργὸν ὅπως συστήσῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας καὶ γίνεται ἴση μεταχείρισις τῶν τέκνων τῶν πολυτέκνων ὑπὸ τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης.

§22ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπουργὸς Κοιν. Προνοίας). Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν ὅτι τὰ θέματα τῶν πολυτέκνων ἐξαρτῶνται ἀπὸ πολλὰ Ὑπουργεῖα καὶ ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας. Καὶ εἰς ἄλλην εὐκαιρίαν ἀπήντησα εἰς τὸν συνάδελφον κ. Παπασταύρου καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας δεικνύει ὅλην τὴν στοργὴν ὑπὲρ αὐτῶν. Τὸ συγκεκριμένον θέμα εἶναι ἡ διαφορὰ ἀντιλήψεως τῶν δύο Πανεπιστημίων ὡς πρὸς τὴν δωρεὰν ἐγγραφὴν τῶν πολυτέκνων σπουδαστῶν, διότι ἡ μὲν Σύγκλητος τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθ’ ὃ εἶχε δικαίωμα, ἐδέχθη τὴν δωρεὰν ἐγγραφὴν καὶ τῶν τέκνων τῶν πολυτέκνων, τὰ ὁποῖα εἶχον βαθμὸν «καλῶς», ἐνῷ ἡ Σύγκλητος τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ἐδέχθη τὴν δωρεὰν ἐγγραφὴν μόνον τῶν ἐχόντων βαθμὸν «λίαν καλῶς». Ἐπεκοινώνησα μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας καὶ τὸν παρεκάλεσα νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος τούτου. Ἔλαβον καὶ ἐγὼ τὸ τηλεγράφημα τοῦ Συλλόγου Πολυτέκνων Ἰωαννίνων ὅπως ἐπίσης καὶ ἄλλων Συλλόγων διὰ τὸ θέμα τῆς στεγάσεως καὶ ἄλλα θέματα. Πρέπει νὰ γνωρίζητε ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας ἐξετάζει τὰ προβλήματα τῶν πολυτέκνων μὲ ἰδιαιτέραν στοργήν, ἀλλὰ πρέπει, ἐπίσης, νὰ γνωρίζητε ὅτι αὐτὰ ἔχουν οἰκονομικὴν βάσιν καὶ ἐξαρτῶνται καὶ ἀπὸ ἄλλα Ὑπουργεῖα.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς ἀστέγων Ν. Πλαγιάρη Θεσσαλονίκης, ζητούντων χορήγησιν μακροπροθέσμων δανείων κ.λ.π.

§24Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι δὲν εἶναι ἐπάναγκες νὰ τονίσω ἰδιαιτέρως τὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ πρόβλημα τῆς στέγης, ἥτις σημασία ἐπανειλημμένως ἐτονίσθη εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἀπὸ πολλοὺς συναδέλφους. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν πρόκειται περὶ τῆς στεγάσεως κατοίκων τοῦ χωρίου Ν. Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης. Οἱ κάτοικοι αὐτοὶ κατοικοῦν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων εἰς τὰς γνωστὰς μικρὰς οἰκίας, ποὺ ἐκτίσθησαν ὑπὸ τοῦ ἐποικισμοῦ καὶ αἵτινες εἶναι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πεπαλαιωμέναι καὶ ἐρειπωμέναι. Ἐπὶ πλέον αἱ οἰκογένειαι τῶν ἐν λόγῳ κατοίκων ηὐξήθησαν ἀπὸ τότε καὶ συμβαίνει σήμερον εἰς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν οἰκίσκον καὶ εἰς τὸ μοναδικὸν δωμάτιόν του νὰ συγκατοικοῦν δύο καὶ τρεῖς οἰκογένειαι μετὰ τῶν τέκνων των, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὸν πολιτισμὸν καὶ τὸ αἴσθημα τῆς αἰδοῦς. Βεβαίως ἕνα ποσοστὸν ἐκ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν εὑρίσκεται εἰς καλὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν καὶ δύνανται δι’ ἰδίων οἰκονομικῶν μέσων νὰ αὐτοστεγασθοῦν, ἀλλ’ ἡ μεγάλη πλειοψηφία εὑρίσκεται ἐν ἀδυναμίᾳ. Διὰ τοῦτο θὰ παρεκάλουν τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν νὰ ἐξετάσῃ τὴν σοβαρότητα τοῦ προβλήματος τούτου καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ εὕρῃ τὴν λύσιν του καὶ τὰ μέσα, ὥστε μὲ μακροπρόθεσμα δάνεια καὶ μὲ μικρὸν τόκον νὰ δυνηθοῦν οἱ ἀτυχεῖς αὐτοὶ φίλεργοι ἀγρόται νὰ στεγασθοῦν.

§25Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφοράν.

§26Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Πέραν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Κοιν. Προνοίας, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐνδιαφερθῇ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας διὰ τὸ θέμα τῆς χορηγήσεως μακροπροθέσμων δανείων εἰς τοὺς ἀγρότας, διότι πραγματικὰ τὸ πρόβλημα τῆς στέγης στὸ χωριὸ εἶναι πάρα πολὺ ὀξύ. Ὅπως εἶπε καὶ προλαλήσας συνάδελφος, μέσα εἰς ἕνα δωμάτιο μένουν δύο καὶ πολλὲς φορὲς τρία ἀνδρόγυνα. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, θέλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τῆς κ. Ὑπουργοῦ Προνοίας καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, ὥστε νὰ ἐνδιαφερθοῦν διὰ τὴν αὔξησιν τῶν μακροπροθέσμων δανείων διὰ τὴν αὐτοστέγασιν.

§27Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Τὸ θέμα τῆς στέγης εἶναι σοβαρώτατον καὶ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ τόσον ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅσον καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Προνοίας, διότι συμβαίνει τὸ ἑξῆς φαινόμενον, εἰς μὲν τὰς πόλεις νὰ χορηγῇ ἡ Κτηματικὴ Τράπεζα συνεχῶς δάνεια εἰς τοὺς διαφόρους ποὺ ἔχουν τὰ μέσα, καὶ ἀνοικοδομοῦν, ἐνῷ εἰς τὰ χωριὰ δὲν δίνει δεκάρα. Συχνὰ βλέπετε τὸ φαινόμενο σὲ παληόσπιτα νὰ μένουν δύο καὶ τρεῖς οἰκογένειαι μαζί. Αὐτὸ δὲν εἶναι θέαμα πολιτισμένο διὰ τὸν τόπο μας καὶ ἐπιβάλλεται ἡ Κυβέρνησις πάσῃ θυσίᾳ νὰ λάβῃ μέτρα.

§28Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφυπ. Κοιν. Προν.). Κύριοι βουλευταί, τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας ἀντιμετωπίζει τὸ ὀξύτατον στεγαστικὸν πρόβλημα τῶν παραπηγματούχων προσφύγων. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῆς στέγης τῶν ἀγροτικῶν περιφερειῶν, ἁρμόδιον εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς μονίμων ὑπαλλήλων τοῦ Γενικοῦ Κρατικοῦ Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, ζητούντων ἀναγνώρισιν προϋπηρεσίας κ.λ.π.

§30Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ζήτημα αὐτὸ ἐτακτοποιήθη μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Πανούσης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν σεισμοπαθῶν κατοίκων Βραχατίου, διαμαρτυρομένων ὅτι τὸ καταβαλλόμενον ποσὸν δι’ ἀνοικοδόμησιν ἀντισεισμικῶν οἰκιῶν εἶναι τελείως ἀνεπαρκὲς καὶ ζητούντων ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ χρησιμοποίησις τῶν πληγεισῶν οἰκιῶν δι’ ἀποθηκευτικοὺς χώρους.

§32Β. ΠΑΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστὸν ὅτι κατὰ τοὺς σεισμοὺς τοῦ 1953 ἐπλήγησαν καὶ πολλὰ χωρία τῆς Κορινθίας. Μεταξὺ τῶν πληγέντων χωρίων εἶναι ἡ Βόχα, Ἅγιοι Θεόδωροι, Ἰσθμία, Συκεών, Ξυλόκαστρον. Οἱ κάτοικοι τοῦ Βραχατίου διαμαρτύρονται, διότι διὰ νὰ λάβουν δάνειον πρὸς ἀνοικοδόμησιν ἑνὸς ἢ δύο δωματίων, ὑποχρεοῦνται νὰ κατεδαφίσουν προηγουμένως τὴν σεισμοπαθῆ οἰκίαν. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον, διότι τότε τὸ ποσὸν τοῦ δανείου θὰ ἀπαιτηθῇ σχεδὸν διὰ τὴν κατεδάφισιν τῆς οἰκίας. Δι’ αὐτὸ οἱ σεισμοπαθεῖς κάτοικοι Βραχατίου παρακαλοῦν τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ διατηρήσουν τὰς οἰκίας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποστῆ βλάβας ἐκ τῶν σεισμῶν καὶ νὰ τὰς χρησιμοποιήσουν ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους. Ἐπίσης ἔχω νὰ σᾶς εἴπω καὶ τὸ ἑξῆς: Ὅτι οἱ σεισμοπαθεῖς ἐπληροφορήθησαν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν Κοινωνικῆς Προνοίας Κορινθίας ὅτι γίνεται ἀναθεώρησις τῶν καταλόγων τῶν σεισμοπαθῶν κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὥστε μόλις τὸ 10% τῶν σεισμοπαθῶν νὰ δικαιοῦται ἐνισχύσεως δι’ ἀνοικοδόμησιν. Ἐφιστῶ, ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τῆς ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Κοινων. Προνοίας, ὅπως μὴ ἀναθεωρηθοῦν τοὐλάχιστον οἱ κατάλογοι τῶν σεισμοπαθῶν, ὄχι μόνον τοῦ Βραχατίου ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων πληγέντων χωρίων τῆς Κορινθίας καὶ ἐπιπροσθέτως νὰ δοθῇ τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς σεισμοπαθεῖς νὰ κρατήσουν τὰς πληγείσας οἰκίας των ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους, διότι τοῦτο εἶναι συμφέρον καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐν γένει οἰκονομίας καὶ τῶν πληγέντων σεισμοπαθῶν κατοίκων.

§33Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Τὸ αἴτημα τῶν σεισμοπλήκτων Κορινθίας πιστεύω ὅτι εἶναι ὀρθὸν καὶ λογικόν. Δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε εἰς τὰ ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Πανούσης καὶ συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§34Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Συνηγορῶ καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, τὴν ἀναφορὰν αὐτὴν καὶ τονίζω ὅτι τὰ χορηγούμενα ποσὰ εἶναι τελείως ἀνεπαρκῆ.

§35Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ νὰ παρακαλοῦν οἱ σεισμόπληκτοι νὰ τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ χρησιμοποιήσουν τὰς ἑτοιμορρόπους οἰκίας των ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους ἀποδεικνύει πόσον δραματικὴ εἶναι ἡ θέσις των καὶ πόσον ἀνεπαρκῆ εἶναι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἑκάστοτε λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὶς θεομηνίες αὐτές. Ἔχουμε ἐπανειλημμένως ἀκούσει ἐδῶ εἰς τὴν Βουλὴν διαμαρτυρίας σεισμοπλήκτων, ὅτι τὰ χορηγούμενα δάνεια εἶναι τελείως ἀνεπαρκῆ. Συνεπῶς, παραλλήλως πρὸς τὴν συνηγορίαν νὰ δοθῇ ἡ ἄδεια ὅπως χρησιμοποιοῦν τὰς ἡμικατεστραμμένας οἰκίας των δι’ ἀποθηκευτικοὺς χώρους, θέλω νὰ τονίσω πόσον ὑπεύθυνος εἶναι ἡ συμπαράστασις τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Πολιτείας εἰς τὰς θεομηνίας αὐτὰς καὶ πόσον ἀνεύθυνος εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἀντιμετωπίζει τὴν κατάστασιν. Οὐσιαστικά, ἐφ’ ὅσον δὲν ἀναλαμβάνει ἡ Κυβέρνησις τὴν καθολικὴν ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος τῆς στεγάσεως τῶν σεισμοπλήκτων καὶ ἀργότερον ὅλων τῶν ἀστέγων Ἑλλήνων, δὲν κάμνει τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ μεταθέτῃ τὰς εὐθύνας της.

§36Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τῶν σεισμοπλήκτων τῆς Κορινθίας δυστυχῶς λαμβάνει περιέργους διαστάσεις. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κορινθία πλήττεται ἀπὸ σεισμούς, κατὰ συχνὰ χρονικὰ διαστήματα. Τὸ αἴτημα τῶν σεισμοπαθῶν Κορινθίας, εἶναι, ὅτι δὲν λαμβάνουν ἐνίσχυσιν, ἐὰν δὲν κατεστράφη, ὁλοσχερῶς ἕνα χωρίον καὶ κατεστράφησαν 4–5 οἰκίαι. Εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, οἱ κάτοικοι Βραχατίου διαμαρτύρονται, διότι δὲν λαμβάνουν ὁλόκληρον τὸ δάνειον, ἐὰν δὲν κατεδαφίσουν, προηγουμένως, τὴν σεισμοπαθῆ οἰκίαν των. Νομίζω, ὅτι δίκαιον εἶναι τὸ αἴτημά των, ὅπως τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ χρησιμοποιήσουν τὰς σεισμοπαθεῖς οἰκίας ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους. Ἐπίσης ἤθελον νὰ ἀναφέρω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπαναληφθῇ ἡ ἀταξία, ἡ ὁποία ἐσημειώθη μὲ τοὺς σεισμοπαθεῖς Ξυλοκάστρου, ὅπου ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν, φίλοι τῆς Κυβερνήσεως, ἀπέκτησαν δύο οἰκίας. Δι’ αὐτό, δικαίως, ζητοῦν οἱ σεισμοπαθεῖς, ἴσην μεταχείρισιν καὶ ὅπως τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ χρησιμοποιήσουν τὰς σεισμοπλήκτους οἰκίας, ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους.

§37Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφυπ. Κοιν. Προνοίας). Κύριε Πρόεδρε, ἡ διατυπουμένη διαμαρτυρία τῶν κατοίκων Βραχατίου, δὲν εὐσταθεῖ. Ἔχει ἐκδοθῆ ἀπόφασις τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου, διὰ τῆς ὁποίας ἐπιτρέπομεν, ὅταν προσάγεται βεβαίωσις τοῦ γραφείου τοῦ νομομηχανικοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ἀποδεικνύεται ἑτοιμόρροπος ἡ κατοικία, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν νὰ εἶναι αὕτη ἰσόγειος, νὰ χρησιμοποιῆται διὰ σταῦλον καὶ ἀποθήκην. Ἀντιθέτως, ὑπάρχουν πληροφορίαι καταστρατηγήσεως τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς τοῦ νόμου. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν διαμαρτυρίαν, ὅτι γίνεται ἐπανεξέτασις τῆς καταστάσεως τῶν σεισμοπαθῶν δὲν εὐσταθεῖ. Ἀντιθέτως, ἐπειδὴ ὑπάρχει περίπτωσις κατοίκων μὴ συμπεριληφθέντων, ἐλέγχομεν ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ὑπάρχῃ ἡ περίπτωσις αὐτή.

§38Β. ΠΑΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Ὑφυπουργέ, δὲν εἶναι ἀκριβὲς τὸ λεχθὲν παρ’ ὑμῶν, ὅτι ἐπιτρέπεται ἡ διατήρησις, ὡς ἀποθηκευτικῶν χώρων τῶν οἰκιῶν. Ὑπάρχει διαταγὴ τοῦ νομομηχανικοῦ Κορινθίας, βάσει τῆς ὁποίας, διὰ νὰ χορηγηθοῦν δόσεις τοῦ δανείου, πρέπει νὰ κατεδαφισθῇ ἡ πληγεῖσα οἰκία. Ἐπίσης εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, καὶ πάλιν, ὅτι ὁ νομομηχανικὸς Κορινθίας μετὰ τῆς Ὑπηρεσίας Κοινωνικῆς Προνοίας ἀναθεωρεῖ τοὺς καταλόγους μὲ τὰ κριτήρια, ὥστε μόνον 10% τῶν δικαιούχων σεισμοπαθῶν θὰ συμπεριληφθοῦν εἰς τοὺς νέους καταλόγους. Κρατῶ ὑπὸ σημείωσιν τὴν δήλωσίν σας, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀναθεωρηθοῦν οἱ κατάλογοι τῶν σεισμοπαθῶν. Παρακαλῶ, ὅμως, νὰ ἐξετάσητε, κύριε Ὑφυπουργέ, τὸ ζήτημα αὐτό. Εὔχομαι, νὰ μὴ ἀναγκασθῶ νὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§39Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι εὐχάριστος ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι οἱ σεισμόπληκτοι θὰ δύνανται νὰ χρησιμοποιήσουν τὰς σεισμοπλήκτους οἰκίας δι’ ἀποθηκευτικοὺς χώρους. Τὸ αἴτημα ὄχι τῶν κατοίκων Βραχατίου, περὶ ὧν ἡ ἀναφορά, ἀλλὰ ὅλων τῶν σεισμοπαθῶν εἶναι, ὅπως τύχουν τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως, τῆς ὁποίας ἔτυχον οἱ 25 κυβερνητικοὶ φίλοι εἰς τὸ Ξυλόκαστρον, οἱ ὁποῖοι ἀπέκτησαν καὶ δευτέραν οἰκίαν, χωρὶς νὰ κατεδαφίσουν τὴν παλαιάν.

§40Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφυπ. Κοιν. Προνοίας). Εἶπον, ὅτι ὑπάρχει ἀπόφασις, κατ’ ἐξαίρεσιν τῶν κειμένων διατάξεων καὶ τοῦ νόμου ἀπὸ 6.7.56, διὰ τῆς ὁποίας ἐπιτρέπομεν εἰς ἀγροτικὰς περιφερείας, νὰ χρησιμοποιοῦν οἰκίας, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι ἐπικίνδυνοι, ἑτοιμόρροποι, ὡς ἀποθηκευτικοὺς χώρους. Ὄσον ἀφορᾶ τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Χριστοπούλου, ὅτι ἐδόθησαν δάνεια ὑπέρογκα εἰς τὸ Ξυλόκαστρον, δὲν νομίζω ὅτι εὐσταθεῖ τοῦτο, διότι, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦτο κωμόπολις μεγάλου ἀριθμοῦ κατοίκων, ἐδόθη ἕνα δάνειον κάπως ηὐξημένον, ὅπως ἐδόθη καὶ εἰς ἄλλας περιφερείας, ὄχι, ὅμως, ὅτι ἐχρησιμοποιήθησαν διὰ τὴν κατασκευὴν νέας οἰκοδομῆς. Ἐὰν βέβαια συνέβαλον καὶ οἱ ἴδιοι σεισμοπαθεῖς, δικαίωμά των ἦτο, νὰ κάμνουν καὶ δευτέραν κατοικίαν. Δὲν ἕπεται, ὅτι ὅσα διέθεσαν ἦσαν ἐκ τοῦ δανείου.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφορὰς

καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§42Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ εὐαρεστηθῇ, νὰ ἀκούσῃ καὶ τὸν τελευταῖον τῶν ἐπερωτώντων, ὁ ὁποῖος εἶμαι ἐγώ, διὰ νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀπαντήσῃ εἰς ὅλους. Ἐγὼ κατέθεσα ἰδίαν ἐπερώτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἡ ὁποία, δυνάμει ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, ἔχει συμπροταχθῆ, διὰ νὰ συζητηθῇ. Αἱ ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ἐγὼ θὰ ὑποστηρίξω, δὲν θὰ συμπίπτουν ἀπολύτως μὲ τὰς ὑποστηριχθείσας ἀπόψεις τῶν ἄλλων συναδέλφων. Καλὸν θὰ ἦτο — ἔχετε βεβαίως, κατὰ τὸν Κανονισμόν, τὸ δικαίωμα νὰ λαμβάνετε πάντοτε τὸν λόγον — διὰ τὴν τάξιν τῶν συζητήσεων, νὰ ἀκουσθῇ καὶ ὁ τελευταῖος τῶν ἐπερωτώντων. Εἰς τοῦτο ἐπιμένω, τόσῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον ὁσάκις ἔρχεται ἡ ἰδική μου σειρά, παρεμβάλλεται ἢ κάποιος Ἀρχηγὸς ἢ Ὑπουργὸς καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν μοῦ δίδεται ἡ εὐχέρεια νὰ ὁμιλήσω. Νομίζω, ὅτι οὔτε ἐπὶ πολὺν χρόνον θὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλήν, ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς δὲν θὰ ὑποβληθῆτε εἰς τὸν κόπον νὰ ἀπαντήσητε δύο φοράς.

§43Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι πολλοὶ οἱ ἐπερωτώμενοι ὑπουργοὶ καὶ ἑπομένως, θὰ ὑπάρξῃ κἄποιος νὰ ἀπαντήσῃ, μετὰ τὴν ἀνάπτυξιν ὑφ’ ὑμῶν τῆς ἐπερωτήσεώς σας.

§44Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Εἶσθε ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός. Ἐὰν δὲν ἀκούσητε τὸ θέμα τῆς ἐπερωτήσεως, τὰς ἀπόψεις μου, ἐπὶ ποίου σημείου θὰ ἀπαντήσητε, κύριε Ὑπουργέ; Σεῖς ἔχετε εἰδικὴν ἁρμοδιότητα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔχει ἄλλας ἁρμοδιότητας. Νομίζω ὅτι αὐτὸ ἐγένετο πάντοτε.

§45Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, ἐπεχειρήθη ἀπὸ μέρους ἐνίων ἐκ τῶν ἐπερωτώντων, μία ἀνίερος καὶ ἀπαράδεκτος συσχέτισις τοῦ πατριωτικοῦ ἔργου τῆς Ε.Ο.Κ.Α. καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ της Διγενῆ, μὲ τὴν προδοτικὴν δρᾶσιν τοῦ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ ἡ ἀντίδρασις εἰς τὶν αἴθουσαν αὐτήν, ὡς ἦτο φυσικόν, ἦτο καὶ καθολικὴ καὶ αὐτόματος. Διότι, οὐδείς, κύριοι συνάδελφοι, διενοήθη ποτὲ νὰ συγκρίνῃ τὰ ἀσύγκριτα καὶ οὐδεὶς διενοήθη ποτὲ νὰ θέσῃ εἰς τὴν αὐτὴν μοῖραν τὴν πατριωτικὴν δρᾶσιν τῆς Ε.Ο.Κ.Α. μὲ τὴν προδοτικὴν δρᾶσιν τοῦ ΕΑΜ– ΕΛΑΣ κατὰ τὴν κατοχήν, τὸ ὁποῖον μὲ τὰ σύμφωνά του μὲ γειτονικὰ κομμουνιστικὰ κόμματα ἄλλοτε διεμέλιζε τὴν χώραν, ἄλλοτε ἔκαμνε σύμφωνα μὲ ἐκπροσώπους ξένων κομμουνιστικῶν ὀργανώσεων καὶ ἐπεδίωκε τὴν ἵδρυσιν Σλαυομακεδονικῆς δημοκρατίας, ἄλλοτε ἐχορήγει ἔξοδον τῆς Βουλγαρίας εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ ἄλλοτε συνεβάλλετο μὲ τὴν Ἀλβανικὴν Τσέταν, ἀναγνωρίζον ὕπαρξιν δῆθεν Ἀλβανικῆς μειονότητος εἰς τὴν Ἤπειρον καὶ θέτουν ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὸν Νομὸν Θεσπρωτίας, χωρὶς νὰ κάμνῃ λόγον ποτὲ περὶ τῶν ἀπαραγράπτων δικαιωμάτων τῆς χώρας μας ἐπὶ τῆς ἀλυτρώτου Ἠπείρου, καθηγιασμένης μὲ αἷμα ἡρώων. Ἄλλος πάλιν συνάδελφος, ἐκ τῶν ἐπερωτώντων κ. κ. βουλευτῶν, ἐζήτησε νὰ θεωρηθῇ ὡς Ἐθνικὸς Στρατὸς ὁ Ε. Λ.Α.Σ. καὶ ἀσφαλῶς νὰ ἐπιτύχῃ καὶ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ἐθνικῆς μας εὐγνωμοσύνης, διότι διὰ τῶν μεθόδων του, τῶν ὁμαδικῶν ἐκτελέσεων, θὰ ἐπέλυε καὶ τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα τῆς χώρας. Διαστέλλω τὸ θέμα, ὡς ἐδήλωσα, τῆς παρουσίας ἐνίων εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἐμφανίσεώς του εἰς τὸ ΕΑΜ, ἀλλὰ εἶναι ἀναμφισβήτητον γεγονὸς ὅτι ὅσοι παρέμειναν κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα εἰς τὸν ΕΛΑΣ καὶ μετέπειτα, δὲν ἦσαν παρὰ ἐπαναστατικὸς στρατὸς ξενοκίνητος, ἀνήκων εἰς ξενοκίνητον κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν, εἰς τὸ ἐπαναστατικὸν δηλαδὴ Κ.Κ.Ε., κύριος σκοπὸς καὶ μοναδικός, τοῦ ὁποίου ἦτο καὶ εἶναι ἡ βιαία κατάληψις τῆς Ἀρχῆς. Θὰ ἐπιχειρήσω μὲ κείμενα, νὰ ἀποδείξω, τί ἐπίστευε καὶ τί πιστεύει τὸ Κ.Κ.Ε. διὰ τὰς ἐθνικάς μας διεκδικήσεις, θὰ σᾶς ἀναγνώσω τὰ κείμενα αὐτά, καὶ θὰ καταλήξητε καὶ σεῖς, εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἦτο, πράγματι, ἀπαράδεκτος καὶ ἄκαιρος ἡ σύγκρισις τῆς πατριωτικῆς δράσεως τῆς Ε.Ο.Κ.Α. μὲ τὴν προδοτικὴν δρᾶσιν τοῦ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ. Κατὰ τὸν πολὺν Νῖκον Ζαχαριάδην, Ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία σημαίνει νὰ θεωρῇς «Ἰμπεριαλιστικὸν ἀλυτρωτισμὸν» καὶ τὴν ἁπλῆν ἀκόμη προβολὴν ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος τῶν Ἐθνικῶν διεκδικήσεών της ἐπὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ὁ Ζαχαριάδης γράφει εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς 2ας Ὁλομελείας τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. τὸν Νοέμβριον τοῦ 1934, μετὰ τὸ 5ον Συνέδριον τοῦ Κ.Κ.Ε., τὰ ἑξῆς: «Οἱ κυρίαρχες τάξεις δραστηριοποιοῦν ἐξαιρετικὰ τὴν ἐθνικιστικὴ προπαγάνδισι τῶν μαζῶν καὶ τὸν ἰμπεριαλιστικὸ ἀλυτρωτισμὸ (Βόρειος Ἤπειρος, Κύπρος, Δωδεκάνησα κ.λ.π.). Ὁ ὑπερεθνικιστικὸς φανατισμὸς ποὺ οἱ κυρίαρχες τάξεις ξεσήκωσαν γύρω ἀπὸ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ καὶ οἱ ἀκράτητες στρατιωτικοπολεμικὲς προετοιμασίες, δείχνουν πὼς οἱ κυρίαρχες τάξεις ἐντείνουν τεράστια τὴν ὑπερπατριωτικὴ ἐπεξεργασία τοῦ λαοῦ καὶ κατὰ πρῶτο λόγο τῆς νεολαίας καὶ τὴν ὑλικὴ προετοιμασία τοῦ πολέμου». (Βλέπε «Πέντε χρόνια ἀγῶνα τοῦ Κ.Κ.Ε. 1931–36» ἔκδοσις Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. — Ἀθηνῶν 1946, σελ. 250). Κατὰ τὸν ἴδιο πάλι Ζαχαριάδη ὀφείλεις νὰ θεωρῇς τὴν διεκδίκησι τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου ὡς «Σωβινιστικὸν Ἀγκάθι» καὶ νὰ διακηρύττῃς ὅτι δὲν ὑπάρχει Βόρειος Ἤπειρος ἀλλὰ Νότιος Ἀλβανία καὶ νὰ τίθεσαι ἀδιστάκτως εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν συμφερόντων τῶν λαϊκῶν Δημοκρατιῶν τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Βουλγαρίας. Ἰδοὺ τὸ σχετικὸν κείμενον: «Σήμερα στὴν Ἑλλάδα (γράφει ὁ Ζαχαριάδης εἰς τὸν λόγον του εἰς τὴν 7ην Ὁλομέλειαν τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε., τὸν Μάϊον τοῦ 1950, ὁμιλῶν διὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου) ἔχουμε μιὰ πορεία ἀνασυγκρότησις καὶ συγκέντρωσης τῶν δημοκρατικῶν δυνάμεων. Τὸ πιὸ ἀρνητικὸ καὶ δῶ εἶναι ὅτι πολὺ ἀσθενικὰ ἐκδηλώνεται στὴν πορεία αὐτὴ ἡ ἐπίδραση τῶν πιὸ συνεπῶν δημοκρατικῶν παραγόντων στὴ ζωὴ τῆς Χώρας, ὅπως εἶναι τὸ ΕΑΜ, τὸ ΑΚΕ, τὸ ΚΚΕ. Τὸ δικό μας καθῆκον εἶναι νὰ ἐπιτύχωμε τὴν πορεία αὐτὴ μὲ τὴ ΣΥ-

ΣΠΕΙΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕ-

ΩΝ Σ’ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ, σ’ ἕνα συνασπισμὸ μὲ ΚΑΘΑΡΟ Δημοκρατικὸ πρόγραμμα. Αὐτό, ἀνάμεσα σ’ ἄλλα, σημαίνει ὅτι ἀπὸ τὸ πρόγραμμα αὐτὸ πρέπει νὰ λείψουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ τῆς Βουλγαρίας ποὺ δὲν κάνουν τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ χύνουν νερὸ στὸ μύλο τῆς Ἀμερικανοκρατίας. Αὐτὸ σήμερα εἶναι τόσο πιὸ πολὺ ἀναγκαῖο, γιατὶ ἐθνικιστικὰ λάθη, σοβαρὰ καὶ μεγάλα, βαρύνουν καὶ μᾶς τοὺς ἴδιους, ὅπως ἐκεῖνο τὸ ΤΕΡΑΤΩΔΙΚΟ μὲ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ὅταν τὸν Ἰούνη ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΑΓΚΑΘΙΑ, ὅπως οἱ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις σὲ βάρος τῶν λαϊκῶν δημοκρατιῶν τῆς Ἀλβανίας καὶ τοῦ 1945 δηλώναμε ἐμεῖς, τὸ Π. Γ. τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε., ὅτι θὰ ὑποταχθοῦμε σὲ κάθε ἀπόφαση τῆς δημοκρατικῆς πλειοψηφίας γιὰ ἄμεση κατάληψη τῆς ΝΟΤΙΑΣ ΑΛΒΑΝΙ-ΑΕ ἀπ’ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό! Μὰ ἀκόμα καὶ γιατὶ καὶ τώρα ἀκόμα, μέσα στὴ Βουλὴ γνωστοὶ δημοκρατικοὶ παράγοντες παρασέρνονται ἀπὸ τὴ μοναρχοφασιστικὴ σωβινιστικὴ πίεση καὶ πρωτοστατοῦν στὸ ἐθνικιστικὸ παραλήρημα μὲ τὴ διατύπωση ἐδαφικῶν ἀξιώσεων σὲ βάρος τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Βουλγαρίας». (Βλέπε Ν. Ζαχαριάδη «Μερικὰ ζητήματα ἀπὸ τὴν κατάσταση καὶ τὴν κομματικὴ ζωὴ» ἔκδοση Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἰούνιος 1950, σελ. 22–23). Ἄλλος ἐπίσημος τοῦ Κ.Κ.Ε., ὁ Δημήτριος Βλαντᾶς, πρώην ἀντιστράτηγος τοῦ δημοκρατικοῦ στρατοῦ τῆς Ἑλλάδος, ὁμιλῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος εἰς τὴν εἰσήγησίν του εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. εἶπε τὰ ἑξῆς: «Ἀπὸ παράγοντες τῆς Δημοκρατικῆς Παράταξης ἀκούστηκαν καὶ μέσα στὴ Μοναρχοφασιστικὴ Βουλὴ ΕΘΝΙΚΙ-ΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ. Πρέπει ὅμως νὰ ποῦμε τώρα ἀνοιχτὰ ὅτι κάναμε λάθος καὶ ὅτι δὲν θὰ ἀνεχθοῦμε νὰ γίνεται καὶ ἀπὸ τοὺς φίλους μας ΣΩΒΙΝΙΣΤΙΚΟ ΛΑΘΡΕΜΠΟ-ΡΙΟ μέσα στὸ λαό». (Βλ. Δημήτρη Βλαντᾶ, εἰσήγηση στὴν 7η Ὁλομέλεια τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἰούνιος 1950, σελ. 35). Ἔτσι τὸ Κ.Κ.Ε. ἀποδεικνύει μίαν συνέπειαν εἰς τὴν προδοτικήν του σταδιοδρομίαν ἀφ’ ἧς τὸ 1920 ἐνεφανίσθη μὲ τὸ καταστατικόν του ὡς τμῆμα τῆς 3ης Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς. Τὸ 1924 ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξιν Σλαυομακεδόνων καὶ ζητεῖ νὰ δημιουργήσῃ ἐλευθέραν Μακεδονίαν Σλαυϊκήν. Ἐπαναλαμβάνει τὸν προδοτικόν του χαρακτῆρα μὲ τὴν διακήρυξίν του εἰς τὸν «Ριζοσπάστην» τῆς 12ης Ἰουλίου 1935, ὁμολογοῦν ὅτι ὄχι μόνον δὲν ηὔχετο τὴν νίκην, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐπεδίωξε τὴν ἧτταν τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν. Καίτοι ἐλέχθη πέρυσι ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου τὸ ἀνωτέρω σκόπιμον, ἐν τούτοις θεωρῶ νὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐγὼ τί ἀκριβῶς γράφει: «Ἡ Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία δὲν χτυποῦσε μόνον τὴν Νέαν Τουρκίαν, μὰ στρεφότανε καὶ ἐνάντια στὰ ζωτικώτατα συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς ὄχι μόνον δὲν λυπηθήκαμε γιὰ τὴν ἀστικοτσιφλικάδικη ἧττα στὴ Μικρασία μὰ καὶ τὴν ἐπιδιώξαμε!». Ἀκολουθοῦν αἱ Κατοχικαὶ προδοτικαὶ πράξεις τοῦ Κ. Κ.Ε., διὰ τῶν ὁποίων ἐν ἀντιθέσει μὲ τὰ ἄλλα κομμουνιστικὰ κόμματα ὅλων τῶν χωρῶν, ποὺ ἀποβλέπουν εἰς ἐπέκτασιν τῶν χωρῶν των. Τὸ Κ.Κ.Ε. προβαίνει τὶς παραχωρήσεις καὶ διαμελίζει τὴν μικρὰν καὶ πτωχὴν Ἑλλάδα. Αἱ προδοτικαὶ αὗται πράξεις εἶναι α) τὸ Σύμφωνον Πετριτσίου ποὺ ὑπογράφηκε ἀπὸ τὸν σύντροφο Γιάννη Ἰωαννίδη τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ τὸ σύντροφο Ντουσὰν Δασκάλωφ τοῦ Κ. Κ. Βουλγαρίας τὴν 22αν Ἰουλίου 1943. Ἰδοὺ τὸ κείμενον: «Τὸ Κ.Κ. Ἑλλάδος καὶ τὸ Κ. Κ. Βουλγαρίας ὕστερα ἀπὸ τὴν διάλυσι τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς, ἔχοντας ὑπ’ ὄψει τὴν ὡς τώρα πολιτικὴ γραμμὴ ταύτης καὶ τὶς τελευταῖες ὁδηγίες της καὶ μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ ἐργασθοῦν μὲ τὸν σκοπὸ γιὰ τὴν ταχύτερη καὶ ἀποτελεσματικώτερη δρᾶση του μὲ τελικὸ σκοπὸ τὴν ἐγκαθίδρυση στὴ Βαλκανικὴ Ἕνωση Σοβιετικῶν Σοσιαλιστικῶν Δημοκρατιῶν καὶ νὰ λύσουν γιὰ πάντα τὶς διαφορὲς ἀνάμεσα στοὺς λαοὺς τῆς Βαλκανικῆς, ἀποφασίζουν μὲ τοὺς ἀντιπροσώπους τους ποὺ ὑπογράφουν τὸ σύμφωνο: α) Τοῦ συντρόφου Γιάννη Ἰατρίδη ἐκ μέρους τοῦ Κ.Κ. Ε. καὶ β) Τοῦ συντρόφου Ντουσὰν Δασκάλωφ ἀπὸ μέρους τοῦ Κ. Κ. Βουλγαρίας τὰ ἑξῆς: 1) Τελικὸς σκοπὸς καὶ τῶν δύο κομμάτων καθορίζεται ἡ ἐγκαθίδρυσις εἰς τὴν Βαλκανικὴ «Ἕνωσης Σ. Σ. Δημοκρατιῶν» ποὺ θὰ περιλαμβάνῃ τὴν Ἑλλάδα, τὴν Μακεδονία, καὶ τὴν Σερβία. 2) Τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ τὸ Κ.Κ.Β. εἶναι ἐλεύθερα νὰ κανονίσουν τὴν τακτικὴν τῆς δράσεώς τους γιὰ νὰ φθάσουν στὸν τελικὸ σκοπό, ὅπως αὐτὰ νομίζουν καλλίτερα. 3) Γιὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν συνόρων ἀπὸ Βορρᾶ καὶ τὰ δύο κόμματα θὰ ἐργασθοῦν ὥστε τὰ σύνορα τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Σερβίας νὰ πιάνουν τὸν Δούναβι ποταμὸ μὲ τέλος τὰ βόρεια τοῦ Φιοῦμε στὴν Ἀδριατική. 4) Στὴν Βουλγαρία θὰ δοθῇ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ἐδαφικὴ ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο! 5) Ἡ Σταμποὺλ καὶ τὰ στενὰ τῶν Δαρδανελλίων θὰ ἀποτελέσουν ἀνεξάρτητον καὶ αὐτόνομον Δημοκρατίαν ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τῆς Ε.Σ.Σ.Δ. Ρωσίας. Ἡ Μακεδονία, Ἑλληνική, Βουλγαρικὴ καὶ Σερβική, ἡ χώρα ποὺ περιλαμβάνεται μέσα στὸ ποτάμι Νέστο, τὸ ὄρος Ροδόπη, τὸ ὄρος Φίλοι, τὸ ὄρος Ὀσνίκωφ Σὰρ (Σκάρδος) ἀπὸ Β. τὰς Ἀλβανικὰς Ἄλπεις καὶ τὴν Πίνδο ἀπὸ Δυσμάς, τὸ Ὄρος Ὄλυμπος καὶ τὸ Αἰγαῖο ἀπὸ Νότο μὲ τὴ νῆσο Θάσο, θὰ ἀποτελέσουν ἀνεξάρτητο αὐτόνομο Σοβιετικὴ Δημοκρατία, μέσα στὴν Ε.Σ.Σ.Δ. τῆς Βαλκανικῆς. Ἐπίσημος γλῶσσα θὰ εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Βουλγαρική. Τὸ σύμφωνον αὐτὸ διατυπώθηκε Ἑλληνικὰ καὶ Βουλγαρικά. Πετρίτσι 22 Ἰουλίου 1943. Γιὰ τὸ Κ.Κ.Ε. Γιάννης Ἰωαννίδης. Γιὰ τὸ Κ.Κ.Β. Ντουσὰν Δασκάλωφ. Καὶ ἐπακολουθεῖ νέο ἐξωφρενικὸ σύμφωνο μεταξὺ τοῦ Κάλτσεφ, ἀντιπροσώπου τῆς Βουλγαρίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ε.Α.Μ., ἐκπροσωπουμένου ἀπὸ τὸν Ἀνδρέα Τζήμα, στὶς Καρυδιὲς Ἐδέσσης. Δι’ αὐτοῦ ἀνανεώθηκε ἡ συμφωνία τοῦ συμφώνου Πετριτσίου, κατὰ τὸ πρῶτο δεκάμερο τοῦ 1944. Τὸ νέον προδοτικὸν σύμφωνον ἔχει ὡς ἑξῆς: «1) Αἱ ἐπαρχίαι Κιλκίς, Παιονίας, Ἀλμωπίας, Ἐδέσσης, Ἐορδαίας, Φλωρίνης καὶ Καστορίας ἐκχωροῦνται ἀπὸ τὸ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ ὡς ζώνη δράσεως τοῦ Σ.Ν.Ο.Φ. (Ἀπελευθερωτικὸ Μέτωπο Βουλγαρίας). 2) Τὸ ΣΝΟΦ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν ἀκτῖνα δράσεώς του καὶ εἰς ἄλλας νοτιωτέρας ἐπαρχίας, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐξασφάλισι πλήρους κυριαρχίας στὶς ἀνωτέρω ἐπαρχίες. 3) Ὁ Βουλγαρικὸς στρατὸς Κατοχῆς Μακεδονίας παίρνει τὴν ὑποχρέωσι νὰ καταλάβῃ τὰ ἀστικὰ κέντρα Μακεδονίας, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀναχώρησι τῶν Γερμανῶν καὶ τὴν παράδοσι τούτων εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ε.Α.Μ. 4) Ἀποφασίζει ἀπὸ κοινοῦ ΕΑΜ καὶ ΣΝΟΦ τὴν δημιουργίαν Αὐτονόμου Μακεδονικοῦ Κράτους Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, τὸ ὁποῖον θὰ ζητήσῃ νὰ μπῇ κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τῆς Ρωσίας. 5) Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν ΕΑΜ–ΣΝΟΦ ἀναλαμβάνεται ἡ ὑποχρέωσις τῆς πλαισιώσεως ἱδρυθησομένης εἰς Καϊμὰκ– Τσαλὰν Διεθνοῦς Μεραρχίας διὰ Βουλγάρων ἀξιωματικῶν καὶ ἐφοδιασμοῦ ταύτης διὰ πυρομαχικῶν. 6) Νὰ φροντίσουν οἱ Βούλγαροι διὰ τὴν συκοφάντησιν παντὸς δυναμικοῦ ἐθνικιστικοῦ στοιχείου παρὰ ταῖς ἀρχαῖς Κατοχῆς, ὥστε νὰ μὴ ἀναπτυχθῇ ἐθνικιστικὴ κίνησις. Τέλος καθιερώθη κατὰ τὴν σύσκεψιν ταύτην ὡς σημαία τῆς Σοβιετικῆς Δημοκρατίας Μακεδονίας Βουλγαρικὴ τοιαύτη, μὲ ἀντίθετον φορὰν τῶν χρωμάτων καὶ μὲ ἀστέρια εἰς τὸ κέντρον. Τοιαύτη σημαία ἔχει ὑψωθῆ εἰς τὴν Ἀρδαίαν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας τοῦ Ε.Α.Μ.». Ἐπακολουθεῖ ἡ συμφωνία μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Ε.Α.Μ. καὶ Ἀλβανικῆς Τσέτα, διὰ τῆς ὁποίας ἀναγνωρίζεται ἀλβανικὴ μειονότης εἰς τὴν Θεσπρωτίαν, ἡ ὁποία οὐδέποτε ὑπῆρξεν.

§46Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ποῦ τὰ εὑρήκατε αὐτά;

§47Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν τὸ γνωρίζετε; Ἐδημοσιεύθησαν ἐπανειλημμένως καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὸν τομέα εἰς τὸν ὁποῖον εὑρέθην ἐπὶ κατοχῆς, ἀντέδρασα διὰ τὴν τελευταίαν συμφωνίαν, τῆς μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος καὶ τῆς Ἀλβανικῆς Τσέτα. Πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ὁ ὑπογράψας εἰς τὴν συμφωνίαν αὐτήν, παρεπέμφθη εἰς τὸ Κακουργιοδικεῖον Ἄρτης, ὅπου καὶ κατεδικάσθη. Καὶ ἔρχομαι τώρα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς προδοσίας. Ἰδοὺ τί ἐγράφετο πρὸ διετίας ἀπὸ τὸν Ζαχαριάδη σχετικὰ μὲ τὴν ΕΟΚΑ καὶ ἀπὸ τὸ δημοσιογραφικὸν ὄργανον τοῦ ΑΚΕΛ σχετικὰ μὲ τὴν δρᾶσιν της καὶ τὸν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα. Γράφει ὁ Ζαχαριάδης καὶ εἶναι χρήσιμον νὰ ἀκουσθῇ αὐτό: «Τὸ Φλεβάρη τοῦ 1955 πιάστηκε τὸ βενζινόπλοιο ὁ Ἅγιος Γεώργιος ποὺ ὁ καπετάνιος του στὸν πόλεμο ἦταν στὴν ὑπηρεσία τῶν Ἄγγλων καὶ μαζὶ πιάστηκε καὶ ὁ Σωκράτης Λοϊζίδης, παλιὸς πράχτορας τῆς Ἰντέλιτζενς Σέρβις, καὶ «φρέσκος» τοῦ Ἔφ–Μπὶ–Ἄϊ (ἀμερικανικὴ ὑπηρεσία κατασκοπείας). Στὴν τσάντα τοῦ Λοϊζίδη βρέθηκε καὶ κατασχέθηκε τὸ καταστατικὸ μιᾶς ψευτοπατριωτικῆς ὀργάνωσης «ΕΜΑΚ» ποὺ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο μετωνομάστηκε σὲ ΕΟΚΑ. Ἡ ὀργάνωση αὐτὴ ἐπικεφαλῆς ἔχει ἕνα γνωστὸ ψεφτοπαλληκαρᾶ ἀξιωματικὸ — χίτη— τὸν Γρίβα, ποὺ μετὰ τὴ Βάρκιζα δολοφονοῦσε πατριῶτες καὶ μπροστὰ στὸ Δ.Σ.Ε. τὤκοβε λάσπη. Πρόκειται γιὰ τὸν ψευτοδιγενῆ ποὺ οἱ Ἄγγλοι τὸν «κυνηγᾶν» μὰ δὲν τὸν πιάνουν γιατὶ ἀκριβῶς παίζει τὸ παιχνίδι τους καὶ τοὺς προσφέρει καὶ αἰωνίας βάσεις. Φυσικά, τὰ ὅπλα ποὺ τὸν ἀφήνουν νὰ μαζεύῃ, τελικὰ προορίζονται ἐνάντια στὸ ΑΚΕΛ καὶ τὸν κυπριακὸ λαό». Ἐπίσης ἰδοὺ τὶ ἐγράφετο κατὰ τὸ 1955 ὅτε συνεστήθη ἡ ΕΟΚΑ καὶ ἰδοὺ πῶς ἐχαρακτηρίζετο ὁ ἀρχηγός της Γρίβας, ἀποκαλυπτόμενος εἰς τοὺς Ἄγγλους, ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς. «Νέος Δημοκράτης», ἀριθ. φύλλου 2574. Ἑνιαῖος ἀνοικτὸς παλλαϊκὸς ἀγώνας....... Τὸ ΑΚΕΛ μ’ ὅλη τὴν συναίσθηση τῆς εὐθύνης του ἔναντι στὸ λαὸ καὶ τοὺς ἀγῶνες του, προειδοποίησε ἀρκετὰ ἔγκαιρα γιὰ τὴν ζημιὰ ποὺ μπορεῖ νὰ προκαλέσῃ ἡ τακτικὴ τῶν σαμποτὰζ τῶν λεγομένων ἐχθροπραξιῶν καὶ τῆς λεγομένης προβοκάτσιας γενικὰ ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὸν μανδύα τῆς ἐθνικῆς δράσης....». Ὅταν τὸ πρῶτον ἤρχισαν αἱ ἐκδηλώσεις τῆς ΕΟΚΑ προσέφερε λέγει τὸ ΑΚΕΛ μεγάλας ὑπηρεσίας ὅτι πρόκειται περὶ δυναμιτιστικῶν ἀποπειρῶν καὶ ἀποκαλύπτει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἤρχισαν τὴν ἐθνικὴν δρᾶσιν τῆς ΕΟΚΑ. «Νέος Δημοκράτης» φύλλον 2573...... «Ἀπόψεις Ἄγγλων, φίλων τοῦ λαοῦ μας». «Τὸ ΑΚΕΛ καὶ ἡ ΠΕΟ προσέφεραν μεγάλην ἐθνικὴν ὑπηρεσίαν μὲ τὴν τολμηρὴν καὶ ἀπερίφραστον καταγγελίαν τῶν δυναμιτιστικῶν ἐνεργειῶν.........». Αὐτὰ λέγονται τὸ 1955 καὶ ἐπεχειρήθη καὶ ἐτολμήθη σύγκρισις αὐτῆς τῆς προδοτικῆς ἐνεργείας τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ τοῦ ΕΑΜ μὲ τὴν ἀπελευθερωτικὴν προσπάθειαν τῆς ΕΟΚΑ. Ἐπεχειρήθη ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τοῦ βήματος ἀπὸ μέρους ἐνίων ἐκ τῶν ἐπερωτώντων νὰ ἐμφανισθῇ τὸ αἴτημα τῆς γενικῆς ἀμνηστίας ὡς καθολικὸν αἴτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ διὰ τὴν εἰρήνευσιν αὐτοῦ καὶ μόνον ἀπὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὴν εἰρήνευσιν τοῦ ὁποίου ἐνδιαφέρονται μόνον οἱ ἐπερωτῶντες ὡς καὶ τὴν ἐπίλυσιν καὶ πρόοδον τῶν ζητημάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἐπίσης ὑπεστηρίχθη ὅτι τὸ αἴτημα αὐτὸ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος, ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ ἀνθρωπιστικοῦ πνεύματος. Ἐπὶ τῶν ἀπόψεων αὐτῶν, θὰ ἐπιχειρήσω νὰ ἀντεπεξέλθω καὶ θὰ καταβάλω κάθε δυνατὴν προσπάθειαν νὰ παράσχω στοιχεῖα εἰς τὴν Βουλήν, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα, ὥστε καὶ τὸ Σῶμα, ἀλλὰ καὶ ὁ Λαὸς νὰ μορφώσῃ μίαν πλήρη καὶ σαφῆ εἰκόνα τῆς καταστάσεως. Ἀρνοῦμαι, ἐν πρώτοις, ὅτι τὸ αἴτημα εἶναι καθολικὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶναι αἴτημα μιᾶς μειοψηφίας, ἡ ὁποία ἔδρασε δολοφονικῶς κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἤδη ἐπιζητεῖ δικαίωσιν καὶ ἀναγνώρισιν. Καὶ εἶναι πλαστὸν αὐτὸ τὸ δῆθεν καθολικὸν αἴτημα, διότι δὲν συγκινεῖ παρὰ ἐλαχίστην μειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία καὶ αὕτη ὑπεκινήθη ἀπὸ τοὺς ἔχοντας συμφέρον διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως καὶ τὴν χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας. Μοῦ ἐδόθη ἀφορμὴ παλαιότερον καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ καταθέσω καὶ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικὰ μία ἐγκύκλιος τῆς Ε.Δ.Α., καὶ μία ἐγκύκλιος τῶν ἐπερωτώντων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὑπεκίνησαν τὸν θόρυβον εἰς τὴν ἐπαρχίαν. Πάντως, καίτοι δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀναμοχλεύσω τὰ πάθη τοῦ παρελθόντος, ἐν τούτοις, εἶναι, νομίζω, χρήσιμον καὶ φρόνιμον νὰ ἐνθυμηθῶμεν τὶ διέπραξαν εἰς βάρος τοῦ τόπου αὐτοῦ, πόσαι ἑκατόμβαι ἐδημιουργήθησαν, διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ κρίνωμεν καὶ νὰ εἰσηγηθῶμεν, τὶ πρέπει νὰ γίνῃ καὶ τὶ πρέπει νὰ συντελεσθῇ καὶ τὶ συμφέρει διὰ τὴν εἰρήνευσιν τοῦ τόπου, ὥστε καὶ αἱ πληγαὶ νὰ ἐπουλωθοῦν, ἀλλὰ καὶ ἡ τάξις νὰ διατηρηθῇ. Ἐπίσης, εἶναι ἀπαραίτητον, νὰ καταστῇ καὶ σήμερον σαφές, ποῖος εἶναι ὁ ἀντίπαλος, τὶ πιστεύει, ποῦ πειθαρχεῖ, πόθεν καθοδηγεῖται καὶ τὶ πράττει, ὥστε πᾶς χειριζόμενος τὰ δημόσια πράγματα, νὰ ἀναλογισθῇ τὰς ἱστορικάς του εὐθύνας καὶ νὰ πράττῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον αἰσθάνεται ὅτι δὲν ζημιοῖ ἀλλὰ ὠφελεῖ τὸν τόπον. Ἡ ἐντολὴ τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἡ Ε.Ρ.Ε. κατὰ τὰς προσφάτους ἐκλογὰς εἶναι διαυγὴς καὶ κρυσταλλίνη: Διατήρησις τῆς τάξεως καὶ τῆς ἡσυχίας.

§48Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Δηλαδὴ ἡ μειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§49Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Πάψε, προδότη. Εἶσαι ἄτιμος καὶ προδότης.

§50Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφ. Ἐσωτερικῶν). Νομίζετε ὅτι ἡ διατήρησις τῆς τάξεως εἶναι πρὸς ζημίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ;

§51Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἀνακαλέσῃ ὁ συνάδελφος....

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἰωάννου, δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ λέγωνται ἐντὸς τῆς αἰθούσης τοιαῦται φράσεις. Πρέπει νὰ ἀνακαλέσητε. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§53Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Ἑκατοντάδες ἐτυφεκίζοντο. (Θόρυβος— κωδωνοκρουσίαι). Προδότη. Ἀνάξιος εἶσαι, σύ.

§54Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ὅταν ἡμεῖς εἴμαστε στὸ Χαϊδάρι, σεῖς ποῦ εἴσαστε;

§55Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Εἶσαι προδότης. Ἤμουν εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου ἐγώ. Ὄχι, στὴ Μόσχα καὶ στὴν Βουλγαρία. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἰωάννου, σᾶς ἀνακαλῶ εἰς τὴν τάξιν.

§57Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Δὲν συνέβη τίποτε, κύριε Πρόεδρε.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν ἀνεκάλεσα εἰς τὴν τάξιν.

§59Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Πρέπει νὰ ἀνακαλέσητε τὸν κ. συνάδελφον εἰς τὴν τάξιν. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκον τοῦ Προεδρείου.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν δέχομαι ὑποδείξεις. Γνωρίζω τὰ καθήκοντά μου.

§61Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ἄλλως, παραβιάζετε τὸν Κανονισμόν.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅταν διακόπτετε, χωρὶς ἄδειαν, αὐτὰ συμβαίνουν. Τὸ Προεδρεῖον ἔκαμε τὸ καθῆκον του.

§63Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, ἐχθρὸς τοῦ τόπου εἶναι οἱ Σλαῦοι τῶν Κομμουνιστικῶν καθεστώτων καὶ ἐκτελεστὴς τῶν σχεδίων των, ὁ κομμουνισμός. Τὸ Ἔθνος θὰ περιήρχετο εἰς ἀνυπαρξίαν ἐὰν ἠδύνατο ποτὲ νὰ ἐπιβληθῇ ἡ αἱμοσταγὴς τυραννία τοῦ προλεταριάτου καὶ ὁ κόσμος θὰ ὑπεχρεοῦτο εἰς μίαν κτηνώδους μορφῆς διαβίωσιν, ἐνώπιον τῆς ὁποίας ὠχριοῦν τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων τὰ βίαια μέτρα καὶ ὁ Μεσαίων θὰ ἐθεωρεῖτο ὡς μία εἰδυλλιακὴ ἐποχή.

§64Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ περιορίσητε τὰς κατηγορίας σας ἐναντίον ὡρισμένων καθεστώτων καὶ νὰ μὴ τὰς γενικεύετε ἐναντίον τῶν σλαυϊκῶν ἐθνῶν.

§65Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Περὶ αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων πρόκειται καὶ αὐτὰ ἐννοῶ ἐντελῶς περιωρισμένα καὶ μεμονωμένα. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, ἐπεσημάνθη ὁ ἐχθρός, ὁ ὁποῖος πάντοτε προσαρμόζεται καὶ πάντοτε ἀλλάσσει στρατηγικήν, ἀλλὰ μόνον φραστικῶς, ἐνῷ παραμένει ἀμετακίνητος ὁ σκοπός του, ὁ ὁποῖος συνίσταται εἰς τὴν βιαίαν κατάληψιν τῆς ἀρχῆς, θὰ προχωρήσω εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῶν ἀπόψεών μου καὶ εἰς ἀντίκρουσιν ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐλέχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ προεκάλεσαν τὴν εὔλογον ἀγανάκτησιν καὶ ἐξέγεσιν πολλῶν ἐκ τῶν κ.κ. συναδέλφων. Καταβάλλεται μία προσπάθεια νὰ ἐμφανισθῇ, ὅτι οὐδεὶς ἀπολύτως κίνδυνος ὑφίσταται ἀπὸ τῆς κομμουνιστικῆς πλευρᾶς καὶ ὅτι ἡ τάξις καὶ ἡ ἡσυχία τοῦ τόπου δὲν διατρέχει κανένα κίνδυνον ἐκ τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν 3.500 κρατουμένων καὶ 540 ἐξορίστων. (Θόρυβος– κωδωνοκρουσίαι). Ἐὰν μοῦ κάμετε τὴν τιμὴν νὰ μὲ παρακολουθήσητε μέχρι τέλους, κύριε συνάδελφε, θὰ ἴδητε ὅτι ὁ κίνδυνος πάντοτε ὑφίσταται. Φοβούμεθα τὴν διείσδυσιν, φοβούμεθα τὴν διάβρωσιν, κύριοι συνάδελφοι. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἀμετανόητοι τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τὸ τὶ ἐπιδιώκουν — θὰ ἐπικαλεσθῶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν καὶ ὡρισμένα κείμενα, τόσον ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν ἑνὸς ἐκ τῶν ἐξορίστων, ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν 7ην Ὁλομέλειαν — πειθαρχοῦντες εἰς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, εἶναι ἐθελονταί, ὅπως τοὺς ὠνόμασεν ὁ ἀξιότιμος κ. Παπανδρέου, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ ἀνακτήσουν τὴν ἐλευθερίαν των, ἀναμένοντες τὴν κατάλληλον ὥραν διὰ κομμουνιστικὴν δρᾶσιν. Ἐπίσης, κίνδυνος ὑφίσταται, ἀπὸ μέρους ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, εὑρισκόμενοι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δὲν ἀσχολοῦνται, προφανῶς μὲ τὴν ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν Ἱστορίαν, εἰς τὸ Παραπέτασμα, ἀλλὰ ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν εἰς δολιοφθοράς, εἰς τὴν ἐξάσκησιν εἰς κατασκοπείαν καὶ εἰς τὴν χρησιμοποίησίν της ἐναντίον τῆς Πατρίδος. (Θόρυβος καὶ διαμαρτυρίαι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ε.Δ.Α).

§66Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ποῖα εἶναι τὰ κριτήρια διὰ τὸν Ὑπουργὸν Ἀσφαλείας, ὅταν χορηγῇ ἄδειαν εἰς τοὺς κομμουνιστὰς τοὺς ἐξορίστους, ὅταν ἡ ὑπηρεσία ἔχῃ ἀντίθεσιν, ὅπως ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι.

§67Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, σᾶς ἔδωσεν ἐπ’ αὐτῶν πλήρεις ἐξηγήσεις, κατὰ τὴν προχθεσινὴν συνομιλίαν, ἀλλὰ ἂν δὲν ἔχετε ἀντίρρησιν, θὰ σᾶς τὰ εἴπω καὶ ἐγώ. Ἡ διεθνὴς κατάστασις, κύριοι συνάδελφοι, τὸν τελευταῖον καιρὸν ὄχι μόνον δὲν ἐμφανίζει κατευνασμόν, ἀλλὰ τοὐναντίον παρουσιάζει ἔντασιν. Καὶ τοῦτο ὑποχρεώνει τὴν Κυβέρνησιν νὰ φοβῆται τὴν διείσδυσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τὴν διάβρωσιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν καθεστῶτα ἰσχυρὰ ὑπέστησαν ἀνεπανορθώτους καταστροφάς. Ἡ πρόσφατος θλιβερὰ πεῖρα τῆς χώρας αὐτῆς ἐπιβάλλει σύνεσιν καὶ πρὸ παντὸς περίσκεψιν καὶ σωφροσύνην. Τὰ πλεῖστα τῶν ἐπιχειρημάτων μου θὰ ἀντλήσω ἀπὸ τὸ ὁπλοστάσιον τοῦ Κομμουνισμοῦ, ὥστε νὰ καταστῇ ἔτι σαφὴς ὁ διαρκὴς κίνδυνος ποὺ ἀπειλεῖ τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον καὶ νὰ καταδειχθῇ ὅτι ἡ γενικὴ ἀμνηστία εἶναι αἴτημα μόνον τῶν κομμουνιστῶν. Μετὰ τὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ἧτταν τοῦ συμμοριτισμοῦ ἀπὸ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις μας εἰς τὸν Γράμμον καὶ τὸ Βίτσι, ἡ κομμουνιστικὴ ἀνταρσία, ἡττηθεῖσα δεινῶς εἰς τὸ ἐσωτερικόν, κατέφυγεν ὠργανωμένη εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Κατέφυγεν ἐκεῖ συγκεκροτημένη καὶ ἐκγυμνάζει τὸ δυναμικόν της εἰς δολιοφθοράς, εἰς κατασκοπείαν, εἰς ἀνατρεπτικὰς πράξεις καὶ ἐνεργείας, διὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσῃ μίαν ἡμέραν καὶ πάλιν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἀρκετοὶ εἰσέδυσαν εἰς Ἑλλάδα τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ ἀρκετοὶ ἐξ Ἑλλάδος κατέφυγαν εἰς τὸν συμμοριτισμὸν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐκομίσθησαν πολλαὶ ὁδηγίαι πρὸς τὸν ἐνταῦθα δρῶντα παράνομον μηχανισμὸν τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ διατηρεῖται ἡ ἐπαφὴ τῆς ἡγεσίας τοῦ ἐξωτερικοῦ τόσον μὲ τοὺς φυλακισμένους ὅσον καὶ μὲ τοὺς ἐξορίστους πλέον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δροῦν εἰς τὴν Χώραν. Ἐπαναστατικὰ καὶ ἐμπρηστικὰ ὑπῆρξαν τὰ συνθήματα τοῦ Ζαχαριάδη, εὐθὺς μετὰ τὴν ἧτταν τοῦ Γράμμου. Εἶναι φανερὸν ὅτι ἐπεζητεῖτο ἔκτοτε ἡ κατάλληλος εὐκαιρία εἴτε διὰ διείσδυσιν, εἴτε δι’ εἰσβολὴν κατὰ τῆς Χώρας. Ὁ στόχος τῆς βιαίας καταλήψεως τῆς Ἀρχῆς οὐδέποτε ἐγκατελείφθη. Καὶ ἔπρεπε νὰ καθαιρεθῇ πέρυσιν ὁ Ζαχαριάδης διὰ νὰ ἔλθῃ μὲ ἄρθρον του ὁ σημερινὸς Γεν. Γραμματεὺς τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἀπ. Γκρόζος, δημοσιευθὲν εἰς τὸ ἐπίσημον ὄργανον τοῦ Κ. Κ.Ε. «Νέος Κόσμος» τῆς 11 Νοεμβρίου 1956 νὰ διαπιστώσῃ ὅτι καὶ παράνομη δουλειὰ συνεχῶς ἀπὸ τοῦ 1949 γίνεται στὴν Ἑλλάδα καὶ δρῶντα μέλη τοῦ Κ.Κ.Ε. ὑπάρχουν εἰς πεῖσμα καὶ πρὸς διάψευσιν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι οὐδὲν τὸ ὕποπτον ἀπὸ κομμουνιστικῆς πλευρᾶς ὑπάρχει ἐν Ἑλλάδι. Ἰδοὺ τὶ γράφει: «Τὰ ἐξωφρενικὰ συνθήματα «τὰ ὅπλα παρὰ πόδας», τὰ ὅπλα ἀντίστροφα καὶ ἡ δράση τῶν ἀνταρτοομάδων μετὰ τὸ 1949, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἀπώλειες, ἔδωσαν τὴν πρόφαση στὴν ἀντίδραση νὰ διατηρῇ ὣς τὰ σήμερα τὰ ΜΕΑ καὶ τὰ ΤΕΑ. Ὅλη ἡ καθοδήγηση τῆς παράνομης δουλειᾶς στὴν Ἑλλάδα, ἔδειξε, ὅπως λέει ἡ 6η Ὁλομέλεια, ἀπαράδεκτη ἐπιπολαιότητα ποὺ συνορεύει μὲ ἐγκληματικὴ στάση στὸ ζήτημα τῆς ὀργάνωσης τῆς σύνδεσης μὲ τὴν παράνομη δουλειά. Οἱ πληροφορίες στὶς ἐκθέσεις πρὸς τὴν Κ. Ε. γιὰ τὴν κατάστασι στὴν Ἑλλάδα, ποὺ κατὰ περιόδους ἔκαμε ὁ Ζαχαριάδης καὶ ἡ Γραμματεία, ἦταν φανταστικὲς καὶ ψεύτικες. Ἐνῷ ὑπῆρχε κόσμος καὶ ἤξερε πρόσωπα καὶ πράγματα γιὰ τὴν παράνομη δουλειά, μονάχα ἡ Κ. Ε. καὶ ὡρισμένοι τοῦ Π. Γ. δὲν τὰ ξέρανε».

§68Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπειδὴ βλέπω ὅτι ὁ ρήτωρ διαβάζει, προφανῶς, ὅ,τι τοῦ ἔχουν γράψει καὶ δὲν τοῦ κάμνετε παρατήρησιν, κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελον νὰ ὑπομνήσω ὅτι μόνον ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπαντήσεως ἐπ’ αὐτῶν εἶναι δυνατὸν οἱ ρήτορες νὰ διαβάζουν. Ὁ ρήτωρ, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἤρχισε νὰ διαβάζῃ.

§69Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι κείμενα ἰδικά σας, ποὺ διαβάζω, τὰ ὁποῖα εἶναι χρήσιμον νὰ ἀκουσθοῦν εἰς τὴν Βουλήν.

§70Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Παρακαλῶ αὐτὰ ποὺ λέγω τώρα νὰ γραφοῦν εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι ὁ ρήτωρ ἤρχισε τὸν λόγον του καὶ συνεχίζει νὰ διαβάζῃ ὅ,τι τοῦ ἔχουν εἰπῆ οἱ ἄλλοι.

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀκούσατε, κύριε συνάδελφε, βεβαίως αἱ γραπταὶ ἀγορεύσεις ἀπαγορεύονται, ἀλλὰ ἐπιτρέπονται εἰς τὸν ἀγορητὴν νὰ ἔχῃ καὶ νὰ συμβουλεύεται σημειώσεις, ὅταν πρόκειται μάλιστα περὶ τοιούτων θεμάτων. Συνεπῶς, ὀρθῶς συμβουλεύεται τὰς σημειώσεις του ὁ κ. Ὑφυπουργὸς καὶ ὀρθῶς ἐπικαλεῖται, ἰδιαιτέρως καὶ ἀναγινώσκει ὡρισμένα κείμενα. Κατ’ οὐδένα λόγον δύνασθε νὰ ὑποστηρίζετε ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ γραπτὴν ἀγόρευσιν.

§72Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Οὐδεὶς συνάδελφος δύναται νὰ μᾶς ὑποδείξῃ τὸν τρόπον ποὺ θὰ ὁμιλήσωμεν. Ἀναγινώσκω κείμενα, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα. Ἄν αὐτὸ δὲν σᾶς συμφέρῃ εἶναι ἄλλο θέμα. Εἶναι χρήσιμα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα νὰ γίνουν κτῆμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, διὰ νὰ γνωρίζῃ ἐὰν ὑπάρχουν κίνδυνοι οἱ ὁποῖοι τὸν ἀπειλοῦν. Ἐπανέρχομαι εἰς τὴν Ὁλομέλειαν. Τὸ Κ.Κ.Ε. παρεδέχθη ὅτι καὶ παράνομη δουλειὰ γίνεται σήμερον εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ ὑψηλὸν καὶ ἀνεπτυγμένον ἀγωνιστικὸν ἐπίπεδον κατέχονται οἱ ἐξόριστοι καὶ οἱ ἐκτοπισμένοι. Ἰδοὺ τὸ κείμενον καὶ πρὸς λύπην σας, κύριε συνάδελφε, θὰ τὸ ἀναγνώσω: «Ἡ 7η Ὁλομέλεια σημειώνει πὼς ἡ πλειοψηφία τῶν μελῶν τοῦ Κόμματος τόσον στὴν Ἑλλάδα, ὅσον καὶ εἰς τὸ Ἐξωτερικόν, δέχεται μὲ ἱκανοποίησιν τὶς ἀποφάσεις τῆς 6ης Ὁλομέλειας καὶ δούλεψε γιὰ τὴν ἐφαρμογή τους. Ἡ Ὁλομέλεια ὑπογραμμίζει ἰδιαίτερα τὸ ὑψηλὸ πολιτικὸ καὶ ἀγωνιστικό ἐπίπεδο ποὺ ἔδειξαν στὴν κατανόησιν καὶ ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφάσεων τῆς 6ης Ὁλομέλειας, οἱ κομμουνιστὲς στὴν Ἑλλάδα καὶ ἰδιαίτερα οἱ φυλακισμένοι καὶ οἱ ἐξόριστοι». Ὑποθέτω ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ ἀποστομωτικὴν ἀπάντησιν εἰς τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν κ.κ. συναδέλφων ποὺ ἐπεκαλέσθησαν τὸν οἶκτον καὶ τὴν συμπάθειαν ὑπὲρ τῶν ἐξορίστων καὶ τῶν καταδίκων καὶ ὅτι ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς περιττεύουν τὰ σχόλια. Οἱ ἀσθενεῖς ἐξόριστοι, οἱ μὴ δυνάμενοι λόγῳ δῆθεν τῶν ἀσθενειῶν ἢ καὶ τῆς ἀσιτίας καὶ νὰ κινηθῶσιν ἀκόμη, ἐκδηλώνουν ἰδιαιτέρως ὑψηλὸν πολιτικὸν καὶ ἀγωνιστικὸν ἐπίπεδον διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφάσεων τῆς 6ης Ὁλομέλειας! Δὲν θὰ ἀρκεσθῶ μόνον εἰς αὐτά, κύριοι συνάδελφοι. Θὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ κείμενον ἐξορίστου. Τὸ κείμενον αὐτὸ εὑρέθη εἰς τὴν στρωμνὴν ἑνὸς ἐξορίστου τὸν ὁποῖον μετεφέραμεν εἰς τὰς Ἀθήνας ἵνα εἰσαχθῇ εἰς Νοσοκομεῖον καὶ λέγει: «Εἶναι φανερὸ πὼς ἂν τὰ μέτρα τοῦ ἐχθροῦ δυναμώνουν ἀνάλογα καὶ ἀντίστοιχα μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ λαϊκοῦ ἀγῶνα, δὲ μένει ἄλλη διέξοδος ἀπ’ τὴ διέξοδο τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ἡ σωστὴ ἄποψη, ἡ ἄποψη ποὺ στηρίζεται στὴν ἕκτη Ὁλομέλεια, εἶναι πὼς ὁ λαϊκὸς ἀγώνας θὰ ἀναπτύσσεται μὲ ρυθμὸ πολὺ γρηγορώτερο ἀπ’ τὰ μέτρα τοῦ ἐχθροῦ καὶ τελικὰ τὰ μέτρα αὐτὰ θ’ ἀτονίσουν κάτω ἀπ’ τὴν πίεση τοῦ λαϊκοῦ παράγοντος κι’ ἔτσι θ’ ἀνοιχθῇ ὁ δρόμος τῆς Δημοκρατίας καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα». σελ. 8. περαιτέρω λέγει: «Γιὰ κάθε αἴτημα, γιὰ κάθε διεκδίκηση, πρέπει νὰ ὑπάρχει καὶ ἕνα ὡρισμένο σχέδιο μάχης, γιατὶ οὐσιαστικὰ πρόκειται νὰ δώσουμε μιὰ μάχη ἀπέναντι στὸν ἐχθρό», σελ. 28, καὶ τέλος, γράφει τὰ ἑξῆς: «Ἐμεῖς οἱ ἐξόριστοι ἀποτελοῦμε ἀναμφίβολα ἕνα κομμάτι τοῦ κινήματος. Ἡ συμβολή μας στὴν πάλη τοῦ λαοῦ εἶναι τεραστία γιατὶ μὲ τὶς θυσίες μας καὶ τὸν ἡρωϊσμό μας τοῦ θερμαίνουμε τὴν πίστη στὰ ἰδανικά του, τοῦ στερεώνουμε τὴν πεποίθηση στὴν τελικὴ νίκη», σελ. 38. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔκθεσις, ἀνήκουσα εἰς τὸν Σταυρίδην. Ἔχει φωτοτυπηθῆ καὶ ἔδωσα καὶ εἰς τὸν Τύπον παλαιότερον περικοπὰς καὶ δὲν ἐτόλμησεν ὁ γράψας νὰ τὴν ἀμφισβητήσῃ. Εἶναι δὲ εἰς τὴν διάθεσιν ὅλων τῶν κ. συναδέλφων νὰ τὴν ἴδουν.

§73Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Αὐτὰ δὲν εἶναι μὲ γράμματα τοῦ Σταυρίδη. Εἶναι ἰδικά σας κατασκευάσματα.

§74Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν συνήθη καὶ προσφιλῆ σας δικαιολογίαν, κύριε συνάδελφε. Ὁ Σταυρίδης ζῇ καὶ εὑρίσκεται εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον καὶ δὲν τὸ ἠμφισβήτησε. Ὁ γραφικός του χαρακτὴρ εἶναι ἐδῶ εἰς τὴν διάθεσίν σας, ὥστε ἠμπορεῖτε νὰ τὸν ἴδητε καὶ νὰ κάμητε παραβολάς. Ἐξ ὅλων τῶν στοιχείων αὐτῶν καὶ τῶν ἐκθέσεων φαίνεται ὅτι ἡ λήθη καὶ ἐφηρμόζετο ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις καὶ ἐφαρμόζεται καὶ ἀπὸ τὴν σημερινήν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ εἰς γενικὴν ἀμνηστίαν καὶ ἄνοιγμα τῶν φυλακῶν διὰ νὰ ἐξέλθουν οἱ ἐν αὐταῖς, διὰ νὰ ἐφαρμόσουν καὶ πάλιν τὴν μέθοδον τῆς κονσέρβας! Θὰ ἐπικαλεσθοῦν ἐνδεχομένως οἱ κ.κ. συνάδελφοι τῆς ἀριστερᾶς ὅτι ἐπῆλθεν ἤδη ἀπὸ ἔτους ἡ ἀλλαγὴ τῆς κομμουνιστικῆς ἡγεσίας καὶ ὅτι κατεδικάσθη δῆθεν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κ.Κ.Ε. Ζαχαριάδης καὶ ἐνδεχομένως ἡ νέα ἡγεσία δὲν ἀναγνωρίζει καὶ δὲν ἀκολουθεῖ τὴν γραμμήν, τὴν ὁποίαν εἶχε χαράξει ἐκείνη. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ κανεὶς ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ Κ. Κ. Ε, διότι ἄλλα σκέπτεται καὶ ἄλλα πράττει. Θὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ πάλιν κείμενα διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀποδείξω ὅ,τι λέγω. Τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944 ὅταν διεκήρυσσεν ὅτι ἦτο δημοκρατικὸν καὶ ὅτι ὑπερήσπιζε τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς, ἡ κομμουνιστικὴ ὀργάνωσις τῆς Ἀθήνας εἶχε δώσει ὅλα τὰ στελέχη της εἰς τὸν ΕΛΑΣ καὶ εἶχεν ἀποφασίσει τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944 τὴν ἐξέγερσιν εἰς ἔνοπλον ἀγῶνα διὰ τὴν βιαίαν κατάληψιν τῆς Ἀρχῆς. Τὴν 1ην Ὀκτωβρίου 1944 ὁ «Ριζοσπάστης» ἔγραφε. Ἀρύομαι παραδείγματα καὶ γεγονότα διὰ νὰ χρησιμεύσουν ὡς διδάγματα διὰ τὸ μέλλον. Θὰ ἴδητε ὅτι ἄλλα ἔλεγεν ἐπισήμως καὶ ἄλλα ἔπραττεν ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ. Αὐτὰ μᾶς κάμνουν προσεκτικοὺς ἀπέναντι τῶν ἱστορικῶν μας εὐθυνῶν καὶ τῶν εὐθυνῶν ἔναντι τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα). Τὴν 1.10.1944 ἔγραφεν ὁ «Ριζοσπάστης». Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κ.Κ.Ε. εἰς μήνυμά της πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἔγραψε: «Ἡ ἐξασφάλιση τῆς τάξης καὶ ΟΜΑΛΗΣ πολιτικῆς ζωῆς τούτες τὶς στιγμὲς εἶναι τὸ πρώτιστο ἐθνικὸ χρέος. Ἀποφύγετε τὴν αὐτοδικίαν καὶ κάθε ἐνέργεια ποὺ κλονίζει τὸ τόσο ὑψηλὸ ἔργο ποὺ δημιουργήσαμε μαζί. Πατριῶτες! Ὅλοι ἑνωμένοι γιὰ τὴν ἐπιβολὴ καὶ κατοχύρωση τῶν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ἐλευθεριῶν καὶ καταχτήσεων τοῦ λαοῦ. Γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση κάθε προσπάθειας διάσπασης τῆς ἑνότητος. Γιὰ τὴν κατάπνιξη ΚΑΘΕ διχτατορικῆς ἀπόπειρας». Ὁ Γ. Σιάντος, γραμματεὺς τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. καθησυχάζων ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τοὺς πάντας διὰ τὰς καλὰς φιλοδημοκρατικὰς προθέσεις τοῦ Κ.Κ.Ε. ἐδήλωνε τὰ ἑξῆς: «Τὸ Κ.Κ.Ε. ὑποστηρίζει τὴν Κυβέρνηση τῆς Ἐθνικῆς Ἑνότητας (Πρωθυπουργὸς ὁ κ. Γεώργιος Παπανδρέου), γιατὶ τὸ πρόγραμμά της ἀνταποκρίνεται στὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Τὸ Κ.Κ.Ε. εἶναι ὑπὲρ τῶν ὁμαλῶν ΔΗΜΟΚΡΑ-ΤΙΚΩΝ λύσεων τῶν ζητημάτων τῆς Χώρας». Γ. Σιάντος. (Βλέπε: «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΝ» τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1944, σελ. 2). Ὁ Γ. Σιάντος εἰς συνέντευξίν του πρὸς τὸν κ. Σώλσμπερν ἐδήλωσεν: «Ἄμεσες ἐπιδιώξεις τοῦ Κ.Κ.Ε. εἶναι ἡ ὁμαλὴ ἐξέλιξη τῆς πολιτικῆς ζωῆς». (Βλέπε: «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΝ» 2 Νοεμβρίου 1944, σελὶς 1). Ὁ Γ. Σιάντος ἐδήλωσεν: «Εἴμαστε ὑπερασπιστὲς τῆς ΟΜΑΛΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΞΕ-ΛΙΞΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ. Καταπολεμοῦμε τὶς ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙ-ΚΕΣ λύσεις». (Βλέπε: «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΝ» τῆς 21ης Νοεμβρίου 1944).

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε.

Τὸ Κ.Κ.Ε. συγχρόνως μὲ τὰς ἀνωτέρω φιλοδημοκρατικὰς συνεντεύξεις, δηλώσεις καὶ διακηρύξεις τῆς ἡγεσίας του εἶχε ἐπιδοθῆ εἰς τὴν προπαρασκευὴν τοῦ αἱματηροῦ καὶ ἀνθελληνικοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος, εἰς βάρος τῆς ἡσυχίας καὶ γαλήνης τοῦ τόπου καὶ τοῦ λαοῦ μας, ὁ ὁποῖος ἐπερίμενε τὴν ἡμέραν τῆς ἀπελευθερώσεως διὰ νὰ ἡσυχάσῃ ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς κατοχῆς καὶ νὰ ἀναλάβῃ ἀπὸ τὰ δεινά της. Ὁ τότε γραμματεὺς τῆς Κ. Ο. Ἀθήνας Μπαρτζώτας γράφει: «Στὴν Κ.Ο.Α. μπῆκε ἀπ’ τὶς ἀρχὲς τοῦ Αὐγούστου 1944, πραχτικὰ τὸ ζήτημα τῆς ἐξουσίας, δώσαμε ὅλα τὰ στελέχη τοῦ Κόμματος στὸν Ε.Λ.

Α.Σ.».

Ἐνῷ, λοιπόν, τὸ Κ.Κ.Ε. ἄλλα ἔλεγε τὸ 1944, εἰς τὸ φανερόν, ἄλλα ἀπειργάζετο ἐν κρυπτῷ. Καὶ ὅλα αὐτά, μᾶς κάμνουν οὐδέποτε νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ Κ.Κ.Ε. Ἡ Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. τὸν ἴδιον μῆνα εἰς τὴν Κομμουνιστικὴν Ἐπιθεώρησιν διεκήρυττε δημοσίᾳ ὅτι: «Θὰ ἀγωνισθῇ γιὰ νὰ ἐξασφαλιστῇ «τὸ ὁμαλὸ δημοκρατικὸ πέρασμα στὴν ἐλεύθερη πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας μας γιὰ τὴ δημοκρατία». (Βλέπε: «Κομμουνιστικὴ Ἐπιθεώρηση», ἀριθ. φύλ. 29, Αὐγούστου 1944, σελ. 642). «Ἡ Ἐπιτροπὴ Πόλης τῆς Κ.Ο.Α. (ὅπως ἀπεκάλυψεν ἐπίσης ὁ ἴδιος ὁ Μπαρτζώτας), ἀπεφάσισε σὲ δυὸ συνεδριάσεις της στὶς ἀρχὲς τοῦ Σεπτέμβρη 1944, τὴν ἔνοπλη ἐξέγερση». (Βλέπε: Βασίλη Μπαρτζώτα (Φάνη): «Ἡ πολιτικὴ τῶν στελεχῶν κ.λ.π.», σελ. 48–49) ... Καὶ ἀντ’ αὐτῶν ἐπακολουθεῖ τὸ κίνημα ἐν Ἀθήναις, ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τῆς ἡγεσίας τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ τὴν στρατιωτικὴν διεύθυνσιν τριμελοῦς ἀνωτάτης Ἐπιτροπῆς ἀποτελεσθείσης ἐκ τῶν: Γ. Σιάντου, Ἐμ. Μάντακα καὶ Χατζημιχάλη. Αἱ συνέπειαι καὶ τὰ ἀποτελέσματα τούτου εἶναι γνωστὰ καὶ ἀλησμόνητα, διότι εἶναι πολὺ πρόσφατα: Ἀπάνθρωποι καὶ ἐγκληματικαὶ ἐκτελέσεις, ὁμαδικαὶ σφαγαὶ ἀθώων Ἑλλήνων πολιτῶν, τὰ ἐγκληματικὰ αἴσχη τῆς ὁμηρίας, αἱ βανδαλικαὶ καταστροφαὶ καὶ αἱ ἀνατινάξεις.

§75Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Ἡ Ε.Δ.Α. εἶναι κομμουνιστικὸν κόμμα, ποὺ διαμαρτύρεται, ἢ ὄχι; Ἐὰν ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ τὸ εἴπῃ.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Προχωρήσατε, κύριε Ὑπουργέ.

§77Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἱεροεξεταστὴς εἶσθε;

§78Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Τί ἐκάματε εἰς τὴν κατοχήν, κύριε συνάδελφε; (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§79Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἐρωτᾶτε...

§80Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Μετὰ τὸν Δεκέμβριον ἐπηκολούθησε μία τακτικὴ ὑποχωρήσεως καὶ ἀναδιοργανώσεως. Ἕνα χρόνον ἀκριβῶς μετὰ τὴν Βάρκιζαν ἐλήφθη, ὄχι τυχαίως, ὅπως οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν, ἡ ἀπόφασις διὰ τὴν ἔνοπλον ἐξέγερσιν καὶ τὴν βιαίαν καὶ πάλιν κατάληψιν τῆς Ἀρχῆς. Δὲν θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ἐπικαλεσθῶ τὰ κείμενα, εἶναι κουραστικά, ἐνδεχομένως, βλέπω ἄλλως τε, ὅτι ξενίζουν τοὺς βουλευτὰς τῆς ἀριστερᾶς.

§81Α. ΠΑΤΣΙΑΝΤΑΣ. Νὰ μᾶς εἰπῆτε καὶ περὶ Σούρλα, Μαγγανᾶ κ.λ.π.

§82Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Τὰ λέγετε σεῖς αὐτά. Ἔναντι τῶν ἰδικῶν σας ἐγκλημάτων τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, αὐτὰ εἶναι παρωνυχίς. Καὶ δικαιολογεῖ ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ ἀποκαλύπτει πῶς παρεπλάνησε τὰς μάζας καὶ ἀνέκτησε τὴν ἐμπιστοσύνην των μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος. «Τὸ σύνθημα αὐτὸ τῆς ὁμαλῆς δημοκρατικῆς ἐξέλιξης μᾶς διευκόλυνε νὰ καταχτήσουμε τὶς μᾶζες, νὰ τὶς συγκεντρώσουμε γύρω ἀπὸ τὸ πρόγραμμα τῆς Λ. Δ., νὰ τὶς πείσουμε μὲ τὴν ἴδια τους τὴν πεῖρα γιὰ τὴν ἀνάγκη τῆς καινούργιας ἐξόρμησης»· (δηλαδὴ τοῦ ἐναντίον τῆς ἡσυχίας τοῦ λαοῦ ἐξαπολυθέντος συμμοριτοπολέμου τοῦ Κ.Κ.Ε) (Βλέπε: Ὁμιλίαν Δ. Παρτσαλίδη στὴν Ὁλομέλεια τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. (14–18.5.1950) δημοσιευθεῖσαν εἰς τὸν «Νέον Κόσμον» τοῦ Αὐγούστου 1950, σελ. 50). Ἐπηκολούθησεν ὁ συμμοριτοπόλεμος. Εἶναι γνωστὸν πόσαι καὶ ποῖαι ὑπῆρξαν αἱ καταστροφαὶ εἰς τὴν χώραν μας ἐκ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ὑπάρχει, ἄλλως τε, σημείωμα τοῦ Καραγεώργη, τοῦ ἀρχιστρατήγου καὶ ἐκδότου τοῦ «Ριζοσπάστου», ὁ ὁποῖος αἰτιᾶται τὴν κομμουνιστικὴν ἡγεσίαν, διότι δὲν ἐφρόντισε νὰ κρύψῃ τὰ ὅπλα καὶ δὲν ἐφρόντισε νὰ φυγαδεύσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὰ στελέχη τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπάνδρωναν τὴν ἀνταρσίαν. Τὸ τὶ ἐστοίχισεν εἰς τὸ Ἔθνος, κύριοι βουλευταί, τὸ κίνημα τὸ κομμουνιστικὸν ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τὸ 1949, νομίζω, ὅτι εἶναι περιττὸν νὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ἠκούσθησαν πλειστάκις εἰς τὴν Βουλὴν, αἱ τρομακτικαὶ καταστροφαί, αἱ ὁποῖαι ὑπερβαίνουν τὰ 15,5 δισεκατ. εἰς χρῆμα καὶ εἶναι τεράστιαι καὶ μεγαλεῖτεραι τῶν ἀπωλειῶν τῶν δύο πολέμων, αἱ ἀπώλειαι εἰς ἀνθρώπινον ὑλικόν. Μετὰ τὴν συντριβὴν τοῦ κομμουνισμοῦ τὸ 1949, συνέρχεται καὶ πάλιν ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία ἐχάραξε τὴν νέαν γραμμὴν καὶ μέσα εἰς τὴν γραμμὴν της περιλαμβάνεται καὶ ἡ πρόνοια διὰ τοὺς συμμοριοπλήκτους. Μπαίνει ὡς γραμμὴ τοῦ κόμματος ἡ ἐκδήλωσις ἐνδιαφέροντος ὑπὲρ τῶν θυμάτων των. Καὶ ὁ κ. Παπανδρέου, ὁμιλῶν παλαιότερον εἰς τὴν Βουλήν, εἶπε τὸ ἀμίμητον καὶ χαρακτηριστικόν, ὅτι «οὐδέποτε κροκόδειλοι ἐθρήνησαν γοερώτερον τὰ θύματά των». Καὶ διὰ νὰ μὴ λείπῃ καὶ ἀπὸ τὸ κείμενον αὐτὸ ἡ προδοσία, ἡ 6η Ὁλομέλεια γράφει: «Τὸ κόμμα πρέπει νὰ φυλάῃ καὶ ν’ ἀναπτύξῃ παραπέρα τοὺς δεσμοὺς ἀνάμεσα στὸν ἑλληνικὸ καὶ σλαυομακεδονικὸ λαό, ποὺ σφυρηλατήθησαν μέσα στὸν κοινὸ ἀγῶνα. Ἡ πάλη ἐνάντια στὴν καταπίεση τῶν σλαυομακεδόνων, ἡ πάλη γιὰ τὴν ἰσοτιμία, γιὰ ἀναγνώριση νὰ ζοῦνε λεύτεροι κι’ ἀφέντες στὴν πατρική τους γῆ, δένει τοὺς Μακεδόνες καὶ τοὺς Ἕλληνες». Ἡ προδοσία συνεχίζεται καὶ πάλιν, ὅπως βλέπετε. Εἶπον, ὅταν ἤρχισα ὁμιλῶν, ὅτι τὸ αἴτημα παροχῆς γενικῆς ἀμνηστίας δὲν εἶναι κἄν αἴτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ εἶναι αἴτημα, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ὁ κομμουνισμὸς ὁ ἴδιος. Τὸ 1950, πράγματι ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος θέτει θέμα παροχῆς γενικῆς ἀμνηστίας μέσα εἰς τὰ ὑπόλοιπα αἰτήματα, τὰ ὁποῖα γράφει εἰς τὸ ψήφισμα διὰ δουλειά, ὁμαλότητα, κ.λ.π. Καὶ οὐδενὸς ἀσφαλῶς διέφυγεν, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιδίωξις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ταὐτίζεται ἀπολύτως μὲ τὰς ἐπιδιώξεις τῆς Ε.Δ.Α. διὰ τὴν ὁποίαν ἠρώτησεν ὁ κ. Ἰατρίδης προηγουμένως, τὶ εἶναι. Τὸ 1950 κυκλοφοροῦν δι’ ἀπάτης ἕνα φυλλάδιο, διότι εἰς τὸ ἐξώφυλλον γράφει τὸ ἑξῆς: «Ὁ ἀγὼν τοῦ Ἐθνικοῦ Στρατοῦ ὑπὲρ πίστεως καὶ Πατρίδος» καὶ φέρεται ὡς ἔκδοσις τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ, ἐνῷ μέσα περιέχεται ἡ ἀπόφασις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία διενεμήθη πρὸς ἀφελεῖς ἀνὰ τὴν χώραν καὶ τίθεται καὶ πάλιν ἐκεῖ, ἐν συνεχείᾳ τὸ αἴτημα τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Ἐν σωτηρίῳ ἔτει 1951, ἔλαβε χώραν ἡ σύστασις τῆς

Ε.Δ.Α.

Δὲν θὰ ἐπικαλεσθῶ τὰ σήματα, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν τὸν Νοέμβριον τοῦ 1951, ὅταν ἀνεκαλύφθησαν παρανόμως λειτουργοῦντες ἀσύρματοι εἰς τὴν Καλλιθέαν καὶ συνελήφθησαν οἱ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ σταλέντες κατάσκοποι τοῦ Κ.Κ.Ε. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἐπέμβασις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, εἰς τὴν συγκρότησιν τῆς Ε.Δ.Α., εἰς τὸν καθορισμὸν τοῦ προγράμματός της, εἰς τὴν ἐπιλογὴν τῶν ὑποψηφίων της, καὶ εἰς τὸν καθορισμὸν τῆς γραμμῆς τῆς νομίμου ἐμφανίσεως τούτου. Τὸ 1952 ὁ «Νέος Κόσμος» κομμουνιστικὴ ἐπιθεώρησις, γράφει: «... Εἴμαστε οἱ στρατιῶτες τοῦ Στάλιν στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μεγάλο εὐτύχημα γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη καὶ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνας, γιὰ τὸ λαὸ τῆς Ἑλλάδας εἶναι, ὅτι μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Λένιν εἴχαμε τὸν Στάλιν». Τὸ 1953, ὁ «Νέος Κόσμος», γράφει: «... Τὸ Κόμμα μας (Κ.Κ.Ε.) στηριγμένο στὰ διδάγματα Λένιν–Στάλιν ἀναγνωρίζει τὸ δικαίωμα αὐτοδιαθέσεως στοὺς Σλαυομακεδόνες». Ἡ προδοσία συνεχίζεται. Ἐν συνεχείᾳ ὁ «Νέος Κόσμος» γράφει τὰ ἑξῆς: «... Ἡ ἱστορία, ζωὴ καὶ δράση τοῦ κόμματός μας σ’ ὅλα τὰ χρόνια τῆς ὕπαρξής του, δείχνει ὅτι στάθηκε στὴ γραμμὴ ποὺ χαράζει τὸ Κ.Κ.Σ. Ἕνωσης. Μὲ εὐλάβεια ἐκπληρώνει τὴ γραμμὴ τοῦ Κ.Κ.Σ.Ε. καὶ πάλαιψε τοὺς λογῆς λογῆς ἐχθροὺς ποὺ θέλουν νὰ τὸ τραβήξουν ἔξω ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ χαράζει τὸ Κ.Κ.Σ. Ἕνωσης». Δὲν νομίζω ὅτι χρειάζεται ἑρμηνεία διὰ νὰ καταδειχθῇ ὅτι τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, ὄχι μόνον δὲν ὑπῆρξε ποτὲ Ἑλληνικόν, ἀλλὰ εἶναι ξενόδουλον καὶ ὑπηρετεῖ τὰ συμφέροντα κομμουνιστικῶν κομμάτων ἄλλων χωρῶν. Τὸ 1954 τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα ὑποχωρεῖ. Ὁμιλεῖ περὶ δημοκρατικῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς, ἀπαλλαγὴν ἀπὸ Ἀμερικανοκρατίαν, τὰ γνωστὰ συνθήματα, παροχὴν γενικῆς ἀμνηστίας, ἄνοιγμα τῶν φυλακῶν κ.λ.π. Τὸ 1956 καθαιρεῖται ὁ Ζαχαριάδης, ἐντολῇ τῆς ἡγεσίας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι παρέστη ὁ ἴδιος ὁ Μικογιὰν κατὰ τὴν Συνέλευσιν ἐκείνην τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος εἰς τὴν Τασκένδην, ὅπου καθῃρέθη ὁ Ζαχαριάδης. Ἡ καθαίρεσις ἦτο ἀναγκαία καὶ ἀπαραίτητος, διὰ νὰ γίνῃ ἡ στροφὴ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος εἰς τὴν ὁποίαν σᾶς ἐφιστῶ τὴν προσοχήν, διότι οὐδέποτε τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα ἐτήρησε τὴν ἰδίαν ἀρχὴν καὶ οὐδέποτε ἐτήρησεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔλεγεν. Ἡ πρόσφατος ἑβδόμη Ὁλομέλεια, ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν τὰ μέσα Φεβρουαρίου εἰς τὸν τομέα τοῦ κομματικῆς ἀνοικοδομήσεως παρατηρεῖ τὰ ἀκόλουθα: «Πρέπει νὰ ξεπεράσουμε τὴν καθυστέρηση ποὺ ὑπάρχει στὶς παράνομες κομματικὲς ὀργανώσεις καὶ ποὺ ἡ συνέχισή της ἀποτελεῖ σοβαρὸ κίνδυνο. Τὸ Κόμμα πρέπει μελετημένα καὶ προσεχτικὰ νὰ ἀνασυγκροτήσῃ τὶς κομματικές του δυνάμεις, νὰ δημιουργήσῃ γερὲς κομματικὲς ὀργανώσεις μὲ βάση τὴν ἀποκέντρωση, τὴν ἐπαναστατικὴ ἐπαγρύπνιση καὶ τὴ συνωμοτικότητα, ἱκανὲς ν’ ἀντιμετωπίζουν τὸν ἐχθρὸ καὶ νὰ γίνουν πραγματικοὶ ὀργανωτὲς καὶ καθοδηγητὲς τῶν λαϊκῶν μαζικῶν ἀγώνων. Στὴ δουλειὰ γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ καθήκοντος αὐτοῦ τὸ κόμμα πρέπει νὰ προχωρῇ μὲ μεγάλη σύνεση καὶ προσοχή, χωρὶς βιασύνη καὶ προχειρότητα». Αὐτὰ λέγει, αὐτὰ προτείνει, αὐτὰ συνιστᾷ, αὐτὰ διατάσσει ἡ ἑβδόμη Ὁλομέλεια. Ὅλοι μας, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα ἐν ἐγρηγόρσει, διότι ἐλλοχεύει παντοῦ καὶ πάντοτε ὁ ἐχθρός. Ἐξηρθρώθη βεβαίως καὶ ἐξαρθροῦται καθημερινῶς ὅσον ἠμπορεῖ ὁ παράνομος μηχανισμὸς τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος χάρις εἰς τὴν δρᾶσιν καὶ τὰς προσπαθείας τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ, ἀλλὰ ὁ ἐχθρὸς εἶναι ἀσίγαστος.

§83Δ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ. Ποῦ ὑπάρχουν αὐτὰ ποὺ λέγετε;

§84Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς ἑβδόμης Ὁλομελείας, τὰ ὁποῖα περιῆλθον εἰς χεῖρας μου πρὶν δημοσιευθοῦν εἰς τὰς ἑλληνικὰς ἐφημερίδας, Δὲν ἀποτελεῖ μυστικὸν ἡ ὕπαρξις τῆς ἐκθέσεως αὐτῆς καὶ τῆς εἰσηγήσεως καὶ τῆς ἀποφάσεως τῆς ἑβδόμης Ὁλομελείας. Ἐν συνεχείᾳ λέγει ἡ ἑβδόμη Ὁλομέλεια: «Σοβαρώτατο καθῆκον τοῦ κόμματος εἶναι ἡ ἀξιοποίηση καὶ ἡ διεύρυνση τῶν νομίμων δυνατοτήτων καὶ ὁ καλλίτερος συνδυασμὸς τῆς παράνομης μὲ τὴ νόμιμη δουλειά. Ὅλοι οἱ κομμουνιστὲς πρέπει νὰ βρίσκωνται γιὰ νὰ δουλεύουν στὶς διάφορες μαζικὲς ὀργανώσεις καὶ στὴν πρώτη γραμμὴ στὰ συνδικάτα, νὰ πρωτοστατοῦν στὴν ὀργάνωση τῆς πάλης γιὰ τὶς ἄμεσες διεκδικήσεις τῶν ἐργατῶν μὲ βάση τὸ ἑνιαῖο μέτωπο καὶ τὴ συνδικαλιστικὴ ἑνότητα, στὴν ἑνότητα καὶ πάλη ὅλων τῶν στρωμάτων τοῦ λαοῦ. Ἡ 7η Ὁλομέλεια τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. καταδικάζει κάθε προσπάθεια διάσπασης τῶν γραμμῶν τοῦ διεθνοῦς κομμουνιστικοῦ κινήματος καὶ ἐκφράζει τὴ σταθερὴ προσήλωση τοῦ Κ.Κ.Ε. στὶς ἀρχὲς τοῦ προλεταριακοῦ διεθνισμοῦ τῆς ἑνότητας τῶν κομμουνιστικῶν καὶ ἐργατικῶν κομμάτων». Καὶ πάλιν τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα ἐμφανίζεται συνεπὲς πρὸς τὴν ἱστορίαν του, ἡ ὁποία ἀπὸ τοῦ 1920 διὰ τοῦ καταστατικοῦ του τὸ ἐμφανίζει ὡς τμῆμα τῆς 3ης Κομμουννιστικῆς Διεθνοῦς καὶ ὄχι ὡς Ἑλληνικὸν Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Ὅλη αὐτὴ ἡ τελευταία πλουσία φιλολογία περὶ Δημοκρατικῶν αἰσθημάτων καὶ φιλοκοινοβουλευτικῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος εἶμαι βέβαιος, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οὐδένα εἶναι δυνατὸν νὰ παραπλανήσῃ ὁσονδήποτε ἀφελῆ. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ τελευταία περικοπὴ τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς ἀναγνώσω. Ἡ ἀπάντησις ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους τοὺς ἡγέτας τοῦ Κομμουνισμοῦ, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήσῃ οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν εἰς τὴν ψυχὴν οὐδενὸς ἐξ ἡμῶν: «... (ἀναγινώσκει) ...». «Σήμερα διαπιστώνει ἡ ἡγεσία τοῦ Κ.Κ.Ε. τὸ λαϊκὸ ἐπαναστατικὸ κίνημα στὴ χώρα μας μπῆκε σὲ καινούργια φάση. Ἐξαναγκαστήκαμε σὲ μιὰ ὑποχώρηση, δὲν ἔχουμε ὅμως ἧττα τῆς ἐπανάστασης γιατὶ οἱ ἀντικειμενικὲς συνθῆκες εἶναι καὶ τώρα εὐνοϊκές». Αὐτὴ ἡ πικρὰ πεῖρα τοῦ προσφάτου παρελθόντος μᾶς ὑποχρεώνει ὅπως προηγουμένως εἶπον, νὰ εἴμεθα ἐπιφυλακτικοὶ καὶ πρὸ παντὸς νὰ μὴ δίδωμεν καμμίαν ἀπολύτως ἐμπιστοσύνην πρὸς ὅσα ἐπαγγέλλεται τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα Ἑλλάδας. Ἡ ἐντολὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ὑπῆρξε σαφής. Διατάραξις τῆς τάξεως καὶ τῆς ἡσυχίας τοῦ τόπου καὶ διὰ λόγους δηλαδὴ ἐθνικοῦ συμφέροντος καὶ ὁμαλῆς λειτουργίας τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ μὴ ἐπεκτείνωμεν οὔτε τὴν γενικὴν ἀμνηστίαν οὔτε νὰ ἐπιτρέψωμεν τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Μία τοιαύτη ἐνέργεια θὰ ἔθετεν ἐν κινδύνῳ τὴν τάξιν καὶ τὴν ἡσυχίαν τοῦ τόπου καὶ προφανῶς τῆς Ε.Ρ.Ε. θὰ εὑρίσκετο εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν λαϊκὴν ἐντολὴν τὴν ὁποίαν ἔλαβεν. Ἀρνούμεθα τὴν χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ δικαιώσωμεν τοὺς σφαγεῖς καὶ τοὺς δολοφόνους. Μὲ ἀνθρωπίνην, ὅμως, ἐπιείκειαν, εἴμεθα διατεθειμένοι καὶ πρόθυμοι, πᾶσαν συγκεκριμένην περίπτωσιν ὅσον ἀφορᾷ τοὐλάχιστον τὸν ἰδικόν μου τομέα, ἐξορίστου ἢ κακῶς χαρακτηρισθέντος ὡς κομμουνιστοῦ, προσώπου ἔχοντος φάκελλον δηλαδή, νὰ τὴν ἀντιμετωπίσωμεν μὲ ἀνθρωπίνην, μὲ χριστιανικὴν καλωσύνην καὶ μὲ διάθεσιν ἐξυπηρετήσεως τῶν ἀδικουμένων καὶ ἀποκαταστάσεώς των. Διότι συμφέρον ἐθνικὸν εἶναι, τοὺς παραπλανηθέντας νὰ τοὺς ἐπαναφέρωμεν εἰς τὴν ἀγκάλην τῆς Μητρὸς Ἑλλάδος, νὰ εὕρουν τὸν εὐθὺν ἐθνικὸν δρόμον. Μόνον ἔτσι ἐπέρχεται ἡ λήθη τοῦ παρελθόντος. Πρέπει πρωτίστως λήθην νὰ δώσουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐγκλημάτησαν κατὰ τοῦ τόπου. Αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον νὰ εἴπω ὅσον ἀφορᾷ τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα καὶ τὴν ἀμνηστίαν. Ἐπειδὴ ἐγένετο πολὺς λόγος διὰ τὸ στρατόπεδον ἐξορίστων, θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω ὀλίγα τινά, δι’ αὐτὸ δοθέντος ὅτι διὰ τὰ ὑπόλοιπα θέματα ὁ συνάδελφος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν μὲ ἀπήλλαξε τῆς ὑποχρεώσεως καὶ δὲν θὰ σᾶς ὑποβάλω εἰς τὸν κόπον νὰ ἀκούσητε τὰ θέματα τὰ ὁποῖα ἀνέπτυξεν ἐκεῖνος. Τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου εἶναι στρατόπεδον πειθαρχημένης διαβιώσεως. Παρὰ ταῦτα, οἱ ἐξόριστοι οἱ ὁποῖοι ἀπὸ 850 ποὺ παρελήφθησαν παρ’ ἡμῶν, σήμερον εἶναι 540, διάγουν ὡς ἐν παραθερισμῷ. Ἠκούσθησαν πολλὰ περὶ ἀσθενειῶν καὶ ἠκούσθησαν πολλὰ περὶ ἀδιαφορίας καὶ ὁ κ. Παπανδρέου, δὲν γνωρίζω ἂν ἐνθυμῆται, μὲ διέκοψε μίαν ἑσπέραν καὶ μοῦ εἶπεν ὅτι εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον πεθαίνουν οἱ ἰατροὶ καὶ ὄχι οἱ ἐκτοπισμένοι.

§85Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Σεῖς τὸ εἴπατε.

§86Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν εἶναι παράδοξον, κύριοι συνάδελφοι, αὐτό.

§87Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πάντως εἶναι πρωτότυπον.

§88Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Πρωτότυπον μάλιστα. Καὶ μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ ὑπογραμμίσω ὅτι ἐκ τῶν 850 ἀρχικῶς καὶ 540 ἤδη εὑρισκομένων ἐν ἐκτοπίσει προσώπων, οὐδὲν ἀπεβίωσε, πλὴν ἑνός, ὁ ὁποῖος ἀπεβίωσεν ἐγχειρούμενος εἰς τὸ νοσοκομεῖον τῆς Λήμνου. Ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, σᾶς, οἱ ὁποῖοι προέρχεσθε ἀπὸ ἐπαρχίας, εἶναι δυνατὸν εἰς ἕνα χωριὸ μὲ 850 κατοίκους νὰ μὴ πεθαίνουν ἕνας ἢ δύο τὸν χρόνον;

§89ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ. (Ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Τρώγουν καλά!!!

§90Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Βεβαίως, διότι παίρνουν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τοὺς δίδει τὸ Κράτος καὶ τὸ ὁποῖον ἐξισοῦται μὲ τὸ ἡμερήσιον σιτηρέσιον τοῦ χωροφύλακος, λαμβάνουν ἕνα σωρὸ δέματα καὶ καλλιεργοῦν ἐκτάσεις, αἱ ὁποῖαι τοὺς ἀποδίδουν καὶ αὐταὶ καὶ γενικῶς ἡ διαβίωσις εἶναι ἀρίστη. Κατάδικοι καὶ ἐξόριστοι εἶναι οἱ χωροφύλακες, δυστυχῶς. Κύριοι συνάδελφοι, ὡμιλήσατε πρὸ ἡμερῶν διὰ τὸ θέμα τῆς ἐκθέσεως τοῦ ἰατροῦ Στεφάνου. Ὁ ἰατρὸς αὐτὸς ὑπέκυψεν εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον καὶ ἐπεφυλάχθην, κύριε Πρόεδρε, τὴν ἑσπέραν ἐκείνην νὰ καταθέσω τὴν ἔκθεσιν εἰς τὴν Βουλήν. Λυποῦμαι διότι τοιαύτη ἔκθεσις δὲν ὑπεβλήθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον.

§91ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Εἰς τὸν Ἐρυθρὸν Σταυρόν.

§92Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἐζήτησα καὶ ἀπὸ τὸν Ἐρυθρὸν Σταυρὸν ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει ἔκθεσις, ἡ ὁποία φέρει ἐν ἀντιγράφῳ τὴν σφραγῖδα Ε.Δ.Α. Ὁ Ἐρυθρὸς Σταυρὸς εἰς ἀπάντησιν ἐγγράφου μου ἀπήντησεν ὡς ἑξῆς: «Ἐπὶ ὑμετέρας ὑπὸ σημερινὴν ἡμερομηνίαν τηλεφωνικῆς ἐντολῆς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἔκθεσις ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 464) 30.7.55 τῆς Ὑγειονομικῆς Ὑπηρεσίας Ε.Ε.Σ. Ἁγίου Εὐστρατίου, ὑπογραφομένη ὑπὸ τοῦ ἀποβιώσαντος ἰατροῦ Ε.Ε.Σ. Χαρ. Στεφάνου, δὲν ἔχει περιέλθει ἡμῖν. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 464) 1.8.55 ἀναφορᾶς της ἡ Ὑγειονομικὴ Ὑπηρεσία Ε.Ε.Σ. Ἁγίου Εὐστρατίου μᾶς ἐζήτησε τὴν ἀποστολὴν μιᾶς γραφομηχανῆς. Ἀντίγραφον τῆς ὡς ἄνω ἀναφορᾶς της καὶ τῆς ἐπὶ ταύτης ἀπαντήσεώς μας ὑποβάλλομεν ὑμῖν». Ἔκθεσις τοιαύτη, ἑπομένως, δὲν ὑπάρχει. Προφανῶς θὰ συνετάχθη ἀπὸ ἰατρὸν ἐξόριστον εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον καὶ ὁ ἰατρὸς Στεφάνου, μὴ ἐνδώσας εἰς τὰς ἀπαιτήσεις των, δὲν τὴν ὑπέγραψε καὶ δὲν τὴν ὑπέβαλε.

§93Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἡ ἔκθεσις αὕτη ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν Τύπον πρὶν πεθάνῃ ὁ ἰατρὸς Στεφάνου. Διατὶ δὲν τὴν διεψεύσατε;

§94Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ ἔκθεσις αὐτὴ ἀπηυθύνετο πρὸς τὸν Ε.Ε.Σ., δὲν ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον.

§95Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Τώρα ποὺ πέθανε ὁ ἰατρὸς Στεφάνου τὸ διαψεύδετε.

§96Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν νομίζω ὅτι ὁ Ε.Ε.Σ. ἠμπορεῖ νὰ ἐπωφεληθῇ τοῦ θανάτου τοῦ ἰατροῦ καὶ νὰ ψευσθῇ.

§97Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Καὶ σεῖς ἔπρεπε νὰ ἔχετε διαψεύσει τὴν ἔκθεσιν ὅταν εὑρίσκετο ἐν ζωῇ ὁ ἰατρὸς Στεφάνου.

§98Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἀτυχῶς ὑπάρχει ἄλλη ἔκθεσις. Ὑπάρχει ἡ ἔκθεσις τοῦ κ. Λαμπὲρ τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Ὁ κ. Λαμπὲρ γράφει πάλιν εἰς τὴν ἔκθεσίν του καὶ σᾶς ἀναγινώσκω εὐχαρίστως μερικὰ ἀποσπάσματα, γράφει καὶ περὶ τοῦ τρόπου τῆς διαβιώσεως καὶ περὶ τῆς ὑγείας καὶ τῆς τροφῆς. Ἐν πρώτοις, ἐκεῖ ὑπάρχει κολεκτίβα. Ὅσα χρήματα προορίζονται πρὸς τοὺς ἐξορίστους ἕνα ποσὸν ἀρχίζον ἀπὸ τὸ ποσοστὸν 60–80% πηγαίνει εἰς τὸ κοινὸν ταμεῖον ὑποχρεωτικῶς. Εἰς τὸ στρατόπεδον ὑπάρχει φανερὰ ἡγεσία διὰ τὰς ἐπαφὰς μετὰ τῶν ἐπισκεπτῶν καὶ ὑπάρχει καὶ ἡ ἀφανής, ἡ πραγματικὴ ἡγεσία, ἡ ὁποία διοικεῖ κατὰ τρόπον τρομοκρατικόν, κύριοι συνάδελφοι, τὸ στρατόπεδον. Οὐδεὶς μεμονωμένος δύναται νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπαφὴν μὲ ἐπισκέπτην. Οὐδεὶς μεμονωμένος δύναται νὰ ἴδῃ τὸν ἀντιπρόσωπον τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ ἢ τὸν ἀντιπρόσωπον τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ ἢ τὸν οἱονδήποτε ἀντιπρόσωπον. Πάντοτε πρέπει νὰ ὑπάρχῃ — καὶ ὑπάρχει — ὁ παρακολουθῶν, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Κόμματος, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀφανοῦς διοικήσεως. Καὶ δὲν εἶναι μόνον ἀνεπαρκῆ τὰ ποσά, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν ἀπὸ τὸ πτωχὸν καὶ ἔρημον Ἑλληνικὸν Δημόσιον οἱ ἐξόριστοι, τὰ ὁποῖα, ὅπως σᾶς εἶπον, ἐξισοῦνται μὲ τὸ ἡμερήσιον σιτηρέσιον τοῦ χωροφύλακος, ἀλλὰ εἶναι καὶ αἱ ἐπιταγαὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. «1113 Δολλάρια, 7.000 κορῶνες... (ἀναγινώσκει)...». Συνεπῶς καὶ ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν λαμβάνονται χρήματα. Οἱ ἐξόριστοι ἰατροὶ εἶχον δώσει εἰς τὸν Λαμπὲρ ἕνα πίνακα 192 νευροψυχοπαθῶν οἱ ὁποῖοι ἔδει κατὰ τὴν γνώμην των νὰ μεταφερθοῦν εἰς Νοσοκομεῖον. Μετὰ ἀπὸ 45 ἡμέρες ὁ κ. Λαμπὲρ ἐπεσκέφθη ἐκ νέου τὸ στρατόπεδον. Οἱ ἴδιοι οἱ ἰατροὶ οἱ ἐξόριστοι εἰς τὸν ἴδιον τὸν κ. Λαμπὲρ ἐνεχείρισαν κατάλογον, εἰς τὸν ὁποῖον περιορίζουν τὸν ἀριθμὸν τῶν νευροπαθῶν ἀσθενῶν ἀπὸ 192 εἰς 61. Κύριοι συνάδελφοι, ὑποθέτω, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπικαλεσθῶ ἄλλα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ κ. Λαμπέρ, τὴν ὁποίαν ἔχω εἰς τὴν διάθεσίν σας.

§99Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Αὐτοὶ καταπονοῦν τὰς ἀρχάς, κύριε Ὑπουργέ, ἢ αἱ ἀρχαὶ αὐτούς;

§100Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Μᾶλλον τὸ πρῶτον συμβαίνει καὶ ὑποβάλλεται τὸ δημόσιον εἰς δαπάνας καὶ οἱ ἄνδρες τῆς Χωροφυλακῆς εἰς ταλαιπωρίας καὶ τὰ νοσοκομεῖα στεροῦν ἀπὸ πραγματικοὺς ἀσθενεῖς τὰ κρεββάτια, διότι εἰσέρχονται οἱ ἐξόριστοι, χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτε καὶ συνήθως ἐξέρχονται ἀπὸ τὰ νοσοκομεῖα, διότι δὲν ἔχουν σχεδὸν τίποτε. Ἐγὼ σᾶς εἶπον, ὅτι μέσα εἰς 45 ἡμέρας ἐπὶ 192 πασχόντων ἀπὸ νευροψυχικὰ νοσήματα, περιωρίσθησαν ταῦτα εἰς 61 μόνον. Εὕρετε σεῖς τὴν ἐξήγησιν.

§101Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ἀπὸ τὸν μακροχρόνιον ἐκτοπισμὸν ἔπαθον αὐτὴν τὴν ἀσθένειαν.

§102Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Καὶ τώρα, ἐὰν θέλετε, νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὴν τελευταίαν ἔκθεσιν τοῦ ἰατροῦ Ἀλεξανδρῆ. Τὸ πράττω εὐχαρίστως.

«ΕΚΘΕΣΙΣ

Κοινοτικοῦ ἰατροῦ Ἁγίου Εὐστρατίου εἰς ὃν ἀνετέθη καὶ ἡ περίθαλψις τῶν ἐκτοπισμένων ὡς καὶ τῶν ἀνδρῶν τῆς Φρουρᾶς Χωροφυλακῆς τῆς Νήσου. Ποία ἦτο ἡ κατάστασις τῶν κρατουμένων ἀπὸ ἀπόψεως ὑγείας καὶ ὅρων διαβιώσεως αὐτῶν ἐν γένει παλαιότερον καὶ ὅταν ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατουμένων ἦτο μεγαλύτερος δὲν δύναμαι νὰ γνωρίζω. Ἐξ ὅσων, ὅμως, ἀπεκόμισα κατὰ τὴν παραμονήν μου ἐν τῇ νήσῳ Ἁγίου Εὐστρατίου, διάστημα ὅπερ ἐξ ὁλοκλήρου κατηνάλωσα μὲ τὴν μελέτην τῶν ἐν γένει ζητημάτων τῶν ἐκτοπισμένων καὶ δὴ εἰς τὸν Ὑγειονομικὸν τομέα εἶναι, ὅτι μεταξὺ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν 500 περίπου ἐκτοπισμένων ἕνα 20% εἶναι οἱ πάσχοντες ἐκ διαφόρων νοσημάτων, εἰς ἃ προεξάρχουν νοσήματα τοῦ πεπτικοῦ συστήματος (ἕλκη, γαστρίτιδες, ἀμοιβαδώσεις κ.λ.π.), ἀκολουθοῦσι δὲ αἱ καρδιοπάθειαι, αἵτινες ἀντιρροποῦνται καλῶς λόγῳ καὶ τῆς ἀναπαύσεως τῶν κρατουμένων καὶ λοιπῶν ἀνέσεων αὐτῶν, αἵτινες ἀφειδῶς ἔχουσι παραχωρηθῆ εἰς αὐτοὺς καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ ταύτας. Ἐλάχιστοι ἐπίσης φυματικοὶ μὲ χρονίας μορφῆς φυματίωσιν ὑπάρχουσι μεταξὺ τῶν κρατουμένων, ὑποβαλλόμενοι εἰς θεραπείαν καὶ ἔχοντες καλῶς. Ἡ ἐν γένει, τέλος, κατάστασις τῶν κρατουμένων ἀπὸ ἀπόψεως διαβιώσεως εἶναι λίαν καλή. Δὲν ἠδυνήθην δὲ νὰ δικαιολογήσω, παρ’ ὅλην τὴν ἐνδελεχῆ ἔρευναν ἣν ἔκαμα καὶ τὴν ἐμπεριστατωμένην μελέτην μου ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, τὸν ἐγειρόμενον θόρυβον καὶ τὰς διαμαρτυρίας αὐτῶν περὶ δῆθεν κακῶν ὅρων διαβιώσεώς των καὶ ἐγκαταλείψεώς των». Τὴν ὑπογράφει ὁ ἰατρὸς Στέλιος Ἀλεξανδρῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἰατρὸς ὁ ὁποῖος ἀντικατέστησε τὸν θανόντα ἰατρὸν Στεφάνου. Παρὰ ταῦτα, κύριοι συνάδελφοι, μὲ αἴσθημα ἀνθρωπισμοῦ, ἐπαναλαμβάνω, ἐξετάζομεν καὶ θὰ ἐξετάζωμεν πάντοτε, πᾶσαν περίπτωσιν συγκεκριμένην. Αὐτὴ εἶναι ἡ τοποθέτησις καὶ ἐμοῦ καὶ τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τῶν ἐξορίστων.

§103Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελον εἰ δυνατόν....

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀπαγορεύονται αἱ διακοπαί, συνεχίσατε, κύριε Ὑπουργέ.

§105Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, περαίνων, ἔχω νὰ δηλώσω πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐξακολουθήσῃ ἐπιεικῶς μεταχειριζομένη τοὺς ἐξορίστους, ὅσον τῆς εἶναι δυνατόν, ἐν πνεύματι ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἐν πνεύματι χριστιανικῆς ἐκδηλώσεως. Δὲν εἶναι ὅμως, διατεθειμένη νὰ ἀνεχθῇ οὔτε διατάραξιν τῆς τάξεως, οὔτε ἀνατροπὴν τοῦ καθεστῶτος. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶναι σαφὴς ἡ ἐντολὴ τὴν ὁποίαν ἐλάβομεν καὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διατηρήσωμεν τὴν τάξιν καὶ τὴν ἀσφάλειαν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Τὸ ἴδιο, κύριοι συνάδελφοι, ἰσχύει καὶ διὰ τοὺς φακέλλους περὶ τῶν ὁποίων δὲν ὁμιλῶ διότι ὡμίλησεν ὁ συνάδελφος κ. Μακρῆς. Τὸ ζήτημα ἐξετάζεται μὲ εὐρύτητα ἀντιλήψεως καὶ κάθε ἀδικία ἀποκαθίσταται. Ἤδη οἱ φάκελλοι οἱ ἐκκαθαρισθέντες ἀνῆλθον εἰς 28.000 διότι ἦλθον καὶ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ λήξαντος μηνὸς καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ Κυβέρνησις γοργῶς, μὲ πνεῦμα κατανοήσεως τὴν ἐκκαθάρισιν τῶν φακέλλων. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§106Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν θέμα;

§108Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀνερχόμενος εἰς τὸ βῆμα). Δι’ ἐμὲ ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα.

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἠμπορεῖτε ἄνευ ἀδείας νὰ ἀνέρχεσθε εἰς τὸ βῆμα. Ὁ Κανονισμὸς λέγει τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἐὰν ζητῆτε τὸν λόγον, ἀναφέρεσθε εἰς τὸν Πρόεδρον, ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ ἐὰν ὑπάρχῃ προσωπικὸν ζήτημα.

§110Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριε Πρόεδρε, νὰ καταργῇ τὸ Προεδρεῖον ὁ κ. συνάδελφος.

§111Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα, κύριε Πρόεδρε, καὶ βάσει τοῦ Κανονισμοῦ, δικαιοῦμαι νὰ ὁμιλήσω.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Αὐγερόπουλε, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ὁμιλήσετε. Θὰ μᾶς εἴπητε ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν ζήτημα. (Φωναί, θόρυβος, διαμαρτυρίαι, ἐκ μέρους τῆς Συμπολιτεύσεως).

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς λέγει νὰ εἴπητε εἰς τὸν Πρόεδρον, ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν ζήτημα.

§114Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ἀπεκάλεσε προδότην ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν... (Θόρυβος καὶ φωναὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως).

§115Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε....

§116Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συναρχηγέ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ὁμιλήσω δύο λεπτὰ μόνον.

§117Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ διαφορὰ τῶν πολιτικῶν ἀντιλήψεων εἶναι ἄλλο θέμα καὶ ἡ τήρησις τοῦ Κανονισμοῦ ἄλλο. Ὅταν ὑπάρξῃ προσωπικὸν θέμα, πᾶν μέλος τῆς Βουλῆς δικαιοῦται νὰ λάβῃ τὸν λόγον. Ὀρθῶς εἴπατε ὅτι ἀπέναντι ὑμῶν ἐξηγεῖ ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν θέμα. Νομίζω ὅτι δι’ αὐτὸ ἀνῆλθεν ὁ κ. συνάδελφος εἰς τὸ βῆμα. Ἐὰν σεῖς, κύριε Πρόεδρε, κρίνῃτε ὅτι δὲν εἶναι προσωπικὸν τὸ θέμα, θὰ τὸ ὑποδείξητε, ἀλλὰ θὰ τοῦ δώσητε τὸν καιρόν, νὰ σᾶς ἐξηγήσῃ ποῦ εὑρίσκει τὸ προσωπικὸν θέμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ τάξις τοῦ Κανονισμοῦ. Ἄλλο εἶναι τὸ θέμα, ἐπαναλαμβάνω, τῶν πολιτικῶν ἀντιθέσεων καὶ ἄλλο ὁ γενικὸς σεβασμὸς τοῦ βήματος. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς εἶναι ὁ ἁρμόδιος νὰ κρίνῃ ὅταν ἐξηγήσῃ ὁ κ. συνάδελφος, ποῖον εἶναι τὸ προσωπικὸν θέμα, ἐὰν εἶναι ἢ ὄχι προσωπικόν, ἀλλὰ θὰ τοῦ δώσῃ τὸν καιρὸν νὰ τὸ εἴπῃ.

§118Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα, αὐτὸ θὰ ἐξηγήσω.

§119ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κύριε Αὐγερόπουλε.

§120Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ τὴν ὑπὸ συζήτησιν ἐπερώτησιν θὰ ὁμιλήσω ὅταν ἔλθῃ ἡ σειρά μου. Καὶ θὰ ὁμιλήσω κατὰ τρόπον καλόπιστον, ἀντικειμενικόν, καὶ μὲ ἀπόλυτον αὐτοκυριαρχίαν εἰς τὰς σκέψεις μου. Ἐζήτησα νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος, διότι ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, ἀπεκάλεσε τὴν Ἐθνικὴν Ὀργάνωσιν Ἀντιστάσεως Ε. Α.Μ. — Ε.Λ.Α.Σ. κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς, ὡς ὀργάνωσιν προδοτικήν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶχον τὴν τιμὴν καὶ τὴν εὐτυχίαν, νὰ λάβω μέρος εἰς τὸ κίνημα τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως καὶ νὰ πολεμήσω μὲ τὸν ΕΛΑΣ τοὺς κατακτητὰς Γερμανούς, Ἰταλοὺς καὶ Βουλγάρους. (Φωναί, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως). Καὶ διαμαρτύρομαι, διότι νομίζω ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ τούτου βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ὁμιλῇ ἀνευλαβῶς καὶ νὰ ἀποκαλῇ προδοτικὴν τὴν ἀθάνατον ἐκείνην ἐποποιΐαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καὶ τῶν ἁγνῶν Ἑλλήνων Πατριωτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν τὰ πάντα καὶ προέταξαν τὰ στήθη των κατὰ τῶν κατακτητῶν, προμαχοῦντες ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. (Θόρυβος καὶ ἀποδοκιμασίαι ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ κατέβῃ ἀπὸ τὸ βῆμα).

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις διὰ 5′.

(Ὥρα 8.50′ μ. μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 9 μ. μ.)

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος κ. Γ. Καρτάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§123Θ. ΜΠΑΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ κατὰ τὸν Κανονισμὸν τὰ ἀναγινωσκόμενα ὑπὸ τῶν ρητόρων δὲν ἀναγράφονται εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ ἐπειδὴ εὑρίσκω σπουδαῖα τὰ ὅσα ἀνέγνωσεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, προτείνω ὅπως καταχωρηθοῦν ταῦτα εἰς τὰ πρακτικὰ πρὸς διαφώτισιν τῆς κοινῆς γνώμης.

§124Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ εἶμαι ἐξαιρετικῶς σύντομος διότι αἱ ἀπόψεις τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἔχουν ἤδη ἐκτεθῆ ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου ἐκ Καρδίτσης κ. Ἀλλαμανῆ καὶ ὁμολογῶ ὅτι φοβοῦμαι, ὅτι ἡ ἔκθεσίς μου θὰ εἶναι καὶ εἰς περιεχόμενον καὶ εἰς ἐμφάνισιν κατωτέρα τῆς ἐκθέσεως, τὴν ὁποίαν ὁ κ. συνάδελφος ἔκαμε πρὸ μερικῶν ἡμερῶν. Πρὸς τοῦτο θὰ ἀρκεσθῶ νὰ διατυπώσω τὴν θέσιν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἔναντι τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. 1) Θέλω ἄλλην μίαν φορὰν νὰ προσδιορίσω τὴν ἰδεολογικὴν βάσιν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα εἶναι κόμμα τὸ ὁποῖον πιστεύει εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Δημοκρατίαν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα πιστεύει εἰς τὴν διακυβέρνησιν δι’ ἐλευθέρων ἐκλογῶν, δι’ ἐλευθέρων μέσων ἐκφράσεως, διὰ τοῦ ἐλέγχου τῆς πλειοψηφίας ὑπὸ τῆς μειοψηφίας καὶ εἰς τὴν δυνατότητα νὰ ὑπάρχῃ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς πολιτικῆς ζωῆς μία μειοψηφία, ἡ ὁποία νὰ εἶναι ἐνδεχόμενον διὰ τῶν ἐκλογῶν νὰ γίνῃ πλειοψηφία. Αὐταὶ εἶναι αἱ βασικαὶ ἀρχαὶ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν ὁποίαν πιστεύει τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα. 2) Ὡς ἐκ τούτου τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα ἰδεολογικῶς διίσταται σαφῶς πρῶτον, πρὸς τὰ ἰδεολογικὰ ἐκείνων ρεύματα καὶ κόμματα τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζουν τὸ σύστημα τῆς λαϊκῆς δημοκρατίας καὶ δεύτερον, ἀντιδιαστέλλεται σαφῶς ἔναντι πάσης μορφῆς Δικτατορίας, ὁποθενδήποτε προερχομένης. Κύριοι βουλευταί, λυποῦμαι διότι διαδέχομαι εἰς τὸ βῆμα τὸν κ. Ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ἡ ἀγόρευσις τοῦ ὁποίου ἔδωσεν ἀφορμὰς εἰς πολλὰς διακοπὰς καὶ διενέξεις. Νομίζω ὅτι ἡ συζήτησις περὶ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως — καὶ τοὐλάχιστον αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψις τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος — ἡ συζήτησις αὐτὴ δὲν ἀναζητεῖ εὐθύνας διὰ τὸ παρελθόν, δὲν στρέφεται ἐναντίον οὐδενὸς Κόμματος. Ἡ ἀγόρευσίς μου, συνεπῶς, δὲν ἔχει αἰχμὴν ἐναντίον οὐδενὸς καὶ θὰ ἀρκεσθῶ νὰ προτείνω συγκεκριμένα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ συζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Ἀναζητοῦμεν λύσιν διὰ τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος ὄχι διὰ τὴν εὐθυνολογίαν τοῦ παρελθόντος καὶ διὰ τὴν σταθεροποίησιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας. Καὶ εἰσέρχομαι εἰς τὸ πρῶτον θέμα, τὸ θέμα τῆς ἀμνηστίας. Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα πιστεύει ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ ἀμνηστία διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ λήθη τοῦ παρελθόντος. Ὡς ἐκ τούτου προτείνω ὅπως περιληφθοῦν εἰς τὴν ἀμνηστίαν τὰ ἀδικήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνδέονται ἀμέσως ἢ ἐμμέσως μὲ τὴν πολιτικὴν ἀνωμαλίαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς καὶ μέχρι τέλους τῆς ἀνταρσίας, εἴτε διεπράχθησαν ὑπὸ εὑρισκομένων εἰσέτι εἰς τὰς φυλακάς, εἴτε ὑπὸ διοικητικῶς, ἢ δικαστικῶς ἀπολυθέντων. Δεύτερον, πιστεύω ὅτι πρέπει νὰ καταργηθοῦν ὅλοι οἱ νόμοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐγένοντο εἰς τὴν παραζάλην τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.

§125Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Ἀνταρσία ἦτο καὶ ὄχι ἐμφύλιος πόλεμος.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ νὰ μὴ γίνωνται διακοπαί.

§127Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Πλαστογραφεῖται ἡ πραγματικότης.

§128Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. .. ὅπως οἱ νόμοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀπεστέρησαν ὡρισμένους ἀνθρώπους τοῦ ἱεροῦ δικαιώματος τῆς συντάξεως. Πρέπει νὰ καταργηθοῦν ὅλα τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα στρέφονται ἐναντίον τῆς περιουσίας ὡρισμένων πολιτῶν. Τρίτον θέμα. Ὑπάρχει θέμα τῶν εἰς τὸ Παραπέτασμα εὑρισκομένων. Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι δύσκολον, διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτῶν αὐτῆς τῆς κατηγορίας εἶναι πολὺ μεγάλος. Ἡ ἐκτίμησις εἶναι γύρω εἰς τὰς 60.000. Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα προτείνει ὅπως ἡ Κυβέρνησις κλιμακώση τὸν ἐπαναπατρισμὸν αὐτῶν, ὄχι διότι νομίζει ὅτι θὰ ὑπάρξῃ πολιτικὸς κίνδυνος, ἀλλὰ διότι ἀναμφισβητήτως ἡ ἀπότομος εἴσοδος 60.000 ἀνθρώπων θὰ δημιουργήσῃ καὶ ψυχολογικοὺς ἀντικτύπους, ἀλλὰ καὶ ὡρισμένους οἰκονομικοὺς ἀντικτύπους τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ προλάβωμεν καὶ νὰ ρυθμίσωμεν. Προτείνω ὡς ἐκ τούτου ἡ Κυβέρνησις νὰ προβῇ εἰς ἕνα χρονικῶς ἐκτεταμένον σχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ὡρισμένος ἀριθμὸς κατ’ ἔτος θὰ ἐπαναπατρίζεται εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ ἐγκαθίσταται ἐδῶ, θὰ ἰδοῦμε πῶς θὰ λειτουργήσῃ αὐτὴ ἡ ἐπανεγκατάστασις καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀπορρόφησις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν θὰ γίνῃ βαθμιαίως. Ὅταν ὁ μέγας ὄγκος τῶν εὑρισκομένων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀπορροφηθῆ τότε ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ τὰς συνθήκας τὰς διεθνεῖς κρίνουσα καὶ τὰς ἐσωτερικὰς θὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἀμνηστίας καὶ τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ τῆς ἡγεσίας τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ ἐπαναπατριζόμενοι ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν πλὴν τῆς ἡγεσίας, θὰ ἔχουν τύχει τῆς ἀμνηστίας. Ὑπάρχει τέταρτον ἕνα θέμα μικτοῦ παραμεθορίου πληθυσμοῦ, μικτῆς ἐθνικότητος καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ξενογλώσσου, οἱ ὁποῖοι σήμερον εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Εἶναι γνωστὸν καὶ εὐτυχῶς ὑπεγραμμίσθη ἀπὸ ὅλας τὰς παρατάξεις ἐν τῇ Βουλῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς σέβεται ἀπολύτως τὸ δικαίωμα τῶν μειονοτήτων, σέβεται τὸ δικαίωμα τῶν μειονοτήτων ὅπως ἀναπτυχθῶσιν ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους βάσει τῆς ἰδιορρυθμίας των. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐφ’ ὅσον οἱ πληθυσμοὶ αὐτοὶ εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικόν...

§129Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Περὶ ποίων μειονοτήτων; (Θόρυβος).

§130Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἐφ’ ὅσον οἱ πληθυσμοὶ αὐτοὶ εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐφ’ ὅσον ὡς ἐκ τούτου ἡ σύνθεσις τοῦ πληθυσμοῦ τῆς μεθορίου ἤλλαξε, νομίζει καὶ φρονεῖ τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα, ὅτι πρέπει ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις διὰ τῆς διπλωματικῆς ὁδοῦ νὰ πείσῃ τὰς χώρας ἐκείνας, ὅπου προσέφυγον καὶ παραμένουν εἰς τὰς χώρας ἐκείνας ἵνα ἐγκατασταθοῦν μονίμως. Προτείνει περαιτέρω ὅπως ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν προσφερθῆ καὶ βοηθήσῃ τὴν ἐκεῖ ἐγκατάστασιν δι’ οἰκονομικῶν μέσων. Ἐκτοπίσεις: Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα πιστεύει ὅτι πᾶσα στέρησις τῆς ἐλευθερίας ἄνευ δικαστικῆς ἀποφάσεως εἶναι ἀντιδημοκρατική. Περαιτέρω πιστεύει ὅτι ὁ θεσμὸς τῶν ἐκτοπίσεων δὲν ἀφορᾷ οὔτε τοὺς 500 ἢ 300 ἢ τὸν ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐξορίαν, πιστεύει ὅτι ὁ θεσμὸς αὐτὸς εἶναι θεσμὸς ἀπειλητικὸς ἐναντίον τοῦ συνόλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὡς ἐκ τούτου προτείνει τὴν ἀπόλυτον κατάργησίν του. Οὐδεμία στέρησις τῆς ἐλευθερίας δύναται νὰ γίνῃ ἄνευ κανονικῆς διαδικασίας ἐνώπιον τῶν τακτικῶν δικαστηρίων, βάσει τῆς ποινικῆς δικονομίας. Ὡς ἐκ τούτου νομίζει τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα ὅτι ὁ θεσμὸς τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων ὀφείλει νὰ καταργηθῇ καὶ νὰ ἐπιβάλλεται μόνον ὑπὸ τῶν δικαστηρίων. Νομιμοποίησις τοῦ Κ.Κ.Ε: Ἐφ’ ὅσον τὸ Κ.Κ.Ε. εὑρίσκεται ἐκτὸς νόμου, ἡ πολιτικὴ ζωὴ τῆς Ἑλλάδος νοθεύεται καὶ νοθεύεται διὰ τὸν λόγον, ὅτι ἀναμφισβητήτως ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ὑπάρχουν καὶ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας χώρας τῆς Δύσεως, ὀπαδοὶ τῆς κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας. Ἐφ’ ὅσον δὲν δύνανται οἱ ὀπαδοὶ τῆς κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας νὰ συσπειρωθοῦν καὶ νὰ ὀργανώσουν ἴδιον κόμμα ἀναγκάζονται, ἐφ’ ὅσον ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ψήφου καὶ τῆς ἀναμίξεως εἰς τὴν πολιτικὴν ζωήν, νὰ προσπαθοῦν νὰ διοχετεύσουν τὰς ἀντιλήψεις των διὰ μέσου ἄλλων πολιτικῶν ὀργανισμῶν καὶ κομμάτων. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐκκαθάρισις τῆς πολιτικῆς καταστάσεως ἐσωτερικῶς ἐπιβάλλει τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Περαιτέρω δὲν συμβιβάζεται ἡ ἔννοια τῆς Δημοκρατίας μὲ οἱανδήποτε ἀπαγόρευσιν ἐκδηλώσεως οἱασδήποτε ἰδεολογίας. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἀναγνωρισθῇ τὸ Κ.Κ.Ε. δύο τινὰ θὰ συμβοῦν· ἢ δὲν θὰ δεχθῇ τὴν ἀναγνώρισιν, ὁπότε τὸ ἴδιον πολιτικῶς καὶ ἠθικῶς θὰ ἔχῃ αὐτοκαταδικασθῆ ἢ θὰ τὴν ἀναγνωρίσῃ καὶ θὰ λειτουργήσῃ. Εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν ἡ ζωή, ἡ δρᾶσις καὶ αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ Κ.Κ.Ε. θὰ εἶναι φανεραί, διότι εἰς τὰς ἐκλογὰς ἢ θὰ κατέλθῃ μόνον του καὶ θὰ ψηφισθῇ ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς του ἢ δὲν θὰ κατέλθῃ μόνον του, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσῃ νὰ σχηματίσῃ μέτωπον, ὁπότε ἀναμφισβητήτως ὁ Ἕλλην ψηφοφόρος θὰ γνωρίζῃ ὅτι μετέχει τοῦ μετώπου πλὴν ἄλλων κομμάτων καὶ τὸ Κ. Κ.Ε. ἢ τελικῶς θὰ ἀπόσχῃ τῶν ἐκλογῶν, ὁπότε ἀναμφισβητήτως θὰ εἶναι γνωστὸς καὶ ὁ εὐνοούμενος τῆς ἀποχῆς, διότι κἄποιαν ἐντολὴν καὶ κἄποιαν κατεύθυνσιν θὰ δώσῃ, οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ νὰ ψηφίσουν κἄποιο κόμμα. Ἄρα μὲ τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ Κ.Κ.Ε. ὑπάρχει πλῆρες φῶς καὶ εἰς τὴν δρᾶσιν καὶ εἰς τὴν πολιτικὴν ἐξέλιξιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα πιστεύει, ὅτι ἡ καταπολέμησις τῆς κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας εἶναι εὔκολος, ἀλλὰ δὲν γίνεται δι’ ἀπαγορεύσεων, καταπιέσεων, συλλήψεων, ἐκτοπίσεων καὶ ἀστυνομικῶν μέτρων. Ἡ καταπολέμησις τοῦ κομμουνισμοῦ γίνεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν δι’ ἑνὸς προγράμματος μεγάλων ἐπενδύσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐξυψώσουν τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα καὶ ὡς ἐκ τούτου θὰ φέρουν καὶ μίαν αὔξησιν τοῦ ἀτομικοῦ εἰσοδήματος. Δεύτερον, διὰ μιᾶς πολιτικῆς προνοίας, ἡ ὁποία θὰ δίδῃ εἰς τὰς ἐργαζομένας τάξεις τὴν βεβαιότητα καὶ τὴν ἀσφάλειαν ποῦ γήρατος καὶ τρίτον, γίνεται διὰ τῆς Παιδείας, ἡ ὁποία ἐὰν εἶναι σύγχρονος δημιουργεῖ ἄτομα τὰ ὁποῖα μὲ τὴν συνείδησιν καὶ τὴν μόρφωσίν των εἶναι ἕτοιμα καὶ εἰς θέσιν νὰ ἀτενίσουν τὰ σύγχρονα προβλήματα. Δὲν γίνεται πάντως μὲ καταπιέσεις. Ἡ κατάργησις τοῦ Α. Ν. 375)1936: Εἶναι φανερὸν ὅτι ἐν καιρῷ εἰρήνης δὲν εἶναι νοητὸν νὰ λειτουργοῦν Στρατοδικεῖα διὰ τὴν κρίσιν πολιτῶν. Ἐφ’ ὅσον ὁ ἰσχύων Ποινικὸς Κῶδιξ προβλέπει καὶ τὸ ἀδίκημα τῆς κατασκοπείας καὶ θεσπίζει τὴν ἁρμοδιότητα τῶν τακτικῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων. Ἐλευθεροτυπία: Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς πολιτικῆς ἀνωμαλίας διάφορα ψηφίσματα, νομίζω, ὡς τὸ ΛΒ, ἐξεδόθησαν, τὰ ὁποῖα εἶναι εἰς ἀπόλυτον ἀντίθεσιν καὶ μὲ τὰς διεθνεῖς συμβάσεις, ὅπως εἶναι ἡ σύμβασις τῆς Ρώμης ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν νομολογίαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Τὰ ψηφίσματα αὐτὰ προβλέπουν τὴν προηγουμένην ἔγκρισιν τῆς διοικήσεως διὰ τὴν ἔκδοσιν μιᾶς ἐφημερίδος, ἑνὸς περιοδικοῦ, ἀλλὰ καὶ ἑνὸς βιβλίου ἀκόμη. Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ ἔννοια τῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας συνδυάζεται ἀπολύτως μὲ τὴν ἐλευθερίαν ἐκφράσεως γνώμης καὶ ὡς ἐκ τούτου κάθε παρέμβασις τῆς διοικήσεως ἢ κάθε προηγούμενος ἔλεγχος τῆς διοικήσεως εἰς τὴν ἔκδοσιν ἐφημερίδων, ἐντύπων ἢ βιβλίων εἶναι ἀπολύτως ἀντιδημοκρατική. Προτείνομεν τὴν κατάργησιν, ἡ ὁποία ἄλλωστε ἔχει γίνει ντὲ γιοῦρε ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, τῶν μέτρων περιοριστικῶν τῆς ἐλευθεροτυπίας. Συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι: Οἱ συνάδελφοι κ. κ. Στρατῆς καὶ Ζάκκας εἶχον πρὸ ἡμερῶν τὴν εὐκαιρίαν διὰ μακρῶν νὰ σᾶς ἐκθέσουν τὰς ἀντιλήψεις τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Εἶναι βέβαιον, ὅτι ὁ συνδικαλισμὸς ἢ τὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθε εἶναι βασικὸν δικαίωμα τῆς Δημοκρατίας. Ἡ ἀνάμιξις εἴτε τῶν ὀργάνων τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, εἴτε τῆς κατ’ ἐντολὴν τῶν ἑκάστοτε ἰσχυρῶν ἐνεργούντων Γ.Σ.Ε.Ε., δημιουργεῖ μίαν νόθευσιν τῆς συνδικαλιστικῆς ἐλευθερία. Καὶ ἄνευ συνδικαλιστικῆς ἐλευθερίας δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ διεκδίκησις εἰρηνικὴ τῶν δικαιωμάτων καὶ συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων τάξεων. Ἡ ἰδία ἐλευθερία καὶ ἡ μὴ ἀνάμιξις τῆς διοικήσεως πρέπει νὰ ἰσχύσῃ καὶ εἰς τοὺς γεωργικοὺς συνεταιρισμούς. Ὡς ἐκ τούτου τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα προτείνει ὅπως ληφθοῦν τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἐπέμβασις, εἴτε εἰς τὸν συνδικαλισμόν, εἴτε εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς συνεταιρισμούς. Πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων: Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα προτείνει ὅπως καταργηθῇ ἡ ὑποχρέωσις προσκομίσεως πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων δι’ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἰδιωτικὰ ἐπαγγέλματα καὶ ἐπιχειρήσεις. Διότι εἶναι αὐτό, τελείως ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς δημοκρατίας νὰ διαιροῦνται οἱ πολῖται εἰς πολίτας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐργάζωνται καὶ εἰς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐργάζωνται καὶ νὰ ζοῦν. Τὸ κλασσικώτερον παράδειγμα, τὸ ὁποῖον ἐλπίζω νὰ μὴ γνωσθῇ εὐρύτερον, εἶναι ὅτι σήμερον, διὰ νὰ ἐγγραφῇ φοιτητὴς εἰς τὸ Πανεπιστήμιον χρειάζεται νὰ προσκομίσῃ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Καὶ ἐρωτᾶται, πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας νέος 18 ἐτῶν νὰ ἔχῃ τόσον βεβαρημένον τὸ παρελθόν, ὥστε νὰ χρειάζεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ ὑποστῇ τὴν κάθαρσιν ἐκ μέρους τῆς Ἀστυνομίας. Τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα ζητεῖ τὴν κατάργησιν δι’ ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἰδιωτικὰ ἐπαγγέλματα καὶ δι’ ὅλας τὰς ἰδιωτικὰς ἐκδηλώσεις, ὅπως εἶναι ἡ ἐγγραφὴ φοιτητῶν, αἱ ἄδειαι κυνηγίου κ.λ.π., τὴν κατάργησιν τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Περαιτέρω, ἐφ’ ὅσον τὸ ἄρθρον 100 τοῦ Συντάγματος ζητεῖ, ὅπως οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι μὴ ἐμφοροῦνται ὑπὸ ἰδεολογίας, ἡ ὁποία νὰ ἔχῃ ὡς σκοπὸν τὴν βιαίαν ἀνατροπὴν τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος, τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα ζητεῖ, ὅπως ἐφαρμοσθῇ διὰ τὸν Δημόσιον ὑπάλληλον, ἡ σαφὴς διάταξις τοῦ ἄρθρου 101 τοῦ Συντάγματος, περὶ συνθέσεως τῶν Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων — καταργουμένων τῶν Συμβουλίων Νομιμοφροσύνης, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν κανένα λόγον, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει σύνθεσις προβλεπομένη ὑπὸ τοῦ Συντάγματος, τῶν Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων — ζητοῦμεν νὰ ἰσχύσουν αἱ ἐγγυήσεις τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος καὶ τὴν δυνατότητα ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν κατ’ ἐφαρμογὴν τῆς ρητῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 101 τοῦ Συντάγματος, οἱουδήποτε ἀδικουμένου δημοσίου ὑπαλλήλου, νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Αὐτὰ θὰ ἰσχύσουν διὰ τὸν δημόσιον ὑπάλληλον καὶ διὰ τοὺς μονίμους δημοτικοὺς ὑπαλλήλους. Καὶ πέραν τούτων ἐπιβάλλεται ἡ ἄρσις τῶν ἀδικιῶν ποὺ ἔγιναν εἰς βάρος μεγάλου ἀριθμοῦ μισθωτῶν ἐκ μέρους τῶν Συμβουλίων Νομιμοφροσύνης καὶ τοῦ ν. 2500. Φάκελλοι: Ἐὰν αἱ προτάσεις αὗται τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος γίνουν δεκταὶ ἀναμφισβητήτως ἡ χρῆσις τῶν φακέλλων θὰ περιορισθῇ εἰς τὸ ἐλάχιστον. Ἀλλά, παρὰ ταῦτα, ἐὰν οἱοσδήποτε πολίτης θελήσῃ, διὰ λόγους ἀτομικούς, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ χρειάζεται πλέον πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, καὶ οἱ Δημόσιοι ὑπάλληλοι θὰ ἔχουν ἰδίας ἐγγυήσεις, ἐφ’ ὅσον οἱοσδήποτε πολίτης ἤθελε ζητήσει τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ φακέλλου του, νὰ γίνῃ τοῦτο ὑπὸ τὰς ἑξῆς προϋποθέσεις: Πρῶτον, θὰ γίνῃ τῇ αἰτήσει καὶ πρωτοβουλίᾳ τοῦ ἐνδιαφερομένου καὶ οὐχὶ αὐτεπαγγέλτως ὑπὸ τῆς Ἀστυνομίας. Δεύτερον, θὰ γίνῃ ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας καθοριζομένης διὰ νόμου. Τρίτον, ἡ ἐκκαθάρισις τοῦ φακέλλου δὲν θὰ συνδυασθῇ μὲ τὰς γνωστὰς δηλώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται εἰς τοὺς πολίτας καὶ τοὺς ἐξευτελίζουν, καί, τέταρτον, ἐν περιπτώσει διαφωνίας τοῦ πολίτου καὶ τῆς Ἀστυνομίας, θὰ ὑπάρξῃ δικαστικὴ κρίσις ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως. Αὐτὰ εἶναι τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα προτείνει συγκεκριμένως τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα. Ἔχετε ἀκούσει κατὰ κόρον ἐπιχειρηματολογίαν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῶν μέτρων αὐτῶν. Πιστεύω ὅτι τὰ μέτρα δὲν εἶναι παραχώρησις πρὸς οἱανδήποτε πλευράν. Εἶναι μέτρα, τὰ ὁποῖα δίδει μία ρωμαλέα δημοκρατία, ἡ ὁποία πιστεύει εἰς τὸν ἑαυτόν της. Διότι τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα φρονεῖ ὅτι ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι ἁπλῆ δικονομία, ἀλλ’ ἕνας ρυθμὸς ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλει τὸν ἐλεύθερον ἄνθρωπον, ἐφ’ ὅσον θέλει νὰ εἶναι ἐλεύθερος. (Χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Π. Οἰκονομίδης).

§131ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Παπαστεργίου, ἔχει τὸν λόγον.

§132Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, τὰ πλεῖστα τῶν θεμάτων τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως, ἀνεπτύχθησαν ἤδη διεξοδικώτατα ἀπὸ τοὺς ὁμιλήσαντας ἐπερωτῶντας κ. κ. συναδέλφους, ὥστε φρονῶ ὅτι δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τὶ ἀναπτύσσων αὐτὰ ἔτι περαιτέρω. Θὰ περιορισθῶ συνεπῶς εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ κυρίως τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ τὰς δηλώσεις μετανοίας. Ἐπὶ τῶν λοιπῶν κεφαλαίων ἔχω μόνον νὰ κάμω ὡρισμένας παρατηρήσεις. Καὶ ὅσον ἀφορᾷ μὲν τὸ θέμα τῆς ἀμνηστίας, ἀπὸ τοὺς ἀρχαιοτάτους χρόνους ἔχει καθιερωθῆ ὅπως ἡ Πολιτεία, προκειμένου νὰ ρίψῃ εἰς τὴν λήθην ὡρισμένας πράξεις πρὸς κατασίγασιν τῶν λεγομένων πολιτικῶν παθῶν καὶ ἀποκατάστασιν τῆς δημοσίας εἰρήνης, παρέχει εἰς τοὺς διαπράξαντας αὐτὰς ἀμνηστίαν. Ἀνεφέρθη ἤδη τὸ κλασικὸν παράδειγμα τῆς παροχῆς ἀμνηστίας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἀθηνῶν τὸ 403 π. Χ., μετὰ τὴν κατάλυσιν τῆς Ἀρχῆς τῶν τριάκοντα τυράννων ὑπὸ τοῦ Θρασυβούλου καὶ ἐλέχθη ὅτι κακῶς ἐχορηγήθη ἡ ἀμνηστία ἐκείνη. Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι διάφορος, διότι ὀρθῶς τότε ἠμνηστεύθη τὸ παρελθὸν «ἐπὶ τῷ μὴ μνησικακεῖν τοὺς πολίτας πρὸς ἀλλήλους», ὅπως χαρακτηριστικῶς ἀναφέρει τὸ ἱστορικὸν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Διότι, αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἔννοια καὶ αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς ἀμνηστίας, νὰ παύσῃ δηλονότι νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν πολιτῶν μῖσος, ἐχθροπάθεια, μνησικακία. Ἡ νεωτέρα ἱστορία βρίθει παρομοίων περιπτώσεων, ἰδία ἡ ἱστορία τῆς τελευταίας τριακονταετίας, ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως δὲ καὶ ἐντεῦθεν εἶδον τὸ φῶς περισσότερα τῶν 15 ἀμνηστευτικῶν νομοθετημάτων. Ἐπίσης ἔχω νὰ τονίσω ὅτι κακῶς ὑπεστηρίχθη καὶ δὲν εἶναι ἀληθὲς ὅτι οἱ καταδικασθέντες διὰ πράξεις κατὰ τὴν κατοχὴν εἶναι κατάδικοι τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, δυνάμενοι νὰ ἀποφυλακισθοῦν ἐὰν μετανοήσουν διὰ τὸ ἀδίκημα ἢ διὰ τὰ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα διέπραξαν. Καὶ πρὸς ἀπόδειξιν τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου αὐτοῦ ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ἐὰν πρόκειται νὰ ἀπολύσῃ οἱονδήποτε κατάδικον ἐαμίτην ἢ ἐλασίτην, μετανοήσαντα διότι, ἐπὶ παραδείγματι, ἐφόνευσε πολίτην τινὰ ἐπὶ κατοχῆς, ἐκλαμβάνων αὐτὸν ὡς συνεργάτην τῶν Γερμανῶν, ἐνῷ ἐκ τῶν ὑστέρων ἐβεβαιώθη ὅτι ὁ φονευθεὶς δὲν ἦτο προδότης. Θὰ ἀρκεσθῇ εἰς τὴν ἁπλῆν μεταμέλειαν διὰ τὸ συγκεκριμένον αὐτὸ ἀδίκημα, ἢ θὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν κατάδικον νὰ ἀποκηρύξῃ τὴν ἰδεολογίαν του καὶ τὰς ὀργανώσεις ΕΑΜ-ΕΛΑΣ; Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι ζητεῖται ἡ τελευταία αὐτὴ ἀποκήρυξις πρέπει νὰ μᾶς πείσῃ ὅτι οἱ κρατούμενοι διὰ κατοχικὰς πράξεις, καθὼς καὶ οἱ μετέπειτα καταδικασθέντες ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ Ψηφίσματος τοῦ Α. Ν. 509 κ.λ.π., δὲν εἶναι κατάδικοι τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου ἀλλὰ πολιτικοὶ καὶ συνεπῶς δέον ἡ περίπτωσίς των νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀναλόγως, ἰδιὰ τῆς παροχῆς εἰς αὐτοὺς ἀμνηστίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐκτοπίσεις, κατ’ ἐπανάληψιν ἐτονίσθη καὶ ἐβεβαιώθη κατὰ τρόπον οὐδεμίαν ἐπιδεχομένην ἀμφισβήτησιν, πόσον ἀντιδημοκρατικὸς εἶναι ὁ θεσμὸς αὐτός, ὁ ὁποῖος εἰς οὐδὲν ἄλλο κοινοβουλευτικὸν καθεστὼς ἐφαρμόζεται, πλὴν τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ὅροι διαβιώσεως τῶν ἐξορίστων εἶναι φρικτοί, ὅπως ἐβεβαίωσαν συνάδελφοι, ἐπισκεφθέντες τὸν τόπον τῆς ἐξορίας. Ἀκόμη κρατοῦνται ἐλάχισται γυναῖκες, περίπου 20, ὡς ἐὰν ἀπὸ τὴν κράτησιν τῶν γυναικῶν αὐτῶν νὰ ἐξαρτᾶται ἡ ἀσφάλεια τοῦ Κράτους. Τὰ στρατόπεδα ἐκτοπίσεως ἐπιβάλλεται νὰ καταργηθοῦν, καθὼς ἐπίσης καὶ αἱ Φυλακαὶ Γιούρων, ἡ ὕπαρξις τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ στίγμα διὰ τὸν σύγχρονον πολιτισμόν. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπαγωγὴν τῶν πολιτῶν ἐν καιρῷ εἰρήνης εἰς τὰ Στρατοδικεῖα, ὁμόφωνος ὑπῆρξε καὶ εἶναι ἡ γνώμη τοῦ συνόλου σχεδὸν τοῦ νομικοῦ κόσμου τῆς Χώρας, ὅτι ἡ ὑπαγωγὴ αὐτὴ εἶναι ἀντισυνταγματική, καὶ παράνομος. Μεταξὺ δὲ τῶν ἄλλων Δικηγορικῶν Συλλόγων τοῦ Κράτους, οἱ ὁποῖοι ἐξέφρασαν τὴν γνώμην αὐτὴν ἀναφέρω καὶ τὸν Δικηγορικὸν Σύλλογον Βόλου, ὁ ὁποῖος διὰ σχετικῆς ἀποφάσεώς του ἐζήτησε τὴν κατάργησιν τοῦ Α.Ν. 375. Εἶναι ἀπαράδεκτον, εἰς περίοδον εἰρήνης, τὰ παρ’ ἰδιωτῶν πραττόμενα ἀδικήματα νὰ ἐκδικάζωνται, καὶ μάλιστα ἀνεκκλήτως, ὑπὸ τῶν Στρατοδικείων. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐκτίθεται ἀνεπανορθώτως τὸ κῦρος καὶ τὸ γόητρον τῆς χώρας μας ὡς πολιτισμένης καὶ δημοκρατουμένης καὶ δημιουργεῖται εἰς ὅλους ἡ ἀκράδαντος πεποίθησις ὅτι ἡ μὴ ἐφαρμογὴ ἐν προκειμένῳ τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος καὶ τῆς Ποιν. Δικονομίας στερεῖ κατ’ οὐσίαν τοὺς κατηγορουμένους ἀπὸ τῶν μέσων τῆς ὑπερασπίσεώς των καὶ ἀφαιρεῖ αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς φυσικούς των Δικαστάς, τῶν ὁποίων Δικαστῶν τίθεται κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον εἰς ὑποδεεστέραν μοῖραν ὁ πατριωτισμὸς καὶ τὸ ἀδέκαστον ἔναντι τῶν στρατιωτικῶν. Αὐτὴν τὴν στιγμήν, κύριοι βουλευταί, ἐν ἔτει σωτηρίῳ 1957, ἐνώπιον τοῦ Στρατοδικείου Λαρίσης, δικάζονται 12 πολῖται, διὰ παράβασιν τοῦ ν. 375. Καὶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἐξεδόθη βούλευμα τοῦ αὐτοῦ Στρατοδικείου, διὰ τοῦ ὁποίου παραπέμπονται εἰς δίκην ἐνώπιον τοῦ αὐτοῦ Στρατοδικείου 29 ἕτερα ἄτομα, ἐπὶ κατασκοπείᾳ. Ἀδικήματα τὰ ὁποῖα τὸ πολὺ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς παραβάσεις τοῦ ν. 509, σκοπίμως καλύπτονται μὲ τὸν νομικὸν μανδύαν τοῦ Α. Ν. 375, διὰ νὰ ἐκδικασθοῦν ἀπὸ τὰ Στρατοδικεῖα. Δὲν φρονῶ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ συνάδελφος καὶ μάλιστα νομικός, ὁ ὁποῖος νὰ ἐπιθυμῇ νὰ διατηρηθῇ τὸ καθεστὼς αὐτό. Καὶ ἤδη, κύριοι βουλευταί, εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν ἀστυνομικῶν φακέλλων, τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ τῶν δηλώσεων μετανοίας. Παλαιότερον, μέχρι τῆς ἐποχῆς τῆς δικτατορίας, ὁ θεσμὸς τῶν ἀστυνομικῶν φακέλλων, ἦτο τελείως ἄγνωστος, διὰ πρώτην δὲ φορὰν τὸν καθιέρωσε τὸ φασιστικὸν ἐκεῖνο καθεστώς, διὰ νὰ δύναται νὰ ἐλέγχῃ καὶ ἐξουδετερώνῃ εὐκολώτερα τοὺς πολιτικοὺς ἀντιπάλους του. Κατὰ τὴν περίοδον τῆς δικτατορίας ἐσχηματίσθη σημαντικὸς ἀριθμὸς φακέλλων, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων ὅμως, κατὰ τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς κατεστράφησαν. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἤρχισαν καὶ πάλιν νὰ κατασκευάζωνται φάκελλοι, εἰς βάρος τῶν πολιτῶν, διὰ τὴν πρόσληψιν τῶν ὁποίων εἰς κάποιαν ὑπηρεσίαν δημοσίαν, δημοτικήν, νομικοῦ προσώπου δημοσίου δικαίου κ.λ.π., ἦτο πλέον ἀπολύτως ἀπαραίτητον τὸ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν τῶν νέων αὐτῶν φακέλλων ἔχει ὡς κύριον, σχεδὸν ἀποκλειστικὸν συστατικὸν στοιχεῖον, τὴν ὁποιανδήποτε ἀνάμιξιν τοῦ «ὑπόπτου» κατὰ τὴν κατοχήν. Ἡ ἁπλῆ συμμετοχὴ εἰς κάποιαν ἐαμικὴν ὀργάνωσιν ἦτο ἀρκετὴ διὰ νὰ χαρακτηρίσῃ τὸν ἀναμιχθέντα τοὐλάχιστον ὡς ὕποπτον, καὶ νὰ τὸν φακελλώσῃ καταλλήλως. Ἀργότερον, ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὰς ἐκλογὰς τῆς 31 Μαρτίου 1946, ηὔξησε κατὰ πολὺ τὸν ἀριθμὸν τῶν φακέλλων, ἀκόμη καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ δὲν ἐψήφισε κανείς, διότι ἐπὶ παραδείγματι ἦτο ὀπαδὸς τοῦ Καφαντάρη ἢ τοῦ Τσουδεροῦ, οἱ ὁποῖοι ἀπέσχον, ἢ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, τὸ ὁποῖον εἰς ὡρισμένας ἐκλογικὰς περιφερείας, ὅπως εἰς τοὺς Νομοὺς Λαρίσης–Μαγνησίας, δὲν εἶχε καταρτίσει συνδυασμούς. Κατόπιν ἐπηκολούθησεν ὁ ἐμφύλιος πόλεμος, ὁ ὁποῖος ἔδωσε καὶ αὐτὸς ἄφθονον ὑλικὸν διὰ τὴν δημιουργίαν φακέλλων. Ἔτσι κατεσκευάσθησαν οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες τῶν φακέλλων, οἱ ὁποῖοι διωγκώθησαν ἀπὸ τὰς καταθέσεις ὡρισμένων ἀτόμων ποὺ θέλοντα τὰ ἴδια νὰ μὴ διωχθοῦν ἢ νὰ δώσουν δείγματα ἐθνικοφροσύνης, παρεῖχον εἰς τὰς ἀστυνομικὰς ἀρχὰς διαφόρους πραγματικὰς ἢ φανταστικὰς πληροφορίας.

§133Θ. ΛΥΜΠΕΡΙΔΗΣ. Σημειῶ, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ ὑπὸ τὸν κ. Ἀλέξανδρον Μυλωνᾶν Ἀγροτικὸν Κόμμα, εἶχεν ἀποφασίσει νὰ ἀπόσχῃ τῶν ἐκλογῶν τῆς 31ης Μαρτίου 1946 καὶ ὅτι ἀπεφάσισε νὰ συμμετάσχῃ εἰς αὐτὰς τὰς τελευταίας ἡμέρας, ὁπότε ὅμως, δὲν ἐπρόλαβε νὰ σχηματίσῃ συνδυασμούς.

§134Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Μάλιστα, κύριε συνάδελφε, ἔχετε δίκαιον. Εἰς τὴν διόγκωσιν αὐτὴν συνετέλεσαν καὶ ὅσοι ἐμφορούμενοι ἀπὸ μῖσος προσωπικόν, ἐπαγγελματικὴν ἀντιζηλίαν καὶ ἄλλα παρόμοια συναισθήματα, κατέθετον διάφορα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἀόριστα, ἐπιβαρυντικὰ στοιχεῖα. Ποῖοι εἶναι αὐτοί, βεβαίως κανεὶς δὲν γνωρίζει, διότι ὁ φάκελλος εἶναι «ἄκρως ἀπόρρητος» καὶ ὁ χαρακτηρισμένος δὲν δικαιοῦται νὰ λάβῃ γνῶσιν τοῦ περιεχομένου του διὰ νὰ ἀνασκευάσῃ τὰς κατηγορίας καὶ νὰ ἀμυνθῇ, ἐκθέτοντας καὶ τὴν προσωπικὴν διαφορὰν ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν χωρίζῃ ἀπὸ τοὺς κατηγόρους του. Τὰ πάντα τεκταίνονται ἐν κρυπτῷ καὶ παραβύστῳ καὶ τὸ μόνον, τὸ ὁποῖον μίαν ὡραίαν πρωΐαν πληροφορεῖται ὁ πολίτης, εἶναι ὅτι ἔχει φάκελλον εἰς τὴν Ἀσφάλειαν, «διότι ἐμφορεῖται ὑπὸ κομμουνιστικῶν καὶ ἀνατρεπτικῶν φρονημάτων». Τὴν «εὐχάριστη» αὐτὴ ἔκπληξι ἐδοκίμασαν ἀκόμη καὶ στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν κατὰ τῶν ἀνταρτῶν, εἰς τὸν ἐμφύλιον πόλεμον, ἀπελύθησαν κανονικώτατα, ὑπήχθησαν εἰς τὴν προστασίαν τοῦ νόμου 751 καὶ εἶχαν, ἴσως δὲ ἔχουν ἀκόμη φάκελλον εἰς τὴν Ἀσφάλειαν. Ἀλλὰ καὶ νέοι τῆς σήμερον, ἡλικίας κατὰ τὴν κατοχὴν μικροτέρας τῶν δέκα ἐτῶν, ἄρτι ἀπολυθέντες τοῦ Στρατοῦ, ἔχουν φάκελλον, μὲ τὴν κατηγορίαν ὅτι ἐπὶ κατοχῆς ἦσαν ἀετόπουλα, ἢ διότι βαρύνονται οἱ γονεῖς των. Καὶ ἀντιστρόφως, γονεῖς θεωροῦνται ὕποπτοι ἐξ αἰτίας τῶν τέκνων των, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐν τούτοις μεγάλης ἡλικίας καὶ ἀποτελοῦν χωριστὴν ἀπὸ αὐτοὺς οἰκογένειαν. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐσχηματίσθησαν οἱ φάκελλοι μᾶς δίδει μίαν ἀνάγλυφη εἰκόνα τῆς πραγματικῆς ἀξίας των, καθὼς καὶ τῆς ἀξίας τῶν βάσει αὐτῶν ἐκδιδομένων πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Τὸ πλέον, ὅμως, ἐπιτυχημένο καὶ ἐπίσημο, θὰ ἠμποροῦσε νὰ πῇ κανείς, ἐνδεικτικὸ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ἡ Ἀσφάλεια κάμνει τοὺς χαρακτηρισμοὺς τῶν ὑπόπτων, ἐδόθη πρὸ πέντε περίπου ἐτῶν, ἀπὸ τὸν τότε Ἀντιπρόεδρον τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ Πρόεδρον τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου περὶ εὐθύνης Ὑπουργῶν, ποὺ ἐδίκασε τὸν Χατζηπάνο, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τῆς ἕδρας τοῦ Δικαστηρίου ἐκείνου εἶπεν ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «Δὲν ζητοῦμεν στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Ἀσφάλειαν, διότι δὲν τῆς ἔχομεν ἐμπιστοσύνην. Γνωστοὺς ἐθνικόφρονας τοὺς βγάζουν ἐπικινδύνους κομμουνιστάς. Ἔχω προσωπικὰς περιπτώσεις ὑπ’ ὄψιν μου!!». Παρ’ ὅλα αὐτά, κύριοι βουλευταί, ὁ φάκελλος ὑπάρχει καὶ ἀποτελεῖ δυσβάστακτο φορτίο δι’ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος τὸν ἔχει, ἕνα τρομερὸ ἐφιάλτη, μίαν διαρκῆ ἀπειλὴν ἐναντίον του. Πρῶτον μὲν παρουσιάζει τὸν χαρακτηρισμένον ὅτι δὲν ἀνήκει εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκογένειαν, ὅτι εἶναι πολίτης δευτέρας κατηγορίας, γεγονὸς τὸ ὁποῖον βεβαίως ἀποτελεῖ ἐθνικήν, ἠθικὴν καὶ κοινωνικὴν μείωσιν τῆς προσωπικότητός του. Δεύτερον τὸν κρατεῖ εἰς μίαν συνεχῆ ἀγωνίαν ὅτι ἀσφαλῶς θὰ εἶναι τὸ πρῶτο θῦμα, εἰς ἣν περίπτωσιν παραστῇ ἀνάγκη διώξεων. Καὶ τρίτον, ἐὰν ὁ χαρακτηρισμένος εὑρίσκεται χωρὶς δουλειά, τὸν ἐμποδίζει ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς νὰ ἐνταχθῇ εἰς τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τοῦ τόπου. Ἡ τελευταία αὐτὴ περίπτωσις ἀποτελεῖ, ἀπὸ πρακτικῆς ἀπόψεως, καὶ τὴν πλέον σοβαρὰν συνέπειαν τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀστυνομικοῦ φακέλλου. Ὅπως καὶ πρὸ ὀλίγου ἐλέχθη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐφεξῆς τὸ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων ἐθεωρεῖτο τελείως ἀπαραίτητο διὰ νὰ διορισθῇ κανεὶς εἰς μίαν ὑπηρεσίαν δημοσίαν, δημοτικὴν κ.λ.π. Ἡ ἀπαίτησις αὐτὴ τοῦ πιστοποιητικοῦ δὲν εἶχε κανένα νομικὸ στήριγμα, παρουσιάζετο τελείως αὐθαίρετος καὶ παράνομος, διότι τὸ ἐπίσημον Κράτος, τοὐλάχιστον ἐπισήμως, ὄχι μόνον δὲν ἀνεγνώριζε τὰ πιστοποιητικὰ αὐτὰ ἀλλὰ ἀντιθέτως διὰ νόμου τὰ εἶχε ρητῶς καταργήσει καὶ ἀπαγορεύσει. Καὶ πρὸς ἀπόδειξιν αὐτοῦ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὸ πολὺ μικρὸ ἄλλωστε κείμενο τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 386 Α. Ν. τῆς 8 Ἰουνίου 1945 «περὶ καταργήσεως τῶν περὶ πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων διατάξεων» ποὺ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἄρθρον μόνον. Πᾶσα γενικὴ ἢ εἰδικὴ διάταξις νόμου, δι’ ἧς καθιεροῦται ἡ προσαγωγὴ πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων ὡς προϋπόθεσις ἢ προσὸν πρὸς διορισμὸν εἰς οἱανδήποτε δημοσίαν, ἢ ἰδιωτικὴν θέσιν ἢ πρὸς ἀπόκτησιν οἱουδήποτε δικαιώματος ἢ παροχῆς παρὰ τοῦ Δημοσίου ἢ νομικοῦ ἢ φυσικοῦ προσώπου ἢ προνομίας ἢ δυνατότητος οἱασδήποτε φύσεως (παραχώρησις κλήρου, συμμετοχὴ εἰς διαγωνισμὸν ἢ δημοπρασίαν, χορήγησιν διαβατηρίου κ.λ.π.), καταργεῖται». Ἀξίζει ἀκόμη νὰ σημειωθῇ ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς ἐξεδόθη ἐπὶ Κυβερνήσεως Βούλγαρη καὶ ὅτι ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα κανένας ἄλλος νόμος δὲν τὸν κατήργησε τοὐλάχιστον εὐθέως καὶ ρητῶς. Παρ’ ὅλα αὐτὰ τὸ Κράτος ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἐπέβαλε τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων παντοῦ καὶ πάντοτε, σὲ τέτοια μεγάλη ἔκτασι καὶ χρῆσι, ὥστε νὰ καλύπτουν πλείστους ὅσους τομεῖς τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος τοῦ ἀτόμου. Δὲν θὰ σᾶς κουράσω μὲ τὴν ἀπαρίθμησιν ἀπειραρίθμων περιπτώσεων κατὰ τὰς ὁποίας εἶναι ἀπαραίτητο τὸ πιστοποιητικὸ αὐτὸ προκειμένου ἕνας πολίτης νὰ ἐργασθῇ κάπου ἢ νὰ τύχῃ παροχῆς τινος ἢ δυνατότητος. Θὰ περιορισθῶ ἁπλῶς εἰς ὡρισμένας χαρακτηριστικὰς περιπτώσεις, ὅπως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3111 τοῦ 1948 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, διὰ τῆς ὁποίας οἱ φοιτηταὶ διὰ νὰ τύχουν ἀτελοῦς ἐγγραφῆς εἰς τὸ Πανεπιστήμιον π. χ. ὡς σεισμόπληκτοι ὀφείλουν νὰ προσκομίσουν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων.

§135Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εὑρίσκετε παράδοξον αὐτὴν τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας; Ἐὰν τὴν ἐδιαβάζατε θὰ ἤθελον τὴν γνώμην σας, διότι ἠξεύρω μὲ πόσην σεμνότητα ἀναπτύσσετε τὰ διάφορα θέματα. Λέγει τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας: «Προκειμένου ἕνας σπουδαστὴς νὰ τύχῃ τοῦ εὐεργετήματος τῆς Πολιτείας καὶ νὰ γραφῇ ἀτελῶς πρέπει νὰ πιστεύῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία θὰ τὸν σπουδάσῃ δωρεάν». Ἦτο παράδοξον αὐτό;

§136Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Οἱ σεισμοὶ ἔγιναν ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.

§137Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἔγιναν ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους, ἀλλὰ ἕνα Κράτος, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει πλούσια τὰ οἰκονομικὰ μέσα καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ ἐπιχορηγῇ τὸ Πανεπιστήμιον, ὅπως εἶναι γνωστόν, αὐτὸ τὸ Κράτος λέγει ὅτι διὰ νὰ ἐγγραφῇ ἕνας σπουδαστὴς δωρεὰν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον θέλω νὰ πιστεύῃ εἰς αὐτὸ τὸ Κράτος. Ἔχετε σεῖς ὑπ’ ὄψει ὅτι ἄλλα Πανεπιστήμια ξένων Κρατῶν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δώσουν — καὶ ἀντιλαμβάνεσθε ποῖα Πανεπιστήμια καὶ ποῖα Κράτη ὑπαινίσσομαι — θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δώσουν δωρεὰν ἐγγραφὴν εἰς σπουδαστάς, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἐπίστευον εἰς τὸ καθεστὼς αὐτό;

§138Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶναι παράδειγμα πρὸς μίμησιν αὐτό;

§139Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπήρξατε ἀτυχὴς εἰς τὰς συγκρίσεις σας καὶ ὀφείλετε νὰ τὸ παραδεχθῆτε. Ἐπικαλεῖσθε καθεστῶτα μὴ κοινοβουλευτικὰ καὶ λυποῦμαι διὰ τὴν σύγκρισιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν δὲν ἀνέμενον νὰ κάμητε.

§140Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Δὲν ἐπεκαλέσθην κανένα παράδειγμα διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀξιώσεως τῆς πίστεως εἰς τὸ Κράτος, ἀλλὰ εἶπον πρῶτον, ὅτι εἰς κανένα Κράτος δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ νόμος νὰ εἴπῃ ὅτι θὰ ἐγγράφεται δωρεὰν ὁ σπουδαστὴς ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὴν ἐλευθερίαν, ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἡσυχίας τοῦ τόπου αὐτοῦ. Καὶ δεύτερον, εἶπον ὅτι ὑπάρχουν καὶ ὡρισμένα Κράτη, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνον δὲν δίδουν τὸ δικαίωμα τῆς δωρεὰν ἐγγραφῆς, ἀλλὰ δὲν ἐπιτρέπουν καὶ νὰ ὑπάρχῃ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Κράτους.

§141Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Ἀντιστρέφω τὸ ἐρώτημα καὶ παρακαλῶ νὰ μοῦ ἀπαντήσητε, εἰς ποῖον Κοινοβουλευτικὸν καθεστὼς ὑπάρχει τοιαύτη περίπτωσις διακρίσεως τῶν φοιτητῶν, τὴν ὁποίαν ἀνεφέρατε.

§142Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Σεῖς νὰ μοῦ εἴπητε.

§143Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Ἐγὼ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει Κοινοβουλευτικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον νὰ ἀξιοῖ τὴν ἀπαίτησιν, τὴν ὁποίαν ζητεῖ τὸ ἰδικόν μας καθεστώς.

§144Γ. ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ ἤθελον νὰ σᾶς ἐρωτήσω τὸ ἑξῆς: Δέχομαι ὅτι τὸ Κράτος δὲν ὀφείλει νὰ βοηθήσῃ, νὰ σπουδάσῃ ἕνας νέος, ὁ ὁποῖος δὲν πιστεύει εἰς τὴν ὕπαρξιν τοῦ Κράτους ὑφ’ οἵαν ἔννοιαν αὐτὸς ἀναγνωρίζει εἰς ἑαυτόν. Τὸ θέμα εἶναι τοῦτο. Πιστεύετε ὅτι εἶναι δυνατὸν ἕνας νέος 18 ἐτῶν νὰ τίθεται ὑπὸ κρίσιν διὰ τὰ κοινωνικά του φρονήματα; Πότε ὑπῆρξεν ὁ καιρός, ὁ χρόνος μιᾶς πραγματικῆς, μιᾶς δικαίας καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων κρίσεως ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος πιστεύει εἰς τὴν πατρίδα του; Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα, κύριε Ὑπουργέ.

§145Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Μετὰ τὴν διακοπὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τὸ ἀτυχὲς ἐπιχείρημά του συνεχίζων ἀναφέρω τὴν περίπτωσιν τοῦ Νομ. Διατάγματος 1254) 1949 διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλεται τὸ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, προκειμένου νὰ ἀσκήσῃ κανεὶς τὸ ἄκρως ἀπόρρητον καὶ ἐξόχως ἐμπιστευτικὸν ἐπάγγελμα τοῦ φορτοεκφορτωτοῦ. Δὲν παραλείπω ἐπίσης νὰ σημειώσω ὅτι εὑρίσκω καὶ θεωρῶ ἀπολύτως ἀδικαιολόγητον καὶ ἀκατονόητον τὴν ἐπιθυμίαν τῶν νεκρῶν μας νὰ θέλουν νὰ ἐνταφιάζωνται ἀπὸ χέρια ἀδιαβλήτως δεξιά, δι’ ὃ καὶ ζητεῖται πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων ἀπὸ τοὺς νεκροθάπτας.

§146Ν. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναγνώσω ἔγγραφον διὰ μίαν καθαρίστριαν τοῦ Δήμου, ἡ ὁποία εἶναι μία περίπτωσις σχετικὴ μὲ αὐτὴν ποὺ ἀνεφέρατε. Τὸ ἔγγραφον ἔχει ὡς ἑξῆς: «.... (ἀναγινώσκει)....». Δυστυχῶς, ὅμως, δὲν εἶναι ἐδῶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ νὰ λάβῃ γνῶσιν αὐτοῦ τοῦ μαργαριταριοῦ.

§147Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἔχετε δίκαιον. Τέλος ὅσον ἀφορᾷ τὸ πολλάκις μνημονευθὲν παράδειγμα ὁδοκαθαριστοῦ, φρονῶ ὅτι εἶναι ἡ μόνη περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν δικαιολογεῖται ἡ Κυβέρνησις, καθ’ ὅσον θὰ ἦτο δυνατὸν ὁ ἀριστερῶν φρονημάτων σκουπιδιάρης, διοριζόμενος νὰ ἐσκούπιζε τοὺς δρόμους ἀπὸ τὴν μίαν μόνον πλευράν των, τὴν ἀριστεράν, καὶ ὄχι τὴν δεξιάν. Ἀπὸ τὰ παραδείγματα αὐτὰ ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον δὲν ἐνισχύει τοὺς χαρακτηριζομένους, ἀλλὰ προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ τοὺς ἀποκλείσῃ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τῆς χώρας καὶ τοῦτο ὄχι διότι φοβεῖται διὰ τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ παραδείγματα ποὺ ἀνέφερα, ἀλλὰ διότι θέλει νὰ ἐξουθενώσῃ οἰκονομικῶς τοὺς ἀντιπάλους της καὶ νὰ εὐνοήσῃ τοὺς φίλους της. Ἔτσι ὅμως, δημιουργοῦνται πολλαί, μεγάλαι, ἀσυγχώρητοι ἀδικίαι εἰς βάρος μυριάδων πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους, ἀκόμη καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ ὡρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἐμφοροῦνται ἀπὸ οἱαδήποτε πολιτικὰ φρονήματα. Διότι, ὅταν, ἐπὶ παραδείγματι, ἐμποδίζουν λόγῳ πεποιθήσεων πολιτικῶν, κάποιον ἐργάτην νὰ γίνῃ φορτοεκφορτωτής, ἢ ὁδοκαθαριστής, ἀφ’ ἑνὸς μὲν χάνομε μίαν πρώτης τάξεως εὐκαιρία νὰ παράσχωμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν μίαν μόνιμη καὶ ὁριστικὴν ἀπασχόλησιν, ἡ ὁποία θὰ τὸν ἀπορροφήσῃ καὶ ἀσφαλῶς θὰ τὸν ἐντάξῃ εἰς ἕνα ὁμαλὸ κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ βίο. Καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ δίνομε τὸ δικαίωμα νὰ σκεφθῇ ὅτι ἡ Κοινωνία τὸν ἠδίκησε καταφώρως καὶ τὸν κατεδίκασε μὲ τὴν οἰκογένειάν του εἰς τὸν ἐκ πείνης θάνατον, σκέψεις, ποὺ δὲν θὰ παύσῃ ποτὲ δημοσίᾳ νὰ ἐκδηλώνῃ ὅταν ἀργόσχολος πιὰ θὰ περιφέρῃ ἐπιδεικτικὰ τὴν δυστυχία του ἀπὸ καφενεῖο σὲ καφενεῖο, θῦμα καὶ ἕρμαιο τῆς πρώτης, οἱασδήποτε προπαγάνδας. Ἡ φτώχεια εἶναι ὁ χειρότερος σύμβουλος, ἰδίως ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὸ πικρὸ συναίσθημα τῆς ἀδικίας. Τὰ ἴδια ἀκριβῶς συμβαίνουν καὶ εἰς πᾶσαν ἄλλην περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀρνούμεθα ἐργασίαν ἐξ αἰτίας τῶν φρονημάτων, καὶ ἔτσι σχηματίζονται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς οἱ βουβὲς στρατιὲς ὅλων αὐτῶν ποὺ πιστεύουν ὅτι ἀδικήθηκαν ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ εἰς τὶς ὁποῖες στρατιὲς πρέπει ἐγκαίρως καὶ εἰρηνικὰ νὰ διαλύσουμε. Καὶ ἡ εἰρηνικὴ αὐτὴ διάλυσις θὰ ἐπέλθῃ αὐτομάτως μὲ τὴν κατάργησιν τῶν ἀτομικῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Ἀναμφισβητήτως ἔργον πρώτιστον καὶ καθῆκον μέγιστον τῶν Ἀρχῶν εἶναι νὰ μεριμνοῦν καὶ νὰ ἐπαγρυπνοῦν διὰ τὴν Ἀσφάλειαν τῆς Χώρας. Ἀπὸ τοῦ σημείου ὅμως, αὐτοῦ μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐπιδείκνυται ὡς «δαμόκλειος σπάθη» ἐπάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια ἑκατοντάδων χιλιάδων πολιτῶν οἱ ἀστυνομικοὶ φάκελλοι, τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων, ὑπάρχει τεραστία ἀπόστασις, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται νὰ καταργηθῇ. Ἐξαιρουμένων ὡρισμένων καὶ περιωρισμένων περιπτώσεων ποὺ ἀφοροῦν διορισμοὺς εἰς θέσεις ἐμπιστευτικὰς καὶ ἀπορρήτους, διὰ τὰς ὁποίας ἐνδείκνυται ἡ διατήρησις ἑνὸς προληπτικοῦ ἐλέγχου, εἰς κάθε ἄλλην περίπτωσιν εἶναι τελείως ἀπαράδεκτον νὰ στεροῦμε τὸ ψωμὶ ἀπὸ χιλιάδες ἀνθρώπους ἐξ αἰτίας τῶν φρονημάτων των. Εἶναι ἀντιδημοκρατικὸ καὶ ἀντισυνταγματικὸ νὰ ἐξαρτᾶται ἡ ζωή, ἡ τιμὴ καὶ ἡ ἐργασία τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὴν ἄλφα ἢ βῆτα γνώμη ποὺ ἔχει γι’ αὐτοὺς τὸ πρῶτο τυχὸν ἀστυνομικὸ ὄργανο. Εἶναι τελείως ἀπαράδεκτο μὲ τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων νὰ ἐμποδίζεται ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος τοῦ ἀτόμου καὶ νὰ πληγώνεται ἡ ἐθνική του ἀξιοπρέπεια. Ἀλλὰ βεβαίως θὰ λεχθῇ ὅτι ὑπάρχει τρόπος ὁ ὕποπτος νὰ ἀποχαρακτηρισθῇ καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ ἀποκτήσῃ τὸ περίφημο αὐτὸ πιστοποιητικό. Καὶ ἐδῶ ἀρχίζει νὰ τίθεται εἰς ἐφαρμογὴν ὁ ἐπαίσχυντος μηχανισμὸς τῶν δηλώσεων μετανοίας. Ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν αἱ δηλώσεις μετανοίας, τὸ φροῦτο αὐτὸ τῆς Μεταξικῆς δικτατορίας, καθιερώθησαν ἐπισήμως, ὡς ἕνα μέσον καὶ μία ἀπόδειξις τῆς ἰδεολογικῆς μεταστροφῆς τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὸ ἀντεθνικὸ ἢ δῆθεν ἀντεθνικὸ παρελθόν, πρὸς τὸ ἐθνικόφρον καὶ ἀδιάβλητον μέλλον. Ἔτσι, μὲ τὴν παράξενη αὐτὴ θεωρία ἐκεῖνοι ποὺ ὑπογράφουν δηλώσεις μετανοίας παύουν νὰ εἶναι ἐπικίνδυνοι, μεταπηδοῦν αὐτομάτως εἰς τὸ ἐθνικὸ στρατόπεδο καὶ εἶναι πιὰ ἄξιοι νὰ ἀποφυλακισθοῦν, νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴν ἐξορία, νὰ ἀποχαρακτηρισθοῦν. Οἱ ἄλλοι, ὅσοι δηλ. ἐπιμένουν νὰ μὴ ὑπογράφουν δηλώσεις, εἶναι «ἀμετανόητοι», δηλ. ἐπικίνδυνοι καὶ ἐπιβάλλεται νὰ παραμένουν φυλακισμένοι, ἐξόριστοι ἢ νὰ περιφέρωνται χωρὶς δουλειά, διότι δὲν χορηγεῖται εἰς αὐτοὺς τὸ πιστοποιητικὸ τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων.

§148Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Καὶ ὅταν ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, λάβουν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, καὶ τότε εὑρίσκουν τρόπον νὰ τοὺς ἐμποδίζουν νὰ ἐργασθοῦν μόνον καὶ μόνον διὰ κομματικὴν ἐκμετάλλευσιν καὶ μὲ ζημίαν τοῦ Κράτους. Στὴ Χαλκίδα δὲν ἐπιτρέπουν νὰ λάβῃ μέρος στὸν διαγωνισμὸν διὰ τὸ πλύσιμον τῶν ἐσωρρούχων τῶν στρατιωτῶν ὁ διατηρῶν πλυντήρια ἐκεῖ Ἀθανάσιος Καλαθέρης, παρ’ ὅτι ἔχει χαρτὶ λευκόν, τῶν κοινωνικῶν του φρονημάτων, διότι ἐκατηγορήθη ἐπὶ κατοχῆς καὶ μετὰ διὰ διάφορα δῆθεν ἐγκλήματα, ἀπηλλάγη διὰ βουλεύματος. Ἐπειδὴ ὅμως, ἀναφέρονται αἱ κατηγορίαι αὐταὶ ἁπλῶς, εἰς τὸ ποινικόν του μητρῷον δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν τὴν συμμετοχήν. Ἐπὶ πλέον, ὅμως, ὑπάρχει ὁ ἀντίπαλός του Π. Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ἀνῆκεν εἰς τὰ τάγματα ἀσφαλείας καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντας, ζημιώνοντας τὸ Δημόσιον μὲ ἀρκετὰς χιλιάδας δραχμῶν μηνιαίως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον βοηθοῦν τοὺς φίλους των καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον λαμβάνουν ψήφους.

§149Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Συνεχίζων, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ παρατηρήσω ὅτι ἡ θεωρία αὐτὴ ὅσο καταπληκτικὴ καὶ ἂν φαίνεται, ἔχει ἐν τούτοις ἐπικρατήσει καὶ μὲ αὐτὴν κρίνεται, δυστυχῶς, ἡ τύχη χιλιάδων ἀνθρώπων. Δὲν θὰ ἀποτελοῦσε ὑπερβολὴ ἐὰν ἐτονίζετο ὅτι ἔχει ζωντανέψει τὸ αἶσχος τοῦ Μεσαίωνος, ὅταν ἡ Ἱερὰ Ἐξέτασις τοῦ Καθολικοῦ Κλήρου ἐξηνάγκαζε διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου χιλιάδες χριστιανικὲς ψυχὲς νὰ ὑπογράψουν διάφορα κείμενα κουρελιάζοντας ἔτσι τὴν συνείδησί τους. Ὅταν καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν Γαλιλαῖο τὸν ὑπεχρέωσε νὰ ἀπαρνηθῇ τὴν θεωρία του ὅτι ἡ Γῆ κινεῖται καὶ μυριάδες τιμίων χριστιανῶν καὶ ἄλλων ἀνθρώπων τοὺς ὡδήγησε εἰς τὸν μαρτυρικὸν θάνατον μὲ τὴν κατηγορίαν ὅτι ἦσαν «ἀμετανόητοι αἱρετικοί». Σὲ τέτοιο ἠθικὸ ξεπεσμὸ σπανίως κατηφόρησαν ὠργανωμένες κοινωνίες νὰ ζητοῦν ἀπὸ τὰ μέλη τους ἐνυπόγραφες δηλώσεις μετανοίας καὶ νὰ πιστεύουν πὼς μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐξασφαλίζονται ἀπὸ τὸν ἐπικίνδυνο μέχρι τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἐχθρό. Σημεῖο ποὺ ἀποδεικνύει, δυστυχῶς, ὅτι τὸ Κράτος αἰσθανόμενο ὅτι εἶναι ἀνίκανο μὲ τὴν διοίκησί του νὰ ἀφοπλίσῃ ἰδεολογικὰ οἱαδήποτε προπαγανδιστικὴ θεωρία ἀρκεῖται εἰς τυπικὰς δηλώσεις μετανοίας ποὺ ἀποτέλεσμα ἔχουν νὰ πολλαπλασιάζουν τοὺς ὄγκους τῶν ἀχρήστων χαρτιῶν εἰς τὰ ἀρχεῖα τοῦ Κράτους. Οὐδέποτε μία κοινωνία, ὁσονδήποτε καὶ ἂν πανικοβληθῇ, μία κοινωνία ἡ ὁποία θὰ ἐσέβετο τὸν ἑαυτόν της, θὰ ζητοῦσε ποτὲ ἀπὸ τοὺς τελευταίους νὰ προβοῦν εἰς τόσον ἐξευτελιστικὰς ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι ἐνῷ ὑποβιβάζουν τὸν ἄνθρωπο, δὲν παρέχουν ἐν τούτοις τὴν παραμικρότερη ἐγγύησι ὅτι ἀξίζουν πραγματικὰ κάτι. Διότι κανεὶς βεβαίως δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ πιστέψῃ ὅτι ἡ ἀνέκφραστη ταπείνωσις τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται ἐκεῖνος ποὺ ἐξαναγκάζεται νὰ ὑπογράψῃ μιὰ μισητὴ καὶ ἀνεπιθύμητη δήλωσι μετανοίας, ὁδηγεῖ πραγματικὰ εἰς μίαν εἰλικρινῆ μετατροπὴν φρονημάτων. Ἐκεῖνος ποὺ θέλοντας ὁπωσδήποτε ν’ ἀποφυλακισθῇ ἢ νὰ ἐργασθῇ ἐκβιάζεται ἠθικῶς νὰ πουλήσῃ τὴ συνείδησί του εἰς τὸ Κράτος, ἀποκτῶντας ὡς ἀντάλλαγμα τὴν ἐλευθερία του ἢ κἄποιαν ἐργασίαν, πολὺ φοβοῦμαι ὅτι ἔχει ἤδη μισήσει, γι’ αὐτὸ καὶ μόνον, θανασίμως τὸ Κράτος. Εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ὑπάρχουν τόσον ἀφελεῖς ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἰλικρινῶς νὰ πιστεύουν ὅτι οἱ ἀπελεύθεροι τῶν φυλακῶν ἢ τῶν στρατοπέδων ἐξορίας, ἀναβαπτιζόμενοι τάχα εἰς τὴν θαυματουργικὴν κολυμβήθραν τῆς δηλώσεως μετανοίας αὐτομάτως «ἀνανήφουν» πραγματικὰ καὶ ἀποβάλλουν ὁριστικὰ τὴν κομμουνιστικὴ ἰδεολογία; Ἀντὶ ἄλλης ἀπαντήσεως, ἀναφέρομαι εἰς μίαν παλαιὰν τοῦ ἔτους 1952 «ἄκρως ἀπόρρητον» διαταγὴν τοῦ Γ.Ε.Σ., τὴν ὁποίαν «ἐθνικόφρονες» τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔκλεψαν καὶ ἐδημοσίευσαν εἰς τὸν Τύπον. Ἡ διαταγὴ αὐτή, μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει καὶ τὰ ἑξῆς: «Αἱ ὑπεύθυνοι δηλώσεις μετανοίας» τῶν ἀπολυθέντων ἐξορίστων ἀπεδείχθησαν ἐξ ὁλοκλήρου ἀνειλικρινεῖς... Διεπισστώθη ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἀπολυθέντων ἐξορίστων ὡς μεταμελημένων ἐπρωτοστάτησεν ὑπὲρ τῆς Ε.Δ.Α. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι οἱ ἑκάστοτε ἀπολυόμενοι ὡς ἀνανήψαντες ἐκ τῆς ἐξορίας ἐπὶ τῇ βάσει ὑπευθύνων δηλώσεων, ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι κομμουνισταί....».

§150Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ὥστε τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον Στρατοῦ ἠσχολεῖτο μὲ τὴν δύναμιν τῶν κομμάτων κατὰ τὰς ἐκλογάς; Ἐγὼ εἶχον τὴν ἐντύπωσιν ὅτι τὰ ἔργα τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου εἶναι ἀλλότρια.

§151Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Εἶμαι σύμφωνος, κύριε συνάδελφε. Συνεχίζων ἔχω νὰ τονίσω ὅτι οὐδέποτε θὰ μετατραπῇ ὁποιαδήποτε ἰδεολογία μὲ τὴν ὠμὴ ἢ τὴν ψυχολογικὴ βία. Καὶ ἂν ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν ἀφέλεια νὰ πιστεύῃ τὰ ἀντίθετα, τὴν παραπέμπω ἁπλῶς εἰς ὅσα πρό τινων ἐτῶν εἶπε σχετικῶς ὁ Στρατάρχης Μοντγκόμερυ, ὅτι δηλαδὴ ὁ Κομμουνισμὸς δὲν θὰ ἡττηθῇ μὲ ξιφολόγχας ἢ σφαίρας ἢ σίδηρα φυλακῶν. Ἀλλ’ ἴσως ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρισθῇ ὅτι αὐτὴ τοὐλάχιστον δὲν ζητᾷ ἀπὸ κανένα δηλώσεις μετανοίας. Ὅσον καὶ ἂν φαίνεται ἀπίστευτος ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς τῆς Κυβερνήσεως, ἐν τούτοις προεβλήθη ἀπὸ αὐτήν. Ἀπαντῶν τὴν 26.1.1957 ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἰς τὴν συζητουμένην ἐπερώτησίν μου ἐδήλωσεν ἐγγράφως τὰ ἑξῆς: «Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 9) 118) 116 ἐγκ. 34 ἀπὸ 26.3. 55 διαταγῆς ἡμῶν διετάχθη ἡ ἐπανεξέτασις τῶν φακέλλων τῶν φερομένων ὡς κομμουνιστῶν καὶ ἡ ἀπὸ ἀπόψεως κοινωνικῶν φρονημάτων τακτοποίησις τῶν ἀτόμων αὐτῶν. Κατόπιν αὐτῆς παρὰ τῶν ὑπηρεσιῶν Χωροφυλακῆς καλοῦνται οἱ ἔχοντες βεβαρυμένον παρελθόν, ἀνακοινοῦνται αὐτοῖς τὰ εἰς βάρος των στοιχεῖα καὶ καλοῦνται νὰ ἐπιβεβαιώσουν ἢ οὐ ταῦτα, ἵνα ἀναλόγως προτείνωσιν αἱ ὑπηρεσίαι τὴν τακτοποίησίν των. Κατ’ ἀκολουθίαν τὰ περὶ ἐξαναγκασμοῦ τούτων εἰς ὑποβολὴν δηλώσεων μετανοίας καὶ δημοσιεύσεως τούτων εἰς τὸν Τύπον δὲν εὐσταθῶσι, διότι τὸ μέτρον τοῦτο οὐδέποτε καθιερώθη ἢ ἐφηρμόσθη ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου. Ὁ Ὑφυπουργὸς Ν. Ἀθανασίου». Μάλιστα, κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ τὰ τερπνὰ ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ἀδιάφορον ἂν καὶ ἡ ἰδία δὲν πιστεύει εἰς αὐτά. Καὶ πρὸς ἀπόδειξιν τῆς ἀναληθείας τοῦ κυβερνητικοῦ ἰσχυρισμοῦ ἐπικαλοῦμαι ὅλας τὰς καθημερινὰς ἐπαρχιακὰς ἐφημερίδας, αἱ ὁποῖαι κυριολεκτικῶς βρίθουν δηλώσεων μετανοίας. Ἐκτὸς ἐὰν παραδεχθῶ ὅτι ἕνα μένος καὶ πάθος ἀκαταμάχητον ἔχει καταλάβει τοὺς πολίτας νὰ προβαίνουν συνεχῶς εἰς ἀθρόας δηλώσεις μετανοίας καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀδυνατεῖ πλέον νὰ ἀνακόψῃ τὸ ρεῦμα αὐτό! Δηλώσεις μετανοίας ζητοῦνται, δυστυχῶς, ἀπὸ τοὺς πολίτας, πρὸς τακτοποίησιν αὐτῶν καὶ ὑποχρεωτικῶς δημοσιεύονται διὰ τοῦ Τύπου. Δὲν θὰ σᾶς κουράσω μὲ τὴν ἀνάγνωσιν τέτοιων δηλώσεων, τὰς ὁποίας καὶ σεῖς καλῶς γνωρίζετε. Χαρακτηρίζουν τὴν νοοτροπίαν τῶν ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν καὶ κατ’ ἀκολουθίαν τῆς Κυβερνήσεως. Μὲ τὴν πρώτην ὁ δηλῶν δὲν τίθεται ἁπλῶς παρὰ τὸ πλευρὸν τοῦ Ἔθνους, τοῦ Στρατοῦ κ.λ.π., ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως. Μὲ τὴν δευτέραν μία προσκυνήτρια προκειμένου νὰ μεταβῇ εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους ἐξαγνίζεται προφανῶς μὲ τὴν δήλωσιν μετανοίας. Δὲν ἀναφέρω τὰ ὀνόματα τῶν δηλούντων, τὰ κρατῶ, ὅμως, εἰς τὴν διάθεσιν παντὸς συναδέλφου. Ἰδοὺ αἱ δηλώσεις: «Ὁ κάτωθι ὑπογεγραμμένος Ι. Ο. κάτοικος Βόλου, δηλῶ ὑπευθύνως καὶ ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τοῦ νόμου, περὶ ψευδοῦς δηλώσεως, ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξα κομμουνιστής. Καταδικάζω τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ τὰς παραφυάδας του ὡς λίαν προδοτικὰς καὶ ἀντεθνικὰς καὶ τάσσομαι ἀνεπιφυλάκτως εἰς τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ λαοφιλεστάτου Βασιλέως μας Παύλου, Βόλος, 15 Μαρτίου 1956. Ὁ δηλῶν Ι. Ο.». Καὶ δευτέρα δήλωσις ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὑπεύθυνος δήλωσις. Ἐπειδὴ προτίθεμαι νὰ μεταβῶ προσεχῶς ὡς προσκυνήτρια εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους–Ἱερουσαλὴμ — ὑπεχρεώθην ὑπὸ τῆς Ἀστυνομίας, προκειμένου νὰ μοὶ δοθῇ διαβατήριον, νὰ δηλώσω ὅτι δὲν εἶμαι κομμουνίστρια, οὔτε ὑπῆρξα τοιαύτη, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ πράττω διὰ τῆς παρούσης δηλώσεώς μου. Βόλος 21.3.56. Ἡ δηλοῦσα Δ. Κ.». Τὸ αἶσχος τῶν δηλώσεων μετανοίας πρέπει διὰ νόμου νὰ καταργηθῇ. Πῶς εἶναι δυνατὸν ποτὲ ἕνα Κράτος νὰ θεωρηθῇ καὶ νὰ εἶναι πράγματι δημοκρατικό, ὅταν καταδυναστεύῃ τὴν συνείδησι, περιορίζει τὴν ἐλευθερίαν τοῦ λογισμοῦ καὶ τοῦ αἰσθήματος, τιμωρεῖ τὴν σκέψιν καὶ ἐξευτελίζει τὸν ἄνθρωπον, μὲ τὸ κατάπτυστο σύστημα τῶν δηλώσεων μετανοίας, ἑκάστη τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ καὶ μίαν ληξιαρχικὴν πρᾶξιν θανάτου τῆς Δημοκρατίας; Οἱ ἰδεολογίες δὲν ἐξαφανίζονται μὲ τὴν βία καὶ τὴν ἀπειλήν. Ὁ Πολιτισμὸς καὶ ἡ Δημοκρατία κουρελιάζονται μὲ τὰς δηλώσεις μετανοίας ποὺ ὑπονομεύουν τὸ κοινωνικὸν σύστημα καὶ δημιουργοῦν κοινωνικὰς ἀδικίας. Κύριοι συνάδελφοι, ἐτελείωσα. Εἶχα τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἐκθέσω τὰς σκέψεις μου ἐπὶ τῶν συζητουμένων μεγάλων θεμάτων, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συντελέσω καὶ ἐγώ, ἔστω καὶ κατ’ ἐλάχιστον, εἰς τὴν ἐπίλυσιν τούτων. Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς συζητήσεως τῆς προκειμένης ἐπερωτήσεως, μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία διακόπτων ἀγαπητὸν συνάδελφον, νὰ ἐπαναλάβω καὶ ὑπενθυμίσω εἰς τὸ Σῶμα ὅσα προεκλογικῶς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὁμιλῶν εἰς τὸν Βόλον ὑπεσχέθη ἀναφορικῶς μὲ τὰ συζητούμενα θέματα. Προσωπικῶς ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὁ πλέον μετριοπαθὴς πολιτικὸς καὶ θέλω νὰ πιστεύω ὅτι προφανῶς λόγοι ἀνεξάρτητοι τῆς θελήσεώς του τὸν ἠμπόδισαν νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν εἰρηνευτικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθη. Εἶμαι, ἐν τούτοις, βέβαιος, ὅτι θὰ δυνηθῇ νὰ παρακάμψῃ τὰ προβαλλόμενα ἐμπόδια καὶ νὰ παράσχῃ λήθην εἰς τὸ παρελθὸν τόσον διότι, ἐξ ὅσων εἶπε τότε ὁ ἴδιος, πιστεύει καὶ αὐτὸς εἰς τὴν ὀρθότητα καὶ ὠφελιμότητα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, ὅσον καὶ διότι αὐτὸ ἀπαιτεῖ τὸ ἀληθὲς συμφέρον τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. Πλατῆς).

§152Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Τὰς ἰδικάς μου, κύριοι συνάδελφοι, προσωπικὰς ἀπόψεις, θὰ λάβω τὴν εὐκαιρίαν εἰς ἄλλην συνεδρίασιν νὰ ἐκθέσω ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν κ. συνάδελφον περὶ τῶν δηλώσεων, ὑπέστησαν τὴν βάσανον καὶ τὸν ἔλεγχον τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅσον καὶ τῶν ἄλλων κ.κ. Ὑπουργῶν, οἵτινες ὡμίλησαν περὶ τῶν περιφήμων δηλώσεων μετανοίας καὶ ἔχει διαπιστωθῆ, ὅτι τὸ ἐπίσημον Κράτος οὔτε ζητεῖ, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ βασίζεται εἰς τὰς δηλώσεις μετανοίας. Πέραν αὐτοῦ, ὅμως, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ἀναφερόμενος εἰς τὰ λεχθέντα ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι φρίττουν διὰ τὴν στέρησιν τῆς ἐλευθερίας τὴν ὁποίαν συνιστοῦν δῆθεν αἱ δηλώσεις αὐταί, ὅταν ὑποβάλωνται ἀπὸ τοὺς δηλοῦντας αὐθορμήτως καὶ ὄχι ὅταν ἐκμαιεύωνται παρ’ οἱουδήποτε θὰ ἤθελον νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἡ δήλωσις ἔχει ἀξίαν διὰ τὸν δηλοῦντα, ὅταν εἶναι εἰλικρινὴς καὶ τιμία. Ὑπῆρξαν ἐποχαί, κατὰ τὰς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι, ἀναλογιζόμενοι τὰς εὐθύνας των καὶ μετανοοῦντες, καὶ συναισθανόμενοι ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εὕρουν θέσιν μεταξὺ τῶν ἄλλων τιμίων καὶ ἐλευθέρων ἀνθρώπων — ὁμιλῶ δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον ἐγκληματήσει — εὕρισκαν τὴν λύτρωσιν ἢ εἰς τὸν θάνατον, ἢ εἰς τὴν φυγὴν εἰς τὰς μονάς. Σήμερον αἱ ἀντιλήψεις περὶ ὑπερηφανείας καὶ τιμῆς ἔχουν ἀμβλυνθῆ. Σπάνια τὰ φαινόμενα τῆς αὐτοκτονίας ἀπὸ φιλοτιμίαν ἢ ἔξαρσιν. Αἱ σύγχρονοι ἀντιλήψεις ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας ἀναζητοῦν τὴν ἐξιλέωσιν εἰς τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν, ἡ ὁποία ἔχει ἀξίαν ὅταν γίνεται δημοσία καὶ ἀπροκάλυπτος.

§153Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὶ σχέσιν ἔχουν αὐτὰ μὲ τὰ καταγγελθέντα ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Μαγνησίας κ. συναδέλφου; Ἡ καταγγελία εἶναι συγκεκριμένη, ὅτι— ἄλλωστε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ὁμιλῶν μᾶς εἶπεν — ὅτι ὑπάρχουν δύο τρόποι κλεισίματος τῶν φακέλλων. Ὁ ἕνας εἶναι τῆς διαψεύσεως τῶν πραγματικῶν περιστατικῶν, ὁ δὲ ἕτερος εἶναι διὰ μιᾶς δηλώσεως, ὅτι μετανοεῖ ὁ ὑπὸ κρίσιν πολίτης καὶ ὡς ἐκ τούτου δέχεται πλέον νὰ διάγῃ νομιμοφρόνως. Ἐρωτῶ: Τί σχέσιν ἔχουν αὐτά, τὰ ὁποῖα εἴπατε, μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα κατήγγειλεν ὁ ἐκ Μαγνησίας ἀξιότιμος κ. συνάδελφος;

§154Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἐτελειώσατε;

§155Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Μάλιστα.

§156Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εὑρίσκετε ὅτι δὲν ἔχουν σχέσιν αὐτὰ ποὺ εἶπον; Δὲν ἐννοῶ, πῶς σεῖς εὑρίσκετε ἀτέλειαν ἢ ἀσάφειαν, εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξέθεσα. Τὸ Κράτος δὲν εἶναι τόσον ἀφελές, εἶπον, διὰ νὰ βασίζεται εἰς μίαν δήλωσιν περὶ μετανοίας. Ἡ δήλωσις ἔχει σημασίαν καὶ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν δηλοῦντα.

§157Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Τὸ Κράτος τὴν ζητεῖ.

§158Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Τὸ Κράτος δὲν ζητεῖ δηλώσεις. Ἐκτιμᾷ τὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα προσκομίζονται εἰς τὰς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας διὰ νὰ κρίνῃ ἂν ὁ περὶ οὗ πρόκειται εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἱκανὸς νὰ βλάψῃ τὴν Χώραν.

§159Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δὲν εἶναι ἔτσι. Δὲν ἔχετε ἀντίληψιν τῆς πραγματικότητος.

§160Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εὐχαριστῶ πολύ. Ἀφήσατε, ὅμως, νὰ τελειώσω.

§161Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Διότι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ζητοῦνται δηλώσεις καὶ δὲν ἐκδίδονται πιστοποιητικά.

§162Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἐτελειώσατε; Σᾶς ἠρώτησα, προκειμένου νὰ ἀπαντήσω καὶ μοῦ εἴπατε ὅτι ἐτελειώσατε. Ἐπιθυμῶ νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγώ. Ἐὰν ἐτελειώσατε, ἀφήσατέ με νὰ ὁμιλήσω, ἀφοῦ ἐπαγγέλλεσθε τὸν δημοκράτην. (Διαμαρτυρίαι–Θόρυβος).

§163Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὄχι ἔξαλλα πράγματα. Νὰ σταματήσῃ αὐτὸ τὸ κακόν.

§164Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε συνάδελφε, εἶναι περιττὸν σεῖς νὰ ἀναλάβητε τὴν προστασίαν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος.

§165Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἀναλαμβάνω τὴν προστασίαν μιᾶς ἠθικῆς ἀρχῆς καὶ τῆς τάξεως.

§166Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Νομίζω κύριε συνάδελφε, ὅτι δὲν ἔχω δώσει ποτὲ δείγματα, ὅτι δὲν σέβομαι τὴν ἠθικὴν ἀρχὴν καὶ τὴν τάξιν.

§167Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δι’ αὐτὸ μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν.

§168Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς κακῶς ἐξεφράσθη. Ἤθελε νὰ εἴπῃ, ὅτι σεῖς, ὁ ὁποῖος εἶσθε δημοκράτης πρέπει νὰ μὲ ἀφήσητε νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγώ.

§169Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Δὲν ἐχρειάζετο οὐδεμία διευκρίνισις. Θὰ ἀπευθυνθῶ, ὅμως, πρὸς τὸν κ. Βουδούρην, κύριε συνάδελφε, χωρὶς νὰ τὸ θεωρήσητε ὡς προσβολήν, τοῦ κύρους τῆς ἡλικίας σας, καὶ τῆς μακρᾶς θητείας σας εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ Κοινοβουλίου, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι δὲν χρειάζονται μαθήματα εὐπρεπείας οἱ συνάδελφοί σας. Καὶ προσθέτω εἰς ὅσα εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὑπεστήριξα. Εἰς ἄλλας ἐποχάς, ὅσοι συνῃσθάνοντο τὸ σφάλμα των ἢ τὸ ἔγκλημά των, εἶχον δύο ὁδοὺς λυτρώσεως. Τὸ μοναστήρι ἢ τὴν αὐτοκτονίαν. Σήμερον ἡ ζωὴ εὗρε καὶ ἄλλην ὁδὸν λυτρώσεως. Ὁ μετανοῶν, ὁ ἐγκληματήσας καὶ θέλων νὰ συναδελφωθῇ μὲ τοὺς ἄλλους πολίτας, ὁ θέλων νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ ἀποξενωθῇ καὶ νὰ διακόψῃ τοὺς δεσμοὺς μὲ τὸ ἔγκλημα ἢ μὲ τὴν ἐγκληματοῦσαν ὀργάνωσιν, περιορίζεται νὰ δηλώσῃ, ὅτι μετανοεῖ διὰ τὸ παρελθόν του, ὅτι μετανοεῖ διὰ τοὺς δεσμούς, τοὺς ὁποίους εἶχεν, ὅτι μετανοεῖ διὰ τὸ ἔγκλημα ποὺ διέπραξεν. Εὑρίσκετε, ὅτι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀνελεύθερον καὶ δὲν ἁρμόζει εἰς πολίτας, οἵτινες συναισθάνονται τὸ ἔγκλημα, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπέπεσαν. Νομίζετε, ὅτι εἰς τὴν πεζῆν αὐτὴν ἐποχήν, ὅταν ἔχῃ ἐκλείψει τὸ αἴσθημα τῆς ὑπερηφανείας καὶ ἀφοῦ δὲν σκέπτεται κανεὶς νὰ ἀποσυρθῇ εἰς τὸ μοναστήρι ἢ νὰ αὐτοκτονήσῃ, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκδηλώσῃ δημοσίᾳ τὴν μετάνοιάν του, τοὐλάχιστον ὁ συναισθανόμενος καὶ μεταμελούμενος διὰ τὸ ἔγκλημά του;

§170Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, φαντάζομαι, ὅτι θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀπαντήσω, διότι σεῖς δὲν ἐπαγγέλλεσθε τὸν δημοκράτην, ἀλλὰ προσπαθεῖτε νὰ γίνεται δημοκράτης.

§171Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε Πρόεδρε, ἁπλῶς δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ ἐπιδείξω προσήλωσιν πρὸς τὴν Δημοκρατίαν. Διότι εἰς τὴν ζωήν τὴν ἰδικήν μου δὲν θὰ εὕρητε πρᾶξιν εἰς οἱανδήποτε περίοδον, ἡ ὁποία νὰ ἀποδεικνύῃ ἔλλειψιν προσηλώσεως εἰς τὴν ἰδέαν τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Δημοκρατίας. Καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρητε ποτὲ συνεργάτην οἱασδήποτε κινήσεως, τάσεως ἢ προσπαθείας ἐπιβολῆς διὰ τῆς βίας καθεστῶτος, ἰδεῶν, πεποιθήσεων καὶ ἀρχῶν. Ὅσοι εὑρίσκονται ὑπὸ αὐτὰς τὰς περιστάσεις ἠμποροῦν νὰ ὁμιλοῦν περὶ Δημοκρατίας καὶ νὰ ἐκτιμοῦν τὴν δημοκρατικότητα τῶν ἄλλων.

§172Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Αἱ δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καθησυχάζουν τὸ Κοινοβούλιον, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἐπιβουλεύεται τὴν Δημοκρατίαν, καὶ αὐτὸ εἶναι εὐχάριστον. Εἴπατε, ὅτι διὰ τὸν ἐγκληματίαν ὑπῆρχον παλαιότερον δύο τρόποι λυτρώσεως: ἢ νὰ πάῃ εἰς τὸ μοναστήρι ἢ νὰ αὐτοκτονήσῃ. Τώρα προστίθεται καὶ τρίτος τρόπος διὰ τῆς δηλώσεως. Ἔχετε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἑκατοντάδες καθημερινῶν δηλώσεων μετανοίας ἀφοροῦν ἐγκληματίας; Δηλαδὴ αὐτὴ ἡ δυστυχὴς γυναῖκα, ἡ ὁποία θέλει νὰ πάῃ εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους, εἶχε τόσον βαρειὰ ἐγκληματίσει, ὥστε εἰς ἄλλας περιόδους θὰ ἔπρεπε ἢ νὰ εἶχεν αὐτοκτονήσει ἢ νὰ εἶχε πάει εἰς τὸ μοναστήρι καὶ ὅτι σεῖς τώρα τῆς δίδετε μίαν λαμπρὰν διέξοδον διὰ τῆς δηλώσεως; Ἢ νομίζετε, ὅτι ὁ φοιτητής, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθεν ἀπὸ περιβάλλον, τὸ ὁποῖον θεωρεῖται ἀριστερὸν καὶ ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ ὑποβάλῃ δήλωσιν ἔχει ἐγκληματήσει καὶ ὅτι τοῦ δίδετε σεῖς τὴν τρίτην διέξοδον; Νομίζετε, ὅτι χιλιάδες ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐξαναγκάζονται καθημερινῶς νὰ ὑποβάλουν δηλώσεις, ὅπως πολὺ ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Μαγνησίας, εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠκολούθουν ἄλλοτε μίαν ἀπὸ τὰς δύο διεξόδους ποὺ εἴπατε; Ἐὰν τὸ νομίζετε, τότε πραγματικῶς εὑρίσκεσθε πολὺ μακρὰν τῆς ἀντιλήψεως τῆς πραγματικότητος.

§173Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἀναμφισβητήτως, ὅπως φαίνεται πρέπει νὰ ἔχωμεν πολὺ διαφορετικὰς ἀντιλήψεις. Πρέπει, ὅμως, νὰ προσθέσω, ὅτι μοῦ εἶναι πολὺ εὐχάριστον τὸ ὅτι προσωπικότης, ὅπως ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἀσχολεῖται καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μὲ τὸ πρόσωπόν μου. Δὲν ἔχει, βεβαίως, τὸ πρᾶγμα αὐτὸ δικαιολογίαν τινά. Σημασίαν διὰ τὸν λαὸν καὶ διὰ τοὺς πολίτας ἔχει ἡ στάσις καὶ ἡ θέσις προσωπικοτήτων αἵτινες ἀσκοῦν ἐπιρροὴν ἐπὶ τῶν μαζῶν. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος καὶ τὴν ἑσπέραν αὐτήν, ἐπανέλαβε τὴν δήλωσιν τῆς ἀφοσιώσεως καὶ τῆς προσηλώσεως εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας. Οὐδεὶς ἀρνεῖται τὴν σημασίαν τῆς ἐκδηλώσεως. Διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται. Περὶ τῆς θέσεως, τὴν ὁποίαν λαμβάνουν οἱ ἡγέται παρατάξεων καὶ ὄχι περὶ τῆς θέσεως, τὴν ὁποίαν ἔχουν οἱ ἄσημοι, τῶν ὁποίων ἡ πολιτικὴ θέσις ἠμπορεῖ τὸ πολὺ νὰ ἀποτελῇ ἀφορμὴν σκώμματος τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Πάντως εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προσθέσω ὅτι καταβάλλω ὅση δύναμαι προσπάθειαν ἵνα μὴ ἡ Πολιτεία δώσῃ ποτὲ ἀφορμὴν χλευασμοῦ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην καὶ συνδεθῇ μὲ οἱανδήποτε ἀπρέπειαν. Καὶ προχωρῶ, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ζήτημά μας. Δὲν πρόκειται περὶ τῆς περιπτώσεως τὴν ὁποίαν ὑπαινίσσεσθε. Δὲν πρόκειται περὶ τῆς κυρίας ἐκείνης ἡ ὁποία ἔκαμε μίαν δήλωσιν, τόσον ἐπιτηδευμένην διὰ νὰ παραδώσῃ εἰς τὴν δημοσιότητα καὶ νὰ περιέλθῃ εἰς τὰς χεῖρας τοῦ κ. συναδέλφου. Διότι γράφει ἡ δήλωσις αὐτή: «Προκειμένου νὰ ταξιδεύσω εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους, μοῦ ἐζητήθη ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν ἡ ὑποβολὴ τῆς δηλώσεως». Κύριε Πρόεδρε, τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ, πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι τιμῶμεν καὶ σεβόμεθα τὴν εὐφυΐαν σας, ἀλλὰ πρέπει νὰ παραδεχθῆτε ὅτι καὶ ἡμεῖς οἱ ἄλλοι ἔχομεν τὸν στοιχειώδη νοῦν διὰ νὰ ἀντιλαμβανώμεθα αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγονται.

§174Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δηλαδή, δὲν ὑπεβλήθη ἡ δήλωσις αὐτή.

§175Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Σᾶς εἶπον ὅτι τοιαῦται δηλώσεις εἶναι εὔκολον νὰ ὑποβάλλωνται, εἶναι δυνατὸν νὰ γράφωνται, ἀλλὰ εἶναι καὶ δυνατὸν νὰ παρουσιάζωνται διὰ νὰ ὑπηρετήσουν σκοπιμότητα. Σημασίαν, κ. Πρόεδρε, ἔχει ἂν τὸ Κράτος ἀξιοῖ τοιαύτας δηλώσεις. Καὶ αὐτὸ ἀπ’ ἀρχῆς ἐθεώρησα ὡς βασικόν.

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συναινεῖ ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν, μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν;

§177ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.30′ μ. μ.)