1955.05.11

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 89η

Τετάρτη 11 Μαΐου 1955

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Β. Καραμπίλιας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Β. ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Εἰς τὴν σελίδα 11 τῶν πρακτικῶν φέρομαι εἰπῶν: «συγγενεῖς κομματικοῦ παράγοντος τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν». Ἐνῷ ἐγὼ εἶπον: «συγγενεῖς ἰσχυροῦ Κυβερνητικοῦ παράγοντος». Παρακαλῶ νὰ γίνῃ ἡ διόρθωσις αὐτή.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν ὑπὸ τοῦ κ. Γ. Βασιλάτου. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Ἰντζές, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§5Ι. ΙΝΤΖΕΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ Μεσολογγίου κ.κ. Χ. Εὐαγγελάτος καὶ Π. Σταυρόπουλος, καταθέτουσι τηλεγράφημα Προέδρου 13 ΚΤΕΛ ἀναφέροντος τὴν ἐπιτακτικὴν ἀνάγκην ἐπισκευῆς τῆς ὁδοῦ Αἰτωλικοῦ–Φουρνιᾶς καταστάσης ἤδη ἀδιαβάτου. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Κ. Ποντίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Εὐαγγελίας χήρας πρώην Σταύρου Δαρόγλου καὶ νῦν συζύγου Ἀγγέλου Παλατσίδου κατοίκου Θηρέας Διδυμοτείχου, ζητούσης προσθήκην διατάξεως εἰς τὴν συνταξιοδοτικὴν νομοθεσίαν διὰ τὴν συνταξιοδότησίν της λόγῳ τοῦ ἡρωϊκῶς πεσόντος ἐν Κορέᾳ υἱοῦ της λοχίου Δαρόγλου Θεοδώρου τοῦ Σταύρου. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ταχεῖαν χρηματοδότησιν παραγωγῶν, καταβολὴν δευτέρας δόσεως πλασματικῶν δανείων εἰς τοὺς μαστιχοπαραγωγοὺς κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς καταθέτει ἀναφορὰν Συνταξιούχων Τ.Τ.Τ. μεταταγέντων εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. ζητούντων χορήγησιν παρὰ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Προσωπικοῦ Τ.Τ.Τ. τοῦ ἀπονεμηθέντος αὐτοῖς ἐπιδόματος εὐδοκίμου παραμονῆς ἐν τῷ αὐτῷ βαθμῷ κλπ. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν: Α. Τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γυιόκα. Ἐν συνεχείᾳ τοῦ, καὶ ὑμῖν κοινοποιηθέντος ὑπ’ ἀριθ. 12904)18.2.1955 ἐγγράφου ἡμῶν πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πέμψωμεν ὑμῖν συνημμένως, ἀντίγραφον τῆς ἀπὸ 13 λήγοντος σχετικῆς ἀπαντήσεως τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γυιόκα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2.5.1955.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ

Ἀρ. πρωτ. ΒΗ 741 Ἀθῆναι τῇ 13.4.55 Πρὸς Τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας Κεν. Διεύθυνσιν Μηχανολογίας (κ. Μπαζιώτην) Ἐνταῦθα Ἐρώτησις βουλευτοῦ κ. Π. Γυιόκα σχετικῶς μὲ γερμανικὰς πιστώσεις. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12904)18·2·55 ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: α) Προθεσμία χρησιμοποιήσεως τῶν Γερμανικῶν πιστώσεων δὲν ἔχει ὁρισθῆ, πλὴν τοῦ τμήματος τῶν πιστώσεων τὸ ἀφορῶν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου Πτολεμαΐδος, ἤτοι τῶν ἐγκαταστάσεων Ἐξορύξεως – Πλινθοποιήσεως, – Σεμικὼκ καὶ μικροῦ θερμοηλεκτρικοῦ τῶν 8–10.000 Κ. β) Ὡς πρὸς τὸ τμῆμα τοῦτο τῶν πιστώσεων τὸ ἀφορῶν εἰς τὸ ἔργον Πτολεμαΐδος, σᾶς καθιστῶμεν γνωστόν, ὅτι, διὰ τοῦ ἀπὸ 19.3.55 τηλεγραφήματος τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν Λ. ΕΡΧΑΡΤ, αἱ πιστώσεις παρετάθησαν μέχρι τῆς 20.6.55. γ) Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θερμικὸν Ἐργοστάσιον Πτολεμαΐδος τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κατασκευάσῃ ἡ ΔΕΗ, οὐδὲν ἔχει εἰσέτι ἀποφασισθῆ ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποίησιν τῶν Γερμανικῶν πιστώσεων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν καὶ τοῦ ἔργου τούτου. Πάντως, ὡς καὶ ἀνωτέρω ἐλέχθη οὐδεμία προθεσμία ἔχει τεθῆ ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποίησιν τῶν ἀπαιτηθησομένων πιστώσεων, τοῦτο δὲ ἤθελεν ἐνδεχομένως ἀποτελέσει ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας συμφωνίας. δ) Ὡς πρὸς τὸ ἐργοστάσιον Ἀζώτου οὐδὲν ἔχει εἰσέτι ἀποφασισθῆ καὶ εἶναι πρόωρον νὰ εἴπῃ τις ἐὰν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου τούτου θέλουσι χρησιμοποιηθῆ Γερμανικαὶ πιστώσεις, δεδομένου ὅτι, ὡς καὶ ὑμεῖς γνωρίζετε, ὑπάρχει κατ’ ἀρχὴν πρόθεσις τῆς Δ. Τραπέζης νὰ χρηματοδοτήσῃ τοῦτο ἡ μελέτη δὲ ἐπὶ τῆς σκοπιμότητος ἱδρύσεως τοῦ Ἐργοστασίου Ἀζώτου–Ἀζωτούχων Λιπασμάτων εἰς Πτολεμαΐδα ἀνετέθη διὰ τῆς ἀπὸ 18.3.55 Συμβάσεως εἰς τὴν Ἑταιρείαν KOPPERS καὶ συνεπῶς τελικαὶ ἀποφάσεις δὲν θὰ εἶναι σκόπιμον νὰ ληφθοῦν πρὸ τῆς ὑποβολῆς τῆς μελέτης ταύτης. Ἀθῆναι τῇ 13)4)55 Ὁ Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ κ. ἀ. α.

Α. ΚΑΛΙΝΣΚΗΣ

Β. Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3780)Δ 2030)30.4.55 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 495)29.4.55 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου ἐπὶ τοῦ τρόπου κατοχυρώσεως τῶν κρεοπωλῶν ἀπέναντι ἐκβιαστῶν πελατῶν τῶν ἀπορριπτόντων μέρος τοῦ ζυγισθέντος κρέατος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 121617)1580)9.2.55 ἡμετέρου ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος, ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν, ὅτι ὁ ἀγορανομικὸς ἔλεγχος τῶν κρεοπωλῶν καὶ λοιπῶν ἐπαγγελματιῶν διενεργεῖται κατὰ κανόνα παρ’ ἀστυνομικῶν ὀργάνων καὶ εἰς σπανιωτάτας περιπτώσεις σημειοῦται αὐθόρμητος προσέλευσις πελάτου εἰς τὸν ἔλεγχον διότι οἱ πελάται πρὸς ἀποφυγὴν τῆς Δικαστικῆς διαδικασίας, οὐ μόνον ἀποφεύγουν νὰ καταγγείλουν καὶ τὰς ἐμπιπτούσας εἰς τὴν ἀντίληψίν των παραβάσεις, ἀλλὰ καὶ καλούμενοι παρὰ τῶν Ἀστυνομικῶν Ὀργάνων ἀρνοῦνται συνήθως νὰ καταθέσουν εἰς βάρος τῶν ἐπαγγελματιῶν. Ὁσάκις, πάντως, σημειοῦται ἢ καταγγέλλεται παράβασις εἴτε παρ’ ἀστυνομικοῦ ὀργάνου, εἴτε παρὰ πελάτου δὲν παραπέμπεται ἡ ὑπόθεσις ἀπ’ εὐθείας καὶ ἀβασανίστως εἰς τὸ ἀγορανομικὸν δικαστήριον, ἀλλὰ διενεργεῖται προανάκρισις ὑπὸ τῆς Ἀγορανομικῆς Ἀρχῆς δι’ ἐγγράφων καταθέσεων μηνυτοῦ καὶ παραβάτου καὶ ἐπὶ πλέον ὁ παραβάτης καλεῖται καὶ ὑπὸ τοῦ προϊσταμένου τῆς Ἀγορανομικῆς Ὑπηρεσίας, ὅστις ἐρευνᾶ ἰδιαιτέρως καὶ μετὰ προσοχῆς ἑκάστην περίπτωσιν ἀκούων πάντοτε καὶ τὸν παραβάτην ὥστε νὰ ἀποκλείεται ἄδικος παραπομπὴ καταστηματάρχου εἰς τὴν Δικαιοσύνην πολλῷ δὲ μᾶλλον ἐκβιαστικὴ ἐνέργεια ἀγοραστοῦ κατὰ πωλητοῦ. Τὸ αἴτημα τῶν κρεοπωλῶν ἀποσκοπεῖ καθ’ ἡμᾶς εἰς τὴν πλήρη χαλάρωσιν ἂν μὴ τὴν παντελῆ κατάργησιν τοῦ ἀγορανομικοῦ ἐλέγχου, ὁ δὲ ἰσχυρισμός των, ὅτι ὑφίστανται ἐκβιασμόν, παρὰ πελατῶν κρίνεται ἀβάσιμος, καθ’ ὅσον ὡς μᾶς ἐβεβαίωσαν αἱ ἁρμόδιαι ἀγορανομικαὶ Ὑπηρεσίαι, οὐδέποτε κατὰ τὴν προανάκρισιν διετυπώθη παρὰ κρεοπώλου ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἐμηνύθη ὑπὸ πελάτου του πρὸς ἐκβιασμόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Μαΐου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΑΚΚΑΣ

Γ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση: Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 479 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Κατὰ τὴν παράγραφον 1 τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Ν. Δ. 3033)54 τὸ Κράτος ὑποχρεοῦται νὰ δίδῃ ἐτησίως εἰς τοὺς Δήμους καὶ Κοινότητας, ἐκ τοῦ φόρου καταναλώσεως καπνοῦ ποσὸν καθοριζόμενον ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ ποσὸν τοῦτο δὲν δύναται νὰ εἶναι κατώτερον τῶν 240.000.000 νέων δραχμῶν. Κατὰ συνέπειαν ἑκάστοτε ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐν ὄψει τῶν δυνατοτήτων τοῦ προϋπολογισμοῦ, δύναται νὰ αὐξάνῃ τὸ ποσὸν τοῦτο ἀναλόγως, οὐχὶ ὅμως καὶ νὰ προβαίνῃ εἰς μείωσιν αὐτοῦ. Ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀναγραφησόμενον εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ οἰκον. ἔτους 1955–1956 ποσὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καθορισθῇ ἀπὸ τοῦδε. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαΐου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ταμβακᾶ. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 485 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Ταμβακᾶ περὶ τῆς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 40 τοῦ Ν. Δ. 3033)54 «περὶ τῶν ἐσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων», προβλεπομένης εἰσφορᾶς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παράσχωμεν τὰς ἑξῆς πληροφορίας. Εὐθὺς ὡς ἐπεκταθῇ τὸ σχέδιον πόλεως ἐπὶ προκειμένων τῇ πόλει ἀγρῶν, οἱ ἀγροὶ οὗτοι γίνονται πλέον οἰκόπεδα. Μεταξὺ τῶν οἰκοπέδων τούτων δέον νὰ διανοιχθῶσιν ὁδοί, δι’ ἃς ἀπαιτεῖται ἡ καταβολὴ ἀποζημιώσεων. Ἐπὶ πλέον παρίσταται ἀνάγκη κατασκευῆς ἔργων ἀποχετεύσεως ὑδρεύσεως φωτισμοῦ καὶ πλείστων ἄλλων κοινοχρήστων τοιούτων. Τὰ ἔργα ταῦτα ἅτινα εἶναι ἄμεσον παρακολούθημα τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ σχεδίου πόλεως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν εἰς βάρος τῶν κατοίκων τῆς πόλεως εἰς ἣν προσαρτῶνται οἱ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ σχεδίου οἰκοπεδοποιούμενοι ἀγροί, ἀλλ’ εἰς βάρος τῶν ἐκ τῆς οἰκοπεδοποιήσεως, ὠφελουμένων. Τὸ ποσοστὸν τῶν 30% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ οἰκοπέδου, δι’ οὗ ἐπιβαρύνονται οἱ ἰδιοκτῆται διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων τούτων εἶναι μηδαμηνὸν ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπεραξίαν ἣν λαμβάνουσιν οἱ εἰς τὸ σχέδιον περιλαμβανόμενοι ἀγροὶ καὶ τὰ ἔργα ἅτινα ἐκτελοῦνται διὰ τὴν ἀξιοποίησίν των. Ἂν ἰδιοκτῆται τινὲς θεωροῦσι τὸ ποσοστὸν τοῦτο ὑπερβολικόν, δύνανται ἱδρύοντες οἰκοδομικὸν συνεταιρισμὸν νὰ ἀπαλλαγῶσι τῆς καταβολῆς αὐτοῦ, συμφώνως πρὸς τὴν παρ. 5 τοῦ ἄρθρου 40, ἀναλαμβάνοντες τὴν ἰδίαις δαπάναις κατασκευὴν τῶν κοινωφελῶν ἔργων ἐντὸς τῆς ἐκτάσεως εἰς ἣν ἐπεξετάθη τὸ σχέδιον. Ἡ διάταξις αὕτη εἶναι ἐνδεικτικὴ, ὅτι ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἄρθρου 40 τοῦ Δ. 3033)54 δὲν ἔχει σκοπὸν τὴν δημιουργίαν ἐσόδων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἀλλὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ σχεδίου ὠφελουμένων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαΐου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ

Δ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Πειραιῶς κ. Ε. Σαββοπούλου ἔγγραφον ὑπ’ ἀριθ. 3854)3)55. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου ὑμῶν ἀποσταλείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 503 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Πειραιῶς κ. Ε. Σαββοπούλου, ὡς πρὸς τὴν κατάστασιν τῆς Στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως ἐν Πειραιεῖ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς ὅτι πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν πλέον ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν της καὶ ἐντὸς τῶν πλαισίων τῶν δυνατοτήτων τοῦ προϋπολογισμοῦ ἱδρύθησαν δύο ἑξατάξια σχολεῖα, ἤτοι ἓν εἰς Πέραμα καὶ ἓν εἰς Νίκαιαν, ἱδρύθη, μονοτάξιον δημοτ. σχολεῖον εἰς τὸν συνοικισμὸν Ἰκονίου καὶ προήχθη τὸ 6ον τετρατάξιον Νικαίας εἰς ἑξατάξιον. Ἐπειδὴ ἐκ τῆς ὡς ἄνω αὐξήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν σχολείων ἐν τῇ περιφερείᾳ Πειραιῶς δὲν δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἐθεραπεύθησαν αἱ ἀνάγκαι αὐτοῦ, ὑπεγράψαμεν καὶ ἀποστέλλομεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν (Γεν. Δ)νσιν Δημοσ. Λ)κοῦ) καὶ ἕτερον Βασ. Δ)γμα ἱδρύσεως καὶ προαγωγῆς σχολείων ἐν Πειραιεῖ καὶ τοὺς συνοικισμοὺς αὐτοῦ καὶ παρακαλοῦμεν τὸν ἐρωτῶντα βουλευτὴν ὅπως ἐνδιαφερθῇ διὰ τὴν ἔγκρισίν του καὶ παρὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαΐου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ἀνακοινοῦται ἐπίσης ὅτι: Οἱ κ.κ. Π. Παπαληγούρας (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ) καὶ Α. Πρωτοπαπαδάκης (Ὑπουργὸς Βιομηχανίας) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως ἀκινήτων πρὸς ἐγκατάστασιν Διϋλιστηρίου Πετρελαίου». Ὁ κ. Σ. Πολυζωγόπουλος (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)53 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας». Ὁ κ. Κ. Γιαβάσογλου (Ὑφυπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως ἐκτάσεως ἐν Θεσσαλονίκῃ». Ὁ κ. Δ. Βουρδουμπᾶς (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ὑποχρεώσεως τῶν κατατασσομένων Μονίμων Ὑπαξ)κῶν Β. Ν. καὶ προαγωγῆς εἰς τοὺς βαθμοὺς Ὑποκελευστοῦ Αʹ καὶ Κελευστοῦ διὰ διαγωνισμοῦ». Ὁ κ. Α. Γεροκωστόπουλος (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων) καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 2545)23.8.1953 περὶ τοῦ τρόπου διοικήσεως τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τῆς Παναγίας τῆς Κοινότητος Μ. Παναγίας Χαλκιδικῆς καὶ Ἱδρύσεως παρ’ αὐτῷ Ἐκκλησιαστικοῦ Ὀρφανοτροφείου». 2) «Περὶ προσλήψεως ἐπὶ συμβάσει Διευθύνοντος Ἰατρικοῦ Συμβούλου ἐν τῷ Κλάδῳ Ὑγείας τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Κλήρου Ἑλλάδος (Τ.Α.Κ.Ε.)» καὶ 3) «Περὶ στερεώσεως καὶ ἀναστηλώσεως τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Παναγίου Τάφου Ἱεροσολύμων». Οἱ κ.κ. Α. Γεροκωστόπουλος (ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων) καὶ Λ. Εὐταξίας (ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτουσι σχέδια νόμων. 1) «Περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1954–55 οἰκονομικὰ ἔτη (1944–45, 1947–48, 1949–50, 1950–51, 1951–52, 1952–53 καὶ 1953–54) πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν Εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ ὑπουργείου τούτου» καὶ 2) «Περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1954–55 οἰκονομικὰ ἔτη (1945–46, 1946–47, 1948–49, 1952–53 καὶ 1953–54) πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ ὑπουργείου τούτου». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μήτρου, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπανιδρύσεως, μετονομασίας κλπ. ἑδρῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ τῶν Πανεπιστημίων νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Χατζηνικολῆς, Π. Βουδούρης, καὶ Χ. Γερακίνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ Τελωνειακοῦ Δασμολογίου Νόμων καὶ ἄλλων τινῶν νόμων» Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Βουδούρης, Ν. Ρηγόπουλος, Ε. Σαββόπουλος, καὶ Α. Καλαντζάκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν.Δ. 3070)54 «περὶ ὀργανώσεως τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ ὑπουργείου Ἐμπορίου καὶ ἄλλων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Τσιρώνης, Π. Τριαντόπουλος, Κ. Χατζηγρηγοριάδης Δ. Καρατζένης, Π. Μαυρόπουλος, Ν. Κοντογιαννόπουλος, Μ. Χλουβεράκης, Λ. Μπίστης, Ν. Σπέντζας, Ν. Σταθόπουλος, Η. Παπαηλιοῦ, Ι. Ἰντζὲς, Χ. Μαυρομμάτης, Κ. Βενέτης, Δ. Κουτσιμπὸς, Δ. Πετροπουλάκος, Η. Σακαλῆς, Λ. Οἰκονομόπουλος, Ν. Μανούσης, Η. Ἀναστασόπουλος, Θ. Καλκάνης, Π. Βουδούρης, Α. Φράγκος, Π. Οἰκονομίδης, Ν. Κωνσταντόπουλος, Γ. Τζαμαλούκας καὶ Δ. Λόντος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)53 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας».

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθοῦν αἱ ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις αἱ ἀπευθυνόμεναι πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν Ἐμπορίου. Ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς ταπητουργῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ζητούντων πριμοδότησιν τοῦ προϊόντος αὐτῶν κλπ.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ διεκπεραιώνονται περισσότεραι ἐρωτήσεις, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐξυπηρετεῖ καὶ τοὺς βουλευτὰς, ἡ ἀνάπτυξις νὰ εἶναι σύντομος διότι οἱ ὑπουργοὶ ἤδη ἔχουν κατανοήσει τὸ θέμα.

§8Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Εἶναι προτιμότερον νὰ ἀπαντῶσιν, οἱ ὑπουργοί, χωρὶς νὰ γίνεται ἀνάπτυξις.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰς τὴν Ἀγγλίαν ἔτσι γίνεται. Ἐὰν οἱ βουλευταὶ δὲν ἱκανοποιηθῶσιν ἀκολουθεῖ συζήτησις. Πάντως δὲν ἠμπορῶ νὰ τροποποιήσω τὸν Κανονισμὸν καὶ ἐὰν θέλετε ἠμπορεῖτε νὰ λάβετε τὸν λόγον. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν γεννᾶται ζήτημα.

§10Λ. ΜΑΚΚΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.) Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τῶν κ.κ. συναδέλφων ἔχω νὰ ἀπαντήσω τοῦτο. Πρῶτον ὅτι κατόπιν τῆς γενομένης πρὸ διετίας ἀναπροσαρμογῆς εἶναι γνωστὸν ὅτι πριμοδότησις δὲν δίδεται καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, ἡ εἰσαγωγὴ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τῶν ταπήτων, εἶναι ἐλευθέρα, ὅπως καὶ οἱουδήποτε ἄλλου προϊόντος. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν θετικὴν ὑπόσχεσιν τῆς ταπητουργίας, αὕτη γίνεται διὰ τοῦ νόμου 2861)54, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστὸν ἅμα ἐξάγωνται ὡρισμένα βιομηχανικὰ προϊόντα ἀπαλλάσσονται τῶν δασμῶν, καὶ τῶν ἄλλων φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, βάσει τοῦ νόμου περὶ μέτρων ἐνισχύσεως τῆς ἐξαγωγῆς βιομηχανικῶν καὶ ἄλλων ἐγχωρίων προϊόντων. Ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ζητῆται ἀπὸ τοὺς συναδέλφους καὶ διευκολύνσεις τῆς ἐξαγωγῆς τῶν ταπήτων διὰ τῆς ἀπαλλαγῆς αὐτῶν ἀπὸ κοινωνικὰς ἐπιβαρύνσεις. Τοῦτο εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὸ ΙΚΑ, ἀφορᾷ δηλ. ἁρμοδιότητα ἄλλου ὑπουργοῦ, τοῦ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας συναδέλφου μου. Κατὰ συνέπειαν αἱ ἐξηγήσεις τὰς ὁποίας ἠμπορῶ νὰ δώσω περιορίζονται εἰς αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπον καὶ τὰ ὁποῖα ἐλπίζω νὰ ἱκανοποιήσουν τοὺς κ. συναδέλφους.

§11Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ δὲν μᾶς ἱκανοποιεῖ ποσῶς. Διότι πριμοδότησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ. Ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν ὑπάρχει. Ἑπομένως γίνεται συναγωνισμός. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐργασθῇ ἡ βιομηχανία ταπήτων καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ἔχομεν τὴν τεραστίαν ἀνεργίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν δὲν ληφθοῦν μέτρα διὰ πριμοδοτήσεως, εἴτε δι’ ἀπαγορεύσεως τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ τεράστιον πρόβλημα τῆς ἀνεργίας. Ἔχομεν πάρει καὶ ἄλλας ἀναφορὰς παρομοίας. Πρέπει νὰ ληφθοῦν μέτρα. Ἄλλως βαδίζομεν εἰς τὸν οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν ἀδιέξοδον. Δὲν εἶναι ἑπομένως ἡ ἀπάντησις ἱκανοποιητική. Ἐπεριμένομεν μίαν ἀπάντησιν διὰ τῆς ὁποίας θὰ μᾶς ἐλέγατε ὅτι πράγματι ἐλήφθησαν ἢ θὰ ληφθοῦν μέτρα προστατευτικὰ διὰ τὴν ταπητουργίαν.

§12Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ ἐρώτησις αὕτη κ. ὑπουργὲ ἅπτεται τῆς ὅλης ἐμπορικῆς πολιτικῆς τῆς κυβερνήσεως καὶ ἀνεμένομεν σήμερον μίαν πληροφορίαν ἢ μίαν δήλωσιν ἀπὸ σᾶς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἀντιμετωπίζουσα τὴν πραγματικότητα, θὰ ἐσκέπτετο νὰ ἀλλάξῃ, ἐπὶ τέλους, ἐμπορικὴν πολιτικήν. Διότι ἐκτὸς τῶν ταπητουργῶν ἔχομεν ὅλας τὰς βιομηχανίας, ὅλας τὰς βιοτεχνίας, αἱ ὁποῖαι ἢ ἔκλεισαν ἢ θὰ κλείσουν μὲ συνέπειαν νὰ δημιουργῆται μεγάλο κοινωνικὸν πρόβλημα. Πρέπει ἡ Κυβέρνησις σοβαρὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα αὐτὸ τῆς ἐμπορικῆς πολιτικῆς. Εἶναι ὡραία ἡ θεωρία τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν, ἀλλὰ ὅταν ἄλλα Κράτη, μεγάλα καὶ οἰκονομικῶς ἰσχυρότερα δὲν ἐφαρμόζουν αὐτὸ τὸ σύστημα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἐφαρμόσωμεν ἡμεῖς εἰς βάρος τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Δι’ αὐτό, παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ μὴ περιορισθῇ εἰς τὴν ἀπάντησιν αὐτήν, ἀλλὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ θετικώτερα τὸ πρόβλημα. Διότι ἡ τελευταία πεῖρα ἀπέδειξεν ὅτι δυστυχῶς ἡ χώρα ἐμπορικῶς δὲν ὁδηγῆται καλῶς. Παρακαλῶ νὰ ἀναθεωρήσετε τὰς ἀπόψεις σας καὶ νὰ προστατεύσετε τὴν ἐγχώριον παραγωγήν, ἂν θέλετε νὰ μὴν ἔχωμεν κοινωνικὰ δυσάρεστα.

§13Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐγὼ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι δὲν ἔμεινα εὐχαριστημένος ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἡ ταπητουργία ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν βιοτεχνιῶν τῆς Ἑλλάδος, αἱ ὁποῖαι πράγματι μᾶς διαφημίζουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἀποτελοῦν σοβαρὰν πηγὴν εἰσροῆς συναλλάγματος. Δυστυχῶς μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ μετὰ τὴν γενικὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν, ὁ κλάδος αὐτὸς τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας δὲν χωλαίνει πλέον ἀλλὰ εἶναι ἑτοιμοθάνατος. Διὰ λόγους καθαρῶς οἰκονομικούς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως παραγωγῆς εἰδικευμένων προϊόντων, ὀφείλομεν νὰ στρέψωμεν μὲ στοργὴν τὰ βλέμματα πρὸς τὸν τομέα αὐτὸν. Ἐλπίζω ὅτι συντόμως θὰ δώσετε λύσιν.

§14Θ. ΤΑΜΒΑΚΑΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγώ, τὸ θέμα καὶ παρακαλῶ νὰ γίνῃ μία προσπάθεια, καὶ μία μελέτη, ὥστε πράγματι νὰ προστατευθῇ ὁ κλάδος αὐτός. Καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μου περιφέρειαν ἀνθοῦσεν ὁ κλάδος αὐτὸς καὶ τώρα βαίνει πρὸς μαρασμόν. Δὲν βλέπω τί θὰ ἠμπόδιζε νὰ γίνῃ μία ἀπαγόρευσις τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν διὰ νὰ σταθῇ εἰς τὰ πόδια της ἡ βιομηχανία αὐτὴ καὶ νὰ προστατευθοῦν χιλιάδες ἐργατῶν ἀπασχολουμένων εἰς αὐτήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ΙΚΑ, εἰς τὸ ὁποῖον μᾶς παραπέμπει πολὺ ὀρθῶς, ὁ κ. ὑπουργός, δηλαδή, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, θὰ παρακαλέσω νὰ κάμῃ μίαν σύστασιν, ὁ κ. ὑπουργός, ὅσον ἀφορᾷ τὰς καθυστερουμένας συνεισφοράς, αἱ ὁποῖαι πολλὰς φορὰς ἀποτελοῦν δυσβάστακτον βάρος καὶ τὰς ὁποίας ἐὰν κατέβαλον δὲν θὰ ἠδύναντο νὰ βγοῦν πέρα οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Θὰ παρακαλέσω λοιπόν, νὰ προστατευθῇ ὁ κλάδος αὐτῆς τῆς βιομηχανίας.

§15Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, θὰ ἤθελον καὶ ἐγὼ νὰ παρακαλέσω τὰ ἑξῆς, διὰ τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα. Οἱ ταπητουργοί, οἱ διαμένοντες εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ, δηλαδή, εἰς τὴν τέως Διοίκησιν Πρωτευούσης, εὑρίσκονται εἰς μειονεκτικὴν θέσιν ἔναντι τῶν παρεμφερῶν βιομηχανιῶν τῆς ὑπολοίπου Ἑλλάδος. Διότι ὁ τελευταῖος νόμος, περὶ προστασίας τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας καὶ βιοτεχνίας, παρέχει ὡρισμένας διευκολύνσεις εἰς τοὺς βιομηχάνους τῶν ἐπαρχιῶν καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ ΙΚΑ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν φορολογικῶν ἀκόμη διευκολύνσεων. Ἐκτὸς τούτου, οἱ ταπητουργοί, ἐπαναλαμβάνω, τῶν Ἀθηνῶν, τοῦ Πειραιῶς καὶ τῶν γύρω πόλεων, εὑρίσκονται εἰς μειονεκτικὴν θέσιν καὶ ἤδη τὸ προσωπικὸν των ἔχει περιορισθῆ εἰς τὸ ἐλάχιστον καὶ δημιουργεῖται ἕνεκα τούτου ἀνεργία. Ἐπίσης νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἐπὶ τῶν ταπήτων, τῶν μηχανοποιήτων τῶν εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, νὰ ἐπιβληθῇ μία φορολογία καὶ εἰδικῶς διὰ τοὺς ταπητουργούς, Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, νὰ ληφθῇ καὶ εἰδικὴ πρόνοια διὰ τὸ ΙΚΑ.

§16Λ. ΜΑΚΚΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπορίου). Εἰς ἀπάντησιν τῶν ὅσων ἐλέχθησαν ἀπὸ τοὺς ἀξιοτίμους κ.κ. συναδέλφους, ὅτι τὸ θέμα εἶναι δεκτικόν, καὶ περαιτέρω μελέτης, ἔχω νὰ προσθέσω τοῦτο: Ἐν πρώτοις, ὅτι ἀπήντησα βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας καὶ τῶν σημερινῶν δεδομένων. Πέραν τούτου εἶναι, ἀναμφισβήτητον, ὅτι τὸ θέμα τῆς ταπητουργίας, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ καὶ τὸν συνάδελφον ἐπὶ τῆς βιομηχανίας, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ μᾶς ἀπασχολῇ. Διότι ὄντως καὶ ἡ βιομηχανία καὶ ἡ βιοτεχνία καὶ ἡ ταπητουργία, εἰδικῶς ἐν Ἑλλάδι ἀποτελοῦν μίαν ἐκ τῶν δυνατοτήτων τοῦ πληθυσμοῦ νὰ αὐξήσῃ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ἀλλὰ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατόν, οὔτε ἔξω τοῦ πλαισίου τοῦ νόμου ἐκείνου περὶ ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας, ὅπως ὁ ἀξιότιμος κ. Πετροπουλᾶκος εἶπεν, οὔτε μὲ κατάργησιν τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν, ὅπως ὁ ἀξιότιμος κ. Ζορμπᾶς ἐτόνισε, νὰ λυθῇ τὸ ζήτημα. Εἶναι θέμα ὀργανώσεως τῶν ταπητουργῶν, τὴν δ’ ὀργάνωσιν αὐτήν, ὅσον τὸ κατ’ ἐμέ, ὡς ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, θὰ τὴν προωθήσω κατὰ τὸ δυνατόν, μὲ προοπτικὴν νὰ προβάλω τὰ προϊόντα τῆς Ἑλληνικῆς ταπητουργίας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Πέραν ὅμως τούτου, νομίζω, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ παραμικροτέρα παρέκκλισις ἀπὸ τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν. Ἐντὸς ὅμως αὐτῆς τῆς πραγματικότητος, οἵαν ἐδημιούργησεν ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, θὰ προωθήσωμεν τὸ θέμα, ἀπὸ συμφώνου μὲ τὸν ἀξιότιμον ἐπὶ τῆς Βιομηχανίας συνάδελφόν μου.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Πινάτσης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ προέδρου τῆς Κοινότητος Κοκκινογείων Δράμας, ζητοῦντος οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῆς Κοινότητός του ἐκ τῶν παρὰ τοῦ Αὐτονόμου Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ πραγματοποιηθέντων κερδῶν ἐκ τῆς πωλήσεως καπνῶν ἐσοδείας 1949 καὶ παλαιοτέρων, συγκεντρωθέντων καὶ ἐπεξεργασθέντων παρὰ τοῦ Κράτους πρὸς κατασκευὴν τοῦ ὑδραγωγείου τῆς Κοινότητος, ὑδρευομένης μέχρι σήμερον ἐκ τῶν θολῶν καὶ μολυσμένων ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ Ἀγγίτου.

§18Π. ΠΙΝΑΤΣΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, τὸ χωρίον Κοκκινόγεια μὲ 450 κατοίκους ὑδρεύεται ἀπὸ τὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ Ἀγγίτου καὶ ἐπειδὴ κατὰ τὴν περίοδον τοῦ χειμῶνος τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ μεταβάλλονται εἰς βόρβορον δὲν ὑπάρχει κανεὶς ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ὑποφέρῃ. Ἡ μηχανικὴ ὑπηρεσία ἐξεπόνησε μελέτην καὶ ὑπολογίζει τὸ κόστος τοῦ ἔργου περὶ τὰς 700 χιλιάδας. Ἐπειδὴ δὲ ὁ πτωχὸς προϋπολογισμὸς τῆς Κοινότητος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταποκριθῇ πρὸς τὴν δαπάνην αὐτήν, καὶ ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητος εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου καπνοπαραγωγοὶ καὶ ἔχουν προσφέρει εἰς τὴν συγκέντρωσιν πολλὰ καπνά καὶ ἐπειδὴ τὰ καπνὰ αὐτὰ ἔδωσαν μεγάλα κέρδη, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν θερμῶς ὅπως ἐνισχύσῃ τὴν Κοινότητα διὰ τοῦ ποσοῦ τῶν 600 χιλιάδων δραχμῶν ἀπὸ τὰ κέρδη τῶν καπνῶν τῆς συγκεντρώσεως, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν δαπάνην τῆς κατασκευῆς τοῦ ἔργου τῆς ὑδρεύσεως τοῦ χωρίου. Δι’ αὐτὸ καὶ συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος.

§19Λ. ΜΑΚΚΑΣ (Ὑπ. Ἐμπορ.). Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω ὅτι ὄντως ἔλαβον τὴν ἀναφοράν, ἀντίγραφον τῆς ὁποίας διεβιβάσθη εἰς ἐμὲ καὶ ὅτι ἀμέσως διεβίβασα τὸ αἴτημα εἰς τὸν Α. Ο. Καπνοῦ, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου ὑπάγεται τὸ θέμα. Ἀναμένω τὴν ἀπάντησιν, ἡ ὁποία ἐλπίζω, ὅτι θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ δώσω μίαν ἱκανοποιητικὴν τροπὴν εἰς τὸ θέμα.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Εὐαγγελάτος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πατρῶν, ζητοῦντος συμπλήρωσιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἑταιρειῶν περιωρισμένης εὐθύνης, ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως ἐπιτρέπεται ἄνευ φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως ἡ συγχώνευσις ἀνωνύμων ἑταιρειῶν καὶ ἡ μετατροπὴ ἀνωνύμου ἑταιρίας εἰς ὁμόρρυθμον, ἑτερόρρυθμον ἢ περιωρισμένης εὐθύνης τοιαύτην.

§21Χ. ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ. Δὲν ὑπάρχει θέμα.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Τζατζάνης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἐργοστασιαρχῶν τορνευτῶν ξύλου, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν χορήγησιν ἀδειῶν εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἑτοίμων ξυλίνων ἐξαρτημάτων κλωστοϋφαντουργίας καὶ ζητούσης ἀνάκλησιν αὐτῶν καὶ ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῆς τοιούτων ἐξαρτημάτων εἰς τὸ μέλλον ἐφ’ ὅσον εἶναι δυνατὴ ἡ ἐφάμιλλος κατασκευή των παρὰ τῶν ἐργοστασίων τοῦ ἐσωτερικοῦ.

§23Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Εἶναι γνωστὸν ὅτι μία ἀπὸ τὰς σοβαρωτέρας βιομηχανίας μας εἶναι ἡ κλωστοϋφαντουργία. Παρεμφερὴς κλάδος καὶ συγγενὴς ἔχει δημιουργηθῆ καὶ εἶναι ὁ κλάδος τῶν ἐργοστασίων τορνευτῶν ξύλου, τὰ ὁποῖα παρασκευάζουν ἐξαρτήματα χρησιμοποιούμενα ἀπὸ τὴν κλωστοϋφαντουργίαν. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου μακροτάτην ἀλληλογραφίαν τῶν ἐν λόγῳ ἐργοστασίων, τὰ ὁποῖα παραπονοῦνται διότι ἐπιτρέπεται ἡ εἰσαγωγὴ ἐξαρτημάτων ὑφαντουργίας καθ’ ὃν χρόνον παράγονται ἐνταῦθα ἐξαρτήματα ὅμοια ἀπολύτως καὶ ἀνώτερα τῶν εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τοῦτο ἔχει διαπιστωθῆ ἀπὸ εἰδικὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ἔχει συσταθῆ καὶ ἔχει ἐξετάσει τὰ ἐξαρτήματα αὐτά. Παρὰ ταῦτα, ἐλήφθη ἀπόφασις νὰ εἰσαχθοῦν ἐλευθέρως ἐξαρτήματα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι διπλῆ ζημία. Ἀφ’ ἑνὸς ἄσκοπος σπατάλη καὶ διάθεσις συναλλάγματος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ μὴ ἐξυπηρέτησις, τοὐναντίον καταβαράθρωσις πολλῶν ἐργατικῶν χειρῶν ποὺ θὰ ἠμποροῦσαν νὰ ἀπασχολοῦνται εἰς τὴν παραγωγὴν τῶν εἰδῶν αὐτῶν. Δὲν γνωρίζω κατὰ τίνα τρόπον λειτουργεῖ τὸ Συμβούλιον τὸ ἁρμόδιον παρὰ τῷ ὑπουργῷ τῆς Βιομηχανίας καὶ πῶς κατόπιν ἀποφάσεως εἰδικῆς ἐπιτροπῆς ἐπετράπη ἡ εἰσαγωγὴ τῶν τοιούτων ἐξαρτημάτων. Ἡ παροῦσα ἐρώτησις εἶναι παρεμφερὴς μὲ μίαν ἄλλην ἐρώτησίν μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ αὐτὴ ἡ ἀσυδοσία καὶ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ κατανοοῦν πλέον αἱ ὑπηρεσίαι ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ ἐντοπία βιομηχανία. Διότι ἄλλως ὁδηγούμεθα εἰς ἕν ἀδιέξοδον. Καὶ θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ κωφεύσῃ πρὸ τῶν ἐκκλήσεων καὶ τηλεγραφικῶν παραπόνων, τὰ ὁποῖα ὑποβάλλουν συνεχῶς ὅλαι αἱ ὠργανωμέναι αὐταὶ τάξεις καὶ εἰς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς, καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὸν Στρατάρχην καὶ ζητοῦν νὰ ληφθοῦν μέτρα διὰ νὰ ὑποστηριχθοῦν αἱ τάξεις αὐταί. Καὶ κατόπιν ὁμιλοῦμεν περὶ προστασίας τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ἄλλων παραγωγικῶν τάξεων. Νομίζω κ. ὑπουργέ, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ δὲν χρῄζει ἁπλῶς ἐξετάσεως, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ κυρώσεις εἰς βάρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι παρ’ ὅλα ὅσα ἔγιναν προγενεστέρως, παρὰ τὴν γνωμάτευσιν τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐπέτρεψαν τὴν εἰσαγωγὴν τῶν δύο χιλιάδων ἐξαρτημάτων, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ γνωστὴ κλωστοϋφαντουργία.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Βουλόδημος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§25Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. Συνιστῶ κ. Πρόεδρε.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Ντεντιδάκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§27Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Ἐδιάβασα καὶ ἐγὼ τὰ ἔγγραφα τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τοὺς ἐργοστασιάρχας τορνεύσεως ξύλου καὶ εἶδον πράγματι τὰ συγχαρητήρια, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν εἰς αὐτήν, διὰ τὴν ἀρτιωτέραν κατασκευὴν τῶν ἐργαλείων τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὴν βιομηχανίαν αὐτήν. Διερωτῶμαι, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐφάμιλλα τῶν Ἀγγλικῶν, διατὶ νὰ εἰσάγωνται ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ νὰ μὴ ὑποστηρίζεται ἡ ἐγχώριος βιομηχανία;

§28Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Συνιστῶ.

§29Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Συνιστῶ.

§30Λ. ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΑΛΟΣ. Συνιστῶ.

§31Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Εἶναι γεγονὸς ὅτι πολλὰ εἴδη τὰ ὁποῖα κατασκευάζονται ἐν Ἑλλάδι πολλάκις εἶναι καταλληλότερα, τελειότερα καὶ καλυτέρας ἀντοχῆς ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκά. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὰ ἀμπαζοὺρ τὰ ὁποῖα κατασκευάζονται ἐδῶ ὅτι εἶναι καλύτερα ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ καὶ ὅμως δὲν τυγχάνουν οὐδεμιᾶς προστασίας ἀπὸ τὸ Κράτος. Πρέπει νὰ σταματήσῃ ἡ ἐλευθέρα εἰσαγωγὴ προϊόντων τὰ ὁποῖα κατασκευάζονται εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως καὶ τῆς βιομηχανίας καὶ τῶν ἐργατῶν.

§32Λ. ΜΑΚΚΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.) Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἀνεκινήθη ἀπὸ τοὺς ἀξιοτίμους κυρίους συναδέλφους καὶ ἐμὲ ἀπησχόλησε ἰδιαιτέρως, ἀλλ’ ἐφάπτεται μᾶλλον τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ ὑπουργείου Βιομηχανίας. Δὲν εἶναι θέμα ὑπουργείου Ἐμπορίου. Τὸ ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἔχει ἁρμοδιότητα καὶ εὐθύνην μόνον διὰ τὰς εἰσαγωγὰς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπόφασις τοῦ ἑτέρου ὑπουργείου, τοῦ ὑπουργείου Βιομηχανίας ὅπως προκριθοῦν Ἑλληνικὰ ὅμοια καὶ ἀντίστοιχα προϊόντα, ἐργαλεῖα καὶ μηχανήματα. Ἐν προκειμένῳ, ἐφ’ ὅσον τὸ ὑπουργεῖον Βιομηχανίας, κατόπιν ἐρεύνης παρὰ τοῖς κλωστοϋφαντουργοῖς τοῖς ἰδίοις, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ οἱ ἔχοντες τὴν προέχουσαν γνώμην, προκειμένου περὶ μηχανημάτων τὰ ὁποῖα τοὺς εἶναι καταλληλότερα, προέκρινεν ὅτι τὰ ξένα δυστυχῶς εἶναι τελειότερα καὶ πλέον κατάλληλα διὰ τὴν ἐπεξεργασίαν, διὰ τὴν ὁποίαν εἶναι προωρισμένα, ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους τὸ ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ δώσῃ τὴν ἄδειαν ὅπως εἰσαχθοῦν αὐτὰ ἐλευθέρως.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀναφο-

ρῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

αʹ Συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διοικήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας καὶ ὀργανώσεως τῶν Γραφείων Εὑρέσεως Ἐργασίας».

§34ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τὸ σχέδιον νόμου «περὶ διοικήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ ἀπασχολήσεως καὶ ἀσφαλίσεως ἀνεργίας καὶ ὀργανώσεως τῶν γραφείων εὑρέσεως ἐργασίας». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τῶν ἀρχεωστήτων ἐπιδοτήσεων καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ ποσοῦ αὐτῶν εἰς τὸ Δημόσιον».

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν δεκτόν.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τῶν ἀχρεωστήτων ἐπιδοτήσεων καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ ποσοῦ αὐτῶν, εἰς τὸ Δημόσιον». αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν. Δ. 2976)54 «περὶ Σώματος Ἀξιωματικῶν Ἀδελφῶν Νοσοκόμων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων Βασίλισσα Φρειδερίκη». Ὁ Εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Σ. Καναβαριώτης ἔχει τὸν λόγον.

§38Σ. ΚΑΝΑΒΑΡΙΩΤΗΣ. Συνιστῶ τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεως.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§40Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως τοῦ σχεδίου Ν. Δ. «περὶ Σώματος Ἀξιωματικῶν Ἀδελφῶν Νοσοκόμων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων «Βασίλισσα Φρειδερίκη» ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔφερεν ἀντιρρήσεις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν. Δ. τούτου, ζητήσασα ὅπως διὰ τὰς μονίμους ἀδελφὰς νοσοκόμους, τὰς ὑπηρετούσας ἤδη καὶ ἐνταχθείσας βάσει τοῦ νόμου 2237)52 προβλεφθῇ διάταξις διὰ τῆς ὁποίας θὰ προάγωνται μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Λοχαγοῦ. Τὴν ἄποψιν ταύτην τῆς Ἀντιπολιτεύσεως δὲν τὴν ἐδέχθη ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως ἐψήφισε τὸ Ν.Δ. ἐκεῖνο ὅπερ ἔλαβεν ἀριθμὸν 2976)54 χωρὶς τὴν τροπολογίαν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἤδη καθ’ ὃ εἴχομεν δικαίωμα, δέκα πέντε βουλευταί, βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, κατεθέσαμεν πρότασιν νόμου διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν.Δ. 2076)54 κατὰ τὰς ἀπόψεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Προτείνομεν δηλ. τὴν διατύπωσιν τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν.Δ. 2976)54 ὡς ἑξῆς: Ἄρθρον 13. Μόνιμοι Ἀδελφαὶ Νοσοκόμοι τῆς Στρατιωτικῆς Ὑπηρεσίας ἐνταχθεῖσαι βάσει τοῦ νόμου 2237)52 εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 915)46 «περὶ Σώματος Ἀξ)κῶν Ἀδελφῶν Νοσοκόμων» καὶ παραμείνασαι ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ δι’ ἀποφάσεως τῆς εἰδικῶς διὰ τοῦ ἄνω Νόμου συσταθείσης, διὰ τὴν κρίσιν αὐτῶν Ἐπιτροπῆς, προάγονται ἐξελισσόμεναι μέχρι κανονικῆς ἐξόδου των ἐκ τοῦ Σώματος, ἐντασσόμεναι ἐν τῇ Ἐπετηρίδι εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν διὰ τοῦ παρόντος νόμου μονιμοποιουμένων ἐξ ἀπονομῆς ἐφέδρων Ὑπ)γῶν Ἀδελφῶν. Ἡ ἄποψις ἡ ὁποία ὑπηγόρευσεν εἰς τοὺς προτείναντας τὴν πρότασιν ταύτην κ.κ. βουλευταὶ εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Ν.Δ. 2976)54 ἠθέλησε νὰ ὀργανώσῃ τὸ Σῶμα τῶν Ἀξιωματικῶν Ἀδελφῶν Νοσοκόμων. Δὲν ἀντείπωμεν εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως. Συμφωνοῦμεν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ὀργανώσεως τοῦ Σώματος τούτου. Ἀλλὰ τὸ Σῶμα τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Ὅλοι προσδοκῶμεν καὶ ἐλπίζομεν, ὅτι τὸ Σῶμα τοῦτο θὰ ἀποδώσῃ καλὰς ὑπηρεσίας εἰς τὴν πατρίδα καὶ τὴν στρατευομένην νεολαίαν μας. Πέραν ὅμως τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, ἔχομεν τὸ παρελθόν, ἔχομεν τὴν παράδοσιν καὶ ταῦτα θέλομεν διὰ τῆς προτάσεώς μας νὰ τιμήσωμεν. Αἱ ὑπηρετοῦσαι ἤδη 81 παλαιαὶ ἀδελφαὶ νοσοκόμοι, ἔχουν μακρὰν ὑπηρεσίαν εἰς τὸν στρατόν, ἦρον τὰ βάρη τοῦ πολέμου 1940–41 καὶ τοῦ ἀντισυμμοριακοῦ πολέμου, προσέφερον ὑπηρεσίας εἰς τὴν στρατευθεῖσαν νεολαίαν τοῦ Ἔθνους, εἰς τὸν Στρατόν, εἰς τὴν Πατρίδα. Δίκαιον εἶναι νὰ μὴ λησμονηθοῦν αἱ ὑπηρεσίαι αὗται, δίκαιον εἶναι νὰ τιμηθῇ ἡ παράδοσις, δίκαιον εἶναι αἱ προσφέρουσαι ὑπηρεσίας ἐν καιρῷ ἀνάγκης καὶ πολέμου ἐκ τῶν στρατευθεισῶν γυναικῶν, νὰ μὴ μείνουν μὲ τὸ παράπονον ὅτι ἡ Πατρὶς τὰς ἀδικεῖ. Δι’ αὐτὸ ἐπεμείναμεν κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Ν. Δ. 2976)54 εἰς τὴν ἄποψιν τῆς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου 13 κατὰ τρόπον ἀπονέμοντα δικαιοσύνην πρὸς τὰς ἤδη ὑπηρετούσας ἀδελφὰς νοσοκόμους. Δι’ αὐτὸ καὶ ἐπιμένομεν εἰς τὴν ψήφισιν τῆς προτάσεως νόμου, διότι θέλομεν νὰ ἐκπληρώσωμεν τὸ χρέος τῆς πολιτείας πρὸς εὐδοκίμως ἐργασθείσας καὶ πολυτίμους ὑπηρεσίας προσφεράσας ἀδελφὰς νοσοκόμους καὶ δὴ ἐν καιρῷ πολέμου. Ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου 13, ἣν προτείνομεν, ἱκανοποιεῖ κάπως τὰς παλαιὰς ἀδελφὰς νοσοκόμους, χωρὶς τὸ παράπαν νὰ θίγῃ τὰ νέας. Ἀφίνομεν τὰς νέας ἀδελφὰς ἀξιωματικοὺς ἐλευθέρως καὶ ἀνέτως νὰ ἐξελιχθοῦν μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Ἀντισυνταγματάρχου. Δίδομεν τὴν εὐχέρειαν εἰς τὰς παλαιὰς νὰ ἐξελιχθοῦν μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Λοχαγοῦ. Τοῦτο εἶναι δίκαιον, εἶναι ὀρθὸν, εἶναι ἔντιμον, δι’ αὐτὸ τὸ εἰσηγούμεθα. Τιμῶμεν οὕτω τὸ παρελθὸν καὶ τὴν παράδοσιν, διότι νομίζομεν ὅτι αὐτὸ συμφέρει εἰς τὸν Στρατόν, εἰς τὴν Πατρίδα. Καὶ διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἔχω τὴν τιμὴν νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν ἀποδοχὴν τῆς προτάσεως ταύτης τοῦ νόμου.

§41Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑφυπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Δυστυχῶς, καίτοι ἡ Κυβέρνησις πράγματι συνομολογεῖ, ὅτι προσέφερον πολυτίμους ὑπηρεσίας εἰς τὸ παρελθὸν αἱ περὶ ὧν πρόκειται ἀδελφαί, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποστῇ τῆς ἀρχῆς, τὴν ὁποίαν ἔθεσε διὰ τοῦ ψηφισθέντος νόμου καὶ τῶν ὅσων ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἶχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκθέσῃ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 28ης Ἰουλίου, διότι θέλει νὰ ἔχῃ ἀμιγὲς τὸ Σῶμα τῶν νοσοκόμων, ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν τῆς Αὐτῆς Μεγαλειότητος τῆς Βασιλίσσης Φρειδερίκης. Εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ἐξετάσωμεν καὶ νὰ συζητήσωμεν οἱανδήποτε ἄλλην περίπτωσιν, πλὴν τῆς περιπτώσεως τῆς ἐντάξεως εἰς τὸ Σῶμα. Ὅ,τι ἄλλο θὰ τὸ συζητήσωμεν, εἴμεθα πρόθυμοι, διὰ νὰ δοθοῦν καὶ οἰκονομικὰ ὀφέλη καὶ νὰ ὑπάρξῃ τρόπος ἐξόδου ἐκ τοῦ Σώματος.

§42Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Νὰ δοθῇ μία λύσις, ἡ ὁποία νὰ ἱκανοποιῇ τὰς ἀδελφάς, χωρὶς νὰ θίγῃ τὸ Σῶμα.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται τὴν πρότασιν; Παρακαλοῦνται οἱ ὑπὲρ τῆς ἀπορρίψεως, νὰ ἐγερθῶσιν. Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, ἡ ἀνωτέρω πρότασις νόμου ἀπερρίφθη. αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3.000 τῆς 8ης Σεπτεμβρίου 1954 Ν. Δ. «περὶ ἀποζημιώσεως κυρίων καὶ ἐνοικιοστασιακῶν μισθωτῶν ἀστικῶν ἀκινήτων ἐν περιπτώσει ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Μαλλιάκας, ἔχει τὸν λόγον.

§45Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως, εἰς τὸ τίμημα ἀποζημιώσεως ὑπολογίζεται, ὅτι ὑπὸ τοῦ Δικαστηρίου καὶ ἡ ἐνοικιοστασιακὴ μίσθωσις δύναται νὰ ἐπιφέρῃ μείωσιν τῆς ἀξίας τοῦ ἀκινήτου. Καὶ αὐτὸ μὲν εἶναι δίκαιον, ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη περίπτωσις. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ὑπάγεται καὶ ἡ μίσθωσις ἡ ἀναγκαστική, ἡ ὁποία προῆλθε κατόπιν ἐπιτάξεως. Δὲν ἀρκεῖ, δηλαδή, ὅτι ὁ ἰδιοκτήτης ἔχασε τὸ ἀκίνητον ἐπὶ μακρὸν χρόνον, ἄν δὲν εἰσέπραττεν ἐνοίκια οὐχὶ ἐξ ἰδίας βουλήσεως, ἀλλὰ διότι ἄλλοι τοῦ ἐπέβαλον τὴν ἐπίταξιν. Ἀλλὰ κατὰ τὴν περίπτωσιν ἀπαλλοτριώσεως θὰ εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ δικαστὴς νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ὡς μειωμένην τὴν ἀξίαν τοῦ ἀκινήτου, λόγῳ τῆς ἐπιτάξεως. Θὰ ἠθέλαμεν διὰ τῆς τροπολογίας, ἡ ὁποία ἔγινε διὰ τῆς προτάσεως νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἄρθρον 1 τοῦ νόμου 3000 τῆς 8 Σεπτεμβρίου 1954, διὰ τοῦ ἄρθρου μόνου, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου τούτου ἔχει ἐφαρμογὴν μόνον διὰ τὰς μισθώσεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι συνήφθησαν παρὰ τῶν ἰδιοκτητῶν διὰ συμβάσεως καὶ οὐχὶ ἐξ ἐπιτάξεως. Νομίζω, ὅτι εἶναι δικαία περίπτωσις καὶ εἶναι σωστόν, κατὰ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν νὰ μὴ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ μείωσις ἀξίας τοῦ ἀκινήτου, ἡ ὁποία προῆλθεν ἐξ ἀναγκαστικῆς ἐπιτάξεως.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν ἔχει τὸν λόγον.

§47Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφυπ. Συγκοινων.). Κύριε Πρόεδρε, δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι σκόπιμον νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ πρότασις τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων. Ὁ νόμος 3000 προνοεῖ περὶ τῆς ἀποζημιώσεως τῶν ἀναγκαστικῶν μισθωτῶν ἀκινήτων, τὰ ὁποῖα ἀπηλλοτριώθησαν ἀναγκαστικῶς ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου ἢ ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν κοινωφελῶν ἔργων. Θὰ ἦτο ὑπέρμετρος ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ Δημοσίου, τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἐὰν τὸ εὐεργέτημα αὐτὸ ἐπεξετείνετο καὶ εἰς τοὺς ἐξ ἐπιτάξεως κατόχους τοῦ ἀκινήτου.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεως παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι).

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, ἡ πρότασις νόμου ἀπερρίφθη. αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3023)54 «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 17 Μαρτίου 1954 συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Γαλλοελληνικῆς Ἑταιρείας Σιδηροδρόμων Σ.Γ.Ε. καὶ περὶ ἐκχωρήσεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ σιδηροδρόμου Ἀλεξανδρουπόλεως–Σβίλεγκραντ εἰς τοὺς Σιδηροδρόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (ΣΕΚ)». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Ἔξαρχος ἔχει τὸν λόγον.

§50Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ τῆς ὑπὸ συζήτησιν προτάσεως νόμου σκοπεῖται ἡ ἀκύρωσις τοῦ Ν. Δ. 3023)1954, διὰ τοῦ ὁποίου ἐκυρώθη ἡ σύμβασις μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Γαλλοελληνικῆς Ἑταιρείας Σιδηροδρόμων περὶ ἐκχωρήσεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ σιδηροδρόμου Ἀλεξανδρουπόλεως–Σβίλεγκραντ εἰς τοὺς σιδηροδρόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, νὰ προτάξω σύντομον ἱστορίαν τοῦ δικτύου τῆς γραμμῆς ταύτης. Ἡ γραμμὴ Ἀλεξανδρουπόλεως–Σβίλεγκραντ ἔχει μῆκος 176 χιλιομέτρων καὶ ἦτο παράρτημα τῆς γραμμῆς Κωνσταντινουπόλεως–Ἀδριανουπόλεως, λειτουργεῖ δὲ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1872. Ἡ κυριότης τῆς γραμμῆς, τῶν μονίμων ἐγκαταστάσεων καὶ τῆς ἀκινήτου ἐν γένει περιουσίας ἀνῆκεν εἰς τὴν Ὀθωμανικὴν Αὐτοκρατορίαν, ἡ δὲ ἐκμετάλλευσις αὐτῆς εἰς τὴν ἑταιρείαν τῶν Ἀνατολικῶν Σιδηροδρόμων, τῆς ὁποίας οἱ πλεῖστοι μέτοχοι ἦσαν Αὐστριακοὶ ὑπήκοοι. Δυνάμει συνθήκης, συναφθείσης τὸ 1915 μεταξὺ Βουλγαρίας καὶ Τουρκίας, τὸ ἔδαφος ἐπὶ τοῦ ὁποίου εὑρίσκετο ἡ γραμμή, παρεχωρήθη εἰς τὸ Βουλγαρικὸν Κράτος, τὸ ὁποῖον κατ’ ἀρχὰς μὲν ἐπέταξε τὴν γραμμήν, μεταγενεστέρως δὲ ἐξηγόρασε καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς γραμμῆς ἀπὸ τὴν ἑταιρείαν τῶν Ἀνατολικῶν Σιδηροδρόμων. Μετὰ τὴν ἀνακωχὴν τοῦ πρώτου πολέμου, τὴν γραμμὴν κατέλαβεν ὁ στρατιωτικὸς διασυμμαχικὸς ἔλεγχος. Δυνάμει τῆς Συνθήκης τοῦ Νεϊγύ, ἡ Βουλγαρία παρῃτήθη τῶν δικαιωμάτων της ἐπὶ τῆς Δυτικῆς Θράκης ὑπὲρ τῶν προεχουσῶν καὶ συνησπισμένων συμμάχων δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι διὰ τῆς Συνθήκης τῶν Σεβρῶν καὶ τῆς Λωζάνης παρεχώρησαν τὴν Δυτικὴν Θράκην εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἐν τῷ μεταξύ, κατ’ ἄγνωστον τρόπον, Γάλλοι ὑπήκοοι ἐγένοντο κάτοχοι τῶν ἐν Βιέννῃ εὑρισκομένων περισσοτέρων μετοχῶν τῆς ἑταιρείας τῶν Ἀνατολικῶν Σιδηροδρόμων. Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ὑπεισελθὸν εἰς τὰ δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις τοῦ Βουλγαρικοῦ Κράτους, ἠδύνατο νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, πληρῶνον τὰς συνεπείας ταύτας. Δὲν ἔπραξεν ὅμως τοῦτο, ἐξαναγκασθὲν νὰ ἀναγνωρίσῃ τὸ προνόμιον τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς γραμμῆς εἰς τοὺς Γάλλους κατόχους τῶν μετοχῶν τῆς ἑταιρείας τῶν Ἀνατολικῶν Σιδηροδρόμων, οἱ ὁποῖοι μεταγενεστέρως συνέστησαν τὴν ἑταιρείαν τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων. Διὰ τὰς προκυψάσας μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ τῆς ἑταιρείας διαφορὰς καὶ διὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῆς συμβάσεως εἰς τὰς τότε μεταπολεμικὰς συνθήκας, ἐξεδόθησαν ἡ διαιτητικὴ ἀπόφασις τῶν Παρισίων τὸ 1927 καὶ ἡ ἐπιδιαιτητικὴ ἀπόφασις τῆς Βέρνης τὸ 1929. Διὰ τῶν ἀποφάσεων τούτων καὶ ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν καὶ τὰς μεταγενεστέρας τοιαύτας, διεμορφώθη τὸ ἑξῆς καθεστώς. Ἡ γραμμή, αἱ μόνιμοι ἐγκαταστάσεις καὶ ἡ ἀκίνητος ἐν γένει περιουσία ἀνήκουν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Τὸ προνόμιον τῆς ἐκμεταλλεύσσεως τῆς γραμμῆς εἶχεν ἡ Γαλλοελληνικὴ ἑταιρεία σιδηροδρόμων μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1957. Ἡ ἑταιρεία ὑπεχρεοῦτο νὰ διαθέσῃ τὰ ἀναγκαιοῦντα κεφάλαια διὰ τὴν πρόσκτησιν τοῦ καταλλήλου τροχαίου ὑλικοῦ, ἐπίπλων καὶ παντὸς ἐν γένει κινητοῦ ἐξοπλισμοῦ, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ ἀνήκουν κατὰ κυριότητα εἰς ταύτην. Ἐπὶ τῇ λήξει τοῦ προνομίου τῆς ἐκμεταλλεύσεως ἡ ἑταιρεία ὑπεχρεοῦτο νὰ παραδώσῃ τὴν σιδηροδρομικὴν γραμμὴν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἰς ἀρίστην κατάστασιν, ὁμοίως δὲ νὰ παραδώσῃ τὸ τροχαῖον ὑλικὸν καὶ λοιπὸν ἐξοπλισμόν, τὸ δὲ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ὑπεχρεοῦτο νὰ πληρώσῃ τὴν ἀξίαν μόνον τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ τοῦ λοιποῦ κινητοῦ ἐξοπλισμοῦ. Διὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς ἐπιδιαιτησίας τῆς Βέρνης τοῦ 1929 καθωρίσθη διὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς γραμμῆς καταθετέον ἐκ μέρους τῆς ἑταιρείας κεφάλαιον τὸ ποσὸν τῶν γαλλικῶν χρυσῶν φράγκων 4.850.000. Ἐγένετο δὲ δεκτὸν ὅτι ἡ ἀξία τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ λοιποῦ κινητοῦ ἐξοπλισμοῦ ἀντεπροσώπευε τὸ ποσὸν τῶν γαλλικῶν χρυσῶν φράγκων 2.200.000 καὶ ὑπελείπετο νὰ καταθέσῃ ἡ ἑταιρεία τὸ ποσὸν τῶν 2.650.000 γαλλικῶν χρυσῶν φράγκων, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τούτου κατέθεσε μόνον 435.000 γαλλικὰ χρυσᾶ φράγκα, μὴ καταθέσασα πλέον τὸ ὅπερ ἔδει δυνάμει τῆς ἐπιδιαιτητικῆς ἀποφάσεως ὑπόλοιπον ποσὸν ἐκ φράγκων χρυσῶν 2.615.000. Αὐτὴ εἶναι ἡ κυρία παράβασις ὑποχρεώσεως τῆς ἑταιρείας, διότι οὐδέποτε ἠδυνήθη νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἐκ τοῦ δημιουργηθέντος καθεστῶτος ὑποχρεώσεις της καὶ οὐδέποτε ἠδυνήθη νὰ λειτουργήσῃ κανονικῶς ἡ γραμμὴ αὕτη. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 17 τῆς 16 Νοεμβρίου 1944 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου κυρωθείσης διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 47 τοῦ 1945 Συντακτικῆς Πράξεως, τὸ δίκτυον τῆς γραμμῆς Ἀλεξανδρουπόλεως –Σβίλεγκραντ παρεχωρήθη εἰς τοὺς Σιδηροδρόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Κατόπιν ὅμως διαμαρτυριῶν τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως ἐξηναγκάσθη ἡ τότε Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις νὰ παραχωρήσῃ ἐκ νέου τὸ προνόμιον τῆς ἐκμεταλλεύσεως εἰς τὴν ἑταιρείαν Γαλλοελληνικῶν σιδηροδρόμων διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 116)1946 Συντακτικῆς Πράξεως καὶ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 87 καὶ 186 τοῦ 1946 νόμων. Κατόπιν διαπραγματεύσεων ὑπεγράφη ἡ ἀπὸ 5 Μαρτίου 1949 ἐπιστολὴ τοῦ ἀειμνήστου ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως Διομήδους, ἐξ ὀνόματος αὐτῆς καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἀνελαμβάνετο ἡ ὑποχρέωσις νὰ συναφθῇ σύμβασις διὰ τῆς ὁποίας τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον θὰ ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν, ὅπως διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, διὰ τὴν ἀξίαν τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ τὴν ἐξόφλησιν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἑταιρείας καταβάλῃ τὸ ποσὸν τῶν δραχμῶν 21 δισεκατομμυρίων, τὸ ὁποῖον ἀνῆλθεν εἰς 2.093.000 δολλάρια. Τὸ ποσὸν αὐτὸ θὰ κατεβάλλετο εἰς δραχμὰς διὰ τὴν ἀγορὰν ἐν Ἑλλάδι προϊόντων της καὶ ἐξαγωγὴν αὐτῶν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, θὰ κατεβάλλετο δὲ εἰς τρεῖς ἴσας ἐτησίας δόσεις. Πλέον τοῦ ποσοῦ τούτου τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀνελάμβανε τὰς ὑποχρεώσεις τῆς ἑταιρείας διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα αὕτη ὤφειλεν εἰς τὴν ΑΜΑΓΚ καὶ ECA διὰ τὰς δαπάνας αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὴν ὑποδομὴν τῆς γραμμῆς, τὰς ἀφορώσας ἐργασίας οὐχὶ ἐκ τῆς συνήθους χρήσεως. Ἐπὶ πλέον τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἶχε τὴν εὐχέρειαν ὅπως τὴν τρίτην δόσιν ἐξ 7 δισεκατομ. δραχμῶν ἀξιώσῃ ἵνα διατεθῇ αὕτη πρὸς ἐπένδυσιν εἰς ἐμπορικὴν ἢ βιομηχανικὴν ἐν Ἑλλάδι ἐπιχείρησιν. Δὲν ἠδύνατο δὲ νὰ ὑπογραφῇ σύμβασις ὡς προσκρούουσα εἰς τὸ ἄρθρον 9 τῆς συμφωνίας μετὰ τῆς ἀμερικανικῆς ἀποστολῆς τῆς 20 Ἰουνίου 1947. Ἡ συγκατάθεσις τῆς ἀμερικανικῆς ἀποστολῆς ἐδόθη τὸν Ἰούλιον 1951. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως αἱ διαπραγματεύσεις ἐναυάγησαν. Ἐπανήρχισαν δὲ πάλιν κατ’ Ἀπρίλιον τοῦ 1952 ἀλλ’ ἐπὶ νέων ἐντελῶς βάσεων μὲ διάθεσιν ἐκ μέρους τῆς ἑταιρείας τοῦ ποσοῦ, ὅπερ θὰ ὑπεχρεοῦτο νὰ καταβάλῃ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον διὰ τὴν ἀγορὰν τῶν κρατικῶν ἀποθεμάτων καπνοῦ. Ἀλλὰ καὶ αἱ διαπραγματεύσεις αὗται ἐναυάγησαν κατὰ Σεπτέμβριον τοῦ 1952. Ὅλως δὲ αἰφνιδίως καὶ ἄνευ συμμετοχῆς εἰς τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως ἐκ μέρους τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ ἐν πλήρει ἀγνοίᾳ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν ὑπεγράφη ἐκ μέρους τοῦ Δημοσίου ὑπὸ μόνου τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἡ ὑπὸ κρίσιν ἀπὸ 7 Μαρτίου 1954 σύμβασις. Τὸ ἐν φακέλλῳ σημείωμα τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν ἔχει συνταχθῆ μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως. Διὰ τῆς συμβάσεως ταύτης ἀναλαμβάνεται ἡ ὑποχρέωσις ὅπως διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, πληρωμὴν τῆς ἀξίας τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ ἐξόφλησιν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἑταιρείας πληρώσῃ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον τὸ ποσὸν τῶν δολλαρίων 1.400.000 καὶ ὅτι ἡ πληρωμὴ τοῦ ποσοῦ τούτου θὰ γίνῃ εἰς 4 τριμηνιαίας δόσεις, ἐπὶ πλέον δὲ ἀναλαμβάνεται ἡ ὑποχρέωσις διαγραφῆς παντὸς πρὸς αὐτὸ χρέους καὶ τῆς πληρωμῆς τῶν χρεῶν ἐκ πάσης αἰτίας πρὸς ΟΔΙΣΥ, ΣΕΚ, ΑΜΑΓΚ, ΔΟΣ, ΥΠΑ καὶ δάνειον Μάρσαλ. Συμφώνως δὲ μὲ τὸ σημείωμα ἀπὸ 27 Μαΐου 1954 τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν τὰ ποσὰ ταῦτα ἀνέρχονται εἰς 650.500 δολλάρια ἀναλύονται δὲ εἰς αὐτὴν ὡς ἑξῆς εἰς τὸν πίνακα Υ. 1) Χρέη πρὸς τὸ Δημόσιον.

2) Χρέος πρὸς Δημόσιον.

3) Χρέος πρὸς τὸ Δημόσιον.

4) Χρέος πρὸς τὸ Δημόσιον.

5) Χρέος πρὸς ΟΔΙΣΥ.

6) Ὑπόλοιπον χρέους ἑταιρείας πρὸς ΚΕΔ Δάνειον Μάρσαλ.

7) Χρέος πρὸς Δημόσιον.

Μὲ τὸ ποσὸν τῶν 650.500 δολλαρίων ὡς ἐν τῇ ἐκθέσει ταύτῃ τονίζεται βαρύνεται ἡ ἑταιρία. Δὲν δύναται δὲ νὰ γεννηθῇ περὶ τούτου οὐδεμία ἀμφιβολία. Εἰς ἐπίρρωσιν δὲ τῆς γνώμης τοῦ ὑπογράφοντος τὴν ἔκθεσιν ἔρχεται καὶ τὸ ἐν τῇ ἀπὸ 4 Μαρτίου 1949 ἐκθέσει τῶν Γενικῶν Διευθυντῶν τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως Δημοσίου Λογιστικοῦ καὶ Ὑπουργοῦ Μεταφορῶν, ὡς καὶ τῶν ἁρμοδίων ὑπαλλήλων ἀναγραφομένων ὡς ἑξῆς: Τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους ἐγνωμοδότησε, ὅτι τὸ Δημόσιον δὲν εὐθύνεται διὰ τὰς δολιοφθορὰς, ἐν τούτοις ἡ Ἐπιτροπὴ ἐδέχθη κατὰ τὴν κρίσιν ἀγαθοῦ ἀνδρός, ὅτι ἡ μὲν ἀποκατάστασις ζημιῶν εἰς τὰ ἐν γένει ἔργα τῆς γραμμῆς, ὅσα ἐξέρχονται τῶν συνήθων ἔργων συντηρήσεως, πίπτουν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, ἑτέρωθεν ἡ τε συντήρησις καὶ ἡ ἀνανέωσις καὶ ἀποκατάστασις τῶν ζημιῶν τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ βαρύνουν τὴν ἀνάδοχον ἑταιρίαν. Ἡ ὑπὸ κρίσιν σύμβασις εἶναι ἐπαχθεστέρα ἀπὸ ἐκείνην, ἡ ὁποία θὰ ὑπεγράφετο εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ἐπιστολῆς Διομήδους. Διὰ τῆς ἐπιστολῆς Διομήδους διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, πληρωμῶν τῆς ἀξίας τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ ἐξόφλησιν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς Ἑταιρείας θὰ διετίθεντο 21 δισεκατ. δραχμῶν, ἐνῷ διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν συμβάσεως διατίθενται 60 δισεκατ. δραχμαί. Διὰ τῆς ἐπιστολῆς Διομήδους, οὐδὲν δολλάριον θὰ ἐξήγετο καὶ ὅλον τὸ ποσὸν εἰς δραχμὰς τῶν 21 δισεκ. θὰ διετίθετο διὰ τὴν ἀγορὰν Ἑλληνικῶν προϊόντων καὶ ἐξαγωγὴν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἐνῷ διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν συμβάσεως ἐξάγονται ἐλεύθερα 1.400.000 δολλάρια. Τὸ συμφωνηθὲν τότε ποσὸν θὰ κατεβάλλετο εἰς τρεῖς ἐτησίας δόσεις, ἐνῷ τὸ διὰ τῆς συμβάσεως εἰς 4 τριμηνιαίας δόσεις. Τὸ προνόμιον ἐκμεταλλεύσεως ἔληξε τότε μετὰ 8 ἔτη καὶ 9 μῆνας, ἐνῷ διὰ συμβάσεως ἔληγε μετὰ 3 ἔτη καὶ 9 μῆνας. Δὲν νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι χρειάζεται νὰ καταβληθῇ μεγαλυτέρα προσπάθεια διὰ νὰ πεισθῆτε, ὅτι οἱ ὅροι τῆς συμβάσεως ταύτης εἶναι ἐπαχθέστεροι ἐκείνων ποὺ θὰ ὡρίζοντο, ἐὰν ὑπεγράφετο σύμβασις εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ἐπιστολῆς Διομήδους. Ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν ἰσχυρίσθη ὅτι ἡ ὑπὸ κρίσιν σύμβασις εἶναι ἐπωφελὴς διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου νομοθετικοῦ διατάγματος, ἀναγράφεται ὅτι ἠναγκάσθη τὸ Δημόσιον νὰ ὑπογράψῃ τὴν σύμβασιν λόγῳ ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων καὶ διότι ἡ σιδηροδρομικὴ γραμμὴ αὕτη εὑρίσκεται εἰς τὴν παραμεθόριον γραμμήν. Ἀλλὰ καὶ οἱ δύο προβαλλόμενοι λόγοι ὡς δικαιολογίαν διὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως εἶναι ἀβάσιμοι. Ἐπιστολὴ ὑπογραφεῖσα τὸν Μάρτιον 1949 δὲν δύναται νὰ δημιουργήσῃ δικαιώματα τὸν Μάρτιον τοῦ 1954 ἤτοι μετὰ πέντε ὁλόκληρα ἔτη. Αἱ ἐπὶ τῆς ἐπιστολῆς πρῶται διαπραγματεύσεις εἶχον ναυαγήσει καὶ μετὰ πάροδον ἀρκετοῦ χρόνου ἐπηκολούθησαν ἄλλαι ἐπὶ ἄλλων βάσεων. Εἶχε δὲ γίνει κοινὴ συνείδησις ὅτι ἠτόνησεν ἡ ἐπιστολὴ Διομήδους, ὥστε εἰς πρακτικὸν συνταγὲν τὴν 1 Σεπτεμβρίου 1952 καὶ ὑπογραφὲν παρὰ τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῶν Σιδηροδρόμων τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ τοῦ ἁρμοδίου Διευθυντοῦ Σιδηροδρόμων τοῦ αὐτοῦ Ὑπουργείου, ἀναγράφεται ἐπὶ λέξει. «Τέλος ἡ Ἐπιτροπὴ εἰσηγεῖται, ὅπως σὺν τῇ ἀνακοινώσει τῶν ἀνωτέρω Ἑλληνικῶν ἀπόψεων εἰς τὴν Ἑταιρείαν, δηλωθῇ πρὸς αὐτὴν ὅτι ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ ἐν πάσῃ περιπτώσει ὡς μὴ ὑφισταμένην πᾶσαν προϋπάρξασαν συνεννόησιν ἐπὶ τῆς ἐξαγορᾶς καὶ συνεπῶς θεωρεῖ ἀτονήσασαν τὴν ἀπὸ 5 Μαρτίου 1949 ἐπιστολὴν Διομήδους. Ἀφ’ οὗ δὲ ταῦτα ἐτονίζοντο κατὰ τὸ 1952, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργοῦνται ὑποχρεώσεις τὸ 1954; Ὄχι μόνον νομικὴ ὑποχρέωσις δὲν ὑπάρχει, ἀλλ’ οὐδ’ ἠθικὴ τοιαύτη. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἕτερον λόγον, ὅτι ἡ γραμμὴ κεῖται εἰς τὴν παραμεθόριον γραμμήν, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ὁπόταν ἤθελε τὴν γραμμὴν ταύτην ἠδύνατο νὰ ἐπιτάξῃ ταύτην, ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει εἶναι καὶ ἄχρηστος ἡ γραμμὴ αὕτη ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεται εἰς βολὴν πυροβολικοῦ ἀπὸ τὸ ἔδαφος τοῦ ἐνδεχομένου ἐχθρικοῦ Κράτους. Ἐὰν δὲν ὑπεγράφετο ἡ σύμβασις καὶ δὲν ἐκυρώνετο αὕτη, τότε τὸ Ἑλληνικὸν δημόσιον τὴν 1 Ἰανουαρίου 1958 θὰ ἀνελάμβανε τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς γραμμῆς, θὰ ἐχρεώνετο μὲ τὴν ἀξίαν τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ καὶ τοῦ λοιποῦ κινητοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ θὰ ἐπληρώνετο μετὰ τὴν ἐκκαθάρισιν τῶν ἀπαιτήσεων τὸ ἐκκαθαρισθησόμενον ποσὸν ἐν ᾧ ἐξ ἀντιθέτου θὰ ἐχρεοῦτο ἡ ἑταιρία μὲ τὸ ποσὸν ὅπερ ἔδει νὰ ἐξοδευθῇ διὰ νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ γραμμὴ εἰς τὴν ἀρίστην κατάστασιν, εἰς ἣν εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ παραδώσῃ ἡ ἑταιρία εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ ἔχω τὴν γνώμην ὅτι μᾶλλον ὀφειλέτις θὰ ἦτο ἡ ἑταιρία καὶ οὐχὶ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, καὶ πλὴν ἄλλων ἡ κατάστασις τῆς γραμμῆς ἦτο εἰς ἀθλιεστάτην κατάστασιν καὶ πολλάκις διὰ λόγους ἀσφαλείας ἐπέκειτο ἡ διακοπὴ τῆς λειτουργίας τῆς γραμμῆς. Διὰ νὰ λάβητε δὲ μίαν ἰδέαν τῶν περιφήμων ἀπαιτήσεων θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ἀπὸ 27 Μαΐου 1954 σημείωμα τοῦ κ. Δ. Σίνη, Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Εἰς τὸν πίνακα Α τοῦ σημειώματος αὐτοῦ ἀναγράφονται ὡς ἀπόψεις τῆς ἑταιρίας χρέωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου εἰς ἀναλυτικὸν πίνακα ἀπὸ τοῦ 1918 μέχρι τέλους τοῦ 1939 διὰ ποσοῦ γαλλικῶν φράγκων χρυσῶν 8.421.064,80 ἐν ᾧ εἰς τὸν συγκεντρωτικὸν πίνακα Β ἀναγράφονται αἱ ἀπόψεις τῆς ἑταιρίας, κονδύλιον παλαιοῦ λογαριασμοῦ μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1937 δηλαδὴ διὰ τὸ ἴδιον χρονικὸν διάστημα μεῖον μάλιστα δύο ἐτῶν τὸ ποσὸν τῶν γαλλικῶν φράγκων χρυσῶν 11.305.000 ἕτερον κονδύλιον διὰ χρήσεις 1938, 1939 καὶ 1940 τὸ ποσὸν τῶν γαλλικῶν φράγκων 118.000 καὶ διὰ τόκους τοῦ ποσοῦ τούτου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1948 τὸ ποσὸν τῶν 8.224.000. Ἀλλὰ διὰ τὸ ποσὸν τοῦ Α πίνακος ἐκ γαλλικῶν χρυσῶν φράγκων 8.421.064,80 ἢ τοῦ Β πίνακος ἐκ κεφαλαίου 11.453.000 καὶ τόκου 8.224.000 ἤτοι ἐν ὅλῳ 19.677.00 γαλλικῶν χρυσῶν φράγκων, τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ὄχι μόνον δὲν ἀναγωρίζει τὰς ἀπαιτήσεις ταύτας τῆς ἑταιρίας, ἀλλὰ τοὐναντίον τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἔχει τὴν ἄποψιν ὅτι ἡ ἑταιρία ὀφείλει εἰς αὐτό, τὸ ποσὸν τῶν χρυσῶν γαλλικῶν φράγκων 2.293.886,50 διὰ τὸ ἴδιον χρονικὸν διάστημα. Κύριοι βουλευταί, ἐνόμισα ὅτι εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ ἐκθέσω ἐνώπιον ὑμῶν ἀντικειμενικῶς τὴν κατάστασιν καὶ νὰ τονίσω τὰς ζημίας τὰς ὁποίας ὑφίσταται τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως ταύτης. Ἔχετε δικαίωμα νὰ ἀκυρώσητε τὸ Νομοθετικὸν διάταγμα καὶ τὴν σύμβασιν. Ἄς ἀναλογισθῇ ἕκαστος ὑμῶν τὰς εὐθύνας του καὶ ἂς ψηφίσῃ ἀναλόγως. (χειροκροτήματα).

§51Ν. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἀντιπολίτευσις, κ. βουλευταί, ἠκολούθησεν ἐσφαλμένον δρόμον ἐπικρίνασα τὸ νομοθετικὸν διάταγμα 3023)1954. Πιστεύω ἀπόλυτα ὅτι κατέθεσε τὴν συζητουμένην πρότασιν νόμου μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ δημιουργήσῃ θόρυβον καὶ ἐντυπώσεις καὶ ὄχι διότι δὲν πιστεύει ὅτι ὀρθῶς ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἐπὶ τοῦ προκειμένου, καταργήσασα τὸ καθεστὼς δουλείας σχετικῶς μὲ τοὺς σιδηροδρόμους ἐκείνους, τὸ ὁποῖον εἴχομεν τὴν ἀτυχίαν νὰ ὑποφέρωμεν ἐπὶ τόσα ἔτη. Εἴχομεν μίαν ξένην ἑταιρίαν εἰς ἓν καίριον σημεῖον τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας. Ἡ καταπίεσις τὴν ὁποίαν ὑφίστατο ἐκ τῆς Ἑταιρείας αὐτῆς ἡ περιοχὴ ἐκείνη τῆς Θράκης ἦτο τόσον μεγάλη ὥστε ὁμόθυμος ὁ πόθος τῶν Θρακῶν ἀνέκαθεν ἦτο πότε θὰ ἀπηλλάσσετο ἀπὸ τὴν Ἑταιρείαν αὐτήν. Τὸν πόθον τοῦτον διερμηνεύουσα ἡ Κυβέρνησις τοῦ 1949 διὰ τοῦ Ἀντιπροέδρου αὐτῆς ἀειμνήστου Διομήδη ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐξαγοράσῃ τὸ ἐν γένει δίκτυον ἀντὶ 2.100.000 δολλαρίων. Καθ’ ἡμᾶς κ. βουλευταί, ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη τοῦ ἀειμνήστου Διομήδους δεσμεύει τὴν Ἑλλάδα. Τοῦτο σημειωθήτω δὲν τὸ πιστεύω μόνον ἐγώ, ἀλλὰ καὶ κορυφαῖοι Ἕλληνες καὶ ξένοι νομικοὶ τοὺς ὁποίους ἠρώτησα. Ἡ ἐξαγορὰ ὅμως τοῦ δικτύου δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ τότε, διότι οἱ σύμμαχοί μας Ἀμερικανοὶ δὲν ἐπέτρεψαν τὴν πληρωμὴν δολλαρίων εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἡ ἄδεια τῶν Ἀμερικανῶν ἐδόθη τὸ 1951. Τὸ 1952, ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ὁ τότε ὑπουργὸς Συντονισμοῦ κ. Καρτάλης προῆλθεν καὶ αὐτὸς εἰς συμφωνίαν διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας καὶ διεπραγματεύθη τὴν ἐξαγορὰν ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τοῦ 1.750.000 δολλαρίων. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ὅπως ἐκπληρώνει τὰς ὑποχρεώσεις τὰς ὁποίας ἀνέλαβεν ἀφ’ ἧς διακυβερνᾷ τὴν Ἑλλάδα, ἦλθε καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο νὰ δικαιώσῃ τὸν πόθον ἑνὸς μαρτυρικοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τῆς Θράκης, καὶ προέβη εἰς μίαν γενναίαν πράγματι χειρονομίαν, προελθοῦσα εἰς συμφωνίαν διὰ τῆς ὁποίας, διὰ νὰ μὴ φανῇ ὅτι τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικὸν δὲν σέβεται τὰς συμφωνίας του, ἐξηγόρασε τὸ δίκτυον τοῦτο τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τῶν 1.400.000 δολλαρίων, δηλαδὴ μὲ μίαν διαφορὰν 700.000 δολλαρίων, ἀπὸ τὴν ἀρχικῶς συμφωνηθεῖσαν τιμήν. Ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος καὶ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας μᾶς εἶπεν ὅτι ἠμπορούσαμε, τὸ 1958, δηλαδὴ ὅτε ἔληγεν τὸ προνόμιον τῆς Ἑταιρίας, ἠμπορούσαμεν νὰ μὴ τὴν ἐξαγοράσωμεν καὶ νὰ λήξῃ τὸ προνόμιον τῆς Ἑταιρίας καὶ τότε νὰ τὴν παραλάβωμεν χωρὶς καμμίαν διαμαρτυρίαν. Αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ οὔτε μὲ 50 χρόνια καὶ θὰ σᾶς ἀναφέρω τοὺς λόγους. Οἱ χρηματίσαντες, εἰς τὰς Κυβερνήσεις τὰς μεταπελευθερωτικάς, ὑπουργοὶ καὶ ἰδίως ἀρχηγοὶ κομμάτων, γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὰς πιέσεις τῆς Γαλλ. Κυβερνήσεως. Ἡ Γαλλ. Κυβέρνησις ἐπίεζε παντοιοτρόπως τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἀποδεχθῇ τὰς προτάσεις τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας καὶ ὅλα τὰ προνόμιά της νὰ μὴ θιγοῦν. Αἱ δὲ μεταπελευθερωτικαὶ Κυβερνήσεις εἶχον ἀναγνωρίσει ὅλα ὅσα ὀφείλοντο ὑπὸ τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Γαλλο–Ἑλληνικὴν Ἑταιρίαν ἀπὸ τὸν πρῶτον Παγκόσμιον Πόλεμον, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ 1918 καὶ 1920, διὰ τὴν μεταφορὰν τῶν στρατευμάτων καὶ τῶν προσφύγων τῆς Θράκης, ὅπως καὶ ἀπὸ τὸν δεύτερον Παγκόσμιον πόλεμον διὰ τὴν μεταφορὰν τοῦ Στρατοῦ, πολεμοφοδίων κλπ. Τὰ ποσὰ αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, ἦσαν ὑπέρογκα, ἦσαν τεράστια ποσά, τὰ ὁποῖα ἀνεγνώριζον ὅλαι αἱ μεταπελευθερωτικαὶ Κυβερνήσεις. Ἐὰν λοιπόν, ἔληγεν τὸ προνόμιον τῆς Ἑταιρίας τὸ 1958 καὶ ἡμεῖς δὲν κατεβάλομεν τὰ ὀφειλόμενα εἰς τὴν Γαλλο–Ἑλληνικὴν Ἑταιρίαν αὕτη θὰ προσέφευγεν εἰς τὸ Διεθνὲς Δικαστήριον τῆς Χάγης καὶ τότε θὰ ζητοῦσε παράτασιν τοῦ προνομίου, καὶ νὰ ἦσθε βέβαιοι, κύριοι, ὅτι δὲν θὰ ἔληγεν τὸ προνόμιον οὔτε τὸ 1968. Λοιπόν, κ. συνάδελφοι, ἐκφράζοντες τὸν πόθον τοῦ λαοῦ τῆς Θράκης εὐγνωμονοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν, διότι μᾶς ἀπήλλαξεν ἀπὸ ἕνα καθεστὼς δουλείας. Ὅσοι ἐταξίδευσαν μὲ τὰ τραχὺ ὑλικὸν τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας θὰ εἶδον ὅτι καὶ μὲ πρώτην θέσιν ἐὰν ἐταξίδευον καὶ ἔβρεχεν ἔπρεπε νὰ ἵσταντο ὄρθιοι καὶ νὰ κρατοῦν ὀμβρέλλαν, τὰ δὲ κόμιστρα τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας ἦσαν διπλάσια τῶν Σ.Ε.Κ. Ἦτο ἐκμετάλλευσις ἀγριωτάτη καὶ δι’ αὐτὸ οἱ κύριοι συνάδελφοι καὶ ὁ λαὸς τοῦ Νομοῦ Ἕβρου, θὰ εὐγνωμονοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τὸν Πρόεδρον αὐτῆς Στρατάρχην Παπάγον ὁ ὁποῖος, προσωπικῶς, κατόπιν ἰδικῶν μας ὀχλήσεων συνέστησεν τὴν ἐξαγορὰν τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας. Θὰ εὐγνωμονοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν Στρατάρχην Παπάγον, διότι μᾶς ἀπήλλαξεν ἀπὸ τὸ καθεστὼς αὐτὸ τῆς δουλείας. Καὶ τελευτῶν τὸν λόγον μου, κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ σᾶς ἀναπτύξω τὸ ἱστορικὸν τῆς ἱδρύσεως τῆς Γαλλο– Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας, διότι δὲν χρειάζεται. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ὅμως μίαν περικοπὴν ἀπὸ ἓν ὑπόμνημα τὸ ὁποῖον εἶχον ὑποβάλει αἱ ὀργανώσεις τοῦ Νομοῦ Ἕβρου πρὸς τὰς τότε Κυβερνήσεις τὰς μεταπελευθερωτικὰς διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῆς Γαλλο–Ἑλληνικῆς Ἑταιρίας. «Κατοχυρωθεῖσα οὕτω ἡ Ἑταιρία διὰ τῆς νέας συμβάσεως καὶ ἑρμηνεύσασα αὐτὴν αὐθαιρέτως καὶ κατὰ βούλησιν ἀπέβη ἀπὸ 20ετίας καὶ πλέον ἀληθὴς μάστιγξ διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ τὸν τόπον. Διὰ δὲ τὸν Νομὸν Ἕβρου τὸν ὁποῖον ἐκλήθη νὰ ἐξυπηρετήσῃ ἡ Ἑταιρία μετέτρεψεν αὑτὸν εἰς τσιφλίκιον ἐκμεταλλεύσιμον κατὰ τὸ δοκοῦν μὴ σεβομένη οὔτε τὰς συστάσεις τῆς προϊσταμένης της ἀρχῆς, οὔτε καὶ τὰς διαμαρτυρίας τοῦ λαοῦ τοῦ Ἕβρου.......». Λοιπόν, ἀγαπητοί κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις δὲν ἔπραξεν ἔργον δημιουργικόν, διότι πιστεύω ἀπόλυτα, ἐπιτρέψατέ μου, εἰς μίαν Δημοκρατίαν μόνον δημιουργικὸς ἔλεγχος ὠφελεῖ. Ὅταν ὁ ἔλεγχος εἶναι ἄρνησις καὶ εἶναι θόρυβος, ἡ Δημοκρατία κλονίζεται. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον πολιτευομένη ἡ Ἀντιπολίτευσις κλονίζει τὰ θεμέλια τῆς Δημοκρατίας. (χειροκροτήματα).

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ε. Πέτσος.

§53Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, λαμβάνω τὸν λόγον διὰ νὰ προσθέσω ὀλίγα τινὰ εἰς ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Ἔξαρχος. Καὶ τοῦτο πράττω, διότι συνέπεσε κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Ν. Δ. περὶ κυρώσεως τῆς συμβάσεως αὐτῆς νὰ εἶμαι εἰσηγητής. Ὁ συνάδελφος τῆς πλειοψηφίας μᾶς ἐκατηγόρησεν ὡς δημοκοποῦντας καὶ ὡς δημιουργοῦντας θόρυβον καὶ σύγχυσιν καὶ οὔτε πολὺ οὔτε ὀλίγον ὡς κλονίζοντας τὰ θεμέλια τῆς Δημοκρατίας. Θὰ περιορισθῶ νὰ ἀναγνώσω μίαν ἐπιστολὴν ἐκλεκτοῦ συναδέλφου τῆς συμπολιτεύσεως, χρηματίσαντος ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως Παπάγου, ὁ ὁποῖος ἀτυχῶς δι’ ὑμᾶς συνέπεσε νὰ συμφωνῇ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ μὲ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Καί, θὰ ἀντιληφθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οὔτε δημοκοποῦμεν, οὔτε θόρυβον δημιουργοῦμεν. Πρόκειται περὶ τοῦ συναδέλφου κ. Ἀποστολίδη, ὁ ὁποῖος ἀπαντῶν εἰς ἐπιστολὴν ἀποσταλεῖσαν εἰς αὐτὸν ἐκ μέρους τῆς εἰς τὴν Ἀλεξανδρούπολιν ἐκδιδομένης ἐφημερίδος «Ἐλευθέρα Θράκη» ἡ ὁποία διεξῆγε πραγματικὸν ἀγῶνα καὶ ἐναντίον τῆς Ἑταιρίας, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς ἐξαγορᾶς, διότι, κύριοι συνάδελφοι, ἂς μὴ συγχέωμεν τὰ πράγματα, ἄλλο Ἑταιρία καὶ ἄλλο ἐξαγορά. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι ὑπῆρξεν μάστιγξ ἡ Ἑταιρία. Τὸ ὑπεστηρίξαμεν καὶ τὸ ἀπεδείξαμεν. Παραλλήλως ὑπεστηρίξαμεν ὅτι ἦτο ἀσύμφορος καὶ ἐπαχθὴς ἡ ἐξαγορὰ τοῦ προνομίου. Ποίαν σχέσιν ἔχει τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο; Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐπιστολὴ ἐγράφη τὸν Ἰούλιον 1952, τὴν ἐποχὴν ἀκριβῶς ποὺ ἐλάμβανον χώραν αἱ διαπραγματεύσεις, διὰ τὴν ἐξαγοράν, πρὸ τῆς ὑπογραφῆς καὶ τῆς συμβάσεως, τῆς ὁριστικῆς ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.

§54Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐπὶ Καρτάλη.

§55Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Τόσον τὸ καλύτερον. Λέγει λοιπὸν ἡ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἀποστολίδη: Ἀθῆναι 1 Ἰουλίου 1952 Κύριον Γεώργιον Κονδύλην Διευθυντὴν ἐφημερίδος «Ἐλεύθερη Θράκη» Ἀλεξανδρούπολιν. Ἀξιότιμε κύριε Διευθυντά, Εἴτε ὑμεῖς, εἴτε τρίτος τις εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ μοῦ στείλῃ φύλλον τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος σας, τῆς 17 Ἀπριλίου ἐ.ἔ. εἰς τὸ ὁποῖον δημοσιεύεται ἄρθρον ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἀπαράδεκτη καὶ ἐπιζημία ἡ ἐξαγορὰ τῆς Γραμμῆς τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων». Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ὅσα γράφετε εἶναι ἀπολύτως ὀρθὰ καὶ τυχὸν πραγματοποιουμένη τοιαύτη ἐξαγορά, θὰ εἶναι σκάνδαλον εἰς βάρος τοῦ φορολογουμένου Λαοῦ. Τετράκις ἐπὶ τῆς ὑπουργίας μου ἀπέτρεψα τοιοῦτον πραξικόπημα καὶ παρ’ ὅλας τὰς ἀπορρίψεις, οἱ πράκτορες τῶν Γάλλων μετόχων ἐπανήρχοντο μὲ διάφορα σχέδια καὶ νέας προτάσεις. Ὥστε προσφέρετε πραγματικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν σημερινὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἀρθρογραφοῦντες ἐναντίον μελετωμένης ἐξαγορᾶς. Εἶμαι κεκηρυγμένος ὑπὲρ τῆς κρατικοποιήσεως ὅλων τῶν Σιδηροδρόμων, ἐπιτυγχανομένης διὰ κηρύξεως τῶν ἰδιωτικῶν Ἑταιριῶν εἰς κατάστασιν πτωχεύσεως, ἐφόσον δὲν ἐπαρκοῦν αἱ εἰσπράξεις των οὔτε εἰς πληρωμὴν τῶν συντάξεων τοῦ προσωπικοῦ των. Ἀλλὰ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων Ἀλεξανδρουπόλεως, ὀφείλομεν νὰ κάμωμεν ὑπομονὴν μέχρι τοῦ 1957, ἐπιζητοῦντες τότε τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τῆς συμβάσεως.

Μετὰ τιμῆς

Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

Ἀντιλαμβάνεσθε, κύριοι, αὐτὰ τὰ ὁποῖα γράφονται...

§56Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκ.). Ποίους ὅρους ἐξαγορᾶς ἐχαρακτήρισεν ὡς σκάνδαλον ὁ κ. Ἀποστολίδης; Θέλω νὰ τοὺς ἔχω καὶ πρέπει νὰ τοὺς ἔχω καὶ ἐγὼ καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἀποφανθοῦν.

§57Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, πιστεύσατε ὅτι ἐὰν ἔλαβα τὸν λόγον, τὸν ἔλαβα διότι ἐσκανδαλίσθην προσωπικῶς, ὅταν ἤκουσα τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον νὰ ὁμιλῇ περὶ δημοκοπίας.

§58Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκ.). Κύριε συνάδελφε, ἡ ἀπάντησίς σας εἰς τὸν κ. συνάδελφον, δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὸ ἐρώτημα τὸ ἰδικόν μου. Θέλω νὰ διαφωτίσετε καὶ ἐμὲ καὶ τὴν Βουλήν, ποίους ὅρους τῆς συμφωνίας, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ τὸ 1952, ἐχαρακτήρισεν ὁ κ. Ἀποστολίδης, ὡς σκάνδαλον.

§59Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, ὁ κ. Ἀποστολίδης, ἐθεώρησεν ὅτι, εἰς ἐποχὴν ὀλίγον ἀπέχουσαν ἀπὸ τῆς λήξεως τοῦ προνομίου τῆς Ἑταιρίας, μία ἐξαγορὰ τοῦ προνομίου ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, θὰ ἀπετέλει, κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ἀποστολίδη, σκάνδαλον.

§60Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Μίαν διευκρίνησιν.... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπειδὴ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προστατεύσω τὸν ἐπὶ τοῦ βήματος ρήτορα περισσότερον παντὸς ἄλλου, τηρῶ αὐστηρῶς τὸν Κανονισμόν, παρακαλῶν τοὺς κ.κ. συναδέλφους νὰ μὴ διακόπτουν τὸν ρήτορα, διότι δὲν δέχεται διακοπάς.

§62Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν τὸ ἤκουσα, κύριε Πρόεδρε. Ζητῶ συγγνώμην. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§63Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐκφράζω τὴν λύπην μου, διότι δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ διατυπώσω μίαν ἁπλῆν σκέψιν μου ἐπὶ ἑνὸς θέματος, τὸ ὁποῖον ἐπανῆλθεν πρὸς συζήτησιν, τοῦ ὁποίου συνέπεσεν νὰ εἶμαι εἰσηγητὴς καὶ διότι ἐμελέτησα τὸ θέμα ἀπὸ μηνῶν· καὶ μοῦ μένουν ὡρισμέναι ἀπορίαι, διατί, ἐφ’ ὅσον τὸ προνόμιον ἔληγε τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1957, νὰ βιασθοῦμε, ὡς Δημόσιον καὶ νὰ προβῶμεν εἰς τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου αὐτοῦ. (Θόρυβος. Κωδωνοκρουσίαι).

§64Σ. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἀπαντήσατε εἰς τὸ ἐρώτημα τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Παρακαλῶ νὰ διαβάσετε καὶ πάλιν τὴν ἐπιστολὴν.

§65Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Νὰ τὴν διαβάσω καὶ πάλιν καὶ θὰ πεισθῆτε ὅτι εἶναι ὑπὲρ τῶν ἀπόψεών μας. Ἰδοὺ τί λέγει ὁ κ. Ἀποστολίδης:......«ἀναγινώσκει)........

§66Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκ.). Ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῆς ἐπιστολῆς προκύπτει ὅτι εἶχε προηγηθῆ τῆς ἐφημερίδος, ἡ ὁποία κατεφέρετο καὶ ἐπέκρινεν ὅρους μελετωμένους τότε διὰ τὴν ἐξαγορὰν. Διὰ νὰ ἔχῃ συνεπῶς ἀξίαν τὸ ἐπιχείρημά σας τῆς ἐπικλήσεως τῆς γνώμης τοῦ κ. Ἀποστολίδη, θὰ ἔπρεπε νὰ προσκομίσετε καὶ τὰ φύλλα τῆς ἐφημερίδος, εἰς τὰ ὁποῖα ἐπικρίνεται ἡ ἐξεύρεσις τῶν πόρων, διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ δικτύου, διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖα σημεῖα ἀκριβῶς ἐπέκρινεν ὁ κ. Ἀποστολίδης.

§67Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο, ὅτι τότε ὅταν ἐγένοντο συζητήσεις διὰ τὴν ἐξαγορὰν, ὡς ἀντάλλαγμα ἐζητεῖτο ἡ ἀγορὰ καπνῶν. Τὴν ἐποχὴν τοῦ 1952 ἐπὶ ὑπουργίας Καρτάλη, ἐζητούσαμε τὴν ἐξαγορὰν μὲ ἀντάλλαγμα νὰ ἀγοράσουν οἱ Γάλλοι καπνὰ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει σήμερον. Κατὰ συνέπειαν, δικαιούμεθα νὰ χαρακτηρίσωμεν περίεργον τὴν σύμβασιν αὐτήν.

§68Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκ.). Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι λογικὸν νὰ ἐπικαλούμεθα τὴν γνώμην οἱουδήποτε συναδέλφου, τόσον ἀξιοτίμου συναδέλφου, ὅπως εἶναι ὁ κ. Ἀποστολίδης, τὴν ἐξετεθεῖσαν ἐν ὄψει ὡρισμένου περιεχομένου τῶν συνεννοήσεων τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1952 καὶ νὰ τὴν χρησιμοποιήσητε διὰ νὰ χαρακτηρίσετε τὸ περιεχόμενον συμβάσεως, ἡ ὁποία ὑπεγράφη τὸ 1954.

§69Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Πρόκειται περὶ μιᾶς ἐπιστολῆς καὶ ἡ ἐπιστολὴ ἔχει ἔλθει εἰς δημοσιότητα.

§70Π. ΤΣΟΥΤΣΟΥΡΑΣ. Πρόκειται περὶ ἄλλης συμβάσεως.

§71Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς βεβαιώσω ὅτι πρόθεσίς μου εἶναι νὰ ἐξετάσω τὴν περίπτωσιν μὲ τελείαν ἀντικειμενικότητα καὶ τελείαν ἔλλειψιν προθέσεως ἐπιρρίψεως εὐθυνῶν πρὸς οἱανδήποτε πλευράν. Θὰ ἐπεθύμουν, ὅμως, τοῦτο, νὰ διερευνηθῇ: πῶς καὶ διατί ἐχαρακτηρίσθη ἡ σύμβασις αὐτὴ ἐπαχθὴς εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Χαίρω διότι αἱ ἀπόψεις τοῦ κ. συναδέλφου τῆς πλειοψηφίας κατὰ κάποιον τρόπον, παρέχουν ὡρισμένας ἐξηγήσεις, ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος παραλλήλως νὰ διατυπώσω εἰς τὴν ἰδικήν μου σκέψιν τὴν ἀπορίαν, πῶς ἐδημιουργήθη ἡ ἀντίληψις αὐτή. Διότι ἐχαρακτηρίσθημεν ὅτι δημοκοποῦμεν. Ἀπὸ τὴν ἱστορίαν μας ἔχομεν ἀποδείξει ὅτι οὐδέποτε ἐδημοκοπήσαμεν. Τὸν λόγον λαμβάνω σπανίως, σπανιώτατα, καὶ γνωρίζετε κατὰ ποῖον τρόπον διατυπώνω τὰς σκέψεις μου. Πῶς λοιπόν, λέγετε ὅτι κλονίζομεν τὰ θεμέλια τῆς Δημοκρατίας; Εἶχα ὑποχρέωσιν νὰ τονίσω τοῦτο ὅτι αἱ ἀπόψεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως εἶναι καὶ ἐπιμένομεν, ὅτι ἡ σύμβασις αὐτὴ δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπογραφῇ καὶ δι’ αὐτὸ κηρυσσόμεθα ὑπὲρ τῆς προτάσεως τῶν συναδέλφων καὶ ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Παπαγιάννης ἔχει τὸν λόγον.

§73Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θεωρῶ χρήσιμον νὰ δώσω μερικὰ στοιχεῖα εἰς τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως, ἡ ὁποία συζητεῖται, διότι εἶμαι μεταξὺ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι διεχειρίσθησαν τὸ θέμα. Ὑπενθυμίζω, κατ’ ἀρχήν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡμεῖς ὅσοι διεχειρίσθημεν τὸ θέμα αὐτό, ὑπεγράψαμεν μίαν συμφωνίαν ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις καὶ τοὺς ὅρους, τοὺς ὁποίους, θὰ ἀκούσετε περαιτέρω καὶ τὴν συμφωνίαν αὐτὴν ὑπεγράψαμεν ὑπὸ τὴν αἵρεσιν τῆς ἐγκρίσεώς της ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς. Δὲν ἀνελάβομεν ἀνεκκλήτους ὑποχρεώσεις ἡμεῖς, ὥστε νὰ ἐπιβάλλωμεν ἔπειτα εἰς τὴν Βουλὴν νὰ ἀποδεχθῇ τὴν σύμβασιν αὐτήν. Εἶναι τοῦτο κάτι, τὸ ὁποῖον παρελείφθη ἀπὸ τοὺς κ.κ. συναδέλφους, ποὺ ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ βῆμα, νὰ σημειωθῇ καὶ τὸ ἀναφέρω ἐγὼ πρὸς ἐκκαθάρισιν τῆς καταστάσεως. Ὑπεγράψαμεν μίαν σύμβασιν, τὴν ὁποίαν εὕρομεν καλὴν καὶ ἐντὸς ὀλίγου θὰ τὴν δικαιολογήσω. Τὴν σύμβασιν αὐτὴν ὑπεγράψαμεν ὑπὸ αἵρεσιν μὴ ἀναλαβόντες οὐδεμίαν ἀνέκκλητον ὑποχρέωσιν ἔναντι τῆς Ἑταιρίας ἐξηρτήσαμεν δὲ τὴν ἰσχὺν της ἐκ τῆς ἐγκρίσεως τῆς Βουλῆς. Ἡ σύμβασις ἦλθεν εἰς τὴν Βουλὴν, καὶ ἐκυρώθη παρ’ αὐτῆς. Ἑπομένως, ἐὰν ὑπάρχουν εὐθύναι, ὑπάρχουν βεβαίως, εἰς ἡμᾶς τοὺς διαπραγματευθέντας τὴν σύμβασιν καὶ τὴν Κυβέρνησιν εἰς ἣν περίπτωσιν ἠστόχησε κατὰ τὴν σύναψίν της καὶ θὰ δικαιολογήσωμεν μετ’ ὀλίγον τὴν ἐν προκειμένῳ ἐνέργειαν, ἀλλὰ τὰς ἰδίας εὐθύνας ἔχει καὶ ἡ Βουλή, ἡ ὁποία τὴν ἐκύρωσε. Ὑπενθυμίζω, ἐπίσης, ὅτι οὐδεμία προσπάθεια κατεβλήθη διὰ νὰ ψηφισθῇ ἡ σύμβασις εἰς τὴν Βουλὴν ἐν τάχει. Ἡ σύμβασις ἀνεγράφετο εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς ἐπιτροπῆς ἐξουσιοδοτήσεως τοῦ θέρους τοῦ 1954 ἐπὶ ἕνα ὁλόκληρον μῆνα. Κατετέθη τὴν 1ην Αὐγούστου, ἐψηφίσθη τὴν 31ην Αὐγούστου καὶ ἐκυρώθη τὴν 2αν Σεπτεμβρίου. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐγένοντο 10–15 συνεδριάσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἡ σύμβασις ἀνεφέρετο εἰς τὴν Ἡμερησίαν των Διάταξιν. Ὅταν μάλιστα, ἐψηφίσθη ἡ σύμβασις, δὲν ἤμην ἐγὼ παρών, ἦτο παρὼν ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Εὐταξίας, ὁ ὁποῖος παρηκολούθησε τὴν ψήφισιν αὐτῆς ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐδόθη, ὅθεν ἡ δυνατότης εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ἡ ὁποία κατὰ τὸ Σύνταγμα ἐκπροσωπεῖ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, νὰ κάμῃ ἐν καιρῷ καὶ ἐν πάσῃ ἀνέσει τὴν κριτικήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἔκρινε χρήσιμον ἐπὶ τοῦ θέματος. Μετὰ ὅσα εἶπον προκαταρκτικὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ σᾶς δώσω ἐγώ, ὄχι τὸ ἱστορικὸν τῆς Ἑταιρίας, τὸ ὁποῖον ἤδη ἄλλοι συνάδελφοι ἔθεσαν ὑπ’ ὄψει σας, ἀλλὰ τὸ ἱστορικὸν τῶν διαπραγματεύσεων διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῆς ταιρίας αὐτῆς τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων. Προηγουμένως πρέπει νὰ ἀποκαταστήσω μίαν ἀνακρίβειαν, λεχθεῖσαν ἐλπίζω ἄνευ προθέσεως. Δὲν εἶναι ἀκριβὲς ὅτι ἡ σύμβασις κατηρτίσθη καὶ ὑπεγράφη ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἀναλήψεως τῆς ἀρχῆς ἀπὸ τὸν Συναγερμόν, διηύθυνεν ὁ συνάδελφος καὶ φίλος κ. Ψαρρός, λυποῦμαι δὲ ποὺ δὲν εἶναι παρὼν ἀπόψε ἐδῶ. Ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς μὲ ὤχλησεν ὁ κ. Ψαρρὸς διὰ τὸ θέμα αὐτὸ τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων. Εἶναι λογικὸν νὰ ὑποθέσῃ τις ὅτι καὶ αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ τότε ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ ἀγαπητοῦ συναδέλφου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιτόπιος διαπίστωσις τῆς οἰκτρᾶς καταστάσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο τὸ δίκτυον τῶν Γαλλοελληνικῶν Σιδηροδρόμων καὶ τῆς μεταχειρίσεως τὴν ὁποίαν ὑφίστατο ὁ ἐπιβαίνων τοῦ σιδηροδρόμου αὐτοῦ κόσμος καὶ ἀκόμη, αἱ τακτικαὶ προσφυγαὶ πρὸς τὰς πολιτικὰς ἀρχάς, τῶν Στρατιωτικῶν ἀρχῶν αἱ ὁποῖαι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη, καὶ αὐτὸ τὸ ἔλεγαν ἐπὶ δεκαετίαν ὁλόκληρον, νὰ τελειώσῃ αὐτὸ τὸ δρᾶμα τοῦ ξένου σιδηροδρόμου εἰς τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα εἰς τὸ τριεθνὲς σημεῖον θὰ τὸν ἠνάγκαζον νὰ μὲ παρακινῇ συνεχῶς, ὡς ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν, νὰ δώσω μίαν λύσιν. Δὲν ὑπῆρξα ἐν προκειμένῳ διόλου βιαστικός. Ἐνθυμηθῆτε εἰς ποίαν κατάστασιν ἦτο ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1952–53, διὰ τὸν ὁποῖον κατεβάλλομεν πολλὰς προσπαθείας ὄχι μόνον ἡμεῖς οἱ ἐφαρμόζοντες αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος εἰς ἐκτάκτους θυσίας ὑπεβλήθη, διὰ νὰ ἰσοσκελισθῇ ὁ προϋπολογισμὸς αὐτός, ὥστε νὰ ἐννοήσητε διατὶ δὲν ἤμην εἰς θέσιν νὰ ἐνδώσω εἰς τὰς παρακινήσεις αὐτάς, τὰς ἀπολύτως δικαιολογημένας. Ἔκτοτε, ὅταν διωρθώθησαν κάπως τὰ οἰκονομικά, ὁ κ. συνάδελφος ἐπανῆλθεν ἐπανειλημμένως ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ κάθε τόσο μοῦ ἔλεγε: Τί θὰ γίνῃ μὲ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν τελειώσωμεν; Βλέπετε, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν, δὲν ἦτο ξένος πρὸς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν καὶ ἡ ἐξαγορὰ δὲν ἐγένετο ἐν ἀγνοίᾳ του. Πέραν τούτου, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς καταρτίσεως τῆς συμβάσεως, φυσικά, ἡ μελέτη τῶν ὅρων της δὲν ἔγινε μόνον ἀπὸ τοὺς Νομικοὺς Συμβούλους τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, ἄνευ τῆς συνεργασίας τῶν ὁποίων, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καταρτισθῇ αὕτη. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τῶν Γαλλοελληνικῶν σιδηροδρόμων ἔχει ἀπασχολήσει τὰς Ἑλληνικὰς Κυβερνήσεις ἐπὶ 10ετίας. Ἡ πρώτη προσπάθεια ἐξαγορᾶς τῶν σιδηροδρόμων, ὅπως ἠκούσατε, ἔγινε ἀκριβῶς ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ κ. Ἀποστολίδου τὸ 1938, πάντως ἐπὶ Δικτατορίας καὶ ἀναφέρεται ἐδῶ, εἰς τὸν φάκελλον, τὸν ὁποῖον ἔχω ἐμπρός μου, ἀναφέρεται εἰς τὴν ἔκθεσιν τῶν ἁρμοδίων διευθυντῶν, τῶν κ.κ. Βιγλησίδη καὶ Βασιλειάδη, ὅτι εἶχε γίνει καὶ ὑπολογισμὸς τότε, τοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ συνέφερε εἰς τὸ Κράτος νὰ καταβάλῃ εἰς τὴν Ἑταιρείαν τῶν Γαλλοελληνικῶν, διὰ νὰ ἀπόσχῃ πλέον τῆς ἀναμίξεώς της μὲ τὸ τμῆμα αὐτὸ τοῦ δικτύου τῆς Θράκης. Καὶ εἶχεν ὑπολογισθῆ τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰς 120 ἑκατομμύρια δραχμῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Εἰς μίαν ἔκθεσιν τῆς 21.2.49, προκαταρκτικὴν τῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν ἔκαμε ἡ τότε Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ἀειμνήστου Διομήδους, ὑπολογίζεται ἡ ἀξία τότε τοῦ δικτύου καὶ τῶν ἐγκαταστάσεων εἰς 110 ἑκατομμύρια προπολεμικῶν δραχμῶν, ἀντὶ τῶν 120, (προκύπτει δηλαδὴ μείωσις ἀξίας κατὰ 10 ἑκατομμύρια προπολεμικῶν δραχμῶν), αἱ ὁποῖαι μεταβάλλονται εἰς δραχμὰς τοῦ 1949 καὶ γίνονται 26.693 ἑκατομμύρια, δηλαδὴ 27 δισεκατομμύρια δραχμῶν τοῦ 1949. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον μεταπολεμικὸν στοιχεῖον. Καὶ αὐτὸ τὸ στοιχεῖον εἴχομεν ὑπ’ ὄψιν μας καὶ ἡμεῖς ὅταν ἐκάμαμεν τὰς διαπραγματεύσεις, ἤτοι τὰ 27 δισεκατομμύρια τοῦ 1949. Ἡ Κυβέρνησις τότε (1949), συνέστησεν ἐπιτροπὴν εἰς τὴν ὁποίαν ἀνέθεσεν νὰ κάμῃ τὸν ὑπολογισμὸν τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ καταβληθῇ ἀπὸ τὸ Κράτος, διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ δικτύου. Ἡ ἐπιτροπὴ εὑρέθη εἰς μεγάλην δυσκολίαν, διότι αἱ ἀπαιτήσεις τῆς ἑταιρείας ἦσαν κολοσσιαῖαι, τὸ Κράτος δέ, εἶχεν ἐν πολλοῖς ἀντιθέτους πρὸς τὴν Ἑταιρείαν ἀπόψεις. Καὶ τελικῶς ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατόν, ὅπως ἀναφέρουν αἱ σχετικαὶ ἐκθέσεις, νὰ εὑρεθῇ λύσις εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν σειρὰν τῶν διενέξεων μεταξὺ Ἑταιρείας καὶ Κράτους, καὶ νὰ ἀποφανθῇ ἡ ἐπιτροπὴ ἐὰν ἔχει δίκαιον τὸ Κράτος ἢ ἡ Ἑταιρεία, κατέληξεν εἰς τὴν ἑξῆς σκέψιν, ἡ ἐπίσημος ἐπιτροπὴ τοῦ 1949. Ἔλαβεν ὡς βάσιν, τί κεφάλαια κατέβαλεν ἡ Ἑταιρεία καὶ ὑπελόγισε τί τόκους δικαιοῦται αὕτη μέχρι σήμερον. Καὶ προέκυψεν ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀπαιτήσεις θὰ δύνανται νὰ ὑπολογισθοῦν εἰς 1½ ἑκατομμύριον δολλάρια. Αὐτὸ τὸ ποσὸν ἀναφέρεται εἰς τὴν ἔκθεσιν. Εἰς 1½ ἑκατομμύρια δολλάρια ὑπολογίζει ἡ ἐπιτροπή, ἀποτελουμένη ὡς εἶπον ἀπὸ Δημοσίους λειτουργούς, τὴν ἀξίωσιν τὴν ὁποίαν εὐλόγως δύναται νὰ ἔχῃ Ἑταιρεία, ὑπολογίζουσα τὸ κεφάλαιόν της καὶ ἕνα τόκον χαμηλὸν 3%. Τὸ Κράτος κατὰ τὴν σύμβασιν ἔχει, κύριοι, ὑποχρέωσιν νὰ καταβάλῃ εἰς τὴν Ἑταιρείαν ὄχι μόνον ὅλα τὰ ἐλλείμματα τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται τυχὸν ἐτησίως — δι’ αὐτὰ ὑπάρχει ὑποχρέωσις ἀρχῆθεν — ἀλλὰ καὶ ἕνα ὡρισμένον τόκον τῶν κεφαλαίων της, ὁ ὁποῖος εἶναι 5½%. Πρέπει λοιπόν, κατὰ τὴν σύμβασιν, ὁ ξένος κεφαλαιοῦχος νὰ μὴ ζημιώνῃ (τὰ τυχὸν ἐλλείμματα εἶναι εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους), ἀλλὰ καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ χρήματά του κάποιον μόνιμον κέρδος. Ἡ ἐπιτροπὴ ἔκρινεν ὅτι τὸ 5½% εἶναι πολὺ καὶ τὸ ὑπελόγισεν εἰς 3%. Ἔχουσα ὑπ’ ὄψιν, ὅτι καὶ εἰς τὰς ἄλλας προπολεμικὰς ὑποχρεώσεις τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τοῦ 1932 καὶ ἐντεῦθεν, δὲν εἶχεν καταβληθῆ τὸ σύνολον τοῦ ἀρχικῶς συμπεφωνημένου τόκου, ἀλλὰ ἕνα ποσοστὸν αὐτοῦ. Κάμνοντας λοιπὸν ἕνα συσχετισμὸν πρὸς τὸν τρόπον ἐξυπηρετήσεως τῶν ἄλλων ὑποχρεώσεων ἐκ τοῦ δημοσίου χρέους, ὑπελόγισε τόκον 3% καὶ κατέληξεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 1.500.000 δολ.

§74Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ κράτος τὸ Ὀθωμανικὸν καὶ κατόπιν τὸ διάδοχον Ἑλληνικόν, ὑπεχρεοῦτο νὰ ἐξασφαλίζῃ εἰς τὴν Ἑταιρείαν ἕνα μίνιμουμ 5½% ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου καὶ 1½ εἰσέτι. Τουλάχιστον τὸ Κράτος ἔπρεπε νὰ ἐξασφαλίζῃ 7% καὶ αὐτὸ ὑπελογίσθη κατόπιν εἰς 3%.

§75Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν συμπλήρωσιν, δὲν τὰ ἐνθυμοῦμαι ὅλα. Σημειώσατε ὅτι ἡ ἐπιτροπὴ προσθέτει ὅτι εἰς τὸ 1½ ἑκατομμύριον δολλάρια δὲν περιλαμβάνεται καθόλου πρόβλεψις καταβολῆς ἀποζημιώσεως διὰ τὸ προνόμιον. Ἡ Κυβέρνησις τότε, δὲν γνωρίζω πῶς σκεφθεῖσα, κατέληξε διὰ τοῦ τότε ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ τοῦ ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Διομήδους εἰς τὸ νὰ ἀναγνωρίσῃ ἕνα ποσὸν 21 δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Τὸ δολλάριον εἶχε τότε 10.000, δραχμάς, ἄρα τὸ 1.500.000 δολλάρια ἔκαμε 15 δισεκατομμύρια δραχμῶν καὶ αὐτοὶ ἀνεγνώρισαν 21 δισεκατομμύρια, φαντάζομαι ὑπολογίζοντες μέσα εἰς τὰ πρόσθετα 6 δισεκατομμύρια δραχμῶν, ἱκανοποίησιν τῆς Ἑταιρείας καὶ διὰ τὸ προνόμιον καὶ δι’ ἄλλας ἀπαιτήσεις της. Μετὰ διαπραγματεύσεις, κατέληξαν Κράτος καὶ Ἑταιρεία εἰς σαφῆ συμφωνίαν. Καὶ ὁ κ. Διομήδης, διὰ λογαριασμὸν τῆς τότε Κυβερνήσεως, κατόπιν πράξεως τοῦ Ὑπουργ. Συμβουλίου, ἀντήλλαξεν ἐπιστολὰς μὲ τὴν Γαλλικὴν Ἑταιρίαν. Διὰ τῆς ἐπιστολῆς του ὁ κ. Διομήδης, προτείνει νὰ καταβάλωμεν τὸ ποσὸν τῶν 21 δισεκατομμυρίων δραχμῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τὸ ὁποῖον ἰσοῦται πρὸς 2.100.000 δολλάρια περίπου. Ἀναφέρει ἐν τῇ ἐπιστολῇ ὅτι τὸ δολλάριον ἔχει 10.000 δραχμάς, εἰς περίπτωσιν δὲ καθ’ ἣν μέχρι τῆς ἐξοφλήσεως, αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ δολλαρίου, φυσικὰ θὰ ηὐξάνοντο καὶ αἱ ἀντίστοιχοι δραχμαί. Καὶ πέραν αὐτοῦ συνεφωνεῖτο αὐτὰ τὰ χρήματα νὰ καταβληθοῦν εἰς 3–4 δόσεις ἐντὸς τριετίας καὶ νὰ ἀγορασθοῦν δι’ αὐτῶν γεωργικὰ προϊόντα, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐξαγωγὴ τῶν χρημάτων αὐτῶν. Ἑπομένως ἔχομεν πρότασιν σαφῆ διὰ 2.100.000 δολλάρια. Εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν ἀπήντησεν ἡ Γαλλικὴ Ἑταιρεία, ἀποδεχομένη τὴν πρότασιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπιφυλασσομένη νὰ λάβῃ τὴν συγκατάθεσιν καὶ τῆς Γαλλικῆς κυβερνήσεως. Ἐδόθη καὶ ἡ συγκατάθεσις αὐτή, ἀντηλλάγησαν αἱ σχετικαὶ ἐπιστολαὶ καὶ ἑπομένως ὑπάρχει ἔκτοτε σαφὴς ἀνάληψις ὑποχρεώσεως ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἐκτὸς ἐὰν ἰσχύσῃ καὶ ἐδῶ τὸ «λέμε καὶ ξελέμε». Ἡ πραγματοποίησις τῆς ἀγοραπωλησίας δὲν προσέκοψεν εἰς τὸ ὅτι μετενόησεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις τοῦ 1949, ἀλλὰ εἰς τὸ ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ ἀποστολὴ δὲν ἐπέτρεψε τὴν καταβολὴν τοῦ ποσοῦ, ἐπικαλουμένη τὸ γνωστὸν ἄρθρον τῆς Ἑλληνοαμερικανικῆς συμφωνίας περὶ βοηθείας Σχέδιον Μάρσαλ, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐπιτρέπεται, ἐφ’ ὅσον βοηθεῖται ἡ Ἑλλὰς νὰ διακανονίζῃ παλαιὰς ὑποχρεώσεις, ὥστε τὸ ἀμερικανικὸν χρῆμα νὰ πηγαίνῃ εἰς ξένα θυλάκια. Ἡ Κυβέρνησις προσέφυγεν εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν, ἡ ὁποία ἀπεφάνθη ὅτι δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἐκπληρώσωμεν τὴν ὑποχρέωσιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ἀνελάβαμεν καὶ τὸ πρᾶγμα ἔμεινεν ἐκκρεμές. Τὸ 1950, οἱ τότε ὑπουργοὶ Οἰκονομικῶν καὶ Συγκοινωνιῶν, ὁ κ. Ἔξαρχος ἦτο τότε ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ ὁ κ. Κωστόπουλος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κατέφυγον ἐκ νέου εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν καὶ ἀνέφερον ἐν λεπτομερείᾳ τὰ στοιχεῖα τῆς ὑποθέσεως — ὑποθέτω ὅτι θὰ ἐπιέζετο καὶ ἡ τότε Κυβέρνησις — προσέθετον τὴν γνώμην των (καὶ πράγματι ἦτο αὕτη ἀπολύτως ἀντικειμενικὴ) καὶ ἐβεβαίουν ὅτι ἔχει ἀναληφθῇ νομικὴ ὑποχρέωσις, πληρωμῆς εἰς δολλάρια. Ἐν τῷ μεταξὺ αἱ 10.000 δραχμαὶ ποὺ εἶχε τὸ δολλάριον ἔγιναν 15.000, οἱ Γάλλοι ἀπῄτουν 31 δισεκατομμύρια ἀντὶ 21 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, καὶ οἱ ὑπουργοὶ εὑρίσκοντες ὑπερβολικὴν τὴν ἀπαίτησιν τῶν Γάλλων, ἐζήτουν τὴν γνώμην τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς. Ἀργότερον ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ, τὸ 1951, ἔδωκε τὴν γνώμην της καὶ εἶπεν ὅτι ἐπειδὴ εἶχε βελτιωθῆ ἡ κατάστασις, δέχεται νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ συμφωνία, ἐφ’ ὅσον ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶναι δεσμευμένη, καὶ νομίζει ὅτι ἔχει τὰ μέσα νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ὑποχρεώσεις της αὐτάς. Ἀλλὰ καὶ τότε δὲν ἔγινεν ἡ πραγματοποίησις τῆς συμβάσεως καὶ ἡ ἐξέτασις τοῦ φακέλλου μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὸ 1952 ἐπὶ ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ τοῦ κ. Καρτάλη, ὁπότε ἐπαναρχίζουν οἱ διαπραγματεύσεις, αἱ ὁποῖαι καταλήγουν εἰς νέαν κατ’ ἀρχὴν συμφωνίαν, ὡς προκύπτει ἀπὸ τὰ ἔγγραφα, διὰ 1.743.000 δολλάρια ἀντὶ τῶν 2.100.000 δολλαρίων. Τὰ 31 δισεκατομμύρια ἔγιναν οὕτω 26 δισεκατομμύρια περίπου. Βεβαίως καὶ ἡ συμφωνία αὐτὴ δὲν ἐπραγματοποιήθη, ἔγινε δὲ κατὰ Ἰούλιον τοῦ 1952. Ἰδοὺ τὰ στοιχεῖα τῆς συμφωνίας αὐτῆς. «Τελευταίως, ἀναφέρει τὸ Πρακτικὸν τῆς 29. 4.1952, τῶν κ. κ. Ζωγραφάκη, Λεμπέση, Βασιλειάδη, Σπ. Μουζάκη καὶ λοιπῶν, ὁ ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ κ. Καρτάλης διαπραγματευθεὶς μετὰ τῆς Ἑταιρείας τὸ ὅλον ζήτημα, ἐπέτυχεν ὑποχώρησιν ταύτης εἰς τὸ ποσὸν τῶν 26.150.000 δραχμῶν, συμφωνούσης μετ’ αὐτῆς...;». Ἑπομένως, ἔχομεν νέαν προσφορὰν ἐκ μέρους τοῦ Κράτους 26 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, δηλαδὴ ἓν ἑκατομμύριον 743 χιλιάδων δολλαρίων. Καὶ πάλιν ὅμως ὡς ἤδη εἶπον δὲν ἐπραγματοποιήθη ἡ ἐξαγορά. Καὶ οὕτω ἐφθάσαμεν εἰς τὴν ἰδικήν μας περίοδον. Εὑρέθημεν πρὸ ρητῆς ἀξιώσεως τῶν Γάλλων νὰ καταβάλωμεν τὰ 21.000.000 δολλάρια. Βεβαίως, μᾶς ἀπησχόλησεν σοβαρώτατα τὸ γεγονός, διότι τὰ 21.000.000 δολλάρια καταβαλλόμενα εἰς δραχμάς, ἀπετέλουν ἓν σημαντικὸν ποσὸν 63 ἑκατομμυρίων δραχμῶν καὶ σοβαρωτάτην ἐπιβάρυνσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ἀτυχῶς εἶχεν ἀναληφθῆ τὸ 1949, μία σαφὴς καὶ σοβαρωτάτη ὑποχρέωσις. Ἐγένετο κάθε προσπάθεια διὰ νὰ ἐρευνηθῇ ἐὰν ὑπῆρχε διέξοδός τις. Ἡ ἐπιστολὴ Διομήδη ἔλεγεν ὅτι: «ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐγγυᾶται εἰς τὴν Ἑταιρείαν τὴν σταθεροποίησιν τῆς δραχμῆς, ὅσον ἀφορᾷ τὴν παροῦσαν πρᾶξιν βάσει τῆς σημερινῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου, πρὸς δραχμὰς 10.035 καὶ συνεπῶς σᾶς δηλοῖ, ὅτι τὸ ὡς ἄνω ποσὸν ἀνεξαρτήτως πάσης ἐνδεχομένης διακυμάνσεως τῆς δραχμῆς, θὰ ἰσοδυναμῇ ἐν πάσῃ περιπτώσει πρὸς δολλάρια 2.092.675.60». Συνεπῶς καὶ εἰς περίπτωσιν ὑψώσεως ἢ μειώσεως τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου, ἐξησφαλίζετο ἡ Ἑταιρεία. Ἄλλωστε καὶ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τῶν κ. κ. Κωστοπούλου καὶ Ἐξάρχου, ἀνεγνώριζεν ὅτι εἶναι δύσκολος ἡ μὴ πληρωμὴ εἰς δολλάρια. Παρέπεμψα τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον ἀπεφάνθη οὕτω, συμπεραῖνον: «..... Ἡ ὑποχρέωσις κατὰ ταῦτα τοῦ Δημοσίου συνίσταται εἰς πληρωμὴν τῆς εἰς δραχμὰς ἀξίας τοῦ ποσοῦ τῶν δολλαρίων 2.092.675, κατὰ τὴν ἐπίσημον τιμὴν τοῦ δολλαρίου κατὰ τὸν χρόνον τῆς καταβολῆς». Ἡ νομικὴ λοιπὸν ὑποχρέωσις διὰ τὴν καταβολὴν τῶν 2.100.000 δολλαρίων εἶναι βασική. Ἐχρειάσθη ἐν προκειμένῳ νὰ γίνῃ ἀγὼν καὶ ἀγὼν σκληρότατος, διότι τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ προβάλωμεν εἰς τοὺς ξένους, ἐφ’ ὅσον εἶχεν ἀναληφθῆ ὑποχρέωσις, δὲν εἶναι εὔκολον νὰ εὑρεθοῦν. Εἴχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἀνειλημμένας ρητὰς ὑποχρεώσεις. Ὅταν συναλλάσσεται κανεὶς μὲ ξένους καὶ ἔχει ἀνάγκην νὰ προσφεύγῃ εἰς αὐτούς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀθετῇ ὑποχρεώσεις ἀνειλημμένας καὶ νὰ ἀδιαφορῇ διὰ τὴν ὑπογραφήν του. Ἐχρειάζετο λοιπὸν μίαν ἔντονος προσπάθεια, καὶ τὸ μόνον ὅπλον τὸ ὁποῖον εἴχομεν ἐν προκειμένῳ, διὰ νὰ παλαίσωμεν — καὶ ἐπαλαίσαμεν μὲ δύναμιν — ἦτο νὰ διαπραγματευθῶμεν τὸν χρόνον τῆς πληρωμῆς. Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν προσπάθειαν, κατωρθώθη νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ σημαντικωτάτη μείωσις εἰς τὸ 1.400.000 δολλάρια, ποσὸν ὅπερ εἶναι κατὰ 35% κατώτερον τοῦ ἀρχικῶς συμφωνηθέντος καὶ κατὰ 343.000 δολλάρια ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἀπεδέχθη ὁ κ. Καρτάλης τὸ 1952. Δὲν ζητῶ συγχαρητήρια, ἀλλὰ ἀνέφερα τὴν προσπάθειαν, διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Βουλή, ὅτι κατεβλήθη ἐν προκειμένῳ κάθε ἐπιμέλεια, ἀνάλογος φυσικὰ τῶν δυνάμεων τὰς ὁποίας ἔχει ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν. Τὸ λεχθὲν ἀπόψε ὅτι ἡ σύμβασις τοῦ 1954 εἶναι χειροτέρα τῆς συμβάσεως τοῦ 1949, εἶναι ἀνακριβές. Πάντως δὲν εἶναι δύσκολον νὰ λύσωμεν τὴν ἐν προκειμένῳ διαφορὰν ἀπόψεων, διότι ὑπάρχει ὑπηρεσιακὴ ἔκθεσις τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, ἡ ὁποία κάμνει τὴν σύγκρισιν τῶν δύο συμβάσεων καὶ ἀποφαίνεται, ὅτι ἡ σύμβασις τοῦ 1954 εἶναι καλυτέρα τῆς συμβάσεως τοῦ 1949. Ἑπομένως ἐπῆλθεν βελτίωσις εἰς τοὺς ὅρους ἐξαγορᾶς. Θὰ ἀναφέρω ἀκόμη ὅτι τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον καταβάλλεται εἰς τὴν ξένην Ἑταιρείαν εἶναι τὸ 13,85% τῆς ὅλης ἀπαιτήσεώς της. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι εἰς οἱανδήποτε ξένην διαιτησίαν καὶ ἐὰν κατεφεύγαμεν, δὲν θὰ ἐδικαιούμεθα εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὅταν μάλιστα ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶχεν ἀποφασίσει νὰ πληρώσῃ 2.100.000 δολλάρια. Τὰ λέγω αὐτὰ διὰ νὰ τονίσω ὅτι ἐὰν τὸ ἔδαφος ἦτο παρθένον, εἰς τὴν διαπραγμάτευσιν αὐτήν, ἐὰν δὲν εἶχον προηγηθῆ ἐπανειλημμέναι διαπραγματεύσεις καὶ συμφωνίαι μὲ τὴν ξένην Ἑταιρείαν, ἴσως θὰ ἠμποροῦσε κανείς, νὰ ἐπιτύχῃ καλυτέρους ὅρους. Ἀλλὰ ὡς εἶχον τὰ πράγματα, οἱ ὅροι, οἱ ὁποῖοι ἐπιτεύχθησαν εἶναι ἄριστοι. Πιστεύω ὅτι ἡ συμφωνία ἡ ὁποία ἐπῆλθεν διέλυσεν κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον ἕνα καρκίνωμα, διότι ἡ ὕπαρξις τῆς Ἑταιρείας αὐτῆς ἀπετέλει καρκίνωμα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς. Ὄχι μόνον ἀπὸ ἀπόψεως ἐξυπηρετήσεως τοῦ λαοῦ τῆς Θράκης καὶ τῶν στρατιωτικῶν ἀναγκῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιβαρύνσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ, διότι κάθε χρόνο προσετίθεντο καὶ νέαι ὑποχρεώσεις εἰς βάρος του. Ὅταν κατὰ τὸ 1945 ἐγένετο ἡ ἐπίταξις τῆς Ἑταιρείας, αὕτη κατέληξεν εἰς τὸ νὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ Δημόσιον καὶ νὰ εὑρεθῇ ἀνοικτὸν ἔναντι τῆς Ἑταιρείας διὰ ποσὸν ἑνὸς ἑκατομμυρίου φράγκων. Νομίζω νὰ ἀπεδείχθη ὅτι ἐπράξαμεν ἐν προκειμένῳ τὸ καθῆκόν μας καὶ ἡ δοθεῖσα λύσις τὴν ὁποίαν σᾶς ἀνέφερα, ὑπῆρξεν ἡ καλυτέρα δυνατή.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Βουδούρης ἔχει τὸν λόγον.

§77Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὁ κ. Παπαγιάννης ἀνέπτυξε τὸ θέμα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ δὲν ἀπομένει εἰς ἐμέ, παρὰ νὰ εἴπω, ὀλίγα τινὰ μόνον. Πράγματι οἱ Γαλλικοὶ σιδηρόδρομοι εἶχον ἀποβῆ μάστιγξ τῆς περιοχῆς ἐκείνης καὶ ἐκ τοῦ ὅτι κατὰ τὸν Ἑλληνοαλβανικὸν πόλεμον εἶχον ἀναλάβει ἀνώτερον ἀξίωμα εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην, δύναμαι νὰ σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι πολλάκις παρενέβαλε προσκόμματα εἰς τὰς στρατιωτικὰς μεταφοράς, ὥστε ἠναγκάσθη τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον νὰ προβῇ εἰς ἐπίταξίν των. Πάντοτε παρενέβαλε δυσκολίας εἰς τὰς στρατιωτικὰς μεταφορὰς καὶ ἔπρεπε νὰ καταργηθοῦν. Εἶχον ἐγκαταστήσει ἕνα καθεστὼς τυραννικὸν διὰ τὸν λαόν. Ὡς πρὸς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ κ. Ἀποστολίδη ἔχω νὰ εἴπω ὅτι αὕτη ἀφορᾷ τὴν ἐποχὴν ὅπου ἀνῆκεν εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὴν συμφωνίαν Διομήδη καὶ ὄχι εἰς τὴν σημερινὴν συμφωνίαν Παπαγιάννη. Τότε ἦτο ἀντιπολιτευόμενος καὶ ἐπὶ ἐκείνης τῆς συμφωνίας ὡμίλει. (Χειροκροτήματα).

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Κρασαδάκης ἔχει τὸν λόγον.

§79Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Κύριε Παπαγιάννη, ὀφείλομεν χάριτας, διότι ὑπήρξατε σαφὴς καὶ κατετοπίσατε τὴν Βουλὴν καὶ ἐμὲ εἰδικώτερον, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχον τὴν τύχην νὰ ἤμην εἰς τὴν συζήτησιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ἐρωτήσω εἶναι, πότε ἔληγε τὸ προνόμιον τῆς Ἑταιρείας, τὸ 1957;

§80Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ προνόμιον ἔληγε τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1958. Ἡ Ἑταιρεία ἠμφισβήτη ὅτι ἔληγε τὸ προνόμιον τότε καὶ ἰσχυρίζετο ὅτι ὅλα τὰ ἔτη καθ’ ἃ τὸ δίκτυον δὲν ἦτο εἰς χεῖρας της ἔπρεπε νὰ προστεθοῦν. Ζητεῖ περὶ τὰ 8 ἔτη περισσότερον.

§81Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Εἴπατε καὶ ἐπαναλαμβάνετε ὅτι ἡ Ἑταιρεία ὑπῆρξε καρκίνωμα.

§82Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ ὅλον δίκτυον.....

§83Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Δι’ αὐτὸ τὸ καρκίνωμα αἱ Κυβερνήσεις κάθε χρόνον ἐνέγραφον εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἕνα ποσόν.

§84Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Δὲν κατέβαλε τὸ Δημόσιον τίποτε, ἀλλ’ ἦτο ὑποχρεωμένον ἐκ τῆς συμβάσεως νὰ καταβάλῃ.

§85Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Σήμερον ὑποχρεοῦται. Σεῖς λέτε ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἀναλάβει, ὡς διάδοχος Κυβέρνησις, νὰ καταβάλῃ. Ἐρωτῶ τὸ ἑξῆς: Ἀπὸ τῆς γενικῆς πλευρᾶς, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν γενικὴν θεωρίαν τῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν ὑποχρεώσεων, ὅταν αὐτὴ αὕτη ἡ Ἑταιρεία, ὡς σύνολον, ὡς ὀργάνωσις δὲν προσέφερε τίποτε ἢ ἐλαττωματικῶς προσέφερεν, ὅπως προσέφερε, εἶχε δικαίωμα νόμιμον κάθε τόσο, ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον νὰ εἰσπράττῃ δι’ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν προσέφερεν;

§86Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Εἶχε συμβατικὸν δικαίωμα.

§87Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Ἀναμφισβητήτως δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν ποτὲ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον νὰ ὑποχρεοῦται νὰ πληρώνῃ κάθε χρόνο δι’ ὑπηρεσίας αἱ ὁποῖαι δὲν προσεφέροντο. Ἀλλὰ τὸ κονδύλιον, τὸ ὁποῖον κάθε χρόνον ὑπεχρεοῦτο ὁ ἰσχνὸς Προϋπολογισμὸς νὰ ἐγγράφῃ διὰ μίαν Ἑταιρείαν, μὴ ἀνταποκρινομένην εἰς τὸ γράμμα τῆς συμβάσεως, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἦτο ἀπαράδεκτον, αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις νὰ τὸ ἀναγνωρίζουν καὶ νὰ τὸ ἐγγράφουν.

§88Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Σᾶς παρεχώρησα τὴν θέσιν νὰ κάμετε μίαν ἐρώτησιν, ὄχι ἀγόρευσιν.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαγιάννης θὰ ἀπαντήσῃ μετὰ τὸν κ. Μερκούρην. Ὁ κ. συνάδελφος παρεκάλεσε τὸν κ. Μερκούρην νὰ προηγηθῇ διὰ μίαν ἐρώτησιν. Ὁ κ. Μερκούρης διαμαρτύρεται διότι ἡ ἐρώτησις ἐπολλαπλασιάσθη καὶ μετεβλήθη εἰς ἀγόρευσιν. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὁ κ. Μερκούρης ἔχει δίκαιον.

§90Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω πολύ. Ἡ ὑπόθεσις τῶν σιδηροδρόμων εἶναι παλαιωτάτη, ἀρχίζει ἀπὸ τὸ 1935, ἀπὸ τὸ κίνημα τοῦ 1935 ὁπότε εὑρέθησαν τὰ κυβερνητικὰ στρατεύματα, ὅταν ἔκαμαν τὴν ἐκδίωξιν τῶν στασιαστῶν – εἶναι λυπηρὸν νὰ ἐνθυμῆται κανεὶς τοιούτου εἴδους ἐπεισόδια – εὑρέθησαν πρὸ τῶν δυσκολιῶν, τὰς ὁποίας ἀνέφερεν ὁ κ. Βουδούρης. Τότε ἐπὶ Κυβερνήσεως τῶν ἀειμνήστων Τσαλδάρη καὶ Κονδύλη, ἀνέκυψε τὸ ζήτημα τῶν σιδηροδρόμων. Δυστυχῶς ἐμεσολάβησεν ἡ Δικτατορία καὶ ἀκριβῶς ὁ κ. Ἀποστολίδης ἔχει πικρίαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς Δικτατορίας, διότι ἓν ἐκ τῶν πρώτων αἰτημάτων τοῦ Ἐπιτελείου ἦτο νὰ ἀπομακρυνθῇ ἡ Ἑταιρεία καὶ νὰ ἀποκτήσῃ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος αὐτοὺς τοὺς σιδηροδρόμους οἱ ὁποῖοι κινοῦνται εἰς ἕνα τόσον νευραλγικὸν σημεῖον ἀπὸ ἀπόψεως στρατηγικῆς καὶ ἀσφαλείας. Πάντοτε ἐπίεζε τὸ Ἐπιτελεῖον καὶ ἡ Κυβέρνησις τῆς 4ης Αὐγούστου, ἐπεχείρησε πλειστάκις νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐξαγορὰν, ἀλλὰ πάντοτε εὑρίσκετο ὑπὸ ἐκβιαστικὰς προτάσεις τῆς Ἑταιρείας. Ἐμεσολάβησαν αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀναλυτικῶς ἀνέπτυξεν ὁ ἀγαπητὸς κ. Παπαγιάννης. Αὐτὸ ἦτο τὸ νόημα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀποστολίδη, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀντιπολιτευόμενος. Ἐστρέφετο ἡ ἐπιστολὴ ἐναντίον τῆς συμβάσεως ἢ τῆς ὑποχρεώσεως τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀναλάβει ὁ κ. Διομήδης; Κατόπιν ἐπηκολούθησεν ἡ συμφωνία Καρτάλη, ἡ ὁποία βεβαίως ἦτο καλυτέρα εἰς ποσόν, ἀλλὰ ἡ σημερινὴ συμφωνία εἶναι ἀκόμη καλυτέρα καὶ ἀποτελεῖ μεγάλην ἐπιτυχίαν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ καταβιβάσῃ τὸ ποσὸν τῆς ἐξαγορᾶς εἰς 1.400.000 δολλάρια. (Χειροκροτήματα).

§91Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Τὸ νόημα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀποστολίδη ἦτο ὅτι ἐτίθετο κατὰ τῆς ἀρχῆς τῆς ἐξαγορᾶς.

§92Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὄχι. Εἶναι ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένον ὅτι ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ 1935 πιεζόμεναι ἀπὸ τὸ Ἐπιτελεῖον καὶ ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Θράκης εἶχον ἀντικειμενικὸν σκοπὸν νὰ ἀπαλλάξουν τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀπὸ τὸ αἶσχος τῆς Ἑλληνογαλλικῆς Ἑταιρείας.

§93Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Θὰ σᾶς παρεκάλουν, ἐφ’ ὅσον ἐπιτρέψατε εἰς ἕνα συνάδελφον νὰ μοῦ ὑποβάλῃ ἐρώτησιν καὶ δὲν μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀπαντήσω, μὲ φέρετε εἰς δυσχερῆ θέσιν εἰς τὴν Βουλήν.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατὰ παράβασιν τοῦ Κανονισμοῦ, σᾶς ἐπιτρέπω.

§95Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ. Τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ κ. Κρασαδάκη δὲν στέκουν καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω διατί. Τὸ δίκτυον τῶν σιδηροδρόμων ἀνήκει εἰς μίαν ξένην Ἑταιρείαν, ἡ ὁποία ἐξετέλεσε τὰς ὑποχρεώσεις της, κατὰ τὴν ἄποψίν της, ἐνῷ ἡμεῖς λέγομεν ὅτι δὲν τὰς ἐξετέλεσεν. Ἑκατέρωθεν ὑπάρχουν κατηγορίαι, ὅτι δὲν ἐτηρήθησαν αἱ ὑποσχέσεις τοῦ καθενός. Ἡμεῖς λέγομεν εἰς τὴν Ἑταιρείαν ὅτι δὲν κατέβαλε ἐπαρκῆ κεφάλαια καὶ ἡ Ἑταιρεία μᾶς ἀντικρούει λέγουσα ὅτι ὅταν μᾶς ἐζήτει νὰ ἐκπληρώσωμεν τὰς ἰδικάς μας ὑποχρεώσεις δὲν καταβάλλομε τίποτε. Καὶ ἐνῷ ἐκείνη ἐδικαιοῦτο νὰ δώσῃ τὸ 5,5% εἰς τοὺς μετόχους της ἢ νὰ δημιουργήσῃ ἀποθεματικὸν, ἡμεῖς δὲν κατεβάλλομεν τὸ ἀντιστοιχοῦν ποσόν. Ἑπομένως τὸ θέμα στασιάζεται ποῖος ἔχει δίκαιον καὶ ποῖος δὲν ἔχει, καὶ θὰ ἐλύετο κάποτε μὲ διαιτησίαν. Ἐφ’ ᾧ καὶ ἡ μὲν Ἑταιρεία ἔχει συγκεντρώσει ἀπαιτήσεις ἔναντι τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀνερχομένας κατ’ αὐτὴν εἰς 31 ἑκατομμύρια γαλλικὰ φράγκα, ἡ δὲ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀντιπροτάσσει, ὅτι αἱ ἀπαιτήσεις δὲν εἶναι τόσον ἀλλὰ εἶναι ἕνα Α ἢ Β ποσόν. Τί ἐκάμαμεν τελικῶς; Ἀφοῦ συνεζητήθησαν τὰ πράγματα ἐπανειλημμένως, κατελήξαμεν τὸ 1949, ἡμεῖς ὡς Κράτος, νὰ ἀναλάβωμεν ρητὴν ὑποχρέωσιν καταβολῆς 2.100.000 δολλαρίων περίπου, δι’ ἐκκαθάρισιν τῶν ἑκατέρωθεν ἀπαιτήσεων καὶ ἐξαγοράν. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἴπομεν ὅτι συμψηφίζομεν τὰς ἑκατέρωθεν ἀπαιτήσεις. Εἰς οἱανδήποτε διαιτησίαν καὶ ἂν κατεφεύγωμεν, ὅταν ὁ ἀντίδικός μας θὰ παρουσίαζεν ἐπίσημον προσφορὰν ὑπογεγραμμένην ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ ἀπεδείκνυεν ὅτι ἔχει λαμβάνειν 2.100.000, δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἐλπὶς ν’ ἀπεφαίνετο ὁ ξένος διαιτητής, ὅτι ἐδικαιοῦτο λαμβάνειν ὀλιγώτερον. Κατεβλήθη προσπάθεια νὰ προβληθοῦν ὅλα τὰ δυνατὰ ἐπιχειρήματα, ὥστε νὰ μειώσωμεν τὸ ποσὸν, καὶ τὸ ποσὸν ἐμειώθη εἰς 1.400.000 δολλάρια. Ἐπὶ Δικτατορίας εἴχομεν διαπραγμάτευσιν διὰ 26 δισεκατομμύρια δραχμὰς ἀξίας τοῦ 1939, δηλαδὴ 2.500.000 δολλάρια, 2.100.000 ἦτο ἡ συμφωνία τοῦ Διομήδους, 1.700.000 ἡ συμφωνία τοῦ κ. Καρτάλη καὶ 1.400.000 ἡ συμφωνία τὴν ὁποίαν ἐκάμομεν ἡμεῖς. Σημειωτέον, ὅτι εἶναι ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἄφησα ἀναπάντητον, ὅτι ἐχαρίσαμεν δῆθεν 500.000 δολλάρια τῆς Ἑταιρείας. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθές. Ἔχει κριθῆ, ὅτι τὸ μεγαλύτερον ποσὸν ἀπὸ αὐτὰ τὰ κονδύλια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα παρητήθημεν, εἶναι κονδύλια, τὰ ὁποῖα, οὕτως ἢ ἄλλως, δὲν δικαιούμεθα. Διότι ἀναλαμβάνομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ πληρώσωμεν 280.000 δολλάρια, διὰ τὸ δάνειον Μάρσαλ, πρὸς τοὺς σιδηροδρόμους, ἀλλὰ παρελάβομεν τὸ ὑλικόν, τὸ ὁποῖον ἠγοράσθη δι’ αὐτῶν. Ἀκόμη ἡ μία ἀπὸ τὰς ὠτομοτρὶς εὑρίσκεται ἀνέπαφος εἰς τὸ Τελωνεῖον, ὅταν παρελάβομεν τὸ δίκτυον. Οὐδεμία λογικὴ σκέψις ἐπιτρέπει τὴν ἄποψιν καθ’ ἣν ἡ Ἑταιρεία θὰ ἐπλήρωνε 280.00 δολλάρια καὶ ἡμεῖς θὰ ἐλαμβάνομεν δωρεὰν τὸ ὑλικόν, τὸ ὁποῖον ἠγοράσθη δι’ αὐτῶν. Ἡ ἔκθεσις τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, περὶ ἧς ἀνωτέρω ἀνέφερα ἐκκαθαρίζει τὸ θέμα αὐτὸ ἀπολύτως. Καταλήγω ἐπαναλαμβάνω ὅτι καὶ ἐκείνη βεβαιοῖ ἡ συμφωνία αὐτὴ εἶναι ἀναμφισβητήτως συμφεροτέρα τῶν προηγουμένων.

§96ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§97Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, διεφωνήσαμεν κατὰ τὴν ψήφισιν τῆς συμβάσεως καὶ διαφωνοῦμεν, διότι νομίζομεν, ὅτι οἱ ὅροι τῆς συμβάσεως αὐτῆς δὲν εἶναι συμφέροντες εἰς τὸ Δημόσιον. Ἡ Κυβέρνησις ὑπεστήριξε καὶ ὑποστηρίζει ὅτι εὑρέθη δεσμευμένη ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴν Διομήδους τοῦ 1939, καὶ θεωρεῖ ὅτι ἐπιφέρουν ὀφέλη εἰς τὸ δημόσιον οἱ ὑποβιβασμοὶ τοῦ ἀντιτίμου τῆς ἐξαγορᾶς ἀπὸ 2.100.000 εἰς 1.400.000. Ἰδού, πῶς κρίνει ὁ πληθυσμὸς τῆς Βορείου Ἑλλάδος τὴν σύμβασιν αὐτὴν εἰς ἕνα ἄρθρον ἐφημερίδος, ἡ ὁποία ἀναλύει τὴν σύμβασιν. Ἰδοὺ τὶ ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐφημερίδα: «Ἡ σύμβασις τοῦ 1872....(ἀναγινώσκει)....» Καὶ λέγει: Πληρώνομεν εἰς τὴν Ἑταιρίαν 42.000.000 δραχμάς, 1.400.000 δολλάρια. Τῆς χαρίζομεν τὰ 5.000.000 δρχ. τοὺς δασμοὺς τοὺς παλαιούς, τοὺς ὁποίους ὀφείλει νὰ καταβάλῃ καὶ δὲν κατέβαλεν. Παραιτούμεθα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 10 τῆς συμβάσεως τοῦ 1872, ποὺ ὑποχρεώνει τὴν Ἑταιρείαν νὰ ἀνακαινίσῃ τὸ ὑλικόν της καὶ ὑποχρεούμεθα διὰ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ ὑλικοῦ νὰ καταβάλωμεν 80.000.000. Καὶ ἔχομεν τὴν ἐξαγορὰν τῆς Ἑταιρίας μὲ 127.000.000 δραχμάς. Καὶ διερωτᾶται ὁ λαὸς τῆς Βορείου Ἑλλάδος καὶ τὸ θέτει ὑπὸ τὴν κρίσιν σας. Ἐρωτῶμεν πρὸς διευκρίνησιν τὸν κ. ὑπουργόν. Διατὶ παρῃτήθημεν τοῦ ἄρθρου 10 τῆς συμβάσεως τοῦ 1872 καὶ ἄν ἔχωμεν ἀντιστάθμισμα ἔναντι αὐτῆς τῆς παραιτήσεως, καὶ δεύτερον παρῃτήθημεν ἀπὸ τοὺς δασμοὺς τοὺς ὀφειλομένους τῶν 5.000.000 δραχμῶν; Καὶ ἄν ἔχομεν καὶ ἀντιστάθμισμα ἀπ’ αὐτό. Νὰ μᾶς διαφωτίσῃ καὶ ἐφ’ ὅσον ἐτέθη ἡ ἀπορία καὶ ἐφ’ ὅσον αὐτὰ λέγονται ἐναντίον τῆς συμβάσεως, θέλομεν διευκρινήσεις.

§98Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Θὰ σᾶς δώσω τὴν διευκρίνησιν, κ. συνάδελφε, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐπισήμων κειμένων. Ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἄρθρων τῶν ἐφημερίδων, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσουν οὔτε τὰ ἐπίσημα κείμενα, οὔτε τὴν γνώμην τῆς περιφερείας ὁλοκλήρου.

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Γυαλίστρας ἔχει τὸν λόγον.

§100Σ. ΓΥΑΛΙΣΤΡΑΣ. Κύριοι, ὡς γενικὸς διευθυντὴς τῶν Σ.Ε.Κ. εἶχον λάβει γνῶσιν ἐκθέσεως διευθυντοῦ τῶν Σ.Ε.Κ. συνταχθείσης παρ’ αὐτοῦ διὰ τὰς ἀπαιτήσεις ποὺ εἶχον οἱ Γαλλοελληνικοὶ Σιδηρόδρομοι, λόγῳ σφαλμάτων τοῦ νόμου καὶ παραλείψεις ποὺ ἔγιναν ἐξ ἐπιτάξεως, διαρκουσῶν τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων. Καὶ αἱ ἀπαιτήσεις αὗται, φυσικά, οὐδεὶς δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ προβλέψῃ ὅταν θὰ ἐπήγαιναν εἰς τὸ Διεθνὲς Δικαστήριον, ποὺ θὰ κατέληγον. Ἀλλ’ αἱ ἀπαιτήσεις αὗται δὲν ἦσαν ἀβάσιμοι. Διὰ τοῦτο, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι καίτοι ἦλθον ἐδῶ μὲ κάποιαν ἐπιφύλαξιν, μήπως ἡ σύμβασις αὐτὴ δὲν ἀνταπεκρίνετο εἰς τὰ πράγματα, ἐκ τῶν συντριπτικῶν ἐπιχειρημάτων, τὰ ὁποῖα ἤκουσα ἐκ μέρους τοῦ κ. Παπαγιάννη καὶ κατόπιν τῆς ἀνακριβείας, τὴν ὁποίαν μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ἔξαρχος, ὁ ὁποῖος ὤφειλε νὰ μὴ εἴπῃ τοιαύτην ἀνακρίβειαν, ὅτι ἡ σύμβασις αὐτὴ δὲν εἶχεν ὑπογραφῆ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν....

§101Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Καὶ δὲν ἔχει ὑπογραφῆ. Καὶ δὲν συμμετέσχε καθ’ ὅ εἶχε δικαίωμα ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός. Ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν ἦτο ἐν ἀγνοίᾳ. Καὶ σᾶς παρακαλῶ, νὰ μὴ ὁμιλῆτε περὶ ἀνακριβειῶν, τὰς ὁποίας λέγω ἐγώ.

§102Σ. ΓΥΑΛΙΣΤΡΑΣ. Εἴπατε, κ. συνάδελφε, ὅτι δὲν ὑπέγραψεν ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ὅτι ἡ σύμβασις ἐτηρήθη ἐν ἀγνοίᾳ τῆς ὑπηρεσίας. Τὸ ἐὰν δὲν ὑπέγραψε τὴν τελευταίαν στιγμήν, καὶ ὑπέγραψε μὲ πληρεξούσιον, αὐτὸ εἶναι μία λεπτομέρεια. Νομίζω, ὅτι κατόπιν τῶν συντριπτικῶν ἐπιχειρημάτων, τὰ ὁποῖα μᾶς ἐξέθεσεν ὁ ὑπεύθυνος τότε ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κ. Παπαγιάννης, ἀποτελεῖ κατάπτωσιν τοῦ Κοινοβουλίου νὰ λέγωνται ἐδῶ τὶ λέγει ὁ τάδε καὶ τάδε δημοσιογράφος.

§103Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡμεῖς ἀναφέραμε τὰ ἄρθρα τῆς συμβάσεως, δὲν λέγομεν τὶ γράφουν αἱ ἐφημερίδες.

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ρηγόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§105Ν. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ζορμπᾶς περὶ τοῦ Θρακικοῦ Λαοῦ διὰ νὰ ἀποδείξω ὅτι ἐντελῶς τὰ ἀντίθετα σκέπτεται ὁ Θρακικὸς Λαός, ἀπ’ ὅσα μᾶς εἶπεν.

§106Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Ἔχει συναίσθησιν ἡ Ἀντιπολίτευσι τὶ λέγει. Ἀφήσατε τὰ μαθήματα.

§107Ν. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ λαὸς τοῦ Νομοῦ Ἕβρου διὰ τῶν ἐπισήμων ὀργάνων του, τοῦ Δήμου Ἀλεξανδρουπόλεως, τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ διὰ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων λέγει τὰ ἑξῆς μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Κράτους, εἰς τὸ νευραλγικὸν τοῦτο σημεῖον τῆς Χώρας, καὶ τῶν κατοίκων τῆς Θράκης, ἐπιβάλλεται ἡ συντόμευσις τοῦ βίου τῆς Ἑταιρείας αὐτῆς». Αὐτὰ λέγει ὁ Θρακικὸς Λαός.

§108Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ποιὸς σᾶς εἶπε τὸ ἀντίθετον;

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ποντίδης ἔχει τὸν λόγον.

§110Κ. ΠΟΝΤΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκ μέρους τῶν 57.000 κατοίκων τοῦ Νομοῦ Ἕβρου τοὺς ὁποίους ἐκπροσωπῶ ἐκφράζω τὰς πλέον θερμὰς εὐχαριστίας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ πρὸς τὸν Στρατάρχην Παπάγον, ὁ ὁποῖος μετὰ ἀπὸ 33 ἔτη, τώρα ἀπηλευθερώθη ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν τῆς Ἑταιρείας τῶν Γαλλοελληνικῶν σιδηροδρόμων. (Χειροκροτήματα). Λυποῦμαι πολὺ διότι εὑρέθησαν συνάδελφοι μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν οἱ ὁποῖοι ἐστράφησαν κατὰ τοῦ Θρακικοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ταξιδεύει ἐπὶ πολλὰς ὥρας μίαν ἢ δύο φορὰς τὴν ἑβδομάδα. Δὲν εἴμεθα παρὰ δοῦλοι εἰς τὴν Ἑταιρίαν αὐτήν. Πέρυσι, παραμονὴν τῶν Χριστουγέννων εὑρέθην εἰς τὸν σταθμὸν καὶ εἶδον ὄπισθεν τοῦ πολυτελοῦς τραίνου, νὰ σύρωνται τρεῖς καρότσες τῆς Ἑταιρίας, χωρὶς φῶς τὸ ὁποῖον ἀνεπλήρωνε τὸ σπαρματσέτο, καὶ χωρὶς θέρμανσιν. Διεμαρτυρήθην διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν καὶ ὁ Διευθυντὴς κ. Μιχαήλογλου, ἐτέθη εἰς τρίμηνον ἀργίαν. Δὲν νομίζω, λοιπόν, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξῃ κανεὶς ἀντίθετος πρὸς τὴν σύμβασιν αὐτὴν ποὺ ἀπήλλαξε τοὺς κατοίκους ἀπὸ τὴν σκλαβιὰν τῆς Ἑταιρείας. (Χειροκροτήματα).

§111Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκφράσω τὴν λύπην μου, διότι μία ἀντικειμενικὴ καὶ καλόπιστος κριτική, παρέσχε τὸ δικαίωμα εἰς ἕνα ἐξαιρετικὸν συνάδελφον, νὰ τὴν χαρακτηρίσῃ ὡς στρεφομένην ἐναντίον τοῦ Θρακικοῦ Λαοῦ. Ἡμεῖς λέγομεν ὅτι ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ Θρακικοῦ Λαοῦ ἀπὸ τὴν Ἑταιρίαν ὑπῆρξεν ἔργον θεάρεστον. Ἡμεῖς ἐπεκρίναμεν ἐὰν ἡ ἐξαγορὰ αὐτὴ ὑπῆρξεν ἐπαχθής, ἢ ὄχι. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε ὅτι εἶναι ἐναντίον τοῦ Λαοῦ τῆς Θράκης. Ἡμεῖς ἐπιμένομεν ἐπὶ τοῦ ἑξῆς γεγονότος, καὶ διερωτήθημεν διατὶ δὲν ἀνέμενε ἡ Κυβέρνησις, ὅπως ἀνέμενε ἡ προκάτοχος τὴν ἐκπνοὴν τῆς προθεσμίας, αὐτὴ ἦτο ἡ ἄποψις ἡ ἰδική μας. Ἡμεῖς ἐπετέθημεν ἐναντίον τῆς Ἑταιρίας καὶ τὴν ἐπεκρίναμεν.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§113Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι οἱ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως μετετόπισαν τὸ θέμα ἀπὸ τὴν ὀρθὴν του βάσιν. Οὐδεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην κατέκρινε τὴν ἰδέαν τῆς ἐξαγορᾶς, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον οἱ ἀποτελοῦντες τὴν Ἀντιπολίτευσιν σήμερον βουλευταί, ὑπεστήριξαν κατὰ τὸ πλεῖστον τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου, ἡ ὁποία εἶχε διαπραγματευθῇ τὴν ἐξαγοράν, ἔστω καὶ ἐὰν δὲν τὴν ἔφερε εἰς πέρας. Μοναδικὴν παραφωνίαν εἰς τὴν ὁμόφωνον γνώμην τῆς Ἐθικῆς Ἀντιπροσωπείας διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῶν σιδηροδρόμων ἀπετέλεσε ἡ ἐπιστολὴ τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ κ. Πέτσος τοῦ κ. Ἀποστολίδη, ἡ ὁποία εὐλόγως προεκάλεσε συγκίνησιν. Ματαίως κατεβλήθη προσπάθεια νὰ παρερμηνευθῇ ἡ ἐπιστολὴ αὐτή. Ὁ κ. Ἀποστολίδης σαφῶς λέγει, ἀδιαφόρως, ἐὰν ὀρθῶς, ἢ ἐσφαλμένως, σαφῶς λέγει ὅτι εἶναι ἐναντίον τῆς ἰδέας τῆς ἐξαγορᾶς καὶ ὅτι ὅταν οὗτος ἦτο ὑπουργὸς ἐπὶ 4ης Αὐγούστου ἐπὶ μίαν 4ετίαν παρὰ τὴν πίεσιν ἡ ὁποία τοῦ ἐγένετο, δὲν ἐδέχθη τὴν ἐξαγορὰν ἀποκρούσας τὴν ἐξαγοράν, καθ’ ἑαυτὴν ὡς λύσιν καὶ ὄχι τοὺς ὅρους τῆς ἐξαγορᾶς. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ὁ κ. Ἀποστολίδης ἐπέκρινε καὶ τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου ἐν ἔτει 1952 διὰ τὴν ἐξαγοράν. Ἀπορῶ πῶς ἔγινε προσπάθεια νὰ ἐξαχθῇ συμπέρασμα περὶ τοῦ ὅτι ὁ κ. Ἀποστολίδης ἐπικρίνει τοὺς ὅρους τῆς συμφωνίας 1952. Ὄχι μόνον δὲν εἴχομεν καταλήξει εἰς ὁριστικὴν συμφωνίαν ὅταν ἐγένοντο αἱ διαπραγματεύσεις τὸν Ὀκτώβριον 1952, πολὺ δὲ περισσότερον δὲν εἶχε διατυπωθῆ κανένα κείμενον συμφωνίας μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Γαλλικῆς Ἑταιρίας, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον ἐγένετο ἀφορμὴ ἡ ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἀποστολίδη νὰ ἐπιχειρηθῇ σύγκρισις τῶν ὅρων τῆς δῆθεν συμφωνίας τοῦ 1952 μὲ τὴν ὑπὸ κύρωσιν σύμβασιν, εἶναι ἀνάγκη νὰ εἴπω δύο λέξεις ἀκόμη. Τοιαύτη— ἐπαναλαμβάνω — τελικῶς συμφωνία δὲν ἔγινε, διότι ἀντάλλαγμα ἐπρόκειτο νὰ δοθῇ εἰς τὴν Ἑλληνογαλλικὴν Ἑταιρίαν ἀπόθεμα Κρατικῶν Καπνῶν, προερχομένων ἐκ τῆς συγκεντρώσεως καπνῶν τῆς Β. Ἑλλάδος. Δὲν ἔχει καθορισθῇ ἡ τιμὴ εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἠγόραζε ἡ Γαλλικὴ Ἑταιρία τὰ καπνά, προσπάθεια ὅμως τῆς Κυβερνήσεως ἦτο ἡ τιμὴ νὰ εἶναι ὑψηλοτέρα ἀπὸ τὴν τῆς ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως. Κατὰ συνέπειαν τρεῖς ὑπάρχουν διαφοραὶ μεταξὺ τῆς τότε ἐπικειμένης συμφωνίας εἰς τὸ ποσὸν ποὺ ἀνέφερεν ὁ πρώην ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν τῶν 1.250 δολλαρίων καὶ τῶν 1.400 τῆς σημερινῆς συμβάσεως. Πρῶτον, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ μὴ δοθῇ συνάλλαγμα, ἀκόμη καπνά, τῶν ὁποίων ἡ διάθεσις δὲν εἶχεν ἐπιτευχθῇ ἀκόμη. Ἐντεῦθεν προέκυπτε ὠφέλεια γενικωτέρα τῆς ἑλλ. οἰκονομίας. Δεύτερον, ὅτι ἐπρόκειτο τὰ καπνὰ νὰ πωληθοῦν εἰς τιμὰς πολὺ ἀνωτέρας. Καὶ συνεπῶς ἐκ τοῦ λόγου τούτου ἔχομεν οὐσιαστικῶς τιμὴν πολὺ μικροτέραν τῶν 1.250 δολλαρίων. Τρίτον κ. Πρόεδρε, ἔχομεν μίαν ἄλλην σημαντικὴν διαφοράν, ὅτι τὸ 1954 εὑρισκόμεθα κατὰ δύο χρόνια ἐγγύτερον πρὸς τὴν περίοδον τῆς ἀνωμαλίας. Καὶ αὐτὸ ἔχει τεραστίαν σημασίαν. Καὶ ἰδοὺ, κ. Πρόεδρε, ἕνα τέταρτον σημεῖον, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον πολλῆς προσοχῆς. Ἡ συμφωνία τοῦ 1952 θὰ ἀπέδιδε ποσὸν εἴκοσι ἑπτὰ δισεκατομμυρίων δραχμῶν, ἐνῶ ἡ συμφωνία ἡ ὑπὸ ἔγκρισιν ποσὸν 45 δισεκατομμυρίων. Ἔχομεν ἐπὶ πλέον ἕνα 50%, ἀλλὰ εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἔχει μειωθῇ ὀλιγώτερον ἡ ἀγοραστικὴ ἀξία τῆς δραχμῆς παρ’ ὅ,τι ηὐξήθη ἡ τιμὴ τοῦ δολλαρίου. Κύριοι, δὲν εἶχον τὴν πρόθεσιν νὰ λάβω τὸν λόγον διὰ νὰ ἐπικρίνω τὴν σύμβασιν ποὺ ὑπέγραψεν ὁ συνάδελφος κ. Παπαγιάννης, ἀλλὰ ἐθεώρησα καθῆκον, ὄχι ἀπὸ μόνον ἀλληλεγγύην πρὸς τὸν ἀπουσιάζοντα ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ τοῦ 1952, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ συναίσθημα εὐθύνης ἐθεώρησα καθῆκον νὰ εἴπω τὰς ὀλίγας αὐτὰς λέξεις, ὥστε ὑπ’ ὄψιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ὑπάρχουν ὅλα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἠδύναντο καὶ δύνανται νὰ διαφωτίσουν ἐπὶ τῆς ἀκριβοῦς ἀξίας τῆς συμβάσεως τὴν ὁποίαν καλούμεθα, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, νὰ ἐγκρίνωμεν, ἐν σχέσει πρὸς μίαν διαπραγμάτευσιν, ἡ ὁποία εἶχεν γίνει τὸ 1952 καὶ ἡ ὁποία ὑποθέτω, ὕστερα ἀπὸ ὅσα ἀνέλυσα πρὸ ὀλίγου, θὰ πρέπει νὰ κριθῇ ὡς περισσότερον ἐπωφελής.

§114Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Λυποῦμαι ποὺ παρεξηγήθησαν οἱ λόγοι μου ἀπὸ τοὺς κ.κ. συναδέλφους. Ἐγὼ δὲν εἶπον, ἐὰν ὠφελῇ, ἤ ὄχι, τὸν λαὸν τοῦ Ἕβρου. Δὲν συνεζήτησα αὐτό. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἠρώτησα τὸν κ. ὑπουργόν, κατὰ τὰς διαπραγματεύσεις μὲ τὴν ἑταιρίαν καὶ τὴν κατάρτισιν τῆς συμβάσεως, ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν, αἱ ὑποχρεώσεις, αἱ ἀπὸ τοῦ 1952; Παρακαλῶ νὰ μᾶς τὸ εἴπῃ ὁ κ. ὑπουργὸς διὰ νὰ ἡσυχάσωμεν.

§115Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Τὰ εἶπε ὁ κ. Παπαγιάννης.

§116Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν τὰ εἶπε ὁ κ. Παπαγιάννης. Τὰ παρέλειψε. Ζητοῦμε λοιπὸν τὴν διευκρίνησιν αὐτήν.

§117Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοιν.). Θὰ τὴν ἔχετε τὴν διευκρίνησιν, ἐντὸς ὀλίγου.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γυιόκας ἔχει τὸν λόγον.

§119Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Νομίζω, ὅτι μεθ’ ὅσα ἀνέφερεν ὁ πρώην ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανερχόμεθα εἰς ἄλλα θέματα, διότι οἱοιδήποτε καὶ ἂν ἦσαν οἱ ὅροι τῆς συμβάσεως τῆς γαλλικῆς ἑταιρίας, ἐφ’ ὅσον εἶχεν ὑπογραφῆ μία ἐπιστολὴ ἐκ μέρους τῆς κυβερνήσεως, ἡ ἐπιστολὴ Διομήδους, νομίζω, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἐπανερχόμεθα. Ἐὰν ἔλαβον τὸν λόγον, τὸν ἔλαβον, διότι πολλάκις ἐπικρατεῖ ἐν Ἑλάδι, δυστυχῶς δὲ καὶ μεταξὺ προσώπων, τὰ ὁποῖα διαχειρίζονται τὰ δημόσια οἰκονομικά, ἡ ἀντίληψις, ἐὰν ἠμποροῦμε νὰ παζαρεύσωμεν μὲ τοὺς ξένους καὶ νὰ τοὺς γελάσωμε. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου τὴν ὑπόθεσιν Μερκαντίλλε, διὰ τῆς ὁποίας περιεπλάκημεν εἰς μίαν περιπέτειαν, ἡ ὁποία μᾶς ἐστοίχισεν πλέον τῶν 500.000 δολλαρίων, δικαστικὰς δαπάνας καὶ ἀκόμη δὲν ἔληξεν ἡ περιπέτεια αὐτή. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ πρὸς ὑμᾶς εἶναι καὶ μέλος τῆς ἐπιτροπῆς πρὸς ἐξέτασιν τῆς ὑποθέσεως Μερκαντίλλε. Ἐνῶ κύριοι, εἴχομεν κάμει μίαν σύμβασιν συμβολαιογραφικήν, τὴν ὁποίαν εἶχον ὑπογράψει οἱ διάφοροι ὑπουργοί, ἐφ’ ὅσον εἶχε δώσει τραπεζιτικὴν ἐγγύησιν καὶ ἐφ’ ὅσον εἶχεν ὑπογράψει καὶ τὸ ἑλληνικὸν δημόσιον, ὤφειλεν ἡ σύμβασις αὐτὴ νὰ ἐκτελεσθῇ.

§120Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Δικαιώνετε αὐτὴν τὴν σπεῖραν τῶν ἀπατεώνων. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι πράγματα αὐτά, διακυβεύονται τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου. (Θόρυβος κωδωνοκρουσίαι).

§121Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Μίαν παρένθεσιν ἔκαμα...

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κλείσατε τὴν παρένθεσιν περὶ Μερκαντίλλε καὶ ἐλᾶτε εἰς τὸ θέμα σας.

§123Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριοι, ἡ Ἑλλὰς εἶναι μία χώρα ἔντιμος καὶ ὅταν ὑπογράφῃ συμβάσεις, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀμφισβητῇ τὴν ὑπογραφήν της, διότι, ὅταν ἀναλαμβάνωμεν ἐπισήμως ὑποχρεώσεις καὶ δὲν τὰς τηροῦμεν, εἰσερχόμεθα εἰς περιπετείας, ὅπως καὶ ἡ περιπέτεια αὐτή. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει κάποια ὑποχρέωσις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνωμεν, ἐὰν ἡ ὑποχρέωσις αὕτη καλῶς, ἢ κακῶς ἔχει ἀναληφθῇ. Καὶ μόνον τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ κῦρος τῆς Κυβερνήσεως Παπάγου καὶ ὁ καλὸς χειρισμὸς ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν κ. Παπαγιάννη, περιέσωσεν ὄχι μόνον τὸ κῦρος, ἀλλὰ περιέσωσεν τὴν ἐλευθερίαν ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ τῆς Θράκης, καὶ κατὰ μίαν τετραετίαν ἢ δεκατετραετίαν, κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τῆς Ἑταιρίας αὐτῆς, ἐνωρίτερον, ἀπηλευθερώθη ὁ λαὸς αὐτὸς καὶ τοῦ ἐδόθη τὸ δικαίωμα τῆς ἀπολαύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ συγκοινωνιακοῦ πολιτισμοῦ, αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα ἀγαθὸν τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν ὅλοι, Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις νὰ ἀναγνωρίσωμεν εἰς τὸ ἐνεργητικὸν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου καὶ τῶν διαχειρισθέντων αὐτὸ τότε προσώπων. Διότι δὲν εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἦτο σύμφωνος πρὸς τὴν ἐξαγοράν, διότι ὑπῆρχε καὶ ἡ γνώμη ὅτι ἐφόσον μετὰ μίαν τετραετίαν ἢ ἑξαετίαν ἔληγε τὸ προνόμιον τῆς ἑταιρίας ἔπρεπε νὰ ἀναμένωμεν. Ἀλλά, μᾶς εἶπεν ὁ κ. Παπαγιάννης ὅτι τὸ προνόμιον αὐτό, κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῆς ἑταιρίας, λήγει μετὰ μίαν ὀκταετίαν ἀπὸ τοῦ 1958, δηλαδὴ τὸ 1966. Ἀντιλαμβάνεται λοιπὸν καὶ ἡ Βουλὴ εἰς ποίαν περιπέτειαν θὰ ἐνεπλέκετο ἡ Κυβέρνησις ἀμφισβητοῦσα τὰς ἀμφισβητήσεις τῆς ἑταιρίας. Θὰ ἐπηγαίναμεν εἰς Διεθνὲς Δικαστήριον, θὰ ἐπληρώναμεν εἰς Δικηγορικὰς ἀμοιβὰς καὶ δικαστικὰ ἔξοδα περισσότερα ἀπὸ 500 χιλ. δραχ. ὅπως ἐπάθαμε μὲ τὴν «Μερκαντίλλε»—καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ καὶ τὸ τονίζω—καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦτο ὅτι θὰ ἐταλανίζετο ὁ λαὸς τῆς Θράκης. Ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς διαχειρισθέντας τὸ θέμα αὐτό.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Καψάλης ἔχει τὸν λόγον.

§125Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ δώσω μίαν σύντομον ἀπάντησιν εἰς ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ἀναφερόμενος εἰς τὸ σχέδιον τῆς συμφωνίας Καρτάλη, ἂν καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει μία τελικὴ συμφωνία ἀποτελεῖ ματαιοπονίαν νὰ κάμνωμεν κριτικὴν ἐὰν εἶναι εὐνοϊκωτέρα ἡ λύσις ἡ δοθεῖσα ἢ ὄχι, διότι δὲν ἠξεύρομεν ποία θὰ ἦτο ἡ ἄλλη συμφωνία. Συνεπῶς, τὸ μόνον ποὺ ἠμποροῦμεν νὰ συγκρίνωμεν εἶναι τὸ σχέδιον τῆς συμφωνίας. Ἐὰν πάρωμεν τὸ σχέδιον, τοῦ ὁποίου ὑπεραμύνεται ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, θὰ ἴδωμεν, ὅτι ὑπάρχουν δύο σημεῖα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ προσέξωμεν ἰδιαιτέρως. Εἶπεν, ὅτι ἀφ’ ἑνὸς θὰ ἐδίδομεν καπνὰ ἀπὸ τὰ Κρατικὰ ἀποθέματα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πιθανὸν νὰ εἶχε θέμα διαθέσεως καπνῶν. Ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα διέθεσε τὸ μέγιστον μέρος τῶν ἀποθεμάτων της, καὶ τὰ διέθεσε μὲ τὴν πλήρη τιμήν των καὶ αὐτὸ τὸ συνάλλαγμα ἀπετέλεσεν ἕνα κεφάλαιον εἰς τὰς ἐθνικάς μας εἰσπράξεις. Συνεπῶς, ἐὰν τὸ 1952, εἶχε κάποιαν ἀξίαν διὰ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀνεύρῃ ἐξωτερικοὺς ἀγοραστὰς καπνῶν, εὐτυχῶς τὰ πράγματα ἦλθον τώρα ἔτσι, ὥστε νὰ μὴ ἔχωμεν πρόβλημα διαθέσεως τῶν καπνῶν μας. Καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ ἕνα ἀπόθεμα εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν αὐτὰ εἶναι καπνὰ κατώτερα, τὰ ὁποῖα ὅμως καὶ αὐτὰ θὰ πωληθοῦν. Συνεπῶς, τὸ πλεονέκτημα αὐτὸ καταντᾷ εἰκονικόν, καὶ διὰ τὰς σημερινὰς συνθήκας δὲν ἔχει καμμίαν ἰδιαιτέραν ἀξίαν. Τὰ καπνά μας πωλοῦνται χωρὶς ἀνάγκην ἰδιαιτέρων συμφωνιῶν καὶ παραχωρήσεων. Τὸ δεύτερον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐτόνισαν ὅλοι, ὅτι πρόθεσίς μας ἦτο νὰ πωλήσωμεν τὰ καπνὰ αὐτὰ εἰς τοὺς Γάλλους, εἰς τιμὴν καλυτέραν τῆς συνήθους των τιμῆς, καὶ ἐπαινῶ τὸν κ. Ἀλλαμανῆν, διὰ τὴν πρόθεσιν, καὶ τὴν πρόθεσιν τὴν εἶχεν καὶ ὁ κ. Καρτάλης, ἀλλὰ ἄλλο εἶναι ἡ πρόθεσις, τὴν ὁποίαν ἔχομεν καὶ ἄλλο τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα ἐπιτυγχάνομεν. Ἐὰν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του τὸ κείμενον τοῦ σχεδίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου συζητοῦμεν, δηλαδή, τοῦ σχεδίου Καρτάλη, θὰ ἐγνώριζεν, ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ ἕνας ὅρος, ὁ ὁποῖος λέγει φυσικά, ὅτι τὰ καπνὰ θὰ παραδοθοῦν εἰς τὴν τρέχουσαν τιμὴν τὴν ἐξαγωγικήν. Συνεπῶς, εἶναι προφανές, ὅτι εἰς μίαν τοιαύτην περίπτωσιν, δὲν θὰ ἦσαν τόσον ἀνόητοι οἱ ἄλλοι νὰ δεχθοῦν τὰ καπνὰ εἰς ὑψηλοτέρας τιμὰς τῶν συνήθως τρεχουσῶν τιμῶν. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ὅρος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν θὰ ἐξέφευγεν ὁ κ. Καρτάλης. Μὲ ὅλα αὐτά, κύριε Πρόεδρε, δὲν θέλω νὰ δώσω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι κάμνω καμμίαν ἐπίκρισιν. Βεβαίως, ὁ κ. Καρτάλης καὶ ὁ κ. Ἀλλαμανῆς κατέβαλον μίαν προσπάθειαν καὶ ἐπέτυχον μίαν βελτίωσιν. Τὸ ὅτι διὰ τῆς ὑπογραφείσης συμφωνίας ἐπετεύχθη μία ἔτι περαιτέρω βελτίωσις εἶναι ἕνα πρᾶγμα, διὰ τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι πρέπει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ εἶναι εὐχαριστημένη. Ἐναντίον οὐδενὸς νὰ ριφθῇ ὁ λίθος, ὅτι παρέλειψε κάτι νὰ κάμῃ.

§126Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. ... ἡ πάροδος μιᾶς διετίας ἔχει μεγίστην σημασίαν, ὥστε οἱ ὅροι νὰ ἦσαν εὐνοϊκώτεροι.

§127Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Χαβίνη, νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Παπαγιάννης ἠκούσατε, ὅτι τὸ πότε ἔληγεν ἡ σύμβασις εἶναι ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ αὐτὸ ὑπὸ ἀμφισβήτησιν ἐκ μέρους τῆς ἑταιρείας. Σᾶς ἐρωτῶ ἐὰν ἠδύνατο ἡ Ἑταιρεία νὰ προβάλῃ ἐνώπιον μιᾶς διαιτησίας τὸ αἴτημα καὶ νὰ εἴπῃ: Κύριοι διὰ τὰ ἔτη, διὰ τὰ ὁποῖα ἐπετάξατε τὰ τραῖνα, ἢ διὰ τὰ ὁποῖα δὲν μὲ ἀφίσατε, λόγῳ τῆς πολεμικῆς καταστάσεως, νὰ κάμω τὴν ἐκμετάλλευσιν αὐτήν, ἀξιῶ ἀντίστοιχον παράτασιν, δὲν ἠξεύρετε ἐὰν αὐτὸ δὲν θὰ μετέθετε τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου δι’ ἄλλα πέντε ἢ δέκα ἔτη, κατὰ τὰ ὁποῖα ὁ λαὸς τῆς Θράκης καὶ ὅλη ἡ οἰκονομία θὰ ἐβασανίζετο ἀπὸ αὐτὸ τὸ καρκίνωμα. Συνεπῶς, καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τ. Μιχαηλίδης ἔχει τὸν λόγον.

§129Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λόγια θέλω νὰ εἴπω καὶ νὰ διαμαρτυρηθῶ διὰ τὴν νοοτροπίαν ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ μεταξὺ ὡρισμένων συναδέλφων. Ἡ Θράκη ἐκτείνεται ἀπὸ τοῦ Νέστου ποταμοῦ μέχρι τοῦ Ἕβρου. Ἦτο κάποια ἐποχή, ποὺ εἰς αὐτὴν τὴν περιοχὴν περιοδεύων κανείς, ἄν ἀνεζήτει δὲν ἀνεύρισκεν ἄνθρωπον μὴ Βενιζελικό, καὶ ἡ νοοτροπία αὐτὴ μετέβαλε τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς εἰς προπύργιον τοῦ Συναγερμοῦ. Τοῦτο δὲ ἀπέδειξε διὰ πανδήμων συλλαλητηρίων του καὶ σωρείας τηλεγραφημάτων του. Καὶ βγαίνει ὁ κ. Ζορμπᾶς νὰ τὰ ἀντικρούσῃ μὲ τὴν «Ἐλεύθερη Θράκη». Κύριοι, αὐτὸ ἀποτελεῖ προσβολὴν κατὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποφέρει τὰ πάνδεινα.

§130Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν τελευταίαν φράσιν τοῦ συναδέλφου, δὲν θέλω νὰ ἀπαντήσω.

§131ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§132Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχοληθῶ καθόλου μὲ τὸ ἱστορικὸν τῆς ὑποθέσεως, τὸ ὁποῖον ἐξιστορήθη ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους. Πρέπει ὅμως νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ἀπὸ τοῦ 1920 ἀνεφάνησαν σοβαραὶ δυσχέρειαι εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Διοίκησιν, ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τῶν Γαλλοελληνικῶν σιδηροδρόμων, οἱ ὁποῖοι εἶχον περιέλθει, διαρκοῦντος τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, εἰς τοὺς Γάλλους κεφαλαιούχους. Ἐδημιουργήθησαν ἔκτοτε προστριβαὶ καὶ διενέξεις μεταξὺ τοῦ Γαλλικοῦ ὁμίλου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, διότι συχνὰ τὸ Κράτος εὑρίσκετο εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸ δίκτυον. Ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις, ἐπὶ πλέον τοῦ Γαλλικοῦ Ὁμίλου, ἐπενέβαινε καὶ ἐζήτει, διὰ παντὸς τρόπου, τὸν κανονισμὸν τῶν ἀνακυπτόντων ζητημάτων προστατεύουσα τὰς ἀπόψεις τοῦ Γαλλικοῦ Ὁ-Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι τὸ 1945 ὁ Γάλλος Διοικητὴς καὶ τὸ ἀνώτατον προσωπικόν, ἐπικειμένης τῆς εἰσβολῆς τῶν Ἐαμοβουλγάρων ἐγκατέλειψε τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἐπιχειρήσεως καὶ ἐπανῆλθε μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδος. Τὸ 1945, ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην διὰ μιᾶς Συντακτικῆς Πράξεως, κυρούσης πρᾶξιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ ἐπιτάξῃ τὸ δίκτυον. Ἐπηκολούθησαν προστριβαὶ διπλωματικαὶ μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι ὑπεχρέωσαν τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν διὰ νεωτέρας Συντακτικῆς Πράξεως, νὰ ἀποδώσῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ δικτύου εἰς τοὺς κεφαλαιούχους τοῦ Γαλλικοῦ Ὁμίλου καὶ νὰ ἀρχίσῃ διαπραγματεύσεις διὰ τὸν τρόπον ἱκανοποιήσεως τῶν ἀπαιτήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργήθησαν κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐπιτάξεως τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, καὶ διότι τὸ Ἐπιτελεῖον ἐζήτει καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Γαλλικοῦ Ὁμίλου, καὶ διότι ἡ ἐκμετάλλευσις ἐτέλει ὑπὸ δυσμενεῖς συνθήκας, καὶ διότι οἱ Γάλλοι εἶχον προσλάβει προσωπικὸν δυσανάλογον πρὸς τὴν ἔκτασιν τοῦ δικτύου εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, διότι ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ καταβάλῃ μερίσματα διὰ τὸν σχηματισμὸν ἀποθεματικοῦ, ἡ Κυβέρνησις συνέστησε μίαν Ἐπιτροπήν, διὰ τὴν μελέτην τοῦ ζητήματος. Ἡ Ἐπιτροπὴ κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἐπιβάλλεται καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἡ τακτοποίησις τοῦ ζητήματος. Εἰς τὴν ἔκθεσίν της μάλιστα, διὰ μιᾶς φράσεως ἔδωσε τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως. Λέγει τὰ ἑξῆς: Ἡ ἀναζήτησις λύσεως διὰ τὸν καθορισμὸν ἑνὸς ἑκάστου κονδυλίου καὶ τῆς ἐπιλύσεως μιᾶς ἑκάστης διαφορᾶς, μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Γαλλικῆς Ἑταιρείας, θὰ ἀπέβαινε περιοριστικὴ καὶ ἀτέρμων προσπάθεια. Αὐτὰ συνέστησεν ἡ Ἐπιτροπή, καὶ ὑπεδείκνυεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναζητήσῃ τρόπον ἐκκαθαρίσεως τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς. Διότι, πρέπει νὰ ὑπομνησθῇ ὅτι ἡ μὲν Γαλλικὴ Ἑταιρεία κατὰ τὸ 1938 ἀνεβίβαζε τὰς ἀπαιτήσεις της κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου εἰς 8 ἑκατομμύρια, νομίζω, χρυσᾶ φράγκα, τὰ ὁποῖα μεταγενεστέρως ηὐξήθησαν εἰς 11 ἑκατομμύρια, μετὰ τῶν τόκων.

§133Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Ἄνευ τόκων, κύριε ὑπουργέ. Ἔχω τὸν πίνακα: «.................. (ἀναγινώσκει) ..................».

§134Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, τὸ πρᾶγμα εἶναι σαφές, διότι ἔχετε καὶ σεῖς τὸν ἴδιον πίνακα, τὸν ὁποῖον ἔχω καὶ ἐγώ. Κατὰ τὴν Ἑταιρείαν πίναξ Αʹ ἀπαίτησις κατὰ τοῦ Δημοσίου...... ............... (ἀναγινώσκει) ............... Θὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι τὸ 1938 κατεβλήθη προσπάθεια κατόπιν συνεννοήσεων μὲ τὸν Γαλλικὸν Ὅμιλον διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῶν σιδηροδρόμων. Δὲν θέλω νὰ ἑρμηνεύσω τὴν ἐπιστολὴν τοῦ κ. Ἀποστολίδη. Ἄλλωστε, νομίζω, ὅτι δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ ἑρμηνεύσω τὰς φράσεις ἐκείνας τῆς ἐπιστολῆς. Παρετήρησα εἰς τὸν κ. συνάδελφον, ὅστις ἀνέγνωσε τὴν ἐπιστολὴν ὅτι ἔπρεπε νὰ μᾶς παρουσίαζε καὶ τὰ κείμενα τῶν ἄρθρων τῶν δημοσιευθέντων εἰς τὴν ἐφημερίδα, τὰ ὁποῖα προεκάλεσαν τὰς παρατηρήσεις τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀποστολίδη. Τὸ γεγονὸς ὅμως, ὅτι ὁ κ. Ἀποστολίδης, διεπραγματεύετο μὲ τὸν Γαλλικὸν Ὅμιλον τὴν ἐξαγοράν, σημαίνει ὅτι καὶ ἐκεῖνος ὡς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐξαγορὰν τοῦ δικτύου. Δὲν εἶναι δυνατὸν λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ἔγραψε τὴν ἐπιστολὴν ἐκείνην, τὸ 1952 νὰ ἐμφανισθῇ ὅτι μετέβαλεν ἀπόψεις. Κατὰ συνέπειαν, νομίζω, διὰ τῆς ἐπιστολῆς του, ἐκείνης, δὲν διετύπωσε παρὰ τὴν ἀντίθεσίν του πρὸς τοὺς ὅρους τῆς διεξαγομένης τότε συνεννοήσεως, ἢ τὰς τυχὸν κακὰς διατυπώσεις ὡρισμένων ὅρων, εἰς ἓν προσχέδιον. Νομίζω, ἄλλωστε, ὅτι δὲν ἔχει σημασίαν, ἐν προκειμένῳ, ἡ γνώμη οἱουδήποτε ἀξιοτίμου συναδέλφου, ὁ ὁποῖος μάλιστα, δὲν παρίσταται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, διὰ τὸ ὑπεύθυνον καὶ αὐθεντικὸν λόγον καὶ ὀρθὸν τῆς γνώμης του. Διὰ τὴν οὐσίαν τοῦ πράγματος, ὑπενθυμίζω, ὅτι τὸ 1949 ἐπὶ Κυβερνήσεως τῶν συνεργαζομένων τότε κομμάτων, ὁ ἀείμνηστος Διομήδης ἀντήλλαξεν ἐπιστολὰς μετὰ τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν τῆς πληρωμῆς 10 ἑκατομμυρίων... (δὲν ἠκούσθη)... δραχ. ἀναγόμεναι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἰσοτιμίας τοῦ δολλαρίου εἰς 2.092.000 δολλάρια. Ὡς δὲ προσέθεσεν, ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος, ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, εἶπεν ὅτι εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ ἀειμνήστου Διομήδους ὑπῆρχε διάταξις καθορίζουσα ὅτι ἡ ὑποτίμησις ἢ ἀνατίμησις τῆς ἀξίας τοῦ δολλαρίου ἐν σχέσει μὲ τὴν δραχμὴν, θὰ ἐπηρέαζε καὶ τὸ καταβλητέον ποσόν, βάσει τῆς συμφωνίας τῆς ἀρχικῆς τοῦ... (δὲν ἠκούσθη)... ὡς διεμορφώθη κατόπιν τῆς ἀποφάσεως τῶν ἐμπειρογνωμόνων τοῦ 1927 καὶ τῆς διαιτησίας τοῦ 1929. Τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, ὑπεχρεοῦτο νὰ διασφαλίζῃ εἰς τὴν Ἑταιρείαν ἓν ἐλάχιστον μέρισμα 7% τοῦ κεφαλαίου.

§135Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Ἡ ἔκθεσις λέγει, ὅτι δὲν εἶναι διηυκρινισμένον, καὶ τὸ 1½% ἐπεβαρύνθη τὸ Δημόσιον.

§136Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Αὐτὴ εἶναι μία γνώμη τῶν Ἑλλήνων ὑπαλλήλων, διὰ τὴν ὑποστήριξιν τῶν Ἑλληνικῶν ἀπόψεων καὶ ὄχι τῆς Γαλλικῆς Ἑταιρίας. Τὴν ἀπάντησιν θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ἀναζητήσετε ὄχι εἰς τὴν ἔκθεσιν τῶν ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία ἀπετέλει ἕνα ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῶν Ἑλληνικῶν ἀπόψεων, ἀλλὰ εἰς τὴν σύμβασιν, ὅπου ἐτίθετο ἡ ἀκριβὴς ἔννοια τῆς συμφωνίας ἐκείνης. Περαιτέρω πρέπει νὰ σημειώσω, ὅτι κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου, ἥτις συνέπιπτε καὶ μὲ τὸ τέλος τοῦ 1957, τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον θὰ ἀνελάμβανε τὰς ἐγκαταστάσεις αὐτάς καὶ θὰ ὑπεχρεοῦτο νὰ ἐξαγοράσῃ ὅλον τὸ τροχαῖον ὑλικόν.

§137Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Κινητὸν ἐξοπλισμόν.

§138Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Πάντα τεχνικὸν ἐξοπλισμὸν καὶ τὸ τροχαῖον ὑλικόν. Ἐπίσης θὰ ἦτο ὑποχρεωμένη, νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὰς δοσοληψίας τοῦ παρελθόντος. Κατὰ συνέπειαν, εἴτε ἀνέμενε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, τὴν ἔκθεσιν τοῦ προνομίου τὸ 1957, εἴτε διεπραγματεύετο, ὅπως ὁ ἀείμνηστος Διομήδης καί, ἐν συνεχείᾳ, ὁ κ. Καρτάλης τὸ 1952, τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, εἴτε ἀνέμενε τὴν ἐκπνοὴν τῆς συμβάσεως, ἐν πάσῃ περιπτώσει, οὕτως ἢ ἄλλως, θὰ ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ διαπραγματευθῇ καὶ πάλιν μὲ τοὺς Γαλλικοὺς Σιδηροδρόμους, διὰ νὰ λύσῃ τὴν διαφοράν, τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος, τὰ χρέη πρὸς τὴν Ἑταιρίαν ἢ τὰς ἀπαιτήσεις αὐτῆς ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τὴν ἀξίαν τοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ τοῦ τεχνικοῦ ὑλικοῦ, τὸ ὁποῖον, οὕτως ἢ ἄλλως, ἦτο ὑποχρεωμένον τὸ Δημόσιον νὰ καταβάλῃ. Κατὰ συνέπειαν, δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ ἄποψις ὅτι, θὰ ἔπρεπε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον νὰ περιμένῃ τὴν λῆξιν τῆς προθεσμίας, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ ἐμπεπλεγμένον μὲ τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος. Θὰ ἔπρεπεν, οὕτως ἢ ἄλλως, νὰ φθάσῃ εἰς μίαν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος. Ἔπρεπε νὰ περιμένῃ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον τὴν λῆξιν τῆς προθεσμίας ἢ ἐπεβάλετο νὰ ζητήσῃ τὴν ἐκκαθάρισιν τῆς καταστάσεως; Δὲν θὰ ἐπικαλεσθῶ ἐπιχειρήματα.....

§139Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Μετὰ τὴν λῆξιν τῆς προθεσμίας τῆς συμβάσεως, ποῖος θὰ ἀνελάμβανε τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς γραμμῆς;

§140Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ Κράτος.

§141Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Ἄρα θὰ εἶχε νὰ ὠφεληθῇ τὸ Κράτος μέχρις ὅτου.....

§142Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Λυποῦμαι, διότι δὲν ἦσαν τόσον σαφῆ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπον, διὰ νὰ γίνω ἀντιληπτός. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι κατὰ τὴν λῆξιν, τοῦ προνομίου, τὸ Δημόσιον θὰ ἀνέκτα, θὰ ἐλάμβανε τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ δικτύου, τοῦ ὁποίου αἱ κτιριακαὶ ἐγκαταστάσεις, ἡ ὑποδομή, ἡ σιδηροδρομικὴ γραμμή, τοῦ ἀνῆκον κατὰ κυριότητα καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξεμεταλλεύετο τὸν Σιδηρόδρομον ἡ Γαλλικὴ Ἑταιρεία. Ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς Ἑταιρείας καὶ νὰ ἐξαγοράσῃ τὸ τροχαῖον ὑλικόν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἄλλον ἐξοπλισμόν, Δι’ αὐτό, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἴτε ἀνέμενε τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου, εἴτε προέβαινεν εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν ὁπωσδήποτε θὰ εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς Ἑταιρείας καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ εὕρῃ ἕνα τρόπον λογικόν, ἐκκαθαρίσεως τῶν διαφορῶν αὐτῶν. Τί ἔπρεπε νὰ γίνῃ; Νὰ ἀναμείνῃ τὴν λῆξιν τῆς προθεσμίας καὶ τὴν ἐκπνοὴν τοῦ προνομίου διὰ νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν αὐτῶν τῶν διαφορῶν τῶν χρηματικῶν τοῦ παρελθόντος ἢ ἐπεβάλετο νὰ προχωρήσῃ καὶ ἐνωρίτερον; Καὶ εἶπον προηγουμένως, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τότε τοῦ ἀειμνήστου Διομήδους, ἡ ἐνέργεια κατόπιν τοῦ ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, τὸ 1952, κ. Καρτάλη, οἱ ὁποῖοι ἀμφότεροι, ἐπεδίωξαν τὴν ἐκκαθάρισιν καὶ τὴν ἐξαγορὰν τῶν Σιδηροδρόμων πρὸ τῆς λήξεως τοῦ προνομίου, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ κ. Ἀποστολίδου, τὸ 1938 καὶ 1939 θὰ ἀπετέλουν βεβαίως ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς ἀπόψεως, ὅτι δὲν ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ σταυρώσῃ τὰς χεῖρας καὶ νὰ περιμένῃ τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀνάγκη ἐκ τῆς πράξεως καὶ ἐκ τῆς τακτικῆς, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησαν αἱ Κυβερνήσεις ἐκεῖναι, νὰ ἀρυσθῇ κανεὶς ἐπιχειρήματα, διὰ τὴν λύσιν, ἡ ὁποία ἐδόθη. Διότι, ὅπως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω, ἀρχόμενος τῆς ὁμιλίας μου, καὶ ἡ κατάστασις τοῦ Σιδηροδρόμου καὶ οἱ στρατηγικοὶ λόγοι, καὶ ἡ μεγάλη ἐπιβάρυνσις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ δικτύου, τὴν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ἡ Γαλλικὴ Ἑταιρία, καὶ ἡ ὁποία ὑπεχρέωνε τὸ Κράτος εἰς τὴν πληρωμήν, ἀδιάφορον ἐὰν δὲν τὸ εἶχε πληρώσει, εἰς τὴν πληρωμὴν καὶ τοῦ ἐλαχίστου μερίσματος, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 7%, ἐπέβαλλε τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ. Νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἀμφιβολία ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ὅτι ἔπρεπε καὶ ἐπεβάλλετο ἡ ἐκκαθάρισις τῆς καταστάσεως. Τί ἔπρεπε νὰ δοθῇ εἰς τὴν Γαλλικὴν Ἑταιρείαν, ὥστε νὰ θεωρηθῇ ὅτι τὸ Δημόσιον ἐπέτυχε μίαν συμφωνίαν ἱκανοποιοῦσαν καὶ τὰς ἀπαιτήσεις τὰς ἰδικάς του. Ἡ ἔκθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς διαπιστώνει ὅτι ἡ συζήτησις καὶ ἡ ἐκκαθάρισις καὶ ἡ ἐπίλυσις ἑνὸς ἑκάστου κονδυλίου, καὶ μιᾶς ἑκάστης διαφορᾶς, μεμονωμένως, θὰ ἦτο ἔργον περιπετειῶδες καὶ διὰ νὰ ἐνθυμηθῶ καὶ πάλιν τὴν φράσιν, «καὶ ἀτέρμων προσπάθεια». Ἐβασίσθη, λοιπόν, κατόπιν αὐτοῦ ἡ ἐκκαθάρισις τοῦ παλαιοῦ καθεστῶτος καὶ ὁ καθορισμὸς τοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ καταβάλωμεν εἰς τοὺς Γάλλους, ἐπὶ τῆς ἁπλῆς σκέψεως, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ πληρώνῃ τὸ 7% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ἐγκαταστάσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ περιήρχοντο εἰς τὸ Δημόσιον, ἐξαγοραζομένων κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου, καὶ αἱ ὁποῖαι μετὰ τῶν τόκων εἶχον ἀνέλθει εἰς τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἤρχιζον αἱ διαπραγματεύσεις τῆς 6ης σειρᾶς ἀπὸ τοῦ 1949 δηλαδή, εἰς 5 ἑκατομ. χρυσᾶ φράγκα. Καὶ αὐτὰ τὰ 5 ἑκατομμύρια χρυσᾶ φράγκα, χωρὶς νὰ ὑπολογισθῇ κἂν ἡ ἀξία τοῦ προνομίου καὶ χωρὶς κἂν νὰ ὑπολογισθοῦν αἱ ἑκατέρωθεν ἀπαιτήσεις καὶ χωρὶς νὰ γίνῃ ἐκκαθάρισις, διὰ νὰ διαπιστωθῇ, ἐὰν πιστωτὴς ἀπέμενε τελικῶς τὸ Δημόσιον ἢ ὁ Γαλλικὸς Ὅμιλος. Μόνον ἡ ὑποχρέωσις αὐτῆς τῆς ἐξαγορᾶς τοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ, ἀναβιβάζουν τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ Δημοσίου εἰς 1.500 χιλ. δολλάρια, χωρὶς νὰ ὑπολογισθῇ ἡ ἀξία τοῦ προνομίου, καὶ αἱ ὑποχρεώσεις.

§143Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Παρελείψατε νὰ ἀναφέρετε καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἡ Ἑταιρεία νὰ παραδώσῃ κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ προνομίου της, τὴν γραμμὴν ἐν ἀρίστῃ καταστάσει.

§144Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Δὲν τὸ παρέλειψα καθόλου. Εἶπον τὸ ἑξῆς, ὅτι ἡ ὑποχρέωσις αὐτὴ ἐβάρυνε τὴν Γαλλικὴν Ἑταιρείαν, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως καὶ διηυκρινίσθη ἐν συνεχείᾳ καὶ πρέπει νὰ ἀποδεχθῶμεν, ὅτι ἦσαν ἐν γνώσει ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διεπραγματεύοντο καὶ κατὰ τὸ 1949 καὶ κατὰ τὸ 1952, τῆς ὑποχρεώσεως τῆς ἑταιρείας νὰ παραδώσῃ τὴν γραμμὴν ἐν καλῇ καταστάσει.

§145Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Μήπως ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας εἰς τί ποσὸν ἀνήρχετο τὸ ποσὸν ποὺ ἐχρειάζετο διὰ νὰ ἀποδοθῇ ἡ γραμμὴ εἰς καλὴν κατάστασιν;

§146Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Ἔχω ἐπίσημον στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον μοῦ ἔδωσεν ἡ ὑπηρεσία τῶν ΣΕΚ. Τὸ ποσὸν, τὸ ὁποῖον θὰ χρειασθῇ διὰ τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν, ὄχι εἰς τὴν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεχρεοῦτο νὰ παραδώσῃ ἡ ἑταιρεία, ὄχι εἰς καλὴν κατάστασιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀρίστην ἀποκατάστασιν τοῦ δικτύου, ἀνήρχετο κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν μηχανικῶν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν σιδηροδρόμων, εἰς 27 ἑκατομμύρια σημερινῶν δραχμῶν καὶ οὐχὶ εἰς 80, ὅπως ὑπελόγισεν....

§147Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Κύριε ὑπουργέ....

§148Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω μίαν ὁμιλίαν σας, κατὰ τὴν ἀρχικὴν συζήτησιν τῆς συμβάσεως ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ὅπου ἔχετε ἀναβιβάσει τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰς 80 δισεκατομμύρια.

§149Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν; Ἐπειδὴ δὲν ἦσαν πλήρη τότε τὰ στοιχεῖα, ἐζήτησα τὴν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως καὶ ἑπομένως, θὰ ἠδύνατο νὰ μοῦ συγχωρηθῇ, ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχον πλήρη τὰ στοιχεῖα, μία τοιαύτη μικρὰ ἀνακρίβεια.

§150Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Ἐξεταστέον, διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸ θέμα, ἐὰν ἡ συμφωνία ἡ ὁποία ἐγένετο κατὰ τὸ 1954, ἦτο συμφέρουσα εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Καὶ ἐξέθεσα ἐνώπιόν σας, ὅτι ἀντὶ ἐκκαθαρίσεως ἑνὸς ἑκάστου κονδυλίου καὶ μιᾶς ἑκάστης ἀμφισβητήσεως, ἐτέθη ὡς βάσις ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν πλευράν, ἡ ἀπόσβεσις τῆς ἀξίας τῶν ἐγκαταστάσεων κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν καὶ διεπιστώθη, ὅτι ἡ ἀξία αὐτὴ ἀνήρχετο εἰς 2½ ἑκατομμ. δολλάρια, χωρὶς νὰ ὑπολογίζεται οὔτε τὸ ποσὸν τῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, αἱ ὁποῖαι ἀνεβιβάζοντο ἀπὸ τὴν ἑταιρείαν εἰς 30.000.000 χρυσᾶ φράγκα, οὔτε ἡ ἀξία τοῦ προνομίου. Πρέπει νὰ προστεθῇ ὅτι εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.100.000 δολλαρίων περίπου ποὺ ἀπεδέχθη ἡ ἐπιστολὴ Διομήδους, κατὰ τὸ 1949, ἡ ἑταιρεία προσέθεσε καὶ ἄλλας ἀξιώσεις της, δηλαδή, τὸ ἔλλειμμα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη ἀπὸ τοῦ 1949 καὶ μεταγενεστέρως καὶ τὸ ὁποῖον κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς ἑταιρείας ἀνῆλθεν εἰς ἄλλα 1.776.000 χρυσᾶ φράγκα. Δηλαδή, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς ἑταιρείας, ἡ ἀξία της ἀνήρχετο εἰς 30.900.000 χρυσᾶ φράγκα, ποὺ ἔκαμαν περίπου 10.000.000 δολλάρια. Ἡ ὑπαναχώρησις ἀπὸ τὴν συμφωνίαν Διομήδους, τοῦ 1949, ἀσχέτως τῆς νέας ἀξιώσεως, ἡ ὁποία δὲν ἀντέκειτο εἰς τὸ πνεῦμα τῆς συμφωνίας Διομήδους, διότι ἐπρόκειτο περὶ ἀξιώσεως, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη μεταγενεστέρως τῆς συμφωνίας ἐκείνης, ἡ ὑπαναχώρησις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τὴν συμφωνίαν, ἔδωσε τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Γαλλικὴν ἑταιρείαν νὰ προβάλῃ ἀξιώσεις παρατάσεως τοῦ προνομίου της δι’ ἄλλα 5 ἔτη, ἐπικαλουμένη τὴν πρᾶξιν, ἡ ὁποία ἐτηρήθη εἰς τὸ ἔδαφος τὸ Ἑλληνικόν, δηλαδὴ τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις ἐδέχθησαν καὶ παρέτειναν τὴν ἰσχὺν διαφόρων συμβάσεων, παραχωρήσεων εἰς τοὺς ἀναδόχους κατὰ 5 καὶ 10 χρόνια. Τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ ἐπεκαλέσθη καὶ ἡ Γαλλικὴ ἑταιρία ζητοῦσα τοὐλάχιστον 5 ἐτῶν παράτασιν τοῦ προνομίου διὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἰδία δὲν ἐξεμεταλλεύθη τὸν σιδηρόδρομον, δηλαδὴ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς εἰσβολῆς τῶν Γερμανοβουλγάρων μέχρι τοῦ 1945, ὁπότε ἡ ἑταιρία ἐπανῆλθεν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν σιδηροδρόμων.

§151Ε. ΠΕΤΣΟΣ. Δηλαδὴ ἐγκατέλειψεν τὴν γραμμήν.

§152Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοιν.). Αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν γνωρίζω ἐὰν ἡ ἀξίωσις τῆς Γαλλικῆς ἑταιρίας ἦτο βάσιμος ἤ ὄχι. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἑταιρία ἐπέβαλε καὶ αὐτὴν τὴν ἀξίωσιν καὶ τὴν ἐβάσιζεν εἰς τὰς ἐνεργείας τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἐδέχθη νὰ παρατείνῃ τὸ προνόμιον ἄλλων ἑταιριῶν αἱ ὁποῖαι ἐξεμεταλλεύοντο προνόμια κοινῆς ὠφελείας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐὰν θὰ ἀπεφάσιζεν καὶ θὰ ἀνελάμβανε τὴν εὐθύνην νὰ φθάσῃ εἰς διαιτησίαν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ αὐτὴν τὴν ἀξίωσιν τῆς ἑταιρίας. Συνοψίζω, διότι, νομίζω ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλο διότι ἦτο ἀνάγκη τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἡ ὁποία ἐπέβαλε τὴν ἐξαγορὰν τῶν σιδηροδρόμων, διότι ἡ ἐξαγορὰ αὐτὴ ὡς ἀνάγκη εἶχεν ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ τὸ 1938 ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις αἱ ὁποῖαι διώκησαν τὸν τόπον, ὅτι ἡ ἐγκατάλειψις τῆς ἐξαγορᾶς καὶ τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ προνομίου δὲν θὰ ἀπήλλασσε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἐξαγορᾶς τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἑταιρίας καὶ τῆς ἐξαγορᾶς τοῦ τροχαίου ὑλικοῦ. Κατόπιν δὲ αὐτοῦ ἀνεξαρτήτως τοῦ προνομίου καὶ ἀνεξαρτήτως τῆς νέας ἀξιώσεως παρατάσεως τοῦ προνομίου νομίζω ὅτι ἡ καταβολὴ ποσοῦ 1.400.000 δολλαρίων καθ’ ἣν στιγμὴν χωρὶς νὰ δημιουργηθοῦν αἱ νέαι ἀξιώσεις τῶν 1.700.000 Γαλλικῶν φράγκων τῆς ἑταιρίας καὶ χωρὶς νὰ προβληθῇ ἡ ἀξίωσις τῆς παρατάσεως τοῦ προνομίου διὰ πέντε χρόνια νομίζω ὅτι δικαιώνει ἀπολύτως τὴν ἐνέργειαν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ἡ ὁποία ἐδέχθη νὰ καταβάλλῃ διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῶν σιδηροδρόμων διὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου, διὰ τὴν ἐκκαθάρισιν ὅλων τῶν διαφορῶν τοῦ παρελθόντος 1.400.000 δολλαρίων. Θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ καὶ τὸ ἑξῆς εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ἐπειδὴ ἔγινε λόγος περὶ καταβολῆς τοῦ ποσοῦ τῶν 1.700.000 δολλαρίων, εἰς τὸ ὕψος τῶν ὁποίων διεπραγματεύετο ὁ ἀξιότιμος κ. Καρτάλης κατὰ τὸ 1952, τὸν Ἀπρίλιον, τὴν ἐξαγορὰν τῶν σιδηροδρόμων, θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ, ὅτι ὀρθῶς καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ τότε ἐζήτει διακανονισμὸν τῶν καπνῶν εἰς τὰς τρεχούσας τιμάς. Ἀτυχῶς ὅμως ὁ γαλλικὸς ὅμιλος δὲν ἐδέχετο τὴν ἀξίωσιν αὐτὴν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐζήτει καθορισμὸν τῆς ἐλαχίστης τιμῆς, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ ἢ θὰ ἠδύνατο νὰ διαπιστωθῇ ὅτι ἐπραγματοποιήθη εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν.

§153Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶσθε ἐν πλάνῃ.

§154Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοιν.). Ὄχι, διότι σᾶς πληροφορῶ ὅτι ἐκ τῶν ἐπισήμων στοιχείων αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ὅτι διεπιστώθη εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἀντίθεσις μεταξὺ Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Γαλλικοῦ ὁμίλου καὶ ἀκριβῶς αὐτὸς ἴσως εἶναι ὁ σοβαρώτερος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ κ. Καρτάλης δὲν ὑπέγραψε τότε τὴν συμφωνίαν μὲ τὸ ποσὸν τοῦ 1.770.000 δολλαρίων, διότι οἱ Γάλλοι ἐζήτουν τὰ καπνὰ εἰς τιμὰς πολὺ χαμηλοτέρας ἀπὸ τὴν τιμὴν τὴν πραγματικὴν εἰς τὴν ὁποίαν ἐπωλοῦντο ἐντὸς της Ἑλλάδος. Ἀνεξαρτήτως δὲ καὶ τῆς ἄλλης παρατηρήσεως ὅτι κατὰ τὸ 1954 δὲν ὑπῆρχον πολλὰ ἀποθέματα διὰ νὰ ἀποβλέπῃ τὸ Κράτος εἰς τὴν ἀνάγκην αὐτήν, δὲν ἦτο δυνατὸν ὁ ὅρος αὐτὸς νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ἀρχικῆς σκέψεως τὴν ὁποίαν εἶχε τότε ὁ ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Εἰς ὅσα ἐλέχθησαν, κ. συνάδελφοι, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω καὶ ὡρισμένα πράγματα δι’ ὅσα ἐλέχθησαν περὶ τῆς παραιτήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἢ περὶ τῆς ἐκ μέρους τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἀναλήψεως ὑποχρεώσεως πληρωμῆς πρὸς τὸ σχέδιον Μάρσαλ κλπ. Ἐκ τῆς ἁπλῆς ἀναγνώσεως τῆς ἐπιστολῆς Διομήδη πρὸς τὸν γαλλικὸν ὅμιλον προκύπτει ὅτι καὶ κατὰ τὸ 1949 ὁμοίως αἱ αὐταὶ ὑποχρεώσεις ἀνελαμβάνοντο ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸν Δημόσιον καὶ ἐβασίζετο ἡ ἐνέργεια αὐτὴ εἰς τὴν σκέψιν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἐθεωρεῖτο κύριος καὶ ἦτο πραγματικῶς κύριος τῶν ἐγκαταστάσεων τῆς γραμμῆς καὶ τῶν κτιρίων καὶ τὰ δάνεια αὐτὰ πραγματικὰ ἐχρησιμοποιήθησαν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς γραμμῆς καὶ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν εἰς τὰ κτίρια, αἱ ὁποῖαι εἶχον σημειωθῆ κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ἑπομένως ἐκ τῶν πραγμάτων τὸ ποσὸν αὐτὸ ἐβάρυνε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Ὁμοίως τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ ἐξαγοράσῃ τὸ τροχαῖον ὑλικόν, τὸ ὁποῖον θὰ εὑρίσκετο κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου ἢ κατὰ τὴν ἐξαγορὰν τοῦ προνομίου καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἐξαγοράσῃ εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εὑρίσκεται. Τὸ ποσὸν τῶν 280.000 δολλαρίων ἀκριβῶς τοῦ δανείου μέσῳ τῆς Τραπέζης Ἀθηνῶν εἶχε χρησιμοποιηθῆ διὰ τὴν προμήθειαν ἀτμομηχανῶν καὶ διὰ τὴν προμήθειαν μιᾶς αὐτοκινηταμάξης, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὸ τελωνεῖον ἀκόμη τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Ἑπομένως καὶ αὐτὸ οὕτως ἤ ἄλλως τὸ ποσὸν θὰ εὑρίσκετο εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ τὸ καταβάλῃ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Δὲν ἦτο, λοιπόν, πρᾶξις ἄστοχος ὅτι εἰς τὸν γενικὸν διακανονισμὸν ὁ ὁποῖος ἔγινε διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς, τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν τῆς καταβολῆς τῶν ποσῶν αὐτῶν.

§155Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπιστολὴν Διομήδη ἀναλαμβάνεται ἡ ὑποχρέωσις μόνον πρὸς τὴν AMAG καὶ τὴν ECA καὶ μόνον διὰ τὰς δαπάνας διὰ τὴν ὑποδομὴν τῆς γραμμῆς ὅσον ἀφορᾶ τὰς δολιοφθοράς.

§156Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκ.). Ὄχι διὰ τὰς δολιοφθοράς, κ. συνάδελφε.

§157Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Διαβάσατε τὴν ἐπιστολὴν Διομήδη.

§158Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Ὄχι, κύριε συνάδελφε, διαβάσατέ την ἐσεῖς.

§159Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Ἐγὼ ἔχω ἐδῶ μπροστά μου τὸ γαλλικὸν κείμενον.

§160Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Ἡ διαφωνία περὶ τῆς ὑποχρεώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὅσον ἀφορᾷ τὰς ζημίας ἐκ τοῦ συμμοριτοπολέμου προεκλήθη ἢ ἐντοπίζεται εἰς τὰς ζημίας.

§161Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Μόνον διὰ τὰς δολιοφθορὰς λέγει τὸ γαλλικὸν κείμενον.

§162Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ κείμενον αὐτὸ δὲν λέγει καθόλου ὅτι ἡ ὑποχρέωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ὑφίσταται ἐκ τοῦ ἐὰν αἱ ζημίαι εἶχον προέλθει ἀπὸ τὰς δολιοφθορὰς ἤ ὄχι. Ἠθελήσατε νὰ ἀναμίξετε τὸ ζήτημα αὐτὸ μὲ τὴν ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν προεκλήθησαν αἱ ζημίαι. Σᾶς παρέχω τὴν ἐξήγησιν ὅτι καὶ σύμφωνα μὲ τὴν βασικὴν σύμβασιν καὶ σύμφωνα μὲ τὰς τροποποιήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπηνέχθησαν πᾶσα δαπάνη ἡ ὁποία κατεβάλλετο διὰ τὴν γραμμὴν διὰ ζημίας τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ γραμμὴ ἐξ ἐκτάκτου γεγονότος ἐβάρυνε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Σᾶς ἔδωσα δὲ καὶ τὴν πληροφορίαν πρὸ ὀλίγου, ὅτι ὅλον τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀκριβῶς ἐχρησιμοποιήθη διὰ τὴν ὑποδομὴν καὶ δι’ ἔργα κτιριακά.

§163Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. Τὰ 594.000 δολλάρια εἶναι δι’ ἄλλην χρῆσιν.

§164Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑφυπ. Συγκοινων.). Νομίζω ὅτι δὲν θὰ ἄξιζε τὸν κόπον νὰ ἀπαντήσω εἰδικώτερα ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, περὶ τοῦ ἐὰν αἱ ζημίαι προελθοῦσαι ἀπὸ τὴν δολιοφθορὰν βαρύνουν τὸ Δημόσιον ἢ τὴν Ἑταιρίαν. Γεγονὸς εἶναι ἐπίσης, κ. συνάδελφοι, ὅτι καὶ τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 280.000 δολλαρίων ἐχρησιμοποιήθη διὰ τὴν ἀγορὰν ὑλικοῦ, ὑλικοῦ μάλιστα τὸ ὁποῖον περιῆλθεν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον σχεδὸν καινουργές. Ἄρα καὶ ἐκεῖνο ἦτο ὑποχρεωμένον νὰ ἐξαγοράσῃ καὶ νὰ καταβάλῃ στὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σκέψεων αὐτῶν, νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰδικώτερον, οἱ ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ Συγκοινωνιῶν τοῦ 1954, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν καὶ ἐζήτησαν τὴν κρίσιν τῆς συμβάσεως αὐτῆς, ἐπροστάτευσαν τὸ Ἑλληνικὸν συμφέρον, καὶ ἔδωσαν λύσιν εἰς τὸ ζήτημα χρονίζον ἀπὸ μακροῦ καὶ συνεπῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ὑπηρεσία τὴν ὁποίαν προσέφερον εἰς τὸν τόπον. (Χειροκροτήματα).

§165Σ. ΓΥΑΛΙΣΤΡΑΣ. Νομίζω ὅτι ἡ ἀξίωσις τῆς ἑταιρείας πρὸς παράτασιν τοῦ προνομίου της, μετὰ τὴν 1.1.1958 δὲν περιορίζεται μόνον εἰς μίαν πενταετίαν, διότι ἐκτὸς τῆς πενταετοῦς προθεσμίας ἐγένετο καὶ μία ἄστοχος ἐπίταξις.

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ ἐὰν δέχεται τὴν περὶ ἧς πρόκειται πρότασιν νόμου.

§167ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι. Ἀπορρίπτεται.

§168ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως ἡ ὡς ἄνω πρότασις νόμου ἀπερρίφθη. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§169ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§170ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.25′ μ.μ.)