1955.05.23

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 97η

Δευτέρα 23 Μαΐου 1955

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.00′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Ἰντζές, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΙΝΤΖΕΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν κατόπιν παρατηρήσεων τῶν κ.κ. Π. Κανελλοπούλου (Ἀντ. Κυβ.) καὶ Γ. Τσαντίρη. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Β. Καραμπίλιας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Β. ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Κατερίνης κ. Κ. Δημόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργικοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Κολινδροῦ ζητοῦντος ὅπως ἀποσταλῇ μηχανικὸς εἰς Κολινδρόν, διὰ τὴν ἐκπόνησιν σχεδίου καὶ μελέτης ἀνεγέρσεως ἀποθήκης γεωργικῶν προϊόντων, τοῦ Συνεταιρισμοῦ διαθέτοντος οἰκόπεδον καὶ οἰκονομικὰ μέσα διὰ τὴν ἀνέγερσιν τῆς ἀποθήκης ταύτης. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς κ. κ. Γ. Τζατζάνης καὶ Α. Βουλόδημος καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Ἐθνικοῦ Συλλόγου Διδασκάλων Πειραιῶς, ζητοῦντος ἵδρυσιν 24 νέων δημοτικῶν σχολείων εἰς τὸν Πειραιᾶ, αὔξησιν τῶν ὀργανικῶν θέσεων, ἐπίλυσιν τοῦ διδακτηριακοῦ ζητήματος τῆς πόλεως κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ναυπακτίας κ. Ι. Ἰντζὲς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κ. Μετζᾶ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ναυπακτίας, ζητοῦντος ὅπως ἡ ΑΣΔΑΝ προμηθευθῇ ἐγκαίρως ἐκ τῆς περιφερείας ταύτης ποσότητα τριφυλλίου καὶ τριφυλλοχόρτου διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν κτηνῶν τοῦ Στρατοῦ καὶ ἀποφευχθῇ οὕτω ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν παραγωγῶν παρὰ τῶν τριφυλλεμπόρων. Οἱ κ.κ. Π. Παπαληγούρας (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ) καὶ Α. Πρωτοπαπαδάκης (Ὑπουργὸς Βιομηχανίας) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῶν συμπραττουσῶν Ἑταιριῶν HYDROCARBON RESEASCH INC HYDROCARBON —MINERALOL, FRIEDRICH KRUPP MASHINEN UND STAHLBAU RHEINHAUSEN καὶ STAHLUNI-ON EXPORT, διὰ τὴν κατασκευὴν καὶ θέσιν εἰς λειτουργίαν Διϋλιστηρίου Πετρελαίων ἐν Ἑλλάδι καὶ παροχῆς ἐξουσιοδοτήσεων εἰς τοὺς ὑπουργοὺς ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, τῆς Βιομηχανίας καὶ τῶν Οἰκονομικῶν». Ὁ κ. Εὐταξίας (Ὑπουργ. Οἰκον.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἀπαλλαγῆς εἰσαγομένων τινῶν ἐφοδίων ἀπὸ τῆς ὑπὲρ τῶν Γραφείων Ἐργασίας Λιμένων ἐπιβαρύνσεως». Ὁ κ. Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑφυπουργὸς Συγκ.), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ Ταχ. Ταμιευτήριον». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προαγωγῶν καὶ ἄλλων διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς Ἀνθυπασπιστὰς τῆς Βασιλικῆς Χωροφυλακῆς». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 81 Διεθνοῦς Συμβάσεως «περὶ ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας εἰς τὴν Βιομηχανίαν καὶ τὸ Ἐμπόριον», 2) «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 88 Διεθνοῦς Συμβάσεως «περὶ διοργανώσεως τῆς Ὑπηρεσίας ἀπασχολήσεως», 3) «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 95 Διεθνοῦς Συμβάσεως «περὶ προστασίας» τοῦ ἡμερομισθίου» καὶ 4) «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 102 Διεθνοῦς Συμβάσεως τῆς ἀφορώσης «τὰ ἐλάχιστα ὅρια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καὶ Γ. Γρηγορίου καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ ἐκτάκτου εἰσφορᾶς ὑπὲρ σεισμοπλήκτων Βόλου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Λαμπρόπουλος, Α. Ψιμάρας, Ν. Κοντογιαννόπουλος, Γ. Στεφανόπουλος καὶ Κ. Ἀδαμόπουλος καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 3070)54 «περὶ ὀργανώσεως τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ ὑπουργείου Ἐμπορίου καὶ ἄλλων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Καλαντζάκος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 3.4.1954 Β.Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν.Δ. 2500)53 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου περὶ Διοικήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας καὶ Ὀργανώσεως τῶν Γραφείων Εὑρέσεως Ἐργασίας καὶ τροποποιήσεώς τινων νόμων.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν. δεκτόν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ διοικήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας καὶ ὀργανώσεως τῶν Γραφείων Εὑρέσεως Ἐργασίας καὶ τροποποιήσεως τινων νόμων». Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ Σῶμα Ἀστυνομίας Πόλεων».

§8Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἶχε δηλώσει ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 9 ὅτι θὰ γίνῃ διαγωνισμὸς διὰ τὴν πρόσληψιν τοῦ ὑγειονομικοῦ προσωπικοῦ ἀπὸ ἐπιτροπὴν ἐκ καθηγητῶν τοῦ Πανεπιστημίου, τοῦτο ὅμως δὲν περιλαμβάνεται εἰς τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου.

§9Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ (Ὑφ. Ἐσωτ.). Εἶπον, κύριε συνάδελφε, ὅτι, θὰ διεξαχθῇ διαγωνισμὸς κατὰ τὰ δι’ ἀποφάσεως ἡμῶν καθορισθησόμενα.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τροπολογία τοιαύτη δὲν ἔχει ἐκτυπωθῆ, οὔτε περιελήφθη εἰς τὰ πρακτικὰ. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχει θέμα. Δεκτὸν τὸ σχέδιον νόμου εἰς τὸ σύνολον;

§11ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ Σῶμα Ἀστυνομίας Πόλεων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1389)54 πράξεως τοῦ ὑπουργικοῦ Συμβουλίου».

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1389)54 πράξεως τοῦ ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως ἀκινήτου, πρὸς ἐγκατάστασιν διϋλιστηρίου πετρελαίου». Πρόκειται περὶ τυπικοῦ νομοσχεδίου καὶ νομίζω ὅτι δύναται νὰ γίνῃ δεκτὸν ἄνευ συζητήσεως.

§15Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε.

§16Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε.

§17Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀπολύτως τυπικόν. Δὲν καταλαβαίνω, διὰ ποῖον λόγον θέλετε νὰ τὸ κρατήσετε. Τὸ νομοσχέδιον δὲν λέγει τίποτε ἄλλο, παρὰ ὅ,τι παρέχεται εἰς τὸν ὑπουργὸν Συντονισμοῦ καὶ εἰς τὸν ὑπουργὸν Βιομηχανίας ἡ εὐχέρεια, νὰ προβῇ εἰς ἀπαλλοτρίωσιν τοῦ χώρου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἀνεγερθῇ τὸ διϋλιστήριον. Δὲν καταλαβαίνω, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ ἔχῃ οἱανδήποτε ἐπὶ τοῦ ἀντικεμένου αὐτοῦ ἀντίρρησιν. Τὸ μέγα θέμα τοῦ διϋλιστηρίου, ἡ σύμβασις ἡ ὑπογραφεῖσα, ἡ ὁποία τελεῖ ὑπὸ τὴν αἵρεσιν τῆς ἐπικυρώσεως ὑπὸ τῆς Βουλῆς, ἔρχεται πρὸς συζήτησιν. Ἤδη κατετέθη καὶ διενεμήθη. Οἱ κ. συνάδελφοι, ἐὰν ἔχουν νὰ εἴπουν τι, ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, θὰ τὸ εἴπουν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως τοῦ συνόλου. Τίνα λόγῳ λοιπὸν ἡ ἀντίρρησις ἡ νῦν προβαλλομένη;

§18Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ἀφήσατε νὰ ἔλθῃ πρῶτον ἡ σύμβασις.

§19Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν εἶναι κανεὶς ἀνόητος, ὥστε νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀπαλλοτρίωσιν, πρὶν ἢ ἐπικυρωθῇ ἡ σύμβασις. Αὐτὸ εἶναι αὐτονόητον. Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν περισσοτέραν ἀπώλειαν χρόνου καὶ διὰ νὰ μὴ καθυστεροῦν τὰ ἔργα τῆς ἀνασυγκροτήσεως, παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε τὴν ψήφισιν. Ἐὰν ἔχετε ἀντίρρησιν κρατήσατέ το, ὑπ’ εὐθύνην σας.

§20Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Θέλομεν νὰ ἐρωτήσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ἔχει ἐξασφαλίσει τοὺς πόρους, ὥστε νὰ ἀποζημιώσῃ τοὺς δικαιουμένους τῶν χώρων ποὺ θὰ τοὺς πάρωμεν; Διότι συμβαίνει εἰς τὴν γειτονικὴν περιοχὴν νὰ μὴ ἔχουν ἀποζημιωθῇ ἀκόμη οἱ κάτοχοι οἰκοπέδων, τὰ ὁποῖα ἀπηλλοτριώθησαν.

§21Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ ἀποζημιωθοῦν.

§22Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Θέλομεν νὰ συζητήσωμεν τὸν τρόπον καταβολῆς τῆς ἀποζημιώσεως. Αὐτὴν τὴν ἀντίρρησιν ἔχομεν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπομένως, ἐφ’ ὅσον τὸ νομοσχέδιον θὰ προκαλέσῃ συζήτησιν, θά συζητηθῇ μὲ τὴν σειράν του. Προκειμένου περὶ τῶν οἰκονομικῶν νομοσχεδίων «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακοῦ δασμολογίου νόμων καὶ ἄλλων τινῶν νόμων» καὶ «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ ἐκτάκτου εἰσφορᾶς ὑπὲρ σεισμοπλήκτων Βόλου», θὰ ἤθελα νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν Βουλήν, ἐὰν δέχεται, νὰ συνδυασθῇ ἡ συζήτησίς των, δεδομένου ὅτι ἀμφότερα τὰ νομοσχέδια ταῦτα ἀναφέρονται εἰς τὴν δημοσιονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Τοῦτο βεβαίως ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀρχὴν τῶν νομοσχεδίων. Ἡ κατ’ ἄρθρον συζήτησις θὰ γίνῃ κεχωρισμένως δι’ ἕνα ἕκαστον ἐξ αὐτῶν. Ἀποτελεῖ ἴσως μίαν εὐρυτέραν ἑρμηνείαν τοῦ Κανονισμοῦ ἢ μᾶλλον «κατ’ οἰκονομίαν» ἀπόφασιν, ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ κέρδους χρόνου ποὺ θὰ προκύψῃ, θὰ δώσῃ ἡ λύσις αὕτη τὴν δυνατότητα εἰς τοὺς ρήτορας νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν λαμβανομένων μέτρων καὶ νὰ διευρύνουν τὴν κριτικὴν αὐτῶν, χωρὶς τὸν περιορισμὸν ποὺ θὰ συνεπήγετο ἡ χωριστὴ κατ’ ἀρχὴν συζήτησις τῶν δύο νομοσχεδίων.

§24ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα μάλιστα.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπομένως ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἀμφοτέρων τῶν ἄνω σχεδίων θὰ γίνῃ ἀπὸ κοινοῦ.

§26Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τζαννετάκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§28Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 64 τοῦ Κανονισμοῦ, ὑπάρχει ἐν ὑποσημειώσει, τὸ ἄρθρον 60 τοῦ Συντάγματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται, ὅτι «Ὅλα τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα τοῦ Κράτους πρέπει νὰ σημειοῦνται εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Ὁ προϋπολογισμὸς εἰσάγεται εἰς τὴν Βουλὴν δύο μῆνας πρὸς τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους». Κύριε Πρόεδρε, ἐδῶ ὑπάρχει ρητή, σαφής, παραβίασις καὶ τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ Κανονισμοῦ, διότι εὑρισκόμεθα ἕνα μῆνα πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς νέας οἰκονομικῆς χρήσεως καὶ τὸ νομοσχέδιον δὲν κατετέθη. Πέραν τούτου ὅμως ὑπάρχει καὶ ἕνα δεύτερον ζήτημα. Διὰ τῶν νομοσχεδίων, τὰ ὁποῖα θὰ συζητήσωμεν σήμερον ἐπιβάλλονται φορολογικαὶ ἐπιβαρύνσεις. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συζητήσωμεν καὶ ἐγκρίνωμεν τὰ νομοσχέδια αὐτά, ἐὰν δὲν γνωρίζωμεν τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὴν ἔκθεσίν των. Κατὰ τὴν γνώμην μου ὑπάρχει σαφὴς παραβίασις καὶ τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ συζήτησις, ἐὰν δὲν γνωρίζῃ προηγουμένως ἡ Βουλή, ποῖος θὰ εἶναι ὁ προϋπολογισμός.

§29Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. συνάδελφος φαίνεται ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν πρακτικὴν ἡ ὁποία ἠκολουθήθη καθ’ ὅλα τὰ τελευταῖα ἔτη. Καὶ ἡ πρακτικὴ αὐτὴ δὲν ἠκολουθήθη τυχαίως. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ σύνταξις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἔχει μίαν βασικὴν προϋπόθεσιν: Τὸν καθορισμὸν τοῦ ὕψους τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας. Χωρὶς τὸν καθορισμὸν τοῦ ὕψους αὐτῆς, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀδύνατον νὰ συνταχθῇ προϋπολογισμός, νὰ κατατεθῇ προϋπολογισμὸς καὶ νὰ συζητηθῇ ὁ προϋπολογισμός. Ὅπως γνωρίζετε, ἴσως, ἀπὸ τὰς ἐφημερίδας, ἡ Κυβέρνησις πράττει ὅ,τι εἶναι δυνατὸν διὰ νὰ δοθῇ ἡ μεγίστη δυνατὴ Ἀμερικανικὴ Βοήθεια πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλά, βεβαιότατα, δὲν εἶναι διατεθειμένη νὰ συζητήσῃ περὶ τοῦ μέλλοντος προϋπολογισμοῦ χωρὶς νὰ ἔχῃ τὸ ὕψος αὐτῆς προκαθορισθῇ, οὔτε περὶ τῶν δαπανῶν τοῦ μέλλοντος προϋπολογισμοῦ, διότι καὶ τὸ σκέλος τῶν δαπανῶν εἶναι συνάρτησις τῶν ἐσόδων τὰ ὁποῖα προσδοκᾷ ἐξ ἐγχωρίων πόρων ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ καὶ ἐκ πόρων μὴ ἐγχωρίων. Ὁ κ. συνάδελφος ἔχει δίκαιον ὅτι θὰ ἦτο τακτικώτερον καὶ θὰ ἦτο πολὺ περισσότερον εὐχάριστον καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν καὶ διὰ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ διὰ τὸ σύνολον τῆς Βουλῆς, ἐὰν εἴμεθα εἰς θέσιν, αὐτὴν τὴν στιγμὴν, νὰ συζητήσωμεν τὸ σύνολον τοῦ προϋπολογισμοῦ. Θὰ παράσχῃ ἡ Κυβέρνησις ἐπαρκῆ στοιχεῖα πρὸς τὴν Βουλήν, διὰ νὰ κρίνῃ ἐὰν ναὶ ἢ ὄχι πρέπει ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀναδεχθῇ αὐτὸ τὸ τεράστιον βάρος τὸ ὁποῖον, καθ’ ὁμολογίαν αὐτοῦ τούτου τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἀναγκάζεται ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν ὑπὸ κρίσιν φορολογικῶν νομοσχεδίων, νὰ ἐπιβάλῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Νὰ εἶσθε βέβαιοι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὅσα στοιχεῖα εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ σᾶς δώσωμεν θὰ σᾶς τὰ παράσχωμεν καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ ἀποδειχθῇ ἐκ τῆς προόδου τῆς συζητήσεως ὅτι ἡ φορολογία αὐτὴ εἶναι ἀναγκαία.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Τριανταφύλλης, ἔχει τὸν λόγον.

§31Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε....

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι κ. Τζαννετάκη. Σᾶς ἔδωσα τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, ἐκάματε μίαν πρότασιν, ἡ Βουλὴ δὲν τὴν ἔκαμε δεκτήν, ἀφήσατε σᾶς παρακαλῶ.

§33Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιβάλλει φόρους μεγαλυτέρους τοῦ ἑνὸς δισεκατ. Γνωρίζει ὁ κ. ὑπουργὸς ὅτι ἀποτελεῖ δημοσιονομικὴν ἀρχὴν ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπιβάλῃ φόρους ὅταν δὲν ἔχει προκαθορίσει τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν ἐξ οὗ νὰ καθορίσῃ τὸ ὕψος τῶν ἐσόδων. Ἡ πρώτη παραχώρησις τῶν Κρατῶν τῆς Δύσεως εἶναι ὅτι θέτουν ὑπὸ τὴν ἔγκρισιν τῶν Κοινοβουλίων τοὺς προϋπολογισμούς.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Τζαννετάκη, δὲν εἶσθε ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ πλέον.

§35Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ἡ συνέχεια τὴν ὁποίαν δίδει ὁ συνάδελφος εἶναι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἀναμφισβήτητον.

§36Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ εἶπεν ὅτι θὰ θέση ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀρκετὰ στοιχεῖα ὥστε νὰ τὴν ἐνημερώσῃ ἐπὶ τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πιστεύω ὅτι εἶναι ἀνάγκη τὰ στοιχεῖα αὐτὰ νὰ τεθοῦν προηγουμένως ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς, πρὶν ἀρχίσῃ τὴν συζήτησιν τῶν νομοσχεδίων, δηλαδὴ νὰ δοθῇ ἕνα προσχέδιον τοῦ προϋπολογισμοῦ βάσει τοῦ ὁποίου ἐθεώρησεν ἀναγκαίαν τὴν ἐπιβολὴν αὐτῶν τῶν νέων φορολογιῶν.

§37Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἄμ.). Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ ἀποκρούσω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὴν αἴτησιν τοῦ κ. Τζαννετάκη. Προσχέδιον προϋπολογισμοῦ δὲν εἶναι νοητὸν νὰ τεθῇ ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς καὶ τῆς κοινῆς γνώμης. Τοιούτου εἴδους πρότασις σημαίνει ἔλλειψιν γνώσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς τακτικῆς καὶ παρακαλῶ τὸν κύριον ἐκ Γυθείου συνάδελφον, νὰ μὴ ἐπιμείνῃ ἢ ἔστω καὶ θεωρητικῶς, διότι περὶ θεωρητικῆς ἐπιμονῆς πρόκειται καὶ ὄχι πολιτικῆς, εἰς τὴν αἴτησίν του αὐτήν. Ὅταν ὁ ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ πρὸ ὀλίγου εἶπεν ὅτι θὰ θέση ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερα στοιχεῖα, δύναται, τὶ σημαίνει αὐτὸ ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε τῆς Βουλῆς; Ὅτι θὰ θέση ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήγοντος καὶ ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς πραγματικότητος καὶ ἀπὸ ἀπόψεως δαπανῶν καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐσόδων. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προβλέψῃ ἢ καὶ ἐὰν προέβλεπε, ὅπως καὶ ἐκεῖνος προβλέπει καὶ ἡμεῖς προβλέπομεν, δὲν εἶναι δυνατὸν, κατὰ τρόπον ὑπεύθυνον, νὰ εἴπῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποία θὰ εἶναι περίπου ἡ εἰκὼν τοῦ μέλλοντος προϋπολογισμοῦ. Αὐτὸ θὰ ἦτο ἄλλωστε καὶ ἄηθες ἀπὸ ἀπόψεως κοινοβουλευτικῶν παραδόσεων, διότι οὐδέποτε ἐγένετο προεξόφλησις θεωρητικὴ καὶ κατὰ προσέγγισιν προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἀποκρυσταλλωθῆ καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τυπωθῆ εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως καὶ διανεμηθῆ.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τριανταφύλλης, εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἔχει τὸν λόγον.

§39Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗΣ. Ἡ εἰσήγησις, κ. συνάδελφοι, εἶναι θεσμός, ὅστις, ἐξεπήδησεν ἀπὸ τὰ πράγματα, ὑπηγορεύθη ἀπὸ ἀνάγκην σπουδαίαν, ὑπηρετεῖ σκοπιμότητα ἀξιόλογον, καὶ ἔτυχεν εὐρείας ἐφαρμογῆς. Ὁ θεσμὸς τῆς εἰσηγήσεως, ηὐδοκίμησεν εἰς τὸν χῶρον καὶ τῶν τριῶν ἐξουσιῶν εἰς τὰς ὁποίας ἡ Πολιτεία διακρίνεται, δηλαδὴ καὶ εἰς τὴν Διοίκησιν καὶ εἰς τὴν Δικαιοσύνην καὶ εἰς τὰ Νομοθετικὰ Σώματα. Πᾶσα συζήτησις ἄρχεται ἀπὸ τοῦ εἰσηγητοῦ. Οὗτος ἀνατέμνει τὸ ὅλον θέμα, χωρεῖ εἰς ἀναγνώρισιν τοῦ ἐδάφους, ἀναλύει τὰ ζητήματα, παραθέτει στοιχεῖα, καὶ καταβάλλει πᾶσαν προσπάθειαν, ὥστε ἡ συζήτησις νὰ ἀποβῇ γόνιμος. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν εἰσήγησιν εἰς τὰ Νομοθετικὰ Σώματα αὕτη παρουσιάζει ἰδιορρυθμίας τινὰς ἐγκειμένας εἰς τὴν φύσιν τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ συστήματος. Ἡ ἰδιορρυθμία ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι prfori ὁρίζονται πάντοτε δύο Εἰσηγηταὶ ὡς πρὸς τοὺς ὁποίους ἰσχύει κατὰ κανόνα τοὐλάχιστον τὸ τεκμήριον τῆς ἀντιθέτου τοποθετήσεως. Ἐπίσης, εἶναι ἐκ τῶν προτέρων γνωστόν, ὅτι θέματα τοιαύτης φύσεως, ὡς τὸ σήμερον συζητούμενον, πάντοτε γίνονται ἀντικείμενον ἀντιδικίας, καὶ δημοκοπικῆς ἐκμεταλλεύσεως. Θέτω τὴν τελευταίαν φράσιν ἐντὸς εἰσαγωγικῶν, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀδυναμίας καὶ τοῦ πειρασμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐμφωλεύει εἰς τὴν σκέψιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, καὶ οἰστρηλατεῖ πᾶσαν ἀντιπολίτευσιν νὰ ἐκμεταλλευθῇ δημοκοπικῶς, τὴν ἐμφανιζομένην ἐξόχως πρόσφορον περίστασιν. Ἐξόχως δὲ πρόσφορος εἶναι πάντοτε ἡ περίστασις προκειμένου περὶ φορολογικῶν θεμάτων, διότι ὑπάρχει καὶ ὁ παράγων πολίτης, ὅστις θεωρεῖ τὸν φόρον ἄχθος, βάρος, θυσίαν. Δευτέρα ἰδιοτυπία τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἡ εἰσήγησις εἰς τὰ Νομοθετικὰ Σώματα, εἶναι ὅτι εἶναι σχεδὸν ἐκ τῶν προτέρων γνωστὸν τί ἕκαστος τῶν Εἰσηγητῶν πρόκειται νὰ ὑποστηρίξῃ. Χωρὶς νὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔχετε μαντικὰς ἱκανότητας, δύνασθε νὰ γνωρίζετε, τί θὰ ὑποστηρίξῃ ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ, ὅπως ἐπίσης δὲν ἀπαιτεῖται εὐφυΐα διὰ νὰ προείπητε τί ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀντιπολιτεύσεως θὰ ὑποστηριχθῇ. Ἀλλὰ καὶ ἔξω τῆς αἰθούσης ταύτης οἱ πολῖται γνωρίζουν, τί περίπου θὰ λεχθῇ καθ’ ὅλας τὰς μακρὰς συζητήσεις αἱ ὁποῖαι θὰ γίνουν ἐπὶ τῶν φορολογικῶν νομοσχεδίων, διὰ τῶν ὁποίων καλεῖται ὁ λαὸς νὰ βαστάσῃ σημαντικὰ βάρη. Καὶ ὡς ἐκπρόσωπος ἐν προκειμένῳ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, κατὰ τὸ ἀνῆκον μοι ἰδανικὸν ποσοστὸν σᾶς λέγω τί σκέπτεται ὁ ἁπλοῦς Ἕλλην. Τί προεξοφλεῖ μετὰ βεβαιότητος. Θὰ ἐγερθῇ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ λάβῃ ὕφος αὐστηρόν, ἐπίσημον καὶ ἐλαφρῶς παγερόν, καὶ μὲ φωνὴν παλλομένην θὰ εἴπῃ: Κύριοι, ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ καλέσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν εἰς νέας θυσίας. Εἶναι περιττὸν νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει πλήρη γνῶσιν τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας τοῦ λαοῦ καὶ ὅτι ὁ λαὸς ἔφθασεν εἰς τὰ ἀκρότατα ὅρια τῆς φορολογικῆς ἱκανότητος. Ὅσον ὅμως γνωρίζει ταῦτα, κατ’ ἴσον λόγον, ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν κατανόησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅστις ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἐδιδάχθη νὰ ὑποβάλλεται εἰς θυσίας, ὅταν αἱ ἀνάγκαι τῆς Πατρίδος ἐπιβάλλουν τοῦτο. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ὁ πολίτης εἶναι βέβαιος ὅτι θὰ ἀκούσῃ τὰ ἑξῆς: Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐκφράσωμεν τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι ἡ Κυβέρνησις ἀδιαφοροῦσα καὶ ἀστοργοῦσα ἄφησε τὰ πράγματα νὰ φθάσουν εἰς τοιοῦτον τραγικὸν σημεῖον, ὥστε ἤδη νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἐπιβάλῃ καὶ νέα ἀβάσταχτα βάρη.

§40Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Πῶς προεξοφλεῖτε τὴν γνώμη μας, κύριε συνάδελφε.

§41Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗΣ. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω, κ. Ἀρχηγὲ τῆς Φιλελευθέρας Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, δὲν τὰ λέγω διὰ τὴν συγκεκριμένην ἀντιπολίτευσιν, οὔτε τὰ λέγω τὸ πρῶτον ἐγώ. Ἐὰν ἔχετε ὥραν σχολῆς, δύνασθε νὰ πεισθῆτε, πόσον εἶναι αὐθεντικά, ἀνατρέχοντες εἰς παλαιοὺς τόμους τῆς Ἐφημερίδος τῶν Συζητήσεων τῆς Βουλῆς, ὅπου θὰ εὕρητε ὅ,τι ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον Σιμόπουλον, ὅταν ἐπέβαλε τὸν φόρον ὀβολοῦ ἐπὶ τῆς σακχάρεως. Καὶ ἤδη, κ. συνάδελφοι, εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα. Καὶ ἰδοὺ ποῖον εἶναι τὸ θέμα. Εἶναι τρία ἐρωτήματα, τιθέμενα ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, εἰς τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ δοθῇ ἡ προσήκουσα, ἡ ἀντικειμενική, καλόπιστος καὶ ἠλεγμένη ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀπάντησις, ἐφ’ ἧς τελευταῖος κριτὴς θὰ εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Τὰ ἐρωτήματα ταῦτα τὰ ὁποῖα διαγράφουν τὸ πλαίσιον τοῦ θέματος, εἶναι τὰ ἀκόλουθα: 1) Ποία ἦτο ἡ ἀνάγκη ἡ ὁποία ἐπέβαλε τὴν λῆψιν τῶν νέων φορολογικῶν μέτρων; 2) Δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος τις τρόπος, ὡς λ.χ. τῆς περικοπῆς ἐξ ἄλλων κονδυλίων τῶν δαπανῶν, ὥστε νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ἄνοιγμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ; 3) Ἦτο δυνατὸν ἐξ ἄλλης πηγῆς νὰ ἐξευρεθοῦν οἱ πόροι; Αὐτὰ εἶναι τὰ τρία σημαντικὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὸ θέμα. Ἄς ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὸ πρῶτον ἐρώτημα. Ποία αἰτία μᾶς ἔφερεν εἰς τὴν κατάστασιν νὰ ἀντιμετωπίζωμεν ἄνοιγμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ; Ἐπ’ αὐτοῦ, νομίζω ὅτι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπισημάνω τὴν πρώτην παράλειψιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν ἐξ αὐτῆς εὐθύνην. Ἡ Κυβέρνησις ὡρισμένας της πράξεις δὲν τὰς προέβαλε προσηκόντως ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἔλαβεν ἀπόφασιν, καὶ ηὔξησεν κατὰ 10% τοὺς μισθοὺς τῶν Δημοσίων ὑπαλλήλων, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς συντάξεις, καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν τὰς ἀποδοχάς. Ἔπρεπε πρὶν δοθοῦν αἱ αὐξήσεις νὰ συζητήσῃ τὸ ζήτημα ἐπὶ πολὺ μὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν κατηγοριῶν αὐτῶν, ὥστε καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ἀποκτήσουν συνείδησιν τοῦ αἰτήματος. Ἔπρεπε ἀκόμη τὸ θέμα νὰ εἶναι ἀπὸ χρόνον ἱκανὸν ἀνοικτὸν καὶ τεθειμένον ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὥστε ἡ σκέψις οἱουδήποτε πολίτου νὰ ἄγεται κατ’ ἀνάγκην εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἐὰν τὸ δίκαιον αὐτὸ αἴτημα τύχῃ ἱκανοποιήσεως, σημαίνει ὅτι θὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ Προϋπολογισμὸς καὶ θὰ προκύψῃ ἔλλειμμα. Καὶ οὕτω θὰ ἐγίνετο κτῆμα τῆς κοινῆς συνειδήσεως ἡ ἀντίληψις ὅτι διὰ τὴν κάλυψιν τῶν νέων δαπανῶν ἐφ’ ὅσον ἦτο ἀδύνατος ἡ περικοπὴ ἄλλων κονδυλίων καὶ ἐγκληματικὴ ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν ἐκδοτικὴν μηχανὴν ἔπρεπεν ὁπωσδήποτε αἱ νέαι ἐπιβαρύνσεις νὰ καλυφθοῦν δι’ ἐπιβολῆς νέων φόρων. Ἐπὶ τούτοις, ἐκράτει ἡ ἐλπίς, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ νέα ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ νὰ ἀντιμετωπισθῇ δι’ οἰκονομιῶν, ἀλλὰ ἐπῆλθεν ὁ Βόλος, ἡ τραγική του καταστροφή, ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τὴν σταγόνα ἥτις ἔκαμε τὸ ποτήριον νὰ ἐκχειλίσῃ. Κακῶς ἀποδίδεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἡ μομφὴ ὅτι δὲν ἐτόλμα νὰ ἐμφανίσῃ πρότερον τὰ φορολογικά της μέτρα, καὶ ἐχρησιμοποίησε τὴν συμφορὰν τοῦ Βόλου ὡς μικροχαρὲς πρόσχημα.

§42Λ. ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΑΛΟΣ. Ἀσφαλῶς.

§43Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ συμφορὰ τοῦ Βόλου κατεδάφισε τὰς ἐλπίδας τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ἄνοιγμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ διὰ τῆς πραγματοποιήσεως οἰκονομιῶν. Ἀλλὰ καὶ τὸ θέμα τῶν οἰκονομιῶν εἶναι πολὺ παλαιὰ ὑπόθεσις, ἥτις τόσον πεισμόνως τηρεῖται ἄφθαρτος. Πάντες ἐνθυμεῖσθε, ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν εἰς πολλὰς περιπτώσεις συνεστήθησαν Ἐπιτροπαὶ οἰκονομιῶν καὶ τὸ ἀποτέλεσμά των ἦσαν αἱ συζητήσεις. Ἂς πάρωμεν ὅμως τὸν Προϋπολογισμὸν εἰς τὰς ἁδράς του γραμμάς. Ἔχομεν, τὰς δαπάνας διοικήσεως, τὰς ἐπενδύσεις, καὶ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ περικοποῦν οἱ μισθοὶ καὶ αἱ συντάξεις ἀφοῦ διὰ τὴν αὔξησιν αὐτῶν ἐπιβάλλονται αἱ νέαι ἐπιβαρύνσεις. Ἀλλὰ καὶ πᾶσα περικοπὴ εἰς τὸν τομέα τῶν ἐπενδύσεων, ἄγει κατ’ ἐμὲ εἰς καταστροφήν. Ἐὰν θέλωμεν σοβαρῶς νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν πιθανότητα οἰκονομικῆς μας ἐξυγιάνσεως, πρέπει εἰς ὅλους μας νὰ γίνῃ συνείδησις, ὅτι μόνον διὰ τῆς διαθέσεως μεγάλων ποσῶν δι’ ἐπενδύσεις, εἶναι δυνατὸν ἡ ἐλπὶς αὐτὴ νὰ καταστῇ πραγματικότης. Ἀπομένει τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐλέχθησαν πολλὰ καὶ τὸ ὁποῖον κατ’ ἐμὲ εἶναι ἐξηντλημένον, τόσον μᾶλλον ὅσον κατὰ μέγα ποσοστὸν εἶναι θέμα πολιτικόν. Καὶ ἤδη ἀπομένει ἡ ἀπάντησις εἰς τὸ τρίτον ἐρώτημα, ἐὰν ἦτο δυνατὸν κατὰ τρόπον ὑγιᾶ νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ δυσχερὴς κατάστασις πρὸ τῆς ὁποίας διὰ πολλοστὴν φορὰν εὑρίσκεται ἡ Ἑλλάς. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα διὰ τὴν Ἑλλάδα ὑπάρχει πρὶν αἱ πρῶται της ἡμέραι γίνουν γνωσταὶ εἰς ἡμᾶς διὰ τῶν λειψάνων τῆς γραπτῆς ἱστορίας, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ χρυσομάλλου δέρατος. Ἀλλὰ ἡ κατάστασις ἔγινεν ἀσυγκρίτως δυσχερεστέρα ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς γενεᾶς μας. Οἱ βράχοι αὐτοὶ ἐβάφησαν μὲ ἄφθονον αἷμα τὸ ὁποῖον ἐχύθη ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, καὶ ἐξηκολούθουν νὰ βάφωνται, ὅταν οἱ ἄλλοι ἠσχολοῦντο μὲ τὴν ἐπούλωσιν τῶν πληγῶν των. Ἐν τούτοις οὐδέποτε ἀπὸ τὴν καρδίαν τοῦ Ἕλληνος ἀπέλειπεν ἡ ἐλπίς, ὅτι καὶ ἡμεῖς θὰ ἐτυγχάναμεν ἐκ μέρους τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς ἴσης μεταχειρίσεως προκειμένου νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν οἰκονομίαν μας. Ἐδικαιούμεθα δὲ νὰ ἔχωμεν τὸ προβάδισμα εἰς τὸ θέμα τοῦτο, ὅπως εἴχομεν τὸ προβάδισμα καὶ τὸ προνόμιον εἰς τὰς θυσίας ὑπὲρ τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας, διότι οὐδεὶς ὑπῆρξε τόσον μέγας καὶ ἀνιδιοτελής, ὅσον ἡ Ἑλλάς. Μᾶς ἐδονοῦσαν τότε καὶ μᾶς ἐθώπευον φωναὶ ἐκπορευόμεναι ἀπὸ ἐπίσημα χείλη, καὶ μᾶς διεβεβαίουν, ὅτι ὅταν ἡ Ἑλλὰς εἰσέλθῃ εἰς τὸ Συνέδριον τῆς Εἰρήνης, ὅλοι θὰ ἐγερθοῦν εἰς ἔνδειξιν τιμῆς. Δὲν θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἔφθειρεν ὁ διαδραμὼν χρόνος, ἀλλὰ νὰ τονίσω, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις τῆς Ἑλλάδος ἐκ μέρους τῶν Συμμάχων της, ἀποτελεῖ αἴτημα ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας τῆς Δημοκρατίας, πρόσταγμα πολιτικόν, καὶ ἀξίωσιν ἐν ὀνόματι τῆς ἠθικῆς, διότι ἡ Ἑλλὰς ὑπῆρξεν ὑλικῶς μικρὰ ἐν τῷ ἠθικῷ αὐτῆς μεγαλείῳ. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἀποδειχθῇ, ὅτι οἱ ἰσχυροὶ εἶναι ἠθικῶς μικροὶ ἐν τῷ ὑλικῷ αὐτῶν μεγαλείῳ. Ἀντιλαμβάνεσθε κ. βουλευταί, ποῖον εἶναι τὸ συμπέρασμα τῶν λόγων μου. Αἱ αἰτίαι τῆς καταστάσεως πρὸ τῆς ὁποίας εὑρισκόμεθα, κεῖνται μακρὰν οἱασδήποτε Κυβερνητικῆς εὐθύνης. Καὶ ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ συζητήσωμεν περὶ εὐθυνῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφθάναμεν εἰς τὸ πολὺ ἀπώτατον παρελθόν. Ἀλλὰ τὰ πράγματα ἀξιοῦν λύσιν, καὶ λύσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ παρὰ διὰ τῆς ἐγκρίσεως ἐκ μέρους τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τῶν προτεινομένων ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως μέτρων. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας, κ. Μητσοτάκης ἔχει τὸν λόγον.

§45Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ ἀξιότιμος εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, εὑρισκόμενος ἴσως πρὸ δυσκολίας νὰ κάμῃ εἰσήγησιν ἐπὶ ἑνὸς τοιούτου θέματος, προσεπάθησε μὲ μεγάλην μαεστρίαν ἐν ἀρχῇ νὰ ἀλλάξῃ τὸ θέμα, κάμνων εἰσήγησιν περὶ τοῦ θεσμοῦ τοῦ εἰσηγητοῦ, καὶ ἀπέφυγε παντελῶς νὰ ὑπεισέλθῃ εἰς τὴν οὐσίαν τῆς συζητήσεως. Καὶ ὅμως, κ. συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι ζωντανόν, τὸ θέμα καίει, διότι μέσα εἰς μίαν νύκτα ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ ἐπεβάρυνε τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν μὲ νέους φόρους τῆς τάξεως τῶν 1000 ἑκατ. περίπου κατὰ τοὺς ἰδικούς της ὑπολογισμούς, κατὰ δὲ τοὺς ὑπολογισμοὺς ἄλλων, ἴσως ἀκριβεστέρους τῆς τάξεως τῶν 1200 ἑκ. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ συνολικὴ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ηὐξήθη κατὰ τὸ ⅙, κατὰ ποσοστὸν δηλ. 15% περίπου. Καὶ τοῦτο συνέβη, ἐνῷ γενικὴ εἶναι ἡ διαπίστωσις, ὁμολογουμένη καὶ διεκηρύχθη ἀπὸ ὅλα τὰ πολιτικὰ κόμματα καὶ πρωτίστως ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ, ὅτι ἡ φοροδοτικὴ ἱκανότης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἔχει φθάσει εἰς τὰ ἀκρότατα ὅριά της καὶ ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἰδίᾳ αἱ μεγάλαι πτωχαὶ λαϊκαὶ τάξεις, δὲν ἀντέχουν εἰς περαιτέρω ἐπιβαρύνσεις. Κατὰ συνέπειαν τὸ θέμα δὲν εἶναι παρωνυχὶς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ παρακάμψωμεν. Ὅταν μία Κυβέρνησις εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀχάριστον θέσιν νὰ καταλάβῃ τὰ πρωτεῖα τοῦ φορομπήχτου καὶ νὰ ἐπιβάλῃ τοιαύτης τάξεως νέους φόρους, εἶναι δικαίωμα, εἶναι ἀπαίτησις καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ λαοῦ νὰ τοῦ δικαιολογήσῃ τὴν ἀνάγκην, ἡ ὁποία τοὺς ἐπιβάλλει καὶ νὰ ἀποδείξῃ διὰ καταθέσεως στοιχείων καὶ ἀριθμῶν, ὅτι ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ἦτο ἄλλως ἀνέφικτον νὰ ἱκανοποιηθῇ. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν, κ. συνάδελφοι, ἐπ’ ὀλίγον εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ θέματος καὶ ἂς ἀναδράμωμεν ὀλίγον εἰς τὸ παρελθόν. Τὴν ἐπαύριον τῆς τραγικῆς συμφορᾶς τοῦ Βόλου ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δι’ ἀνακοινώσεώς του πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν, ἀνήγγελεν, ὅτι διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκτάκτων ἀναγκῶν, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν ἀπὸ τὸ τραγικὸν αὐτὸ γεγονὸς εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν πρόσθετα βάρη. Δι’ ὅσους δὲν ἐνθυμοῦνται τὰς φράσεις αὐτὰς τοῦ ἀξιοτίμου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, θὰ σᾶς ἀναγνώσω δύο χαρακτηριστικὰς του φράσεις. «Οἱ σεισμοὶ τοῦ Βόλου —τονίζει— ὕστερα ἀπὸ τοὺς σεισμοὺς τῶν Ἰονίων, τῆς Θεσσαλίας, τῆς Πελοποννήσου, οἱ ὁποῖοι ἔπληξαν τὸν τόπον, κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη δὲν δύνανται νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἐκ τῶν σημερινῶν διαθεσίμων τοῦ προϋπολογισμοῦ, διότι ἐὰν βαρυνώμεθα ἀπέναντι τῶν πληγέντων ἀδελφῶν μας μὲ τὸ ἠθικὸν χρέος τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν τραγικῶν ζημιῶν, τὰς ὁποίας ὑπέστησαν, ἀπέναντι τῶν μελλουσῶν Ἑλληνικῶν γενεῶν βαρυνόμεθα μὲ τὸ ἠθικὸν χρέος νὰ συνεχίσωμεν τὴν ἀνασυγκρότησιν». Καὶ προσέθεσε «ἀναγκάζομαι συνεπῶς νὰ καλέσω ὅλους τοὺς Ἕλληνας εἰς νέας θυσίας...». Ἡ διακήρυξις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ὅπως βλέπετε, ἦτο σαφεστάτη τὴν ἐπαύριον τῆς συμφορᾶς τοῦ Βόλου, ἐκάλει τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ ἐπωμισθῇ νέας φορολογίας, διὰ νὰ βοηθήσῃ τοὺς πληγέντας ἀδελφούς του. Καὶ ὅμως, κύριοι, τὴν ἱστορίαν τῶν τελευταίων ἡμερῶν τὴν ἐζήσαμεν ὅλοι μας. Καὶ ἀσφαλῶς καὶ σεῖς θὰ τὴν ἐνθυμῆσθε. Δὲν ἐχρειάσθη, παρὰ νὰ παρέλθουν ὀλίγαι ὥραι, διὰ νὰ διαπιστώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι ἡ διακήρυξις αὐτὴ τοῦ Συναγερμοῦ, ἀπετέλεσε πολιτικὴν ἀπάτην, διότι διεπιστώθη ὅτι ὑπῆρχεν ἄνοιγμα, τοῦ προϋπολογισμοῦ προϋφιστάμενον τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου. Ἐπηκολούθησε μία ἅλυσσος συγκεχυμένων δηλώσεων καὶ ἀντιδηλώσεων, αἱ ὁποῖαι ἁπλῶς ἐπεβεβαίωσαν τὴν σύγχυσιν, ἡ ὁποία ὑπῆρχεν εἰς τὰς Κυβερνητικὰς τάξεις, ἐν ὄψει τῆς ἀντιμετωπίσεως ἑνὸς τοιούτου ὄντως δυσχεροῦς θέματος. Ἐφημερὶς τῶν Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία ἀρέσκεται νὰ παρακολουθῇ μὲ ἰδιαιτέραν προσοχὴν ὡρισμένα χαρακτηριστικὰ γεγονότα, ἴσως μείωσιν 7 ἢ 8 ἐὰν ἐνθυμοῦμαι καλῶς ἀντιθέτους ἢ πάντως διαφόρους ἐκδοχὰς ὡς σειρὰ τὴν αἰτίαν τῆς καταβολῆς τῶν ἐκτάκτων φορολογιῶν. Βέβαιον πάντως κ. συνάδελφοι, εἶναι ὅτι, ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν, διεπιστώθη, ὅτι οἱ οἰκοδομὲς τοῦ Βόλου δὲν ἦσαν ἡ αἰτία τῆς ἐπιβολῆς τῶν νέων φορολογιῶν, ἁπλούστατα, ἡ κυβέρνησις ἐπεδίωξε νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ ψυχολογικὸν κλῖμα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη ἐκ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἔτσι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἀποδεχθῇ εὐχερέστερον τὰ νέα βάρη. Ἄλλωστε, κ. συνάδελφοι, ἐπίσημος κυβερνητικὴ δήλωσις κατατεθεῖσα εἰς τὸν ΝΑΤΟ — ἐὰν τοὐλάχιστον πιστεύωμεν πληροφορίαν τῆς σοβαρωτέρας ἴσως κυβερνητικῆς ἐφημερίδος, καὶ ὅπως δὲν διεψεύσθη— ἀνεβίβαζε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τὰς ζημίας ἐκ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου εἰς 12 ἑκατ. δολλάρια.

§46Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐξωτ.). Δὲν κατετέθη οὐδὲν σημείωμα ἀφορῶν ποσὸν ζημιῶν. Εἶναι μία πληροφορία μιᾶς ἐφημερίδος, ἡ ὁποία ὡς ἐλέχθη καὶ ἀπ’ ἐμὲ προσωπικῶς, δὲν ἠξεύρω πῶς ἐδόθη ἢ πῶς συνελήφθη ἀπὸ τὸν δημοσιογράφον, ὁ ὁποῖος τηλεγράφησε. Δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ καὶ μάλιστα τὴν ἐποχὴν ἐκείνην νὰ δοθῇ ἀριθμὸς τόσον ἀκριβής. Ἑπομένως μὴ ἐπιμείνετε ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ.

§47Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ ἐπιμείνω εἰς τοιαύτας πληροφορίας, σημειώνω πάντως ὅτι ἡ πληροφορία ἀνεγράφη εἰς τὴν κυβερνητικὴν ἐφημερίδα καὶ δὲν διεψεύσθη μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς.

§48Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐξωτ.). Διεψεύσθη ἀμέσως τὴν ἑπομένην καὶ μὴ ἐξακολουθῆτε ἐπιμένοντες εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σᾶς συμφέρει. Εἰς τὴν Βουλὴν ὅμως ὅταν ἔρχεσθε, εἶσθε νέος βουλευτὴς καὶ πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας καὶ τὴν δευτέραν ἄποψιν καὶ ὄχι ἐκείνην, ἡ ὁποία σᾶς συμφέρει. Τὴν διάψευσιν δὲν τὴν ἔχω αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀλλ’ ὑπάρχουν πολλοὶ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι τὴν ἀνέγνωσαν, διότι δὲν ἀναγινώσκουν μονομερῶς τὰς πληροφορίας.

§49Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὴν διάψευσιν, δὲν τὴν ἀνέγνωσαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἔχω.....

§50Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐξωτ.). Σημείωμα μὲ ἀριθμὸν 12 ἑκ. δολλαρίων οὐδέποτε κατετέθη ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν καὶ οὐδεμία συζήτησις ἐγένετο εἰς τὸν ΝΑΤΟ ἐπὶ τοιούτου ἀριθμοῦ. Ὑποθέτω ὅτι ἡ Βουλή, τὰς δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν θὰ τὰς λάβῃ ὑπ’ ὄψιν.

§51Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ ἀμφιβάλλω διὰ τὴν ἀκρίβειαν τῆς δηλώσεως τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἂν ἀνέφερα προηγουμένως τὸν ἀριθμὸν τὸν ἀνέφερα, διὰ νὰ ἀποδείξω τὴν σύγχυσιν καὶ τὴν ἀνακολουθίαν καὶ τὴν ὁριστικὴν διάλυσιν, τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζομεν ἀπὸ πλευρᾶς κυβερνητικῆς, ἐν ὄψει τοῦ ζέοντος οἰκονομικοῦ θέματος. Κατὰ συνέπειαν, κ. συνάδελφοι, αὐτὸ ἦτο βέβαιον καὶ δὲν ἀμφισβητεῖται σήμερον ἀπὸ κανένα, ὅτι τὰ νέα φορολογικὰ μέτρα ἐπεβλήθησαν ἐν ὄψει μιᾶς καταστάσεως, ἡ ὁποία εἶχε δημιουργηθῆ καὶ ἡ ὁποία εἶχε προϋπάρξει τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου καὶ ἡ ὁποία ἁπλῶς ἐπεξετάθη ἐκ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου. Ἄλλωστε ἀπόδειξιν τοῦ γεγονότος τούτου, ἀπετέλεσεν ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὅταν τὸ θέμα εἰσήχθη πρὸς συζήτησιν προετάθη ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἡ εὔλογος ἀντίρρησις, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητῶμεν περὶ ἐπιβολῆς νέων φορολογιῶν 1 δισ. νέων δραχμῶν ἐὰν δὲν ἔχωμεν ἐνώπιόν μας τὰ δεδομένα τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὅπως ὀρθότατα ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐκ Γυθείου ἐτόνισεν εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς συζητήσεως καὶ πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, τὸ Ἑλληνικὸν Σύνταγμα καὶ ὁ Κανονισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς ἐπιτάσσουν ὅπως ὁ προϋπολογισμὸς κατατίθεται δύο μῆνας πρὸ τῆς νέας χρήσεως. Καὶ εἶναι μὲν ἀκριβὲς ὅτι τοῦτο δὲν ἐτηρήθη εἰς τὰς πλείστας τῶν περιπτώσεων, ἰδίᾳ κατὰ τὰ μεταπελευθερωτικὰ ἔτη, ἀλλὰ ἐξ ἴσου εἶναι ἀκριβές, ὅτι ὅταν πρόκειται νὰ ἐπιβληθοῦν φορολογίαι 1 δισ. δραχ., εὔλογον εἶναι νὰ δώσωμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, τὴν δυνατότητα νὰ κρίνουν διατὶ αἱ φορολογίαι αὐταὶ ὑπῆρξαν ἀναγκαῖαι. Διότι τοῦτο, κ. συνάδελφοι, δὲν ἀντιτίθεται οὔτε πρὸς τὸν Κοινοβουλευτισμόν, οὔτε πρὸς τὰς οἰκονομικὰς ἀρχάς, οὔτε πρὸς οἱασδήποτε ἄλλας ἀρχάς. Εἶναι συνέπεια, ἡ ὁποία πηγάζει ὄχι μόνον ἀπὸ τὸ σαφὲς γράμμα τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν κοινοβουλευτικὴν τάξιν. Ἀπετέλεσε κατάκτησιν τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ ἀπὸ μακρῶν αἰώνων εἰς τὴν Δύσιν, ὅτι φορολογίαι θὰ ψηφίζωνται μόνον ἀπὸ τὰ Κοινοβούλια καὶ ὅτι τὰς φορολογίας θὰ τὰς συζητοῦν μόνον ἐν ὄψει συγκεκριμένου προϋπολογισμοῦ. Διότι τὸ ἔσοδον καὶ ὁ φόρος θὰ ἀποτελοῦν αὐτοτελὲς στοιχεῖον τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ κριθῇ ἐν συναρτήσει πρὸς τὰς δαπάνας. Καὶ ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἁπλῶς δίδῃ τὸ στοιχεῖον τῶν νέων ἐπιβαρύνσεων, χωρὶς νὰ δίδῃ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν δυνατότητα νὰ κρίνῃ περὶ τοῦ στοιχείου τῶν δαπανῶν καὶ διὰ τῆς συνολικῆς εἰκόνος, τὴν ὁποίαν ὁ προϋπολογισμὸς κατὰ τὴν διάρκειαν, τοῦ ὁποίου πρόκειται νὰ εἰσπραχθοῦν αἱ νέαι φορολογίαι παρουσιάζει, τότε οὐσιαστικῶς, στερεῖ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν ἀπὸ τὴν δυνατότητα νὰ κρίνουν. Καὶ δὲν πρόκειται, κ. συνάδελφοι, περὶ παρονυχίδος. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἐκτάκτου εἰσφορᾶς, ἡ ὁποία ἐλάχιστα θὰ ἐπεβάρυνε τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ παραβλέψῃ κανεὶς καὶ τὴν οὐσιαστικὴν καὶ τὴν τυπικὴν ἀντίρρησιν. Ὅταν ὅμως πρόκειται περὶ νέων φορολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ἀνατρέπουν τὴν ὑπάρχουσαν κατάστασιν, ἀνατρέπουν τὴν ὑπάρχουσαν δημοσιονομικὴν τάξιν καὶ τὴν ἀλλάζουν ἄρδην, διὰ τῆς τεραστίας ἐπιβαρύνσεως, τὴν ὁποίαν προσθέτει ἡ φορολογικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, εὔλογον θὰ ἦτο νὰ ἀξιώσῃ κανεὶς ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ φέρῃ τὰς νέας φορολογίας ταυτοχρόνως μὲ τὸν νέον προϋπολογισμόν. Τὸ ἀντίθετον, κ. συνάδελφοι, εἰς χώρας, αἱ ὁποῖαι, διαθέτουν καὶ κοινοβουλευτικὴν παράδοσιν καὶ κοινοβουλευτικὴν τάξιν καὶ εἰς χώρας εἰς τὰς ὁποίας καὶ τὸ Κοινοβούλιον καὶ ἡ κοινὴ γνώμη διεκδικοῦν τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα τὰ δημοκρατικὰ καθεστῶτα τοὺς δίδουν, θὰ εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτον, ἀκατανόητον. Σκεφθῆτε, φέρ’ εἰπεῖν, ἐὰν θὰ ἦτο δυνατὸν εἰς τὴν κοινοβουλευτικὴν Ἀγγλίαν, ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἕνα σχεδὸν μῆνα ἢ 40 ἡμέρας πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς νέας χρήσεως νὰ ἐπιβάλῃ νέας φορολογίας μὲ 15% ἐπάνω ἀπὸ τὴν ὑπάρχουσαν ἤδη τοιαύτην. Μόνον εἰς τὸν τόπον μας καὶ μόνον μὲ Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ, ἡ ὁποία ἐπέδειξεν αὐτὴν τὴν βαρυτάτην περιφρόνησιν καὶ πρὸς τὸν Κοινοβουλευτισμὸν καὶ πρὸς τὴν εὐφυΐαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν τοιοῦτόν τι. Ἐπαναλαμβάνω, κ. συνάδελφοι, ὅτι στρεφόμεθα, ὅτι ἀπευθυνόμεθα πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος καὶ πολιτικὴν ἐμπειρίαν ἔχει καὶ πολιτικὴν κρίσιν ἔχει, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβάνεται καὶ τὰς ὑποχρεώσεις τῶν κυβερνητῶν του καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πεισθῇ ἀπὸ τὴν ἀόριστον ἔκφρασιν τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος Ἀντιπρόεδρος, ὅτι τὸ ἀντίθετον θὰ ἦτο Κοινοβουλευτικῶς ἄηθες. Κατὰ τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, κ. συνάδελφοι, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ κατατεθοῦν τὰ στοιχεῖα τοῦ τρέχοντος προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, αἱ προβλέψεις ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους, εἰς τὸ ὁποῖον κυρίως ἀναφέρονται αἱ νέαι φορολογίαι. Εἶναι περίεργος δὲ ὁ τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἀντέδρασεν. Ἀφοῦ ἐπὶ δύο συνεδριάσεις καθυστέρησε νὰ προσκομίσῃ στοιχεῖα, κατὰ τὴν τρίτην νομίζω συνεδρίασιν, μᾶς προσεκόμισε σημείωμα περὶ τοῦ ὁποίου εἶχεν ὁμιλήσει καὶ εἰς τὴν πρώτην συνεδρίασιν, ὁ κ. ὑπουργός, συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον αἱ ἀνάγκαι τοῦ προϋπολογισμοῦ τὴν 4 ἢ 5 Ἀπριλίου, δηλαδὴ ὀλίγας μόλις ἡμέρας πρὸ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου, ἀνήρχοντο εἰς 950.000.000 δραχμὰς καὶ τὰ χρήματα αὐτὰ ἐχρειάζοντο δι’ ἀνάγκας, αἱ ὁποῖαι σαφῶς ἀναφέρονται.

§52Γ. ΜΟΔΗΣ. Δηλαδὴ τὸ ἔλλειμμα.

§53Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ ἔλλειμμα τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ κατὰ τὴν ὑπεύθυνον δήλωσιν τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ συμφώνως πρὸς σημείωμα, τὸ ὁποῖον ἐπέδειξε καὶ τὸ ὁποῖον εἶχε δοθῆ εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν, ἀνήρχετο πρὸ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου, εἰς 950.000.000. Δηλαδὴ τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐξισοῦται περίπου πρὸς τὸ ποσὸν, τὸ ὁποῖον προσδοκᾶται ἀπὸ τὴν νέαν φορολογίαν. Καὶ τότε εὔλογος ἦτο ἡ ἀπορία ἡ ὁποία ἐκ μέρους μας διετυπώθη. Ἀφοῦ ἐχρειάζετο ἡ Κυβέρνησις πρὸ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου 1000 ἑκατ. δρχ. τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπράξῃ ἀπὸ τὰς νέας φορολογίας διὰ νὰ καλύψῃ τὰς τακτικὰς δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ, κατὰ ποῖον τρόπον προτίθεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα τῆς ἀνοικοδομήσεως καὶ κατὰ ποῖον τρόπον προτίθεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον θὰ προκύψῃ ἐκ τῆς τυχὸν μειώσεως τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας; Εἰς τὰ ἐρωτήματα αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις ἀπέφυγεν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν νὰ δώσῃ καμμίαν ἀπάντησιν. Ἐλπίζω, ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ θελήσῃ νὰ διαφωτίσῃ περισσότερον τὸ Σῶμα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡμεῖς προκειμένου νὰ κρίνωμεν, διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἐξάγωμεν ὡρισμένα ἀπαραίτητα συμπεράσματα, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπεισέλθωμεν εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις, πέραν ὡρισμένων στοιχείων ἀπὸ τὸν τρέχοντα προϋπολογισμὸν δὲν μᾶς ἔχει παράσχει στοιχεῖα, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ συζητήσωμεν βάσει τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἡμεῖς ἔχομεν εἰς τὴν διάθεσίν μας. Εἰς τοῦτο θὰ προβῶ εὐθὺς ἀμέσως, κύριοι συνάδελφοι, διότι τοῦτο ἀπαιτεῖ ἡ σοβαρότης τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος, διότι τότε μόνον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκφράσωμεν μίαν ὑπεύθυνον καὶ πλήρη ἄποψιν ἔναντι τῶν συζητουμένων νομοθετημάτων. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν Κυβερνητικὴν δήλωσιν, ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ λήγοντος οἰκονομικοῦ ἔτους τοῦ 1954– 1955 κλείει μὲ περίσσευμα ταμειακὸν 350.0000.000 νέων δραχμῶν. Ὁ ἀριθμὸς εἶναι ἀναντιρρήτως ἀκριβής, δὲν δίδει ὅμως ἀναμφισβητήτως τὴν εἰκόνα τῆς δημοσιονομικῆς καταστάσεως οὔτε κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος, διότι διὰ νὰ ἴδωμεν τί ἀκριβῶς συνέβη κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος, πρέπει ἐν γενικαῖς γραμμαῖς νὰ ἐξετάσωμεν τὰ κύρια κονδύλια τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐν πρώτοις, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ τονισθῇ, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀνασυγκρότησιν, ὅτι ξεκινήσαμε μὲ τὴν πρόβλεψιν νὰ κάμωμεν ἀνασυγκρότησιν 2 δισεκ. 167 ἑκατ. νέων δραχμῶν. Ἔναντι αὐτῆς τῆς προβλεπομένης ἀνασυγκροτήσεως ἀπὸ τὴν μέχρι σήμερον πρόοδον καὶ ἀπὸ τὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ συναχθοῦν νομίζω ὅτι θὰ συμφωνήσῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίζωμεν, ὅτι θὰ περάσωμεν εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος συνολικῶς τὰ 1300 ἑκατ., κατὰ συνέπειαν θὰ ἔχωμεν μίαν ἀνασυγκρότησιν ὑπολειφθεῖσαν οὐσιωδέστατα 800–900 ἑκ. περίπου ἀπὸ τὰς προβλέψεις, τὰς ὁποίας ἐκάμαμε κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τοῦτο διὰ νὰ κριθῇ καὶ διὰ νὰ ἐκτιμηθῇ, πρέπει νὰ συνδεθῇ μὲ ὅ,τι εἶχε γίνει τὰ προηγούμενα ἔτη. Εἰς τοῦτο, νομίζω ὅτι ὡρισμένοι ἀριθμοί, ἐλάχιστοι ἀριθμοί, τοὺς ὁποίους θὰ δώσω, θὰ εἶναι ἀσφαλῶς χρήσιμοι. Τὸ 1952–53 εἴχαμε προβλέψει ἐκτέλεσιν ἀνασυγκροτήσεως 1311 δισεκ., τότε, ἔναντι, τῶν ὁποίων ἐπραγματοποιήσαμε σχεδὸν τὸ σύνολον, δηλαδὴ 1188. Κατὰ τὸ 1953–54 εἴχαμε πρόβλεψιν 2060 ἑκατ., ἔναντι τῶν ὁποίων ἐπραγματοποιήσαμεν ἀνασυγκρότησιν 1443 ἑκατ., δηλαδὴ κατὰ τὰ δύο ἔτη τοῦ Συναγερμοῦ κατὰ τὸ πρῶτον καὶ πρὸ παντὸς κατὰ τὸ δεύτερον, αἱ προβλέψεις διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν οὐσιωδῶς ἦσαν διάφοροι ἀπὸ ἐκείνας αἱ ὁποῖαι τελικῶς ἐπετελέσθησαν. Πέραν αὐτῶν, κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ κρίνωμεν τὴν κατάστασιν, πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἰσοσκελίσθη ὁ προϋπολογισμὸς καὶ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐμφανίζεται αὐτὸ τὸ ταμειακὸν περίσσευμα ἐκ 350 ἑκατ. Πρέπει ἐν πρώτοις νὰ τονισθῇ, ὅτι αὐτὴ ἡ διάκρισις μεταξὺ τοῦ συνήθους προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν τῆς ἀνασυγκροτήσεως κατὰ τὴν προσωπικήν μου ἄποψιν εἶναι ἀπαράδεκτος. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ γίνεται διότι συγχέει τὰς ἐννοίας καὶ δημιουργεῖ δυσχερείας εἰς τὴν κατανόησιν τῶν πραγμάτων. Ὅταν τὸ σύνολον περίπου τῶν ἀναγκῶν, τὰς ὁποίας διεθέτομεν προπολεμικῶς εἰς τὸ Κράτος δι’ ἐπενδύσεις, ὑπὸ τὴν σωστὴν ἔννοιαν διὰ δαπάνας ἐθνικῆς οἰκονομίας, ὅπως τὴν ὠνομάζαμε προπολεμικῶς, μετεφέρθησαν εἰς τὸ κονδύλια τῆς ἀνασυγκροτήσεως, τότε δὲν ἔμενε περίσσευμα ἀπὸ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν οὐσιωδῶν ἔργων εἰς οὐδένα τομέα καὶ τότε ὅταν κουτσουρεύαμε τὴν ἀνασυγκρότησι, κουτσουρεύαμε ἐν τῇ οὐσίᾳ τὰς δαπάνας, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ κοινοῦ Ἕλληνος τοῦ μέσου Ἕλληνος συνδέονται ἀμέσως μὲ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ τονισθῇ, ὅτι ἀναμφισβητήτως, κατὰ κοινὴν πλέον ὁμολογίαν, ὡρισμένα κονδύλια, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ τρέχοντος ἔτους, εἶναι σαφέστατα πληθωρικά. Ἔχομεν πρῶτον ἕνα κονδύλιον 100 ἑκατ. ἐκ κερμάτων, τὸ ὁποῖον, δὲν ἔχει βεβαίως μέχρι σήμερον οὔτε κατὰ τὸ ἥμισυ χρησιμοποιηθῆ καὶ τὸ ὁποῖον πιθανώτατα θὰ χρησιμοποιηθῇ μέχρι τέλους τοῦ ἔτους, τὸ ὁποῖον εἶναι σαφέστατα πληθωρικόν. Ἐπίσης ἔχομεν ἕνα κονδύλιον 210 ἑκατ., τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ὑπὸ τὸν τίτλον συναλλαγματικὰ ἔσοδα ἐξ ὑποτιμήσεως, ἔσοδα παρελθόντων ἐτῶν, τὸ ὁποῖον κατὰ κοινὴν ἀντίληψιν εἶναι πληθωρικόν. Καὶ πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει τὸ κονδύλιον, τὸ ὁποῖον φέρεται ὑπὸ τὸν τίτλον «κονδύλιον τῶν δανείων». Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, νομίζω, πρέπει νὰ κάμωμεν μίαν μικρὰν ἀναδρομὴν διὰ νὰ ἐνθυμηθῶμεν τὴν ἱστορίαν τοῦ περιφήμου παραγωγικοῦ δανείου. Θὰ ἐνδιαφέρῃ ἴσως τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, νὰ πληροφορηθῇ, ὅτι αὐτὸ τὸ δάνειον, θὰ ἀνήρχετο, ὅπως ἀσφαλῶς θὰ ἐνθυμῆσθε, εἰς 300 ἑκατ. δραχμάς. Κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος, κατέστη δυνατὸν νὰ χρησιμοποιηθοῦν περίπου 75 ἑκατ. ἀπὸ τὰ εἰσπραχθέντα. Κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἰσεπράχθησαν ἐπιπροσθέτως περίπου 170 ἑκατ., δηλαδή, μέχρι τῶν 222 ἑκατ., τὰ ὁποῖα προεβλέπατε ὅτι θὰ εἰσπραχθοῦν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἀπομένει πρὸς κάλυψιν ποσὸν περίπου 50 ἑκατομ., 50 δισεκ. παλαιῶν δρχ. Τὸ ⅙ τοῦ δανείου, τὸ ὁποῖον συνήφθη κατὰ τρόπον πανηγυρικὸν καὶ τὸ ὁποῖον ὅλοι περιεβάλαμε μὲ ἐμπιστοσύνην, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἀκάλυπτον καὶ θὰ ἐνδιέφερεν ἴσως τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ πληροφορηθῇ ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ 169,9 ἑκ. ἐκαλύφθησαν κατὰ μέγα μέρος ὑπὸ συνθήκας ἀπιθάνους καὶ περιέργους καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἐκαλύφθησαν ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν. Κατὰ συνέπειαν, νομίζω ὅτι σήμερον πλέον εἶναι δυνατὸν εὐθέως καὶ εἰλικρινῶς νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι καὶ τὸ δάνειον ἐκεῖνο ἀπετέλεσεν ἀποτυχίαν δυστυχῶς. Ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, πέραν αὐτοῦ ὑπάρχει ἕνα κονδύλιον νέου δανεισμοῦ, ὅπως ἀναφέρεται εἰς τὸν τρέχοντα προϋπολογισμόν, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 360 ἑκατ. νέας δραχμάς. Πέραν τοῦ ὑπολοίπου τοῦ περυσινοῦ δανείου, τὸ ὁποῖον ἀπομένει πρὸς εἴσπραξιν καὶ τὸ ὁποῖον εἰσεπράχθη κατὰ μέγα μέρος, ὑπάρχει ἐκκρεμές, προβλέπει ὁ προϋπολογισμὸς χρησιμοποίησιν ἑτέρου δανείου 360 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ δάνειον αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, δὲν τὸ ἔζησε κανείς, ἴσως οἱ πλεῖστοι δὲν ἠξεύρετε οὔτε κἂν ὅτι προβλέπεται. Καὶ εἶναι φυσικόν, διότι δὲν πρόκειται περὶ δανείου, πρόκειται περὶ φιάσκου. Οὐσιαστικῶς πρόκειται περὶ χρημάτων, τὰ ὁποῖα ἐμπλοκάραμε ἀπὸ τὰ διάφορα ταμεῖα καὶ τὰ ἐχρησιμοποιήσαμε διὰ τὸν προϋπολογισμόν, διὰ τὰς δαπάνας τὰς κρατικάς. Καὶ ναὶ μὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἀντείπῃ κανείς, ὅτι ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις τὰ χρήματα αὐτὰ δὲν εἶναι πληθωριστικά. Ὅταν ὅμως ἀπὸ τὴν μίαν μεριὰ παίρνωμεν ἀπὸ τὰ Νομικὰ Πρόσωπα αὐτὰ τὰ 360 ἑκατομμύρια καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ αὐξάνομεν, ἐξ ἀριστερᾶς ἂς ποῦμε χειρός, τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν, κατ’ ἴσον ἢ καὶ κάπως μεγαλύτερον ποσόν, κατὰ 380 ἑκατομμύρια, ἐμφανίζεται ἡ αὔξησις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας. Δὲν νομίζω, ὅτι ἀπομένει εἰς οὐδένα ἀμφιβολία —ἐγὼ τοὐλάχιστον τὸ πιστεύω ἀπολύτως— ὅτι πρόκειται οὐσιαστικῶς περὶ πληθωρικῶν χρημάτων.

§54Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θ’ ἀπαντήσω εἰς ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον εἴπατε, κ. συνάδελφε, εἰδικώτερον. Εἴπατε, ὅτι τὰ ποσά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀναγεγραμμένα εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων......

§55Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν κάμνω διάκρισιν. Ὡμίλησα περὶ προϋπολογισμοῦ, γενικώτερον.

§56Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Εἶναι πράγματι ἀναγεγραμμένον τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον προείπατε, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων καὶ μοῦ φαίνεται, ὅτι ἔχει χρησιμοποιηθῆ ὁ ὅρος «Νέος δανεισμός». Ὀφείλω νὰ δώσω ἀμέσως τὴν ἐξήγησιν, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπροχώρησε νομίζω, δώσας μίαν συμπληρωματικὴν ἐξήγησιν, ἡ ὁποία εἶναι ἀνακριβὴς καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ ἐντυπώσεις πεπλανημένας. Δὲν πρόκειται περὶ δανεισμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ ἀντληθῇ, ἐπρόκειτο κατὰ τοὺς συντάκτας τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος, ν’ ἀντληθῇ ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν. Πρόκειται περὶ δανεισμοῦ τοῦ Κράτους, ἀπὸ τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ὅτι ἡ μέθοδος εἶναι ὀρθή, εἶναι ἀναμφισβήτητον. Θέμα ὑπάρχει πράγματι ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ἐπήραμε τὰ χρήματα αὐτὰ ἀπὸ τὰ Νομικὰ Πρόσωπα, τὰ ἐχρησιμοποιήσαμεν πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν αὐτὸν καὶ ἐπειδή, δὲν μᾶς ἐπήρκουν τὰ χρήματα αὐτά, ποὺ μᾶς χρειάζονται διὰ νὰ χρηματοδοτήσωμεν τὴν ὅλην οἰκονομίαν, προέβημεν εἰς ἀντίστοιχον ἰσοϋψῆ ἔκδοσιν χαρτονομίσματος. Ἐὰν τοῦτο συνέβαινε, ὅπως τὸ περιγράφει ὁ κύριος Μητσοτάκης, ὁ κύριος Μητσοτάκης θὰ εἶχε δίκαιον. Λησμονεῖ ὅμως ὁ κύριος συνάδελφος, ὅτι ὁ ἀριθμὸς ὁ ἀπόλυτος, δηλαδὴ τὸ ποσὸν τῶν κυκλοφορησασῶν δραχμῶν —καὶ συγκρίνω τὸ ποσὸν τῶν περυσινῶν καὶ ἐφετεινῆς κυκλοφορίας δραχμῶν— δὲν εἶναι αὐτὸ καὶ μόνον δείκτης τοῦ ἂν ὑπάρχῃ ἢ ὄχι πληθωρισμός. Λησμονεῖ ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι ἔγινε πρὸ διετίας μία νομισματικὴ ἀναπροσαρμογή. Λησμονεῖ ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐσημειώθη οὐσιώδης διαστολὴ τῆς οἰκονομίας, ὑγιὴς διαστολή, καὶ ἑπομένως διετέθησαν πράγματι ηὐξημένα νομισματικὰ μέσα, ἀλλὰ νομισματικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι πληθωρικά. Ἐὰν ἤθελεν ὁ κ. συνάδελφος νὰ ὁμιλήσῃ περὶ πληθωρικῶν ἢ μὴ πληθωρικῶν δραχμῶν ἐκδοθεισῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ κάμῃ —νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τοῦ εἴπω—πολὺ περισσότερον περιπλόκους ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἀνατρέξῃ εἰς σωρείαν ἄλλων δεικτῶν, διὰ νὰ τολμήσῃ νὰ συναγάγῃ ἕνα συμπέρασμα. Ἐπιθυμῶ νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν —καὶ θὰ ἔχωμεν τὴν εὐκαιρίαν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐγὼ νὰ εἴπωμεν πῶς ἐξετελέσθη ὁ προϋπολογισμὸς— ὅτι τὸ κονδύλιον αὐτὸ δὲν εἶναι πληθωρικὸν καὶ ὅτι ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀπὸ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος δὲν θὰ προκύψῃ φαινόμενον πληθωρικόν. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους εἶναι οὐσίᾳ, ἀπολύτως ἰσοσκελισμένος ἐν τῇ ἐκτελέσει του. Ἀναγκάζομαι νὰ προβῶ εἰς τὴν δήλωσιν αὐτήν, διότι δὲν ἐπιθυμῶ νὰ δημιουργηθοῦν ἐντυπώσεις. Μὲ συγχωρεῖτε, ἀλλὰ ὡμιλήσατε περὶ πληθωρισμοῦ.

§57Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Βεβαίως θὰ ὁμιλήσω καὶ θὰ εἴπω καὶ περὶ ἄλλων πραγμάτων.

§58Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐζήτησα τὴν ἄδειάν σας καὶ σᾶς διέκοψα.

§59Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Καὶ σᾶς παρεκάλεσα, νὰ μὴ ἀγορεύσητε.

§60Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐγὼ ὡμίλησα περὶ ἑνὸς θέματος, περὶ τῶν 360 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα εἴπατε, καὶ ἔδωσα αὐτὴν τὴν διευκρίνησιν.

§61Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Χαίρω, διότι ἡ διευκρίνησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ἐπιβεβαιοῖ τοῦ λόγου μου τὸ ἀσφαλές. Εἶπον καὶ ἐγὼ τὰ πράγματα αὐτὰ καὶ εἶπον ὅτι ὄντως ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τὰς καταθέσεις διαφόρων Ταμείων τὰ 360 ἑκατομμύρια καὶ ὅτι τοῦτο δὲν θὰ ἦτο πληθωριστικὸν φαινόμενον, ἀλλὰ θὰ εἴχομεν ταυτόχρονον κατὰ τὸ αὐτὸ ἐννεάμηνον αὔξησιν τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας, τῶν πιστώσεων, μᾶλλον, πρὸς τὴν οἰκονομίαν κατὰ 380 ἑκατομμύρια, δηλ. κατὰ 20 περισσότερον. Καὶ ἐρωτῶ μὲ τὴν ἁπλῆν λογικὴν τοῦ οἱουδήποτε ἀνθρώπου χωρὶς νὰ κάμω πολυπλόκους ὑπολογισμούς. Ἐὰν τοῦτο δὲν σημαίνῃ ὅτι ἀπὸ τὸ ἕνα χέρι παίρνομεν καὶ μὲ τὸ ἄλλο δίδομεν, εἰς τὴν οὐσίαν εἰς τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα καταλήγομεν. Καὶ προχωρῶ εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῶν δεδομένων τοῦ σημερινοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ ὁποῖα ἀναμφισβητήτως, μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα, διὰ νὰ κρίνωμεν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ ἐφετεινοῦ ἔτους. Πέραν τούτου, πρέπει νὰ ἐρευνηθῇ καὶ νὰ τεθῇ σαφῶς τὸ θέμα τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι θὰ συμφωνήσωμεν καὶ πάλιν εἰς τοὺς ἀριθμούς, ποὺ θὰ σᾶς δώσω, διότι εἶναι, κατὰ τὸ δυνατόν, πλήρως ἠλεγμένοι. Ἡ βοήθεια κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀνῆλθεν εἰς 26,2 ἑκατομμύρια δολλαρίων καὶ ἔχομεν ἐπιπροσθέτως ἀπὸ ὑπόλοιπα τοῦ παρελθόντος 43 ἑκατομμύρια δολλάρια. Πέραν αὐτοῦ, εἴχομεν καὶ τρόφιμα διδόμενα δωρεάν, ἐκ τῶν ὁποίων ἐχρησιμοποιήσαμεν τρόφιμα ἀξίας 5 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἐάν, κατὰ συνέπειαν, ἐξετάσωμεν τὸ συνολικὸν ὕψος τῆς διαθεσίμου βοηθείας, θὰ ἴδωμεν ὅτι τὸ συνολικὸν ὕψος τῆς διαθεσίμου βοηθείας, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἀνέρχεται εἰς 69,2 σὺν 5 ἑκατομμύρια, δηλαδὴ εἰς 74,2. Ἐξ αὐτῶν, κ. συνάδελφοι, ἠναλώθησαν τὰ 60 ἑκατομμύρια δολλαρίων, τὰ ὁποῖα παρεχώρησεν ἤδη ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ καὶ τὰ 5 ἑκατομμύρια τῶν τροφίμων. Ἀναμένεται δὲ ὑπόλοιπον, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ περάσῃ εἰς τὰ ἑπόμενα ἔτη, περίπου, ὡς εἴπωμεν, 10 ἑκατομμύρια δολλάρια. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ γεγονὸς τοῦτο εἶναι σημαντικώτατον.

§62Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐθν. Ἀμύνης). Μὴ βασίζεσθε ἐπ’ αὐτῶν τῶν ἀριθμῶν, διότι εἶναι ἐσφαλμένοι καὶ μὴ ἐκνευρίζεσθε, ὅταν σᾶς διακόπτουν.

§63Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Καὶ ἐπιμένω ἐπὶ τῆς ἀκριβείας τοῦ ἀριθμοῦ. Ἐπέμενον καὶ θὰ ἐπιμένω.

§64Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐθν. Ἀμύνης). Μὴ ἐκνευρίζεσθε, ὅταν κάμνωμεν διακοπάς, ἀποκαθιστώσας τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν ἀκρίβειαν. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ γνωρίζετε, ὅ,τι γνωρίζομεν ἡμεῖς, ὡς Κυβέρνησις.

§65Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Σᾶς προκαλῶ, νὰ μοῦ δώσητε τὸν ἀκριβῆ ἀριθμὸν τῆς Ἀμερικαν. βοηθείας, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος.

§66Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐθν. Ἀμύνης). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς τὸν δώσω ἀπολύτως. Θὰ σᾶς δώσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀκριβῶς τὴν ἀνάλυσιν τῶν ἀριθμῶν τῆς βοηθείας, καὶ θὰ ἴδητε ἀκριβῶς πόσον εἶναι.

§67Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Σᾶς ἀπαντῶ εἰς τὸ ἐρώτημά σας, ὅτι δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ δώσητε τὸν ἀριθμόν.

§68Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ὅταν ἀπαντῶ εἰς τὸ ἐρώτημά σας, θὰ δεχθῆτε τὴν διακοπήν μου καὶ θὰ μὲ ἀκούσητε.

§69Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἐκνευρισθείς, ἀμφισβητεῖ τὴν ἀκρίβειαν τῶν ἀριθμῶν μου, χωρὶς νὰ δίδῃ καὶ τοὺς ἀριθμούς του. Αὐτὸ μοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ προχωρήσω εἰς τοὺς ἰδικούς μου ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴν ἰδικήν μου πεποίθησιν, εἶναι ἀναμφισβήτητοι. Εἶναι γεγονός, κ. συνάδελφοι, ὅτι 26,2 ἦτο ἡ βοήθεια, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος καὶ 43 τὰ ὑπόλοιπα τοῦ παρελθόντος. Εἶναι βέβαιον, καθ’ ἃ ἠδυνήθην ἐγὼ νὰ πληροφορηθῶ ἀπὸ ὅλας τὰς πηγάς, ὅτι ἐξ αὐτῶν, τὰ 60 ἑκατομμύρια ἐτέθησαν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν διὰ τὸ τρέχον ἔτος, καὶ ἐπιπροσθέτως, ἐδόθη βοήθεια εἰς τρόφιμα ἀξίας 5 ἑκατομμυρίων. Ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ διὰ νὰ καθησυχάσω τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἔχει τὸ πρᾶγμα ἀξίαν ἐὰν τυχὸν θὰ μοῦ ἀπαντήσετε ὅτι τὰ 65 ἑκατομμύρια δολλάρια διὰ τὰ ὁποῖα ἐγὼ ὁμιλῶ σήμερον εἶναι τυχὸν 60 ἑκατομ. Οὐσιώδης ἀπόκλισις εἰς τὸν ἀριθμὸν κατ’ οὐδεμίαν ἄποψιν καὶ κατ’ οὐδεμίαν ἑρμηνείαν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ. Κατὰ συνέπειαν, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι δυνάμεθα νὰ συνοψίσωμεν τὰ δεδομένα τὰ ὁποῖα ἔχομεν ἀπὸ τὸν ἐφετεινὸν προϋπολογισμόν, διὰ νὰ κρίνωμεν τὰ δεδομένα τὰ ὁποῖα θὰ ἔχωμεν εἰς τὸν ἑπόμενον προϋπολογισμόν, περίπου ἐπὶ τῆς ἑξῆς βάσεως. Πρῶτον εἶναι βέβαιον ὅτι ἐφέτος ἡ χώρα μας ἀπήλαυσε οὐσιώδους Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἡ ὁποία ἐὰν δὲν θέλετε νὰ εἶναι τῆς ἀξίας τῶν 65 ἑκατομ. δολλαρίων, θὰ εἶναι πάντως τῆς ἀξίας γύρω τῶν 60 ἑκτομμυρίων δολλαρίων. Δεύτερον κ. συνάδελφοι, εἶναι βέβαιον, ὅτι ὑπῆρξαν ὡρισμένα κονδύλια τοῦ προϋπολογισμοῦ τὰ ὁποῖα προηγουμένως ἀνέφερα καὶ τὰ ὁποῖα ἀναντιρρήτως κατὰ τὴν ὀρθόδοξον οἰκονομικὴν ἑρμηνείαν πρέπει νὰ θεωρηθοῦν πληθωριστικὰ καὶ τέλος εἶναι βέβαιον ὅτι ἔχομεν ἕνα κονδύλιον 580 ἑκατομ. τὸ ὁποῖον .... (δὲν ἠκούσθη) .... καὶ 220 ἑκατομ. ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ παλαιοῦ δανείου τῶν 300 ἑκατομ. καὶ τὰ 360 ἑκατομ. τὰ μπλοκαρισμένα τῶν καταθέσεων τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Καὶ ἐπιπροσθέτως θὰ προσθέσω καὶ αὐτό, ὅτι ἔχομεν καὶ ὡρισμένα ἀξιόλογα ποσὰ ἀπὸ ἐπανορθώσεις. Διερωτᾶται, λοιπόν, πᾶς τις, τὰ δεδομένα αὐτά, ὅταν πράγματι αὐτὰ συνοδεύωνται ἀπὸ οὐσιωδεστάτην μείωσιν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἐνώπιον ποίων προβλημάτων μᾶς τοποθετοῦν διὰ τὸν μελλοντικὸν προϋπολογισμόν; Εἰς ποῖον ὕψος Ἀμερικανικῆς βοηθείας εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίζωμεν. Ὑπόλοιπα παρελθόντος δανείου καὶ πληθωριστικὰ κονδύλια καθ’ ὃν τρόπον τὰ εἴχομεν εἰς τὸν προηγούμενον προϋπολογισμὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν. Ἐπίσης διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μπλοκάρωμεν ἐκ νέου διαθέσιμα τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Κατὰ συνέπειαν δημιουργεῖται ἕνα σοβαρώτατον πρόβλημα. Καὶ ἐπάνω ἀπὸ ὅλας σᾶς ἔρχεται τὸ θέμα τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ Βόλου διὰ τὸ ὁποῖον μέχρι σήμερον δὲν ὡμιλήσαμεν. Χρησιμοποιεῖ ὡς πρόφασιν διὰ τὴν ἐπιβολὴν νέων φορολογιῶν τοὺς σεισμοὺς τοῦ Βόλου καὶ μέχρι σήμερον εἰς τοὺς ἀριθμούς μας ὁ Βόλος οὐδαμοῦ ἐμφανίζεται. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐδήλωσεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι θὰ ηὔχετο νὰ ἠδύνατο νὰ διαθέσῃ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν τοῦ Βόλου τὸ ποσὸν τῶν 600 ἑκατομ. Ἡμεῖς θὰ εἴμεθα ἔτι εὐτυχέστεροι ἀπὸ αὐτόν, ἔστω καὶ ἐὰν θὰ δυνηθῇ νὰ διαθέσῃ ἔστω καὶ μικρότερον ποσὸν ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἀνέφερε. Θὰ δημιουργηθῇ ὅμως διὰ τὸν νέον προϋπολογισμὸν ἀνοικτὸν πρόβλημα τὸ ὁποῖον μένει καὶ μετὰ τὰς νέας φορολογίας, αἱ ὁποῖαι ὅπως εἴπομεν δὲν θὰ καλύψουν τὸ ἄνοιγμα τῶν ἐκτάκτων δαπανῶν. Ποῦ θὰ εὕρῃ τὰ κονδύλια διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ Βόλου διὰ τὰ ὁποῖα δὲν γίνεται λόγος εἰς τὸ σημείωμα τῆς 4ης Ἀπριλίου τὸ ὁποῖον δὲν τὰ προβλέπει εὐλόγως, διότι οἱ σεισμοὶ δὲν εἶχον γίνει. Ποῦ θὰ εὕρῃ ὡρισμένα ἐκ τῶν κονδυλίων διὰ τὰ ὁποῖα ὡμίλησε καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι πειράματα τὰ ὁποῖα δύσκολα ἐπαναλαμβάνονται καὶ πῶς θὰ καλύψῃ τὴν ἐπὶ ἔλαττον διαφορὰν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, τὴν ὁποίαν δὲν γνωρίζομεν, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει πρέπει ν’ ἀναμένωμεν ὡς ἐνδεχομένην. Ὅλα αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, ὁδηγοῦν εἰς τὸ θλιβερόν, ἀλλὰ ἀσφαλὲς συμπέρασμα, ὅτι μετὰ τὴν νέαν ἐπιδρομὴν τὴν ὁποίαν κάμνει ἡ Κυβέρνησις κατὰ τῶν εἰσοδημάτων τῶν πενεστέρων τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, παραμένει ἕνα πρόβλημα ἐξ ἴσου ὀξύ, θὰ ἀπομείνῃ ὅπως θὰ ἀποδείξουν οἱ ἀριθμοὶ ὅταν θὰ κατατεθῇ ὁ νέος προϋπολογισμὸς ποσὸν πρὸς κάλυψιν, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι τοὐλάχιστον ἴσον μὲ τὸ ποσὸν τῶν 1000 ἑκατομ., τὸ ὁποῖον προσδοκᾷ νὰ καλύψῃ ἡ Κυβέρνησις μὲ τὰς νέας φορολογίας. Κύριοι συνάδελφοι, ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν δεδομένων, νομίζω ἐγὼ τοὐλάχιστον προσωπικῶς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις μὲ πολὺ προχειρότητα βαδίζει τὸν δρόμον αὐτὸν τὸν ὁποῖον ἐπέλεξε. Νομίζω ὅτι ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ Ἑλληνικοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος καὶ εἰδικώτερον τοῦ δημοσιονομικοῦ προβλήματος ἔπρεπε νὰ εἶναι πολὺ πιὸ βασική. Τὸ πρόβλημα ἔπρεπε ν’ ἀντιμετωπισθῇ εἰς τὴν βάσιν του, εἰς τὴν οὐσίαν του καὶ ὄχι νὰ προσπαθοῦμεν νὰ κάμωμεν τοιούτους πειραματισμοὺς μὲ τὴν πίστιν καὶ ἀγαθὴν προσδοκίαν, ὅτι διὰ τῶν πειραματισμῶν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν ἀδιέξοδον διὰ τὴν μεγίστην πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νὰ κατορθώσωμεν νὰ ἐπιτύχωμεν ηὐξημένην Ἀμερικανικὴν βοήθειαν. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ ἐξετάσῃ κανεὶς τὰς δυνατότητας, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς πόρους τοὺς ἑλληνικούς, θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσῃ κυρίως τὰς δυνατότητας αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν διὰ τὴν ἄμεσον φορολογίαν. Ὑπῆρξε διακήρυξις καὶ τῆς παλαιᾶς Κυβερνήσεως, ὅπως ὑπῆρξε κατὰ παγίαν παράδοσιν διακήρυξις ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων, ὅτι θὰ ἐπιδιώξῃ νὰ αὐξήσῃ τοὺς ἀμέσους φόρους, διὰ νὰ ἀνακουφίσῃ τὸν πτωχὸν λαόν, ὁ ὁποῖος κυρίως πλήττεται ἀπὸ τοὺς ἐμμέσους φόρους. Ἂς ἴδωμεν ὅμως μὲ τὴν γλῶσσαν τῶν ἀριθμῶν πῶς ἐπέτυχε τοῦτο, ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ 1951–52, οἱ ἄμεσοι φόροι ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν Ἑλληνικῶν ἐσόδων, ἀνέρχονται εἰς 26%. Τὸ 1952–53 ἀνῆλθον εἰς 24,3%, τὸ 1953....

§70Γ. ΜΟΔΗΣ. Σύμφωνα μὲ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ κ. Παπαγιάννη, τὸ 1951 ἀνέρχονται οἱ ἄμεσοι φόροι εἰς 32%.

§71Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, παρακαλῶ νὰ μὴ μὲ διακόψετε, διότι πρόκειται περὶ ἀριθμῶν. Ἂν ἔχετε ἀντιρρήσεις νὰ ὁμιλήσητε μετά. Τὸ 1951–52, ἐπαναλαμβάνω συμφώνως μὲ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ἰδικούς μου, ἡ εἴσπραξις ἀπὸ τοὺς ἀμέσους φόρους ἀνέρχεται εἰς 26%, τὸ 1952–53 εἰς 24,3%, τὸ 1963–54 εἰς 23,1% καὶ τὸ 1954–55 καίτοι δὲν ἔχωμεν πλήρη στοιχεῖα, νομίζω ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ὑπολογίσωμεν γύρω ἀπὸ τὸ 20–21%, δηλ. ἔχετε εἰς τὸ διάστημα αὐτὸ πτῶσιν 4–5%. Ἐπιπροσθέτως, κ. συνάδελφοι, ἂν θέλετε νὰ ἐξετασθῇ τὸ σκέλος ἐκεῖνο, τῶν ἀμέσων φόρων, τὸ ὁποῖον εἶναι κατ’ ἐξοχήν, χαρακτηριστικόν, ὁ συνθετικὸς φόρος, ὁ ὁποῖος πληρώνεται ἀπὸ τοὺς πλουσίους Ἕλληνας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ κάμω τὰς ἑξῆς διαπιστώσεις: Πρῶτον, πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἠρνήθη νὰ δώσῃ εἰς τὸ Σῶμα, τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δι’ ἐρωτήσεώς μας ἐζητήσαμεν. Ἐζητήσαμεν, δηλαδή, νὰ δώσῃ εἰς τὸ Σῶμα καὶ τὴν δημοσιότητα ὀνομαστικὴν κατάστασιν τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἐδήλωσαν καὶ πληρώνουν συνθετικὸν φόρον καὶ μάλιστα διὰ νὰ μὴ κατατριβῶμεν εἰς μεγάλον ἀριθμὸν προσώπων, τὸν ἀριθμὸν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπλήρωσαν φόρον ἐπάνω ἀπὸ 150.000.000. Ὁ ἀριθμὸς αὐτός, κ. συνάδελφοι, μὴ τρομάζετε, δὲν εἶναι πολὺ μεγάλος. Καὶ ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον δὲν ἔχει τὰ στοιχεῖα αὐτὰ καὶ ὅτι ἡ συγκέντρωσις παρὰ τῶν οἰκονομικῶν ἐφοριῶν, αἱ ὁποῖαι τὰ ἔχουν, θὰ ἀπαιτήσῃ ἀρκετὸν χρόνον. Κύριοι συνάδελφοι, πόσα χρόνια θὰ ἀπαιτήσῃ, εἶμαι εἰς θέσιν νὰ τὸ ἠξεύρω, Ὅπως ἐπίσης ὅλοι σας ἀσφαλῶς θὰ ἐνθυμῆσθε ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως Πλαστήρα, ὁ κ. Εὐελπίδης ἅμα τῇ αἰτήσει συναδέλφων καὶ μάλιστα τῆς Συμπολιτεύσεως κατέθεσε τὸν αἰτηθέντα πίνακα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὁ αἰτηθεὶς πίναξ ὁ ὁποῖος θέλω νὰ πιστεύσητε θὰ ἦτο ἐξαιρετικὰ διασκεδαστικὸς δι’ ὅλους σας, διότι τὰ ὀνόματα εἰς τὸν τόπον μας εἶναι γνωστὰ περίπου καὶ οἱ οἰκονομικαὶ δυνατότητες περίπου γνωσταί, ὁ πίναξ αὐτὸς δὲν κατετέθη. Ἔχομεν ὅμως, ὡρισμένα στοιχεῖα ἀριθμῶν, τὰ ὁποῖα μᾶς εἶναι χρήσιμα. Τὸ 1952–53, δηλαδή, τὸν πρῶτον χρόνον διακυβερνήσεως ἀπὸ τὸν Συναγερμόν, τὸ σύνολον τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἐδήλωσαν καὶ ἐπλήρωσαν συνθετικὸν φόρον ἀνῆλθεν εἰς 6323. Τὸ ἑπόμενον ἔτος, τὸ 1953–54, ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς κατῆλθεν εἰς 4.611, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Εὐταξίας καὶ τὸ τρέχον ἔτος ὑπάρχουν 5.706 δηλώσεις. Δηλαδή, κ. συνάδελφοι, καὶ πάλιν τὸ περίεργον γεγονός, ζῶμεν, ἐνῷ κατ’ ἐξοχὴν ὁ συνθετικὸς φόρος εἶναι ὁ φόρος τῶν πλουσίων καὶ ὁ φόρος ὁ ὁποῖος ὑπάρχει μεγίστη ἀνάγκη, Ἐθνικὴ ἀνάγκη νὰ ἐξασφαλισθῇ διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους ἀμέσως θὰ ἐκθέσω, ζῶμεν μὲ τὸ περίεργον φαινόμενον, ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Συναγερμοῦ, ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι πληρώνουν συνθετικὸν φόρον νὰ μειοῦται, ἡ ἀπόδοσις τῶν ἀμέσων φόρων νὰ μειοῦται καὶ ἁπλῶς καὶ μόνον ἡ ἀπόδοσις τῶν ἐμμέσων φόρων, οἱ ὁποῖοι βαρύνουν τὰς πτωχὰς τάξεις, νὰ αὐξάνῃ σημαντικώτατα. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ μπῶ εἰς πολλὰς λεπτομερείας τοῦ θέματος αὐτοῦ, θέλω ὅμως νὰ σημειώσω, ὅτι εἶναι ἐθνικῶς ἐπικίνδυνον νὰ συνεχίσωμεν τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς εὐνοίας, ὄχι ἐκείνων τῶν πτωχῶν τάξεων, διότι τοῦτο θὰ ἦτο καὶ θεμιτὸν καὶ λογικόν, ἀλλὰ τῆς εὐνοίας πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ πλούτου, πρὸς τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν τῆς χώρας μας. Διότι, κ. συνάδελφοι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐὰν ἐξετάσετε τοὺς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι δίδουν τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, θὰ διαπιστώσετε, ὅτι καίτοι ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὑπῆρξε σημαντική, ἡ κατανομὴ τῆς αὐξήσεως αὐτῆς δὲν ἦτο ἀνάλογος, μεταξὺ ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ κατὰ μέγιστον μέρος ἀπολαύουν τῶν αὐξήσεων αὐτῶν, τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος αἱ οἰκονομικῶς ἰσχυραὶ τάξεις. Τὸ συμπέρασμα εἶναι, ὅτι, ὄχι μόνον δημιουργοῦμεν μίαν κοινωνικὴν ἀνισότητα, ἡ ὁποία ὑπονομεύει τὰ θεμέλια τοῦ Κράτους μας καὶ τοῦ κοινωνικοῦ μας οἰκοδομήματος, ἀλλὰ ἐπιπροσθέτως θέτει οὐσιαστικῶς ἐμπόδια πραγματοποιήσεως τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἀκριβῶς αὐτὸ συμβαίνει εἰς τὸν τόπον μας. Τὰ μικρὰ καὶ τὰ μεσαῖα εἰσοδήματα, εἶναι καθηλωμένα, εἰς σημεῖον, ὥστε νὰ ἔχουν καταντήσει, ὄχι εἰσοδήματα πείνης, ἀλλὰ εἰσοδήματα θανάτου, τὰ ὁποῖα κατ’ οὐδένα λόγον εἶναι δυνατὸν νὰ συμπιεσθοῦν παρὰ ἐπάνω. Τὰ μέσα εἰσοδήματα εἶναι ἀνεξαιρέτως χαμηλά, τὰ μεγάλα ὅμως εἰσοδήματα, τὰ ὁποῖα ἀπολαύουν τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς αὐξήσεως, τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εὑρίσκονται εἰς χεῖρας μεγάλων εἰσοδηματούχων καὶ πηγαίνουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἢ ἀποθησαυρίζονται ὑπὸ μορφὴν χρυσῶν λιρῶν, πρᾶγμα μὴ χρήσιμον, διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Ὁ μόνος τρόπος, κύριοι, νὰ κάμνωμεν ἀνασυγκρότησιν καὶ ὁ μόνος τρόπος νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ δημοσιονομικὸν μας πρόβλημα, εἶναι νὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ συλλάβωμεν αὐτὰ τὰ μεγάλα εἰσοδήματα, τὰ ὁποῖα εἰς χεῖρας τοῦ Κράτους εὑρισκόμενα, εἶναι δυνατὸν νὰ δώσουν λύσιν εἰς τὸ ὀξύτατον πρόβλημα, τὸ ὁποῖον δημιουργεῖ κοινωνικὰς ἀνισότητας καὶ εἶναι εἰς βάρος τῆς οἰκονομίας μας.

§72Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Κύριε συνάδελφε, μία διακοπή.

§73Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Μάλιστα, κ. ὑπουργέ. Ἄλλωστε σεῖς δὲν διακόπτετε συνήθως.

§74Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Κύριε συνάδελφε, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ σᾶς ἀπαντήσω, ἄλλωστε ἐγὼ δὲν κάμνω κατάχρησιν διακοπῶν. Συγκρατοῦμαι νὰ μὴ σᾶς ἀπαντήσω εἰς πολλὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἐθίξατε προηγουμένως, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδείξω εἰς τὴν ἀγόρευσίν μου, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβῆ, ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι διὰ τὸ ζήτημα τοῦ συνθετικοῦ φόρου, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρατε, γνωρίζετε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὑπὸ τὸ σημερινόν της σχῆμα, ἀνεκοίνωσεν, ὅτι θὰ καταθέσῃ προσεχῶς τὸν νόμον περὶ ἑνιαίου φόρου. Καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις εἶχον προαναγγείλει εἶναι πλέον γεγονὸς ἐντὸς τῶν ἡμερῶν ἴσως αὔριον, ἢ μεθαύριον, κατατίθεται ὁ νόμος καὶ τότε θὰ ἴδητε, κ. Μητσοτάκη, ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ θὰ ἐπιδιώξωμεν, νὰ ἠμπορέσωμεν, νὰ παύσῃ ἡ φοροδιαφυγή. Καὶ μὲ τὸν ἑνιαῖον φόρον νὰ ἦσθε βέβαιοι, ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰσχυροί, θὰ ἀναγκασθοῦν νὰ πληρώσουν. Καὶ θὰ ἤθελον ἐπωφελούμενος τῆς εὐκαιρίας, νὰ ζητήσω τὴν συμπαράστασιν ὅλων τῶν ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων διότι θεωρῶ, ὅτι ὁ νόμος περὶ ἑνιαίου φόρου εἶναι ἕνας νόμος, τὸν ὁποῖον πρέπει ὅλοι οἱ κ. ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ὑποστηρίξουν, διότι αὐτὸς ἀκριβῶς θὰ μᾶς βγάλῃ ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδον, νὰ βλέπετε τὸν συνθετικὸν φόρον παρ’ ὅλας τὰς προσπαθείας μας νὰ πέφτῃ.

§75Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐγὼ προσωπικῶς θὰ ἤμην εὐτυχής, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ στὰ ξεψυχίσματά της κάμῃ καὶ κάτι καλόν. Ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἑνιαίου φόρου θὰ συζητήσωμεν. Ἀπομένει ὅμως ἡ θλιβερὰ διαπίστωσις, ἡ ὁποία ἀπὸ τοῦ στόματος τοῦ κ. ὑπουργοῦ, τῶν Οἰκονομικῶν, ἠκούσθη, ὅτι πίπτει ἡ εἰσφορὰ τοῦ συνθετικοῦ φόρου. Καὶ θὰ ὑπενθυμίσω, εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι δὲν ἔπιπτεν ἡ ἀπόδοσις... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Δὲν χρειάζονται φωνές. Ἐὰν ἔχετε στοιχεῖα, ἠμπορεῖτε νὰ ἀνέλθετε εἰς τὸ βῆμα καὶ νὰ τὰ δώσετε. Δὲν δέχομαι διακοπάς. Θὰ ὑπενθυμίσω, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τοῦ συνθετικοῦ φόρου ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, εἰς τὸν τόπον μας ἐδιπλασιάζετο κατὰ τὸ παρελθόν. Καὶ ἦτο εὔλογον νὰ συμβαίνῃ τοῦτο, διότι πολὺ ἀπέχομεν ἀπὸ τοῦ σημείου νὰ εἰσπράξωμεν τὸν συνθετικὸν φόρον, ὅπως πρέπει νὰ τὸν εἰσπράξωμεν, ὅταν ὁ τόπος μας θὰ ἔχῃ ἀποκτήσει κάποιαν τάξιν εἰς τὸ φορολογικὸν θέμα. Καὶ ὅταν ἤρχισαν νὰ βαίνουν ὁμαλῶς τὰ πράγματα, ἦλθεν ὁ Συναγερμός, καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν τῆς εὐνοίας του πρὸς τὴν πλουτοκρατίαν, ἐμείωσε τὴν ἀπόδοσιν τοῦ συνθετικοῦ φόρου. Τοῦτο νομίζω, ὅτι ὁμιλεῖ καλύτερον ἀπὸ ὅ,τι δήποτε ἄλλο. Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη σχολίων. Πέραν τούτου, κ. συνάδελφοι, ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον τὴν ὥραν αὐτήν, δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ νὰ συζητηθῇ, εἶναι τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Εἴπομεν προηγουμένως καὶ συνεφωνήσαμεν ὅλοι, ὅτι ὁ τακτικὸς Ἑλληνικὸς προϋπολογισμός, δὲν ἀφίνει πολλὰ περιθώρια, ἢ δὲν ἀφίνει —ἐὰν θέλετε— καθόλου περιθώρια. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περικόψωμεν πλέον τὰς κοινωνικὰς δαπάνας, οὔτε εἶναι δυνατόν, νὰ μειώσωμεν ἔτι περισσότερον τὸ ἤδη, ὅπως εἶπον, ἐξαιρετικῶς χαμηλὸν βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ὑπαλλήλων μας. Ἀπομένει ὅμως ἕνα μέγα θέμα, τὸ ὁποῖον πρέπει κάποτε εἰς τὸν τόπον μας νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ ψυχραιμίαν καὶ μὲ λογικήν, διότι ἀπὸ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἐν πολλοῖς ἡ ἐπιβίωσις τῆς χώρας μας. Τὸ θέμα τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὁποῖον, διὰ πρώτην φορὰν ἀνεκινήθη τὸ 1952, εἶναι τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Γνωρίζετε ὅλοι σας, ὅτι αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι καλύπτουν ἐπάνω ἀπὸ τὸ 50% τῶν ἐσόδων ἐξ Ἑλληνικῶν πόρων καὶ γνωρίζετε ὅλοι σας, ὅτι τὴν δαπάνην αὐτὴν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φέρῃ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, διετύπωσε τὴν ὑπερήφανον πολιτικὴν τοῦ Ζαλόγγου καὶ εἶπεν, ὅτι ἐν ἀνάγκῃ θὰ πέσωμεν ὅλοι μαζὺ ἀπὸ τὸν βράχον, παρὰ νὰ μειώσωμεν τὰς στρατιωτικάς μας δαπάνας. Προσωπικῶς, ἐγώ, —ἐν τούτῳ ἐκπροσωπῶ, καθαρῶς προσωπικήν μου ἄποψιν — πιστεύω, ὅτι ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετος. Πρώτιστον χρέος τῶν κυβερνώντων τὴν χώραν, τῆς Βουλῆς, ὅλων, ὅσοι κανονίζουν τὰς τύχας τοῦ τόπου αὐτοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἐξακρίβωσις τοῦ μάξιμουμ, τοῦ μεγίστου τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία διὰ τὴν ἄμυναν τῆς χώρας, χωρὶς νὰ ὑπονομεύωνται τὰ θεμέλιά της. Καὶ μετὰ τὴν διαπίστωσιν αὐτὴν ἐν ὄψει καὶ γενικωτέρας μελέτης τῆς ὅλης συγκροτήσεως τῆς ἀμυντικῆς τῆς χώρας μας καὶ τῆς μελέτης τοῦ θέματος τῆς Ἐθνικῆς μας ἀμύνης νὰ προχωρήσῃ ἡ χώρα. Διότι, ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, διατηροῦμεν τὸ καθεστὼς τὸ ἀπαράδεκτον καὶ τὸ ἐκρηκτικὸν τὸ ὁποῖον ὑπάρχει σήμερον εἰς τὴν χώραν μας, νὰ ἦσθε βέβαιοι, ὅτι ἀναμφισβητήτως πλήττομεν τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν πολὺ βαρύτερον ἀπὸ ὅ,τι θὰ τὴν ἐπλήττομεν ἐὰν ἐμειώναμεν τὰς ἀμυντικάς μας δαπάνας. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ μπῶ καθόλου εἰς τὴν συζήτησιν τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, οὔτε νὰ σημειώσω, διότι εἶναι ἀσφαλῶς πρόωρον, ὡρισμένας μεταβολάς, αἱ ὁποῖαι συντελοῦνται εἰς τὰς σχέσεις τῶν δύο μεγάλων συνασπισμῶν. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον, νομίζω, ὅτι ἠμπορῶ νὰ σημειώσω, εἶναι, ὅτι ἡ πεῖρα τῶν τελευταίων ἐτῶν τοῦ ψυχροῦ πολέμου ἀπέδειξεν, ὅτι ὁ θερμὸς πόλεμος ἐπεξετάθη, ὄχι ὅπως θὰ ἦτο δυνατόν, νὰ πιστευθῇ εἰς τὰς χώρας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι εἶχον τὸ ἀσθενέστερον ἀμυντικὸν σύστημα, αἱ ὁποῖαι διέθετον τὰ ὀλιγώτερα χρήματα διὰ τὴν ἐθνικήν των ἀσφάλειαν, ἀλλὰ εἰς τὰς χώρας ἐκείνας, εἰς τὰς ὁποίας τὸ ἐσωτερικόν των καθεστὼς δὲν ἦτο ἰσχυρόν, εἰς τὰς χώρας ἐκείνας εἰς τὰς ὁποίας τὸ ἐσωτερικὸν μέτωπον εἶχεν ὑπονομευθῆ. Καὶ δὲν ἔχετε παρὰ νὰ θυμηθῆτε τὴν Ἑλλάδα τὸν τόπον μας, νὰ θυμηθῆτε τὴν Κορέαν, νὰ θυμηθῆτε τὴν Ἰνδοκίναν. Ὁ κομμουνισμὸς δὲν ἐπετέθη οὔτε ἐναντίον τῆς Φινλανδίας, οὔτε ἐναντίον τῆς Ὁλλανδίας, οὔτε ἐναντίον τῆς Δανίας, οὔτε ἐναντίον ἄλλων Κρατῶν, τὰ ὁποῖα δὲν διέθετον ἀμυντικὸν σύστημα ἰσχυρόν. Ἐπετέθη ὅμως καὶ ἐξεμεταλλεύθη ἐκεῖ ὅπου τὸ ἐσωτερικὸν ἔδαφος ἦτο πρόσφορον. Νομίζω, κατὰ συνέπειαν, ὅτι εἰς τὸν τόπον μας πρέπει κάποτε εἰς αὐτὴν τὴν βάσιν νὰ τεθῇ τὸ θέμα, διότι ἄλλως μοιραίως ὑπονομεύομεν τὸ καθεστὼς καὶ ὑπονομεύομεν τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν. Ὅταν ἔχωμεν, κύριοι, δεδομένον, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία δὲν ἀντέχει —καὶ νομίζω, ὅτι σᾶς ὑπέδειξα μὲ τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, ἀσχέτως τῆς ὀλιγαρχικῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν τηρεῖ ὁ Συναγερμός, ὁ ὁποῖος δὲν ἐννοεῖ νὰ φορολογήσῃ τὰ μεγάλα εἰσοδήματα— ὅτι ἀντιμετωπίζομεν ἕνα δεινὸν πρόβλημα, ὅταν ἔχετε δεδομένον, ὅτι ἡ ἀνασυγκρότησις εἰς τὸν τόπον μας ἀποτελεῖ ζήτημα ὑπάρξεως, διότι ἄλλως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπορροφήσωμεν τὸ πλεονάζον ἐργατικὸν δυναμικόν, διότι ἄλλως θὰ μεταβάλωμεν εἰς δυναμίτιδα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ ἐθνικοῦ μας οἰκοδομήματος, ὅλας αὐτὰς τὰς στρατιὰς τῶν ἀνέργων νέων, οἱ ὁποῖοι μπαίνουν κάθε χρόνον εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν βιοπάλην, ὅταν ἔχετε αὐτὰ δεδομένα, θὰ φθάσετε εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἀνασυγκρότησις τῆς Ἑλλάδος πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γίνῃ. Καὶ ὅταν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα τὸ ἔχετε δεδομένον, καὶ ὅταν καθίσταται μαθηματικῶς βέβαιον, ὅτι μὲ τὸ σημερινὸν ὕψος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ πρόβλημα αὐτό, νὰ τὸ ἀντιληφθῶμεν νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς ἄλλο παρὰ εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖον προηγουμένως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναφέρω συμπέρασμα. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον καὶ τὰ ὁποῖα ἴσως σᾶς φαίνονται ὀλίγον περίεργα καὶ ἴσως καὶ ὀλίγον ἀπροσδόκητα, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι πλέον τόσον περίεργα διὰ τὴν μεγάλην πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς, ἀρχίζει νὰ συλλαμβάνῃ τὸ πρόβλημα. Καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πρὸ δύο ἐτῶν λεγόμενον ἐδημιούργει μίαν θύελλαν ἀντιρρήσεων, σήμερον ἀκούεται μετὰ προσοχῆς καὶ μετὰ κατανοήσεως. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, δὲν θὰ ἤθελα, παρὰ νὰ σᾶς διαβάσω, ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ σημερινοῦ διοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τοῦ καθηγητοῦ κ. Ζολώτα, ὁ ὁποῖος λίγο–πολύ, ὁμιλεῖ περὶ ὅλων αὐτῶν, περὶ τῶν ὁποίων καὶ ἐγὼ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλήσω προηγουμένως. «Ἡ ὑγιὴς χρηματοδότησις τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας προϋποθέτει τὴν διαμόρφωσιν ἐπαρκῶν πλεονασμάτων πρὸς κάλυψιν σημαντικοῦ μέρους ἰδίως τῶν εἰς ἐγχώριον νόμισμα δαπανῶν. Ὁ Κρατικὸς προϋπολογισμός, βαρύνεται μὲ ἀμυντικὰς δαπάνας, αἱ ὁποῖαι παρὰ τὴν οὐσιώδη συνεισφορὰν τῶν Ἡν. Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ὑπερμέτρως ὑψηλαὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς οἰκονομικὰς δυνάμεις τῆς χώρας. Ἀφ’ ἑτέρου, ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις εἶναι ὑψηλή, ὑπολογιζομένη εἰς τὸ ἓν τέταρτον τοῦ καθαροῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐὰν περιληφθοῦν αἱ πάσης φύσεως ὑπὲρ τρίτων εἰσφοραί. Πέραν δὲ τούτων, εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι ὁ σημερινὸς προϋπολογισμὸς ἀφίνει ἀνικανοποιήτους οὐσιώδεις καὶ ἐπιτακτικὰς Κρατικὰς καὶ κοινωνικὰς ἀνάγκας. Αἱ ἀνάγκαι αὗται δὲν ἐπιτρέπουν τὴν χρησιμοποίησιν αὐξήσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ καθίσταντο δυναταὶ εἰς τὰ δημόσια ἔσοδα, πρὸς κάλυψιν ἀμυντικῶν δαπανῶν μεγαλυτέρων ἀπὸ τὰς σήμερον καλυπτομένας ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν. Αἱ διαπιστώσεις αὗται ὁδηγοῦν εἰς τὰ ἑξῆς συμπεράσματα: Πρῶτον, ὅτι ἡ διατήρησις ἀμυντικῶν δαπανῶν εἰς ἐπίπεδα τῆς τάξεως τῶν σημερινῶν, εἶναι ἐκτὸς τῶν πραγμάτων ἀναποφεύκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν χορήγησιν ἐπαρκοῦς βοηθείας ἐκ μέρους τῶν Ἡν. Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Δεύτερον, ὅτι ἡ ἀξιόλογος καὶ ἐπιτυχὴς κυβερνητικὴ προσπάθεια τῶν τελευταίων ἐτῶν, πρὸς αὔξησιν τῶν ἐκ φορολογίας ἐσόδων πρέπει νὰ συνεχισθῇ ἀμείωτος. Εἶναι βέβαιον, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη αἱ ὑψηλοτέρου ἰδίως εἰσοδήματος κατηγορίαι τοῦ πληθυσμοῦ ἀπήλαυσαν σημαντικὸν τμῆμα τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος. Ἡ συστηματικὴ σύλληψις τῶν μεγαλυτέρων αὐτῶν εἰσοδημάτων ἀπὸ τὴν ἄμεσον φορολογίαν, δύναται νὰ ὁδηγήσῃ εἰς ηὐξημένας εἰσπράξεις, ἀνεξαρτήτως τῆς ηὐξημένης ἀποδόσεως τῶν ἐμμέσων φόρων λόγῳ τῆς γενικῆς ὑψηλοτέρας οἰκονομικῆς δραστηριότητος». Εἰς διπλωματικὴν γλῶσσαν, κύριοι συνάδελφοι, ὁ καθηγητής, κ. Ζολώτας, λέγει περίπου τὰ ἴδια πράγματα, τὰ ὁποῖα καὶ ἐγὼ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς εἴπω, εἰς κάπως ἁπλουστέραν διάλεκτον. Κύριοι συνάδελφοι, μετὰ τὴν γενικὴν αὐτὴν διαπίστωσιν, νομίζω, ὅτι τὸ πρῶτον πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον καταλήγει κανεὶς εἶναι, ὅτι δυνάμεθα νὰ ἀπαιτήσωμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποσύρῃ ἀμέσως τὰ σχετικὰ νομοθετήματα διὰ νὰ τὰ συζητήσωμεν ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ προϋπολογισμός της, ὅταν λήξουν αἱ διαπραγματεύσεις, τὰς ὁποίας κάμνει αὐτὴν τὴν στιγμὴν μὲ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν, καὶ ἔχομεν δεδομένον τὸ ὕψος τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Τότε καὶ μόνον θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλληνικὴ Βουλή, νὰ ἀποφασίσῃ περὶ αὐτῶν, ἄλλως, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰ τυφλά, εἰς τὸν βωμὸν ἑνὸς ἀγνώστου προϋπολογισμοῦ θυσιάζομεν καὶ πάλιν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἰδίως τὸν πτωχὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Παρὰ ταῦτα ὅμως, ἐπειδὴ δὲν τρέφω τὴν αὐταπάτην, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποχωρήσῃ, διότι ἄλλωστε τελευταῖα ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν διατυπώνει καὶ μίαν περίεργον θεωρίαν, ὅτι δηλαδή, ὅ,τι εἶχε νὰ ὑποστῇ ἡ Κυβέρνησις, τὰ ὑπέστη ἤδη καὶ κατὰ συνέπειαν, πρέπει νὰ ἐπιμείνῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἄποψίν της, διότι εἰς τίποτε δὲν θὰ ὠφελήσῃ διόρθωσις τῶν τυχὸν κακῶς κειμένων εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Αὐτὴν τὴν θεωρίαν μᾶς τὴν ἀνέπτυξεν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἐπειδή, λέγω, δὲν ἐλπίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν αὐτὰ τὰ νομοσχέδια νὰ ἀποσυρθοῦν ἔχω χρέος νὰ εἴπω δύο λόγια καὶ ἐπὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ νομοσχεδίου. Κύριοι συνάδελφοι, ἐν πρώτοις πρέπει νὰ τονισθῇ, ὅτι τὰ νομοσχέδια αὐτά, εἶναι νομοσχέδια τῆς ἀνάγκης, τὰ ὁποῖα ἐξεπήδησαν ἀπὸ τὴν διάθεσιν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἡ Κυβέρνησις Per mare Per terra νὰ ἐξεύρῃ τὰ 1.000 ἑκατ., τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ στάδιον αὐτὸ τῆς ἐχρειάζοντο. Κατὰ συνέπειαν πολὺ δουλευμένα καὶ πολὺ προσεγμένα δὲν εἶναι τὰ νομοσχέδια αὐτά. Συνετάχθησαν κατὰ τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιτύχουν τὰ μεγαλύτερα δυνατὰ ἔσοδα μὲ τὴν ἐλαχίστην προσπάθειαν. Ἡ ἀρχή, ἡ οἰκονομική, τῆς ἥσσονος προσπαθείας, χαρακτηρίζει τὰ δύο αὐτὰ νομοθετήματα τῆς Κυβερνήσεως καὶ φυσικῷ τῷ λόγῳ, ἐπειδὴ δὲν κατώρθωσεν ἐπὶ τρία ἔτη καὶ περιμένει νὰ ἐξαντληθῇ ἡ τριετία διὰ νὰ φέρῃ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀμέσου φόρου, νὰ εἰσπράξῃ τοὺς φόρους τῶν πλουσίων, ἐσκέφθη καὶ πάλιν νὰ κάμῃ τὴν παλαιάν της τέχνην καὶ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν φορολογίαν ἐπάνω εἰς τὰς οἰκονομικῶς ἀσθενεῖς τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τοῦτο ἄλλωστε, κύριοι συνάδελφοι, πράττει. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ φορολογία ἐπὶ τῆς ζακχάρεως, ἡ φορολογία ἐπὶ τῆς βενζίνης καὶ ἀκόμη περισσότερον ἡ γενικὴ αὔξησις τῶν δασμῶν κατὰ 50%, τῆς ὁποίας τὴν ἀπάλειψιν ζητεῖ ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπιπίπτουν εὐθέως ἐπὶ τῆς λαϊκῆς καταναλώσεως. Ἡ ἐπίπτωσις, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, θὰ εἶναι ἀπόλυτος. Ἡ αὔξησις τοῦ κόστους τῆς ζωῆς θὰ εἶναι ἄμεσος, ὅπως ἄλλωστε, ἐσημειώθη ἤδη, καὶ αἱ πτωχαὶ τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, αἱ ὁποῖαι ὅπως εἶπον, ἔχουν φθάσει εἰς τὸ ὅριον τῆς συντηρήσεώς των, θὰ ὑποστοῦν τὴν ἐπιβάρυνσιν αὐτήν. Ἐκ τῆς αὐξήσεως τῶν δασμῶν θὰ προέλθῃ ἕνα ἔσοδον ἀνερχόμενον εἰς 600 περίπου ἑκατομμύρια δραχμῶν. Πέραν δὲ τούτου αὐξάνεται ἡ ἄμεσος φορολογία κατὰ γενικὸν ποσοστὸν 20% καὶ προβλέπονται καὶ ὡρισμέναι ἄλλαι αὐξήσεις αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀσφαλέστατα αὐξήσεις ποὺ θὰ ἐπιπέσουν ἐπὶ τῆς καταναλώσεως, ὅπως εἶναι ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ τοῦ σιγαρέττου ἢ ὁ φόρος ἐπὶ τῆς καταναλώσεως τῆς βύνης. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ τοὺς δασμοὺς δὲν θὰ ὁμιλήσω. Τὸ πρᾶγμα εἶναι προφανές. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔκαμε τὴν δήλωσιν, ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου θὰ εἶναι περίπου 2%. Ἤδη ὑπάρχει μία αὔξησις 4% περίπου. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου εἶναι κάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θεωρητικαὶ συζητήσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν. Εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ αὔξησις αὐτή, ἐπιβαρύνει τὸν λαὸν μὲ ὅλας τὰς μοιραίας ἐξ αὐτῆς συνεπείας. Εἰς τὸ σκέλος ὅμως, ὅπου τὰ νομοθετήματα ἐπιβαρύνουν τοὺς ἐκπληροῦντας τὰς ἐξ ἀμέσων φόρων ὑποχρεώσεις των, παρουσιάζεται ἓν καθεστὼς ἀπαράδεκτον. Πολλοὶ συνάδελφοι ὑπεστηρίζουν τὴν ἄποψιν, ὅτι ἠκολουθήθη αὐτὴ ἡ ὁδός, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐννοεῖ νὰ ἀποστῇ τῆς γραμμῆς τὴν ὁποίαν ἐχάραξε. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τοῦτο ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς ἁπλᾶ ἐπὶ τῶν ὁποίων, ἐλπίζω, ὅτι θὰ συμφωνήσωμεν. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους μας, ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτόν, αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τῆς ἀμέσου φορολογίας, δὲν εἶναι ὑπόθεσις συντελεστῶν. Οἱ συντελεσταὶ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν φορολογικὴν νομοθεσίαν εἶναι ὑψηλοί, ἴσως ὑψηλότεροι ἄλλων χωρῶν. Τὸ πρόβλημα τῆς ἀμέσου φορολογίας μας, εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς πατάξεως τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἡ αὔξησις τοῦ συντελεστοῦ διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ὁπωσδήποτε θὰ δημιουργήσῃ πλέον κραυγαλέαν τὴν ἀντίθεσιν μεταξὺ τοῦ τιμίου φορολογουμένου, ὅστις πληρώνει καὶ τοῦ φορολογουμένου, ὁ ὁποῖος διαφεύγει τῆς φορολογίας. Βεβαίως, δὲν θέλω νὰ εἴπω, ὅτι προβλήματα, ὡς τὸ παρόν, λύονται μὲ ἓν νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον ἔρχεται νὰ καλύψῃ μίαν ἐπείγουσαν ἀνάγκην. Ἐὰν κάμνωμεν ὅλην αὐτὴν τὴν συζήτησιν, τὴν κάμνομεν διὰ νὰ ἀποδείξωμεν, πόσον εἰς τὴν φορολογικὴν καὶ τὴν δημοσιονομικὴν της πολιτικὴν ἔχει οἰκτρότατα ἀποτύχει ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ. Ἄλλωστε, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀπὸ πολλὰς ἐκδηλώσεις καὶ πολλὰ φαινόμενα, πρόδηλον τοῦτο κατόπιν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν τομέα τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, αἱ ὁποῖαι εἶχον τεθῆ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁμιλεῖ περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι δήποτε ἄλλο περὶ αὐτῆς, ἡ ἀψευδὴς γλῶσσα τῶν ἀριθμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω ἐπὶ τῶν νομοθετημάτων αὐτῶν. Ἡ εἰσήγησίς μου, θέλω νὰ πιστεύσητε, προσεπάθησα κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ εἶναι ἀντικειμενικὴ καὶ νὰ σταθῇ εἰς τοὺς ἀριθμούς, τῶν ὁποίων τὴν ἀκρίβειαν ὑποστηρίζω καὶ διὰ τὴν τυχὸν ἀμφισβήτησιν θὰ ἀναμένω ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀνταπαντήσῃ. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι, ὡς εἶπε καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας καὶ ἄλλοι συνάδελφοι, εἰς τὸν πτωχὸν αὐτὸν βράχον, εἰς τὸν ὁποῖον μᾶς ἔταξεν ἡ μοῖρα, εἴμεθα πτωχοὶ καὶ ἀντιμετωπίζομεν πολλὰ προβλήματα. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει καὶ καμμία ἀμφιβολία, ὅτι δὲν προσπαθοῦμεν νὰ ἐξαντλήσωμεν ὅλην τὴν δυναμικότητά μας, διὰ νὰ λύσωμεν τὰ προβλήματα αὐτά. Εἰς τὸ θέμα αὐτὸ ὑπάρχουν μεγάλα περιθώρια, ὄχι δημοκοπίας, ὡς θὰ ἤθελε νὰ εἴπῃ ὁ φίλτατος εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἀλλὰ δημιουργίας ἐντυπώσεων. Περὶ οἰκονομιῶν, μᾶς εἶχεν ἀπὸ μακροῦ χρόνου συνηθίσει ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, ὅταν ἀνῆκεν εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Μᾶς εἶπε γιὰ σπατάλη τοῦ Κρατικοῦ χρήματος, ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια κόβεται διότι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν μᾶς ἔχουν ἐμπιστοσύνην καὶ ὅτι, διὰ τὴν ἀκρίβειαν, πνεῦμα σπατάλης διεῖπε τὰς ὑποκυβερνήσεις τοῦ Κέντρου. Θὰ ἠδυνάμεθα καὶ ἡμεῖς, εἰς μίαν κρίσιμον ὥραν, ὅπου ἐπιβάλλονται ἀσήκωτα βάρη εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, νὰ ὑπενθυμίσωμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν, ὡρισμένας ἀναλόγους περιπτώσεις. Νὰ τοῦ ὑπενθυμίσωμεν, φέρ’ εἰπεῖν, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν..... ὑποκυβερνήσεων τοῦ Κέντρου, οἱ ὑπουργοὶ ἐπήγαιναν μὲ τὰ παλαιὰ «ΟΠΕΛ» ἐνῷ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, διὰ τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, παρηγγέλθη πολυτελὲς αὐτοκίνητον, ἀξίας 7.000 δολλ. Νὰ τοῦ ὑπενθυμίσωμεν, ὅτι προκειμένου νὰ πάῃ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἐναυλώθη εἰδικὸν ἀεροπλάνον καὶ ἀκόμη ὅτι, διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους ὑποθέτω κανεὶς δὲν γνωρίζει, καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀκόμη ἀγνοεῖ, ὁ ἄνευ χαρτοφυλακίου ὑπουργός, ποιεῖται, ἐπὶ μακρὰν σειρὰν μηνῶν, τὰς διατριβάς του εἰς τὴν Ἀμερικήν. Αὐτὰ, κύριοι συνάδελφοι, ὅλα, βεβαίως, δὲν ἀντιμετωπίζουν τὸ οἰκονομικόν μας πρόβλημα, ἀλλὰ δίδουν τὸν τόνον καὶ χρωματίζουν ἀνεπανορθώτως μίαν Κυβέρνησιν. Ὅταν ἡ Κυβέρνησις αὐτή, ἔχῃ, ἐὰν θέλετε, τὸ θλιβερὸν προνόμιον, νὰ ζητῇ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὴν ὑστάτην θυσίαν, πρέπει ἡ ἰδία, πρώτη, νὰ δίδῃ τὸ παράδειγμα. Καὶ ὅταν ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ λέγῃ, ὅτι εἶναι Κυβέρνησις ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ καλεῖ ὅλους τοὺς Ἕλληνας εἰς ἀσυμμέτρους θυσίας, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ὑπονομεύσῃ τὰ θεμέλια τοῦ καθεστῶτος καὶ τοῦ Ἔθνους, ἐὰν συνεχίσῃ τὴν πολιτικὴν αὐτήν, πολιτικὴν τῆς εὐνοίας, τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας καὶ τῆς καταδίκης τοῦ πτωχοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα).

§76Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑφυπ. Οἰκον.). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται βεβαίως, νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν εἰσήγησιν τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ Χανίων κ. Μητσοτάκη. Θὰ δώσω μόνον ὀλίγους ἀριθμούς, διὰ νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν ἐντυπωσιακὸν ἰσχυρισμόν του, ὅτι δῆθεν ἐπὶ Κυβερνήσεως Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἐμειώθη ἡ ποσοστιακὴ ἀπόδοσις τῆς ἀμέσου φορολογίας. Δηλῶ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι τὸ ἔτος αὐτό, μέχρι τοῦ Μαρτίου, ἔχομεν τὸ ὑψηλότερον ποσοστὸν ἀποδόσεως ἀμέσου φορολογίας. Τὸ ποσοστὸν αὐτό, εἶναι γύρω τῶν 28%. Οὐδέποτε ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου ἐπραγματοποιήθη αὐτὸ τὸ ποσοστόν. Δεύτερον, δηλῶ, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας τῆς περιουσίας, εἶναι ἀνωτέρα κατὰ 50% περίπου, τῆς τοιαύτης τοῦ Κέντρου. Τέλος προσθέτω, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαγομένων εἰς τὸν συνθετικὸν φόρον, δὲν εἶναι συγκρίσιμος, διότι ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου ὑπήγοντο εἰς τὸν συνθετικὸν φόρον, οἱ πραγματοποιοῦντες εἰσόδημα 60 ἑκατομμύρια, ἐνῷ μὲ τὴν ἀναμόρφωσιν σήμερον ὑπάγονται οἱ πραγματοποιοῦντες 75 ἑκατομμύρια. Αὐτὰ διὰ σήμερον. (Χειροκροτήματα).

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἕτερος βουλευτὴς τῆς μειοψηφίας, ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Παπαγιάννης ἔχει τὸν λόγον.

§78Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τοῦ τελευταίου κατὰ Νοέμβριον 1954 κυβερνητικοῦ ἀνασχηματισμοῦ, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἐσυνήθισε νὰ ἀκούῃ, ἀπὸ ἐπισήμους καὶ ἀνεπισήμους πηγάς, ὅτι ἡ περίοδος τῶν θυσιῶν παρῆλθε, καὶ ὅτι εἰσήλθομεν εἰς νέαν περίοδον, καθ’ ἣν τὸ Κράτος ἀρχίζει νὰ βλέπῃ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἔρχεται ἐπίκουρον τοῦ καθημερινοῦ των μόχθου. Ἐπερρίπτετο ἐκ προθέσεως ἡ εὐθύνη τῶν ὀρθῶν μέν, ἀλλὰ προκαλεσάντων μοιραίως ποιάν τινα δυσφορίαν κυβερνητικῶν μέτρων, εἰς τὸν πρῶτον Ὑπουργὸν ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ τοὺς συνεργάτας του. Ἡ σκληρότης τῶν ὁποίων (ἀδιαφορία πρὸς τὴν ἀντοχὴν τοῦ πολίτου εἰς τὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, ὁ δῆθεν φορομπηχτισμὸς καὶ ἄλλα) ἐσχολιάζετο φιλοτίμως ἀπὸ τὰ ἐγκυρότερα κυβερνητικὰ δημοσιογραφικὰ ὄργανα. Ἐφεξῆς θὰ ἐπαύαμεν τὴν ἐπιδίωξιν ὀνείρων καὶ φαντασιώσεων, θὰ προσεγειούμεθα. Κυβερνώμενοι μὲ σύνεσιν, θὰ ἀπεφεύγαμεν τοὺς κλυδωνισμούς. Ἂν τέλος ἡ οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότησις συνετελεῖτο μὲ βραδύτερον ρυθμόν, θὰ ὑπῆρχε τὸ ἀντάλλαγμα ὅτι οἱ πολῖται θὰ ἐταλαιπωροῦντο ὀλιγώτερον. Ὁ παράγων ἄνθρωπος θ’ ἀπετέλει εἰς τὸ μέλλον κυρίαν μέριμναν τῶν κυβερνώντων. «Πρὸς ὅσους γενικῶς χάριν τῆς νομισματικῆς καὶ οἰκονομικῆς σταθερότητος, ὑπεβλήθησαν εἰς θυσίαν, διακηρύσσω ὅτι δὲν θὰ ἀνεχθῶ τὴν εἰς τὸ διηνεκὲς παράτασιν τῆς θυσίας αὐτῆς» (Πρ. Κυβερν 16.12.1954). Εἶναι ἑπομένως φυσικὴ ἡ κατάπληξις τοῦ Λαοῦ ὅταν ἔλαβε γνῶσιν τῶν αἰφνιδίως ἐξαγγελθέντων τὴν 27ην Ἀπριλίου κυβερνητικῶν μέτρων, διὰ τῶν ὁποίων ἐπερρίπτετο ἀδιστάκτως ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ δὴ τῆς εὐρυτάτης μάζης τῶν καταναλωτῶν βάρη πρόσθετα, πρωτοφανοῦς εἰς τὰ οἰκονομικὰ χρονικὰ ἐκτάσεως. Μέτρων διὰ τῶν ὁποίων ἀνετρέπετο βαναύσως ἡ ψυχολογία αἰσιοδόξου ἀναμονῆς εὐτυχεστέρων ἡμερῶν, ἥτις ἐκαλλιεργήθη μὲ τόσην προσπάθειαν καὶ ἐπιμονὴν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὰ συμπαθοῦντα πρὸς αὐτὴν δημοσιογραφικὰ ὄργανα. Τί ἆραγε συνέβη ἐν τῷ μεταξύ; Οἱ σεισμοὶ τοῦ Βόλου δικαιολογοῦν τὴν ἀνατροπὴν τῶν κυβερνητικῶν διαβεβαιώσεων καὶ ἔχουν σχέσιν τινὰ μὲ τὰ μέτρα; Ἢ μήπως ταῦτα ἐλήφθησαν πρὸς ἀντιμετώπισιν δυσχερειῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ξένων ἀπολύτως πρὸς τὴν νέαν θεομηνίαν, ἥτις ἔπληξεν τὴν ἐργατούπολιν τῆς Θεσσαλίας καὶ τὰ παρ’ αὐτὴν χωρία. Καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πῶς προέκυψαν αἱ δυσχέρειαι αὗται; Ἀκόμη ὑπάρχει βασιμότης τις εἰς τὰς ἐπικουρικῶς προβληθείσας δικαιολογίας, καθ’ ἃς τὰ μέτρα ἐλήφθησαν κυρίως πρὸς προστασίαν τῆς παραγωγῆς ἢ τέλος, τὰ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς δημοσιονομικοῦ χαρακτῆρος μέτρα εἶναι προϊὸν στοιχειώδους ἔστω μελέτης καὶ δύναται νὰ τὰ βαστάσῃ ἀκινδύνως ἡ οἰκονομία τῆς Χώρας; Ἰδού, κύριοι βουλευταί, μία σειρὰ ἐρωτημάτων εἰς τὰ ὁποῖα —εἰσηγούμενος τὰ σχετικὰ σχέδια νόμου— εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δώσω ἀπάντησιν. Ἡ συμφορὰ τοῦ Βόλου εὗρε τὴν Κυβέρνησιν ὡπλισμένην μὲ τὴν πεῖραν, τὴν ὁποίαν ἀπεκόμισεν ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπισιν ἀναλόγων, μεγαλυτέρας μάλιστα, ἐκτάσεως, θεομηνιῶν: Τῶν Ἰονίων Νήσων, τῆς Θεσσαλίας, περιοχῶν τινων τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος. Ἂς μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας ποῖαι ὑπῆρξαν αἱ διὰ τὸν προϋπολογισμὸν συνέπειαι τῶν θεομηνιῶν αὐτῶν. α) Ἡ καταστροφὴ τῶν Ἰονίων Νήσων ἔλαβε χώραν τὸν Αὔγουστον τοῦ 1953. Αἱ ἀνάγκαι τῆς πρώτης περιόδου, τῆς παροχῆς δηλονότι, τῶν πρώτων βοηθειῶν πρὸς τὸν πάσχοντα πληθυσμόν, ἐκαλύφθησαν διὰ προσωρινῆς ἀντλήσεως πιστώσεων ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Κατετέθη παραλλήλως σχέδιον νόμου, δι’ οὗ ἐδημιουργοῦντο οἱ ἀναγκαῖοι πόροι «διὰ τῆς προσφυγῆς εἰς τὰς δυνατότητας τῆς οἰκονομίας μας». Ἡ ἐκ μέρους τῶν ἰδιοκτητῶν οἰκιῶν ὑπαγομένων εἰς τὸ ΚΗʹ ψήφισμα προκαταβολὴ φόρου ἀπέδωσε 47 ἑκατομμύρια. Μικρὰ ἐπιβάρυνσις ἐπὶ τῶν σιγαρέττων 52 καὶ τὰ εἰδικὰ ἔνσημα 13. Σύνολον ἐκτάκτων ἐπιβαρύνσεων 112 ἑκατομμύρια. Τὸ ἀποθεματικὸν τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1953–54 συνεπλήρωσε μὲ 71 ἑκατομμύρια τὸ τελικῶς διατεθὲν ποσὸν ἐκ δραχμῶν 183 ἑκατομμυρίων, εἰς τρόπον ὥστε ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῶν ἐράνων, ἀνελθόντων εἰς 150 περίπου ἑκατομμύρια, νὰ παραμείνῃ ἀνέπαφον, ἵνα χρησιμοποιηθῇ διὰ τὴν ὁριστικὴν στέγασιν, μαζὶ μὲ τὴν ἀναμενομένην τότε ἀμερικανικὴν βοήθειαν. β) Οἱ σεισμοὶ οἵτινες ἔπληξαν περιοχὰς τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος καὶ ἀργότερον τὴν Θεσσαλίαν, ἀντιμετωπίσθησαν μετὰ τῆς αὐτῆς ψυχραιμίας καὶ ἐπιτυχίας. Ἐκ τοῦ ἀποθεματικοῦ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκαλύφθησαν ὅλαι αἱ δαπάναι πρώτης βοηθείας, ἡ ὁριστικὴ δὲ στέγασις τῶν κατοίκων ἐγένετο δυνατὴ διὰ τῆς ἀμέσου παροχῆς δανείων, ἀποφασισθείσης τῆς εἰδικῆς ἀφιερώσεως μέρους τῶν πλεοναζουσῶν καταθέσεων τῶν Ν.Π.Δ.Δ. πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον. Οὐδεμία προσφυγὴ εἰς νέας ἐπιβαρύνσεις ἐγένετο. γ) Ἡ καταστροφὴ τοῦ Βόλου, φοβερὰ καθ’ ἑαυτήν, δὲν εἶναι ὅσον ἀφορᾷ τὸ Κράτος βεβαίως, μεγαλυτέρα ἐκείνης τῶν Ἰονίων Νήσων, ἔλλειψε ἄλλως καὶ ἀπὸ αὐτήν, ὁ παράγων τοῦ αἰφνιδιασμοῦ, τοῦ ὁποίου τὴν σημασίαν πᾶς τις ἀντιλαμβάνεται. Ἡ δυνατότης ἀμέσου καὶ εὐχεροῦς ἐπικοινωνίας μὲ τὴν παθοῦσαν περιοχὴν καὶ ἡ κτηθεῖσα πεῖρα περὶ ἧς ἀνωτέρω ὡμίλησα τῶν ἁρμοδίων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ὑπηρεσιῶν, εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ταχίστην καὶ ἱκανοποιητικὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων τῆς πρώτης περιόδου. Ἀπὸ πλευρᾶς πρώτων δαπανῶν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ δυνατότης ἀντλήσεως τῶν ἀναγκαίων μέσων ἐκ τοῦ ἀποθεματικοῦ. Διὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ προγράμματος τῆς ἐπαναστεγάσεως τῶν κατοίκων, ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαναλάβῃ ὅ,τι καὶ διὰ τὴν Θεσσαλίαν ἐγένετο. Τοῦθ’ ὅπερ ἄλλωστε καὶ ἔπραξε. Οὐδεμία ἑπομένως δικαιολογία ὑπῆρχε τόσου ἐκνευρισμοῦ, ὥστε νὰ ζητηθοῦν ἐλαχίστας ἡμέρας μετὰ τοὺς σεισμούς, ὑπὲρ τὰ 1.000 ἑκατομμύρια ἀπὸ τὸν λαόν, κατὰ τρόπον μάλιστα τόσον πρόχειρον, τόσον πρωτόγονον, τόσον ἀπερίσκεπτον. Τὸ πρόβλημα τῆς ὁριστικῆς ἀποκαταστάσεως ὅλων αὐτῶν τῶν ζημιῶν εἰς τὰ Ἰόνια καὶ τὴν Θεσσαλίαν παραμένει. Ἀλλ’ ἠδύνατο νά μελετηθῇ ψυχραιμότερον, εἴτε πρό, εἴτε μετὰ τοὺς σεισμοὺς τοῦ Βόλου καὶ νὰ ἀναζητηθοῦν λύσεις λογικαί, προϊὸν εὐσυνειδήτου μελέτης καὶ προσπαθείας, ἐφαρμόσιμοι. Καὶ ὄχι λύσεις ἀνατρεπτικαὶ τῆς οἰκονομικῆς τοῦ τόπου ἰσορροπίας, αἵτινες ἄλλωστε δὲν λύουν τὸ πρόβλημα, δημιουργοῦν, προσθέτουν νέα προβλήματα πρὸς λύσιν. Τὸ συμπέρασμα εἶναι διὰ τοὺς ὑπευθύνους δυσάρεστον. Οὔτε δικαιολογεῖ, οὐδ’ ἔχει σχέσιν τινὰ μὲ τὰ μέτρα ἡ θεομηνία τοῦ Βόλου. Πρόσχημα μόνον ὑπῆρξεν ἡ καταστροφὴ διὰ νὰ ἀποτολμηθῇ ἀφελὴς ἀπόπειρα ἐκμεταλλεύσεως τῆς συγκινήσεως τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ νὰ ἀνακοινωθοῦν μέτρα, ἡ ἀνάγκη τῶν ὁποίων εἶχε πρὸ τῶν σεισμῶν δημιουργηθῆ. Ἀφίνω εἰς τὴν Βουλὴν νὰ χαρακτηρίσῃ τὰς νέας αὐτὰς μεθόδους διοικήσεως καὶ τὴν θέσιν κατὰ μέρος τῆς στοιχειώδους εἰλικρινείας εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ κυβερνώντων καὶ κυβερνωμένων. Δυσχέρειαι τρεχούσης καὶ προσεχοῦς χρήσεως. Εἰς τὴν πρώτην συνεδρίασιν τῆς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἠναγκάσθη νὰ ὁμολογήσῃ τὴν ἀλήθειαν: Πολὺ πρὸ τῶν σεισμῶν εἶχε δημιουργηθῆ κατάστασις ἐπιβάλλουσα τὴν λῆψιν δημοσιονομικῶν μέτρων, ἄνευ τῶν ὁποίων δὲν ἦτο δυνατὴ ἡ κατάρτισις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους 1955–56. Καὶ τὴν 12ην Ἀπριλίου εἶχε παραδώσει εἰς τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς σημείωμα δι’ οὗ ἀνεβιβάζοντο εἰς 970 ἑκατομμύρια αἱ πρὸς ἀντιμετώπισιν νέαι ὑποχρεώσεις διὰ τὸ 1955–56, κύριον μέρος τῶν ὁποίων ἀποτελοῦν αἱ προσθέτως κατὰ τὸ τελευταῖον 5μηνον ἀναληφθεῖσαι. Ἰδοὺ τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ: Πρόσθετοι ἐπιβαρύνσεις προϋπολογισμοῦ οἰκον. ἔτους 1955–56.

Βʹ. Δικαιούμεθα, κύριοι βουλευταί, νὰ διατυπώσωμεν ζωηροτάτην ἔκπληξιν. Τὴν 17.12.1954 ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἔλεγε: «Θὰ ἀποβλέψωμεν μὲ ἀποφασιστικότητα εἰς τὴν δημιουργίαν πραγματικοῦ περισσεύματος τοῦ προϋπολογισμοῦ» καὶ ἀκόμη: «Δὲν εἶναι εἰς θέσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ προβῇ εἰς ἄμεσον ἐξαγγελίαν αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων». Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπεσχέθη ὅτι «θὰ πράξωμεν τὸ πᾶν, ὥστε νὰ δημιουργηθοῦν ταχέως αἱ προϋποθέσεις πρὸς βελτίωσιν τῶν δημοσιοϋπαλληλικῶν μισθῶν». «Θὰ ἀπετέλει ἄλλως τε ὕβριν κατὰ τῆς ὡριμότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ προσπάθεια παραπλανήσεώς του δι’ ἀνεδαφικῶν —δηλαδὴ μὴ στηριζομένων ἐπὶ στερεῶν οἰκονομικῶν βάσεων— ὑποσχέσεων». Τὴν 28.1.1955 ἀπαντῶν εἰς ἐπισήμανσιν ἐκ μέρους μου τῶν κινδύνων οἵτινες γεννῶνται ἐκ λαθῶν καὶ παραλείψεων τῶν ὑπευθύνων οἰκονομικῶν ὑπουργῶν, ἔλεγεν εἰς τὴν Βουλήν: «Ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τελεῖ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως ὅσον ποτέ». Τὴν 4.2.1955, ὁ ἴδιος ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς συντάκτας τῶν ἐφημερίδων ἔλεγε: «Νομισματικὴ σταθερότης σημαίνει πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἰσοσκέλισιν μὲ ἕνα μικρὸν περίσσευμα, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἀφιερωθῇ εἰς τὰς ἐπενδύσεις... Ὁ προϋπολογισμὸς πρέπει νὰ καταστῇ κοινωνικώτερος, ἰδίως πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς δημοσίας ὑπαλληλίας. Πάντως ἡ οἱαδήποτε πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, προσδιορίζεται ἀπολύτως καὶ θὰ προσδιορίζεται πάντοτε ἀπὸ τὴν ἀνάγκην ἑνὸς πράγματι ἰσοσκελισμένου προϋπολογισμοῦ. Τὴν 23.2.1955, ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Λ. Εὐταξίας ἐδήλωσεν ὁμιλῶν ἐπὶ τῆς ἀναγγελθείσης αὐξήσεως τοῦ μισθοῦ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων: «Διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τοῦ ποσοῦ τούτου ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἀπητήθη ἐργώδης προσπάθεια καὶ τὸ ζήτημα τοῦτο ἀπετέλεσε τὸ κύριον ἀντικείμενον τῶν μακρῶν τελευταίων συσκέψεων τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργῶν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὁποίων ἐξονυχιστικῶς ἠρευνήθησαν αἱ δυνατότητες τοῦ ὑπὸ ἐκτέλεσιν προϋπολογισμοῦ καὶ τὰ μέτρα ἅτινα ἐκ παραλλήλου πρέπει νὰ ληφθοῦν ἵνα μή, διάθεσις τοιούτου μεγέθους ποσοῦ, ἀνατρέψῃ τὰ προβλεφθέντα ἀποτελέσματα». Τὴν αὐτὴν δὲ ἡμέραν διὰ δηλώσεων τοῦ Προέδρου της, ἡ Κυβέρνησις ἐδίδασκε: «Θὰ ἀναγνώσουν ὅμως ἐξ ἄλλου, εἶμαι βέβαιος, οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας μεγαλυτέρα τυχὸν ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ συνεπήγετο ἀνατροπὴν τῆς οἰκονομικῆς καὶ νομισματικῆς σταθερότητος, θ’ ἀπέβαινε δ’ ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος εἰς βάρος καὶ αὐτῶν τῶν ἰδίων. Τὸ πρόβλημα δὲν λύεται δι’ εὐκόλου χορηγήσεως ὀνομαστικῶν αὐξήσεων. Ἡ βαθμιαία ἐπίλυσίς του ἔχει ὡς προϋπόθεσιν τὴν ὀργανικὴν βελτίωσιν τῆς δημοσιονομικῆς καὶ γενικώτερον οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς Χώρας». Πῶς λοιπόν, νὰ μὴ ἐκπλαγῶμεν ὅταν ἐξακριβοῦται ἤδη ὅτι οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου, ἐξαγγέλοντες ὅτι ἔχουν πλήρη ἔλεγχον τῆς καταστάσεως, ὅτι γνωρίζουν τὶ ἐστὶ ἐκτέλεσις προϋπολογισμοῦ ὅτι δηλαδὴ δὲν δύναταί τις ν’ ἀναλαμβάνῃ ὑποχρεώσεις πέραν τῶν δυνατοτήτων τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀνέλαβον ἐξ ἀντιθέτου σειρὰν νέων ὑποχρεώσεων ἀβασανίστως, παραβιάζοντες καὶ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς στοιχειώδεις κανόνας καλῆς πίστεως ἐν τῇ διαχειρίσει τῶν κοινῶν. Τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος ἀναφέρει πράγματι: «Πᾶσα πρότασις νόμου, ὑποβαλλομένη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καὶ συνεπαγομένη δαπάνην ἢ ἐλάττωσιν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρέπει νὰ συνοδεύηται ἀπὸ ἔκθεσιν περὶ τοῦ τρόπου καλύψεώς της......». Τί σημαίνει τοῦτο; Ὅτι δὲν δικαιούμεθα νὰ ἀναλάβωμεν νέας ὑποχρεώσεις χωρὶς ν’ ἀναγγείλωμεν διὰ τῆς Βουλῆς πρὸς τὸν λαὸν τὸν τρόπον, καλύψεως τῆς δημιουργουμένης νέας δαπάνης καὶ νὰ λάβωμεν τὴν ἔγκρισίν της. Κατὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν ἀπερισκέπτων νομοσχεδίων, διὰ τῶν ὁποίων ἀναλαμβάνονται νέαι ὑποχρεώσεις ἢ παρέχονται ἐκ νέου εἰς τοὺς ὀλίγους ἀπαλλαγαὶ καὶ ἐξαιρέσεις ἀπὸ τὰς φορολογικὰς ὑποχρεώσεις αἵτινες ἰσχύουν διὰ τοὺς πολλούς, οἱ οἰκονομικοὶ ὑπουργοί, βεβαιώνουν ὅτι ὑπάρχει δυνατότης πρὸς τοῦτο. Τελευταίως ἀκόμη, τὴν 9.4.1955, ὁ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργός, ἀπαντῶν εἰς αἴτημα διευρύνσεως τῶν ἤδη σκανδαλωδῶν —ὡς θὰ ἀποδείξω ἐντὸς ὀλίγου— διατάξεων νόμου θεσπίζοντος φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, διεβεβαίωνε: «Βεβαίως αἱ παροχαὶ εἶναι γενναιόταται, καθ’ ὅσον ἔχομεν καλὴν δημοσιονομικὴν κατάστασιν, ἀλλὰ δὲν ἔχομεν ἄνετον δημοσιονομικὴν κατάστασιν διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ προχωρήσωμεν καὶ περαιτέρω». Καὶ ἐρωτᾶται: Δὲν ἐγνώριζε τὴν πραγματικὴν δημοσιονομικὴν κατάστασιν ὁ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργὸς τὴν 9. 4.1955, ὅταν τὴν 12.4.1955, ἤτοι 3 ἡμέρας ἀργότερον, ἐπέδιδε σημείωμα περὶ αὐτῆς εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν; Βεβαίως τὴν ἐγνώριζε. Καὶ ἐρωτᾶται ἀκόμη: Ἀνεκοίνωσεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν τραγικὴν δυσχέρειαν εἰς ἣν εἶχεν ἤδη περιέλθει ὅταν εἰσηγεῖτο εἰς αὐτὴν τὰς ἐν λόγῳ ἀπαλλαγάς; Καὶ πῶς θὰ ἀντικρύζῃ τώρα τὰ μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, πρὸς τὰ ὁποῖα ἔδωκεν ἀναληθῆ διαβεβαίωσιν, ὅτι ἡ δημοσιονομικὴ κατάστασις ἦτο καλὴ τὴν παραμονὴν σχεδὸν τῆς ἡμέρας καθ’ ἣν ἐζήτει ἐπειγόντως θυσίαν 1.000 ὅλων ἑκατομμυρίων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν κρισίμου δημοσιονομικῆς καταστάσεως;

§79Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Νομίζω, ὅτι ὑπαινίσσεσθε δηλώσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμεν εἴτε ὁ ὑπουργός, εἴτε ὁ ὑφυπουργός, τῶν Οἰκονομικῶν, προκειμένης τῆς συζητήσεως εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας. Πράγματι ὅταν συνεζητήθη τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἡ Κυβέρνησις ἐλάφρυνε συνειδητῶς τὴν ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν, νομίζουσα, ὅτι ἐπιτελεῖ πρᾶξιν, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως ἀποδοτική, διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐξηγήσω, ὅταν θὰ διαδεχθῶ τοὺς κ. συναδέλφους εἰς τὸ βῆμα. Θέλω νὰ τονίσω, τώρα, μόνον τοῦτο. Ὅτι αἱ σκανδαλώδεις ἐξαιρέσεις, τὰς ὁποίας ἀνέφερεν ὁ κ. συνάδελφος, εἶναι ἐξαιρέσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν εἰς τὴν ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν, εἰς τὴν προώθησιν τῆς ὁποίας πράγματι ἀποβλέπει μετ’ ἰδιαζούσης προσοχῆς ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμοῦσα νὰ γίνουν ἐπενδύσεις εἰς τὴν ἐπαρχίαν, διότι ὑπάρχουν ὕψιστοι κοινωνικοὶ λόγοι νὰ συγκρατηθῇ ὁ πληθυσμὸς τῆς ἐπαρχίας εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν ὑψηλότερα ἐπίπεδα καὶ διότι πιστεύομεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ εἶναι καὶ ἀπὸ δημοσιονομικῆς ἀπόψεως, ἂν ὄχι διὰ τὸν πρῶτον ἢ δεύτερον χρόνον, πάντως τελικῶς ὁπωσδήποτε ἐπωφελές.

§80Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Θὰ σᾶς ἀναλύσω τὸ ἄρθρον 8 τοῦ νόμου περὶ ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας καὶ τότε θὰ ἴδωμεν τὸ θέμα. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μὲ τὴν διακοπήν του δὲν θὰ ἠθέλησε νὰ εἴπῃ, ὅτι ὅπως ἐσκεμμένως ἡ Κυβέρνησις ἔκαμε τὴν φορολογικὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ ἄρθρου 8, ἐσκεμμένως ἔδωσε καὶ τὰς ἀνακριβεῖς πληροφορίας εἰς τὸ Σῶμα. Ἀπὸ ὀλισθήματος εἰς ὀλίσθημα ἐφθάσαμεν καὶ εἰς πραγματικὰ ἀδικήματα. Διότι ἀδίκημα εἶναι ἡ ἀναγγελία καὶ παροχὴ αὐξήσεων καὶ εὐεργετημάτων πάσης φύσεως, δεδικαιολογημένων καὶ μή, χωρὶς νὰ ἔχουν προβλεφθῆ τὰ μέσα καλύψεώς των. Καὶ ὑπενθυμίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἷς ἁπλοῦς ἰδιώτης διὰ παρόμοιον ἀκριβῶς ἀδίκημα παραπλανήσεως ἑνὸς ἄλλου ἰδιώτου, τὴν ἔκδοσιν ἐπιταγῆς ἄνευ ἀντικρύσματος, ὁδηγεῖται αὐτεπαγγέλτως εἰς τὰς φυλακάς. Μήπως πρέπει νὰ ἀναζητήσωμεν ἐλαφρυντικὰ εἰς τὸ ὅτι ἐν προκειμένῳ παρεπλανήθη ὄχι μόνον εἷς ἰδιώτης, ἀλλὰ τὸ σύνολον τοῦ λαοῦ; Γʹ. Κατὰ τὴν τρίτην συνεδρίασιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ὁ κ. ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργὸς μᾶς ἔδωσε τὰς τελικάς του προβλέψεις ἐκτελέσεως τοῦ τρέχοντος προϋπολογισμοῦ. Κατ’ αὐτάς:

Τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἡ πλέον ἱκανοποιητικὴ δι’ ἐμὲ ἐκ τῶν πραγμάτων ἀπάντησις εἰς ἐκείνους, οἵτινες μὲ τὴν συνήθη ἐπιπολαιότητα καὶ τὰ μεγαλύτερα στοιχεῖα τοῦ τυπογραφείου των ἰσχυρίζοντο ὅτι: «προσεπάθουν καὶ ἐγὼ νὰ στήσω μίαν ἄλλην ἰσοσκελῆ καὶ περισσευματοῦχον σκηνογραφίαν... Ἀγωνίζεται –προσέθεταν– ὁ διάδοχός μου νὰ βουλώσῃ ὅπως–ὅπως τὶς τρῦπες μὲ στουπιά!» («Καθημερινή», 10.2.1955).

Παραμένει ἑπομένως, κατὰ τὰς προβλέψεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἀσφαλῶς ἰσοσκελισμένος καὶ ὁ προϋπολογισμὸς 1954– 55, τὴν εὐθύνην τῆς καταρτίσεως τοῦ ὁποίου εἶχον ἐγώ, μὲ τὸ προβλεφθὲν ἀρχικὸν πλεόνασμα τῶν 350 ἑκατομμυρίων. Παρὰ τὴν ἁπλοχεριάν, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τελευταίως τὴν διαχείρισιν τοῦ δημοσίου χρήματος, καὶ ἥτις εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐντὸς 5μήνου ὁλικὴν ἐξανέμισιν τοῦ συνόλου τῶν ἀποθεματικῶν, συνήθων καὶ ἀσφαλείας, ἅτινα παρέδωσα, ἐκακίσθην ἐπανειλημμένως εἰς τὸ παρελθόν, κύριοι βουλευταί, διὰ τὰ μεγάλα, τὰ δῆθεν πέραν πάσης λογικῆς ἀποθεματικὰ τῶν προϋπολογισμῶν οὓς συνέταξα: 1.320 δισεκ. κατὰ τὸ 1953–54 πρῶτον ἔτος μετὰ ἀναπροσαρμογὴν καὶ 722 δισεκ. κατὰ τὸ 1953–55. Τὰ πράγματα ὅμως ἀπέδειξαν πόσον συνετὴ ὑπῆρξεν αὑτὴ ἡ τακτική, ὅπως καὶ ἡ ἔντονος προσοχὴ μὲ τὴν ὁποίαν παρηκολουθεῖτο ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπὶ δύο ὁλόκληρα ἔτη οὐδεὶς ἀπησχολήθη, οὐδεὶς ἀνησύχησε μὲ τὰ δημόσια οἰκονομικά, ἐκτὸς φυσικὰ μερικῶν αὐτοχειροτονήτων οἰκονομολόγων, οἱ ὁποῖοι παρέθετον ἐν συνεχείᾳ —ἐξ ἀγνοίας ἐλπίζω— ἀνακριβῆ στοιχεῖα, διαψευδόμενα ἐξ ἴσου συνεχῶς. Παρὰ τὴν εἰς ἔργα δραστηριότητα τῆς Κυβερνήσεως, παρὰ τὰς φοβερὰς καὶ ἀλλεπαλλήλους θεομηνίας, ὄχι μόνον δὲν ἠνωχλήθησαν οἱ πολῖται, ἀλλὰ κατέστη τελικῶς δυνατὸν καὶ ἐλάφρυνσις τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν νὰ παρασχεθῇ. Ἐνῷ μὲ τὴν τακτικὴν ἥτις ἠκολουθήθη τελευταίως, θὰ ἀντιμετωπίζωμεν ἐφεξῆς πάλιν τὴν γνώριμον ἀπὸ τὸ παρελθὸν εἰκόνα τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Ὁ διαχειριζόμενος αὐτὰ θὰ προχωρῇ ἡμέραν τῇ ἡμέρᾳ χωρὶς στοιχειώδη ἄνεσιν, μὲ ἐκνευρισμούς, μὲ ἐκτάκτους προσφυγὰς εἰς τὸν λαὸν (πρῶτον παράδειγμα ἔχετε ἐνώπιόν σας). Καὶ τὰ ἐντάλματα πληρωμῆς τοῦ Δημοσίου Ταμείου θὰ καθυστεροῦν ἐνίοτε, ἂν μὴ συχνά, εἰς τὰ ταμεῖα τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος, ἐν ἀναμονῇ διαθεσίμων εἰς τὸν λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου. Κύριοι βουλευταί, ἡ κατὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ μόνιμος κατακραυγὴ ἔχει καλλιεργηθῆ ἀπὸ ἄγνοιαν στοιχειωδῶν πραγμάτων. Καὶ ἀπὸ τὴν προσπάθειαν τῶν ἑκάστοτε διοικούντων ν’ ἀπαλλαγοῦν τῶν εὐθυνῶν των. Τὰ δημόσια οἰκονομικὰ οὐδέποτε αἰφνιδιάζουν. Προειδοποιοῦν ἐγκαίρως καὶ εὐγενικώτατα τοὺς ἀσχολουμένους εὐσυνειδήτως μὲ αὐτά, ἐπὶ τοῦ παραμικροτέρου δημοσιονομικοῦ κινδύνου. Ἀλλὰ καὶ τιμωροῦν ἀγρίως, ὅσους —ἀπὸ ἀμέλειαν ἢ ἀδιαφορίαν— τὰ ἀγνοοῦν. Παρακολουθῶν τὸν ὑπὸ τῶν διαδόχων μου τρόπον ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, καὶ τὴν γενικωτέραν εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα πολιτικήν των, ἀντελήφθην τὸν κίνδυνον Καὶ τὴν 27.1.1955 ἔλεγα εἰς τὴν Βουλήν: «Εἶχον τὴν ἐλπίδα ὅτι οἱ ὑπεύθυνοι διὰ τὸν οἰκονομικὸν τομέα θὰ ἐπετύγχανον νὰ διατηρήσουν ἕνα μέρος τῶν ἐπιτευχθέντων κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τελευταίας διετίας. Ἴσως καὶ νὰ συμπληρώσουν αὐτά. Παρέλαβον μίαν κατάστασιν κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν πολὺ καλήν. Παρέλαβον ἕνα οἰκονομικὸν ὁρίζοντα ἀνέφελον. Ἀτυχῶς ἐντὸς ἐλαχίστου χρονικοῦ διαστήματος, ἤρχισαν, χάρις εἰς λάθη καὶ παραλείψεις ἰδικάς των, νέφη νὰ ἐμφανίζωνται εἰς τὸν οἰκονομικὸν αὐτὸν ὁρίζοντα. Δὲν θέλω νὰ προβλέψω δυσάρεστους ἐξελίξεις. Ἀλλ’ εἶναι πάντως ἤδη δυνατὴ μία καταιγίς, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸν ὁρίζοντα τὸν οἰκονομικόν. Νομίζω σκόπιμον, κύριοι ὑπουργοί, νὰ σᾶς συστήσω νὰ καταβάλετε ὅλας σας τὰς δυνάμεις καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι αὐτὸ τὸ ἔχετε ἤδη εἰς τὴν πρόθεσίν σας, ὥστε νὰ καταστῇ ἀδύνατον εἰς τὴν καταιγίδα αὐτὴν νὰ πλήξῃ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν καὶ τὸ ψωμὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Καὶ ἐλπίζω, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι θὰ κάμετε ὅ,τι ἠμπορεῖτε. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω, τὶ παθόντες ἐξακολουθεῖτε νὰ προκαλῆτε αὐτὴν τὴν καταιγίδα μὲ κάθε μέτρον σας καὶ κάθε ἡμέραν. Καὶ τότε μὲν ἔλαβον τὴν ἀπάντησιν ὅτι «ἡ κατάστασις ἡ οἰκονομικὴ τελεῖ ὑπὸ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως ὅσον ποτέ. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως συνίσταται εἰς αὐστηροτάτην παρακολούθησιν καὶ ἔλεγχον τῶν πιστώσεων καὶ οὐδεὶς κίνδυνος οἱασδήποτε καταιγίδος ὑπάρχει. Ἡ κατάστασις εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ δικαιοῦται ὁ Λαὸς νὰ προβλέπῃ εἰς τὸ μέλλον μὲ αἰσιοδοξίαν...» Ἀλλ’ ἡ κατάστασις ἣν προέβλεψα ἐπῆλθε καὶ ἀκριβῶς ἔπληξε τὸ ψωμὶ τοῦ Λαοῦ. Αἱ εἰς ἀπάντησίν μου δηλώσεις ἐκεῖναι, παραμένουν ὡς μνημεῖον ἀσυνεπείας μεταξὺ λόγων καὶ ἔργων τῶν σήμερον κυβερνώντων οἰκονομικῶς τὸν τόπον». Εʹ Συμπεραίνω: Ὁ προϋπολογισμὸς 1954–55, καλῶς καταρτισθείς, ἀντέσχε καὶ εἰς τὴν ἐλαστικὴν κατὰ τὸ τελευταῖον ὀκτάμηνον ἐφαρμογήν του καὶ δὲν δικαιολογεῖ, οὐδὲ κατὰ μίαν δραχμὴν τὰ μέτρα. Ταῦτα δύνανται νὰ ἐξηγηθοῦν ἴσως ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους 1955, 56, τὴν εὐθύνην τῆς καταστρώσεως τοῦ ὁποίου ἄλλοι ἔχουν, καὶ τοῦ ὁποίου δὲν μᾶς δίδονται στοιχεῖα ἄλλα πλὴν τῶν ὅσων ἐν ἀρχῇ ἀνέφερα, τῆς ἀνάγκης ἀντιμετωπίσεως προσθέτων ὑποχρεώσεων 970 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Παραμένουν ὅμως ἀναπάντητοι αἱ ἀπορίαι: 1) Διατὶ τὰ νέα μέτρα ἐλήφθησον τόσον αἰφνιδιαστικῶς ἄνευ στοιχειώδους μελέτης, ἐνῷ οὐδόλως ἦσαν ἐπείγοντα; 2) Διατὶ τόσον εὐρεῖα ἡ ἔκτασις τῶν ἐπιβαρύνσεων; 3) Τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ πρὸς ἀντιμετώπισιν ποσοῦ ἀφορᾷ ἀναλήψεις ὑποχρεώσεων, διὰ τὰς ὁποίας ἔχει ἀνακοινωθῇ ὅτι προεβλέφθη ἡ δυνατότης καλύψεως (μισθοί, συντάξεις). Πῶς ἐξηγεῖται ὅτι περιλαμβάνονται αὗται εἰς τὰ προβλήματα τοῦ ὑπὸ κατάρτισιν προϋπολογισμοῦ 1955 –1956; Θὰ παρακαλέσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ παρακολουθήσῃ ἐπὶ τινα λεπτὰ τῆς ὥρας τὴν αἰτιολόγησιν τῶν μέτρων, ὡς αὕτη ἐγένετο ἀπὸ πλευρᾶς τῶν ὑπευθύνων μελῶν τῆς Κυβερνήσεως. 1. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ βεβαιοῦν ὅτι τὰ μέτρα προεκλήθησαν ἀπὸ τὴν ἀνάγκην ἀντιμετωπίσεως τῆς Θεομηνίας. Ὁ κ. Μητσοτάκης ἀνέγνωσεν ἤδη τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§81Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἀνέγνωσε τὸ ἥμισυ τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§82Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐγὼ θὰ ἀναγνώσω ἀκόμη ὀλιγώτερα. Διότι ὡρισμένα σημεῖα εἶναι καθαρὰ καὶ δὲν λέγει τίποτε ἄλλο τὸ ὑπόλοιπον. (Βῆμα 27.4.55): «Πρ. Κυβερνήσεως. Οἱ σεισμοὶ τοῦ Βόλου, ὕστερα ἀπὸ σειρὰν θεομηνιῶν δὲν δύνανται βεβαίως ν’ ἀντιμετωπισθοῦν ἐκ τῶν σημερινῶν διαθεσίμων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀναγκάζομαι λοιπὸν νὰ καλέσω ὅλους τοὺς Ἕλληνας εἰς θυσίας νέας. Νὰ ζητήσω ἀπὸ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος νὰ βαστάσῃ τὸ βάρος, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπέρριψεν ἅλυσις ὁλόκληρος θεομηνιῶν...» (Βῆμα 27.4.55): «Ὑπ. Συντονισμοῦ. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ζητεῖ σήμερον ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν 1.000 ἑκατομμύρια διὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ δημοσιονομικὸν πρόβλημα, ὡς τοῦτο τίθεται κατόπιν τῶν τελευταίων σεισμῶν... Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες θ’ ἀντιληφθοῦν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς θυσίας εἰς τὴν ὁποίαν ὑποβάλλονται, καὶ θὰ θελήσουν... νὰ ἐπιτελέσουν ἀπέναντι τῶν πληγέντων ἀδελφῶν μας, βαρύ, ἀλλὰ σαφὲς δημοκρατικὸν καὶ χριστιανικὸν καθῆκον».

§83Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἄλλο τίποτε δὲν εἶπον;

§84Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἄν θέλετε νὰ τὰ διαβάσω ὅλα. Ἀλλ’ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον, εἶναι χαρακτηριστικὰ τοῦ τόνου ποὺ ἐδώσατε. Ἔχετε εὐχέρειαν λόγου καὶ γραφίδος καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἠμπορούσατε νὰ πῆτε περισσότερα. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, διαφωνεῖ ἐν πολλοῖς πρὸς τοὺς προαναφερθέντας προϊσταμένους του, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἑαυτόν. Ἀναφέρει εἰς τὴν αὐτὴν ἀνακοίνωσίν του: «Ὑπουργ. Οἰκονομικῶν. Εἰς τὰς τόσας δυσχερείας ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Κρατικὸς προϋπολογισμὸς, ἰδίᾳ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν βαρῶν ἐκ τῆς προσαρμογῆς τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων, ἐκ τῆς συνεχίσεως τοῦ προγράμματος ὁριστικῆς ἀποκαταστάσεως σεισμοπαθῶν Ἰονίων Νήσων καὶ Θεσσαλίας, προσετέθη ἤδη... καὶ ἡ ἀνάγκη ἀντιμετωπίσεως τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου». Περαιτέρω, ὁμιλῶν περὶ τῶν αὐξήσεων δασμῶν, βεβαιώνει ἀνακριβῶς: «Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ προχωρήσῃ εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς καθυστερούσης προσαρμογῆς, ἥτις ὁπωσδήποτε ἐπεβάλλετο...» Καὶ προσθέτει αἰσιοδόξως: «Οὕτω πράττουσα, εἶναι βεβαία, ὅτι δὲν προκαλεῖ οὐσιώδη ἀναταραχήν». Συνεχίζων τὰς ἀνακριβείας περαίνει: «Τὴν προσαρμογὴν, ἁπλῶς ἀνασταλεῖσαν, ἐπέβαλον καὶ ἄλλοι λόγοι, ὡς ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ ἐμπορίου καὶ ἡ ἀπόδοσις εἰς τὴν ἐθνικὴν παραγωγὴν τῆς ἀνεπαρκοῦς ἐν πολλοῖς προστασίας». 2. Ὁ ἴδιος κ. ὑπουργὸς τὴν ἑπομένην, ἐπεξηγεῖ τὰς δηλώσεις του. Ἐπιθυμεῖ νὰ τονίσῃ περισσότερον τὴν διαφωνίαν του μὲ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ. Διὰ τὰ ⅔ τῶν μέτρων ἀποκηρύσσει τὸ ἐπιχείρημα τῶν σεισμῶν. Δηλοῖ λοιπόν: «Ἡ αὔξησις τῆς ἐμμέσου φορολογίας ἀποσκοπεῖ οὐχὶ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκ τῶν Θεομηνιῶν ἐκτάκτων βαρῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, κινδυνευούσης ἐκ τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν. (Ἡμερήσιος Τύπος 26.4.1955). 3. Διατί ὅμως νὰ μὴ ἔλθουν εἰς σύγκρουσιν πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ οἱ ὑφιστάμενοί του, ἀκολουθοῦντες τὸ ἰδικόν του παράδειγμα; Ἰδοὺ τὶ λέγει διὰ τὴν ἔμμεσον φορολογίαν ἀνακοίνωσις τῆς αὐτῆς ἡμέρας 28 Ἀπριλίου «ἐκ τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν». (Βῆμα 28.4.55): «Πρόκειται περὶ προσαρμογῆς ἡ ὁποία κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ συγχρόνως μὲ τὴν νομισματικὴν ὑποτίμησιν». «Ὅλη ἡ ἰσορροπία τοῦ δασμολογίου θὰ διεταράσσετο, καθὼς καὶ ἡ δι’ αὐτοῦ παρεχομένη εἰς πλεῖστα εἴδη προστασία» δι’ ὃ «δὲν διενοήθη ποτὲ ἡ Κυβέρνησις ὅτι δὲν θὰ προέβαινεν εἰς τὴν προσαρμογήν». «Οὐδὲν ἄλλο πράττει σήμερον ἡ Κυβέρνησις, εἰμὴ τὴν συμπλήρωσιν τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀλλὰ καθυστερησάσης προσαρμογῆς». «Προκειμένου περὶ ἑνὸς μέτρου τὸ ὁποῖον ἐπεβάλλετο ἀπὸ καιροῦ νὰ γίνῃ καὶ καθυστέρησε μέχρι σήμερον, ἡ ἐκ τοῦ ὁποίου ἐπιβάρυνσις εἶναι χαμηλὴ καὶ ἀναπόφευκτος». «Ἀντιθέτως, ἄν ἔπρεπε νὰ ζητηθοῦν εὐθῦναι, αὗται θὰ ἔπρεπε νὰ στραφῶσιν εἰς τὴν καθυστέρησιν τῆς ὁλοκληρώσεως τῶν μέτρων προσαρμογῆς». 4. Τὴν ἑπομένην καὶ ἔπειτα ἀπὸ ἀπαντήσεις τινὰς καὶ σχόλια, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν παραιτεῖται τῆς προσπαθείας συσκοτίσεως τῶν πραγμάτων καὶ ἀνακοινοῖ: «Βῆμα 29.4.55): «Ἡ εὐκαιρία τῶν Κυβερνητικῶν μέτρων διὰ τὴν ἐξασφάλισιν πόρων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν βαρῶν ἀποκαταστάσεως τῶν σεισμοπλήκτων περιοχῶν καὶ ἄλλων ἐκτάκτου φύσεως δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ...». 5. Ἡ λακωνικωτάτη τέλος εἰσηγητικὴ τοῦ νομοσχεδίου ἔκθεσις ἀναφέρει: «Πρὸς ἀντιμετώπισιν ἀναγκῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἰδίᾳ κατόπιν τῆς ἐκ τῶν σεισμῶν δημιουργηθείσης καταστάσεως, ἐκρίθη ἐπιβεβλημένη ἡ αὔξησις τῶν δημοσίων ἐσόδων». Ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ κ. βουλευταί, νομίζω ὅτι δὲν χρειάζονται σχόλια. Πρόκειται περὶ αἰτιολογήσεως μέτρων «ἀλὰ κάρτ». Ὅ,τι θέλετε παίρνετε. Χρειάζεται ὅμως ἀπάντησις εἰς ὡρισμένας ἐκ τῶν ἀλληλοσυγκρουομένων ἐξηγήσεων, περὶ ὧν ἀνωτέρω: καὶ αʹ) Ἡ αὔξησις τῆς ἀμέσου φορολογίας, ἐν προκειμένῳ τῶν δασμῶν οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μὲ τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν καὶ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἀπὸ τὰ 600 ἑκατομμύρια τῆς ἐπισήμως ὑπολογιζομένης ἐπιβαρύνσεως ταύτης, τὰ 520 ἀφοροῦν βενζίνην, πετρέλαια, ζάκχαριν, εἴδη μηδεμίαν μὲ τὴν ἐγχώριον παραγωγὴν σχέσιν ἔχοντα. Τὸ μέγιστον μέρος δὲ τῶν ὑπολοίπων 80 ἑκατομμυρίων προέρχεται ἀπὸ πρώτας ὕλας βιομηχανίας, τρόφιμα πάσης φύσεως, βασικά τινα εἴδη καὶ ἄλλα, ὧν ὁ δασμὸς εἶναι ὑπὲρ τὸ δέον ὑψηλός. Τὰ μέτρα ταῦτα ἑπομένως, αὐξάνουν ἀμέσως ἢ ἐμμέσως τὸ κόστος τῶν ἐγχωρίων προϊόντων γεωργικῶν καὶ βιομηχανικῶν, μειώνουν τὴν παρεχομένην ἕως σήμερον προστασίαν εἰς τὴν ἐγχώριον παραγωγήν, ἀντιθέτως πρὸς ὅ,τι ἠθέλησαν οἱ ὑπεύθυνοι νὰ ὑποστηρίξουν. βʹ) Τὰ περὶ ρητῆς ὑποχρεώσεώς μας νὰ αὐξήσωμεν τοὺς δασμοὺς ἀποτελοῦν ἐπίσης μωρὰ φληναφήματα, διὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἔδει νὰ ἐλεγχθοῦν οἱ ἐκ τοῦ ὑπουργ. Οἰκονομικῶν ὑπεύθυνοι τῶν ἀνακοινώσεων, οἵτινες ἔφθασαν θρασύτατα νὰ διερωτῶνται ἄν δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ζητηθῶσιν εὐθῦναι διὰ τὴν καθυστέρησιν περὶ τὴν αὔξησιν τῶν βαρῶν τοῦ λαοῦ. Εἶναι ἐδῶ ἀνάγκη, κ. βουλευταί, νὰ σᾶς δώσω στοιχεῖα τινὰ σχετικὰ μὲ τὸ πρόβλημα τοῦ δασμολογίου, ὅπως τοῦτο παρουσιάζεται παρ’ ἡμῖν. Ὅταν ἀνέλαβον τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν τὸν Νοέμβριον τοῦ 1952, εὗρον ἐν ἐφαρμογῇ δασμολόγιον ὅπερ ἀπετέλει συνονθύλευμα διατάξεων καταρτισθεισῶν κατὰ καιροὺς μὲ διάφορα ἑκάστοτε κριτήρια καὶ ὁδηγίας, χωρὶς συνοχὴν καὶ συνέπειαν. Τὸ ὕψος τῆς δι’ αὐτοῦ παρεχομένης προστασίας ἐποίκιλλεν ἀπὸ 1 μέχρι 400%. Εὐθύνονται βεβαίως βαρύτατα αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι, αἵτινες δὲν ἀντιμετώπισαν μεταπελευθερωτικῶς τὸ θέμα καὶ δὲν κατήρτισαν νέον, συγχρονισμένον καὶ συνεπὲς δασμολόγιον. Εὐθύνονται ὅμως ὁμολογουμένως καὶ αἱ παραγωγικαὶ τάξεις αἵτινες ὀχυρούμεναι ἐπαρκῶς ὄπισθεν τῶν ἀπαγορεύσεων εἰσαγωγῆς καὶ τῶν ποσοτικῶν περιορισμῶν, δὲν ἐπελήφθησαν ὡς ὤφειλον τοῦ ζητήματος. Τὸ χειρότερον εἶναι ὅτι ὑπηρεσίαι καὶ ὑπεύθυνοι ὑπουργοί, μὲ βάσιν τοιοῦτον ἀνεπαρκὲς καὶ ἀλλοπρόσαλλον δασμολόγιον, ἐδέσμευσαν τὴν Ἑλλάδα διεθνῶς, ἀπὸ τοῦ 1949. Πρόκειται περὶ κολοσσιαίου σφάλματος διὰ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ποτὲ ἐλογοδότησε. Ἐπὶ τῇ ἀναπροσαρμογῇ τῆς δραχμῆς καὶ τῇ ἀπελευθερώσει τῶν εἰσαγωγῶν, ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν κυβερνητικὰ μέτρα ἐν σχέσει μὲ τοὺς δασμούς. Τὸ δασμολόγιον ἀνέκτα τὸν βασικόν του χαρακτῆρα, τοῦ ὀργάνου ἀσκήσεως τῆς σχετικῆς πρὸς τὴν παραγωγὴν πολιτικῆς. Μᾶς ἐνδιέφερε τότε κυρίως καὶ πρωταρχικῶς ἡ διατήρησις τῆς ἐσωτερικῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς, διὰ προσεκτικῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐπὶ τοῦ τιμαρίθμου ἐπιδράσεων τῆς ἀναπροσαρμογῆς. Καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ἡ ἐπαρκὴς καὶ λογικὴ προστασία τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ὁ ταμιευτικὸς παράγων δὲν μᾶς ἐπηρέασεν. Ἐχειρίσθημεν τὸ πρόβλημα μὲ προσοχήν. Καὶ μὲ προσπάθειαν ὅπως ἀποφευχθοῦν ἀναστατώσεις αἱ ὁποῖαι ἀντιδείκνυνται εἰς τὴν οἰκονομικὴν ζωήν. Τὴν 29 Ἀπριλίου 1953 ἀναπροσηρμόσαμεν τοὺς κατ’ εἶδος δασμοὺς (ἡ μεταλλικὴ δραχμὴ ἀκολουθεῖ περίπου τὴν χρυσῆν λίραν) ἀπὸ τοῦ 225πλασίου εἰς τὸ 300πλάσιον. Καὶ ἐδήλωσα τότε ἐπισήμως: «Τὸ μέτρον δὲν ἀποβλέπει εἰς ταμιευτικοὺς σκοποὺς ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως εἰς τὴν διατήρησιν τῆς στοιχειώδους δασμολογικῆς προστασίας τῶν προϊόντων τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς εἰς τὸ μέχρι σήμερον περίπου ἐπίπεδον. Δι’ ὅ καὶ προκειμένου περὶ τῶν εἰδῶν βασικῆς καταναλώσεως, ὅπως τὰ ὄσπρια, σῖτος, κρέατα, ρέγγες, βακαλάος, ζάχαρις, καφές, τυρός, ὑγρὰ καύσιμα καὶ ἐκ τῶν φαρμάκων τὰ ἀντιβιοτικά, ἡ δασμολογικὴ ἐπιβάρυνσις παραμένει οἵα ἦτο πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς, διὰ μειώσεως τοῦ δασμοῦ». Τὴν 2 Μαρτίου 1953, εἰς συνέντευξίν μου πρὸς τὴν «Καθημερινὴν» ἐπεξήγουν τὴν ὅλην κυβερνητικὴν πολιτικὴν ἐν σχέσει μὲ τὸ δασμολόγιον: «Ἦτο ἑπομέως φυσικὸν νὰ μὴ προχωρήσωμεν εἰς γενικὴν ἀναπροσαρμογὴν τοῦ Δασμολογίου ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, πρὶν ἤ μᾶς δοθῇ ὁ ἀπαιτούμενος χρόνος διὰ νὰ ἐξαιρέσωμεν τούτου τὰ βασικὰ ἐκεῖνα εἴδη, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὸ πολὺ καταναλωτικὸν κοινόν. Ἤδη, μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τῆς ἐργασίας ταύτης, προέβημεν εἰς τὴν ἀναπροσαρμογήν, περιορίσαντες ταύτην εἰς ἐκεῖνα τὰ εἴδη, τὰ ὁποῖα δὲν καλύπτουν βασικὰς ἀνάγκας. Τοιουτοτρόπως ἀρχίζει τὸ Δασμολόγιον νὰ μὴ εἶναι ἀποκλειστικῶς ταμιακόν, καὶ ἀνακτᾷ τὸν ρόλον του τῆς στοιχειώδους προστασίας τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς. Τὴν προσπάθειαν ταύτην θὰ συνεχίσωμεν, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν καὶ τὰ συμπεράσματα τῆς ἁρμοδίας Διεθνοῦς Ὀργανώσεως». Ὀλίγον ἀργότερον ἐπροστατεύσαμεν τὴν κλωστοϋφαντουργίαν, καὶ εἰδικώτερον τὸν ἀπό τινος ἐξελισσόμενον κλάδον λεπτοτέρων βαμβακερῶν ὑφασμάτων. Καὶ τὴν σιδηροβιομηχανίαν, ἥτις σχεδὸν δὲν ἐπροστατεύετο. Τὸν Σεπτέμβριον 1953 προσεφύγαμεν εἰς τὴν Διεθνῆ Ὀργάνωσιν ΓΚΑΤ, ζητήσαντες ἄδειαν αὐξήσεως μέχρι 50% τῶν δασμῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 2 § 6 τῆς γενικῆς συμφωνίας. Ἵνα ἐπιτύχωμεν τοῦτο προσεθέταμεν εἰς τὴν ἔγγραφον προσφυγήν μας: «Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐνδιαφερομένη ν’ ἀποφύγῃ μίαν ὑπερβολικὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, δὲν ἐνόμισεν ὅτι ἔπρεπε νὰ προβῇ ἀποτόμως εἰς γενικὴν ἀναπροσαρμογήν. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις προὐτίμησε νὰ προσχωρήσῃ διαδοχικῶς καὶ ἐφ’ ὅσον τοῦτο κρίνεται ἀπαραίτητον. Εἴτε διὰ λόγους καθαρῶς ταμιακοὺς εἴτε διὰ λόγους προστασίας.......». Ἐπετύχαμεν τότε τὴν σχετικὴν ἄδειαν, ὑπεχρεώθημεν ὅμως πρὸς τοῦτο νὰ διεξαγάγωμεν μακρὰς διμερεῖς διαπραγματεύσεις μὲ ἀρκετὰ Κράτη. Βάσει τῆς ἀδείας ταύτης καὶ διὰ σειρᾶς νομοσχεδίων, ηὐξήσαμεν μετὰ προσεκτικὴν ἔρευναν κατὰ 50% τὸν δασμὸν εἰδῶν, μὴ ἐπηρεαζόντων τὸν τιμάριθμον. Παρέμειναν ὅμως ἠθελημένως καὶ εἰς ἐφαρμογὴν τῆς πολιτικῆς ἥν ἀνέπτυξα ἀνωτέρω, ἀπροσάρμοστα, ἀρκετά ἄλλα, δυνάμενα νὰ καταταγοῦν εἰς τὰς ἑξῆς κατηγορίας: 1. Βασικὰ εἴδη: Καύσιμα (βενζίνη, ἀκάθαρτον πετρέλαιον), λαϊκὰ τρόφιμα. 2. Μηχανήματα: 3. Εἴδη ἐφ’ ὧν ἐφηρμόσθη κατώτατον ὅριον δασμοῦ κατ’ ἀξίαν. 4. Βαρυτελῆ τινα εἴδη, ὑπαγόμενα προσθέτως καὶ εἰς βαρὺν φόρον πολυτελείας. 5. Εἴδη τινὰ ὧν ἡ δασμολογικὴ προστασία ἦτο ἤδη ὑπερβαλλόντως ὑψηλή. Ὅλων αὐτῶν τῶν εἰδῶν τὸν δασμὸν αὐξάνει ἤδη τὸ πρῶτον τῶν ὑπὸ κρίσιν σχεδίων νόμου. Δὲν μένει, νομίζω, κατόπιν τῶν ὅσων ἀνέφερα, οὐδεμία ἀμφιβολία ὅτι: 1. Ἡ προσαρμογὴ τῶν δασμῶν δὲν εἶναι ὑποχρεωτική. 2. Ὄχι μόνον γενικὴ προσαρμογὴ δασμῶν δὲν «ἔπρεπε» νὰ γίνῃ εὐθὺς μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογήν, ἀλλὰ θ’ ἀπετέλει μωρίαν ἂν ἐγίνετο. 3. Ἐλήφθησαν ὅλα τὰ δυνατὰ καὶ πρέποντα μέτρα διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Φυσικὰ δὲν μᾶς διέφυγε ποτὲ ἡ ἀνάγκη παραλλήλου προστασίας τοῦ καταναλωτοῦ. 4. Ἡ ὅλη δασμολογικὴ πολιτικὴ ἦτο προγραμματισμένη καὶ ἐξηγγέλθη ἐπανειλημμένως ἐπισήμως ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ. 5. Τὰ ἑκάστοτε λαμβανόμενα μέτρα ἦσαν προϊόν μακρᾶς μελέτης καὶ ὑπευθύνου εἰσηγήσεως, ἐφηρμόσθησαν δὲ διὰ σχεδίων νόμου ἐλεγχομένων καὶ ψηφιζομένων ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Τερματίζων, προσθέτω τὴν πληροφορίαν, ὅτι διὰ τοῦ νόμου 2816 κατήρτισα εἰδικὴν τεχνικὴν ἐπιτροπήν, ἀπαρτιζομένην ἐξ ὑπηρεσιακῶν καὶ μόνον μελῶν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἀνέθεσα τὴν ἐντολὴν τῆς ἐντὸς τοῦ ταχυτέρου χρονικοῦ διαστήματος προετοιμασίας νέου δασμολογίου, βάσει ὁδηγιῶν περιλαμβανομένων εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς πρώτης συνεδριάσεως αὐτῆς. Μέχρι τῆς ἀποχωρήσεώς μου ἐκ τοῦ Ὑπουργείου, τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς εἶχε περατωθῆ, τὸ νέον δὲ δασμολόγιον ἐπρόκειτο νὰ μοὶ ὑποβληθῇ κατὰ τὸ τέλος τοῦ ἔτους. Ἀγνοῶ ἔκτοτε ποία ἡ τύχη τῆς σχετικῆς προσπαθείας. Ἂς ἴδωμεν, κ. βουλευταί, ἐκ τοῦ πλησίον τὰ δύο σχέδια νόμου. Καὶ πρῶτον, τὸ «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακοῦ δασμολογίου νόμων». Θὰ διατρέξω τὰ ἄρθρα του, παρέχων στοιχεῖα χρήσιμα εἰς τὴν Βουλὴν καὶ διατυπώνων γενικὰς μόνον παρατηρήσεις. Ἐπιφυλάσσομαι ὅπως λεπτομερέστερον ἀπασχοληθῶ μὲ ἓν ἕκαστον ἐξ αὐτῶν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. 1. Διὰ τοῦ 1ου ἄρθρου ἐπέρχεται ἐπαινετὴ ἁπλούστευσις περὶ τὰς διατυπώσεις αἵτινες ἀπῃτοῦντο διὰ τὴν προμήθειαν ἀκαθάρτου πετρελαίου, ἁπλούστευσις ἥτις εἶχε μελετηθῆ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ἀπὸ μακροῦ. Συγχρόνως ὅμως αὐξάνεται ἡ συνολικὴ ἐπιβάρυνσις κατὰ 100 τοὐλάχιστον ἑκατομμύρια, μὲ τὰς μοιραίας συνεπείας ἐπὶ τοῦ κόστους τῶν ἐν τῇ χώρᾳ παραγομένων προϊόντων. 2. Διὰ τοῦ 2ου ἄρθρου κυροῦται μικρὰ ἐπιβάρυνσις γενομένη ἐπὶ τῶν αὐτῶν εἰδῶν κατὰ Δεκέμβριον 1954. 3. Διὰ τοῦ 3ου ἄρθρου, αὐξάνεται εἰδικῶς ὁ δασμὸς τῶν εἰσαγομένων ἐπανοδερμάτων κατὰ 120%. Ἀσχέτως τοῦ ὀρθοῦ ἢ μὴ τῆς τοιαύτης αὐξήσεως, σημειῶ ἐδῶ τὴν ἀσυνέπειαν πρὸς ἑαυτοὺς τοῦ κ. ὑπουργοῦ καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν του, δηλωσάντων, ὅτι ηὔξησαν συλλήβδην τοὺς δασμοὺς ὅλων τῶν εἰδῶν κατὰ ποσοστὸν 50%, «ἵνα μὴ ἀκολουθήσουν τὴν τακτικήν μου, ἀναπροσαρμογὴν δασμῶν εἰς μεμονωμένας περιπτώσεις», καὶ «διὰ νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἐμπρέπουσαν τάξιν πραγμάτων». Ἐν τοῖς πράγμασιν ἀσχολοῦνται ἀκριβῶς μὲ μεμονωμένην ἐπιδίωξιν, τὴν ὁποίαν ἱκανοποιοῦν. Καὶ ἀνατρέπουν ἀμέσως τὴν ἐμπρέπουσαν τάξιν. 4. Διὰ τοῦ 4ου ἄρθρου ἐπιβάλλεται πρόσθετος ἐπιβάρυνσις 120 ἑκατομμυρίων ἐτησίως ἐπὶ τῆς σακχάρεως. Σημειῶ ἐνταῦθα ὅτι ἡ μέση ἐτησία κατανάλωσις ταύτης ἀνέρχεται εἰς 12 χιλιόγραμμα κατὰ κάτοικον. Διὰ μίαν δὲ πενταμελῆ μέσην οἰκογένειαν εἰς 60 χιλιόγραμμα. Δεδομένης τῆς ἐκ δραχμῶν 6,80 κατὰ κιλὸν ὁλικῆς ἐπιβαρύνσεως, ἔχομεν ἐτήσιον κατὰ οἰκογένειαν φόρον καταναλώσεως, διὰ σάκχαριν καὶ μόνον, ἐκ δραχμῶν 408. Δι’ ὅσουν γνωρίζουν πόσον πενιχρὰ εἶναι τὰ εἰσοδήματα πλείστων ἀγροτικῶν καὶ ἐργατικῶν οἰκογενειῶν, εἶναι εὐχερὲς ν’ ἀντιληφθοῦν πόσον ἐπαυξάνεται ἐν προκειμένῳ ἡ ἤδη ἐξοργιστικὴ ἀντικοινωνικότης τοῦ Δασμολογίου. Θὰ σημειώσω ἀκόμη ὅτι μὲ μέσην μηνιαίαν κατανάλωσιν 7.500–8.000 τόννων, τὸ ἐκ φόρου καταναλώσεως καὶ δασμοῦ ἐπὶ τῆς σακχάρεως ἔσοδον τοῦ Δημοσίου θ’ ἀνέλθῃ εἰς ἄνω τῶν 600 ἑκατομμυρίων ἐτησίως. 5. Διὰ τοῦ ἄρθρου 5, αὐξάνεται ἡ ἐπὶ τῆς βενζίνης ἐπιβάρυνσις κατὰ 300.000.000 δραχμὰς ἐν τῷ συνόλῳ. Ἡ κατὰ μίαν ἢ δύο δραχμὰς κατὰ γαλόνιον αὔξησις τοῦ δασμοῦ τῆς βενζίνης, ἀπετέλεσε πάντοτε τὴν προχειροτέραν ὑπηρεσιακὴν πρότασιν διὰ συμπλήρωσιν τῶν ἐσόδων τοῦ Δημοσίου. Ἀπέφυγα ὅμως τελικῶς ταύτην ἀναλογιζόμενος τὰς συνεπείας ἐπὶ τῶν πάσης φύσεως κομίστρων καὶ τοῦ κόστους τῶν τε παραγομένων καὶ διακινουμένων ἐν τῇ χώρᾳ ἀγαθῶν. Ἡ γεωργικὴ παραγωγὴ (ἑλκυστῆρες βενζινοκίνητοι, ἀντλίαι ὕδατος, μεταφοραί), ἡ βιομηχανικὴ καὶ βιοτεχνικὴ τοιαύτη, ὁ τουρισμός, τὸ ἐσωτερικὸν ἐμπόριον, θέλουν πληγῆ σημαντικώτατα ἐκ τῆς ὅλως ἀψυχολογήτου —κατὰ 4½ δραχμὰς μάλιστα κατὰ γαλόνιον— αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τῆς βενζίνης. Τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἡ βενζίνη ἦτο ἐν Ἑλλάδι εὐθηνοτέρα ἢ εἰς ἄλλας χώρας δὲν εἶναι σοβαρόν. Λησμονοῦν οἱ προβάλλοντες τοῦτο, ὅτι τὸ ἐπίπεδον ἀμοιβῶν καὶ εἰσοδημάτων ἐν γένει παρ’ ἡμῖν, εἶναι ἐπίσης πολὺ χαμηλότερον ἐκείνου τῶν ἄλλων χωρῶν. 4 καὶ 5) Τόσον ὅσον ἀφορᾷ τὴν ζάκχαριν ὅσον καὶ ὡς πρὸς τὴν βενζίνην, ὁ δασμὸς μειοῦται μετατρεπόμενος εἰς καθαρῶς ὀνομαστικὸν ἢ στατιστικόν. Ἀντικαθίσταται δὲ διὰ φόρου καταναλώσεως. Δεδομένου ὅμως, ὅτι πᾶς δασμὸς ἐπαυξάνεται παρ’ ἡμῖν κατὰ 75%, ἐξ ὧν 57,79% ἀποτελεῖ πρόσθετον εἰσαγωγικὸν δασμόν, καὶ 17,21% φόρους ὑπὲρ τρίτων ἀποδιδομένους ἐκ μέρους τοῦ Δημοσίου εἰς αὐτούς, ἡ ὡς ἄνω μεταβολὴ προκαλεῖ κατακράτησιν ὑπὲρ τοῦ δημοσίου Ταμείου τοῦ συνόλου σχεδὸν τοῦ ὡς ἄνω ποσοστοῦ 17,21%. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνον τοῦ ἀφορῶντος τὴν ἤδη ἐπιβαλλομένην αὔξησιν ἀλλὰ καὶ τὸν μέχρι σήμερον εἰσπραττόμενον δασμόν. Βάσει τῶν μέχρι τοῦδε ἰσχυόντων δασμῶν, ὑπολογίζω, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐξ αὐτῶν εἰσπράξεων, ἐπὶ εἰσαγωγῶν ζακχάρεως, βενζίνης καὶ ἀκαθάρτου πετρελαίου θ’ ἀνέλθῃ ἐφέτος εἰς 885 ἑκατομμύρια, ἐξ οὗ ποσοῦ 90 ἑκατομμύρια εἶναι ἀποδοτέα εἰς τρίτους. Μειουμένων ἤδη τῶν δασμῶν, λόγῳ τῆς καθιερουμένης ἐπιβολῆς φόρου καταναλώσεως, τὸ ἀντίστοιχον ποσὸν εἰσπράξεων ἐκ δασμῶν περιορίζεται ἀπὸ 885 εἰς 70,4 ἑκατομμύρια, καὶ συνεπῶς τὸ διὰ λογαριασμὸν τρίτων εἰσπραττόμενον ποσὸν μειοῦται εἰς 7,5 μόνον ἑκατομμύρια ἀντὶ τῶν 90. Τὰ ὑπόλοιπα περιέρχονται εἰς τὸ Δημόσιον. Τὸ συνολικὸν ποσὸν τοῦ φόρου καταναλώσεως δύναται νὰ ὑπολογισθῇ εἰς 2.400 ἑκατομμύρια, μὲ βάσιν ἐτησίου ἐπιπέδου εἰσαγωγῶν ὡς κάτωθι:

Ἄν εἰς τὸν φόρον καταναλώσεως προσθέσωμεν καὶ τὰ ἐκ τοῦ ὀνομαστικοῦ πλέον δασμοῦ προερχόμενα 70 ἑκατομμύρια, ἔχομεν συνολικὸν ἔσοδον 1.470 ἑκατομμυρίων. Ἐκ τούτων, οἱ τρίτοι, οἵτινες εἶναι:

Θὰ ἐδικαιοῦντο μέχρι σήμερον εἰς ἀπόδοσιν ποσοῦ 150 ἑκατομμυρίων, ἔναντι τῶν ὁποίων θὰ εἰσπράξουν μόνον 7½. Διερωτῶμαι εἰλικρινῶς ἂν ἐν γνώσει τῶν ἁρμοδίων γίνεται ἡ ὡς ἄνω ἀπογύμνωσις σημαντικῶν ὀργανισμῶν ἀπὸ τῶν πόρων των καὶ πῶς οὐδαμοῦ σημειοῦται τοῦτο, οὔτε κἂν εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς Γεν. Δ)νσεως Δημ. Λογιστικοῦ. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε, κ. βουλευταί, τὴν ἔλλειψιν σοβαρότητος καὶ συνεπείας ποὺ χαρακτηρίζει ἐσχάτως ἐνεργείας τινὰς τῶν διοικούντων, ὑπενθυμίζω, ὅτι τὴν 8.2.1955 ἀναφερόμενος εἰς τὸ ἄρθρον 5 τοῦ Νομοσχεδίου περὶ κατασκευῆς καὶ συντηρήσεως ὁδῶν, καθ’ ὃ «ἀποδίδονται ἀνὰ δίμηνον εἰς τὸ Ταμεῖον Ἐθνικῆς Ὁδοποιΐας, πιστώσεις ἴσαι πρὸς ποσοστὸν 50%: α) ἐπὶ τοῦ εἰσπραττομένου κυρίου δασμοῦ ἐπὶ τῆς εἰσαγομένης βενζίνης μὲ βάσιν τὸν κύριον δασμὸν τὸν ἰσχύοντα κατὰ τὴν 31.12.1954, καὶ β) ἐπὶ τῶν εἰσπραττομένων ἐκ τοῦ τέλους κυκλοφορίας αὐτοκινήτων» καὶ ὑπεραμυνόμενος τῆς ἑνότητος τοῦ προϋπολογισμοῦ εἶπον, ἀφοῦ προηγουμένως ἀνεφέρθην εἰς παρόμοιον λάθος γενόμενον εἰς τὸ παρελθόν, ἐν σχέσει πρὸς τὸν φόρον ἐπὶ τοῦ καπνοῦ καὶ τοὺς Δήμους: «Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους, ὁ ὁποῖος καταρτίζεται ὑπευθύνως ἑκάστοτε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, δὲν εἶναι παρὰ μία προσεκτικὴ μελέτη τῶν πόρων ποὺ διαθέτει ὁ τόπος καὶ τῶν ἀναγκῶν αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπαραίτητοι νὰ ἀντιμετωπισθοῦν καὶ νὰ καλυφθοῦν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία καθορίζει ποῖον τμῆμα τοῦ συνόλου τῶν ἐκ τῶν ὑπαρχουσῶν πηγῶν ἐσόδων, θ’ ἀφιερωθῇ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς αʹ ἢ βʹ ἀνάγκης. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 5 δὲν ἐξασφαλίζει τίποτε, διότι ἐντὸς ὀλίγου θὰ γίνουν τὰ διϋλιστήρια καὶ ἀφ’ ἧς θ’ ἀρχίσῃ ἡ λειτουργία των, θὰ παύσῃ νὰ εἰσπράττεται δασμὸς ἐπὶ τῆς βενζίνης. Ἐντὸς ὀλίγου ὁ δασμὸς ἐπὶ τῆς βενζίνης δὲν θὰ ὑπάρχῃ καὶ θὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ ἕνα ἄλλον πόρον ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν νόμον δὲν θὰ ἄγεται εἰς πίστωσιν τοῦ λογαριασμοῦ τῆς ὁδοποιΐας. Τὸ αὐτὸ πιθανὸν νὰ γίνῃ καὶ μὲ τὰ τέλη κυκλοφορίας αὐτοκινήτων. Ἡ διάταξις ἀποτελεῖ σημαντικώτατον ὀλίσθημα διὰ τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν». Ἡ δημιουργία «μονίμου πόρου ὁ ὁποῖος νὰ ἐπιτρέπῃ προγραμματισμὸν» (Καραμανλῆς) τί γίνεται τώρα; Δύο μῆνες ἔφθασαν διὰ ν’ ἀποδειχθῇ πόσον εἶχον δίκαιον. Ὁ μόνιμος πόρος κατεβροχθίσθη ἀπὸ τὸν ἴδιον ὑπουργόν, ὅστις ἐπιπολαίως τὸν ἀνεγνώρισε. Καὶ ἔμεινεν ἡ Βουλὴ μὲ τὰ παταγώδη χειροκροτήματά της πρὸς τοὺς ρέκτας ὑπουργοὺς καὶ ὁ λαὸς μὲ τὴν ψευδῆ ἱκανοποίησιν ὅτι δῆθεν ἐφεξῆς τὸ πρόβλημα τῆς ὁδοποιΐας ἐλύθη ἀσχέτως τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τοῦ Κράτους...

§85Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Νομίζω, ὅτι δὲν ἀντελήφθητε ἀκριβῶς πῶς ἦτο διατυπωμένον τὸ ἄρθρον. Ἀκριβῶς εἰς τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἐψηφίσθη προβλέπεται, ὅτι θὰ δοθῇ εἰς τὸν ὑπουργὸν Δημοσίων Ἔργων διὰ τὴν ἐπαρχιακὴν ὁδοποιΐαν ἀκριβῶς τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἰσέπραξεν ἀπὸ τὸν φόρον τῆς βενζίνης ἐφέτος ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός. Ὅταν θὰ ἔχωμεν τὸ διϋλιστήριον θὰ προβλέψωμεν ἕνα ἄλλον πόρον. Πρὸς τὸ παρὸν μετὰ τὴν ἔγκρισιν ὁ κ. Καραμανλῆς θὰ ἔχῃ εἰς τὴν διάθεσίν του τὸ ποσὸν αὐτὸ διὰ τὴν ἐπαρχιακὴν ὁδοποιΐαν.

§86Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντον.). Καθωρίσθη ἕνα αὐτοτελὲς καὶ ὄχι ἕνα σχετικόν. Καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ καθορισθῇ σχετικόν, διότι ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ μακροῦ χρόνου πράγματι ἐμελέτα τὴν ἐπιβολὴν δασμοῦ ἐπὶ τῆς βενζίνης. Τὸ μόνον ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο ὀρθὸν ἦτο τὸ ἐπιχείρημα τὸ σχέσιν ἔχον πρὸς τὸ Διϋλιστήριον μὲ τὴν διαφοράν, ὅπως γνωρίζετε ἐξ ἴσου καλῶς μὲ ἐμέ, τὸ διϋλιστήριον δὲν πρόκειται ν’ ἀποδώσῃ ἀπὸ αὔριον τὸ πρωΐ. Διὰ νὰ κατασκευασθῇ θέλει δύο ἔτη καὶ διὰ νὰ γίνουν αἱ ἀπαραίτηται δοκιμαὶ θὰ ἀπαιτήσουν 3 μῆνας. Καὶ ἑπομένως, πρὸ τῆς παρόδου 2 ἐτῶν καὶ 3 μηνῶν, δὲν θὰ ἔχωμεν ἀπόδοσιν τοῦ διϋλιστηρίου καὶ μετὰ 2 ἔτη καὶ 3 μῆνας θὰ εὕρωμεν ἕνα ἄλλον πόρον διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων πάγιον, διὰ ν’ ἀντιμετωπισθῇ ἡ ἐπαρχιακὴ ὁδοποιΐα. Δὲν εἶναι τόσον σπουδαῖον τὸ θέμα.

§87Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἠμπορεῖτε νὰ εὕρετε ἄλλο ὄνομα. Ὁ τρόπος αὐτὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὀνομάζεται μόνιμος προγραμματισμός.

§88Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Πιστεύσατέ με ὅτι δὲν εἶμαι ἀρκετὰ καχεντρεχὴς ὥστε νὰ ἐπιμένω. Πάντως τὸ ἀνέφερον ἁπλῶς ὡς ἕνα παράδειγμα τῆς προχειρότητος μὲ τὴν ὁποίαν τὸν τελευταῖον καιρὸν ἀντιμετωπίζονται τὰ πράγματα. 6. Τὸ ἄρθρον 6 ἀφορᾷ διαρρύθμισιν τοῦ δασμοῦ τοῦ ἐλαφροῦ πετρελαίου, κατ’ ἀναλογίαν πρὸς τὴν τῆς βενζίνης. 7. Τὸ ἄρθρον 7 τέλος αὐξάνει κατὰ 50% τοὺς δασμοὺς πληθύος εἰδῶν ἅτινα εἴχομεν ἠθελημένως ἀφήσει ἔξω τῆς προσθέτου ταύτης ἐπιβαρύνσεως: Λοιπὰ τρόφιμα χρησιμοποιούμενα ἀπὸ τὰς λαϊκὰς μάζας, πρῶται ὗλαι βιομηχανίας ἀπὸ τὰς λαϊκὰς μάζας, πρῶται ὗλαι βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας, μηχανήματα, εἴδη ὧν ὁ δασμὸς ἦτο εἰς τὸ παρελθὸν ὑπὲρ τὸ δέον ὑψηλός. Ἐν προκειμένῳ δὲν προεβλήθη ὡς δικαιολογία ἡ ἀδήριτος ἀνάγκη εἰσπράξεως 80 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἐτησίως, ἀλλὰ τὸ ὑποχρεωτικὸν δῆθεν τῆς αὐξήσεως καὶ ἡ ἀνάγκη ἀποκαταστάσεως τῆς ἐμπρεπούσης τάξεως, διὰ τῆς ὁμοιομόρφου αὐξήσεως ὅλου τοῦ Δασμολογίου. Ἀπέδειξα ἤδη ὅτι ἡ πρώτη δικαιολογία εἶναι ἀναληθής, ἡ δὲ δευτέρα τοὐλάχιστον ἀφελής, ἀποδεικνύουσα εἴτε παχυλὴν ἄγνοιαν τοῦ τί εἶναι δασμολόγιον καὶ ποῖος ὁ ρόλος τῶν χειριζομένων αὐτό, εἴτε περιφρόνησιν τῆς νοημοσύνης τοῦ κοινοῦ πρὸς ὃ οἱ ὑπεύθυνοι ἀπηυθύνοντο. Τελευταίως—κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς—προσετέθη τρίτη δικαιολογία: ἡ ἀνάγκη αὐξήσεως τῶν δασμῶν, ἵνα διευκολυνθῶμεν κατὰ τὰς προσεχεῖς μὲ τοὺς ξένους διαπραγματεύσεις. Ἀπαντῶμεν: πρῶτον, δὲν ἰσχύουν δι’ ὅλα τὰ αὐξανόμενα εἴδη δεσμεύσεις ἔναντι τῶν ξένων. Διὰ πλεῖστα ἐξ αὐτῶν εἴμεθα ἀδέσμευτοι καὶ οὐδεμίαν διαπραγμάτευσιν πρόκειται νὰ κάμωμεν. Δεύτερον, εἶναι ἐκπληκτικὸν ν’ ἀνατρέπωμεν τὸ ἐσωτερικὸν ἐπίπεδον τιμῶν... προσωρινῶς καὶ εἰς τόσην ἔκτασιν, δῆθεν διὰ νὰ διευκολυνθῶμεν εἰς μίαν μερικωτάτην ἄλλως τε διαπραγμάτευσιν. Λύσις εἶναι μία: Νὰ διαγραφῇ τὸ ἄρθρον 7 ὡς προέτεινα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἀπεδέχθη αὕτη. Καὶ οἱ ἁρμόδιοι μελετῶντες μίαν πρὸς μίαν τὰς κλάσεις τοῦ δασμολογίου εἰς ἃς οἱ δασμοὶ δὲν εἶχον αὐξηθῆ, νὰ ἐπιλέξουν ἐκείνας αἵτινες τυχὸν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστοῦν τὴν κατὰ 50% προσαρμογήν, χωρὶς διαταραχὴν τοῦ κόστους ζωῆς τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ ἐπικίνδυνον μείωσιν τῆς συναγωνιστικότητος τῶν ἐγχωρίων βιομηχανικῶν προϊόντων ἔναντι τῶν ξένων τοιούτων. Καὶ νὰ προτείνουν ὑπευθύνως καὶ ἠτιολογημένως τὴν αὔξησιν, ὡς καὶ ἐγένετο πάντοτε εἰς τὸ παρελθόν, τὸ ἐγγύτερον ἢ τὸ ἀπώτερον. 8, 9, 10. Τὰ ἄρθρα ταῦτα θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν ἴσως, μόνον κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θεωρῶ σκόπιμον νὰ παραθέσω πίνακα τῶν ἐπιβαλλομένων κατὰ τοὺς ἰδικούς μας ὑπολογισμοὺς αὐξήσεων, διαφέροντα εἴς τινα σημεῖα τοῦ ἐπισήμως δοθέντος τοιούτου:

Βʹ. Τὸ δεύτερον Νομοσχέδιον φέρει τὸν τίτλον «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ ἐκτάκτου εἰσφορᾶς ὑπὲρ σεισμοπλήκτων Βόλου». Καὶ ἀναλύεται ἡ εἰσφορὰ αὕτη εἰς:

Ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἀναφέρω τὶ γενικώτερον πιστεύω διὰ τὴν ἐπιχειρουμένην ἤδη αὔξησιν τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογίας. Ἀσχέτως ὅμως τοῦ σκοπίμου ἢ μή, τοῦ ὀρθοῦ ἢ ὄχι τοῦ μέτρου, δὲν δύναμαι νὰ μὴ μεταφέρω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὴν ἀγανάκτησιν τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων βαρέως φορολογουμένων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται ἤδη νὰ σηκώσουν νέον πρόσθετον βάρος διὰ νὰ στερεώσουν τὰ κλονιζόμενα δημόσια οἰκονομικά, ἐνῷ πρὸ ἑβδομάδων ἀκόμη, ἐξοργιστικαὶ καὶ ἀθρόαι παρείχοντο αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ καὶ αἱ ἐξαιρέσεις ἀπὸ τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων εἰς ὁμάδας ἰσχυροτάτων οἰκονομικῶν ἐπιχειρηματιῶν, μὲ τὸ ἀντίθετον τότε πρόσχημα τῆς ἀνθηρᾶς δημοσιονομικῆς καταστάσεως. Παρομοίαν, κ. βουλευταὶ, κατάστασιν εὗρον ὅταν ἀνέλαβα τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν. Οἱ φορολογικοὶ νόμοι, αὐστηροὶ καὶ βαρεῖς, ἐφηρμόζοντο μόνον εἰς βάρος τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων. Δὲν πρόκειται ἐδῶ περὶ συνήθους δημαγωγικῆς φράσεως, ἀλλὰ περὶ θλιβερωτάτης πραγματικότητος. Φόρους κατέβαλον κυρίως οἱ μισθωτοὶ καὶ αἱ ἑκατοντάδες χιλιάδων μικρῶν καὶ μέσων ἐπιτηδευματιῶν. Οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυροί, ὡς καὶ οἱ ἀσκοῦντες ὡς ὁμάδες ηὐξημένην πολιτικὴν ἐπιρροήν, διέφυγον ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει τῆς φορολογίας. Πολλάκις νομίμως — λόγῳ εἰδικῶν ἐψηφισμένων ἐξαιρέσεων—ἄλλοτε λανθανόντως—λόγῳ μὴ ἐφαρμογῆς τῶν κειμένων διατάξεων. Πρὸς γενικὴν ἱκανοποίησιν, ἀλλὰ καὶ παλαίων ἐναντίον φοβερᾶς ἐνίοτε εἰς δύναμιν ἀντιδράσεως, προσεπάθησα καὶ ἐπέτυχα νὰ περιορίσω τὴν βαρεῖαν αὐτὴν ἠθικὴν ἀταξίαν. Διότι ἀποτελεῖ κ. βουλευταὶ ἔλλειψιν ἐντιμότητος νὰ ζῶμεν εἰς κοινοβουλευτικὸν κράτος, μὲ δημοκρατικοὺς θεσμούς, νὰ κυβερνῶμεν μὲ συνθήματα τὴν ἰσοτιμίαν μεταξὺ τῶν πολιτῶν καὶ τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην, καὶ νὰ ἀνεχώμεθα παραλλήλως τὴν ὕπαρξιν προνομιούχων ὁμάδων, αἱ ὁποῖαι νὰ ἔχουν μόνον δικαιώματα καὶ οὐχὶ ὑποχρεώσεις. Καὶ πρέπει ἐδῶ νὰ διακηρύξω ὅτι, τόσον οἱ ἐν τῇ Κυβερνήσει συνάδελφοί μου, ὅσον καὶ σύσσωμος ἡ Βουλή, Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις, μὲ ἐστήριξεν εἰς τὴν προσπάθειάν μου. Παρὰ τὰς εἰδικὰς βίβλους τὰς ὁποίας ἀναισχύντως ἐτύπωσαν καὶ ἐκυκλοφόρησαν ἐνδιαφερόμενοί τινες, τὰ ἔντονα καὶ ἐνίοτε ἀπειλητικὰ διαβήματα, τὰς ἀπὸ τῶν στηλῶν τοῦ τύπου ἰδιοτελεῖς ἐπιθέσεις. Καὶ ἡ Βουλὴ ἐψήφισε σειρὰν νόμων διὰ τῶν ὁποίων κατηργοῦντο ἢ περιωρίζοντο αἱ ἀπὸ τῶν φόρων ἀπαλλαγαὶ καὶ ἐξαιρέσεις. Λέγω περιωρίζοντο, διότι πράγματι—πιστεύων εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ μὴ γίνωνται χωρὶς ἀποχρῶντα λόγον βίαιαι μεταβολαὶ εἰς τὰ ἀφορῶντα τὴν οἰκονομίαν θέματα —εἰς περιπτώσεις τινάς, ὅπως π.χ. τὰς καλυπτούσας φοροδιαφυγὴν ἐκτάκτους ἀποσβέσεις τῶν βιομηχανιῶν, μικρὸν περιορισμὸν τοῦ κακοῦ ἐπεχείρησα μόνον, ὑπὸ μορφὴν προειδοποιήσεως. Ἦτο, λοιπόν, θὰ συνομολογήσετε κ. βουλευταί, φυσικὴ ἡ στενοχωρία μου καὶ ἡ ἀγανάκτησίς μου, ὅταν ἔβλεπα εἰς ἀρκετὰ νομοσχέδια, ὑποβαλλόμενα ὑπὸ τῶν διαδόχων μου, διατάξεις ἀνατρεπούσας τὸν μὲ τόσον κόπον ἐπιτευχθέντα περιορισμὸν τῶν ἀνηθίκων διακρίσεων, διὰ τῶν ὁποίων ἀνεβίουν αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ καὶ ἐξαιρέσεις.

§89Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ποία ἀναβίωσις;

§90Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἀναμείνατε, μὴ βιάζεσθε, σᾶς εἶπον καὶ τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1955 καὶ ἀπεδείχθη ὅτι εἶχον δίκαιον. Σᾶς παρακαλῶ μὴ βιάζεσθε, δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀκολουθήσω τὸ ἰδικόν σας πρόγραμμα θὰ ἀκολουθήσω τὸ ἰδικό μου. Προσεπάθησα ὥστε τὸ σύνολον νὰ πειθαρχήσῃ τὰς ὁμάδας. Ἔβλεπα ἤδη ὅτι αἱ ὁμάδες καὶ τὰ μεμονωμένα συμφέροντα καθυπέτασσαν καὶ πάλιν τὸ σύνολον τῶν φορολογουμένων πολιτῶν. Παρεκάλεσα τοὺς ὑπευθύνους νὰ σκεφθοῦν ὡριμώτερον, προειδοποίησα, ἀλλ’ εἰς μάτην. Τὰ μέτρα ἦσαν χρήσιμα «διὰ γενικωτέρους δῆθεν σκοπούς». Ἄλλωστε «ἔχομεν καλὴν δημοσιονομικὴν κατάστασιν». Καὶ τώρα ἀφοῦ ἀπηλλάξαμεν τοὺς ἰσχυρούς, ἐπιπίπτομεν ἀμετανόητοι καὶ μυωπάζοντες κατὰ τῆς ἀνυπερασπίστου μάζης τῶν καταναλωτῶν καὶ τῶν μικρῶν καὶ μέσων ἐπιτηδευματιῶν. Θ’ ἀναφέρω—προεκλήθην πρὸς τοῦτο—παραδείγματα τινά. Καὶ πρῶτον, πρὸς ἐξυπηρέτησιν ἑνὸς ἐπιχειρηματίου καὶ εἰς ἐφαρμογὴν τῶν ὅρων τῆς γνωστῆς πολιτικῆς συναλλαγῆς, ἐπανεφέρθη ἡ ἀτέλεια δημοσιογραφικοῦ χάρτου τοῦ χρησιμοποιουμένου διὰ τὴν ἐκτύπωσιν τῶν καθαρῶς κερδοσκοπικῶν περιοδικῶν. Ζημία ἐσόδου 3.200 ἑκατομμύρια παλαιῶν δραχμῶν, ἤτοι δύο φορὰς περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἀποδίδουν αἱ ἐπὶ τῶν λαϊκωτέρων τροφίμων ἐπιβαρύνσεις.

§91Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ (Ὑπ. Οἰκον.). Κύριε συνάδελφε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, ἐπειδὴ ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον κατὰ σύμπτωσιν δὲν ἤμην παρών, νὰ ἐπωφεληθῶ τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ δώσω τὴν ἀπάντησιν ὄχι μόνον εἰς σᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ἀρχηγὸν τῶν Προοδευτικῶν ὁ ὁποῖος εἰς μίαν ἰδιωτικὴν συνομιλίαν μὲ κατηγόρησε, πῶς ἐπέτρεψα αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§92Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Ἐγὼ σᾶς κατηγόρησα;

§93Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἰς ἰδιωτικὴν συνομιλίαν μας εἴπατε ὅτι αὐτὸ δὲν ἦτο σωστόν.

§94Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Εἰς ἰδιωτικὴν συνομιλίαν μοῦ ἀπαντᾶτε τώρα δημοσίως μετὰ ἕνα μῆνα;

§95Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἤθελα νὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ κ. Παπαγιάννη ἐνώπιόν σας. Μοῦ εἴπατε τότε διὰ ποῖον λόγον ἐχάρισα 3½ ἑκατομ. εἰς τὸν περὶ οὗ ὁ λόγος Διευθυντὴν τῆς «Ἀθηναϊκῆς» καὶ θὰ ἤθελα τώρα ἀποτεινόμενος πρὸς τὸν συνάδελφον κ. Παπαγιάννην νὰ τοῦ ὑπομνήσω μίαν συζήτησιν ποὺ ἐπανειλημμένως εἴχομεν. Ὅτι πράγματι ἴσως, ἡ ἀπόφασις τῆς φορολογίας αὐτῆς ἦτο σωστή, ἀλλὰ σιγὰ–σιγὰ σεῖς οἱ ἴδιοι, ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἐκυβερνούσαμε τότε καὶ ἐγὼ μαζί σας εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, σιγὰ–σιγὰ αὐτὴν τὴν ἐξαίρεσιν ποὺ εἴχατε θεσπίσει τὴν καταντήσατε, ὥστε ὅλοι πλέον νὰ μὴ πληρώνουν ἐκτὸς τῆς «Ἀθηναϊκῆς».

§96Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Μπράβο. Ἐπὶ τέλους τὸ εἴπατε, ὅτι ὅλοι δὲν ἐπλήρωνον πλὴν ἑνός, ὁ ὁποῖος ἐδιώκετο, διότι ἐπλήρωνε.

§97Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἤθελα νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν σας, ὅτι ἐπανειλημμένως εἶχε ὑπογραφῆ ἀπὸ τὸν τότε καὶ σημερινὸν ὑπουργὸν τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργὸν Τύπου, τὸν κ. Ράλλην, ἡ ἀπαλλαγὴ ἑνὸς περιοδικοῦ, τὸ ὁποῖον γνωρίζετε ὅλοι καὶ τὸ ὁποῖον λέγεται «Ἡ γυναίκα καὶ τὸ σπίτι». Καὶ σᾶς εἶπον, κύριε Παπαγιάννη, δὲν φαντάζομαι νὰ τὸ ἔχετε λησμονήσει, τί θὰ γίνῃ μὲ αὐτό, ἐγὼ ὁμολογῶ, ὅτι δὲν βλέπω μεγάλην διαφοράν, διότι πράγματι ἐὰν κυττάξετε τὴν «Γυναίκα καὶ τὸ σπίτι» ναὶ μὲν ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι ἔχει καὶ μερικὰ γενικώτερα, ἀλλὰ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν «Θησαυρόν». Καὶ τότε μοῦ εἴπατε, «μὴ πρὸς Θεοῦ, διότι, ἐὰν τὸ ὑπογράψετε αὐτό, τότε θὰ φανῇ πλέον ὅτι μόνον διὰ τὸν «Θησαυρὸν» γίνεται αὐτό». Λοιπόν, ἐγὼ—καὶ ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνην—εἶμαι ὁ εἰσηγητὴς τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Θεωρῶ ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν δὲν μποροῦν ὡρισμένοι νὰ πληρώνουν καὶ ἄλλοι νὰ μὴ πληρώνουν. Αὐτὸ ἐπιβάλλει ἡ φορολογικὴ δικαιοσύνη καὶ ἐζήτησα νὰ διαγραφῇ αὐτὴ ἡ διάταξις, ὡς ἀνήθικος.

§98Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὑπῆρξε πρᾶξις ἰσότητος καὶ δικαιοσύνης.

§99Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ συνεχίσω διὰ νὰ ἴδωμεν μετὰ ψυχραιμίας τὸ θέμα. Ὅταν ἐζήτησα τὴν κατάργησιν τῆς ἀτελείας τοῦ δημοσιογραφικοῦ χάρτου διὰ τὰ περιοδικά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν καθαρῶς....

§100Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐτελείωσε τὴν διακοπήν του μὲ μίαν βαρεῖαν φράσιν ὅτι δὲν θὰ ἐπέτρεπεν αὐτὸς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ διαπράττωνται τοιαῦται ἀνήθικοι πράξεις. Ἐνθυμεῖται ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ποῖος ἐπέβαλε τὰς πράξεις αὐτάς; Νομίζετε ὅτι ἦτο δικτάτωρ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν; Εἰσηγήθη ἢ δὲν εἰσηγήθη τὰ μέτρα αὐτὰ εἰς τὸ Συντονιστικὸν Συμβούλιον; Γνωρίζετε ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅλα τὰ ζητήματα τοῦ τύπου ἐφέροντο πάντοτε εἰς τὸ Συντονιστικὸν Συμβούλιον; Ἐὰν δὲν τὸ γνωρίζετε, προσέχετε τὰς ἐκφράσεις σας.

§101Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡ δήλωσις ἀντανακλᾷ εὐθέως εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως.

§102Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Βεβαίως, κύριε βουλευτά, ὅλα τὰ νίων. Εἶναι ἀπαράδεκτος αὐτὴ ἡ πρόκλησις. Μέχρι σήμερον ἐκράτησα τὴν τακτικὴν νὰ μὴ ἀπαντῶ εἰς ὑπαινιγμούς. Ἀλλὰ ὑπάρχουν εἰς ὅλα τὰ θέματα ὅρια, κύριε ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν. Τὰ ζητήματα τοῦ τύπου φιλοτίμως καὶ ζηλοτύπως ἐκράτει πάντοτε δι’ ἑαυτὸν ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως.

§103Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀπαντήσω, ὅτι δὲν κατηγόρησα τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἠγέρθη τότε. Σᾶς τὸ εἶπον σαφῶς., ὅτι, ἐφ’ ὅσον ἀπεφασίσθη, ὅτι ὅλα τὰ περιοδικὰ θὰ πληρώνουν, θὰ ἔπρεπε ὅλα τὰ περιοδικὰ νὰ πληρώνουν. Ἐφ’ ὅσον κατήντησε μόνον ἡ «Γυναῖκα καὶ τὸ Σπίτι» καὶ ὁ «Θησαυρὸς» νὰ πληρώνουν, δὲν μπορεῖ πλέον αὐτὸ νὰ εἶναι νόμος.

§104Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, λυποῦμαι ἀλλὰ οὔτε ἐδῶ ἀποδίδετε τὴν πραγματικότητα. Προηγήθησαν πολλὰ πράγματα, διὰ νὰ φθάσωμεν ἐκεῖ. Εἶναι κρῖμα, ὅτι καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν συνεχίζετε τοὺς ὑπαινιγμούς. Σᾶς εἶπον, σταματήσατε αὐτὴν τὴν τακτικήν.

§105Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει μίαν μανίαν νὰ ἁπλουστεύῃ τὰ πράγματα. Καὶ ἐπιβάλλει ἑκατομμύρια φόρους ἁπλουστεύων καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὰ πράγματα. Ἡ ἄρσις τῆς ἀτελείας τοῦ δημοσιογραφικοῦ χάρτου ἀπὸ τοὺς κερδοσκόπους, ἂς εἴπωμεν, περιοδικῶν, ἦτο ἕν ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς ὅλης προσπαθείας τὴν ὁποίαν ἀνέφερον, τῆς καταργήσεως τῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἐξαιρέσεων ἀπὸ τὸν φορολογικὸν νόμον. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλλωμεν δασμοὺς εἰς τὴν ζάκχαριν, ποὺ εἶναι εἶδος λαϊκῆς καταναλώσεως, εἰς τὰ φασόλια καὶ εἰς τὸ γάλα ποὺ τρώγουν τὰ μικρὰ παιδιά, εἰς τὴν βενζίνην κλπ., καὶ νὰ μὴ ἐπιβάλλωμεν δασμὸν εἰς τὸν δημοσιογραφικὸν χάρτην, τὸν χρησιμοπούμενον ἀπὸ τὰ περιοδικά, τὰ ὁποῖα ἔχουν εἰς τὴν τελευταίαν των σελίδα τὴν «χονδρήν» καὶ δὲν ξεύρω τί ἄλλο. Εἶναι ἔξω τελείως ἀπὸ τὴν λογικὴν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἴσχυον μέχρι τότε. Καὶ ὑπενθυμίζω, ὅτι δὲν ἦτο κἂν ἰδική μου πρωτοβουλία ἐκείνη, διότι δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ εἰσπράττω συγχαρητήρια ποὺ ἀνήκουν εἰς ἄλλον. Ἡ πρωτοβουλία ἦτο τοῦ ἄλλοτε ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ κ. Καρτάλη. Καὶ ἀνέγνωσα τότε εἰς τὴν Βουλὴν ἔγγραφον τοῦ κ. Καρτάλη, ὅστις διεμαρτύρετο διὰ τὴν συνέχισιν τῆς ἀτελείας τοῦ δημοσιογραφικοῦ χάρτου εἰς περιοδικὰ τοιούτου τύπου. Εἰς τὴν μελέτην ποὺ ἔκαμα ὅλης τῆς σχετικῆς νομοθεσίας διὰ τὴν διάταξιν τῆς καταργήσεως, εὗρον εἰς τὴν διάταξιν αὐτὴν καὶ ἔδωσα τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸν συνάδελφον ἐκ Δράμας, μοῦ φαίνεται, ὁ ὁποῖος εἶπε «καὶ τί κάμνουν οἱ ὑπουργοί». Ἐγὼ μὲ τὴν σκέψιν αὐτὴν εἰσηγήθην τὴν κατάργησιν καὶ αὐτῆς τῆς ἀτελείας μαζὶ μὲ τὰς ἄλλας. Διότι δὲν ὑπάρχει καμμία λογική, νὰ δίδεται ἀτέλεια εἰς τὸν δημοσιογραφικὸν χάρτην, ἀφοῦ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσαγάγωμεν ἀτελῶς εἴδη πρώτης ἀνάγκης τῶν λαϊκῶν τάξεων. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι τὰ θέματα τοῦ Τύπου, τὰ εἶχε κρατήσει εἰς τὴν ἁρμοδιότητά του ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ κάθε φορὰν ποὺ εἰσηγούμην θέμα ἀφορῶν τὸν Τύπον, τὸ ἔθετον ἐπανειλημμένως ὑπ’ ὄψιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ ἔχω τὴν συγκατάθεσίν του καὶ πάντοτε εἶχον τὴν ἀπόλυτον συγκατάθεσιν τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν ἐστρέφετο τὸ μέτρον ἐναντίον τοῦ Α ἤ Β ἐπιχειρηματίου, ἀλλὰ ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐξέδιδον τοιαῦτα περιοδικά. Καὶ τὸ μέτρον αὐτὸ δὲν εἶχεν οὐδένα σκοπὸν ἐχθρικὸν καὶ οὐδεμίαν ζημίαν. Διότι τί ζημίαν ἔπαθεν ὁ ἐπιχειρηματίας; Ἀντὶ νὰ πωλήσῃ πρὸς 4.000, ἐπωλοῦσεν 6.000. Μὲ τὴν ἄρσιν τῆς ἀτελείας ἐξηκολούθει νὰ πωλῆται τὸ περιοδικὸν αὐτό καὶ τὰ ἄλλα ἀνάλογα περιοδικὰ πρὸς 6.000 δραχμὰς καὶ ηὔξησαν τὰς σελίδας των ἀπὸ 60 εἰς 110.

§106Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπ. Οἰκ.). Ποῖα εἶναι τὰ ἄλλα;

§107Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ θέμα εἶναι θέμα τοῦ ὑπουργείου Τύπου. Τὸ ὑπουργεῖον Τύπου ἀναζητεῖ ποῖα περιοδικὰ εἶναι ἐπιστημονικοῦ τύπου καὶ ποῖα καθαρῶς κερδοσκοπικοῦ. Ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς εἰσηγεῖτο ἐπὶ τῶν περιοδικῶν. Καὶ σεῖς ὁ ἴδιος ὡμολογήσατε, ὅτι, ὅταν μὲ ἠρωτήσατε, σᾶς εἶπον μὴ τὰ βγάλετε ὅλα ἐπιστημονικοῦ τύπου. Ἐὰν κακῶς ἐχειρίσθητε τὸ θέμα σεῖς, ὁ ὁποῖος ἐπανεφέρατε τὰ πράγματα εἰς τὴν θέσιν των, εἰς τὴν ἐμπρέπουσαν τάξιν, δὲν εἴχατε παρὰ νὰ προλάβετε τὰς ἀποφάσεις καὶ νὰ καταργήσετε τὴν ἀτέλειαν, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως παρεχωρήθη κακῶς εἰς ἄλλα περιοδικά. Ὑπῆρχε, κύριε ὑπουργέ, ἡ δυνατότης νὰ ἐπαναφέρετε καὶ τὰ ἄλλα τὰ κακῶς ἴσως ἀποκτήσαντα τὴν ἀτέλειαν περιοδικὰ εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων τὰ ὁποῖα δὲν ἐδικαιοῦντο.

§108Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. Δὲν μοῦ εἴπατε ποῖα εἶναι τὰ ἄλλα περιοδικά.

§109Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Δὲν εἶμαι περιοδικολόγος.

§110Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ κάμω μίαν διασάφησιν εἰς τὸν κύριον ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος ἔτυχε νὰ μὴ εἶναι παρὼν τὴν ἡμέραν, καθ’ ἣν συνεζητεῖτο τὸ θέμα αὐτό, δηλαδὴ τὸ θέμα τῆς ἀτελείας τῶν περιοδικῶν. Πρῶτα–πρῶτα ὑπενθυμίζω, ὅτι ὡμίλουν περὶ τῶν ἀπαλλαγῶν αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ὡς ἐλέχθη, εἰς ἐποχὴν ἀνέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ, κατὰ τεκμήριον ὁ ὁμιλῶν συνάδελφός μου ἐλησμόνησε τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν 3 δισεκατομ. τῶν καθυστερουμένων δασμῶν, προστίμων κλπ. τῶν ἐφημερίδων, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὰ διὰ τοῦ αὐτοῦ νομοθετήματος ἐχαρίσθησαν. Ὅσον ἀφορᾶ τὰ περιοδικὰ ἐν τῇ σκέψει τοῦ τότε ὑπουργοῦ Τύπου, ὅταν ἐψηφίσθη ὁ νόμος περὶ καταργήσεως τῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν, ὡς ἐξήγησα κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου τὴν 4 Ἀπριλίου 1955, δὲν ἐπρόκειτο περὶ διώξεως ἑνὸς περιοδικοῦ, ἀλλὰ περὶ καταργήσεως καταστάσεως ὑφισταμένης ἀπὸ τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου. Ἡ παλαιὰ νομοθεσία, ὁ νόμος 1092 τοῦ Μεταξᾶ, ἐπέτρεπεν εἰς τὸν ὑπουργὸν Τύπου, αὐθαιρέτως κρίνοντα καὶ ἄνευ οἱασδήποτε γνωματεύσεως ἐπιτροπῆς, νὰ χαρίσῃ τὴν ἀτέλειαν, εἰς οἱονδήποτε περιοδικὸν ἤθελεν. Αὐτὸ δὲν ἴσχυε διὰ τὸν ἡμερήσιον τύπον, διότι δι’ αὐτὸν ἴσχυεν ἡ ἀρχὴ τῆς ἐλευθεροτυπίας, ἡ ὁποία καλύπτει ὅλα τὰ πολιτικοῦ περιεχομένου δημοσιεύματα. Δὲν ἠθέλαμεν νὰ παραμείνωμεν ὑπὸ τὸ καθεστὼς αὐτὸ καὶ τότε ἐγράφη καὶ τοῦτο εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς 4.4.1955 διὰ τῆς καθιερώσεως κατηγοριῶν περιοδικῶν καὶ διὰ τῆς συστάσεως μιᾶς γνωμοδοτικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἀπεφαίνετο κατὰ πόσον ὑπήγετο ἕν περιοδικὸν εἰς τὴν κατηγορίαν τὴν ἀπαλλασσομένην τοῦ δασμοῦ, κατεστήσαμεν τὰς ἀποφάσεις κατὰ τὴν κρίσιν ἡμῶν ὅσον τὸ δυνατὸν ἀδιαβλήτους. Δὲν ἀπεφαίνετο ὁ ὑπουργὸς αὐθαιρέτως, ἀλλὰ κατόπιν γνωματεύσεως τῆς ἐπιτροπῆς. Κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου ἐξητάσαμεν τὴν περίπτωσιν 150 τότε περιοδικῶν καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν 150 τὰ ὁποῖα ἐζήτουν νὰ ἀπαλλαγοῦν, τὰ 119 ἀπηλλάγησαν, τὰ δὲ 31, ἄν δὲν ἀπατῶμαι, κατέβαλον τὸν δασμόν, διότι ἦσαν καθαρῶς ψυχαγωγικοῦ περιεχομένου, ἤ ὡς λέγει ὁ κ. συνάδελφος, καθαρῶς κερδοσκοπικά. Ὅταν ἀπεχώρησα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖον Τύπου, ὡς φαίνεται, ἐκ τῶν ὑστέρων, διότι εἶχον μίαν συζήτησιν μὲ τὸν κ. Λύχνον τὸν ἐδῶ παριστάμενον, καὶ τὰ ἄλλα ἐκρίθησαν ἀπαλλακτέα τοῦ δασμοῦ.

§111Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκον.). Κατόπιν γνωματεύσεως τῆς ἐπιτροπῆς.......

§112Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ. Ὑποθέτω. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ πρόθεσις τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ ὑπῆρξε τοιαύτη, ὥστε νὰ καθιστᾷ τὴν κρίσιν μὴ ἀδιάβλητον.

§113Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Νομίζω, ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ἐπανέλθωμεν καὶ εἰς τὴν ὁμιλίαν μου.

§114Γ. ΛΥΧΝΟΣ. (Ὑφυπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἐπεβάλατε σαφῆ τεκμήρια μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἀπηλλάσσατε ἢ θὰ ἐπεβαρύνατε τὰ περιοδικά.

§115Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ. Ὁ νόμος τὰ ἔβαλε.

§116Γ. ΛΥΧΝΟΣ. (Ὑφυπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Τὸν ὁποῖον σεῖς εἰσηγήθητε. Εἴχατε τεκμήρια.

§117Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ. Διαβάσατε τὸν νόμον.

§118Γ. ΛΥΧΝΟΣ. (Ὑφυπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἀπηλλάξατε ἄνω τῶν 40 περιοδικῶν καὶ ἔμειναν μόνον δύο. Διὰ τὰ δύο περιοδικὰ ἔγινεν ὁ νόμος. Καὶ δι’ αὐτὸ ἐδώσατε τὰ ἀσαφῆ κριτήρια. Ἔπρεπε νὰ κάμετε ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλα τὰ περιοδικὰ νὰ ἀρνῆται τὴν ἀτέλειαν.

§119Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ. Ἐπανέρχεσθε ἐπὶ τῆς θέσεως, τὴν ὁποίαν ὑπεστηρίξατε καὶ τότε, κατὰ τὴν συζήτησιν ἐκείνην. Ἐπιθυμῶ νὰ ἀναγνωρίσω ἀπολύτως τὴν καλήν σας πίστιν. Ἐὰν αἱ ἀπαλλαγαὶ ἔγιναν μετὰ τὴν ἰδικήν μου ἀποχώρησιν, ἔγιναν τῇ εἰσηγήσει τοῦ συναδέλφου καὶ ὑπουργοῦ νῦν ἐπὶ τοῦ Τύπου. Δὲν εὐθύνομαι ἐγὼ δι’ αὐτὰς τὰς εἰσηγήσεις.

§120Γ. ΛΥΧΝΟΣ. (Ὑφυπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ὁ νόμος τὸν ὁποῖον εἰσηγήθητε ἔδωσε τὸ δικαίωμα.... (δὲν ἠκούσθη) νὰ ἐξαιρῆτε τὰ περιοδικὰ τῆς ἀτελείας καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἔγινε ἀργότερον. Λησμονεῖτε ἀκόμη ὅτι.... (δὲν ἠκούσθη).

§121Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐρωτῶ, κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Τύπου, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ μονοπώλιον τοῦ Ραδιοφώνου, ἀπέκτησε καὶ τὸ μονοπώλιον τῆς ὁμιλίας ἐν τῇ Βουλῇ.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεχίσατε, κύριε Παπαγιάννη.

§123Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, μία μικρὰ ἀνάπαυλα ἦτο χρήσιμος. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα. Τὸ θέμα μετετοπίσθη καὶ μετετοπίσθη νομίζω ἐσκεμμένως. Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἐκεῖ. Τὸ θέμα τῆς εὐθύνης τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν καὶ τῆς Κυβερνήσεως γενικώτερον ἦτο ὅτι ἐνῷ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐνόμιζεν, ὅτι ἦτο ἀνάγκη νὰ ἐπιβάλλωμεν 600 ἑκατ. δασμούς, ἐπὶ εἰδῶν πρωτίστης ἀνάγκης, ἐπάνω δηλαδὴ εἰς τὸ ψωμὶ τοῦ λαοῦ, τὴν ἰδίαν στιγμὴν τῆς ἰδίας ἑβδομάδος, ἐπανέφερε τὴν ἀτέλειαν καὶ ἄφησε τὴν ζάκχαριν μὲ διπλοῦν δασμὸν καὶ τὸν δημοσιογραφικὸν χάρτην τῶν περιοδικῶν ἄνευ δασμοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα τῆς εὐθύνης, ἐὰν ὑπάρχῃ μία εὐθύνη. Ἄλλωστε, ἡ ὑπόθεσις δὲν σταματᾷ ἐδῶ. Εἰς ἐκκρεμοῦν ἀκόμη σχέδιον νόμου, περιλαμβάνεται διάταξις διὰ τῆς ὁποίας προβλέπεται ἡ παροχὴ τῆς δυνατότητος εἰς φορολογούμενον ἀποδεχθέντα τὸ γεγονὸς τῆς ἀνειλικρινείας τῶν σχετικῶν δηλώσεών του καὶ ὑποβαλόντα ἑκουσίως εἰλικρινῆ νέαν δήλωσιν, νὰ θέσῃ ταύτην ὑπὸ ἀμφισβήτησιν, προσφεύγων πάλιν εἰς τὴν συνήθη διαδικασίαν, μὲ τὴν ἀνομολόγητον ἐλπίδα ὅτι θὰ εὑρεθοῦν φορολογικοὶ Δικασταί, οἱ ὁποῖοι θὰ γίνουν ἐπιλήσμονες τοῦ καθήκοντός των. Ἀλλ’ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν θὰ εὑρεθοῦν. Συμπληροῦται ἔτσι ἐλπίζω ἡ γνωστὴ συναλλαγή. Ἕτερον παράδειγμα: Τὸ περίφημον ἄρθρον 8 τοῦ νόμου περὶ προστασίας τῆς ἐγχωρίου Βιομηχανίας, τὸ ὁποῖον ἀνέλυσα ἤδη εἰς τὴν Βουλὴν κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 9.4.55. Ἐπιτρέψατέ μου νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας σημεῖα τινὰ τῆς ἀναλύσεως ἐκείνης. Παραλλήλως πρὸς ἄλλα εὐεργετήματα ὑπὲρ τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας τὸ Ν. Δ. 2176)52 προέβλεψεν εἰδικὸν ἀφορολόγητον ἀποθεματικὸν ἐξ 25% τῶν κερδῶν «δι’ ἀντιμετώπισιν ἐνδεχομένων ζημιῶν μετὰ τὸ 1961». Εἶναι προφανὴς ἡ πρόθεσις τῆς καλύψεως μερικῆς φοροδιαφυγῆς, ἥτις διέφυγεν ἴσως ἀπὸ τοὺς τότε νομοθετήσαντας, ὄχι ὅμως καὶ ἀπὸ τοὺς ὑποβαλόντας τὴν πρότασιν. Τὴν διάταξιν ἐπεσήμανα κατὰ τὴν ἔρευναν τῆς νομοθεσίας ποὺ ἐπεχειρήθη διὰ τὴν κατάργησιν διατάξεων δημιουργουσῶν ἀπαλλαγὰς καὶ ἐξαιρέσεις. Καὶ συνεζήτησα ἐπανειλημμένως μὲ τὸν συνάδελφόν μου τῆς Βιομηχανίας, ἐξηγῶν εἰς αὐτόν, ὅτι ἡ δημοσιονομικὴ ζημία δὲν γίνεται εἰς ὄφελος τοῦ συνόλου τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας, οὐδὲ κἂν τοῦ πάσχοντος μέρους αὐτῆς, ἀλλ’ ἀντιθέτως τοῦ ἀνθοῦντος οἰκονομικῶς μέρους της, ὅπερ λογικῶς δὲν ἔχει ἀνάγκην ἰδιαιτέρας ἐνισχύσεως καὶ μάλιστα εἰς βάρος τοῦ συνόλου. Παρεκάλεσα μεταξὺ τῶν ἄλλων, νὰ σκεφθῇ μήπως θὰ ἠδυνάμεθα νὰ συνδέσωμεν τὴν οὐσιαστικῶς χρηματικὴν αὐτὴν βοήθειαν μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν χρησιμοποιουμένων ἀπὸ κάθε ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν ἢ βιοτεχνίαν ἐργατῶν, ἢ καλύτερα τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτησίως πραγματοποιουμένων ἡμερομισθίων. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Βιομηχανίας ἐν προκειμένῳ ἦτο ἐπιφυλακτικός, καὶ ἐνῷ συνεφωνήσαμεν ὅτι πλεῖστα ἄλλα σημεῖα, ἅτινα ἀπετέλεσαν διατάξεις τοῦ ψηφισθέντος τὴν 9.4.55 νομοσχεδίου, παρέμενε μεταξὺ μας αὐτὴ ἡ διχογνωμία, ἡ ὁποία καὶ προεκάλει καθυστέρησιν καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου. Τοῦτο κατατεθὲν περὶ τὰ τέλη Μαρτίου, ὄχι μόνον δὲν ἔδιδε λύσιν τινὰ εἰς τὸ πρόβλημα, ἀλλ’ ηὔρυνε τὴν φοροδιαφυγὴν διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 8, διατάξεων τὰς ὁποίας ποτὲ ἐπὶ διετίαν δὲν μοῦ εἶχε προτείνει ὁ κ. συνάδελφος, οὔτε εἶχε περιλάβει εἰς τὰ ἀνταλλαγέντα σχέδια καὶ ἀντισχέδια. Τί θεσπίζει τὸ ἄρθρον τοῦτο; Προβλέπει τὴν αὔξησιν τοῦ γνωστοῦ σας ἤδη ἀφορολογήτου ἐξ 25% ἕως 40% διὰ τὰς νησιωτικὰς βιομηχανίας. Εἶναι τοῦτο ἐντὸς τοῦ πνεύματος τοῦ ὅλου νομοσχεδίου, θεσπίζει ὅμως καὶ πρόσθετον ἀφορολόγητον ἐκ 40% τῶν κερδῶν (80% διὰ τὰς νήσους) διὰ βελτίωσιν τῶν ἐγκαταστάσεων, συμπλήρωσιν ἢ ἐπέκτασιν αὐτῶν! Ἡ ἐκ τοῦ ἄρθρου δημοσιονομικὴ ζημία εἶναι σημαντική. Ἀλλὰ τὴν καρποῦται πράγματι, ἐνισχυομένη ἰσοπόσως, ἡ ἐπαρχιακὴ βιοτεχνία. Αὐτὴ δὲν ἔχει βιβλία τετάρτης κατηγορίας, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ τήρησις καὶ παρακολούθησις τῶν εἰδικῶν ἀποθεματικῶν, οὐδ’ ἄλλωστε καὶ ἡ μικρὰ καὶ μέση βιομηχανία τῆς ἐπαρχίας. Ἀλλὰ καὶ ἡ πληθὺς τῶν μεγάλων ἐπαρχιακῶν βιομηχανιῶν, αἵτινες ἀγωνιοῦν, δὲν βοηθοῦνται τὸ παράπαν, διότι ἁπλούστατα δὲν ἔχουν κέρδη, ὥστε νὰ μένουν ταῦτα ἀφορολόγητα. Καὶ ὅσαι ἀκόμη εὐημεροῦν μέν, πλὴν δὲν θησαυρίζουν, δὲν ἐπωφελοῦνται τῆς διατάξεως. Οἱ ὑψηλοὶ συντελεσταὶ ἀποσβέσεως (ἕως 28% ἐτησίως) καὶ ἐπικουρικῶς τὸ εὐεργέτημα τοῦ Ν.Δ. 2176)52, εἶναι ἀρκετὰ διὰ νὰ τοὺς ἀπαλλάσσουν οὐσιαστικῶς τῆς φορολογίας. Τὴν δημοσιονομικὴν ζημίαν —καὶ ἐδῶ εἶναι τὸ σκάνδαλον— καρποῦται ἐλάχιστος ἀριθμὸς πολὺ μεγάλων ἐπιχειρήσεων, μετρουμένων ἴσως εἰς τὰ δάκτυλα μιᾶς ἢ δύο χειρῶν, αἵτινες ἔχουν, ὄχι συνήθη κέρδη, ἀλλὰ ὑπερβολικὰ κέρδη. Καὶ αὐτὰς ἐσκέφθη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐνισχύσῃ ἔτι μᾶλλον, θεσπίζουσα ὑπὲρ αὐτῶν φορολογικὴν ἀσυδοσίαν, ἐν ὀνόματι μιᾶς ὡραίας πράγματι ἰδέας τῆς προστασίας τῆς ἐργασίας εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἐπαρχίαν. Ἐφαντάσθην ὅτι καὶ πάλιν οἱ ἁρμόδιοι εἶχον παραπεισθῆ ἀπὸ τοὺς ἐνδιαφερομένους. Δι’ ὃ ἔλεγον τότε τὴν 9ην Ἀπριλίου: «Σήμερον, ἀθελήτως ἐλπίζω, δημιουργοῦμεν εἰδεχθὲς προνόμιον ὑπὲρ ἐλαχίστων ἐπιχειρηματιῶν, οἵτινες ἀκριβῶς καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκην προσθέτου βοηθείας». Καὶ προέτεινα νὰ προτιμηθῇ λύσις συνδυάζουσα τὴν κατανομὴν τῶν παροχῶν αὐτῶν, μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐργατῶν ἢ ἡμερομισθίων. Τὸ ποσὸν τῆς ἐτησίας δημοσιονομικῆς θυσίας θὰ ἀπετέλει κεφάλαιον ἐπιτρέπον εἰδικὰς ἐπιδοτήσεις, καθιστώσας διὰ τὸν ἐπαρχιακὸν ἐργοδότην εὐθηνότερον τὸ ἡμερομίσθιον καὶ ἑπομένως συναγωνιστικωτέραν τὴν τιμὴν τῶν προϊόντων των. Προέτεινα ἐπικουρικῶς νὰ μελετηθῇ ἡ δυνατότης ἐξισώσεως τῆς τιμῆς τοῦ βιομηχανικοῦ ρεύματος ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ. Διὰ τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὰς ἐπαρχιακὰς βιομηχανίας, αἵτινες χρησιμοποιοῦν ρεῦμα ὑπὸ μειονεκτικωτέρους ὅρους τῶν τοῦ κέντρου, ὁλοκλήρου ἢ μεγίστου μέρους τῆς διαφορᾶς τοῦ ρεύματος. Οἱ ἁρμόδιοι ἐπέμειναν. Δικαιοῦμαι καὶ ἐγὼ νὰ ἀποσύρω ἤδη τὸ «ἀθελήτως». Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα εἶναι μέγα καὶ ἐνδιαφέρον. Ὑπῆρχε πράγματι ὡς εἶπον, νομιμοφανὴς φοροδιαφυγή, τὴν ὁποίαν προσεπάθησα νὰ περιστείλω. Ἤδη, ἐμοῦ ἀποχωρήσαντος συμπληρώνουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι τὸ πρόγραμμά τους, ἀνακτῶντες τὰ παλαιά των ὀχυρά, ἀλλὰ καὶ ἀποκτῶντες νέα! Διὰ ν’ ἀντιληφθῆτε τὴν ἔκτασιν τοῦ κακοῦ, θὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας τὰς νομοθετημένας διατάξεις τὰς καλυπτούσας φοροδιαφυγήν, καὶ θὰ σᾶς δώσω παραδείγματά τινα: 1. Ὁ βιομήχανος δικαιοῦται νὰ κρατῇ μέρος τῶν κερδῶν του διὰ ν’ ἀποσβέσῃ τὰ μηχανήματα καὶ ἐγκαταστάσεις του. Οἱ σχετικοὶ συντελεσταὶ ἀποσβέσεως καθορίζονται κατ’ ἔτος καὶ εἶναι ἀνάλογοι πρὸς τὴν φύσιν τῶν ἐγκαταστάσεων, τὸν χρόνον ζωῆς αὐτῶν. Ἀπὸ τοῦ 1949 ὅμως, ἐθεσπίσθησαν πρόσθετοι ἀποσβέσεις μὲ δικαιολογίαν τὴν τόνωσιν τῆς τάσεως πρὸς ἀνανέωσιν καὶ συμπλήρωσιν τῶν ἐγκαταστάσεων. Καὶ ἀπὸ τοῦ 1952 αἱ ἀποσβέσεις αὗται ἐδιπλασιάσθησαν διὰ τὴν ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν. Οὕτω εἴχομεν μέχρι πέρυσι συντελεστὰς ἀποσβέσεως, φθάνοντας τὸ 40% ἐτησίως, δι’ αὐτῶν δηλαδὴ ἐπετρέπετο ἡ διὰ τελείως ἀφορολογήτων κερδῶν ἀπόσβεσις τῶν ἐγκαταστάσεων ἐντὸς 2½ ἐτῶν. Ὑπενθυμίζω ὅτι διὰ σχετικῆς διατάξεως.....

§124Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Μετὰ 2½ ἔτη τί θὰ ἔκαμνε;

§125Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Μετὰ τὰ 2½ ἔτη θὰ κάμῃ ἀνανέωσιν ἐγκαταστάσεων τὰς ὁποίας πάλιν θὰ ἀποσβέσῃ κ.ο.κ. καὶ θὰ καταλήξωμεν εἰς ἐγκαταστάσεις μόνον πέντε ἀνθρώπων.

§126Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Καὶ δὲν χαίρεσθε;

§127Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ὄχι, δὲν χαίρομαι, διότι πρέπει νὰ ἔχωμεν τριπλᾶ ἀδράχτια διὰ τὴν ἐριουργίαν καὶ δὲν γνωρίζομεν τί θὰ τὴν κάνωμεν τὴν ἐριουργίαν.

§128Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὥστε εἶσθε τῆς γνώμης ὅτι πρέπει νὰ περιορίσωμεν...

§129Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Εἶμαι τῆς γνώμης ὅτι πρέπει μᾶλλον νὰ μὲ ἀκούσετε, κ. ὑπουργέ, καὶ νὰ ἀποφανθῆτε ἀργότερον. Ὑπενθυμίζω, κ. βουλευταί, ὅτι τοῦτο δὲν ἦτο νοητὸν δι’ ὃ καὶ παρὰ τὴν φοβερὰν ἀντίδρασιν καὶ μὲ τὴν βοήθειαν συμπάσης τῆς Βουλῆς, περιώρισα κατὰ πρῶτον στάδιον τὸν συντελεστὴν εἰς 28% (ἀντὶ 40%). Δὲν ἀπετέλει τοῦτο λύσιν, ἀλλ’ εἶχε μορφὴν προειδοποιήσεως. 2. Ἡ γνωστή σας ἤδη διάταξις τοῦ Ν.Δ. 2176)52, δι’ ἧς—πέραν τῶν ὡς ἄνω ὑπεραποσβέσεων—δικαιοῦται ὁ βιομήχανος, ὁ ἔχων τὰς ἐγκαταστάσεις του ἔξω τῆς διοικήσεως πρωτευούσης, νὰ θέσῃ εἰς ἀποθεματικὸν ἀφορολογήτως (θὰ προσθέσω καὶ ἀδικαιολογήτως) τὸ 25% ἢ 40% τῶν κερδῶν του. 3. Ἡ ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τῆς προσφυγῆς εἰς τὸν λαὸν διὰ νέας θυσίας, ψηφισθεῖσα διάταξις τοῦ ἄρθρου 8, δι’ ἧς θεσπίζεται δεύτερον ἀφορολόγητον ἀποθεματικὸν ἐκ 40 ἢ 80%. Ἰδοὺ τώρα ποῦ ὁδηγοῦν ἀπὸ ἀπόψεως ἀμέσου φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος, ὅλα αὐτά: Θὰ λάβω ὡς παράδειγμα ἀτομικὴν ἐπιχείρησιν, τῆς ὁποίας τὰ ἐτήσια καθαρὰ κέρδη ἀνέρχονται εἰς (5) πέντε ἂς εἴπωμεν ἑκατομμύρια δραχμῶν. Αὕτη ὀφείλει συμφώνως πρὸς τὰς ἰσχυούσας διατάξεις νὰ καταβάλῃ φόρον καθαρῶν προσόδων (ἀναλυτικὸν καὶ συνθετικὸν) ἐκ δραχμῶν 2.869.250 ἤτοι 57,4% ἐπὶ τῶν καθαρῶν των κερδῶν. Ἐὰν ὅμως τὰ κέρδη τῆς ἐπιχειρήσεως προέρχωνται ἐκ βιομηχανικῶν ἐργασιῶν ἐργοστασίων λειτουργούντων εἰς ἐπαρχίαν, ἐκ τῶν πραγματικῶν τούτων κερδῶν τῶν 5.000.000 ἐκπίπτονται: αʹ. Πρόσθετος ἀπόσβεσις 20% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ἐγκαταστάσεων. Δηλαδή, ἀντὶ νὰ ἐκπεσθῇ ἐκ τῶν κερδῶν τὸ κανονικὸν ποσοστὸν τῆς φθορᾶς τῶν ἐγκαταστάσεων 8% ἐκπίπτεται προκειμένου περὶ ἐγκαταστάσεων γενομένων ἀπὸ 22.10.1947 καὶ ἐντεῦθεν, ποσοστὸν 28%, ἤτοι 20% ἐπὶ πλέον. Ἐὰν συνεπῶς ἡ ἀξία τῶν μηχανημάτων ἀνέρχεται π.χ. εἰς 10 ἑκατ. μειοῦται κατὰ 2 ἑκατ. τὸ φορολογητέον ποσὸν τῶν καθαρῶν κερδῶν. Ἤτοι εἰς τὸ παράδειγμά μας ἀπὸ 5 ἑκατ. εἰς 3 ἑκατ. βʹ. Ποσοστὸν 25% τῶν κερδῶν τούτων, ὡς ἀφορολόγητος κράτησις πρὸς σχηματισμὸν εἰδικοῦ ἀποθεματικοῦ δι’ ἀντιμετώπισιν ἐνδεχομένων, μετὰ τὸ 1961 ζημιῶν. Συνεπεία τῆς ἀφορολογήτου ταύτης κρατήσεως, μειοῦται τὸ φορολογητέον ποσὸν τῶν καθαρῶν κερδῶν κατὰ δραχμὰς 750.000 εἰσέτι. γʹ. Ἐκπίπτεται τέλος κατόπιν τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ προσφάτως ψηφισθέντος νέου νόμου, τὸ φορολογητέον τοῦτο ποσὸν κατὰ δραχμὰς 1.200.000 ἤτοι 40% τοῦ ποσοῦ τῶν 3.000.000. Ἤτοι, τελικῶς ἐκ τῶν πραγματικῶν κερδῶν ἐκ 5 ἑκατ. ἐκπίπτονται ὡς προεῖπον δραχμαὶ 3.950.000 δηλαδὴ ποσοστὸν 79% καὶ ἀφίνονται πρὸς φορολόγησιν μόνον 21% τῶν κερδῶν, ἤτοι 1.050.000. Εἰς τὸ ποσὸν δὲ τοῦτο ἀναλογεῖ φόρος (ἀναλυτικὸς καὶ συνθετικὸς) δραχμῶν 499.200, ἤτοι κάτι ὀλιγώτερον τοῦ 10% τῶν πραγματοποιηθέντων καθαρῶν κερδῶν, ἐνῷ ὁ κανονικὸς φόρος ἀνέρχεται εἰς δραχ. 2.869.250 ἤτοι εἰς 57,4%. Τὰ ⅚ περίπου τοῦ φόρου, χαρίζονται εἰς τὸν ὑπερευημεροῦντα ἐπιχειρηματίαν. Εἰς δραχμὰς 2.370.000 ἀνέρχεται εἰς τὸ ἁπλοῦν αὐτὸ παράδειγμα ἡ ἀπώλεια τοῦ ἐσόδου τοῦ Δημοσίου, ἀναλυομένη ὡς κάτωθι: Κατὰ δραχμὰς 1.200.000 — λόγῳ τῆς προσθέτου ἀποσβέσεως 20%. Κατὰ δραχμὰς 450.000 — λόγῳ τῆς ἀφορολογήτου κρατήσεως 25%. Κατὰ δραχμὰς 720.000 — ὅπερ ἀποτελεῖ τὸ νέον δῶρον, τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ νέου νόμου.

§130Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὸ συνολικὸν ποσὸν εἶναι τὸ σύνολον αὐτῶν τῶν πράξεων;

§131Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Αὐτὰ τὰ νούμερα τὰ λέγω τόσον ὡραῖα. Ἐπαναλαμβάνω. Ἐνῷ μία ἀτομικὴ ἐπιχείρησις ἐπὶ κερδῶν 5.000.000 ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλῃ φόρον 2.869.000 ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ μὲ τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῶν τῶν διαφόρων προστατευτικῶν διατάξεων κατορθώνει νὰ πληρώσῃ 499.000, δηλαδὴ τὸ ⅙ τοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον πληρώνει ὁ οἱοσδήποτε Ἕλλην φορολογούμενος. Μὲ ἄλλα λόγια οἱ συντελεσταὶ φορολογίας διὰ τὴν ἐπιχείρησιν αὐτὴν περιορίζονται εἰς τὸ ⅙ τῶν ἰσχυόντων δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους Ἕλληνας.

§132Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Πόσαι εἶναι αὐταὶ αἱ ἐπαρχιακαὶ βιομηχανίαι;

§133Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Εἶναι ἐλάχισται. Τόσην ὥραν ἐξήγησα ὅτι τὸ σύνολον τῶν Ἑλλήνων βιοτεχνῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καρπωθῇ ἀπὸ τὰ εὐεργετήματα αὐτῶν τῶν διατάξεων. Τὸ νομοθέτημα εἶναι νομοθέτημα ἀφορῶν τὴν ἑλληνικὴν βιομηχανίαν καὶ βιοτεχνίαν, ἐκτὸς ἐὰν εἶναι μόνον εἰς τὸν τίτλον καὶ δὲν εἶναι εἰς τὰς προθέσεις σας.

§134Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Πράγματι ἔχει διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὴν βιοτεχνίαν καὶ ἔχει διατάξεις, αἱ ὁποῖαι πράγματι ἔχουν οὐσιαστικωτέραν ἰσχὺν διὰ τὴν βιοτεχνίαν, ἐνῷ ἄλλη, ὡς ἡ μνημονευθεῖσα, ἔχει οὐσιαστικωτέραν ἰσχὺν διὰ τὴν βιομηχανίαν διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι πράγματι δὲν τηροῦν βιβλία αἱ βιομηχανίαι. Ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου εἶναι σαφής.

§135Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἂς σημειωθῇ ἐδῶ ὅτι, προκειμένου περὶ νησιωτικῆς ἐπιχειρήσεως, οὐδεὶς φόρος θὰ κατεβάλετο. Τὸ 25% γίνεται 40% καὶ τὸ 40% γίνεται 80%. Τὸ εἰδεχθὲς τοῦτο θέαμα τῆς νομοθετημένης, χάριν ὀλίγων προσώπων, φορολογικῆς ἀσυδοσίας, δὲν εἶναι ἀτυχῶς ὑποθετικόν. Εἶναι ἐξοργιστικῶς ἀληθὲς καὶ πραγματικόν. Προσφάτως ἐδημοσιεύθησαν ἰσολογισμοὶ μεγάλων ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, αἱ ὁποῖαι εὐημεροῦν καὶ πραγματοποιοῦν σημαντικώτατα κέρδη δεκάδων ὅλων ἑκατομμυρίων νέων δραχμῶν ἐτησίως, χάρις εἰς τὴν παρασχεθεῖσαν εἰς αὐτὰς μεγίστην ὑποστήριξιν διὰ δανείων ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ τοῦ ἐκδοτικοῦ προνομίου. Εἶναι εὐχάριστον ἀναμφιβόλως νὰ ἐργάζωνται καὶ νὰ κερδίζουν αἱ ἐπιχειρήσεις αὐταί. Τοῦτο ἀποδεικνύει καὶ τὴν ζωτικότητά των, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπό τινος εὐνοϊκὴν ἐξέλιξιν τῆς καταστάσεως τοῦ τόπου. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον εἶναι θλιβερὸν καὶ προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτησιν τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων φορολογουμένων, ἀγανάκτησιν τὴν ὁποίαν μεταφέρω εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, εἶναι ἡ διαπίστωσις ὅτι ἐλαχίστη, σχεδὸν μηδαμινὴ ἀποβαίνει ἡ εἰς τὰ φορολογικὰ βάρη συμβολή των. Καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐσκέφθη, τὴν παραμονὴν τῆς ἐπιβολῆς νέων βαρῶν ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ συνόλου, νὰ τὴν μειώσῃ ἔτι μᾶλλον. Ὁποία ἀπερισκεψία! Ἀλλὰ καὶ πόση ἀσυνέπεια: Ἔλεγε πράγματι τὴν 17.12.1954 ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ: «Θ’ ἀποδείξῃ ἐπὶ πλέον ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἶναι ἀποφασισμένη ν’ ἀσκήσῃ κοινωνικὴν καὶ δικαίαν φορολογικὴν πολιτικήν». Πράγματι. Ἄλλων ἀποδείξεων χρείαν δὲν ἔχομεν. Τὸ πλέον χαρακτηριστικὸν γεγονὸς τῆς τελευταίας διετίας ἀπὸ δημοσιονομικῆς πλευρᾶς, εἶναι ἡ αὔξησις τῶν ἐξ ἀμέσων φόρων ἐσόδων, καὶ εἰδικώτερον τῶν προερχομένων ἐκ φόρων ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Χάρις εἰς τὰς τεθείσας εἰς ἐφαρμογὴν ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ 1953 ὑγιεῖς δημοσιονομικὰς ἀρχάς, ἐπετεύχθη σημαντικωτάτη κατ’ ἔκτασιν διεύρυνσις τῆς ἀμέσου φορολογίας, ἄνευ οἱασδήποτε αὐξήσεως τῶν συντελεστῶν αὐτῆς, ἀλλὰ τοὐναντίον διὰ μειώσεως τῶν συντελεστῶν πλείστων κατηγοριῶν κατὰ ποσοστὸν 20–40%, μειώσεως πραγματοποιηθείσης διὰ πρώτην φορὰν μεταπελευθερωτικῶς καὶ δημιουργησάσης μίαν τῶν βασικῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν καθολίκευσιν τῆς ἀμέσου φορολογίας καὶ τὴν καλυτέραν αὐτῆς ἀπόδοσιν. Εἴχομεν τότε ἐξαγγείλει ὅτι ἡ μείωσις τῶν συντελεστῶν τῆς ἀμέσου φορολογίας ἀπετέλει —παρὰ τὰς ὑφισταμένας καὶ πέρυσιν ὡς καὶ σήμερον ἐξ ἴσου σοβαρὰς δημοσιονομικὰς δυσχερείας— τὴν πρώτην σημαντικὴν ἐνέργειαν διὰ τὴν ἐπὶ ὑγιεστέρων βάσεων ἀντιμετώπισιν τοῦ φορολογικοῦ προβλήματος, τὴν λύσιν τοῦ ὁποίου ἀνεζητήσαμεν καὶ ἐπεδιώξαμεν μὲ συνέπειαν καὶ σταθερότητα εἰς τὴν μεταξὺ πάντων τῶν πολιτῶν δημιουργίαν καὶ ἐμπέδωσιν ἑδραίας φορολογικῆς συνειδήσεως καὶ εἰς τὴν πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς, ὑφ’ ὅλας αὐτῆς τὰς ἐκδηλώσεις, ἀκόμη καὶ τῆς νομιμοφανοῦς ὡς συνέβαινε —καὶ συμβαίνει ἐκ νέου τώρα —λόγῳ τῶν ἐκ τοῦ νόμου παρεχομένων ἀτυχῶς εὐνοιῶν πρὸς ὡρισμένας ὁμάδας ἢ καὶ ἄτομα. Ἡ πολιτική μας αὕτη ἐδικαιώθη ἀπολύτως ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων. Εἴχομεν προϋπολογίσει τὸ ἐκ φόρων εἰσοδήματος ἔσοδον διὰ τὴν τρέχουσαν χρῆσιν εἰς 1.433 ἑκατομμύρια, ἔναντι 1.135 ἑκατομμυρίων διὰ τὴν χρῆσιν 1953– 1954. Ἤτοι ηὐξημένον κατὰ 26,2%, παρὰ τὴν μείωσιν, ὡς ἀνέφερον, τῶν συντελεστῶν. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὸ διαρρεῦσαν ἐννεάμηνον ἀποδεικνύει τὴν συντηρητικότητα τῶν προβλέψεών μας καὶ τὴν πλήρη ἐπιτυχίαν τῆς φορολογικῆς πολιτικῆς, ἣν ἐχαράξαμεν καὶ ἐφηρμόσαμεν. Τὰ ἐκ φόρων εἰσοδήματος βεβαιωθέντα ἔσοδα ἀνῆλθον εἰς 1.352 ἑκατομμύρια, ἤτοι ποσοστὸν 91,6% τῶν προϋπολογισθέντων δι’ ὁλόκληρον τὴν χρῆσιν, καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν εἰσπραχθέντα εἰς 957 ἑκατομμύρια. Ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἀντίστοιχον ἐννεάμηνον τοῦ 1953 –1954 τὰ μὲν βεβαιωθέντα ἔσοδα (ἐκ φόρων εἰσοδήματος πάντοτε) ηὐξήθησαν ἐφέτος κατὰ 269 ἑκατομμύρια, ἤτοι κατὰ 25,8%, τὰ δὲ εἰσπραχθέντα κατὰ 212 ἑκατομμύρια, ἤτοι κατὰ 28,2%. Τὰ ἐξόχως ἱκανοποιητικὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα, ἀνατρέπονται ἤδη διὰ τῆς ἐγκαινιαζομένης νέας φορολογικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τῆς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου, κατὰ 20%. Τῆς αὐξήσεως μάλιστα ταύτης δὲν ἐξηρέθησαν οὔτε οἱ μισθωτοί, οὔτε οἱ μικροεπιτηδευματίαι, οὔτε οἱ ἔχοντες μικρὰ εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν ἢ ἐξ ἐπαγγελματικῶν ἐργασιῶν πάσης φύσεως. Τορπιλλίζεται οὕτω τὸ μόλις πρὸ ἔτους πανηγυρικώτατα ἐξαγγελθὲν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὑγιὲς πρόγραμμα, συνιστάμενον εἰς: Χαμηλοὺς κατὰ τὸ δυνατὸν συντελεστὰς φορολογίας, καθολικὴν ἐπιβολὴν ταύτης καὶ ἀμείλικτον πάταξιν τῆς φοροδιαφυγῆς. Πρόγραμμα δι’ οὗ ἐξησφαλίζετο κατὰ πρῶτον λόγον ἡ ἀπαραίτητος δι’ εὐνομούμενον κράτος προϋπόθεσις τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης καὶ κατὰ δεύτερον ἀπὸ δημοσιονομικῆς πλευρᾶς, ἡ ἀξιόλογος αὔξησις ἀποδόσεως τῶν φόρων ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ νὰ συνεχίσῃ τὴν ὀρθὴν ταύτην γραμμήν, προετίμησε τὴν ἁπλῆν καὶ εὔκολον λύσιν τῆς δημιουργίας νέων ἐσόδων διὰ τῆς κατὰ 20% ἐπιβαρύνσεως ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν φορολογουμένων. Ἐκείνων δηλαδὴ ἀκριβῶς τῶν πολιτῶν οἵτινες πληρώνουν κανονικῶς καὶ ἀνελλιπῶς φόρους ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων των. Ἐπισημαίνω, κ. βουλευταί, τὸν κίνδυνον. Διὰ τῆς τοιαύτης ἐντάσεως τῆς φορολογίας, ὑπάρχει πιθανότης μεγάλη —τὸ παρελθὸν ἐν προκειμένῳ διδάσκει— νὰ συμβῇ τὸ ἀντίθετον. Νὰ ἐπέλθῃ χαλάρωσις τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως λόγῳ τῆς προφανοῦς κάμψεως τῆς φοροδοτικῆς ἱκανότητος τῶν φορολογουμένων. Καὶ νὰ διακοπῇ ἡ τόσον ἐπιθυμητὴ καὶ συμφέρουσα συνεργασία φορολογουμένων καὶ φορολογούσης Ἀρχῆς, τὴν ὁποίαν ἐνεκαινιάσαμεν καὶ προσεπαθήσαμεν νὰ ἐπιβάλωμεν ὡς βασικὸν στοιχεῖον τῆς φορολογικῆς πολιτικῆς. Ἡ πρὸς τὸ Κράτος καὶ τὰς ἐπαγγελίας του ἐμπιστοσύνη τοῦ φορολογουμένου πολίτου θὰ ἔχῃ ἐκλείψει. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἔμμεσον φορολογίαν, ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς ἠκολουθήσαμεν ἀνατρέπεται ἤδη ἐκ βάθρων. Ἡμεῖς ὡς καὶ εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν, στηρίξαμεν τὴν αὔξησιν τῶν δημοσίων ἐσόδων εἰς τὴν μεγαλυτέραν ἀπόδοσιν τῶν ἐμμέσων φόρων, λόγῳ τῆς ὑψηλοτέρας στάθμης τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς καταναλώσεως, χωρὶς καμμίαν αὔξησιν τῶν συντελεστῶν τῶν διαφόρων φορολογιῶν καὶ χωρὶς νὰ ὑψώσωμεν τοὺς δασμοὺς τῶν βασικῶν εἰδῶν. Ἀντιθέτως ἡ Κυβέρνησις ἄγεται εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ αὐξήσῃ τὴν ἐξ ἐμμέσων φόρων ἐπιβάρυνσιν τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς καταναλώσεως διασαλεύουσα τὴν οἰκονομικὴν ἰσορροπίαν ἡ ὁποία ἐκτήθη κατὰ τὸ διάστημα τῶν δύο τελευταίων ἐτῶν 1953 καὶ 1954. Ἐπιρρίπτεται πράγματι ἐπὶ τῶν ὤμων τῶν λαϊκῶν μαζῶν τὸ τεράστιον βάρος τῶν 600 ἑκατομμυρίων, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς Κυβερνήσεως, ὑπὲρ 700 κατὰ τοὺς ἰδικούς μας. Βάρος ὅπερ θὰ ἔχῃ ἀτυχῶς, ἀντανακλαστικῶς, σοβαρωτάτας πολλαπλασιαστικὰς ἐπιδράσεις, λόγῳ τῆς ἐπιβαρύνσεως τῶν καυσίμων καὶ τῶν εἰδῶν ποὺ συνθέτουν τὸ κόστος τῶν μεταφορῶν, τῶν πρώτων ὑλῶν βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας καὶ πλείστων εἰδῶν διατροφῆς. Ἡ ἐπιβάρυνσις ἰδίως τοῦ κόστους τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ἡ μείωσις ἐντεῦθεν τοῦ πενιχροῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτῶν μας, εἶναι τὸ πρῶτον ἄμεσον ἐπακόλουθον τῆς ἀπερισκέπτου αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τῆς βενζίνης καὶ τοῦ ἀκαθάρτου πετρελαίου. Ἀλλ’ ἐξ ἴσου σημαντικὴ θὰ εἶναι καὶ ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν μισθωβιώτων ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων τῶν ἀστικῶν κέντρων, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ ὑποστοῦν διπλῆν φαλκίδευσιν τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων των: πρῶτον λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσιτηρίων καὶ δεύτερον λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν διαφόρων εἰδῶν, κατ’ ἐπίδρασιν τῆς ὑψώσεως τῶν δασμῶν καὶ τῆς ἐκ τῶν ηὐξημένων κομίστρων ἐπιβαρύνσεως. Τὰ ὑπὸ συζήτησιν νομοθετήματα εἶναι, κ. βουλευταί, καθαρῶς ἀντιλαϊκά, προϊὸν προχειροτάτης σκέψεως, ἐπὶ πλέον δὲ στεροῦνται καὶ τῆς στοιχειωδεστέρας ἐπιστημονικῆς δικαιολογίας. Πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δυσχερειῶν, ὑπάρχει ἡ εὐθεῖα καὶ ὀρθὴ ὁδὸς τὴν ὁποίαν μέχρι πρὸ ἑξαμήνου ἠκολούθει ἡ Κυβέρνησις, καὶ τὴν ὁποίαν ἐχάραξεν ὁ ἔχων ἀρχικῶς τὴν εὐθύνην τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως καὶ ἡμεῖς ὡς συνεργάται του. Ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ὁδὸν αὐτήν, τὴν μόνην ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν παγίωσιν δημοσιονομικῆς τάξεως καὶ σταθερότητος, ἐξέφυγον —ἐξ ἀγνοίας ἢ ἀνεπαρκείας— οἱ ἀναλαβόντες νὰ διαχειρισθοῦν μετὰ τὴν ἀποχώρησίν μας τὰ οἰκονομικὰ τοῦ τόπου θέματα. Οὐδέποτε, ὡς ἀποδεικνύεται, εἶχον κατορθώσει οὗτοι νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ βαθύτερον νόημα τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ πολὺ ὀλιγώτερον τῆς δημοσιονομικῆς τοιαύτης, πολιτικῆς ἥτις ἐφηρμόσθη ἐπὶ διετίαν σχεδόν, μὲ ἐκδήλως εὐνοϊκὰ καὶ διὰ τὴν δημοσίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἰδιωτικὴν οἰκονομίαν ἀποτελέσματα. Αὐτὸς εἶναι προφανῶς ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον προετίμησαν τὰς εὐκόλου καὶ αὐτομάτου ἀποδόσεως, ὡς τὰς ἀποκαλοῦν, λύσεις. Χωρὶς νὰ συναισθάνωνται τὰς βαρυτάτας συνεπείας τῶν λύσεων αὐτῶν, τόσον ἀπὸ οἰκονομικῆς ὅσον καὶ ἀπὸ κοινωνικῆς ἀπόψεως. Καὶ ἀπὸ δημοσιονομικῆς καθαρῶς πλευρᾶς εἶναι τὰ μέτρα ἄστοχα καὶ ἀσύμφορα. Τὸ δημοσιονομικὸν ἀξίωμα καθ’ ὃ «ὁ βαρὺς φόρος αὐτοκαταβροχθίζεται», ἐξακολουθεῖ πάντοτε νὰ ἰσχύῃ. Ἰδίως εἰς τὴν χώραν μας, ὅπου τὰ εἰσοδήματα εἶναι κατὰ κανόνα μικρὰ καὶ μέτρια, κατ’ ἀκολουθίαν δέ, λίαν περιωρισμένη ἡ φοροδοτικὴ ἱκανότης καὶ ἀντοχὴ τῶν λαϊκῶν μαζῶν καὶ τῶν μικροεισοδηματιῶν ἐν γένει. Ἡ περαιτέρω ἀφαίμαξις τῶν τάξεων αὐτῶν, ἄνευ παραλλήλου ὀργανικῆς αὐξήσεως τῶν εἰσοδημάτων των, δὲν εἶναι μόνον χαρακτηριστικὸν γνώρισμα κατακριτέας κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀλλ’ ἀποτελεῖ συγχρόνως καὶ ἀσύνετον ἐκδήλωσιν ἐκπληκτικῶς πρωτογόνου οἰκονομικῆς σκέψεως. Ἐὰν τὰ δημόσια ἔσοδα ἦτο δυνατὸν νὰ αὐξάνωνται ἀπεριορίστως διὰ τῆς διαρκοῦς αὐξήσεως τῶν συντελεστῶν φορολογίας ἢ ἐπιβολῆς νέων φόρων, ἀσφαλῶς δὲν θὰ ὑπῆρχε δημοσιονομικὸν πρόβλημα, οὔτε ἐδῶ, οὔτε καὶ εἰς κανὲν ἄλλο κράτος τοῦ κόσμου. Τὸ πρόβλημα ἀντιθέτως συνίσταται εἰς τὸ πῶς ἐκ τοῦ συνολικοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸν κοινωνικώτερον δυνατὸν τρόπον, θ’ ἀφαιρῆται τὸ ἀπολύτως ἀπαραίτητον διὰ τὰς δημοσιονομικὰς ἀνάγκας μέρος, ὥστε ν’ ἀπομένῃ πάντοτε τὸ ἀπαιτούμενον περιθώριον διὰ τὴν διαρκῆ ἀνύψωσιν τοῦ βιωτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ λοιπὸν ποῦ ἔγκειται ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν σήμερον ὑπευθύνων τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως, καὶ διατὶ εἴμεθα ἐντελῶς ἀντίθετοι πρὸς τὰ ὑπὸ συζήτησιν μέτρα: Θὰ ἐπιβαρύνουν ταῦτα κατὰ τὸ μέγιστον μέρος τὰς λαϊκὰς τάξεις καὶ τὰ μικρὰ καὶ μέσα εἰσοδήματα. Καὶ ἐνῷ θὰ ὑπονομεύσουν τὴν οἰκονομικὴν καὶ νομισματικὴν ἀκόμη σταθερότητα, πολὺ φοβοῦμαι ὅτι δὲν θ’ ἀποδώσουν τὰ ἀναμενόμενα ἀπὸ στενῆς ταμιευτικῆς πλευρᾶς, ἀποτελέσματα. Ὑποστηρίζω ἀντιθέτως ὅτι ἂν οἱ διάδοχοί μας, εἶχον ἀντιληφθῆ τὴν πολιτικήν μας, τὴν ἐσυνέχιζαν δὲ πράγματι καὶ δὲν ὑπεδύοντο ὅτι τὴν συνεχίζουν, θ’ ἀπέφευγον νὰ λάβουν τοιαῦτα μέτρα καὶ θὰ προετίμων τὸν δύσκολον μέν, ἀλλ’ ὀρθὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον ἐπὶ διετίαν ἠκολουθήσαμεν, ἐπιτυχόντες ν’ αὐξήσωμεν τὰ δημόσια ἔσοδα καὶ ν’ ἀντιμετωπίσωμεν τὰς διαρκῶς ἀναπτυσσομένας δημοσιονομικὰς ἀνάγκας, καθὼς καὶ πολλὰς ἐκτάκτους τοιαύτας, χωρὶς οὔτε νέους φόρους νὰ ἐπιβάλωμεν, οὔτε αὐξήσεις τῶν συντελεστῶν τῆς ἀμέσου φορολογίας νὰ θεσπίσωμεν, ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ εἰς μείωσιν αὐτῶν νὰ προβῶμεν πρὸ ἔτους. Ποῖον τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς μας ταύτης ἀνεφέραμεν προηγουμένως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόδοσιν τῶν φόρων ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Ἐνῷ οἱ συντελεσταὶ ἐμειώθησαν κατὰ 20–40%, ἡ ἀπόδοσις τῶν φόρων ηὐξήθη κατὰ 26%. Οὕτω ἐπῆλθεν ἐκ μόνης τῆς πηγῆς ταύτης αὔξησις ἐσόδων κατὰ ὑπὲρ 300 ἑκατομμύρια ἐντὸς τῆς τελευταίας χρήσεως. Ὑπὸ τὰς αὐτὰς δὲ συνθήκας ἐπιμελημένης ἐφαρμογῆς τῶν φορολογικῶν νόμων, πιστεύομεν, ὅτι θὰ κατωρθοῦτο καὶ κατὰ τὴν προσεχῆ χρῆσιν ἡ αὔξησις ἀποδόσεως τῶν φόρων εἰσοδήματος κατὰ ποσὸν ἐγγίζον τὰ 300 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα ἐπετύχαμεν καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐμμέσων φόρων. Οὕτω τὰ ἐκ δασμῶν ἔσοδα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν χρῆσιν 1952–53 εἶχον ἀνέλθει εἰς 1.166 ἑκατομμύρια, ηὐξήθησαν εἰς 1.798 ἑκατομμύρια κατὰ τὴν χρῆσιν 1953–54. Εἰς τὸ αὐτὸ δὲ περίπου ὕψος θὰ διατηρηθοῦν καὶ κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος, παρὰ τὴν μείωσιν τῶν εἰσαγωγῶν σακχάρεως, ὀφειλομένων εἰς τὴν διάθεσιν τῶν κρατικῶν ἀποθεμάτων. Δέον νὰ ὑπογραμμισθῇ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αὔξησις αὕτη τῶν ἐκ δασμῶν ἐσόδων, ἐπραγματοποιήθη χωρὶς νὰ διαταραχθῇ τὸ ἐπίπεδον τῶν δασμῶν τῶν εἰδῶν διατροφῆς, καυσίμων καὶ πρώτων ὑλῶν βιομηχανίας. Τῶν εἰδῶν δὲ τούτων ὁ δασμὸς καλύπτει συνήθως τὰ ⅗ (60%) τοῦ συνολικοῦ ἐκ δασμῶν ἐσόδου. Ὁλόκληρον λοιπὸν τὸ ἐξ 632 ἑκατομμυρίων ποσὸν τῆς ἐπιτευχθείσης ὑπερεισπράξεως ὀφείλεται, ἐν μέρει μὲν εἰς δασμολογικὰς διαρρυθμίσεις καὶ προσαρμογάς, αἵτινες ἐγένοντο δι’ εἰδικῶν νόμων, χωρὶς νὰ προβληθῇ οἱαδήποτε γενικωτέρα ἐπὶ τῶν τιμῶν διαταραχὴ καὶ χωρὶς ἐπιβάρυνσιν τῶν λαϊκῶν τάξεων. Ἐν ἄλλῳ δὲ μέρει, εἰς τὴν συντελεσθεῖσαν ἀνάπτυξιν τῶν εἰσαγωγῶν καὶ κυρίως τῆς βενζίνης, τοῦ ἀκαθάρτου πετρελαίου, τῶν πρώτων ὑλῶν καὶ καταναλωτικῶν ἐν γένει εἰδῶν, ἀνάπτυξιν προελθοῦσαν ἐκ τῆς γενικῆς ἀνόδου τῆς στάθμης τῆς γεωργικῆς καὶ βιομηχανικῆς παραγωγῆς, τῶν μεταφορῶν, τοῦ τουρισμοῦ καὶ τῆς καταναλωτικῆς ζητήσεως. Ὑπὸ τὴν αὐτὴν πορείαν τῆς οἰκονομίας μας—ἡ ὁποία ἐν τούτοις δὲν ἔμεινεν ἀδιατάρακτος ἐξ αἰτίας τῶν ἐξ ἴσου ἀστόχων μέτρων, ἅτινα, εἰς ἄλλον τομέα πρὸ τριμήνου μόλις ἐλήφθησαν—θὰ προεβλέπαμεν σημαντικὴν αὔξησιν τῶν ἐκ δασμῶν ἐσόδων κατὰ τὸ προσεχὲς οἰκον. ἔτος. Μόνον ἐκ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν σακχάρεως εἰς τὸ κανονικὸν ἐπίπεδον τῆς ἀντιστοίχου καταναλώσεως τῶν 85–90.000 τόννων ἐτησίως, θὰ πραγματοποιηθῇ αὔξησις ἐσόδου κατὰ 200 ἑκατομμύρια. Ὑπολογιζομένης καὶ τῆς φυσιολογικῆς ἐξελίξεως τῶν εἰσαγωγῶν, ὡς καὶ τῆς ἐπιδράσεως τυχὸν ἀπαραιτήτων καὶ δικαιολογημένων κατὰ περίπτωσιν δασμολογικῶν διαρρυθμίσεων καὶ προσαρμογῶν, τὰ ἐκ δασμῶν ἔσοδα δύνανται ν’ ἀποδώσουν 350 ἑκατομμύρια τοὐλάχιστον χωρὶς αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τῶν καυσίμων, τῆς σακχάρεως, τῶν εἰδῶν διατροφῆς, τῶν πρώτων ὑλῶν, τῶν μηχανημάτων καὶ τόσων ἄλλων εἰδῶν. Ἐπὶ τῶν αὐτῶν βάσεων στηρίζεται πρόβλεψίς μου περὶ ἀσφαλοῦς δυνατότητος αὐξήσεως τοῦ ἐσόδου ἐκ τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν τῶν βιομηχανιῶν. Ἡ αὔξησις τοῦ ὄγκου καὶ τῆς ἀξίας τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς, δικαιολογεῖ ἀπολύτως τὴν κατὰ 150 ἑκατομμύρια αὔξησιν τοῦ ἐσόδου τούτου. Ἀρκεῖ νὰ ἐξασφαλισθῇ πράγματι καθολικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ φόρου τούτου, καταργουμένων τῶν νομοθετημένων φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἐξαιρέσεων. Ἀπορῶ δὲ διατὶ ἐπὶ μῆνας ἤδη βραδύνει ἡ κατάθεσις σχετικοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς εἴχομεν ἕτοιμον ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ὀκτωβρίου. Ἐν ἀνακεφαλαιώσει ἐπαναλαμβάνω ὅτι διὰ μόνης τῆς καλῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἰσχυόντων συντελεστῶν δασμῶν καὶ φόρων, εἶναι δυνατὴ ἡ κατὰ τὸ ἐπικείμενον οἰκον. ἔτος 1955–56 αὔξησις τῶν δημοσίων ἐσόδων κατὰ 800 ἑκατομμύρια. Πρὸς τί ἑπομένως ἡ πρόσθετος ἐπιβάρυνσις βάσει τῶν ὑπὸ συζήτησιν ἀστόχων μέτρων; Δὲν φαντάζομαι ὅτι οἱ κ.κ. ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργοὶ πιστεύουν πράγματι ὅτι θὰ ἐπιτύχουν τὴν διπλῆν αὐτὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων. Καθ’ ἡμᾶς, ἡ διὰ τῶν συζητουμένων νομοσχεδίων ἐπιβάρυνσις, καὶ μάλιστα ὑπὸ τὰς δημιουργηθείσας συνθήκας, ἐκ τῆς ἀπὸ 6μήνου ἀσκουμένης «νέας», ὡς αὐτοαποκαλεῖται οἰκονομικῆς πολιτικῆς, θὰ προκαλέσῃ ἀνάσχεσιν τῆς αὐξητικῆς πορείας τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ γενικώτερον ἄλλως τε τῆς οἰκονομικῆς προόδου καὶ ἐξελίξεως. Εἶναι καὶ τὴν στιγμὴν ταύτην καιρὸς ν’ ἀποτραπῇ ἀδικαιολόγητος ζημία, σχεδὸν καταστροφική. Ἡ ἐκ τῶν μέτρων ἐντύπωσις εἰς ὅλας τὰς τάξεις τοῦ λαοῦ ὑπῆρξεν ἀλγεινή. Πρῶτον: Διότι διεπιστώθη πλήρης ἀνακολουθία εἰς τὰς ἐπαγγελίας τὰς ὁποίας τόσον ἀφειδῶς, ἀλλὰ καὶ ἐπιπολαίως ἐξήγγειλαν πρὸ τινων μηνῶν τὰ ὑπεύθυνα μέλη τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὰ ἀπηχοῦντα τὰς Κυβερνητικὰς ἀπόψεις δημοσιογραφικὰ ὄργανα. Δεύτερον: Διότι ἐξηπατήθη ὁ κόσμος τῶν ἐργαζομένων διὰ τῆς παροχῆς ὀνομαστικῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν, καὶ Τρίτον: Διότι αἱ θυσίαι ἐζητήθησαν ἀντικοινωνικώτατα, σχεδὸν ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τὰς λαϊκὰς καὶ μεσαίας τάξεις. Δι’ ὃ καὶ ἡ κατὰ τῶν μέτρων ἀντίδρασις ὑπῆρξε γενική, πανελλήνιος. Δὲν ἔμεινε Σωματεῖον, σύλλογος, ὀργάνωσις ποὺ νὰ μὴ ἔχῃ διαμαρτυρηθῆ. Καὶ ὅλαι αὐταὶ αἱ διαμαρτυρίαι δὲν ὑποδηλοῦν εὐτελῆ δημαγωγικὴν προσπάθειαν. Ἀλλ’ ἐπίγνωσιν τῆς εὐθύνης ὅλων, τῶν κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον ἐκπροσωπούντων τὸν λαόν, ἔναντι ἐνεργειῶν ἀστόχων, ἀδικαιολογήτων, θετουσῶν ἐν κινδύνῳ τὴν κοινωνικὴν γαλήνην καὶ τὴν οἰκονομικὴν ὑπόστασιν τῆς χώρας. Τερματίζων, ἀπευθύνω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἔκκλησιν ὅπως ἀποσύρῃ τὰ δύο νομοσχέδια, ἐν ἐναντίᾳ δὲ περιπτώσει πρὸς Ὑμᾶς κ. βουλευταί, ὅπως ἀπορρίψητε ταῦτα. Ἄλλωστε ἐκ τῆς μὴ ἀποδοχῆς τῶν μέτρων, μόνον καλὸν θὰ προέλθῃ. Αἱ προβαλλόμεναι δημοσιονομικαὶ δυσχέρειαι ἀπέδειξα ἤδη, ὅτι δύνανται νὰ καλυφθοῦν, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰδικώτερον οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοὶ παύσουν πρωτίστως ν’ ἀγνοοῦν τὴν σημασίαν τοῦ ψυχολογικοῦ παράγοντος ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς οἰκονομίας μας. Καὶ θελήσουν νὰ ἐμμείνουν εἰς τὴν ὀρθὴν γραμμὴν τῆς περισυλλογῆς ὅσον ἀφορᾷ τὰς δαπάνας, καὶ τῆς καταργήσεως πάσης ὑφισταμένης ἐξαιρέσεως, ἀπαλλαγῆς καὶ διακριτικῆς μεταχειρίσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἔσοδα. Ἡ καθολικὴ ἐφαρμογὴ τῶν φορολογικῶν νόμων, ἄλλως τε, δὲν εἶναι δικαίωμα τοῦ Κράτους. Εἶναι καὶ στοιχειώδης ὑποχρέωσίς του ἔναντι τῆς μάζης τῶν φορολογουμένων πολιτῶν. Ὑποχρέωσις τιμῆς τοῦ Κράτους ἔναντι τῶν πολιτῶν του. Ἀλλὰ καὶ ἡ αὐστηροτάτη περισυλλογὴ ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν διοικούντων. Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ λησμονοῦν ὅτι διαχειρίζονται τὸν ἱδρῶτα τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ. (Χειροκροτήματα).

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Π. Γυιόκας ἔχει τὸν λόγον.

§137Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν κατὰ τὸν Νοέμβριον 1952 ἡ χώρα μας εἶχεν εὑρεθῆ εἰς μίαν κρίσιμον κατάστασιν Κυβερνητικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀσταθείας, ὁ Στρατάρχης Παπάγος ἐλάμβανε τὴν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ δώσῃ εἰς τὴν χώραν τὴν πολιτικὴν σταθερότητα καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἀνόρθωσιν. Ὁ Στρατάρχης καὶ ἡ Κυβέρνησίς του, ἠναγκάσθησαν νὰ λάβουν μέτρα ἀντιδημοτικά, διότι ὡς προμετωπίδα τοῦ ἔργου του ἔθεσεν, ὁ Στρατάρχης, νὰ εἶναι χρήσιμος εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι εὐχάριστος. Τὰ ἀντιδημοτικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἠναγκάσθη ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Σ. νὰ λάβῃ ἀπὸ τῶν πρώτων βημάτων τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ὑπῆρξαν, κατ’ ἀρχήν, ἡ κάλυψις τεραστίου ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς τὸ ἥμισυ τῆς χρήσεως, ἓν ἔλλειμμα 920 δισεκατομμυρίων περίπου δραχμῶν. Τὸ ἔλλειμμα αὐτὸ τὸ ἐκάλυψε δι’ ἐκτάκτων οἰκονομικῶν ἐσόδων, δι’ ἐκτάκτων φόρων καὶ οὕτω ὁ προϋπολογισμός, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ καταλήξῃ εἰς μέγα ἔλλειμμα, ἔκλεισεν ἰσοσκελισμένος. Προϊόντος τοῦ χρόνου, ἠναγκάσθη ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ λάβῃ καὶ ἄλλα μέτρα. Μεταξὺ αὐτῶν, ὀφείλω νὰ ἀναφέρω τὸ μέτρον τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς τιμῆς τοῦ ξένου συναλλάγματος. Πιθανὸν μία μερὶς Κυβερνητικὴ τότε νὰ εἶχε θριαμβολογήσει ἐπὶ τῶν μέτρων αὐτῶν. Ἐγώ τὴν στιγμὴν ἐκείνην, ὅταν ἀκόμη ἐγίνετο ἡ θριαμβολογία αὐτή, ἐὰν ἐνθυμῆσθε, εἶχον εἴπει τὰ ἑξῆς: Ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ εἶναι μέτρα ἀνάγκης, διότι ἄλλως ἡ οἰκονομία τῆς χώρας μας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὀρθοποδήσῃ. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καταστήσωμεν τὰ προϊόντα τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς καὶ τῆς γεωργίας, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ προσιτὰ εἰς τὴν ξένην ἀγοράν. Ἐλάβομεν λοιπὸν τὸ μέτρον τὸ ἡρωϊκὸν τῆς ἀναπροσαρμογῆς. Ἀπόρροια τοῦ μέτρου ἐκείνου τῆς ἀναπροσαρμογῆς τοῦ συναλλάγματος, ἐν σχέσει πρὸς τὴν δραχμήν, ἦτο ἡ ἀνόρθωσις καὶ τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας καὶ τῆς βιομηχανικῆς μας παραγωγῆς. Ἀλλὰ παραλλήλως πρὸς τὸ μεγάλον αὐτὸ ἀγαθὸν εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι μία αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου ἦτο ἀναπόφευκτος, εἶχεν ἤδη προβλεφθῆ καὶ χάρις εἰς τὴν σταθερότητα τὴν Κυβερνητικήν, χάρις δὲ καὶ εἰς τὴν ἐμπιστοσύνην, τὴν ὁποίαν διατηρεῖ ἀκλόνητον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, τὸν Στρατάρχην Παπάγον, κατωρθώθη ν’ ἀποφευχθῇ ὁ ψυχολογικὸς παράγων τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου καὶ νὰ περιορισθῇ ἡ αὔξησις αὐτὴ εἰς πλαίσια λίαν περιωρισμένα, δηλαδὴ εἰς πλαίσια περιωρισμένα περισσότερον οἱασδήποτε αἰσιοδόξου προβλέψεως. Ἀποτέλεσμα ὅμως ἐκ τῆς περιωρισμένης αὐτῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου, ὑπῆρξεν ἡ ἀδήριτος ἀνάγκη τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐργαζομένων, τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τῶν συνταξιούχων καὶ τῶν ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἐργατῶν. Ἦτο ἀνάγκη ἀναπόφευκτος. Δὲν ἦτο δυνατὸν οὐδεμία Κυβέρνησις νὰ ἐξεύρῃ, ὡς ἐκ θαύματος, πόρους κατερχομένους ἐξ οὐρανοῦ, διὰ νὰ καλύψῃ τὴν πραγματικήν, τὴν ρεαλιστικὴν ἀνάγκην τοῦ Ἑλληνικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ ἄνοιγμα, λοιπόν, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται σήμερον εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους ὀφείλεται κατὰ βάσιν καὶ κυρίως εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ἐφ’ ὅσον εἶδεν, ὅτι ὁ τιμάριθμος εἶχε σταθεροποιηθῆ εἰς κάποιον μέσον ὅρον, ἐφ’ ὅσον ἐγνώριζεν ἤδη, ὅτι μία τάξις, ἡ ὁποία ὑπηρέτει τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Κράτους εἶχεν ἀδικηθῆ, ἐθεώρησεν ὡς στοιχειῶδες καθῆκον της ν’ αὐξήσῃ τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐργαζομένων. Βεβαίως, ἡ αὔξησις αὐτὴ τῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων, εἰς μίαν ὁμαλὴν περίοδον οἰκονομικοῦ βίου, θὰ ἦτο δυνατὸν ν’ ἀντιμετωπισθῇ διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν συνήθων ἐσόδων τοῦ Κράτους, ἐὰν εἴχωμεν μίαν οἰκονομίαν μὴ προσβαλλομένην ἔξωθεν, ἀλλὰ ὑποβοηθουμένην ἀπὸ τὸν καθημερινὸν μόχθον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν νέων ἐπενδύσεων, τῶν ἰδιωτικῶν καὶ τῶν δημοσίων, ὁπότε ἡ φυσιολογικὴ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας, θὰ ἔδιδε καὶ τὰ πρόσθετα αὐτὰ οἰκονομικὰ ὀφέλη, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων θὰ εἶχον ἀντιμετωπισθῆ αἱ ἀνάγκαι αὐταί. Δυστυχῶς ὅμως, νέοι παράγοντες εἰσέβαλον εἰς τὴν οἰκονομικήν μας ζωήν. Οἱ παράγοντες αὐτοί, ὡς εἶναι γνωστόν, εἶναι οἱ σεισμοὶ τῶν Ἰονίων Νήσων, οἱ σεισμοὶ τῆς Θεσσαλίας, τῆς Ἠλείας, Φθιώτιδος καὶ τέλος οἱ σεισμοὶ τοῦ Βόλου. Καὶ ὑπεστηρίχθη ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως περισσότερον τοῦ δέοντος, ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εὑρισκομένη ἐνώπιον δυσχερεστάτης οἰκονομικῆς καταστάσεως, τὴν ὁποίαν ἐξ ὑπαιτιότητός της ἐδημιούργησεν, δὲν τολμᾶ ν’ ἀποφανθῇ περὶ τῆς καταστάσεως, καὶ διεβουκόλει τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν μὲ ὑποσχέσεις, ἀνεκφράστου εὐημερίας καὶ εὐτυχῶς ποὺ ἦλθον οἱ σεισμοὶ τοῦ Βόλου καὶ τῆς ἐπέτρεψαν νὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὴν ἐπιβολὴν τῶν νέων φορολογιῶν, ἀλλὰ μοῦ φαίνεται, ὅτι τοιαῦται ἱερεμιάδες, τοιοῦτος τρόπος ἀντιπολιτεύσεως, δὲν εἶναι ἀρκετὰ σοβαρός, δὲν εἶναι ἀξιόλογος, δὲν εἶναι ἀνάλογος τῶν κρισίμων περιστάσεων, τὰς ὁποίας ἡ χώρα μας διέρχεται, μετὰ τόσα πλήγματα θεομηνιῶν. Διότι τὸ γεγονός, ὅτι συνέπεσε τὰ δύο αὐτὰ φορολογικὰ νομοσχέδια, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ ἓν ἀναφέρεται εἰς τὴν αὔξησιν ὡρισμένων δασμολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, τὸ δὲ ἄλλο εἰς τὴν ἔκτακτον εἰσφορὰν ὑπὲρ τῆς ἀνορθώσεως τῶν ζημιῶν, τῶν προξενηθεισῶν ἐκ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου καὶ τῆς ὑπαίθρου τοῦ Βόλου, νομίζω, ὅτι αὐτὴ εἶναι μία ἁπλῆ σύμπτωσις. Διότι καὶ πρὸ τῶν σεισμῶν ἦτο γνωστὴ ἡ ἀνάγκη τῆς καλύψεως τῆς διαφορᾶς ἐκ τῶν αὐξήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Καὶ θέλω νὰ εἴπω δυστυχῶς πρὸς τοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι μοῦ κάμνουν τὴν τιμὴν νὰ μὲ ἀκούουν, ὅτι μία χώρα πτωχὴ 8 ἑκατομ. ὅπως ἡ Ἑλλὰς μὲ τὰς καταστροφὰς τὰς ὁποίας ὑπέστη κατὰ τὸν πόλεμον, ἐκ τῆς ξένης κατοχῆς, ἐκ τοῦ συμμοριτοπολέμου καὶ ἐκ τοῦ ἀγόνου τοῦ ἐδάφους της καὶ τῶν ἄλλων συμπαρομαρτουσῶν δυσμενῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν, ἡ χώρα αὐτὴ ἡ ὁποία πάντοτε ὑπῆρξε πτωχὴ καὶ ἡ ὁποία ἀντὶ νὰ σωρεύῃ πάγια κεφάλαια ἐκ τῆς παραγωγῆς της, τὰ καταστρέφει τρεῖς φορὰς εἰς κάθε γεννεάν, δὲν ἦτο δυνατὸν ἄνευ θυσιῶν καὶ στερήσεων ν’ ἀνορθώσῃ ἀμέσως διὰ θαυματουργοῦ τινος ἐπεμβάσεως τὴν οἰκονομίαν της. Ἀτυχῶς εἰς τὴν χώραν μας ἀντὶ ὁ παπποῦς νὰ παραδώσῃ εἰς τὸν υἱόν του καὶ εἰς τὸν ἐγγονόν του τὸ σπίτι καὶ ὅ,τι ἄλλο αἱ οἰκονομίαι του ἔχουν δημιουργήσει, ἀφήνει ἐρείπια καὶ χρέη. Κατὰ τὸ πρῶτον ἥμισυ τοῦ παρόντος αἰῶνος τρεῖς φορὰς ἑκάστη γενεὰ ἕνεκα θεομηνιῶν ἢ πολέμων ἔχασε τὴν ἀποταμίευσιν τῶν κόπων καὶ τῶν μόχθων πολλῶν ἐτῶν. Ἐπίσης δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ χώρα μας τῶν 8 ἑκατομ. ὑπὸ τὰς δυσμενεῖς συνθήκας, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς ὡμίλησα, εἶναι σήμερον ἠναγκασμένη νὰ συντηρῇ 156 χιλ. συνταξιούχων πολιτῶν, διότι ἀκριβῶς θέλει νὰ διατηρήσῃ ὑψηλὰ τὸ αἴσθημα τῆς τιμῆς καὶ τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς ἅπαντας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἴτε ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος, εἴτε παρεδόθησαν ὁλοκαύτωμα διὰ τὴν συνέχισιν τῆς λαμπρᾶς Ἑλληνικῆς ἱστορίας. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐπηρεάζει βασικὰ τὰς σκέψεις ἑκάστου ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ καὶ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ συντάξῃ τὸν προϋπολογισμόν. Συνεπῶς θεωρῶ ὅτι τόσον εἰς ὡρισμένην μερίδα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅσον καὶ εἰς ὡρισμένην μερίδα τοῦ ἀντιπολιτευομένου τὴν Κυβέρνησιν τύπου, ἐδημιουργήθη ἕνα πνεῦμα Πουζαντισμοῦ. Εἶναι ἕνας ὅρος νέος, ἑνὸς φαινομένου τὸ ὁποῖον παρουσιάσθη εἰς τὴν Γαλλίαν. Ἕνας βιβλιοπώλης, μιᾶς πόλεως τῆς Γαλλίας, ὀνόματι Πουζάντ, ὕψωσε πρό τινων μηνῶν τὴν σημαίαν τῆς μὴ καταβολῆς τῶν φόρων καὶ ἐκλόνισεν τὴν πολιτικὴν τῆς χώρας αὐτῆς μὲ τὴν ἐπαναστατικήν του κίνησιν καὶ μάλιστα εἰς τρόπον ὥστε νὰ δημιουργηθῇ ἡ ἐντύπωσις ὅτι αὐτὸς θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἐπικρατήσῃ, ὅπως ἄλλοτε εἰς τὴν Γαλλίαν εἶχε ἐπικρατήσει διὰ μίαν στιγμὴν ὁ στρατηγὸς Μπουλανζέ. Τὸ ἴδιο ἔκαμεν ὁ Πουζάντ. Ἔχω ὅμως νὰ εἴπω εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ εἰς τὴν ἀντιπολιτευομένην τὴν Κυβέρνησιν μερίδα τοῦ τύπου, ὅτι ὅπως εἰς τὴν Γαλλίαν οὐδεμία σημασία ἐδόθη εἰς τὸν Πουζάντ, οὕτω καὶ ἐδῶ ἡ Κυβέρνησις οὐδεμίαν σημασίαν θὰ δώσῃ εἰς τὰς φωνασκίας τῶν ἀντιπολιτευομένων αὐτήν, ἀλλὰ μὲ γενναιότητα θὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα θεωρεῖ ἀναγκαῖα διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Ἑλλάδος. Ἠκούσαμεν ἀπὸ τοὺς ὁμιλητὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως πολλὰς παρατηρήσεις αἱ ὁποῖαι ἦσαν ὑπερβολικαί. Ἠμπορεῖ μερικαὶ λεπτομέρειαι νὰ ἦσαν ἀληθεῖς, ἀλλὰ αἱ λεπτομέρειαι αὐταὶ δὲν μεταβάλλουν τὴν βάσιν. Κατηγόρησεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔκαμεν ὡρισμένας φορολογικὰς ἀπαλλαγάς. Καὶ ὄντως ἐγένοντο ἀπαλλαγαὶ ὑπὲρ τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας. Τὰς ἐγκρίναμεν ἀσμένως ὅλη ἡ Βουλὴ τότε ἐν ὁμοφωνίᾳ. Διατί; Διότι ἀνεγνωρίσαμεν ὅτι ὑπάρχει ἡ βασικὴ ἀνάγκη νὰ τονωθῇ ἡ οἰκονομικὴ δραστηριότης τῆς ἐπαρχίας καὶ ὅτι ὑπάρχει μία ἀσθένεια θανάσιμος εἰς τὸ νὰ αὐξάνῃ δυσαναλόγως πρὸς τὸν πληθυσμὸν καὶ πρὸς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, ὁ πληθυσμὸς καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἄνθησις τῆς Πρωτευούσης. Ἐπανειλημμένως ἐτονίσθη ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς αὐτῆς, ὅτι ἡ δυσαναλογία αὐτὴ τῆς ἀναπτύξεως τῆς Πρωτευούσης ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα σφάλμα πολὺ βαρύ, διὰ νὰ μὴ εἴπω θανάσιμον. Λοιπόν, αἱ ἀπαλλαγαὶ αὐταὶ ἐδόθησαν τότε διὰ λόγους τόσον βασικοὺς διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας μας καὶ καλῶς ἐδόθησαν. Δὲν μᾶς εἶπον ὅμως οἱ κύριοι οἱ ὁποῖοι κατέκρινον τὸ ὀρθὸν ἐκεῖνο μέτρον τῆς Κυβερνήσεως, ποία ἐξοικονόμησις θὰ ἐγίνετο, ἐὰν δὲν παρείχοντο αἱ εὐκολίαι ἐκεῖναι καὶ αἱ ἀπαλλαγαὶ τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας. Οὐδεμία ἐξοικονόμησις, διότι τὰ ποσὰ ἦσαν ἀσήμαντα διὰ τὴν γενικὴν ἀνακούφισιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Ἤδη ἔχομεν ἄνοιγμα τοῦ προϋπολογισμοῦ μέγα, τὸ ὁποῖον ὀφείλεται ἐν πολλοῖς εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ἀνοικοδομήσεως τῶν Ἰονίων Νήσων καὶ τῶν καταστροφῶν τοῦ Βόλου, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς αὐξήσεις τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, μεταξὺ τῶν ἐπικρίσεων ποὺ ἠκούσαμεν, ἠκούσθη καὶ ἡ ἐπίκρισις περὶ σπατάλης τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν στρατιωτικὸν τομέα. Ἡ Κυβέρνησις ὅμως, εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι εἰς τὸν στρατιωτικὸν τομέα ἐπέβαλε τὰς μεγαλυτέρας δυνατὰς οἰκονομίας ὅπως καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τομεῖς τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ δημοσίου βίου της, εἰς τρόπον ὥστε τὸ χρῆμα νὰ δίδεται κατὰ τὸν φειδωλότερον καὶ τελειότερον τρόπον. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἐξέθεσε καὶ διὰ τοῦ τύπου καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, ὅτι αἱ δαπάναι αὐταὶ ἔχουν περιορισθῆ εἰς τὸ ἐλάχιστον δυνατὸν ὅριον, τὸ ὁποῖον κατοχυρώνει τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας, διατηρεῖ τὸ γόητρον τῆς Ἑλλάδος καὶ τηρεῖ τὰς ἀνειλημμένας ὑποχρεώσεις ἔναντι τῶν συμμάχων, μὲ τοὺς ὁποίους ἔχομεν συμβληθῆ. Ἄλλαι οἰκονομίαι, δὲν προκύπτει ἀπὸ κανένα γεγονός, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν, διότι αἱ δημόσιαι δαπάναι περιωρίσθησαν εἰς τὸ ἐλάχιστον δυνατὸν ὅριον. Ἐκεῖνα ὅμως τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐπενεχθῆ εἴτε ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν, εἴτε ἀπὸ τοὺς σεισμούς, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐδημιούργησαν τὸ τεράστιον αὐτὸ ἔλλειμμα. Τὰ ἀποτελέσματα τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησαν ὡς περί τινος παρωνυχίδος ὡρισμένοι βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι προηγουμένως ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, μὲ ὑποχρεώνουν νὰ εἴπω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι, ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ἠδυνήθην νὰ ἔχω, αἱ ζημίαι δὲν ἀνέρχονται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 200–300.000.000 δραχμῶν, ἀλλὰ ἀνέρχονται εἰς ποσὸν ἄνω τοῦ 1 δισεκατ. ἢ ἴσως εἰς 1.200.000.000. Θὰ παρεκάλουν, νὰ ἔχετε τὴν ὑπομονήν, νὰ ἀκούσετε ὡρισμένους ἀριθμοὺς οἱ ὁποῖοι πιθανὸν καὶ νὰ μὴ εἶναι ἐντελῶς ἀκριβεῖς, διότι τὰ στοιχεῖα δὲν ἔχουν συγκεντρωθεῖ ἀπὸ τὰς ἁρμοδίους ὑπηρεσίας, ἐν τούτοις ὅμως ἀπεικονίζουν κατὰ προσέγγισιν τὴν πραγματικότητα, καθ’ ὅσον ἔχουν συγκεντρωθῆ ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων στρατιωτικῶν παραγόντων, εἶναι οἱ ἑξῆς: Ἐκ τῶν σεισμῶν τοῦ Βόλου ἔχουν καταστραφῆ 24.157, κτίρια, οἰκίαι, δημόσια κτίρια καὶ ἰδιωτικά. Ἐντὸς τῆς πόλεως τοῦ Βόλου τὰ καταστραφέντα κτίρια ἀνέρχονται εἰς 12.306. Εἰς τὴν ὕπαιθρον 12.121. Ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν 24.157, τὰ 4.485 ἐπέστησαν ἐλαφρὰς ζημίας, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιωρθωθοῦν, 5.603 σοβαρὰς ζημίας, αἱ ὁποῖαι χρήζουν μεγάλων καὶ ριζικῶν ἐπισκευῶν, καὶ 8.147 ἐκρίθησαν κατεδαφιστέαι καὶ 5.521 ἔχουν τελείως κατεδαφισθῆ. Πλέον αὐτῶν αἱ πλατεῖαι, αἱ ὁδοὶ καὶ ἡ προκυμαία τοῦ Βόλου, αἱ τηλεπικοινωνίαι καὶ αἱ ὑπόλοιποι συγκοινωνίαι καὶ αἱ βιομηχανίαι τοῦ Βόλου ἔχουν τελείως καταστραφῆ. Ἐὰν λοιπὸν κάμωμεν ἕνα μετριώτατον ὑπολογισμὸν καὶ ὁρίσωμεν εἰς 100.000 δρχ. τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο τὰ κτίρια αὐτά., φθάνομεν εἰς ἕνα ποσὸν 2.500.000.000. Ἐὰν δὲ τὰ βάλωμεν πρὸς 50.000 δρχ., αἱ ζημίαι φθάνουν τὸ 1.250.000.000. Βεβαίως αἱ ζημίαι αὐταὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀποκατασταθοῦν ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, διὰ τοῦτο καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐσκεμμένως καὶ λίαν ὀρθῶς προβλέπει ἓν ἔκτακτον ἔσοδον δι’ ἐφέτος, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 416.000.000, τὸ ὁποῖον θὰ συλλεγῇ δι’ ὡρισμένων εἰσφορῶν ἐκ τῆς ἀμέσου φορολογίας, πλὴν τῶν ἐσόδων τοῦ δασμολογίου, τὰ ὁποῖα προϋπολογίζει ἡ Κυβέρνησις εἰς 600.000.000 δρχ. καὶ τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν αὔξησιν τῆς σακχάρεως καὶ τῶν ὑγρῶν καυσίμων καὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν, τῶν ὁποίων ὁ δασμὸς δὲν εἶχε προσαρμοσθῆ, πρὸς τὸν δασμὸν τῶν ἄλλων εἰδῶν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ προπολεμικὸν δασμολόγιον. Εἶναι ἀληθές, ὅτι οἱ δασμοὶ πλήττουν καὶ τὸν τιμάριθμον, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχωμεν ἕναν ἀντίκτυπον εἰς τὸν καθημερινὸν βίον. Ἡ ἀνάγκη ὅμως, ἡ ἐπιτακτικὴ τῆς ὑπάρξεως τῶν ἐσόδων αὐτῶν ἐντὸς τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους ἄνευ δημιουργίας νέων πόρων, ἄνευ δημιουργίας νέων βαρῶν εἰς τὸν προϋπολογισμόν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καλυφθῇ. Προσφορώτερον δὲ μέτρον ἀπὸ τὴν ἔκτακτον εἰσφοράν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπινοηθῇ. Διὰ τοῦ μέτρου τούτου δημιουργεῖται ἔκτακτον ἔσοδον διὰ τὸν προϋπολογισμὸν ἄνευ φοροτεχνικῶν δυσχερειῶν καὶ ἄνευ φοροτεχνικῶν δαπανῶν. Δημιουργεῖται μία ἔκτακτος αὔξησις τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος, ἐντὸς ἀναγκαίων μέν, ἀλλὰ λογικῶν πλαισίων, πρὸς κάλυψιν τῆς ἐκτάκτου ταύτης ἀνάγκης. Βεβαίως τὸ Ἐμπορικὸν Ἐπιμελητήριον Ἀθηνῶν καὶ ἡ μία μερὶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἠθέλησε νὰ ὑπαινιχθῇ ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν κατ’ ἄλλον τρόπον νὰ εὑρεθοῦν τὰ ἀναγκαῖα αὐτὰ ἔσοδα πρὸς κάλυψιν τοῦ ἀνοίγματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἤτοι δάνειον, κλπ. Δάνειον ἐσωτερικὸν μεσοπρόθεσμον, ἐδοκιμάσθη ἤδη καὶ δὲν νομίζω ὅτι ὑπῆρξε τόσον ἐνθαρρυντικὸν διὰ νὰ τὸ ἐπαναλάβωμεν. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἔχω τὴν προσωπικήν μου γνώμην ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, ὅτι τὸ ἐθνικὸν παραγωγικὸν δάνειον, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε μίαν αἰσιόδοξον πρόβλεψιν μιᾶς ὁμάδος τότε Κυβερνητικῶν βουλευτῶν, ἴσως νὰ ἦτο καλόν, διότι δὲν εἶχον ἐπέλθη οὔτε οἱ σεισμοὶ οὔτε αἱ καταστροφαὶ καὶ ἐβαίνομεν πρὸς τὴν ἄνοδον καὶ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ κατὰ γενικὴν ἀρχήν, δάνειον τὸ ὁποῖον συνάπτεται, ἔστω καὶ ἐσωτερικόν, μὲ τόκον 5% καὶ μὲ δαπάνην διαχειρίσεως ἡ ὁποία πιθανὸν νὰ διπλασιάσῃ τὸν τόκον τούτου, ἑπταετοῦς διαρκείας διὰ τὴν κατασκευὴν ἔργων, τὰ ὁποῖα εἶναι πολὺ βραδυτέρας ἀποδόσεως, δὲν γνωρίζω κατὰ πόσον ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ἐπαναλάβωμεν. Φρονῶ ὅτι εἶναι λύσις τελείως ἀσύμφορος. Δι’ αὐτὸ λοιπὸν φρονῶ ἀκραδάντως ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος τρόπος ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τὰ ἄλλα μέλη τῆς Κυβερνήσεως προετίμησαν καὶ ἔφερον ἐνώπιον ὑμῶν. Βεβαίως τὰ δεδομένα τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν τὰ ἔχομεν καὶ δι’ αὐτὸ ἐξέφερε παράπονα ἡ Ἀντιπολίτευσις. Δὲν νομίζω ὅμως ὅτι ὑπῆρξε προηγούμενον, προηγουμένη Κυβέρνησις κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ἑπομένου ἔτους νὰ ἔχῃ ὅλα τὰ κονδύλια δῆλα τρεῖς ἢ τέσσαρας μῆνας πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Δεδομένου δὲ ὅτι εἶναι μεγάλος συντελεστὴς τῆς διαμορφώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ μας καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια, ἥτις δὲν εἶναι ἀκόμη γνωστή, φρονῶ ὅτι εἶναι πλήρως δικαιολογημένοι οἱ ὑπουργοὶ οἱ ὁποῖοι προετοιμάζοντες τὰ δεδομένα τῆς κατασκευῆς ἑνὸς ἰσοσκελισμένου καὶ ἀρτίου προϋπολογισμοῦ φροντίζουν ἐκ τῶν προτέρων νὰ ἐξεύρουν τοὺς πόρους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἀρτίαν διαμόρφωσιν καὶ ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ προσεχοῦς ἔτους. Δύο λέξεις ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω διὰ τὸ δεύτερον νομοσχέδιον τοῦ ὁποίου κυρίως μοῦ ἔκαμεν τὴν τιμὴν ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ μὲ ὁρίσῃ εἰσηγητήν. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐπιβάλλει ὅπως εἶπον ἐφ’ ἅπαξ εἰδικὴν εἰσφορὰν ἐπί τινων ἐσόδων τοῦ Κράτους μὲ συνολικὸν ὕψος 416 ἑκατ. ὡς εἰδικὴν εἰσφορὰν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν καταστροφῶν καὶ τῶν ζημιῶν τῆς πόλεως καὶ τῆς ὑπαίθρου τοῦ Βόλου, τῆς ἀρχαίας Δημητριάδος. Λοιπὸν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν αὐτῶν ἐπιβάλλεται αὐτὴ ἡ ἐφ’ ἅπαξ, ἡ ἔκτακτος, ἡ εἰδικὴ αὐτὴ εἰσφορά, δηλαδὴ μόνον διὰ τὸ 1955–56. Καὶ ἠγέρθησαν αἱ ἀντιρρήσεις διὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἐκ μέρους τῶν μελῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τὰ ὁποῖα μετεῖχον εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι δὲν κατοχυροῦται ὁ ἀποκλειστικὸς προορισμὸς τοῦ ἐσόδου αὐτοῦ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν τοῦ Βόλου. Ἀλλὰ δὲν πιστεύω νὰ ὑπάρξῃ τις ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὅστις νὰ τὸ ἀποκαλέσῃ φενάκην ἢ ἀπάτην πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἁπλούστατα εἶναι μία ἀνάγκη, ἀνάγκη τακτικῆς τῆς διαμορφώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, διότι τὸ ἔσοδον αὐτὸ ἔχει πόρους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἰσπραχθοῦν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τῆς 1ης Ἰουλίου 1955. Οἱ πόροι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι προβλέπονται πιθανὸν νὰ ἀποδώσουν συντόμως καὶ πιθανὸν νὰ ἀποδώσουν περισσότερον κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ οἰκ. ἔτους. Ὕστερα, τὸ ἔσοδον αὐτὸ πιθανὸν νὰ εἰσπραχθῇ καὶ ἐξ ὁλοκλήρου, πιθανὸν νὰ μείνῃ καὶ ὡρισμένον ποσὸν τὸ ὁποῖον θὰ εἰσπραχθῇ κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος, διότι κατ’ ἔτος ὡρισμένα ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ μένουν πρὸς εἴσπραξιν κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τεθῇ ὅρος εἰς τὸ νομοσχέδιον, ὥστε ἡ ἔκτακτος αὐτὴ εἰσφορὰ νὰ ἀποτελέσῃ ἕνα εἰδικὸν ταμεῖον ἀποκλειστικῶς διὰ τὰς ζημίας τοῦ Βόλου. Πρέπει νὰ εἰσαχθῇ τὸ κονδύλιον αὐτὸ εἰς τὸν προϋπολογισμόν, διότι ὁ προϋπολογισμὸς εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν τοῦ Βόλου ἀναλόγως τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τὰς ὁποίας δύναται νὰ διαθέσῃ σήμερον ἡ Κυβέρνησις. Ἐπίσης ἐγένετο λόγος πολὺς περὶ τῆς ἐξασθενήσεως τοῦ σκέλους τῶν ἀμέσων φόρων ἐν σχέσει πρὸς τὸ σκέλος τῶν ἐμμέσων φόρων καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐπιβάρυνσιν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἠθέλησεν εὐθαρσῶς νὰ ἐπιβάλῃ ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐπροτίμησε τὸν εὐκολώτερον δρόμον τῆς αὐξήσεως τῶν ἐμμέσων φόρων καὶ ἰδίᾳ τῆς φορολογίας ὡρισμένων εἰδῶν καταναλώσεως, κινήσεως καὶ ἴσως καὶ διατροφῆς. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀκριβῶς ἐκπληροῖ τὴν ἐπιθυμίαν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θέλουν τὴν αὔξησιν τῶν ἀμέσων φόρων, διότι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐπιβάλλει τὴν ἔκτακτον εἰσφορὰν ἐπὶ τῆς φορολογίας τῆς καθαρᾶς προσόδου πλὴν τῆς πέμπτης κατηγορίας, ἐπὶ τῶν πλοίων δηλαδὴ ἐπὶ τῶν 6 ἀναλυτικῶν κατηγοριῶν καὶ ἐπὶ τῆς συνολικῆς καθαρᾶς προσόδου καὶ συνεπῶς δὲν ἐπιβάλλει ἔμμεσον, ἀλλὰ ἄμεσον ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος ἐπιβάρυνσιν. Νομίζω, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῆς φορολογίας καθαρᾶς προσόδου δὲν ὑπάρχει καλύτερος τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος. Ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ 20% ἐπὶ τῆς καθαρᾶς προσόδου καὶ ἡ ἐπιβολὴ φορολογίας ἐπὶ τῶν στοιχημάτων τοῦ Ἱπποδρόμου καὶ τοῦ Λαχείου τῶν Συντακτῶν θὰ ἀποδώσουν 260 ἑκατομμύρια. Ὑπεστηρίχθη ὅτι εἰς τὴν φορολογίαν αὐτὴν εὑρίσκεται ἡ ΣΤʹ κατηγορία, δηλαδὴ τῶν μισθωτῶν. Βεβαίως εὐμενῶς διατιθέμεθα διὰ τοὺς μισθωτοὺς ἀλλὰ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ συμβῇ ἄλλως. Ἡ φορολογία τοῦ 20% εἶναι τὸ ὑγιέστερον μέσον διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τῆς φορολογίας αὐτῆς ἐξαιροῦνται αἱ περιοχαὶ Θεσσαλίας καὶ Φθιώτιδος, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποστῆ καταστροφάς. Ἐπίσης ἀπαλλάσσεται ἡ ΣΤʹ κατηγορία μισθωτῶν ὑπηρετούντων εἰς τὰς σεισμοπλήκτους περιοχάς. Ἐν συνεχείᾳ ἐπιβάλλεται φορολογία ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν κινηματογράφων τῆς Πρωτευούσης καὶ τῆς Θεσσαλονίκης, καὶ ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τοῦ Ἱπποδρόμου. Τὸ ἔσοδον ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς 35 ἑκατομμύρια. Ὡσαύτως διπλασιάζεται ὁ φόρος ἐπὶ τῶν αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως, διὰ τοὺς ἔχοντας ἀγοράσει αὐτοκίνητα μέχρι τῆς 31 Δεκεμβρίου 1954 καὶ αὐξάνεται ἡ φορολογία κατὰ 50% διὰ τοὺς ἀγοράσαντας μεταγενεστέρως. Ἐγὼ ὑπεστήριξα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἑνιαία φορολογία καὶ νὰ μὴ ὑπάρξουν δύο κατηγορίαι. Εἶναι ὀρθὸν τοῦτο, ὅταν φορολογοῦμεν τὴν σάκχαριν τοῦ πτωχοῦ ἀγρότου, καὶ τὸν συνταξιοῦχον, καὶ τὸ πτωχὸν δημόσιον ὑπάλληλον. Ἐπίσης αὐξάνεται ἡ φορολογία ἐπὶ τῆς τιμῆς τῆς βενζίνης ὡς ἐπίσης παρατείνεται ἡ ἔκτακτος εἰσφορὰ ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν σιγαρέττων. Ὑπεστηρίχθη ὅτι αἱ φορολογίαι αὗται ἐπιβαρύνουν τὰς ἀσθενεστέρας τάξεις. Μὰ ἐδῶ δὲν εἴδαμε κανένα νόμον φορολογικόν, ὁ ὁποῖος νὰ λέγῃ ὅτι ἐξαιροῦμεν τοὺς πλουσίους, πλὴν τῆς ἐξαιρέσεως, τὴν ὁποίαν προηγουμένως, ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος κ. Παπαγιάννης μᾶς εἶπεν περὶ τῆς ἀπαλλαγῆς, ἡ ὁποία εἶναι μᾶλλον φανταστική. Βεβαίως τόσον οἱ πλούσιοι, ὅσον καὶ οἱ πτωχοὶ φορολογοῦνται. Εὐχῆς δὲ ἔργον εἶναι καὶ ὀφείλομεν νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἐστράφη πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν πόρων τῆς ἀμέσου φορολογίας. Ἤδη δὲ προηγουμένως, πολὺ εὐχαρίστως ἠκούσαμεν, ἕνα ποσοστόν, εἰς τὸ ὁποῖον καταλήγει τὸ τρέχον καὶ λῆγον οἰκονομικὸν ἔτος, τὸ 28% ἀμέσου φορολογίας ἔναντι τῶν ἐμμέσων φόρων. Ἐγὼ δὲ εἶχον πάρει ἕνα ἀριθμὸν ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν ἔκαμον τοὺς ὑπολογισμούς. Μοῦ εἶχον εἴπει ὅτι τὰ ἐκ τῆς ἀμέσου φορολογίας ἔσοδα ἀνέρχονται ἐπὶ συνόλου 7.850 ἑκατομ. εἰς 2.500 ἑκατομμύρια. Δηλαδὴ φθάνομεν εἰς τὰ 30% ἢ 28% ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑφυπουργὸς ἀνεκοίνωσε προηγουμένως εἰς τὴν Βουλήν. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἐπροχώρησε πάντοτε μὲ σταθερὸν καὶ ἀκλόνητον βῆμα παρὰ τὰς ἀντιξοότητας, τὰς ὁποίας ἀντεμετώπισεν ἐκ τῶν θεομηνιῶν καὶ τῶν σεισμῶν, παρὰ τὴν ἀνάγκην εἰς τὴν ὁποίαν ὁδηγεῖτο, ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ μέτρου τῆς ἀναπροσαρμογῆς, ἑνὸς μέτρου, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀναγκαῖον διὰ τὴν δραστηριοποίησιν τῆς οἰκονομίας μας καὶ τὸ ὁποῖον, ἡ πτέρυξ ἐκείνη, ἡ ὁποία σήμερον διαμαρτύρεται τὸ εἶχεν υἱοθετήσει καὶ τὸ ἐθεώρει ὡς ἕνα καύχημα τῆς πολιτικῆς της. Ἀναγκαῖον λοιπὸν ἐπακόλουθον εἰς τὸ μέτρον τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἦτο καὶ ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἐπειδὴ δὲ ἡ ἀναπροσαρμογὴ αὐτὴ ἐγένετο ὡς μέτρον ἀποκαταστάσεως δικαιοσύνης εἰς τὴν συμπαθῆ αὐτὴν τάξιν, καθὼς καὶ εἰς τὴν τάξιν τῶν συνταξιούχων, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ ζητηθοῦν νέαι θυσίαι διὰ τὴν πραγματοποίησίν του ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Αἱ θυσίαι ζητοῦνται ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τὰ καθαρά, τὰ ὁποῖα φορολογοῦνται μὲ τὴν αὔξησιν αὐτὴν τοῦ 22%. Εἶναι ὁ πλέον ὑγιὴς τρόπος τῆς καλύψεως τῶν κενῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Διότι πᾶσα ἄλλη δοκιμή, εἴτε διὰ δανείων ἐσωτερικῶν, διὰ τὰ ὁποῖα ἀπεδείχθη ἡ ἰδιωτική μας οἰκονομία ἀρκετὰ ἀσθενὴς διὰ νὰ σηκώσῃ τὸ βάρος των, εἴτε δι’ ἄλλων πόρων, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ χειρότερος εἶναι ὁ πληθωρισμός, θὰ ἀνέτρεπεν ὅλην τὴν βάσιν τῆς οἰκονομίας, θὰ ἀνέτρεπεν ὅλας τὰς ἐλπίδας τῆς ἀνορθώσεώς της. Εἶμαι ὑποχρεωμένος τέλος νὰ συστήσω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅπως ὑπερψηφίσῃ ἀμφότερα τὰ νομοσχέδια αὐτὰ μὲ τινας ἀσημάντους τροπολογίας, τὰς ὁποίας εἶχε δεχθῆ καὶ ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ αἱ ὁποῖαι θὰ συζητηθοῦν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ νὰ ἐκφράσω καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ πρὸς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς, τὴν γνώμην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι δύναται νὰ προχωρήσῃ σταθερῶς καὶ γενναίως εἰς τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως, ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσέχῃ εἰς τὰς ἱερεμιάδας καὶ εἰς τοὺς κήρυκας τῆς ἀρνήσεως καταβολῆς φόρων, ἀλλὰ νὰ προχωρήσῃ σταθερῶς εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνορθώσεως. Ὁ δρόμος τῆς ἐπιτυχίας εἶναι ἀνηφορικός, θὰ τὸν ἔχῃ ὅμως, ἐντὸς ὀλίγου ὑπερνικήσει.

§138Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Διατί, ἀρκεῖσθε νὰ ζητήσετε αὐτὴν τὴν ψήφισιν τῶν μέτρων καὶ δὲν διατυπώνετε τὴν ἐρώτησιν, διατὶ ἐζήτησεν ἡ Κυβέρνησις διπλασιασμὸν τῶν ἐσόδων διὰ τῆς αὐτῆς ὁδοῦ; Ἔχετε τίποτε τὸ θετικὸν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν μέχρι σήμερον καὶ ξεύρετε ποῖαι εἶναι αἱ ἀνάγκαι τοῦ προϋπολογισμοῦ, καὶ διατὶ τὰ ἔσοδα αὐτὰ τὴν ἱκανοποιοῦν; Ἡ Κυβέρνησις ἐκράτησε σιγὴν ἰχθύος ἢ μᾶλλον ὑπῆρξε σφὶγξ καὶ ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ μᾶς ζητᾷ 1000 ἑκατ., καὶ λέγετε σεῖς νὰ τὰ πάρῃς. Διατί νὰ τὰ πάρῃ; Μᾶς ἔδωσε καμμίαν δικαιολογίαν;

§139Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐγὼ δὲν εἶμαι ὑπουργός, ἐγὼ εἶμαι βουλευτὴς καὶ λέγω τὴν γνώμην μου.

§140Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἔχετε ὅλο τὸ δικαίωμα νὰ τὸ εἴπητε αὐτό.

§141Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς εἴπω τὴν γνώμην τὴν ἰδικήν μου. Αὐτὸ προέκυψε μέχρι σήμερον ἐκ τῶν δεδομένων τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις, προέκυψεν αὐτὴ ἡ ἀνάγκη, αὐτὴν καλύπτει. Ἐὰν αὔριον προκύψῃ μία ἔκτακτος ἀνάγκη θὰ τὴν καλύψῃ καὶ αὐτήν. Ἐὰν τυχὸν ἔχει περίσσευμα, τότε θὰ αὐξήσῃ τὸ κονδύλιον τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Ἤδη αὐτὸ ἔχομεν ὡς δεδομένον καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ κρίνομεν καὶ ψηφίζομεν. Ἡ αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἀνέρχεται εἰς 500 ἕως 550 ἑκατομμύρια. Αὐτὸ δημιουργεῖ μίαν νέαν δαπάνην. Ἡ ἀνόρθωσις καὶ ἡ ἀνοικοδόμησις τῶν Ἰονίων Νήσων ἔχει καὶ αὐτὴ δαπάνην περίπου 340 ἑκατομμύρια. Ἐπίσης προϋπῆρχεν ἕνα κονδύλιον προληπτικὸν διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Βόλου περὶ τὰ 600 ἑκατομμύρια. Αὐτὰ εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του ὁ κ. ὑπουργὸς ὅταν προητοίμασε τὸν προϋπολογισμόν. Ἐννοεῖται ὅτι ὑπῆρχον καὶ ἄλλα ἄδηλα στοιχεῖα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως εἶναι ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια. Καὶ σᾶς εἶπον ὅτι δὲν νομίζω ὅτι ἄλλων ἐτῶν ὁ Ἑλληνικὸς προϋπολογισμὸς ἦτο ἕτοιμος καὶ γνωστὸς περισσότερον χρονικὸν διάστημα πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους διὰ τὸ ὁποῖον προορίζεται. Φρονῶ λοιπόν, ὅτι καλῶς ἔχουν τὰ νομοσχέδια αὐτά. Αὐτὴν τὴν ἀνάγκην εἶχεν ἡ Κυβέρνησις καὶ τὴν πληροῖ διὰ τοῦ πλέον εὐθαρσοῦς καὶ εὐθέος τρόπου καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ λέγονται εἶναι μόνον λόγια ἀντιπολιτευτικά, χωρὶς ἐκ παραλλήλου ὑπόδειξιν ἑνὸς ἄλλου τρόπου, ὁ ὁποῖος θὰ ἠδύνατο νὰ πληρώσῃ αὐτὰ τὰ κενά. (Χειροκροτήματα).

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατετέθη αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔνστασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν περὶ ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Θὰ ἀναγνωσθῇ ὁ κατάλογος πρὸς διαπίστωσιν κατὰ τὸν Κανονισμὸν ὑπάρξεως ἢ μὴ ἀπαρτίας. Παρακαλοῦνται οἱ κ.κ. Κ. Γιαννούσης καὶ Σ. Μπίρης ὅπως προσέλθουν διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ καταλόγου. (Προσελθόντων τῶν ἀνωτέρω ἄρχεται κατὰ τὸν Κανονισμὸν ἡ ἀνάγνωσις τοῦ καταλόγου. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀναγνώσεως τοῦ καταλόγου τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βύζας). Περατωθείσης τῆς ἀναγνώσεως τοῦ καταλόγου διεπιστώθη ἡ ἔλλειψις ἀπαρτίας καθόσον παρίστανται ἐν συνόλῳ 62 βουλευταί, ὡς κάτωθι:

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συνέχεια τῆς αʹ συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῶν Οἰκονομικῶν νομοσχεδίων 1) «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακοῦ δασμολογίου νόμων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων» καὶ 2) «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ ἐκτάκτου εἰσφορᾶς ὑπὲρ σεισμοπλήκτων Βόλου», ἀναβάλλεται. Λύεται ἡ συνεδρίασις, ἐλλείψει ἀπαρτίας, διὰ σήμερον ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις, ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 1.30′ π. μ.)