1957.04.02

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 72α

ΤΡΙΤΗ 2 Ἀπριλίου 1957

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΚΛΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε παρακαλῶ ὡρισμένας φραστικὰς διορθώσεις.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δώσατε σημείωμα κ. συνάδελφε. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς διωρθώθησαν κατόπιν παρατηρήσεων τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Κονίτσα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Ἀποσκίτης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§5Κ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ. κ. Δ. Μανέντης (Ὑφυπουργὸς Γεωργίας), Γ. Ράλλης (Ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων) καὶ Χ. Θηβαῖος (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 28 Ἰουλίου 1955 Συμβάσεως μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Α. Ε. «Γεωργικὴ Ἑταιρεία Λεσίνι» διὰ τὴν τροποποίησιν καὶ λύσιν τῆς ἀπὸ 3.7.1930 Συμβάσεως περὶ παραχωρήσεως τῆς ἀποξηράνσεως τοῦ ἕλους Λεσίνι. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Τοσουνίδης, Γ. Μπακατσέλος, Ι. Παπαηλιάκης καὶ Ε. Βενιζέλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως καὶ ἐποπτείας τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ περὶ συγκροτήσεως Ἐπιτροπῆς πρὸς κωδικοποίησιν τῆς περὶ Ταμείου Συντάξεων Νομικῶν νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Δερτιλῆς, Α. Κοκκέβης, Ν. Μήτρου, Α. Δεκῆς, Ι. Σούλας, Ι. Παπαρτεμίου, Ι. Κοντοβράκης, Α. Μίχας, Δ. Πετροπουλάκος, Φ. Κατσιάμπας Σ. Νικολαΐδης, Π. Ντεντιδάκης, Π. Πολυχρονίδης, Ι. Σεργάκης, Ν. Κρασαδάκης, Α. Τσουκαλᾶς, Α. Παυλόπουλος, Ε. Μπακλατζῆς, Μ. Χλουβεράκης, Κ. Μητσοτάκης, Κ. Χριστόπουλος, Β. Ἀναστασᾶτος, Θ. Ἀνδρεάδης, Β. Παπαβασιλείου, Κ. Πετρόπουλος, Β. Φιλοσοφόπουλος, Γ. Παλλάσκας, Γ. Ἀναγνωστόπουλος καὶ Δ. Θεοχαρίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως τοῦ εἰς τοὺς ἐξερχομένους καθηγητὰς τῆς Παντείου Ἀνωτάτης Σχολῆς Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν παρεχομένου βοηθήματος καὶ περὶ καταστάσεως Βοηθῶν τῆς Σχολῆς ταύτης». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Μητακίδης καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ ἀναστολῆς τῶν ἄρθρων 94 ἕως καὶ 114 τοῦ Νόμου 1811)51, ἀναδιαρθρώσεως τῶν Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων» καὶ 2) «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Σεργάκης καὶ Μ. Χλουβεράκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Νικολαΐδης, Κ. Μητσοτάκης, Ι. Παπαηλιάκης, Γ. Μπακατσέλος, Μ. Τοσουνίδης, Γ. Μαῦρος, Β. Μουράτογλου, Δ. Γόντικας, Α. Τσουκαλᾶς καὶ Π. Ντεντιδάκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Ἔξαρχος, Ι. Γιαμᾶς καὶ Α. Μητακίδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Ἀνδρεάδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Ἀνδρεάδης, Κ. Βασαρδάνης καὶ Ι. Λαυρεντίδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Μακρόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ σχεδίων τῶν πόλεων κειμένων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μπακόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 179)56, 286)56 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 287)56 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ δημιουργίας πνευματικοῦ καὶ καλλιτεχνικοῦ κέντρου ἐν Ἀθήναις κειμένων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Κοντοβράκης, Γ. Παπαστεργίου καὶ Δ. Γόντικας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 2510) 1953 «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν προσωπικοῦ Τραπεζικῶν Ἱδρυμάτων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Ἀθανασᾶκος καὶ Ι. Σούλας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.1954 Β. Διατάγματος περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Γκελεστάθης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. 2348)1953 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α., ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Τεχνοεργατῶν Οἰκοδομῶν Λεβαδείας, διαμαρτυρομένων διὰ τὰ μελετώμενα εἰς βάρος τῆς τάξεώς των μέτρα καὶ ζητούντων νὰ ἀκουσθῇ ἡ γνώμη των πρὸ τῆς λήψεως οἱασδήποτε ἀποφάσεως παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Μελισσοκομικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀκραιφνίου–Θηβῶν, αἰτουμένων τὴν παραχώρησιν εἰς τοὺς Μελισσοτρόφους τῆς συλλεγομένης εἰς τὰ κύτη τῶν πλοίων ζακχάρεως ὑπὸ τοῦ Ο.Λ.Π. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Ἁγίων Δούλων Κερκύρας, ζητούντων ματαίωσιν χορηγήσεως γενικῆς ἀμνηστίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου νήσου Σαλαμῖνος, αἰτουμένου οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν διὰ τὴν στέγασίν του καὶ τὴν παραχώρησιν ἀναλόγων γραφείων εἰς τὸ κτίριον τῆς ἐργατικῆς ἑστίας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Γόντικας καὶ Ι. Γιαννόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰς τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ἀρβανίτη Ἠλείας, ζητοῦντος λῆψιν μέτρων ἐνισχύσεως τῶν ὑπὸ τοῦ παγετοῦ πληγέντων σταφιδοκαλλιεργητῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Θανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐργοληπτῶν Καρδίτσης, ζητοῦντος ματαίωσιν τῆς ἀναθέσεως τῶν ἔργων τῆς χώρας εἰς ἑταιρείας, ἐκ τῆς ὁποίας στεροῦνται ἐργασίας 2.500 διπλωματοῦχοι ἐργολάβοι. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει ψήφισμα τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν Διοικήσεων τῶν Σωματείων τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Λεβαδείας διὰ τοῦ ὁποίου ζητεῖται ἡ ἀποπεράτωσις τοῦ κτιρίου τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας, ἡ τροποποίησις τοῦ νόμου 3239)1955, ἡ καθιέρωσις μέτρων ὑγιεινῆς, ἡ ἐπάνδρωσις τῶν ὑπηρεσιῶν Ἐπιθεωρήσεων ἐργασίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Κλεπᾶς–Ναυπακτίας, ζητοῦντος κατασκευὴν ὑδραγωγείου διὰ τὴν ὑγιεινὴν ὕδρευσιν ἀμφοτέρων τῶν συνοικισμῶν τῆς Κοινότητός του, λόγῳ τῆς μολύνσεως τῶν διαφόρων πηγῶν ἐκ τῆς γειτνιάσεως μὲ τὰ ἀρδεύσιμα ὕδατα τῆς Κοινότητος. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 73120) 27.3.1957 ἀποφάσεώς του παρέτεινε μέχρι 30.6.1957 τὴν παρασχεθεῖσαν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ ἐκ δραχμῶν 4.703.209,95 ὑπολοίπου τοῦ χορηγηθέντος ὑπ’ αὐτῆς δανείου εἰς τὴν Κοινοπραξίαν Συνεταιρικῶν Ὀργανώσεων Σουλτανίνας (ΚΣΟΣ). Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Γ. Κλῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων παραπηγμάτων Αʹ Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀλεξανδρουπόλεως, ζητούντων λῆψιν μέτρων διὰ τὴν ματαίωσιν ἐξώσεώς των καὶ διὰ τὴν ἀστικὴν αὐτῶν ἀποκατάστασιν. Ἀπαντήσεις Ὑπουργείων ἐπὶ διαβιβασθεισῶν ἐρωτήσεων τῶν κ.κ. βουλευτῶν. I. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν: α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Εὐαγγέλου. 1. Οἱ ὑπὲρ ὧν ἡ ἐρώτησις γηγενεῖς κάτοικοι τοῦ χωρίου Νέας Ραιδεστοῦ τυγχάνουσι κάτοχοι τῶν κατωτέρω ὑπὸ τὴν διαχείρισίν μας κτημάτων: Αʹ Γεωργικοὶ Κλῆροι

Τὰ ἀνωτέρω κτήματα οὐδεμίαν ἐκκρεμότητα παρουσιάζουν καθ’ ὅσον τὸ ὁριστικὸν τίμημα αὐτῶν καθορισθὲν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1712) 12.12.1955 ἀποφάσεως τοῦ Κεντρικοῦ Συμβουλίου θὰ εἰσπραχθῇ βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. Δ. 2967) 1954. Βʹ Οἰκήματα μετ’ οἰκοπέδων: Ἅπαντες οἱ ἀνωτέρω εἶναι κάτοχοι ὁμοίως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 9055, 9056 καὶ 9057 ἐρειπωμένων ἀνταλλ. οἰκημάτων χωρίου Ν. Ραιδεστοῦ ἐπὶ τῶν οἰκοπεδικῶν ἐκτάσεων τῶν ὁποίων οἱ πλεῖστοι ἀνήγειρον ἤδη οἰκοδομὰς πρὸς στέγασίν των καὶ εἰς βάρος τούτων καθωρίσθη συμφώνως πρὸς τὴν κειμένην νομοθεσίαν ἀποζημίωσις χρήσεως διὰ τὴν περίοδον 1949–1954. Διὰ τὴν ὁριστικὴν μεταβίβασιν τοῦ ἀνωτέρω διετάχθη τὸ γραφεῖον Ἀνταλλαξίμων Θεσσαλονίκης ἵνα προβῇ ἐπειγόντως καὶ κατ’ ἀπόλυτον προτίμησιν δι’ εἰδικῶν ὑπαλλήλων του μεταβαινόντων ἐπὶ τόπου εἰς τὰς ἀπαραιτήτους ἐργασίας ἐπαναδιαπιστώσεως καὶ ἐπανεκτιμήσεώς των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γερ. Αὐγεροπούλου καὶ Β. Θανασέκου, ἐφ’ ἧς καὶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. Δ. 9744)20.12.1956 προγενέστερον ἡμῶν ἔγγραφον πρὸς ὑμᾶς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ἐν συνεχείᾳ τούτου τὰ ἑξῆς: α) Ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν στοιχείων δὲν προκύπτει, ὅτι ὁ Οἰκοδομικὸς Συνεταιρισμὸς Οἰκιστῶν Γλυκῶν Νερῶν Παιανίας Ἀττικῆς «ὁ Ἅγιος Ἰωάννης», ὑπέβαλεν ἡμῖν σχετικὴν αἴτησιν διὰ τὴν παραχώρησιν αὐτῷ τῶν καταληφθεισῶν ὑπὸ τῶν μελῶν του κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς ἐκτάσεων εἰς τὴν ἀνατολικὴν πλευρὰν τοῦ Ὑμηττοῦ. Ἐφ’ ὅσον ἔχει ἀρθῆ ἡ ἀναδάσωσις ἐκ τῶν καταληφθεισῶν ὑπὸ τῶν ὡς ἄνω οἰκιστῶν ἐκτάσεων καὶ ὑποβληθῇ ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Συνεταιρισμοῦ των ἡ σχετικὴ αἴτησις μετὰ κτηματολογικοῦ διαγράμματος περὶ τῆς κατεχομένης παρ’ ἑκάστου τῶν μελῶν του ἐκτάσεως, θὰ ἐξετάσωμεν τὴν περίπτωσιν τῆς ἀπ’ εὐθείας παραχωρήσεως εἰς τὸν ὡς ἄνω Οἰκοδ. Συνεταιρισμὸν τῆς κατεχομένης ὑπὸ τῶν μελῶν του ἐκτάσεως, ὑφισταμένων πρὸς τοῦτο σχετικῶν διατάξεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη ἐπὶ τῶν ἀποσβέσεων τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3980) 3010)13.3.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1059 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη, νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ περὶ οὗ πρόκειται ποσὸν ἐκ δρχ. 35.000.000 ἤχθη εἰς χρέωσιν τοῦ λογαριασμοῦ ἀποτελεσμάτων χρήσεως τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου 3662) 1957, προβλέπεται δὲ ὑπὸ τοῦ ἰδίου νόμου ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ποσοῦ τούτου ἐν καιρῷ εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν: Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Λασκαρίδη καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2339) 1552 ἀπὸ 13.2.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 835 ἐρώτησις τῶν ἐν τῇ περιλήψει βουλευτῶν, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματος ὑπαιθρίων μικροπωλητῶν ἐν τῇ πόλει Καβάλας, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι, κατ’ ἀναφορὰν τῆς Δ)σεως Χωροφυλακῆς Καβάλας. Οἱ ἐν τῇ πόλει Καβάλας ὑπαίθριοι μικροπωληταί, οὐδένα ἐκ μέρους τῶν Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν Καβάλας ὑπέστησαν διωγμόν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἡ Δ. Χ. Καβάλας ἐκτιμῶσα τὴν κοινωνικὴν ἀνάγκην ἐκ τῆς ἐλλείψεως ἐργασίας, λόγῳ τῆς σημειουμένης κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας ἀνεργίας δεκακισχιλίων περίπου καπνεργατῶν ἐκ τῆς ἀναστολῆς τῆς καπνεργασίας, ἐπιδεικνύει ὑπέρμετρον ἐλαστικότητα καὶ ἀνεκτικότητα ἔναντι τῶν μικροπωλητῶν, ἐφ’ ὅσον ἄλλωστε καὶ ἡ ἐμφάνισις τῆς πόλεως δὲν ζημιοῦται ἐκ τῆς κινήσεως τούτων κατὰ τὴν περίοδον ταύτην, καθ’ ἣν ἡ κίνησις ξένων ἐν τῇ πόλει εἶναι ἐλαχίστη. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι ὅτι ἀπὸ τριμήνου μόνον τρεῖς (3) παραβάσεις μικροπωλητῶν ἐμηνύθησαν. Δὲν τυγχάνει ἀκριβὲς ὅτι οἱ ἐν τῇ ἐρωτήσει τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀναφερόμενοι μικροπωληταὶ ἐκλήθησαν ὑπὸ τῶν Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν καὶ ἐτέθη εἰς αὐτοὺς ὅρος ὅτι διὰ νὰ τοῖς χορηγηθῇ ἄδεια ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των δέον νὰ ὑπογράψουν δήλωσιν μετανοίας, διότι οἱ ἐκ τούτων 1) Κολοζὼφ Μιχαὴλ, 2) Χρυσοστομίδης Σῖμος καὶ 3) Ἀποστολίδης Μιχαὴλ τυγχάνουν ἐθνικόφρονες καὶ κατὰ συνέπειαν οὐδεὶς λόγος συνέτρεχε πρὸς τοῦτο, ὁ δὲ Δρόσος Παντελῆς εὑρίσκεται ἀπὸ ἐτῶν εἰς Βουλγαρίαν. Ὁ Ἰορδάνογλου Βασίλειος οὐδ’ ἐκλήθη ὑπὸ τῶν Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν οὔτε καὶ προσῆλθεν εἰς αὐτὰς μόνος. Ἐὰν ἀντὶ τοῦ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερομένου Δρόσου Παντελῆ πρόκειται περὶ τοῦ μικροπωλητοῦ Δρόσου Γεωργίου, ἀδελφοῦ τοῦ ἀνωτέρω, οὗτος πράγματι ἐκλήθη ὑπὸ τοῦ Τμήματος Ἀσφαλείας, οὐχὶ ὅμως διὰ τὴν ἄδειαν τοῦ ἐπαγγέλματός του, ἀλλὰ διὰ τὴν τακτοποίησιν τοῦ φακέλλου του, ὄντος ἐν ἐνεργείᾳ κομμουνιστοῦ. Τὸ ἀκριβὲς ἐν προκειμένῳ εἶναι ὅτι οἱ τρεῖς (3) πρῶτοι μικροπωληταὶ μετέβησαν αὐτόκλητοι εἰς τὸ Τμῆμα Ἀσφαλείας Καβάλας, ἵνα, συμφώνως πρὸς ἰσχύουσαν Ἀστυνομικὴν Διάταξιν, θεωρήσωσι τὴν αἴτησίν των, ὅτι δὲν διώκονται δι’ ἀξιόποινον τινὰ πρᾶξιν, προκειμένου νὰ τοὺς ἀνανεωθῇ ἡ ἄδεια μικροπωλητοῦ, ὁπότε κατὰ τὸν ἔλεγχον τῶν σχετικῶν βιβλίων εὑρέθησαν μὴ ἔχοντες ψηφίσει κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1946 καὶ ἠρωτήθησαν περὶ τῶν λόγων τῆς ἀποχῆς, χωρὶς νὰ τοῖς ζητηθῇ ἡ ὑπογραφὴ δηλώσεως μετανοίας, ἐφ’ ὅσον, ἄλλως τε, ὡς προαναφέρεται, δὲν ἦσαν κομμουνισταί. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. Β. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου. Ἐν συνεχείᾳ πρὸς κοινοποιηθὲν καὶ ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. Τ. Α. 4416)56 ἡμέτερον ἔγγραφον πρὸς τὴν Δημοτικὴν Ἐπιχείρησιν Φωταερίου Ἀθηνῶν, περὶ τῆς λειτουργίας τοῦ ἐργοστασίου παραγωγῆς ἀεριόφωτος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀποστείλωμεν ὑμῖν, συνημμένως ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 35) 3.1.1957 ἀναφορᾶς τῆς ἐν λόγῳ ἐπιχειρήσεως καὶ τῆς προσηρτημένης αὐτῇ ὑπ’ ἀριθ. 3739)20.11.1956 ὁμοίας της ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέματος, ὡς καὶ ἀντίγραφον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. ΔΥΑ)251)31.1.1957 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω θέματος, ἵνα λάβητε γνῶσιν. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι αἱ ἀπαιτούμεναι δαπάναι διὰ τὴν μεταφορὰν τοῦ ἐν λόγῳ ἐργοστασίου καθιστοῦν ταύτην, ὑπὸ τὰς σημερινὰς οἰκονομικὰς συνθήκας ἀπραγματοποίητον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ

ΦΩΤΑΕΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν Ἐνταῦθα Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Τ. Α. 4416 ἀπὸ 1 Δεκεμβρίου 1956 ἐγγράφου «περὶ τῆς λειτουργίας τοῦ ἐργοστασίου παραγωγῆς ἀεριόφωτος», λαμβάνομεν «τὴν τιμὴν νὰ ἀναφέρωμεν ὅτι περὶ τοῦ θέματος τούτου ἀπεστάλη ἡμῖν ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας εἰς ὃ ἀπήντησεν ἡ ἡμετέρα ὑπηρεσία ἐκθέσασα τὰς περὶ τούτου ἀπόψεις τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐπιχειρήσεως. Οὕτω, πρὸς ἐνημέρωσιν τοῦ ἐρωτήσαντος ἀξιοτίμου κ. βουλευτοῦ, ὑποβάλλομεν ὑμῖν ἀντίγραφον τοῦ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας σχετικοῦ ἐγγράφου μας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Ἰανουαρίου 1957 Μετὰ πλείστης τιμῆς Ὁ Ἀναπληρωτὴς Γεν. Δ)ντὴς Πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας Ὑγειονομικὸν Κέντρον Ἀθηνῶν Νομίατρον Ἐνταῦθα Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ βεβαιώσωμεν λῆψιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 16956)11314 ἀπὸ 12.11.56 ὑμετέρου ἐγγράφου, τὸ περιεχόμενον τοῦ ὁποίου ἔτυχε τῆς ἀπολύτου προσοχῆς μας. Ἐπὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ ἐν λόγῳ ἐγγράφου ἀναφέρομεν τὰ κάτωθι: 1) Τὰ παράπονα τῶν περιοίκων τοῦ ἐργοστασίου παραγωγῆς προεκλήθησαν κατὰ τὰς ἐπισυμβάσας τελευταίως δύο ἀλλεπαλλήλους αὐταναφλέξεις γαιανθράκων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι οὐδὲν μέτρον δύναται νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἀποφυγὴν αὐταναφλέξεως γαιανθράκων. Ἐν προκειμένῳ ἡ Ἐπιχείρησις ἔχει λάβει πάντα τὰ ἐπιστημονικῶς ἐνδεδειγμένα δυνατὰ μέτρα διὰ τὴν μείωσιν τῶν κινδύνων αὐταναφλέξεως δεδομένου ὅτι οὕτω προστατεύει κυρίως τὰ συμφέροντά της. Περίπτωσις αὐταναφλέξεως παρουσιάσθη κατὰ τὸ ἔτος 1952. Τελευταίως δὲ κατὰ τὸν μῆνα Ὀκτώβριον ἐ. ἔ. 2) Κατὰ τὴν ἐκφόρτωσιν καὶ στοιβασίαν τῶν γαιανθράκων δὲν δημιουργεῖται ὑπερβολικὴ κόνις, δυναμένη νὰ ἐνοχλήσῃ τοὺς περιοίκους, καθ’ ὅσον ὁ χρησιμοποιούμενος γερανὸς ἐργάζεται εἰς χαμηλὸν ὕψος. Ἄλλως τε ἡ ἐργασία τῆς ἐκφορτώσεως, στοιβασίας καὶ ἀποθηκεύσεως τῶν γαιανθράκων, ἐκτελεῖται ἀφ’ ἧς ἐγκατεστάθη τὸ ἐργοστάσιον τοῦ φωταερίου. Βεβαίως ἡ πύκνωσις τῆς γειτνιαζούσης πρὸς τὸ ἡμέτερον ἐργοστάσιον συνοικίας, ἐδημιούργησε ζητήματα. Τοῦτο ὅμως εἶχον ὑπ’ ὄψιν οἱ ἐγκαθιστάμενοι εἰς τὴν ἐν λόγῳ περιοχὴν ὡς καὶ ὑμεῖς ἐν τῷ ἐγγράφῳ σας ἀναφέρετε καὶ ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ βεβαίως δύναται νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἀποξύλωσιν τῶν ἐγκαταστάσεων καὶ τὴν ἐξαφάνισιν Δημοτικῆς περιουσίας ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων ἢ τὴν λῆψιν μέτρων δημιουργούντων τεραστίας ἐπιβαρύνσεις καὶ αἵτινες τελικῶς θὰ προκαλέσωσι τὸ ἴδιον ἀποτέλεσμα τῆς παύσεως τῶν ἐργασιῶν τῆς ἐπιχειρήσεως ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αἱ ἐπιβαρύνσεις αὗται θὰ ἐπιπέσωσιν ἐπὶ τῶν καταναλωτῶν φωταερίου. 3) Ἡ δημιουργία ἑτέρων ἀποθηκευτικῶν χώρων γαιανθράκων μακρὰν τοῦ ἐργοστασίου τυγχάνει ἀνέφικτος τεχνικῶς καὶ οἰκονομικῶς. Τεχνικῶς μὲν διότι αἱ ἀνάγκαι παραγωγῆς ἐπιβάλλουν τὴν ὕπαρξιν εὐχερείας πρὸς ἐπιλογὴν τῶν καταλλήλων ποιοτήτων γαιανθράκων καὶ μιγμάτων αὐτῆς, οἰκονομικῶς δὲ διότι ἡ δημιουργία τῶν ἐν λόγῳ ἀποθηκῶν θὰ ἀπαιτήσῃ προσθέτους σοβαρὰς δαπάνας δι’ ἐνοίκιον ἀποθηκῶν, φύλαξιν τῶν γαιανθράκων, ἐγκατάστασιν γεφυροπλαστίγγων διπλᾶς φορτώσεις, ἐκφορτώσεις καὶ στοιβασίας χρησιμοποιήσεως καὶ ἑτέρου γερανοῦ μετὰ τοῦ ἀναλογοῦντος προσωπικοῦ καὶ ἐν γένει θὰ προκαλέσῃ τοιαύτας τρομακτικὰς ἐπιβαρύνσεις εἰς τὴν ἐπιχείρησιν, οὕτως ὥστε ἡ ἐπίπτωσις αὐτῶν εἰς τὸ τιμολόγιον θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν καταναλωτῶν καὶ τὴν παῦσιν τῆς λειτουργίας τῆς κοινωφελοῦς ταύτης Δημοτικῆς Ἐπιχειρήσεως ἐξυπηρετούσης διὰ τοῦ παρεχομένου φωταερίου καὶ κὼκ δεκάδας χιλιάδων μικροαστικῶν οἰκογενειῶν, Νοσοκομεῖα, Κλινικάς, Δημόσια καὶ Δημοτικὰ Καταστήματα, Βιοτεχνίας καὶ Βιομηχανίας καὶ χιλιάδας ἄλλων ἐπαγγελματιῶν. Θέτοντες τ’ ἀνωτέρω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν παρακαλοῦμεν βεβαιωθῆτε ὅτι ἡ ὑπηρεσία δὲν θὰ παραλείψῃ νὰ λάβῃ πάντα τὰ εἰς τὴν διάθεσίν της δυνατὰ μέτρα πρὸς μείωσιν τῶν ἐκ τῶν ἐργασιῶν της προκαλουμένων ἐνοχλήσεων, ἐφ’ ὅσον ταῦτα δὲν θὰ θίγουσι σοβαρῶς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν της. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Νοεμβρίου 1957 Μετὰ πλείστης τιμῆς

Ὁ Ἀναπληρωτὴς Γενικὸς Διευθυντὴς

Δ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΚΟΙΝ. ΠΡΟΝΟΙΑΣ

Ἀριθ. Πρωτ. ΔΥΑ) 251. Πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν Δ)νσιν Τοπ. Αὐτ)σεως. Ἐνταῦθα Εἰς ἀπάντησιν ὑμετέρου ὑπ’ ἀριθ. Τ.Α. 62 ἐ. ἔ. ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Οἱ περίοικοι τοῦ ἐργοστασίου ἀεριόφωτος ὑπέβαλον ἔντονα παράπονα ἡμῖν ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τὴν χαρακτηριστικὴν ὀσμὴν τῶν καιομένων γαιανθράκων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διὰ τὴν διαχεομένην λεπτοτάτην κόνιν τῶν γαιανθράκων, ἥτις παράγεται κατὰ τὴν φορτοεκφόρτωσιν αὐτῶν, ἀλλὰ πρὸ παντὸς κατὰ τὴν ἀναμόχλευσιν καὶ ἀερισμὸν τῶν σωρῶν αὐτῶν πρὸς κατάπαυσιν τῆς πυρᾶς, ἥτις προξενεῖται ἐξ ἀναφλέξεως, ὅταν οἱ ἄνθρακες ἀποτίθενται εἰς μεγάλους σωρούς. Τὰ παράπονα ταῦτα, πλὴν τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας, διεπιστώσαμεν, καὶ προσωπικῶς μεταβάντες ἐπὶ τόπου. Τὸ ἁρμόδιον Ὑγειονομικὸν Κέντρον Ἀττικῆς, τὸ ὁποῖον ἐξήτασε τὴν κατάστασιν μετὰ Ὑγιεινολόγου μηχανικοῦ ὑπέδειξε τὰς ἐνδεικνυομένας λύσεις πρὸς περιορισμὸν τῶν πράγματι σοβαρῶν αὐτῶν ἐνοχλημάτων. Παραλλήλως ἀπετάθημεν καὶ πρὸς τὴν Γενικὴν Δ)νσιν Μηχανολογικοῦ τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. ΔΥΑ) 52281) 21.11. 56 ἐγγράφου ἡμῶν διὰ τοῦ ὁποίου παρεκαλέσαμεν ὅπως καὶ τοῦτο ἐν τῇ ἁρμοδιότητί του, ὑποδείξῃ τὰς ἐνδεικνυομένας λύσεις. Τὸ ἐν λόγῳ Ὑπουργεῖον ἐκοινοποίησεν ἡμῖν τὸ ὑπ’ ἀριθ. 88360) 14.1.57 ἔγγραφον ἀπευθυνόμενον πρὸς τὴν Δημοτικὴν Ἐπιχείρησιν Φωταερίου Ἀθηνῶν, διὰ τοῦ ὁποίου συνιστᾷ, ὅπως ἡ ἐπιχείρησις καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν, ἰδίᾳ τὸν εἰς τὸ ἐλάχιστον περιορισμὸν τῶν ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν ἐγκαταστάσεων δημιουργουμένων ὀχλήσεων εἰς τοὺς περιοίκους. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι οἱ περίοικοι τῶν ἐργοστασίων ὀχλοῦνται σοβαρῶς καὶ διακινδυνεύει ἡ ὑγεία των καὶ ὅτι ἡ μεταφορὰ τοῦ ἐν λόγῳ ἐργοστασίου θὰ ἔθετε τέρμα εἰς τὰς ὀχλήσεις των, ἀλλὰ φοβούμεθα ὅτι αἱ τεράστιαι ἀπαιτούμεναι δαπάναι δὲν καθιστῶσιν εὔκολον τὴν μεταφορὰν ταύτην. Πάντως παρὰ πᾶσαν ἀντίρρησιν τῆς Ἑταιρίας εἶναι ἐπιβεβλημένον εἰς αὐτήν, ὅπως λάβῃ ὅλα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα πρὸς ἀνακούφισιν τῶν περιοίκων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Πρωϊμάκη καὶ Α. Μπριλλάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3814)28.2.57 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διαβιβάζεται ἡμῖν ἡ ἀπὸ 19.2.57 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Πρωϊμάκη καὶ Α. Μπριλλάκη, περὶ ἀπαγορεύσεως εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τομάτας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι βάσει τῆς ἐφαρμοζομένης ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἐμπορικῆς πολιτικῆς, ἡ εἰσαγωγὴ ἁπάντων τῶν ἐμπορευμάτων τυγχάνει ἐλευθέρα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Δὲν καθίσταται συνεπῶς δυνατὴ ἡ ἀπαγόρευσις εἰσαγωγῆς διὰ τὸ ὡς ἄνω εἶδος διότι ἐνδεχομένη ἀποδοχὴ τοιούτου μέτρου θὰ ἀνέτρεπε τὴν ἀκολουθουμένην ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως Ἐμπορικὴν πολιτικήν. Ἀνεξαρτήτως τούτου, νομίζομεν ὅτι ὁ ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τοματῶν, εἰσπραττόμενος δασμὸς ἀνερχόμενος εἰς δραχμὰς 2,70 κατ’ ὀκᾶν, δύναται νὰ θεωρηθῇ ἐπαρκὴς διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ μέσα συντηρήσεως πρὸς ἐξαγωγὴν τοῦ ὡς ἄνω προϊόντος, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι τόσον τὰ ὑπάρχοντα μέσα συντηρήσεως, εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ὅσον καὶ τὰ ἀναγκαῖα τοιαῦτα διὰ τὴν ἐξαγωγήν, τοῦ προϊόντος τούτου εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εἶναι ἐπαρκῆ, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς εἰς περιωρισμένην κλίμακα ἐξαγωγῆς του. Ἀλλὰ καὶ εἰς περίπτωσιν αὐξήσεως τῶν ἐξαχθησομένων ποσοτήτων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὰ ἤδη διαθέσιμα μέσα συντηρήσεως, δύνανται νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν τοιαύτην αὔξησιν, δεδομένου ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου, δὲν θὰ ὑπάρχουν ἕτερα προϊόντα, ὧν τυγχάνει ἀπαραίτητος ἡ συντήρησις πρὸς ἐξαγωγήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Β. Θανασέκου, Ν. Κιτσίκη καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4210)15.3.57 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1088 ἐ. ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Β. Θανασέκου, Ν. Κιτσίκη καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ὑπολοίπων (264) παραπηγματούχων οἰκογενειῶν, τοῦ Συνοικισμοῦ Περικλέους (Ἀσυρμάτου) μετὰ τὴν συντελεσθεῖσαν ἤδη τοιαύτην (292) οἰκογενειῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὰς ἀνωτέρω παραπηγματούχους οἰκογενείας τὸ Ὑπουργεῖον ἡμῶν καταβάλλει ἀόκνους προσπαθείας ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ταχυτέρας ἀποκαταστάσεώς των, καίτοι τὸ θέμα παρουσιάζει μεγάλας δυσκολίας, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι πολλαὶ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν εἶναι γηγενεῖς, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι ἐν τῷ Συνοικισμῷ τούτῳ δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερος χῶρος ὑπὸ ἀπαλλοτρίωσιν πρὸς συνέχισιν τοῦ προκειμένου ἔργου. Σημειωτέον ὅτι αἱ ἐκ τῶν εἰρημένων οἰκογενειῶν δικαιοῦχοι ἀστικῆς ἀποκαταστάσεως, ἔχουσιν εἰδοποιηθῆ ὅτι δύνανται ν’ ἀποκατασταθῶσι διὰ τοῦ συστήματος αὐτοστεγάσεως εἰς τὸν Συνοικισμὸν Νέας Ἰωνίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

β) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1100 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἠλία Σκυλλάκου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4423) 20.3.57 ὑμετέρου, ἀναφορικῶς μὲ τὴν καταχωρηθεῖσαν ἐν τῷ παρ’ ὑμῖν βιβλίῳ ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 1100 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου, σχετικῶς μὲ τὴν στέγασιν πλημμυροπαθῶν κατοίκων Νομοῦ Λαρίσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος ἐνεκρίθη συνολικῶς πίστωσις δραχμῶν 14.000.000 ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ Δημοσίων Ἐπενδύσεων, διὰ τὴν στέγασιν τῶν πολεμοπαθῶν, πλημμυροπαθῶν καὶ λοιπῶν δικαιούχων Λαϊκῆς Κατοικίας, ὁλοκλήρου τῆς χώρας. Ἡ ἐν λόγῳ πίστωσις τῶν δραχμῶν 14.000.000 κατενεμήθη παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἀνὰ Νομὸν μεταξὺ τῶν ὁποίων δὲν περιελήφθη ὁ Νομὸς Λαρίσης, συνεπῶς ἡ καθ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσία ἐν τῇ ἐνασκήσει τῆς Κρατικῆς Στεγαστικῆς πολιτικῆς, ἀδυνατεῖ ἐπὶ τοῦ παρόντος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν στέγασιν τῶν πλημμυροπαθῶν κ.λ.π. Νομοῦ Λαρίσης. Ἤδη, ἐφ’ ὅσον ἐγκριθῇ συμπληρωματικὴ πίστωσις, κατὰ τὴν ἀνὰ Νομὸν κατανομὴν θὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὰς στεγαστικὰς ἀνάγκας τῶν πλημμυροπαθῶν Νομοῦ Λαρίσης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀλ. Παπαθανάσης ἔχει τὸν λόγον, πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§7Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, χθὲς ὑπῆρξε κάποια παρεξήγησις μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Μπακοπούλου, ὅστις ὡμίλησε περὶ μεταπηδήσεων. Ἐπειδὴ καὶ εἰς ἄλλην περίπτωσιν ἐγένετο περὶ τούτου νύξις δι’ ἐμέ, ὀφείλω νὰ κάμω τὰς ἑξῆς διευκρινήσεις: Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀειμνήστου Ἐλευθερίου Βενιζέλου, ἔπαυσα νὰ πολιτεύωμαι. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ὅταν ὁ ἀείμνηστος Σοφούλης μὲ ἐκάλεσε νὰ μετάσχω τοῦ συνδυασμοῦ, ἀπεποιήθην καὶ τότε. Ἐν συνεχείᾳ ἠκολούθησα τὸν ἀείμνηστον Τσουδερόν, ὅταν δὲ ὁ ἀείμνηστος Πλαστήρας ἵδρυσε τὴν ΕΠΕΚ καὶ μὲ ἐκάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσω ἠρνήθην καὶ τότε καὶ παρέμεινα ὀπαδὸς τοῦ κ. Τσουδεροῦ καὶ συνέβαλα μὲ τὰς μικράς μου δυνάμεις εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ΕΠΕΚ ἡγηθεὶς τοῦ συνδυασμοῦ ταύτης ἐν τῇ περιφερείᾳ μου. Ἐκ τῶν τότε βουλευτῶν τῆς ΕΠΕΚ οἱ 18 εἴμεθα τοῦ Τσουδεροῦ καὶ ὅταν ἐπῆλθεν ἡ ρῆξις ἠκολουθήσαμεν τὸν Τσουδερὸν δύο ἐν συνεχείᾳ καὶ εἰς τὴν σύμπραξιν μὲ τὸν Συναγερμὸν καὶ μὲ τὴν φορὰν αὐτὴν τῶν πραγμάτων εὑρίσκομαι, ὅπου εὑρίσκομαι. Καὶ ὁ κ. Μπακόπουλος εὑρίσκετο εἰς ἄλλο κόμμα, καὶ ἡ φορὰ τῶν πραγμάτων τὸν ἔφερε ὅπου τώρα εὑρίσκεται. Εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἔτυχε νὰ ἔχω ἀντίθετον γνώμην μὲ τὸν κ. Μπακόπουλον, ὅπως συνέβη καὶ χθές, ἀλλὰ ἡ παρατήρησίς μου οὐδεμίαν ἔννοιαν εἶχε ἐπικρίσεως ἢ ὑπαινιγμοῦ κατ’ αὐτοῦ. Ἑπομένως τὰ ὅσα εἶπε νομίζω ὅτι παρεῖλκον καὶ δὲν ἦσαν μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῆς εὐπρεπείας, τόσῳ μᾶλλον ὅσον ὅτι δὲν ἤμην κἂν βουλευτὴς ὅτε ἐκυβέρνα ἡ παράταξίς του.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως. Ὁ ἀξιότιμος συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Γ. Παπανδρέου ἔχει τὸν λόγον. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Κ. Γ. Ροδόπουλος).

§9Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, χαίρει, διότι ἦλθεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ μέγα θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς εἰρηνεύσεως. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἔχει λάβει ἐπανειλημμένως εἰς τὸ παρελθὸν θέσιν. Καὶ εἶχον τὴν εὐκαιρίαν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐμεσολάβησαν, διακόπτων, νὰ προσδιορίσω ποῖαι εἶναι αἱ γενικαὶ ἀρχαί, αἱ ὁποῖαι ἐμπνέουν τὴν πολιτικήν μας εἰς τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς εἰρηνεύσεως. Εἶπον ἡ πολιτικὴ τῆς εἰρηνεύσεως, τὴν ὁποίαν ἐφήρμοσεν εἰς τὸ παρελθὸν τὸ Δημοκρατικὸν Κέντρον καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ἐπίσης ἀποβλέπει διὰ τὸ μέλλον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ τὴν ἔννοιαν δικαιώσεως τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Πέραν τῆς ἠθικῆς ἀντιθέσεως τοῦ Ἔθνους, πρὸς τὰς ἐνεργείας τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, ὑπάρχει καὶ τὸ ἱστορικὸν γεγονὸς ὅτι αἱ τρεῖς κομμουνιστικαὶ στάσεις ἡττήθησαν. Καὶ ἱστορικῶς μόνον κινήματα ἐπικρατοῦντα δικαιώνονται. Κινήματα ἡττώμενα δὲν δικαιώνονται. Προσδιωρίσαμεν ἐπίσης κατὰ τὸ στάδιον τῶν συζητήσεων ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς εἰρηνεύσεως, ὅπως ἐπεδιώχθη καὶ ἐφηρμόσθη ἀπὸ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ τὴν ἔννοιαν παραχωρήσεως πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Διότι, οὔτε τὸ Ἔθνος, οὔτε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ἔχει λόγον, νὰ προβῇ εἰς παραχωρήσεις πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Αἱ γενικώτεραι ἀρχαί, αἱ ὁποῖαι ἐνέπνευσαν τὴν πολιτικήν μας, εἶναι αἱ ἀρχαὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας, τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Ἀπὸ αὐτὰς τὰς γενικωτέρας ἀρχὰς ἐνεπνεύσθη ἡ πολιτική μας εἰς τὸ παρελθόν, ἀπὸ αὐτὰς ἐμπνέεται σήμερον καὶ ἀπὸ αὐτὰς θὰ ἐμπνέεται καὶ εἰς τὸ μέλλον. Μὲ τὴν εὐκαιρίαν τῆς διεξαγομένης συζητήσεως εἶχον προβῆ εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι πέραν τῶν γενικῶν ἀρχῶν αἱ ὁποῖαι διεκηρύχθησαν, ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων θεμάτων, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων θὰ ἐλάμβανε ὑπεύθυνον θέσιν. Σήμερον ἔρχομαι εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ λάβω ὑπεύθυνον θέσιν. Μετὰ τὴν συντριβὴν τοῦ συμμοριτισμοῦ ἀνῆλθεν εἰς τὴν Ἀρχὴν τὸ Δημοκρατικὸν Κέντρον, τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1950. Συνέβαινεν εἰς τὴν πρώτην Κυβέρνησιν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, τῆς ὁποίας ὑπῆρξα Ἀντιπρόεδρος, νὰ ἔχω τὴν ἀμεσωτέραν εὐθύνην, ὡς συνεργαζόμενον Κόμμα, εἰς τὸν τομέα τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας καὶ τῆς δημοσίας τάξεως. Τότε ἐχαράξαμεν τὴν πολιτικὴν τῶν μέτρων ἐπιεικείας. Ἀπεφασίσαμεν τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων. Θὰ ἦτο δυνατὸν ἐκεῖνα τὰ μέτρα νὰ ὀνομασθοῦν ἁπλῶς μέτρα ἀποδόσεως δικαιοσύνης. Διότι παρείχαμεν ἁπλῶς τὴν εὐκαιρίαν ἐπανεξετάσεως ἀπὸ τὴν δικαιοσύνην καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴν δικαιοσύνην τῶν προγενεστέρων ἀποφάσεων τῶν στρατοδικείων. Παρείχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀποδοθῇ δικαιοσύνη, ὑπὸ συνθήκας περισσότερον ἠρέμους καὶ ἀντικειμενικάς. Καὶ ἐκεῖνα τὰ μέτρα ἀπεδείχθησαν γόνιμα. Τὰ πρῶτα, ἑπομένως, μέτρα τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου ὠνομάσθησαν μέτρα ἐπιεικείας, ἀλλὰ ἦσαν κατ’ οὐσίαν μέτρα δικαιοσύνης. Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, ἐγένετο ἐπέκτασις τῶν μέτρων ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα ὠνομάσθησαν μέτρα εἰρηνεύσεως. Τότε καθιερώθη νομοθετικῶς ἡ ἀρχὴ ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ὑπὸ ὅρον ἀπόλυσις τῶν καταδίκων μέχρι καὶ τῶν προσκαίρων δεσμῶν, κατόπιν συμφώνου γνώμης Ἐπιτροπῆς. Ὡρίσθη ἐπίσης ὅτι ὅλαι αἱ ποιναὶ τοῦ θανάτου μετετρέποντο εἰς ποινὰς ἰσοβίων δεσμῶν. Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ πολιτικὴ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐπιεικείας καὶ τῆς εἰρηνεύσεως τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, μέχρις ὅτου ἀνέλαβε τὴν Ἀρχὴν ὁ Συναγερμός. Κατὰ τὴν πενταετίαν τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα εἶχε θεσπίσει τὸ Δημοκρατικὸν Κέντρον ἔγιναν δεκτὰ καὶ ἐφηρμόσθησαν. Δὲν ἐφηρμόσθησαν, ὅμως, μόνον αὐτά, ἀλλὰ καὶ ἐπεξετάθησαν ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῆς Ε. Ρ.Ε. Ἐπεξετάθησαν πρῶτον εἰς ἐπαγγελίας. Τὸ πρῶτον τότε ἠκούσθη ἡ ἐπαγγελία τῆς «λήθης» ἀπὸ τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Συναγερμοῦ. Ἔγινε, προχθές, συζήτησις καὶ ἀνεζητήθη ἡ διαφορὰ τῆς ἐννοίας μεταξὺ τῆς λήθης καὶ τῆς ἀμνηστίας. Θὰ ἐκινδύνευε νὰ εἶναι βυζαντινισμὸς ἡ ἐμμονὴ εἰς τὴν ἀνεύρεσιν διαφορᾶς. Ἀμνηστία εἶναι νομικὸς ὅρος, λήθη εἶναι ἠθικὸς ὅρος, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενον εἶναι ταὐτόσημον. Ἐὰν ἐπεμέναμεν εἰς τὴν ἀναζήτησιν διαφορᾶς θὰ ἐκινδυνεύαμεν νὰ ὑπενθυμίσωμεν τοὺς στίχους τοῦ Νεοκλέους Καζάζη πρὸς τὸν Τιμολέοντα Ἀμπελόν, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλεσαν τὴν ψυχαγωγίαν τῆς παρελθούσης γενεᾶς. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ εὐρυτέρα ἐπαγγελία, εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ὁ Συναγερμός. Ἐπεξέτεινε καὶ τὴν νομοθεσίαν. Διότι ἐνῷ τὰ μέτρα τῆς εἰρηνεύσεως προέβαινον εἰς τὴν ἀπόλυσιν καταδίκων μέχρι καὶ τῶν προσκαίρων δεσμῶν, ἐνομοθετήθη ὅτι ἠμποροῦν νὰ προβαίνουν εἰς τὴν ἀπόλυσιν καὶ τῶν καταδίκων εἰς ἰσόβια δεσμά. Καὶ ἐπίσης προέβησαν καὶ εἰς μίαν ἄλλην, ἀκόμη περισσότερον βαρυσήμαντον ἐπέκτασιν. Ὡρίσθη ὅτι ἦτο δυνατόν, ὁ Ὑπουργὸς καὶ ἐναντίον τῆς γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἐκδίδῃ ἀπόφασιν ἀπολύσεως, μέχρι καὶ τῶν καταδίκων εἰς ἰσόβια δεσμά. Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ εὐρυτάτη ἐπέκτασις, ἡ ὁποία ἐπηκολούθησεν ἀπὸ τὰς δύο διαδόχους Κυβερνήσεις τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῆς Ε.Ρ.Ε. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ ἐπαγγελία τῆς λήθης, ἡ ὁποία ἔγινε ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον Ἀρχηγὸν τοῦ Συναγερμοῦ. Ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὁμιλῶν εἰς τὸν Βόλον ὑπῆρξεν ἀκόμη γενναιότερος εἰς τὴν διατύπωσιν. Εἶπε: «Θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω, ὅτι οἱ ἀριστεροὶ δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εὕρουν καλύτερον προστάτην ἀπὸ ἐμέ. Ὁ κομμουνισμὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀκίνδυνος εἰς τὸ μέλλον». Ἡ ἐπαγγελία, ἑπομένως, τῆς λήθης, ἔγινεν ἀκόμη εὐρυτέρα ἀπὸ τὴν προεκλογικὴν ἐπαγγελίαν τοῦ σημερινοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§10Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Οἱ ἀριστεροί, ὄχι οἱ κομμουνισταί. Ὁ Κομμουνισμός, εἶπον, εἶναι ἀριθμητικῶς ἀκίνδυνος, ἀλλὰ εἶπον καὶ πότε καὶ διατί εἶναι ἀκίνδυνος....

§11Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἀναγινώσκω τὸ κείμενον ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς...

§12Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως). Τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς ἀναφέρονται εἰς ὁμιλίαν συναδέλφου, καὶ ὄχι εἰς τὴν ἰδικήν μου, τὴν γενομένην ἐν Βόλῳ. Εἶπον εἰς τὸν Βόλον, ὅπως εἶπον καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις, ὅτι ὁ Κομμουνισμὸς εἶναι ἀριθμητικῶς ἀκίνδυνος, γίνεται, ὅμως, ἐπικίνδυνος, ὅταν εὑρίσκῃ τὸν τρόπον νὰ νοθεύῃ τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου. Πρᾶγμα ὅπερ συνέβη κατ’ ἐπανάληψιν εἰς τὴν χώραν μας.

§13Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἔκαμα χρῆσιν κειμένου τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς. Ἐπεκυρώθησαν τὰ πρακτικὰ καὶ δὲν ἔγινε καμμία ἐπανόρθωσις. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξήγησις τῆς ἀναγνώσεως τοῦ κειμένου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ εὐρύτης τῆς ἐπαγγελίας, δὲν εἶναι μόνον ἡ διεύρυνσις τῆς νομοθεσίας, ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ ἐφαρμογὴ ἡ 5ετὴς ὑπὸ τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῆς ΕΡΕ, πράγματι εὐρύχωρος. Εὗρεν ὑπὸ ἐκτόπισιν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ εἰς τὸ τέλος τοῦ 1952, 1344 καὶ ὑπάρχουν σήμερον 547. Ἀπέλυσεν, ἑπομένως, 795. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τοὺς κρατουμένους εἰς τὰς φυλακὰς ὁ Συναγερμὸς εὗρεν 6523, ἀπεφυλάκισε 3151 καὶ μένουν σήμερον 3372. Κάμνω χρῆσιν τῶν ἀριθμῶν, τοὺς ὁποίους εἶχον τὴν καλωσύνην νὰ θέσουν εἰς τὴν διάθεσίν μου καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας. Ἀποδεικνύεται τοιουτοτρόπως, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν τὸ Δημοκρατικὸν Κέντρον, εὗρε συνέχειαν καὶ εὗρεν εὔλογον συνέχειαν καὶ ἀπὸ τὸν Συναγερμὸν καὶ ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν. Διότι ἐν τῷ μεταξὺ ἐμεσολάβει ὁ χρόνος, καὶ ὁ χρόνος εἶναι πανδαμάτωρ. Ἐμεσολάβει, ἐπίσης, γενικωτέρα μεταβολὴ τῆς διεθνοῦς καὶ τῆς ἐσωτερικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἐδικαιολόγει τὴν περαιτέρω ἐπέκτασιν τῶν ἐπιλεγομένων μέτρων τῆς εἰρηνεύσεως. Καὶ τώρα, εὑρισκόμενοι εἰς τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1957, καὶ ἐρευνῶντες τὰς διεθνεῖς καθὼς καὶ τὰς ἐσωτερικὰς συνθήκας, τιθέμεθα ἐνώπιον τοῦ ἐρωτήματος: Οἱ νόμοι ὡς ἰσχύουν σήμερον καὶ ὡς ἐφαρμόζονται, πρέπει νὰ διατηρηθοῦν, ἢ μήπως λόγῳ μεταβολῆς τῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἐσωτερικῆς καταστάσεως, θὰ ἐπεβάλλετο περαιτέρω ἐπέκτασις; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον τίθεται ἐνώπιον ἡμῶν. Διότι, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν 7ετίαν ἀπὸ τοῦ 1950 μέχρι τοῦ 1957, θέμα ἀντιδικίας ἐντὸς αὑτῆς τῆς αἰθούσης εἶναι ἀνύπαρκτον. Τιθέμενοι ἐνώπιον τοῦ προβλήματος σήμερον, ὀφείλομεν νὰ ἐξετάσωμεν δύο διαφορετικὰ θέματα: Τὸ θέμα τοῦ παρελθόντος καὶ τὸ θέμα τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦ παρελθόντος, προτείνεται ἡ γενικὴ ἀμνηστία. Ὅσοι τὴν ὑποστηρίζουν ἐπικαλοῦνται τὸ γεγονός, ὅτι πάντοτε εἰς τὴν ἱστορίαν, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Σόλωνος, ὅταν ὁ χρόνος παρέλθῃ, ὅταν τὰ πάθη ἠρεμήσουν, ἔρχεται, κατ’ ἀναπόφευκτον ἱστορικὸν λόγον, ἡ ἀμνηστία, διὰ νὰ ρίψῃ τὸν πέπλον τῆς λήθης εἰς τὸ παρελθὸν καὶ διὰ νὰ βαδίσῃ ἡ ζωὴ ἠρέμως πρὸς τὸ μέλλον. Καὶ τὸ ἐπιχείρημα εἶναι σοβαρόν. Ἀλλὰ ἡμεῖς, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, οὐδέποτε ἀπεδέχθημεν τὴν γενικὴν ἀμνηστίαν. Ὅταν ἐθέσαμεν εἰς ἐφαρμογὴν τὰ μέτρα τῆς ἐπιεικείας τὸν Ἰούνιον τοῦ 1950, εἴχομεν ἔκτοτε λάβει θέσιν ἐναντίον τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Καὶ τὸ βασικὸν ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον ἐπικαλούμεθα τότε καὶ τὸ ὁποῖον δι’ ἡμᾶς ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἰσχυρὸν καὶ σήμερον, ἦτο τοῦτο: Ὅτι, ὅταν προσφέρεται γενικὴ ἀμνηστία, δημιουργεῖται ἡ λήθη, μόνον ἂν τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον συνέβη, ἀνήκει εἰς τὸ παρελθὸν καὶ συμπαρέχεται μὲ τὴν ἀμνηστίαν. Ἀλλὰ ὅταν τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον συνέβη εἰς τὸ παρελθόν, ἡ ἰθύνουσα δύναμις, ἡ ὁποία ἐδημιούργησε τὸ γεγονὸς αὐτὸ τοῦ παρελθόντος, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἰθύνουσα δύναμις καὶ εἰς τὸ παρὸν καὶ φαίνεται ὅτι πρόκειται νὰ εἶναι ἰθύνουσα δύναμις καὶ εἰς τὸ μέλλον, τότε ἡ λήθη ἡ ὁποία προσφέρεται δὲν ἐκτοπίζει τὰ συμβάντα εἰς τὸ παρελθόν, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὑπάρχει φόβος ὅτι ἐνισχύει τὴν ἐπανάληψιν εἰς τὸ μέλλον. Αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης ἱστορικὴ διαφορὰ τῶν δύο καταστάσεων. Ὁμιλῶν, τότε, ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὡς Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔλαβον θέσιν ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς γενικῆς ἀμνηστίας καὶ εἶπον: «Ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰν τῆς Βουλῆς μᾶς προτείνεται ἡ παροχὴ γενικῆς ἀμνηστίας. Ἡ ἀπάντησις, τὴν ὁποίαν δίδομεν εἶναι ἀρνητική. Ἀρνούμεθα νὰ χορηγήσωμεν γενικὴν ἀμνηστίαν καὶ θὰ ἐξηγήσωμεν τὸν λόγον. Ποία εἶναι ἡ ἔννοια, ποία εἶναι ἡ σκοπιμότης τῆς ἀμνηστίας; Ἡ ἔννοια καὶ ἡ σκοπιμότης τῆς ἀμνηστίας εἶναι ὅτι τὸ παρελθὸν παραδίδεται εἰς τὴν λήθην, χάριν τοῦ μέλλοντος. Θὰ πρέπει, ἑπομένως, νὰ εἶναι ἀντικειμενικῶς δεδομέναι αἱ προϋποθέσεις ὅτι μὲ τὴν χορήγησιν τῆς ἀμνηστίας πραγματοποιεῖται, συντελεῖται ἡ λήθη. Ἀλλὰ πότε τοῦτο δύναται νὰ συμβῇ; Ὑπάρχει εἰς πᾶσαν χορήγησιν ἀμνηστίας μία σιωπηρὰ προϋπόθεσις, ἡ ἀποδοχὴ ἀπὸ ἐκεῖνον πρὸς τὸν ὁποῖον προσφέρεται, ἡ ἀνταπόκρισις, ἡ συγκατάθεσις. Ὅταν μετὰ τὸ κίνημα τοῦ 1935 τὸ Βασιλικὸν καθεστὼς παρεχώρησεν ἀμνηστίαν, ἦτο βέβαιον ὅτι ἡ ἀμνηστία εὕρισκεν ἀνταπόκρισιν καὶ διὰ τοῦτο ἐξυπηρέτησε πράγματι ἐθνικὸν σκοπόν. Παρέδωκε τὸ παρελθὸν εἰς τὴν λήθην, διὰ νὰ εἰσέλθῃ ἡ Χώρα εἰς τὸ ἤρεμον μέλλον. Ἀλλὰ σήμερον ὑπάρχει αὐτὴ ἡ προϋπόθεσις; Ποῖος εἶναι σήμερον ὁ ἀντίπαλος; Ἀντίπαλος εἶναι ἡ Κόμινφορμ. Καὶ ἐρωτῶ, ὑπάρχει καμμία ἔνδειξις ὅτι δέχεται τὴν ἀμνηστίαν ὡς θέμα λήθης διὰ τὸ παρελθόν, διὰ νὰ ὑπάρξῃ εἰρήνευσις, ἀλληλεγγύη, ἐγκαρδιότης, συνεργασία διὰ τὸ μέλλον; Ἀλλὰ καὶ ἂν εἴχομεν τυχὸν θεωρητικῶς ἀμφιβολίαν, ἔρχονται τὰ κείμενα, ἔρχονται αἱ συγκεκριμέναι ἐπαγγελίαι, διὰ νὰ βεβαιώσουν ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς συνεχίσεως τοῦ ἀγῶνος ὑφίσταται. Μόνον ὑπὸ μίαν θεωρητικὴν προϋπόθεσιν θὰ ἦτο ὠφέλιμος καὶ ἐνδεδειγμένη ἡ γενικὴ ἀμνηστία, ἐὰν ὑπῆρχε παγκόσμιος κατευνασμός, ἐὰν ἡ Κόμινφορμ ἐγκατέλειπε τὴν ἐπίθεσιν, ἐὰν τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα ἔπαυε νὰ εἶναι 5η φάλαγξ καὶ τμῆμα τοῦ διεθνοῦς ἐπαναστατικοῦ στρατοῦ. Τότε, πρὸς ὁλοκλήρωσιν τοῦ παγκοσμίου κατευνασμοῦ, ἐπεβάλλετο καὶ τὸ ἐσωτερικὸν μέτρον τῆς πλήρους ἀμνηστίας, διὰ νὰ ὁλοκληρώσωμεν τὴν εἰρήνευσιν καὶ νὰ βαδίσωμεν ἠρέμως πρὸς τὸ μέλλον. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προϋπόθεσις, ἐὰν ἀποτελῇ εὐχὴν ὅλων τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἀποτελεῖ δυστυχῶς σήμερον καὶ πραγματικότητα. Πραγματικότητα ἀποτελεῖ ἡ ἔντασις, ἡ ἀνένδοτος συνέχεια τοῦ ἀγῶνος. Τὴν ἰδίαν αὐτὴν στάσιν τοῦ Κράτους πρὸς ἀνένδοτον ἐπαγρύπνησιν διεκηρύξαμεν καὶ κατὰ τὰς τελευταίας ἐκλογὰς μὲ τὸν δεκάλογον τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου. Εἴπομεν: «Ἄγρυπνος προστασία τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας ἀπὸ κάθε ἀπειλήν». Καὶ φρονοῦμεν βεβαίως, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950 μέχρι σήμερον ὑπῆρξε μία πορεία διεθνοῦς κατευνασμοῦ, ἡ ὁποία, ὅμως, ἀποτόμως διεταράχθη ἀπὸ τὰ τραγικὰ γεγονότα τῆς Οὐγγαρίας, εἰς τρόπον ὥστε νὰ εἶναι δύσκολον σήμερον νὰ ἰσχυρισθῶμεν ὅτι ἐδημιουργήθησαν αἱ διεθνεῖς συνθῆκαι τοῦ κατευνασμοῦ, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπέτρεπαν καὶ θὰ ἐπέβαλλον τὴν ὁλοκλήρωσιν τῶν μέτρων τῆς γενικῆς ἀμνηστίας καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Ἄλλωστε, τὸ γεγονός, ὅτι σήμερον δὲν εὑρισκόμεθα εἰς περίοδον ὑφέσεως, ἀλλὰ εἰς περίοδον «ὀξύτητος», τῆς διεθνοῦς καταστάσεως, τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ἡ 7η ὁλομέλεια τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἰς τὸ πρῶτον κεφάλαιον τῶν ἰδικῶν της ἀποφάσεων, διακηρύττει ὅτι «ὑπάρχει σήμερον διεθνὴς ὄξυνσις τῆς καταστάσεως». Ἰδοὺ διατί, κύριοι συνάδελφοι, φρονοῦμεν ὅτι ἀκόμη καὶ σήμερον δὲν ἦλθε ἡ ὥρα τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Εὐχόμεθα, αἱ διεθνεῖς συνθῆκαι, νὰ ὁδηγήσουν εἰς παγκόσμιον κατευνασμὸν καὶ τότε αὐτόματος θὰ εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς γενικῆς ἀμνηστίας καὶ εἰς τὴν Χώραν μας. Ἐφ’ ὅσον ἀρνούμεθα, τὴν γενικὴν ἀμνηστίαν, ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν συγκεκριμένην θέσιν ἐπὶ τριῶν κυρίως θεμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπετέλουν τὸ περιεχόμενον τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Πρῶτον, ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐκτὸς τῶν συνόρων, τῆς ἐνόχου κομμουνιστικῆς ἡγεσίας, καὶ τῶν δεκάδων χιλιάδων Ἑλλήνων, ἄλλοι τῶν ὁποίων ἐξῆλθον ἑκουσίως καὶ ἄλλοι ἄκοντες καὶ βιαζόμενοι. Ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν θέσιν ἀπέναντι τοῦ θέματος τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. Καθὼς καὶ ἀπέναντι τοῦ θέματος τῶν καταδίκων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑπολείμματα τοῦ παρελθόντος εἰς τὰς φυλακάς. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἔνοχον κομμουνιστικὴν ἡγεσίαν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐκτὸς τῶν συνόρων, ἀποτελεῖ συνείδησιν τοῦ Ἔθνους, ὅτι οὐδέποτε ἐπιτρέπεται νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν ἐλευθέραν Πατρίδα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πράγματι εἶναι θέμα ἄξιον μεγίστης προσοχῆς, εἶναι τὸ πλῆθος, αἱ δεκάδες χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐκτὸς τῶν ἑλληνικῶν συνόρων. Ἀλλὰ ἡ ἀντιμετώπισις αὐτοῦ τοῦ προβλήματος δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνῃ διὰ γενικῆς ἀπροσώπου διατάξεως. Ἐπιβάλλεται ἑκάστοτε ἡ ἐξέτασις τῶν προσωπικῶν περιπτώσεων, διότι τὸ θέμα εἶναι ἄκρως συγκεχυμένον. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ λάβωμεν ἀποφάσεις ἀθρόας ἐπιστροφῆς καὶ ὀρθότατα ἡ Διοίκησις ἐκτιμᾷ ἑκάστοτε τὰς συγκεκριμένας περιπτώσεις. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸ θέμα τῶν καταδίκων. Ἄλλοτε ἦσαν οἱ κατάδικοι πλέον τῶν 30.000. Σήμερον εἶναι 3.200. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα. Κατὰ ποῖον τρόπον θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ ὑπόλειμμα αὐτὸ τοῦ παρελθόντος; Ὑποστηρίζομεν, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καθιερωθῇ νομοθετικῶς ἡ ἀρχὴ τῆς ὑπὸ ὅρον ἀπολύσεως, ἐφ’ ὅσον γίνῃ ἔκτισις ποινῆς 10 ἐτῶν καὶ ἐφ’ ὅσον ἐπὶ 5ετίαν, ἐπὶ πλέον ὑπάρξῃ νομιμόφρων διαβίωσις, τότε θὰ ἀμνηστεύωνται. Θὰ πρέπει, ὅμως, ἐπίσης, νὰ προστεθῇ ὅτι ἐξαιροῦνται οἱ ἔνοχοι «εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων». Καὶ θὰ ὑπάρξῃ περὶ αὐτοῦ τοῦ χαρακτηρισμοῦ δικαστικὴ κρίσις. Αὐτὴ ἡ ἐξαίρεσις ἔχει διεθνῆ κύρωσιν. Διότι καὶ εἰς τοὺς νόμους τῆς ἐκδόσεως ἀναγράφεται ὅτι ἐπὶ τῶν πολιτικῶν ἀδικημάτων δὲν γίνεται ἔκδοσις, ἐξαιροῦνται, ὅμως, αἱ περιπτώσεις τῶν εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων. Ἡ Γαλλικὴ νομοθεσία ἀναγράφει «ἡ ἔκδοσις δὲν χορηγεῖται ὁσάκις προκύπτῃ ἐκ τῶν περιστατικῶν, ὅτι ζητεῖται ἰδιὰ πολιτικοὺς σκοπούς». Ὅσον ἀφορᾷ τὰς πράξεις τὰς διαπραχθείσας κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐπαναστάσεως ἢ ἐμφυλίου πολέμου ἀπὸ ἑκάτερον τῶν μελῶν τῶν λαβόντων χώραν εἰς τὸν πόλεμον ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν σκοπῶν του, ἔκδοσις δὲν λαμβάνει χώραν παρὰ μόνον ἐὰν συνιστοῦν πράξεις ἀποτροπαίας βαρβαρότητος καὶ βανδαλισμοῦ. Καὶ ἡ διάταξις αὐτὴ ἰσχύει εἰς ὅλας τὰς εὐρωπαϊκὰς νομοθεσίας. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὸ καίριον θέμα. Εἰς τὸ θέμα τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος.

§14Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Διὰ τοὺς ἐκτοπισθέντας, κύριε Πρόεδρε;

§15Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ ἔλθῃ τὸ θέμα εἰς ἄλλην σειράν, εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας. Διότι, δὲν εἶναι θέμα παρελθόντος, εἶναι θέμα παρόντος καὶ μέλλοντος. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν ὑπῆρχεν ἰδεολογικὴ δημοκρατικὴ συνέπεια, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα δὲν θὰ ἐπετρέπετο νὰ εἶναι νόμιμον κόμμα εἰς οὐδεμίαν Δημοκρατίαν, διότι τὸ θέμα τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος δὲν εἶναι ἁπλῶς Ἑλληνικὸν θέμα, εἶναι γενικὸν θέμα Δημοκρατίας. Ὅσοι πιστεύουν εἰς τὰ ἰδεώδη των, ὀφείλουν νὰ τὰ ὑπερασπίζουν. Καὶ ἡ Δημοκρατία, ἡ ὁποία ἐνσαρκώνει τὸ ἰδεῶδες τῆς ἐλευθερίας, ὀφείλει νὰ τὸ ὑπερασπίζῃ. Εἰς τὴν Δημοκρατίαν ὅλαι αἱ ἐλευθερίαι ἀναγνωρίζονται ἐκτὸς μιᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐλευθερίαν τῆς καταργήσεως τῆς ἐλευθερίας. (Χειροκροτήματα). Διὰ τοῦτο, εἰς ὅλας τὰς Δημοκρατίας, εἰς τοὺς Καταστατικοὺς Χάρτας ὅλων τῶν Δημοκρατιῶν, ἔπρεπε νὰ ἀναγράφεται διάταξις ἀπαγορεύουσα καὶ τὸν φασισμὸν τῆς ἀριστερᾶς, καὶ τὸν φασισμὸν τῆς δεξιᾶς. Ἔπρεπε νὰ ἀναγράφεται διάταξις, ἡ ὁποία νὰ ὁρίζῃ ὅτι «Κόμματα τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐξάρτησιν ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικόν, δροῦν συνωμοτικῶς καὶ ἀποβλέπουν εἰς βιαίαν κατάληψιν καὶ κράτησιν τῆς Ἀρχῆς, δὲν ἀναγνωρίζονται». Καὶ ὅμως, ὅλαι αἱ Εὐρωπαϊκαὶ Δημοκρατίαι, ἀναγνωρίζουν τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, μὲ μίαν μόνον ἐξαίρεσιν τὴν Ἑλβετικὴν Δημοκρατίαν. Ἡ Ἑλβετικὴ Δημοκρατία δὲν ἀναγνωρίζει τὴν νομιμότητα τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ποῖος εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον, εἰς τὴν πρᾶξιν, αἱ Δημοκρατίαι παραβιάζουν τὸν λόγον τῆς ὑπάρξεώς των, τὴν εὐθύνην τῆς ἀποστολῆς των; Ὁ λόγος εἶναι προφανής, Εἶναι ὁ μέγας ἀριθμὸς τῶν ὀπαδῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Διότι, ἠμπορεῖτε νὰ ἐκτοπίζετε ἀπὸ τὸν νόμον ἑκατοντάδας χιλιάδων, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τοὺς ἐκτοπίζετε ἀπὸ τὴν ζωήν. Εἰς τὴν πρώτην σελίδα ἑκάστου ποινικοῦ νόμου, ὑπάρχει μία ἄγραφος διάταξις, ἡ ὁποία ἀναγράφει: «Ὅλαι αἱ ἑπόμεναι διατάξεις τοῦ ποινικοῦ νόμου ἐφαρμόζονται ὑπὸ μίαν προϋπόθεσιν: «Ὅτι οἱ παραβάται θὰ εἶναι ὀλίγοι». Ὁ μέγας ἀριθμὸς τῶν ὀπαδῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, καθιστᾷ ἀδύνατον τὸν ἀποκλεισμόν. Διότι ἔπειτα ἀρχίζει ἡ συμπαιγνία τοῦ προσωπείου. Αὐτὸς εἶναι ὁ πρακτικὸς λόγος, ὁ ὁποῖος ἐξηγεῖ τὴν ἰδεολογικὴν ἀσυνέπειαν τῶν Δημοκρατιῶν. Καὶ ἔχομεν καὶ ἡμεῖς εἰς τὴν νομοθεσίαν μας μίαν φραστικὴν ἐπιβεβαίωσιν. Ὁ Α. Ν. τοῦ 1945, ὁ ὁποῖος ἀπήγγειλεν ὡρισμένας παραγραφὰς ἀδικημάτων καὶ ἀμνηστεύσεως, πῶς ὀνομάζεται; «Περὶ ἀποσυμφορήσεως τῶν φυλακῶν!» Πρόκειται περὶ ἀπολύσεως καταδίκων καὶ δὲν εὑρίσκει ὀνομασίαν, οὔτε ἀπὸ τὸν ποινικὸν νόμον, οὔτε ἀπὸ τὴν ἠθικὴν τάξιν. Ἀναζητεῖ ὀνομασίαν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἀνοικοδομήσεως!... Ἀλλ’ ἐὰν διὰ τὰς ἄλλας Δημοκρατίας, ἀπὸ λόγους ἰδεολογικῆς συνεπείας, ἐπεβάλλετο ἡ θέσις ἐκτὸς νόμου τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, διὰ τὴν Ἑλλάδα ὑπῆρχεν ἐπιπροσθέτως καὶ ἡ ἱστορία τῶν τριῶν γύρων. Ἀπετέλεσεν εὐτυχές γεγονὸς ὅτι ἔστω καὶ ὑπὸ τύπον διαμάχης κατ’ ἀρχάς, ἦλθε τὸ θέμα τοῦ ΕΑΜ πρὸς συζήτησιν ἐντὸς τῆς αἰθούσης. Διότι ἐδόθη εὐκαιρία ἐναρμονίσεως τῶν γενικῶν ἀπόψεων καὶ ἀπεδόθη ἡ ἱστορικὴ ἀκρίβεια καὶ ἡ ἱστορικὴ δικαιοσύνη. Πανταχόθεν ὡμολογήθη τὸ ἱστορικὸν γεγονός, ὅτι τὸ ΕΑΜ δὲν ἦτο ὁλόκληρον Κομμουνιστικόν, ὅτι κεφαλὴ καὶ σπονδυλικὴ στήλη τοῦ ΕΑΜ ἦτο τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, ἀλλ’ ὅτι ἡ μεγάλη πλειονότης τῶν ὀπαδῶν ἦσαν ἐθνικόφρονες, κατεχόμενοι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας. Καὶ ἀπετέλεσε μέγα σφάλμα τῶν μετέπειτα Κυβερνήσεων ὅτι ἐπλανήθησαν ἐπανειλημμένως καὶ περιέλαβον τὸ σύνολον τοῦ ΕΑΜ εἰς τὴν ἔννοιαν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Καὶ ἔγιναν τοιουτοτρόπως στρατολόγοι καὶ προσέφερον πλῆθος ἀνθρώπων εἰς τὴν διάθεσιν τῆς κομμουνιστικῆς ἡγεσίας. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς βεβαίως ὁ ΕΛΑΣ ἐθεωρεῖτο ἐκπρόσωπος τοῦ Συμμαχικοῦ Στρατηγείου. Ἐφ’ ὅσον τὸ παγκόσμιον μέτωπον ἀπετελεῖτο ἀπὸ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ἀπὸ τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, ἀπὸ τὰς ἄλλας Δημοκρατίας καὶ ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, δὲν εἶναι περίεργον ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐθεωρεῖτο ἐκπρόσωπος τοῦ ἀγῶνος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ τὸ ΕΑΜ– ΕΛΑΣ, ὅτι ἐχρηματοδοτεῖτο καὶ ἐξωπλίζετο ἀπὸ τὸ Συμμαχικὸν Στρατηγεῖον. Ἡ διαφορὰ τῶν κατευθύνσεων ἦτο, τότε, ἡ ἑξῆς: Τὰ ἐθνικόφρονα στοιχεῖα τοῦ ΕΑΜ εἶχον ἕνα μόνον σκοπόν, τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν. Ἡ Κομμουνιστικὴ ἡγεσία εἶχε δύο σκοπούς. Καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντίστασιν καὶ τὴν προπαρασκευὴν τῆς μεταπολεμικῆς δυναμικῆς ἐπικρατήσεως. Καὶ ὅταν ἐπεβεβαιώθη ὅτι ἡ νίκη εἶναι πρὸς τὸ πλευρὸν τῶν Συμμάχων, σκοπὸς πλέον ἔγινε ἀποκλειστικῶς ὁ δεύτερος. Τότε ἐπεδίωξε καὶ τὸν ἠθικὸν καὶ τὸν ὑλικὸν ἀφοπλισμὸν τῶν ἄλλων, τὴν μονοπώλησιν τῆς ὑλικῆς δυνάμεως. Τότε ἐπεχείρησε τὴν ἐξόντωσιν ὅλων τῶν ἄλλων μονάδων ἐθνικῆς ἀντιστάσεως. Εἰς ἐκείνην τὴν περίοδον εὑρίσκεται ἡ τραγωδία τοῦ ἁγνοῦ ἰδεολόγου Συνταγματάρχου Ψαρροῦ. Καὶ ἀνήκει ἐθνικὸς ἔπαινος εἰς τὴν ὀργάνωσιν τοῦ ΕΔΕΣ. Ὅτι κατώρθωσε νὰ ἀντισταθῇ εἰς ὅλας τὰς ἀποπείρας ἐξοντώσεως, εἰς τρόπον ὥστε εἰς τὴν κρίσιμον ὥραν νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀποκλειστικὸν μονοπώλιον τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως ἀπὸ τὸ ΕΑΜ, ἀλλὰ νὰ ἠμποροῦμεν νὰ λέγωμεν ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι εἴμεθα ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, νὰ ἠμποροῦμεν νὰ λέγωμεν, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα μάχονται δύο ὀργανώσεις ἀντιστάσεως, μία μὲ κομμουνιστικὴν ἡγεσίαν καὶ μία ἐθνική. Καὶ μὲ τὴν ἐπίκλησιν τῶν δύο αὐτῶν ὀργανώσεων ἠδυνήθημεν νὰ διαχειρισθῶμεν κατὰ τρόπον περισσότερον ἀποδοτικόν, τὴν γενικὴν ὑπόθεσιν τῆς Ἑλλάδος. Τὸ συμπέρασμα εἰς τὸ ὁποῖον καταλήγομεν καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ αἴτημα τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, εἶναι ἀρνητικόν. Ἀλλὰ τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, δὲν ζητεῖ μόνον ἡ ἀριστερά. Τὴν ζητοῦν, ἐπίσης, ἐθνικόφρονα στοιχεῖα, ἐπικαλούμενα ὡς ἐπιχείρημα, ὅτι ἡ νομιμοποίησις δὲν πρόκειται νὰ ὠφελήσῃ, ἀλλὰ νὰ βλάψῃ τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, διότι θὰ τὸ ἀπομονώσῃ, θὰ τοῦ ἀφαιρέσῃ τὸ προσωπεῖον, θὰ τοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν εὐκαιρίαν τῆς συγχύσεως, τὴν ὁποίαν προκαλεῖ εἰς ἀφελεῖς ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους παγιδεύει. Καὶ τὸ ἐπιχείρημα εἶναι σημαντικόν, διότι νομίζουν, ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν, ὅτι τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα νομιμοποιούμενον, θὰ ἐμφανισθῇ ἐκλογικῶς μὲ τὴν ἐπωνυμίαν του. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει περὶ αὐτοῦ καμμία βεβαιότης. Ὅπως κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ἐκρύπτετο ὑπὸ τὸ ΕΑΜ, καθ’ ὅμοιον τρόπον ἠμπορεῖ μεθαύριον νὰ χρησιμοποιῇ τὸ προσωπεῖον τῆς ἀρεσκείας του, ἢ καὶ νὰ δηλώσῃ, ὅτι δὲν μετέχει εἰς τὰς ἐκλογάς, διότι δὲν ἐχορηγήθη γενικὴ ἀμνηστία καὶ νὰ προσφέρῃ τὴν δύναμίν του εἰς τὸν συνασπισμὸν τῆς ἀρεσκείας του. Ἡ ἐλπὶς ἑπομένως, ὅτι ἡ νομιμοποίησις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος ἐξασφαλίζει τὴν ἀπομόνωσιν, δὲν εἶναι ἐντελῶς βάσιμος. Ἀλλὰ ἐνῷ τοῦτο δὲν εἶναι βάσιμον, ὑπάρχει ἄλλος μεγαλύτερος πραγματικὸς κίνδυνος. Τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα νομιμοποιούμενον, θὰ ἑορτάσῃ τὴν νομιμοποίησιν ὡς ἠθικὴν νίκην. Ἐνῷ συνετρίβη ὑλικῶς εἰς τὸν Γράμμον, θὰ ἐμφανισθῇ ἀπέναντι τῶν ὀπαδῶν του ὡς Κόμμα, τὸ ὁποῖον ἠθικῶς ἐνίκησε, διότι ἐπέβαλε τελικῶς τὴν ἀναγνώρισίν του καὶ θὰ ἐπαυξήσῃ τὴν ἠθικήν του ἀκτινοβολίαν ἐπὶ τῶν ὀπαδῶν του καὶ ἰδίως ἐπὶ τῆς νεότητος. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, εἶναι βέβαιον, θὰ προκαλέσῃ ψυχολογικὴν ἀντίδρασιν καὶ θὰ ὑπονομεύσῃ τὸ ἀγαθὸν τῆς εἰρηνεύσεως, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὅλοι μεριμνῶμεν. Ἐν ὀνόματι τῆς εἰρηνεύσεως, πρὸς ἀποφυγὴν τῶν ψυχολογικῶν ἀντιδράσεων, τὰς ὁποίας θὰ προκαλέσῃ ὁ κομπασμὸς μιᾶς ἠθικῆς νίκης τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, δὲν ἐπιτρέπεται ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἡ νομιμοποίησις. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέσις, τὴν ὁποίαν λαμβάνει τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦ παρελθόντος. Καὶ ἐρχόμεθα τώρα καὶ εἰς τὸ παρὸν καὶ εἰς τὸ μέλλον. Κύριοι βουλευταί, ὑπέρτατος νόμος, εἶναι πάντοτε ἡ σωτηρία τῆς Πατρίδος. Ἐάν, ἑπομένως, καὶ ὅταν διαπιστοῦται κίνδυνος ἀσφαλείας τῆς Πατρίδος, ὅλα τὰ ἄλλα ὀφείλουν νὰ παραμερισθοῦν. Ὅταν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Βρεταννικοῦ Συνδικαλισμοῦ, ὁ Σιτρίν, εἰς τὰ 1935, εἶχεν ἐπισκεφθῆ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, συνωμίλησεν μὲ τὸν Στάλιν καὶ τοῦ εἶπεν: «Ποῦ εἶναι ὁ σοσιαλισμός σας; Διαθέτετε τὸ μεγαλύτερον ποσὸν τῶν πόρων σας διὰ τὴν βαρεῖαν βιομηχανίαν καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἐξοπλισμούς. Καὶ ὁ σοβιετικὸς ἐργάτης ἔχει μόλις τὸ ¼ ἢ τὸ ⅕ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τοῦ ἡμερομισθίου τοῦ Γάλλου ἐργάτου. Ποῦ εἶναι ὁ σοσιαλισμός σας;» Καὶ ὁ Στάλιν ἀπήντησεν: «Πρῶτον ἡ ἀσφάλεια καὶ κατόπιν ὁ σοσιαλισμός. Διότι, ἐὰν χαθῇ ἡ ἀσφάλεια, χάνεται καὶ ὁ σοσιαλισμός». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντησις, τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς δίδομεν, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ εὑρεθῶμεν ἐνώπιον τοῦ διλήμματος, μεταξὺ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς προσωρινῆς ἀναστολῆς ἐλευθέρων θεσμῶν. Αὐτὴν ἄλλωστε τὴν ἀρχὴν προβλέπει καὶ τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον εἰς περίπτωσιν ἀνάγκης δέχεται τὴν ἀναστολὴν ὡρισμένων ἄρθρων του, χάριν τοῦ γενικωτέρου συμφέροντος. Ἀλλὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, δὲν ἀρκεῖ ἡ πλήρης λειτουργία τῆς Δημοκρατίας διὰ τὴν κατοχύρωσιν καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας; Εἰς τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων λαμβάνει ἀνεπιφύλακτον θέσιν. Ὑποστηρίζομεν ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἠμπορεῖ νὰ εἶναι πλήρης ἡ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας καὶ ταυτοχρόνως πλήρης ἡ κατοχύρωσις καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. (Χειροκροτήματα). Τὸ πρῶτον καθῆκον σήμερον εἶναι νὰ κηρυχθῇ λήξασα ἡ ἀνταρσία. Κύριοι βουλευταί, εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἑνὸς φαύλου κύκλου. Χρησιμοποιοῦμεν ἕνα νομοθετικὸν πλάσμα, ἕνα σόφισμα, ἕνα ψεῦδος. Διὰ νὰ διατηρήσωμεν ἔκτακτα μέτρα, ὑποστηρίζομεν ὅτι διαρκεῖ ἡ ἀνταρσία, ἐνῷ εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἀνταρσία δὲν διαρκεῖ, συνετρίβη εἰς τὸν Γράμμον. Ὁ Κομμουνισμὸς διαρκεῖ, ἡ ἀνταρσία δὲν διαρκεῖ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ στερεῖται σοβαρότητος ἡ Πολιτεία, ἡ ὁποία κρύπτεται ὄπισθεν ἑνὸς νομικοῦ πλάσματος διὰ νὰ ἐφαρμόζῃ ἔκτακτα μέτρα καὶ δὲν ἔχει τὸ θάρρος τῆς εὐθείας ἀντιμετωπίσεως. Διεξάγεται μεταξὺ δικαιοσύνης καὶ διοικήσεως μία ἀνταλλαγὴ ψεύδους. Λέγει ἡ δικαιοσύνη: «Ἐὰν ἡ ἀνταρσία εἶχε λήξει, ἡ Πολιτεία θὰ εἶχε νομοθετικῶς κηρύξει τὴν λῆξιν. Ἐφ’ ὅσον ἡ Πολιτεία δὲν ἐκήρυξε νομοθετικῶς τὴν λῆξιν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀνταρσία διαρκεῖ». Καὶ λέγει ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ἡ διοίκησις: «Ἡ δικαιοσύνη ἀναγνωρίζει ὅτι διαρκεῖ ἡ ἀνταρσία... Ἑπομένως εἶναι νόμιμα τὰ ἔκτακτα μέτρα». Καὶ καταδέχεται ἡ Πολιτεία νὰ κινῆται μέσα εἰς τὸν κύκλον αὐτὸν τοῦ σοφίσματος καὶ τοῦ ψεύδους, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαράδεκτον. Ἰδοὺ τὸ κείμενον τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας: «Ἐπειδὴ τὸ ἄρθρον 4.... (ἀναγινώσκει)....». Δημιουργεῖται τοιουτοτρόπως ἡ ἀνταλλαγὴ τοῦ νομικοῦ πλάσματος. Καὶ παρατείνεται μία ψευδὴς καὶ ἀπαράδεκτος κατάστασις ἡ ὁποία ἀποτελεῖ κατ’ οὐσίαν κατάλυσιν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν, κατάλυσιν τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας. Τὸ πρῶτον, ἑπομένως, καθῆκον, εἶναι ἡ γενναιότης ἡ εἰλικρίνεια μιᾶς νομοθετικῆς πράξεως, ἡ ὁποία θὰ ἐπιβεβαιοῖ ὅτι ἡ ἀνταρσία ἔληξε. Καὶ θὰ ἐπακολουθήσῃ ὡς συνέπεια ἡ αὐτόματος ἄρσις τῶν ἐκτάκτων μέτρων, ὅσα ἔχουν ὡς προϋπόθεσιν τὴν διάρκειαν τῆς ἀνταρσίας. Ἔρχονται κατόπιν πρὸς συζήτησιν τὰ καίρια θέματα, τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων, καὶ τὸ θέμα τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν γνώμην μου, ὁ θεσμὸς τῶν ἐκτοπίσεων ἐπιτρέπεται νὰ διατηρηθῇ μόνον ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι θὰ ἔχῃ δικαστικὴν κατοχύρωσιν. Ἡ ἔννοια τῶν προληπτικῶν διοικητικῶν μέτρων, οὐδέποτε εἰς μίαν Δημοκρατίαν ἠμπορεῖ νὰ ἐκτείνεται ἐπὶ ἔτη. Τιμία ἑρμηνεία τοῦ ὅρου «προληπτικὰ διοικητικὰ μέτρα», εἶναι ἀδύνατον νὰ περιέχῃ τὴν νομιμοποίησιν πολυετῶν ἐκτοπίσεων. Ἡ ἔννοια τῶν προληπτικῶν διοικητικῶν μέτρων εἶναι ἔννοια ἀμέσων μέτρων. Ὅταν ὁ Πρόεδρος τῆς Γιουγκοσλαβίας ἦλθεν εἰς Ἀθήνας καὶ μετέβη εἰς Παρισίους ὑπῆρξεν ἀνάγκη ἀμέσων προληπτικῶν διοικητικῶν μέτρων. Αὐτὰ πράγματι πρέπει νὰ ἀνήκουν εἰς τὴν διοίκησιν. Ἀλλὰ πέραν ἑνὸς λογικῶς περιωρισμένου χρόνου, ὁ ὁποῖος ἀπαρτίζει τὴν ἔννοιαν τοῦ προληπτικοῦ διοικητικοῦ μέτρου, οἱαδήποτε παράτασις εἶναι ποινὴ καὶ πρέπει νὰ ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴν τακτικὴν δικαιοσύνην. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψις τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζομεν. Τὴν ἄποψιν αὐτὴν εἴχομεν διακηρύξει κατὰ τὸ Συνέδριον τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων τὸν Ἰούνιον τοῦ 1954. Εἴπομεν τότε: «... (ἀναγινώσκει)...». «Ἡ στέρησις τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἡ ἐκτόπισις, πρέπει νὰ παύσῃ νὰ ἀποτελῇ διοικητικὸν μέτρον, πρέπει νὰ ἐνεργῆται μόνον μὲ ἀπόφασιν δικαστηρίου. Εἰς περιόδους ἀνωμάλους ἡ ἐκτόπισις ἀποτελεῖ καὶ δικαίωμα καὶ καθῆκον τῆς διοικήσεως. Εἰς περιόδους ὁμαλότητος θὰ ἀναγνωρίσωμεν εἰς τὴν διοίκησιν μόνον τὸ δικαίωμα τῶν ἀμέσων μέτρων, διότι ἀντίπαλος εἶναι ὁ κομμουνισμός, ὁ ὁποῖος συνωμοτεῖ καὶ αἰφνιδιάζει. Ἀλλὰ ἐντὸς συντόμου διαστήματος ὀφείλει ἡ διοίκησις νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψιν τῆς ἁρμοδίας δικαστικῆς ἀρχῆς τὸ μέτρον καὶ ἡ δικαιοσύνη θὰ ἀποφασίσῃ ἐὰν τὸ ἐγκρίνῃ ἄλλως τὸ μέτρον αὐτομάτως θὰ ἀρθῇ. Ἐπιθυμῶ νὰ προσδιορίσω ὅτι ἡ καθιέρωσις αὐτῆς τῆς ἀρχῆς δὲν εἶναι νέα. Ἐξάγεται αὐτομάτως ἀπὸ τὸν χαρακτῆρα τὸν ἰδεολογικὸν τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Εἴμεθα Κόμμα ἐθνικὸν καὶ δημοκρατικόν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὀφείλομεν ταὐτοχρόνως νὰ λάβωμεν μέτρα καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας τοῦ πολίτου. Ὡς ἐθνικὸν καὶ δημοκρατικὸν κόμμα ἐξασφαλίζομεν πλήρεις ἐγγυήσεις καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας. Ἐὰν παραβλέψωμεν τὸ δεύτερον καὶ δώσωμεν ἀπεριόριστον ἐξουσίαν διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας, θὰ μείνωμεν ἐθνικὸν κόμμα, ἀλλὰ θὰ παύσωμεν νὰ εἴμεθα κόμμα δημοκρατικόν. Ἐὰν ἐδίδομεν ἀπεριόριστον καὶ ἀσύδοτον ἐλευθερίαν, θὰ ἀνεγνωριζόμεθα κόμμα δημοκρατικόν, ἀλλὰ θὰ ἐπαύαμεν νὰ εἴμεθα κόμμα ἐθνικόν. Ἰδοὺ διατὶ ὀφείλομεν, ὡς ἐθνικὸν καὶ δημοκρατικὸν κόμμα νὰ καθιερώσωμεν πλήρεις ἐγγυήσεις καὶ διὰ τὸ Ἔθνος καὶ διὰ τὸν πολίτην. Καὶ ὁ συνδυασμὸς καὶ ἡ σύνθεσις τῶν δύο πλήρων ἐγγυήσεων εἶναι δυνατός. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκον τὸ ὁποῖον ἐπιτελοῦμεν ὡς ἐθνικὸν καὶ ὡς δημοκρατικὸν κόμμα. Δὲν ἀποτελεῖ παραχώρησιν ἔναντι οὐδενός. Ἀποτελεῖ ἐφαρμογὴν τῶν ἰδικῶν μας ἰδεολογικῶν ἀρχῶν. Ἀλλὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Κατὰ ποῖον τρόπον εἶναι δυνατὸν ἡ τακτικὴ δικαιοσύνη νὰ ἀπασχοληθῇ μὲ προληπτικὰ μέτρα; Ἡ τακτικὴ δικαιοσύνη, λέγουν, ἀσχολεῖται μὲ συντελεσθὲν ἀδίκημα ἢ ἀπόπειραν ἀδικήματος, δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πρόληψιν ἀδικήματος. Ἀλλ’ εὑρίσκονται εἰς πλάνην ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν. Ὑπάρχει νόμος, ὁ ὁποῖος ἴσχυσεν ἀπὸ δεκαετηρίδας καὶ ὁ ὁποῖος θεμελιώνει τὴν ἐκτόπισιν ὡς ἀπόφασιν τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης. Εἶναι ὁ νόμος περὶ ληστείας τοῦ 1871, ὁ ὁποῖος ἐφηρμόσθη ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἐκτόπισις ἀποφασίζεται ὑπὸ τοῦ Πλημμελειοδικείου.

§16Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Ὡς παρεπομένη ποινή.

§17Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εὑρίσκεσθε εἰς πλάνην. Δὲν εἶναι παρεπομένη ποινή. Ἰδοὺ τὸ ἄρθρον: (ἀναγινώσκει). «Ἡ ἐκτόπισις διατάσσεται ὑπὸ τῆς διοικητικῆς καὶ στρατιωτικῆς Ἀρχῆς, τριάκοντα δὲ ἡμέρας πρὸ τῆς ἐκτοπίσεως κοινοποιεῖται ἡ διαταγὴ πρὸς τοὺς ἐκτοπιστέους διὰ δικαστικοῦ κλητῆρος». Ποῖαι αἱ ἐγγυήσεις; «Ὁ ἐκτοπιστέος δύναται νὰ ἀνακόψῃ τὴν διαταγὴν ταύτην, ἐνώπιον παντὸς Εἰρηνοδίκου, προτείνων ἐν τῇ ἀνακοπῇ τὸν λόγον αὐτῆς καὶ πρὸς ἀπόδειξιν αὐτοῦ μέσα. Ὁ Εἰρηνοδίκης ἀπευθύνει τὴν ἀνακοπὴν ἄνευ ἀναβολῆς εἰς τὴν ἐκδοῦσαν τὴν διαταγὴν διοικητικὴν Ἀρχήν, ἥτις διαβιβάζει αὐτὴν ἀνυπερθέτως πρὸς τὸν ἁρμόδιον Εἰσαγγελέα μετὰ τῶν ἀναγκαίων πληροφοριῶν. Ὁ Εἰσαγγελεὺς ὀφείλει ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν ἀπὸ τῆς παραλαβῆς τῆς ἀνακοπῆς νὰ ἐκδώσῃ τὰς ἀπαιτουμένας κλήσεις πρὸς τὸν ἀνακόπτοντα καὶ τοὺς προταθέντας τυχὸν παρ’ αὐτοῦ μάρτυρας ὧν ὁ ἀριθμὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀνώτερος τῶν τριῶν καὶ εἰσάγει τὴν ὑπόθεσιν ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου τῶν Πλημμελειοδικῶν, τὴν πρώτην δικάσιμον μετὰ τὴν παρέλευσιν τῶν νομίμων προθεσμιῶν. Τὸ δικαστήριον ἀποφασίζει ἐπὶ τῆς ἀνακοπῆς μετὰ συζήτησιν, καθ’ ἣν εἶναι παραδεκτὸν πᾶν μέσον ἀποδείξεως τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ ἀνακόπτοντος. Ἡ ἀπόφασις εἰς οὐδὲν ἔνδικον μέσον ὑπόκειται πλὴν τῆς ἀνακοπῆς». Ἰδοὺ ὅτι ὑπάρχει τακτικὴ δικαιοσύνη, ἡ ὁποία ἀποφασίζει τὴν ἐκτόπισιν. Διὰ τοῦτο ὑποστηρίζομεν ὅτι εἰς περιόδους εἰρήνης καὶ ὁμαλότητος ὅπως εἶναι ἡ σημερινή, πρῶτος βαθμὸς ἐκτοπίσεως εἶναι διοικητικὸν μέτρον, ἄμεσος δεύτερος βαθμὸς εἶναι ἡ τακτικὴ δικαιοσύνη. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἐπιμένωμεν εἰς τὴν κατοχύρωσιν, δὲν εἶναι, νομίζομεν, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων εἶναι μέγας ὁ ἀριθμός. Ἐὰν θέλετε μίαν ἀπόδειξιν πρόσθετον, ὅτι εἰσήλθομεν εἰς τὴν περίοδον τῆς ὁμαλότητος, ἀκούσατε τὰς ἐκτοπίσεις τῶν τριῶν τελευταίων ἐτῶν.

Ἰδοὺ ἡ ὁμαλότης. Ἐὰν ὑποστηρίζωμεν αὐτὰς τὰς ἐγγυήσεις, τὰς ὑποστηρίζομεν ἐν ὀνόματι τῆς Δημοκρατίας διὰ λόγους ἀρχῆς. Καὶ μία πρόσθετος ἀπόδειξις ὅτι πράγματι εἰσήλθομεν εἰς περίοδον ὁμαλότητος, εἶναι ἡ σκέψις τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἐλαττώσῃ τὴν δύναμιν τῆς Χωροφυλακῆς, διότι καὶ μειωμένην τὴν δύναμιν τὴν ἐθεώρει ἐπαρκῆ πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν περιστάσεων. Καὶ ἔρχομαι τώρα, ἐν σχέσει πρὸς τὰς ἐκτοπίσεις εἰς τὸ θέμα τῶν δηλώσεων. Τίθεται τὸ ἑξῆς θέμα: Ἡ Κυβέρνησις λέγει: Ὅσοι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἐκτοπίζονται εἶναι ἐθελονταί, διότι ἀρκεῖ νὰ προβοῦν εἰς μίαν δήλωσιν ὅτι θὰ διάγουν νομιμοφρόνως καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦν. Διαφωνῶ ἀπολύτως πρὸς αὐτὴν τὴν θέσιν τοῦ ζητήματος. Ὅσοι ὑποστηρίζουν τὴν μέθοδον τῶν δηλώσεων θέλουν νὰ λησμονοῦν τὴν Ἑλληνικὴν ψυχολογίαν, τὴν φιλοτιμίαν. Εἰς τὸν βωμὸν τοῦ καθήκοντος δὲν γνωρίζω πόσοι εἶναι πρόθυμοι νὰ φθάσουν μέχρι τελευταίας θυσίας. Ἀλλὰ εἰς τὸν βωμὸν τῆς φιλοτιμίας γνωρίζω ὅτι εἶναι σχεδὸν ὅλοι ἕτοιμοι νὰ φθάσουν μέχρι τελευταίας θυσίας. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς χαρακτήρ. Ἰδοὺ ἡ πρώτη δυσχέρεια, θέμα φιλοτιμίας.

§18Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε, κύριε Πρόεδρε, μίαν διακοπήν;

§19Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Παρακαλῶ.

§20Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Σᾶς εὐχαριστῶ, διότι μοῦ παρεχωρήσατε τὸ δικαίωμα τῆς διακοπῆς.

§21Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶναι ἀπὸ συμπάθειαν.

§22Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐν σχέσει μὲ τὸ Ἑλληνικὸν φιλότιμον, θέλω νὰ σᾶς ἀναφέρω ὡς χαρακτηριστικὴν περίπτωσιν τοὺς ἐκ Κρήτης ἐν ἐκτοπίσει ζωοκλέπτας, ἀνερχομένους εἰς 460, ὅτε ἀνέλαβον τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν. Ἔλαβον, τότε, τὴν ἀπόφασιν τῆς ἀπολύσεως ὅλων σχεδὸν ἐπὶ τῇ ἁπλῇ δηλώσει ὅτι δὲν θέλουν ὑποπέσει ἐκ νέου εἰς τὸ ἀδίκημα. Καὶ πράγματι οὐδεμίαν σχεδὸν περίπτωσιν ὑποτροπῆς ἔχομεν. Συνεπῶς ὅταν δὲν πρόκειται περὶ κομμουνιστῶν τὸ Ἑλληνικὸν φιλότιμον ὑφίσταται ἐν ὅλῃ του τῇ ἀκμῇ.

§23Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλάς. Ὁ πρῶτος, ἑπομένως, λόγος διὰ τὸν ὁποῖον θεωρῶ ἐσφαλμένην τὴν πολιτικὴν τῶν δηλώσεων, εἶναι ἡ ἄγνοια τῆς Ἑλληνικῆς ψυχολογίας, τοῦ φιλοτίμου. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ δεύτερος λόγος. Προσφέρεται εἰς πολλοὺς ἡ εὐκαιρία νὰ ἀποκτήσουν τὸν φωτοστέφανον τοῦ μάρτυρος μὲ τὴν ἄρνησιν καὶ δὲν ἔχομεν κανένα λόγον νὰ δημιουργοῦμεν μάρτυρας. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλος βαρύτερος λόγος. Ἀπόκειται εἰς τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ Κ.Κ.Ε. νὰ δώσῃ μίαν ὁδηγίαν ὑπογραφῆς, καὶ τὸ Κράτος δεσμευμένον μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του θὰ τοὺς ἐπαναφέρῃ ἐν θριάμβῳ πρὸς δόξαν τοῦ Κ.Κ.Ε. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλος κρίσιμος λόγος. Ὅσοι τυχὸν παρεσύρθησαν εἰς δηλώσεις ἔγιναν οἱ φανατικώτεροι κομμουνισταί. Παράδειγμα ὁ Ἄρης Βελουχιώτης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε δηλωσίας καὶ τοῦ ὁποίου ἡ σκληρότης ἔχει μίαν ψυχολογικὴν ἐξήγησιν καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εἰς τὸ παρελθὸν εἶχε μειωθῆ μὲ τὰς δηλώσεις καὶ ἤθελε νὰ ἀποκατασταθῇ εἰς τὴν συνείδησιν τῶν ὀπαδῶν του. Διὰ τὸ σύνολον αὐτῶν τῶν λόγων ἡ πολιτικὴ τῶν δηλώσεων εἶναι ματαία πολιτική. Ἀπόκειται εἰς ὅσους ἐκτοπίζονται νὰ κάμουν ἢ νὰ μὴ κάμουν δηλώσεις. Τὰ κριτήρια τῆς Πολιτείας θὰ πρέπει νὰ στηρίζωνται ὄχι εἰς τὰς δηλώσεις, ἀλλὰ εἰς τὴν ὅλην ἐκτίμησιν τῶν καταστάσεων. Ἐάν, κ.κ. βουλευταί, νομοθετηθῇ πράγματι ἡ λῆξις τῆς ἀνταρσίας, αὐτομάτως θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ἄρσις τῶν ἐκτάκτων μέτρων καθὼς καὶ τῶν συνεπειῶν. Θὰ ἐπακολουθήσῃ καὶ ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἐλευθεροτυπίας, ἡ ὁποία σήμερον παραβιάζεται, καθὼς ἐπίσης, ἀντὶ τῶν στρατοδικείων, ἡ λειτουργία τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης. Τὸ μέγα θέμα τὸ ὁποῖον ὑπολείπεται πρὸς ἐξέτασιν καὶ τὸ ὁποῖον ἀφῆκα ἔσχατον, διότι τὸ θεωρῶ πρῶτον, εἶναι τὸ θέμα τῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων ἀφορᾶ μόνον 500 εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον καὶ κατ’ ἔτος 10. Ἔχει βεβαίως τὴν μεγάλην ἠθικήν του σημασίαν, ἀλλὰ ἀριθμητικῶς εἶναι ἀσήμαντον. Τὸ θέμα τῶν καταδίκων βαίνει βαθμιαίως πρὸς τὴν τακτοποίησίν του. Ἀλλὰ τὸ θέμα τῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων εἶναι μέγα. Εἶναι θέμα παρελθόντος, παρόντος καὶ μέλλοντος. Εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἀφορᾶ ἑκατοντάδας χιλιάδας Ἑλλήνων καὶ πρέπει νὰ τὸ ἐκτιμήσωμεν ὅλοι, εἰς τὸ μέγα βάρος του. Δὲν εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἁπλῶς ταλαιπωρεῖ τὸ Κ. Κ. Ε. Εἶναι βέβαιον ὅτι αἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες φακέλλων οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν βεβαίως δὲν ἀφοροῦν μόνον τὸ Κ.Κ.Ε. Ἀφοροῦν πλῆθος ἀνθρώπων καὶ ἰδίως τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου. Καὶ τίθεται τὸ μέγα ἐρώτημα: Πῶς θὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν; Ὑπεστηρίχθη ἡ γνώμη, ὅτι πρέπει νὰ καταστραφοῦν οἱ φάκελλοι. Ἀλλὰ ἡ ἀσφάλεια εἰς πᾶσαν δημοκρατικὴν χώραν ἔχει καὶ δικαίωμα καὶ καθῆκον νὰ διαθέτῃ τὰ στοιχεῖα της. Ὑπάρχει ὅμως μία θεμελιώδης διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἀπορρήτων στοιχείων τὰ ὁποῖα δύναται, δικαιοῦται καὶ ὀφείλει νὰ διαθέτῃ μία Ἀσφάλεια καὶ τῆς χρήσεως αὐτῶν τῶν στοιχείων, ἐν σχέσει πρὸς οἱονδήποτε Ἕλληνα πολίτην. Ἀποτελεῖ κριτήριον τῆς ἰδικῆς της ἀξίας νὰ ἔχῃ ἀκριβεῖς ἢ ἀνακριβεῖς φακέλλους. Ἀπὸ τὴν ὥραν, ὅμως, ποὺ οἱ φάκελλοι μεταβάλλονται εἰς βάσιν πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων θὰ λειτουργήσῃ ἡ Δημοκρατία. Διότι σήμερον δὲν ὑπάρχει Δημοκρατία, ὑπάρχει ἱερὰ ἐξέτασις, (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Τί συμβαίνει σήμερον, ἐὰν θέλῃ κανεὶς νὰ διορισθῇ; Τὸ γνωρίζομεν ὅλοι. Ὑποβάλλει τὴν αἴτησιν πρὸς διορισμὸν εἰς μίαν Ἀρχήν, καὶ παραλλήλως ὑποβάλλει αἴτησιν εἰς τὴν Ἀστυνομικὴν Διεύθυνσιν, εἰς τὴν Διεύθυνσιν Ἀσφαλείας. Ἡ Ἀσφάλεια ἐπιτελοῦσα τὸ καθῆκον της, ἀναζητεῖ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς φακέλλους, ἀπὸ πληροφορίας, ἀναφέρεται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ἀνακοινώνει τὰ πορίσματά της εἰς τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν. Ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία ἀποφασίζει ἢ τὸν διορισμὸν ἢ τὸν μὴ διορισμὸν ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ πολίτου. Εἶναι δυνατόν, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, νὰ ὀνομαζώμεθα Δημοκρατία, ὅταν παραδίδωμεν ἕνα πολίτην εἰς τὴν καταδίκην τῶν μυστικῶν φακέλλων; Ἠμπορεῖ αὐτὸ νὰ εἶναι Δημοκρατία; Ἡ Δημοκρατία εἶναι φῶς, εἶναι ἀπόδειξις, εἶναι ὑπεράσπισις. Τότε εἶναι δικαιοσύνη, τότε εἶναι Δημοκρατία. Ἄλλως εἶναι Κράτος ἀστυνομικόν, εἶναι Κράτος ὁλοκληρωτικόν, εἶναι Ἱερὰ Ἐξέτασις καὶ ἀρνούμεθα οἱ Ἕλληνες, ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία νὰ λειτουργήσῃ ὡς Ἱερὰ Ἐξέτασις. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Τί ὑποστηρίζομεν; Ὑποστηρίζομεν, ὅτι θὰ πρέπει νὰ τηρηθοῦν ὅλοι οἱ κανόνες τῶν δικαστικῶν ἐγγυήσεων καὶ διὰ τὴν ἀπόδειξιν καὶ διὰ τὴν ὑπεράσπισιν. Ἀνέγνωσα τὰς σχετικὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἰσχύουν εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ὅπου εἶναι ἀμείλικτος ἡ δίωξις καὶ τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τῆς συνοδοιπορίας. Ὑπάρχουν, ὅμως, πλήρεις ἐγγυήσεις. Παράστασις μὲ τοὺς συνηγόρους, μὲ τοὺς μάρτυρας. Διὰ τοῦτο εἰς τὸ μέγα θέμα τῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων εἶναι ἀνένδοτον. Ἂν ἡ Πολιτεία θέλῃ νὰ προβῇ εἰς ἀναθεώρησιν διὰ νὰ ἔχῃ ἡ Ἀσφάλεια καλλίτερα ἀπόρρητα στοιχεῖα εἰς τὴν διάθεσίν της, δύναται νὰ τὸ πράξῃ, καίτοι τὸ πρᾶγμα εἶναι μάταιον. Μὲ μίαν παλαιὰν ἐξαίρετον ἐγκύκλιον ὁ φίλος κ. Μπακόπουλος, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, εἶχε διατάξει τὴν ἐκκαθάρισιν.

§24Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τῇ ἐγκρίσει τοῦ συναρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Σ. Βενιζέλου, ὡς Πρωθυπουργοῦ.

§25Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Βεβαίως. Ἦλθεν ἀργότερον μία ἐγκύκλιος τοῦ Στρατηγοῦ Βραχνοῦ. Ἀνέγνωσα τὴν ἐγκύκλιον καὶ τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Φθιώτιδος καὶ Φωκίδος κ. συναδέλφου, πρὸ διετίας, ὡς Ὑφυπουργοῦ Ἐσωτερικῶν. Συνιστᾷ ἐντὸς συντομωτάτου χρόνου τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἀνοικτοῦ φακέλλου. Παρῆλθεν, ὅμως, διετία, καὶ ποῖον εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Εἰς τὰς αὐτὰς διαταγὰς ἐπεδόθη καὶ ὁ σημερινὸς Ὑφυπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας πρὸ ἑνὸς ἔτους καὶ ἔθεσε προθεσμίαν μεγίστην μέχρι πέντε μηνῶν εἰς ἐκείνας τὰς περιφερείας, ὅπου οἱ φάκελλοι εἶναι ἄνω τῶν τριῶν χιλιάδων. Καὶ εἶναι μικρὸς ὁ ἀριθμός, ὁ ὁποῖος ὑπέστη τὴν ἐκκαθάρισιν μέχρι τοῦδε, ὅταν συγκριθῇ μὲ τὸ σύνολον. Εἶναι μάταιον νὰ ἐλπίζωμεν, ὅτι θὰ ἐπιχειρηθῇ ἐκκαθάρισις, διότι θὰ χρειασθῇ μακρότατος χρόνος, κατὰ τὸν ὁποῖον καὶ αἱ δυνάμεις τῆς Ἀσφαλείας θὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ γραφειοκρατικὸν ἔργον τῆς ἀποδείξεως καὶ οἱ πολῖται θὰ ταλαιπωροῦνται. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑποστηρίζομεν, εἶναι τοῦτο: Χαρίζομεν εἰς τὴν Ἀσφάλειαν τοὺς φακέλλους πρὸς ἀπόρρητον χρῆσιν. Ἀναγνωρίζομεν εἰς τοὺς πολίτας τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσουν τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ ἰδικοῦ των φακέλλου, ἂν ὑπάρχῃ. Εἰς περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας, ὅμως, πρόκειται νὰ χρησιμοποιηθῇ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὥραν θὰ ἀνακοινωθοῦν εἰς τὸν πολίτην ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ θὰ καθιερωθοῦν δικαστικαὶ ἐγγυήσεις διὰ τὴν ἔκδοσιν ἀποφάσεως. Πρῶτον, πρέπει νὰ περιορισθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν θέσεων, διὰ τὰς ὁποίας εἶναι ἀπαραίτητος ἡ ἔκδοσις τοῦ πιστοποιητικοῦ. Τὰ ἄρθρα 100 καὶ 101 τοῦ Συντάγματος ὁρίζουν τὰς περιπτώσεις τῶν δημοσίων καὶ δημοτικῶν ὑπαλλήλων. Πέραν αὐτῶν, καὶ ἡμεῖς ἀναγνωρίζομεν, ὅτι καὶ ἰδιὰ θέσεις ὑπαλλήλων, ὑπηρετῶν καὶ ἐργατῶν, αἱ ὁποῖαι συνάπτονται μὲ τὴν ἐθνικὴν ἄμυναν καὶ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν, βεβαίως, θὰ εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ὑπάρχουν πιστοποιητικά. Ἀλλὰ μόνον δι’ αὐτὰς τὰς θέσεις, καὶ μὲ πλήρεις πάντοτε δικαστικὰς ἐγγυήσεις. Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, τὸ θέμα τῶν φακέλλων δὲν εἶναι ἓν ἀπὸ τὰ θέματα τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Εἶναι τὸ μέγα θέμα καὶ πρέπει νὰ ἀποφασίσωμεν μίαν θαρραλέαν ἀντιμετώπισιν, διὰ νὰ προστατεύσωμεν ἀποφασιστικῶς τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν, τὴν ἐθνικὴν τιμήν, τὸ δικαίωμα τῆς ζωῆς καὶ ἰδίως τῆς νεότητος, διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσωμεν τὴν ἀληθῆ λειτουργίαν τῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν Πατρίδα μας. Αὐτὰ εἶναι τὰ γενικώτερα συμπεράσματα τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Ἔχομεν πλήρη συνείδησιν, ὅτι ἐπιτελοῦμεν εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ καθῆκον μας, ὡς ἐθνικοῦ καὶ δημοκρατικοῦ κόμματος, χαράσσοντες αὐτὴν τὴν γραμμὴν πορείας διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν καὶ διὰ τὴν εἰρήνευσιν τῆς Χώρας. Εἴμεθα, ὅπως ἐπανειλημμένως διεκηρύξαμεν, κόμμα ἐθνικὸν καὶ δημοκρατικόν. Ὡς ἐθνικὸν κόμμα λαμβάνομεν ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ μέτρα πρὸς κατοχύρωσιν τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Ὡς δημοκρατικὸν κόμμα, λαμβάνομεν, ἐπίσης, ὅλα τὰ μέτρα, πρὸς ὑπεράσπισιν τῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν. Καὶ ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἡ ταυτόχρονος ὑπεράσπισις ἀμφοτέρων, καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν, εἶναι ἀπολύτως δυνατή. Μὲ τὴν πεποίθησιν αὐτὴν ἀνεπτύξαμεν ἐνώπιον ὑμῶν τὴν πολιτικήν μας καὶ αἰσθανόμεθα ἱκανοποίησιν, ὅτι ἠμποροῦμεν ταὐτοχρόνως νὰ ὑπηρετοῦμεν τὰ συμφέροντα καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ Λαοῦ. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. Πλατῆς).

§27Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ κατατεθεῖσα καὶ συζητουμένη ἐπερώτησις καλύπτει τὸ σύνολον τῶν θεμάτων ἑνὸς εὐπαθοῦς καὶ ὁμολογουμένως νευραλγικοῦ τομέως. Ὑπογράφεται ἀπὸ ἐκπροσώπους πολλῶν τῶν κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀναφέρεται κατὰ σειρὰν εἰς τὰ ἀκόλουθα κεφάλαια. Πρῶτον, εἰς τὸ θέμα τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Δεύτερον, εἰς τὸν ἔλεγχον τῆς νομιμοφροσύνης. Τρίτον εἰς τὸ θέμα τῶν φακέλλων. Τέταρτον εἰς τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων, εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 375) 36 περὶ κατασκοπείας, εἰς τὸ θέμα τῆς ἰθαγενείας καὶ εἰς τὸ θέμα διεκδικήσεως προσθέτου ἐλευθεροτυπίας καὶ εἰς ἄλλας τινὰς συνδικαλιστικὰς διεκδικήσεις. Ἡ σοβαρότης τῶν θιγομένων, ἐν τῇ ἐπερωτήσει θεμάτων, ἡ σημασία τῆς υἱοθετήσεως τῶν ὑποδείξεων τῆς ἐπερωτήσεως, ἀπὸ μέρους ἐκπροσώπων σημαντικῶν πτερύγων τοῦ Σώματος, καὶ τέλος, ἡ ἀνάγκη τῆς σαφοῦς καὶ ἀδιαβλήτου τοποθετήσεως ἑνὸς ἑκάστου τῶν Κομμάτων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπὶ τοῦ τομέως αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιδέχεται οὔτε πολιτικολογίαν, οὔτε δημοκοπίαν, οὔτε οἱασδήποτε μορφῆς δημαγωγίαν, ὑπεχρέωσε τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποκρούσῃ πρότασιν, ὑποβληθεῖσαν ἀπὸ μέρους τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὅπως συντομευθῇ ἡ ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως συζήτησις καὶ τερματισθῇ αὕτη κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς παρελθούσης Τρίτης. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν ὅτι τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἐπὶ συναπτὰς ἑβδομάδας ἀπησχόλησε ἐπερώτησις σοβαρὰ βεβαίως, ἀναφερομένη εἰς τὸ θέμα τῶν βομβοπλήκτων. Ἡ Κυβέρνησις ἔκρινεν ὅτι ἡ κατατεθεῖσα καὶ συζητουμένη ἤδη ἐπερώτησις, εἶναι τοὐλάχιστον ἰσότιμος πρὸς ἐκείνην καὶ συνεπῶς εἶναι ἀνάγκη νὰ συζητηθῇ ἐμπεριστατωμένως. Καὶ ἰδίᾳ, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ σαφὴς καὶ ἀπροκάλυπτος ἐπὶ τῶν κεφαλαίων τοποθέτησις τῶν πτερύγων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἡ ἐξήγησις αὕτη παρέχεται εἰς ἀπάντησιν παρατηρήσεως, γενομένην κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως περὶ τοῦ ὅτι εἶναι καινοφανές, ἡ Κυβέρνησις ἐλεγχομένη διὰ τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως, νὰ ἐπιζητῇ παράτασιν τοῦ χρόνου τοῦ ἐλέγχου της. Θὰ ἐνόμιζον ὅτι ἡ ὀρθοτέρα τοποθέτησις θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὅτι εἶναι ἀπορίας ἄξιον νὰ κατατίθεται παρομοία ἐπερώτησις, νὰ ἀναφέρεται εἰς τόσον σημαντικὰ καὶ σοβαρὰ κεφάλαια καὶ νὰ ἐπιζητῆται ἡ συντόμευσις καὶ ἡ περικοπὴ τῆς συζητήσεως ἐπ’ αὐτῆς. Ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ἐξέθεσαν ἤδη τὰς ἀπόψεις των, οἱ ἀξιότιμοι ἐπερωτῶντες κ.κ. βουλευταί. Πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι ἡ τοποθέτησις τοῦ συνόλου τῶν ἐπερωτώντων κ.κ. συναδέλφων, ἀπὸ τοῦ πρώτου ὁμιλητοῦ μέχρι τοῦ τελευταίου, τοῦ κοινοβουλευτικοῦ δηλονότι ἐκπροσώπου τῆς ΕΔΑ, δὲν ὑπῆρξεν οὔτε γενική, οὔτε ἀπροκάλυπτος, ὅπως ἐπεζήτησεν ἡ Κυβέρνησις. Οἱ ἐπερωτῶντες, κύριοι συνάδελφοι, ἀπεμόνωσαν ὡρισμένα συγκεκριμένα θέματα, ἐξεδήλωσαν τὴν ἀντίθεσίν των ἐπ’ αὐτῶν, διετύπωσαν τὰς νομικὰς ἐπ’ αὐτῶν ἀπόψεις, οὔτε, ὅμως, τὰ μέσα τῆς θεραπείας τυχὸν ἐλλείψεων διετύπωσαν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπήντησαν ἐπὶ τοῦ βασικοῦ ἐρωτήματος τῆς συνδρομῆς τῶν προϋποθέσεων, ἀπὸ ἀπόψεως κινδύνου, ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, διὰ τὴν περαιτέρω τῶν μέτρων μεταχείρισιν, δηλονότι διὰ τὴν διατήρησιν, τὴν μεταρρύθμισιν, τὴν ἐπέκτασιν ἢ τὴν κατάργησιν αὐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ λάβῃ σαφῆ καὶ κατηγορηματικὴν θέσιν, ἔναντι τοῦ συνόλου τῶν μέτρων, θὰ προχωρήσῃ δὲ εἰς τὴν ἐξέτασιν ἑνὸς ἑκάστου ἐξ αὐτῶν καὶ ἐπιπροσθέτως θὰ καταλήξῃ εἰς τὴν ἐπισήμανσιν ὡρισμένων συμπερασμάτων, καὶ γνωμῶν, ἐν ὀνόματι τῶν ὁποίων λαμβάνει τὰς σχετικὰς ἀποφάσεις της, εἴτε πρὸς διατήρησιν, εἴτε πρὸς τροποποίησιν ἢ μεταρρύθμισιν αὐτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, προκάτοχοι Κυβερνήσεις, ὑποχρεωθεῖσαι νὰ ἀντιμετωπίσουν συνωμοσίας ὁμολογουμένως στυγεράς, ἠναγκάσθησαν εἰς τὴν λῆψιν ἐκτάκτων μέτρων πρὸς ἀντιμετώπισιν ἐκτάκτων ἀναγκῶν καὶ πρὸς ἄμυναν τῆς Χώρας. Τὰ ἐν ἰσχύϊ, συνεπῶς, μέτρα, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἐκληροδοτήθησαν ἡμῖν ἀπὸ τὰς προκατόχους Κυβερνήσεις καὶ συνεπῶς τοὐλάχιστον ἡ ἔμπνευσις τῆς ἐφαρμογῆς καὶ θεσπίσεως αὐτῶν, δὲν ἀφορᾷ οὔτε βαρύνει τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν. Ἡ ἄποψις αὐτὴ δὲν σημαίνει βεβαίως ὅτι καὶ πρὸς στιγμὴν ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις τῆς σήμερον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ καὶ τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν ἐπιτακτικότητα τῶν μέτρων, δι’ ὃν χρόνον ἐλήφθησαν. Καὶ ὑπῆρξεν αὐτόχρημα εὔστοχος ἡ διαπίστωσις τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἀποδεχθέντος ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς τὸ σύνολον τῶν ἐθνικοφρόνων κομμάτων ἔχει πλήρως εὐθυγραμμισμένην τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ἔναντι τῶν μέτρων τούτων, καὶ συνεπῶς ὅτι θέμα γεννᾶται διὰ τὸ παρὸν καὶ διὰ τὸ μέλλον μόνον. Ἔχω, μάλιστα, νὰ προσθέσω ἐπ’ αὐτοῦ, ὅτι τὴν 12ην ὥραν μὲ τὴν ἄποψιν τῆς ἐπιτακτικότητος τῆς λήψεως τῶν μέτρων τούτων, εὐθυγραμμίσθη καὶ αὐτὴ ἡ ἄκρα ἀριστερά, διὰ τοῦ στόματος τοῦ κοινοβουλευτικοῦ της ἐκπροσώπου, εἰπόντος κατὰ τὴν ὁμιλίαν του ὅτι αἱ ἑκάστοτε συνθῆκαι τῆς περιόδου ἐκείνης, ἐπέβαλον τὴν λῆψιν μέτρων, τὴν ἐξακολούθησιν τῆς διατηρήσεως τῶν ὁποίων δὲν τὴν ἐδέχθη.

§28Η. ΗΛΙΟΥ. Ὑπάρχει μία παρερμηνεία εἰς ἐκεῖνα ποὺ εἶπον. Ἐγὼ εἶπα ὅτι δὲν συμμερίζομαι μὲν ἀλλὰ κατανοῶ ὅτι ὑπὸ ἐκτάκτους περιστάσεις εἶναι δυνατὸν καὶ τὰ μέτρα πρὸς ἀντιμετώπισίν των νὰ εἶναι ἔκτακτα καὶ ἄλλη ἡ προσχώρησις πρὸς τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας καλῶς γνωρίζετε καὶ οὐδέποτε ἀπέκρυψα ὅτι δὲν τὰς συμμερίζομαι.

§29Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Σᾶς ἀπαλλάσσω τῆς πρώτης εὐθύνης, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ ἴδιον, κύριε συνάδελφε.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ δέχεσθε διακοπάς. Αἱ ἀγορεύσεις Ἀρχηγῶν Κομμάτων καὶ Ὑπουργῶν, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ διακόπτωνται.

§31Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Πρόκειται, συνεπῶς, ὡς πρὸς τὸ παρὸν καὶ ὡς πρὸς τὸ μέλλον, ὅπως ὀρθῶς ἐτέθη τὸ ὅλον ζήτημα. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐδέχετο μίαν μικρὰν παρέκκλισιν ἀναδρομῆς εἰς τὸ παρελθὸν εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον, τὸν ὁποῖον καλύπτει ἡ διακυβέρνησίς της καὶ τοῦτο διὰ νὰ λογοδοτήσῃ κατὰ ποῖον τρόπον ἐφήρμοσεν ἡ ἰδία τὰ κληροδοτηθέντα αὐτῇ μέτρα ἔκτακτα καὶ ἀσφαλείας. Τὸ πρῶτον θέμα, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τὸ θέμα τῶν φακέλλων. Ἡ σημασία καὶ ἡ σπουδαιότης τοῦ θέματος αὐτοῦ εἶναι ἀναμφισβήτητος καὶ ἔχει ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ ὅλας ἀνεξαρτήτως τὰς πλευρὰς τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Οὔτε καὶ πρὸς στιγμὴν ἡ Κυβέρνησις παρεῖδε τὴν σημασίαν, τὴν ἀξίαν καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος τούτου. Ὅπως ἤκουσα ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. συναρχηγὸν τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἔκαμε λόγον περὶ πολλῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων φακέλλων. Οἱ φάκελλοι αὐτοί, κύριοι συνάδελφοι, ἐξαιρουμένων τῶν ἐπαλλήλων φακέλλων καὶ τῶν διπλῶν φακέλλων τῆς ἐπαρχίας καὶ τοῦ κέντρου, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι ἔχουν περιορισθῆ εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν 200.000 περίπου. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς ἀριθμὸς τῶν φακέλλων καὶ εἶναι παρήγορον τὸ ὅτι δὲν εἶναι μερικαὶ ἑκατοντάδες χιλιάδων φακέλλων ὅπως πρὸς στιγμὴν ἴσως ἐπὶ τῇ βάσει ἐσφαλμένων πληροφοριῶν ἐδέχθη ὁ ἀξιότιμος κ. συναρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Ἐκ τῶν 200.000 αὐτῶν φακέλλων, τοὺς ὁποίους ἀνεῦρεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἐντὸς τοῦ πρώτου ἔτους, ἐξεκαθαρίσθη ἀριθμὸς 25.000 φακέλλων πλήρως, ἄλλο δὲ ποσοστὸν αὐτῶν ἐτέθη εἰς τὸ ἀρχεῖον ἐν πλήρει ἀτονίᾳ κατόπιν ἀποδείξεως τῆς πλήρους ἀθωότητος τῶν ἀναμιχθέντων εἰς τὴν περιπέτειαν τῶν φακέλλων. Ἀλλά, πρὶν εἰσέλθω, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ θέμα τῆς ἀναλύσεως ἑνὸς ἑκάστου τῶν μέτρων καὶ ἰδίᾳ τοῦ μέτρου τῶν φακέλλων, θὰ ἤθελον νὰ ὑπογραμμίσω μίαν σαφῆ ἀντίφασιν τὴν ὁποίαν ἐνεφάνισαν οἱ ἀξιότιμοι κ.κ. ἐπερωτῶντες συνάδελφοι, ἀπὸ πλευρᾶς νομικῶν σκέψεων καὶ ἀπόψεών των, ἔναντι τῶν φακέλλων πρὸς τὰς πράξεις αὐτὰς κατὰ τὸ παρελθόν. Ὑπεστηρίχθη σήμερον, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐπερωτώντων, τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἀντισυνταγματικὸν τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Εἶναι ὁμολογουμένως περίεργον τὸ ὅτι ὅταν τὰ μέτρα αὐτὰ ἐθεσπίζοντο ἢ ἐφηρμόζοντο κατὰ τρόπον πολὺ αὐστηρότερον ἀπὸ μέρους τῆς πλευρᾶς ἐκείνης, σκέψεις περὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος οὐδὲ πρὸς στιγμὴν ἐγεννήθη. Κύριοι συνάδελφοι, φάκελλοι, ἔλεγχος κοινωνικῶν φρονημάτων, ἐκτοπίσεις, ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου περὶ κατασκοπείας καὶ τῆς διαδικασίας αὐτοῦ καὶ ἐκτελέσεις κατηγορουμένων ἐν ὀνόματι αὐτῆς τῆς διαδικασίας καὶ τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων, παρὰ ταῦτα ὡς καὶ ἡ ἄρνησις ἀμνηστίας ἐγνώρισαν ἀκμὴν ἀναμφισβήτητον ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου. Διερωτᾶται τις, πῶς τότε ἡ ἀπορία τοὐλάχιστον τῆς ἀντισυνταγματικότητος δὲν ἐγεννήθη προκειμένου μάλιστα νὰ ἀπολήξῃ ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη, ἡ ὁποία ἐνέκρινε καὶ ψηφίσματα καὶ νόμους περὶ ἐκτάκτων μέτρων, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν ἐπερωτώντων ἀξιοτίμων κ.κ. συναδέλφων, ὁπότε ἐφηρμόσθη ὁ νόμος 375 ὁ ὁποῖος ὀρθῶς καὶ συνταγματικῶς, κατὰ τὴν γνώμην μου, ἐξεδόθη καὶ ἐξετελέσθησαν αἱ ἀποφάσεις βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ. Εἶναι κάπως ὄψιμος ἡ τοιαύτη παραλλαγὴ τῶν νομικῶν ἀπόψεων, διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς συμπεράσματα ἀντισυνταγματικότητος τῶν μέτρων, ὅταν διὰ τὰ πλεῖστα ἐξ αὐτῶν ὑπάρχουν ἐκθέσεις τῶν ἀνωτάτων δικαστικῶν Ἀρχῶν τῆς Χώρας, ἀποφαινομένων περὶ τῆς συνταγματικότητος καὶ νομιμότητος τῶν μέτρων. Τὸ πρῶτον θέμα, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ θίξω, ἦτο τὸ θέμα τῶν φακέλλων. Καὶ ἀνέφερα ἐνώπιον ποίου ἀριθμοῦ εὑρέθη ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἐξουσίας. Εἶναι βέβαιον, ὅτι, εἰς τὸν τομέα τῶν φακέλλων, ἐγένοντο καὶ παρεκκλίσεις, ἐγένοντο καὶ ὑπερβολαί, ἐγένοντο καὶ ἀδικίαι εἰς βάρος μεγάλου ἀριθμοῦ πολιτῶν. Καὶ εἶναι ἐξ ἴσου βέβαιον ὅτι ὅλαι ἀνεξαιρέτως αἱ Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος κατέβαλον προσπαθείας ὅπως ἀπαλύνουν καὶ θεραπεύσουν τὰς ἀδικίας αὐτάς. Πέραν, ὅμως, αὐτῆς τῆς γενικῆς προσπαθείας τῆς καταβληθείσης ὑπὸ μορφὴν εἰρηνεύσεως ἢ λήθης, ἢ οἱασδήποτε ἄλλης προσωνυμίας τὸ θέμα εἶναι ὅτι πρῶτον, ἡ πραγματικὴ ἐργασία ἀποθεραπείας τῶν ἀτελειῶν τῶν νόμων αὐτῶν, ἤρξατο ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἀνοικτοῦ φακέλλου, τὴν ὁποίαν ἐνεπνεύσθη ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Καλαντζῆς καὶ πρὸς τιμὴν τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ ἡ ἔμπνευσις τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ καὶ ἡ ἐφαρμογή. Καὶ δεύτερον, γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, εἶναι ὅτι τὰ μέτρα αὐτά, οὐδεμία Κυβέρνησις τὰ ἐφήρμοσεν, ὄχι μόνον μὲ ἐλευθεριότητα, ἀλλὰ μὲ ἀσυδοσίαν θὰ ἠδύνατο νὰ ὑποστηρίξῃ τις, ὅσον ἡ παροῦσα Κυβέρνησις. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἐσχηματίσθη ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, εὑρέθη ἐνώπιον ἑνὸς παρελθόντος βεβαρημένου ἀπὸ γεγονότα συγκλονιστικὰ καὶ ἐχθρότητας βαθείας. Ἡ Κυβέρνησις δὲν παρεσύρθη οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν ἀπὸ τὰ συναισθήματα καὶ τὰ γεγονότα ἐκεῖνα. Ἀντιθέτως, ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας, ἡ πρόθεσις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐνετοπίσθη εἰς ταχεῖαν ἀποκάθαρσιν τοῦ παρελθόντος καὶ τὴν ἄμεσον ἀπολύτρωσιν ἀπὸ τῆς περιπετείας, ὄχι μόνον, κύριοι συνάδελφοι, τῶν συκοφαντηθέντων, ὄχι μόνον τῶν παραπλανηθέντων, ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν εὐθυνομένων, ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις. Ἔλαβον πρὸς τοῦτο χώραν τρεῖς συσκέψεις εὐρυτάτης μορφῆς. Οἱ συμμετασχόντες δὲ εἰς τὰς συσκέψεις αὐτάς, ἀνώτατοι λειτουργοί, εἶναι ἀψευδεῖς μάρτυρες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καὶ ριζοσπαστικῶν ἀπόψεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὰς συσκέψεις αὐτάς, ἐθίγη τὸ θέμα τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου ἑνὸς ἑκάστου τῶν φακέλλων. Καὶ ἀπεκρούσθη ἡ λύσις αὐτή, διότι θὰ ἀπέβαινε καὶ ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ Ἔθνους καὶ ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ ἀτόμου. Ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ Ἔθνους, διότι ἐπὶ μίαν ἀκόμη φορὰν τὸ παρελθὸν θὰ ἀνεμοχλεύετο, τὰ πάθη θὰ ἀνεζωπυροῦντο, θὰ ἤρχοντο εἰς τὸ φῶς νέαι συκοφαντίαι καὶ βάσιμοι καταγγελίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ ὤξυνον τὰς ἀντιθέσεις. Ἀλλὰ θὰ ἔβλαπτε καὶ τοὺς ἐνδιαφερομένους ἡ λύσις αὐτή, διότι, ὡς ἀντιλαμβάνεσθε, δὲν ἦτο δυνατὴ ἡ ἐκκαθάρισις τῶν 200.000 φακέλλων, δι’ οἱασδήποτε δικαστικῆς διαδικασίας, ἡ ὁποία εἶναι βραδυκίνητος καὶ δὲν θὰ ἦτο εὐχερὲς νὰ καταλήξωμεν ἐπὶ τῇ βάσει στοιχείων, εἰς τὸν ἀποχαρακτηρισμόν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἀπεφασίσθη λύσις ταχεῖα καὶ λύσις ἀποτελεσματική. Αἱ λύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπεφασίσθησαν ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν φακέλλων, εἶναι αἱ ἀκόλουθοι: 1) Νὰ ἐκδοθῇ σχετικὴ ἐγκύκλιος ἐπιτείνουσα τὸν ρυθμὸν τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ πολίτου ἀπὸ τὸν φάκελλον, ἐὰν συνέτρεχον ὡρισμέναι προϋποθέσεις. Ὡς διαδικασία ἀπολυτρώσεως ὡρίζετο ἐν προκειμένῳ α) ἡ διαδικασία τῆς διαψεύσεως τοῦ περιεχομένου τοῦ φακέλλου καὶ ἦτο δυνατὸν τοῦτο νὰ γίνῃ κατὰ τρόπον σύντομον, ἐφ’ ὅσον ἐτίθετο ὑποχρεωτικῶς ὑπ’ ὄψει τοῦ ἐνδιαφερομένου τὰ στοιχεῖα καὶ β) ἠκολουθήθη διαδικασία, κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διαψεύσῃ τὰς κατηγορίας, θὰ ἦτο δυνατόν, ἐπὶ τῇ δηλώσει του, ὅτι δὲν θέλει νὰ παραμείνῃ εἰς τὸ ἐνεργὸν στρατόπεδον τῆς ἀνατροπῆς, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ζητήσῃ τὴν ἀποκατάστασίν του. Καὶ εἰς τὰς δύο περιπτώσεις, τὸ παρεχόμενον πιστοποιητικὸν ἦτο λευκὸν ἀπὸ ἀπόψεως φρονημάτων. Οὕτω καὶ ἡ κατηγορία ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠδικήθησαν, ἀλλὰ καὶ ἡ κατηγορία ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔπταισαν, ἀλλὰ ἐπιθυμοῦν νὰ μὴ παραμείνουν εἰς τὸ στρατόπεδον τῆς ἀνατροπῆς, θὰ ἐλάμβανε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον λευκὸν πιστοποιητικόν. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, καθιερώθη ἡ τακτικὴ αὐτὴ καὶ ἐδόθη ἡ εὐχέρεια καὶ εἰς τοὺς εὐθυνομένους καὶ εἰς τοὺς συκοφαντηθέντας καὶ εἰς τοὺς ὑπευθύνους πράξεων, αἱ ὁποῖαι ἐδικαιολόγουν εἰς τὸν σχηματισμὸν τῶν φακέλλων, νὰ ἀπολυτρωθοῦν ἐξ αὐτοῦ, διερωτᾶταί τις, τί πέραν αὐτοῦ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ; Βεβαίως, ὑπεστηρίχθη ἐκ μέρους συναδέλφου, ὅτι δικαία λύσις θὰ ἦτο ἡ κατάργησις τῶν φακέλλων. Χαίρω ἰδιαιτέρως, διότι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἔλαβε θέσιν ἀρνητικήν, ἀσχέτως τῶν βελτιώσεων, τὰς ὁποίας προέτεινε καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ ἀσχοληθῶ. Καὶ εἶναι ἀναμφισβήτητος ἡ ὀρθότης τῆς θέσεως αὐτῆς, διότι οὐδεὶς δύναται νὰ ἀρνηθῇ εἰς τὸ Ἔθνος καὶ δὲν συμβαίνει τοῦτο εἰς οὐδὲν τῶν Κρατῶν, εἴτε ὁλοκληρωτικῶν εἴτε Δημοκρατικῶν, νὰ ἀρνηθῇ τὸ δικαίωμα τῆς ἀμύνης ἐναντίον τῆς ὑποσκάψεως τῶν θεμελίων αὐτοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν φακέλλων, ἡ διαφοροποίησις, ἡ ὁποία ἐπροτάθη πρὸ ὀλίγου, ἀπὸ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διὰ τοῦ στόματος τοῦ συναρχηγοῦ αὐτοῦ, εἶναι ἡ ἀποκλειστικὴ ἐκκαθάρισις τῶν φακέλλων ἐκ μέρους τῶν δικαστικῶν Ἀρχῶν. Ἐπαναλαμβάνω, χωρὶς νὰ ἀρνῆταί τις νὰ ἀκούσῃ τὴν πρότασιν αὐτήν, ὅτι πιστεύω ἐνσυνειδήτως, ὅτι ἡ ὑποβαλλομένη πρότασις θὰ ἀποβῇ καὶ εἰς βάρος τοῦ ἐνδιαφερομένου πολίτου καὶ θὰ καταλήξῃ εἰς ἀναζωπύρωσιν τῶν παθῶν καὶ θὰ ἐπανέλθουν τὰ πάθη εἰς τὸ προσκήνιον.

§32Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος δὲν εἶπεν αὐτό. Εἶπεν μόνον ὅταν πρόκειται νὰ χρησιμοποιηθῇ ὁ φάκελλος καὶ θὰ χρησιμοποιηθῇ εἰς περιωρισμένας μόνον περιπτώσεις, τότε θὰ γίνεται ἡ διαδικασία αὐτή.

§33Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀντιθέτως, μάλιστα, εἶπεν ὅτι ἡ ἀσφάλεια δύναται νὰ ἔχῃ ὅσους φακέλλους θέλει.

§34Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Αὐτὸ τὸ ἔθιξεν εἰς τὸ κεφάλαιον τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ θὰ ἀπαντήσω ἐπ’ αὐτοῦ ἀμέσως. Συμφυὲς μὲ τὸ θέμα τῶν φακέλλων, τὸ ὁποῖον ἀπὸ κοινοῦ ἐξήτασεν ὁ ἀξιότιμος κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, εἶναι καὶ τὸ θέμα τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Ἀσχέτως, κύριοι συνάδελφοι, τοῦ τὶ ὑπεστήριξε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι ὅσα μέχρι σήμερον ἐλέχθησαν διὰ τὸ πιστοποιητικὸν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καθ’ ὃν τρόπον τοὐλάχιστον ἐφήρμοσε τοῦτο ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ὅσα ἐλέχθησαν περὶ αὐτοῦ ὅτι τοὐτέστιν ἀνακόπτει τὴν δυνατότητα τῆς χειρωνακτικῆς ἐργασίας καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὸν ἐκ λιμοκτονίας θάνατον μεγάλου ποσοστοῦ Ἑλλήνων, πρέπει νὰ τονίσω ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀνακριβῆ. Τὸ πιστοποιητικὸν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ἀπευθύνεται εἰς δύο διακεκριμένους ἀλλήλους τομεῖς. Ὁ ἕνας τομεύς, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, περιλαμβάνει τὰς νευραλγικὰς τοῦ Κράτους ὑπηρεσίας, καὶ ἐκείνους τοὺς τομεῖς τῆς Πολιτείας, ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζονται τὰ βάθρα αὐτῆς. Ὁ δεύτερος τομεὺς ἀναφέρεται εἰς τὰς ὑπολοίπους ὑπηρεσίας τῆς Πολιτείας. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν πρῶτον τομέα, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ἡ Πολιτεία ἔχουσα πικρὰν πεῖραν τοῦ παρελθόντος καὶ σαφῆ εἰκόνα τῶν προθέσεων τοῦ μέλλοντος ἔχει ἀπόφασιν νὰ ἀμυνθῇ καὶ ἔχει ἀπόφασιν ἀπολύτως νὰ προφυλάξῃ τὰ θεμέλια τῆς Πολιτείας ἀπὸ πάσης διαβρώσεως. Διὰ τοὺς νευραλγικούς, λοιπόν, τομεῖς, ζητεῖ ἔλεγχον κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ ἀποκλείει οἱανδήποτε εἰσβολῆς καὶ εἰσπηδήσεως εἰς ὑπόπτους, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι τὸν ἔλεγχον τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων δὲν τὸν ἀσκεῖ οὔτε κομματικῶς, οὔτε ἀστυνομικῶς, ὡς ἐκ πρώτης ὄψεως ὑποστηρίζεται. Διὰ τοὺς νευραλγικοὺς τομεῖς ὁ ἔλεγχος τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ἐνασκεῖται ἀπὸ ὑπηρεσιακὰ Συμβούλια ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁποίων συνήθως εἶναι δικαστικοὶ καὶ συνηθέστατα Ἀρεοπαγῖται. Ἐνασκεῖ, λοιπόν, ἔννομον δικαίωμα καὶ ἐπιτακτικὴν ὑποχρέωσιν ἡ Πολιτεία ὑπὸ πλήρη κατοχύρωσιν ὑπηρεσιακῶν συμβουλίων ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁποίων εἶναι τοποθετημένος δικαστικός. Ἐνασκεῖ τὸν ἔλεγχον τῆς νομιμοφροσύνης καὶ ἀρνεῖται νὰ δεχθῇ παρείσφρησιν οἱωνδήποτε προσώπων, ἐπιδιωκόντων τὴν ἀνατροπὴν τῆς καθεστηκυΐας τάξεως.

§35Η. ΗΛΙΟΥ. Διὰ τοὺς αἰτοῦντας ἐργασίαν οἱοσδήποτε ἀστυνομικὸς ἢ χωροφύλαξ εἶναι κριτὴς τῆς καταλληλότητός των.

§36Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, δὲν ἤθελον νὰ σᾶς ἐπιτρέψω τὴν διακοπὴν καὶ γνωρίζω ὅτι θὰ ἠθέλατε νὰ ἐπικαλεσθῆτε στοιχεῖα ἀνακριβῆ. Ἡ πληροφορία τοῦ τελευταίου χωροφύλακος, τὸν ὁποῖον περιφρονεῖτε σεῖς, διαβιβάζεται εἰς Συμβούλιον, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ὁποίου εἶναι Ἀρεοπαγίτης. Ἐὰν νομίζετε, ὅτι οἱ Ἀρεπαγῖται εἶναι διατεθειμένοι καὶ λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν πληροφορίας ἀνευθύνους καὶ στοιχεῖα μὴ ὑπεύθυνα, δὲν συμφωνοῦμεν ἐπὶ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς καὶ δι’ αὐτὸ εὑρισκόμεθα ἐν διαφωνίᾳ.

§37Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡμεῖς, κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἔχομεν τὴν αὐτὴν ἐντύπωσιν, ἀλλὰ ἀντίθετη. Θὰ ἠθέλαμεν μερικὰς ἐξηγήσεις.

§38Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐὰν θέλετε ἐξηγήσεις, μετὰ τὸ πέρας τῆς ἀγορεύσεώς μου, νὰ σᾶς τὰς παράσχω. Ταῦτα κύριοι συνάδελφοι, ἰσχύουν ἀναμφισβητήτως προκειμένου περὶ τῶν νευραλγικῶν τομέων τῆς Πολιτείας καὶ ὑποστηρίζω ὅτι, ἡ Πολιτεία ἔχει, ὄχι ἁπλῶς δικαίωμα, ἀλλὰ καθῆκον ἐπιτακτικόν, νὰ προστατεύσῃ τοὺς νευραλγικοὺς αὐτοὺς τομεῖς ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς καὶ ἀπὸ πάσης διαβρώσεως. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν τῶν νευραλγικῶν τομέων εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ μέγα πλῆθος τῶν Ἑλλήνων στερεῖται καὶ αὐτῆς ἀκόμη τῆς χειρονακτικῆς ἐργασίας; Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι εἰς τὴν ἰδικήν μου ἁρμοδιότητα ὁ τομεὺς τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, Εἶναι ἕνας τομεὺς ἐπὶ τοῦ ὁποίου γνωρίζετε καλῶς, ὅτι ἔχουν διεξαχθῆ μακραὶ συζητήσεις καὶ ἔχει ὑποστῆ ἰδιάζουσαν διαβολὴν ὑποστηριζομένου ὅτι μέγα ποσοστὸν προσωπικοῦ καταδικάζεται εἰς λιμοκτονίαν, διότι ἀποστερεῖται τῆς δυνατότητος ἐργασίας. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι καθ’ ὃν τρόπον ὑπῆρξε διατυπωμένος ὁ νόμος, ὅτι ἀπῃτεῖτο καὶ δι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν περίπτωσιν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Αὐτὸ ἦτο τὸ κείμενον τοῦ νόμου. Θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ ἐφαρμοζομένου τοῦ κειμένου ὡς εἶχεν, νὰ μὴ καταλήξωμεν εἰς τὴν ἀνεργίαν καὶ τὴν λιμοκτονίαν τὴν ὁποίαν ἐπικαλούμεθα διότι θὰ ἦτο εὐχερὴς ἡ κάθαρσις τῶν φακέλλων διὰ τῶν δύο μέσων ποὺ ἀνέφερον προηγουμένως καὶ τὰ ὁποῖα ἁπλουστεύουν τὴν διαδικασίαν, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑφίστανται φάκελλοι εἰς βάρος προσώπων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐνδιεφέροντο διὰ τὴν τακτοποίησιν τῶν φακέλλων των. Ἀλλὰ ἂς δεχθῶμεν καὶ τὴν ἀντίθετον ἄποψιν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι κινδυνεύει νὰ λιμοκτονήσῃ καὶ ὁ κομμουνιστὴς ἀκόμη ἐργάτης; Ὄχι, κύριοι συνάδελφοι. Καὶ αὐτὸ τὸ βεβαιῶ ὑπευθύνως. Ἡ ἐντολὴ ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τοὺς Δήμους καὶ ἡ ἐγκύκλιος ἡ ὁποία ἐκυκλοφόρησε, λέγει ὅτι, δὲν θὰ ζητοῦνται πλέον προκαταβολικῶς πιστοποιητικὰ προκειμένου περὶ χειρονακτῶν, προσλαμβανομένων ἀδιακρίτως, ἐπειδὴ τὸ δικαίωμα τῆς ἐργασίας πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ εἰς τὸν ὀπαδὸν τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ἐδόθη ἐντολὴ ὑποχρεώνουσα τοὺς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως νὰ προσλαμβάνουν χειρόνακτας καὶ μετὰ τὴν πρόσληψιν νὰ γίνεται ἡ κρίσις τῶν διαθέσεων τῶν προσώπων αὐτῶν καὶ νὰ ἀπολύωνται μόνον οἱ κρινόμενοι ὡς ἐπικίνδυνοι. Εἰς περίπτωσιν 55 ὑπαλλήλων Δήμου, τὸν ὁποῖον θὰ ὀνομάσω, ἐκρίθησαν ἐκ τῶν ὑστέρων, δύο μόνον ἀπολυτέα — κατὰ τὴν γνώμην τοῦ Ὑπηρεσιακοῦ Συμβουλίου — διότι ἀπειργάζοντο ἀνατροπὴν καὶ δολιοφθορὰν, ἐνῷ ὑπηρέτουν, καὶ κατεῖχον θέσεις, τῶν ὁποίων ἐστέρουν ἐθνικόφρονας, οἱ ὁποῖοι πολλὰ εἶχον προσφέρει. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐθεωρήθη δίκαιον νὰ ἐργάζωνται, ἀλλὰ δὲν νομίζομεν ὅτι εἶναι δίκαιον νὰ διαπιστοῦται ἡ τάσις πρὸς ἀνατροπὴν καὶ νὰ διατηροῦνται ἐν ὑπηρεσίᾳ. Συνεπῶς δὲν ὑπάρχει διάθεσις ἀποστερήσεως τῆς ἐργασίας οἱουδήποτε ἐνδιαφερομένου νὰ ἐργασθῇ. Ἀλλά, ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα τῆς ἀπολύσεως τῶν δύο αὐτῶν προσώπων, ὁ κ. Δήμαρχος ἔσπευσε νὰ περιπλέξῃ τὸ ζήτημα εἰς τρόπον ὥστε νὰ καθίσταται ἀδύνατος ἡ πληρωμὴ ὁλοκλήρου τοῦ προσωπικοῦ. Καὶ εὑρέθημεν ἐνώπιον θεάματος 50τάδος προσώπων ἐργασθέντων καὶ μὴ δυναμένων νὰ πληρωθῶσιν, διότι ὁ Δήμαρχος δὲν ἤθελε νὰ διαχωρίσῃ τὰ δύο ἐκεῖνα πρόσωπα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ τύχουν ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως. Ἡ πραγματικότης, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ὅτι ἐπὶ τοῦ τομέως αὐτοῦ γίνεται ἰδιάζουσα ἐκμετάλλευσις. Ἐφ’ ὅσον παρεσχέθη ἡ εὐχέρεια, ἐν ὀνόματι τοῦ ἀνοικτοῦ φακέλλου, νὰ διαψεύδεται τὸ περιεχόμενόν του, ἐφ’ ὅσον δίδεται παράλληλα ἡ δυνατότης, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς ἐρεύνης τοῦ φακέλλου, νὰ δηλοῦται ὅτι δὲν ὑπάρχει διάθεσις πρὸς ἀνατροπήν, νομίζω ὅτι οὐσιαστικῶς τὸ θέμα τῶν φακέλλων δὲν ἔχει οὔτε τὴν ἔκτασιν ἡ ὁποία τοῦ δίδεται, οὔτε θὰ ἔπρεπε νὰ ἐμφανίσῃ τὸν θόρυβον ὁ ὁποῖος προκαλεῖται εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν. Καὶ ἐπακολουθεῖ, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τῆς ἐκτοπίσεως ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχει ἀσκηθῆ ἰδιάζουσα δημαγωγία, ἰδίᾳ ὡς πρὸς τὴν ἀπόκρυψιν τῆς πραγματικῆς εἰκόνος τὴν ὁποίαν παρουσιάζει σήμερον τοὐλάχιστον ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θεσμοῦ τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ καθιερώσαντες τὸν θεσμὸν τῆς ἐκτοπίσεως καὶ οἱ ἐφαρμόσαντες τοῦτον ἐκτεταμένως, διαπιστώνουν ὀψίμως ὅτι ὁ θεσμὸς οὗτος εἶναι ἀντισυνταγματικός. Ἐπαναλαμβάνω διαπιστώνουν ἀντισυνταγματικότητα καὶ ἀντίθεσιν δῆθεν πρὸς διεθνῆ σύμβασιν ὑπογραφεῖσαν ἐν Ρώμῃ ὅταν τὸ σύνολον τῶν ἀνωτάτων δικαστηρίων τῆς χώρας, ὄχι ἐν ὀνόματι ἀκροβατικῶν σκέψεων, ὅπως ὑπεστήριξεν ὁ ἀξιότιμος κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἀλλ’ ἐν ὀνόματι σαφῶν σκέψεων, ἐδέχθη ὅτι τὸ μέτρον τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως εἶναι ἀπολύτως συνταγματικόν. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται μόνον περὶ τῆς συνταγματικότητος τοῦ μέτρου τὸ ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνω, καθιερώθη καὶ ἐφηρμόσθη ὑπὸ τῶν ἐπερωτώντων, ἀλλὰ πρόκειται καὶ περὶ τοῦ τρόπου τῆς λειτουργίας καὶ ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Πρῶτον, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι τὸ μέτρον εἶναι δικαστικῶς κατωχυρωμένον καὶ εἶναι δικαστικῶς κατωχυρωμένον κατὰ τρόπον πληρέστερον ἀπὸ ὅ,τι θὰ ἦτο ἐὰν ὑπήγετο εἰς τὴν διαδικασίαν οἱουδήποτε προτεινομένου τριμελοῦς δικαστηρίου, ἢ συμβουλίου. Εἶναι δὲ κατωχυρωμένον, διότι σήμερον δὲν ἰσχύει ἡ παλαιὰ διοικητικὴ πλειοψηφία εἰς τὰ Συμβούλια αὐτά, ἀλλὰ τὴν ἀπόφασιν περὶ ἐκτοπίσεως λαμβάνουν συμβούλια ἀπαρτιζόμενα μόνον ἀπὸ τὸν Νομάρχην καὶ ἀπὸ δύο δικαστικὰ μέλη τὰ ὁποῖα διοικοῦν εἰς τὸν τόπον τῶν συνεδριάσεων τοῦ Συμβουλίου. Δηλαδὴ μετέχει ὁ Νομάρχης, ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν καὶ ὁ Εἰσαγγελεύς. Ὑπάρχει δικαίωμα προσφυγῆς, ὁπότε πλὴν τοῦ Νομάρχου μετέχει ὁ Πρόεδρος τῶν Ἐφετῶν καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν. Καὶ ἐρωτῶ:

§39Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Σεῖς τί στοιχεῖα ἔχετε;

§40Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Θὰ σᾶς ἀπαντήσω. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ σύνθεσις τῶν συμβουλίων ἔχει δύο ὄψεις. Πρῶτον, ἐὰν ὑπάρχῃ δικαστικὴ κατοχύρωσις καὶ ἀσφάλεια καὶ δεύτερον, ἐὰν ἡ τηρουμένη διαδικασία παρέχῃ τὰ ἐχέγγυα τῆς ἀσφαλοῦς κρίσεως. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι σοβαρὸν νὰ ὑποστηρίζεται ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, ὅτι Συμβούλια, εἰς τὰ ὁποῖα μετέχει ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς Πρωτοδικῶν, εἰς δεύτερον δὲ βαθμὸν ὁ Πρόεδρος καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν, ὅτι δὲν παρέχουν τὰ ἐχέγγυα τῆς δικαστικῆς κρίσεως. Εἶναι ἀποστερημένον σοβαρότητος τὸ ἐπιχείρημα αὐτό. Προχωρῶ εἰς τὴν διαδικασίαν. Καὶ ἐπ’ αὐτῆς ἀνελήφθη εἰδικὴ δημαγωγία καὶ ἐλέχθη ὅτι οὐδεὶς ἔλεγχος γίνεται καὶ ἡ ἐκτόπισις ἀποφασίζεται ὁπωσδήποτε κατὰ τὴν εἰσήγησιν τῶν ἀστυνομικῶν. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ ἀνατρέξω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς εἰδικῆς διαδικασίας, ἀπευθύνομαι εἰς τὴν νοημοσύνην σας καὶ ζητῶ τὴν ἀπάντησιν. Εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῆτε ὅτι ἀνώτατοι δικαστικοὶ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν ὄργανα τῆς πρώτης τυχούσης πληροφορίας, διὰ νὰ λάβουν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἀποφασιστικὴ διὰ τὴν τύχην ὄχι μόνον τῶν ἐκτοπιζομένων, ἀλλὰ ὁλοκλήρου τοῦ περιβάλλοντος τῆς οἰκογενείας αὐτῶν, εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῆτε ὅτι δικαστικὴ Ἀρχὴ θὰ εἶναι ἀδιάφορος ἔναντι τῆς ἐπικλήσεως τῶν διαφόρων στοιχείων ὑπερασπίσεως, ὥστε οὐδόλως νὰ τὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν, παρὰ μόνον τὴν εἰσήγησιν ἑνὸς τυχόντος ἀστυνομικοῦ ὀργάνου; Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ ὑποστηρίζεται τοῦτο. Ἀσχέτως τῆς κατοχυρώσεως τῆς διαδικασίας, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι πλευραὶ τοῦ μέτρου, αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε ἀποκαλύπτονται ἀπὸ τοὺς δημοκοποῦντας.

§41Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Γνωρίζετε μίαν ἔφεσιν ποὺ νὰ ἐγένετο δεκτή;

§42Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, ἔχομεν διάφορον ἀντίληψιν περὶ δικαστηρίων. Πάντως, πολλαὶ ἐφέσεις ἐγένοντο δεκταί. Ὡρισμέναι ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν ὑπὸ τῶν Πρωτοβαθμίων Ἐπιτροπῶν, φαίνεται ὅτι ἦσαν δεδικαιολογημέναι καὶ δι’ αὐτὸ ἐπεκυρώθησαν. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρετε περιπτώσεις συγκεκριμένας καὶ ᾐτιολογημένας καὶ ὄχι ἀορίστους. Προχθές, ὁμιλῶν ἀπὸ τοῦ βήματος, ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Μυτιλήνης, διὰ θέματα ἰθαγενείας, προκληθεὶς ὑπ’ ἐμοῦ δὲν εἶχε νὰ ἀναφέρῃ οὐδεμίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν.

§43Η. ΗΛΙΟΥ. ..... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§44Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται, λοιπόν, περὶ τῆς κατοχυρώσεως τῆς δικαστικῆς. Τὰ οὐσιαστικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν, εἶναι τὰ ἀκόλουθα: Πρῶτον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀνεῦρεν ἐν ἐκτοπίσει πλέον τῶν 850. Ἀπελύθησαν δὲ 300 καὶ παραμένουν μόνον 550 ἐν ἐκτοπίσει. Δεύτερον, δὲν ἐποιήσατο χρῆσιν τοῦ δικαιώματος τῆς ἐκτοπίσεως, ἀσχέτως τῆς δικαστικῆς κατοχυρώσεως τοῦ μέτρου, διότι, ἐπὶ 13 ἐν συνόλῳ μῆνας, εἶναι ζήτημα ἐὰν ἐξετοπίσθησαν 7–8 πρόσωπα. Μὲ τὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα ἐζήσαμεν εἰς τὸν τόπον, κατὰ τοὺς τελευταίους 13 μῆνας, μὲ τὰς ἐκδηλώσεις αἱ ὁποῖαι ποικιλοτρόπως ἔλαβον χώραν, δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι δὲν ὑπῆρξαν περιπτώσεις 7–8 προσώπων, τὰ ὁποῖα, κατὰ ἕνα τρόπον, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπομακρυνθοῦν διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἠρεμία τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἐὰν ὑπῆρχε πρόθεσις, ἐστὲ βέβαιοι ὅτι θὰ ἦτο δικαιολογημένη ἡ ἐκτόπισις πολὺ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ. Ἐπειδὴ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἔχεται τῆς ἠρεμίας τοῦ τόπου καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐπιφέρῃ τὴν ὕφεσιν, δὲν ἔκαμε χρῆσιν τοῦ μέτρου.

§45Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Ἀνανεώσεις ἐκτοπίσεων, πόσες ἔγιναν εἰς τοὺς 13 μῆνας;

§46Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Σᾶς λέγω ὅτι ἐξετοπίσθησαν ὀλιγώτεροι τῶν 10.

§47Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Ὁμιλῶ περὶ τῶν ἀνανεώσεων.

§48Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Αἱ ἀνανεώσεις δὲν γίνονται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον, ἀλλὰ ἀπὸ τὰς κατὰ τόπους Ἐπιτροπάς. Εἶναι, ὅμως, γνωστὸν καὶ ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἐπὶ τῶν 870 ποὺ ἀνεῦρεν ἡ Κυβέρνησις, ἐν ἐξορία, εὑρίσκονται σήμερον 550. Ἤτοι, ἐμειώθησαν κατὰ 320. Δηλαδὴ δὲν ἐγένοντο 320 ἀνανεώσεις.

§49Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Τὰ ἠξεύρει αὐτὰ ὁ κ. συνάδελφος, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ τὰ ἠξεύρῃ αὐτὴν τὴν στιγμήν, δι’ αὐτὸ λέγει αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγει.

§50Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Ἐγὼ δὲν ἔλαβον τὸν λόγον καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω δύο λέξεις πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν.

§51Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Παρακαλῶ, ὄχι διακοπάς, κύριε συνάδελφε.

§52Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Τὸ 1950, εἰς τὰς 23 Ἰανουαρίου, συνελήφθη δημοδιδάσκαλος εἰς τὰ Κερδύλλια ὄρη, φέρων τὸν βαθμὸν τοῦ Ταξιάρχου καὶ δύο ἀσυρμάτους. Καί, ἀτυχῶς, διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, εἶναι σήμερον διδάσκαλος, καὶ μορφώνει τὴν Ἑλληνικὴν νεολαίαν.

§53ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Διότι ἐδήλωσε φιλίαν εἰς τὴν

Ε.Ρ.Ε.

§54Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, περὶ τῆς κατοχυρώσεως τοῦ μέτρου τῶν ἐκτοπίσεων καὶ τῆς μὴ χρησιμοποιήσεώς του ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὑπάρχει καὶ ἡ δυνατότης τῆς διακοπῆς τῆς ἐκτοπίσεως, ἡ ὁποία ἐπαφίεται εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν κρατούμενον. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὁ ἀξιότιμος κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐνόμισεν ὅτι εἶναι ἀτυχὴς ἡ ἀξίωσις τῆς Πολιτείας, ὅπως ζητήσῃ δήλωσιν τοῦ κρατουμένου, διὰ νὰ ἀπολυθῇ. Ἐνόμισε δὲ ὅτι εἶναι ἀτυχὴς ἡ ἀξίωσις αὐτή, χωρὶς νὰ καθορίσῃ τὸ ἀκριβὲς περιεχόμενον τῆς ἀξιουμένης δηλώσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Πολιτεία θὰ εἶχε τὸ δικαίωμα, ἐφ’ ὅσον τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, τελεῖ ἐκτὸς νόμου, νὰ ἀξιώσῃ δήλωσιν, καὶ ἔγγραφον δήλωσιν ἀποδοκιμασίας τοῦ ἐκτὸς νόμου Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἀντὶ τούτου, τί νομίζετε ὅτι ζητεῖ ἡ Πολιτεία; Ζητεῖ ἀπὸ τὸν ἐκτοπισμένον νὰ δηλώσῃ ὅτι ἀπολυόμενος, καὶ δὴ προφορικῶς, ὅτι, θὰ βιώσῃ νομιμοφρόνως. Τί σημαίνει ὅτι ἡ δήλωσις αὐτὴ δὲν γίνεται; Ὅτι εἶναι γεγονὸς ὅτι ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς κρατουμένων δὲν κάμνει τὰς δηλώσεις αὐτάς. Καὶ ἐρωτᾶται, εἶναι τοῦτο εἰς βάρος τῆς Πολιτείας; Εἶναι κατάχρησις τοῦ δικαιώματος τῆς Πολιτείας νὰ ἀξιώσῃ ἀπὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐκρίθη ἐπικίνδυνον, νὰ δηλώσῃ, ὅτι ἐπανερχόμενον εἰς τὸν ὁμαλὸν βίον θὰ βιώσῃ νομιμοφρόνως; Ἐγὼ νομίζω ὅτι τὴν ἀξίωσιν αὐτὴν θὰ ἠδύνατο νὰ ἀπευθύνῃ τὸ Κράτος εἰς οἱονδήποτε πολίτην καὶ ὁ πολίτης θὰ ἦτο ὑποχρεωμένος εἰς ἀπάντησιν. Εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζονται ἐπὶ τῶν κοινῶν κρατουμένων, ὄχι μόνον ἀπαιτεῖται δήλωσις, ἀλλ’ ἀπαιτεῖται καὶ ἡ ἔμπρακτος ἐπαλήθευσις αὐτῆς, δηλαδὴ νὰ εἶναι τοιαύτη ἡ διαγωγή του, ὥστε νὰ ἀναστέλλεται ἡ ἔκτισις τοῦ ὑπολοίπου τῆς ποινῆς. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐκτόπισις ἀναστέλλεται ἐπὶ τῇ ἁπλῇ δηλώσει νομιμοφρόνου διαβιώσεως. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, οἱ κρατούμενοι ἀρνοῦνται νὰ ἐκδηλώσουν τὴν πρόθεσίν των περὶ νομιμοφρόνου διαβιώσεως, διατὶ πρέπει νὰ θεωρῆται σκληρὰ ἡ Πολιτεία ἀρνουμένη τὴν ἐλευθερίαν εἰς αὐτούς; Πέραν ὅλων αὐτῶν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι ἡ Πολιτεία καὶ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει, ὅτι μεταξὺ τῶν κρατουμένων ὑπάρχει ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀφελῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι θύματα τοῦ ὑποβληθέντος φανατισμοῦ καὶ ἀπολύει 140 ἐξ αὐτῶν ἄνευ καὶ τῆς δηλώσεως αὐτῆς. Ὅταν, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, οὕτω πως, ἐφαρμόζεται τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως, ὅταν οὐδεὶς σχεδὸν ἐκτοπίζεται, ὅταν προσφέρεται ἡ ἀπόλυσις ἐπὶ τῇ ἁπλῇ προφορικῇ δηλώσει νομιμοφρόνου διαβιώσεως, ὅταν καὶ ἄνευ δηλώσεως ἀπολύωνται 140 ἄνθρωποι, διατὶ νὰ κατηγορῆται ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἐπέλεξε τὸν χειρότερον τρόπον ἐφαρμογῆς μέτρου, κληρονομηθέντος ἀπὸ τὰς προκατόχους Κυβερνήσεως; Καὶ εἶναι σοβαρὸν νὰ ἐλέγχεται διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις; Κύριοι συνάδελφοι, πέραν τοῦ θέματος τῆς ἐκτοπίσεως, ἀνέκυψε καὶ τὸ θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησεν ὁ ἀξιότιμος κ. Γαληνός, τῆς ἀποστερήσεως τῆς ἰθαγενείας. Ἠναγκάσθην νὰ διακόψω τὸν κ. Γαληνόν, διὰ νὰ ζητήσω νὰ κατονομάσῃ ἔστω καὶ μίαν περίπτωσιν ἀνακλήσεως τῆς ἑλληνικῆς ἰθαγενείας, πλὴν τῆς περιπτώσεως τῆς ἀποστερήσεως τῆς ἰθαγενείας τῶν φυγάδων. Προῆλθον δὲ εἰς τὴν διακοπὴν αὐτήν, διότι τὸ θέμα τὸ γνωρίζω προσωπικῶς καὶ δηλῶ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι μέχρι σήμερον τὸ Ὑπηρεσιακὸν Συμβούλιον, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ὁποίου εἶναι Ἀρεοπαγίτης, δὲν ἀνεκάλεσε οὔτε καὶ μίαν ἀκόμη Ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου.

§55Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ μοῦ εἴπητε, ἐὰν ἔχητε τὴν καλωσύνην, τὰ τέκνα τὰ γεννηθέντα μετὰ τὴν ἀποστέρησιν τῆς ἰθαγενείας, ποίαν ἰθαγένειαν ἔχουν;

§56Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐγὼ εἶπον ὅτι δὲν ἀνεκλήθη καμμία ἰθαγένεια. Τὰ νομικὰ θέματα νὰ τὰ συζητήσωμεν, ἐὰν θέλετε, χωριστά, κύριε Γαληνέ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὰ τέκνα αὐτὰ ἔχουν τὴν ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν. Συνεπῶς, τὸ θέμα τῆς ἰθαγενείας, τοὐλάχιστον, ἀδίκως παρεισέφρησε μεταξὺ τῶν κεφαλαίων τῆς ἐπερωτήσεως. Ἀπομένει, κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τῆς ἀμνηστίας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ σᾶς ἀπασχολήσῃ ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφός μου, ὡς καὶ οἱ ἄλλοι ἁρμόδιοι κ.κ. Ὑπουργοί, ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ Συνδικαλιστικοῦ καὶ τοῦ Τύπου. Τὸ μόνον, τὸ ὁποῖον ἔχω ν’ ἀναφέρω, εἶναι ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἀπόντων καὶ τῆς ἀνάγκης τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ αὐτῶν, γίνεται ἐργασία συστηματική, διασταυροῦνται αἱ πληροφορίαι, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν, καὶ θὰ ἀποδοθοῦν αἱ περιουσίαι διὰ τὰς ὁποίας γίνεται εἰδικὴ μελέτη σήμερον. Οὕτω, κύριοι συνάδελφοι, ἀπομένει τὸ τελευταῖον θέμα τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀντιτίθεται, εὐτυχῶς, καὶ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ νομιμοποίησις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, εἶπεν ὁ κ. συναρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὑπάρχει ἄποψις ὅτι θὰ ἀπέβαινεν ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς ἐθνικόφρονος παρατάξεως, διότι θὰ ἀπεκλείετο ἡ δυνατότης τῆς ἀπάτης καὶ οἱ πολῖται θὰ προσέφυγον πρὸς ἄλλα Κόμματα, ἐνῷ τώρα κατευθύνονται πρὸς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα ἐμμέσως. Θὰ εἶχον νὰ προσθέσω ὅτι πέραν τῆς ὠφελείας τῆς ἐθνικῆς παρατάξεως, ἐὰν ἡ ἴδια Κυβέρνησις ἐσκέπτετο τὰ ἴδια αὐτῆς κομματικὰ ὀφέλη, θὰ ἔλεγεν ὅτι καὶ διὰ τὸν πρόσθετον αὐτὸν λόγον συμφέρει καὶ εἰς αὐτὴν ἡ ἀναγνώρισις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, διότι αὐτομάτως θὰ ἀπέκλειεν ὡρισμένας ἐκλογικὰς συνεργασίας εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν ἀντιπάλων καὶ ἡ ἀναμέτρησις θὰ ἦτο σαφεστέρα. Ἡ παροῦσα, ὅμως, Κυβέρνησις, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, δὲν αἰσθάνεται τὴν διάθεσιν τῆς κομματικῆς συναλλαγῆς, προκειμένου περὶ θεμάτων ἐθνικῆς σημασίας καὶ σοβαρότητος. Ἔχει ἐνώπιόν της ἡ Κυβέρνησις ἕνα Κόμμα, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ παρελθόν, πρὸ ὀλίγων ἐτῶν, δηλαδή, ὄχι ἁπλῶς διεπραγματεύθη, ἀλλ’ ἀπεφάσισε, δυνάμει ἐπισήμων συμφωνιῶν, καὶ συμβάσεων μετὰ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Βουλγαρίας, τὴν ἐκχώρησιν Ἑλληνικῶν ἐδαφῶν. Εἶναι τοῦτο γεγονός, ὄχι μόνον μὴ ἀμφισβητούμενον, ἀλλὰ καὶ ἐπιδειχθὲν κατὰ τρόπον σκανδαλώδη ἀπὸ τὰ ὄργανα τὰ δημοσιογραφικὰ αὐτοῦ. Πρόκειται περὶ τῶν συμφωνιῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Ἑλλάδος μετὰ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Βουλγαρίας, τῆς πρώτης συμφωνίας τοῦ Πετριτσίου καὶ τῆς δευτέρας τῆς Καρυδιᾶς, δυνάμει τῶν ὁποίων, διὰ μὲν τῆς πρώτης παρεχωρεῖτο ὁλόκληρος ἡ Ἑλληνικὴ Μακεδονία, πρὸς σύστασιν νεοπαγοῦς Κράτους τῆς Μακεδονίας, διὰ δὲ τῆς δευτέρας ἀναγνωρίζεται ἡ ἔξοδος τῆς Βουλγαρίας εἰς τὸ Αἰγαῖον διὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ παλαιὰ Σλαυϊκὴ ἐπιδίωξις, τῆς ὁποίας οἱ ἀντικειμενικοὶ σκοποὶ εἶναι γνωστοί. Ἔχει, λοιπόν, ἐνώπιόν της, ἡ Κυβέρνησις, ἕνα Κόμμα, μὲ αὐτὴν τὴν δρᾶσιν, ἔχει τὸ πρόσφατον παρελθὸν τῆς ὑπονομεύσεως τοῦ ἁγιωτέρου καὶ τιμιωτέρου ἀπελευθερωτικοῦ κινήματος, τοῦ κινήματος τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Κύπρου, τὸ ὁποῖον διὰ τῆς στάσεώς του αὐτῆς παντοιοτρόπως ἔβλαψε τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Εἶναι γνωστὴ ἡ προδοτικὴ μεταχείρισις καὶ τοῦ Μακαρίου καὶ τοῦ Διγενῆ. Εἶναι γνωστὴ ἡ προδοτικὴ μεταχείρισις ὁλοκλήρου τῆς Κυπριακῆς ὑποθέσεως. Ἔχομεν καὶ αὐτὸ τὸ πρόσφατον δεδομένον.

§57Η. ΗΛΙΟΥ. Παρακαλῶ, κύριε Ὑπουργέ, μίαν διακοπήν.

§58Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐὰν θέλετε νὰ ἀμυνθῆτε τοῦ Κ.Κ.Ε., νὰ σᾶς δώσω τὴν εὐκαιρίαν, ἀλλὰ τότε θὰ σᾶς ἀναγνώσω καὶ τὰ κείμενά σας. Ὑπάρχει εἰς τὸ ἐγγὺς παρελθὸν αὐτὴ ἡ μεταχείρισις τῆς ἱεροτέρας, ὅπως χιλιάκις ἐτονίσθη, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐθνικῆς ὑποθέσεως. Καί, τέλος, καὶ σήμερον ἀκόμη ἀπεργάζεται ἐν τῇ ξένη, δι’ ὅλων τῶν μέσων, τὴν ἐθνικὴν ὑποδούλωσιν καὶ τὴν οἰκονομικὴν κατάρρευσιν. Ἔναντι ἑνὸς Κόμματος παρομοίου, ἡ Κυβέρνησις ἵσταται μετὰ τῆς ἐπιβαλλομένης αὐστηρότητος, τόσον εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποθέσεών της ἔναντι τῆς ἐντολῆς τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅσον καὶ τῆς ἀνάγκης, ὅπως ἀντὶ πάσης θυσίας ἀποτραπῇ ἡ ἐπέκτασις τοῦ Κομμουνισμοῦ ἐν Ἑλλάδι, ἡ ὁποία θὰ ἀπετέλει θανάτωσιν καὶ ἐθνικὴν καὶ οἰκονομικὴν τῆς χώρας. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ αὐστηρὰ θέσις τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ ἡ ἄρνησις, συνεπῶς, τῆς νομιμοποιήσεως αὐτοῦ, τό γε νῦν ἔχον, ἔχει καταστῆ αὐστηροτέρα ἀπὸ τῶν τελευταίων ἐκλογῶν. Ἔχει δὲ καταστῆ αὐστηροτέρα, διότι, πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι ἡ αὐστηρότης ἡ παλαιά, τῶν ἀντιλήψεων τῶν ἡγετῶν ὡρισμένης μερίδος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἶχε κατὰ ἕνα τρόπον διαφοροποιηθῆ. Πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι ἀσχέτως τῶν θεωρητικῶν τοποθετήσεών των σήμερον, οἱ κίνδυνοι ἐκ τοῦ Κ.Κ.Ε., ἐν ὀνόματι τῶν ὁποίων ἐκλήθη νὰ ἀγωνισθῇ καὶ νὰ θυσιασθῇ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, εἶχον κατὰ ἕνα τρόπον ἀποχρωματισθῆ εἰς τὰς ἀντιλήψεις τῆς ἡγεσίας τῆς παρατάξεως τοῦ Κέντρου. Οἱ λόγοι αὐτοὶ προήγαγον τὴν ὅλην θέσιν τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ τῶν προπομπῶν αὐτοῦ. Ἡ εἰσελθοῦσα ἀθέμιτος πρόσμιξις, ἡ ὅλη αὐτοῦ προβολὴ ἀπεθράσυνε τὸ Κ.Κ.Ε. ἀπὸ πλευρᾶς ἀξιώσεων καὶ ἐπιδιώξεων, εἰς τρόπον ὥστε ἀντὶ νὰ ἐμφανίζῃ σήμερον ὡς ἐνόχους, ἐκζητῶν συγγνώμην καὶ μεγαλοψυχίαν, νὰ ἐμφανίζεται ὑπὸ τὰ ποικίλα αὐτοῦ προσωπεῖα ὡς τιμητὴς τῶν πάντων ἐν τῇ χώρᾳ αὐτῇ, ἀπὸ τῶν ἐθνικῶν μας συμβόλων μέχρι τῆς τελευταίας ἐθνικῆς ἐκδηλώσεως. Διὰ τὸν πρόσθετον αὐτὸν λόγον ἡ αὐστηρότης τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ Κ.Κ.Ε. ἔχει ἐνταθῆ καὶ θὰ συνεχισθῇ πρὸς τὸν ἀντικειμενικὸν σκοπὸν ὅπως προστατευθῇ ἡ χώρα καὶ ἀποκλεισθῇ πᾶς κίνδυνος δολίας ἐκπορθήσεως καὶ ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα).

§59Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐτονίσθη, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ὅτι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις Ἕλληνος πολίτου, εὑρισκομένου ἐν Ἑλλάδι, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ στερηθῆ τῆς Ἑλληνικῆς ἰθαγενείας.

§60Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, κύριε συνάδελφε.

§61Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Ἔχω τὴν ὑποχρέωσιν, κύριε Ὑπουργέ, νὰ σᾶς πληροφορήσω ὅτι ὑπάρχει Ἕλλην πολίτης ζῶν νομιμοφρόνως εἰς νῆσον τῶν Βορείων Σποράδων, ὁ ὁποῖος ἔχει στερηθῆ τῆς Ἑλληνικῆς Ἰθαγενείας καὶ διὰ τὸν ὁποῖον ὅλαι αἱ ἐκθέσεις τῶν ἁρμοδίων Ἀρχῶν συνηγοροῦν ὑπὲρ τῆς ἀποκαταστάσεώς του. Παρὰ ταῦτα, μέχρι σήμερον δὲν ἔχει ἐπανακτήσει τὴν Ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν. Θέτω ὑπ’ ὄψει σας τὴν περίπτωσιν, διὰ νὰ λάβητε τὰ ἀνάλογα μέτρα πρὸς ἀποκατάστασιν τοῦ ἀδικηθέντος καὶ ἀδικουμένου πολίτου.

§62Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Θὰ ἐξετάσω τὴν περίπτωσιν. Δὲν μὲ ἀφορᾷ ἡ ἐνέργεια, ἀλλὰ ἡ ἀποκατάστασις. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βύζας).

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§64Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ἐκ τῶν ἐπερωτώντων τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν μὴ εἰσέτι λῆψιν τῶν ἀναγκαίων μέτρων, ἰδίᾳ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ Δημοκρατικοῦ βίου τῆς Χώρας. Ἡ κατάθεσις τῆς ἐπερωτήσεως ὀφείλεται εἰς τὸ νὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ εἴπωμεν ὡρισμένα πράγματα, ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν ἐν τῇ Χώρᾳ καὶ τοῦ ὁμαλοῦ κοινωνικοῦ βίου. Πρὶν εἰσέλθω εἰς τὸ θέμα τῆς ἐπερωτήσεως, θὰ πρέπει νὰ διευκρινισθοῦν ὡρισμέναι ἔννοιαι, αἱ ὁποῖαι ἀκούονται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Ὁμιλοῦμεν περὶ Πολιτείας καὶ λέγομεν ὅτι ἡ Πολιτεία κάμνει τοῦτο ἢ ὀφείλει νὰ κάμῃ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. Θέλομεν τὴν Πολιτείαν ἀμετακίνητον καὶ λαμβάνομεν μέτρα, βάσει τῆς ἀντιλήψεως αὐτῆς, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν κάθε ἄλλο ἢ συνθήκας ὁμαλὰς Δημοκρατικοῦ βίου. Τὴν Πολιτείαν τὴν ἀπαρτίζει ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς καὶ αὐτός, ἐὰν θέλῃ, νὰ τὴν μεταβάλῃ, εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν μεταβάλῃ. Ἐλέχθη ἐδῶ, ὅτι ὡρισμένον Κόμμα διάκειται ἐχθρικῶς πρὸς τὴν καθεστηκυῖαν τάξιν. Κάθε Πολιτεία ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ὑποστηρίζῃ τὸ ὑφιστάμενον καθεστώς, ἀλλὰ διὰ μεθόδων δημοκρατικῶν. Ὀφείλει νὰ ἐμποδίζῃ τὴν βιαίαν ἀνατροπήν, ἀλλὰ δὲν δύναται νὰ ἐμποδίζῃ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν. Ἂς ἔλθωμεν ἤδη εἰς τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἡ ἐπερώτησις, διατὶ δηλαδὴ πρέπει νὰ λείψουν τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα τόσον ἐστοίχισαν εἰς τὴν χώραν.

§65Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἤθελον νὰ σᾶς ἐρωτήσω, κύριε συνάδελφε, ἐὰν παραδέχεσθε ὅτι ὁ σοσιαλισμὸς καὶ τὰ σοσιαλιστικὰ δόγματα ἔχουν ὑποχωρήσει. Ὁ ἀείμνηστος Σβῶλος τὸ εἶχεν παραδεχθῆ. Σεῖς τὸ παραδέχεσθε; Ἐπειδὴ ὡμιλήσατε περὶ ἐξελίξεως.

§66Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐδήλωσα ὅτι δὲν δέχομαι διακοπάς. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἐκδημοκρατικοποιηθῇ ἡ Χώρα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανίζεται ἡ Ἑλλὰς εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὅτι δὲν σέβεται τὰ δικαιώματα τοῦ πολίτου, δὲν σέβεται τὰς πολιτικὰς ἐλευθερίας. Μὲ τὰ ὑφιστάμενα σήμερον μέτρα, θίγεται ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητος, ὅπως τοῦτο συμβαίνει μὲ τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Κύριοι βουλευταί, εὑρέθην εἰς Οὐγγαρίαν πρὸ τῆς ἐκρήξεως τῆς τελευταίας ἐκεῖ ἐπαναστάσεως. Τὸ ὑφιστάμενον τότε καθεστὼς ἐν Οὐγγαρίᾳ, εἶχε θεσπίσει καὶ ἐκεῖνο πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ τὰ παιδιὰ τῶν πλουσίων, ἄλλοτε γαιοκτημόνων, δὲν ἠδύναντο νὰ φοιτήσουν εἰς τὰς Ἀνωτάτας Σχολάς. Ἀντιθέτως, τὰ παιδιὰ τῶν μικροκτηματιῶν, εἶχον τὴν δυνατότητα αὐτήν. Καὶ ἐν τούτοις τὰ παιδιὰ αὐτὰ τῶν μικροκτηματιῶν εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐσήκωσαν πρῶτοι τὴν σημαίαν τῆς ἐπαναστάσεως κατὰ τῆς ἀνίσου αὐτῆς μεταχειρίσεως. Εἶχον ἐπαφὰς μὲ τοὺς ἰθύνοντας, τότε, ἐν Οὐγγαρίᾳ, εἰς τοὺς ὁποίους ἐξεδήλωσα τὴν ἀπορίαν μου καὶ τὴν ἀντίθεσίν μου, διὰ τὰ μέτρα αὐτά. Μοῦ ἀπήντησαν ὅτι θεωρητικῶς εἶχον δίκαιον, καὶ μὲ ἐβεβαίωσαν ὅτι ἡ ἀνισότης αὐτή, ὡς πρὸς τὴν σπουδάζουσαν νεολαίαν, ἐπρόκειτο — πρὸ τῆς ἐξεγέρσεως — νὰ καταργηθῇ, διότι δὲν ἐπιτρέπεται πλέον νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἀναπτυχθοῦν ἐνδεχόμενα ταλέντα, διότι τοιαῦτα ὑπάρχουν εἰς ὅλον τὸν πληθυσμόν. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀποκατασταθοῦν πλήρως οἱ δημοκρατικοὶ θεσμοὶ εἰς τὴν Χώραν καὶ διὰ σπουδαίους οἰκονομικοὺς λόγους. Ὁ συνδικαλισμὸς εἰς τὸν τόπον μας, δὲν λειτουργεῖ ἀβιάστως. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ἂν θελήσῃ νὰ ἐξετάσῃ τὸ περιβάλλον του τὸ ὑπηρεσιακόν, θὰ εὕρῃ ὅτι ὑπάρχουν εἰς αὐτὸ εἰδικευμένοι εἰς τὰ συνδικαλιστικά. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι παρακολουθοῦν, ἐλέγχουν τὰς συνδικαλιστικὰς συνελεύσεις. Συνδικαλισμός, κύριοι βουλευταί, σημαίνει πλῆθος προσώπων, μὲ κοινὰ συμφέροντα, τὰ ὁποῖα θέλουν νὰ ἐκλέξουν ὀλίγους ἐκλεκτοὺς τῆς τάξεώς των, εἰς τοὺς ὁποίους νὰ ἀναθέσουν τὴν διαχείρισιν τῶν συμφερόντων των καὶ τοὺς ὁποίους νὰ ἐλέγχουν. Δὲν σημαίνει συνδικαλισμὸς νὰ ἐκλέγωνται ἐπὶ κεφαλῆς τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων πρόσωπα ὑπὸ τῆς Ἀστυνομίας. Ἄς ἀφήσωμεν τὴν συνεχιζομένην ἀκόμη εἰσφορὰν πρὸς ἐνίσχυσιν ὡρισμένων σωματείων ἐνῷ εἰς ἄλλα σωματεῖα δὲν παρέχεται οὐδεμία ἐνίσχυσις. Ἐκ τῆς τακτικῆς αὐτῆς προκύπτει τὸ κακὸν ὅτι τὰ λαμβάνοντα τὴν ἐνίσχυσιν σωματεῖα, θεωροῦνται ὑπὸ τῆς μάζης εἰς τὴν πλειονότητά της, διαβλητά, ὅτι δηλαδὴ δὲν ἐνδιαφέρονται διὰ συμφέροντα τῆς τάξεώς των, ἐνῷ τὰ μὴ λαμβάνοντα ἐνίσχυσιν σωματεῖα νὰ θεωροῦνται εἰλικρινεῖς ὑπερασπισταὶ τούτων. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι βουλευταί, νὰ λήξουν αὐτά. Πολλὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα κατηγοροῦν ὡρισμένα πρόσωπα, ὅτι ἔχουν μεγάλην συνδικαλιστικὴν δρᾶσιν καὶ συνεπῶς εἶναι ὕποπτα. Ἔχω νὰ ἀπευθύνω μίαν σύστασιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι οἱ εἰδικευμένοι αὐτοὶ ἀστυνομικοί, εἶναι πολὺ χρήσιμοι. Ἐγὼ σᾶς λέγω, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι αὐτοὶ εἶναι ἐπικίνδυνοι, διότι λόγῳ τῆς μακρᾶς των δράσεως, ἔχουν δημιουργηθῆ προσωπικαὶ ἀντιθέσεις, μὲ πλῆθος ἐργατικῶν στελεχῶν. Αὐτοὶ πάντοτε μὲ κἄποιαν προκατάληψιν βλέπουν τὰ πράγματα. Ἐὰν δὲν διορθώσητε τὰ κοινωνικὰ φρονήματα διὰ τοὺς φοιτητάς, ἐὰν δὲν ἐξαλείψητε τὰ μέτρα ἐπεμβάσεως εἰς τὸν συνδικαλισμόν, θὰ καθυστερήσωμεν τὴν κοινωνικὴν πρόοδον. Καιρὸς εἶναι αὐτὰ τὰ μέτρα νὰ τερματισθοῦν, διὰ νὰ γίνῃ πραγματικὴ Δημοκρατία ὁ τόπος μας. Αὐτὸ ποὺ ἐνδιαφέρει εἶναι, πῶς θὰ ἀμυνθῇ τὸ ἄτομον κατὰ τῶν αὐθαιρεσιῶν, καὶ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν ἀβίαστον ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων καὶ ὄχι νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὅσοι πρεσβεύουν τὰς ἀρχὰς τῆς κομμουνιστικῆς θεωρίας χωρὶς διάθεσιν διὰ βιαίαν ἐπιβολὴν ὅτι εἶναι ἐθνικῶς ἀπαράδεκτοι. Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ παρελθόντος ἔτους ἤμην εἰς τὴν Στοκχόλμην, ὡς μέλος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συνέδριον τῆς εἰρήνης. Εἰς τὸ συνέδριον αὐτό, ἔλαβον μέρος πολλὰ κράτη. Δι’ ἡμᾶς τὸ θέμα τῆς Κύπρου ἦτο τὸ συγκινητικώτερον καὶ ἐκρίθη σκόπιμον νὰ γίνουν προκαταρκτικαὶ συνεννοήσεις μὲ τὴν Ἀγγλικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἡ ὁποία ἐξεπροσώπει 10.000.000 Βρεταννοὺς διὰ τὸ θέμα τῆς Κύπρου. Ὁ Ἄγγλος ἀντιπρόσωπος εἰς μίαν στιγμὴν μοῦ εἶπεν: «Τί θέλετε νὰ δώσωμεν τὴν Κύπρον εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ νὰ τοὺς ἐκτοπίζετε;» Ἐγὼ ἀπήντησα ὅτι ἡμεῖς πολεμοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἀνέχεται τὰ μέτρα αὐτά, τὰ ὁποῖα προκάτοχοι Κυβερνήσεις ἐθέσπισαν. Καὶ μὲ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν κατωρθώσαμεν νὰ πάρωμεν ἀπὸ τὸ Συνέδριον παμψηφεὶ ἀπόφασιν ὑπὲρ τῆς Κύπρου. Συνεπῶς καὶ λόγοι ἐθνικοὶ ἐπιβάλλουν τὴν εὐθυγράμμισιν τῆς πολιτικῆς τῆς χώρας, πρὸς τὰς διεθνεῖς συνθήκας. Ἠκούσθη, ὅτι εἰς ὡρισμένους τομεῖς τῆς κρατικῆς μηχανῆς πρέπει νὰ εἰσέρχωνται ἠλεγμένα πρόσωπα. Ἀλλὰ ποῖοι εἶναι οἱ τομεῖς αὐτοί; Δὲν νομίζω ὅτι ἐπιτρέπεται νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ ἀρχὴ αὐτή, ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ἀποδειχθῇ ὅτι δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένη κατηγορία κατὰ προσώπων τινῶν ἀσυμβίβαστος πρὸς τὰ καθήκοντά των, τὸ πρόσωπον αὐτὸ νὰ κολάζεται. Ἐκεῖνο ποὺ θέλω νὰ τονίσω, εἶναι τοῦτο: Λέγεται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ τηρήσῃ ἀδυσώπητον στάσιν εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἀμνηστίας. Τὸ ζήτημα τῆς ἀμνηστίας, κατ’ ἐμέ, κύριοι συνάδελφοι, πολὺ μὲ ἐβασάνισε, νομίζω, ὅμως, ὅτι δύναται νὰ εὑρεθῇ λύσις, ἐὰν θέλωμεν νὰ σκεφθῶμεν δημοκρατικῶς. Ἐλέχθη ἀπὸ πολλοὺς συναδέλφους, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ ἐπαναφέρωμεν τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα εἰς τὴν νομιμότητα, διὰ τῆς χορηγήσεως γενικῆς ἀμνηστίας. Ἡ σκέψις αὐτὴ εἶναι συζητήσιμος κατ’ ἀρχήν, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω ποίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὴν ἀμνηστίαν τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Ἡμεῖς δὲν ζητοῦμεν ἀμνηστίαν κομμάτων, ἀλλὰ προσώπων, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν ἀναμεμιγμένα εἰς τὰ γεγονότα, ἐκ τῆς ἀνωμάλου περιόδου, τὴν ὁποίαν διῆλθεν ἡ Πατρίς μας. Νομίζω, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ δοθῇ ἀμνηστία μὲ μίαν πρόσκαιρον ἐξαίρεσιν ὀλίγων προσώπων, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγχέωμεν τὴν ἀμνηστίαν μὲ τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἐὰν νομίζετε ὅτι ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Ἑλλάδα τῶν καταφυγόντων εἰς τὰς χώρας τοῦ παραπετάσματος θὰ ἀποτελέσῃ κίνδυνον διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας, ἀπατᾶσθε. Διότι, ἐὰν λάβω ὑπ’ ὄψιν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγονται καὶ γράφονται, ὅτι τόσα δεινὰ ὑπέστησαν αὐτοὶ εἰς ξένας χώρας, μετὰ τὴν ἀναχώρησίν των ἐξ Ἑλλάδος, τότε θὰ εἶναι ἀσφαλῶς πολὺ ἀνόητοι, ὅταν εἰσέλθουν εἰς τὴν Χώραν, κατόπιν ἀμνηστίας, νὰ ἐργασθοῦν καὶ πάλιν δι’ ἕνα πείραμα, ποὺ τόσα κακὰ συσσώρευσε εἰς τὴν ράχην των. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις δὲν θέλῃ νὰ προχωρήσῃ μέχρι τῆς μὲ ἐξαιρέσεις ἀμνηστίας, δύναται νὰ προχωρήσῃ κατὰ στάδια. Νὰ δώσῃ τὴν ἀμνηστίαν ἐσωτερικῶς, νὰ σταματήσῃ τοὺς ἐκτοπισμοὺς καὶ τὰς καταδιώξεις καὶ νὰ ἀφήσῃ ἀκόμη καὶ τὸν Τύπον ἐλεύθερον καὶ τὸν συνδικαλισμὸν καὶ νὰ καταργήσῃ τὰ πιστοποιητικά. Ἐάν, ὅμως δὲν πράξῃ αὐτά, νομίζω ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται, ἔπειτα ἀπὸ 7 ὁλόκληρα ἔτη, ποὺ ἐτερματίσθη ἡ ἐμφύλιος σύρραξις, νὰ συνεχίζεται ἡ λῆψις ἀντιδημοκρατικῶν μέτρων. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀναφέρω ἱστορικὰς περιπτώσεις, παροχῆς ἀμνηστίας, εἰς τὸν κόσμον, κατὰ διαφόρους ἐποχάς. Ἐκτὸς τῆς περιπτώσεως ἀμνηστίας κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Σόλωνος καὶ τοῦ Θρασυβούλου, θὰ σᾶς ἀναφέρω ἄλλας περιπτώσεις χορηγήσεως ἀμνηστίας. Ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Καρόλου ΙΧ τῆς Γαλλίας, ἠμνηστεύθησαν οἱ προτεστάνται ἐπαναστάται, τρομερώτεροι τῶν ἀνταρτῶν μας καὶ ἱερόσυλοι. Ἐπίσης, ἅμα τῇ ἐπανόδῳ τοῦ Καρόλου ΙΙ τῆς Ἀγγλίας, ὁ Κάρολος ἔδωκεν γενικὴν ἀμνηστίαν, περιλαβὼν εἰς αὐτὴν καὶ τοὺς δικαστὰς τοῦ ἀποκεφαλισθέντος πατρὸς τοῦ Καρόλου τοῦ Αʹ. Ἀκολουθεῖ ἡ περίπτωσις ἀμνηστίας τοῦ 1812 πρὸς τοὺς Γάλλους ἐμιγκρέδες. Εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ ἡ περίπτωσις ἀμνηστίας τοῦ Λουδοβίκου 18ου, ὅπου ἐδόθη γενικὴ ἀμνηστία, εἰς ὅσους ἠκολούθησαν τὸν Ναπολέοντα εἰς τὸν Ἔλβαν. Εἶναι, ἐπίσης, ἡ περίπτωσις τοῦ Λουδοβίκου Φιλίππου τῆς Γαλλίας κατὰ τὸ 1834–35, ὅπου ἐδόθη γενικὴ ἀμνηστία ὑπ’ αὐτοῦ εἰς τοὺς μετὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1830 πολιτικοὺς καταδίκους κατὰ τὴν τέλεσιν τῶν γάμων τοῦ υἱοῦ του. Ἀλλά, ἐάν, κύριοι βουλευταί, θέλωμεν νὰ εἴμεθα περισσότερον πραγματισταί, θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν καὶ τὴν ἐξέλιξιν τῆς θελήσεως τοῦ Λαοῦ μας, ὡς αὕτη διεμορφώθη μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον τοῦ 1950, ἐπὶ Κυβερνήσεως Ε.Π.Ε.Κ., ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἐπὶ συνόλου 1.600.000 ἐψήφισεν ὑπὲρ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως μὲ ποσοστὸν 442.000. Εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1951 ἐπὶ ἀριθμοῦ ἐκλογέων 1.700.000, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἐφαρμογῆς ἀμνηστίας 580.000. Ἐρχόμεθα εἰς τὴν ἐκλογικὴν περίοδον τοῦ 1952, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκλογέων ἦτο 1.592.000. Ὑπὲρ τῆς πλήρους εἰρηνεύσεως ἐψήφισαν μὲν 700.000, κατὰ δὲ τῆς ἀμνηστίας, ἀλλὰ ὑπὲρ τῆς λήθης, τὴν ὁποίαν διεκήρυσσεν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, 784.000. Ἐρχόμεθα εἰς τὴν ἐκλογικὴν περίοδον τοῦ 1956, ἀριθμὸς τῶν ψηφοφόρων ἦτο, τότε, 3.360.000. Ὑπὲρ τῆς εἰρηνεύσεως ἐψήφισαν 1.710.000. Κατὰ δὲ τῆς εἰρηνεύσεως 1594.000. Ἐδῶ, ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀριθμὸς τοῦ 1.710.000 τῶν ψήφων ποὺ ἐδόθη ὑπὲρ τῆς εἰρηνεύσεως, ἔχει μεγίστην σημασίαν, διότι τὸ ποσοστὸν αὐτὸ ἐδόθη παρὰ τὴν μεγίστην καμπάνιαν διὰ τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ ραδιοφώνου, ἡ ὁποία ἐγένετο ὑπὸ τοῦ νεοϊδρυθέντος τότε κόμματος τῆς Ε.Ρ.Ε., ἡ ὁποία διεκήρυσσεν ὅτι εἰρήνευσις σημαίνει καὶ πάλιν σφαγήν, καὶ μὲ ὅλον τοῦτο ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐψήφισε, κατὰ πλειοψηφίαν, ὑπὲρ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, καὶ τῆς ἀμνηστίας. Δὲν πρέπει δὲ νὰ λησμονῶμεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον, τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὰ περισσότερα ὄργανα τῆς τάξεως περιέτρεχον τὴν ὕπαιθρον καὶ διὰ διαφόρων συνθημάτων ἤσκουν ἐκφοβισμὸν καὶ βίαν ἐπὶ τῶν ἐκλογέων, διὰ νὰ ψηφίσουν κατὰ τῆς ἀμνηστίας. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἡ πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν ὑπέκυψεν καὶ ἐψήφισεν ἡ πλειοψηφία ὑπὲρ πλήρους καὶ ὁριστικῆς εἰρηνεύσεως τῆς Χώρας. Μὲ αὐτὰ τὰ ὀλίγα ποὺ σᾶς ἀνέφερα, κύριοι συνάδελφοι, ἤθελα νὰ σᾶς πείσω ὅτι δὲν ὠφελεῖ εἰς τὰς κοινωνίας καὶ τὰ κράτη ἡ ἐμμονὴ εἰς τὰ πάθη καὶ τὴν ἐκδικητικότητα. Ἐμμένετε βεβαίως, καὶ ἴσως ἔχετε δίκαιον, διότι σᾶς συγκινοῦν τὰ παθήματα προσφιλῶν σας προσώπων. Σᾶς διαβεβαιῶ, ὅμως, καὶ ἐγὼ ὅτι θλίβομαι δι’ αὐτά. Διότι, εὑρέθην, κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ 1944 εἰς σκληρὰν θέσιν. Ἐκινδύνευσαν οἱ ἀνεψιοί μου, σωθέντες ὡς ἐκ θαύματος, ὁ μὲν ἀπὸ τὴν μῆνιν τῶν ὀργανώσεων τῆς δεξιᾶς, ὁ δὲ ἀπὸ τὴν μῆνιν τῆς ἀριστερᾶς. Παρὰ ταῦτα εἶμαι ἔξω ἀπὸ προσωπικοὺς φανατισμούς, καὶ ἡ ἡλικία μου μοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ πιστεύω ὅτι ἔχω διδαχθῆ πάρα πολλὰ ἐκ τῶν διαφόρων κινημάτων τὰ ὁποῖα ἐγένοντο εἰς τὴν χώραν μας, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν αὐτὰ τὰ κινήματα εἶχον κἄπως οἰκογενειακὸν χαρακτῆρα, καὶ δὲν ἀπέβλεπον εἰς κοινωνικὰς ἀνατροπάς. Καὶ διὰ τούτων θέλω νὰ τονίσω, ὅτι ἡ κοινωνία μας δὲν θὰ ἔχῃ νὰ κερδίσῃ τίποτε, ἐὰν ἐμμένωμεν εἰς τὰ πάθη. Τὰ πάθη αὐτὰ πρέπει νὰ σβεσθοῦν καὶ νὰ παύσωμεν νὰ εἴμεθα ὑποχείριοι τῶν φρικτῶν ἀναμνήσεων καὶ τῆς ἐκδικητικότητος. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δημοσίας Τάξεως, ἔχω προσωπικὴν πεῖραν καὶ γνωρίζω ὅτι ὡρισμένας περιπτώσεις τὰς ἐξετάζετε μὲ πνεῦμα ἐπιεικείας. Γνωρίζω, ὅμως, ὅτι καὶ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις, τὰς ὁποίας θέλετε νὰ ἐξετάσητε, παρομοίως, παρεμποδίζεσθε ἀπὸ τὴν ρουτίναν τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν προσήλωσίν του εἰς τὰς ἀναμνήσεις τοῦ παρελθόντος. Τὸ μέλλον, ὅμως, τῆς πατρίδος μας, δὲν ἔχει καμμίαν ἀνάγκην τῆς μυστικῆς προστασίας καὶ κανενός. Ἡ ἐλευθερία περίφημα ἠμπορεῖ νὰ προστατευθῇ ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ μὲ τὴν πλήρη αὐστηρὰν λειτουργίαν καὶ ἐφαρμογὴν τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν. Προστατεύσατε τὴν Δημοκρατίαν καὶ πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ πρὸς τὰ ἀριστερά. Ἀλλά, πρὸς Θεοῦ, ὄχι μὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν διαδικασίαν καὶ πάντοτε μὲ δικαστάς. Αὐτὰ εἶχον νὰ εἴπω, κύριοι συνάδελφοι, καὶ τώρα εἶμαι διατεθειμένος νὰ δεχθῶ ὅλας τὰς διακοπὰς τὰς ὁποίας δὲν ἐπέτρεψα προηγουμένως.

§67Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ ἰδέα περὶ κοινωνικῆς δικαιοσύνης εἶναι κενὴ καὶ δὲν λέγει τίποτε. Μὲ τὰ συνθήματα αὐτὰ ἡ κομμουνιστικὴ ἰδεολογία ἐξακολουθεῖ ἀκόμη νὰ διεγείρῃ τοὺς λαούς. Αὐτὰ τὰ κομμουνιστικὰ συνθήματα ἐξακολουθοῦν καὶ ἐδῶ νὰ διεγείρουν μίαν πτέρυγα τοῦ λαοῦ. Δὲν πρέπει, ὅμως, νὰ λησμονοῦμεν τὴν κομμουνιστικὴν ἀπειλήν, ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ ἀκόμη. Ἡ κομμουνιστικὴ αὐτὴ ἀπειλὴ ὑπεχρέωσε τὴν Πολιτείαν νὰ λάβῃ ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔχει λάβει. Δὲν πρέπει, ὅμως, νὰ ξεχνᾶμε, ὅτι αὐτὰ τὰ μέτρα δὲν ὑπερβαίνουν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα ἔλαβον εἰς διαφόρους χώρας. Ἤδη ἐπέρασεν μία περίοδος ἀπὸ τὴν ἀνώμαλον ἐκείνην κατάστασιν, τὴν ὁποίαν τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα ἐδημιούργησε καὶ ἔδωσε τὴν δυνατότητα μιᾶς κριτικῆς καὶ ἐδημιούργησε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι αἱ ἐξορίαι καὶ τὰ ἄλλα μέτρα δὲν ἀντιπροσωπεύουν ζωτικὴν ἀνάγκην. Εἴπατε, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. Ὑπουργός, δυνατὸν νὰ μὴ τολμοῦν νὰ προχωρήσουν ἐκ τοῦ φόβου ὅτι πολλοὶ ἐκ τῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διαμενόντων εἶναι μπολιασμένοι μὲ τὴν ἰδέαν τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἐγὼ δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι πολλοὶ ἐκ τούτων ἐν τῷ ἐξωτερικῷ εὑρισκόμενοι ἀποδοκιμάζουν τὰς ἰδέας αὐτὰς τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριε συνάδελφε, ἐγὼ δέχομαι τὰς ἰδικάς σας παρατηρήσεις, ἔχω, ὅμως, νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Τὸ γραφεῖον τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς κατήγγειλεν ὡς ἑξῆς τὴν κομμουνιστικὴν τακτικήν: «... (ἀναγινώσκει)...». Αὐτή, κύριε συνάδελφε, εἶναι ἡ ἀνακοίνωσις τῆς Συνδικαλιστικῆς Διεθνοῦς, ἡ ὁποία ἐξεδόθη τὴν 7ην Ἀπριλίου 1956. Τὸ βασικόν, λοιπόν, θέμα, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ ὕπαρξις τῆς κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς. Τὸ βασικὸν στοιχεῖον διὰ νὰ βγάλωμεν συμπεράσματα εἶναι: ὑπάρχει ἢ δὲν ὑπάρχει κομμουνιστικὴ ἀπειλή;

§68Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐζήσαμεν τὴν ἐποχὴν τῆς κατοχῆς καὶ εἴδομεν Ἕλληνας νὰ εἶναι ἐνδεδυμένοι μὲ τὴν Γερμανικὴν στολὴν καὶ νὰ ὁδηγοῦν ἀθώους Ἕλληνας εἰς ἐκτελέσεις καὶ εἰς βασανιστήρια.

§69Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ποία ὑπηρεσία, κύριε συνάδελφε, ἐξέδωσε τὸ ἔντυπον αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀνεγνώσατε;

§70Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Σᾶς εἶπον, ὅτι εἶναι ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον ἐξέδωσε τὴν 7ην Ἀπριλίου 1956 ἡ Διεθνὴς Συνδικαλιστικὴ Ὀργάνωσις. Ἐγὼ ἀναφέρω ἁπλῶς τὴν ἀνακοίνωσιν αὐτήν, ὡς ἐδόθη καὶ δὲν πηγαίνω νὰ πάρω ξένα στοιχεῖα. Βλέπομεν, ἀκόμη, κύριε συνάδελφε, ὅτι ὑπάρχει μία πάλη μεταξὺ τοῦ Σοσιαλισμοῦ καὶ τοῦ Κομμουνισμοῦ.

§71Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐὰν ἐννοῆτε τὸν σοσιαλισμὸν τοῦ Γκὺ Μολλέ, ὁ ὁποῖος εἰσέβαλεν εἰς τὴν Αἴγυπτον, σᾶς τὸν χαρίζομεν αὐτὸν τὸν σοσιαλισμόν.

§72Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ σκοπός μου ἀπέβλεπεν εἰς τὸ νὰ γίνωμεν ὅλοι δημοκράται.

§73Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, εἶναι συγκεκριμένη ἡ κατηγορία, ἡ ὁποία ἐπιβουλεύεται τὴν Δημοκρατίαν. Ὅλα τὰ ἄλλα κόμματα ἀγωνίζονται διὰ τὴν Δημοκρατίαν, Ὡμιλήσατε, κύριε συνάδελφε, περὶ ἀμνηστίας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐδόθη ἐπανειλημμένως ἀμνηστία. Εἰς τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, τὴν ὁποίαν ζητεῖτε, ἡμεῖς εἴμεθα ἀντίθετοι.

§74Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μὲ συγκινοῦν καὶ φρίττω διὰ τὰ ἔνθεν καὶ ἐκεῖθεν γενόμενα. Ἦλθεν, ὅμως, ἡ ὥρα ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ σβύσωμεν.

§75Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὅταν θὰ σᾶς ἀναγνώσω, κύριε συνάδελφε, τὰ στοιχεῖα, βάσει τῶν ὁποίων ἀποκαλύπτεται τὸ τὶ ἐστοίχισεν ἡ ἀνταρσία εἰς τὴν Ἑλλάδα, θὰ ἴδητε. Ἀνησυχεῖτε ὅλοι σας διὰ 5.000 ἀνθρώπους, ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἐλεύθεροι καὶ οἱ ὁποῖοι δύνανται ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, ἐὰν τὸ θελήσουν, νὰ ἐλευθερωθοῦν καὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ ἐκφράσητε ἔστω καὶ ἕνα λόγον λύπης διὰ τὰς χιλιάδας τῶν ἀθώων Ἑλλήνων, ποὺ ἐσφάγησαν ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς.

§76Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐγώ, κύριε Ὑπουργέ, τὴν ἀμνηστίαν δὲν τὴν βλέπω ἔτσι. Ἐξέφρασα τὴν συμπάθειάν μου διὰ τὰ γενόμενα, ἀλλὰ ὅ,τι συνέβη, συνέβη κακῇ τῇ μοίρᾳ. Ὅταν ἤμην Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τοῦ 1945 μέχρι τὰς ἀρχὰς τοῦ 1946, ἀντιμετώπισα πολλὰς ἀπεργίας καὶ δὲν ἐλύθη οὔτε μία μύτη. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Κράτους, νὰ ἀντιμετωπίζῃ τὰ γινόμενα προβλήματα ὄχι μὲ ἀστυνομικὰ μέτρα, ἀλλὰ μὲ μέτρα ποὺ θὰ ἀνακουφίζουν τὴν δυστυχίαν καὶ θὰ ἀπομακρύνουν τὴν δημιουργίαν παρομοίας φύσεως μοιραίων γεγονότων.

§77Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, ὅταν σεῖς ἦσθε Ὑπουργός, μετὰ τὸ 1945 καὶ ἀφοῦ εἶχε προηγηθῆ ἡ συμφωνία τῆς Βαρκίζης, ὁ κομμουνισμὸς εἶχε κάμει ἕνα ἑλιγμὸν καὶ προπαρεσκευάζετο διὰ τὴν ἀνταρσίαν, τὴν ὁποίαν ἐξαπέλυσε τὸ 1946. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος πού, ὅπως εἴπατε, δὲν ἤνοιξεν ἐπὶ Ὑπουργίας σας, οὔτε μία μύτη.

§78Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐάν, κύριε Ὑπουργέ, ὑπῆρχε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἀπὸ μέρους τῶν συμμάχων ἡ διάθεσις νὰ βοηθήσουν τὴν οἰκονομικῶς ἐρειπωμένην καὶ πάσχουσαν Ἑλλάδα, δὲν θὰ συνέβαινον αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἐρώτημα ποὺ μοῦ ἀπηύθυνεν ὁ κ. Ἀρβανιτάκης, δὲν δύναμαι νὰ τοῦ ἀπαντήσω, διότι δὲν κατέχω τὰ στοιχεῖα τῶν ποινικῶν ἀποφάσεων.

§79Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Μήπως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης γνωρίζει νὰ μᾶς εἴπῃ, κύριε συνάδελφε, πόσοι εἶναι εἰς τὰς φυλακὰς διὰ τὰ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα διέπραξαν μὲ στολὰς Γερμανῶν καὶ Ἰταλῶν;

§80Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Θὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία, κύριοι βουλευταί, καὶ θὰ δώσω εἰς τὸν κ. συνάδελφον ἐξ Εὐβοίας, τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ θέλει καὶ θὰ μάθῃ τὴν στάσιν τῆς Πολιτείας ἔναντι τῶν προδοτῶν, ὡς καὶ ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν ἐγκλήματα, καὶ θὰ ἴδητε, κύριε συνάδελφε ἐξ Εὐβοίας, ὅτι δὲν θὰ εὐχαριστηθῆτε καθόλου.

§81Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Θὰ χαροῦμε νὰ ἀκούσωμεν, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι οἱ προδόται εὑρίσκονται εἰς τὴν φυλακήν.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§83ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.15′ μ. μ.)