1955.07.04

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 125η

Δευτέρα 4 Ἰουλίου 1955

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 5.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Γιαννούσης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὰ πρακτικὰ δὲν ἀναγράφεται, ὅτι κατετέθη ἡ σύμβασις Σῆμενς, ἡ ὁποία κατετέθη. Ἤμεθα παρόντες καὶ τὸ ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον. Κατετέθη ἢ δὲν κατετέθη;

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ σᾶς δώσω μίαν ἐξήγησιν, μολονότι τὸ θέμα εἶναι οὐσιαστικώτερον καὶ θὰ ἔπρεπε προηγουμένως νὰ μὲ ἐπισκεφθῆτε εἰς τὸ γραφεῖόν μου, διὰ νὰ μὲ ἐνημερώσητε ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεώς σας. Εἶχεν ἐξαγγελθῆ ὑπ’ ἐμοῦ πρὸ 10ημέρου ἀπὸ τῆς ἕδρας αὐτῆς τὸ πρόγραμμα τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος, τὸ ὁποῖον περιελάμβανε νὰ ψηφισθῇ σήμερον ἡ σύμβασις Σῆμενς. Ἂν ἀνατρέξετε εἰς τὰ πρακτικά, θὰ τὸ ἴδητε. Αὐτὸ περιελάμβανεν ἐνδοϋπηρεσιακῶς καὶ ὡς ἀπαραίτητον στοιχεῖον τὴν κατάθεσιν τῆς συμβάσεως ἢ τοῦ κυρωτικοῦ νόμου, διὰ τὴν Πέμπτην τοὐλάχιστον. Ἐπειδὴ μέχρι τῆς Πέμπτης δὲν εἶχε κατατεθῆ, δι’ αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις παρεκάλεσε νὰ γίνῃ σήμερον ἔλεγχος καὶ αὔριον νομοθετικὴ ἐργασία, ὥστε, κατατιθεμένης τῆς συμβάσεως καὶ τοῦ κυρωτικοῦ νομοσχεδίου τὴν Παρασκευήν, νὰ συνέλθῃ σήμερον εἰς συνεδρίασιν ἡ ἁρμοδία Ἐπιτροπή, καὶ ἂν εἶναι ὥριμον τὸ νομοσχέδιον νὰ εἶναι δυνατὸν αὔριον καὶ μεθαύριον ἢ καὶ τὴν Πέμπτην ἀκόμη νὰ ψηφισθῇ ἀνέτως τὸ κυρωτικὸν νομοσχέδιον τῆς συμβάσεως καὶ αὕτη φυσικά, ὥστε τὴν Πέμπτην, ἔστω τὴν Παρασκευὴν νὰ λήξουν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς. Μέχρι τῆς Παρασκευῆς τῆς ἑσπέρας, δὲν εἶχεν ἀκόμη ἔλθει τὸ κυρωτικὸν νομοσχέδιον. Ἐπειδὴ ἐφοβήθημεν μήπως τερματισθῇ ἡ συνεδρίασις, ἐλλείψει ἀπαρτίας, ἠρωτήθη ἡ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, ἡ ὁποία εἶπεν ὅτι «φανταζόμεθα ὅτι ἕως τὰ μεσάνυχτα θὰ ὑπογραφῇ». Τότε —ἀναλαμβάνω δὲ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ πρώτου Ἀντιπροέδρου— ἀπεφασίσαμεν νὰ ἀναγγείλωμεν τυπικῶς τὴν κατάθεσιν αὐτήν, διὰ νὰ εἶναι ἁπλῶς δυνατὴ ἡ ἐκτύπωσις καὶ ἡ διανομὴ κατὰ τὸ Σάββατον, ὥστε τὴν Δευτέραν νὰ εἶναι ἐνημερωμένοι οἱ κ.κ. βουλευταὶ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς. Δεδομένου ὅμως ὅτι μέχρι τοῦ μεσονυκτίου τῆς Παρασκευῆς δὲν ἦλθεν ἡ σύμβασις, ἢ τὸ κυρωτικὸν νομοσχέδιον, δι’ αὐτὸ εἰς τὰ πρακτικὰ δὲν περιελήφθη κατάθεσις, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔφθασεν ἐδῶ. Αὐτὸ εἶναι. Δὲν ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ τίποτε.

§5Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε....

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ τελειώσω, κ. Κοθρῆ, καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω εἰς ὅ,τι θέλετε. Δὲν ἔγινε τίποτε ἄλλο, παρὰ μία ἁπλῆ ἐνέργεια, διὰ τὴν ταχυτέραν ἐκτύπωσιν ἑνὸς νομοσχεδίου καὶ μιᾶς συμβάσεως, ἡ ὁποία, ἐπειδὴ πιθανὸν νὰ εἶχε καὶ ξενικοὺς ὅρους, θὰ ἀπῄτει περισσότερον χρονικὸν διάστημα καὶ τοῦτο, ἵνα τελειώσωμεν ἐντὸς τῆς παρούσης ἑβδομάδος τὴν σύνοδον, ὡς εἶχε συμφωνηθῆ. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν κατετέθη εἰς τὸ Προεδρεῖον μέχρι τῆς Παρασκευῆς τὸ βράδυ, τὸ Προεδρεῖον δὲν ἔδωκε συνέχειαν.

§7Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἀνηγγείλατε δηλ. τὴν κατάθεσιν συμβάσεως, ἡ ὁποία δὲν εἶχεν ἤδη προσαχθῆ εἰς ὑμᾶς.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον τὸ εἶχε κάμει καὶ ἄλλοτε αὐτό. Μᾶς λέγουν οἱ ὑπουργοί, ἀνηγγείλατε τὸ νομοσχέδιον, ἀποστέλλοντες ἁπλῆν περίληψιν. Σᾶς εἶπον ὅμως, ὅτι, ἐὰν δὲν ἀνεγράφετο εἰς τὰ πρακτικά, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκτυπωθῇ. Θὰ ἔπρεπε δὲ τότε νὰ ἀναγραφῇ ἀπόψε εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ νὰ ἐκτυπωθῇ αὔριον ἢ μεθαύριον, ἐὰν εἶχε ξένον κείμενον καὶ τότε ἀπαραιτήτως θὰ ἔπρεπε νὰ συνεδριάσωμεν καὶ τὴν ἄλλην ἑβδομάδα. Διὰ νὰ γλυτώσωμεν μίαν ἑβδομάδα, ἔκαμον αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπον. Ἀναλαμβάνω ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην τοῦ κ. Τριανταφύλλη.

§9Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, μοῦ ἐζητήσατε προσωπικῶς, νὰ σᾶς εἴπω, ἐὰν θὰ εἴμεθα σύμφωνοι, ἀφοῦ ψηφισθῇ ἡ Πτολεμαΐς καὶ ἡ συμφωνία μὲ τὴν Σῆμενς, διὰ τὴν ἀγορὰν τῶν τηλεφώνων, νὰ μὴ ὑποβληθοῦν πλέον ἄλλα νομοσχέδια, διὰ νὰ τελειώσωμεν. Προχθὲς ἀνηγγέλθη, ὅτι κατετέθη ἡ σύμβασις μὲ τὴν Σῆμενς.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔδωκα τόσας ἐξηγήσεις.

§11Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἑπομένως ἡ συμφωνία, τὴν ὁποίαν ἐκάμαμεν, περὶ προσαγωγῆς τῆς συμβάσεως αὐτῆς ἐντὸς τῆς σήμερον ἀτονεῖ.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀτονεῖ, βεβαίως, κατὰ τὴν ἐμὴν τουλάχιστον γνώμην.

§13Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀλλὰ διὰ τὴν ἐνέργειαν τοῦ Προεδρείου, κ. Ζορμπᾶ, ἡ ὁποία ἔγινε, διὰ νὰ κερδίσωμεν τυπογραφικῶς τὸ Σαββατοκύριακον, ἀναλαμβάνω ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην.

§15Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἡ προφορικὴ συνεννόησις, ποὺ εἴχομεν κάμει, ἀτονεῖ καὶ αὐτή;

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τί ἐννοεῖτε;

§17Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μᾶς ἠρωτήσατε, ἐὰν εἴμεθα σύμφωνοι νὰ σᾶς εἴπωμεν, ὅτι εἴμεθα σύμφωνοι. Πρόκειται τώρα νὰ διακοποῦν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς;

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκ τῶν ἐπαφῶν, ποὺ εἶχον μὲ τὴν Κυβέρνησιν, βαδίζομεν εἰς τὸ νὰ λήξουν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς ἐντὸς 48 ὡρῶν περίπου. Νομίζω, ὅτι ἐστάλη τὸ Διάταγμα, ἀλλὰ λείπει ἡ Αὐτοῦ Μεγαλειότης εἰς τὴν Ἤπειρον. Δὲν σᾶς τὸ δίδω ὑπευθύνως, διότι δὲν ἔλαβον ἐξουσιοδότησιν νὰ σᾶς τὸ ἀναγγείλω, ἀλλὰ βαδίζομεν πρὸς τερματισμόν.

§19Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπουσίαζον τὴν Παρασκευήν, ἀλλὰ ἐξ ὅσων ἀνέγνωσα, εὑρισκόμενος ἐν Κεφαλληνίᾳ, εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ ἐξ ὅσων ἤκουσα εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ὑπάρχει μία ἀταξία, διότι ὅσα εἴχατε τὴν τιμὴν νὰ μᾶς εἴπητε, δὲν ἀναγράφονται εἰς τὰ πρακτικά. Ἐδῶ ἀνηγγέλθη ἡ κατάθεσις. Ἐχειροκροτήθη ἀπὸ τὴν πλειοψηφίαν. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐγράφησαν εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ ἔλαβε γνῶσιν ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Σήμερον, ὅμως, ποὺ ἀνέγνωσα τὰς ἐφημερίδας, δὲν εἶδον τίποτε. Ἐδῶ, λοιπόν, ὑπάρχει μία μεγάλη ἀταξία, εἰς τὴν τήρησιν τῶν πρακτικῶν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ εἶπον, ὅτι ὑπάρχει μία ἀνωμαλία καὶ ἀνέλαβον τὴν εὐθύνην.

§21Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Νὰ μὴ γίνωνται ἀταξίαι.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠθελήσαμεν νὰ κερδίσωμεν τυπογραφικῶς δύο ἡμέρας, διότι ἐὰν ἡ σύμβασις κατετίθετο τὴν Δευτέραν, θὰ ἐπηγαίναμεν εἰς τὴν ἄλλην ἑβδομάδα. Ἀνέλαβον διὰ τοῦτο τὴν εὐθύνην. Τὰ ἐκάμαμεν, διὰ νὰ κερδίσωμεν μίαν ἑβδομάδα, διότι σήμερον τὸ πρωΐ ὅλα θὰ ἦσαν ἐντάξει καὶ θὰ ἤρχιζεν ἡ ἐπιψήφισις αὔριον καὶ μεθαύριον. Καμμία σπουδή, τίποτε τὸ ἀνώμαλον. Ὅλα φανερά.

§23Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Δὲν ἀνεγράφη τίποτε εἰς τὰ πρακτικά.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναλαμβάνομεν τὴν εὐθύνην.

§25Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ὅσα ἀνηγγείλατε σήμερον θὰ μποῦν εἰς τὰ πρακτικά;

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως. Ὅλα γίνονται φανερά.

§27Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Τὸ θέμα δὲν ἐπιδέχεται περαιτέρω συζήτησιν. Διὰ νὰ προλάβετε τὸ Σαββατοκύριακον, ἀνελάβατε τὴν εὐθύνην μιᾶς ἀταξίας, νὰ ἀναγγείλετε τὴν κατάθεσιν ἑνὸς νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε κατατεθῆ. Καὶ ἡ δευτέρα ἀταξία εἶναι, ὅτι μίαν φορὰν ποὺ ἀνηγγέλθη, ἐπεβάλετο νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὰ πρακτικά, διότι τὰ πρακτικὰ ἀπεικονίζουν τὰς συζητήσεις καὶ μάλιστα τὰς ἀνακοινώσεις τοῦ Προεδρείου.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀντιμετωπίσθη τὸ ζήτημα ὡς ἑξῆς: Θὰ ἠδύνατο νὰ εἶχε κατατεθῆ τυπικῶς τὴν Παρασκευὴν βράδυ ἕνα νομοσχέδιον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ ἀνεγράφετο ἐν ἄρθρῳ, ὅτι ἐξουσιοδοτεῖται ἡ Κυβέρνησις νὰ ὑπογράψῃ τὴν σύμβασιν καὶ νὰ ἀποσυρθῇ σήμερον, ἀλλὰ ἐνόμισα, ὅτι τοῦτο δὲν ἦτο ἀπαραίτητον μολονότι τυπικῶς ἐτακτοποίει ὅλα καὶ ἀνέλαβον τὴν εὐθύνην, προτιμήσας τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τῆς εἰλικρινείας καὶ θάρρους.

§29Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἀναγνωρίζω, ὅτι σᾶς ἀρέσει ἡ εὐθεῖα ὁδὸς καὶ χαίρω, διότι ταύτην ἠκολουθήσατε καὶ εἰς τὰς ἀνακοινώσεις σας. Ἐπισημαίνομεν ὅμως, ὅτι τὴν πρώτην ἀταξίαν διεδέχθη δευτέρα, τῆς μὴ ἀναγραφῆς εἰς τὰ πρακτικά.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πῶς ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ, ἀφοῦ δὲν ἦλθε τὸ νομοσχέδιον; Ἄλλωστε ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας —βεβαίως δὲν τὸ λέγω διὰ σᾶς— καὶ σεῖς ὑπήρξατε ὑπουργὸς καὶ μάλιστα ἐπιτυχὼν ὑπουργός, πόσας φορὰς μοῦ ἐφέρατε νομοσχέδια μόνον μὲ τὴν περίληψιν, ἢ χωρὶς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γ. Λογιστηρίου καὶ διὰ νὰ κερδίσωμεν χρόνον τὰ ἀνηγγέλλομεν, διότι ἀρχὴ τοῦ Προεδρείου εἶναι νὰ διευκολύνῃ τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν, μὲ βάσιν πρῶτον νὰ διαφωτίζεται ἡ Βουλὴ διὰ τῆς δημοσιεύσεως καὶ ἐγκαίρου διανομῆς τῶν νομοσχεδίων καὶ δεύτερον νὰ γίνεται ἐλευθέρα καὶ ἀναλυτικὴ ἡ ἐπιψήφισις τῶν νομοσχεδίων. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ παράγοντες εἶναι καταχωρωμένοι. Κατὰ τὰ λοιπὰ τὸ Προεδρεῖον δὲν ἔχει καμμίαν ἐλαστικότητα καὶ ἀνέλαβε τὴν εὐθύνην. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Γουδελῆς καὶ Χασὰν Ὀγλοῦ Γιουσοὺφ αἰτοῦνται τρίμηνον ἀπουσίας ἄδειαν, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§31ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας εἰς τοὺς βουλευτὰς κ.κ. Σ. Γουδελῆν καὶ Χασὰν Ὀγλοῦ Γιουσούφ. Ἐπίσης ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Γρηγορίου αἰτεῖται διὰ τὸν αὐτὸν σκοπὸν 20ήμερον ἀπουσίας ἄδειαν.

§33ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας εἰς τὸν βουλευτὴν κ. Γ. Γρηγορίου. Ὁ βουλευτὴς Τρικάλων κ. Λ. Κατσιλάμπρος μοῦ ἀπέστειλε τὴν ἑξῆς ἐπιστολήν: Πρὸς Τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΝ Ἤδη μετὰ τὴν ψήφισιν τῶν συμβάσεων Καμπύλου Ποταμοῦ (Μέγδοβα) καὶ Πτολεμαΐδος εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀσχοληθῇ καὶ ἡ Βουλὴ μὲ τὸ ἐν διεγέρσει δημόσιον αἴσθημα τῆς ὑπαίθρου εὐθυγραμμίζουσα τὰς ἀπόψεις της πρὸς αὐτό. Εἰς τὴν ὕπαιθρον πράγματι διαπιστοῦται ὑποκινηθεῖσα δυσφορία διὰ τὰ ληφθέντα μέτρα σχετικῶς μὲ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἐπειδὴ θεωρῶ, ὡς ἄλλωστε εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ τάξις τῶν γεωργῶν καλλιεργητῶν πάντοτε ἔτυχε τῆς μερίμνης καὶ φροντίδος ὅλων τῶν Δημοκρατικῶν Κυβερνήσεων, ἰδιαιτέρως δὲ τῆς παρούσης καὶ ἐπειδὴ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ἐγένετο κατ’ ἀποτελεσματικὸν τρόπον ἡ διαφώτισις τῆς τάξεως ταύτης παρὰ τῶν ὑπουργῶν καὶ Κυβερνητικῶν ὀργάνων καὶ ἀφέθη οὕτω εἰς δημοκόπους εὐρὺ πεδίον ἐνεργείας καὶ ἐπειδὴ πιστεύω ὅτι ἡ ἐξονυχιστικὴ συζήτησις ἐν τῇ Βουλῇ τοῦ σιτικοῦ προβλήματος θὰ ἐπέφερε σχετικὴν ἠρεμίαν καὶ κατανόησιν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς ζητῶ παρ’ ὑμῶν καὶ δι’ ὑμῶν, ὅπως πρὸ τῆς διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς συγκατανεύσῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ Σῶμα εἰς τὴν ἐν λόγῳ συζήτησιν. Εἶναι εὐνόητον, ὅτι θὰ ἀκουσθοῦν ἐνδεχομένως καὶ γνῶμαι ἄξιαι σταθμίσεως διευκολύνουσαι τὴν Κυβέρνησιν. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θεωρῶ ὡς ἀναγκαῖον ὅπως κατὰ τὴν συζήτησιν καθορισθῇ σαφῶς ἡ ἀκριβὴς ἔννοια τῆς ἰδιότητος τοῦ καλλιεργητοῦ ἀγρότου τοῦ καὶ μόνου δικαιουμένου προστασίας κυβερνητικῆς.

Ὁ βουλευτὴς Τρικάλων

Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ

Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεύς, κ. Β. Καραμπίλιας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§35Β. ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κοντογιαννοπούλου. Θέμα: Ἐπισκευὴ καὶ στερέωσις τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι Βυζ. Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου «Φραγκαβίλλας». Εἰς ἀπάντησιν πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 5074 ἀπὸ 3.6.1955 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς (ὑπ’ ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 646) ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Νικολάου Κοντογιαννοπούλου ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐπισκευὴν καὶ στερέωσιν τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι βυζαντινοῦ ναοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου «Φραγκαβίλλας», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 5351)1932 (ἄρθ. 52) καὶ τοῦ νόμου 216)1943 (ἄρθρ. 14), ὡς οὗτος διετηρήθη ἐν ἰσχύϊ δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 297)1946 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ὑπόχρεον διὰ τὴν ἐπανόρθωσιν τῶν ἐκ τῶν σεισμῶν καὶ τῆς παλαιότητος ἐπελθουσῶν εἰς τὸ κτίριον τοῦ ναοῦ ζημιῶν τυγχάνει τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Κλήρου Ἑλλάδος (Τ.Α.Κ.Ε.) ὑπὸ τὴν διοίκησιν καὶ διαχείρισιν τοῦ ὁποίου ὑπάγεται ὁ ἐν λόγῳ ναός, ὑπὸ τὸ πνεῦμα δὲ τοῦτο ἐνεργοῦσα ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου (Διεύθυνσις Ἀναστηλώσεως καὶ Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχιτεκτονικῆς) ἐζήτησεν ἤδη ἀπὸ τὸ Τ.Α.Κ.Ε. διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8604)120 ἀπὸ 5.2. 1955 ἐγγράφου αὐτῆς, ἐν ἀντιγράφῳ συναποστελλομένου, ν’ ἀναλάβῃ τοῦτο τὰς οἰκείας δαπάνας. Μὴ ληφθείσης εἰσέτι οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως καὶ πρὶν ἢ προβῶμεν εἰς ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ νόμου 5046)1931 ἀπηυθύναμεν τὸ ἐν ἀντιγράφῳ συναπτόμενον τῷ παρόντι ταὐτάριθμον ἡμέτερον ἔγγραφον, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὸ ἀνωτέρω Ταμεῖον, ἐν ὄψει καὶ τῶν οἰκονομικῶν δυσχερειῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, θὰ θελήσῃ ν’ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἐκ τοῦ νόμου ὑποχρεώσεις του. Ἀθῆναι 15.6.1955

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΕΘΝ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Γεν. Δ)σις Ἀναστηλώσεως καὶ Ἐκκλησ. Ἀρχιτεκτονικῆς Πρὸς τὸ Τ.Α.Κ.Ε. Ἐνταῦθα Θέμα: Περὶ τῆς ἀναλήψεως δαπάνης διὰ τὴν ἐπισκευὴν καὶ στερέωσιν τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι Βυζαντινοῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου ὑμῶν, σχετικοῦ μὲ τὸ ἐν περιλήψει θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ καθ’ ἡμᾶς ὑπηρεσία ἔχει ἐνημερωθῆ ἐπὶ τῆς ὑφισταμένης καταστάσεως τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὡς τοῦτο ἐξάγεται ἐκ τοῦ ἐν ἀντιγράφῳ διαβιβαζομένου ὑμῖν ἀποσπάσματος ἐκθέσεως ἀπὸ 23.3.46 τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ Ἀρχιτέκτονος τῆς Ἀναστηλώσεως Εὐσταθ. Στίκη. Ὅθεν παρακαλοῦμεν ὅπως, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 52 τοῦ Κ.Ν. 5351)32 καὶ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Νόμου 216)43, ὡς οὗτος διετηρήθη ἐν ἰσχύϊ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 297)30.5.46 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου (Φ.Ε.Κ. 184 τεῦχος Αʹ), περὶ ἀρχαιοτήτων, τὸ ὑμέτερον Ταμεῖον ἀναλάβῃ τὴν δαπάνην τῆς ἐπισκευῆς καὶ στερεώσεως τοῦ ὡς ἄνω Ναοῦ, καθ’ ὅσον ὁ ἐν λόγῳ Ναὸς πολλὰ εἰσπράττει. Ἐν τέλει παρακαλοῦμεν νὰ γνωρίσητε τὰς ὑμετέρας ἀποφάσεις ἐπειγόντως ἵνα ἐπιβλέψωμεν τὰς γενησομένας ἐργασίας ἀποκαταστάσεως τῆς στέγης διὰ βυζαντινῶν κεράμων ἄλλως θέλομεν ἐφαρμόσει τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. 5046)Φ.Ε.Κ. 166 τῆς 24.6.1931. Ἀθῆναι τῇ 5 Φεβρουαρίου 1955.

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Παιδείας Διεύθυνσις Ἀναστηλώσεως Τμῆμα Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχιτεκτονικῆς Πρὸς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Κλήρου Ἑλλάδος Ἐνταῦθα Ἐπισκευὴ καὶ στερέωσις τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι βυζ. Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου «Φραγκαβίλλας». Ὑπομιμνήσκοντες τό ὑπ’ ἀριθ. 8604)120 ἀπὸ 5.2.55 ἡμέτερον ἔγγραφον ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς καὶ αὖθις, ὅπως, εἰς ἐφαρμογὴν τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων, ἀναλάβητε τὴν δαπάνην τῆς ἐπισκευῆς καὶ στερεώσεως τοῦ ἐν Ἀμαλιάδι βυζαντινοῦ ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου «Φραγκαβίλλας» ἐν ὄψει καὶ τῶν γενικωτέρων οἰκονομικῶν δυσχερειῶν τῆς Χώρας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐκ τῶν εἰσπράξεων τοῦ ἐν λόγῳ ναοῦ παρεχομένων δυνατοτήτων. Οἴκοθεν νοεῖται, ὅτι συμφώνως πρὸς τὰς μνημονευθείσας ἐν τῷ ἀνωτέρῳ ἐγγράφῳ ἡμῶν διατάξεις, ἡ ἐπίβλεψις τῶν ἐκτελεσθησομένων ἐργασιῶν ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς καθ’ ἡμᾶς Διευθύνσεως Ἀναστηλώσεως καὶ Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχιτεκτονικῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰουνίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Οἰκονόμου– Κωλέττη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 726 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μάνου Οἰκονόμου–Κωλέττη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τ’ ἀκόλουθα: 1. Τὰ εὑρήματα τοῦ Ἄργους δὲν εἶναι τόσον σημαντικά, ὅσον περιγράφονται. Οὐδαμόθεν δὲ προκύπτει εἰς τὴν Ὑπηρεσίαν ἡμῶν ὅτι τοιαῦτα εὑρήματα ἐξάγονται καὶ φυγαδεύονται. 2. Ἡ οἰκία Καλέργη ἐν Ἄργει, ἥτις μᾶς παρεχωρήθη διὰ νὰ μετατραπῇ εἰς Μουσεῖον, ἐπισκευάζεται ἤδη, διαθεσάσης καὶ τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ἑταιρείας ποσὸν 100.000 δραχμῶν. Ἐντὸς αὐτῆς ἤρχισαν ἤδη νὰ μεταφέρωνται αἱ ὑπάρχουσαι ἐκεῖ ἀρχαιότητες. 3. Ἡ ἐπιθυμία τῶν κατοίκων, ὅπως ἀποκτήσωσι μουσειακὸν κέντρον εἶναι ἀξιέπαινος, ἀλλὰ τὸ Κράτος δὲν δύναται νὰ δημιουργῇ παντοῦ μουσεῖα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποτρέπει καὶ τὸ τμῆμα πνευματικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν σχέσεων τῆς UNESCO. Οἱ Μυκηναῖοι, μετὰ μειζόνων δικαιωμάτων μάλιστα, ἀξιοῦσι καὶ οὗτοι τὴν δημιουργίαν τοπικοῦ μουσείου, ὑπάρχει δὲ ἤδη καὶ τὸ μουσεῖον Ναυπλίου καὶ τὸ μουσεῖον Ἐπιδαύρου. Παρ’ ὅλα ταῦτα δημιουργεῖται ἤδη τὸ μουσεῖον Ἄργους. 4. Τὰ ἀκίνητα ἀρχαῖα ἀνασκάπτονται καὶ περιφρουροῦνται ὅσον εἶναι δυνατόν, τὸ θέατρον ὅμως Ἄργους οὔτε τοῦ Πολυκλείτου εἶναι, οὔτε τόσον μέγα, οὔτε ὑπολείπεταί τι νὰ γίνῃ εἰς αὐτό, πλὴν ἴσως μικροῦ καθαρισμοῦ τῆς σκηνῆς, δεδομένου ὅτι εἶναι σκαλισμένον εἰς τὸν βράχον. Ἀδείας πρὸς παραστάσεις ἐν αὐτῷ ὁσάκις ζητοῦνται δίδει ἡ Ἀρχαιολογικὴ ὑπηρεσία καὶ μάλιστα πρὸ μακροῦ ἔδωκεν ἀδείας ἐπανειλημμένως. Ἡ διὰ τῶν ἀρχαιοτήτων ἀνάπτυξις Τουριστικῆς κινήσεως εἰς ἕκαστον τόπον ὑποστηρίζεται καὶ ἐνθαρρύνεται ὑφ’ ἡμῶν κατὰ τὸ δυνατόν. Εἶναι ὅμως ζήτημα ἀπαιτοῦν χρόνον καὶ θὰ ἐπιτευχθῇ βαθμηδὸν τῇ προθύμῳ συνεργασίᾳ καὶ δὴ τῇ οἰκονομικῇ, τῶν ἁπανταχοῦ τοπικῶν ἀρχῶν Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Ἰουνίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀθ. Παπαθανάση. Περὶ τῶν παρεχομένων παρὰ τοῦ Τ.Α.Ο.Χ. βοηθημάτων εἰς τοὺς Μετόχους του. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5504) 17.6.55 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐν σχέσει πρὸς τὴν κατατεθεῖσαν ὑμῖν ἀπὸ 16.6.1955 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀθ. Παπαθανάση, ν’ ἀνακοινώσωμεν τ’ ἀκόλουθα: Τὸ εἰς τοὺς ἑκάστοτε ἐξελθόντας τοῦ Σώματος ὁπλίτας τῆς Χωροφυλακῆς καταβληθὲν βοήθημα παρὰ τοῦ Τ.Α.Ο. Χ. οὗτινος ἦσαν μέτοχοι ἦτο σύμφωνον πρὸς τὴν περὶ τοῦ Ταμείου τούτου ὑφισταμένην νομοθεσίαν καὶ οὐδεὶς ἔτυχε προνομιακῶν παρὰ τοῦ Ταμείου τούτου παροχῶν. Τὸ ἀνωτέρω Ταμεῖον ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν, διαρκούσης τῆς Κατοχῆς ἐξανεμισθέντα τ’ ἀποθεματικά του ἐκ τῆς ἱκανοποιητικῆς ἀφ’ ἑνὸς ἀποδόσεως τῶν πόρων του καὶ τοῦ πλουτισμοῦ αὐτῶν ἐκ τῶν εἰσπράξεων τοῦ καθιερωθέντος ἐνσήμου Χωρ)κῆς, εὑρέθη εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν ν’ ἀναπροσαρμόζῃ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τὸ παρεχόμενον εἰς τοὺς μετόχους του βοήθημα, διατηρουμένης οὕτω μιᾶς σταθερᾶς σχέσεως αὐτοῦ πρὸς τὸν τιμάριθμον. Ἡ χάρις καὶ εἰς τὴν ἀντικειμενικὴν καὶ χρηστὴν Διοίκησιν τοῦ Ταμείου ἐπιτευχθεῖσα σταθερότης τῶν παρεχομένων βοηθημάτων, θὰ ἐκλονίζετο ἐπικινδύνως ἐκ τυχὸν υἱοθετήσεως τοῦ αἰτήματος καταβολῆς συμπληρωματικῶν βοηθημάτων, εἰς τοὺς περὶ ὧν ἡ ἐρώτησις πρώην μετόχους, οὓς θὰ ἠκολούθουν καὶ ἄλλαι κατηγορίαι ὁπλιτῶν κατὰ καιροὺς ἐξελθόντων τοῦ Σώματος. Ἐὰν πάλιν τὸ προτεινόμενον μέτρον ἐλαμβάνετο περιοριστικῶς, μόνον δι’ αὐτούς, τότε προφανῶς θὰ ἦτο ἡ ἄνισος καὶ προνομιακὴ αὐτῶν μεταχείρισις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27ῃ Ἰουνίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΕΥΑΓ. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπίρη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5368) 14.6.55 ὑμετέρου ἐγγράφου, νὰ ἀνακοινώσωμεν ἐν σχέσει πρὸς τὴν κατατεθεῖσαν παρ’ ὑμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Μπίρη, τὰ κάτωθι: Τὸ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 344)27.2.1954 πράξεως, τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀπονεμηθὲν ἐπίδομα στολῆς εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ ἀνθυπασπιστὰς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τοὺς τούτοις ἐξομοιουμένους τῆς Χωρ)κῆς καὶ Ἀστυνομίας Πόλεων, καθωρίσθη ἐντὸς τῶν πλαισίων ἀντοχῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ εἰς ἀναλογίαν ἰσοϋψῆ πρὸς τὸ διὰ τοῦ Α.Ν. 979.1937 παρεχόμενον αὐτοῖς. Ὅτι τὸ καὶ παλαιότερον παρεχόμενον ἐπίδομα στολῆς εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ ἀνθυπασπιστάς, δὲν ἦτο ἑνιαῖον δι’ ἅπαντας τοὺς βαθμούς, ὡς ἐπικαλεῖται ὁ κ. βουλευτής, ἀλλὰ κλιμακωμένον κατὰ κατηγορίας βαθμῶν, ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ προρρηθέντος Α. Νόμου. Ἡ κλιμάκωσις τοῦ ἐν λόγῳ ἐπιδόματος ὑπηγορεύθη ἐκ τοῦ ἀναντιλέκτου γεγονότος, ὅτι οἱ ὑψηλότερον ἐν τῇ ἱεραρχίᾳ ἱστάμενοι ἔχουν ηὐξημένας ἔναντι τῶν ὑφισταμένων των ὑποχρεώσεις, ἀπορρεούσας ἐκ τῶν ὑψηλῶν ἐπαφῶν ἃς ὡς ἐκ τοῦ βαθμοῦ των ἔχουν, τούτῳ δὲ τῷ λόγῳ καθωρίσθη ἔτι ηὐξημένον διὰ τοὺς ἀνωτάτους ἀξιωματικοὺς τὸ ποσὸν τοῦ ἐπιδόματος, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν Α.Ν. 979)1937, ὅστις δὲν προέβλεπεν εἰδικὴν δι’ αὐτοὺς κλιμάκωσιν. Ἀθῆναι, 23 Ἰουνίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΕΥΑΓ. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ καταχωρηθείσης εἰς τὸ βιβλίον ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 534 καὶ ἀφορώσης τὴν αὔξησιν τῶν συνταξιούχων κατὰ τὰ δύο ἔτη τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἄνευ ἀντιστοίχου μειώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στελεχῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καὶ σωμάτων ἀσφαλείας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν μνημονεύεται ἡ συνολικὴ αὔξησις τῶν ἐν γένει συνταξιούχων, ἐνῷ διὰ τὴν κρίσιν περὶ τῶν αἰτιολογικῶν λόγων οἵτινες προεκάλεσαν τὴν αὔξησιν ταύτην θὰ ἔδει νὰ διαχωρισθῶσιν αἱ κατηγορίαι τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων ἀπὸ τὰς τοιαύτας τῶν πολεμικῶν συνταξιούχων. Προκειμένου περὶ τῆς αὐξήσεως τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων, ἔχομεν νὰ παρατηρήσωμεν ὅτι ὁ ἀριθμὸς τούτων ὡς ἐμφαίνεται καὶ ἐν τῷ ἐπικαλουμένῳ παρὰ τοῦ κ. βουλευτοῦ πίνακι, ηὐξήθη ἀπὸ τῆς 1 Ἰουλίου 1950 ὅτε οἱ συνταξιοῦχοι οὗτοι ἀνήρχοντο εἰς 51999 ὡς κάτωθι: Κατὰ τὸ ἔτος 1950–51 ηὐξήθησαν κατὰ 1594, τὸ ἔτος 1951–52 κατὰ 1262, τὸ ἔτος 1952–53 κατὰ 2798, τὸ ἔτος 1953–54 κατὰ 5719 καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1954–55 μέχρι σήμερον κατὰ 2364. Ὡς πρὸς τοὺς πολεμικοὺς συνταξιούχους, ἔχομεν νὰ παρατηρήσωμεν τὰ ἀκόλουθα κατὰ κατηγορίαν: Πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι πολέμου 1912–22 Ὁ ἀριθμὸς τῆς κατηγορίας τῶν συνταξιούχων τούτων βαίνει συνεχῶς μειούμενος ἐκ τοῦ λόγου ὅτι δὲν ἐγγράφονται νέοι συνταξιοῦχοι ἀλλ’ ἀντιθέτως διαγράφονται ἐκ τῶν ἤδη συνταξιούχων λόγῳ θανάτου ἢ ἀποκαταστάσεως τῶν τέκνων. Οὕτω ἐκ τῶν 29.108 συνταξιούχων τῆς 1ης Ἰουλίου 1950, ἀπέμειναν τὴν 1 Ἰουλίου 1954 24794. Βʹ.) Πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι πολέμου 1940–41 Οἱ συνταξιοῦχοι οὗτοι κατὰ τὴν 1ην Ἰουλίου 1950 ἀνήρχοντο εἰς 51556, ηὐξήθησαν δὲ κατὰ τὸ ἔτος 1950–51 κατὰ 4371, τὸ ἔτος 1951–52 κατὰ 374, τὸ ἔτος 1952–53 κατὰ 640 καὶ τὸ ἔτος 1953–54 κατὰ 1000. Γʹ. Συνταξιοῦχοι ἐκ τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Οἱ συνταξιοῦχοι οὗτοι οἵτινες κατὰ τὴν 1ην Ἰουλίου 1950 ἀνήρχοντο εἰς 29772 διεγράφησαν κατὰ τὸ πλεῖστον κατόπιν τοῦ νόμου 1512)1950 καὶ ἀπέμειναν μόνον 1968, ὁ ἀριθμὸς δὲ οὗτος τῶν ἐκ 1968 συνταξιοδοτουμένων κατὰ τὸ ἔτος 1951–52 ηὐξήθη κατόπιν τῆς ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων τοῦ Α.Ν. 1512)1950, τὸ ἔτος 1952–53 κατὰ 79, τὸ ἔτος 1953–54 κατὰ 436 καὶ τὸ ἔτος 1954–55 κατὰ 999. Ἐκ τῆς ἐμφανιζομένης ὡς ἄνω αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιούχων ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν λαμβανόντων πολεμικὴν σύνταξιν ὀφείλεται εἰς τὴν ἀναγνώρισιν δικαιωμάτων δημιουργηθέντων ἀπὸ τοῦ πολέμου 1940 καὶ ἐφεξῆς, μέχρι λήξεως τοῦ συμμοριτοπολέμου καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ πολέμου ἐν Κορέᾳ ἅτινα δὲν ἤσκησαν ἐγκαίρως οἱ δικαιοῦχοι. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων ἐνῷ αὕτη κατὰ τὸ ἔτος 1950–51 καὶ 1951–52 ἀνῆλθεν ἀντιστοίχως εἰς 1954 καὶ 1262 συνταξιούχους κατὰ τὰ ἔτη 1952–53, 1953–54, καὶ 1954–55 ἀνῆλθεν ἀντιστοίχως εἰς 2798, 5719 καὶ 2364 συνταξιούχους. Καὶ ἡ μὲν κατὰ τὸ ἔτος 1952–53 μικρὰ ἐπὶ πλέον τοῦ κανονικοῦ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιούχων, ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ Α.Ν. 1511 περὶ κώδικος καταστάσεως τῶν δημοσίων Διοικητικῶν ὑπαλλήλων καταληφθέντων ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Ἡ δὲ κατὰ τὸ ἔτος 1953–54 καὶ 1954–55 μεγαλυτέρα αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιούχων, ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 2500)53 ἀπομάκρυνσιν τῶν ὑπαλλήλων λόγῳ περιορισμοῦ τῶν θέσεων αὐτῶν καὶ μειώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας των. Σχετικῶς μὲ τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα, ὅτι καίτοι ἀπεμακρύνθη ἐκ τῆς ὑπηρεσίας σοβαρὸς ἀριθμὸς ὑπαλλήλων, δὲν ἐμειώθη ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπηρετούντων, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ ἐπισυναπτομένου τῷ παρόντι πίνακος προκύπτει ὅτι κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα ἀπὸ 27.3.50 μέχρι 18.11.52, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων ηὐξήθη κατὰ 5150, ἐνῷ ἀντιθέτως κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα ἀπὸ 19.11.52 χρονολογία ἀναλήψεως τῆς ἀρχῆς ὑπὸ τοῦ Συναγερμοῦ, μέχρι τῆς 31.3.55 ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων ἐμειώθη κατὰ 3915. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ πίνακος προκύπτει ἐπίσης, ὅτι ἀπὸ τῆς 19.11.52 μέχρι τῆς 31.3.55, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ἐμειώθη κατὰ 1360. Διὰ τὸ πρὸ τῆς 19.11.52 χρονικὸν διάστημα, δὲν ἐτηροῦντο στατιστικὰ στοιχεῖα διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τῶν Νομικῶν Προσώπων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰουνίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ

Γ.Δ.Δ.Λ.

Δ)νσιν 1 — Α 2ον.

ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΞ

Ἐμφαίνων καθ’ ὑπουργεῖον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δημοσιευομένων εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως Διοικητικῶν πράξεων τοὺς διορισθέντας καὶ ἀπολυθέντας πολιτικοὺς ὑπαλλήλους ἀπὸ 24–3–50 μέχρι 31–3–55 ὡς καὶ τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου ἀπὸ 19–11–52 μέχρι 31–3–55.

Παρατηρήσεις (*) Δὲν ἐτηροῦντο στατιστικὰ στοιχεῖα. Εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἀριθμοὺς δὲν περιλαμβάνονται τὰ λόγῳ θανάτου κενὰ καὶ αἱ μεταβολαὶ μικροῦ τινος ἀριθμοῦ ἐκτάκτου προσωπικοῦ, δι’ ἃς ἡ δημοσίευσις τῶν σχετικῶν διοικητικῶν πράξεων εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶναι νόμῳ ὑποχρεωτικαί. 2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Παπαδοπούλου κλπ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5070 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 462 ἐ. ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Παπαδοπούλου, Π. Τσακιρίδη καὶ Ν. Ἀθανασίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἐκ φυματιώσεως πασχόντων ταχυδρομικῶν ὑπαλλήλων ἔχουσι θεσπισθῆ εἰδικοὶ πόροι. Ἐπέκτασις τῆς προστασίας ταύτης καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ὑπαλλήλων, συνεπάγεται σοβαρὰν τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπιβάρυνσιν πρὸς κάλυψιν τῆς ὁποίας ἀπαιτεῖται ἡ ἐπιβολὴ νέων τοῦ κοινοῦ ἐπιβαρύνσεων ἥτις πρὸς τὸ παρὸν δὲν κρίνεται δυνατή. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23.6.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. 1. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δρούλια. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3025 ἐγγράφου ὑμῶν δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀ. Δρούλια σχετικῶς μὲ τὴν σύστασιν Πρωτοδικείου ἐν Αἰγίῳ, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ ζήτημα συστάσεως Πρωτοδικείου ἐν Αἰγίῳ δὲν ἀντιμετωπίζεται πρὸς τὸν παρόν. Ἡ περιφέρεια Αἰγιαλείας ἐξυπηρετεῖται ὑπὸ τοῦ Πρωτοδικείου Πατρῶν, ἀπὸ τοῦ ὁποίου ἡ ἀπόστασις εἶναι μόνον μιᾶς ὥρας. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόσπασιν ὡρισμένων τμημάτων τῆς περιφερείας Αἰγιαλείας ἐκ τοῦ Πρωτοδικείου Καλαβρύτων καὶ ὑπαγωγὴν αὐτῶν εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Πατρῶν, αὕτη δύναται νὰ γίνῃ συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 2 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 296)1914 Νόμου, διὰ Β. Δ)τος κατόπιν συμφώνου γνωμοδοτήσεως τοῦ Ἐφετείου Πατρῶν, βασιζομένης ἐπὶ συμφώνων ψηφισμάτων δημοτικοῦ καὶ κοινοτικοῦ συμβουλίου τῶν μετατεθησομένων Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ στηριζομένου εἰς εἰδικὴν περὶ τούτου ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ἀθῆναι 11.5.55

Ὁ Ὑπουργὸς

ΚΛ. ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Παπασταύρου, καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ διανομῆς τῆς ἐν Θεσπρωτίᾳ ἐγκαταλελειμμένης περιουσίας τῶν φυγάδων Ἀλβανοτσάμηδων καὶ τροποποιήσεως τῶν ἄρθρων 28, 38 καὶ 72 τοῦ Ν. 3194)22.4. 55 «περὶ τῶν Ταμείων Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων τῆς ἐποικιστικῆς νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Βούλγαρης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου περὶ προσωρινῆς ρυθμίσεως διαφορῶν μεταξὺ Δημοσίου καὶ ἰδιωτῶν περὶ τῶν δικαιούχων ἀγροτικῶν κτημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Βραχνός, Χ. Σολομωνίδης καὶ Γ. Παμπούκας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσθήκης εἰς τὸ τέλος τῆς παραγράφου 8 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἀπὸ 26)29 Ἀπριλίου 1955 Β. Δ. «περὶ κωδικοποιήσεως, τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τοῦ ἀπὸ 23.9.1948 Β. Δ. «περὶ ἐκτελέσεως τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ψηφίσματος ΚΗʹ)1947 κλπ.», ὡς τοῦτο μεταγενεστέρως ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη».

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§37Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελον νὰ ἐρωτήσω ἐὰν ἐξαντλουμένης τῆς συζητήσεως τῆς ἐπερωτήσεως θὰ γίνῃ καὶ νομοθετικὴ ἐργασία, διότι ἔχει διανεμηθῆ ἡμερησία διάταξις νομοθετικῆς καὶ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ἐὰν πρέπει νὰ μείνωμεν ἕως ἀργά.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ νομοθετικὴ ἐργασία τὰς ἡμέρας τού ἐλέγχου, εἶναι ὑπὸ τὴν ἔγκρισιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐὰν δεχθῆτε, θὰ κάμωμεν, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ δεχθῆτε. Ἐὰν δὲν δεχθῆτε δὲν θὰ κάμωμεν.

§39Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Νὰ ψηφίσωμεν μόνον τὰ δύο σύνολα.

§40Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Ἔχομεν δύο σύνολα, νὰ τὰ ψηφίσωμεν τώρα.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλή, νὰ προηγηθῇ ἡ ἡμερησία διάταξις νομοθετικῆς ἐργασίας καὶ νὰ ψηφισθοῦν μόνον τὰ σύνολα;

§42ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, Μάλιστα.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Δικαστηρίων ἀνηλίκων καὶ μεταχειρίσεως ἀνηλίκων κειμένων διατάξεων».

§44ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Δικαστηρίων ἀνηλίκων καὶ μεταχειρίσεως ἀνηλίκων κειμένων διατάξεων». Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Ἀξιωματικῶν Τεχνικοῦ Σώματος Αʹ κατηγορίας».

§46ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ Ἀξιωματικῶν Τεχνικοῦ Σώματος Αʹ κατηγορίας». Τὰ ἄλλα σχέδια νόμων ἀναβάλλονται μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου.

§48Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀναβάλλονται δι’ αὔριον. Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἔγινε ρητὴ συμφωνία. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν παρέστητε προσωπικῶς, ἦτο ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ καὶ μὲ ὁλόκληρον τὴν Ἀντιπολίτευσιν ἔγινεν ἡ συμφωνία, ὅτι σήμερον ἡ συνεδρίασις θὰ περιορισθῇ εἰς τὸν ἔλεγχον. Συνεπῶς, παρακαλῶ, ἡ νομοθετικὴ ἐργασία νὰ ἀναβληθῇ δι’ αὔριον.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει καλῶς, αὔριον ἡ νομοθετικὴ ἐργασία.

§50Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, εἴχομεν ἔλεγχον τὴν Παρασκευήν. Ὁ ἔλεγχος τῆς Παρασκευῆς ἀνεβλήθη διὰ τὴν Δευτέραν, κατὰ κοινὴν συμφωνίαν, Ἀντιπολιτεύσεως καὶ Κυβερνήσεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς καταργήσητε τὸν ἔλεγχον τῆς αὔριον. Εἶναι ἡμέρα ἐλέγχου αὔριον.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπασπύρου, ἐδῶ ἔγινε μία εἰδικὴ συζήτησις, τὴν ὁποίαν καὶ θὰ διαβάσω. Ἔχετε λάβει εἰς αὐτὴν καὶ τὸν λόγον. Εἶπεν ὁ κ. Παπαληγούρας: (Ἀναγινώσκει). «Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργ. Συντ.). Κύριε συνάδελφε, ὡς πρὸς τὴν ἀλλαγὴν τῆς προσεχοῦς Δευτέρας ἀπὸ ἡμέρας νομοθετικῆς ἐργασίας εἰς ἡμέραν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίρρησις, διὰ νὰ συζητηθῇ ἡ ἐπερώτησις ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ προηγουμένως ἡ διαβεβαίωσις ὁλοκλήρου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι ἡ μετὰ τῆς Κυβερνήσεως γενομένη συμφωνία περὶ τῆς ἐπιψηφίσεως τῆς συμβάσεως τῆς Πτολεμαΐδος εἰς μίαν καὶ μόνην ἀνάγνωσιν, ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ.

§52Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, αὔριον θὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς συμβάσεως καὶ τὴν Δευτέραν νὰ γίνῃ κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος μὲ τὴν ἐπερώτησιν ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ. Ἡμεῖς ἀναλαμβάνομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ψηφισθῇ ἡ σύμβασις εἰς μίαν καὶ μόνην ἀνάγνωσιν κατὰ συμφωνίαν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων εἶναι σύμφωνος νὰ συνεχισθῇ αὔριον ἡ συζήτησις.

§54Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Κύριε Πρόεδρε, ἐφ’ ὅσον οἱ παριστάμενοι ἐκπρόσωποι τῶν κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διαβεβαιοῦν ὅτι ἡ σύμβασις θὰ ψηφισθῇ αὔριον εἰς μίαν καὶ μόνην ἀνάγνωσιν, ὁ δὲ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων διεμήνυσεν εἰς τὸ προεδρεῖον ὅτι συμφωνεῖ, ἡ Κυβέρνησις δέχεται ὅπως αὔριον συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἐπὶ τῆς συμβάσεως τῆς Πτολεμαΐδος, ἡ δὲ Δευτέρα διατεθῇ διὰ τὸν κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον. Τὴν Τρίτην ὅμως δὲν θὰ συνεχισθῇ ὁ κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος, ἀλλὰ θὰ ἔχωμεν νομοθετικὴν ἐργασίαν.

§55ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ (τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Μάλιστα, μάλιστα».

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτό, κύριε Παπασπύρου, εἶναι ἀπόσπασμα τῶν πρακτικῶν τῆς Πέμπτης, τὰ ὁποῖα ἐπεκυρώθησαν τὴν Παρασκευήν, δὲν ἐφέρατε ἀντιρρήσεις. Ἰσχύει.

§57Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, αὐτὸ ποὺ λέγετε εἶναι ὀρθόν, ἀλλὰ πρέπει νὰ τονίσωμεν καὶ νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ἡ συζήτησις διὰ τὴν Τρίτην ἔγινε μὲ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι θὰ ἤρχετο πρὸς ψήφισιν ἡ σύμβασις SIEMENS καὶ θὰ ἐγένετο πραγματικῶς νομοθετικὴ ἐργασία, διὰ νὰ συζητήσωμεν τὴν σύμβασιν SIEMENS. Ἐφ’ ὅσον σεῖς ὁ ἴδιος, πρὸ ὀλίγου, ἀνεγνωρίσατε, ὅτι ἡ συμφωνία μὲ τὴν Ἀντιπολίτευσιν ἀτονεῖ, λόγῳ μὴ ὑπάρξεως οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, λόγῳ δηλαδὴ τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ ἔλθῃ αὔριον ἡ σύμβασις τῆς SIEMENS, τότε τὸ θέμα πρέπει νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν ἀπὸ ἄλλης πλευρᾶς. Θὰ συνεχίσῃ ἡ Βουλὴ τὰς συνεδριάσεις της ἐφ’ ὅσον τὸ περιεχόμενον ἐξηντλήθη;

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὔριον θὰ λυθῇ τὸ ζήτημα. Αὔριον ἔχει νομοθετικὴν ἐργασίαν ἐν πάσῃ περιπτώσει.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐπερωτήσεώς του ἀφορώσης τὴν τιμὴν σίτου κλπ.

§59Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὰς 24 Ἰουνίου 1954, κατέθεσα εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἑξῆς ἐπερώτησιν: «Λιὰ τῆς ἀπὸ 14ης Νοεμβρίου 1953 ἐπερωτήσεώς μου... ....... (ἀναγινώσκει)..................» Ταῦτα ἐλέγομεν διὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ 1953–1954. Αἱ διαπιστώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τὸ 1954 ἐπὶ τῆς ἀσκηθείσης πολιτικῆς τοῦ σίτου, ἦσαν πράγματι ἐκεῖναι τὰς ὁποίας διετύπωσα εἰς τὴν ἐπερώτησίν μου. Πράγματι, τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν τότε ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, ὡδήγησαν τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν μεγαλεμπόρων καὶ ἡ διαμορφωθεῖσα εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν τιμὴ ὑπεχρέωσε τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς νὰ πωλήσουν τὸν σῖτον των πολὺ κάτω ἀπὸ τὴν καθορισθεῖσαν τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἐνῷ ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως εἶχε καθορισθῆ εἰς 3.400, οἱ μικροπαραγωγοὶ κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1953, ὑπεχρεώθησαν νὰ πωλήσουν τὸν σῖτον εἰς 2600 δρχ. ζημιωθέντες σημαντικῶς.

§60Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπουργ. Γεωρ.). Γνωρίζετε κ. συνάδελφε, τὴν ἀπόστασιν μεταξὺ τιμῶν ἐλευθέρας ἀγορᾶς πέρυσιν καὶ τιμῆς συγκεντρώσεως, ἐν σχέσει μὲ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ συγκεντρώσεως τῶν μεταγενεστέρων ἐτῶν.

§61Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐξ ὅσων στοιχείων ἔχω, νομίζω ὅτι τὸ 1952 ἡ διαφορὰ τιμῆς συγκεντρώσεως καὶ ἐλευθέρας ἀγορᾶς ἦτο 16%, τὸ 1953 ἔφθασε τὸ 30% καὶ τὸ 1954 τὸ 9%.

§62Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπουρ. Γεωρ.). Εὑρίσκεσθε περίπου εἰς τοὺς πραγματικοὺς ἀριθμούς. Τὸ 1953 ἦτο 18% καὶ τὸ 1954 8,5% — 9%.

§63Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Σύμφωνοι.

§64Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, εἴμεθα σύμφωνοι ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν καὶ ἐπὶ ἑνὸς συμπεράσματος, ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως διαμορφώσεως τιμῶν μεταξὺ ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ συγκεντρώσεως, ἡ περυσινὴ συγκέντρωσις ὑπῆρξεν ἀπολύτως ἐπιτυχής.

§65Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Συμφωνοῦμεν, κ. ὑπουργέ, κατ’ ἀρχὴν μὲ τοὺς ἀριθμούς. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, δικαιώνουν ἀπολύτως τὴν κατάθεσιν τῆς ἐπερωτήσεώς μας τὸν Ἰούνιον τοῦ 1954, ἥτις ἤλεγχε τὴν ἀποτυχίαν τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1953. Οὕτω ἐρχόμεθα καὶ διαπιστοῦμεν ὅτι πράγματι, εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν διεμορφώθη μία τιμὴ μικροτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως. Τοῦτο ἔχει θεμελιώδη σημασίαν διὰ τοὺς μικροὺς κυρίως παραγωγούς, διότι αὐτοὶ ἔχουν ἀνάγκην νὰ πωλήσουν τὰ προϊόντα των ἐσπευσμένως, διὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς ὑποχρεώσεις των καὶ οὕτω τοὺς ἐκμεταλλεύονται οἱ ἔμποροι. Τὰ συμπεράσματα λοιπόν, εἰς τὰ ὁποῖα κατελήξαμεν διὰ τὸ 1953, ἐπιβεβαιοῦνται καὶ ἀπὸ ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ συμπεράσματα τῆς συγκεντρώσεως 1954, δὲν θὰ ὁμιλήσω ἐγώ, ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀναγνώσω τὰ συμπεράσματα τῶν ἐκπροσώπων τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, εἰς τὰ ὁποῖα κατέληξαν οὗτοι κατὰ τὴν συγκέντρωσίν των, πρὸ μηνός, εἰς Ἀθήνας. Οἱ ἐκπρόσωποι αὐτοί, δὲν ἀνῆκον εἰς καμμίαν πολιτικὴν παράταξιν ἀλλὰ προέρχονται ἀπ’ εὐθείας ἐκ τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἰδοὺ τί λέγουν διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ 1954 εἰς τὸ ψήφισμά των. «Διαπιστώνουν: 1) Ὅτι ἡ καλλιέργεια τῶν σιτηρῶν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ὑπῆρξεν ἀνώμαλος, μὲ ἀποτέλεσμα ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὴ εἰς ὡρισμένας περιφερείας ἡ καλλιέργεια, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐγένετο αἰτία ὥστε ἡ καλλιεργηθεῖσα ἔκτασις κατὰ τὸ τρέχον ἔτος νὰ ὑστερῇ τῆς τοῦ παρελθόντος κατὰ 500.000 στρέμματα κατὰ τοὺς ὑπολογισμούς μας, ἐνῷ κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἡ μείωσις αὕτη ἀνέρχεται εἰς 206.000 στρέμματα. 2) Ὅτι ἡ ἐπικρατήσασα καλοκαιρία κατὰ τὴν ἄνοιξιν ἐπέτρεψε τὴν ταχεῖαν ἀνάπτυξιν τῶν σιτηρῶν εἰς πολλὰς περιφερείας, πρᾶγμα ὅμως τὸ ὁποῖον ἐγένετο αἰτία, ὥστε νὰ σημειωθοῦν μεγάλαι ζημίαι εἰς τὸν σιτοπαραγωγόν, ἀπὸ τὴν πτῶσιν χιόνος καὶ τοὺς ὀψίμους ἐκ ταύτης παγετούς. 3) Ὅτι αἱ ἐπικρατήσασαι δυσμενεῖς καιρικαὶ συνθῆκαι κατὰ τὴν περίοδον τῆς ὡριμάνσεως (λίβας, σκωριάσεις), ἔγιναν αἰτία μειώσεως τῆς παραγωγῆς, ἥτις θὰ περιορισθῇ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς τὰ περιθώρια τοῦ παρελθόντος ἔτους καὶ οὐχὶ ὡς ἀναληθῶς ὑποστηρίζεται ὅτι θὰ ὑπερβῇ τὴν παραγωγὴν τοῦ ἔτους 1953. 4) Ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐσημειώθησαν μεγάλαι ζημίαι διὰ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς ἀπὸ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς ἀσφαλείας διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς μειωμένης ἀπὸ 10–25 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν ἔναντι τῆς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ἐξ ἄλλου δὲ ἔλαβε χώραν ἐκμετάλλευσις τῶν παραγωγῶν ἐκ μέρους τοῦ ἐμπορίου καὶ τῆς βιομηχανίας, διότι ἠγοράσθη ὁ σῖτος εἰς χαμηλὰς τιμάς, πολὺ χαμηλοτέρας τῶν ἀναφερομένων ὑπὸ τῶν Τοπικῶν Ἐπιτροπῶν, ἀλλὰ καὶ διότι ἡ εἰσπραχθεῖσα εἰσφορὰ ὑπὸ τοῦ Κράτους δὲν ἀπεδόθη εἰς τοὺς σιτοπαραγωγούς, ἀλλὰ ἐκρατήθη ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἐχρησιμοποιήθη διὰ τὴν κάλυψιν κρατικῶν ἀναγκῶν. 5) Ὅτι ὅλως περιέργως ἁρμόδιοι καὶ ἀναρμόδιοι, ξένοι καὶ Ἕλληνες ἐπιχειροῦν δι’ ἀνακοινώσεων καὶ ἄλλων δημοσιευμάτων νὰ ἐμφανίσουν τὴν παραγωγὴν τοῦ σίτου κατὰ τὸ τρέχον ἔτος λίαν ὑψηλὴν μὲ σκοπὸν νὰ δικαιολογήσουν τὰς προτάσεις των ὡς εἶναι ὁ καθορισμὸς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ σίτου εἰς τὰ ἴδια περιθώρια τοῦ παρελθόντος ἔτους καὶ ὁ περιορισμὸς τῆς συγκεντρώσεως, ἐπικαλούμενοι εἰς ἐνίσχυσίν των ὅτι κάθε αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ σίτου θὰ ἔχῃ ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου καὶ θὰ δημιουργήσῃ δημοσιονομικὰ προβλήματα. 6) Ὅτι ἡ ληφθεῖσα ἀπόφασις κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος τῆς ἑνιαίας τιμῆς διὰ τοὺς κληρούχους μέσους καὶ μεγάλους παραγωγοὺς καὶ ἐπιχειρηματίας, οἱ τεθέντες περιορισμοί, ὡς πρὸς τὴν παραδιδομένην ποσότητα καὶ ὁ καθορισθεὶς τρόπος πληρωμῆς, ἐγένοντο αἰτία ὥστε νὰ ζημιωθοῦν μεγάλως οἱ κληροῦχοι σιτοπαραγωγοί, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶχεν ἄμεσον ἀντίκτυπον εἰς τὴν οἰκονομίαν αὐτῶν καὶ συνέβαλεν εἰς τὴν ἀπαθλίωσιν τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας. 7) Ὅτι ἡ δυσμενὴς μεταχείρισις τῶν σιτοπαραγωγῶν ἐκ μέρους τῶν ἁρμοδίων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος καὶ ἡ μὴ ἀναγνώρισις τῶν αὐξήσεων εἰς τοὺς διαφόρους συντελεστὰς οἵτινες ἀνεγνωρίσθησαν δι’ ὅλας τὰς ἄλλας τάξεις καὶ τὰς κερδοσκοπικὰς ἐπιχειρήσεις, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα οὐχὶ μόνον τὴν ζημίαν αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνίσχυσιν εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῆς πεποιθήσεως, ὅτι τὸ Κράτος δὲν μεταχειρίζεται ἐξ ἴσου ὅλας τὰς παραγωγικὰς τάξεις, ἤτοι ὅλους τοὺς ἐργαζομένους, καίτοι ὁ ἀγροτικὸς κόσμος καὶ ἰδίᾳ οἱ σιτοπαραγωγοὶ καὶ θυσίας ὑπέστησαν καὶ ὑπηρεσίας προσέφεραν καὶ προσφέρουν εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Μετὰ τὰς ὡς ἄνω διαπιστώσεις κατέληξαν ὁμοφώνως εἰς τὰς κάτωθι ἀποφάσεις: Ἀποφασίζουν: 1) Ὅπως ζητήσουν τὴν ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν πάσης προσφερομένης ποσότητος σιτηρῶν (σίτου, κριθῆς, σικκάλεως) τῆς ὁποίας ἡ ἔναρξις ὀφείλει νὰ καθορισθῇ διὰ τὴν 20ὴν Ἰουνίου τὸ βραδύτερον. 2) Ὅπως ζητήσουν τὸν ἔγκαιρον καθορισμὸν τῆς τιμῆς ἀσφαλείας μὲ διαφορισμὸν διὰ τοὺς κληρούχους μέσους καὶ μεγάλους παραγωγούς, ἀρχὴν τὴν ὁποίαν ἐδέχθη μεταπολεμικῶς τὸ Κράτος, ἐφόσον δὲν ἀνεγνώρισε τὴν προπολεμικῶς ἐφαρμοζομένην ὑψηλὴν προστασίαν ἐπὶ τοῦ σίτου, ἐξ ἄλλου δὲ ἔχει ἤδη ἀναγνωρίσει τὸν τοιοῦτον διαφορισμὸν μεταχειρίσεως μεταξὺ τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων προκειμένου νὰ καθορίσῃ ἑκάστοτε τὰς αὐξήσεις εἰς τὰς ἀμοιβὰς αὐτῶν. 3) Ὅπως ζητήσουν ἵνα ἡ τιμὴ ἀσφαλείας καθορισθῇ μὲ βάσιν τὴν τιμὴν τοῦ ἔτους 1953 καὶ μὲ προσαύξησιν εἴτε βάσει τῶν ἐν τῷ μεταξὺ αὐξήσεων εἰς τοὺς διαφόρους συντελεστὰς καλλιεργείας, ἐνδύσεως καὶ ὑποδήσεως, γεωργικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ οἰκοδομικῶν ὑλῶν, εἴτε βάσει τῶν αὐξήσεων αἵτινες ἐδόθησαν εἰς τοὺς μισθωτούς, ἐργάτας καὶ ὑπαλλήλους καίτοι καὶ ἡ τιμὴ βάσεως τοῦ ἔτους 1953 ἦτο μικρὰ καὶ αἱ αὐξήσεις εἰς τοὺς διαφόρους συντελεστὰς ποὺ συμβάλλουν εἰς τὴν καλλιέργειαν καὶ εἰς τὴν συντήρησιν τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας ἔχουν ὑπερβῆ τὸ 30%, ὅπως ἐπίσης αἱ δοθεῖσαι αὐξήσεις εἰς τοὺς ἐργάτας καὶ ὑπαλλήλους ἔχουν ὑπερβῆ ὡσαύτως τὸ 30% ἐν τούτοις οἱ παραγωγοὶ ζητοῦν ὅπως καθορισθῇ ἡ τιμὴ ἀσφαλείας σίτου μὲ βάσιν τὴν τιμὴν τοῦ ἔτους 1953 καὶ μὲ προσαύξησιν 30%, ἤτοι νὰ δοθῇ διὰ τοὺς κάτω τῶν 50 στρεμμάτων τιμὴ δραχμὰς 3,50+30%, ἤτοι 4,60, διὰ τοὺς παραγωγοὺς κάτω τῶν 100 στρεμμάτων δραχμὰς 3,40+30%, ἤτοι 4,40, διὰ τοὺς παραγωγοὺς ἄνω τῶν 100 στρεμμάτων 3,20+30%, ἤτοι 4,20. 4) Ὅπως ζητήσουν ἵνα καθορισθοῦν αἱ ποιότητες σίτου εἰς τρεῖς βασικὰς κατηγορίας. 5) Ὅπως ζητήσουν τὴν ἄμεσον καταβολὴν τῆς ἀξίας διὰ πᾶσαν παραδιδομένην ποσότητα σιτηρῶν. 6) Ὅπως ζητήσουν τὴν παράδοσιν σίτου ἔναντι τῶν πάσης φύσεως χρεῶν τῆς ΑΤΕ καὶ οὐχὶ μόνον διὰ τὰ ἐπὶ σιτηρῶν. 7) Ὅπως ζητήσουν τὴν ἄμεσον προώθησιν πάσης συγκεντρουμένης ποσότητος καὶ τὴν παραλαβὴν καὶ κατεργασίαν αὐτῆς ὑπὸ τῶν ἀλευρομύλων διὰ νὰ διευκολυνθῇ τὸ ἔργον τῆς συγκεντρώσεως καὶ περιορισθοῦν οὕτω τὰ ηὐξημένα χρηματικὰ ποσά, οἱ ἀποθηκευτικοὶ χῶροι, ἅτινα θὰ ἀπαιτηθοῦν ἄλλως εἰς τὴν περίπτωσιν καθ’ ἣν δὲν γίνεται ἄμεσος προώθησις, κατεργασία καὶ κατανάλωσις. 8) Ὅπως ζητήσουν ἵνα ἀποδοθοῦν εἰς τοὺς σιτοπαραγωγοὺς ἅπασαι αἱ διαφοραὶ αἵτινες εἰσεπράχθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους ὑπὸ μορφὴν εἰσφορᾶς. 9) Ὅπως διαμαρτυρηθοῦν διὰ τὸν δημιουργηθέντα σκοπίμως θόρυβον περὶ ηὐξημένης παραγωγῆς, ὅστις ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ ληφθοῦν ἀποφάσεις αἵτινες θὰ ζημιώσουν καὶ πάλιν τοὺς παραγωγοὺς διὰ τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς ἀσφαλείας εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα καὶ διὰ τοῦ περιορισμοῦ τῆς συγκεντρώσεως. 10) Ὅπως ζητήσουν ἵνα ὅλαι αἱ ἁρμοδιότητες αἵτινες ἔχουν σχέσιν μὲ τὸ ζήτημα τοῦ σίτου, τὴν συγκέντρωσιν αὐτοῦ, τὴν διάθεσιν εἰς τὴν ἀλευροβιομηχανίαν καὶ τὴν ἐν γένει λῆψιν μέτρων ποὺ ἐπηρεάζουν τοὺς σιτοπαραγωγοὺς καὶ συμβάλλουν εἰς τὴν ἀποτελεσματικὴν περιφρούρησιν καὶ ἐν γένει ἀξιοποίησιν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς περιέλθουν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. 11) Ὅπως μὴ γίνῃ εἰσαγωγὴ σίτου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συγκεντρώσεως πρὶν διατεθοῦν αἱ συγκεντρωθησόμεναι ποσότητες». Αὐτὴ εἶναι, κύριοι βουλευταί, ἡ κριτικὴ ἐπὶ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1954 καὶ ἡ κριτικὴ αὐτὴ ἐπιβεβαιώνει τοὺς φόβους, τοὺς ὁποίους διετυπώσαμεν πρὸ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1954, ὅτε ἐτονίζομεν ὅτι ἐφοβούμεθα ὅτι θὰ ἐπανελαμβάνοντο τὰ αὐτὰ λάθη τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1953 καὶ ἔρχονται σήμερον ἀψευδεῖς μάρτυρες οἱ σιτοπαραγωγοὶ τῶν προβλέψεών μας, ἐκείνων καὶ διὰ τοῦ πορίσματος τοῦ συνεδρίου των διατυπώνουν ὅτι συνέβησαν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐφοβήθημεν ἡμεῖς.

§66Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἀνεγνώσατε ἕνα ὑπόμνημα τῶν παραγωγικῶν τάξεων ἤ, μᾶλλον, τῶν σιτοπαραγωγῶν, τὸ ὁποῖον ἔχει μίαν σειρὰν αἰτημάτων, ὡς πρὸς τὴν συγκέντρωσιν τὴν ἐφετεινήν. Ποίαν σχέσιν εὑρίσκετε μεταξὺ αὐτῶν, δικαίων ἢ ἀδίκων, ἀδιάφορον, τῶν αἰτημάτων καὶ μεταξὺ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1954, δὲν ἠμπορῶ, ὁμολογουμένως, νὰ ἐννοήσω. Διότι ἀνεγνώσατε, προηγουμένως, ἕνα γεγονὸς φοβερόν, τὸ γεγονὸς ὅτι χάρις εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ 1954 καὶ τὰ ληφθέντα μέτρα καὶ τὴν ἀσκηθεῖσαν ἑνιαίαν πολιτικήν, ἡ προστασία τῶν σιτοπαραγωγῶν, ἀπὸ ἀπόψεως τιμῶν ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ὑπῆρξεν οἵα δὲν ὑπῆρξεν εἰς κανένα ἄλλο ἔτος, διότι ὅπως ἐλέχθη προηγουμένως καὶ τὸ ἀνεγνωρίσατε, ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τιμῆς συγκεντρώσεως, δὲν ὑπερέβη μεταξὺ τῶν 8,5 καὶ 9%. Δεύτερον, δὲν ἐννοῶ πῶς συμπλέκετε τὰ αἰτήματα αὐτὰ μαζὶ μὲ τὴν περυσινὴν συγκέντρωσιν δεδομένου ὅτι ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας διεξήχθη μία συγκέντρωσις, ἡ ὁποία ἐντὸς τριῶν μηνῶν μαζὶ μὲ τὰ ποσά, τὰ ὁποῖα ἐπῆραν οἱ ἀλευροβιομήχανοι διὰ τὴν ἀρτοποίησιν, ἀπερρόφησε μόνον ἐντὸς 3 μηνῶν τὰ 83% τῆς παραγωγῆς ὁλοκλήρου. Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἔχετε αὐτὰ τὰ δύο δεδομένα καὶ ἐφ’ ὅσον ἔχετε τὸ δεδομένον, ἐπίσης ἕνα ἄλλο δεδομένον, τὴν ἔκθεσιν τῆς ΚΥ-ΔΕΠ ἐπὶ τῆς συγκεντρώσεως, τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἔχετε, κύριε συνάδελφε, διότι γνωρίζω πόσον τεραστία εἶναι ἡ καλή σας πίστις, θὰ ἔπρεπε νὰ συναγάγητε τὰ συμπεράσματά σας. Διότι μία συγκέντρωσις, ἡ ὁποία κατορθώνει ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος, νὰ ἀπορροφήσῃ τὰ 83% τῆς παραγωγῆς καὶ ταυτοχρόνως, νὰ διατηρήσῃ τόσον ἠλαττωμένας τὰς τιμὰς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τόσον χαμηλάς, ἀπὸ τὰς τιμὰς συγκεντρώσεως, μοῦ φαίνεται ὅτι πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἐπιτυχία της. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν καταβολὴν τοῦ ἀντιτίμου, γνωρίζετε σεῖς καὶ γνωρίζει ὁλόκληρος ἡ Βουλή, ὅτι τὰ θεσπισθέντα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν νομισματικῆς φύσεως, δὲν ἐτηρήθησαν μέχρι τέλους, διότι εἰς τὰς ἀρχὰς Ὀκτωβρίου, αἱ δεσμευμέναι πιστώσεις εἰς τὴν Τράπεζαν τὴν Ἀγροτικὴν ἀπὸ συγκέντρωσιν τοῦ σίτου, δὲν ὑπερέβησαν τὰ 17 ἑκατομ. δρχ., δηλαδὴ εἶχε μετρηθῆ εἰς ὅλους τοὺς παραγωγούς, τοὺς μικρούς, ὅλη ἡ ἀξία τοῦ παραδοθέντος σίτου, αἱ δὲ δεσμευμέναι πιστώσεις ἀφεώρουν καὶ τοὺς μεγάλους παραγωγούς.

§67Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Λυποῦμαι, διότι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν μὲ παρηκολούθησεν εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω. Εἶπον ὅτι διὰ τῆς ἐπερωτήσεώς μου, ἤλεγξα τὸ σύστημα καὶ γενικῶς τὴν πολιτικὴν συγκεντρώσεως τοῦ 1953 καὶ τὰ γεγονότα, ὅπως ἀνεγνώρισεν ὁ κ. ὑπουργός, ἐπηλήθευσαν τὸ συμπέρασμά μου. Εἶπον ὅτι, ἡ ἐπερώτησίς μου τοῦ 1954, διότι κατετέθη εἰς τὰς 24.6.54, προέβλεπε τὴν ἐπανάληψιν τῶν σφαλμάτων τοῦ 1953 καὶ εἶπον ὅτι αὐτὴν τὴν κριτικὴν διὰ τὸ 1954 δὲν θὰ τὴν κάμω ἐγώ, ἀλλὰ θὰ τὴν κάμουν οἱ σιτοπαραγωγοί, καὶ ἀνέγνωσα τὸ σκεπτικὸν τοῦ ψηφίσματος τῶν σιτοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν περὶ τῶν συμπερασμάτων τῆς συγκεντρώσεως τοῦ 1954, τὰ ὁποῖα ἦσαν δυσμενῆ διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Καὶ ἰδοὺ τί λέγουν διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἕνας εἱρμὸς καὶ μία συνέχεια εἰς τὴν σκέψιν μας. Τί λέγουν οἱ σιτοπαραγωγοί; «Κατὰ τὸ παρελθὸν ἐσημειώθησαν μεγάλαι ζημίαι διὰ τοὺς ...... (ἀναγινώσκει) ........». Αὐτὰ λέγουν καὶ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σᾶς ἐδιάβασα προηγουμένως, τὰ ὑπ’ ἀριθ. 6 καὶ 7 συμπεράσματα, λέγουν οἱ σιτοπαραγωγοί. Καὶ εἶπον ἐγώ, ἔχων ὑπ’ ὄψει μου τὸ συμπέρασμα αὐτὸ τῶν σιτοπαραγωγῶν, τὸ ὁποῖον βγαίνει τὴν 1)6)55 ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ 1954, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὡς ὑπεστήριξεν ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ὅπως εἶναι, ὅτι ἡ τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς μὲ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως διὰ τὸ 1954, εἶχε διαφορὰν 9%, ἐνῷ διὰ τὸ 1953 εἶχε 31% καὶ διὰ τὸ 1952 εἶχε 17% καὶ ἀσχέτως τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ σύστημα τῆς συγκεντρώσεως, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐλέγχω δὲν ὠφέλησε τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἐπιμένω καὶ ἐπιμένουν καὶ οἱ σιτοπαραγωγοὶ καὶ λέγω ὅτι εἶχον δίκαιον προβλέπων ὅτι τὸ σύστημα αὐτὸ δὲν ἀπέδωσε πέρυσιν, ὅπως δὲν ἀπέδωσε καὶ εἰς τὸ 1953, διότι δὲν πρέπει νὰ στηριζώμεθα εἰς τὴν διάκρισιν ποὺ ἔκαμεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι, ἐφ’ ὅσον εἰς τὸ 1952 ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως μὲ τὴν τιμὴν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς εἶχε διαφορὰν 18%, τὸ 1953 30% καὶ τὸ 1954 9%, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐπιτυχία. Εἶναι, βεβαίως, μία διαφορά, αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἐπιτυχία. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν διεμορφώθησαν τιμαὶ κατώτεραι τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως. Ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν δὲν ὠφελήθησαν οἱ μικροὶ παραγωγοί, διὰ τοὺς ὁποίους καὶ ἐνδιαφερόμεθα καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ προστατεύσωμεν περισσότερον. Οἱ παραγωγοὶ διὰ τοὺς ὁποίους ἐνδιαφέρομαι, εἶναι οἱ μικροὶ παραγωγοί, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν μᾶζαν τῶν σιτοπαραγωγῶν, αὐτοὶ μὲ ἐνδιαφέρει νὰ προστατευθοῦν. Συνεπῶς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν ὅτι εἶναι ἐπιτυχὴς ἡ συγκέντρωσις τοῦ 1954 καὶ οὔτε νὰ ἀπορρίψωμεν ἐντελῶς τὸ σκεπτικὸν τοῦ ψηφίσματος τῶν σιτοπαραγωγῶν, διότι διεμορφώθη εἰς τὸ 1954 κατὰ τι ποσοστὸν ἡ διαφορὰ τιμῆς μεταξὺ συγκεντρώσεως καὶ ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Καὶ εἰς αὐτὸ εἶχον δίκαιον οἱ σιτοπαραγωγοὶ καὶ ἐγὼ προέβλεπον τὴν κατάστασιν αὐτήν, τοῦ 1954.

§68Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Νὰ μοῦ εἴπητε ἐὰν ἐνοχλῆσθε ἀπὸ τὰς διακοπάς.

§69Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Θὰ κάμω μίαν δήλωσιν· εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν μὲ ὅλην τὴν διάθεσιν νὰ συμβάλωμεν διὰ τὴν καλυτέρευσιν καὶ ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, διότι δὲν συμφέρει, εἰς κανένα, ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, νὰ ὑποφέρουν οἱ σιτοπαραγωγοί. Ἐὰν δύναμαι, διὰ τῶν ἀσθενῶν δυνάμεών μου, νὰ συμβάλω εἰς τὴν λύσιν ἑνὸς προβλήματος, θὰ τὸ κάμω. Δὲν ἔχω κακὴν πίστιν ἔναντι οὐδενός, διότι ἀσκῶν τὰ καθήκοντά μου ἐν τῇ αἰθούσῃ αὐτῇ, θέλω νὰ εἶμαι τελείως εἰλικρινὴς καὶ ἀντικειμενικός. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. ΠΛΑΤΗΣ).

§70Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς ἠρώτησα, διότι γνωρίζετε πόσον σᾶς ἐκτιμῶ καὶ πόσον θέλω νὰ εἶμαι κοινοβουλευτικῶς ἐν τάξει, ἐπειδὴ γνωρίζω ἀκριβῶς τὴν καλήν σας πίστιν καὶ ἐδῶ θέλω νὰ ἐντοπίσετε τὴν ἀπάντησίν σας, ἐὰν εἶναι δυνατόν. Χαρακτηρίζετε μίαν συγκέντρωσιν ὡς καλὴν ἢ κακήν, ἀπὸ ποίους παράγοντας; Θέλετε νὰ σᾶς εἴπω ἐγώ, διότι νομίζω ὅτι θὰ συντομεύσωμεν; Μία συγκέντρωσις χαρακτηρίζεται καλὴ ἢ κακὴ ἀπὸ τοὺς ἑξῆς παράγοντας: Πρῶτον, ἀπὸ τὸ ποσὸν τοῦ παραδοθέντος, εἰς τὴν συγκέντρωσιν προϊόντος, δεύτερον, ἀπὸ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν, διότι τὴν στήριξιν τῶν τιμῶν δὲν τὴν ἐπιτελεῖ μόνον ἡ συγκέντρωσις, ὁ ἕτερος παράγων, ἡ ἐλευθέρα ἀγορά, ἀποτελεῖ ἐδῶ παράγοντα, ἄνευ δὲ τῆς ἀγοραστικῆς δραστηριότητος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ εἴπητε, ὅτι θὰ δημιουργηθοῦν ὅροι εὐνοϊκοὶ διὰ τοὺς παραγωγοὺς καὶ τρίτον, ἡ ταχεῖα ἀπορρόφησις, σὺν τῇ ἐξασφαλίσει ἑνὸς θετικοῦ καὶ ἀπαραβιάστου, ἐὰν θέλετε, ὁρίου τιμῆς ψωμιοῦ. Καί, πέρυσιν, ἡ συγκέντρωσις, προγραμματισθεῖσα ὅπως ἐπρογραμματίσθη, πρῶτον, καθ’ ὅλον τὸ ἔτος ἐπέτυχεν, ὥστε νὰ ἔχωμεν ἕνα ψωμὶ εἰς τὴν ἰδίαν τιμήν. Δεύτερον, σᾶς ἔδωσα τὴν πληροφορίαν ὅτι ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος, πρωτοφανοῦς μάλιστα εἰς τὰ χρονικὰ τῶν συγκεντρώσεων, διότι ἐμφανίζονται εἰς ὅλας τὰς συγκεντρώσεις παρόμοια περιστατικά, ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος, δηλαδὴ μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου, εἶχον ἀπορροφηθῆ ἀπὸ μὲν τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν καθ’ ἑαυτὴν 180.000 τόννοι, ἀπὸ δὲ τοὺς ἀλευρομύλους, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ καλύψουν τὰς εἰς ἄρτον ἀνάγκας τοῦ λαοῦ, 110.000 τόννοι. Δηλαδὴ ἕνα 83% τοῦ ὅλου πλεονάζοντος ἐμπορευσίμου ὑλικοῦ, τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν συνέβη εἰς οὐδεμίαν συγκέντρωσιν. Καί, τρίτον, εἶναι ἡ διαφορὰ τιμῆς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι ἡ διαφορὰ τοῦ 30% δὲν θεωρεῖται ἐπιτυχὴς καὶ τὸ ὅτι μέχρι τὸ 1952 ἔφθασε εἰς τὸ 8,5–9%. Καὶ τὸ τέταρτον, κ. συνάδελφοι, ἦτο ὅτι ἐπροστατεύθησαν οἱ μικροὶ παραγωγοί. Ἀκριβῶς πέρυσιν ἐπροστατεύθησαν οἱ μικροὶ παραγωγοὶ κατὰ τὸν πλέον καλύτερον τρόπον, παρ’ ἐκτὸς ἐκείνων οἱ ὁποῖοι παρασυρθέντες ἀπὸ τὸν θόρυβον τῶν πρώτων ἡμερῶν ἐπῆγαν καὶ προσέφερον μικράς, ἢ μεγάλας ποσότητας εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν, τρομοκρατηθέντες ὅπως εἶπον ἀπὸ τὸν θόρυβον ὁ ὁποῖος ἠγέρθη ὄχι ἐκ τῆς αἰθούσης ταύτης, ἀλλὰ ἔξω τῆς αἰθούσης ταύτης. Διότι ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ὁ θόρυβος τῶν ἐλαχίστων ἐκείνων ἡμερῶν, ἡ διαφορὰ τῆς τιμῆς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως θὰ ἦτο πρωτοφανὴς εἰς τὰ χρονικὰ τῶν συγκεντρώσεων καὶ δὲν θὰ ὑπερέβαινε τὸ 4%.

§71Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ἐὰν ἐπιτρέπετε, κύριε συνάδελφε, νὰ κάμω μίαν διακοπὴν θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι ἀπὸ σήμερα διὰ κοινῆς ἀποφάσεως ἐμοῦ καὶ τοῦ ὑπουργοῦ Γεωργίας ἡ πρόσμιξις τοῦ ἐγχωρίου σίτου γίνεται διὰ τοὺς κυλινδρομύλους τῆς χώρας 50%. Ἀπὸ δὲ τῆς 18ης Ἰουλίου γίνεται 85%, χωρὶς νὰ ἀποκλείεται ὅπως τὸ 85% ἀρχίσῃ καὶ ἀπὸ 11ης τρέχοντος ἐφ’ ὅσον αἱ ἁρμόδιοι ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας μᾶς βεβαιώσουν ὅτι ὑπάρχει ἐν τῇ ἐλευθέρᾳ ἀγορᾷ ἡ ἀνάλογος ποσότης σίτου. Εἰς τὴν Θεσσαλίαν βεβαίως ὑπάρχουν περιθώρια νὰ γίνῃ ἀπὸ τοῦδε ἡ πρόσμιξις 85%. Πληροφορούμεθα ὅμως ἐκ τηλεγραφημάτων τῆς Θράκης, Δυτικῆς καὶ Κεντρικῆς Μακεδονίας ὅτι δὲν ὑπάρχουν αἱ ἀναγκαιοῦσαι ποσότητες σίτου. Πάντως παρακολουθοῦμεν μετὰ προσοχῆς ὥστε τὸ 85% τῆς προσμίξεως ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ πρὸ τῆς 18ης Ἰουλίου. Τοῦτο εἶναι σημαντικὸν διότι οἱ μῦλοι ἀπορροφοῦν μηνιαίως 45.000 τόννους σίτου. Συνεπῶς φρονοῦμεν ὅτι διὰ τῶν ἀνωτέρω ἀποφάσεων θὰ συντελέσωμεν εἰς τὴν στήριξιν τῶν τιμῶν τοῦ ἐγχωρίου σίτου τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ἐπὶ πλέον, κύριε συνάδελφε, φρονῶ ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν τὸ ἐπιχείρημά σας ὅτι τὸ μέγεθος τῆς εἰς τὴν συγκέντρωσιν παραδιδομένης ποσότητος σίτου δὲν ἔχει σημασίαν. Τὸ μέγεθος τοῦ συγκεντρουμένου σίτου ἔχει μεγάλην σημασίαν διότι πρῶτον, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι παραδίδουν πληρώνονται μὲ τὴν ηὐξημένην τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως καὶ συνεπῶς ὅσος περισσότερος σῖτος παραδίδεται εἰς τὴν συγκέντρωσιν τόσον καλύτερα διὰ τὸν παραγωγὸν ὅστις ἀπολαμβάνει τῆς ηὐξημένης τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως καὶ δεύτερον ὅσον μεγαλυτέρα ποσότης σίτου παραδίδεται εἰς τὴν συγκέντρωσιν τόσον τὸ καλύτερον διὰ τὸν παραγωγὸν διότι ἡ παραδιδομένη ποσότης παύει νὰ πιέζῃ τὴν ἀγορὰν καὶ οὕτω ὁ ἐναπομείνας σῖτος τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς ἔχει ὑψηλοτέραν τιμήν.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὸ Σῶμα ὅτι ὑπεβλήθη πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν δι’ ἧς ζητεῖται ἡ γενίκευσις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ δέχεται τὴν πρότασιν;

§73ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως ἡ συζήτησις γενικεύεται. Συνεχίσατε τὴν ἀγόρευσίν σας κ. Ζορμπᾶ.

§75Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νομίζω ὅτι θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν εἰς τὰ συμπεράσματά του, μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι ἡμεῖς τὰ κρίνομεν ὅτι ἦσαν αὐτὰ τὰ πράγματα εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν, ἐνῷ ὁ κ. ὑπουργὸς εὗρεν ὅτι ἦσαν ὑπὲρ τῶν παραγωγῶν. Ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι μία συγκέντρωσις διὰ νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς ἐπιτυχοῦσα ἢ ἀποτυχοῦσα θὰ χαρακτηρισθῇ ἀπὸ τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως, ἀπὸ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν καὶ τὴν ταχεῖαν ἀπορρόφησιν. Ἐγὼ νομίζω ὅτι μία συγκέντρωσις θεωρεῖται ἐπιτυχοῦσα μόνον ὡς πρὸς τὸ δεύτερον στοιχεῖον, ἀπὸ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν. Μία συγκέντρωσις καὶ μία πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ γενικῶς ἐπὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνην τὴν ὁποίαν θὰ ἐμπνεύσῃ εἰς τοὺς παραγωγοὺς ἡ Κυβέρνησις. Ἐὰν ἐκ τῶν μέτρων της ἐμπνεύσει ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς παραγωγοὺς ὅτι αἱ τιμαὶ ἀσφαλείας τὰς ὁποίας ἐξήγγειλε θὰ τηρηθοῦν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους τῆς συγκεντρώσεως καὶ μὲ μίαν προοπτικὴν αὐξήσεως καὶ οἱ παραγωγοί, εἴτε σιτοπαραγωγοί, εἴτε σταφιδοπαραγωγοὶ κλπ. ἐμπνευσθοῦν ἀπὸ τὴν πίστιν αὐτήν, τότε ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡ συγκέντρωσις ἐπέτυχεν, ἀδιαφόρως τοῦ συγκεντρωθησομένου ποσοῦ. Ἠμπορεῖ μία συγκέντρωσις νὰ ἀποδώσῃ 500 χιλ. τόννους καὶ νὰ εἴπωμεν ὅτι ἀπέτυχε, διότι θὰ μείνῃ ἐκτὸς τῆς συγκεντρώσεως ἕνα μεγάλο ποσὸν τῆς παραγωγῆς τὸ ὁποῖον θὰ πέσῃ εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Ἠμπορεῖ μία συγκέντρωσις ν’ ἀποδώσῃ 150 χιλ. τόννους καὶ νὰ εἴπωμεν ὅτι ἐπέτυχε. Δὲν ἔχει σημασίαν οἱ ποσότητες ποὺ θὰ συγκεντρωθοῦν, σημασίαν ἔχει ἡ ἐμπιστοσύνη τὴν ὁποίαν θὰ ἐμπνεύσῃ εἰς τοὺς παραγωγοὺς καὶ ὁ παραγωγὸς δὲν θὰ σπεύσῃ παρασυρόμενος ἀπὸ τὸν θόρυβον, τὸν ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός....

§76Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ἔχει μεγάλην σημασίαν ἡ ποσότης ποὺ θὰ συγκεντρωθῇ, διότι ἐὰν συγκεντρωθοῦν 500 χιλ. τόννων....

§77Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Πλάνη.

§78Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφ. Ἐμπ.). Αἱ ποσότητες ποὺ θὰ ἀπομείνουν θὰ πάρουν τιμὴν μεγαλυτέραν. Μεγάλην σημασίαν ἔχουν αἱ ποσότητες αἱ ὁποῖαι θὰ δοθοῦν εἰς τὴν συγκέντρωσιν.

§79Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ ποσότης εἶναι τὸ συμπέρασμα, ἐνῷ ἡ διαμόρφωσις τῶν τιμῶν εἶναι ὁ ἀντίκτυπος ὁ ψυχικὸς τῶν ἐξαγγελλομένων μέτρων. Τὸν ψυχολογικὸν τοῦτον παράγοντα δὲν τὸν ἐξετίμησε δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις καὶ δι’ αὐτὸ ἀπέτυχον τὰ μέτρα της τὸ 1953 καὶ τὸ 1954 καὶ θὰ ἀποτύχουν καὶ τὸ 1955, διότι περιέχουν τὰ αὐτὰ συστήματα τῶν προηγουμένων ἐτῶν. Ἀπόψε ἐξηγγέλθησαν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως δύο νέα μέτρα συντελεστικὰ εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν καὶ συγκράτησιν αὐτῶν. Ἐὰν αὐτὸ εἶχε γίνει ἐνωρίτερον ἀσφαλῶς θὰ εἶχον ἤδη αἰσθανθῆ οἱ σιτοπαραγωγοὶ ἐμπιστοσύνην μεγαλυτέραν.

§80Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶσθε τόσον ἐντρυφὴς εἰς ὅλα τὰ ζητήματα, ὥστε θὰ ἦτο παράλειψις ἐκ μέρους μου ἐὰν δὲν σᾶς παρέσχον ὡρισμένας πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι θὰ διαρθρώσουν καλύτερον τὸ θέμα. Ἡ πρόσμιξις ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μόνον εἰς ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν ποσότητες προσφερόμεναι. Μέχρι τῆς στιγμῆς ὅμως δὲν ὑπάρχει ἡ προϋπόθεσις αὐτή, διότι καὶ διὰ ν’ ἀντιμετωπισθῇ ἡ πρόσμιξις εἰς ποσότητα 50% συναντῶμεν δυσχερείας. Τόσον ὁ κ. συνάδελφος ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου, ὅσον καὶ ἐγὼ λαμβάνομεν διαμαρτυρίας ἐξ ὅλων τῶν περιφερειῶν τῆς Θράκης, τῆς Κεντρικῆς Μακεδονίας, τῆς Ἀνατ. Μακεδονίας καὶ τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας, ὅτι μὴ γενικευθέντος τοῦ ἁλωνισμοῦ δὲν ὑπάρχουν ποσότητες πρὸς πρόσμιξιν 50%. Πέρυσι τὸ μέτρον τοῦτο ἐφηρμόσθη μετ’ ἀπολύτου ἐπιτυχίας καὶ ἐφηρμόσθη μάλιστα καὶ ἀντιστρόφως, ὅταν δηλαδὴ ἤρχισαν νὰ διαμορφώνωνται αἱ τιμαὶ ὑπεράνω τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ἐφέτος ἐπρογραμματίσθη ἡ πρόσμιξις ἀπὸ 4 Ἰουλίου κατὰ 50% καὶ ἀπὸ τῆς 18ης ἐπρογραμματίσθη ἡ πρόσμιξις κατὰ 85%. Τὰ δύο αὐτὰ μέτρα θὰ συντελέσουν εἰς τὴν ἀπορρόφησιν μεγάλων ποσοτήτων τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ παραγωγοῦ, τῆς ὁποίας ἔχομεν ἔκδηλα παραδείγματα.

§81Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐγὼ ἀποδίδω σημασίαν εἰς τὴν ψυχολογίαν τῶν παραγωγῶν, ἡ ὁποία διαμορφώνεται ἅμα τῇ ἐξαγγελίᾳ τοῦ μέτρου τοῦ Κρατικοῦ καὶ κρίνω τὴν συγκέντρωσιν ἐὰν ἐπέτυχεν, ἢ δὲν ἐπέτυχεν, ὄχι ἀπὸ τὴν ποσότητα ποὺ θὰ συγκεντρωθῇ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν.

§82Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ἡ ποσότης ἔχει σημασίαν.

§83Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ διαμόρφωσις τῶν τιμῶν μὲ ἐνδιαφέρει. Μὲ ἐνδιαφέρει ὁ πτωχὸς παραγωγός, ὁ ὁποῖος παράγει 50 ὀκάδες σιτάρι, πιστεύει ὅτι ὅποτε πάει εἰς τὸ Κράτος καὶ τὸ παραδώσει θὰ πάρῃ τὴν αὐτὴν τιμὴν καὶ τὸ κρατᾷ εἰς τὴν ἀποθήκην του. Ἐὰν προεκλήθη θόρυβος, ὅπως πολὺ ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ θόρυβος δὲν προεκλήθη ἐκ τῆς αἰθούσης ταύτης, διότι εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην ὅλοι, εἰς οἱανδήποτε πτέρυγα καὶ ἂν ἀνήκομεν κατευθυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἴδιον πόνον καὶ τὴν ἀγάπην πρὸς τοὺς πτωχοὺς αὐτοὺς παραγωγούς. Ὁ θόρυβος προκαλεῖται ἀπὸ τοὺς κερδοσκόπους, οἱ ὁποῖοι περιμένουν μὲ ὀρθάνοικτα μάτια καὶ αὐτιὰ νὰ ἴδουν τὴν ἀτέλειαν τῶν ἑκάστοτε Κυβερνητικῶν μέτρων διὰ νὰ κερδοσκοπίσουν. Καὶ αὐτοὶ διὰ τῶν πρακτόρων τους πλησιάζουν τοὺς πτωχοὺς παραγωγοὺς καὶ δημιουργοῦν τοὺς θορύβους, διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ τοὺς ἐκμεταλλευθοῦν. Πρέπει λοιπόν, τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως νὰ εἶναι τοιαῦτα, ὥστε νὰ κατευθύνωνται κατ’ εὐθεῖαν πρὸς τοὺς παραγωγούς, νὰ τοὺς ἐμπνέουν ἐμπιστοσύνην καὶ νὰ κάμουν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ὄχι μόνον νὰ μὴ θορυβοῦν, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκμεταλλεύωνται τοὺς παραγωγούς. Συνεπῶς ἐπιμένω εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν διὰ νὰ κρίνω ἐὰν μία συγκέντρωσις ἀπέδωσεν ἢ ὄχι. Ἐφ’ ὅσον δὲ ὁμολογεῖτε ὅτι καὶ κατὰ τὴν περυσινὴν συγκέντρωσιν, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἴχομεν μίαν διαφορὰν ἀπὸ 30% εἰς 9% εἰς διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ συγκεντρώσεως, ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν ὅτι τὰ συμπεράσματα, εἰς τὰ ὁποῖα κατέληξαν οἱ παραγωγοὶ κατὰ τὴν ἐφετεινὴν συγκέντρωσίν των τῆς 1.6.55, ἔχουν βάσιν καὶ ὀφείλουν νὰ μᾶς ἀπασχολήσουν καὶ ὀφείλομεν ἐπ’ αὐτῶν νὰ σταθῶμεν διὰ νὰ ἴδωμεν πῶς εἶναι δυνατὸν ἐκ τῆς συζητήσεως νὰ καταλήξωμεν εἰς μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία νὰ εἶναι μόνιμος Κρατικὴ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ σίτου διότι ἀφορᾶ καὶ τὸ ψωμὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ εἰσόδημα 700.000 οἰκογενειῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν. Τρία εἶναι τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν μίαν συγκέντρωσιν. Πρῶτον, τὸ θέμα τῆς τιμῆς. Δεύτερον, τὸ σύστημα τῆς συγκεντρώσεως καὶ τρίτον ὁ τρόπος τῆς πληρωμῆς. Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς τιμῆς τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν προηγηθεῖσαν συζήτησιν ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα οἱ ἑπόμενοι ρήτορες, οἱ ὁποῖοι θὰ μὲ διαδεχθοῦν εἰς τὸ βῆμα καὶ οἵτινες εἶναι συνάδελφοι προερχόμενοι ἐκ σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, μὲ κάμνουν ὥστε νὰ μὴ ἀπασχοληθῶ μὲ τὸ θέμα τῆς τιμῆς. Ἁπλῶς σημειώνω τὸ αἴτημα τῶν σιτοπαραγωγῶν, διὰ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς, ὁ ὁποῖος φθάνει ἀπὸ 4,20 μέχρι 4,60 κλιμακηδὸν ἀναλόγως τῆς παραγωγῆς. Ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλε, δὲν ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου αὐτοῦ. Σημειώνω ὅτι εἶχον δίκαιον οἱ παραγωγοὶ ὅταν ἐζήτουν μίαν αὔξησιν, τιμαριθμικὴν ἀναπροσαρμογὴν ἂς εἴπωμεν, τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἀπὸ τὸ 1953 ἕως τὸ 1955, ἐφ’ ὅσον ὁ τιμάριθμος καθ’ ὁμολογίαν ὅλων, ηὐξήθη πέραν τοῦ 30%. Τὸ νὰ ζητοῦν λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μίαν ἀναπροσαρμογὴν τῆς τιμῆς τῶν προϊόντων των κατὰ 30%, οὔτε παράλογον εἶναι οὔτε ἄδικον, ἐζήτουν κάτι τὸ λογικόν. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν τιμῶν θὰ ἀσχοληθοῦν ἄλλοι συνάδελφοι. Εἰς δύο σημεῖα θὰ σταθῶ ἐγώ. Εἰς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν τὴν ψυχολογίαν κάθε συγκεντρώσεως καὶ εἰς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως καὶ ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τὰ ὁποῖα ὠφελοῦν κατ’ εὐθεῖαν τοὺς μικροὺς καὶ μεσαίους παραγωγούς. Εἰς τὸ σύστημα τῆς συγκεντρώσεως παρατηρῶ τοῦτο. Εἴπομεν ὅτι σκοπὸς τῆς συγκεντρώσεως κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἢ μᾶλλον δὲν πρέπει νὰ ἀποβλέπωμεν εἰς τὸν ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τῆς συγκεντρώσεως αὐτῆς καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀποβλέπωμεν εἰς τὴν δημιουργίαν ψυχολογίας τοιαύτης, ὥστε νὰ ἐμπνεύσωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς παραγωγοὺς νὰ κρατήσουν τὸ προϊόν των. Ὅταν λέγῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν θὰ κάμω ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν, τί θὰ γίνῃ; Τὸ 1953 ἔλαβε τοιαῦτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐνέπνευσαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὴν δυσπιστίαν εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ ἐδημιούργησαν αὐτὴν τὴν τεραστίαν διαφορὰν τοῦ 30% εἰς τὰς τιμὰς συγκεντρώσεως καὶ ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Εἶπεν ἡ Κυβέρνησις ὅτι θὰ κάμω ἀπολύτως περιωρισμένην συγκέντρωσιν.

§84Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ 1953 ἴσα–ἴσα ἡ συγκέντρωσις ἦτο πράγματι ἀπεριόριστος. Ἐὰν διεκόπη καὶ συνεπεία τούτου ἐπῆλθεν ἡ διαφορὰ μεταξὺ τιμῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τιμῆς συγκεντρώσεως, διότι ἔλλειψεν ὁ ἀποθηκευτικὸς χῶρος καὶ διότι ὑπῆρχον ἄλλοι τεχνικοὶ λόγοι, εἶναι ἄλλοι παράγοντες τοὺς ὁποίους δὲν πρέπει νὰ συγχέωμεν. Ὅμως δὲν πρέπει νὰ ἀγνοῆτε ὅτι τὸ ὕψος τῆς συγκεντρώσεως ἔχει ἀποφασιστικὴν σημασίαν διὰ τὴν θεωρητικὴν σημασίαν τῆς συγκεντρώσεως καὶ ἰδοὺ διατί. Ἡ σύγκρισις, τὴν ὁποίαν ἀπεπειράθητε νὰ κάμνετε ἐν σχέσει μὲ ἐκείνην ποὺ ἰσχυρίσθη ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἐν σχέσει μὲ τὰ συμβαίνοντα πέρυσιν ἢ τὸ 1953, δὲν εὐσταθεῖ. Διότι τότε ἐπρόκειτο περὶ συγκεντρώσεως, ἡ ὁποία δὲν θεωρεῖται συγκέντρωσις εἰς τὴν οὐσίαν. Ἐπρόκειτο περὶ προσκομίσεως μιᾶς ποσότητος σίτου διὰ τὴν ἀποπληρωμὴν ἑνὸς μέρους τῶν χρεῶν τῶν ἀγροτῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Διότι ἔγινε μία συγκέντρωσις σίτου μόλις ἀνελθοῦσα εἰς τοὺς 85.000 τόννους.

§85Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸ σύστημα τῆς τμηματικῆς συγκεντρώσεως, διότι τμηματικὴν συγκέντρωσιν ἐξηγγείλαμεν καὶ τὸ 1953.....

§86Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐλησμονήσατε τὸν τρίτον παράγοντα, τὴν καταβολὴν τοῦ ἀντιτίμου. Σᾶς ὑπενθυμίζω ὅτι ἐπιθυμῶ νὰ ἔχω τὴν γνώμην σας.

§87Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νομίζω, ὅτι τὸ σύστημα τῆς συγκεντρώσεως ἐπηρεάζει τὸν παράγοντα τῆς διαμορφώσεως τῶν τιμῶν, διότι προκαλεῖ σύγχυσιν καὶ δυσπιστίαν διὰ τὰ μέτρα κάθε Κυβερνήσεως πρὸς τοὺς παραγωγοὺς καὶ σπεύδουν οἱ μικροὶ παραγωγοὶ καὶ παραδίδονται εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν πρακτόρων τῶν ἐμποροβιομηχάνων, οἱ ὁποῖοι τοὺς πλησιάζουν εἰς τὰ διάφορα χωρία. Νομίζω λοιπόν, ἐφ’ ὅσον διατυποῦται τόσον ἐντόνως εἰς τὸ ψήφισμα τῆς 1.6. 1955 τὸ αἴτημα ὅτι εἶναι ἐσφαλμένη ἡ περιωρισμένη συγκέντρωσις, τοὐλάχιστον διὰ τοὺς παραγωγοὺς τοὺς μικροὺς τοὺς μέχρι 50 στρεμμάτων, θὰ ἤθελα ἀσχέτως πρὸς τὸν ἀποθηκευτικὸν χῶρον, ἀσχέτως περὶ ὑπάρξεως ἢ μὴ ὑπάρξεως αὐτοῦ, ἐν πάσῃ περιπτώσει διὰ τὴν δημιουργίαν αὐτῆς τῆς ἀκλονήτου πίστεως ὅτι ἡ παραγωγὴ αὐτὴ τῶν μικρῶν παραγωγῶν δὲν θὰ πέσῃ εἰς τὰ χέρια τῆς ἐκμεταλλεύσεως, νομίζω ὅτι τὸ μέτρον τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως διὰ παραγωγὴν μέχρι 50 στρεμμάτων πρέπει νὰ καθιερωθῇ. Πρέπει νὰ ἐμπνεύσωμεν τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι τὸ προϊόν των θὰ τὸ ἀγοράσωμεν οἱανδήποτε στιγμὴν καὶ ἅμα τῇ συγκομιδῇ καὶ ἀργότερον εἰς τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἐξαγγείλωμεν. Ὅταν ἐμπνεύσωμεν αὐτὴν τὴν ἐμπιστοσύνην, οἱ παραγωγοὶ γνωρίζοντες βεβαίως ὅτι οἱανδήποτε στιγμὴν θελήσουν νὰ παρουσιασθοῦν εἰς τὴν συγκέντρωσιν θὰ πληρωθοῦν τὸ προϊόν των εἰς τὴν τιμὴν τῆς ἀσφαλείας, δὲν θὰ βιασθοῦν καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, διὰ τῆς ἀντιδράσεώς των θὰ συγκρατήσουν τὰς τιμὰς καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι θὰ μᾶς διευκολύνουν διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῶν ἀποθηκευτικῶν χώρων. Νομίζω ὅτι τὰ μέτρα τῆς συγκεντρώσεως ὅλων τῶν προϊόντων πρέπει ἐκεῖ νὰ κατατείνουν, πρέπει νὰ ἐμπνέουν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς παραγωγοὺς καὶ ἕνα μέτρον τὸ ὁποῖον θὰ ἐμπνεύσῃ ἐμπιστοσύνην εἶναι τὸ μέτρον τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως. Ἐπ’ αὐτοῦ νομίζω ὅτι δὲν σφάλλω ὅταν στηρίζωμαι καὶ εἰς τὸ κείμενον τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι βγαλμένο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν καὶ ζοῦν τὸ θέμα αὐτό. Ἄλλο ζήτημα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐπιμείνω ὅταν ἐξαγγέλλωνται μέτρα Κυβερνητικά, εἶναι τὸ σύστημα τοῦ τρόπου τῆς πληρωμῆς. Νομίζω ὅτι ἡ τμηματικὴ πληρωμὴ εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία βάζει ἐναντίον τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἡ ὁποία διαμορφώνει τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως καὶ τιμῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ὅταν ὁ ἔμπορος, χρηματοδοτούμενος ἀπὸ τὰς Τραπέζας, ἔχει τὴν εὐχέρειαν νὰ πληρώνῃ ἀμέσως τὸ συγκεντρούμενον ὑπ’ αὐτοῦ προϊὸν καὶ ἡ συγκέντρωσις δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν εὐχέρειαν, ἀλλὰ πληρώνει τὸ προϊὸν τμηματικῶς εἰς τὸν γεωργόν, τότε ὁ ἀγρότης ἀναγκάζεται, πιεζόμενος ἀπὸ τὰς ἀνάγκας του, νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον καὶ τότε ὑπάρχει μεγάλη προσφορὰ καὶ πίπτουν αἱ τιμαί. Διότι ὅταν ὡμιλήσαμεν περὶ τῆς σταφίδος εἶχα τὴν τιμὴν νὰ εἴπω, ὅτι οἱ μικροὶ παραγωγοὶ ἔχουν δύο πηγὰς πιστοδοτήσεως κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους. Ἡ μία πηγὴ εἶναι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα. Ἀλλὰ ἡ συγκέντρωσις καὶ ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα συναγωνίζονται διὰ νὰ εἰσπράξουν τὰ χρέη. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς λοιπόν, εὑρίσκεται ὁ μικρὸς παραγωγὸς καὶ ὁ παραγωγὸς γενικῶς, ἐν τάξει μὲ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Δίδει τὸ προϊόν του εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα κρατεῖ τὰ χρέη του καὶ τακτοποιεῖται ἔναντι τοῦ ἱδρύματος, τὸ ὁποῖον αἰσθάνεται ὡς ἰδικόν του. Ἀλλὰ πέραν τῶν χρεῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ὁ ἀγρότης μας ὀφείλει εἰς τοὺς πιστωτὰς τοῦ χωριοῦ του, εἰς τὸν μπακάλην εἰς τὸν ἔμπορον εἰς ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦν νὰ τὸν συντηρήσουν διαρκοῦντος τοῦ ἔτους ὅταν ἔχῃ ἀνάγκην. Αὐτοὺς τοὺς βλέπει ὑπερηφάνως ὁ ἀγρότης μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς συγκομιδῆς, διότι γνωρίζουν καὶ αὐτοὶ ὅτι εὑρίσκεται ὁ παραγωγὸς πρὸ φυσικῆς ἀδυναμίας νὰ πληρώσῃ τὰ χρέη του καὶ δι’ αὐτὸ δὲν τὸν ἐνοχλοῦν. Ἀπὸ τῆς ἡμέρας ὅμως ποὺ θὰ συγκεντρωθῇ τὸ σιτάρι εἰς τὸ ἁλώνι, ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης εἶναι ἀπαιτητὰ τὰ χρέη καὶ τοῦ μπακάλη καὶ τοῦ ἐμπόρου καὶ τότε αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην καὶ αὐτὸς ὅτι πρέπει νὰ ἐξοφλήσῃ τὰ χρέη του. Ὅταν εἴχομεν ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἔλθῃ ὁ ἀγρότης καὶ νὰ εἴπῃ εἰς τὸν μπακάλην ἢ τὸν ἔμπορον ὅτι σὲ 10 ἢ 20 ἡμέρες θὰ σοῦ δώσω τὰ λεπτά σου. Καὶ θὰ ἐγένετο ἡ ἐξυπηρέτησις αὐτῶν τῶν δανείων κατὰ τρόπον ποὺ θὰ ὠφελοῦσε τὸν πτωχὸν παραγωγόν. Ἀλλά, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει περιωρισμένη συγκέντρωσις καὶ τὸ σύστημα τῆς μὴ ἀμέσου καταβολῆς ὁλοκλήρου τῆς ἀξίας τοῦ παραδιδομένου σίτου, ὅταν ὁ πιστωτὴς πιέζῃ τὸν ἀγρότην, ὁ ὁποῖος ἐν πάσῃ περιπτώσει θέλει νὰ τακτοποιηθῇ καὶ ἀπέναντι αὐτοῦ ὅπως καὶ ἀπέναντι τῆς Τραπέζης, πίπτει πλέον θῦμα τῶν πρακτόρων τῶν ἐμπόρων καὶ οὕτω διαμορφώνεται ἡ κατάστασις αὐτή. Νὰ λοιπόν, διατὶ ἔχει μεγάλην σημασίαν ὁ καθορισμὸς τῆς τιμῆς, ὁ ὁποῖος ὅμως πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ δύο βασικὰ μέτρα: Τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς καὶ τῆς ἀμέσου καταβολῆς τῆς ἀξίας. Ἐκεῖ λοιπόν, πρέπει νὰ καταλήξωμεν. Ἔτσι νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἐξαγγέλωνται τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα νὰ εἶναι συντελεστικὰ καὶ προοδευτικὰ ὥστε νὰ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν εἰς τὸν μικρὸν παραγωγόν, ὅτι τὸ προϊόν του, τὸ ὁποῖον μὲ τόσον κόπον καὶ μόχθον ἀπέκτησε θὰ τὸ παραλάβῃ τὸ Κράτος μὲ αὐτὴν τὴν τιμήν.

§88ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ λέγομεν.

§89Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν τὸ λέγομεν, διότι δυστυχῶς εἶναι τὸ σύστημα τῆς συγκεντρώσεως τέτοιο.

§90Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ κ. συνάδελφος ὑποστηρίζει δευτέραν ἄποψιν. Καὶ εἶναι πράγματι, τὸ θέμα, θέμα γενικώτερον πρὸς συζήτησιν. Ὄχι σχετιζόμενον ἀμέσως πρὸς τὴν συγκέντρωσιν ἀλλὰ εἰδικώτερον προστασίας τῶν προϊόντων καὶ ἀκόμη εἰδικώτερον τοῦ σίτου. Κἄποτε τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ριζικῆς μελέτης καὶ ριζικῶν λύσεων.

§91Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νομίζω λοιπόν, ὅτι μία πολιτική, παρ’ οἱασδήποτε Κυβερνήσεως ἀσκουμένη, πρέπει νὰ συγκεντρώνῃ αὐτὰ τὰ τρία στοιχεῖα. Δηλαδὴ τὸ στοιχεῖον τῆς καλῆς τιμῆς, τῆς ἀναπροσαρμοσμένης τιμῆς, τὸ στοιχεῖον τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς καὶ τὸ τρίτον στοιχεῖον τῆς ἀμέσου ἐξοφλήσεως τῆς ἀξίας τοῦ παραδιδομένου σίτου. Δυστυχῶς καὶ τὰ ἐφετεινὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως βελτιωμένα κἄπως ἀπὸ τὰ μέτρα τοῦ 1953 καὶ βελτιωμένα κατὰ τι ἀπὸ τὰ μέτρα τοῦ 1954, εἰς τὰ ἴδια ἐλαττώματα στηρίζονται. Καὶ δυστυχῶς προβλέπομεν καὶ διὰ τὴν ἐφετεινὴν συγκέντρωσιν πάλιν τὴν ἐκμετάλλευσιν. Αὐτὸ μὲ ἐνδιαφέρει καὶ ἐμὲ καὶ αὐτὸ μὲ ὡδήγησεν εἰς τὸ βῆμα αὐτό, δηλαδὴ νὰ ἀποφύγωμεν τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν μικρῶν παραγωγῶν ἀπὸ τοὺς ἐκμεταλλευτὰς ἐμπόρους καὶ βιομηχάνους. Νομίζω, ὅτι καὶ τὰ τελευταῖα μέτρα εἰς αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ καταλήξουν, διότι ἐκτὸς τοῦ ὅτι καθωρίσθη τιμὴ κατωτέρα ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐζήτησαν οἱ παραγωγοί, ἔχομεν τὸ στοιχεῖον τῆς μὴ ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως λόγῳ τῆς κλιμακωτῆς συγκεντρώσεως, τὴν ὁποίαν ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις.

§92Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συγκέντρωσις εἶναι ἀπεριόριστος. Ἡ παράδοσις εἰς προνομιακὰς τιμὰς ἔχει κἄποιον περιορισμὸν καὶ ὁ λόγος εἶναι ἁπλοῦς, διότι ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν αὐτὸς ὁ περιορισμὸς τότε θὰ ἐγένετο ὅ,τι ἐγένετο ἄλλοτε ὅταν μεγάλοι παραγωγοὶ ἐπωφελούμενοι τῶν περιπτώσεων ἄλλων μικρῶν παραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν παρέδιδον σιτάρι ἰδικόν των εἰς τὴν συγκέντρωσιν παρέδιδον σιτάρι τῶν μεγάλων παραγωγῶν.

§93Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν ἠμποροῦμεν, κύριε ὑπουργέ, ὅταν ἔχωμεν ὀργανώσῃ ὑπηρεσίας, ὅταν ἔχωμεν ἐπόπτας ἐμπορίου εἰς τὰς ἐπαρχίας, ὅταν ἔχωμεν ὑπηρεσίας γεωργίας, ὅταν ἡμεῖς εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην γνωρίζωμεν λεπτομερῶς τὸ τί παράγει ὁ κάθε ἕνας, δὲν ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν ὅτι θὰ μᾶς ξεγελάσουν οἱ μεγαλοπαραγωγοὶ καὶ θὰ παρουσιασθῇ ὁ μικρὸς παραγωγὸς νὰ παραδίδῃ διὰ τὸν μεγάλον. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ἠμποροῦμε νὰ τὸ προλάβωμεν καὶ νὰ ἐπιβάλωμεν ποινὰς εἰς αὐτούς. Θετικῶς ἠμποροῦμε νὰ ὑποστηρίξωμεν τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς καὶ ἔχομεν τὴν δύναμιν ὡς Κράτος. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον μὲ τὰ μέτρα ποὺ ἐξαγγέλλει ἡ Κυβέρνησις, δὲν ἐξαγγέλλει καὶ τὴν ἄμεσον καταβολὴν τῆς ἀξίας, ἔχουν καὶ τὰ μέτρα αὐτά, τὰ σπέρματα τῆς ἀποτυχίας καὶ ἔχουν τὰ μέτρα αὐτὰ σπέρματα παραδόσεως τῶν μικρῶν παραγωγῶν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν. Δι’ αὐτὸ ἐγκαίρως ἐζητήσαμεν τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς διὰ νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ὥστε νὰ ἐντείνῃ τὴν προσοχήν της, νὰ παρακολουθῇ νὰ ἀλλάσσῃ συνεχῶς τὰ μέτρα αὐτὰ μὲ ἕνα καὶ μόνον ἀποκλειστικὸν σκοπὸν νὰ συγκρατήσῃ τὰς τιμὰς αὐτὰς τὰς ὁποίας ἐξαγγέλλει καὶ τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἀπολαύσουν οἱ μικροὶ παραγωγοί, οἱ μέχρι 50 στρεμμάτων, διὰ τοὺς ὁποίους ἡμεῖς ἐνδιαφερόμεθα, διότι οἱ μεγαλύτεροι ἔχουν δυνάμεις νὰ ζήσουν. Ἐνδιαφερόμεθα διὰ τοὺς μικροὺς διὰ νὰ παραμείνουν εἰς τὰ χωριά των καὶ νὰ ζήσουν. Δι’ αὐτὸ θὰ παρεκάλουν τὴν Κυβέρνησιν, ἐπειδὴ τὰ μέτρα αὐτὰ ἔχουν τὰ σπέρματα τῆς ἀποτυχίας νὰ μὴ σταθῇ εἰς αὐτὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν, ἀλλὰ νὰ τὰ τροποποιῇ συνεχῶς ἐπὶ τῷ ἀποκλειστικῷ τέλει τοῦ νὰ γίνῃ πραγματικὴ ἡ προστασία τῶν παραγωγῶν καὶ νὰ μὴ παραδοθοῦν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἐμπόρων. Ἐὰν εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ συμβάλλῃ ἡ ἀποψινὴ συζήτησις θὰ εἶναι ὠφέλιμον διὰ τὸν ἀγροτικὸν λαὸν τὸν ὁποῖον ὅλοι θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν.

§94Μ. ΜΑΥΡΟΓΟΡΔΑΤΟΣ. Παρηκολούθησα μὲ πολλὴν προσοχὴν τοὺς λόγους σας καὶ ἐπερίμενα νὰ μᾶς δώσητε τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος, τοῦ πῶς εἶναι δυνατόν, δηλαδή, νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ παραγωγοὶ κατὰ τρόπον καλύτερον ἀπὸ τὸ παρελθόν, χωρὶς νὰ θιγῇ ἡ ἐκδοτικὴ μηχανὴ καὶ χωρὶς ν’ αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ψωμιοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα, τοῦ ὁποίου ἐὰν μᾶς δώσητε τὴν συνταγὴν τῆς λύσεώς του θὰ σᾶς εἴμεθα εὐγνώμονες.

§95Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Λυποῦμαι ὅτι δὲν μὲ ἠκούσατε. Τὸ συμπέρασμά μου ἦτο ὅτι διὰ τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς καὶ διὰ τῆς ἀμέσου καταβολῆς τοῦ τιμήματος, ἐνῷ δὲν πρόκειται νὰ κλονισθῇ ἡ νομισματική μας ἰσορροπία, θὰ προληφθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν μικρῶν παραγωγῶν ἀπὸ τοὺς μεγάλους. Νομίζω ὅτι τοῦτο ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ ἡ Κυβέρνησις ἂν θελήσῃ ἐντονώτερον νὰ ἐγκύψῃ εἰς τὸ πρόβλημα τῆς σιτοπαραγωγῆς.

§96ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Κατσιλάμπρος, ἔχει τὸν λόγον.

§97Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρέπει νὰ ἐξαντληθῇ πρῶτον ὁ κατάλογος τῶν ἐπερωτώντων καὶ μετὰ τοῦτο νὰ καλέσετε τοὺς ὑπολοίπους ζητήσαντας τὸν λόγον συναδέλφους εἰς τὸ βῆμα.

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει γενικευθῆ, κύριε συνάδελφε, ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Ζορμπᾶ.

§99Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπάρχει ἐπερώτησις βουλευτῶν, κύριε Πρόεδρε, καὶ ὄχι μόνον ἐπερώτησις τοῦ κ. Ζορμπᾶ. Συνεπῶς πρέπει νὰ ὁμιλήσουν πρῶτοι οἱ ἐπερωτῶντες. Ὑποθέσωμεν ὅτι ἀντὶ νὰ κατατεθοῦν 4 ἐπερωτήσεις, κατετίθετο μία ἐκ μέρους 4 βουλευτῶν, ὅπερ τὸ αὐτό. Ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ μὴ ἐξαντληθῇ ὁ κατάλογος τῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι κατέθεσαν τὴν ἐπερώτησιν καὶ νὰ παρεμβάλωνται ἄλλοι ὁμιληταί;

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ἔχω γενίκευσιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Ζορμπᾶ, δὲν ἠμπορῶ νὰ κάμω ἀλλέως. Δι’ αὐτὸ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ συμφωνήσητε νὰ ὁμιλήσῃ ἕνας ἐκ τῶν ἄλλων βουλευτῶν, ἔπειτα σεῖς, μετὰ ἄλλος βουλευτής, καὶ νὰ προχωρήσωμεν.

§101Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν, κύριε Πρόεδρε, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι διὰ τὴν τάξιν δὲν πρέπει νὰ γίνῃ τοῦτο. Δημιουργοῦμεν ἕνα προηγούμενον οὐχὶ σύμφωνον πρὸς τὸν Κανονισμόν.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Κατσιλάμπρος, ἔχει τὸν λόγον.

§103Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγὼ διὰ τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ σίτου, ὡς Κυβερνητικὸς βουλευτής, βεβαιωθῆτε ὅτι θὰ εὕρισκα οὐχὶ μόνον ἐξ ἀντικειμένου ἐπιχειρήματα ἀλλὰ καὶ συναισθηματικὰ ἐπιχειρήματα, ἐπιδοκιμαστικὰ τῆς ἐν προκειμένῳ τακτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν θέλω νὰ νομισθῇ ὅτι ὅσα θὰ εἴπω ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως ὀφείλονται εἰς τὴν πίστιν ἐπὶ τὴν ὀρθότητα τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔλαβε. Ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, καὶ τῆς ΕΠΕΚ καὶ αἱ παλαιότεραι καὶ ἡ δικτατορία τοῦ Μεταξᾶ καὶ αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις ἐπρόσεξαν τὸ θέμα τοῦ ἀγρότου καὶ ἔσπευσαν μὲ κάθε τρόπον νὰ προστατεύσουν τὸν παραγωγόν. Ὡς βουλευτὴς καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν πενταετίαν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐνεργῶς ἀναμιγνύομαι εἰς τὴν πολιτικήν, διεπίστωσα ὅτι, εἴτε διότι ὁ ἐξοπλισμὸς τοῦ Κράτους βελτιώνεται, εἴτε διότι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα κατὰ ἕνα τρόπον ὀρθοδρομεῖ καὶ εὐθυγραμμίζεται πρὸς τὸ γενικὸν συμφέρον, τὰ μέτρα προστασίας ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν συνεχῶς βελτιώνονται. Καὶ εἶμαι πλήρως πεπεισμένος ὅτι ἡ ἐφετεινὴ συγκέντρωσις διὰ τὸν ἀμερόληπτον παρατηρητὴν θὰ ἀποδώσῃ ἀναμφισβητήτως καλύτερα ἀποτελέσματα ἀπὸ τὴν περυσινήν. Ἀλλά, κύριοι, δὲν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ τὸν λόγον αὐτόν. Καὶ θὰ παρακαλέσω ὅπως μὲ κάποιαν ἀνοχήν, μὲ κάποιαν προσοχήν, μὲ ἀκούσητε ἀναπτύσσοντα ἐνώπιόν σας τὸ θέμα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως καὶ τῆς προστασίας τοῦ σίτου, ὡς ἐγὼ τὸ ἀντιλαμβάνομαι. Παρακαλῶ λοιπὸν ἡ ἀνοχή σας νὰ φθάσῃ μέχρι προσοχῆς, διότι αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ εἴπω θὰ εἶναι ὀλίγον πρωτότυπα. Μέχρι σήμερον τὸ θέμα τῆς προστασίας τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἐξητάσθη κατὰ κύριον λόγον ἀπὸ τὴν Τραπεζιτικὴν τὴν νομισματικὴν ἱκανότητα τοῦ Κράτους καὶ ἐν μέρει ἀπὸ τὴν σχέσιν τὴν ὁποίαν ἔχει μὲ τὸν ἄρτον καὶ δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ὁ παράγων ἐκεῖνος τῆς πραγματικῆς ἀνορθώσεως καὶ τῆς αὐστηρᾶς ἀποτιμήσεως τοῦ προϊόντος τοῦ ἀγρότου. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἐγένετο παλαιότερον ἡ συγκέντρωσις, ἕνας ἦτο ὁ σκοπός: Πάσῃ θυσίᾳ νὰ κερδίσωμεν τὴν μάχην τοῦ σίτου. Διὰ τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν καὶ αἱ Κυβερνήσεις τῆς Εὐρώπης καὶ αἱ ἰδικαί μας ἔσπευσαν πρὸς προστασίαν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Τότε ἦτο ἡ μάχη τοῦ σίτου. Τότε ἔπρεπε πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐξοικονομήσωμεν συνάλλαγμα. Καὶ ἔπρεπε πάσῃ θυσίᾳ καὶ ἡ τελευταία σπιθαμὴ γῆς νὰ σπαρῇ διὰ νὰ κερδίσωμεν συνάλλαγμα. Εὐτυχῶς χάρις εἰς τὴν ἐπιμέλειαν καὶ τὰ μέτρα τῶν διαφόρων Δημοκρατικῶν Κυβερνήσεων, ἡ πολιτικὴ ὑπῆρξε πάντοτε 100% φιλαγροτική. Ἀλλά, κύριοι, ἐνῷ τότε ὁ σκοπὸς αὐτὸς ἦτο ὁ πρωτεύων, σήμερον περιῆλθεν εἰς δευτερεύουσαν θέσιν. Τὸ ζήτημα ἐμφανίζεται σήμερον ὡς ζήτημα γενικώτερον, ὡς θέμα προστασίας τῶν προϊόντων τοῦ ἀγρότου. Ἡ τιμὴ τῶν προϊόντων τοῦ ἀγρότου πρέπει νὰ εἶναι ἀνάλογος μὲ μίαν σκοπιμότητα, τὴν ὁποίαν αἱ σημεριναὶ Κυβερνήσεις πρέπει νὰ ἔχουν ὡς πρῶτον ἄρθρον τοῦ προγράμματός των. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ πρέπει νὰ διέπῃ τὰ καταστατικὰ καὶ τὰ προγράμματα τῶν διαφόρων Κυβερνήσεων. Πῶς εἶναι δυνατὸν κ. ὑπουργέ, νὰ παραμείνουν ἀγρόται εἰς τὴν ἀγροτικὴν γῆν, εἰς τὴν μητέρα γῆν, τῶν 10–20 στρεμμάτων ὅταν δὲν ἔχουν κέρδος, καὶ ὅταν οὐδεμία ἄλλη πρόνοια λαμβάνεται δι’ αὐτούς; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μείνουν, ὅταν τὸ προϊὸν των διακυμένεται ὅπως ὅλα τὰ προϊόντα τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ὅπως διεκυμάνθη τὸ ἔλαιον, ἡ σταφὶς κλπ. Ἀλλὰ ἔστω κ. ὑπουργέ, δὲν πρόκειται περὶ μικρᾶς περιοχῆς, τὴν ὁποίαν προστατεύομεν κατ’ ἐπέκτασιν καλωσύνης. Πρέπει ἡ ἀγροτικὴ τάξις νὰ προστατευθῇ ὡς ἀναγκαιότης, διότι ἀποτελεῖ τὰ 5.000.000 τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Ἐγὼ πιστεύω ὅτι ἕνας πρέπει νὰ εἶναι ὁ σκοπὸς κάθε Κυβερνήσεως. Νὰ προστατεύεται ὁ ἀγρότης μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ παραμείνῃ ἐκεῖ εἰς τὴν γῆν αὐτήν, εἰς τὸ ταλαίπωρον αὐτὸ ἐπάγγελμα. Πῶς θὰ προστατευθῇ ὅμως κ. ὑπουργέ; Ἰδοὺ πῶς: Μέχρι σήμερον οἱ παράγοντες οἱ ὁποῖοι διαμορφώνουν τὰς τιμάς, εἶναι τὸ ὕψος τῆς συγκεντρώσεως, τὸ μέγεθος τῆς παραγωγῆς καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἀναγκῶν.

§104Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας πανηγυρίζει διὰ τὸ ὕψος τῆς παραγωγῆς.

§105Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, χαίρω πολὺ δι’ αὐτό, ἀλλὰ βεβαιωθῆτε, ὅτι ὅταν οἱ ἀγρόται βλέπουν μεγάλην παραγωγὴν εἶναι ὀλίγον σκεπτικισταί. Ποία θὰ εἶναι ἄραγε ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως; Μήπως τὰ ἔξοδα ὑπερβοῦν τὸ ὕψος τῶν ἐσόδων; Δὲν θέλω νὰ ἀσκήσω πολεμικὴν κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Μίαν σκέψιν θὰ διατυπώσω καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὲ προσέξετε εἰς τὴν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Κατ’ ἐμέ, κ. Πρόεδρε, ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως, ἡ ὁποία μέχρι σήμερον διεμορφώνετο σύμφωνα μὲ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, «λιπάσματα κλπ.», μετεβλήθη καὶ παρουσιαζόμεθα ὡς σκεπτόμενοι τραπεζιτικῶς. Δηλαδὴ σκεπτόμενοι πόσον θὰ μᾶς κοστίσῃ τὸ ἔξω τοῦ ἐμπορίου προϊόν, πόσο θὰ βάλωμεν τὸ ἐσωτερικῆς παραγωγῆς προϊόν, διὰ νὰ κατορθώσωμεν ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου νὰ μὴ ἐπιβαρυνθῇ. Ποῖον προϊὸν κ. ὑπουργέ, ὑφίσταται τοιαύτην περιπέτειαν; Εἰπέτε μου ἕνα προϊὸν τὸ ὁποῖον νὰ λέγωμεν ὅτι προστατεύεται καὶ ταυτοχρόνως νὰ εἰσάγωμεν τὸ αὐτὸ προϊὸν ἀσταθμολόγητον. Δὲν εἶναι τρόπος αὐτὸς διὰ νὰ εὐεργετήσωμεν τοὺς σκληρῶς ἐργαζομένους καὶ νὰ τοὺς παρακινήσωμεν ὥστε νὰ μείνουν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Λέγετε ὅτι προστατεύετε τὴν τάξιν τῶν γεωργῶν καὶ εἰσάγετε σῖτον ἀδασμολόγητον. Τί γίνεται ὅταν ὁμιλῆτε περὶ ἀναμίξεως τοῦ σίτου; Ἁπλούστατα δραχμὰς κερδίζετε, πολλὰ ταυτοχρόνως ἐξάγετε συναλλάγματα διὰ νὰ ἔλθουν τὰ πίτυρα διὰ τὰ κτήνη. Ἀλλά, κ. ὑπουργέ, ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο καὶ τοῦτο χύδην λέγεται: Ὅτι δηλαδὴ οἱ ἀλευροβιομήχανοι κατώρθωσαν καὶ ἀνεῦρον τρόπον χημικῶς νὰ ἀλευροποιοῦν καὶ τὰ πίτυρα. Ἐάν, κ. ὑπουργέ, τοῦτο εἶναι ἀληθές, εὑρισκόμεθα πρὸ ἑνὸς σκανδάλου διὰ τὸ ὁποῖον ὑπεύθυνον εἶναι τὸ ἀστικὸν καθεστὼς καὶ ὄχι ὑμεῖς ὡς Κυβέρνησις.

§106Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Πόθεν ἔχετε τὴν πληροφορίαν ὅτι ἀλευροποιεῖται τὸ πίτυρον;

§107Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Ἔχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι ὑπάρχει μία μέθοδος καὶ θὰ ἤμην εὐτυχὴς ἐὰν ἐξακριβώσετε αὐτὴν τὴν πληροφορίαν, πρῶτον μὲν διότι ἀποτελεῖ στίγμα διὰ τὸν πολιτισμόν μας καὶ δεύτερον ἐὰν ὑπάρχῃ νὰ τοὺς τσακίσετε κατακέφαλα.

§108Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, νομίζω ὅτι τὸ πίτυρον εἶναι πίτυρον, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλευρον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἐξετάσω τὸ πρᾶγμα.

§109Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε συνάδελφε, τὰ μαῦρα ἄλευρα ἔχουν πίτυρα 60–70%.

§110Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Συνεπῶς σήμερον ἡ Κυβέρνησις, πᾶσα Κυβέρνησις καὶ τὸ πολιτικὸν Καθεστώς, ἐὰν θέλῃ πράγματι κατὰ κάποιον τρόπον δημοκρατικὸν νὰ κυβερνήσῃ τὸν τόπον, θὰ πρέπει τὴν τάξιν τῶν 5 ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ διαφορετικώτερα. Διότι τί ἔγινε μέχρι σήμερον, κ. ὑπουργέ; Βάζομεν τρόπον τινὰ εἰς τὸ ἴδιον τσουβάλι τοὺς πάντας. Δὲν ἠμπορῶ νὰ καταλάβω πῶς εἶναι δυνατὸν ὡς μέτρον προστασίας νὰ λαμβάνεται τὸ ἴδιον περίπου δι’ ἐκεῖνο ὁ ὁποῖος ἔχει 30 στρέμματα, μὲ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔχει 100 στρέμματα γῆς, χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ ἔχων τὰ 30 στρέμματα δὲν ἔχει ἄλλον πόρον ζωῆς. Κύριε ὑπουργέ, πέραν ὡρισμένων στρεμμάτων, τὸ προϊὸν παύει νὰ εἶναι προϊὸν ἱδρῶτος ἑνὸς ἀνθρώπου ἢ μιᾶς οἰκογενείας καὶ καθίσταται προϊὸν ἐπιχειρηματίου. Δὲν πρέπει κ. ὑπουργέ, νὰ λέγετε ὅτι θὰ προστατεύσετε ὅσον καὶ τοὺς ἀγρότας. Δι’ ἐμένα, κ. ὑπουργέ, ὑπάρχουν μεγαλοκτηματίαι ποὺ δὲν γνωρίζουν οὔτε τὴν ἔκτασιν τῶν ἀγρῶν των, καὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι μοχθοῦντες γιὰ νὰ παραγάγουν ὀλίγον σιτάρι. Δι’ ἐμέ, κ. ὑπουργέ, τὸ θέμα τοῦ ἀγροτικοῦ προβλήματος πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ τὸ ἀστικὸν καθεστὼς ὑπὸ ἄλλην ἔννοιαν. Ποῖον θὰ προστατεύσωμεν; Θὰ προστατεύσωμεν τὸν μικρὸν καὶ μαζὶ μὲ τὸν μικρὸν θὰ προστατεύσωμεν πάντα παραγωγόν; Νομίζω ὄχι. Παραγωγοὶ τῶν 100 στρεμμάτων εἶναι πολλοὶ εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα αὐτοὶ καὶ δὲν πρέπει νὰ προστατευθοῦν.

§111Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Παραγωγοὶ τῆς κατηγορίας αὐτῆς, εἶναι νομίζω τινὲς ἑκατοντάδες. Δὲν ὑπάρχουν δυστυχῶς πολλοί. Ἐγὼ θὰ ηὐχόμην νὰ ὑπάρχουν, διότι θὰ ἠμποροῦσα νὰ πάρω ἀπὸ αὐτοὺς καὶ νὰ δώσω εἰς τοὺς μικρούς.

§112Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Διὰ ποῖον λόγον ἕνας ὁ ὁποῖος εἶναι μεγάλος κτηματίας νὰ λάβῃ κρατικὴν προστασίαν. Διατί νὰ λάβῃ προστασίαν ὁ ἔχων ἀστικὴν ἰδιοκτησίαν ἐν Ἀθήναις; Διατί νὰ λάβῃ προστασίαν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι κατ’ ἐπάγγελμα γεωργός; Κάμετε τὸ Μητρῷον τῶν καλλιεργητῶν. Κάμετε ἕνα Μητρῷον ἀπὸ τὸ ὁποῖον νὰ φαίνεται ποῖοι εἶναι καλλιεργηταί. Ποῖοι εἶναι οἱ καλλιεργηταὶ οἱ πραγματικοὶ ἀγρόται, οἱ πραγματικοὶ ἐργάται τῆς γῆς, τῆς ὁποίους ἔχομεν καθῆκον ἀδιαμαρτυρήτως νὰ προστατεύσωμεν. Ἀφήσατε τοὺς μεγαλοκτηματίας καὶ προστατεύσατε τοὺς μικροὺς καλλιεργητὰς οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι μόνιμοι καλλιεργηταὶ καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν ἀνάγκην μας. Παρεξηγήθην ἴσως ὅταν εἶπα προηγουμένως, ὅτι ἐδόθη κάποτε εὐκαιρία νὰ κάμωμεν ἓν Ταμεῖον καὶ νὰ γίνῃ ἡ ἀπαλλοτρίωσις καὶ νὰ κάμωμεν καὶ τὸ Μητρῷον τῶν παραγωγῶν, διὰ νὰ γνωρίζωμεν ποίους πρέπει νὰ προστατεύωμεν. Τὸ θέμα κ. Πρόεδρε εἶναι μεγάλο.

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§114Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Φαίνεται ὅτι ὁ κ. συνάδελφος δὲν συνετίσθη ἀπὸ τὴν ἔντονον διακοπήν, ποὺ τοῦ ἔκαμα. Τοῦ εἶπον καὶ τότε ὅτι ἀγνοεῖ, κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον τὸν ἀπασχολεῖ. Διότι τὸ Σύνταγμα ἐψηφίσθη, παρὰ τὴν ἐντονωτάτην ἀντίθεσιν τῆς παρατάξεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνῆκεν ὁ ὁμιλῶν βουλευτής. Ἐὰν δὲ δὲν ἐψηφίζετο καὶ ἐπεκράτει ἡ ἀντίληψις τοῦ κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνῆκεν ὁ ὁμιλῶν, δὲν θὰ ἐγένοντο οὔτε αὐταὶ αἱ ἀπαλλοτριώσεις, ποὺ ἔγιναν. Ἡ Βουλὴ τοῦ 1946–1950, εἶχε τὸν ἰδικόν της χαρακτῆρα, ἐγὼ δὲ καὶ ἡ ΕΠΕΚ οὐδεμίαν εἴχομεν σχέσιν μὲ τὴν τότε Βουλήν, διότι ἡ ΕΠΕΚ δὲν εἶχεν ἱδρυθῆ ἀκόμη. Κύριε συνάδελφε, διὰ μίαν φορὰν ἀκόμη σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑποστηρίζετε τὰ ὅσα ὑπεστηρίξατε, διότι ταῦτα στρέφονται ἐναντίον τῶν ἀπόψεών σας.

§115Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Πράγματι, ὁ κ. συνάδελφος αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπεν τὰ διετύπωσε καὶ τότε διὰ παρατηρήσεων, τὰς ὁποίας ἔκαμε, λέγων «ἀγνοῶ τί λέγει τὸ Σύνταγμα». Θὰ τοῦ ἀπαντήσω, χωρὶς νὰ εἶμαι ὑπεύθυνος διὰ τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν. Ἡμεῖς ἠθέλαμεν τὸ Σύνταγμα γενναιότερον καὶ γενναιόψυχον. Γνωρίζομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ γράμμα τοῦ Συντάγματος ἦτο πάντοτε 100 ἔτη πίσω τοῦ πνεύματος αὐτοῦ. Τὸ πνεῦμα τοῦ Συντάγματος ἦτο πάντοτε εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς γενναιότερον καὶ πρωτοπόρον. Ἀκριβῶς δὲ τὸ Σύνταγμα ἔπρεπε νὰ δώσῃ τὴν κατεύθυνσιν πρὸς γενναιοτέραν ὑποστήριξιν τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, τὴν ὁποίαν σεῖς κ. συνάδελφε, δυστυχῶς ἐξηνεμίσατε. Διότι παρῆλθεν ἡ προθεσμία καὶ ἐδώσατε εὐκαιρίαν εἰς τοὺς μεγάλους κτηματίας νὰ κατατμήσωσι, νὰ διανείμωσι τὸν κλῆρόν των, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον ἔχετε μίαν ἱστορικὴν εὐθύνην ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους. Διότι σεῖς, ἔπρεπε νὰ γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος, ὁ ἀγρότης δὲν ἐκέρδισεν οὔτε μίαν σπιθαμὴν γῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§116Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καὶ πάλιν ἀγνοεῖ ὁ φίλτατος συνάδελφος, ὅτι μεταξὺ τῆς ἡμέρας ποὺ ἐψηφίσαμεν τὸν νόμον περὶ ἀπαλλοτριώσεως καὶ τῆς παραιτήσεως τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἐμεσολάβησε χρονικὸν διάστημα ἑνὸς μόνον μηνός. Ὁ ἀγαπητὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας κ. ὑπουργός, ἐὰν ἀναδιφήσῃ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ὑπουργείου, θὰ ἴδῃ ὅτι κατὰ τὸν μῆνα αὐτὸν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου περὶ ἀπαλλοτριώσεως, ἀπηλλοτριώθησαν διπλάσια κτήματα ἀπὸ ὅ,τι ἀπηλλοτριώθησαν ἀπὸ τῆς παραιτήσεως τῆς Κυβερνήσεως, ἤτοι ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1953 μέχρι τέλους 1954, ὅτε ἐξέπνευσεν ἡ προθεσμία τοῦ Νόμου. Ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952 μέχρι Δεκεμβρίου 1954, ποὺ ὑπῆρχεν ἡ εὐχέρεια τῆς πραγματοποιήσεως τῶν ἀπαλλοτριώσεων, εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐξουσίαν ἡ Κυβέρνησις, τὴν ὁποίαν μετὰ τόσου φανατισμοῦ καὶ ἐμπιστοσύνης ὑπεστηρίζει ὁ κ. συνάδελφος, καὶ ἠδύνατο, χωρὶς καμμίαν ἀντίδρασιν, νὰ προβῇ εἰς πᾶσαν ἀπαλλοτρίωσιν. Ἠμποροῦσεν ἀκόμη καὶ νὰ τροποποιήσῃ παραδεκτῶς τὸν νόμον 2185. Λέγει ὅτι ἀφήσαμε νὰ παρέλθῃ ἡ προθεσμία, ἀλλὰ σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἡμεῖς ἐμείναμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἕνα μῆνα μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου, ἐνῷ σεῖς ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952 μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1954. Συνεπῶς, εἴμεθα ὑπεύθυνοι μόνον διὰ τὸν πρῶτον μῆνα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου καὶ σεῖς διὰ 14 μῆνας. Παρὰ ταῦτα, σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ἐμεῖς κατὰ τὸν μῆνα αὐτὸν ἀπηλλοτριώσαμεν διπλάσια ἀγροκτήματα ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἀπηλλοτρίωσεν ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952, μέχρι τέλους 1954. Παρακαλῶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μὲ διαψεύσῃ.

§117Ι. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗΣ. Τὸ θέμα εἶναι σπουδαιότατον, κ. Πρόεδρε, καὶ εἴμεθα μόνον 26 βουλευταί.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατ’ οὐσίαν εὑρισκόμεθα ἐκτὸς θέματος, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐθίγη τὸ θέμα, δι’ αὐτὸ ἐπέτρεψα τὴν συζήτησιν.

§119Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Θὰ εἴπω δύο λέξεις, διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ εἴπω. Ὅταν πρόκειται νὰ γίνουν ἀπαλλοτριώσεις, λαμβάνονται προστατευτικὰ μέτρα, διὰ νὰ ἀποφευχθοῦν εἰκονικαὶ μεταβιβάσεις κτημάτων, πρὸς ἀποφυγὴν ἀπαλλοτριώσεων. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς κατηγορῶ τὸν κ. συνάδελφον, ὑπουργὸν τῆς ΕΠΕΚ, διότι δὲν ἔλαβε τὰ μέτρα τὰ ἀνασταλτικά, δὲν ἔκαμε νόμον ὁ ὁποῖος νὰ λέγῃ ὅτι πᾶσα μεταβίβασις θὰ ἦτο ἄκυρος. Πᾶσα μεταβίβασις μερίδος κτήματος πρὸς ἀποφυγὴν ἀπαλλοτριώσεως θὰ ἦτο ἄκυρος, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐμφανίζεται γνωστὸς γαιοκτήμων τῆς Λαρίσσης ὅτι ἔχει μόνον 50 στρέμματα, ἐνῷ εἶχε πλέον τῶν 20 χιλιάδων στρεμμάτων, τὰ ὁποῖα διένειμε μεταξὺ τῶν διαφόρων προσώπων.

§120Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, σᾶς πληροφορῶ ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας δὲν ἐπέτρεψα μεταβίβασιν ἢ ἐκχώρησιν κτημάτων. Διὰ νόμου ἀπηγορεύσαμεν τοῦτο. Ἀλλὰ προέβημεν καὶ περαιτέρω δι’ ἀποφάσεως ἡμῶν, ὑπὸ χρονολογίαν 9–1–52, ἠκυρώσαμεν, συλλήβδην, ὅλας τὰς ἀδείας μεταβιβάσεως καὶ ἐκχωρήσεως κτημάτων, τὰ ὁποῖα εἶχον ὑπογράψει ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν οἱ προκάτοχοι ὑπουργοί. Ὁ νόμος 2185 ἐψηφίσθη τὴν 15 Αὐγούστου 1952, ἐτέθη δὲ ἐκτὸς τῶν ἄλλων διατάξεων εἰς αὐτόν, καὶ διάταξις ὥστε νὰ παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὰ Δικαστήρια νὰ ἐρευνοῦν, ἐὰν ὑπάρχουν εἰκονικαὶ μεταβιβάσεις, νὰ τὰς ἀκυρώνουν. Ἀγνοεῖτε συγγνωστῶς, κ. συνάδελφε, ὅλα αὐτὰ τὰ ζητήματα, διότι δὲν εἶσθε νομικὸς καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν τὰ γνωρίζετε, τὰ σιωπᾶτε.

§121Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Πρέπει νὰ εἴχατε αὐτὴν τὴν πρωτοβουλίαν, ποὺ σᾶς εἶπον, καὶ σᾶς κατηγορῶ ὅτι δὲν ἐκάματε τίποτε. Ὅπως σᾶς εἶπε καὶ ὁ κ. Μαρκεζίνης, ἡ Γαλλικὴ Δημοκρατία ἔγινε διὰ πλειοψηφίας μιᾶς ψήφου, ἀλλὰ εἰς τὴν Γαλλικὴν Δημοκρατίαν πιστεύουν ὅλοι οἱ Γάλλοι. Ἡμεῖς κατεψηφίσαμεν τότε τὸ Σύνταγμα, διότι τὸ ἠθέλαμεν γενναιότερον καὶ διότι, ὡς ἐψηφίσθη, δὲν ἱκανοποιεῖ τὰς πλατειὰς μάζας τοῦ λαοῦ. Καταλήγων, τονίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ προστατευθοῦν περισσότερον οἱ μικροὶ καλλιεργηταί, διότι μία οἰκογένεια ποὺ ἔχει 20 στρέμματα καὶ βγάζει 800 ὀκάδες σιτάρι, θὰ πάρῃ 3.200 δραχμάς. Τί θὰ πρωτοκάμῃ μὲ αὐτά; Ἂς μὴ λησμονῆτε δὲ ὅτι ἡ οἰκογένεια αὐτὴ θέλομεν ν’ ἀποτελῇ ἐνισχυτικὸν πάσσαλον κατὰ τῶν ἀνατροπέων τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος.

§122Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Μὲ πόσα στρέμματα θεωρεῖτε ὡς μεγάλον ἕνα γαιοκτήμονα;

§123Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Θέλετε νὰ σᾶς ἀπαντήσω, διὰ νὰ μὲ ἐκθέσετε ἀπέναντι τῶν συμπατριωτῶν μου. Ἐγὼ ὅμως πάντοτε ὑπεστηρίχθην ἀπὸ τοὺς μικροὺς καλλιεργητὰς καὶ δι’ αὐτὸ θὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§124Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Τοῦτο δὲν εἶναι ὀρθόν, διότι εἰς τὴν περιφέρειάν μας δὲν ὑπάρχουν γαιοκτήμονες πέραν τῶν 50 στρεμμάτων. Ἂν ὁμιλῆτε περὶ Λαρίσσης, ἄλλως ἔχει τὸ θέμα.

§125Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Δεύτερον θέμα, κ. ὑπουργέ, εἶναι τὸ θέμα τοῦ ἄρτου. Βεβαίως καὶ ὡς ἰατρός, βλέπω, ὅτι οἱ ἀγρόται δὲν ἠμποροῦν νὰ ζήσουν, ὅταν αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου.

§126Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Νὰ εἴμεθα ἐξηγημένοι, ἐπὶ ἑνὸς βασικοῦ γεγονότος. Ἡ τιμὴ τοῦ ψωμιοῦ δὲν ἀφορᾷ μόνον τὰ ἀστικὰ κέντρα καὶ τὴν ἐργατικὴν τάξιν. Μὴ λησμονῆτε, ὅτι τὰ 6)8 τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετὰ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, περιλαμβανομένων καὶ πολλῶν σιτοπαραγωγῶν, εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀγοράσῃ ψωμί.

§127Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Βεβαίως, οὐχ ἧττον ὅμως ὅλα τὰ πράγματα ἀκολουθοῦν μίαν ὁδόν. Εἰς τὰς γειτονικάς μας Χώρας ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου εἶναι πολὺ ὑψηλοτέρα καὶ θὰ ἔχῃ γνῶσιν, πόσον κοστίζει ὁ ἄρτος εἰς τὸ Παρίσι καὶ τὴν Ρώμην.

§128Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Γνωρίζετε κ. συνάδελφοι, ἐὰν ὑπάρχῃ προστασία σιτοπαραγωγῆς καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν;

§129Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Διὰ τοῦτο ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου εἶναι ηὐξημένη. Καὶ διὰ τοῦτο νομίζω, ὅτι μία μικρὰ αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ λευκοῦ ἄρτου, τηροῦντες τὴν σύνθεσιν τοῦ μέλανος, δὲν θὰ βαρύνῃ τόσον καταθλιπτικῶς ἐπὶ τῶν ἐν Ἀθήναις ὑπαλληλικῶν τάξεων, τῶν ἐν Ἑλλάδι ζώντων. Ἐπειδὴ δὲ τὸ προεκάλεσεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, τὰ δάνεια νὰ δίδωνται μόνον εἰς τοὺς μικροκαλλιεργητὰς καὶ νὰ προστατεύωνται ἵνα μὴ διοχετεύωνται εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν, ὅπως γίνεται εἰς τὴν Λάρισσαν, τὸν Βόλον καὶ τὴν Θεσσαλονίκην. Ξεύρετε κύριοι, ὅτι ὑπάρχουν γαιοκτήμονες, οἱ ὁποῖοι οὐδόλως ἀσχολοῦνται μὲ τὰ κτήματά των. Τοὺς τὰ καλλιεργοῦν οἱ ἀνόητοι κολλῆγοι καὶ τοὺς ἀνέχεται ἡ Κυβέρνησις. Τὰ χρήματα δέ, τὰ δάνεια, δίδονται εἰς αὐτοὺς τοὺς μεγαλοπαραγωγοὺς ἀπὸ ὅπου ἔχομεν πάντοτε τὸν φόβον, πῶς θὰ τὰ πάρωμεν πίσω. Καὶ κάθε τόσο, πᾶμε καὶ ἐρχόμαστε καὶ εἰς τὸ τέλος διαμαρτύρονται καὶ ἀπὸ ἐπάνω. Κύριε ὑπουργέ, ὅλοι ὅσοι προσῆλθον εἰς τὸ Γραφεῖον σας διαμαρτυρόμενοι ἔπρεπε νὰ ἐκδιωχθῶσι διότι οἱ πραγματικοὶ ἀγρόται εἶναι ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων τὴν διαμαρτυρίαν μεταφέρομεν ἡμεῖς ἐδῶ. Συνεπῶς πρέπει νὰ γίνῃ ἕνα Μητρῷον καλλιεργητῶν, εἰς τοὺς ὁποίους καὶ μόνον νὰ δίδῃ ὅλην της τὴν στοργὴν ἡ Κυβέρνησις. Διὰ τῆς γενικῆς δὲ προστασίας τῶν μικροκαλλιεργητῶν καὶ ἀδιαφορίαν ἔναντι τῶν μεγάλων, θὰ ἔχωμεν καὶ πτῶσιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου διὰ τοὺς πτωχοὺς κτηνοτρόφους, τοὺς ὁποίους ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκπροσωπῶ. Τί θὰ τοὺς κάμετε αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, κ. ὑπουργέ, ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ Σεπτέμβριος καὶ θὰ ζητήσουν ἀραβόσιτον; Καταλήγω λοιπόν. Αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ λευκοῦ ἄρτου. Αὔξησις χορηγήσεως δανείων εἰς τοὺς μικροὺς καλλιεργητάς. Ἀδιαφορία διὰ τοὺς μεγάλους. Λέγοντας αὐτὰ ποὺ εἶπον, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι κατά τι θὰ συμβάλω καὶ ἐγὼ εἰς τὸ μέγα αὐτὸ καὶ δύσκολον πρόβλημα. Καταλήγων δέ, διὰ νὰ ἐπανορθώσω ὡρισμένα πράγματα, ὑπῆρξα ὄντως βίαιος κατὰ τοῦ κ. Ἀλλαμανῆ. Ἀλλὰ ὁ κ. Ἀλλαμανῆς εἶναι ἐκ τῶν διαπρεπεστέρων ἀνθρώπων τῆς Ἐπαρχίας μου, ὁ ὁποῖος εἰργάσθη ὅσον ἠδύνατο διὰ τὴν εὐόδωσιν τῆς γεωργίας. Ταῦτα, διὰ νὰ μὴ νομισθῇ, ὅτι ὅσα ἐλέχθησαν, ἐλέχθησαν διὰ κάποιον σκοπόν.

§130Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα, ὅπου μᾶς ἀπασχολεῖ ἀπόψε, εἶναι πράγματι ἕνα μεγάλο θέμα. Ὡς τόσον, ἡ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἐπικρατεῖ ἀπόψε, δὲν ἐπιτρέπει εὐρεῖαν ἀνάπτυξιν. Καὶ ἔτσι, θὰ προσπαθήσω νὰ εἶμαι σύντομος, κατὰ τὸ δυνατόν. Ὡς τόσο θὰ μοῦ συγχωρεθῇ ἕνας σύντομος θεωρητικὸς πρόλογος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ πρὸ τῆς ἀναπτύξεως τοῦ θέματος τούτου, καὶ διὰ νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου μία ἀπάντησις εἰς ὅσα, ἀνεπισήμως μέν, ἀλλὰ ὑπὸ πηγὴν σοβαρῶς ἐπηρεάζουσαν τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τοῦ τόπου, ἐλέχθησαν, ἐν σχέσει μὲ τὴν πολιτικὴν τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Καὶ δι’ ἕνα ὅμως ἀκόμη λόγον, εἶναι ἀνάγκη νὰ δοθῇ μία ἀπάντησις κ. βουλευταὶ εἰς τὴν διάθεσιν τὴν ἐμφανισθεῖσαν, τοὐλάχιστον ὡς προερχομένην ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου. Καὶ δι’ ἕνα πρόσθετον λόγον, ὅτι αἱ ἀπόψεις αὐταί, ἀποτελοῦν τὸν μακρυνὸν ἀντίλαλον παρομοίων ἀπόψεων τὰς ὁποίας διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ ὑπουργός, περιοδεύων τὰ Θεσσαλικὰ κέντρα. Ἡ πολιτικὴ προστασία τοῦ σίτου ἔχει μίαν ἱστορίαν 28 ἐτῶν. Κατὰ τὴν διαδρομὴν αὐτὴν παρῆλθον ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν ποικίλης ἀποχρώσεως Κυβερνήσεις καὶ ποικίλης συνθέσεως. Καὶ ὅμως, ὅλαι ἔμειναν σταθεραὶ ἐπὶ τῆς πολιτικῆς προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς, ἡ ὁποία φέρει πλέον τὸ γνώρισμα τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς. Οἱ λόγοι ποὺ ὡδήγησαν τὰς Ἑλληνικὰς Κυβερνήσεις εἰς τὸν δρόμον αὐτόν, εἶναι ἐν συνόψει οἱ ἀκόλουθοι: Μὲ τὴν σιτοπαραγωγὴν ἀπασχολοῦνται τὸ σύνολον τῶν ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν. Ἡ Στατιστικὴ ἀναβιβάζει εἰς 700.000 τὰς ἀγροτικὰς οἰκογενείας, ποὺ ἀπασχολοῦνται μὲ τὴν σιτοκαλλιέργειαν. Ἡ σιτοπαραγωγὴ παρεμβαίνει ὡς σημαντικὸς συντελεστὴς εἰς διαμόρφωσιν τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ πολὺ περισσότερον τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος τῆς χώρας. Ἀκόμη ἡ σιτάρκεια εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον συνάπτεται μὲ αὐτὴν ταύτην τὴν Ἐθνικὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Προσέτι δέ, ὁ σῖτος εἶναι ἕνα προϊόν, τὸ ὁποῖον ἐν Ἑλλάδι ἔχει τὴν μικροτέραν ἀπόδοσιν, ἐν σχέσει μὲ ὅλας σχεδὸν τὰς σιτοπαραγωγοὺς χώρας. Καὶ τέλος ὁ σῖτος, ἐν σχέσει μὲ τὰ ἄλλα γεωργικὰ προϊόντα ἔχει τὴν μικροτέραν ἀκαθάριστον πρόσοδον. Αὐτοὶ εἶναι ἐν συνόψει οἱ βασικοὶ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπὶ 28 συνοπτικὰ ἔτη ὅλαι αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις παρέμειναν εἰς αὐτὴν τὴν ἐθνικὴν πολιτικὴν τῆς προστασίας τοῦ σίτου καὶ ἰδοὺ διατὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία θὰ ἀκολουθήσῃ διάφορον δρόμον.

§131Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωρ.). Ἐξεφέρατε θεωρητικῶς μίαν γνώμην. Τοιοῦτον θέμα δὲν ὑπάρχει διὰ τὴν Κυβέρνησιν. Δὲν ἐτέθη ποτὲ ὑπὸ συζήτησιν θέμα προστασίας ἢ μὴ συγκεντρώσεως ἢ μὴ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Σᾶς παρέχω τὴν πληροφορίαν ὑπευθύνως.

§132Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐνόμισα, ἀσχέτως τοῦ ὅτι εἰς μίαν ἐπερώτησιν διὰ τὸ τυπικὸν ἔχουν τὴν θέσιν των ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀνέπτυξα, ἐθεώρησα ἀναγκαῖον νὰ ἀπασχολήσω τοὺς κ.κ. συναδέλφους τοὺς ὀλίγους καὶ ἐκλεκτούς, ποὺ παρίστανται, ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς τῆς βαρυσημάντου ἀνακοινώσεως, ἡ ὁποία συνεκλόνισε τὸν σιτοπαραγωγικὸν κόσμον τῆς χώρας καὶ ἐπαναλαμβάνω, ἡ ἀνακοίνωσις αὐτὴ ἔχει κάποιαν πολὺ στενὴν σχέσιν μὲ ὅσα ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ πρὸ ἡμερῶν, προεδρεύων εἰς τὴν Θεσσαλίαν, ἀνέφερεν, ἐν σχέσει μὲ τὴν σιτοπαραγωγήν. Εἶπεν, χαρακτηριστικά, ὅτι ἡ σιτοπαραγωγὴ ἀνήκει εἰς τὸ παρελθόν, αὔριον χαράσσεται τὸ μέλλον εἰς ἄλλα προϊόντα.

§133Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Κύριε συνάδελφε, νομίζω ὅτι ὑπάρχει κάποια μικρὰ σύγχυσις. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὄντως εἶπε κάτι τοιοῦτον εἰς τὴν περιοδείαν του εἰς τὸ Θεσσαλικὸν πεδίον. Αὐτὸ τὸ εἶπεν ὅμως παρορμῶν τοὺς καλλιεργητὰς εἰς ποικίλην καλλιέργειαν καὶ νομίζω ὅτι ὅλοι ἐχόμεθα ἀπὸ τὸ ἴδιον αἴσθημα, ὅτι πρέπει νὰ ἀλλάξωμε τρόπον καὶ διάρθρωσιν τῆς καλλιεργείας ὥστε νὰ μὴ ἀγγιστρούμεθα εἰς ὡρισμένας καλλιεργείας ἀπὸ μακρὰν ἕξιν ἢ παράδοσιν. Χαίρω διότι παρόμοια κηρύγματα ἀκούσαμε ἀπό τινων ἐτῶν ἀπὸ ἐκλεκτοὺς συναδέλφους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ σεῖς, τὰ ὁποῖα, ὡς πρὸς ὡρισμένα εἴδη καλλιεργείας, εἶχον τοιαύτην ἀπήχησιν, ὥστε εὐχαρίστως σᾶς πληροφορῶ ὅτι εἰς τὴν Καρδίτσα ἔχομε μίαν βαμβακοκαλλιέργειαν ἄνω τῶν 100.000 στρεμμάτων.

§134Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπ.). Ἐπειδὴ εἰς ὁλόκληρον τὴν περιοδείαν τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ἤμην καὶ ἐγὼ μαζί, εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς πληροφορήσω τοῦτο, ὅτι ὁ κ. Παπαληγούρας οὐδέποτε εἶπεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ προστατεύσωμεν τὴν σιτοπαραγωγήν. Ὁ κ. Παπαληγούρας εἶπεν εἰς τοὺς παραγωγοὺς ἁπλῶς νὰ μετατρέψουν τὴν ξηρικὴν καλλιέργειαν εἰς ποτιστικὴν καὶ πιστεύω ἐπ’ αὐτοῦ δὲν θὰ ὑπάρξῃ κανεὶς νὰ ἀντιλέξῃ. Ὁ κ. Παπαληγούρας ὑπεστήριξεν ὅτι ἐκτὸς τῆς σιτοπαραγωγῆς ὀφείλομε νὰ ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ ἄλλας καλλιεργείας, διότι ὅπως καὶ σεῖς γνωρίζετε, μόνον μὲ τὴν σιτοκαλλιέργειαν μία ἀγροτικὴ οἰκογένεια δὲν ἠμπορεῖ νὰ ζήσῃ.

§135Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ περίπου νὰ εἶπεν αὐτά, διότι θὰ ἐκόμιζε γλαῦκα εἰς Ἀθήνας. Ποία Κυβέρνησις δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ πᾶμε πρὸς ποτιστικὴν καλλιέργειαν, ὅπου τοῦτο εἶναι δυνατόν; Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα. Πάντοτε ἐγένετο αὐτὴ ἡ προσπάθεια νὰ πᾶμε πρὸς καὶ ἄλλας καλλιεργείας πλέον πλουσίας. Καὶ εἰς τὸν Ἀθηναϊκὸν τύπον καὶ εἰς τὸν τοπικὸν τῆς Θεσσαλίας ἀνεγράφη ὅτι ὁ κ. Παπαληγούρας διεκήρυξεν ὅτι ἡ σιτοπαραγωγὴ ἀνήκει εἰς τὸ παρελθόν. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ τέλος τοῦ θεωρητικοῦ μου προλόγου. Ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ συμφωνήσωμε πρῶτον ὅτι ἡ συγκέντρωσις δὲν ἀποτελεῖ σκοπόν, σκοπὸς εἶναι ἡ προστασία τοῦ σίτου, ἡ συγκέντρωσις εἶναι μέσον τὸ πλέον δραστικὸν καὶ ἴσως τὸ μόνον, ποὺ ἡ πεῖρα ἀπέδειξε μέχρι σήμερον. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἐπικαλεσθῶ ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας ἔγινε ἡ μεγαλυτέρα μεταπολεμικὴ συγκέντρωσις 159.000 τόννων. Ὁμολογῶ ὅτι δὲν εἶμαι ὑπερήφανος. Εἶμαι ὑπερήφανος δι’ ἄλλο, διότι κατέστη δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἕνας διαφορισμὸς μεταξὺ τιμῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ τιμῆς συγκεντρώσεως. Ἡ πολιτικὴ ἐπιτυχοῦς προστασίας τοῦ σίτου, εἶναι ἕνα εὔκολον μέτρον ἐξ αὐτῶν ποὺ λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἐπιτυγχάνει νὰ στηρίξῃ σταθερῶς καὶ μονίμως τὴν ὁρισθεῖσαν τιμὴν ἀσφαλείας καὶ φυσικὰ ἡ τιμὴ ἀσφαλείας πρέπει νὰ εἶναι ἱκανοποιητικὴ τιμή. Ἂς ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν τελευταίαν. Ὑπῆρξεν ἡ τιμὴ ἡ καθορισθεῖσα ἐφέτος ἱκανοποιητική; Δὲν θὰ ἀναλύσω μόνον τὸ θέμα τοῦ κόστους, διότι δὲν θὰ συμφωνήσωμεν ποτέ. Θὰ πάρω μίαν σταθερὰν ἀφετηρίαν καὶ δὴ ἀφετηρίαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Θὰ πάρωμεν τὴν ἐσοδείαν 1953, ἡ ὁποία ἦτο μία πλουσιωτάτη πράγματι ἐσοδεία καὶ θὰ ἴδωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχε τότε καθορίσει, ὑπὸ τὰς διαμαρτυρίας τῶν παραγωγῶν ζητούντων μεγαλυτέρας τιμάς, εἶχε κάμει ἕνα διαφορισμὸν μεταξὺ μεγάλων, μεσαίων καὶ μικρῶν παραγωγῶν. Διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς μέχρι 50 στρέμματα ἦτο 3.500, διὰ τοὺς μεσαίους 3.400 καὶ διὰ τοὺς μεγάλους 3.000, δηλαδὴ διὰ τοὺς μεγάλους τοὺς ἔχοντας ἄνω τῶν 100 στρεμμάτων. Ἐφέτος κύριοι συνάδελφοι, ἔχομεν μίαν τιμὴν διὰ τοὺς μεγάλους 3.500, τοὺς ἐξησφαλίσθη ἕνα περίπου 9% αὔξησις τῆς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ 1953. Διὰ τοὺς μικροὺς τὰ πράγματα περιπλέκονται. Διότι ὁμολογῶ, ὅλη αὐτὴ ἡ ἀλληλουχία, ἐν σχέσει μὲ τὴν τιμὴν μέχρις ὡρισμένου ποσοῦ, μέχρις ὡρισμένου ὁρίου στρεμμάτων ἐδημιούργησε ἕνα κυκεῶνα. Ἐπανειλημμέναι καὶ ἀγωνιώδεις συσκέψεις ἐγένοντο εἰς τὰ ἀγροτικὰ κέντρα διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νέων μέτρων. Οἱ μικροὶ παραγωγοὶ θὰ πάρουν ἔναντι τῶν 3500 τοῦ 1953, 3.800, δηλαδὴ κάτι ὀλιγώτερον τοῦ 10%. Καὶ προβάλλει ἀμείλικτον τὸ ἐρώτημα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ποῖον ἡμερομίσθιον, ποῖος μισθός, ποία ἀμοιβὴ ἀπὸ τοῦ 1953 ἕως σήμερον εἶχεν αὔξησιν μόνον κατὰ 10%; Ὁ τιμάριθμος ὁ ἐπίσημος τῆς Τραπέζης, ἀνῆλθεν εἰς 32% ἀπὸ τὸ 1953 μέχρι σήμερον. Ὑποθέτω, μὲ τὴν καλὴν πίστιν ποὺ διέπει τὸν ἀξιότιμον ἐπὶ τῆς Γεωργίας Ὑπουργόν, θὰ συνομολογήσῃ ὅτι ὁ γεωργικὸς τιμάριθμος, τὸν ὁποῖον βιαίως κατήργησεν ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸν ὁποῖον φιλοτίμως ἐξέδιδεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα μέχρι πρὸ ἑνὸς καὶ ἡμίσεος ἔτους, εἶναι πολὺ ὑψηλότερος ἀπὸ τὸν τιμάριθμον τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ἐρωτῶ, εἶναι δυνατὸν νὰ δώσωμεν αὐτὰς τὰς τιμάς, ὅταν τὸ κόστος τῆς ζωῆς ἀνῆλθεν κατὰ 30%;

§136Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Τῆς Τραπέζης εἶναι 32%.

§137Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω ὅτι θὰ ὑπάρξῃ δικαιολογημένον τὸ παράπονον τῶν σιτοπαραγωγῶν, ὅτι ἐνῶ ἀσκοῦμεν πολιτικὴν προστασίας, ἐδώσαμεν μίαν τιμὴν ηὐξημένην ἔναντι τῶν σημερινῶν, ἐν σχέσει μὲ τὰς αὐξήσεις, τὰς ὁποίας ἐδώσαμεν πρὸς τοὺς ἐργάτας καὶ ὑπαλλήλους ὡς καὶ διαφόρους ἐμπόρους τροφίμων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν. Ἡ δικαιολογία ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον ὑπουργὸν ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι εἶναι κατὰ τὴν οὐσίαν ταύτην, ἡ ὁποία ἦτο πράγματι μεγάλη, ἐδώσαμεν μεγαλυτέρας τιμὰς ἔναντι τῶν σημερινῶν, διότι εἴχομεν διαθέσιμον ξενικὸν σῖτον μὲ 15.000 τὸ δολλάριον, ἀλλὰ ἡ πάροδος τῶν 2 ἐτῶν καὶ ἡ ραγδαία προαγωγὴ τοῦ τότε ὑφυπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου εἰς ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, τὸν ἔκαμε νὰ λησμονήσῃ εἰς Ὑπουργόν τοῦ Συντονισμοῦ, τὸν ἔκαμε νὰ λησμονήσῃ πῶς εἶχον τὰ πράγματα τότε. Αἱ δηλώσεις του ἐνώπιον τῆς Βουλῆς κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 21 Ἰουνίου 1955 ἔχουν ὡς ἑξῆς: «Θὰ μοῦ εἴπῃ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων........ (ἀναγινώσκει)......». Καὶ ἰδοὺ τὶ ἔλεγε τότε ὁ Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου (νῦν ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ): «Τελειώνω, ἀπαντῶν εἰς τὸ τελευταῖον ἐρώτημα:...... (ἀναγινώσκει).....». Βεβαιωθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀνέτρεξα εἰς τὰ πρακτικὰ τοῦ 1953, διότι ἐξ αὐτῶν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ ὑπόθεσις τοῦ κόστους τοῦ ξενικοῦ σίτου, τοῦ εἰσαχθέντος πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς, ἀπετέλεσεν ἀφορμὴν ἔριδος μεταξὺ τοῦ ἔχοντος τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Συμπέρασμα, κατὰ τὸ 1953 ἔχομεν πολὺ μεγαλυτέραν ἐσοδείαν καὶ συνεπῶς μεγαλυτέραν δυσκολίαν νὰ δώσῃ τιμὴν ἱκανοποιητικὴν ἡ Κυβέρνησις, τώρα δὲ ἔχομεν μικροτέραν ἐσοδείαν καὶ ὅμως ἡ τιμὴ, ποὺ δίδεται εἶναι πολὺ κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ 1953. Πολὺς λόγος ἔγινεν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰς ἀνακοινώσεις της εἰς τὴν Βουλὴν διὰ τὴν τιμὴν τῶν 4.000 δραχμῶν. Ἐλέχθη μάλιστα ὅτι τὸ 95% τῶν παραγωγῶν θὰ ὠφεληθῇ ἀπὸ τὴν τιμὴν αὐτήν. Πρόκειται περὶ πλάνης, εἰς τὴν ὁποίαν ἐλπίζω νὰ μὴν ὑποπέσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅστις ἔχει περισσότερα στοιχεῖα ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ. Θὰ ἀναφερθῶ μόνον εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν πτωχοτέρων παραγωγῶν μέχρι 10 στρεμμάτων. Δι’ αὐτοὺς τὸ μέτρον τῆς Κυβερνήσεως ποῖον εἶναι; Ὅσοι ὀφείλουν εἰς τὴν Α.Τ.Ε., ὁ σῖτος των θὰ ὑπολογίζεται πρὸς 4.000 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν, δι’ ὅσους δὲ δὲν ὀφείλουν, ἡ τιμὴ θὰ καθορισθῇ εἰς 4.500 δραχμάς. Ἔτσι δὲν εἶναι, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας;

§138Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ). Εἴμεθα σύμφωνοι. Ὅσοι ὀφείλουν πρὸς τὴν Τράπεζαν, ἡ τιμὴ τοῦ σίτου των θὰ ὑπολογισθῇ πρὸς 4.000. Κύριε συνάδελφε, πρέπει νὰ γνωρίζετε ἀκόμη ὅτι οἱ σιτοπαραγωγοὶ μέχρι 10 στρεμμάτων δὲν εἶναι ἀποκλειστικῶς σιτοπαραγωγοί, ἀλλὰ ἀσχολοῦνται καὶ μὲ ἄλλας καλλιεργείας καὶ μὲ τὴν σιτοπαραγωγήν, πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκογενείας των. Κατὰ τὸ παρελθόν, οὐδέποτε ἔγινε συγκέντρωσις ἀπὸ μέρους τῶν σιτοπαραγωγῶν μέχρι 10 στρεμμάτων.

§139Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἕως τὸ 1953 δὲν ὑπῆρχε τὸ σύστημα αὐτό.

§140Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ). Τὸ ἠξεύρω. Ὅταν θὰ ἀπαντήσω, θὰ σᾶς εἴπω τὴν προσωπικήν μου γνώμην ὡς πρὸς τὴν προνομιακὴν τιμὴν τῶν ὀφειλετῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν. Ἐκεῖ πιστεύω ὅτι θὰ συμφωνήσωμεν ὅτι ἡ προνομιακὴ μεταχείρισις τῶν χρεωστῶν, ἔναντι τῶν μὴ χρεωστῶν, δὲν εἶναι προνομιακὴ μεταχείρισις, ἀλλὰ εἶναι κάποια παρότρυνσις πρὸς δανεισμόν, ὁ ὁποῖος ἴσως νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον εὐρυτέρων σκέψεων, εἰδόντες ὅτι τὸ ὕψος τῶν κυκλοφοριακῶν δανείων ἀπὸ 1950 μέχρι 1955 ἐτετραπλασιάσθη περίπου.

§141Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὅπως καὶ ἐὰν εἶναι, κύριοι βουλευταί, πρέπει νὰ πληροφορηθῆτε ὅτι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς μέχρι τῶν 10 στρεμμάτων, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπωφεληθοῦν τῶν 4 δρχ. εἶναι μόνον τὸ 40%. Εἶναι καταπληκτικόν, ἀλλὰ εἶναι ἀληθές. Ὁ ἀριθμὸς τῶν σιτοκαλλιεργητῶν μέχρι τῶν 10 στρεμμάτων —εἶναι 342.000 οἰκογένειαι περίπου— εἶναι τὸ ἥμισυ τοῦ συνόλου τῶν σιτοκαλλιεργητῶν. Ἐξ αὐτῶν ὀφειλέται εἰς τὴν Τράπεζαν εἶναι 161.000 δηλαδὴ τὸ 40%. Τὸ 60% τῶν μικροτάτων καὶ πτωχοτάτων καλλιεργητῶν θὰ παραδώσουν μὲ τιμὴν 3.50. Ἰδού, λοιπόν, ἕνας ἀριθμός, ὁ ὁποῖος προσδιορίζει τὴν πλάνην τὴν μεγάλην, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπέπεσε τοὐλάχιστον ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, διακηρύσσων ὅτι αὐτῆς τῆς τιμῆς τῶν 4 δρχ. θὰ ἐπωφεληθοῦν τὰ 95%. Ἤδη ἀπὸ μίαν καὶ μόνον κατηγορίαν τῶν πτωχοτάτων αὐτῶν παραγωγῶν, τὸ 60% ὄχι μόνον δὲν θὰ ἀπολαύσῃ τὴν τιμὴν τῶν 4 δρχ. ἀλλὰ δὲν θὰ ἀπολαύσῃ οὔτε τὴν τιμὴν τῶν 3.50 ποὺ θὰ ἀπολαύσῃ ὁ προσφιλὴς εἰς τὸν κ. Κατσιλάμπρον μεγάλος παραγωγός.

§142Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Ἐγὼ ὑποστηρίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐξαγοράζεται εἰς μεγάλας τιμὰς τὸ ποσὸν τοῦ μικροῦ παραγωγοῦ ἵνα οὗτος μὲ τὰ χρήματα αὐτὰ δύναται νὰ ἀγοράσῃ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν.

§143Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑποθέτω ὅτι ἡ Κυβέρνησις, κατὰ κάποιον τρόπον, παρακολουθεῖ τὴν σκέψιν σας, διότι ἔχετε ἕνα διαφορισμὸν τιμῆς μεταξὺ μικρῶν, μεσαίων καὶ μεγάλων. Δὲν τὴν ἀκολουθεῖ εἰς οἵαν ἔκτασιν τὸ θέλετε σεῖς, ἀλλὰ πάντως, ὑπάρχει τὸ σφάλμα τῆς σκέψεώς σας εἰς τὴν κυβερνητικὴν πολιτικήν. Ἄλλη πάλιν πλάνη μεγάλη, εἶναι ὅτι τὴν τιμὴν τῶν 4 δρχ. θὰ τὴν καρπωθοῦν οἱ μικροί, ἐνῷ ἀποδεικνύεται ὅτι 180.000 μικροὶ σιτοκαλλιεργηταὶ θὰ πάρουν οἵαν τιμὴν θὰ πάρουν οἱ 20 ἢ 50 μεγαλογεωκτήμονες.

§144Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Πάντως αὐτοὶ δὲν παραδίδουν ποτὲ εἰς τὴν συγκέντρωσιν.

§145Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τότε, διερωτῶμαι, πρὸς τὶ ἐλάβατε μέτρα προνοίας;

§146Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Διευκολύνσεως χρεωστῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν.

§147Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Πάντως, ἐκάματε διάκρισιν μεταξὺ ὀφειλετῶν καὶ μή. Καὶ ἐρωτῶ, ἦτο ἀνάγκη τάχα, κύριε ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, νὰ γίνῃ τοιαύτη διάκρισις; Ποῖοι εἶναι οἱ παραγωγοὶ τῶν 10 στρεμμάτων; Ὁ μικρὸς παραγωγός, ὁ πτωχὸς παραγωγός. Δέν ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας τοὺς ἀριθμούς.

§148Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ἔχω τοὺς ἀριθμοὺς. Ἐπὶ ἑνὸς πράγματος πρέπει νὰ εἴμεθα σύμφωνοι, ὅτι οὐδέποτε ἡ συγκέντρωσις ἐπεξετάθη καὶ εἰς τοὺς παραγωγοὺς αὐτούς, τοῦ 1 μέχρι τῶν 10 στρεμμάτων.

§149Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἴμεθα σύμφωνοι.

§150Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ὅσον ἀφορᾷ τὸν διαφορισμόν, εἴπατέ μου ποία ἀπὸ τὰς συγκεντρώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν τὸ 1950, 1951, 1952 καὶ αἱ ὁποῖαι εἶχον προνομιακὰς τιμάς, ἐὰν αἱ προνομιακαὶ αὐταὶ τιμαὶ δὲν ἀφεώρων μόνον τοὺς ὀφειλέτας πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν.

§151Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀναμφισβητήτως ναί, καὶ μία μόνον συγκέντρωσις. Κύριε ὑπουργέ, ἦτο ξένη ἐντελῶς καὶ σκληρὰ πρὸς τοὺς μικρούς, ἡ περυσινὴ ἡ ἰδική σας. Διότι πέρυσι ὑπεβιβάσατε τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς ἀπὸ 3500 τὴν ὑπεβιβάσατε εἰς 3400, ἐνῷ ὁ τιμάριθμος σᾶς εἶχε φύγει κατὰ 25%. Δὲν νομίζω ὅτι ἡ ἀναδρομὴ διευκολύνει τὴν συζήτησιν. Ἂς περιορισθῶμεν εἰς τὴν συγκέντρωσιν τὴν ἐφετεινήν. Δὲν νομίζω ὅτι προάγεται ἡ συζήτησις. Εἴμεθα πολλοὶ ὀλίγοι ἀπόψε διὰ νὰ συζητήσωμεν καὶ ὁλοκληρώσωμεν τὴν ἱστορίαν. Ἂς εἴπωμεν κἄτι χρήσιμον διὰ τὴν ἐφετεινὴν συγκέντρωσιν, μὴ τυχὸν ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὴν ἐντύπωσιν τῶν ὅσων θὰ ἐκτεθοῦν, θελήσῃ νὰ βελτιώσῃ τὴν κατάστασιν. Εἰς τὴν ἀρχὴν εἶσθε ἀκόμη, δὲν ἤρχισεν ἀκόμη ἡ συγκέντρωσις, δὲν ἀποκλείεται ἀπὸ ὅσα ἐδῶ ἐλέχθησαν νὰ διαφωτισθῆτε.

§152Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Πέρυσιν ἡ συγκέντρωσις ἦτο ἐπιτυχής, ἡ πλέον ἐπιτυχής.

§153Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ ἤκουσα τετράκις καὶ πεντάκις λεγόμενον. Ἔχω ὅλα τὰ στοιχεῖα ὅλων τῶν μηνῶν ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου. Παρηκολούθησα τὴν συζήτησιν ἐξ ἀρχῆς καὶ τὸ ἤκουσα πεντάκις λεγόμενον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας. Εἰς σᾶς θὰ εἴπω τοῦτο: Μὴ τυχὸν καὶ ἐφέτος ἐξακολουθήσῃ τὸ περυσινὸν σύστημα καὶ ἀφήνετε τὸν παραγωγὸν νὰ πωλῇ τὸ σιτάρι του 2,5 δρχ. καὶ νὰ πάρετε ἕνα χιλιόδραχμον ἀπὸ τὸν βιομήχανον ὡς ἔσοδον τοῦ προϋπολογισμοῦ; Ἐλπίζω νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐστιγμάτισαν οἱ παραγωγοὶ πέρυσιν. Ἀλλά, ἐν σχέσει μὲ τὴν τιμήν, πολὺ φοβοῦμαι, δὲν ξεύρω ἐὰν παρίσταται κανεὶς ἐκ τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ἀνταπεκρίθησαν εἰς μίαν πρόσκλησιν τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν συνεταιρισμῶν, μίαν ἢ δύο ἡμέρας μετὰ τὴν ἐξαγγελίαν τῶν μέτρων. Παρεκάλεσα τότε τοὺς ἁρμοδίους τῆς ὁμοσπονδίας νὰ μᾶς εἴπουν, βάσει τῶν στατιστικῶν δεδομένων ποὺ ἔχουν, τὶ ἀριθμὸς ἢ μᾶλλον τί ποσότης σίτου πρόκειται νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς τιμῆς τῶν 4 δρχ. Καὶ ἡ ἀπάντησις, τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωσαν ἦτο, ὄχι πλέον τῶν 100.000 τόννων. Δηλαδή, ἐπὶ συνόλου 1.350.000 τόννων, μόνον 100.000 τόννοι θὰ ἐπωφεληθοῦν τῆς τιμῆς τῶν 4 δρχ. Ἡ τιμή, λοιπὸν δὲν εἶναι 4 δρχ. ἀλλὰ 3,70 καὶ κάτω. Συνεπῶς, ἐν σχέσει μὲ τὸ 1953 δὲν ἔχετε ἐξασφαλίσει, οὔτε 3% ἔναντι τῶν 40–50% ποὺ ἔχει αὐξηθῆ ὁ γεωργικὸς τιμάριθμος. Διακηρύσσετε, κύριε ὑπουργέ, ὅτι ἡ συγκέντρωσίς σας ἔχει τὸ προσὸν τοῦ ἀπεριόριστου. Τὸ διεκήρυξαν καὶ ἄλλοι προκάτοχοί σας. Ἐνθυμοῦμαι τὸν ἀγαπητὸν ἐκ Βόλου συνάδελφον καὶ ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας τὸ 1953, μὲ ποίαν ἔμφασιν καὶ πίστιν—καὶ ὑποθέτω ὅτι πράγματι ἐπίστευε—διεκήρυσσεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι ἡ συγκέντρωσις ἀπὸ 1 Σεπτεμβρίου θὰ εἶναι ἀπεριόριστος. Τὰ πράγματα τὸν διέψευσαν καὶ ἡ συγκέντρωσις, ὄχι μόνον περιωρισμένη ἦτο, ἀλλὰ καὶ πλήρως ἀπέτυχεν. Ἐφέτος, διατὶ δὲν εἶναι ἀπεριόριστος; Εἶναι μόνον θεωρητικῶς ἀπεριόριστος, διότι κύριε Ὑπουργέ, ἀπεριόριστος συγκέντρωσις σημαίνει προσκόμισιν τοῦ σίτου τοῦ ἀγρότου μὲ καταβολὴν ἀμέσως τοῦ τιμήματος. Ὅταν ἔχετε κλιμάκωσιν τῆς καταβολῆς τοῦ τιμήματος, δὲν ἔχετε ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν, διότι ὠθεῖτε τὸν παραγωγὸν εἰς τὴν ἐλευθέραν κατανάλωσιν. Θὰ πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ἐντελῶς ξένος πρὸς τὰς ἀνάγκας, ἰδίᾳ τῆς σιτοπαραγωγικῆς οἰκογενείας, διὰ νὰ μὴ γνωρίζῃ ποῖον εἶναι τὸ τρομακτικὸν τῆς πιέσεως ποὺ ὑφίσταται ὁ παραγωγὸς τὴν ὥραν τοῦ ἁλωνισμοῦ. Θὰ συνομολογήσῃ ὁ παριστάμενος κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου αὐτὸ τὸ καταπληκτικόν, ὅτι τὸν Ἀπρίλιον ἀκόμη καὶ τὸν Μάϊον, δηλαδὴ 2–3 μῆνες πρὸ τοῦ θερισμοῦ, συνάπτονται δάνεια μεταξὺ μικρῶν καὶ μεγάλων παραγωγῶν ἢ μικρῶν παραγωγῶν καὶ σιτεμπόρων. Καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους; Μία ὀκᾶ σιτάρι, τὸν Ἀπρίλιον τρεῖς ὀκάδες ἀποδοτέα τὸν Ἰούνιον. Τρεῖς καὶ τέσσαρες ὀκάδες, ἐπαναλαμβάνω. Καὶ θὰ ἔχῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὸ πληροφορηθῇ ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου Ὑφυπουργός. Καὶ δὲν εἶναι ἐφετεινὸν μόνον φαινόμενον αὐτό, ἀλλὰ καὶ τοῦ παρελθόντος.

§154ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Γίνονται φανερὰ αὐτὰ τὰ πράγματα;

§155Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Μέσα εἰς τὸ χωριὸ εἶναι φανερά, ἀλλὰ ὑποτίθεται ὅτι ὁ εἰσαγγελεὺς δὲν τὰ μαθαίνει. Αὐτὰ σᾶς τὰ λέγω, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ποίαν πίεσιν ἔχει ὁ σιτοπαραγωγός, ὅταν φθάσῃ ἡ ὥρα τοῦ ἁλωνισμοῦ. Δέν εἶναι μόνον τὰ χρέη πρὸς τὴν Τράπεζαν καὶ τοὺς τοκογλύφους, εἶναι πρὸ παντός, ἡ ἀνάγκη νὰ προμηθευθῇ ὡρισμένα τρόφιμα καὶ εἴδη ἱματισμοῦ ἐντελῶς ἀπαραίτητα διὰ τὴν οἰκογένειάν του. Ἰδοὺ διατὶ ἐπαναλαμβάνω, κ. Ὑπουργέ, τῆς Γεωργίας εὐχόμεθα νὰ ἐπιτύχητε. Τὸ ἀπεριόριστον τῆς συγκεντρώσεως δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχετε πράγματι μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνετε σεῖς οἱ διαχειριζόμενοι τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς χώρας. Μὲ τὰ μέτρα ποὺ λαμβάνετε θὰ στρέψητε ἕνα μέρος τῶν παραγωγῶν πρὸς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον. Ἀπὸ τὴν πεῖραν εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ 70% τοῦ πλεονάσματος τῆς σιτοπαραγωγῆς, τῆς πρὸς διάθεσιν ποσότητος, ὁ παραγωγὸς τὸ πωλεῖ τοὺς πρώτους μῆνας μετὰ τὸν ἁλωνισμὸν καὶ τοῦτο ὀφείλεται ὅπως πρὸ ὀλίγου εἶπον, εἰς τὰς τεραστίας πιστωτικὰς ἀνάγκας ποὺ ἔχει νὰ ἱκανοποιήσῃ ἅμα τῷ ἁλωνισμῷ. Ἐφέτος ἡ παραγωγὴ παρὰ τὰς αἰσιοδόξους προβλέψεις τοῦ Ὑπουργείου, Γεωργίας θὰ εἶναι οὐχὶ ἀνωτέρα τῶν 1.300.000 τόν. Νομίζω ὅτι τὸ ἥμισυ θὰ τὸ ἀπορροφήσῃ ἡ αὐτοκατανάλωσις τοῦ σιτοπαραγωγοῦ διὰ τὴν διατροφὴν καὶ τὴν σπορὰν του καὶ ἀπομένει ὡς πλεόνασμα διὰ διάθεσιν τὸ ἕτερον ἥμισυ 650.000 τόν. Ἐξ αὐτοῦ, ἐπαναλαμβάνω εἶναι μαθηματικῶς ἀποδεδειγμένον ὅτι θὰ προσφέρῃ ὁ παραγωγὸς εἰς τὴν ἀγορὰν πρὸς πώλησιν τὸ 70% ἤτοι περὶ τοὺς 450.000 τόννους. Ἐξ αὐτῶν θὰ ἀπορροφήσουν αἱ ἀλευροβιομηχανίαι ἕνα ποσὸν ἀναλόγως τῶν ὑποχρεώσεων ποὺ ἔχουν καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι ζήτημα ἐὰν θὰ ὑπερβῇ τοὺς 70.000 τόννους. Ἀπομένουν 180.000 τόννοι σίτου πρὸς συγκέντρωσιν. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ τοιαύτη συγκέντρωσις ἐὰν προσεφέρετο εἰς τοὺς σιτοπαραγωγοὺς τίμημα ἱκανοποιητικόν. Ἐπειδὴ δὲ ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως δὲν εἶναι ἱκανοποιητική, δὲν θὰ προσκομίσῃ παρὰ μέρος τῆς ποσότητος, ἴσως ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται διὰ νὰ ἐξοφλήσῃ τὰ χρέη του, τὸ δὲ ὑπόλοιπον θὰ προσφέρῃ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν. Ἡ ζήτησις θὰ εἶναι δι’ 70.000 τόννους. Ἡ προσφορὰ περίπου θὰ ἀνέρχεται εἰς 250.000 τόννους μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν ὁ νόμος τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ζητήσεως, τὸν ὁποῖον οὐδεὶς θὰ δύναται νὰ ἐμποδίσῃ. Θὰ μοῦ εἴπητε τί ἔγινε κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Δὲν νομίζω ὅτι θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀσκῇ τὴν κοινωνικὴν πολιτικήν της εἰς βάρος τῆς πλέον πτωχῆς, τῆς πλέον ἀξίας προστασίας παραγωγικῆς τάξεως. Δι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ προχωρῇ μὲ κάποιαν λεπτότητα. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ καταλογίσω μίαν περαιτέρω εὐθύνην εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Διατί ἐγκατέλειψε τὸν θεσμὸν τῆς προσυγκεντρώσεως, ὁ ὁποῖος τόσο πολὺ ἐβοήθησε τὸν μικρὸν παραγωγὸν τὰς πρώτας ἡμέρας, τὰς πλέον κρισίμους τότε, ποὺ πηγαίνει 100 ὀκάδες εἰς τὸ παζάρι καὶ τὶς παίρνει ὁ ἔμπορος. Ἡμεῖς τὶ ἐκάμαμε. Ἐκάμαμε μίαν προσυγκέντρωσιν μὲ μικρὰς ποσότητας. Ἐφέτος οἱ παραγωγοὶ εἶχον τὴν ἀτυχίαν νὰ ἐξαγγείλετε τὰ μέτρα κάπως καθυστερημένα. Ἠμπορούσατε νὰ δώσετε μίαν προκαταβολὴν κατὰ τὸ στάδιον τῆς προσυγκεντρώσεως. Ἀφήσατε νὰ δοθῇ ἕνα μέρος εἰς τιμὰς ποὺ ἦσαν ἐπωφελεῖς διὰ τοὺς σιτεμπόρους. Νομίζω, διὰ νὰ ἔλθω εἰς τὸ κύριον θέμα, ποὺ ἀφορᾷ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, ὅτι αὐτὸ τὸ σύστημα τοῦ νὰ εἰσπράττεται διαφορὰ μεταξὺ τῆς τιμῆς τὴν ὁποίαν πληρώνει ὁ βιομήχανος εἰς τὸν παραγωγὸν καὶ τῆς τιμῆς ποὺ λαμβάνει ὁ παραγωγὸς ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν, τὸ νὰ εἰσπράττεται τὴν διαφορὰν καὶ νὰ καθίσταται ἔσοδον τοῦ προϋπολογισμοῦ εἶναι ἀπαράδεκτον. Εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον ποτὲ δὲν θὰ συγχωρήσῃ ποτὲ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος. Γνωρίζω τὴν ἀπάντησιν, θέλετε δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ κρατήσητε τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου χαμηλήν. Σᾶς λέγω, κοινωνικὴν πολιτικὴν δὲν θὰ ἀσκήσητε ποτὲ εἰς βάρος καὶ μὲ τὰ μέσα ποὺ σᾶς δίδει μία πτωχὴ παραγωγικὴ τάξις. Θέλετε νὰ κρατήσητε χαμηλὴν τιμὴν ἄρτου, κάμετε μίαν ἐπιδότησιν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως ἐγένετο κάποτε. Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἀντλήσητε ἀπὸ τὸν παραγωγὸν τὰ μέσα διὰ νὰ ἀσκήσητε κοινωνικὴν πολιτικήν. Τὴν διαφορὰν δὲν θὰ τὴν πάρετε σεῖς, ἀλλὰ θὰ τὴν δώσητε εἰς τὸν παραγωγόν, διὰ νὰ μὴ ἀσκήσητε μὲ τὰ μέσα ποὺ σᾶς δίδει μία πτωχὴ οἰκογενειακὴ τάξις κοινωνικὴν πολιτικήν. Τοῦτο εἶναι ἀπαραίτητον. Ἐὰν θέλετε νὰ κάμετε κοινωνικὴν πολιτικὴν νὰ εὕρετε ἄλλον τρόπον καὶ νὰ μὴ καταφεύγετε εἰς αὐτὸν τὸν τρόπον.

§156Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Κύριε Συνάδελφε αὐτὸ γίνεται διὰ νὰ ἔχωμεν σταθερὰν τιμὴν ἄρτου ὁλόκληρον τὸ ἔτος, διότι ἄλλως δὲν θὰ ἔχωμεν σταθερὰν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Οἱ δὲ ὑπολογισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔγιναν κατὰ τρόπον, ὥστε ὁ προϋπολογισμὸς νὰ μὴ κερδίσῃ τίποτε ἀπολύτως, ἀλλὰ συγχρόνως νὰ μὴ ἔχῃ ὁ προϋπολογισμὸς καὶ ἔλλειμμα. Δηλῶ, ὅτι οὐδὲν πλεόνασμα ἐκ τῆς διαφορᾶς προέκυψε διὰ τὸ Κράτος κατὰ τὴν συγκέντρωσιν σίτου 1954–55.

§157Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὄχι σοβαρόν, πάντως προέκυψε.

§158Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Οὐδὲν πλεόνασμα. Ἐὰν εἰς μίαν διαχείρισιν προέκυψε ἕνα πλεόνασμα 15 –20 χιλιάδων, ὅπως θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προκύψῃ καὶ ἕνα ἔλλειμμα 30–40 χιλιάδων, αὐτὸ δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι πλεόνασμα ὑπὲρ τοῦ Κράτους, ἐὰν ὑπῆρξε μία μικρὰ διαφορὰ 10–20 χιλιάδων. Οἱ ὑπολογισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν καὶ ἐφέτος, ἔγιναν μὲ βάσιν τὴν ἰδίαν, νὰ μὴ προκύψῃ οὐδὲν πλεόνασμα διὰ τὸ Κράτος. Ἡ ἐνδεχομένη αὐξομείωσις τῆς καταναλώσεως τοῦ λευκοῦ ἄρτου εἶναι δυνατὸν νὰ φέρῃ ἕνα πλεόνασμα ὅπως ἐπίσης εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ προκύψῃ ἕνα ἔλλειμμα ἀπὸ τὴν μείωσιν τῆς καταναλώσεως τοῦ μαύρου ἄρτου. Διότι ὅπως γνωρίζετε αἱ τιμαὶ εἰς τὰς ὁποίας διαμορφοῦται τὸ λευκὸν ψωμὶ καὶ τὸ μαῦρο ψωμὶ δὲν εἶναι τιμαὶ αἱ ὁποῖαι προέρχονται ἐκ τοῦ σίτου καὶ τῶν ἀλεύρων τῶν λευκῶν καὶ τῶν πιτυρούχων, εἶναι τιμαὶ πλασματικαὶ διότι ἐπιδοτεῖται ὁ ἄρτος ὁ πιτυροῦχος εἰς βάρος τοῦ λευκοῦ. Συνεπῶς ἐὰν ἔχωμεν κατανάλωσιν τοῦ λευκοῦ μεγαλυτέραν, θὰ ἔχωμεν ἕνα μικρὸν πλεόνασμα καὶ ἀντιστρόφως. Οἱ ὑπολογισμοὶ οἱ ὁποῖοι ἔγιναν καὶ διὰ τὸ ἔτος αὐτὸ ἔγιναν μὲ τὴν βάσιν ὥστε οὐδὲν πλεόνασμα νὰ ὑπάρξῃ εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Δὲν εἶναι δε ἀληθὲς αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγεται, ὅτι μὲ τιμὴν σίτου περυσυνὴν 3.400 καὶ μὲ τιμὴν ἄρτου λευκοῦ 5.300, μὲ διαφορὰν δηλαδὴ δύο δραχμῶν τὴν ὀκᾶν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ὑπάρξῃ κέρδος ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου. Λέγω καὶ πάλιν καὶ θὰ δώσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ ὅλους τοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ ὅλα τὰ νούμερα τὰ ὁποῖα ἔχει τὸ Ὑπουργεῖον. Ἐκ τῶν στοιχείων αὐτῶν προκύπτει ὅτι καὶ πέρυσιν οὐδὲν πλεόνασμα ἢ ἐλαχιστότατον ὑπάρχει διὰ τὸν προϋπολογισμόν. Καὶ δηλώνω καὶ ἐφέτος κατηγορηματικῶς, ὅτι ὅλοι οἱ ὑπολογισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον διὰ νὰ ἐξεύρωμεν τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, ἔγιναν μὲ βάσιν ὥστε τὸ Κράτος νὰ μὴ ἔχῃ κανένα πλεόνασμα. Καὶ θὰ παρακαλέσω αὐτὸ τὸ ὁποῖον κατὰ κόρον λέγεται, τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν γνώμην μου δὲν πρέπει νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι τὸ Κράτος κερδίζει ἕνα τεράστιον ποσόν, ἑκατομμύρια ὁλόκληρα.....

§159Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀσκεῖ κοινωνικὴν πολιτικήν, εἰς βάρος τοῦ ἀγρότου.

§160Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Εἶναι ἀνακριβές, τὸ ἔγραψαν δὲ καὶ ἐφημερίδες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐὰν δὲ ὑπολογίσωμεν τοὺς δασμούς, τότε ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἔχομεν ἔλλειμμα 75 ἑκατομμυρίων. Δὲν τοὺς ὑπολογίζομεν τοὺς δασμούς. Ἐὰν εἴμεθα ἀκριβεῖς ὀφείλω νὰ εἴπω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἔχομεν ὄχι πλεόνασμα, ἀλλὰ ἔλλειμμα 75.000.000 ποὺ εἶναι οἱ δασμοί, τοὺς ὁποίους δὲν ὑπολογίζομεν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης καὶ οἱ ἀριθμοί, τοὺς ὁποίους θὰ ἴδῃ ἡ Βουλὴ καὶ θὰ παρατηρήσῃ ὅτι οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀπόλυτοι, σαφεῖς καὶ κατηγορηματικοὶ καὶ μᾶς δίδουν αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα.

§161Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀριθμούς, θὰ τοὺς ἀναμείνωμεν. Ἀλλὰ ἡ ἐρώτησίς μου ἦτο σαφὴς καὶ ἁπλῆ καὶ σᾶς ἐζήτησα νὰ μοῦ ἀπαντήσετε εἰς τὸ ἑξῆς: Πέρυσιν ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως σίτου ἦτο 3.400, ἔξοδα μέχρι τοῦ μύλου ἄλλαι 600 δραχμαί, ἤτοι ἐν ὅλῳ 4.000.

§162Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Εἶναι γυναικεῖος λογαριασμός.

§163Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἡ πρόσθεσις δὲν εἶναι διὰ τὶς γυναῖκες, εἶναι διὰ τοὺς ἄνδρες. Ἐπαναλαμβάνω, 3.400 τιμὴ περυσινῆς συγκεντρώσεως σὺν 600, ἴσον 4.000. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν ἔχετε ξενικὸν σῖτον μὲ 3.100. Καὶ ἐρωτῶ: Πέρυσιν ἦτο ἡ ἀναλογία 50% ξενικὸ σιτάρι καὶ 50% τὸ ἐγχώριον. 350.000 τόννοι ξενικὸ σιτάρι.....

§164Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). 314.000 τόννοι καὶ ὄχι 350.000.

§165Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἴμεθα σύμφωνοι. Ἔχετε 45% ξενικὸ σιτάρι καὶ 55% ἐγχώριον. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἁπλοῦν. Οἱ 314.000 τόννοι ἐστοίχισαν 3.100 τὴν ὀκᾶν, οἱ ὑπόλοιποι ἐστοίχισαν 4.000 τὴν ὀκᾶν. Πῶς ὁ μέσος ὅρος βγαίνει 5.000 τὴν ὀκᾶν; Καὶ ἰδοὺ διατὶ σᾶς ἐρωτῶ, ὄχι τώρα, ἀλλὰ ὅταν ἐπιστῇ ἡ στιγμὴ νὰ μοῦ ἀπαντήσετε.

§166Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Τὰ νούμερα ποὺ θὰ δῆτε τὰ ἀναλυτικὰ θὰ σᾶς πείσουν, ὅτι δὲν εἶναι 314.000 πρὸς τόσο τοῖς ἑκατόν.

§167Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, μὲ παρεσύρατε εἰς μίαν συζήτησιν, ἡ ὁποία νομίζω ὅτι εἶναι σχετικὴ μέν, ἀλλὰ τὰ ὅρια τῆς ὑπομονῆς τῶν συναδέλφων δὲν τὴν ἐπιτρέπουν. Θὰ ἔλεγα ὅμως τὸ ἑξῆς. Ἡ ἀπάντησίς σας κατ’ οὐδὲν ἀνέτρεψε τὴν ἄποψίν μου, ὅτι πράγματι διὰ νὰ ἀσκήσητε κοινωνικὴν πολιτικὴν εἰσεπράξατε τὴν διαφορὰν τῆς τιμῆς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς μέχρι τῆς τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως ἀπὸ τὸν παραγωγόν. Δηλαδή, ἐπειδὴ ὁ παραγωγὸς εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην λόγῳ ἐλαττωματικῆς συγκεντρώσεως νὰ πάῃ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον, τὸν τιμωρεῖτε καὶ τοῦ παίρνετε τὴν διαφορὰν διὰ νὰ ἐπιδοτήσητε τὸν ἄρτον. Τὸ χιλιάρικο τὸ παίρνετε ἀπὸ τὸν παραγωγόν, ποὺ τοῦ ἀνήκει καὶ τὸ διαθέτετε εἰς τὴν κατανάλωσιν. Τώρα, ἐπειδὴ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀνεφέρθη εἰς τετραπλασιασμὸν τῆς πιστοδοτήσεως τῆς ἀγροτικῆς τάξεως κατὰ τὰ τελευταῖα δύο ἔτη, ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διότι πρέπει νὰ τὸ γνωρίζῃ καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ θελήσῃ ἀντιδρῶσα ἀναλόγως νὰ βοηθήσῃ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ διορθώσῃ τὴν κατάστασιν. Ἰδοὺ τί συνέβη εἰς τὰ τελευταῖα δύο ἔτη, Δεκέμβριος 1952 — Δεκέμβριος 1954. Δι’ αὐτὰ τὰ δύο ἔτη ἔχω ἐπίσημα στοιχεῖα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ἡ γεωργία ἐχρηματοδοτεῖτο τότε, τὸν Δεκέμβριον 1952, μὲ 1846 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1954 ἔφθασεν εἰς τὰ 2.505 ἑκατομμύρια, αὔξησις 35,7%. Συγκέντρωσις ἐγχωρίων προϊόντων: Δεκέμβριον 1952 706 ἑκατομμύρια. Δεκέμβριος 1954 962 ἑκατομμύρια, αὔξησις 36,2%. Καὶ τώρα ἀκούσατε, κ. βουλευταί, ποία εἶναι ἡ αὔξησις τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς πτωχῆς βιομηχανίας: Δεκέμβριος τοῦ 1952 913 ἑκατομμύρια, δηλαδὴ τὸ 50% ἔδιδον αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου εἰς τὴν βιομηχανίαν ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν καὶ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1954 ἔφθασεν εἰς τὰ 2140 ἑκατομμύρια, ἤγουν αὔξησις 134,5%. Καὶ ἐρωτῶ· εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ αὐτὴ ἡ τακτικὴ καὶ ἕως πότε; Τὸ 35% ποὺ ηὐξήθη ἡ πιστοδότησις τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας δὲν καλύπτει κἂν τὴν αὔξησιν τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς τιμῆς τῆς παραγωγῆς. Ἡ χρηματοδότησις εἶναι πολὺ μικροτέρα ἀπὸ τὴν χρηματοδότησιν τοῦ 1952. Διὰ τὴν βιομηχανίαν ἔχομεν 135% αὔξησιν τῆς χρηματοδοτήσεως. Νομίζω ὅτι, κ. ὑπουργέ, ἔχετε ὅλα τὰ ἐφόδια εἰς χεῖράς σας διὰ νὰ δώσετε μίαν μάχην κάποτε καὶ νὰ ἀμυνθῆτε τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου τοῦ ὁποίου προΐστασθε καὶ τοῦ ὁποίου τὰ συμφέροντα εἶσθε τεταγμένος νὰ προστατεύσετε.

§168Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θὰ ἤθελα νὰ ἐπαληθεύσω τοὺς ἀριθμούς, νὰ τοὺς διασταυρώσωμεν. Τὸ 1950 εἶναι 1 δισεκατομμύριον 204 ἑκατομμύρια 138 χιλιάδες. Τὸ 1951 ἓν δισεκατομμύριον 801 ἑκατομμύρια 790 χιλιάδες, περιλαμβάνονται καὶ τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια πρὸς τὰς ὀργανώσεις. Τὸ 1952 εἶναι 1 δισεκατομμύριον, 674 ἑκατομμύρια 897 χιλιάδες. Ἐννοεῖται ὅτι ὅλα εἶναι εἰς νέας δραχμάς.

§169Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Χωρὶς τὰ μεσοπρόθεσμα.

§170Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μάλιστα, χωρὶς τὰ μεσοπρόθεσμα. Καλλιεργητικὰ δάνεια 801 ἑκατομμύρια 075 χιλιάδες. Σύνολον εἶναι 1 δισεκατομμύριον, 674 ἑκατομμύρια 897 χιλιάδες. Αὐτὰ εἶναι τὸ 1952. Τὸ 1953 εἶναι δύο δισεκατομμύρια 186 ἑκατομμύρια 681 χιλιάδες. Καὶ τὸ 1954 εἶναι δύο δισεκατομμύρια 778 ἑκατομμύρια 818 χιλιάδες. Ἔχομεν δηλαδὴ μίαν αὔξησιν μεταξὺ τοῦ 1950 καὶ τοῦ 1954 ἑκατὸν καὶ πλέον τοῖς ἑκατόν. Τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν συμφωνῶ κατὰ κάποιον τρόπον μαζί σας, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ μία μάχη διὰ νὰ αὐξηθοῦν αἱ πιστώσεις πρὸς τὴν γεωργίαν. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος.

§171Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, κ. ὑπουργέ, ἔδωσα τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, διότι εἶναι ἀνάγκη ἡ Βουλὴ νὰ σᾶς ὁπλίσῃ διὰ νὰ βελτιωθῇ στοιχειωδῶς ἡ κατάστασις τῆς γεωργίας διὰ νὰ μὴ ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ φρικτὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα πρὸ ὀλίγου, ἐν σχέσει μὲ τὴν τοκογλυφίαν, ποὺ ὀργιάζει εἰς τὴν ὕπαιθρον. Συχνά, κύριε ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, λέγεται, καμμιὰ φορὰ καὶ ἐντὸς τῆς αἰθούσης ἀλλὰ τὰς περισσοτέρας φορὰς ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ὅτι ἡ δυσφορία τῆς ἀγροτικῆς τάξεως ὀφείλεται εἰς τὴν καταδημαγώγησίν της. Θὰ πρέπει νὰ συνομολογήσητε ὅτι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνονται, μέτρα ἀναγόμενα εἰς τὴν μὴ προστασίαν τῶν προϊόντων, τὴν μὴ ἐπαρκῆ χρηματοδότησιν τῶν γεωργῶν, εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποῖα προκαλοῦν τὴν εὔλογον δυσφορίαν τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. Καὶ ἐὰν αὐτὸ δὲν καταβληθῆ προσπάθεια νὰ ἐκλείψῃ, ματαίως θὰ ἀναζητῆτε ἄλλας αἰτίας δυσφορίας. Ἡ δυσφορία ὑπάρχει καὶ ὀφείλεται εἰς τὴν κακὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα).

§172ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ράπτης, ἔχει τὸν λόγον.

§173Ν. ΡΑΠΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, προέρχομαι ἀπὸ καθαρῶς σιτοκαλλιεργητικὴν περιφέρειαν καὶ εἶναι εὔλογον τὸ θέμα νὰ μᾶς συγκινῇ ἰδιαιτέρως. Λυποῦμαι διότι τὰ ἑδώλια τῆς Βουλῆς εἶναι κενά. Εἶναι πράγματι ἕνα γεγονὸς τὸ ὁποῖον διαπιστούμενον μᾶς προκαλεῖ λύπην. Ἡ ἐκδήλωσις ἐνδιαφέροντος.....

§174Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν εἶναι ἔλλειψις ἐνδιαφέροντος. Ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ὑπάρχει κάματος.

§175Ν. ΡΑΠΤΗΣ. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, κύριε ὑπουργέ, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ διαφωνήσω καὶ νὰ εἴπω ὅτι περισσότερος κάματος ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ὑφίστανται οἱ παραγωγοὶ τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων δὲν εἶναι ἡ παράστασις εἰς τὴν Βουλήν. Ἴσως φοβούμενοι οἱ συνάδελφοι δημαγωγίαν ἐπὶ τοῦ θέματος, ἀπέφυγον νὰ προσέλθουν εἰς τὴν Βουλήν. Καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι τὸ θέμα τοῦ σίτου προσφέρεται πρὸς εὔκολον δημαγωγίαν. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ παρίσταται ἡ Βουλὴ καὶ νὰ ἐκφράσῃ τὰς συμπαθείας της. Εἶναι γεγονός, ὅτι πρέπει νὰ γίνεται ἡ διάκρισις μικρῶν καὶ μεγάλων παραγωγῶν, διότι ἡ διαφορὰ εἶναι οὐσιωδεστάτη καὶ ἡ προστασία, ἡ ὁποία πρέπει νὰ λαμβάνεται ἐπίσης νὰ εἶναι σοβαρωτάτη. Διότι ὅταν λέγωμεν μικροὺς παραγωγοὺς ἐννοοῦμεν ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους δὲν κάμνομεν καμμίαν τιμαριθμικὴν συσχέτισιν, ἀλλὰ κάμνομεν κοινωνικὴν πολιτικήν. Ἡ κοινωνικὴ δὲ πολιτικὴ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν τιμάριθμον ἀλλὰ ὑποχρεοῖ κάθε Κυβέρνησιν νὰ προστατεύσῃ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς ὥστε ἐκ τοῦ εἰσοδήματος τὸ ὁποῖον θὰ λαμβάνουν, ἀναλόγως τοῦ καλοῦ ἢ κακοῦ καιροῦ, ὁ ὁποῖος δυστυχῶς τόσον πολὺ ἐπηρεάζει τὴν παραγωγήν μας, νὰ εἶναι εἰς θέσιν, αἱ πολλαὶ σιτοπαραγωγικαὶ οἰκογένειαι, αἱ ὁποῖαι ἀποζοῦν ἀπὸ τὸ πολύτιμον αὐτὸ δι’ αὐτοὺς προϊόν, νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἔχουν ἕνα ἔσοδον ὥστε νὰ ἠμποροῦν νὰ ἀνταπεξέρχωνται εἰς τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας τῆς ζωῆς. Εἶναι μάταιον νὰ ἀσχολῆται κανεὶς μὲ τοὺς τιμαρίθμους, ὅταν οἱ τιμάριθμοι δὲν ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν πραγματικότητα. Οὐδέποτε εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὁ σῖτος ἠκολούθησε τὸν τιμάριθμον. Καὶ ἐκ τῶν γεγονότων καὶ ἐκ τῆς πείρας ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ μὲν μικροὶ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι μικροὶ καὶ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ζήσουν, οἱ δὲ μεγάλοι νὰ ἐμπορεύωνται τὸν σῖτον. Δηλαδὴ γνωρίζομεν ἀστοὺς καὶ παντὸς ἄλλου ἐπαγγέλματος ἄτομα τὰ ὁποῖα ἐνοικιάζουν χωράφια καὶ σπέρνουν σιτάρι. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἔχουν κἄποιον ἔσοδον, ἐνῷ εἰς τοὺς μικροὺς συμβαίνει τὸ ἀντίθετον. Συμβαίνει αἱ οἰκογένειαι ἀπὸ τότε ποὺ πῆραν τὸν κλῆρον νὰ ἔχουν διπλασιασθῆ ἐνῷ τὰ στρέμματα παραμένουν τὰ ἴδια. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ συστήσωμεν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ὅπως μὴ θεωρῇ τοὺς μέχρις ἑκατὸν στρεμμάτων, μεγάλους παραγωγούς. Οἱ κληροῦχοι τῶν ἑκατὸν στρεμμάτων, οἱ ὁποῖοι ἔτυχον κλήρου πρὸ 25 ἐτῶν εἶναι σήμερον μικρότεροι τῶν μικρῶν, διότι ἔχουν 4–5 παιδιὰ καὶ ὁ κλῆρος των εἶναι 15–30 στρεμμάτων. Διότι ἐν τῇ οὐσίᾳ ὅταν λέγωμεν κληρούχους πρὸ 30 ἐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔτυχον 100 στρεμμάτων σήμερον δὲν ἠμποροῦν νὰ ἔχουν περισσότερον ἀπὸ 30 στρέμματα. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ λογίζωνται μεγάλοι αὐτοὶ καὶ δι’ αὐτὸ ἐπιμένομεν ὅλοι οἱ βουλευταὶ τῆς Θεσσαλίας, ἐπὶ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ μέτρου αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Θεσσαλίαν, διότι νομίζομεν ὅτι ἐν τῇ οὐσίᾳ μεγάλοι δὲν εἶναι οἱ ἔχοντες λάβει κλῆρον πρὸ 30ετίας 100 στρεμμάτων. Παίζει βεβαίως μεγάλον ρόλον ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως καὶ νομίζομεν ὅτι πέραν τᾶν 100 στρεμμάτων οὐδεμία ὑποχρέωσις δημιουργεῖται συγκεντρώσεως, ἀλλὰ προστασίας διὰ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην προστασίας διὰ τῆς συγκεντρώσεως καὶ ταχείας προστασίας καὶ καλῆς τιμῆς, εἶναι οἱ μικροὶ παραγωγοί. Ἐγὼ νομίζω ὅτι ἐὰν μέχρις ἑκατὸν στρεμμάτων ἐγένετο γενικὴ συγκέντρωσις καὶ ἐδίδετο ἡ τιμὴ τῶν 4 δρχ., θὰ ἠδυνάμεθα ἀκωλύτως νὰ προσδιορίσωμεν τὸ ποσὸν τῶν ἄλλων στρεμμάτων εἰς 3 δραχ., διότι τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν δὲν θὰ κερδίσῃ ἢ μᾶλλον δὲν θὰ συγκεντρώσῃ ποσὸν οἰκονομικὸν τόσον ὁ μικρὸς καὶ μὲ τὰς 4 δρχ. ἀκόμη κατ’ ὀκᾶν, ὅσον θὰ συγκεντρώσῃ ὁ παραγωγὸς ὁ πέραν τῶν 100 ἢ 200 στρεμμάτων. Ἔπειτα ἂς μὴ λησμονοῦμεν ὅτι ὁσάκις λαμβάνονται κοινωνικὰ μέτρα λησμονοῦμεν τὸν μικρὸν ἀγρότην καὶ τὸν ἐργάτην καὶ ὀρθῶς ἡ κοινωνία ἔλαβε μέτρα μὲ τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις καὶ ἐξησφάλισε τὴν ἀναπηρίαν, τὴν νόσον καὶ τὸ γῆρας. Διὰ τὸν ἀγρότην ὅμως τὸν μικρὸν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ σκληρὸς ἐργάτης τῆς καθημερινῆς ζωῆς ποῖον κοινωνικὸν μέτρον ἐλήφθη πέραν ἐκείνου, τοῦ ὁποίου ἀπαιτοῦν νὰ τύχουν ἀπὸ οἱανδήποτε Κυβέρνησιν οἱ μικροὶ αὐτοὶ ἀγρόται; Κατήντησεν οἱ μικροὶ αὐτοὶ ἀγρόται νὰ στηρίζωνται εἰς τὴν εὐσπλαχνίαν τῶν ἰατρῶν καὶ τῶν νοσοκόμων. Νομίζω, ὅτι ματαιοπονοῦμεν καὶ εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι ὅτι αὐτοὶ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι βαστάζουν τὸ Ἔθνος εἰς περίπτωσιν κινδύνου τῆς πατρίδος καὶ οἱ ὁποῖοι παράγουν τὸ πολυτιμώτατον αὐτὸ προϊόν. Ἄλλο ἐὰν δὲν ἐφρόντισε τὸ Κράτος νὰ δημιουργήσῃ προϋποθέσεις μικροῦ κόστους. Διότι δεδομένης, κύριοι, τῆς μονοκαλλιεργείας, τὸ θέμα τῆς ἀτομικῆς πρωτοβουλίας, τὸ ὁποῖον μετὰ τόσης ἀλλαζωνίας ὁ Ρωμηὸς ἐπικαλεῖται, εἶναι ξεπερασμένον. Ἡ μονοκαλλιέργεια ἐπιτρέπει ὀργάνωσιν, σύστημα καλλιεργείας, χρῆσιν μηχανημάτων, οὐχὶ πέραν τῶν δυνατοτήτων του ὥστε τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς νὰ πέσῃ. Εἶναι σφάλμα τὸ νὰ λέγωμεν ὅτι ἡ σιτοκαλλιέργεια πρέπει νὰ σταματήσῃ.

§176Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ποῖος τὸ λέγει αὐτό, κύριε συνάδελφε;

§177Ν. ΡΑΠΤΗΣ. Ἐλέχθη ὅτι δὲν συμφέρει νὰ καλλιεργῆται σῖτος. Ἐκεῖνο λοιπόν, τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς βοηθήσῃ πολύ, εἶναι ἡ ὀργάνωσις τῶν Συνεταιρισμῶν εἰς οἰκονομικοὺς καὶ ὄχι εἰς πιστωτικοὺς ὀργανισμούς. Νὰ εἶναι τὰ χωρία ἑταιρεῖαι μὲ μετόχους ἀναλόγως τῶν στρεμμάτων. Καὶ νὰ ἐπεκταθῶμεν πέραν τῆς σιτοκαλλιεργείας καὶ εἰς ἄλλα προϊόντα ὥστε νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὴν ἐργασίαν τοῦ ἀγρότου καὶ κατὰ τὸν χρόνον ποὺ τὰ μηχανικὰ μέσα τὸν ἔχουν καταστήσει ἄχρηστον. Νὰ τοῦ ἐπιβάλωμεν ἡμεῖς διὰ τοῦ συστήματος ἑνὸς ἑταιρικοῦ συνεταιρισμοῦ, νὰ ἐργάζεται καθ’ ὅλον τὸ ἔτος, καλλιεργῶν οἱονδήποτε ἄλλο προϊὸν παραλλήλως πρὸς τὸν σῖτον. Νὰ ἔχῃ καὶ κτηνοτροφίαν οἰκόσιτον καὶ ἀγελαδοτροφίαν καὶ μελισσοκομίαν καὶ δενδροκομίαν καὶ ἄλλας ἐργασίας μὲ τὰς ὁποίας νὰ ἠμπορῇ νὰ ἀσχοληθῇ ὁ χωρικὸς καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ χειμῶνος. Ἑπομένως κύριε ὑπουργέ, τὸ αἴτημα τὸ ἰδικόν μου τῶν βουλευτῶν Λαρίσης καὶ Μαγνησίας εἶναι νὰ προστατευθοῦν οἱ μικροπαραγωγοὶ μέχρις 100 στρεμμάτων αἴτημα δίκαιον, δικαιότατον καὶ λογικόν, στηριζόμενον εἰς τὴν πραγματικότητα, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι καὶ σεῖς τὸ υἱοθετεῖτε. Εἶναι βέβαια φυσικόν, κύριοι συνάδελφοι, κάθε προϊὸν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ ὑφίσταται ταλαντεύσεις, νὰ μὴ ἀκολουθῇ οὔτε τοὺς τιμαρίθμους, οὔτε τὴν τιμὴν τοῦ δολλαρίου. Ὅτι πρέπει νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας τῶν μικροκαλλιεργητῶν εἶναι ἐπιβεβλημένον κοινωνικὸν καὶ ἐθνικὸν καθῆκον, ἐὰν δὲν θέλωμεν, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, νὰ ἴδωμεν στρεφόμενον τὸν ἀγρότην πρὸς ἀπέλπιδας κατευθύνσεις. Εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ λεχθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι πρέπει νὰ προσέξωμεν τὸν μικροκαλλιεργητὴν σἂν τὰ μάτια μας. Καλὴ συγκέντρωσις. Χρόνια τὸ ἀκούομεν αὐτό. Οὐδέποτε ἕως τώρα συνεφώνησαν εἰς τὴν Βουλὴν Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις ἐπὶ τοῦ ποία εἶναι ἡ «καλὴ συγκέντρωσις». Εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία συγκεντρώνει μεγάλας ποσότητας σίτου ἢ ἐκείνη, ἡ ὁποία συγκεντρώνει μικρὰς ποσότητας σίτου; Ἄλλοι ὁμιλοῦν ὑπερηφάνως ὅτι συνεκέντρωσαν 165.000 τόννους καὶ ἄλλοι ὅτι συνεκέντρωσαν 80 καὶ 50.000 τόννους. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι μονοπώλιον τῆς συγκεντρώσεως πρέπει νὰ εἶναι οἱ μικροὶ παραγωγοὶ μὲ ηὐξημένην τιμήν, καὶ ἡ ὑπόλοιπος παραγωγὴ νὰ ἀφεθῇ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον μὲ τὰ προστατευτικὰ μέτρα τῆς προσμίξεως. Αὐτὴ εἶναι ἡ καλυτέρα συγκέντρωσις, ἡ συγκέντρωσις δηλαδή, τοῦ προϊόντος τοῦ μικροῦ παραγωγοῦ. Ἐπίσης, κύριε ὑπουργέ, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς παρακαλέσω θερμῶς νὰ ἐφαρμόσητε τὸ σύστημα τῆς ἐπὶ τόπου πληρωμῆς.

§178Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς πληροφορῶ, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἐδόθη ἐντολὴ νὰ γίνεται ἐπὶ τόπου πληρωμή, ὅπως καὶ πέρυσι.

§179Ν. ΡΑΠΤΗΣ. Εὐχαριστοῦμεν, κύριε ὑπουργέ. Δὲν γνωρίζετε πόσον ἐξυπηρετικὸν εἶναι τοῦτο. Ἔχετε τὴν εὐγνωμοσύνην τῶν ἀγροτῶν. Περαιτέρω, κύριε ὑπουργέ, θέλομεν ἀπόψε τὴν δήλωσίν σας ὅτι δέχεσθε τὰ 100 στρέμματα, διότι ὅπως σᾶς εἶπον εἶναι ηὐξημένον τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῶν μικρῶν αὐτῶν παραγωγῶν. Ἔχομεν τὴν μονοκαλλιέργειαν. Ἀπὸ τὰ 100 στρέμματα θὰ βγάλῃ 10.000 ὀκ. σιτάρι. Τὶς 3.000 ὀκάδες θὰ τὶς κρατήσῃ διὰ σποράν, τὶς 2.000 διὰ φαΐ καὶ τὶς ἄλλες 2.000 ὀκ. διὰ νὰ πληρώσῃ τὰ χρέη του. Θὰ τοῦ μείνουν 2.500 ὀκάδες ἀπὸ τὶς ὁποῖες πρὸς 4 δραχμὲς θὰ εἰσέπραττε 15.000 διὰ νὰ περάσῃ τὴν χρονιά του. Βλέπετε λοιπόν, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τῶν 100 στρεμμάτων εἶναι ἀπόδοσις πενίας. Ἂς μὴ φοβούμεθα τόσον πολὺ τὴν ἄνοδον τοῦ τιμαρίθμου, τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ψωμιοῦ. Νομίζω, ὅτι καὶ εἰς τὸν πλέον ἁπλοῦν ἐργάτην δὲν θὰ εἶχε ἀντίκτυπον ἐὰν δώσῃ 2–3 δεκάρες πάρα πάνω διὰ τὸ ψωμί. Εἴπομεν ὅτι οὐδεμία κοινωνικὴ ἀσφάλισις ὑπάρχει διὰ τὸν ἀγρότην. Καὶ ἐγὼ νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο τὸ μεγαλύτερον σφάλμα δι’ οἱανδήποτε Κυβέρνησιν νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Μοιραίως θὰ ἀποτύχῃ, διότι εἶναι ἡ φύσις τοῦ πράγματος τοιαύτη. Μόνον διὰ τῶν Κοινοτήτων, μόνον ἐὰν κάμουν διαφόρους συμβάσεις ὡς Κοινότητες θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ κάτι. Δὲν βρίσκετε ἄκρη ἐὰν θελήσετε νὰ ἐφαρμόσητε τὸ σύστημα τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων διὰ τοὺς ἀγρότας. Τὸ ζήτημα τῆς συντάξεως εἶναι βεβαίως ἄλλο. Θὰ ἠθέλαμεν λοιπόν, κύριε ὑπουργέ, ἐγὼ καὶ οἱ συνάδελφοί μου Θεσσαλίας νὰ μᾶς ὑποσχεθῆτε τὰ 100 στρέμματα. Μὴ φοβῆσθε τὸν τιμάριθμον. Δὲν θὰ διογκωθῇ ἡ κυκλοφορία μὲ τὰ 15.000.000 τὰ ὁποῖα θὰ δοθοῦν διὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν τὸ πολὺ 10.000 οἰκογένειαι ἀγροτῶν. Εἶναι δίκαιον, εἶναι λογικὸν τὸ αἴτημα καὶ παρακαλῶ καὶ τὴν Βουλὴν καὶ σᾶς νὰ τὸ υἱοθετήσετε.

§180Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, μετὰ συμπαθείας ἤκουσα τὸ ἰδιαίτερον αἴτημα, τὸ ὁποῖον διετύπωσεν ἡ Θεσσαλία καὶ ὁ Νομὸς Μαγνησίας. Εἶναι ὄντως ἔτσι ὅπως τὰ λέγετε. Ὑποσχέσεις ὅμως μὴ ἀναμένετε. Προσπάθεια καταβάλλεται, ὅπως διευρυνθοῦν τὰ προνομιακὰ καὶ προστατευτικὰ μέτρα κατὰ ἕνα βαθμὸν ὁ ὁποῖος πάντοτε δὲν θὰ προκαλέσῃ καὶ ἀντίδρασιν κατὰ ἕνα βαθμὸν εἰς τρόπον ὥστε ἡ κατηγορία ἐκείνη τῶν παραγωγῶν νὰ βοηθηθῇ, μὲ βάσιν τὸ πραγματικὸν ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι αὐτοὶ κληροῦχοι ὄντες ἀπὸ μακρῶν ἐτῶν καὶ μὴ διανείμαντες τὸν κλῆρον των εἰς τοὺς ἀπογόνους των συναπαρτίζουν πολλὰς οἰκογενείας καθιστάμενοι οὕτω μικροκαλλιεργηταὶ 20–30 στρεμμάτων. Θὰ ἐπιφυλαχθῶ νὰ κάμω τὴν τελικήν μου δήλωσιν τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ δώσω συνολικῶς μίαν ἀπάντησιν εἰς τοὺς ἐπερωτῶντας συναδέλφους.

§181ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§182ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§183ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 7 μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.30′ μ.μ.)