1957.02.15

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 48η

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 Φεβρουαρίου 1957

Προεδρία τοῦ Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΚΛΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ἀνακοινῶ ἐπιστολὴν τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος Γενεύης, ἔχουσαν οὕτω:

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΝ ΚΟΜΜΑ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

RUE DU VIBUX–BILLAR 24

ΓΕΝΕΥΗ

Γενεύη τῇ 11 Φεβρουαρίου 1957 Πρὸς τὸν κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Ἀθήνας Κύριε Πρόεδρε, Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως τοῦ νόμου περὶ ἀμνηστίας τῶν πολιτικῶν κρατουμένων, ἐπιτρέψατέ μας νὰ ἐκφράσωμεν τὴν ζωηρὰν ἐπιθυμίαν μας νὰ ἴδωμεν θριαμβεῦον τὸ αἴσθημα μιᾶς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης, τὸ ὁποῖον θὰ τερματίσῃ τὸ μαρτύριον ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν φυλακισμένων καὶ ἐξορίστων, λόγῳ τῶν πολιτικῶν των πεποιθήσεων. Σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ δεχθῆτε, κύριε Πρόεδρε, καὶ κύριοι βουλευταί, τὴν ἔκφρασιν τῆς ὑψηλῆς μας ἐκτιμήσεως. Οἱ βουλευταὶ τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος εἰς τὸ Μέγα Συμβούλιον τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Καντονίου τῆς Γενεύης. (Ἕπονται 7 ὑπογραφαὶ) Ἐπίσης οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Λυμπερίδης, Γ. Καραγκιόζης κ.λ.π., μοὶ ἀπέστειλαν τὴν ἑξῆς ἐπιστολήν: Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1957 Πρὸς τὸν κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Κύριε Πρόεδρε, Κατὰ τὴν ἐνώπιον τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος συζήτησιν τοῦ σχεδίου Ν. Δ. «περὶ ὑπαγωγῆς ἀνωνύμων ἑταιριῶν ὑπὸ τὴν διοίκησιν καὶ διαχείρισιν τῶν πιστωτῶν καὶ θέσεως αὐτῶν ὑπὸ εἰδικὴν ἐκκαθάρισιν», βουλευταί τινες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχον ζητήσει τὴν σύστασιν Ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν ἔρευναν τοῦ ὅλου θέματος τῶν παγωμένων πιστώσεων καὶ τὸν καταλογισμὸν πολιτικῶν εὐθυνῶν, ἐφ’ ὅσον ἤθελον διαπιστωθῇ τοιαῦται. Σχετικῶς, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς ἄνω Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1956, ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου καὶ Βιομηχανίας κ. Παπαληγούρας προέβη εἰς τὴν κάτωθι δήλωσιν: «Ἐπειδή, κύριοι συνάδελφοι, ἀνέκυψε θέμα πολιτικῶν εὐθυνῶν καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς αἰσθάνεται πράγματι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ κἄποιον ἰδιαίτερον δικαιολογημένον ἐνδιαφέρον, ἡ Κυβέρνησις εἶναι πρόθυμος νὰ συσταθῇ Ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπὴ ἐκ βουλευτῶν, ἡ ὁποία νὰ ἐρευνήσῃ τὸ θέμα ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῶν εὐθυνῶν. Εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ὅπως εἶναι φυσικόν, θὰ παρασχεθοῦν ἅπαντα τὰ στοιχεῖα, διότι ἡ Κυβέρνησις οὐδὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ καὶ θέλει νὰ γίνῃ ἡ διαπίστωσις καὶ καταλογισμὸς πολιτικῶν εὐθυνῶν, ἐὰν ὑπάρχουν». Δοθέντος, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπὴ δὲν ἔχει συσταθῆ μέχρι τοῦδε καὶ ἐπειδὴ εἶναι προφανὴς ἡ ἀξίωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ νὰ διερευνηθῇ τὸ ὅλον θέμα ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν πολιτικῶν εὐθυνῶν, παρακαλοῦμεν, ὅπως ἀνακοινοῦντες τὴν παροῦσαν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὴν Κυβέρνησιν, ἐνεργήσητε περαιτέρω, ἵνα τὸ ταχύτερον συσταθῇ ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπή. Μετὰ τῆς προσηκούσης τιμῆς Θ. Λυμπερίδης, Γ. Καραγκιόζης, Θ. Παπαπαναγιώτου Ν. Παπαδημητρίου, Ι. Τριανταφυλλίδης. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Φ. Κατσιάμπας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Φ. ΚΑΤΣΙΑΜΠΑΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καταθέτει πόρισμα μελέτης ὑποβληθεισῶν τροπολογιῶν κ.λ.π. σχετικῶς μὲ τὴν νομοθεσίαν περὶ Τ.Α.Α.Σ. ἔχον οὕτω:

ΠΟΡΙΣΜΑ

Μελέτης ἐπὶ τῶν ὑποβληθεισῶν τροπολογιῶν, ἀναφορῶν καὶ ὑπομνημάτων ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν, σχετικῶς μὲ τὴν νομοθεσίαν περὶ Τ.

Α.Α.Σ.

Κατόπιν τῆς γενομένης ἐνώπιον τῆς Βουλῆς δηλώσεώς μου κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου 3654)1957 «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Τ.Α.Α.Σ. ἰσχυουσῶν διατάξεων, συνεδρίασις 20ῆς Δεκεμβρίου 1956, ὑπεβλήθησαν τῷ Ὑπουργείῳ Ἐθνικῆς Ἀμύνης τροπολογίαι, ἀναφοραὶ καὶ ὑπομνήματα σχετικῶς μὲ τὴν νομοθεσίαν περὶ Τ.Α.Α.Σ., ἀναγόμεναι εἰς τὰς κάτωθι κατηγορίας:

Α.) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΙ ΥΠΟΒΛΗΘΕΙΣΩΝ ΤΡΟΠΟΛΟ-

ΓΙΩΝ–ΑΝΑΦΟΡΩΝ.

α) Ἀποστρατευθέντων προπολεμικῶς ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν οἵτινες ἐπανῆλθον εἰς τὴν ἐνέργειαν κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ ὑπηρέτησαν μεταπολεμικῶς εἶτα δὲ ἀπεστρατεύθησαν ἐκ νέου ὡς ἀκολούθως κατὰ μεγίστην δυνατὴν ἀκρίβειαν:

Οὗτοι αἰτοῦνται νὰ καταστῶσι μέτοχοι τοῦ Ταμείου ἀπὸ τῆς ἀνακλήσεώς των εἰς τὸ Στράτευμα καὶ νὰ δικαιωθῶσιν ἀναλόγου βοηθήματος. β) Ἀποστρατευθέντος Ἀξιωματικοῦ κατὰ τὸ 1934, ὅστις ἐπανελθὼν εὐθὺς ἀμέσως εἰς τὴν ἐνέργειαν ἐξηκολούθησεν ὑπηρετῶν εἰς τὰς τάξεις τοῦ Στρατεύματος συνεχῶς μέχρι τῆς καταλήψεώς του ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Αἰτεῖται τὴν καταβολὴν αὐτῷ διαφορᾶς βοηθήματος. γ) Ἀποστρατευθέντων καὶ ὑπαχθέντων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ν. 339) 47 οἵτινες ἐλάμβανον ἀπὸ τῆς ἀποστρατείας των ἐπὶ τριετίαν ἢ μέχρι τῆς καταλήψεώς των ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας ἀποδοχὰς ἐνεργείας ἀντὶ συντάξεως. Αἰτοῦνται ὅπως ὁ μετὰ τὴν ἀποστρατείαν των χρόνος καθ’ ὃν ἐλάμβανον ἀποδοχὰς ἐνεργείας ὑπολογισθῇ ὡς χρόνος συμμετοχῆς των εἰς τὸ Τ.Α.Α.Σ. δ) Ἀποστρατευθέντων ἢ οἰκογενειῶν φονευθέντων κατὰ τὸ ἔτος 1941 καὶ ἐπέκεινα εἰς οὓς κατεβλήθη βοήθημα μετὰ τὴν 1ην Μαΐου 1941 καὶ κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς κατοχῆς. Αἰτοῦνται ὅπως καταβληθῇ αὐτοῖς πρόσθετον βοήθημα κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ν. 3654) 1947 ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι τὸ καταβληθὲν εἰς τούτους βοήθημα ἦτο μειωμένης ἀγοραστικῆς ἀξίας. ε) Ἀποστρατευθέντων ἢ οἰκογενειῶν φονευθέντων πρὸ τῆς 1.5.41 οἵτινες ἔλαβον τὸ βοήθημά των εἰς ὑγιὲς προπολεμικὸν νόμισμα πρὸ τῆς ἡμερομηνίας ταύτης. Αἰτοῦνται ὅπως τύχωσι καὶ οὗτοι προσθέτου βοηθήματος βάσει τοῦ ν. 1654) 1947 ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι ἡ ἀξία τοῦ καταβληθέντος εἰς τούτους βοηθήματος ἐμειώθη μεταγενεστέρως. στʹ) Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀνθυπασπιστῶν ἀποστρατευθέντων μετὰ τὴν 19.4.1947 (ἡμερομηνίαν ἰσχύος τοῦ ν. 303)47) καὶ πρὸ τῆς 19.6.51 ἡμερομηνίας ἰσχύος τοῦ Α.Ν. 1840) 51) οἵτινες ἐπανῆλθον εἰς τὴν ἐνέργειαν ἢ μετετάγησαν εἰς τὴν κατάστασιν τῆς Πολεμικῆς Διαθεσιμότητος λόγῳ ἀκυρώσεως τῶν Β. Διαταγμάτων ἀποστρατείας των διὰ διαφόρους λόγους, πλὴν τῆς περιπτώσεως τῆς ἀκυρώσεως ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Οὗτοι ἐξακολουθοῦσι νὰ ὑπηρετοῦν εἰς τὸν Στρατὸν ἢ εἰς τὴν κατάστασιν τῆς Πολεμικῆς Διαθεσιμότητος μὴ καταληφθέντος ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Αἰτοῦνται νὰ καταστῶσι ἐκ νέου μέτοχοι τοῦ Ταμείου. ζ) Ἀποστρατευθέντων πρὸ τῆς 19.4.1947 οἵτινες ἐπανελθόντες εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν συνεπείᾳ ἀκυρώσεως τῶν Β. Διαταγμάτων ἀποστρατείας των καὶ κριθέντες βάσει τοῦ νόμου 464) 47 ἱκανοὶ διὰ τὰ μόνιμα καὶ ἐνεργὰ στελέχη τοῦ Στρατεύματος, μετετάγησαν βραδύτερον εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητας εἰς ἣν ἐξακολουθοῦσι νὰ διατελοῦν μὴ καταληφθέντες ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Αἰτοῦνται ὁμοίως νὰ καταστῶσιν ἐκ νέου μέτοχοι τοῦ Ταμείου. η) Παραιτηθέντων μεταπολεμικῶς Ἀξιωματικῶν οἵτινες δὲν ἐδικαιώθησαν βοηθήματος ὡς μὴ δικαιωθέντες συντάξεως ἀλλὰ ἐπιστροφῆς τῶν κρατήσεών των συμφώνως πρὸς τὴν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν. Αἰτοῦνται ὅπως καταβληθῇ αὐτοῖς πρόσθετον βοήθημα κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ν. 3654) 1957. θ) Ἀποστρατευθέντων ἀπὸ 1.1.1948 καὶ ἐντεῦθεν οἵτινες ἀνεκλήθησαν ἀμέσως εἰς τὰς τάξεις τοῦ Στρατοῦ καὶ ὑπηρέτησαν ἐπὶ ἑξαετίαν τοὐλάχιστον ὡς ἔφεδροι ἐκ μονίμων καὶ ἐπὶ τετράμηνον εἰς μάχιμον Μονάδα χωρὶς νὰ λάβωσι κατὰ τὴν ἀποστρατείαν των τὸ βοήθημα ἐκ τοῦ Ταμείου. Αἰτοῦνται ὅπως θεωρηθῶσιν ὅτι ἐξακολουθοῦσι νὰ εἶναι μέτοχοι τοῦ Ταμείου μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς τελικῆς ἀπολύσεώς των ὡς ἐφέδρων ἐκ μονίμων καὶ νὰ λάβωσιν βοήθημα τοῦ βαθμοῦ οὗτινος τὴν σύνταξιν ἐδικαιώθησαν ἴσον μὲ τὸ χορηγηθὲν εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ συναδέλφους των τοὺς ἀποστρατευθέντας κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἀπολύσεως τούτων ὡς ἐφέδρων ἐκ μονίμων. ι) Ἀποστρατευθέντων Ἀξιωματικῶν ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952 μέχρι τέλους 1954, οἵτινες δὲν εἶχον καταληφθῆ κατὰ τὴν ἀποστρατείαν των ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας ἢ προκειμένου περὶ Ἀνωτάτων Ἀξιωματικῶν δὲν εἶχον συμπληρώσει τὸ ὅριον παραμονῆς Ἀνωτάτου Ἀξιωματικοῦ (8ετία). Αἰτοῦνται ὅπως θεωρηθῶσι ὡς μέτοχοι τοῦ Τ.Α.Α.Σ ἀπὸ τῆς ἀποστρατείας των καὶ λάβουν ἐκ τοῦ Τ.Α.Α.Σ. ὡς βοήθημα τὸ χρηματικὸν ποσὸν ὅπερ θὰ ἐλάμβανον ἂν ἀπεστρατεύοντο ἅμα τῇ συμπληρώσει τῶν ἀνωτέρω ὁρίων καὶ τὸ ὁποῖον ἔλαβον οἱ κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον ἐξελθόντες ὁμοιόβαθμοί των. ια) Διαφόρων μεμονωμένων κατηγοριῶν, ὡς κάτωθι: Δύο οἰκογενειῶν φονευθέντων ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν αἰτουμένων προσθέτου βοηθήματος. Οἰκογενείας φονευθέντος Ὑπαξιωματικοῦ αἰτουμένης ὁμοίως προσθέτου βοηθήματος. Ἀξιωματικοῦ ἀποστρατευθέντος λόγῳ σωματικῆς ἀνικανότητος, αἰτουμένου ηὐξημένου βοηθήματος παρὰ τοῦ Τ.

Α.Α.Σ.

Ἀξιωματικοῦ ἀποστρατευθέντος κατὰ τὸ ἔτος 1940 καὶ ἀποκατασταθέντος κατὰ τὸ 1943 εἰς ἀνώτερον βαθμόν, αἰτουμένου τὴν καταβολὴν τῆς διαφορᾶς τοῦ βοηθήματος λόγῳ τῆς μετὰ τὴν ἀποστρατείαν του ἀποκαταστάσεως. ιβ) Ἀξιωματικῶν ἐν ἐνεργείᾳ μετόχων τοῦ Τ.Α.Α.Σ. καὶ συγχρόνως μελῶν τοῦ Α.Ο.Ο.Α. οἵτινες αἰτοῦνται ὅπως ὁ χρόνος συμμετοχῆς των εἰς τὸ Τ.Α.Α.Σ. διὰ νὰ τύχωσι τῆς προκαταβολῆς μέρους τοῦ βοηθήματός των διὰ τὴν πληρωμὴν τῆς ὑπεραξίας τῆς χορηγηθείσης αὐτοῖς ὑπὸ τοῦ Α.Ο. Ο.Α. κατοικίας, μειωθῇ ἀπὸ 25 εἰς 20 ἔτη, ἐφ’ ὅσον τυγχάνουσιν ἔγγαμοι καὶ ἔχωσι συμπεπληρωμένην 25ετῆ πραγματικὴν συντάξιμον ὑπηρεσίαν. Ἐπίσης Ἀξιωματικῶν μετόχων τοῦ Τ.Α.Α.Σ. ἀλλὰ μὴ μελῶν τοῦ Α.Ο.Ο.Α., οἵτινες αἰτοῦνται ὑπὸ τὰς αὐτὰς προϋποθέσεις τὴν χορήγησιν προκαταβολῆς μέρους τοῦ βοηθήματός των διὰ τὴν συμπλήρωσιν, ἐπέκτασιν ἢ ἀποπεράτωσιν ἰδιοκτήτων οἰκιῶν των.

Β) ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΙΣ

Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω τροπολογιῶν, ἀναφορῶν καὶ ὑπομνημάτων ἀναφέρονται τὰ κάτωθι: Κατηγορία αʹ: Ἀφορᾷ ἐν συνόλῳ 1.680 περίπου ἀξιωματικοὺς ἡ δὲ προκαλουμένη ἐπιβάρυνσις θὰ ἀνέλθῃ εἰς 12.060.000 περίπου δραχ. ὡς ἀκολούθως:

Κατηγορία βʹ.: Ἐκ τῆς κατηγορίας ταύτης ἀφορώσης ἕνα Ἀξιωματικὸν ἡ ἐπιβάρυνσις ὑπολογίζεται ὅτι δὲν θέλει ὑπερβῇ τὸ ποσὸν τῶν δρχ. 23.000. Κατηγορία γʹ.: Ἡ προκαλουμένη ἐπιβάρυνσις ἀφορῶσα 424 περίπου ἀξιωματικοὺς θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.590.000 δρχ. περίπου. Κατηγορία δʹ.: Ἐκ τῆς κατηγορίας ταύτης ἀφορώσης 232 ἀξιωματικοὺς ἡ ἐπιβάρυνσις θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.500.000 δραχ. περίπου. Κατηγορία εʹ.: Ἐκ τῆς κατηγορίας ταύτης ἀφορώσης 200 περίπου ἀξιωματικοὺς θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.500.000 δραχ. Κατηγορία στʹ.: Ἐκ τοῦ αἰτήματος τῶν ἀξιωματικῶν τῆς κατηγορίας ταύτης, ἀνερχομένων εἰς 15 δὲν ἐπέρχεται ἄμεσος ἐπιβάρυνσις, δεδομένου ὅτι ἐκ τούτων οἱ 8 ἐξακολουθοῦν ὑπηρετοῦντες εἰς τὰς τάξεις τοῦ Στρατοῦ, πλὴν ἑνὸς ἀποστρατευθέντος πρό τινος χρόνου καὶ περὶ οὗ ἡ κατατεθεῖσα εἰς τὴν Βουλὴν τροπολογία, οἱ δὲ λοιποὶ ἐξακολουθοῦσι διατελοῦντες εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος, μὴ καταληφθέντες ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Κατηγορία ζʹ.: Ὁμοίως καὶ οἱ τῆς κατηγορίας ταύτης ἀνερχόμενοι εἰς ἓξ (6) δὲν πρόκειται νὰ ἐπιβαρύνουν ἀμέσως τὸ Τ.Α.Α.Σ., δεδομένου ὅτι οὗτοι διατελοῦσιν ἤδη εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος καὶ θὰ δικαιωθῶσι βοηθήματος μετὰ τὴν κατάληψίν των ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Κατηγορία ηʹ.: Διὰ τὸ αἴτημα τῆς κατηγορίας ταύτης ἀφορώσης 100 περίπου ἀξιωματικοὺς ἡ ἐπιβάρυνσις ὑπολογίζεται εἰς 3.500.000 δραχ. περίπου διὰ βασικὸν καὶ πρόσθετον βοήθημα. Κατηγορία θʹ.: Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην θὰ πρέπει νὰ ὑπολογισθῶσιν ἅπαντες οἱ ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν ἀνακληθέντες ἔφεδροι ἐκ μονίμων ἀξιωματικοὶ ἀνεξαρτήτως ἡμερομηνίας ἀποστρατείας καὶ ἀνεξαρτήτως ἐὰν ἀνεκλήθησαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀποστρατείαν των ἢ μεταγενεστέρως, ὁπότε ἡ ἐπιβάρυνσις ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς 12 ἑκατομμύρια δραχ. περίπου. Ἡ εἰδικὴ περίπτωσις τῆς μὴ λήψεως τοῦ βοηθήματος κατὰ τὴν ἀποστρατείαν, περὶ ἧς ἀναφέρει ἡ σχετικὴ τροπολογία, ἱκανοποιήθη ἤδη διὰ τοῦ νόμου 3654)47. Κατηγορία ιʹ: Ἡ ἐπιβάρυνσις θὰ ἀνέλθῃ εἰς 7.700.000 δραχ., ἀφορᾷ δὲ 450 περίπου ἀξιωματικούς. Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην θὰ πρέπει νὰ ὑπολογισθῶσιν τόσον οἱ ἀποστρατευθέντες πρὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952, οἵτινες ἀνέρχονται εἰς χιλιάδας, ὅσον καὶ οἱ μετὰ τὴν 1.1.55 ἀποστρατευθέντες καὶ ἐφεξῆς ἀποστρατευόμενοι, ὁπότε ἡ προκαλουμένη ἐπιβάρυνσις τυγχάνει ὑπέρογκος μὴ δυναμένη νὰ ὑπολογισθῇ ἐπακριβῶς. Πάντως, διὰ τοὺς ἀπὸ τοῦ ἔτους 1945 μέχρι σήμερον ἐξελθόντας καὶ ἀναγομένους εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην, ἡ συνολικὴ ἐπιβάρυνσις ὑπολογιζομένη κατὰ προσέγγισιν θέλει ὑπερβῇ τὰ 25 ἑκατομμύρια. Κατηγορία ιαʹ.: Αἱ μεμονωμέναι αὐξήσεις τῆς κατηγορίας ταύτης, ὡς ἀναγόμεναι εἰς μέγαν ἀριθμὸν ἀξιωματικῶν καὶ ὑπαξιωματικῶν μὴ δυνάμενον νὰ ὑπολογισθῇ ἀνταποκρίνονται εἰς οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν μεγάλης ἐκτάσεως. Κατηγορία ιβʹ: Δὲν ἐπέρχεται ἐπιβάρυνσις εἰς βάρος τοῦ Τ.Α.Α.Σ. Ὡς ἐμφαίνεται ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἡ προκαλουμένη ἐπιβάρυνσις ἐκ τῶν ὑποβληθεισῶν τροπολογιῶν, ἀναφορῶν καὶ ὑπομνημάτων, ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς 57.173.000 δρχ. περίπου καὶ τοῦτο μετὰ σχετικῆς προσεγγίσεως λόγῳ τοῦ δυσχεροῦς τῆς συγκεντρώσεως ἀκριβῶν στοιχείων ὡς ἐκ τῆς φύσεως τῶν τροπολογιῶν καὶ ἀναφορῶν καὶ τοῦ μεμακρυσμένου χρόνου εἰς ὃν ἀνάγονται ταῦτα καὶ χωρὶς νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει καὶ ἡ ἐπιβάρυνσις τῆς κατηγορίας ιαʹ μὴ δυναμένη νὰ προσδιορισθῇ.

Γ) ΠΟΡΙΣΜΑ ΜΕΛΕΤΗΣ

Ἐκ τῆς μελέτης τῶν ἀνωτέρω τροπολογιῶν, ἀναφορῶν καὶ ὑπομνημάτων προέκυψαν τὰ κάτωθι: Κατηγορία αʹ.: Ἡ τροπολογία αὕτη διὰ τὰς τρεῖς πρώτας περιπτώσεις ἀξιωματικῶν τῆς κατηγορίας ταύτης, ἤτοι διὰ τοὺς ἀποστρατευθέντας μέχρι 31.12.1948, δὲν εὐσταθεῖ καὶ τυγχάνει ἄνευ δικαιολογητικῆς βάσεως διὰ τοὺς κάτωθι λόγους: Οὗτοι κατὰ τὴν ἀρχικήν των ἀποστρατείαν ἔλαβον τὸ βάσει τῆς τότε νομοθεσίας προβλεπόμενον βοήθημα καὶ διέκοψαν πᾶσαν μετοχικὴν σχέσιν μὲ τὸ Ταμεῖον. Οὗτοι ἐπανῆλθον εἰς τὸ Στράτευμα κατὰ τὴν κατοχὴν ὅτε τὸ Ταμεῖον δὲν ἐλειτούργει. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν κριθέντες βάσει τοῦ ν. 464) 1947 ἀπεστρατεύθησαν ὡς μὴ κριθέντες ἱκανοὶ διὰ τὰ μόνιμα καὶ ἐνεργὰ στελέχη τοῦ Στρατεύματος. Ἀπὸ τῆς ἐπαναφορᾶς των εἰς τὸ Στράτευμα μέχρι τῆς ἀποστρατείας των δὲν ὑπεβλήθησαν εἰς κρατήσεις ὑπὲρ τοῦ

Τ.Α.Α.Σ.

Ἐκ τῆς κατηγορίας ταύτης οἱ 58 περίπου ἀξιωματικοὶ κριθέντες ἱκανοὶ διὰ τὰ μόνιμα καὶ ἐνεργὰ στελέχη τοῦ Στρατεύματος, δὲν ἐθεωρήθησαν ἐκ νέου μέτοχοι τοῦ Τ.Α. Α.Σ. δυνάμει τοῦ νόμου 1840) 51 ὡς μὴ ὑπηρετοῦντες κατὰ τὴν 19.6.51 ἡμερομηνίαν ἰσχύος τοῦ νόμου τούτου, ἐνῷ ἀντιθέτως οἱ ὑπόλοιποι 40 περίπου ὡς ὑπηρετοῦντες κατὰ τὴν ἀνωτέρω ἡμερομηνία ἐνεγράφησαν ἐκ νέου μέτοχοι τοῦ Τ. Α.Α.Σ. ἀπὸ 1.6.1943. Τὸ αἴτημα τῶν 58 περίπου τούτων ἀξιωματικῶν τῆς κατηγορίας ταύτης δύναται νὰ λεχθῇ ὅτι εὐσταθεῖ μόνον διὰ λόγους ἴσης μεταχειρίσεως τῶν ἀξιωματικῶν τῆς αὐτῆς κατηγορίας. Κατηγορία βʹ: Ἡ τροπολογία τῆς κατηγορίας ταύτης ἀφορώσης ἕνα ἀξιωματικὸν εὐσταθεῖ καθ’ ὅσον οὗτος ἀποστρατευθεὶς κατὰ τὸ ἔτος 1934 ἔλαβε μὲν τὸ δικαιούμενον βοήθημα κατὰ τὴν ἀρχικὴν ἀποστρατείαν του, πλὴν ἐπανῆλθε μετ’ ὀλίγον χρόνον εἰς τὴν ἐνέργειαν ἀκυρωθέντος τοῦ Β. Δ)τος ἀποστρατείας του καὶ ὑπηρέτησεν ἔκτοτε ἐν συνεχείᾳ εἰς τὰς τάξεις τοῦ Στρατοῦ, μέχρι τῆς τελικῆς ἀποστρατείας του 1943, ἥτις ἐπῆλθε λόγῳ συμπληρώσεως ὁρίου ἡλικίας. Βάσει δὲ τῶν διατάξεων τοῦ ν. 3478) 34 ὑπεβάλλετο καθ’ ὅλον τὸ χρονικὸν τοῦτο διάστημα εἰς τὰς κεκανονισμένας κρατήσεις ὑπὲρ τοῦ Τ.Α.Α.Σ., μὴ διακόψας τὴν μετοχικήν του σχέσιν. Δημιουργηθὲν δικαίωμά του ἐκ τῆς τότε κειμένης νομοθεσίας δὲν ἠδυνήθη νὰ τὸ ἀσκήσῃ κατὰ τὴν ἀποστρατείαν του λόγῳ ἀνωτέρας βίας. Κατηγορία γʹ.: Συμφώνως πρὸς τὰς σχετικὰς διατάξεις περὶ Τ.Α.Α.Σ., ἡ μετοχικὴ σχέσις τῶν ἀξιωματικῶν ἀποσβέννυται διὰ τῆς ἀποστρατείας τούτων. Ἡ κράτησις αὕτη ὑπὲρ τοῦ Τ.Α.Α.Σ. ἐνεργουμένη ἐπὶ παντὸς ἀξιωματικοῦ λαμβάνοντος δι’ οἱονδήποτε λόγον μισθὸν ἐνεργείας, ἀπετέλει πόρον τούτου. Συνεπῶς τὸ αἴτημα τοῦτο δὲν εὐσταθεῖ. Κατηγορία δʹ: Οἱ ἀνήκοντες εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην ἔλαβον τὸ βοήθημά των κατὰ τὴν ἀποστρατείαν των καὶ συνεπῶς διέκοψαν πᾶσαν σχέσιν μετὰ τοῦ Ταμείου. Κατηγορία εʹ: Καὶ τὸ αἴτημα τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην δὲν εὐσταθεῖ καθ’ ὅσον οὗτοι κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἔλαβον τὸ βοήθημά των καὶ μάλιστα εἰς ὑγιὲς νόμισμα καὶ συνεπῶς ἐλύθη ἔκτοτε ἡ σχέσις των μετὰ τοῦ

Τ.Α.Α.Σ.

Κατηγορία στʹ) Αἱ τροπολογίαι αὗται εὐσταθῶσι καθ’ ὅσον ἀφορῶσι 15 ἀξιωματικοὺς ἐξ ὧν 8 μὲν ὑπηρετοῦσιν ἤδη εἰς τὴν ἐνέργειαν, πλὴν ἑνὸς ἀποστρατευθέντος καὶ οἱ ὑπόλοιποι 6 διατελοῦσιν εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος. Εἶναι ἡ μόνη κατηγορία ἐκ τῶν ὑπηρετούντων ἤδη μονίμων ἀξιωματικῶν, οἵτινες δὲν τυγχάνουσι μέτοχοι τοῦ Τ. Λ.Α.Σ. Οὗτοι, ἐὰν ἐπανακτήσωσι τὴν μετοχικήν των σχέσιν θὰ ὑποχρεωθῶσι νὰ καταβάλωσιν τὰς εἰσφοράς των ἀναδρομικῶς ἀπὸ τῆς ἡμερομηνίας τῆς ἀποστρατείας των. Κατηγορία ζʹ: Ἡ τροπολογία αὕτη εὐσταθεῖ καθ’ ὅσον αὕτη ἀφορᾷ 6 ἀξιωματικοὺς διατελοῦντας ἤδη εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος καὶ μὴ καταληφθέντας ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Οὗτοι ἀπεστρατεύθησαν πρὸ τῆς 19.4.1947, ἐπανῆλθον δὲ εἰς τὴν ἐνέργειαν ὡς κριθέντες ἱκανοὶ διὰ τὰ μόνιμα καὶ ἐνεργὰ στελέχη τοῦ Στρατεύματος καὶ βραδύτερον λόγῳ τραυμάτων ἢ νόσων ἀποτόκων τῶν κακουχιῶν τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων μετετάγησαν εἰς τὴν πολεμικὴν διαθεσιμότητα. Οὗτοι ἐὰν ἐπανακτήσωσι τὴν μετοχικήν των σχέσιν, θὰ ὑποχρεωθῶσι νὰ καταβάλωσι τὰς εἰσφοράς των ἀναδρομικῶς. Κατηγορία ηʹ.: Δὲν τυγχάνει δεδικαιολογημένον τὸ αἴτημα τοῦτο καθ’ ὅσον συμφώνως πρὸς τὸν Α. Ν. 1840) 51 οἱ παραιτούμενοι ἀξιωματικοὶ δὲν δικαιοῦνται βοηθήματος ἐφ’ ὅσον δὲν δικαιωθῶσι συντάξεως. Τοῦτο ἔχουσιν ὑπ’ ὄψει των οἱ παραιτούμενοι ἀξιωματικοί. Εἰς τούτους ἐπιστρέφονται μόνον αἱ ἐνεργηθεῖσαι ὑπὲρ τοῦ Τ.Α.Α.Σ. κρατήσεις ἐκ τῶν ἀποδοχῶν των. Κατηγορία θʹ.: Συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις περὶ Τ.Α.Α.Σ. ἡ μετοχικὴ σχέσις πρὸς τὸ Τ.Λ.Α.Σ. τῶν ἀξιωματικῶν ἱδρύεται διὰ τῆς κατατάξεώς των εἰς τὸ Στράτευμα ὡς μονίμων στελεχῶν καὶ ἀποσβέννυται διὰ τῆς ἀποστρατείας τούτων. Οἱ ἔφεδροι ἐκ μονίμων ἀξιωματικοὶ δὲν τυγχάνουσι μέτοχοι τοῦ Τ.Λ.Α.Σ. καθόσον ἀπὸ τῆς ἀποστρατείας των ἔπαυσεν ἡ μετοχική των σχέσις. Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην δέον νὰ ὑπολογισθῶσι καὶ ἅπαντες οἱ μεταπολεμικῶς ἀνακληθέντες ἔφεδροι ἐκ μονίμων ἀξιωματικοὶ καὶ ἀνεξαρτήτως ἡμερομηνίας ἀποστρατείας των καὶ ἀνεξαρτήτως ἐὰν ἀνεκλήθησαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀποστρατείαν των ἢ μεταγενεστέρως, οἵτινες εὐλόγως θὰ ἀξιώσωσι νὰ συμπεριληφθῶσιν εἰς τὴν τροπολογίαν ταύτην διὰ λόγους ἴσης μεταχειρίσεως. Τὸ αἴτημα τοῦτο στερεῖται δικαιολογητικῆς βάσεως καὶ δὲν εὐσταθεῖ. Κατηγορία ιʹ.: Οἱ ἀξιωματικοὶ οὗτοι κατὰ τὴν ἀποστρατείαν των ὅτε καὶ ἐλύθη ἡ μετοχική των σχέσις ἔλαβον τὸ βοήθημά των βασικὸν καὶ πρόσθετον βάσει τῶν ἰσχυουσῶν τότε διατάξεων. Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην δέον νὰ ὑπολογισθῶσι καὶ ἅπαντες οἱ στρατευθέντες πρὸ τοῦ Ν)βρίου 1952 οἵτινες ἀνέρχονται εἰς χιλιάδας ὡς καὶ οἱ μετὰ τὴν 1.1.1955 ἀποστρατευθέντες καὶ ἐφεξῆς ἀποστρατευόμενοι, οἵτινες εὐλόγως θὰ ἀξιώσωσι νὰ συμπεριληφθῶσιν εἰς τὴν τροπολογίαν ταύτην διὰ λόγους ἴσης μεταχειρίσεως. Συνεπῶς τὸ αἴτημα τοῦτο δὲν εὐσταθεῖ, στερούμενον δικαιολογητικῆς βάσεως. Κατηγορία ιαʹ.: Τὰ αἰτήματα τῶν δύο πρώτων περιπτώσεων τῆς κατηγορίας ταύτης, τυγχάνουσιν ἀπαράδεκτα καὶ ἄνευ δικαιολογητικῆς βάσεως, καθ’ ὅσον οἱ ἔφεδροι ἀξιωματικοὶ ὡς καὶ οἱ ὑπαξιωματικοὶ οὐδέποτε ὑπῆρξαν καὶ οὔτε εἶναι βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας μέτοχοι τοῦ Τ.

Α.Α.Σ.

Ἐπίσης καὶ τῶν δύο τελευταίων περιπτώσεων τὸ αἴτημα δὲν εὐσταθεῖ, δεδομένου ὅτι βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας τὸ βοήθημα καταβάλλεται βάσει τῶν ἐτῶν συμμετοχῆς καὶ τοῦ βαθμοῦ τῶν ἀξιωματικῶν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἀποστρατείας των. Κατηγορία ιβʹ.: Ἡ τροπολογία αὕτη τυγχάνει καθαρῶς ὑπηρεσιακὴ καὶ θέλει συμπεριληφθῇ εἰς μελλοντικὸν νομοσχέδιον περὶ Τ.Α.Α.Σ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Ὑπουργὸς

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Ὁ κ. Ν. Ἀθανασίου (Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἰσχυουσῶν διατάξεων περὶ Τ.Α.Ο. Χωροφυλακῆς». Ἡ κ. Λίνα Π. Τσαλδάρη (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κωδικοποιήσεως τῶν περὶ Πατριωτικοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Ἀντιλήψεως διατάξεων καὶ ἐξουσιοδοτήσεως πρὸς τροποποίησιν καὶ συμπλήρωσιν ἐνίων ἐξ αὐτῶν». Ὁ κ. Ι. Ψαρρέας (Ὑφυπ. Κοινων. Προνοίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.56 Β. Δ)τος «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2550)53 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας» καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ. Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ διαθέσεως τοῦ εἰς τὸ Νοσοκομεῖον–Σανατόριον «Ἡ Σωτηρία» καταλειφθέντος κληροδοτήματος Μιχαὴλ Μικὲ Χριστοδουλάκη, ὑπὲρ παρεμφεροῦς σκοποῦ». 2) «Περὶ ἐγκρίσεως διαθέσεως τῶν εἰσοδημάτων τῆς περιουσίας τοῦ κληροδοτήματος Πέτρου Χρυσοχόου, ὑπὲρ ἀποκαταστάσεως ὀρφανῶν κορασίδων τοῦ τελευταίου παγκοσμίου πολέμου καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου» καὶ 3) «Περὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων ἀφορωσῶν εἰς προσωπικὸν Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων Ν. Δ. 2592)53 κ.λ.π.». Ἡ ἐπὶ τῆς Γεωργίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 27)1955, 812)1955, 2311)1955 καὶ 1197)1956 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ προσλήψεως ἡμερομισθίου κτηνιατρικοῦ καὶ ἐργατικοῦ προσωπικοῦ διὰ τὴν καταπολέμησιν βαρειῶν ἐπιζωοτιῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας Κοινοβολευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ τακτοποιήσεως δαπανῶν τινων τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1946–47, 1947–48 καὶ 1948–49» καὶ 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 740 ἀπὸ 2 Μαΐου 1955 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Σκορδίλης, Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφάδος, Ι. Ὀρφανός, Π. Τζαννετάκης, Π. Βαρδινογιάννης, Ε. Βενιζέλος καὶ Δ. Πετροπουλάκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ συμβολαιογράφων καὶ ὑποθηκοφυλάκων διατάξεων, περὶ ἐξαλείψεως ὑποθηκῶν κ.λ.π.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Σκορδίλης, Ε. Σαββόπουλος, Π. Βαρδινογιάννης, Ε. Βενιζέλος, Ι. Ὀρφανὸς καὶ Δ. Πετροπουλάκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ συμβολαιογράφων καὶ Ὑποθηκοφυλάκων διατάξεων, περὶ ἐξαλείψεως ὑποθηκῶν κ.λ.π.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Χ. Γκαργκάνας καὶ Μ. Μυριδάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως τῆς ἰσχύος τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ νόμου 1756)1951». Ὁ βουλευτὴς κ. Λ. Δερτιλῆς, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων Ν. Δ. 2592)1953 κ.λ.π.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Δερδεμέζης, Ι. Νικολίτσας, Κ. Ἀδαμόπουλος, Λ. Δερτιλῆς, Π. Ντεντιδάκης, Ν. Μπακόπουλος καὶ Δ. Παπασπύρου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων Ν. Δ. 2592)53 κ.λ.π.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Παπαηλιοῦ, Λ. Δερδεμέζης, Γ. Ταρμπάζης, Ε. Κοθρῆς καὶ Π. Ξενοδοχειάρης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Χλουβεράκης, Γ. Τσαντίρης, Ι. Σεργάκης, Ε. Ἀρβανιτάκης καὶ Λ. Λυγερινός, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπιχορηγήσεως σπουδαστῶν τέκνων ἐργαζομένων». Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων–Θεσπρωτίας κ. Λ. Δερδεμέζης, καταθέτει ὑπόμνημα τοῦ Σωματείου Τεχνιτῶν Οἰκοδόμων Κονίτσης, «ἡ Πίνδος», ζητούντων τὴν ἔγκρισιν καὶ ἔναρξιν τῆς ἀσφαλίσεώς των, καθ’ ὅσον ἔλαβον τὰ βιβλιάρια ἄνευ πραγματοποιήσεως εἰσέτι τῆς ἀσφαλίσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Κ. Ἀποσκίτης, καταθέτει ὑπόμνημα Ἀνωτάτης Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων περὶ παροχῆς ἐκπτώσεως 50% εἰς τοὺς ταξιδεύοντας δι’ ὑπεραστικῶν αὐτοκινήτων πολυτέκνους καὶ τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης, κ. Γ. Κακκαγιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Κρανιᾶς–Δεσκάτης, διαμαρτυρομένου κατὰ τοῦ ΚΤΕΛ Λαρίσης ὡς μὴ διαθέτοντος λεωφορεῖον διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀναγκῶν 3.500 κατοίκων ταύτης, οἱ ὁποῖοι οὕτω διατελοῦν ἐν πλήρει ἀπομονώσει. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Συνταξιούχων Ι.Κ.Α., Ρόδου, διαμαρτυρομένων διὰ τὸ ἀντιασφαλιστικὸν καὶ ἀντικοινωνικὸν ὑπόμνημα τοῦ Τεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου, προτείνοντος μείωσιν τῶν ἀσφαλίστρων εἰς βάρος τῶν 120.000 συνταξιούχων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἰωάν. Παπανικολάου, ζητοῦντος λῆψιν μέτρων διὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸν ἐκ Πολωνίας τῶν κατὰ τὸ ἔτος 1948 ἀπαχθέντων παρὰ τῶν συμμοριτῶν τέκνων του, ἡλικίας 9 καὶ 12 ἐτῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Γ. Πανούσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἀντιπροσώπων τῶν Σταφιδικῶν Ἑνώσεων Πελοποννήσου καὶ Νήσων, ζητούντων καθολικὴν συγκέντρωσιν τῆς μαύρης κορινθιακῆς σταφίδος καὶ λῆψιν μέτρων προωθήσεως τῆς ἐξαγωγῆς καὶ καταναλώσεως αὐτῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Ἀνδρεάδης, Κ. Τσιγάρας, Β. Πανούσης, Ε. Κοθρῆς, Σ. Τσιαπάρας, Π. Εὐαγγέλου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰς ὑπερεξακοσίων κατοίκων Θεσαλονίκης, ζητούντων χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, καταθέτει ἀναφορὰν 43 κατοίκων Δράμας, ζητούντων ἀποδοχὴν παρὰ τοῦ Δημοσίου τῆς διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 7) 57 ἀποφάσεως τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν Δράμας, καθορισθείσης ἀποζημιώσεως διὰ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν τῶν οἰκοπέδων των κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Πύργων, ζητοῦντος σύστασιν μιᾶς ὀργανικῆς θέσεως ἀγροφύλακος, διὰ τὴν περιοχὴν τῆς Κοινότητός του. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Ε. Γαλενιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Προσωρινῶν Κληρούχων Ἀκτημόνων Καλλιεργητῶν Ἀρκαλοχωρίου Νομοῦ Ἡρακλείου, ζητοῦντος ἐξόφλησιν τῶν κλήρων τῶν μελῶν του εἰς τὴν ἀξίαν τοῦ ἔτους 1939, ὑπολογισμὸν τῶν καταβληθέντων μισθωμάτων ὡς κεφαλαίου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ πολιτικοῦ ἐξορίστου Π. Κατερίνη, ζητοῦντος ἄμεσον ἀποστολὴν ἰατροῦ εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον, εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ πρὸ ἡμερῶν ἀποβιώσαντος ἰατροῦ Ε.Ε.Σ. τοῦ στρατοπέδου. Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Α. Βαχλιώτης, καταθέτει ὑπόμνημα τῆς Ἀνωτάτης Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων, παραπονουμένων ὅτι δὲν τηρεῖται ὑπὸ τῶν ἰδιοκτητῶν ὑπεραστικῶν λεωφορείων ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 209187) 19.10.1956 ἀπόφασις τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ Συγκοινωνιῶν, δι’ ἧς ὁρίζεται, ὅτι τυγχάνουν ἐκπτώσεως 50% ἐπὶ τῶν ἑκάστοτε τιμολογίων ὅλοι οἱ ταξιδεύοντες διὰ τῶν ὑπεραστικῶν λεωφορείων πολύτεκνοι καὶ τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Τριανταφυλλίδης καὶ Δ. Βρανόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰς Ἐπιτροπῆς Γονέων καὶ Κηδεμόνων ὑποψηφίων Ὀδοντιατρικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ζητούσης τὴν εἰσαγωγὴν εἰς τὴν ἐν λόγῳ Σχολὴν τῶν ὑποψηφίων τῶν λαβόντων 23 συνολικοὺς βαθμοὺς καὶ μέχρι συμπληρώσεως τοῦ καθορισθέντος ἀριθμοῦ τῶν 120 εἰσακτέων. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης–Μαγνησίας κ. Γ. Κακκαγιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἀστέγων Προσφύγων Λαρίσης, διαμαρτυρομένης, διότι δὲν ἐχορηγήθη πίστωσις δι’ αὐτοστέγασιν τῶν προσφύγων Λαρίσης ἐκ τοῦ προγράμματος Προσφυγικῆς Ἀποκαταστάσεως τοῦ ἔτους 1957. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Ἀλεξανδρουπόλεως, ζητοῦντας χορήγησιν πιστώσεων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων πρὸς ἀξιοποίησιν τῶν ἰαματικῶν πηγῶν Τραϊανουπόλεως, κατασκευὴν τουριστικοῦ κυλικείου ἐντὸς τοῦ Δημοτικοῦ Κήπου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Στρατῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐργατικοῦ Προσωπικοῦ Βιομηχανίας Ἐλαστικοῦ Ἀθηνῶν, ζητοῦντος τροποποίησιν τοῦ ν. 3239, δημοσίευσιν διὰ τοῦ τύπου τοῦ μελετωμένου νέου σχεδίου περὶ Ι.Κ.Α., ἐπαναλειτουργίαν τοῦ ἐργοστασίου «Βουλκάνια» κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἕβρου, ζητοῦντος λῆψιν μέτρων ἐπαναλειτουργίας τῶν ἐπὶ ἔτη ἐγκαταλελειμμένων μεταλλείων «Καρακάγια–Κίρκης», διὰ τὴν ἀπορρόφησιν τῶν ἀνέργων. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου καὶ τῶν λοιπῶν ἐκπροσώπων Συλλόγων καὶ Ὀργανώσεων Ἀλεξανδρουπόλεως, ζητούντων ταχεῖαν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τῶν οἰκοπέδων νοτίως τῆς κεντρικῆς ὁδοῦ καὶ μέχρι τῆς παραλιακῆς λεωφόρου τῆς πόλεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων περιφερείας Συκιὲς–Ἁγίου Κωνσταντίνου, Κοινότητος Ἡλιουπόλεως Ἀττικῆς, ζητούντων ταχεῖαν δημοσίευσιν τοῦ Δ)τος καὶ τῶν διαγραμμάτων τοῦ Σχεδίου Πόλεως τῆς περιοχῆς αὐτῆς. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τραυματιῶν παλαιῶν πολεμιστῶν, ἀγοραστῶν οἰκοπέδων εἰς Τουρκοβούνια Κυψέλης, ζητούντων ἐξαίρεσιν τῶν οἰκοπέδων των ἐκ τῆς διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1015) 52 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, γενομένης παραχωρήσεως μεγάλης ἐκτάσεως εἰς τοὺς Συνεταιρισμοὺς Ἀναπήρων κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Πτυχιούχων Ὑπομηχανικῶν Ἐθνικοῦ Μετσοβείου Πολυτεχνείου, ζητούσης χορήγησιν καὶ εἰς τὰ μέλη της, τοῦ εἰδικοῦ ἐπιδόματος ἐκτελέσεως καὶ ἐπιβλέψεως τεχνικῶν ἔργων. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Β. Φιλοσαφόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Πολυτέκνων Ἀμαλιάδος, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μελετωμένην κατάργησιν τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν πολυτέκνων τῶν ταξιδευόντων διὰ λεωφορείων καὶ ζητούντων διατήρησιν αὐτῶν κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ἄμεσον καταβολὴν δευτέρας δόσεως πλασματικῶν δανείων καπνοῦ καὶ ἐξαγγελίαν προστατευτικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν καπνοπαραγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας καὶ Εὐρυτανίας κ. Γ. Σταμάτης, καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου καὶ τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ἀγρινίου, τῶν Συνεταιρισμῶν Κατούνης, Παραβόλας, Μεγάλης Χώρας, καὶ Ζαπαντίου καὶ τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἀγρινίου–Ἀμφιλοχίας–Περιχώρων, διαμαρτυρομένων κατὰ τῆς ἀποφασισθείσης περικοπῆς τῆς καπνοκαλλιεργείας καὶ ζητούντων ἐξαίρεσιν τῶν ἐν λόγῳ περιοχῶν ἐκ τοῦ μέτρου τούτου. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Κερκύρας, ζητοῦντος ἀπονομὴν πλήρους συντάξεως εἰς τοὺς σεισμοπλήκτους ἐργάτας λιμένος Κερκύρας, λαμβάνοντας ἤδη σύνταξιν μειωμένην κατὰ 25%. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας καὶ Εὐρυτανίας κ. Ι. Σταμάτης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Ἀγρινίου, ζητούσης μείωσιν τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῶν σιδηροφύλλων. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐργατῶν Μετάλλου Χαλκίδος, ζητοῦντος ματαίωσιν τῆς μελετωμένης συγχωνεύσεως τῶν ἐπικουρικῶν Ταμείων εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημ. Οἰκονομίδου, ζητοῦντος ἀναγνώρισιν τῶν ἐτῶν ὑπηρεσίας του ὡς κληρωτοῦ, ὡς συνταξίμων τοιούτων. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας–Εὐρυτανίας κ. Γ. Σταμάτης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἀγρινίου, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν διάθεσιν ὀρύζης προελεύσεως ἐξωτερικοῦ, παρὰ τὰς διαβεβαιώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐμπορίου ὅτι ὄρυζα ἐξωτερικοῦ δὲν θὰ διατεθῇ πρὸ τῆς ἐξαντλήσεως ἀποθεμάτων ἐσωτερικοῦ. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰς κατοίκων Ἐδέσσης καὶ Γιαννιτσῶν, ζητούντων χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπακατσέλος καὶ Ι. Παπαηλιάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Αʹ καὶ Βʹ Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Σίνδου Θεσσαλονίκης, ζητούντων μετατροπὴν τῶν πρὸς τὴν ΑΤΕ ὀφειλομένων βραχυπροθέσμων δανείων εἰς μεσοπρόθεσμα τοιαῦτα, μὲ μικρὸν τόκον, λόγῳ τῆς κατὰ τὸ παρελθὸν καταστροφῆς τῆς παραγωγῆς κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πετρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Βασ. Ρουμελιώτη, καὶ τῆς Ἐλευθερίας Σταυριδάκη, ζητούντων ἐπιστροφὴν τῶν κρατήσεών των ὡς ὑπαλλήλων τῶν Τ.Τ.Τ. ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος διὰ νόμου ἐστέρησε τὴν σύνταξιν αὐτῶν, λόγῳ καταδίκης των ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀσκήσουν οἱονδήποτε βιοποριστικὸν ἐπάγγελμα. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Προσωτσάνης κ. Τριανταφυλλίδη, τῶν Συνεταιρισμῶν «Πρόοδος», «Ἐλπίς», «Ἀναμόρφωσις» καὶ «Ἐπεξεργασία» καὶ τοῦ Ἐμποροεπαγγελματικοῦ Συλλόγου, διαμαρτυρομένων διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς καπνοκαλλιεργείας κατὰ τὴν ἀρχομένην περίοδον τοῦ 1957 καὶ αἰτούντων ὡς μονοκαλλιεργητῶν κλασσικῶν καπνῶν, καὶ ἐξαίρεσιν τῆς Προσωτσάνης ἐκ τῶν περιοριστικῶν διατάξεων τῆς 118)24.1.1957 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Πετλέας, αἰτούντων τὴν παροχὴν οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως ἐξ 60.000 δρχ. διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ ἡμιτελοῦς κτιρίου τῆς ἐκκλησίας των, διὰ τὴν μέχρι τοῦδε γενομένην ἐργασίαν τῆς ὁποίας αἱ 180 οἰκογένειαι τοῦ χωρίου κατέβαλον ἐξ ἰδίων των εἰς χρῆμα, ὑλικὰ καὶ προσωπικὴν ἐργασίαν περὶ τὰς 150.000 δραχμάς. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Β. Μουράτογλου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Γιαννιτσῶν, ζητοῦντος ἄμεσον συμπλήρωσιν τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ἀποστραγγιστικοῦ ἔργου τῆς τέως λίμνης Γιαννιτσῶν καὶ ἀπόδοσιν εἰς τὴν καλλιέργειαν χιλιάδων στρεμμάτων, κατακλυζομένων ὑπὸ τῶν ὑδάτων, ἀπαλλαγὴν τῶν κληρούχων ἐκ τοῦ ἐπιβληθέντος διὰ Ν. Δ. 2535)1953 χρέους διὰ τὴν ἀξίαν τῶν παραχωρηθέντων αὐτοῖς κλήρων κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπακατσέλος καὶ Ι. Παπαηλιάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Γ. Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ζαγκλιβερίου, διαμαρτυρομένου διὰ τὰς ἀχαρακτηρίστους μεθόδους τῶν καπνεμπόρων διὰ τὴν ἀγορὰν ἀρίστης ποιότητος καπνῶν Ζαγκλιβερίου καὶ λοιπῶν χωρίων τῆς περιοχῆς, εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμὰς καὶ ζητοῦντος ἄμεσον ἐξαγγελίαν καταβολῆς δευτέρας δόσεως πλασματικῶν δανείων, καθορισμὸν τιμῆς ἀσφαλείας καπνῶν καὶ χρόνον λήξεως καπναγορῶν. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακκαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰν ἐμπόρων, ἰδιοκτητῶν καταστημάτων Λαρίσης, ζητούντων ἄρσιν τοῦ ἐνοικιοστασίου ἐπὶ τῶν καταστημάτων, διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ἀσκήσουν τὰ ἐπαγγέλματά των. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Ε. Πέτσος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Γιαννιτσῶν, ζητοῦντος ἄμεσον συμπλήρωσιν τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ἀποστραγγιστικοῦ ἔργου τῆς τέως λίμνης Γιαννιτσῶν καὶ ἀπόδοσιν εἰς τὴν καλλιέργειαν χιλιάδων στρεμμάτων κατακλυζομένων ὑπὸ τῶν ὑδάτων, ἀπαλλαγὴν τῶν κληρούχων ἐκ τοῦ ἐπιβληθέντος διὰ τοῦ Ν. Δ. 2535)53 χρέους διὰ τὴν ἀξίαν τῶν παραχωρηθέντων αὐτοῖς κλήρων κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Ε. Πέτσος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων τῆς Κοινότητος Δυτικοῦ–Γιαννιτσῶν, ζητούντων ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ καπνοκαλλιέργεια εἰς τοὺς καταλλήλους ἀγρούς των. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων καὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν ἐπικεφαλίδι ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη, ἀφορῶσα τὴν παράτασιν ἐξοφλήσεως τῶν πρὸς τοὺς ἐπαγγελματίας χορηγηθέντων δανείων τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Τὸ σχέδιον Μάρσαλ δὲν ἐχορήγησε «δάνεια πρὸς ἐπαγγελματίας» ὑπὸ τὴν στενὴν τοῦ ὅρου ἔννοιαν. 1. Προφανῶς ὁ ἐρωτῶν βουλευτὴς θὰ ἐννοῇ τὰ δάνεια ἀνασυγκροτήσεως τὰ χορηγηθέντα ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἀποφάσει τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, πρὸς ὡρισμένην κατηγορίαν ἐπαγγελματιῶν διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῶν ἐπιχειρήσεών των. Ταῦτα εἶναι: α) Τὰ χορηγηθέντα δάνεια ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος πρὸς τοὺς πληγέντας ἐπαγγελματίας ἐκ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου, β) τὰ χορηγηθέντα δάνεια εἰς τοὺς σεισμοπλήκτους ἐπαγγελματίας. Τὰ μὲν πρῶτα ἐκ τούτων, τὰ τῶν πληγέντων, εἶναι μακροπρόθεσμα (5–6 ἐτῶν), μὲ ἐπιτόπιον 3% + 3% δι’ αὐτασφάλειαν τοῦ Δημοσίου, δεδομένου ὅτι ταῦτα συνήφθησαν ὑπὸ τὴν ἐγγύησιν τοῦ Δημοσίου. Τὰ δὲ δεύτερα, τὰ πρὸς τοὺς σεισμοπλήκτους, εἶναι ἀναλόγως τῶν περιφερειῶν, ἐξοφλητέα εἰς 24–36 μηνιαίας δόσεις, ἀρχομένας 12 μῆνας πρὸ τῆς χορηγήσεως τοῦ δανείου καὶ μὲ τόκον μέχρις 8%, ἐκ κεφαλαίων τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος μὲ ἐγγύησιν τοῦ Κράτους ἀπὸ 50–100%. Ἐπιβαρύνονται ταῦτα καὶ μὲ τοὺς συνήθεις τόκους ὑπερημερίας. Ἐπὶ τῶν δανείων τούτων, ἔχουν ἐπανειλημμένως, κατὰ καιροὺς χορηγηθῆ ἐπιμηκύνσεις τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως, ἀπαλλαγαὶ κ.λ.π. Συγκεκριμένως διὰ μὲν τὰ δάνεια «τῶν πληγέντων» ἐδόθη διευκόλυνσις ἐξοφλήσεως εἰς 30 μηνιαίας δόσεις ἀπὸ 10.10.1955 διὰ τοὺς ὀφειλέτας ὅλου τοῦ Κράτους. Ἐξαιρετικῶς διὰ τοὺς χρεώστας τῶν περιφερειῶν Θράκης, Μακεδονίας καὶ Ἠπείρου, ἡ ἐξόφλησις ὡρίσθη εἰς 40 μηνιαίας δόσεις, ἀρχομένας ἀπὸ 10.2.56. Τὰ χρέη ἔχουν βεβαιωθῆ καὶ εἰσπράττονται ὡς Δημόσια ἔσοδα. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δύναται, οὐχ’ ἧττον, νὰ ἐπιμηκύνῃ ἔτι περισσότερον τὸν χρόνον ἐξοφλήσεως, δι’ ἀποφάσεών του νομοθετικῶς κυρουμένων. Προκειμένου, ἐξ ἄλλου, περὶ τῶν δανείων πρὸς τοὺς «σεισμοπλήκτους», ἐδόθησαν κατὰ καιροὺς εὐρεῖαι διευκολύνσεις, ὡς πρὸς τὸν χρόνον ἐξοφλήσεως, φθάσασαι ἀπὸ 60 ἕως 96 μηνιαίας δόσεις, μὲ παραλλήλους ἀπαλλαγὰς ἐκ προσθέτων ἐπιβαρύνσεων. 3. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ δανείων χορηγηθέντων ὑπὸ τῆς ΚΕΔ, καὶ ἐν συνεχείᾳ ὑπὸ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α., ἔχουσι καὶ ἐπὶ τούτων παρασχεθῆ κατὰ καιροὺς πλεῖσται ὅσαι διευκολύνσεις πρὸς τοὺς δανειοδοτηθέντας, ἤτοι παρατάσεις τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως τῶν δανείων, παρατάσεις ἐξοφλήσεως ἀπαιτητῶν ὀφειλῶν ἐκ ληξασῶν δόσεων, κεφαλαιοποιήσεως ληξασῶν δόσεων, ἀπαλλαγαὶ τόκων ὑπερημερίας καὶ μειώσεις ἐπιτοκίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΧΕΛΜΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Χ. Κόρακα, Π. Τζαννετάκη κ.λ.π. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1231) 29.1.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως ὑπ’ ἀριθ. 689 τῶν βουλευτῶν κ. κ. Χ. Κόρακα, Π. Τζαννετάκη καὶ Η. Σκυλλάκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ διαθέσεως τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ζωοτροφῶν, ἤτοι, κριθῆς, βρώμης καὶ ἀραβοσίτου, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 253096) 22979) 56 ἀποφάσεως τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ, Γεωργίας καὶ Ἐμπορίου εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχμῶν 3,10 κατ’ ὀκᾶν χύδην, ἐγένετο, ἀφοῦ προηγουμένως ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν τὰ κάτωθι στοιχεῖα: 1. Ἡ τιμὴ κόστους τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος ζωοτροφῶν. Αὕτη ἀνέρχεται εἰς δραχ. 3,47 κατ’ ὀκᾶν πλέον 0,10 δραχ. δι’ ἔξοδα προωθήσεως καὶ συνεπῶς εἶναι μεγαλυτέρα τῆς καθορισθείσης τιμῆς πωλήσεως ὑπὸ τοῦ Δημοσίου. Ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ τῶν 0,47 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ὡς εἰκός, ἐπεβάρυνε τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμόν. Μεγαλυτέρα δὲ ἐπιβάρυνσις τούτου, δὲν ἐκρίθη σκόπιμος διὰ γενικωτέρους λόγους. 2. Αἱ τιμαὶ τῶν ἐγχωρίων ὁμοειδῶν προϊόντων ἐν τῇ ἐλευθέρᾳ ἀγορᾷ. Ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ εἶναι αἰσθητῶς κατωτέρα τῆς τιμῆς τῶν ἐγχωρίων ὁμοειδῶν ζωοτροφῶν εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον. Κατὰ τὸν χρόνον τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς ταύτης, αἱ τιμαὶ λιανικῆς πωλήσεως εἰς τὴν περιφέρειαν τέως Δ)σεως Πρωτευούσης ἦσαν αἱ ἑξῆς: Ἀραβόσιτος 3,80–4.50 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, κριθὴ 4–4,30 καὶ βρώμη εἰς 4,60–4,90 δραχ. 3. Ἡ γενικωτέρα πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν ἐκρίθη σκόπιμος ὁ καθορισμὸς ἔτι μικροτέρας τιμῆς, διότι θὰ ἐπέδρα αὕτη καὶ ἐπὶ τῶν τιμῶν τῶν ἐγχωρίων ὁμοειδῶν προϊόντων καὶ ἐνῷ ἐλαχίστην ὠφέλειαν θὰ παρεῖχεν εἰς τοὺς κτηνοτρόφους, θὰ ἐζημίωνε ἀντιστρόφως τοὺς παραγωγούς, διὰ τοὺς ὁποίους παραλλήλως ἐνδιαφέρεται τὸ Κράτος. Σημειωτέον ὅτι ὁ ὄγκος τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος ζωοτροφῶν ὑπερβαίνει τοὺς 100.000 τόννους, ποσότης σημαντικὴ διὰ τὴν ἑλληνικὴν ἀγορὰν κτηνοτρόφων. Ἐπὶ τοῦ δευτέρου μέρους τοῦ ὑποβληθέντος ἐρωτήματος, τὴν ἀπάντησιν θὰ δώσῃ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, καθ’ ὃ ἁρμόδιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπὸ 3.1.57 ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 353 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα, δι’ ἧς ἐρωτᾷ, διατὶ παρέχονται χρήματα τοῦ Κράτους διὰ τὴν ἀνέγερσιν καπναποθηκῶν ὑπὸ τῶν ἰδιωτῶν καπνεμπόρων καὶ δὲν ἀνεγείρονται ὑπὸ τοῦ Κράτους ἢ δὲν παρέχονται δάνεια πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον εἰς τοὺς Συνεταιρισμοὺς τῶν καπνοπαραγωγῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι αἱ ἀνεγειρόμεναι ὑπὸ τῶν ἰδιωτῶν καπνεμπόρων καπναποθῆκαι ἀνεγείρονται ἐξ ἰδίων αὐτῶν κεφαλαίων, ἐνισχυομένων πρὸς τοῦτο καὶ ὑπὸ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. δι’ ἰδιωτικῶν δανείων, καθ’ ὅσον οἱ καπνέμποροι εἶναι τὰ ὄργανα τῆς τοποθετήσεως τῶν καπνῶν μας εἰς τὴν ἀλλοδαπήν. Εὔλογον, ἑπομένως, ἢ μᾶλλον ἐπιβεβλημένον εἶναι νὰ διευκολυνθοῦν ὑπὸ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. εἰς τὴν ἀνέγερσιν καπναποθηκῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ὑπάρχει ἔλλειψις καὶ λόγῳ τῶν καταστροφῶν τῶν τελευταίων ἐτῶν καὶ λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς. Παραλλήλως, ἄλλως τε, αἱ συνεταιριστικαὶ ὀργανώσεις ἐνισχύονται καὶ ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ, πρὸς ἀνέγερσιν καπναποθηκῶν, ὑπὸ δὲ τοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ ἤρχισεν ἤδη ἡ κατασκευὴ τοιούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Δ. Παπαδημητρίου κ.λ.π. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 692)348) 19.2.57 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Δ. Παπαδημητρίου καὶ Γ. Εὐαγγέλου, σχετικῶς μὲ τὸν ἀποκλεισμὸν ἐκ τῆς ἐπιδοτήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας τῶν κάτω τῶν 18 ἐτῶν μισθωτῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι διὰ τοῦ Ν. Δ. 2961)54 «περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας» προεβλέπετο ἡ παροχὴ ἐπιδόματος ἀνεργίας ὑπὸ τὰς δι’ αὐτοῦ καθοριζομένας προϋποθέσεις εἰς τοὺς ἄνω τῶν 20 ἐτῶν μισθωτοὺς ἐν περιπτώσει ἀνεργίας, διὰ δὲ τοῦ Ν. 3464)1955 τὸ ὅριον τῶν 20 ἐτῶν περιωρίσθη εἰς 18 διὰ τοὺς ἑξῆς κυρίως λόγους: Ὡς γνωστὸν ἡ παροχὴ ἐπιδόματος ἀνεργίας καὶ τὸ ὕψος αὐτοῦ ἐξαρτᾶται κατὰ κύριον λόγον ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀνέργων, ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τῶν ἐσόδων τοῦ Ὀργανισμοῦ ἐκ τῶν εἰσφορῶν (ἐργοδοτικῶν καὶ ἐργατικῶν) τὸ ὕψος τῶν ὁποίων δὲν δύναται νὰ ὑπερβῇ ὡρισμένα ἐπίπεδα. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἀκριβῶς ἐθεωρήθη ἀναγκαῖον ὅπως ἀποκλεισθοῦν τῆς ἀσφαλίσεως ἀνεργίας οἱ κάτω τῶν 18 ἐτῶν μισθωτοὶ διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἱκανοποιητικὴ ἐπιδότησις τῶν ἄνω τῆς ἡλικίας ταύτης μισθωτῶν οἱ ὁποῖοι κατὰ τεκμήριον ἔχουν καὶ τὰς περισσοτέρας ἀνάγκας, ὡς τοῦτο ἐγένετο διὰ τοῦ νόμου 3464)55 δι’ οὗ ἐβελτιώθησαν αἰσθητῶς αἱ προϋποθέσεις ἐπιδοτήσεως καὶ διηυρύνθη ὁ κύκλος τῶν ἀσφαλιζομένων κατὰ τοῦ κινδύνου τῆς ἀνεργίας εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἀσφάλισιν οἱ μισθωτοὶ ὅλων τῶν διαμερισμάτων τῆς Χώρας εἰς τὰ ὁποῖα ἀπασχολεῖται ἀξιόλογος ἀριθμὸς μισθωτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ἀλλὰ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐζήτησε τὸν λόγον, προκειμένου νὰ καταθέσῃ τὸν Προϋπολογισμόν. Συνεπῶς τὸ ἡμίωρον τῶν ἐρωτήσεων θέλει καταναλωθῇ εἰς τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἵνα μὴ ἐπιβραδυνθῇ δὲ ὁ ἔλεγχος, παρακαλῶ νὰ συναινέσητε, ὅπως μεταφέρωμεν τὰς ἐρωτήσεις τῆς σημερινῆς ἡμερησίας διατάξεως διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν, ἡμέραν νομοθετικῆς ἐργασίας. Ἀπὸ ἀπόψεως ἐλέγχου, τοιουτοτρόπως, δὲν ὑφίσταται οὐδεμία μείωσις χρόνου ἐρωτήσεων. Συναινεῖ ἡ Βουλὴ εἰς τὴν πρότασίν μου αὐτήν;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αἱ ἐρωτήσεις, ἑπομένως, θὰ γίνουν τὴν Δευτέραν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον, διὰ νὰ καταθέσῃ τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. (Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνέρχεται εἰς τὸ βῆμα ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα τῶν βουλευτῶν τῆς κυβερνητικῆς παρατάξεως).

§8Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἀξιότιμοι κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμήν, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 60 τοῦ Συντάγματος, νὰ καταθέσω εἰς τὸ Σῶμα τὸν Προϋπολογισμὸν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους. Ἡ κατάθεσις δὲν γίνεται βεβαίως ἐντὸς τῶν αὐστηρῶν Συνταγματικῶν προθεσμιῶν καὶ τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἐβράδυνε νὰ καθορισθῇ τὸ ποσὸν τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας καὶ ἕνεκα τούτου, ὁ καθ’ ὅλα ἕτοιμος Προϋπολογισμὸς τῶν τακτικῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων κατατίθεται αὐτὴν τὴν στιγμήν. Πρέπει, ὅμως, νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι κατατίθεται εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1957, ὥστε παρέχεται ἀπόλυτος ἄνεσις διὰ τὴν ἐξέτασιν, τὸν ἔλεγχόν του καὶ τὴν ψήφισίν του, ὑπό τινα δὲ ἄποψιν ἀποτελεῖ καὶ ἔνδειξιν εὐρύθμου λειτουργίας τῶν δημοσιονομικῶν καὶ φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Κράτους. Πρίν, ὅμως, εἰσέλθω εἰς τὴν ἐνημέρωσιν τοῦ Σώματος περὶ τοῦ περιεχομένου καὶ τῶν τάσεων τοῦ κατατιθεμένου Προϋπολογισμοῦ τοῦ 1957, θὰ ἤθελον νὰ ἀντιμετωπίσω μίαν κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς γενομένην ἔντεχνον ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ κρατοῦντος φορολογικοῦ συστήματος καὶ νὰ ἐφελκύσω τὴν προσοχὴν τοῦ Σώματος ἐπὶ τοῦ ὅτι ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ ὅσον ἀπὸ τῶν ἐκλογῶν, ὅσον καὶ πρὸ τῶν ἐκλογῶν, οὐδὲν νέον φόρον ἐπέβαλεν ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Ἁπλῶς ἐφαρμόζει τοὺς κειμένους νόμους. Ἑπομένως, εἶναι περίεργος ὁ θόρυβος ὁ ὁποῖος προκαλεῖται κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν νόμου, ἤδη ἐφαρμοσθέντος, ἐνῷ δὲν προεκλήθη τοιοῦτος, καθ’ ὃν χρόνον ἐψηφίζετο ὁ νόμος αὐτός. Ἀλλὰ πέραν τούτου, ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐφαρμογῆς ἐπὶ ἓν ἔτος τοῦ ἑνιαίου φόρου, διαπιστοῦται ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον ἀφῃρέθη ἀπὸ τὴν οἰκονομίαν ἐν γένει εἶναι ὀλιγώτερον κατὰ 200 ἢ 300 ἑκατομμύρια τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον θὰ ἀφῃρεῖτο, ἐὰν δὲν εἰσήγετο ὁ νέος νόμος, ἀλλὰ ἐφηρμόζετο ὁ παλαιὸς φόρος καθαρᾶς προσόδου. Διότι, κατὰ τὸ 1954–55, ὅτε ἴσχυε ἡ φορολογία τῆς καθαρᾶς προσόδου ὁ φόρος ἀνῆλθεν εἰς 1.425 ἑκατομμύρια.

§9Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰσπραχθεὶς ἢ βεβαιωθείς;

§10Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Εἰσπραχθείς, ἐπὶ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος 47,9 δισεκατομ. δραχμῶν. Κατὰ τὸ 1955–56 (12μηνον διάστημα), ἀνῆλθε εἰς 1.200 ἑκατομμύρια τῶν φυσικῶν προσώπων καὶ εἰς 400 ἑκατομ. τῶν νομικῶν προσώπων. Ἐνῷ κατὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν τὸ ποσὸν ἔπρεπε νὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.800 ἢ 1.900 ἑκατομ., ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ φόρου καθαρᾶς προσόδου. Ἑπομένως, ὁ θόρυβος περὶ ἐπιβαρύνσεως τῆς Κοινωνίας διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νέου νόμου δὲν εὐσταθεῖ. Ἀντιθέτως τὸ Κράτος ὑπέστη μίαν μείωσιν τῶν ἐσόδων διὰ τῆς φορολογικῆς αὐτῆς μεταβολῆς. Ἡ μείωσις δὲ αὕτη ὀφείλεται εἰς τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν ἀπορωτέρων τάξεων, (220.000 φορολογουμένων) καὶ περαιτέρω εἰς τὴν μείωσιν τῶν φορολογικῶν βαρῶν τῆς δευτέρας ἀπορωτέρας τάξεως. Ἐὰν ἡ μείωσις αὐτή, ἡ ἐλάφρυνσις τοὐτέστιν τῆς δευτέρας τάξεως καὶ ἡ ἀπόλυτος ἀπαλλαγὴ τῆς πρώτης, εἶναι γύρω εἰς τὸ ποσὸν τῶν 200 ἕως 300 ἑκατ., πρέπει νὰ συναγάγωμεν ὡς τεκμήριον ὅτι ἡ ὑπόλοιπος φορολογουμένη τάξις τῶν ἐμποροβιομηχάνων δὲν ἐπεβαρύνθη πλέον. Ἀλλὰ καὶ ἂν δεχθῶμεν ὅτι ἡ τάξις τῶν ἐμποροβιομηχάνων ἐφορολογήθη ὀλίγον βαρύτερον, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἐπῆλθε διὰ τῆς νέας φορολογίας ἁπλῶς μετακίνησις τῶν φορολογικῶν βαρῶν ἀπὸ τοὺς ἀσθενεστέρους εἰς τοὺς ἰσχυροτέρους. Τίθεται, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα ἐνώπιον ὅλου τοῦ Σώματος καὶ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου: Εἶναι δυνατὸν νὰ μετακινήσωμεν τὰ βάρη ἀπὸ τοὺς πλουσιωτέρους εἰς τοὺς πτωχοτέρους; Αὐτὸ εἶναι κατὰ βάσιν τὸ ζήτημα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ πρόβλημα ἐρευνᾶται διὰ νὰ ἀποδειχθῇ στατιστικῶς ἐὰν ὑπάρχῃ θέμα πρὸς ἀντιμετώπισιν. Ὁ δὲ διεξαγόμενος θόρυβος εἶναι ὑποβολιμαῖος ἀναμφισβητήτως καὶ εἶναι συντονισμένος, ὥστε νὰ μὴ ἀνταποκρίνεται πρὸς καμμίαν πραγματικὴν ἀνάγκην τῆς κοινωνίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ὑπενθυμίσωμεν τὴν ἰσοζύγισιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, τὴν νομισματικὴν εὐστάθειαν, ἥτις θὰ ἀνατραπῇ διὰ τῆς δημιουργίας ἐλλείμματος ἐκ τῆς καταργήσεως ἢ περιορισμοῦ ἀπερισκέπτως τῶν φόρων, ὁπότε πλέον ὅλα τὰ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα ἀπολαμβάνουν κυρίως οἱ φωνασκοῦντες θὰ ἀνατραποῦν καὶ μεταξὺ ἐκείνων ποὺ θὰ πληρώσουν θὰ εἶναι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι φωνάζουν. Συνεπῶς, νομίζω, ὅτι ὁ θόρυβος εἶναι ἐντελῶς ἀδικαιολόγητος. Οὐδὲν νέον βάρος ἐπιβάλλεται διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νέου κειμένου νόμου ὁ ὁποῖος ἀποδίδει πολὺ ὀλιγώτερα ἐκείνων τὰ ὁποῖα θὰ εἰσεπράττομεν ἀπὸ τὴν παλαιὰν φορολογίαν. Ἀλλὰ ἁπλῶς ἀπαλλάσσομεν τοὺς πτωχοτέρους καὶ ἀφήνομεν φορολογουμένους κυρίως τοὺς εὐρωστοτέρους τῶν φορολογουμένων. Καὶ ἤδη εἰσέρχομαι εἰς τὴν ἐνημέρωσιν τοῦ Σώματος ἐπὶ τοῦ κατατεθειμένου Προϋπολογισμοῦ. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους ὅτι ἡ δημοσία οἰκονομία ἑδράζεται ἐπὶ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Εἰς τὰ πλαίσια τῶν ἐθνικῶν λογαριασμῶν ἐκφράζεται ὅλη ἡ κίνησις τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Εἰς τὰ πλαίσια τῶν ἐθνικῶν λογαριασμῶν ἐκφράζεται ὅλη ἡ κίνησις τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Τμῆμα σπουδαῖον αὐτῆς ἀποτελεῖ ὁ προϋπολογισμός, ὁ ὁποῖος ἐκφράζει τὰ κρατικὰ ἔσοδα καὶ ἀποτελεῖ ἕνα τμῆμα τῆς ὅλης οἰκονομίας. Συνεπῶς διὰ νὰ ἐκτιμήσωμεν τοὺς μεμονωμένους Προϋπολογισμούς, ὅπως καὶ τὸν ἀπολογισμὸν τοῦ λήξαντος Προϋπολογισμοῦ, πρέπει πρὸ παντὸς νὰ ἔχωμεν σαφῆ συνείδησιν τῆς πορείας τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον προθεμελιώνει τὴν κρατικὴν δημοσίαν οἰκονομίαν, ἀλλὰ καὶ προσδιορίζει τὴν δικαίαν κατανομὴν τῶν φορολογικῶν βαρῶν. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στατιστικῶν δεδομένων τὰ ὁποῖα ἔθεσεν ὑπ’ ὄψιν ἡμῶν ἡ Ὑπηρεσία, τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ ἄθροισμα ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῶν παραχθέντων ἐντὸς τῆς Χώρας ἀγαθῶν καὶ τῶν παρασχεθεισῶν ἐντὸς τοῦ ἔτους ὑπηρεσιῶν, μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἀποσβέσεων ὡς καὶ τῶν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς εἰσαχθέντων κεφαλαίων, μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἐκ τῆς ἡμεδαπῆς ἐξαχθέντων, τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἀκολουθεῖ μίαν ἀνοδικὴν πορείαν ἡ ὁποία εἰς γενικοὺς ἀριθμοὺς ἐκφράζεται ὡς ἀκολούθως: Τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τὸ 1950 ἀνήρχετο εἰς 24,9 δισεκατ. εἰς δραχμὰς τρεχούσας καὶ τὸ 1955 εἰς 55 δισεκατ. δραχμάς, δηλαδὴ μία αὔξησις 30 δισεκατομμυρίων δραχμῶν ἐντὸς τῆς 5ετίας, ἡ ὁποία κατανέμεται εἰς τὰ ἐνδιάμεσα ἔτη, ἤτοι 24,9 δισεκατομ. τὸ 1950, 29,4 δισεκατ. τὸ 1951, 30,7 δισεκατ. τὸ 1952, 41,5 δισεκατ. τὸ 1953, 47,9 δισεκατ. τὸ 1954 καὶ 55 δισεκατ. τὸ 1955. Συνεπῶς ἡ διαπίστωσις εἶναι ὅτι ἡ ἐθνικὴ ἡμῶν οἰκονομία ἀκολουθεῖ σταθερῶς ὑψωτικὴν τάσιν ἐντεινομένην κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Μεγαλυτέραν, ὅμως, ἀξίαν διὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ αἰσιοδόξου αὐτοῦ ἀποτελέσματος ἔχει καὶ ἡ παρακολούθησις τῆς ἐξελίξεως τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, κατ’ ἔτος, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν αὔξησιν τοῦ πληθυσμοῦ. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐθνικῶν λογαριασμῶν ἡ ἐξέλιξις αὕτη μεταπολεμικῶς καὶ προπολεμικῶς διαφέρει; Μεταπολεμικῶς, ἡ ἐξέλιξις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας δίδει τὰ ἑξῆς ἀποτελέσματα: Τὸ 1948 ἐπὶ πληθυσμοῦ 7.772.000 κατοίκων ἔχομεν καθαρὸν εἰσόδημα 22,65 δισεκ. εἰς τὸ 1952 ἐπὶ πληθυσμοῦ 8.122.000 εἰσόδημα 28,89 δισεκ. καὶ εἰς τὸ 1955 ἐπὶ πληθυσμοῦ 8.366.000 εἰσόδημα 36.31 δισεκ. Τουτέστιν ἔχομεν μίαν αὔξησιν μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1952–1955, τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 5,54% ποσοστὸν καθ’ αὑτὸ λαμβανόμενον ἀπολύτως αἰσιόδοξον, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ μέσος ὅρος τῆς ἐτησίας αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος τῶν δυτικῶν χωρῶν ἀνέρχεται εἰς 6%. Παρὰ τὴν αἰσιόδοξον ταύτην σύγκρισιν, δὲν πρέπει κανεὶς νὰ ἐκφράζῃ τὴν ἀπόλυτον αἰσιοδοξίαν του καὶ ἱκανοποίησίν του διότι ἡ οἰκονομία ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι οἰκονομία μιᾶς ὑποαναπτύκτου χώρας καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄθροισμα μικρῶν εἰσοδημάτων καὶ ἑπομένως ἡ ἐτησία αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ὁσονδήποτε μεγάλη καὶ ἂν εἶναι κατὰ ποσοστὸν ἐν τῷ συνόλῳ της παραμένει χαμηλή· ἀλλὰ καὶ τὸ κατὰ κεφαλὴν γενικὸν εἰσόδημα ηὐξήθη ἀπὸ δρχ. 2933 τὸ 1948 εἰς δρχ. 36.64 τὸ 1951 εἰς 34,34 τὸ 1952 καὶ εἰς 43,40 τὸ 1955. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διὰ τὴν ἀπόλυτον κατανόησιν τῆς θέσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας κατ’ ἄτομον, ἐν σχέσει μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴν καὶ ἐξειλιγμένην οἰκονομίαν, πρέπει νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σώματος ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ κεφαλὴν κατανεμόμενον μᾶς δίδει, κατὰ τὸ ἔτος 1954 182 δολλάρια κατ’ ἄτομον. Τῶν ἄλλων χωρῶν ἀκολουθεῖ τὴν ἑξῆς πορείαν: Τῆς Πορτογαλίας ἀνέρχεται εἰς 227, τῆς Γαλλίας εἰς 630, τῆς Ὁλλανδίας εἰς 759, τῆς Δανίας εἰς 1000 καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν εἰς 1.800. Τουτέστιν ἡ σχέσις τοῦ Ἑλληνικοῦ εἰσοδήματος κατ’ ἄτομον εἰς δολλάρια εἶναι 1: 10, ἐν σχέσει πρὸς τὴν Ἀμερικήν. Ἡ ἀνεπάρκεια τοῦ κατ’ ἄτομον αὐτοῦ εἰσοδήματος ὀφείλεται ὄχι μόνον διότι μέχρι τοῦδε δὲν ἐπῆλθεν ἐξαντλητικὴ ἐκμετάλλευσις ὄχι μόνον τοῦ ἐθνικοῦ κεφαλαίου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ, διότι, ἐνῷ ὁ ἐνεργὸς πληθυσμὸς τῆς Χώρας, τουτέστιν ὁ πληθυσμὸς ὁ δυνάμενος νὰ ἐργασθῇ ἀπὸ ἡλικίας ἀπὸ 15 ἕως 65 ἐτῶν ἀνέρχεται εἰς τὸ ½ περίπου (48,8%) ἀπασχολεῖται ἓν τμῆμα μόνον αὐτοῦ, τὸ μὴ ἐργαζόμενον τμῆμα τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ μέρος τοῦ δυναμένου νὰ ἀπασχοληθῇ πληθυσμοῦ ἀνελθὼν κατὰ τὴν τριακονταετίαν ἀπὸ τοῦ 1920 ἕως 1950 εἰς τὸ 9% τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ τῆς Χώρας. Βεβαίως τὸ 9% εἶναι ἀρκετὰ ὑψηλὸν καίτοι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων τοῦ Ταμείου Ἀνεργίας, διότι δὲν ἔχομεν, δυστυχῶς, καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἐπαρκεῖς στατιστικάς, παρατηρεῖται μία σταθερὰ μείωσις, τῆς ἀνεργίας. Ὁ ἀριθμὸς δὲ τῶν ἀνέργων ἐξευρίσκεται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐπιδοτουμένων ἕνεκα ἀνεργίας.

§11ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Θόρυβος).....

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχει γίνει οὐδαμοῦ τοῦ κόσμου κατὰ τὴν εἰσήγησιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ νὰ διατυποῦνται ἐρωτήματα. Ἡμεῖς, ποὺ εἴμεθα παλαιοὶ βουλευταί, μετὰ θρησκευτικῆς κατανύξεως ἠκούομεν εἰσήγησιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Καὶ δὲν εἴδομεν ποτὲ αὐτὸ τὸ θέαμα. Θὰ κάμῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν εἰσήγησίν του, θὰ ἐπεξεργασθῆτε τὸν Προϋπολογισμὸν καὶ θὰ ἀπαντήσητε. Προχειρολογία κατὰ τὴν εἰσήγησιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ δὲν γίνεται.

§13Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Αὐτὰ τὰ ὁποῖα θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς εἶναι ἀποτελέσματα τῶν προγενεστέρων ἐτῶν, διότι δὲν ἔχομεν ἀποτελέσματα τοῦ 1956. Συνεπῶς τὰ θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς ἁπλῶς διὰ νὰ σχηματίσῃ σαφῆ ἀντίληψιν τῆς καθόλου οἰκονομίας. Καὶ δὲν εἶναι συνεπῶς δεκτικὰ τοιούτων ἀμφισβητήσεων, διότι προέρχονται ἐκ δημοσίων στοιχείων. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀνεργία βαίνει, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων τῶν ἐπιδοτουμένων ὑπὸ τοῦ Ταμείου Ἀνεργίας εἰς μείωσιν τῶν ἐπιδοτουμένων ἀπὸ τοῦ 1954 κατὰ 20.862, τὸ 1955 κατὰ 16.108 καὶ μέχρι τέλους Αὐγούστου τοῦ 1956 7.076. Ἐπίσης ἡ μετανάστευσις βαίνει αὐξάνουσα. Ἐκ τῆς συγκρίσεως ὅλων τῶν στοιχείων αὐτῶν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ μὲν αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ κατὰ ἐτήσιον ποσοστὸν βαίνει μειουμένη κατὰ μέσον ὅρον, διότι ἐνῷ τὸ 1928–1939 ὁ μέσος ὅρος αὐξήσεως ἀνήρχετο εἰς 1,38 ἡ ἐτησία αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ σήμερον κατέληξεν εἰς 0,88. Ἀντιθέτως τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα βαίνει αὔξανον ἀπὸ 2.900 τοῦ 1948 εἰς 4.300 τοῦ 1955, ἤτοι ηὐξήθη κατὰ 49%. Ἡ κίνησις αὐτὴ τῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ αὔξησις τοῦ ἐτησίου εἰσοδήματος ἀποτελεῖ μίαν αἰσιόδοξον κατάστασιν, διότι τείνει νὰ αὐξήσῃ τὸ εἰσόδημα ἀκόμη, περισσότερον, καὶ ἑπομένως νὰ δώσῃ περισσότερα μέσα καὶ ἄνεσιν εἰς τὸν πληθυσμὸν τῆς Χώρας. Ἐπίσης, πρὸς περαιτέρω ἐνίσχυσιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος πρέπει νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τὰς γενομένας διὰ μέσου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος πιστοδοτήσεις, αἱ ὁποῖαι ἀκολουθοῦν τὴν ἑξῆς πορείαν: Τὸ 1947 ἀρχίζει μὲ 1,5 δισ. δραχμῶν, τὸ 1948 ἀνέρχεται εἰς 2,1 δισεκ., τὸ 1949 εἰς 3,4 δισεκ., τὸ 1950 εἰς 4,6 δισεκ., τὸ 1951 εἰς 5,6 δισεκ., τὸ 1952 εἰς 5,4 δισεκατ., τὸ 1953 εἰς 6 δισεκ., τὸ 1954 εἰς 8 δισεκ., τὸ 1955 εἰς 84 δισεκ. καὶ κατὰ τοὺς 10 μῆνας τοῦ 1956, εἰς 10,7 δισεκ. Τουτέστιν ἡ πιστοδότησις κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος ἀνῆλθε κατὰ 594,1% ἔναντι τῶν παλαιοτέρων. Ἡ κατανομὴ τῶν πιστοδοτήσεων ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν ἑξῆς ἀναλογίαν: ὑπὲρ τῆς γεωργίας κατὰ 37,24%, ὑπὲρ τῆς βιομηχανίας κατὰ 22,47%, ὑπὲρ τοῦ ἐμπορίου κατὰ 14,17%, τοῦ καπνεμπορίου κατὰ 14,45%, τῆς κτηματικῆς πίστεως κατὰ 4,06% καὶ ὑπὲρ διαφόρων κλάδων κατὰ 7,61%. Ἐκ τῆς κατανομῆς αὐτῆς ἀποδεικνύεται ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἡ πιστοδότησις κατηυθύνθη κυρίως πρὸς ἐνίσχυσιν τῆς γεωργίας καὶ κατὰ δεύτερον λόγον εἰς ἐνίσχυσιν τῆς βιομηχανίας. Ἐὰν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ 14% ὑπὲρ τοῦ καπνεμπορίου, τὸ ὁποῖον ἔν τινι μέτρῳ συνδέεται μὲ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς γεωργίας, αὐξάνεται περισσότερον τὸ ποσοστὸν τῶν πιστοδοτήσεων τὸ ὁποῖον διετέθη ὑπὲρ τῆς γεωργίας. Ἡ διαφορὰ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μεταξὺ τοῦ 1954 καὶ τοῦ 1955 ἐμφανίζει τὸ ἑξῆς παρήγορον φαινόμενον: Ἡ σύγκρισις ἔχει ἀξίαν ὅταν ἐκφράζεται εἰς ὄγκον τῶν παραχθέντων καὶ διατεθέντων ἀγαθῶν καὶ ὄχι εἰς τὴν χρηματικήν των ἀξίαν, διότι ἡ χρηματικὴ ἀξία αὐτῶν προσδιορίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τῶν τυχαίων ἢ προγραμματισμένων τιμῶν. Τὸ 1955 ἡ αὔξησις τῶν τιμῶν ὀφείλεται κατὰ 60% εἰς τὴν αὔξησιν τῆς χρηματικῆς ἀξίας καὶ κατὰ 40% εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς ἐνῷ κατὰ τὸ 1954 ἡ ἀναλογία αὕτη ἀνῆλθεν εἰς 73% ἐκ τῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν καὶ 27% ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς. Δηλαδὴ ὁ διατεθεὶς ὄγκος παρουσιάζει ἀπὸ τοῦ 1954 πρὸς 1955 αὔξησιν ἀπὸ 27% εἰς 40%. Ἡ κατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ὑπολογιζομένη εἰς σταθερὰς τιμὰς τοῦ 1951 ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ἐὰν συγκρίνωμεν τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ πρὸς τὰ τοῦ παρελθόντος, θὰ διαπιστώσωμεν μίαν ἐνδιαφέρουσαν μεταβολήν, διότι, ἐνῷ κατὰ τὸ 1938 τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα ἀνήρχετο εἰς τὰ 38% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, σήμερον κατῆλθον εἰς 34,6% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἡ βιομηχανία, ἡ ὁποία ἦτο 15% ἀνῆλθεν εἰς 21%, τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι, ἐνῷ τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα αὐξάνεται τὸ ἐκ τῆς βιομηχανίας αὐξάνεται κατὰ ποσοστὸν ἀκόμη περισσότερον, γεγονὸς μαρτυροῦν ὅτι ἔχομεν μίαν βιομηχανικὴν πρόοδον εἰς τὴν Χώραν αὐτήν. Τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα αὐξάνει καὶ αὐτὸ κατὰ κεφαλὴν ἀπὸ 2117 τὸ 1951 εἰς 2500 κατὰ τὸ 1955. Ἀλλὰ πέραν τούτου ἔχομεν καὶ αὔξησιν τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς. Συγκρινόμενος δὲ ὁ ὄγκος τῆς παραγωγῆς μὲ τὸ 1938 ἐμφανίζει, εἰς ὅλα τὰ εἴδη, πλὴν τοῦ γλεύκους καὶ τῆς Κορινθιακῆς σταφίδος, αὔξησιν. Τὸ αὐτὸ παρατηρεῖται καὶ εἰς τὴν κτηνοτροφίαν. Ἐξαιρέσει τῶν κονίκλων, τῶν ἵππων καὶ τῶν αἰγῶν, ὅλα τὰ ἄλλα ζῶα ἔχουν ὑπερβῆ εἰς ἀριθμὸν τοὺς τοῦ 1938, ἀντιστοίχους. Συνεπῶς καὶ ἡ ἐξέλιξις τῆς κτηνοτροφίας βαίνει αὐξανομένη. Ἐπίσης καὶ ὁ κλάδος τῶν μεταλλευμάτων, ἐκτὸς ὡρισμένων μετάλλων, παρουσιάζει αὔξησιν παραγωγῆς. Τὸ αὐτὸ παρατηρεῖται καὶ εἰς τὰ εἰσαχθέντα μηχανήματα διὰ τὴν ὀργάνωσιν τῶν μεταλλείων. Διὰ σοβαρῶν ἐπενδύσεων γενομένων εἰς τὰ μεταλλεῖα, ἐπῆλθεν αὔξησις τῆς παραγωγῆς αὐτῶν καὶ ἑπομένως αὔξησις τοῦ μεταλλευτικοῦ εἰσοδήματος. Χαρακτηριστικὸν εἶναι ὅτι εἰσήχθησαν μηχανήματα μεταλλείων τὸ 1953 ἀξίας 27 δισεκατ. δραχμῶν, τὸ 1954 ἀξίας 52 ἑκατ. καὶ τὸ 1955 ἀξίας 78 ἑκατ. Ἐπίσης ἔχομεν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ μεταλλεῖα. Συνεπῶς καὶ ὁ κλάδος οὗτος ἀκολουθεῖ πορείαν ἀνοδικήν. Αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων μας ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἀρκετὰ ὑψηλαὶ ἐν σχέσει μὲ τὸ παρελθόν. Τὸ 1951 εἴχομεν ἐξαγωγὰς εἰς τρεχούσας δραχμάς, ἀξίας 1.500 ἑκατομ. δραχμῶν. Κατὰ τὸ 1955 αὗται ἀνῆλθον εἰς 5.500 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἑπομένως ἔχομεν τετριαπλασιασμὸν περίπου τῶν ἐξαγωγῶν. Ὁ κλάδος ὁ γεωργικὸς ἐμφανίζει, μετὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν, ἤτοι τὰς νεωτέρας μεθόδους καλλιεργείας, τὴν ἀθρόαν πιστοδότησιν, τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς καὶ ἀτελείας τῶν λιπασμάτων καὶ τῶν μηχανημάτων, καθὼς καὶ τὴν ἐπάνδρωσιν τῶν ὑπηρεσιῶν, μίαν ἄνοδον εἰς τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα. Ἤδη δὲ ἡ φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοῦ ἑνιαίου φόρου παρέσχε μίαν ἔντονον ἀνακούφισιν εἰς τὰς γεωργικὰς τάξεις. Ἕτερος κλάδος τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας εἶναι ἡ βιομηχανία καὶ ἡ βιοτεχνία. Τὰ στατιστικὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἐπίσης αἰσιόδοξα, διότι κατὰ τὸ 1938 τὸ βιομηχανικὸν εἰσόδημα, ἐκπεφρασμένον εἰς δραχμὰς τοῦ 1951 ἀνέρχεται εἰς 4 δισεκατ. δραχμῶν περίπου. Τὸ 1952 εἰς 5.689 ἑκατ., τὸ 1953 εἰς 6.464 ἑκατ., τὸ 1954 εἰς 7.093 ἑκατ. καὶ τὸ 1955 εἰς 7.654 ἑκατ., ἤτοι: μέχρι τοῦ 1955 ἔχομεν αὔξησιν κατὰ ποσοστὸν ἀπὸ 15% μέχρι 21%. Ἡ αὔξησις ὅμως, τῆς ἀξίας τοῦ βιομηχανικοῦ καὶ βιοτεχνικοῦ εἰσοδήματος συνεπικουρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν αὔξησιν τοῦ ὄγκου αὐτῶν, διότι καὶ ὁ ὄγκος τῆς παραγωγῆς βαίνει αὐξανόμενος. Μὲ δείκτην 100 τὸ 1951 ἔχομεν πτῶσιν μὲν τὸ 1952 ἀπὸ δὲ τὸ 1953 καὶ μέχρι τοῦ 1955 σταθερὰν ἄνοδον. Ἡ τοιαύτη αὔξησις εἶναι ἐξόχως ἐνδιαφέρουσα καὶ ἐνθαρρυντικὴ καὶ σκοπὸς τῆς Κυβερνήσεως εἶναι δι’ ὅλων τῶν μέτρων νὰ αὐξήσῃ περισσότερον τὸ βιομηχανικὸν εἰσόδημα, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καὶ τῶν ἀπασχολουμένων μὲ τὴν βιομηχανίαν. Ἡ πιστοδότησις τῆς βιομηχανίας ἀνῆλθεν ὡς ἀκολούθως: Τὸ 1951 ἐπιστοδοτήθη διὰ τοῦ ποσοῦ 849 ἑκατ. δραχμῶν, τὸ 1952 διὰ 913 ἑκατ., τὸ 1953 διὰ 1.400 ἑκατ., τὸ 1954 διὰ 2140 ἑκατ., τὸ 1955 διὰ 2.157 ἑκατ. καὶ κατὰ τοὺς δέκα μῆνας τοῦ 1956 διὰ 2.400 ἑκατ., δραχμῶν. Διὰ τὸ 12μηνον τοῦ 1956 προβλέπεται πιστοδότησις 2.900 ἑκατ. περίπου δραχμῶν. Ἑπομένως ἔχομεν μίαν αὔξησιν ἔναντι τοῦ 1955 700 ἑκατομμυρίων περίπου καὶ ἔναντι τοῦ 1953 διπλασιασμὸν τῶν πιστοδοτήσεων τῆς βιομηχανίας. Εἰς τὰ ποσὰ ταῦτα πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ αἱ εἰς δολλάρια πιστοδοτήσεις, αἱ δοθεῖσαι μέσῳ τοῦ Ο.Χ. Ο.Α., αἱ ὁποῖαι ἀνέρχονται εἰς 5.130.000 δολλάρια. Ὡσαύτως δέον νὰ προστεθοῦν καὶ αἱ πιστώσεις, τὰς ὁποίας διέθεσαν ἐξ ἰδίων οἱ βιομήχανοι διὰ τὴν ἀναδιοργάνωσιν τῶν βιομηχανιῶν των καὶ ὅσαι πιστώσεις ἦλθον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἀποτέλεσμα τῆς συγκρίσεως αὐτῆς εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῇ ὅτι κατὰ τὸ 1956 ἔχομεν ἕνα διπλασιασμὸν τῶν πιστοδοτήσεων ἐν σχέσει μὲ τὸ 1953, γεγονὸς ὀφειλόμενον εἰς τὰ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ληφθέντα μέτρα, δι’ ὧν ἐρρυθμίσθη τὸ τραπεζικὸν πρόβλημα, ηὐξήθησαν αἱ τραπεζιτικαὶ καταθέσεις, διὰ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς πίστεως τοῦ κοινοῦ πρὸς τὴν νομισματικὴν σταθερότητα τῆς Χώρας, ἐξ οὗ ἐπῆλθεν ἀνάπτυξις τῆς τραπεζιτικῆς ἀγορᾶς καὶ κάλυψις τῶν λελογισμένων ἀναγκῶν τῆς βιομηχανίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν ἐπιβαλλομένων ἐκ τῶν ἐπιταγῶν τῆς ὅλης οἰκονομίας μας. Αἱ εἰσαγωγαὶ καὶ ἐξαγωγαὶ τῶν βιομηχανοποιημένων εἰδῶν μας ἀκολουθοῦν τὴν ἑξῆς πορείαν:: Τὸ 1953 αἱ ἐξαγωγαὶ ἀνῆλθον εἰς 325 ἑκατομμύρια, τὸ 1954 εἰς 450 ἑκατ., τὸ 1955 εἰς 405 ἑκατ. καὶ κατὰ τοὺς 11 μῆνας τοῦ 1956 εἰς 466 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Αἱ εἰσαγωγαὶ ἀκολουθοῦν ὑψηλοτέραν κίνησιν. Τὰ 3.333 ἑκατ. τοῦ 1953 ἔφθασαν εἰς 6.993 κατὰ τοὺς 11 μῆνας τοῦ 1966. Αἱ ἐξαγωγαὶ τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τῆς Διευθύνσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου ἀνῆλθον ἀπὸ 116 ἑκατομμύρια δολλάρια τοῦ 1952–53 εἰς 200 ἑκατομμύρια δολλάρια κατὰ τὸ 1955–56. Προπορεύεται εἰς ἐξαγωγὰς ἡ ἀξία τοῦ καπνοῦ καὶ κατόπιν ἔρχονται τὰ ἄλλα προϊόντα. Εἰς τὸ ἐκ τῆς βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας προκῦπτον συνάλλαγμα, πρέπει νὰ προστεθῇ καὶ τὸ τουριστικὸν καὶ ναυτιλιακὸν τοιοῦτον. Ἡ Ἑλλὰς διαθέτουσα πολλὰ τουριστικὰ ἐφόδια, τὸ φυσικὸν κάλλος της, τὴν ἱστορίαν της, τὸ κλῖμα της κ.λ.π., γενικῶς προσφέρεται εἰς ἔντονον ἀνάπτυξιν τοῦ τουρισμοῦ της. Ἡ Κυβέρνησις προσπαθεῖ νὰ τονώσῃ τὸν τομέα αὐτὸν δι’ ὅλων τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, χρηματοδοτοῦσα τὸν τουρισμὸν ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὡς θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω κατωτέρω. Πάντως, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, παρὰ τὴν γενομένην δυσφήμησιν τοῦ τουρισμοῦ μας, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἐξ ὡρισμένων πλευρῶν, ὅτι δηλαδὴ ἡ Ἑλλὰς εἶναι χώρα μὲ οὐχὶ ἐξησφαλισμένην ἀσφάλειαν, τὸ τουριστικόν μας εἰσόδημα ηὐξήθη ἔναντι τοῦ 1955 κατὰ 7,17%. Τουτέστιν, κατὰ τὸ 1956 εἰσεπράχθησαν 31 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἐνῷ τὸ 1955 εἶχον εἰσπραχθῆ 29 ἑκατομμύρια δολλάρια. Οὕτω, ὄχι μόνον ἡ αὔξησις τοῦ τουριστικοῦ συναλλάγματος δὲν ἀνεκόπη ἀλλὰ καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν τουριστῶν μας ηὐξήθη, παρ’ ὅλην τὴν δυσφήμησιν, διότι ἔναντι τῶν 196.000 τουριστῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους 1955 κατὰ τὸ 1956 εἰσῆλθον 206.000 τουρίσται. Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ τομεὺς αὐτὸς ἔχει ἀνάγκην ἰδιαιτέρας προσοχῆς καὶ ὀργανώσεως, διότι, ὁλονὲν τῶν ρεῦμα τῶν τουριστῶν μας ἀνέρχεται καὶ ἡ Κυβέρνησις προετοιμάζεται δι’ ὅλων τῶν μέσων, τὰ ὁποῖα θὰ σᾶς ἀνακοινώσω, εἰς τρόπον ὥστε ὁ τουρισμός μας νὰ ἀναδειχθῇ εἰς βιομηχανίαν τουρισμοῦ καὶ μάλιστα εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πλέον ἐξόχους. Ἐπίσης σημειοῦμεν τὴν αὔξησιν καὶ τοῦ ναυτιλιακοῦ μας συναλλάγματος καὶ ἑπομένως τὴν αὔξησιν τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῆς Χώρας. Ὡσαύτως, τὰ μεταναστευτικὰ ἐμβάσματα ἔχουν αὐξηθῆ ἀπὸ 18 ἑκατ. δολλάρια κατὰ τὸ 1952, εἰς 45,6 τὸ 1953, εἰς 47 τὸ 1954, εἰς 50,6 τὸ 1955 καὶ 60,9 κατὰ τὸ 1956. Ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἔχομεν ἐπίσης εἰσαγωγὰς κεφαλαίων δι’ ἐπενδύσεις ἐν τῷ ἐσωτερικῷ, γεγονὸς μαρτυροῦν τὴν ἐμπέδωσιν τῆς πίστεως τῆς Χώρας ἔναντι τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὑπεβλήθησαν μέχρι τοῦδε 100 αἰτήσεις ἀντιπροσωπεύουσαι μακροπροθέσμους ἐπενδύσεις 62,5 ἑκατομμυρίων δολλαρίων καὶ 63 αἰτήσεις διὰ βραχυπροθέσμους ἐπενδύσεις 15 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἐξ αὐτῶν ἐνεκρίθησαν 35 διὰ μακροπροθέσμους ἐπενδύσεις καὶ 30 διὰ βραχυπροθέσμους τοιαύτας, συνολικοῦ ποσοῦ 35,7 ἑκατομ. δολλαρίων. Περαιτέρω ἐνεκρίθησαν (δὲν ἠκούσθη) ἐκτελεσθεῖσαι 14 αἰτήσεις διὰ μακροπροθέσμους ἐπενδύσεις, ἀντιπροσωπευούσας 6,4 ἑκατομ. δολλάρια καὶ 7 αἰτήσεις βραχυπροθέσμων ἐπενδύσεων, ἀντιπροσωπευούσας 1,4 ἑκατομ. δολλάρια. Αἱ ἐξαγωγαὶ ἀνέρχονται εἰς 209 ἑκατομ. δολλαρίων καὶ αἱ εἰσαγωγαὶ εἰς 482 ἑκατ. δολλαρίων. Τὸ ἐκ 273 ἑκατ. δολλαρίων ἔλλειμμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου, ἐκαλύφθη ἐκ τῶν ἀδήλων συναλλαγῶν κατὰ 163 ἑκατομ. δολλαρίων καὶ τὸ ἐξ 110 ἑκατ. δολλαρίων ἔλλειμμα τοῦ ἰσοζυγίου τρεχουσῶν συναλλαγῶν ἐκαλύφθη ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας καὶ ἐξ ἄλλων πόρων καὶ οὕτω ἐμφανίζεται ἰσοζυγισμένον, Πράγματι, ἔχομεν μίαν αὔξησιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν, ἡ ὁποία ὀφείλεται πρῶτον εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν, δεύτερον εἰς τὴν αὔξησιν τῶν ἐφοδίων τῆς Χώρας καὶ τῶν ἐπενδύσεων ἐν γένει καὶ τρίτον εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας, ἡ ὁποία δημιουργεῖ καὶ αὔξησιν ἀναγκῶν, θεραπευομένων διὰ τῶν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς εἰσαγομένων εἰδῶν καὶ ποιάν τινα λελογισμένην αὔξησιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Ταῦτα παρακολουθοῦνται μετὰ πάσης προσοχῆς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ διὰ τῶν διαφόρων μέτρων ἐπιδιώκεται νὰ μὴ διαταραχθῇ τὸ συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα τῆς Χώρας, τὸ ὁποῖον, κατὰ τὴν 31ην Δεκεμβρίου τοῦ 1956 ἀνήρχετο εἰς 2065 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἤτοι εἰς 197 ἑκατομμύρια εἰς συνάλλαγμα καὶ εἰς 9,5 ἑκατομμύρια δολλάρια εἰς χρυσόν. Ἕτερον ἀπόκτημα κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν εἶναι ἡ ἐπιτευχθεῖσα νομισματικὴ σταθερότης, περὶ τῆς ὁποίας ἔκαμε δηλώσεις καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ συνάδελφός μου. Κατὰ τὰς ἀνακοινώσεις τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου μου ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὸν τομέα τῆς νομισματικῆς σταθερότητος αἱ ἐπιτεύξεις ἦσαν ὅτι ἀπὸ πρώτης Ἰανουαρίου 1956 μέχρι 31.12.56 ὁ τιμάριθμος ἀκριβείας ζωῆς ὑψώθη κατὰ 1,3, ἐνῷ κατὰ τὴν ἀντίστοιχον περίοδον τοῦ 1955 ἡ αὔξησις εἶχεν ἀνέλθει εἰς 5,9% τῆς δὲ χονδρικῆς πωλήσεως κατὰ 4,7 ταῦτα κατὰ τὸ 1955. Ἐάν, ἀντιθέτως, περιορίσωμεν τὸν χρόνον ἀπὸ τὸν μετὰ τὰς ἐκλογὰς μέχρι τοῦ τέλους τοῦ 1956, τότε διαπιστοῦμεν ὅτι ὁ τιμάριθμος ἀκριβείας τῆς ζωῆς δὲν ἀνῆλθε καθόλου. Τὸ ἐπιτευχθὲν ἀποτέλεσμα τῆς σταθερότητος τοῦ τιμαρίθμου κατὰ τοὺς μῆνας τοὺς τελευταίους, εἶναι ἀξιόλογον, διότι συνέπεσε τὸν Ὀκτώβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους ἡ περιπέτεια τοῦ Σουέζ, ἡ ὁποία συνετάραξε τὰς οἰκονομίας ὅλων τῶν χωρῶν. Εὐτυχῶς, ὅμως, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἐπέδειξεν ὡριμότητα καὶ ψυχραιμίαν καὶ ἀντεπεξῆλθε τὴν περιπέτειαν αὐτὴν ἄνευ ἐπιδράσεως ἐπὶ τοῦ τιμαρίθμου ἀκριβείας τῆς ζωῆς, γεγονὸς μαρτυροῦν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἐπιτυχίαν τῶν Κυβερνητικῶν μέτρων, ὥστε νὰ μὴ θιγοῦν οὔτε αἱ καταθέσεις σοβαρῶς, αἱ ὁποῖαι ἂν καὶ κατ’ ἐλάχιστον ὑπεβιβάσθησαν, ἐπανῆλθον καὶ πάλιν καὶ ὑπερέβησαν τὰς καταθέσεις τοῦ Ὀκτωβρίου. Αὐτή, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἡ εἰκὼν ἡ ὁποία διαγράφεται ἐν τῇ σχέσει πρὸς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐν τῷ συνόλῳ του. Ὡς συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον ἐξάγεται ἐκ τῆς ἐποπτείας αὐτῆς καὶ τῆς ἀναπτύξεως τοῦ προβλήματος, εἶναι ὅτι ἡ Χώρα διατηρεῖ ἐντόνως τὸν γεωργικὸν αὐτῆς χαρακτῆρα, ὅτι ἐπετεύχθη κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη αὔξησις τοῦ βιομηχανικοῦ εἰσοδήματος, ἐν σχέσει πρὸς τὸ γεωργικόν, ἐπίτευγμα οὐσιωδῶς ἀξιόλογον καὶ προσδίδον ἐλπίδας διὰ περαιτέρω ἐξέλιξιν. Διότι, πράγματι εἶναι ἀναγκαῖον τὸ ἐκ τοῦ βιομηχανικοῦ κλάδου ποσοστὸν τοῦ εἰσοδήματος νὰ ἀνέλθῃ ὑψηλότερον διὰ νὰ ἀπορροφήσῃ ὅλον τὸ ἐργατικὸν δυναμικὸν τῆς Χώρας. Περαιτέρω ἐπετεύχθη ἀξιόλογος αὔξησις τοῦ ὅλου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν μίαν αἰσιόδοξον εἰκόνα καὶ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ θεμελιώσωμεν ἐπ’ αὐτῶν τὴν δημοσίαν οἰκονομίαν τῆς Χώρας, κατὰ τρόπον ἀρραγῆ καὶ ἀποκλείοντα πλάνας, περὶ τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἀριθμῶν καὶ περὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν προγραμμάτων. Πρὶν εἰσέλθω ἀκόμη εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1957 δι’ ἐλαχίστων πρέπει νὰ καταστήσω ἐνήμερον τὴν Βουλὴν διὰ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ λήξαντος οἰκον. ἔτους 1955–56 τὰ ὁποῖα, ἀπὸ ἀπόψεως ἐσόδων, καὶ ἐξόδων, μᾶς παρέχουν τὰ θετικὰ κριτήρια διὰ τὸν προσδιορισμὸν τῶν δαπανῶν καὶ τῶν ἐσόδων τοῦ 1957. Ἐνδιαφέρον εἶναι νὰ τεθῇ ὑπ’ ὄψει τοῦ Σώματος ἡ καθολικὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐξ ὅλων τῶν αἰτίων, τοὐτέστιν ἐκ τοῦ κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἐκ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, ἐκ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν καὶ τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ἐν γένει. Κατὰ τὸ 1955 τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἀνῆλθεν εἰς 55 δισεκ. τρεχουσῶν δραχμῶν. Ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ ποσοῦ τούτου ἐκ κρατικῶν φόρων, ἐκ φόρων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως, τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν καὶ Νομικῶν Προσώπων, ἀνῆλθεν εἰς 12,4 δισεκατ., τοὐτέστιν ἐπεβαρύνθη τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα μὲ 22,5%, ποσοστὸν τὸ ὁποῖον ἐν σχέσει μὲ τὰς ἄλλας χώρας, δὲν εἶναι ὑψηλόν, διότι, ἂν τὸ ποσοστὸν τοῦτο ἀναχθῇ εἰς ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα, διὰ λόγους διευκολύνσεως τῆς συγκρίσεως, τότε ἔχομεν τὴν ἑξῆς ἀναλογίαν. Ἐν Ἑλλάδι ἀνέρχεται εἰς 19% ἡ ἐπιβάρυνσις δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἤτοι διὰ τὸ Κράτος, τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, τοὺς Δήμους κ.λ.π., ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ τῆς Ἰταλίας ἀνέρχεται εἰς 21,8%, τῆς Γαλλίας εἰς 21,8%, τῆς Ἀμερικῆς εἰς 21,9% καὶ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας εἰς 26,9%. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐν Ἑλλάδι ἐμφανίζεται μικροτέρα, δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα αὐτῶν τῶν χωρῶν εἶναι λίαν ὑψηλὸν καὶ ἑπομένως, μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς ἐπιβαρύνσεως αὐτῆς, παραμένει ἐπαρκὲς διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν των, ἐνῷ ἐν Ἑλλάδι εἶναι χαμηλὸν καὶ μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν ἐπιβαρύνσεων ἀφήνει μικρὸν περιθώριον διὰ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῆς Χώρας. Ἡ μορφὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Προϋπολογισμοῦ παρ’ ἡμῖν εἶναι ἐντελῶς καταναλωτική. Παρ’ ἡμῖν εἶναι ἔντονος ἡ πίεσις ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων πρὸς τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ παράδοσιν καὶ ἱστορίαν ἐξόχως πολιτιστικὴν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ βελτιώσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον καὶ μοιραίως πιέζει τὸ Κράτος διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν, ἀποτέλεσμα δὲ τῆς πιέσεως ταύτης εἶναι ἡ αὔξησις τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν εἰς τοὺς Προϋπολογισμούς, ὑπὸ μορφὴν μισθῶν, συντάξεων, ἐπιδομάτων καὶ ἄλλων περιοχῶν, μὴ παραγωγικῶν. Ἡ τοιαύτη καταναλωτικὴ μορφὴ τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ παρεμποδίζῃ τὴν διάθεσιν σοβαρῶν ποσοστῶν διὰ παραγωγικὰς δαπάνας, τοὐτέστιν δι’ ἐπενδύσεις. Ὁ τακτικὸς Προϋπολογισμὸς ἐμφανίζει τὴν ἑξῆς μορφήν: Τὸ ἔτος 1955–56 αἱ καταναλωτικαὶ δαπάναι ἀνῆλθον εἰς 89%, κατὰ τὸ 1954–55 εἰς 88%, ἐνῷ κατὰ τὸ 1957 τὸν Προϋπολογισμόν, τὸν ὁποῖον θὰ σᾶς καταθέσω, ὑπεβιβάσαμεν τὸ ποσοστὸν τοῦτο εἰς 85%. Ὁ ὑποβιβασμὸς τοῦ ποσοστοῦ τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν ἔχει σημασίαν διὰ τὴν ἀντίστοιχον αὔξησιν τοῦ ποσοῦ τῶν ἐπενδύσεων, αἱ ὁποῖαι ἐμφανίζουν τὴν ἑξῆς μορφήν: 1952–53 δραχ. 1459 ἑκατ., 1953–54 δραχ. 1275 ἑκατ., 1954–55 δραχ. 1397 ἑκατ. δραχ., 1955–56 (18μηνον) δραχ. 1867 ἑκατ. καὶ 1957 (12 μῆνες) δραχ. 1900 ἑκατ. Ὅπως σᾶς εἶναι γνωστὸν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος συνετάγησαν δύο Προϋπολογισμοί, ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 12μήνου καὶ ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 18– μήνου. Ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 12μήνου περιέχει τὸ ἐλάττωμα τῆς δημιουργίας καταναλωτικῶν δαπανῶν καὶ ἐλλειμμάτων. Τοῦτο εἶναι ἐλάττωμα τῶν Προϋπολογισμῶν μέχρι καὶ τοῦ οἰκον. ἔτους 1954–55. Διὰ τοῦτο ἐμφανίζουν ἐλλείμματα οἱ Προϋπολογισμοὶ ὅλων τῶν προγενεστέρων χρήσεων, μέχρι τοῦ 1954–55 ἐκ δραχμῶν 10.553 ἑκατομμυρίων. Εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1955–56, τὸν ὁποῖον κατέθεσεν ὁ προκάτοχός μου, τὰ μὲν ἔξοδα ἀνέρχονται εἰς 13,5 δισεκ., τὰ δὲ ἔσοδα εἰς 11 δισεκ. Ἑπομένως ἐμφανίζεται ἓν ἄνοιγμα 2,5 δισεκ. δραχμῶν, τὸ ὁποῖον προεβλέπετο νὰ καλυφθῇ κατὰ 1400 ἑκατομ. ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας κατὰ 400 ἑκ. ἐκ δανείου εἰς βάρος τῶν καταθέσεων τῶν Ν.Π.Δ.Δ. καὶ κατὰ 642 ἑκ. ἐκ τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων καὶ τοῦ ἐσόδου ἐξ ἐπιστροφῶν χρημάτων. Ἡ ταμειακὴ ἐκτέλεσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ μέχρι τέλους Ἰουνίου 1956, ἄφησεν ἄνοιγμα 100 ἑκατομ. δραχμῶν, καίτοι κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ οὔτε νέοι φόροι ἐπεβλήθησαν καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ Βοήθεια περιωρίσθη ἀπὸ 1400 ἑκατ. εἰς 1000 ἑκατ., τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ὑφίστατο ἐὰν δὲν παρετείναμεν τὸν Προϋπολογισμὸν εἰς 18μηνον, διότι τότε θὰ εἴχομεν τὴν συνήθη εἰς τὸ τέλος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους δίμηνον παράτασιν τῆς χρήσεως, ὁπότε θὰ ἀπερροφᾶτο τὸ ἄνοιγμα τοῦτο καὶ θὰ ἰσοζυγίζετο καὶ ὁ Προϋπολογισμὸς οὗτος. Καί, παρὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἐν τούτοις, ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 12μήνου οὐσιαστικῶς κατέληξεν, εἰς ἰσοζύγιον περίπου, καίτοι οὐδεὶς νέος φόρος ἐπεβλήθη, καίτοι τὸ ἔσοδον ἐκ βενζίνης ὑπέστη ἐλάττωσιν, ἕνεκα τῆς μετατροπῆς τῶν αὐτοκινήτων ἀπὸ βενζινοκίνητα εἰς πετρελαιοκίνητα, ὅπερ εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν μείωσιν τῆς καταναλώσεως τῆς βενζίνης κατὰ 33.000 τόννους καὶ μίαν μείωσιν τῶν ἐσόδων κατὰ 104 ἑκατομμύρια δραχμάς. Μετὰ τὴν ἀναμόρφωσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἡ Κυβέρνησις ἔχουσα ὡς θεμελιώδη γραμμὴν τὴν αὔξησιν παντὶ σθένει τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς παραγωγικότητος τοῦ μηχανισμοῦ τῆς Χώρας καὶ πέραν τούτου τὴν διάθεσιν παντὸς διαθεσίμου ποσοῦ εἰς ἐνίσχυσιν τῶν ἐπενδύσεων, ἐχάραξε γραμμὴν ἐξασφαλίζουσαν τὸ δημοσιονομικὸν ἰσοζύγιον τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἐθεώρησεν ἀπαραίτητον, ὅπως ἐφεξῆς οἱ Προϋπολογισμοὶ τῆς Χώρας μὴ διαταράσσουν τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν διὰ τῶν ἐλλειμμάτων των, διὰ τῶν ὁποίων καὶ ἡ πίστις πρὸς τὸ νόμισμα καὶ ὁ τιμάριθμος κλονίζονται καὶ ἡ οἰκονομία περιέρχεται εἰς ἀσφυξίαν διὰ τῆς ἀφαιρέσεως χρηματικῶν μέσων, ἐκ τῆς ἀγορᾶς πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν ἐλλειμμάτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ὡσαύτως ἀπεφάσισε τὴν μείωσιν τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν εἰς τὸ ἀνώτατον δυνατὸν ὅριον, τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπουν αἱ νομοθετημέναι ἀνάγκαι τῆς Χώρας. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον, ὅπως πρὸ ὀλίγου εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἐπιστήσω τὴν προσοχήν, αἱ δαπάναι αἱ καταναλωτικαὶ τοῦ 1957 περιωρίσθησαν ἀπὸ 80 εἰς 85%. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν τῶν ἀρχῶν διὰ τῶν ὁποίων ἐπιδιώκεται πλέον νὰ παύσῃ ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ τῆς Χώρας, νὰ εἶναι πολιτικὴ κοινωνικῆς προνοίας καὶ νὰ μεταβληθῇ εἰς πολιτικὴν ἐντάσεως τῆς παραγωγῆς καὶ αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ γενικῶς τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, διεμορφώθη καὶ ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ τῆς Χώρας. Καὶ ἀναμορφωθεὶς ὁ Προϋπολογισμὸς ἔλαβε τὴν ἑξῆς μορφήν: Αἱ εἰσπράξεις ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἀνῆλθον μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1956 εἰς 16 δισεκατομμύρια, ἡ στρατιωτικὴ βοήθεια εἰς 1.400 ἑκατομ. περίπου, αἱ εἰσφοραὶ Κρατῶν Μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ εἰς 694 ἑκατομ., ἤτοι ἐν συνόλῳ εἰς 18 δισεκατομμύρια. Αἱ πληρωμαὶ ἀντιστοίχως ἀνῆλθον εἰς 16.242 ἑκατομ. Ἑπομένως, ἀφέθη πλεόνασμα ἐκ τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ 1.800 ἑκατομμύρια. Διὰ τοῦ πλεονάσματος αὐτοῦ, ἐκαλύψαμεν τὸ ἔλλειμμα τῶν σεισμοπλήκτων, τὸ ὁποῖον ἀνῆλθεν εἰς 589 ἑκατομμύρια, διότι πράγματι εἰσεπράξαμεν 418 ἑκατομμύρια ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν καὶ 186 ἑκατομ. ἐκ τῆς βοηθείας, ἤτοι 604 ἑκατομ. ἐν συνόλῳ καὶ ἐξωδεύσαμεν 1.193 ἑκατομ. Ἐπίσης ἐκαλύψαμεν τὸ ἔλλειμμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων ἐκ δραχμῶν 1,178 ἑκατομ. Καὶ ἑπομένως χάρις εἰς τὸ πλεόνασμα τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἐπετεύχθη τελικὸν ἰσοζύγιον μὲ ἕνα μικρὸν ταμειακὸν πλεόνασμα ἐκ 31 ἑκατομμυρίων. Ἡ τοιαύτη εὐτυχὴς κατάληξις τῆς ἐκτελέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ τούτου ὀφείλεται βεβαίως, πρῶτον εἰς τὴν συνετὴν διαχείρισιν τῶν πιστώσεων, τὰς ὁποίας διεθέσαμεν. Πρέπει δὲ νὰ τονίσω, ὅτι δὲν περιωρίσαμεν οὐδεμίαν παραγωγικὴν πίστωσιν. Ὁ περιορισμὸς συνετελέσθη μόνον εἰς τὰς καταναλωτικὰς δαπάνας καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι αἱ ἀδιάθετοι πιστώσεις δὲν ὑπερέβησαν τὸ 5%, ποσοστὸν ὃ συνήθως ἀνήρχοντο αἱ ἀδιάθετοι πιστώσεις καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, μαρτυροῦν, ὅτι τὸ αὐτὸ ποσὸν διεθέσαμεν, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι τὸ διεθέσαμεν ὑπὲρ τῶν παραγωγικῶν πιστώσεων. Δεύτερον, εἰς τὰς οἰκονομίας τὰς ὁποίας ἐπεβάλαμεν δι’ ὅλων τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα εἴχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Βεβαίως, τὰ μέτρα αὐτὰ τῶν οἰκονομιῶν, δὲν ἐπέφερον πλήρως τὰ προσδοκώμενα ἀποτελέσματα, διότι βραδέως ἐλήφθησαν καὶ ἡ ἐφαρμογὴ των δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποδώσῃ ἐντὸς ἐλαχίστων μηνῶν. Προσδοκῶμεν, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ θὰ ἐπιτευχθοῦν ἐν τῷ συνόλῳ κατὰ τὸ προσεχὲς ἔτος. Τρίτον, διότι ἐγένετο συστηματικὴ παρακολούθησις τῶν Ὑπηρεσιῶν διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐσόδων. Ἡ τοιαύτη πορεία τῶν ἐσόδων παρέσχε μίαν αἰσιόδοξον εἰκόνα τῆς δημοσιονομικῆς καταστάσεως τῶν πραγμάτων, διότι πράγματι διὰ νὰ παρουσιασθῇ τὸ μεγάλον αὐτὸ πλεόνασμα οἱ φόροι ὅλων τῶν κλάδων ἀπέδωσαν περισσότερον. Καὶ τοῦτο εἶναι ἓν ἐκ τῶν ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα ἐπέφερεν ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος μετέβαλε τὸ οἰκονομικὸν ἔτος, διότι παρέσχε τὴν εὐχέρειαν πρὸ παντὸς εἰς τὸν φόρον τοῦ εἰσοδήματος νὰ ἐκκαθαρισθοῦν ἅπασαι αἱ ἐκκρεμεῖς φορολογικαὶ δηλώσεις εἰς τρόπον, ὥστε νὰ εἰσερχώμεθα ἐφέτος εἰς τὸ δεύτερον ἔτος τοῦ νόμου τούτου ἄνευ ἐκκρεμοτήτων ἐκ τοῦ παρελθόντος διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς ἓν εὐτυχὲς ἀποτέλεσμα, ὥστε καθ’ ἕκαστον ἔτος νὰ περαιοῦται ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ βεβαίωσις τῶν ἐσόδων, νὰ μὴ παραμένουν δὲ ἐκκρεμεῖς ὑποχρεώσεις τῶν πολιτῶν, αἱ ὁποῖαι ἐκκαθαριζόμεναι εἰς τὰ μεταγενέστερα ἔτη, δημιουργοῦν συσσώρευσιν ὑποχρεώσεων, τόσον ἐκ τοῦ παρελθόντος, ὅσον καὶ ἐκ τοῦ παρόντος καὶ δυσχεραίνουν τὰ μέγιστα τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν. Μείωσιν ἐσόδων παρουσίασαν, ὅπως εἶπον προηγουμένως, αἱ εἰσπράξεις τῆς βενζίνης, διὰ τὸν λόγον τῆς μετατροπῆς τῶν αὐτοκινήτων εἰς πετρελαιοκίνητα. Ἐπίσης, μικρὰν μείωσιν παρουσίασεν ὁ φόρος τοῦ ζύθου, διότι μετεθέσαμεν τὸ ἔσοδον ἐπὶ τῆς βύνης. Οὕτω ὁ τακτικὸς Προϋπολογισμὸς ἔδωσε τὸ εὐχάριστον αὐτὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον ἐκάλυψε τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ ἄφησεν ὡς ἀποτέλεσμα κατὰ τὴν 31 Δεκεμβρίου 1956 τὸ ταμειακὸν πλεόνασμα τῶν 31 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Διὰ τῆς ἐφαρμοσθείσης κατὰ τὸ 1955–56 δημοσιονομικῆς πολιτικῆς, ὁ Προϋπολογισμὸς ἐπέδρασε λίαν ἐντόνως ἐπὶ τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς τῆς Χώρας, διότι χάρις εἰς τὴν ἰσοζύγισιν καὶ εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐλλειμμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐκαλύπτοντο εἴτε εἰς βάρος τῶν καταθέσεων τῶν Νομικῶν Προσώπων, εἴτε εἰς βάρος τῆς αὐξήσεως τῆς κυκλοφορίας, ἀφήσαμεν ἀθίκτους καὶ τὰς καταθέσεις, ὥστε νὰ χρησιμοποιηθοῦν αὗται ὑπὲρ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καὶ γενικῶς δὲν ἀφαιρέσαμεν χρηματικὰ μέσα ἀπὸ τὸ Ἐκδοτικὸν Ἵδρυμα. Δυνάμει τῆς συμβάσεως, ἡ ὁποία ἔχει καταρτισθῆ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1955, ἐδικαιοῦτο τὸ Κράτος νὰ ἀποσύρῃ διὰ προσωρινῆς πιστοδοτήσεως μέχρι τὰ 500 ἑκατομμύρια δραχμῶν καὶ ὄχι μόνον δὲν ἔκαμε χρῆσιν τῆς εὐκαιρίας αὐτῆς σχεδὸν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους πλέον τῶν 200 ἑκατομμυρίων, ἀλλὰ καὶ τελικῶς ἠλάττωσε τὰ χρεωστικὰ ὑπόλοιπα, τῶν λογαριασμῶν τοῦ Δημοσίου ἔναντι τῆς Τραπέζης, κατὰ 272 ἑκατομμύρια, γεγονὸς τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι διηυκόλυνε κατὰ τὸ ποσὸν τοῦτο τὴν κυκλοφορίαν καὶ συνέβαλε εἰς τὴν μείωσιν αὐτῆς περαιτέρω, γεγονὸς ἐπιδροῦν καὶ ἐπὶ τῆς νομισματικῆς σταθερότητος. Ἑπομένως ὁ Προϋπολογισμός, ὁ ὁποῖος μέχρι τοῦδε ἐνεφάνιζε ἐλλείμματα καὶ ἀπετέλει σταθερὰν πληγὴν τῆς νομισματικῆς σταθερότητος, διότι διὰ τῶν ἐλλειμμάτων ἀπερρόφα τὸ κυκλοφοροῦν χαρτονόμισμα, ἤδη ἀπετέλεσεν ὑγιὲς ὄργανον ἐξασφαλίσεως τῆς νομισματικῆς σταθερότητος καὶ κατοχυρώσεως τῆς ὅλης οἰκονομίας. Ἀλλὰ καὶ ἀπέβη, περαιτέρω καὶ ὄργανον πίστεως ἡ ἀκολουθηθεῖσα δημοσιονομικὴ πολιτική, διότι ὄχι μόνον δὲν ἐθίξαμεν τὰς καταθέσεις, ἀλλὰ καὶ ἐπεστρέψαμεν χρηματικὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα ἐθέσαμεν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς κυκλοφορίας καὶ τῆς παραγωγῆς. Πέραν δὲ τούτου διὰ νὰ ἐνισχύσωμεν ἔτι περαιτέρω τὰς ἀποταμιεύσεις, ἀπὸ πλευρᾶς δημοσιονομικῶν μέτρων, διὰ διαταγῆς μας κατεστήσαμεν ἀπὸ 1ης Μαρτίου ὑποχρεωτικὴν τὴν πληρωμὴν τῶν ἄνω τῶν 3.000 δραχμῶν μισθῶν δι’ ἐπιταγῶν. Δι’ αὐτοῦ, ἐπιδιώκομεν τὸ μὲν νὰ ἐθίσωμεν τοὺς συναλλασσομένους νὰ συναλλάσσωνται τραπεζιτικῶς, τὸ δὲ νὰ δημιουργῆται ἓν ζήτημα καταθέσεως καὶ τρίτον νὰ μὴ ἀφαιροῦνται ἀπὸ τὸ Τραπεζιτικὸν Ἵδρυμα χρήματα, τὰ ὁποῖα οὕτω θὰ παραμείνουν διαθέσιμα εἰς χεῖρας τῶν δικαιούχων. Καὶ πέραν τούτου, ἀπὸ τῆς 1ης Ἰουλίου 1957 θὰ ἐπεκτείνωμεν τὸ σύστημα τῶν τραπεζιτικῶν ἐπιταγῶν διὰ τὰς πληρωμὰς τῶν ἐργολάβων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ διευκολύνῃ τὰ μέγιστα τὴν οἰκονομικὴν καὶ νομισματικὴν σταθερότητα τῆς Χώρας, ἐπιδιώκοντες ὅπως ἐφεξῆς φθάσωμεν εἰς τὸ πεπολιτισμένον ἐπίπεδον, ὥστε ὅλαι αἱ πληρωμαὶ τοῦ Κράτους νὰ γίνωνται δι’ ἀνοίγματος πιστώσεως ἐπ’ ὀνόματι τοῦ δικαιούχου παρὰ Τραπέζῃ εἰς τρόπον, ὥστε ὁλόκληρος ἡ ὑπὸ τοῦ Κράτους συναλλαγὴ νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ Τραπεζιτικὸν σύστημα καὶ νὰ ἔχῃ ὅλας τὰς εὐνοϊκὰς ἐπιδράσεις ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας καὶ τῆς σταθερότητος τοῦ νομίσματος. Ἐπίσης διὰ τῆς ἀκολουθηθείσης δημοσιονομικῆς πολιτικῆς συνεβάλαμεν τὰ μέγιστα οὐσιωδῶς εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς παραγωγῆς, διότι παρέσχομεν ἀτέλειαν εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τῶν λιπασμάτων, ἅτινα καὶ ἐπεδοτήσαμεν διὰ νὰ εὐθηνήσουν, εἰσηγάγομεν ἀτελῶς τὰ γεωργικὰ μηχανήματα, ἐπηνδρώσαμεν τὰς βασικὰς γεωργικὰς ὑπηρεσίας πρὸς ἔντονον αὔξησιν τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Εἰς τὴν ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν, ἐπίσης, παρέσχομεν ἀτελείας εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τῶν πρώτων ὑλῶν, καὶ εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τῶν μηχανημάτων, τέλος δέ, ἐπεδοτήσαμεν τοὺς σιδηροδρόμους δι’ ἑνὸς ποσοῦ 335 ἑκατομμυρίων, διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀνοιγμάτων καὶ διευκόλυνσιν τῶν μεταφορῶν καὶ διεθέσαμεν περαιτέρω 12,5 ἑκατομμύρια διὰ τὰς ἀγόνους γραμμάς. Διεθέσαμεν ἐπίσης 1941 ἑκατ. διὰ τὴν ἄσκησιν κοινωνικῆς πολιτικῆς, 363 ἑκατομ. διὰ τὴν δικαιοσύνην, 1541 ἑκατ. διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ 1260 ἑκατ. διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν σεισμοπλήκτων περιοχῶν. Διὰ νὰ διευκολύνωμεν, ὅμως, περαιτέρω καὶ ἐξυγιάνωμεν τὴν ὅλην φορολογικὴν κατάστασιν, διὰ Β. Δ)τος ἐπετρέψαμεν τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν ἰσολογισμῶν τῶν βιομηχανικῶν καὶ ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, διότι, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὑφισταμένης καταστάσεως, ὁ ὑπολογισμὸς τῆς ἀξίας τῶν συνιστώντων μίαν ἐπιχείρησιν στοιχείων, ἐγένετο μὲ παρωχημένας καὶ μὴ ἀνταποκρινομένας πρὸς τὴν πραγματικότητα τιμάς, καὶ ἑπομένως, καὶ ἡ πίστις τῶν ἐπιχειρήσεων ἐνεφανίζετο μειωμένη δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἤθελον νὰ κάμουν εἰσαγωγὴν κεφαλαίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἢ δανεισμὸν οἱονδήποτε. Διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν θὰ ἐμφανισθῇ καὶ ἡ πραγματικὴ τιμὴ τῶν μετοχῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ τοιαύτη τακτοποίησις νὰ ἐπιφέρῃ μείωσιν τῶν κρατικῶν ἐσόδων κατὰ 25 ἑκατομμύρια κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος καὶ κατὰ 50 ἑκατομμύρια κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος, διότι, διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τοῦ ποσοστοῦ ἀποσβέσεων θὰ ἐκπεσθῇ μεγαλύτερον ποσὸν ἐκ τῶν κερδῶν. Προετιμήσαμεν, ὅμως, νὰ ὑποστῶμεν τὴν μείωσιν αὐτὴν τῶν ἐσόδων διὰ νὰ ἐξυγιάνωμεν τὴν κατάστασιν τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ νὰ ἀποκαταστήσωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν τὴν εἰλικρίνειαν τῶν ἐμπορικῶν βιβλίων, ἐπ’ ἀγαθῷ καὶ τοῦ καλυτέρου φορολογικοῦ ἐλέγχου. Κατὰ τὸ ἔτος 1956 ἐπίσης ἀντιμετωπίσθησαν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τὰ δημοσιοϋπαλληλικὰ προβλήματα. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐπιληφθεὶς αὐτῶν προσωπικῶς ἀπὸ τῆς πρώτης Ἰανουαρίου 1956, προέβη εἰς τὰς ἑξῆς παροχὰς πρὸς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Εἰς τοὺς τακτικούς, τοὺς ἔχοντας οἰκογενειακὰ βάρη δημοσίους ὑπαλλήλους, διέθεσε ποσὸν 15 ἑκατομμυρίων, ἐκ τοῦ ὁποίου ἔλαβον οἱ ἔχοντες μισθοὺς μέχρι 1.156 δραχμῶν, 200 δραχμὰς μηνιαίως, οἱ δὲ λοιποί, οἱ λαμβάνοντες μισθὸν μέχρι 1220 δραχμῶν 80 δραχμὰς μηνιαίως. Ἐνεκρίθη ἐπίσης ἡ χορήγησις ἐπιδόματος ἀκριβείας, τὸ ὁποῖον ἐπεβάρυνε τὸν Προϋπολογισμὸν μὲ 300 ἑκατομμύρια. Παρεσχέθη εἰς κατηγορίας τινὰς ὑπαλλήλων, ἔκτακτον ἐπίδομα διὰ τοὺς μῆνας Φεβρουάριον καὶ Μάρτιον, ἐξ οὗ ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ κατὰ 15 ἑκατομμύρια. Παρεσχέθη, ὡσαύτως νοσοκομειακὴ περίθαλψις εἰς τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἐντεῦθεν ἐπεβαρύνθη ὁ Προϋπολογισμὸς κατὰ 20 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Ἐδόθησαν ἐπίσης 5 ἑκατομμύρια ὑπὲρ τοῦ Μετοχικοῦ Ταμείου Δημοσίων Ὑπαλλήλων, ὡς καὶ ἐφ’ ἅπαξ ἡ ἀξία τοῦ ἀχρήστου ὑλικοῦ ἀνερχομένου εἰς 22 ἑκατομμύρια. Ἐτέθησαν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Βασιλίσσης 30 ἑκατομμύρια διὰ τὴν δημιουργίαν οἰκοτροφείων, εἰς τὰ ὁποῖα νὰ εἰσέρχωνται τὰ τέκνα τῶν εἰς τὰς ἐπαρχίας ὑπηρετούντων δημοσίων ὑπαλλήλων, καὶ καθὼς ἔχω πληροφορίας προχωρεῖ. Ἐπίσης διερρυθμίσθη ἡ θέσις κατηγοριῶν τινων πολιτικῶν ὑπαλλήλων ὡς οἰκονομικῶν, τριατατικῶν καὶ δικαστικῶν, ἐκ τῆς ὁποίας ἐπεβαρύνθη ὁ Προϋπολογισμὸς μὲ 60 ἑκατομμύρια. Ἐχορηγήθη ἐπίσης ἕτερον ἐπίδομα εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν Ταχυδρομικῶν Ὑπηρεσιῶν, ἀνερχόμενον εἰς 19 ἑκατομμύρια. Ηὐξήθη ἡ τροφοδοτικὴ μερὶς τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας μὲ ἐντεῦθεν ἐπιβάρυνσιν 35 ἑκατομμυρίων. Ἐχορηγήθη ἐπίσης αὔξησις εἰς τοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν πλέον τοῦ παγίου μισθοῦ, οὐδεμίαν ἄλλην πρόσθετον ἀπολαβήν. Ἐνεκρίθησαν κατ’ ἀποκοπὴν ὑπερωριακαὶ ἀποζημιώσεις, ἀνερχόμεναι ἀπὸ 160 ἕως 350 δραχμὰς μηνιαίως δι’ ἕκαστον, ἤτοι συνολικὴ ἐτησία δαπάνη 22 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Τουτέστιν, διετέθησαν κατὰ τὸ 1956 πεντακόσια (500) ἑκατομ. ὑπὲρ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων, ἐξ ὧν ὑπὲρ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων λειτουργῶν 370 ἑκατομ. τὰ ὁποῖα ἐν σχέσει μὲ τὸ μισθολόγιον τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 3.270 ἑκατομ., ἀποτελεῖ μίαν αὔξησιν κατὰ 11,3%. Βεβαίως εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐχώρησε εἰς τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ μισθολογίου, δὲν ἐχώρησεν, ὄχι διότι πιστεύει ὅτι οἱ καταβαλλόμενοι μισθοὶ εἶναι ἐπαρκεῖς, ἀλλὰ πιστεύει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ μισθολογίου, χωρὶς αὐτὴ νὰ εἶναι παγία καὶ σταθερὰ καὶ νὰ ἐδράζεται ἐπὶ τῆς ἐξυγιάνσεως τῆς οἰκονομίας τῆς Χώρας. Νομίζω ὅτι ὁ μόνος τρόπος σήμερον ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν λύσιν τοῦ μισθολογικοῦ προβλήματος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, εἶναι ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ αὔξησις τοῦ εἰσοδήματος. Διότι διὰ τῆς ἐπιβαρύνσεως τῆς φορολογίας καὶ διὰ τῆς ἐκ ταύτης μειώσεως τῶν εἰσοδημάτων ἢ διὰ τῆς ἐκδόσεως χαρτονομίσματος αὔξησις τῶν μισθῶν ὡς μόνην συνέπειαν θὰ εἶχε μετὰ βραχὺ χρονικὸν διάστημα τὴν αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου καὶ ἀπώλειαν τοῦ μισθοῦ τῶν ὑπαλλήλων, τὸν ὁποῖον ἐλάμβανον πρὸ τῆς αὐξήσεως, καὶ τὴν ἐπιβάρυνσιν ὁλοκλήρου τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Συνεπῶς ὁ μόνος τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος, εἶναι ἡ ἔντασις τῆς προσπαθείας τῆς παραγωγῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καθῆκον ὅλων ἀλλὰ πρὸ παντὸς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Μέσα εἰς τὰ πλαίσια μιᾶς ηὐξημένης καθολικῆς παραγωγῆς, θὰ τοποθετήσωμεν ὅλοι μας τὴν προσωπικὴν εὐημερίαν καὶ πρὸ παντὸς οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ Σῶμα καὶ τῶν ἔν τινι μέτρῳ τὴν διάνοιαν τοῦ Κράτους, διότι αὐτοὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῆς ἐπιτυχίας ἢ τῆς ἀποτυχίας τῶν προγραμμάτων τοῦ Κράτους. Χαρακτηριστικὸν δὲ τῆς ἀδυναμίας τοῦ Προϋπολογισμοῦ νὰ ὑποστῇ ἑτέραν πέραν τῶν 500 ἑκατομμυρίων ἐπιβάρυνσιν εἶναι ὅτι ὁ Προϋπολογισμὸς ἀντιμετωπίζει διὰ δαπάνας τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ διὰ μισθοὺς τῶν πολιτικῶν ὑπηρεσιῶν τὸ ποσὸν τῶν δραχμῶν 7,630 ἑκατομ., δηλαδὴ τὸ 47% τοῦ Προϋπολογισμοῦ διατίθεται ὑπὲρ τῆς καλύψεως τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων. Ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ κόσμος ὁ ὑπαλληλικὸς ἀντιλαμβάνεται τὴν ὀρθότητα τῆς ἀσκουμένης οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ ὅτι θὰ καταβάλῃ κάθε προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς καὶ μέσα εἰς αὐτὴν τὴν προσπάθειαν νὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τὰς ἰδικάς του δικαίας ἀξιώσεις. Ἡ κίνησις τῶν διορισμῶν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν προσπάθειαν τοῦ περιορισμοῦ τῶν διορισμῶν εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς, πλὴν τῶν παραγωγικῶν. Διὰ τοῦτο, ἐνεκρίθησαν κυρίως διορισμοὶ δημοδιδασκάλων, μηχανικῶν, γεωπόνων, δασονόμων καὶ κτηνιάτρων. Εἰς τὴν ἔκθεσιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν, ὑπάρχει πλήρης κατάστασις τῶν εἰσελθόντων καὶ ἐξελθόντων καθ’ Ὑπουργεῖον, ὥστε ἡ Βουλὴ νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν νὰ κρίνῃ τὸν ρυθμὸν τῶν γενομένων διορισμῶν καὶ τῶν γενομένων ἐξόδων τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Τελευτῶν τὴν ἐπισκόπησιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ 1955–56, ἐπιθυμῶ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας ἐπὶ τῆς ἐξελίξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων, ἐν σχέσει μὲ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ἐκ τοῦ ἐν τῇ ἐκθέσει διαλαμβανομένου πίνακος, προκύπτει τὸ τελικὸν συμπέρασμα, ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ὁλονὲν ἀνέρχεται εἰς ὑψηλότερον βαθμὸν καὶ προχωρεῖ περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι προχωρεῖ ἡ ἐπιβάρυνσις. Διότι, ἐνῷ ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἔναντι τοῦ 1952 ἀνέρχεται εἰς 80%, ἡ αὔξησις τῶν φορολογιῶν ἔναντι τοῦ 1952 ἀνέρχεται μόνον εἰς 71%, τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι προπορεύεται τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἐτησίως περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι προχωροῦν αἱ εἰσπράξεις αἱ ὁποῖαι ἀφαιροῦνται ἀπὸ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, γεγονὸς τὸ ὁποῖον μαρτυρεῖ μίαν ἐξυγίανσιν τῆς καταστάσεως καὶ μίαν ἀνακούφισιν τῆς οἰκονομίας ἐκ τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων. Συμπέρασμα ἐκ τῆς ὅλης δημοσιονομικῆς πολιτικῆς τοῦ 1956 εἶναι ὅτι ἐπετεύχθη τὸ πρῶτον ἡ ἐξισορρόπησις τῶν δαπανῶν καὶ ἐσόδων, καὶ ἑπομένως εἰσερχόμεθα εἰς μίαν περίοδον δημοσιονομικοῦ ἰσοζυγίου. Ἐκ τῶν περισσευμάτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ προωθήθη σπουδαίως ἡ ἀποκατάστασις τῶν σεισμοπλήκτων καὶ ἔπαυσε πλέον ὁ Προϋπολογισμὸς τῆς Χώρας νὰ ἀποτελῇ ἐπικίνδυνον παράγοντα διὰ τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν καὶ διὰ τὴν ὅλην δημοσίαν οἰκονομίαν. Καὶ ἤδη εἰσερχόμεθα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν διὰ βραχέων ἀνάλυσιν τοῦ κατατεθειμένου Προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκον. ἔτος 1957. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει τὸν κατατιθέμενον Προϋπολογισμὸν εἶναι ὅτι ἐμφανίζει ἐξησφαλισμένην ἰσορρόπησιν ἐσόδων καὶ ἐξόδων, κατὰ τρόπον μὴ ἀφίνοντα καμμίαν ἀμφιβολίαν περὶ τῆς πραγματοποιήσεως τῆς ἐξισορροπήσεως αὐτῆς καὶ ὅτι ἐπετεύχθη διὰ πρώτην φορὰν μεταπολεμικῶς τὸ σύνολον τῆς διδομένης Ἀμερικανικῆς βοηθείας νὰ ἐπιτρέπῃ εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ὥστε ἴσον ποσὸν ἐκ τῶν ἐγχωρίων πόρων νὰ τὸ διαθέτῃ ὑπὲρ τῶν τακτικῶν ἐσόδων. Τοὐτέστιν ἐπιτυγχάνεται πλέον ἴσον ποσὸν πρὸς τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν νὰ μὴ χρησιμοποιῆται διὰ κάλυψιν ἐλλειμμάτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἀλλ’ ἀντιθέτως νὰ διατίθεται πρὸς ἐπέκτασιν τῶν ἐπενδύσεων. Διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι χαρακτηριστικὸν σημεῖον τῆς προόδου μιᾶς χώρας εἶναι ὁ ρυθμὸς τῶν γενομένων ἐπενδύσεων, αἱ ὁποῖαι συμβάλλουν εἰς τὴν περαιτέρω αὔξησιν τῆς παραγωγῆς. Τὰ ἔσοδα, ὅπως ἐμφανίζονται εἰς τὸν κατατεθέντα Προϋπολογισμόν, ἀνέρχονται, μαζὶ μὲ τὴν ἐκ 1.400 ἑκατομμυρίων Ἀμερικανικὴν βοήθειαν εἰς 12.650 ἑκατομ. δραχμῶν. Αἱ δαπάναι τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἀνέρχονται εἰς 11.250 ἑκατ. δραχμῶν. Ἑπομένως, παραμένει ἐκ τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ πλεόνασμα 1400 ἑκατομμυρίων ἰσόποσον πρὸς τὴν εἰς δραχμὰς ἀξίαν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, τὸ ὁποῖον διατίθεται δι’ ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι προσαυξανόμεναι διὰ δανεισμοῦ εἰς συνάλλαγμα κατὰ 435 ἑκατομμύρια, καὶ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν, καὶ δι’ εἰδικῶν πόρων ἐξ ἐπενδύσεων κατὰ 65 ἑκατομμύρια, μᾶς δίδουν τὸ ποσὸν τῶν 1900 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα, διατίθενται ὑπὸ τοῦ Προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων κατὰ τὸ τρέχον ἔτος. Ἡ ἀνάλυσις τῶν ἐσόδων ἔχει ὡς ἀκολούθως: Ἀλλὰ θὰ ἤθελον, πρὶν εἰσέλθω εἰς αὐτήν, νὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς γεγονός: Μία ἐφημερὶς σήμερον, ἡ ὁποία εἶναι καὶ οἰκονομολογικὴ μάλιστα, πληροφορηθεῖσα κατὰ τρόπον, ὅπως πληροφοροῦνται οἱ δημοσιογράφοι, καὶ τὰ πλέον ἀπόκρυφα τοῦ Κράτους, τὴν εἰκόνα αὐτὴν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἔγραψεν ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Προϋπολογισμὸς παρουσιάζει πλεόνασμα 1400 ἑκατομμυρίων, εἶναι εὐκαιρία νὰ μειώσωμεν τοὺς φόρους καὶ νὰ διαθέσωμεν τὰ 1400 ἑκατομμύρια διὰ τὴν ἐλάφρυνσιν τῶν φορολογιῶν. Τουτέστιν, ἐὰν τοῦτο ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ γίνῃ, θὰ ἐσήμαινε νὰ καταδικάσωμεν τὴν Χώραν εἰς τὸ ἐπίπεδον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται σήμερον, νὰ ἀποκλείσωμεν πᾶσαν πρόοδον πρὸς περαιτέρω αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ νὰ βάλωμεν τὴν ἐπιτάφιον πλάκα ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος, ὡς χώρας ἐσαεὶ ὑπαναπτύκτου, εἰς περίοδον, μάλιστα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Δύσις διὰ νέων μεθόδων προσπαθεῖ νὰ δημιουργήσῃ συνθήκας, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλουν ἰδιαιτέρως εἰς τὰς ὑπαναπτύκτους χώρας, ὡς ἡ Ἑλλάς, νὰ ἐπισπεύσουν ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον καὶ νὰ προωθήσουν τὴν παραγωγικότητά των εἰς ἐπίπεδα προσεγγίζοντα τὰ τῶν δυτικῶν χωρῶν καὶ νὰ καταστήσουν οὕτως ἐφικτὴν τὴν συμβίωσιν πρὸς ἣν φέρεται ὁ κόσμος τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Ἀντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, εἰς ποίαν σοβαρότητα ὁδηγοῦνται αἱ συζητήσεις διὰ μέσου ἐνίων ἐφημερίδων, αἱ ὁποῖαι εἴτε καλοπίστως εἴτε κακοπίστως δημιουργοῦν ἐντυπώσεις εἰς βάρος μιᾶς προσπαθείας, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς ἐξυγίανσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως. Ἡ σύνθεσις τῶν ἐσόδων ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἄμεσοι φόροι 2.335 ἑκατ. Ἔμμεσοι 7.753 ἑκατ. Θὰ ἤθελον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας ὅτι αὐτὴ ἡ σύνθεσις τῶν ἐμμέσων φόρων, ἀκολουθεῖται καὶ παρ’ ἡμῖν ὡς καὶ ἀλλαχοῦ κατὰ μίαν παράδοσιν καὶ περιλαμβάνει πλὴν τῶν κυρίως ἐμμέσων φόρων καὶ φόρους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ἔμμεσοι, ὡς ὁ φόρος πολυτελείας, χαρτοσήμου, μονοπωλιακῶν εἰδῶν κ.λ.π. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀκολουθοῦντες τὴν παγίως καθιερωμένην ὁρολογίαν ἔχομεν σύνολον ἐμμέσων φόρων 7.753 ἑκατομ. Διάφορα τακτικὰ ἔσοδα 742 ἑκατ. Διάφορα ἔκτακτα ἔσοδα 175 ἑκατ. Εἰσφοραὶ Κρατῶν–Μελῶν ΝΑΤΟ 225 ἑκατ. καὶ Ἀμερικανικὴ βοήθεια 1400 ἑκατ., ἤτοι: Σύνολον 12.650 ἑκατομ. Δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω περὶ τῶν καθ’ ἕκαστον προβλέψεων. Αἱ καθ’ ἕκαστον προβλέψεις στηρίζονται ἐπὶ τῶν ἀποδόσεων τῶν περυσινῶν ἐσόδων, ἐγένοντο κατ’ ἐξοχὴν συντηρητικαὶ καὶ ἔλασσον τῶν τεκμηριουμένων ἐκ τῆς ἐνδεχομένης αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τῆς μέσης ἐπιβαρύνσεως αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους καὶ τοῦτο ἵνα τὸ ἰσοζύγιον, τὸ ὁποῖον ἔχει τὴν τιμὴν νὰ ἐμφανίσῃ εἰς τὴν Βουλὴν ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ παρέχῃ τὸν φόβον διαταράξεως μὲ ὁμαλὴν πορείαν τῶν πραγμάτων καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ δι’ ἀποκλεισμοῦ ἐκτάκτων γεγονότων. Ἡ φορολογία τοῦ εἰσοδήματος, εἰσερχομένη εἰς τὸ δεύτερον ἔτος, εὑρίσκει, ὡς σᾶς εἶπον, τὰς Ἐφορίας ἀπηλλαγμένας τοῦ φόρτου τῶν παρελθόντων ἐτῶν καὶ ἑπομένως εὐελπιστοῦμεν ὅτι ἐντὸς τοῦ ἔτους θὰ ἐπέλθῃ καὶ ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ βεβαίωσις τοῦ φόρου τοῦ τρέχοντος ἔτους ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἡ σώρευσις τῶν παρελθόντων ἐτῶν. Ἡ φορολογία τῆς καθαρᾶς προσόδου καὶ ἐφέτος θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ἐφαρμόζεται ἐπὶ τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Καίτοι ὁ νόμος περὶ φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος νομικῶν προσώπων εἶναι ἀπολύτως ἕτοιμος καὶ ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου θὰ ἀχθῇ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, δὲν ἠθελήσαμεν ἐσπευσμένως νὰ ἐφαρμόσωμεν τὸν ἑνιαῖον φόρον καὶ ἐπὶ τῶν Νομικῶν Προσώπων, ἀλλὰ προετιμήσαμεν νὰ ἀφήσωμεν ἕνα χρόνον μελέτης τοῦ ἑνιαίου φόρου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ οὐσιώδη καινοτομίαν, ἔχουσαν εὐρυτέραν οἰκονομικὴν ἐπίδρασιν, ἐν σχέσει πρὸς τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν θὰ ἀκολουθήσωμεν. Ἡ φορολογία τῆς κληρονομίας, βεβαίως, ὑπελογίσθη μὲ τὰ δεδομένα τὰ σημερινά, ἀναγκαία, ὅμως, καθίσταται ἡ μεταρρύθμισις τῆς νομοθεσίας αὐτῆς, διότι μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος ἐπῆλθον μεταβολαὶ τῶν βαθμῶν καὶ ἑπομένως χρειάζεται νὰ γίνῃ ἀναπροσαρμογὴ τῶν τάξεων τῶν κληρονομιῶν ἀφ’ ἑνὸς καί, δεύτερον, λόγῳ τῆς νομισματικῆς διαφορᾶς τὰ κλιμάκια τῆς φορολογίας πρέπει νὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὴν νομισματικὴν κατάστασιν τῆς συγχρόνου ἐποχῆς. Οἱ τελωνειακοὶ δασμοὶ ὑπολογίζονται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ παρελθόντος ἔτους ἐν συνόλῳ εἰς δρχ. 2.661 ἑκατ. Ἀπὸ κοινωνικῆς πλευρᾶς ἀπηλλάγησαν τοῦ δασμοῦ τὰ σπορέλαια, κατεψυγμένα κρέατα, ὁ βακαλάος καὶ ἄλλια εἴδη πρώτης ἀνάγκης καὶ γενικῶς ἡ κατεύθυνσις τῆς δασμολογικῆς πολιτικῆς εἶναι ἡ ἐνίσχυσις διὰ πρώτων ὑλῶν τῆς γεωργίας καὶ τῆς βιομηχανίας.

§14Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ. Τὰ σπορέλαια νὰ τὰ δασμολογῆτε, νὰ μὴ τὰ ἀπαλλάξητε.

§15Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπ. Οἰκον.). Αὐτὴ εἶναι μία εἰδικὴ περίπτωσις, τὴν ὁποίαν ὅταν ἔλθῃ ὁ χρόνος, θὰ τὴν ἀντιμετωπίσωμεν. Εἶναι πρόβλημα ἑκάστης στιγμῆς νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ δέουσα δασμολογικὴ πολιτική. Ἤδη, θὰ θέσω, δι’ ὀλίγων, ὑπ’ ὄψιν σας, τὴν φορολογικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀκολουθήσωμεν κατὰ τὸ 1957. Εἶναι γνωστὸν καὶ ὅλοι ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι αἱ φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι, ὡς λειτουργοῦν, δὲν ἐπιτυγχάνουν τὴν σύλληψιν ὅλης τῆς κατὰ νόμον φορολογητέας ὕλης, ἐν ἄλλοις λόγοις ἔχομεν φοροδιαφυγήν, ἡ φοροδιαφυγὴ δὲ αὐτὴ εἶναι σύνηθες φαινόμενον, ὄχι μόνον παρ’ ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ ἀλλαχοῦ, ἐσχάτως δὲ ἤρχισε νὰ ἐμφανίζεται εἰς κράτη ὅπου ὑπῆρχεν ὑψηλὴ φορολογικὴ συνείδησις, ὡς αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς. Ἑπομένως καὶ παρ’ ἡμῖν ὑφίσταται φοροδιαφυγή. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ἐδηλώθησαν 7.500 ἑκατ., ἐὰν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ὡς φορολογητέα ὕλη τοῦ νόμου τοῦ ἑνιαίου φόρου, ἐνῷ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἦτο 55 δισεκατομμύρια εἰς τρεχούσας δραχμάς. Βεβαίως ὑπάρχει σειρὰ ἀνθρώπων, ἀπαλλασσομένων, ἀλλὰ πάντως ὑπάρχει μία φοροδιαφυγή. Ἀποτελεῖ αἴτημα φορολογικῆς δικαιοσύνης διὰ τὴν κατανομὴν τῶν φορολογικῶν βαρῶν, αἴτημα κυρίως, τὸ ὁποῖον ὑποβάλλεται ἀπὸ τοὺς εἰλικρινεῖς φορολογουμένους, διότι ὁ διαφεύγων τὴν φορολογικὴν ὑποχρέωσιν μετακινεῖ τὸ ἴδιον αὑτοῦ βάρος ἐπὶ τῶν εὐσυνειδήτων καὶ εἰλικρινῶν φορολογουμένων. Διὰ τοῦτο καταβάλλομεν ἰδιαιτέραν προσπάθειαν πρὸς σύλληψιν τῆς φοροδιαφυγῆς. Διὰ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐλάβομεν ἐπετύχομεν τὴν ἐγγραφὴν νέων διαφυγόντων μέχρι τοῦδε φορολογουμένων, ἀνερχομένων εἰς 31 χιλιάδας, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι βεβαίως μεγάλης ὁλκῆς, ἀλλὰ συμβιβασθέντες ἀπεδέχθησαν τὰς φορολογικάς των ὑποχρεώσεις, εἰς ποσοστὸν μάλιστα ἀρκετὰ ὑψηλόν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ βεβαιωθέν. Περαιτέρω συνεστήσαμεν ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία προβαίνει εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ μητρώου τῶν φορολογουμένων, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται περὶ τὸ τέλος του, καὶ τοῦ μητρώου τῶν ἐνασκούντων οἱανδήποτε οἰκονομικὴν δραστηριότητα εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀθηνῶν — Πειραιῶς κατὰ πρῶτον, ἵνα ἐκ τῆς συγκρίσεως τῶν φορολογουμένων καὶ τῶν ἀσκούντων οἰκονομικὴν δραστηριότητα, συλλάβωμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν μετέχουν τῶν βαρυνόντων αὐτοὺς δημοσιονομικῶν βαρῶν. Διότι διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν φορολογουμένων, θὰ δοθῇ εὐκαιρία καὶ δικαιοτέρας κατανομῆς τῶν βαρῶν καὶ ἐλαφρύνσεως τῆς φορολογίας. Συνεκεντρώσαμεν ἐπίσης ὅλας τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, τὰς ὁποίας καθιεροῖ ἡ κειμένη νομοθεσία, καὶ δι’ Ἐπιτροπῆς μελετῶμεν διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖαι ἐξ αὐτῶν εἶναι ἀνεκταί, ποῖαι ἐξεπλήρωσαν τὸν προορισμόν των καὶ συνεπῶς πρέπει νὰ παύσουν ὑφιστάμεναι καὶ ποῖαι εἶναι χαριστικαὶ καὶ πρέπει νὰ καταργηθοῦν. Εὐελπιστοῦμεν ὅτι τὰ ἀποτελέσματα αὐτὰ δὲν θὰ βραδύνουν νὰ ἐμφανισθοῦν καὶ οὕτω θὰ ἔχωμεν καὶ ἐκεῖθεν μίαν ἀποκατάστασιν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης καὶ μίαν πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς. Μετερρυθμίσαμεν ἐπίσης τὴν νομοθεσίαν τῶν φορολογικῶν στοιχείων καὶ ἀπηλλάξαμεν φορολογουμένους ἀπὸ πολυπλόκους διατυπώσεις, χωρὶς νὰ μειώσωμεν τὰς ἐγγυήσεις τὰς φορολογικὰς καὶ διὰ διαταγῶν καθωρίσαμεν διαδικασίαν ἐλέγχου τῶν γενομένων ὑπὸ τῶν φοροτεχνικῶν ὀργάνων ἐλέγχων, διότι ὑπάρχει μία τάσις ἀπορρίψεως τῶν φορολογικῶν βιβλίων, τάσις ὀφειλομένη εἴτε εἰς τὸν φόβον τῶν εὐθυνῶν τῶν φορολογούντων, εἴτε καὶ εἰς λόγους φυγοπονίας, τὴν ὁποίαν προσπαθοῦμεν νὰ πλήξωμεν. Καθιερώσαμεν, λοιπόν, διαδικασίαν, ὥστε, ὅταν ὁ φορολογούμενος πιστεύῃ, ὅτι ἀδίκως ἀπορρίπτονται τὰ βιβλία του καὶ ἑπομένως ἀδίκως φορολογεῖται, νὰ φέρεται ἡ ἔκθεσις τοῦ διενεργηθέντος ἐλέγχου τῇ αἰτήσει του ἐνώπιον τῆς Ἀνωτάτης Ἐπιτροπῆς Λογιστικῶν Βιβλίων τοῦ Ὑπουργείου. Καί, περαιτέρω, διὰ τῆς ἀναμορφώσεως τῶν ἰσολογισμῶν, προσεπαθήσαμεν νὰ προωθήσωμεν τὴν δημιουργίαν εἰλικρινῶν βιβλίων. Περαιτέρω, ἔχομεν ἑτοίμην διάταξιν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ πατάξωμεν τὴν φοροκλοπήν. Αἱ μέχρι τοῦδε ποινικαὶ διατάξεις εἶναι τοσοῦτον συγκεχυμέναι, ὥστε εὐλόγως δὲν ἐφαρμόζονται ὑπὸ τῶν ποινικῶν δικαστηρίων. Εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ἐντοπίσωμεν τὰ στοιχεῖα τοῦ ἀδικήματος εἰς τὴν ἀπόκρυψιν εἰσπράξεων καὶ εἰς τὴν ἐγγραφὴν ψευδῶν δαπανῶν, διότι, ἐὰν τὸ φορολογικὸν ὄργανον γνωρίζῃ τὰς εἰσπράξεις καὶ τὰς δαπάνας, ἐναπόκειται εἰς αὐτὸ νὰ εὕρῃ τὸ κέρδος. Διότι, ἂν καταστήσωμεν ποινικῶς ὑπόχρεων τὴν περίπτωσιν κακοῦ ὑπολογισμοῦ εἴτε διότι τὸ τεκμήριον ἐφ’ οὗ τὸ κέρδος εἶναι 10–20 καὶ ὁ φορολογούμενος βάζει 10, ἔρχεται ὁ ἔλεγχος καὶ προσδιορίζει 20 καὶ θεωρεῖ ἀνειλικρινῆ τὴν δήλωσιν, εἶναι φυσικόν, ὅτι ὁ προσδιορισμὸς ἀπὸ 10 εἰς 20 εἶναι ἐντελῶς ὑποκειμενικὸς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραπέμπηται ὁ κατηγορούμενος εἰς τὰ δικαστήρια καὶ ἂν παραπεμφθῇ ἀπαλλάσσεται. Ἐάν, συνεπῶς, ἐντοπίσωμεν τὰ συστατικὰ στοιχεῖα τοῦ ἀδικήματος μόνον εἰς τὴν ἐγγραφὴν ψευδῶν δαπανῶν καὶ τὴν ἀπόκρυψιν εἰσπράξεων, ἔχομεν σταθερὰ ἀντικειμενικὰ στοιχεῖα ἀδικήματος, δι’ ὧν δυνάμεθα νὰ τὸν πλήξωμεν καὶ νὰ χωρήσωμεν κατὰ τὴν ἀκόλουθον διαδικασίαν. Εἰς τὸ πρῶτον στάδιον κύρωσις ἠθική, ἡ δημοσίευσις τῶν ὀνομάτων. Εἰς τὸ δεύτερον στάδιον ποινικὴ κύρωσις καὶ εἰς τὸ τρίτον στάδιον, πλέον, βαρυτέρα κύρωσις ἐξικνουμένη μέχρι καὶ στερήσεως ἀδείας ἀσκήσεως τῆς ἐπιχειρήσεως. Πρέπει κἄποτε νὰ φθάσωμεν εἰς σύστημα φορολογίας, καθ’ ὃ ἕκαστος συλλαμβανόμενος φοροκλέπτης, νὰ πατάσσεται κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ ἀποτελῇ φόβον δι’ ὅλους τοὺς φορολογουμένους, καθ’ ὃν τρόπον γίνεται εἰς ὅλας τὰς προηγμένας χώρας. Σπουδαῖος παράγων τῆς εἰλικρινοῦς συνεργασίας φορολογουμένου καὶ Κράτους, εἶναι ἡ ὀργάνωσις τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης. Παρ’ ἡμῖν ἡ φορολογικὴ δικαιοσύνη ἀσκεῖται δι’ Ἐπιτροπῶν, ἐκτάκτως καὶ ἐκ περιστάσεως συντεθειμένων, ἐκ προσώπων, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐξ ἐπαγγέλματος τὴν ἀπασχόλησιν καὶ τὴν συνταγματικὴν κατοχύρωσιν διὰ νὰ ἀπονείμουν τὴν φορολογικὴν δικαιοσύνην. Γνωστὰ εἶναι τὰ παράπονα καὶ ἡ ἔλλειψις ἐμπιστοσύνης τοῦ φορολογουμένου κόσμου πρὸς τὴν ἀποδιδομένην κατὰ τοιοῦτον τρόπον φορολογικὴν δικαιοσύνην. Τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι οἱ ἐντεταλμένοι εἰς τὴν ἀπονομὴν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης δὲν καταβάλλουν πᾶσαν προσπάθειαν, ἀλλ’ εἶναι φυσικόν, ὅταν οὗτοι καλοῦνται παρέργως νὰ ἀσχοληθοῦν εἰς τὴν ἀπονομὴν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, νὰ μὴ ἔχουν τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ φορολογουμένου κόσμου καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐπαγγελματικῶν ἰσοβίων δικαστῶν. Τοῦτο ἔχων ὑπ’ ὄψιν, συνέστησα μίαν Ἐπιτροπὴν ὑπὸ τὸν κ. Μερτικόπουλον, Ἀντιπρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἡ ὁποία προετοιμάζει τὸν Ὀργανισμὸν τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων καὶ τὴν φορολογικὴν δικονομίαν. Ὁ Ὀργανισμὸς τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων ἐλπίζω μετὰ δίμηνον νὰ εἶναι ἕτοιμος. Διὰ τὴν φορολογικὴν δικονομίαν θὰ βραδύνωμεν περισσότερον. Εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἐνεγράψαμεν ἅπασαν τὴν ἀπαιτουμένην δαπάνην διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν δικαστηρίων καὶ ἔχω ἕτοιμον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ φέρω εἰς τὴν Βουλήν. Διὰ τούτου ὁρίζεται ἡ μέθοδος τῆς προσλήψεως τῶν πρώτων δικαστῶν καὶ ἡ μετεκπαίδευσις αὐτῶν καὶ ἡ σύνθεσις τῶν πρώτων πρωτοβαθμίων δικαστηρίων, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου θὰ θεμελιωθῇ τὸ νέον Σῶμα τῶν φορολογικῶν δικαστῶν, διότι, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἡ σύνθεσις τοῦ Σώματος αὐτοῦ εἰς τὸν πρῶτον βαθμὸν θὰ συντελεσθῇ ἀπὸ δικαστικούς, δικηγόρους καὶ φορολογικοὺς ὑπαλλήλους. Ἕκαστος, ὅμως, κλάδος, τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, διάφορον ἀντίληψιν καὶ γνῶσιν τῶν φορολογικῶν προβλημάτων ἔχει. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμπιστευθῶμεν εἰς αὐτούς, ἄνευ μιᾶς μετεκπαιδεύσεως, ὥστε νὰ δημιουργηθοῦν κοιναὶ γνώσεις, κατὰ τὸ μέτρον τοῦ δυνατοῦ, καὶ κοινή, ἐν ὡρισμένῳ μέτρῳ, κρίσις ἐπὶ τῶν φορολογικῶν προβλημάτων καὶ ἀπονομῆς τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης. Περαιτέρω, ἡ φορολογική μας νομοθεσία, εἶναι πεπαλαιωμένη καὶ διάτρητος ἐξ ἀλλεπαλλήλων μεταρρυθμίσεων. Μέχρι τοιούτου δὲ σημείου, εἶναι περιπεπλεγμένη, ὥστε οὐδείς, ἐκτὸς τῶν εἰδικῶν ὑπαλλήλων κατὰ κλάδον, νὰ εἶναι βέβαιος, ὅτι γνωρίζει τὴν φορολογικήν μας νομοθεσίαν. Ἡ τοιαύτη κατάστασις δὲν προάγει τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ φορολογουμένου πολίτου πρὸς τὸ Κράτος καὶ ἑπομένως καὶ τὴν καλὴν ἀπονομὴν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, διὰ νὰ ἱκανοποιῇ τὸν πολίτην. Ἀναγκαία, λοιπόν, ἦτο ἡ κωδικοποίησις τῆς φορολογικῆς νομοθεσίας. Διὰ τοῦτο, διὰ νόμου, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσαμεν τὸ θέρος, συνεστήσαμεν πέντε Ἐπιτροπάς: τῆς ἀμέσου καὶ ἐμμέσου φορολογίας, τοῦ τελωνειακοῦ καὶ δασμολογικοῦ κώδικος, τοῦ Δημοσίου Λογιστικοῦ, τῶν δικῶν τοῦ Δημοσίου καὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Κατὰ τὸν νόμον δὲ ἐκεῖνον, ὅπως ἐνθυμῆσθε, ἀπεκλείσαμεν κατὰ τὴν κωδικοποίησιν τὴν αὔξησιν τῆς φορολογίας, ὥστε νὰ ἀποκλεισθῇ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι εἶναι δυνατόν, διὰ μέσου τῆς κωδικοποιήσεως, νὰ ἐπιδιωχθῇ αὔξησις τῶν φορολογικῶν βαρῶν. Τὸ ἔργον προχωρεῖ καὶ εὔχομαι καὶ ἐλπίζω ἐντὸς τοῦ ἔτους νὰ ἔχῃ τερματισθῇ, ὥστε τὰ νέα φορολογικὰ δικαστήρια, ἐξ ἰσοβίων φορολογικῶν δικαστῶν, καὶ ἡ φορολογικὴ ἐνημερότης μὲ τὴν κωδικοποίησιν, νὰ ἀποτελέσουν τὴν ἀφετηρίαν μιᾶς νέας πλέον φορολογικῆς λειτουργίας καὶ δικαιοσύνης, ἡ ὁποία καὶ ἐμπιστοσύνην θὰ ἀποκαταστήσῃ μεταξὺ τῶν φορολογουμένων καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν φορολογικῶν νόμων θὰ κάμῃ εὐκολωτέραν καὶ τὰ ἔσοδα, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ αὐξήσουν ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ Κράτους. Περαιτέρω, διὰ νὰ τερματίσωμεν τὸ κεφάλαιον τοῦτο, διέταξα ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου νὰ καταρτισθοῦν στατιστικὰ στοιχεῖα ὥστε νὰ καταταγοῦν τὰ εἰσοδήματα κατ’ ἐπίπεδα, διὰ νὰ ἴδωμεν ποῦ ἐπιπίπτουν τὰ φορολογικὰ βάρη καὶ νὰ ἴδωμεν ἂν ἡ κειμένη νομοθεσία ἐπιπίπτῃ βαρύτερον εἰς τὴν μίαν τάξιν ἢ εἰς τὴν ἄλλην, ἔργον κατ’ ἐξοχὴν δυσχερές. Διότι, οὔτε στατιστικὰ στοιχεῖα ἔχομεν, οὔτε εἶναι εὔκολον νὰ συνταγοῦν. Ὅταν συνταγοῦν ἐλπίζω ὅτι θὰ δώσουν τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ μελετήσῃ τὸ πρόβλημα τῆς ἐπιπτώσεως τῶν κειμένων φορολογικῶν βαρῶν. Τὴν κατανομὴν τῶν δαπανῶν θὰ τὴν ἴδητε εἰς τὸν Προϋπολογισμόν, ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς διανεμηθῇ καὶ θὰ ἦτο κόπος νὰ σᾶς τὸν διαβάσω. Θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ σᾶς ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας ἐπὶ τῆς ποσοστιαίας κατανομῆς, διότι πράγματι ἡ κατανομὴ τῶν δαπανῶν κατ’ εἶδος δημοσίου ἐξόδου μαρτυρεῖ καὶ τὴν ἀσκουμένην γενικωτέραν πολιτικὴν τοῦ Κράτους. Διότι, ποσὸν ὅπερ διατίθεται ὑπὲρ ὡρισμένου τομέως τῆς Διοικήσεως, μαρτυρεῖ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν τομέα ἐκεῖνον. Ἡ κατανομὴ ἔχει ὡς ἑξῆς: Στρατιωτικαὶ δαπάναι 26,6%, ἀσφάλεια 8,45%, Δημόσιον χρέος 2,04%, ὑγεία καὶ πρόνοια 6,40%, Παιδεία 9,29% καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς, εἰς τοιαῦτα ποσοστὰ τὰ ὁποῖα ἐξαντλοῦν τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν, εἶναι, δυστυχῶς, τὸ ὑψηλὸν ποσὸν τῶν συντάξεων καὶ τοῦ μισθολογίου, ὅπως σᾶς εἶπον πρὸ ὀλίγου, τὸ ὁποῖον βαρύνει κατὰ τρόπον πιεστικὸν ἐπὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει οὔτε νὰ προβῶμεν εἰς μείωσιν, οὔτε νὰ διαθέσωμεν μεῖζον ποσὸν διὰ παραγωγικοὺς σκοποὺς πλέον τῶν ὅσων διαθέτομεν. Αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι, κατὰ τὸν Προϋπολογισμὸν τὸν ὁποῖον σᾶς καταθέτω, ἀνέρχονται εἰς 2 δισεκατομμύρια 940 ἑκατομμύρια (2.940.000.000), ἐξ ὧν 966 ἑκατομ. μισθοὺς καὶ 1947 ἑκατ. διὰ λοιπὰς δαπάνας. Αἱ τελευταῖαι αὗται εἶναι ἠλαττωμέναι, ἔναντι τοῦ παρελθόντος, κατὰ 10 ἑκατομμύρια. Εἶναι, ὅμως, δίκαιον, νὰ τονίσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι χάρις εἰς τὴν ἔμπνευσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν προσωπικὴν κατεύθυνσιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου αὐτῆς, ἐγένετο ὀργάνωσις στρατιωτικῆς ἐργασίας δι’ ἔργα παραγωγικά. Καί, πράγματι, τὸ ἐπελθὸν ἀποτέλεσμα, τόσον εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῶν σεισμοπλήκτων, ὅσον καὶ εἰς τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα, εἶναι ἀξιόλογον, διότι πράγματι ἡ δοκιμὴ αὐτὴ ἀπέδωσε κατὰ τὸ 1956 ἔργον 102 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, τὸ ὁποῖον συνετελέσθη ἔναντι δαπάνης 17,7 ἑκατομμυρίων. Οὕτω ἐξοικονομήθησαν ἐκ τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ στρατοῦ διὰ τοῦ πειράματος αὐτοῦ 85 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Μάλιστα δέ, τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα ἐστοίχισαν εἰς δαπάνας 13,8%. Τὸ χαμηλὸν αὐτὸ κόστος δίδει τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ προβῇ εἰς σκέψιν περισσότερον συντονισμένης ὀργανώσεως τῶν στρατιωτικῶν μονάδων, αἱ ὁποῖαι ἐξωπλισμέναι διὰ πλήρους μηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ νὰ ἐπιδοθοῦν εἰς ἐντονωτέραν ἐξυπηρέτησιν παραγωγικῆς ἐργασίας. Καὶ τοῦτο θὰ ἀποτελῇ μίαν ἀνταπόδοσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀνθ’ ὅσων ἡ δημοσία οἰκονομία καταβάλλει διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων αἱ ὁποῖαι κατοχυρώνουν τὴν ἀνεξαρτησίαν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν ἐσωτερικὴν ἀσφάλειαν. Αἱ δαπάναι κοινωνικῆς προνοίας καὶ ὑγείας ἀνέρχονται διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν εἰς 85 ἑκατ. Κατὰ τὸ 1957 προβλέπεται ἡ αὔξησις τῶν κοινοτικῶν ἰατρείων καὶ τῶν ὑγειονομικῶν σταθμῶν κατὰ 200, ἤτοι εἰς 1,050 ἐν συνόλῳ, ἔναντι τῶν 850 τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον. Διὰ τὴν νοσηλείαν τῶν ἀπόρων διατίθενται 290 ἑκατομ. καὶ τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Ὑγιεινῆς ἀνέρχεται εἰς 706 ἑκατομμύρια. Αἱ δαπάναι τῆς γεωργίας ἀνέρχονται εἰς 292 ἑκατομ. Αἱ δαπάναι Δημ. Ἔργων, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ἓν ἐκ τῶν παραγωγικῶν τομέων τοῦ τακτικοῦ Προϋπολογισμοῦ, διότι αἱ ἄλλαι παραγωγικαὶ δαπάναι ἀνήκουν εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἐπενδύσεων, αἱ δαπάναι τῶν Δημ. Ἔργων, λέγω, ἀνέρχονται εἰς 900 ἑκατομ., τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν μίαν προσθήκην εἰς τὸ ποσὸν τῶν 1.900 ἑκατομ., τὰ ὁποῖα διατίθενται διὰ τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων εἰς παραγωγικὰ ἔργα. Ἡ στοιχειώδης ἐκπαίδευσις ἀπορροφᾷ ἐν τῷ συνόλῳ 663 ἑκατομ., ἡ Μέση Ἐκπαίδευσις 252 ἑκατομ., καὶ ἡ Ἀνωτάτη Ἐκπαίδευσις ἐπιχορηγεῖται μὲ 44 ἑκατομμύρια. Ἡ Κυβέρνησις, πέραν τούτου, θὰ διαθέσῃ ἕτερα 35 ἑκατομμύρια διὰ τὴν δημιουργίαν 350 μονοταξίων σχολείων εἰς τὰ χωρία καὶ τὴν συμπλήρωσιν ὅλων τῶν κενῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν Δημοτικῶν Σχολείων. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως). Αἱ δαπάναι μισθολογίου ἀπορροφοῦν τὰ 52% περίπου τῶν ὅλων ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς εἰσπράξεων. Ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἤδη ἑτοιμάσει σειρὰν ἄλλων μέτρων πρὸς λύσιν οὐσιωδῶν προβλημάτων τῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς τάξεως. Τὰ μέτρα ταῦτα δὲν τὰ ἔφερεν εἰς τὴν Βουλὴν διότι ἔγινε ἡ ἐκλογή, ἐν τῷ μεταξὺ, τῆς νέας ΑΔΕΔΥ, ἡ ὁποία παρεκάλεσε νὰ συνεργασθῇ μετὰ τῆς Κυβερνήσεως ἵνα λάβῃ γνῶσιν τῶν προβλημάτων καὶ ἀπὸ κοινοῦ νὰ καταλήξωμεν εἰς πορίσματα. Πράγματι κατελήξαμεν ὅπως ληφθοῦν τὰ ἑξῆς νέα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς. Πρῶτον, διὰ νομοσχεδίου ἐδέχθημεν νὰ συνταξιοδοτοῦνται αἱ ἔγγαμοι θήλεις δημόσιοι ὑπάλληλοι μετὰ 15ετῆ ὑπηρεσίαν. Δεύτερον, δι’ ἑτέρου νομοσχεδίου ἐδέχθημεν νὰ προστίθενται εἰς τὸ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πραγματικῆς ὑπηρεσίας κτώμενον συνταξιοδοτικὸν δικαίωμα ἐπὶ πλέον 2)50 καὶ τοῦτο διότι οἱ ἄρρενες δημόσιοι ὑπάλληλοι εὑρίσκοντο εἰς μειονεκτικὴν θέσιν, λόγῳ τοῦ χρόνου τῆς στρατεύσεώς των ἔναντι τῶν θηλέων ὑπαλλήλων, αἱ ὁποῖαι διορίζονται ἐνωρίτερον καὶ ἑπομένως ἔχουν περισσότερα συντάξιμα ἔτη, διότι δὲν στρατεύονται, ἐνῷ οἱ ἄρρενες διορίζονται βραδύτερον καὶ δὲν προλαμβάνουν νὰ συμπληρώσουν τὴν σύνταξίν των. Τρίτον, δι’ ἑτέρου νομοσχεδίου τακτοποιεῖται τὸ πρόβλημα τῆς μονιμοποιήσεως τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων πάσης φύσεως. Δι’ ἑτέρου νομοσχεδίου τακτοποιοῦνται οἱ κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2500 ἀπολυθέντες ὑπάλληλοι, τῶν ὁποίων ἡ ὑπαλληλικὴ σχέσις δὲν ἐλύθη, λόγῳ τῆς ἀναστολῆς τοῦ νόμου 2.500. Λόγῳ τῆς ἀναστολῆς αὐτῆς εὑρέθησαν ἐν διαδικασίᾳ ἀπολύσεως ὡρισμένοι ὑπάλληλοι, ἄλλοι εἶχον κριθῆ ἀπολυτέοι διὰ τοῦ Συμβουλίου κρίσεως καὶ κατέφυγον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, ἄλλων ἠκυρώθησαν αἱ ἀπολύσεις καὶ ἐπανῆλθον καὶ δι’ ἄλλους δὲν ἐξεδόθη ἡ σχετικὴ ἀπόφασις. Δι’ ὅλους αὐτούς, τοὺς ὁποίους κατά τινα τρόπον ἡ ὑπ’ ἀριθ. 15 τοῦ 1956 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, εὗρε μὲ ὑπαλληλικὴν σχέσιν ἄλυτον, προβλέπεται ἡ τακτοποίησις αὐξανομένων κατ’ ἴσον ἀριθμὸν τῶν ὀργανικῶν θέσεων εἰς ὅλας τὰς κατηγορίας. Ἐπίσης εὑρισκόμεθα εἰς συνεννοήσεις καὶ προχωρεῖ, ἐλπίζω κατ’ ὁμοφωνίαν μετὰ τῆς ΑΔΕΔΥ, ἡ λύσις τοῦ προβλήματος τῆς ἐξωτερικῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, διότι ἡ νοσοκομειακὴ περίθαλψις ἐρρυθμίσθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἐπίσης, δι’ ἄλλου νομοσχεδίου ρυθμίζεται τὸ πρόβλημα τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς αὐτοστεγάσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων διὰ δανεισμοῦ καὶ περαιτέρω προβλέπεται ἐνίσχυσις τοῦ Μετοχικοῦ Ταμείου Πολιτικῶν Ὑπαλλήλων καὶ τοῦ Ταμείου Προνοίας Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Ὁ Προϋπολογισμὸς ἐπίσης ἀντιμετωπίζει δαπάνας νεωτέρας διὰ τοῦ ἐνισχυθέντος θεσμοῦ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Προβλέπεται, δηλαδή, ἡ σύστασις τοπικῶν Ταμείων, τὰ ὁποῖα ἐμπλουτίζονται πλέον διὰ μηχανημάτων καὶ διὰ τεχνικῶν, ὥστε νὰ ἀνατεθῇ εἰς τὰς τοπικὰς διοικήσεις ἡ διενέργεια ἐπενδύσεων μικρᾶς τοπικῆς σημασίας. Ἡ Κυβέρνησις εὐελπιστεῖ ὅτι διὰ τῆς τοιαύτης ὀργανώσεως θὰ δώσῃ εὐκαιρίαν εἰς ὅλους τοὺς διοικοῦντας τὴν περιφέρειαν νὰ ἀναπτύξουν δραστηριότητα καὶ νὰ καταστήσουν αἰσθητὴν τὴν λύσιν διαφόρων προβλημάτων τῶν περιφερειῶν τοῦ Κράτους. Τέλος, ὅσον ἀφορᾶ τὰς συντάξεις, αὗται ἀποτελοῦν βεβαίως μίαν ὑποχρέωσιν ἔναντι τῶν ὑπηρετησάντων τὴν Πατρίδα, ἀποτελοῦν, ὅμως καὶ ἕνα σημαντικὸν βάρος, διότι οἱ συνταξιοῦχοι ἀνέρχονται εἰς 66.000. Ἐὰν ἀναλογισθῇ κανεὶς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων, δὲν πιστεύω νὰ ἀμφιβάλῃ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιούχων εἶναι δυσανάλογος. Θὰ ἔπρεπε κανεὶς νὰ πιστεύῃ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀσφαλιστικῶν ἀρχῶν, ὅτι τὸ σχῆμα συνταξιούχων καὶ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων θὰ ἀπετέλει πυραμίδα καὶ ὄχι παραλληλόγραμμον. Προσεγγίζουν οἱ συνταξιοῦχοι νὰ ἀποτελοῦν τὰ 6)9 τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων. Πάντως αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν πραγματικὴν κατάστασιν.

§16Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Καὶ οἱ στρατιωτικοὶ εἶναι μαζί;

§17Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Βεβαίως, ὅλοι. Οἱ στρατιωτικοὶ συνταξιοῦχοι εἶναι περίπου 29.000, οἱ ναυτικοὶ εἶναι 4.600 καὶ οἱ πολιτικοὶ συνταξιοῦχοι 32.500. Ἑπομένως, 50% εἶναι οἱ πολιτικοὶ συνταξιοῦχοι, ἔναντι τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων, ἐνῷ οἱ στρατιωτικοὶ εἶναι πολὺ περισσότεροι. Τὰ θύματα πολέμου δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτόν. Τὰ θύματα πολέμου ἀποτελοῦν μίαν κατηγορίαν ἐξ 86.000 συνταξιούχων. Ὁ ἀριθμὸς τῶν 66.000, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι οἱ πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ συνταξιοῦχοι καὶ ὄχι τὰ θύματα πολέμου καὶ οἱ ἀνάπηροι. Ἐν συνόλῳ ὅλοι ἀνέρχονται εἰς 152.000 συνταξιούχους. Εἰς τὸν Προϋπολογισμόν, ἐπίσης, προβλέπεται δαπάνη 333 ἑκατομ. δραχμῶν πρὸς κάλυψιν τῶν ἐλλειμμάτων τῶν σιδηροδρόμων. Οἱ σιδηρόδρομοι μέχρι τοῦδε, καὶ λόγῳ ἐλλείψεως ἐξοπλισμοῦ καὶ λόγῳ τοῦ ἐντόνου συναγωνισμοῦ μεταξὺ φορτηγῶν αὐτοκινήτων καὶ σιδηροδρόμων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὑποβιβάζει τὸ κόμιστρον καὶ ἀφαιρεῖ ποσὸν ὄγκου μεταφορᾶς, ἐκ τῆς ἀνάγκης δὲ νὰ μὴ ἐπιτραπῇ ἡ ἀνατίμησις τῶν εἰσιτηρίων καὶ τῶν κομίστρων εἰς ἐπίπεδον ἀνώτερον τοῦ σημερινοῦ, ὁπότε θὰ εἴχομεν ἀντίκτυπον εἰς τὸν τιμάριθμον, ἐμφανίζουν ἕνα ἔλλειμμα, δι’ ἀμφότερα τὰ δίκτυα, ὡς εἴπομεν, ἐκ 333 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμοῦσα νὰ μειώσῃ τὸ κόμιστρον τοῦτο, ἔχει ἕτοιμον νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ἐναρμονίζεται ἡ συνεργασία φορτηγῶν αὐτοκινήτων καὶ σιδηροδρόμων καὶ εὐελπιστεῖ ὅτι θὰ ἀρχίσῃ ἀνερχόμενον τὸ ποσὸν τῶν ἐσόδων τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων, ὥστε ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τὸ ἔλλειμμα αὐτῶν νὰ βαίνῃ ἐλαττούμενον μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ θὰ παύσῃ ὁ σιδηρόδρομος νὰ δημιουργῇ ἐλλείμματα καὶ νὰ ἀποτελῇ ἐπιβάρυνσιν διὰ τὸν Προϋπολογισμόν. Αἱ δαπάναι τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σεισμοπλήκτων βαρύνουν τὸν Προϋπολογισμὸν διὰ τοῦ ποσοῦ τῶν 260 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο πρέπει νὰ ἐνθυμηθῶμεν καὶ πάλιν τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ στρατεύματος διὰ τῆς προσφορᾶς τῆς ἐργασίας του. Τὸ ἀποθεματικόν, τὸ ὁποῖον διατηροῦμεν εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 570 ἑκατομ. δραχμῶν καὶ ἀποτελεῖ ποσοστὸν 5% περίπου ἐπὶ τοῦ ποσοῦ τῶν δαπανῶν. Εἶναι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον παγίως καὶ κατὰ παράδοσιν θεωρεῖται ὡς ἀπολύτως ἐπαρκὲς διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ τόσον τὰς καταδειχθησομένας ἀνεπαρκεῖς πιστώσεις, ὅσον καὶ τὰς ἀπροβλέπτους δαπάνας. Ἑπομένως, τὸ ποσὸν αὐτό, εἶναι ἐπαρκές, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κεκτημένης πείρας, διὰ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ Προϋπολογισμοῦ καθ’ ὅλον τὸ ἔτος. Πόρισμα τῆς ἐνεργείας ταύτης εἶναι ὅτι ὁ τακτικὸς Προϋπολογισμὸς ἐμφανίζει ἓν πλεόνασμα 1.400 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ποσὸν τὸ ὁποῖον μεταφέρεται εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Ὅπως εἶπον, χαρακτηριστικὸν τῆς ὑψωτικῆς κινήσεως τῆς οἰκονομίας μιᾶς χώρας καὶ τῆς ὡς ἐκ τούτου ὑψωτικῆς κατευθύνσεως τοῦ εἰσοδήματος, εἶναι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διατίθεται δι’ ἐπενδύσεις. Τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ χαρακτηριστικὸν γνώρισμα ἐὰν βαίνωμεν εἰς αὔξησιν τῆς παραγωγῆς ἢ βαίνωμεν εἰς πτῶσιν. Ἡ Κυβέρνησις, ἐν συνειδήσει τῆς οἰκονομικῆς αὐτῆς ἀρχῆς, δίδει ἰδιάζουσαν σημασίαν διὰ τὴν ἔντασιν τοῦ ρυθμοῦ τῶν ἐπενδύσεων καὶ τὸν καταμερισμὸν αὐτῶν εἰς τοὺς τομεῖς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν ταχύτερα ἀποτελέσματα. Εἰς τὰς δηλώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τῆς 19ης Ἰανουαρίου 1957, ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: α) Ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπουσα, ὅπως ἀρχῆθεν ἐτόνισεν, εἰς τὴν διὰ τῆς ἀξιοποιήσεως τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς Χώρας αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ της εἰσοδήματος, κατέβαλεν ἐπιτυχῆ προσπάθειαν, διὰ τὴν ἐνίσχυσιν καὶ ἐπέκτασιν τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων. Οὕτω, κατὰ τὸ διαρρεῦσαν οἰκονομικὸν ἔτος 1955–56, ἐσημείωσε τὴν πρώτην ἐπιτυχίαν της, διὰ τῆς σημαντικῆς αὐξήσεως τῆς χρηματοδοτήσεως τοῦ προγράμματος, διὰ τῆς εἰς τὸ ἀκέραιον πραγματοποιήσεως τῶν τεθέντων κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο σκοπῶν καὶ διὰ τῆς ἀναλώσεως τοῦ συνόλου τῶν προγραμματισθεισῶν πιστώσεων. Διὰ τῆς διαθέσεως 800 προσθέτων ἑκατομμυρίων δραχμῶν κατὰ τὸ τελευταῖον ἑξάμηνον τοῦ 1956, ἐπετεύχθη συνολικὸν ὕψος προγράμματος 1867 ἑκατομμυρίων δραχμῶν διὰ τὸ 18μηνον 1955–1956, τὴν εἰκόνα χρηματοδοτήσεως τοῦ ὁποίου δίδουν οἱ κατωτέρω ἀριθμοί:

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀριθμῶν, καθίσταται σαφές, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀφ’ ἑνὸς ἐπραγματοποίησεν ὁλόκληρον τὸ ἐκ 1.800 ἑκατομμυρίων δραχμῶν πρόγραμμα πληρωμῶν αὐτῆς διὰ δημοσίας ἐπενδύσεις, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐπέτυχε κατὰ τὸ τελευταῖον ἑξάμηνον νὰ πραγματοποιήσῃ ἐπενδύσεις 831 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἔναντι 1.036 ἑκατομμυρίων τοῦ προηγηθέντος δωδεκαμήνου. Πλέον τούτου πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ αἱ ἐπενδύσεις τῆς Δ.Ε.Η. καὶ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. ἐκ 1.032 ἑκατομμυρίων. Αἱ ἐπενδύσεις κατὰ σειρὰν ἐτῶν ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Σημασίαν ἐπίσης ἔχει ἡ ἐξέλιξις τῶν ἐπενδύσεων εἰς ξένα καὶ ἑλληνικὰ κεφάλαια. Αὗται ἀνέρχονται εἰς 136,6 ἑκατομμύρια δολλάρια καὶ ἀναλυτικώτερον:

Ὅλο αὐτὸ τὸ πρόγραμμα ἐπραγματοποιήθη διὰ πρώτην φορὰν ἐντὸς τῶν προβλεφθέντων ὁρίων. Κατὰ τὸ 1957, συμφώνως πρὸς τὰς δηλώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τὸ ὕψος τῶν ἐπενδύσεων προσδιωρίσθη εἰς δρχ. 1.900 ἑκατομμύρια, ὅταν κατὰ τὸ παρελθὸν 18μηνον ἀνῆλθεν εἰς 1.860 ἑκατομμύρια. Προβλέπεται πέραν αὐτῶν καὶ ὕψος ἐπενδύσεων δραχμῶν 570 ἑκατομμυρίων ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η., Ο.Χ.Ο.Α. καὶ λοιπῶν. Τὸ χαρακτηρίζον τὸ πρόγραμμα ἐπενδύσεων τοῦ ἔτους 1957 εἶναι ὁ ὀρθολογιστικὸς προγραμματισμὸς τῶν ἐπενδύσεων τούτων. Ἀποβλέπει δηλονότι τοῦτο εἰς τὰ γεωργικὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ καὶ μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα. Τὰ κατ’ ἔτος διατεθέντα ποσὰ διὰ τὰ ἐν λόγῳ ἔργα, ἔχουν εἰδικώτερον ὡς ἑξῆς:

Ἡ κατεύθυνσις αὐτὴ εἶναι ἀπολύτως δικαιολογημένη, ἀποβλέπουσα εἰς τὴν ἐφαρμογὴν ἐγγειοβελτιωτικοῦ προγράμματος, μετὰ τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων, τῶν ὁποίων ἡ ἀπόδοσις εἶναι ταχεῖα. Ὁ τομεὺς τῆς βιομηχανίας — ἐνεργείας, περιλαμβάνων τὸ διϋλιστήριον πετρελαίου, τὰ ἐνεργειακὰ καὶ μεταλλευτικὰ ἔργα, ὡς καὶ τὴν βιομηχανίαν ἀζώτου, ἀπορροφᾷ 415 ἑκατομμύρια δραχμῶν, πλὴν τῶν διατιθεμένων ὑπὸ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. καὶ τῆς Δ.Ε.Η. κεφαλαίων. Εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα κατευθύνεται ἡ ἐπένδυσις τῶν μὲν εἰς μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα, τῶν δὲ εἰς ἐγγειοβελτιωτικὰ καὶ κυρίως ἀρδευτικὰ ἔργα. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα, τὰ ὁποῖα εἶναι μεγάλης ἀποδοτικότητος καὶ ταχείας ἀποπερατώσεως, ἔχουν ἄμεσον οἰκονομικὸν ἀποτέλεσμα καὶ εὐεργετικὴν ἐπίδρασιν εἰς τὴν διαβίωσιν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ὑπαίθρου, ἐνῷ τὰ δεύτερα ἀποτελοῦν τὴν μοναδικὴν προϋπόθεσιν ἀναδιαρθρώσεως τῆς ὅλης γεωργικῆς μας οἰκονομίας, συνδυαζομένης μὲ τὴν ἐργατικὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ γεωργικοῦ ἐδάφους καὶ εἰς τὴν μεγαλυτέραν δυνατὴν ἔκτασιν χρησιμοποιήσεως τῶν ὑποαπασχολουμένων χειρῶν τῆς ὑπαίθρου. Μὲ τὸν ἐξηλεκτρισμὸν ἐπιδιώκεται ἡ ἐπέκτασις τοῦ ἠλεκτρισμοῦ εἰς ὅλας τὰς γωνίας τῆς Ἑλλάδος, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἀποβῇ οὗτος ὄχι μόνον μέσον πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ μέσον αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς διὰ τῆς χρησιμοποιήσεώς του εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ τὴν βιοτεχνίαν. Διὰ τὸν τουρισμὸν διατίθενται 50 ἑκατομμύρια δραχμῶν διὰ τουριστικὰς ὁδούς, ξενοδοχεῖα καὶ λοιπὸν συγκοινωνιακὸν δίκτυον, διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ διὰ φέρρυ–μπότ σύνδεσις Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος καὶ τοῦτο διότι, ἐνῷ ἐπεσκέφθησαν πέρυσι τὴν Ἰταλίαν 11.000.000 τουρίσται, ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τούτου μόνον 200.000 ἦλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα. Πιστεύομεν ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τουρισμοῦ, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰ ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνομεν διὰ νὰ προσελκυσθῇ οὕτω μεγαλύτερον ποσοστὸν τουριστῶν. Τερματίζων, ἤθελον, κύριοι βουλευταί, νὰ σκιαγραφήσω ὅτι διὰ τῶν ἐπενδύσεων ἐπιδιώκεται ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἑτοιμάζεται νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκεται ἡ συγκρότησις τῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐπιπροσθέτως διὰ τῆς ἀποκεντρώσεως τῶν Νομαρχιῶν μετατίθεται τὸ βάρος τῆς εὐθύνης εἰς τὴν περιφέρειαν διὰ νὰ καταστῇ μεγαλυτέρα ἡ σύνδεσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους μετὰ τοῦ ἐπαρχιακοῦ πληθυσμοῦ. Διὰ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ προγράμματος συστηματοποιεῖται ἡ συμμετοχὴ τῶν ἐνόπλων τεχνικῶν μονάδων εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων, τῶν ὁποίων ἡ συμβολὴ κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος ὑπῆρξεν ὑποδειγματικὴ καὶ ἀπεδείχθη ἰδιαιτέρως ἀποδοτική. Αὐτὸς εἶναι ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 1957. Ἡ Κυβέρνησις καταθέτουσα δι’ ἐμοῦ τὸν Προϋπολογισμὸν αὐτὸν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ὑπογραμμίσῃ ὅτι τὸ νέον οἰκον. ἔτος εἰσέρχεται εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος α) μὲ ἐξησφαλισμένην τὴν νομισματικὴν σταθερότητα, β) μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως ἀναγεννηθὲν καὶ γ) μὲ τοὺς παραγωγικοὺς τομεῖς τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας ἐν ἀναπτύξει. Τὰ ἀγαθὰ ταῦτα διησφάλισε τὸ ἐπιτευχθὲν δημοσιονομικὸν ἰσοζύγιον κατὰ τὸ 1956. Ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ 1957 ἔχων ἐξησφαλισμένον τὸ δημοσιονομικὸν τοῦτο ἰσοζύγιον, ὄχι μόνον θὰ κατοχυρώσῃ τὰ ἀποκτήματα τοῦ 1956, ἀλλὰ θὰ διαφυλάξῃ καὶ τὴν δημοσιονομικὴν σταθερότητα τῆς Χώρας ἀπὸ τὰς δυσμενεῖς ἐπιδράσεις τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἐν γένει ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας. Ἡ Κυβέρνησις ἐμπιστεύεται εἰς τὸν πολιτικὸν κόσμον τῆς Χώρας τόσον τὸν συμπολιτευόμενον ὅσον καὶ τὸν ἀντιπολιτευόμενον, διὰ τῆς συνεργασίας τοῦ ὁποίου πιστεύει ὅτι θὰ ἐπιτευχθῇ ἀπολύτως ἡ ἀνορθωτικὴ πορεία τῆς οἰκονομίας. Ἐμπιστεύεται ἐπίσης καὶ εἰς ὅλους τοὺς Ἕλληνας, οἵτινες διὰ τοῦ ἱεροῦ αὑτῶν μόχθου θεμελιώνουν τὴν πρόοδον καὶ εὐτυχίαν τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα). Ἡ Κυβέρνησις πιστεύουσα ὅτι δὲν δύναται ἡ Ἑλλὰς νὰ εὐτυχήσῃ μὲ τὸ ἰδανικὸν τοῦ Κράτους–Πρόνοια, ὅπερ διασφαλίζει τὴν ἰσότητα ἐν τῇ ἀθλιότητι, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀξιοποίησιν τοῦ ἐθνικοῦ κεφαλαίου, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν καθολικὴν ἀπασχόλησιν τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ τῆς Χώρας, ἀπευθύνεται πρὸς ὅλους τοὺς Ἕλληνας καὶ καλεῖ αὐτοὺς νὰ συμβάλουν εἰς τοῦτο μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι μόνον διὰ τῆς ἱερᾶς ἐργασίας καὶ τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς θὰ λύσῃ ἕκαστος τὸ πρόβλημα τῆς οἰκονομικῆς του εὐημερίας. Ἐγώ, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, καὶ ἀπὸ καθήκοντος φύλαξ τοῦ δημοσίου θησαυροῦ, δὲν λησμονῶ τοὺς λόγους ἑνὸς διακεκριμένου Ἄγγλου συναδέλφου καὶ μεγάλου φιλέλληνος, τοῦ Γλάδστωνος, ὁ ὁποῖος ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὁμοιάζει μὲ ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος βαδίζει εἰς δάσος πλῆρες ἀκανθῶν, προσπαθῶν νὰ ἰσορροπήσῃ τοὺς δύο δίσκους ἑνὸς ζυγοῦ τὸν ὁποῖον κρατεῖ ἀνὰ χεῖρας. Καθ’ ὁδὸν τοῦ ἐπιτίθενται ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, εἶναι οἱ συνάδελφοί του, οἱ φίλοι του καὶ οἱ συμπολῖται του. Ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του θὰ εἶναι, ἐὰν κατορθώσῃ νὰ φθάσῃ εἰς τὸ τέρμα χωρὶς ὁ ζυγός του νὰ διαταραχθῇ». Δίδω τὴν στιγμὴν αὐτὴν τὴν ὑπόσχεσιν, πρὸς ὑμᾶς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους, ὅτι θὰ πείσω τοὺς ἐχθροὺς αὐτοὺς νὰ μὴ διαταράξουν τὸν ζυγόν, διότι πρέπει νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρμα μὲ τοὺς δίσκους τοῦ ζυγοῦ ἐν ἰσορροπίᾳ. Καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρμα μὲ τὸν ζυγὸν ἀπολύτως ἀδιατάρακτον, διὰ τὴν κοινὴν εὐτυχίαν τοῦ Ἔθνους. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ ἐπερώτησις, ἡ ἀφορῶσα τοὺς πολεμοπαθεῖς καὶ βομβοπλήκτους. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος. Ὡμίλησε ὁ κ. Βαρδινογιάννης κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν καὶ διὰ νὰ ὑπάρξῃ καὶ ὁ ἀντίλογος, θὰ πρέπει νὰ δοθῇ ὁ λόγος καὶ εἰς ρήτορα τῆς Συμπολιτεύσεως.

§19ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ διακόψωμεν διὰ 5 λεπτά.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτομεν διὰ 5 μόνον λεπτά.

(Ὥρα 8,50′)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 9 μ. μ.)

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§22Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ τὸ καθ’ ἑαυτὸ θέμα, τῶν βομβοπλήκτων, δηλαδὴ περὶ τῆς ἀνάγκης ἀποζημιώσεως αὐτῶν, ὡς καὶ τῶν ἐν γένει πολεμοπαθῶν, ὅπως εἶναι ὅλαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, διότι ὅλοι οἱ πρὸ ἐμοῦ ὁμιλήσαντες ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, ἀνέπτυξαν ἀρκούντως τὸ θέμα τοῦτο. Πράγματι μία μεγάλη κατηγορία Ἑλλήνων, κατεδικάσθη νὰ σηκώσῃ, ἴσως μόνη τὰ βάρη τῶν ζημιῶν τῆς πολεμικῆς περιόδου. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκλέγωμαι εἰς περιφέρειαν ἡ ὁποία ὑπέστη καὶ αὐτὴ τὰ πάνδεινα κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου. Ὁ Πειραιεύς, ὅπως καὶ τόσαι ἄλλαι Ἑλληνικαὶ περιφέρειαι, ὑπέστη τόσας ζημίας καὶ ἔναντι τῶν τόσων ζημιῶν δὲν ἔτυχε οὐδεμιᾶς οὐσιαστικῆς προστασίας καὶ οἱ παθόντες οὐδεμιᾶς ἀπολαυῆς. Ὁ ἐκλεκτός μου φίλος καὶ ἐκλεκτὸς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Θηβαῖος, εἶπε πρὸ ἡμερῶν ὅτι θέμα ἱκανοποιήσεως τῶν παθόντων ἀπὸ νομικῆς πλευρᾶς δὲν ὑφίσταται καὶ ὅτι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο ὑφίσταται μόνον βασικὴ ἠθικὴ ὑποχρέωσις τοῦ Κράτους. Κατ’ ἀρχήν, κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ὅτι αἱ ἠθικαὶ ὑποχρεώσεις προβαδίζουν τῶν νομικῶν τοιούτων. Κατὰ δεύτερον λόγον, ἔχω εἰς χεῖράς μου ἔγγραφον τῆς Πρεσβείας τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας, πρὸς τὸν κ. Σταῦρον Σταυρόπουλον, ὁ ὁποῖος εἶναι εἷς ἐκ τῶν παθόντων εἰς τὴν περιφέρειαν Αἰγίου, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, καὶ ὁ ὁποῖος, ἅμα τῇ ἀφίξει τοῦ Προέδρου τῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας κ. Χόϋς εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐζήτησε ἀπὸ αὐτὸν ἀποζημίωσιν διὰ τὰς καταστροφὰς τὰς ὁποίας ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἐπέφερεν εἰς τὴν περιουσίαν του. Ὁ κ. Χόϋς, διὰ τοῦ κ. Ζέσκε, πρώτου Γραμματέως τῆς ἐν Ἀθήναις Πρεσβείας τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας, ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Σταυρόπουλον, λέγει μεταξὺ τῶν ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Συμφώνως πρὸς τὴν...... (ἀναγινώσκει)......».

§23ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τί χρονολογίαν φέρει τὸ ἔγγραφον;

§24Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι τῆς 28.5.56. Βλέπομεν, λοιπόν, καὶ ἀπὸ μίαν πλευρὰν ὅτι ἡ Γερμανικὴ Δημοκρατία ἰσχυρίζεται ὅτι αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα, τὰ ὁποῖα ἔδωσε — ἔδωσεν ἐλάχιστα, διότι οἱ μέχρι σήμερον διαχειρισθέντες τὸ θέμα, δὲν ἐζήτησαν ὅπως θὰ ἔπρεπε ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε νὰ ζητήσουν — ἰσχυρίζεται ἡ Γερμανικὴ Δημοκρατία διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς ὅτι θέμα μεταξὺ αὐτῆς καὶ ἡμῶν δὲν ὑφίσταται καὶ ὅτι ἀφορᾷ ἡ ὅλη ὑπόθεσις ἀποκλειστικῶς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς ὑπηκόους αὐτῆς. Ἄρα, ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς, κατὰ τὴν ἐμὴν ταπεινὴν γνώμην, ὑφίσταται καὶ θέμα νομικόν. Καὶ ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν πολεμοπαθῶν Πειραιῶς. Ὑπενθυμίζω πρὸς τὴν Βουλὴν — καὶ ἐδῶ συμφωνῶ μὲ τὸν ἀξιότιμον Ὑφυπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν κ. Ἀλιπράντην, εἰς τὴν διαμαρτυρίαν του ἔναντι τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων — ὅτι πράγματι ἀπὸ τοῦ 1951 ἀπὸ κοινοῦ δι’ ἐρωτήσεων, ἡ πρώτη ἐρώτησις εἶναι τῆς 11.12.51, καὶ ἐπερωτήσεων ἐν συνεχείᾳ, ἐζητήσαμεν ἀποζημίωσιν διὰ τὴν περιφέρειάν μας καὶ οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως ἐτύχομεν. Τὸ θέμα, πάντως, εἴτε νομικόν, εἴτε ἁπλῶς ἠθικόν, ὑφίσταται.

§25ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ ἀντιμετωπίζετε τοπικῶς διὰ τὸν Πειραιᾶ, ἢ γενικώτερον;

§26Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὡμίλησα διὰ τὰς μέχρι σήμερον προσπαθείας μας, ὡς βουλευτῶν Πειραιῶς. Τὸ θέμα δὲν εἶναι Πειραϊκόν, ἀλλὰ Πανελλήνιον, ἀσφαλῶς.

§27ΕΤΕΡΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἔχει κατατεθῆ ἀπὸ μέρους μου ἐρώτησις πρὸ τριμήνου.

§28Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ ὁμιλῶ καὶ διὰ τὸ παρελθὸν καὶ διὰ τὸ σήμερον, τὸ ὁποῖον, δυστυχῶς, ἀντιγράφει τὸ παρελθόν. Οὕτω εἰς σχετικήν μας ἐρώτησιν ἐλάβομεν μίαν ἀπάντησιν πρὸ ἡμερῶν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, διὰ τῆς ὁποίας ἐπληροφορούμεθα ὅτι «οὐκ ἂν λάβῃς παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος» καὶ ὅτι ὑπάρχει θέμα νομικὸν ἢ ἠθικὸν ἀλλά δὲν ὑπάρχουν χρήματα διὰ νὰ πληρωθοῦν οἱ ἔχοντες λαμβάνειν πολεμοπαθεῖς. Σκοπός μου εἶναι, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀποδείξω, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον δὲν ἔχει δίκαιον ὅτι χρήματα πράγματι ἔχομεν καὶ δυνάμεθα μὲ τμῆμα τῶν χρημάτων αὐτῶν νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὰς ζημίας τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι τὰς ὑπέστησαν καὶ μὲ ἕτερον τμῆμα τῶν χρημάτων αὐτῶν νὰ δημιουργήσωμεν τὰς προϋποθέσεις τῆς ταχείας ἐπιλύσεως τοῦ μεγάλου προβλήματος στεγάσεως τῶν ἐργαζομένων τάξεων. Ἐξακολουθῶ νὰ ἐπιμένω καὶ ὅπως πρὸ ἡμερῶν ἐτόνισα, κατωχυρούμενος ἀπὸ τὴν ἐκφρασθεῖσαν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως εὐαρέσκειαν καὶ ἀπὸ ὅσα εἶχε τὴν καλωσύνην ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ εἴπῃ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, μοῦ ἐδόθη περισσότερον θάρρος ὅτι ἡ ὁδὸς τὴν ὁποίαν πρὸ δύο ἐτῶν ἐχάραξα, διακινδυνεύσας τὴν σοβαρότητά μου, ἤδη προχωρεῖ καὶ συντόμως θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρμα. Ἀφορμήν, πράγματι, διὰ τὴν ἀνακίνησιν τοῦ ὅλου θέματος τῶν ἔναντι τῆς Γερμανίας ἀπαιτήσεών μας μοῦ ἔδωσεν ἡ συμμετοχή μου εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐρεύνης διὰ τὰς Γερμανικάς, ὅπως ἐνθυμῆσθε, πιστώσεις. Ἐμελέτησα, ὡς ἦτο φυσικόν, ἀπὸ κάθε πλευρὰν τὸ θέμα καὶ ἐπείσθην ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Μαρκεζίνης δὲν ἐχειρίσθη καλῶς τὴν ὅλην αὐτὴν ὑπόθεσιν, διότι, μεταβὰς εἰς Γερμανίαν ὡς πιστωτής, κατώρθωσε νὰ ἐπιστρέψῃ ὡς ὀφειλέτης καὶ ὄχι μόνον ὡς ὀφειλέτης, ἀλλ’ ὡς θριαμβολογῶν ὀφειλέτης, διότι ὡς εἶπε τότε χάρις εἰς τὰς ἀόκνους προσπαθείας, του κατώρθωσε νὰ ἀποσπάσῃ τὸ δάνειον τῶν 200 ἑκατομμυρίων μάρκων, διὰ τὸ ὁποῖον ἓν μεγάλο τμῆμα τῆς αἰθούσης αὐτῆς πράγματι τὸν συνεχάρη. Ὁ κ. Μαρκεζίνης ὤφειλε νὰ γνωρίζῃ ὅτι ἡ Γερμανία, βάσει τῶν ὅσων περιελαμβάνοντο εἰς τὰς διαφόρους συνθήκας, δηλαδὴ τὴν συνθήκην τῶν Παρισίων, τὴν συνθήκην τοῦ Λονδίνου καὶ τὴν συνθήκην τῆς Βόννης, εἶχε ἀναλάβει ὡρισμένας ὑποχρεώσεις. Ἐπὶ πλέον ὤφειλε, τότε, νὰ γνωρίζῃ, ὄχι μόνον αὐτὸς ὡς Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀξιότιμος καὶ ἐξαίρετος οἰκονομολόγος συνεργάτης του, ὁ κ. Καψάλης, ὅτι διὰ τὸ ὅλον θέμα εἶχον δημιουργηθῆ τοιαύτης φύσεως προϋποθέσεις, ὥστε νὰ δυνάμεθα πράγματι νὰ ἀπολαύσωμεν μέρος τῶν ὅσων ὤφειλε ἡ Γερμανία. Ὅταν εἶδον αὐτὰ τὰ πράγματα, θέλων νὰ συλλέξω περισσότερα στοιχεῖα, ἀπετάνθην πρὸς τὴν Ἕνωσιν τῶν λεγομένων Παλαιῶν Εἰσαγωγέων. Ὁ Σύνδεσμός των εἶχεν συναλλαγὰς μὲ τοὺς Γερμανοὺς καὶ προπολεμικῶς καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς. Συνηντήθην μὲ τοὺς κ.κ. Χαραλαμπόπουλον, Κάμφωναν καὶ Κούρταβικ, οἱ ὁποῖοι, πράγματι, ἔσπευσαν νὰ θέσουν ὑπ’ ὄψιν μου στοιχεῖα τοιαῦτα ὥστε ὅταν, κατὰ πρῶτον τὰ ἐμελέτησα ἀμφέβαλα καὶ ὁ ἴδιος ἐὰν εἶναι ἀληθῆ. Μελετήσας τὸ ἓν ἐκ τῶν τριῶν θεμάτων μὲ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, δηλαδὴ τὸ θέμα τοῦ λαμβάνειν Ἑλλήνων ἰδιωτῶν ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν ἀγορὰν δι’ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα ἐπλήρωσαν, καὶ τὰ ὁποῖα οἱ Γερμανοὶ οὐδέποτε ἀπέστειλαν εἰς Ἑλλάδα, ἔφερα ἀκροθιγῶς τὸ θέμα εἰς τὴν Βουλὴν τὸν Μάϊον τοῦ 1955. Εἶπον ἐγώ, τότε: ....(ἀναγινώσκει ἐκ τῶν πρακτικῶν τῆς Βουλῆς)....». Καὶ ὁ κ. Καψάλης ἀπήντησεν: «...(ἀναγινώσκει)...». Ὁ κ. Καψάλης ἔσφαλε εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, διότι ὁ οἰκονομικός του σύμβουλος κ. Κατσούλης τοῦ ἀπέκρυψε τὰ στοιχεῖα. Ὁ κ. Κατσούλης εἶναι ἐκ τῶν πρώτων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι μετέβησαν εἰς τὴν Γερμανίαν μὲ εἰδικὴν ἀποστολὴν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐχειρίσθησαν μὲ τοιοῦτον τρόπον τὸ ὅλον θέμα, ὥστε διὰ κάθε ἀντικειμενικὸν κριτὴν νὰ τίθενται πάρα πολλαὶ ὑποψίαι, διατὶ ὁ χειρισμὸς οὗτος ὑπῆρξε οἷος ὑπῆρξε. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βύζας). Ὅταν ἀνεκινήθη τὸ πρῶτον τὸ θέμα, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀπέστειλε εἰς τὴν Γερμανίαν μίαν Ἐπιτροπήν, διὰ νὰ ἐξεύρῃ λύσιν ἀποδεσμεύσεως τμήματος τῶν ἐμπορευμάτων τῶν εἰς Γερμανικὰς ἀποθήκας εὑρισκομένων. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτή, συμμετέχοντος τοῦ κ. Κατσούλη, ἐξεῦρε, ὅπως λέγει, καὶ εἰς μίαν ἀπάντησιν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ἕνα τμῆμα ἐμπορευμάτων. Λέγει ἡ ἀπάντησις τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν: «.... (ἀναγινώσκει)....». Αὐτὴ εἶναι μία ἱστορία, τὴν ὁποίαν θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς εἴπω δι’ ὀλίγων, δεδομένου ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν εὑρίσκεται εἰς τὸν Εἰσαγγελέα. Βάσει ἑνὸς Γερμανικοῦ νόμου, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνησις, δι’ ὅσα ἐμπορεύματα ἐδηλώθησαν εἰς τὰς συμμαχικὰς Ἀρχὰς ἐν Γερμανίᾳ, ὡς ἀνήκοντα εἰς ξένους, κατέβαλε εἰς τοὺς ἔχοντας τὰς ἀποθήκας, φύλακτρα, διὰ τὰ ἐμπορεύματα αὐτά. Εἰ τὴν προκειμένην περίπτωσιν ὁ Οἶκος Μίλιτσερ καὶ Μούγχ, ἀνέλαβε ἀπὸ τὸ Γερμανικὸν Δημόσιον περὶ τὰς 487.000 μάρκα, διὰ τὰ φύλακτρα τῶν Ἑλληνικῶν ἐμπορευμάτων. Μετὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο, τῆς πληρωμῆς, δηλαδή, τῶν φυλάκτρων, ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν Κυβέρνησιν πρὸς τὸν Οἶκον αὐτόν, μετέβη εἰς Γερμανίαν ἡ Ἑλληνικὴ Ἀποστολή, ἡ ὁποία, ἐδέχθη αἴτημα τοῦ Οἴκου Μίλιτσερ καὶ Μούγχ καὶ κατέβαλε πρὸς αὐτὸν ἐκ νέου, εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων δικαιούχων, καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, διὰ φύλακτρα 200.000 ἐπὶ πλέον μάρκα. Λέγει ἡ ἀπάντησις τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν: «.... (ἀναγινώσκει)....». Ἐπὶ τέσσαρα χρόνια, κύριοι, αἱ διάφοροι Ἐπιτροπαὶ καὶ ὁ ἐκεῖ ἐμπορικὸς Σύμβουλος, δὲν εἶχον κατορθώσει νὰ ἀντιληφθοῦν ἐὰν ὁ Γερμανικὸς αὐτὸς μεταφορικὸς Οἶκος εἶχεν εἰσπράξει ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν Κυβέρνησιν τὰ φύλακτρα καὶ ἐδέχθησαν τὴν καταβολὴν τῶν ἐπὶ πλέον 200.000 μάρκων καθ’ ὃν χρόνον ἀπὸ τὴν ἐνοποίησιν τῶν ἐμπόρων εἰσέπραξαν μόνον 150.000 μάρκα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου.

§29Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ὅτι ἀπὸ τὸ γραφεῖον τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου τὸ 1954, μὲ ἀριθμὸν ἰδιωτικοῦ πρωτοκόλλου, ἔφυγεν ἔγγραφον πρὸς μεγάλας Ἑλληνικὰς ἐπιχειρήσεις καὶ πρὸς τὴν ΑΓΡΕΞ καὶ εἰς παρομοίας ἐπιχειρήσεις, διὰ τοῦ ὁποίου συνίστατο ἡ προτίμησις τοῦ Οἴκου Μίλιτσερ καὶ Μούγχ, διότι ἐπέδειξε μέγα ἐνδιαφέρον διὰ τὴν διαφύλαξιν τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων; Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ὅτι ὁ Ἕλλην ἐμπορικὸς ἀκόλουθος, ἀπηύθυνεν ἔγγραφον πρὸς τὸν ἐν λόγῳ Οἶκον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐξέφραζεν τὴν εὐαρέσκειαν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν καλὴν διαγωγὴν τοῦ ἐν λόγῳ Οἴκου, ἀπέναντι τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων.

§30Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Δυστυχῶς, τὸ γνωρίζω. Εἶναι ἓν ἀπὸ τὰ πολλὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὀφείλομεν νὰ ἐρευνήσωμεν. Ἀλλ’ ἂς συνεχίσωμεν. Εἰς τὰς 24 Μαρτίου 1954 ἐδημοσιεύθη ἕνας νόμος ἰδικός μας, ὁ ὁποῖος ἀφεώρα ἀκριβῶς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, περὶ τῆς ὁποίας εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, δηλαδὴ τὴν περίπτωσιν τῆς ἐκποιήσεως τῶν Ἑλληνικῶν ἐμπορευμάτων, τὰ ὁποῖα ἦσαν εἰς τὸν Οἶκον Μίλιτσερ καὶ Μούγχ, ἐφ’ ὅσον, ὅμως, δὲν θὰ τὰ ἐπαίρναμεν ἀπὸ ἐκεῖ μέχρι τὴν 31ην Μαρτίου 1954. Εἰς τὰς 24 Μαρτίου 1954 δημοσιεύεται ὁ νόμος, τοῦ ὁποίου ἡ προθεσμία ἔληγε τὴν 31ην Μαρτίου 1954. Ἡ Ἐφημερὶς δὲ τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἐδημοσιεύετο ὁ νόμος, ἐκυκλοφόρησε ἐκ τῶν ὑστέρων. Φαινόμενον πρωτοφανὲς εἰς βάρος τῆς Ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Αὐτὸν τὸν χειρισμὸν τῶν θεμάτων κάμνουν ὡρισμένοι ἀνώτατοι Κρατικοὶ λειτουργοί, διὰ τοὺς ὁποίους ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι εἶναι τὸ καλὸν πνεῦμα τοῦ Κράτους, ἐνῷ ἐγὼ γνωρίζω ὅτι εἶναι τὸ κακὸν πνεῦμα τοῦ Κράτους καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους, ἐὰν δὲν ἀπαλλαγῶμεν, μίαν ἡμέραν, ὁσηνδήποτε προσπάθειαν καὶ ἂν κάμωμεν θὰ ἀνατιναχθῶμεν εἰς τὸν ἀέρα. Σᾶς ἀναφέρω καὶ τὸ ἑξῆς: Κάποιος καθηγητὴς Ἀνωτάτης Σχολῆς, ὁ ὁποῖος ἐπῆγε μὲ μίαν Ἐπιτροπὴν εἰς τὴν Γερμανίαν, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὡς νομικὸς σύμβουλος τῶν δικαιούχων Ἑλλήνων καὶ ἐπανῆλθε ὡς νομικὸς σύμβουλος τοῦ ἀντιδίκου.

§31ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖος ἦτο αὐτός;

§32Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. Πέρδικας. (Φωναί: Αἶσχος).

§33Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ὅταν ὡμίλησα ἀπὸ τοῦ βήματος, εἶχον ἀναφέρει ἕνα ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, πρὸς τὴν Ἕνωσιν Καπνεμπόρων, εἰς τὸ ὁποῖον συνιστᾶτο νὰ μὴ δίδωνται πληροφορίαι.....

§34Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ θὰ τὸ συζητήσωμεν εἰς τὸ ἑπόμενον θέμα, τὸ ἀφορῶν τὸν καπνόν. Κύριοι, ἰδὼν πάντα ταῦτα, ἐζήτησα ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Εἰσαγγελέως τὸν φάκελλον, διότι τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα εἶχον τεθῆ κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπ’ ὄψει τοῦ Ἀνακριτοῦ ἦσαν ἀνεπαρκῆ. Ὁ φάκελλος παρεπέμφθη ἀπὸ τὸν Εἰσαγγελέα ἐκ νέου εἰς τὸν Ἀνακριτήν, μὲ τὸ ἐρώτημα τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀπάτης, διὰ τὴν ὑπόθεσιν Μίλιστερ–Μούγχ. Κατόπιν τοῦ θορύβου αὐτοῦ, ἠναγκάσθη τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου νὰ προβῇ εἰς ἀνακοίνωσιν, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν χθεσινὴν «Ναυτεμπορικὴν» ἔχουσα οὕτω: «.... (ἀναγινώσκει)....». Τὸ πλέον χαριτωμένον τοῦ πράγματος εἶναι τὸ ἑξῆς: Εἰς τὸ τέλος τῆς ἀνακοινώσεως λέγει: «....Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου μὴ δυνάμενον νὰ πράξῃ ἄλλως .... (ἀναγινώσκει), εἰδικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ πρόνοια κλπ.....». Δηλαδή, ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ δίνει συγχωροχάρτι καὶ λέγει ὅτι ὁ Οἶκος αὐτὸς τοὐλάχιστον ἔχει προσφέρει ὑπηρεσίας, ὅσας καὶ ὁ Λόρδος Βύρων, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ λέγει ὅτι θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ πρόνοια διὰ τὸν Μίλιστερ καὶ Μούγχ. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐνθυμούμεθα νὰ ἐνημερώσωμεν τοὺς ἐνδιαφερομένους ἐπὶ τῆς παραγραφῆς τῶν ἀπαιτήσεων. Καὶ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, νομίζω, ὅτι ἀπὸ Ἑλληνικῆς πλευρᾶς ἡμεῖς θὰ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσωμεν ὡς ἡμερομηνίαν, τὴν ἡμερομηνίαν τῆς ἐπικυρώσεως τῆς συνθήκης τοῦ Λονδίνου, ἡ ὁποία, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, εἶναι ἡ 7η Ἰανουαρίου τοῦ 1956, ὁπότε θὰ δυνηθῶμεν, ἐὰν δὲν εἶναι οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐχειρίσθησαν τὸ ὅλον θέμα, νὰ ἐπιτύχωμεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα, ὡς θὰ σᾶς ἀναφέρω, ἐπέτυχεν ἡ Γιουγκοσλαβικὴ Δημοκρατία.

§35Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ παραμένουν ἀκόμη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου;

§36Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Βεβαίως. Μάλιστα πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἔλαβον καὶ ἀνώτερον παράσημον.

§37Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Εἰς σχετικὰς ἀνακοινώσεις του ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι θὰ ἐνημερώσῃ καὶ ἡμᾶς καὶ τὸ Σῶμα, σχετικῶς μὲ τὸ θέμα αὐτό.

§38Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπιτρέψατέ μου, κύριοι συνάδελφοι, νὰ συνεχίσω καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω κατόπιν, διότι ἀκόμη δὲν εἰσήλθομεν ἀκριβῶς εἰς τὸ κέντρον τῆς ὅλης ὑποθέσεως. Αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτε. Εἶναι ρινίσματα τῆς ὅλης ὑποθέσεως.

§39Γ. ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶδον τὴν ἐφημερίδα «Ναυτεμπορική». Ὁμιλεῖ περὶ μιᾶς 18μήνου προθεσμίας, ἀλλὰ ἂν ἴδητε τὰς διατάξεις, τὰς ὁποίας ἐμφανίζει, τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, θὰ ἴδητε, ὅτι ὑπάρχει μία ρήτρα. Τὸ διάστημα ἀρχίζει ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ Γερμανικοῦ νόμου ἢ ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῶν διακυβερνητικῶν πράξεων, ὅπου τοιαῦται ἀπαιτοῦνται. Ἑπομένως, τὸ 18μηνον ἤδη ἔχει λήξει εἰς πολλὰς περιπτώσεις.

§40Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχει λήξει τὸ 18μηνον δι’ ἀπαιτήσεις μας ἀπὸ ἀσφάλειαν. Δι’ ἄλλας περιπτώσεις ὑπάρχουν ἀμφιβολίαι. Ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω καὶ νομίζω, ὅτι κάθε Ἕλλην, ὀφείλει νὰ πιστεύῃ, ὅτι ἡ προθεσμία δὲν ἔχει λήξει καὶ ὅτι εἷς καλὸς χειρισμὸς τοῦ θέματος θὰ ἔχῃ καλὸν ἀποτέλεσμα, ὥστε νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν τύχην τῆς Γιουγκοσλαβίας. Κύριοι συνάδελφοι, τὴν ὅλην συζήτησιν πέριξ τοῦ θέματος δὲν προεκάλεσα διὰ νὰ ἐπερωτήσω τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸν μέχρι τοῦδε χειρισμὸν τῶν Γερμανικῶν ἀποζημιώσεων, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποδείξω εἰς αὐτήν, ὅτι δυνάμεθα ἀπὸ τὰ χρήματα τῶν ἀποζημιώσεων νὰ ἱκανοποιήσωμεν τοὺς πολεμοπαθεῖς καὶ νὰ ἱκανοποιήσωμεν ἐπίσης, ἔστω στοιχειωδῶς, τοὺς ἐργαζομένους διὰ τὴν ἀπόκτησιν στέγης. Ἡ ἱκανοποίησις τῶν αἰτημάτων αὐτῶν εἶναι δι’ ἐμὲ τὸ ὄνειρον τῆς ζωῆς μου. Προσωπικῶς εἶμαι εὐγνώμων πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν παριστάμενον κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, διότι ἀντελήφθησαν τὸ ὅλον θέμα, θέμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἐτόλμουν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅλοι οἱ προηγηθέντες. Ἐκουράσθην μὲ τὸν κ. Παπαληγούραν, ὅμως, πολύ. Θὰ ἐδιαβάσατε τὸ καλοκαῖρι τὰς ἀνακοινώσεις τοῦ κ. Παπαληγούρα, ὁ ὁποῖος ἀνελάμβανεν ὅλο τὸ βάρος καὶ τὰς εὐθύνας διὰ νὰ καλύψῃ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου, αἱ ὁποῖαι ὑπενόμευον τὸ ὅλον ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Χώρας, διὰ χρημάτων ἀπὸ τὰς Γερμανικὰς ἀποζημιώσεις. Ὁ κ. Παπαληγούρας μετέβαλεν ἐν πολλοῖς, κατόπιν τῆς ἐπιμονῆς μας, καὶ αὐτὸς γνώμην, καὶ νομίζω, ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλά.

§41Λ. ΛΥΜΠΕΡΗΣ. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ κ. Κατσούλης καὶ ὁ κ. Περδίκης ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν;

§42Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ εἶναι σύνηθες ἐν Ἑλλάδι. Ἐκεῖνο ποὺ ἐπείγει σήμερον εἶναι ἡ προθεσμία ὑποβολῆς δηλώσεων, διὰ τὴν ἀνάκτησιν τμήματος τῶν περιουσιακῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ὁ Οἶκος αὐτὸς καὶ διάφοροι ἄλλοι Οἶκοι ἐκράτησαν εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Γενικῶς ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι ἀπαιτήσεις ἰδιωτῶν ἔναντι τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας τῆς Γερμανίας, αἱ ὁποῖαι ἀνέρχονται, κατὰ τοὺς μετριωτέρους ὑπολογισμούς, εἰς 30 ἑκατομμύρια δολλάρια. Εἶναι ἀπαιτήσεις Ἑλλήνων ἐμπόρων μὴ δοσιλόγων, ἐντίμων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν ἀφέλειαν νὰ ἔχουν συναλλαγὰς τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, καὶ τῶν ὁποίων τὰ ἐμπορεύματα δὲν ἦλθον ποτὲ εἰς τὴν χώραν των. Ἤδη, εἰς τὸν τομέα αὐτόν, ἔχομεν κάμει ἕνα μεγάλο βῆμα. Ἀπὸ τὸ τμῆμα αὐτὸ τῶν ἀπαιτήσεων ἔχει λαμβάνειν τὸ Κράτος ἕνα 33% ὡς εἰδικὴν εἰσφορὰν καὶ τὸ ὁποῖον ὑπολογίζει περίπου εἰς 7–8 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἕν ἄλλο θέμα, κύριοι συνάδελφοι, διὰ τὸ ὁποῖον πιθανῶς ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντιδικία μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀποζημιώσεως, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ λάβωμεν ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, διὰ τὰ ἀγαθά, τὰ ἁρπαγέντα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς. Ἐδῶ, κύριοι, καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν, τὸ ὁποῖον, κατ’ ἐμέ, κατὰ τὰ τρία τέταρτα θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἀνατιναχθῆ εἰς τὸν ἀέρα, λυποῦμαι δὲ διότι εἶμαι σκληρὸς εἰς τὰς ἐκφράσεις μου, καὶ ἡ Διεύθυνσις τοῦ Ἐξωτερικοῦ Ἐμπορίου τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου καὶ ὁ ἐν Βόννῃ ἐμπορικός μας Σύμβουλος, ὁ ὁποῖος εἶναι εὐφυέστατος ἄνθρωπος καὶ ἀπορῶ πῶς κάμνει αὐτὸ τὸ κομβολόγιον σφαλμάτων, ὅλοι λέγουν ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ τὸ συζητήσωμεν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συσκέψεως διὰ τὴν συνθήκην εἰρήνης μὲ τὴν Γερμανίαν. Ὅταν μετέβην πέρυσι τὸν Ἀπρίλιον εἰς Βόννην, εἶδον τὸν ἐκεῖ Πρεσβευτήν μας κ. Καπετανίδην καὶ τὸν κ. Τσιμικάλην, τὸν ἐμπορικὸν Σύμβουλον, μὲ τοὺς ὁποίους συνεζήτησα τὸ θέμα. Καὶ οἱ δύο ἐπέμειναν, ὅτι βάσει τῆς συνθήκης τῶν Παρισίων, ἡμεῖς ὀφείλομεν τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ νὰ τὰ ζητήσωμεν κατὰ τὴν σύσκεψιν τῆς συνθήκης εἰρήνης μὲ τὴν Γερμανίαν. Ἐπρόβαλον δὲ τὸν ὅρον, ὅτι βάσει τῆς συνθήκης τοῦ Λονδίνου τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ ἐπεστρέφοντο, ἢ ἐν περιπτώσει ἀναλώσεως ἀποζημιοῦνται οἱ κάτοχοί των, ὅταν καὶ ἐφ’ ὅσον διαπιστωθῇ ἡ ὕπαρξίς των εἰς τὴν Δυτ. Γερμανίαν καὶ εἰδικῶς ὁ κ. Καπετανίδης ἐπέμεινεν, ὅτι ἀνέφερεν ἡ συνθήκη τὰς λέξεις: «Δυτικὴ Γερμανία». Διεφώνησα μαζί του καὶ ἐζήτησα νὰ μοῦ ὑποδείξῃ τὸ ἄρθρον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀναφέρει ὡς ὑποχρεωτικὸν διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῶν ἀγαθῶν εἰς τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν. Δυστυχῶς, μετὰ 24ωρον ἔρευναν τῆς συνθήκης δὲν τὸ εὗρεν ὁ κ. Πρέσβυς καὶ ὡμολόγησεν, ὅτι ἴσως τὸ ἤκουσε ἀναφερόμενον, εἰς δεξίωσίν τινα παρὰ ξένων συναδέλφων του καὶ ἐνόμισεν ὅτι ἀναφέρεται εἰς τὴν συνθήκην. Πλὴν ὅμως, μοῦ ἐπρόβαλεν τὸ ἐπιχείρημα, διότι πράγματι ἡ συνθήκη ἀναφέρει περὶ τῆς διαπιστώσεως ὑπάρξεως τῶν ἀγαθῶν ἐν Γερμανίᾳ, ὅτι, ἐφ’ ὅσον δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἀποδείξωμεν τὴν ὕπαρξιν τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν εἰς Γερμανίαν, φυσικῷ τῷ λόγῳ δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ ὑποβάλωμεν τὴν σχετικὴν αἴτησιν, διὰ τὰς περιπτώσεις αὐτάς, εἰς τὸ εἰδικὸν δικαστήριον, δι’ ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὴν Γερμανίαν. Ὁ καλὸς Θεός, ὅμως, ὁ ὁποῖος φαίνεται ἐξακολουθεῖ νὰ ἀγαπᾷ ἀκόμη τὴν Ἑλλάδα, μὲ ὡδήγησε νὰ συναντήσω εἰς τὴν Γερμανίαν ἕνα παλαιὸν καλὸν φίλον Γιουγκοσλαῦον, εἰς τὸν ὁποῖον ἀγανακτισμένος διεμαρτυρήθην ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων. Ὁ φίλος αὐτὸς μοῦ ὑπέδειξε, τότε, ὅτι μόλις πρὸ ὀλίγου εἶχε συναφθῆ συνθήκη μεταξὺ Γερμανίας καὶ Γιουγκοσλαβίας γύρω ἀπὸ αὐτὰ τὰ θέματα καὶ μοῦ ἔδωσε στοιχεῖα. Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἀποτελοῦν δι’ ἡμᾶς τὸ σοβαρώτερον ἐπιχείρημα διὰ νὰ διεκδικήσωμεν τὰ χρήματα αὐτὰ ἀπὸ τὴν Γερμανίαν. Οἱ Γιουγκοσλαῦοι ἀπήτησαν παρὰ τῶν Γερμανῶν κατ’ ἀρχὴν 420 ἑκατομμύρια μάρκα διὰ μερικὴν μόνον ἀποζημίωσιν. Ἡ ἀποζημίωσις αὐτὴ ἀφεώρα πρῶτον καταθέσεις Γιουγκοσλαύων ἐργατῶν, ἐργασθέντων εἰς Γερμανίαν κατὰ τὸν πόλεμον. Τὸ ἴδιον ἐπιχείρημα δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ καὶ δι’ ἡμᾶς μὲ τοὺς ὁμήρους τοὺς μεταφερθέντας εἰς Γερμανίαν. Δεύτερον, διὰ τὴν χρησιμοποίησιν Γιουγκοσλαυϊκοῦ χαλκοῦ εἰς Γερμανίαν πρὸς κατασκευὴν ὀβίδων. Τρίτον, ἀποζημιώσεις διὰ Ταχυδρομεῖα, ἀσφαλιστικὰς ὑπηρεσίας κ. λ.π. Ἀντιθέτως ἀπὸ ὅ,τι ἔπραξαν οἱ Γιουγκοσλαῦοι ἡμεῖς ἐσπεύσαμεν, ἀφ’ ἑνὸς νὰ χαρίσωμεν εἰς τὴν Γερμανίαν 700.000 τόννους καπνῶν, ἀξίας περίπου 1.400.000 δολλαρίων καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἀποδεσμεύσωμεν τὰς Γερμανικὰς περιουσίας, χωρὶς νὰ ἀπαιτήσωμεν προηγουμένως καταβολὴν ἀποζημιώσεων διὰ τὰς ζημίας τῶν περιουσιῶν κ.λ.π. τῶν ἐν Γερμανίᾳ Ἑλλήνων. Ἀντιθέτως ἡ Ἑλβετία, εἶναι γνωστόν, ὅτι οὐδεμίαν Γερμανικὴν περιουσίαν ἀπεδέσμευσεν πρὸ τῆς ἀποζημιώσεως καὶ τοῦ τελευταίου Ἑλβετοῦ ἐν Γερμανίᾳ. Ἡμεῖς, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐχρησιμοποιήσαμεν καὶ τὸ ἐπιχείρημα αὐτό, καὶ ἀφήσαμεν τοὺς Ἕλληνας τῆς Γερμανίας νὰ φέρουν ἴσα βάρη μὲ τοὺς ἀποζημιωθέντας Γερμανούς.

§43Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, κύριε συνάδελφε, ὅτι εἰς τὸ φυλάκιον Γευγελῆς ἠλέγχοντο ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς τὰ ἐξερχόμενα ἐκ τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων ἀγαθά; Καὶ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ἐν συνεχείᾳ ὅτι τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ὀργανισμοῦ αὐτοῦ, δηλαδὴ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ὑποδοχῆς Ἀγαθῶν, ἀπὸ τὰς ξένας χώρας ἐν Γερμανίᾳ, εὑρέθησαν ἀπὸ τοὺς συμμάχους;

§44Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μὴ ὁμιλεῖτε περὶ στοιχείων, διότι σᾶς πληροφορῶ ὅτι τὰ ἀφορῶντα τὰς Ἑλληνικὰς περιπτώσεις ἀρχεῖα εἶχον χαθῆ ἐπὶ 7 ἔτη καὶ τὰ ἀνεκάλυψα ἐγὼ κατόπιν πολλῶν καὶ ἐπιμόνων προσπαθειῶν, μὲ τὴν βοήθειαν ἑνὸς λαμπροῦ Ἕλληνος, τοῦ δικηγόρου Κωνσταντοπούλου, καὶ δύο ἱκανῶν ὑπαλλήλων. (Χειροκροτήματα). Ἐπίσης, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι πολλὰ ἄλλα ἐξ ἴσου σημαντικὰ στοιχεῖα, ἀντιπροσωπεύοντα ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων δολλαρίων, εὑρέθησαν εἰς τὸ συρτάρι ἑνὸς κυρίου Μέξα, μετὰ ἀπὸ 8 ἔτη. Συνεπῶς, μὴ ὁμιλοῦμεν περὶ πληρότητος στοιχείων. Γνωρίζετε ἐπίσης ὅτι ἔχομεν εἰς τὴν Γερμανίαν ἕνα εἰδικὸν γραφεῖον διὰ τὰς ἐπανορθώσεις. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι εἴτε τὸ ἔχομεν, τὸ γραφεῖον αὐτό, εἴτε ὄχι εἶναι τὸ ἴδιον πρᾶγμα. Εἶναι παθητικόν. Ἐλπίζω ὅτι ὁ μεταβαίνων ἤδη εἰς τὸ γραφεῖον αὐτὸ Διπλωματικὸς κ. Σωσσίδης, διακεκριμένος διὰ τὴν εὐφυΐαν του, θὰ κάμῃ κἄτι διὰ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ γραφείου αὐτοῦ. Βάσει, λοιπόν, τῆς γραμμῆς τὴν ὁποίαν ἐχάραξεν ἡ Γιουγκοσλαυΐα, καὶ βάσει τῶν στοιχείων ποὺ ἔχει τὸ Συμμαχικὸν Στρατηγεῖον ὡς καὶ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ἔχει σχετικὴ ὑπηρεσία ἐν Ἑλλάδι, θὰ δυνηθῶμεν νὰ ζητήσωμεν τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ἁρπαγέντων ἐξ Ἑλλάδος ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύουν ποσὸν ἀνερχόμενον εἰς 140 ἑκατομμύρια δολλάρια, κατὰ τοὺς πλέον μετρίους ὑπολογισμούς, ἐφ’ ὅσον ὡς βάσις λαμβάνονται μόνον τὰ καπνὰ καὶ ὄχι ἄλλα ἀγαθά, ὅπως λ. χ. τὰ μεταλλεύματα, τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ ἀντιπροσωπεύουν τεράστια ποσά, διότι, πρέπει νὰ μὴ λησμονῶμεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι κατὰ τὴν κατοχὴν τὰ μεταλλεῖα μας ὑπέστησαν τεραστίαν ἀφαίμαξιν. Ὅλα αὐτὰ πρέπει κἄποτε νὰ πληρωθοῦν. Πρέπει νὰ πληρωθοῦν ὅλα τὰ ἀγαθά, ἀπὸ τῶν μεταλλευμάτων, μέχρι τῶν τροφίμων. Δὲν λησμονῆτε σεῖς, οἱ προερχόμενοι ἀπὸ ἐλαιοπαραγωγικὰς περιφερείας, τὰς ποσότητας ἐλαίου, αἱ ὁποῖαι ἀνηρπάγησαν. Ὅλα αὐτὰ ἀνέρχονται εἰς πολλὰ ἑκατομμύρια δολλάρια. Ὀφείλομεν νὰ τὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, ὅπως τὰ ἐζήτησαν ἄλλαι χῶραι. Ἕν ἐπιχείρημα, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Πρεσβείας μας εἰς Βόννην διὰ τὰς παρατηρήσεις μου καὶ τὰ παράπονά μου διὰ τὴν ἀβελτηρίαν της ὑπῆρξεν ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν λόγους νὰ μὴ δημιουργήσωμεν δυσμενεῖς ἐντυπώσεις εἰς τὴν Γερμανίαν. Ἀπήντησα, λοιπόν, εἰς τὸν ἀξιότιμον Πρέσβυν, ὅτι ἕνας μεγάλος ἀνήρ, πολὺ μεγάλος ἀνήρ, βεβαίως τινὲς ἔχουν ἀντίθετον γνώμην, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τὸ 1930 ὑπολογίζων εἰς τὴν Ἑλληνοτουρκικὴν φιλίαν.....

§45Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἶμαι βέβαιος ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν θὰ ὑπάρχῃ καμμία ἀντίρρησις.

§46Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἠξεύρετε τί ἔχει ὁ καθένας μέσα εἰς τὴν καρδιά του.

§47Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ὄχι, δὲν ὑπάρχει κανείς.

§48Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ εἶπον, εἰς τὸν κ. Πρέσβυν, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν μέγας, ἢ ἐὰν δὲν θέλετε, τοὐλάχιστον εὐφυέστερος ἀπὸ τὸν κ. Πρέσβυν, καὶ ἀπὸ ἐμένα, τὸ 1930, θέλων νὰ συσφίγξῃ περισσότερον τὰς σχέσεις Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας, παρῃτήθη ὑπὲρ τῆς Τουρκίας, ἑνὸς μεγάλου ποσοῦ χρημάτων, περὶ τὰ 100 ἑκατ. χρυσῶν λιρῶν, ἀπὸ τὰ ὅσα θὰ ἔπρεπε νὰ πάρωμεν ἀπὸ τὴν ἀνταλλάξιμον περιουσίαν. Κατ’ ἐμέ, νομίζω, ὅτι ὑπῆρξε μία πρᾶξις ὄχι ὀρθή, δὲν ἠξεύρω πῶς ἐσκέπτετο αὐτὴν τὴν ἐποχήν, ὅταν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἔκαμνε τοιαύτης φύσεως πρᾶξιν, ἴσως εἶχε τὴν πρόβλεψιν, τὴν ὄχι ὀρθήν, ὅτι μίαν ἡμέραν μὲ τοὺς Τούρκους θὰ εἴμεθα πραγματικὰ ἀδέλφια, καὶ ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι ἔσφαλεν. Ἔσφαλεν, χαρίσας ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος πρὸς τὴν Τουρκίαν. Ἂς μὴ ἐπαναλάβωμεν τὸ σφάλμα χαρίζοντες πρὸς τοὺς Γερμανούς. Δὲν ἔχομεν κανένα λόγον νὰ χαρίζωμεν εἰς τὴν Γερμανίαν, διότι δὲν πρέπει νὰ δημιουργήσωμεν, κατὰ τὸ κ. Πρέσβυν ἢ τὸν κ. Κομίτσαν, ἢ τὸν κ. Τσιμικάλην, πνεῦμα δυσμενές. Χαρακτηριστικὸν τῆς κρατούσης νοοτροπίας τῶν ἁρμοδίων ποὺ ἐχειρίσθησαν ἐξ ἀρχῆς καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ χειρίζωνται τὸ θέμα τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς: Ἐπικειμένης τῆς ἐλεύσεως δι’ ἐπίσημον ἐπίσκεψιν ἐν Ἑλλάδι, τοῦ Προέδρου τῆς Δυτικῆς Γερμανίας κ. Χόϋς, ἐγένετο σύσκεψις ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Ἀποστολίδη, μετὰ τῶν ἁρμοδίων τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ ἐμοῦ. Κατὰ τὴν σύσκεψιν ἐκείνην, οἱ ἐκ τῶν παρισταμένων, συνέστησαν ὅπως μὴ ἀνακινηθῇ τοιοῦτον ζήτημα, καθ’ ἣν στιγμὴν θὰ φθάσῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα ὡς ἐπίσημος ξένος ὁ Πρόεδρος κ. Χόϋς καὶ τότε ὁ κ. Ἀποστολίδης ἀπήντησεν εἰς τὸν περὶ οὗ κύριον χαρακτηριστικῶς ὡς ἑξῆς: «Διατὶ φοβᾶσαι μὴ δὲν πάρῃς καὶ σὺ μεγαλόσταυρον;» Καὶ εἶχε δίκαιον, διότι πολλὲς φορὲς παίζομεν τὴν τύχην τῆς Ἑλλάδος δι’ ἕνα μεγαλόσταυρον ἢ δι’ ἕνα σπουδαῖον γλέντι. Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ πολυλογῶ, τὸ τμῆμα αὐτὸ τῶν ἀπαιτήσεών μας ἀπὸ τὰς ἁρπαγὰς πιστεύω ὅτι ἀνέρχεται εἰς τὰ 140 ἑκατομμύρια δολλάρια, κατὰ τοὺς πλέον μετρίους ὑπολογισμούς. Καὶ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ συζήτησις μεταξὺ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν σχετικῶς μὲ μίαν ἀπόφασιν τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους. Ὅταν ἐδημιουργήθη τὸ ζήτημα αὐτό, ἡ Κυβέρνησις ἰδοῦσα ὅτι, κατ’ ἀρχήν, βεβαίως, δὲν ἐπίστευε εἰς τὸ θέμα, ἰδοῦσα, κατόπιν τῆς ἐπιμονῆς μου, ὅτι πρέπει ἀπὸ πάσης πλευρᾶς νὰ εἶναι κατωχυρωμένη, ὥστε νὰ μὴ δημιουργηθοῦν δεινὰ καὶ εἰς βάρος τοῦ τόπου καὶ τῆς ἰδίας, ἀπετάθη, ὅπως ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, πρὸς τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον ἔδωσε ὡρισμένας ἀπαντήσεις διὰ τὰ τρία θέματα, μὲ τὰ ὁποῖα σᾶς ἀπασχολῶ ἀπόψε. Λέγει, λοιπόν, ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου: «Ἀπαιτήσεις Ἑλλήνων.... (ἀναγινώσκει)....». Προφανῶς κάμνει λάθος, διότι ἡ συμφωνία αὐτὴ ὑπεγράφη εἰς Παρισίους, ἀλλὰ εἶναι γνωστὴ ὡς Συμφωνία τῆς Βόννης. «Ἀπαιτήσεις Ἑλλήνων .... (ἀναγινώσκει)....».

§49Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὰ Γερμανικὰ δικαστήρια.

§50Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Βεβαίως. Βάσει αὐτοῦ ἀπηυθύνθημεν πρὸς τοὺς ἁρμοδίους καὶ τοὺς εἴπομεν ὅτι: Κύριοι, θὰ εἶναι ἐγκληματικὸν νὰ μὴ θελήσητε δι’ ἑνὸς ὀργάνου συλλογικοῦ, νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν δημοσιότητα τὸ θέμα, ὅπως καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους ὑπεδείκνυε καὶ ἔλεγε: «Ἐνδείκνυται .... (ἀναγινώσκει)....». Διότι δὲν ἔκαμαν ἀνακοινώσεις αἱ ὑπηρεσίαι. Μάλιστα, ἕνας ἐκ τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ὁ κ. Κομίτσας, εἰς Ἐπιτροπὴν δικαιουμένων, ἡ ὁποία τὸν ἐπεσκέφθη, τοὺς ἀπήντησεν ὅτι «ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ κάμωμεν τὸν χωροφύλακα διὰ τὰ συμφέροντά σας». Ὑποδεικνύει ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους καὶ ἡ ὑπόδειξις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου, ἐὰν δὲν ἐκινούμεθα ἡμεῖς σήμερον, οὐδέποτε θὰ ἐλάμβανε σάρκαν καὶ ὀστᾶ καὶ ὅλαι αἱ προθεσμίαι, ἐκτὸς αὐτῆς τῆς προθεσμίας τῆς 8ης Μαΐου, ἡ ὁποία ἀπωλέσθη καὶ ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν ἰδιαιτέρων ἀσφαλιστικῶν ἀπαιτήσεων, ὅλαι αἱ προθεσμίαι τῶν ἀπαιτήσεων τὰς ὁποίας ἔχομεν εἰς βάρος τῆς Γερμανίας, θὰ ἐπήγαιναν χαμέναι. Ἐπανερχόμεθα εἰς τὰς ἀπαιτήσεις διὰ τὰς ἁρπαγὰς καὶ ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι βάσει τῆς λογικῆς ἡ ὁποία λέγει: 1) ὅτι ὡς Γερμανία, ὡς Γερμανικὸς χῶρος κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὁ χῶρος ἀπὸ τὴν Γευγελῆ καὶ ἐκεῖθεν, δεδομένου ὅτι κατείχετο παρ’ αὐτῆς. Ἡ λογικὴ ἐπίσης λέγει ὅτι ἐφ’ ὅσον ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰς Ἀρχάς, αἱ ὁποῖαι ἦσαν εἰς τὰ σύνορα, ὅ,τι ἀγαθὰ ἑλληνικὰ ἐφορτώθησαν ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ διεπεραιώθησαν διὰ τῶν ἑλληνικῶν συνόρων πρὸς τὴν Γερμανίαν, τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ πρέπει νὰ ἀποζημιωθοῦν, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν Γιουγκοσλαυΐαν, ἡ ὁποία ἀπεζημιώθη, λαβοῦσα εἰς τὸ τέλος 300 ἑκατομ. μάρκα ἀπὸ τὰς 420 ποὺ ἐζήτησεν. Ἐξ αὐτῶν ἔλαβεν 60 ἑκατομ. μετρητὰ ἐκ τῶν ὁποίων 25 διὰ καταθέσεις ἀσφαλίσεων. Ἐπὶ πλέον, ἡ Γερμανία ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν ἔναντι τῆς Γιουγκοσλαυΐας διὰ τὸ δάνειον τῶν 200 ἑκατομ. μάρκων, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἡ Γιουγκοσλαυΐα κάμει εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ τὸ ὁποῖον ἔληγε τὸ 1960 νὰ τὸ παρατείνῃ μέχρι τὸ 1968 καὶ ἐπὶ πλέον νὰ μειώσῃ τὸν τόκον ἀπὸ 7% εἰς 3%. Αὐτά, κύριοι, ἐπέτυχεν ἡ Γιουγκοσλαυΐα, ἐξ ὅσων ἐγώ, τοὐλάχιστον γνωρίζω, διότι, δὲν ἀποκλείεται νὰ ἔχουν ἐπιτύχει καὶ ἄλλα πολὺ περισσότερα καὶ αὐτὰ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἑλληνικῆς προσπαθοῦμεν νὰ ἐπιτύχωμεν καὶ ἡμεῖς. Ἕν ἄλλο θέμα, κύριοι, εἶναι τὸ θέμα ποὺ ἀφορᾶ ἕνα μεγάλο ποσὸν χρημάτων, τὰ χρήματα ποὺ ἀνέλαβεν ἡ Γερμανία κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος τῆς κατοχῆς, τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα ἐξέδωσαν καὶ πέραν ἀπὸ τὴν συνθήκην τῆς Ρώμης τοῦ 1942 καὶ τὰ ὁποῖα ἀνέρχονται κατὰ τοὺς μετριωτέρους ὑπολογισμούς, εἰς 160 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐπ’ αὐτοῦ, ἔχομεν μίαν ἀπάντησιν τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, ὅταν ἐτέθη ἐρώτημα πρὸς αὐτό, δεδομένου ὅτι Ἑλληνικαὶ Ὑπηρεσίαι ἠθέλησαν νὰ ἐμφανίσουν τὰ χρήματα αὐτά, ὡς ὁριστικῶς ἀπωλεσθέντα διὰ τὴν Ἑλλάδα, λόγῳ τῆς ὑπάρξεως τοῦ νόμου 18. Καὶ ἐρωτῶ: Εἶναι δυνατὸν Ἕλλην νὰ ἐπικαλῆται εἰς βάρος του ἀπόσβεσιν χρεῶν ξένης δυνάμεως, χρεῶν τὰ ὁποῖα θὰ ἀποτελέσουν, ἀσφαλῶς, τὴν βάσιν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ τόπου; Τὸ τί Ἕλλην εἶναι αὐτός, κύριοι, ἀφήνω, ὑμεῖς νὰ κρίνητε. Τὸ Νομικὸν Συμβούλιον ἀπήντησεν εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ὅτι ἡ ἀπαίτησις εἶναι ἐκτὸς τοῦ πλαισίου τῆς συμφωνίας τῶν Παρισίων τοῦ 1946. Αὐτό, κύριοι, ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι, ἐάν, ὅπως ἰσχυρίζοντο, τότε, αἱ Ὑπηρεσίαι, ὑπήγετο εἰς τὴν συνθήκην τῶν Παρισίων τοῦ 1946, τὸ χρέος αὐτὸ τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναμένωμεν νὰ συζητηθῇ κατὰ τὴν συζήτησιν διὰ τὰς ἐπανορθώσεις, δηλαδὴ ποτέ. Τὴν ἡμέραν, δηλαδή, τῆς ὑπογραφῆς συνθήκης εἰρήνης μὲ τὴν Γερμανίαν, ἡ ὁποία ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ πράγματα, δὲν πρόκειται νὰ ὑπογραφῇ ποτέ. Ἐπὶ τοῦ θέματος, λοιπόν, αὐτοῦ, ἔχομεν, κατ’ ἀρχήν, σύμφωνον γνώμην τοῦ Προέδρου τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, συμφωνοῦντος ὅτι τὰ χρέη αὐτὰ εἶναι συζητήσιμα, αὐτῆς τῆς συνθήκης εἰρήνης, καί, συνεπῶς, δύναται νὰ προβληθοῦν καὶ σήμερον, πρᾶγμα ποὺ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερον, νὰ τὸ ἀρνοῦνται αἱ ἁρμόδιαι Ὑπηρεσίαι: «Ἡ ἀπαίτησις—λέγει πάρα κάτω.... (ἀναγινώσκει)...». Κατ’ ἀρχήν, ἡ ἐπιστολὴ δὲν ἔχει ἡμερομηνίαν τὴν 19ην 8)βρίου 1940 ἀλλὰ τὴν 27ην Ἰουνίου 1940, καὶ εἶναι ἐπιστολή, ἀνταλλαγεῖσα μεταξὺ τοῦ τότε Διοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος Βαρβαρέσου, μὲ τὸν Πρεσβευτὴν κ. Φέσλαχ, καὶ βάσει τῆς ὁποίας ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ ἡ Γερμανική, ἀνελάμβανον τὴν ὑποχρέωσιν δημιουργίας μιᾶς σταθερᾶς βάσεως, διὰ τὰς συναλλαγάς των. Λέγει, λοιπόν, ἡ ἐπιστολὴ αὐτή: «Κύριε Πρόεδρε, διὰ τῆς παρούσης.... (ἀναγινώσκει)....». Ἡ ἐπιστολὴ αὐτή, πράγματι, δὲν ἀναφέρει ρήτραν δολλαρίου, πλὴν ὅμως, ἀναφέρει ἓν μέτρον, βάσει τοῦ ὁποίου δύο Κυβερνήσεις ἀνελάμβανον νὰ τακτοποιήσουν τοὺς λογαριασμούς των, τοὺς ἀλληλοχρέους λογαριασμούς των. Αὐτὸ συμβαίνει τὸ 1940. Ἔρχεται τὸ 1942, ἡ μεταξὺ Γερμανίας καὶ Ἰταλίας σύμβασις, ἡ ὁποία κοινοποιεῖται ἁπλῶς καὶ μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ βάσει τῆς ὁποίας συμφωνίας Γερμανίας–Ἰταλίας, μὴ συμμετεχούσης καὶ τῆς Ἑλλάδος, παραβλάπτονται ὡρισμένα Ἑλληνικὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ κυρίως, πέριξ τοῦ θέματος τοῦ ἀναφερομένου εἰς τὴν ἀνωτέρω ἐπιστολήν. Καὶ ἐρωτῶ: Ποῖος Ἕλλην σεβόμενος ἑαυτόν, θὰ δεχθῇ ὅτι συνθήκην μεταξὺ αὐτοῦ καὶ μιᾶς τρίτης χώρας, θὰ ἔλθῃ ἡ τρίτη αὐτὴ χώρα εἰς σύμβασίν της μὲ ἄλλην χώραν, νὰ τὴν καταργήσῃ εἰς βάρος του; Λέγει, λοιπόν, ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου: «Κατὰ τῆς ἀπαιτήσεως ταύτης χωρεῖ συμψηφισμός.... (ἀναγινώσκει)....». Καὶ αὐτὸ τὸ «χωρεῖ», κύριοι, ἔρχεται εἰς τὴν ἐπίρρωσιν τῶν συλλογισμῶν μου. Διότι ἔρχεται ὁ κατὰ τεκμήριον πρύτανις τῶν Νομικῶν μας καὶ λέγει «χωρεῖ συμψηφισμός». Πῶς θὰ συμψηφισθῇ τὸ ἐνεργητικὸν Γερμανικὸν κλῆριγκ μὲ μίαν ἀπαίτησιν, ἡ ὁποία θὰ εἶχε μηδενισθῆ ἐν Ἑλλάδι, ἂν δεχθῶμεν τὰς ἀπόψεις τῶν Ὑπηρεσιῶν, αἱ ὁποῖαι λέγουν ὅτι καὶ δι’ αὐτὰς τὰς ἀπαιτήσεις ἰσχύει ὁ νόμος 18 καὶ ὅτι ἡ ἀπαίτησις ἦτο ἀποκλειστικῶς εἰς δραχμάς; Νομίζω, ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ «χωρεῖ» ἔρχεται ὑπὲρ τῶν ἀπόψεών μου. Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, παραδέχεται τὴν ὕπαρξιν τοῦ θέματος καὶ λέγει: «Ἐνδείκνυται ἡ ἐκ τῆς μελέτης τῶν δύο κειμένων.... (ἀναγινώσκει)....». Ἄρα, τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους παραδέχεται τὴν ὕπαρξιν θέματος καὶ συνιστᾷ τὴν μελέτην τῶν δύο κειμένων. Κατὰ τὴν ἐμὴν ταπεινὴν γνώμην, τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναπτύξω, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν ὅτι συμφωνία μεταξὺ ἡμῶν δύναται νὰ καταργηθῇ μὲ συμφωνίαν ἑνὸς τῶν συμβαλλομένων καὶ ἑνὸς τρίτου. Ἡμεῖς πιστεύομεν ὅτι καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν ἡ Ἑλλὰς χειριζομένη καλῶς τὸ θέμα, θὰ τύχῃ ἱκανοποιήσεως.

§51Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, εἰς τὴν σύμβασιν τοῦ 1946 ὑπάρχει ρητῶς ἀναγεγραμμένη ἡ ἐπιφύλαξις τοῦ Ἕλληνος ἀντιπροσώπου. Καί, συγχρόνως, μέσα εἰς τὴν σύμβασιν ἀναφέρεται ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ προβολὴ τῶν ἀπαιτήσεων. Ρητῶς ἀναφέρεται.

§52Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχω χρόνον, δυστυχῶς, νὰ σᾶς τὸ διαβάσω.

§53Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Νὰ ἀναπτύξητε τὰ στοιχεῖα τὰ οἰκονομικά, ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζετε τὰς ἀπόψεις σας, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν πολεμοπαθῶν καὶ βομβοπλήκτων καὶ νὰ ἐπιφυλαχθῆτε νὰ ἀναπτύξητε τὰς λεπτομερείας εἰς τὴν ἐπερώτησίν σας.

§54Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἐδῶ ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός. Δὲν ἠμπορῶ νὰ τὸν κρατῶ ἐδῶ κάθε βράδυ, διὰ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸ ἴδιον θέμα. Θὰ προσπαθήσω ὅσον τὸ δυνατὸν νὰ εἶμαι συντομώτερος, πλὴν ὅμως καὶ τὴν οὐσίαν νὰ μὴ παραλείψω. Ἔχομεν, λοιπόν, βάσει τοῦ σημειώματος αὐτοῦ τοῦ Προέδρου τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους τὴν παραδοχὴν τῆς ὑπάρξεως τοῦ θέματος. Ἔχομεν, ἑπομένως τὰς τρεῖς αὐτὰς περιπτώσεις. Ἡ πρώτη εἶναι ἀναμφισβήτητος, δηλαδὴ ἡ περίπτωσις ἡ ἀφορῶσα τὸ λαμβάνειν τῶν λογαριασμῶν τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας, δηλαδὴ τὸ λαμβάνειν ἀτόμων τὰ ὁποῖα ἠγόρασαν ἐμπορεύματα εἰς Γερμανίαν καὶ τὰ ὁποῖα ἐμπορεύματα οὐδέποτε ἐστάλησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησις καὶ ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησις, ἀλλὰ ἀσχολεῖται καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Πρόκειται περὶ ἐμπορευμάτων ἀξίας 30 ἑκατομ. δολλαρίων, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 8 ἑκατομ. ἀφοροῦν παραγγελίαν τοῦ Δημοσίου εἰς Γερμανίαν. Καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργόν: Αὐτὴ ἡ ἀπαίτησις τοῦ Δημοσίου ἔγινεν; Ἔχομεν, λοιπόν, 8 ἑκατομ. τὸ λαβεῖν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἀπὸ τὰ παραγγελθέντα εἰς Γερμανίαν καὶ οὐδέποτε ληφθέντα παρ’ αὐτοῦ. Ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα 22 ἑκατομ. τῶν ἰδιωτῶν, ἔχομεν 33% εἰσφορὰν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν πολεμοπαθῶν. Ἤτοι, πρὸς τὸ παρὸν διὰ τοὺς πολεμοπαθεῖς 15 ἑκατομ. δολλάρια περίπου. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν. Δευτέρα περίπτωσις εἶναι τῶν 140 ἑκατομ. δολλαρίων κατὰ τοὺς μετριωτέρους ὑπολογισμούς, ποὺ ἀφοροῦν τὰ ἁρπαγέντα ἀγαθά. Ἤδη ἡ Γιουγκοσλαυΐα, ὡς καὶ ἀνωτέρω ἀνέφερα, εἰς παρεμφερῆ περίπτωσιν, ἱκανοποιήθη ἔν τινι μέτρῳ, ὄχι, βεβαίως, ἀπολύτως. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἠμποροῦμε νὰ ἐπιτύχωμεν καὶ ἡμεῖς τὴν ἱκανοποίησίν μας εἰς τὴν συγκεκριμένην αὐτὴν περίπτωσιν. Ἐπιτυγχάνοντες τὴν ἱκανοποίησίν μας, ὁλικὴν ἢ μερικήν, θὰ πρέπει νὰ ἐπεκτείνωμεν τὴν εἰσφορὰν τοῦ 33% ἐπὶ παντὸς εἰσπραχθησομένου ποσοῦ, ὁπότε θὰ ἔχωμεν 50 ἑκατομ. δολλαρίων περίπου ἀπὸ εἰσφορὰς καὶ συνολικῶς, μὲ τὰ προηγούμενα ποσὰ θὰ πλησιάσουν τὰ 65 ἑκατομ. δολλάρια αἱ πρὸς χάριν τῶν πολεμοπαθῶν κρατήσεις τοῦ Δημοσίου. Τὸ τρίτον τμῆμα τῶν ἀπαιτήσεων εἶναι σοβαρώτατον καὶ δυσκολώτερον. Ἐὰν ἐπιμείνωμεν, ὅμως, καὶ βάσει τῆς ἐπιστολῆς καὶ βάσει τῶν διεθνῶν νομίμων καὶ βάσει τῆς συνθήκης τῆς Ρώμης, ὅπως συνιστᾷ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, ἡ Γερμανία δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀντιληφθῇ τὰς ὑποχρεώσεις της καὶ ἐπιστρέψῃ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα ἐκτὸς πάσης λογικῆς, ἔστω καὶ συμφωνίας πολέμου εἰσέπραξεν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Προϋπολογισμοῦ. Πάντως, ἀπὸ τὰς δύο πρώτας περιπτώσεις μὲ τὴν μικρὰν εἰσφοράν, προστιθεμένων καὶ τῶν ποσῶν τῶν Κρατικῶν παραγγελιῶν εἰς Γερμανίαν, θὰ συγκεντρωθῇ ἓν ἀρκετὰ σεβαστὸν ποσόν, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ διατεθῇ διὰ τοὺς πολεμοπαθεῖς καὶ διὰ τὴν ἐργατικὴν κατοικίαν.

§55Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, αὐτὸ εἶναι τὸ ἀσφαλὲς ποσόν, τὸ ὁποῖον θεωρεῖτε, ὅτι δὲν εἰσεπράχθη καὶ ὀφείλομεν νὰ εἰσπράξωμεν;

§56Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα, κύριε συνάδελφε, βάσει τῶν στοιχείων ποὺ ἔχω εἰς χεῖρας μου. 140 ἑκατομ. δολλάρια ἀπὸ τὰς ἁρπαγὰς ἀγαθῶν, σὺν 33 ἑκατομμ. δολλάρια ἀπὸ τὰς ἀπολεσθείσας παραγγελίας. Τὰ πλήρη στοιχεῖα εὑρίσκονται εἰς Ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους καὶ συμμαχικὰς Ὑπηρεσίας, αἱ ὁποῖαι ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ μᾶς τὰ δώσουν, διὰ νὰ ἠξεύρωμεν ποῖον εἶναι τὸ συγκεκριμένον ποσόν, ἀσφαλῶς πολὺ ἀνώτερον ἐκείνου τὸ ὁποῖον σᾶς ἀνέφερον.

§57Σ. ΠΙΣΤΟΛΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ὑπολογίζετε καὶ τὸ ποσὸν τῶν ἀπαιτήσεων τοῦ Δημοσίου, τὸ ὁποῖον προβλέπεται, κατόπιν τῆς συμφωνίας τῆς Ρώμης. Τὸ πλαφὸν τῆς ἀναλήψεως τῶν στρατευμάτων κατοχῆς.

§58Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχετε δίκαιον. Ἐκτὸς τῶν 105 ἑκατομ. τῶν ἀποζημιώσεων ποὺ ἐλάβομεν ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, ποσὸν ἐλάχιστον, ἔναντι τῶν πράγματι ὀφειλομένων. Κανονικῶς ἔχομεν νὰ λάβωμεν καὶ ἄλλα 15 ἑκατομ. δολλάρια, τὰ ὁποῖα ἀναγκαστικῶς παραμένουν ἀκόμη ἀχρησιμοποίητα εἰς Ἰταλίαν.

§59Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Προοριζόμενα δι’ ἐπενδύσεις.

§60Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχομεν ἀπαιτήσεις ἐπίσης δι’ ἕνα πλοῖον, τὸ «Ἀττική», τὸ ὁποῖον οἱ Ἰταλοί, κατὰ τὸν πόλεμον, κυριολεκτικῶς ἥρπασαν καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο πλῆρες ἐμπορευμάτων, καὶ τὸ μετέφερον εἰς τὴν Ἰταλίαν.

§61Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Φορτωμένον μὲ ἐμπορεύματα Ἑλλήνων ἐμπόρων;

§62Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Παρεμπιπτόντως ἐξήτασα καὶ τὸ Ἰταλικὸν θέμα. Νομίζω, ὅτι ἀπὸ τὰ ὀλίγα στοιχεῖα ποὺ ἔχω εἰς χεῖρας μου, δὲν εἶναι μόνον τὸ ποσὸν τῶν 15 ἑκατ. ποὺ λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, ἀλλὰ ὑπερβαίνει τὰ 50 ἑκατομ. τὸ λαμβάνειν μας ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν. Ὅλα αὐτά, ὅμως, μὲ ἐπιφύλαξιν, δεδομένου ὅτι μόνον μὲ τὰς Γερμανικὰς ἀποζημιώσεις καὶ ἐπανορθώσεις ἀσχολοῦμαι καὶ ὑποτίθεται ὅτι τὸ ἠξεύρω. Ἐπὶ δύο χρόνια ἀγωνίζομαι, κινδυνεύων τὴν σοβαρότητά μου, διὰ νὰ φθάσω εἰς τὴν σημερινὴν συζήτησιν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ εἰς τὸ μέλλον ἔχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν πολλὰ πράγματα ἀσφαλῶς, παρὰ τὰς ὑποχωρήσεις τὰς ὁποίας ἔκαμεν ἡ Ὑπηρεσία, σκεφθεῖσα ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ αἱ ὁποῖαι ὑποχωρήσεις ἐκδηλοῦνται εἰς ἀλληλογρονθοκοπούμενα ἔγγραφα, μεταξὺ τῶν Ὑπουργείων ἀλλὰ καὶ τῶν διαφόρων διευθύνσεων ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ Ὑπουργείου. Τὸ ἔργον θὰ ὁλοκληρωθῇ τότε μόνον ἐφ’ ὅσον δημιουργήσωμεν εἰδικὴν ὑπεύθυνον ὑπηρεσίαν. Ἤδη τινὲς τῶν ἀνωτέρων λειτουργῶν ἔνοιωσαν τὸ θέμα. Ἀνέφερον ἕνα διευθυντὴν τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος, τὸν κ. Μαρῖνον, τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου καὶ τὸν Γενικὸν Γραμματέα τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ὑπάρχουν, ἀσφαλῶς, καὶ ἄλλοι Ἕλληνες ἐπιστήμονες, ἀνήκοντες εἰς τὸν δημοσιοϋπαλληλικὸν κόσμον, οἱ ὁποῖοι μετὰ στοργῆς θὰ ἴδουν τὸ θέμα. Πάντως, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον θελήσωμεν, τὸ ἤδη ἔν τινι μέτρῳ προχωρῆσαν ἔργον, νὰ τὸ ὁλοκληρώσωμεν κατὰ τὸ δυνατὸν συντομώτερον χρονικὸν διάστημα, θὰ πρέπει, ὡς ἀπαραίτητος προϋπόθεσις νὰ τεθῇ ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν μέχρι σήμερον ἀσχοληθέντων μὲ τὸ θέμα ἀνωτάτων κρατικῶν λειτουργῶν, ὥστε νὰ μὴ χάνωμεν χρόνον καὶ νὰ μὴ ἀντιδικοῦμεν μὲ τὸν ἑαυτόν μας, ἀντὶ νὰ ἀντιδικοῦμεν μὲ τὴν Γερμανικὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία Γερμανικὴ Κυβέρνησις, καθ’ ὅσον γνωρίζω μὲ τὰς ἐπαφὰς ποὺ εἶχον ἔξω, μὲ κάθε δυνατὸν μέσον προσπαθεῖ νὰ σβύσῃ τὸ παρελθὸν διὰ νὰ ἐπανακτήσῃ ὄχι μόνον τὰς καρδίας τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ κυρίως τὴν δι’ αὐτὴν διείσδυσιν πρὸς Μ. Ἀνατολήν. Προσπαθεῖ νὰ ὁλοκληρώσῃ ἐκ νέου τὴν φιλίαν μας. Διότι, βεβαίως, ἄνευ τῆς ὑλοποιήσεως, ὅλα τὰ ἄλλα περιττεύουν. Διότι ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω ὅτι ἡ ἔννοια φιλέλλην καὶ μισέλλην τὴν ὁποίαν ἐνδεχομένως ἔχουν εὕρει ὡρισμένοι μυθιστοριογράφοι ἱστορικοί, διὰ νὰ καλύπτουν εὐκόλως τὸν Α ἢ τὸν Β, ἐνῷ εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀτόμων καὶ τῶν ἐθνῶν ἡ βάσις εἶναι ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον τὸ συμφέρον. Ἡ Γερμανία, λοιπόν, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, καὶ διὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως καὶ διότι ἡ Ἑλλὰς ἀποτελεῖ τὸν ὀμφαλὸν τῆς γῆς, ὡς ἀπεδείχθη ἐκ τῶν τελευταίων γεγονότων, ἔχει ἀνάγκην καὶ θὰ θελήσῃ πράγματι νὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὴν καλήν της πρόθεσιν, θὰ μᾶς βοηθήσῃ ὥστε νὰ βοηθηθῇ καὶ αὐτὴ εἰς τὸν ἀπώτερον χρόνον, ὁπότε ἴσως τῆς χρειασθῇ. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ μὴ σᾶς κουράζω ἄλλο, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς κουράσω περισσότερον, διὰ τὸ θέμα αὐτό, κατέρχομαι τοῦ βήματος, μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι προσέφερα ὑπηρεσίαν. Ἐλπίζω ὅτι μὲ τὰ χρήματα τῶν ἀποζημιώσεων θὰ ἠμπορέσωμεν πράγματι νὰ ἱκανοποιήσωμεν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἱκανοποιήσωμεν καὶ νομίζω ὅτι μὲ τὰς προσπαθείας, αἱ ὁποῖαι ἤδη καταβάλλονται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὁ χρόνος θὰ εἶναι μικρὸς διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν αὐτῶν τῶν προσπαθειῶν, ὥστε πράγματι δυνάμεθα — ἐλπίζω συντόμως — τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν ὅ,τι ἠμποροῦσαν νὰ προσφέρουν εἰς τὸν τόπον, νὰ τοὺς ἱκανοποιήσωμεν. Ἐν τούτοις, πρὶν κατέλθω, ὀφείλω νὰ εὐχαριστήσω τὴν ἐφημερίδα «Ναυτεμπορικὴ» ἡ ὁποία καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἀκόμη ποὺ ὅλοι οἱ ἄλλοι μὲ ἔβλεπον ὡς παράξενον, παράλογον φαινόμενον, ἠθέλησε νὰ μὲ βοηθήσῃ καὶ μὲ ἐβοήθησε πράγματι εἰς τὴν προσπάθειάν μου.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§64Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Τὸ θέμα, ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν Ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν, Ἐμπορίου καὶ Βιομηχανίας, ἀλλὰ κατὰ τίνα τρόπον ἀνεμείχθη καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, διότι συνεχίσθη ἡ ἐπερώτησις μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ τῶν πολεμοπαθῶν καὶ δεύτερον ἀπηυθύνθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἀνεμείχθη καὶ τοῦτο εἰς τὸ θέμα. Αἱ ἀπαντήσεις τὰς ὁποίας τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον διετύπωσε καὶ ἀπηύθυνε κατὰ τῆς Γερμανίας εἶναι τέσσαρες. Διὰ παραγγελίας γενομένας πρὸς τὴν Γερμανίαν διὰ κρατικὰς προμηθείας, αἱ ὁποῖαι, λόγῳ τοῦ πολέμου καὶ τῆς πτώσεως τῆς Γερμανίας δὲν ἐξεπληρώθησαν.....

§65ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Παραγγελίας πρὸ τοῦ πολέμου;

§66Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Διαρκούσης τῆς κατοχῆς καὶ πρὸ τοῦ πολέμου, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐξετελέσθησαν, λόγῳ τῆς πτώσεως τῆς Γερμανίας. 2) Ἀπαιτήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἐκ τῆς χρηματοδοτήσεως πέραν τῶν ἀρχῶν τοῦ Διεθνοῦς Δημοσίου Δικαίου, τοῦ ὀφειλομένου ποσοῦ διὰ τὴν συντήρησιν τῶν στρατευμάτων κατοχῆς. 3) Ἰδιωτικαὶ ἀπαιτήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι δύο εἰδῶν. α) Ἐκ παραγγελιῶν Ἑλλήνων ἐμπόρων εἰς τὴν Γερμανίαν, διὰ τὰς ὁποίας προκατεβλήθησαν εἰς χρήματα καὶ δὲν παρελήφθησαν εἰς ἐμπορεύματα καὶ β) κατηγορία, εἶναι ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων διηρπάγησαν τὰ διάφορα εἴδη, ἔπιπλα, μηχανήματα κ.λ.π. Αὐταὶ εἶναι αἱ κατηγορίαι, δύο τοῦ Δημοσίου, καὶ δύο τῶν ἰδιωτῶν. Ἐν τῷ μεταξὺ ἔγιναν τρεῖς συμβάσεις. Μία ἐκ τῶν γενομένων συμβάσεων, ὑπογραφεῖσα καὶ ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος διὰ τοῦ κ. Ἀργυροπούλου, καὶ τῶν ἄλλων συμμάχων εἰς τὰς 24.1.1946, λέγει εἰς τὸ ἄρθρον 2: «Αἱ ὑπογράφουσαι Κυβερνήσεις, συμφωνοῦν... (ἀναγινώσκει)....». Καὶ περαιτέρω, εἰς τὸ ἄρθρον 3 λέγει: «Αἱ διατάξεις τῆς παραγράφου 1, τὰς ὁποίας σᾶς ἀνέγνωσα, δὲν προδικάζουν.... (ἀναγινώσκει)....». Εἰς ἕνα πίνακα, τὸν ὁποῖον ἔχει ἡ σύμβασις, ὡρίσθη ὅτι ἅπαντα τὰ ὑπογράψαντα τὴν σύμβασιν Κράτη θὰ λάβουν ἀποζημιώσεις τῶν δύο κατηγοριῶν. Τῆς μιᾶς ἀφορώσης εἴδη βιομηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ τῆς ἄλλης συμβάσεως ἀφορώσης ἄλλα εἴδη. Τὸ συνολικὸν ποσὸν ἀνέρχεται εἰς 25.000.000 δολλάρια. Πῶς ἐξελίσσονται τώρα τὰ γεγονότα, ὅσον ἀφορᾶ τὰς ἀπαιτήσεις διὰ τὰς Κρατικὰς προμηθείας. Αὗται ἀπὸ ὅσα συνελέγησαν στοιχεῖα ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, εἶναι μία σειρὰ ἀπαιτήσεων, τῶν ὁποίων ἓν μέρος ἱκανοποιήθη διὰ εἰσπράξεως 5.820.000.000 δραχμῶν, εἰς δολλάρια, φράγκα κ.λ.π. Ὑπάρχουν μικραί τινες ἀπαιτήσεις αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν ἀκόμη ἐκκαθαρισθῆ.

§67ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἰς σημερινὰς δραχμάς;

§68Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Σημεριναὶ δραχμαί. Ἡ δευτέρα ἀπαίτησις τοῦ Δημοσίου προέρχεται ἀπὸ καταβολὴν περισσοτέρων τῶν ὀφειλομένων δαπανῶν, διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ στρατοῦ κατοχῆς. Συμφώνως πρὸς τὸ Διεθνὲς Δίκαιον, ἡ κατεχομένη χώρα φέρει τὰ βάρη τοῦ κατέχοντος στρατοῦ. Παρὰ ταῦτα, ἔγινε μία σύμβασις μεταξὺ Γκοτζαμάνη καὶ Νοϋμπάϊχερ, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνέλαβεν ἡ Ἑλλὰς νὰ χρηματοδοτῇ πέραν τῶν ἀναγκῶν τοῦ στρατοῦ. Διὰ νὰ παύσῃ ἡ Γερμανία νὰ ἐκδίδῃ τὰ Γερμανικὰ μάρκα καὶ ἡ Ἰταλία τὰ χαρτονομίσματα τοῦ Μεσογειακοῦ Ταμείου, τὰ ὁποῖα ἐξέδιδε, διὰ νὰ σταματήσουν, ἔγινεν αὐτὴ ἡ συμφωνία καὶ ἤρχισεν ἡ Ἑλλὰς νὰ καταβάλλῃ. Ἐκ τῆς ἀπαιτήσεως, λοιπόν, αὐτῆς, κατέβαλεν ἡ Ἑλλὰς 2.353.379.176.000.000. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ ποσὸν αὐτό, ἀναγόμενον εἰς χρυσᾶς λίρας, μᾶς δίδει 8.807.000 λίρας, ἐκ τῶν ὁποίων ἐβάρυνε τὸν στρατὸν κατοχῆς τὸ ἥμισυ καὶ τὸ ἕτερον ἥμισυ τὸ ἐδανείσαμεν εἰς τὴν Γερμανίαν. Τὸ θέμα εἶναι ἐὰν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου 18, ὁ ὁποῖος ἀπέσβεσε εἰς δραχμὰς ἐκπεφρασμένας ἀπαιτήσεις, ἐνῷ ἐπιζῇ. Τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, ὅπως ἠκούσατε, καὶ ὁ κ. Χατζηδάκης, ὁ ὁποῖος κατ’ ἐντολήν μου ἠσχολήθη καὶ διὰ τὰς δύο περιπτώσεις, ἐδέχθη ὅτι ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ χρέους συνομολογηθέντος ἐν Ἑλλάδι καὶ ἐκφρασθέντος εἰς δραχμάς, διατρέχει τὸν κίνδυνον νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸν νόμον αὐτόν. Διότι, πρόκειται περὶ χρηματοδοτήσεως ὄχι τοῦ Κράτους πρὸς τὸ Γερμανικὸν Κράτος, ἀλλὰ περὶ χρηματοδοτήσεως τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, πρὸς τὰ στρατεύματα κατοχῆς. Καί, ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατόν, κατὰ τὸ ἐσωτερικόν μας δίκαιον, ὡς ἰδιωτικὴ σχέσις, λαμβανομένη νὰ ἔχωμεν ἀξίωσίν τινα. Προχωρῶν, περαιτέρω, ἔρχομαι εἰς τὰς ἰδιωτικὰς ἀπαιτήσεις. Αἱ ἰδιωτικαὶ ἀπαιτήσεις διὰ παραγγελίας, ἔπρεπε νὰ εἰσαχθοῦν εἰς ὡρισμένας προθεσμίας καὶ πράγματι αἱ προθεσμίαι αὗται ἔληγον τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1956. Ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἦλθεν εἰς τὴν Ἀρχήν, ἡ ὑπόθεσις εὑρέθη οὕτω διαμορφωμένη. Πράγματι, ὁ συνάδελφος κ. Σαββόπουλος, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ κ. Κοῦτιχ, ἀνεστάτωσε τὸν τόπον, καὶ τότε, ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἀνετέθη εἰς ἐμὲ νὰ μελετήσω τὴν ὑπόθεσιν. Ἐκάλεσα τὸν Πρόεδρον τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους νὰ μελετήσῃ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ἐξέδωκεν ἐκείνην τὴν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία δὲν ἔλυεν τὰ θέματα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν ἔρευναν, ἡ ὁποία ὀφείλεται, πράγματι, εἰς τὴν ἀκατάβλητον ἐπιμονὴν τοῦ κ. Σαββοπούλου, τὸ θέμα περιῆλθεν εἰς τὰ χέρια τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος ἐλθὼν εἰς ἐπαφὴν μὲ τὴν Γερμανικὴν Κυβέρνησιν, ἔθεσε τὸ ζήτημα καὶ τὸ ζήτημα συζητεῖται ἤδη ὑπὸ τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως. Πέραν τούτου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνακοινωθοῦν αὐτὴν τὴν στιγμὴν περισσότερα. Ἡ ἐπιμονὴ τοῦ κ. συναδέλφου εἶναι κατὰ τοῦτο ὠφέλιμος. Ὅτι ἔθεσε τὸ ζήτημα εἰς ἐνέργειαν. Θὰ ηὐχόμην νὰ ἐπαληθεύσουν ὅλαι αἱ ἐλπίδες ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ περιέλθῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ εἰδικὴ αὐτὴ ἀποζημίωσις, ἡ ὁποία θὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος. Βεβαίως, δὲν πρόκειται νὰ τὸ λύσῃ, διότι, ὅλον τὸ ποσόν, ἐὰν ἐπραγματοποιεῖτο ποτέ, θὰ μᾶς ἔδιδεν ἕνα ποσὸν 5 δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Διὰ νὰ ἀποκαταστήσωμεν μόνον τοὺς πυροπαθεῖς, διότι πολεμοπαθεῖς δὲν εἶναι μόνον αὐτοί, εἶναι καὶ οἱ καταθέται, εἶναι καὶ τὸ Δημόσιον χρέος, μόνον δι’ αὐτούς, θέλομεν 800 δισεκατομμύρια. Εἶναι 70–80 χιλιάδες οἰκονομικαὶ μονάδες πρὸς δέκα χιλιάδας δραχμάς. Ἀλλὰ θὰ ἦτο μέγιστον τὸ κέρδος, ἐὰν ἠμπορούσαμεν νὰ πάρωμεν αὐτὸ τὸ ποσόν. Ἡ Κυβέρνησις, ἑπομένως, τὸ ζήτημα τὸ ἔθεσεν εἰς μίαν κίνησιν καὶ ἂς εὐχηθῶμεν νὰ φέρωμεν ἀποτέλεσμα. Θὰ ἤθελον, ὅμως, νὰ εἴπω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις χειρίζεται τὰ προβλήματα, χωρὶς νὰ κάμπτεται πρὸ τῶν μεγάλων, μὲ γνώμονα τὰ συμφέροντα καὶ τὴν εὐπρέπειαν τοῦ Ἔθνους, τὴν ὁποίαν θέτει ὡς κανόνα καὶ τῆς ὁποίας ἔδωσε καὶ πρακτικὴν ἐφαρμογήν. Εἰς ὅλας τὰς νέας συμβάσεις, τὰς ὁποίας συνάπτει τὸ Κράτος ἐμμένει ἡ Κυβέρνησις ἀπαρεγκλήτως καὶ τὸ ἐπιτυγχάνει νὰ μὴ τίθενται ρῆτραι διαιτητικαί, διὰ τῶν ὁποίων αἱ διαφοραὶ θὰ περιέρχωνται εἰς τὰ διεθνῆ δικαστήρια, τακτική, ἡ ὁποία ἦτο ἀπαραβίαστος εἰς τὸ παρελθὸν καὶ ἡ ὁποία ὑπεβίβαζε τὴν Ἑλληνικὴν Δικαστικὴν Ἐξουσίαν, ὥστε νὰ παύσῃ ἡ ὑποτέλεια καὶ ὁ παραμερισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης. Διότι, δὲν κωλύομαι νὰ εἴπω, ὅτι ὁσάκις κατεφύγομεν εἰς διεθνεῖς ὀργανισμούς, πάντοτε ἠδικήθημεν, διότι ἀντιμετωπίσαμεν εἰς τοὺς χειρισμοὺς μετὰ τῶν ξένων, πάντοτε ἀσταθμήτους παράγοντας καὶ τὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος δὲν ἐλαμβάνοντο ὑπ’ ὄψιν. Ἔχομεν τὴν Ἑταιρίαν ΟΣΡΑΜ, ἡ ὁποία ἠξίωσε, βάσει μιᾶς συμβάσεως, διὰ τῆς ὁποίας ἐχαρίζοντο 45.000 δολλαρίων νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν σύμβασιν αὐτήν, καὶ ἐπέμεινε νὰ πληρωθῇ ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῶν 45.000 δολλαρίων, τὰ ὁποῖα ἐξετίμησεν ἡ Ἐπιτροπή. Μὲ αὐτὸ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω, κύριοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν χειρισμὸν τῶν θεμάτων θέτει πρὸ παντὸς τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ Ἔθνους καὶ πρὸ παντὸς τὸ συμφέρον αὐτοῦ καὶ τείνει νὰ μεταβάλῃ τὰς παλαιὰς ἀντιλήψεις τῆς Χώρας, τῆς προστατευομένης ὑπὸ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων καὶ μὴ ἐχούσης τὸ θάρρος νὰ ἀντιτάξῃ τὸ συμφέρον καὶ τὴν εὐπρέπειαν τοῦ Ἔθνους.

§69Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Εἰς τὸν Προϋπολογισμόν, κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἠκούσαμεν κανὲν κονδύλιον, διὰ τοὺς πολεμοπαθεῖς.

§70Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Θέλετε νὰ ξαναρχίσωμεν;

§71Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἤθελον μίαν ἀπάντησίν σας. Ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν ζημίας ἐκ τοῦ πολέμου, εἶναι, ὡς γνωστόν, καὶ τὰ σκάφη, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἠσφαλισμένα εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Κινδύνων Πολέμου. Γνωρίζω, ὅτι ταῦτα ἀπεζημιώθησαν μὲ ἕνα 40%. Δύνασθε νὰ μᾶς δώσητε καμμίαν πληροφορίαν;

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν, διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν;

§73ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.45′ μ. μ.)