1955.01.28

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 33η

Παρασκευὴ 28 Ἰανουαρίου 1955

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Ἰντζές, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΙΝΤΖΕΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ὡς φραστικῶς ἐδιωρθώθησαν κατόπιν παρατηρήσεων τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Μητσοτάκη, καὶ Α. Ἀντωνίου. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Β. Καραμπίλιας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Β. ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς κ. κ. Κ. Βοβολίνης καὶ Δ. Ἀλιπράντης καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Οἰκιαστῶν Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς «Ἡ Ἁγία Παρασκευή», ζητούσης τροποποίησιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ Κώδικος ἀποκαταστάσεως ἀστῶν προσφύγων» ἐπὶ τῷ τέλει χορηγήσεως ὁριστικῶν παραχωρητηρίων διὰ τὰ νομίμως ἀγορασθέντα παρὰ τῶν ὡς ἄνω οἰκιστῶν εἰς περιοχὴν Νέας Καλλιπόλεως οἰκόπεδα. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν Προσωτσάνης καὶ τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν Δράμας, ζητούντων παράτασιν τοῦ ἰσχύοντος ἐνοικιοστασίου μέχρις Ὀκτωβρίου 1955, συμμετοχὴν ἐκπροσώπων τῶν ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν εἰς τὴν νέαν Ἐπιτροπὴν ἐνοικιοστασίου, ἀναστολὴν ἐκτελέσεως ἀποφάσεων ἐξώσεων ἐκ καταστημάτων, εἰδικὴν μέριμναν διὰ τὰς ἀπὸ Στρυμόνος μέχρις Ἕβρου περιοχὰς κλπ. Οἱ βουλευταὶ Μεσολογγίου κ. κ. Χ. Εὐαγγελάτος καὶ Π. Σταυρόπουλος καὶ Ναυπακτίας κ. Ι. Ἰντζὲς καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου 13ου Κ.Τ.Ε.Λ. Αἰτωλοακαρνανίας, διαμαρτυρομένου δι’ ἐγκατάλειψιν ὁδικοῦ δικτύου Νομοῦ, ἐκτὸς γραμμῆς Ἀντιρρίου– Ἰωαννίνων, εὑρισκομένου ἐν ἀθλίᾳ καταστάσει. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς κ. κ. Κ. Βοβολίνης, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Γ. Τζατζάνης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Προσωπικοῦ Ταχυδρομικῶν Ὑπαλλήλων τῶν Γραφείων Ἐκτελωνισμοῦ Δεμάτων Πειραιῶς, ζητοῦντος χορήγησιν ἐπιδόματος ἀνθυγιεινῆς ἐργασίας καὶ εἰς τοὺς ταχυδρομικούς. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεως κ. κ. βουλευτῶν. 1) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων: 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Κοθρῆ καὶ Γ. Τσαντίρη. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ἀπὸ 14 Ἰανουαρίου ἐ. ἔ. ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Κοθρῆ καί Γ. Τσαντίρη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ἡμῖν ὅτι ἅπαντες οἱ συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 1 παρ. 4 τοῦ Ν. 3011)1954 ἐπιτυχόντες κατὰ τὰς εἰσιτηρίους ἐξετάσεις τῶν Ἰατρικῶν Σχολῶν ἀμφοτέρων τῶν Πανεπιστημίων εἰσήχθησαν εἰς αὐτάς. Εἰς ἣν ὅμως περίπτωσιν διὰ τοῦ ὅρου «ἐπιτυχόντες» ἐννοοῦνται οἱ πέραν τοῦ καθορισθέντος ἀριθμοῦ εἰσακτέων λαβόντες συνολικὴν βαθμολογίαν 24 καὶ ἄνω, οὗτοι βάσει τῆς ἀνωτέρω διατάξεως θεωροῦνται ὡς ἀποτυχόντες καὶ οὐχὶ ἐπιτυχόντες. Περὶ εἰσαγωγῆς δὲ ἀποτυχόντων δὲν δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις. Τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον δὲν εἰσήχθησαν οἱ κατὰ τὰς εἰσιτηρίους ἐξετάσεις τοῦ παρελθόντος ἔτους 1953– 54, ὑπεράριθμοι ἐπιτυχόντες ὑποψήφιοι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Τζατζάνη, σχετικῶς πρὸς μισθολόγιον ἐκπαιδευτικῶν. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 6990)17.12.1954 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Τζατζάνη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα βουλευτὴν ὅτι τὸ αἴτημα τῶν ἐκπαιδευτικῶν Λειτουργῶν Μέσης Ἐκπαιδεύσεως περὶ αὐξήσεως τοῦ μισθολογίου εἶναι ζήτημα γενικωτέρας κυβερνητικῆς μερίμνης καὶ θ’ ἀντιμετωπισθῇ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἥτις ἀποδίδει εἰς τοῦτο τὴν πρέπουσαν σημασίαν κατὰ τὸν πλέον καλύτερον δυνατὸν τρόπον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἰανουαρίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

II) Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. 1. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Πετρίδη, σχετικῶς μὲ κληροδότημα Ὀρεινοῦ Ἀναρρωτηρίου Ἀντινίσσης. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπὸ τ’ ἀνωτέρω στοιχεῖα ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι τὸ θέμα τῶν καταληφθέντων ὑπὲρ τοῦ Ὀρεινοῦ Ἀναρρωτηρίου Ἀντινίσσης κληροδοτημάτων τῶν Κ. Τατσοπούλου καὶ Εὐστ. Γουργιωτάκη θέλει ρυθμισθῆ νομοθετικῶς διὰ διατάξεως διαλαμβανομένης εἰς νομοθέτημα ὅπερ θέλομεν φέρει εἰς τὴν Βουλὴν προσεχῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28.1.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Θεοχαρίδη δι’ ἀναπροσαρμογὴν ὀρφανικῶν ἐπιδομάτων. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν ἀπὸ 19)1)1955 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Δημ. Θεοχαρίδη, διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 446)261)20.1.55 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ἡμῖν τὰ κάτωθι: Αὔξησις τῶν συντελεστῶν ὑπολογισμοῦ τῶν χορηγουμένων ὀρφανικῶν ἐπιδομάτων, ἐπὶ σκοπῷ ἀναπροσαρμογῆς αὐτῶν, δὲν καθίσταται δυνατὴ κατὰ τὸ τρέχον οἰκ. ἔτος διότι αἱ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας σχετικαὶ πιστώσεις δὲν ἐπαρκοῦσιν. Κατὰ τὸ προσεχὲς οἰκ. ἔτος θέλει ἐξετασθῆ τὸ ἀνωτέρω θέμα καὶ ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῶν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν χορηγηθησομένων πιστώσεων ἀφ’ ἑτέρου θέλουσι ληφθῆ αἱ σχετικαὶ ἀποφάσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28.1.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

3. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Πετρίδη σχετικῶς μὲ Σανατόριον Λαμίας. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπὸ τ’ ἀνωτέρω στοιχεῖα ἡμετέρου ἐγγράφου καὶ ἀναφορικῶς μὲ τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ Φθιώτιδος κ. Ν. Πετρίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ἡ σχετικὴ ἔγκρισις διὰ τὴν ἀνάπτυξιν 28 κλινῶν εἰς τὸ Σανατόριον Λαμίας ἐπὶ πλέον τῶν ἤδη ἀνεπτυγμένων, ἐδόθη διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Δ. Φ. 80)18.1. 55 ἐγγράφου τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου πρὸς τὸ Ἵδρυμα τοῦτο. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27.1.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

4. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Ζαννῆ καὶ Σ. Κωτιάδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 602)55 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 210 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἐμμ. Ζαννῆ καὶ Σ. Κωτιάδη, σχετικῶς μὲ τὰ ληπτέα μέτρα εἰς τὴν νῆσον Ρόδον, λόγῳ τῶν προξενηθεισῶν ζημιῶν καὶ καταστροφῶν εἰς τὸ ὁδικὸν δίκτυον καὶ τὴν γεωργίαν ἐκ τῶν τελευταίων πλημμυρῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα ἔχει, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντιμετώπισιν ζημιῶν προξενηθεισῶν εἰς τὴν γεωργίαν καὶ δημόσια ἔργα ὧν ἀσφαλῶς θὰ ἐπελήφθησαν τὰ ἁρμόδια Ὑπουργεῖα. Αἱ ὡς ἄνω βροχαὶ εὐτυχῶς δὲν ἐδημιούργησαν ἀνάγκην παροχῆς ἀμέσου περιθάλψεως εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Νήσου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17.1.54

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μητσοτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀπὸ 20)1)1955 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μητσοτάκη, ἀφορώσης τὴν παροχὴν πληροφοριῶν σχετικῶς μὲ τὸ Κρατικὸν Διϋλιστήριον Πετρελαίου ὡς καὶ τὴν κατάθεσιν τοῦ σχετικοῦ φακέλλου τοῦ διενεργηθέντος διεθνοῦς διαγωνισμοῦ διὰ τὴν ἀνάθεσιν τῆς κατασκευῆς τούτου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἐπειδὴ ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν πρόκειται νὰ ληφθῇ ἀπόφασις ἐπὶ τοῦ θέματος, καθίσταται ἀνέφικτος ἡ αἰτουμένη ἄμεσος κατάθεσις τοῦ σχετικοῦ φακέλλου τῶν προσφορῶν καθ’ ὅσον ὁ φάκελλος οὗτος τυγχάνει ἀναγκαῖος ὅπως τεθῇ ὑπ’ ὄψιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θέλομεν εἰσηγηθῇ ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου. Ὁ ἐρωτῶν βουλευτὴς κ. Κ. Μητσοτάκης, δύναται ἐν τούτοις νὰ λάβῃ πᾶσαν ἀναγκαιοῦσαν ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω θέματος πληροφορίαν ἀπὸ τὴν ἁρμοδίαν Ὑπηρεσίαν τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου εἰς ἣν ἐδώσαμεν σχετικὰς ὁδηγίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26.1.55

Ὁ Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Πινάτση. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 295)183 ἀπὸ 17.1.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ σὺν τῇ ἐπιστροφῇ τῆς ἀπὸ 16.1.1955 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Δράμας κ. Π. Πινάτση ἀναφορικῶς μὲ τὸ θέμα τῆς καταργήσεως τοῦ Α. Ν. 1366 ἀφορῶντος τὴν ἀπαγόρευσιν δικαιοπραξιῶν εἰς παραμεθορίους κλπ. περιοχάς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, καίτοι ἁρμόδια νὰ ἐκφέρωσι γνώμην ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου τυγχάνουσι τὰ Ὑπουργεῖα Ἐθνικῆς Ἀμύνης, Ἐσωτερικῶν καὶ Γεωργίας, ἀπὸ τῆς ἡμετέρας πλευρᾶς δὲν ἐνδείκνυται ἡ κατάργησις τοῦ νόμου, ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον, καὶ τοῦτο ἵνα μὴ περιέλθωσι τὰ ἐκμισθούμενα καὶ ἐκποιούμενα ἀκίνητα τοῦ Δημοσίου εἰς πρόσωπα στερούμενα ἐθνικῆς συνειδήσεως. Περὶ ταύτην ἀποφαίνονται αἱ ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω Α. Ν. προβλεπόμεναι Ἐπιτροπαὶ ἐκ τῶν Νομαρχῶν, Διοικητῶν Στρατιωτικῶν Μονάδων καὶ Προϊσταμένων Γεωργικῶν Ὑπηρεσιῶν, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀποφάσεων τῶν ὁποίων ἡ ἡμετέρα Ὑπηρεσία ἐνεργεῖ τὰς μισθώσεις καὶ ἐκποιήσεις τῶν κτημάτων τοῦ Δημοσίου ἢ ἀντιθέτως ἀρνεῖται ταύτας εἰς πρόσωπα μὴ ἐμπνέοντα ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν Κρατικὴν Ἀσφάλειαν. Ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω, δὲν διαβλέπομεν νὰ ἐπέρχηται ἀναστάτωσις εἰς συναλλαγάς, οὔτε ζημιοῦται τὸ Δημόσιον ἔκ τινος αἰτίας, διότι καὶ τὰ μισθώματα καὶ τιμήματα καὶ τοὺς φόρους μεταβιβάσεως εἰσπράττει ἀπὸ τὰ πρόσωπα εἰς ἃ ἐπιτρέπεται ἡ συναλλαγὴ κατὰ τὰ ἀνωτέρω. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ

V) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 6936 π.ἔ. ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Π. Πινάτση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Δράμας ὑπηρετοῦσιν ὁ Πρόεδρος καὶ δύο Πρωτοδίκαι, αἱ ὑπάρχουσαι δὲ κεναὶ θέσεις 2 Πρωτοδικῶν καὶ 1 Παρέδρου πρὸς τὸ παρὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πληρωθῶσι λόγῳ ἐλλείψεως ἱκανοῦ ἀριθμοῦ Πρωτοδικῶν παρὰ τοῖς Δικαστηρίοις τοῦ Κράτους. Εἰς τὸ ἀμέσως προσεχὲς μέλλον θέλει ληφθῆ μέριμνα πληρώσεως πασῶν τῶν κενῶν θέσεων Δικαστηρίων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1955 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ

VI. Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἐξάρχου. Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως ὑπ’ ἀριθ. 169 τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἐξάρχου, σχετικῶς μὲ τὴν κατάργησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 907 καὶ 908 αὐτοκινηταμαξῶν μεταξὺ Βόλου–Καλαμπάκας, τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 24)4.1.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Μεταξὺ Καλαμπάκας–Βόλου, ἐκυκλοφόρουν πρὸ τοῦ Σεπτεμβρίου 1954 αἱ ὑπ’ ἀριθ. 901 καὶ 906 αὐτοκινητάμαξαι ἐξ ὧν ἡ μὲν πρώτη ἀνεχώρει ἐκ Καλαμπάκας τὴν 7.16′, ἡ δὲ δευτέρα ἀνεχώρει ἐκ Βόλου τὴν 16.51′ καὶ ἔφθανεν εἰς Καλαμπάκαν τὴν 21.48′. Αἱ αὐτοκινητάμαξαι 907 καὶ 908 ἐδρομολογήθησαν τὴν 1ην Σεπτεμβρίου π. ἔ., προτάσει τῶν Σ.Ε.Κ. καὶ ἐγκρίσει ἡμῶν (ἀριθ. ἐγκρίσεως 10296)11.8.54) πρὸς καλυτέραν ἐξυπηρέτησιν τοῦ συναλλασσομένου μὲ τὸν Βόλον κοινοῦ, ἤτοι πρὸς παροχὴν εἰς αὐτὸ τῆς δυνατότητος παραμονῆς εἰς Βόλον ἐπὶ χρονικὸν διάστημα ἐπαρκὲς διὰ τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ὑποθέσεών του καὶ ἐπιστροφὴν αὐθημερόν. Οὕτως, ἐνῷ προηγουμένως διὰ τῆς κυκλοφορίας τῶν αὐτοκινηταμαξῶν 901 καὶ 906 τὸ διάστημα τῆς παραμονῆς εἰς Βόλον ἀνήρχετο εἰς 4.43′ ὥρας (16.51′—12.08′) διὰ τῆς προσθήκης τῶν αὐτοκινηταμαξῶν 907 (ἀναχωρ. ἐκ Καλαμπάκας 5.45′ καὶ ἄφιξις εἰς Βόλον 10.35′) καὶ 908 (ἀναχ. ἐκ Βόλου 19.08′ καὶ ἄφιξις εἰς Καλαμπάκαν 23.55′) ηὐξήθη εἰς 8.33′ ὥρας (10.08′—10.35′). Διὰ τῶν ἐφαρμοσθέντων ἀπὸ 3 Ὀκτωβρίου π. ἔ. χειμερινῶν δρομολογίων τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ἐν Βόλῳ παραμονῆς τῶν δύο νέων αὐτοκινηταμαξῶν καθωρίσθη εἰς 7.41′ ὥρας, ἐνῷ ἐκ παραλλήλου ἐξηκολούθουν νὰ κυκλοφοροῦν καὶ αἱ αὐτοκινητάμαξαι ὑπ’ ἀριθ. 901 καὶ 906, ὧν ἡ μὲν πρώτη ἥπετο κατὰ 1½ ὥραν περίπου τῆς ὑπ’ ἀριθ. 907 (ἀναχώρησις ὥρα 7.37′), ἡ δὲ δευτέρα προηγεῖτο ἐπίσης κατὰ 1½ ὥραν περίπου τῆς ὑπ’ ἀριθ. 908 (ἀναχ. ἐκ Βόλου ὥρ. 16.42′ καὶ ἄφιξις εἰς Καλαμπάκαν 21.32′). Ἐπιδεινωθείσης ὅμως, κατὰ τὸν χειμῶνα τῆς καὶ πρότερον κακῆς καταστάσεως τῆς γραμμῆς Βελεστίνου–Καλαμπάκας, παρέστη ἀνάγκη μειώσεως τῆς μεγίστης ταχύτητος τῶν συρμῶν ἀπὸ 40 εἰς 30 χιλιόμετρα ἀνὰ ὥραν διὰ λόγους ἀσφαλείας. Ἄμεσος συνέπεια τῆς μειώσεως ταύτης ἦτο ἡ ἐπιμήκυνσις τῶν δρομολογίων τῶν ἁμαξοστοιχιῶν κατὰ μίαν περίπου ὥραν καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἡ ἀνατροπὴ τῶν προϋποθέσεων, ὑφ’ ἃς καθιερώθησαν αἱ ὑπ’ ἀριθ. 907 καὶ 908 αὐτοκινητάμαξαι. Πράγματι, ἐὰν διετηροῦντο αἱ αὐταὶ ὧραι ἀναχωρήσεως ἐκ Καλαμπάκας, καὶ ἐπιστροφῆς εἰς αὐτὴν τῶν εἰρημένων αὐτοκινηταμαξῶν, τὸ διαθέσιμον πρὸς παραμονὴν εἰς Βόλον, χρονικὸν διάστημα, θὰ περιορίζετο εἰς 5 περίπου ὥρας, ἤτοι ὅσον σχεδὸν ἦτο πρὸ τῆς δρομολογήσεως τῶν αὐτοκινηταμαξῶν αὐτῶν, ἐνῷ διὰ τὰς ὑπ’ ἀριθ. 901 καὶ 906 τὸ διάστημα τοῦτο θὰ περιορίζετο εἰς δύο μόνον ὥρας, μὴ ἐξυπηρετούσας τὸ κοινόν. Ἐὰν πάλιν διετηρεῖτο σταθερὸν τὸ διαθέσιμον εἰς Βόλον χρονικὸν διάστημα, θὰ ἔδει ἡ μὲν ὑπ’ ἀριθ. 907 αὐτοκινητάμαξα νὰ ἀναχωρῇ ἐκ Καλαμπάκας μίαν περίπου ὥραν ἐνωρίτερον, ἤτοι τὴν 5ην πρωϊνήν, ἡ δὲ ὑπ’ ἀριθ. 908 νὰ ἀφικνῆται ἐνωρίτερον, ἤτοι τὴν 5ην πρωϊνήν, ἡ δὲ ὑπ’ ἀριθ. 908 νὰ ἀφικνῆται εἰς τὴν πόλιν ταύτην μίαν ὥραν ἀργότερον, ἤτοι μετὰ τὸ μεσονύκτιον. Ἀλλ’ εἶναι εὐνόητον, ὅτι τόσον ἡ ὥρα ἀναχωρήσεως, ὅσον καὶ ἡ τῆς ἐπιστροφῆς θὰ ἦσαν ὅλως ἀκατάλληλοι καὶ δὴ διὰ τὴν χειμερινὴν περίοδον. Ἐκ τῶν ἐκτεθέντων προκύπτει ὅτι ὄχι μόνον αἱ ὑπ’ ἀριθ. 907 καὶ 903 αὐτοκινητάμαξαι δὲν ἠδύναντο νὰ ἀνταποκριθῶσιν εἰς τὸν σκοπόν, δι’ ὃν καθιερώθησαν, ἀλλὰ καὶ ὅτι, ἡ παράλληλος κυκλοφορία δύο συρμῶν 907 καὶ 901–906 καὶ 908) μὲ διαφορὰν ἀπ’ ἀλλήλων μιᾶς καὶ ἡμισείας περίπου ὥρας δὲν ἦτο σκόπιμος καὶ ἀποδοτική. Ἐντεῦθεν καὶ ἐν ὄψει ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς ἀνάγκης ἐξυπηρετήσεως τοῦ κοινοῦ, ἀφ’ ἑτέρου ὅμως καὶ τῶν ἀναγκῶν τῆς σιδηροδρομικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἡ Γενικὴ Διεύθυνσις τῶν Σ.Ε.Κ. εἰσηγήθη τὴν κατάργησιν τῶν ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου π.ἔ. ὡς ἐξετέθη, τεθεισῶν εἰς κυκλοφορίαν ὑπ’ ἀριθ. 907 καὶ 908 αὐτοκινηταμαξῶν, καὶ τὴν τροποποίησιν τῶν δρομολογίων τῶν ὑπ’ ἀριθ. 901 καὶ 906 ἀρχικῶν αὐτοκινηταμαξῶν, οὕτως ὥστε, νὰ ἀναχωρῇ ἐκ Καλαμπάκας ἐνωρίτερον (ἤτοι ὥραν 7.00′ ἀντὶ 7.37′) καὶ νὰ ἐπιστρέφῃ ἀργότερον (ἤτοι ὥραν 22.20′ ἀντὶ 21.32′), μὲ δυνατότητα παραμονῆς εἰς Βόλον ἐπὶ τρεῖς περίπου ὥρας. Ἡ κυκλοφορία τῶν καταργηθεισῶν αὐτοκινηταμαξῶν θὰ καταστῇ πάλιν δυνατή, ὅταν ἡ βελτίωσις τῆς καταστάσεως, τῆς γραμμῆς Βελεστίνου–Καλαμπάκας ἐπιτρέψῃ τὴν ἐπαναφορὰν τῆς μεγίστης ταχύτητος τῶν 40 χιλιομέτρων ἀνὰ ὥραν. Πρὸς τοῦτο εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1954–55 τοῦ σιδηροδρομικοῦ δικτύου Θεσσαλίας, ἐνεγράφησαν πιστώσεις, διὰ τῶν ὁποίων προβλέπεται νὰ ἐκτελεσθῶσιν αἱ πρὸς βελτίωσιν τῆς γραμμῆς ἀπαιτούμεναι ἐργασίαι, αἵτινες συνίστανται κυρίως, εἰς τὴν προμήθειαν καὶ τοποθέτησιν 50.000 στρωτήρων καὶ εἰς τὴν ἑρμάτωσιν τῆς γραμμῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰανουαρίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Ράπτης καὶ Φ. Πιτούλης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Πολυχρονίδης, Μ. Βολουδάκης καὶ Ε. Μπακλατζῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Βύζας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Καρατζένης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μήτρου καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Ζορμπᾶς, καὶ Μ. Κοτσώνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, Ι. Ριζιώτης καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συζητοῦνται αἱ πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν ἀπευθυνόμεναι ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις.

§6Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ δεχθῇ τὴν ἀναβολὴν τῆς ἐρωτήσεώς μου, διότι ἐνόμιζα, ὅτι θὰ συνεζητοῦντο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ δὲν ἔχω τὰ ἔγγραφα ἐδῶ, τὰ ὁποῖα θὰ ἦσαν χρήσιμα διὰ νὰ λάβῃ γνῶσιν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς ὑποθέσεως.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἀλλαμανῆ, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ κάμετε ἐπερώτησιν.

§8Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀναβάλλεται ἐρώτησις.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε δικαίωμα ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ νὰ τὴν ἀναβάλετε. Ὅταν ὅμως ἀφορᾷ δύο Ὑπουργεῖα, γενικεύεται τὸ θέμα, εἶναι ἐπερώτησις. Ὁπωσδήποτε τὸ αἴτημά σας θὰ γίνῃ δεκτόν. Ἀναβάλλεται. Ἡ ἐρώτησις τοῦ κ. Πινάτση ἡ ἀφορῶσα τοὺς ἐν τῇ Γενικῇ Ἀσφαλείᾳ φακέλλους κλπ. διαγράφεται, ὡς σχετικὴ μὲ τὴν ἐπερώτησιν, ἡ ὁποία θὰ συζητηθῇ ἐν συνεχείᾳ καὶ ἐπὶ τῆς ὁποίας ὁ κ. Σκουλᾶς ἔχει ἐγγραφῆ ἵνα ὁμιλήσῃ. Ὁ κ. Διγενόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Πατρῶν, Κορινθίας κλπ., διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἀνάθεσιν τῆς εἰσπράξεως τοῦ φόρου γεωργικῆς παραγωγῆς ὑπὲρ τῶν Δήμων, εἰς ἐνοικιαστάς.

§10Ν. ΔΙΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν ταύτην κ. Πρόεδρε, ὡς δικαιοτάτην καὶ ἑνώνων τὴν φωνήν μου μὲ τοὺς ἐνδιαφερομένους παρακαλῶ τὸ κ. ὑπουργὸν ὅπως ἀπόσχῃ τοῦ ληφθέντος ἐν προκειμένῳ ἀδίκου μέτρου.

§11Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὅταν ἐψηφίζετο ὁ ἰσχύων ἤδη νόμος περὶ προσόδων Δήμων καὶ Κοινοτήτων, εἶπον τὰ ἑξῆς: Ὅταν ὁ φόρος, ὁ ὁποῖος ἔδει νὰ εἰσπράττεται ἐπὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς μὲ 4% ἔπρεπε νὰ εἶναι 520 δισεκ. παλαιῶν δραχμῶν, μὲ 2% ἔπρεπε νὰ εἶναι 260 δισεκ. Ἀντὶ τούτου εἰσπράττεται φόρος μόνον 30 δισεκ. παλαιῶν δραχμῶν, διέφευγον, λοιπόν, κολοσσιαῖα ποσά. Εἶπον τότε, ὅτι πρόθεσίς μου εἶναι νὰ μειώσω τὸν φόρον ἀπὸ 4% εἰς 2%, ἀλλὰ συγχρόνως νὰ ἐπιδιώξω τὴν εἴσπραξιν τοῦ φόρου αὐτοῦ. Ὄντως ἐψηφίσθη τὸ νομοσχέδιον μὲ μειωμένον τὸν φόρον ἀπὸ 4% εἰς 2%. Ὁ ἴδιος ὁ νόμος περιλαμβάνει διάταξιν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ εἰσπράξῃ τὸν φόρον αὐτὸν δι’ ἐνοικιάσεως. Σκοπὸς τῆς διατάξεως αὐτῆς ἦτο νὰ βεβαιωθῶμεν ποῖον ποσὸν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσπράξωμεν δι’ ἐνοικιάσεως, ὥστε νὰ γνωρίζωμεν κατὰ τὰ ἑπόμενα ἔτη πόσος εἶναι ὁ φόρος, ὁ ὁποῖος διαφεύγει ἐσκεμμένως ἀπὸ ἑκάστην Κοινότητα ἢ ἀπὸ ἕκαστον Δῆμον. Ἐβεβαιώθημεν μεταγενεστέρως, ὅτε διετάχθη ἡ εἴσπραξις τοῦ φόρου αὐτοῦ δι’ ἐνοικιάσεως, ὅτι τὸ πρᾶγμα αὐτὸ θὰ ἦτο ἴσως καταπιεστικὸν διά τινας καλλιεργείας. Ὡς π.χ. διὰ τὴν ὀπωροκαλλιέργειαν καὶ διὰ τοὺς λαχανόκηπους. Πράγματι ὁ φόρος ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ δύναται νὰ βεβαιωθῇ εὐκόλως. Διὰ τοῦτο ἐξέδωσα διαταγὴν καὶ εἶπον, οἱ φόροι τῶν προϊόντων αὐτῶν νὰ μὴ εἰσπράττωνται διὰ δημοπρασίας, ἀλλὰ νὰ εἰσπράττωνται κατὰ τὸ σύστημα τὸ πρώην. Συγχρόνως ἐπειδὴ διεμαρτύροντο Δῆμοι τινὲς καὶ Κοινότητες ἐκάλεσα τὴν Ἕνωσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ τοὺς ἔκαμα τὴν πρότασιν ἐὰν δέχωνται καὶ ἀναλαμβάνουν ὑποχρεώσεις, ὅτι θὰ εἰσπραχθῇ ἐλάχιστος φόρος 100 ἢ 120 τοὐλάχιστον δισεκ. καὶ ὅσον περισσότερος ἠδύνατο νὰ εἰσπραχθῇ καὶ τότε νὰ ἐπιτραπῇ ἡ εἴσπραξις τοῦ φόρου κατὰ τὸ παλαιὸν σύστημα. Τοῦτο δὲν τὸ ἐδέχθη, διότι εἶπον, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἀσφαλισθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον ἡ εἴσπραξις, δι’ ὃ καὶ ἐδόθη ἡ ἐντολὴ νὰ εἰσπραχθοῦν οἱ ἄλλοι φόροι δι’ ἐνοικιάσεως. Συγχρόνως θὰ ὑποβάλω νομοσχέδιον, κατὰ τὸ ὁποῖον ὅταν ὑπάρχῃ ἀμφισβήτησις εἴτε ἀπὸ τὸν κτηματίαν, εἴτε ἀπὸ τὸν ἐνοικιαστὴν νὰ ὑπάρχῃ ἁπλῆ καὶ ἀτελὴς διαδικασία, ὥστε νὰ ἀσφαλίζωνται ἀπολύτως καὶ ὁ εἷς καὶ ὁ κτηματίας. Χαρακτηριστικῶς σχετικῶς μὲ τὴν διαφυγὴν σᾶς ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Ὅτε συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον περὶ προσόδων, εἶπον, ὅτι ὁρίζομεν τὸν φόρον οἰκοδομῶν εἰς 3% ἐπὶ τοῦ δημοσίου. Ἡ πτέρυξ ἐκείνη, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἶπεν, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι ἐλάχιστον, καὶ ὅτι ὀφείλει νὰ ὁρίσῃ ποσὸν τουλάχιστον 8% ἐπὶ τοῦ δημοσίου φόρου, διότι ἔπρεπε νὰ εἰσπράξωμεν περισσότερα. Τότε ἀνέφερον εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἤδη μὲ τὸν φόρον οἰκοδομῶν εἰσπράττομεν 10 δισεκ. καὶ ὅτι ἂν συνεισπράξωμεν αὐτὸν μὲ τὸν φόρον τοῦ δημοσίου μὲ τοὺς καταλόγους ποὺ ἔχει τὸ δημόσιον ἔπρεπε νὰ εἰσπράξωμεν 41.800 ἑκατομ. Διέφευγε δηλαδή, πλέον τῶν ¾ τοῦ φόρου. Ἐπέτυχον, ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τότε, νὰ δεχθῇ διὰ τὸν φόρον αὐτὸν τὴν συνείσπραξιν καὶ ἑπομένως χωρὶς τὴν αὔξησιν τοῦ ποσοστοῦ θὰ εἰσπράξωμεν τὸ τετραπλάσιον. Τὸ ἴδιον δύναται νὰ γίνῃ καὶ ἐδῶ μὲ τὴν μείωσιν τοῦ φόρου ἀπὸ 4% εἰς 2%. Ἐὰν δυνηθῶμεν δι’ ἕν ἔτος νὰ βεβαιωθῶμεν πόσος θὰ εἶναι ὁ φόρος, ὁ ὁποῖος θὰ εἰσπραχθῇ, τότε θὰ ἔχωμεν ἕνα ἔσοδον ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ἄξιον λόγου. Χαρακτηριστικῶς σᾶς ἀναφέρω καὶ τοῦτο, ὅτι εἰς ἕνα Δῆμον εἰσεπράττοντο ἄνευ δημοπρασίας, 43 ἑκατομμύρια τὸ πρῶτον ἔτος, 46 ἑκατ. τὸ ἑπόμενον καὶ 50 τὸ μεθ’ ἑπόμενον. Ὁ Δῆμος αὐτὸς προέβη εἰς ἐνοικίασιν καὶ εἰσέπραξε 370 ἑκατομμύρια. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι ἡ διαφυγὴ εἶναι τεραστία. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἕτερος τρόπος, τὸν ὁποῖον νομίζετε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ ὑποδείξετε, συμφώνως, μὲ τὸν ὁποῖον νὰ καθίσταται δυνατὴ ἡ βεβαίωσις καὶ ἡ εἴσπραξις, ὄχι τοῦ ὅλου ποσοῦ τοῦ ἐπιδιωκομένου, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἡμίσεος ἀκόμη, ἄνευ ἐνοικιάσεως, ἐγὼ θὰ συζητήσω τὸν τρόπον αὐτόν. Ἐλπίζω, ὅμως, ὅτι θὰ ἱκανοποιηθῆτε ἀπολύτως μὲ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν θὰ σᾶς φέρω νὰ ψηφίσωμεν καὶ διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἀσφαλίζωνται καὶ οἱ κτηματίαι καὶ οἱ ἐνοικιασταὶ ἄνευ δαπανῶν καὶ μὲ μεγάλας ποινὰς ἐναντίον τῶν ἐνοικιαστῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἤθελον βεβαιώσει ἢ ψευδῆ ἢ ἤθελον ἐφαρμόσει πιέσεις.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Παμπούκας ἔχει τὸν λόγον.

§13Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐγγεγραμμένος, θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ὁμιλήσω, μετὰ τὸν κ. ὑπουργόν. Κύριε ὑπουργέ, λέγετε: Ἐὰν ὑπάρξῃ τρόπος νὰ τὰ εἰσπράττωμεν κατὰ τρόπον ὥστε νὰ μὴ μᾶς διαφεύγουν ἔσοδα τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων δὲν θὰ εἴχατε ἀντίρρησιν νὰ μὴ ἐκμισθώσητε τοὺς φόρους. Ἀπαντῶ, ὅτι θὰ εὑρεθῇ ὁ τρόπος. Οἱ ἀγρόται ὅμως ἔχουν δικαίωμα νὰ διαμαρτύρωνται, ὅτι μόνον διὰ τὴν εἴσπραξιν τοῦ φόρου τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς σκεπτόμεθα νὰ ἀναθέτωμεν τὴν εἴσπραξιν χρησιμοποιοῦντες ἐνοικιαστάς, δηλαδή, δεκατιστάς. Καὶ δικαίως οἱ ἀγρόται θὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ λέγουν: Διατὶ κύριοι, ἀφοῦ ὅλοι φωνάζετε, ὅτι ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν μας μεγάλη φοροδιαφυγὴ ἐκ μέρους εὐπόρων φορολογουμένων, δὲν ἐκμισθώνετε τοὺς φόρους αὐτούς; Καὶ ἀναμφισβητήτως, κύριοι, ἂν σκεφθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐκμισθώνῃ τοὺς φόρους τῶν φοροφυγάδων, θὰ παταχθῇ ἀποτελεσματικῶς ἡ ἐν τῇ χώρᾳ μας φοροδιαφυγή. Αἱ Κυβερνήσεις ὅμως δὲν πρέπει νὰ σκέπτωνται, πῶς θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ εἰσπράττωμεν περισσοτέρους φόρους, μὲ οἱοδήποτε σύστημα ὅσον δήποτε ἀνελεύθερον. Προκειμένου ὅμως περὶ τοῦ φόρου γεωργικῶν προϊόντων, ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ ἀναγκάζῃ τοὺς ἀγρότας νὰ καταφεύγουν εἰς τὰ δικαστήρια, διότι θὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι δὲν ἔχετε μόνον εἰσόδημα ἀπὸ τὸ στάρι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μίαν ἐληά, καὶ ἀπὸ ἕνα ὀπωροφόρον δένδρον κ.ο.κ. Καὶ πρὸς ἐπίλυσιν ὅλων αὐτῶν τῶν ἀμφισβητήσεων, θὰ καταφεύγουν εἰς τὰ δικαστήρια, θὰ καταβάλωσιν ἔξοδα δικαστικὰ καὶ θὰ ὑφίστανται ἡμεραργίας, διὰ τὸν φόρον. Ὁ ἀρχηγός μας Στρατάρχης Παπάγος, διεκήρυξε τώρα τελευταίως, ὅτι κατὰ τὴν δευτέραν διετίαν θὰ προσέξωμεν περισσότερον τὸν ἄνθρωπον, τὸν πολίτην. Ὅταν ὅμως λαμβάνεται μέτρον δυσμενοῦς μεταχειρίσεως μόνον τῶν ἀγροτῶν, μόνον τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, σᾶς λέγω, ὅτι δὲν ἀκολουθοῦμεν τὴν διακήρυξιν τοῦ ἀρχηγοῦ μας, δὲν προσέχομεν πολὺ τὸν ἄνθρωπον τὸν ἀνήκοντα εἰς τὴν τάξιν τῶν γεωργῶν οἵτινες δικαίως θὰ διαμαρτύρωνται καὶ θὰ καταφέρωνται, διότι ἐνῷ τὸ Σύνταγμα λέγει, ὅτι εἶναι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἴσοι, μόνον διὰ τοὺς ἀγρότας, ὁρίζομεν, ὅτι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δύναται νὰ τοὺς φυλακίζῃ διὰ μίαν καθυστέρησιν τοῦ χρέους των, μόνον διὰ τοὺς ἀγρότας ὁρίζομεν, ὅτι καὶ τὸ ΤΕΒΕ καθ’ ὁμάδας δύναται νὰ τοὺς καταδιώκῃ καὶ νὰ τοὺς ὁδηγῇ εἰς τὰ δικαστήρια, διότι δὲν πληρώνουν τὰς εἰσφοράς των εἰς τὸν Ὀργανισμόν, τοῦ ὁποίου ἔγιναν μέλη, ὄχι ἑκουσίως ἀλλὰ ἀκουσίως καὶ καθ’ ὁμάδας τοὺς σύρομεν εἰς τὰ δικαστήρια. Λοιπόν, ἔχει δίκαιον ὅταν ὁ ἀγρότης διαμαρτύρεται, ὅτι γίνεται ἄνισος μεταχείρισις αὐτῶν, ἔναντι τῶν ἄλλων τάξεων τῆς κοινωνίας. Γνωρίζων, κ. ὑπουργέ, τὸ τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον σκέπτεσθε καὶ τὴν εὐχέρειάν σας νὰ προσαρμόζεσθε πρὸς τὰ πράγματα, ἐπιμένω παρακαλῶν σας ὅπως μὴ προχωρήσητε εἰς αὐτὸ τὸ μέτρον. Συνεζήτησα καὶ προσωπικῶς καὶ προφορικῶς μαζί σας καὶ ἠγωνίσθην νὰ σᾶς πείσω, ὅπως μὴ ἐπιμείνητε εἰς τὴν ἄνισον αὐτὴν διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν εἴσπραξιν τῶν δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν φόρων, εἰς τὴν ἄνισον αὐτὴν μεταχείρισιν τῶν πτωχῶν ἀγροτῶν, ἔναντι τῶν πλουσίων φοροφυγάδων. Εἴθε νὰ σᾶς πείσῃ ἡ παροῦσα ἔκκλησίς μου.

§14Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁ κύριος ἐκ Κορινθίας συνάδελφος, λέγει, ὅτι μεταχειρίζονται κατὰ τὸν χειρότερον τρόπον οἱ ἀγρόται καὶ ὀφείλω νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. συνάδελφον, ὅτι οἱ ἀγρόται οὐδένα φόρον, πρὸς τὸ Δημόσιον, πληρώνουν. Ὁ φόρος αὐτὸς εἶναι φόρος Κοινοτικὸς ἢ Δημοτικός. Εἶναι, συνεπῶς, φόρος ὑπὲρ αὐτῶν τῶν ἰδίων, δὲν εἶναι φόρος ὑπὲρ τοῦ δημοσίου. Ὑπάρχουν εἰς τὴν ἰδικήν σας περιφέρειαν, εἰδικώτερον, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἰσπράττουν εἰσοδήματα τεράστια ἐκ γεωργικῆς παραγωγῆς, καὶ ὅμως τὸ Δημόσιον δὲν φορολογεῖ οὐδόλως αὐτούς. Ἡ ἐλαχίστη αὐτὴ εἰσφορά, 2%, ἐπὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, θὰ ἔπρεπε νὰ πληρώνεται μετὰ μεγίστης εὐχαριστήσεως τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον τὸ 4% ποὺ ἦτο προηγουμένως ἔγινε 2%. Ὁ σκοπός μας, δὲν εἶναι νὰ πιέσωμεν, ἀλλὰ σκοπός μας εἶναι νὰ ἐλαφρώσωμεν καὶ ἠλαφρώσαμεν ἀπὸ 4% εἰς 2% τὴν εἰσφοράν.

§15Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὡς σύστημα, τοὺς καταπιέζετε.

§16Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Διότι, ἐὰν ἐφρόντιζον νὰ πληρώσουν ὄχι τὸ 2% ἀλλὰ καὶ τὸ ἥμισυ τοῦ 2% καὶ ἤθελον νὰ τὸ πληρώσουν εὐχαρίστως καὶ αἱ Κοινότητες θὰ ἦσαν εὐχαριστημέναι. Σᾶς εἶπον, προηγουμένως, ὅτι ἀντὶ τῶν 260 ἑκατομ., τῶν προβλεπομένων, ἐὰν ἠδυνάμεθα νὰ εἰσπράξωμεν τὰ 100 ἑκατ. βεβαίως θὰ ἐδεχόμην νὰ πράξω αὐτό. Ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ μελετήσω ἐκ νέου καὶ τὴν ἄποψίν σας καὶ θὰ ἴδωμεν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Τζατζάνη, τῆς ἀφορώσης τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων κλπ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§18Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἦτο φανερόν, ὅτι ἡ ἀγόρευσίς μου, τῆς παρελθούσης Δευτέρας, καθ’ ἣν χρόνον ἔλαβον χώραν τὰ γνωστὰ θλιβερὰ γεγονότα, εὑρίσκετο εἰς τὸ τέρμα της. Εἶχον, ἤδη, κατὰ τρόπον σαφῆ διατυπώσει τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τῶν ἐπὶ μέρους ζητημάτων, τὰ ὁποῖα ἀνέκυψαν κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Πειραιῶς κ. συναδέλφου καὶ δὲν ὑπελείπετο, παρὰ νὰ θέσω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας μίαν, οἱονεὶ ἐπίσημον μαρτυρίαν, ἐνισχύουσαν τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω, ἐν σχέσει μὲ τὸν τρόπον τῆς συγκροτήσεως τῶν περιφήμων φακέλλων καὶ τὸν τρόπον ἐπίσης, τὸν εὔκολον, μὲ τὸν ὁποῖον πολῖται ἀδιάβλητοι, ἀπὸ πάσης ἀπόψεως, χαρακτηρίζονται ὡς ἀντεθνικῶς δρῶντες. Καὶ ἰδού, ἡ ἐπίσημος αὐτὴ μαρτυρία. Εἰς τὴν ἐφημερίδα «Βῆμα» τῆς 16·1·1951 δημοσιεύεται μία περικοπὴ ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως, τῆς προηγουμένης ἡμέρας, τῆς πολυημέρου ἐκείνης δίκης, ἡ ὁποία διεξήχθη ἐνώπιον τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου, περὶ εὐθύνης ὑπουργῶν, μὲ κατηγορούμενον τὸν ἄλλοτε ὑπουργὸν Μεταφορῶν κ. Χατζηπᾶνον. Τὸ δημοσίευμα ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Κατὰ τὴν χθεσινὴν ἀπογευματινὴν συνεδρίασιν τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου διὰ τὸ σκάνδαλον τῶν καυσίμων.........» Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἠδυνάμην νὰ ἐπικαλεσθῶ μίαν ἀκόμη πλέον πρόσφατον μαρτυρίαν, αὐτὴν τὴν φορὰν ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου τούτου βήματος παρασχεθεῖσαν μὲ τὴν περικοπὴν τῆς ὁμιλίας τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου Ἀθηνῶν καὶ πρώην ὑπουργοῦ τῆς Ἀεροπορίας, ἀναφέρομαι εἰς τὴν περικοπὴν ἐκείνην, διὰ τῆς ὁποίας διεπιστοῦτο, ὅτι ἀξιωματικοί, ἐπὶ τῷ μόνῳ λόγῳ, ὅτι κατέστησαν ἀνεπιθύμητοι εἰς τοὺς προϊσταμένους των, ἐχαρακτηρίζοντο ὡς κομμουνισταί. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ἐν ὄψει πάντων τούτων καὶ ὅσων ἄλλων ἀπεκαλύφθησαν ἀπὸ τὰς ἀγορεύσεις τῶν προλαλησάντων συναδέλφων, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει χρέος νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν λῆψιν ριζικῶν μέτρων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος. Ἀκόμη θὰ ἔλεγον, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ἐπέστη ὁ χρόνος νὰ πραγματοποιήσῃ μίαν ἐκ τῶν βασικῶν προεκλογικῶν του ἐπαγγελιῶν, ὑπαινίσσομαι ἐκείνην, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὴν λήθην τοῦ ἀνωμάλου παρελθόντος. Πράγματι τὸ σημεῖον αὐτὸ τοῦ προεκλογικοῦ προγράμματος τοῦ Συναγερμοῦ ὑπῆρξε βασικὸν καὶ ἀπετέλεσεν οἱονεὶ ἀπάντησιν εἰς ἓν ἐπίσης βασικὸν σημεῖον τοῦ προεκλογικοῦ προγράμματος τοῦ ἀειμνήστου ἀρχηγοῦ τῆς Ε.Π. Ε.Κ., ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀφεώρα τὴν ἀμνήστευσιν, ὡς ἔλεγεν οὗτος, τοῦ παρελθόντος. Πρό τινων ἀκόμη ἡμερῶν ἀνεπισήμως μέν, ἀλλὰ χωρὶς νὰ διαψευσθῇ, ἐδίδετο εἰς τὸν τύπον μία ἀνακοίνωσις κυβερνητικὴ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποίαν διεπιστοῦτο, ὅτι αἱ συνθῆκαι τῆς δημοσίας τάξεως ἐπέτρεπον τὴν λῆψιν μέτρων ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς πολιτικῆς ταύτης. Νομίζω, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις μετὰ τὴν τοιαύτην διαπίστωσιν ἔχει χρέος νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν λῆψιν ριζικῶν μέτρων. Ἀποτελεῖ κοινὴν συνείδησιν ἐν Ἑλλάδι —καὶ ἰδικήν μου πίστιν, κύριοι βουλευταὶ— ὅτι μόνον μὲ τὴν ριζικὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων, ποὺ ἐδημιούργησε τὸ ἀνώμαλον παρελθόν, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκατασταθῇ μία πλήρης καὶ πραγματικὴ πολιτικὴ ὁμαλότης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ, κατ’ ἐμὴν ἀντίληψιν, μίαν τῶν βασικῶν προϋποθέσεων διὰ νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν εἰρηνικὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Παπαπολίτης ἔχει τὸν λόγον.

§20Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε τὸ βῆμα εἰς ἐπανειλημμένας συνεδριάσεις, ἀποτελεῖ μέρος, ἀποτελεῖ τμῆμα τοῦ γενικωτέρου προβλήματος, τοῦ προβλήματος τῆς εἰρηνεύσεως τῆς χώρας καὶ τῆς πλήρους ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀποτελεῖ ἀκόμη τμῆμα τῆς ἀναστηλώσεως καὶ ἐξυψώσεως τοῦ δημοκρατικοῦ μας θεσμοῦ. Δὲν εἶναι ἑπομένως θέμα οὔτε τῆς Συμπολιτεύσεως, οὔτε τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δὲν ἀποτελεῖ καὶ δὲν δύναται νὰ ἀποτελέσῃ, κύριοι βουλευταί, θέμα ἀντιδικίας μεταξὺ συμπολιτεύσεως καὶ ἀντιπολιτεύσεως. Δὲν δύναται νὰ ἀποτελέσῃ θέμα ἐκμεταλλεύσεως κομματικῆς ἢ οἱωνδήποτε ἄλλων ὑπολογισμῶν. Εἶναι θέμα ἐθνικὸν καὶ ὡς τοιοῦτον πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ ἀπὸ τὴν συμπολίτευσιν καὶ ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευσιν. Καθῆκον, ἑπομένως, ὅλων μας εἶναι, καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν πτέρυγα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ θέμα τοῦτο μὲ καρδίαν καθαρὰν καὶ μὲ γνώμονα τὸ συμφέρον τοῦ δοκιμασθέντος καὶ δοκιμαζομένου λαοῦ, νὰ τὸ ἐρευνήσωμεν. Κύριοι βουλευταί, τὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς τὴν ρίζαν τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπασχολεῖ, ὑπῆρξαν διὰ τὴν χώραν μας συνταρακτικά. Οὐδέποτε ἀπὸ τοῦ ἀγῶνος ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος, συνέβησαν εἰς τὴν χώραν μας γεγονότα περισσότερον συνταρακτικά. Διότι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερον κακὸν δι’ ἕνα τόπον, δι’ ἕνα λαόν, ἀπὸ τὴν στέρησιν τῶν ἐλευθεριῶν του, ἀπὸ τὴν ὑποδούλωσίν του, ἀπὸ τὴν ξενικὴν κατοχήν, καὶ μάλιστα κατοχὴν τοιαύτην, οἵαν ἐγνώρισεν ἡ Ἑλλάς, στυγνοτάτην καὶ μακράν. Τὶ συνέβη, ὅταν ἡ Ἑλλὰς ὑφίστατο αὐτὴν τὴν κατοχήν, καὶ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐστέναζε κάτω ἀπὸ τὴν τυρρανίαν του; Ἓν τμῆμα τοῦ Ἔθνους, ἓν τμῆμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐνόμιζεν ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθῇ οὕτω καὶ ἓν ἄλλο τμῆμα ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθῇ ὁ ἐχθρὸς ἄλλως. Τὸ ἓν τμῆμα ἐπίστευεν εἰς τὴν διὰ παντὸς μέσου ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐχθροῦ, ἀκόμη καὶ ἐνόπλως, πιστεῦον ὅτι οὕτω θὰ ἐξυπηρετεῖτο περισσότερον ὁ συμμαχικὸς ἀγών, θὰ ἐφθείροντο περισσότερον αἱ δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ καὶ θὰ ἐσυντομεύετο περισσότερον ὁ χρόνος τῆς δουλείας. Δὲν ὑπελόγιζε τὸ τμῆμα ἐκεῖνο, οὔτε τὸ αἷμα, οὔτε τὰς ὑλικὰς θυσίας, οὔτε τὰς καταστροφάς. Ἓν ἄλλο τμῆμα ἐσκέπτετο ὅτι αἱ θυσίαι εἰς αἷμα, εἰς ὑλικὰς καταστροφάς, δὲν θὰ ἤξιζον τὸ μικρὸν ὄφελος, τὸ ὁποῖον ἐκ τῆς τοιαύτης ἀντιστάσεως θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προκύψῃ.

§21Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Ὑπάρχει καὶ ἕνα ἄλλο τμῆμα, κ. συνάδελφε.

§22Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ὁμιλῶ γενικώτερον. Δὲν ἐντοπίζομαι εἰς καμμίαν ὀργάνωσιν ἀκόμη.

§23ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μὴ διαμαρτυθῶμεν ἐν ὀνόματι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§24Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Εἶσθε ὑποχρεωμένος νὰ μοῦ ἀπαντήσετε καὶ κατόπιν νὰ διαμαρτυρηθῆτε.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ ἡσυχάσετε.

§26Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ὁμιλῶ, κ. συνάδελφοι, περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι καὶ εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν καὶ εἰς τὴν ἄλλην, ἐπίστευον καὶ ἀπέβλεπον εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων καὶ μόνον καὶ ὄχι δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν καὶ τὴν μίαν ἄποψιν καὶ τὴν ἄλλην νὰ ἐκμεταλλευθοῦν. Ἦτο φυσικὸν οἱ σύμμαχοί μας νὰ υἱοθετήσουν τὴν ἀντίστασιν τὴν ἐνεργητικήν. Καὶ ἦτο φυσικὸν οἱ σύμμαχοί μας νὰ ἐνεθάρυνον καὶ νὰ προέτρεψαν εἰς τὴν ἐνεργητικὴν ἀντίστασιν. Ὁμιλῶ, κ. συνάδελφοι, ἐπαναλαμβάνων γενικώτερον, περὶ τῶν ὀργανώσεων αἱ ὁποῖαι ἐπίστευον εἰς τὴν ἐνεργητικὴν ἀντίδρασιν. Δὲν εἰδικεύομαι ἀκόμη εἰς καμμίαν ὀργάνωσιν. Θὰ φθάσω καὶ μέχρις ἐκεῖ. Τὸ βῆμα εἶναι ἐλεύθερον καὶ ἔχετε τὴν σειράν σας διὰ νὰ ὁμιλήσετε. Ἦτο λοιπὸν φυσικόν, οἱ σύμμαχοί μας, αὐτῆς τῆς μορφῆς τὴν ἀντίδρασιν νὰ ἐνισχύσουν καὶ ὑλικῶς καὶ ἠθικῶς. Καὶ ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου ἀκόμη ὅπως εἶναι γνωστόν, εἰς ὅλους νὰ χαρακτηρίζουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευον εἰς τὴν παθητικὴν ἀντίστασιν, ὅτι δὲν εἶναι πατριῶται, διότι τὸ καθῆκον τὸ πατριωτικὸν ἐπιβάλλει νὰ κτυπᾶται ἀμειλίκτως ὁ ἐχθρός. Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, τὶ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνεται, δεδομένου τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸν εὐέξαπτον καὶ τοῦ φανατισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναπτύσσεται εὐκόλως εἰς παρομοίας περιπτώσεις, ὅταν μάλιστα πρόκειται περὶ ὑπερασπίσεως τῆς πατρίδος. Καὶ ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην ἀπεδίδετο ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ προδότου καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς ἀπετελεῖτο ἀπὸ προδότας. Παρὰ ταῦτα ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ἀντίστασις καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐκτάσεως, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως εὐρύτητος ἔργων καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀποτελεσμάτων καὶ θυσιῶν, ὑπῆρξε τοιαύτη ὥστε νὰ ἐξυψωθῇ ἡ Ἑλλὰς καὶ τὸ ὄνομα τὸ ἑλληνικὸν εἰς τὴν ξένην συνείδησιν, εἰς τὴν συνείδησιν ὅλων τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης καὶ νὰ ἀποτελέσῃ θρῦλον καὶ παράδειγμα ἄξιον μιμήσεως. Τὸ τμῆμα λοιπὸν τὸ ὁποῖον ἐπίστευεν εἰς τὴν ἐνεργητικὴν ἀντίστασιν, ἐνετάχθη εἰς διαφόρους ὀργανώσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων βεβαίως ἦτο καὶ ἡ ὀργάνωσις τοῦ ΕΑΜ καὶ τῆς ΕΠΟΝ μὲ ἔνοπλον τμῆμα τὸν ΕΛΑΣ. Καὶ ἔσπευσαν εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς ὀργανώσεις καὶ ἐνετάχθησαν οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ὑπήκοντες εἰς τὰ φλογερὰ πατριωτικὰ αἰσθήματα, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς τάξεως μὲ μίαν καὶ μόνην ἐπιθυμίαν καὶ μὲ μίαν καὶ μόνην φλόγα, νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν πατρίδα....

§27Γ. ΤΖΑΜΑΛΟΥΚΑΣ. ........ (διακόπτει μὴ ἀκουόμενος).

§28Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ἐὰν ἀντιλαμβάνεσθε καλῶς αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφωνῆτε.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι, μὴ διακόπτετε.

§30Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε πρόεδρε, νὰ ἐπιβληθῆτε διὰ νὰ ἠμπορέσω νὰ ὁμιλήσω.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι γνωστὸν ὅτι μετὰ βίας κατορθώνω νὰ ἐπιβληθῶ.

§32Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Πιστεύω ἀκραδάντως ὅτι ὁ κ. συνάδελφος εἶναι ἐκτὸς τοῦ θέματος διὰ τὸ ὁποῖον γίνεται ἡ ἀποψινὴ συζήτησις, διότι τὸ θέμα ἀπόψε δὲν εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως κατὰ τὴν κατοχήν, ἀλλὰ εἶναι μόνον τὸ θέμα τῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν φρονημάτων. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τὸ βῆμα ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως......

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, κύριοι, νὰ παύσετε τὰς διακοπάς.

§34Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ἐνετάχθη, ἔλεγα εἰς τὰς διαφόρους Ὀργανώσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ εἰς τὸ ΕΑΜ, Ε-ΠΟΝ καὶ ΕΛΑΣ, τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς τάξεως, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, καὶ προσέφερε θυσίας ἀνυπολογίστους καὶ προσέφερεν ὑπηρεσίας τεραστίας καὶ ἀντεμετώπισε τὰ πολυβόλα τῶν κατακτητῶν καὶ τὰ ἐκτελεστικὰ ἀποσπάσματα καὶ ἐπέδειξεν ἡρωϊσμὸν ἄφθαστον ἐξιχθέντα εἰς πολλὰς περιπτώσεις εἰς ὕψος ἄξιον τῶν ὡραιοτέρων σελίδων τῆς μακραίωνος ἑλληνικῆς ἱστορίας. (Φωναί, θόρυβος, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος, κωδωνοκρουσίαι). Ματαιοπονεῖτε ἐὰν νομίζετε ὅτι εἶναι δυνατὸν μὲ τὰς φωνὰς καὶ τὸν θόρυβον, νὰ μὲ ἐμποδίσετε ἀπὸ τοῦ νὰ ὁμιλήσω. Δὲν εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποῦ πτοοῦνται, Εἶμαι ἀποφασισμένος νὰ ὑπερασπισθῶ τὸ ἐλεύθερον αὐτὸ βῆμα καὶ ὄχι νὰ τὸ ἐγκαταλείψω ἀνυπεράσπιστον. Ἔχετε παύσει ἀπὸ πολλοῦ ἄλλως τε νὰ ἐκφράζετε τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο δημιουργεῖται θόρυβος καὶ διαμαρτυρίαι ἐκ μέρους τῶν Κυβερνητικῶν καὶ ἀντιπολιτευομένων βουλευτῶν. Ὁμιλοῦν διάφοροι ζωηρῶς μὴ ἀκουόμενοι καὶ συνεπείᾳ τούτου ὁ κ. Πρόεδρος, διακόπτει τὴν συνεδρίασιν διὰ 5′).

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

Ὥραν 7.15 μ.μ., ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Προέδρου κ. Κ. Ροδοπούλου.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, προκειμένου νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις, ἐζήτησε τὸν λόγον ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ προβῇ εἰς ὡρισμένας συστάσεις εἰς τοὺς βουλευτὰς τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, ἀλλὰ καί, γενικώτερον ἐπὶ τοῦ θέματος, διὰ νὰ διεξαχθῇ ὁμαλώτερον ὁ κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος. Ὀφείλω δὲ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι πρέπει ὁ τόνος νὰ εἶναι ἠπιώτερος, διότι δὲν εἶναι δυνατόν, ὅταν προκαλῆται γενικὴ ἀντίδρασις μιᾶς πτέρυγος τῆς Βουλῆς, νὰ συγκρατηθῇ αὕτη καὶ νὰ διεξαχθῇ κατὰ τρόπον ὁμαλὸν ἡ συζήτησις. Ὁ Κανονισμὸς δὲν μοῦ παρέχει ἀτυχῶς μέτρα προληπτικά, ἀλλὰ μόνον κατασταλτικὰ καὶ ταῦτα λίαν ἀσθενῆ. Κύριοι, τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως.

§36Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ. Ὑπ. Ἐθν. Ἄμ.). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συνεδρίασις ἤρχισε μὲ πολὺ ἠρεμίαν. Ὡμίλησεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὡρισμέναι φράσεις τοῦ ὁποίου εἶχον προκαλέσει ἔντονον ἀντίδρασιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς παρελθούσης Δευτέρας, καὶ μετὰ τὸν κ. Ἀλλαμανῆν ἔλαβε τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Π.Ε.Κ., ὁ ἀξιότιμος ἐκ Πειραιῶς βουλευτής. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι θὰ μοῦ δώσῃ τὸ δικαίωμα ὁ ἀξιότιμος ἐκ Πειραιῶς βουλευτής, νὰ τοῦ διατυπώσω μίαν παράκλησιν. Τὴν παράκλησιν, ὅπως ἐν τῇ ἐκθέσει τῶν ἀπόψεών του, αἱ ὁποῖαι βεβαίως ἐλευθέρως λέγονται καὶ πρέπει νὰ λέγωνται ἐλευθέρως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, δώσῃ ἰδιαιτέραν προσοχήν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι διεπίστωσα ὅτι δὲν ἔπραξε, δώσῃ ἰδιαιτέραν προσοχὴν εἰς ἕνα γεγονός, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοῆται ὑπό τινων κ. συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς τὸ βῆμα τοῦτο. Εἶναι καθῆκον τοῦ κ. Παπαπολίτη, ὅπως ἀναγνωρίσῃ, ἐφ’ ὅσον ὁμιλεῖ περὶ ὡρισμένων ὀργανώσεων, ἐφ’ ὅσον ἐν τῇ ἐξελίξει τοῦ λόγου του εἰδίκευσε τὸ θέμα καὶ ὡμίλησε περὶ τῶν ὀργανώσεων αἱ ὁποῖαι ὀνομάζονται ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ, ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρίσῃ τὸ γεγονός, ὅτι αἱ ὀργανώσεις αὐταί, πρῶτον μὲν κατ’ οὐσίαν οὐδεμίαν πραγματικὴν μάχην κατὰ τοῦ ἐχθροῦ διεξήγαγον (χειροκροτήματα–φωναὶ «μπράβο–μπράβο») καὶ ἑπομένως δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ παραβάλῃ τοὺς ἀγῶνας των μὲ οἱουσδήποτε προγενεστέρους ἐθνικοὺς ἀγῶνας. (Χειροκροτήματα). Δεύτερον, ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρίσῃ, ἢ ἄλλως τε ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπήσῃ τὸ ὅλον θέμα, ὅτι αἱ ὀργανώσεις αὐταὶ οὐδεμίαν σχεδὸν πραγματικὴν μάχην διεξήγαγον μὲ τοὺς κατακτητάς, προέβησαν εἰς συστηματικὴν προσπάθειαν ἐξοντώσεως ἐθνικοφρόνων Ἑλλήνων. (Χειροκροτήματα). Καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, καὶ δὲν εἶναι ἀνεκτὸν ἐκ τοῦ βήματος τούτου ἅπαξ, δίς, τρίς, διότι δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν τοῦτο λέγεται, καὶ εἶναι ἡ μεγάλη ἀνοχή, ἡ ὁποία ἐπιδεικνύεται ἐκ μέρους τῆς πλειοψηφίας, δὲν εἶναι δυνατόν, ἅπαξ, δίς τρίς, νὰ λέγεται, ὅτι αἱ ὀργανώσεις αὐταὶ ἀπέβλεπον εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ συμμαχικοῦ ἀγῶνος. Γνωρίζετε ἄριστα κ. Παπαπολίτη, ὅτι ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ ἐφόνευε ἐλαχίστους κατακτητὰς καὶ γνωρίζετε τοὺς περισσοτέρους ἐξ αὐτῶν ὑπὸ ποίας συνθήκας τοὺς ἐφόνευσεν, ἐνῶ ἐφόνευσε χιλιάδας ἐθνικοφρόνων Ἑλλήνων καὶ ὄχι μόνον ἐξ ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ὠνόμαζον δῆθεν προδότας εἰς τὰς πόλεις, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἶχον ὀργανώσει πραγματικὴν ἀντίστασιν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ἐξ ὀνόματος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐξ ὀνόματος τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, νὰ παρακαλέσω, —τονίζω τὴν λέξιν διότι παράκλησιν διατυπώνω—τὸν κ. Παπαπολίτην, νὰ κάμῃ μίαν βαθυτέραν εἰς τὰς σκέψεις του ἀναθεώρησιν τῶν δραματικῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἐσημειώθησαν κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην. Καὶ εἶμαι βέβαιος, διότι ἀσφαλῶς ὁ κ. Παπαπολίτης κατὰ τὰς ὥρας ἐκείνας ἐσκέπτετο καὶ θὰ ἐσκέπτετο μόνον πῶς θὰ πρέπει νὰ καταπολεμηθοῦν οἱ κατακτηταὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐὰν προβῇ εἰς τὴν ἀναθεώρησιν αὐτήν, θὰ καταλήξῃ εἰς τὸ συμπέρασμα, καὶ θὰ ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσῃ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ὅτι κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι αἱ ὀργανώσεις αὐταί, καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι κατὰ τὸ 1941–42, ἔχουν εἰς τὸ ἐνεργητικόν των ὡρισμένας—δυστυχῶς ἀπεδείχθησαν καὶ αὐταὶ πλασταὶ —ἐνεργείας κατὰ τοῦ κατακτητοῦ, κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη τῆς κατοχῆς, δὲν ἔχουν τίποτε εἰς τὸ ἐνεργητικόν των εἰς βάρος τοῦ κατακτητοῦ, καὶ ἔχουν πολλὰς ἐνεργείας εἰς τὸ παθητικόν των, ἐνεργείας στρεφομένας κατὰ τοῦ Ἔθνους καὶ κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα καὶ φωναὶ «μπράβο — μπράβο»). Κύριοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ προβῶ εἰς μίαν ἐξομολόγησιν. Τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1944, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, τελοῦσα ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ ἀξ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου, εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἰταλίαν. Ὁ Ἀρχιστράτηγος τῶν συμμαχικῶν δυνάμεων, ὁ στρατηγὸς Οὐΐλσων ἐπεκοινώνησε μὲ τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτὸν στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν εἴχομεν ἀκόμη ἡμεῖς, διότι δὲν εἴχομεν ἄμεσον μετὰ τῆς Ἑλλάδος ἐπαφήν, εἴχομεν ἔμμεσον διὰ τοῦ συμμαχικοῦ στρατηγείου, ἔδωσε στοιχεῖα εἰς τὸν κ. Παπανδρέου περὶ τῶν φοβερῶν σφαγῶν αἱ ὁποῖαι εἶχον σημειωθῆ εἰς Μελιγαλᾶ, Γαργαλιάνους, εἰς τὰς Καλάμας καὶ νομίζω, καὶ εἰς τὸν Πύργον ἢ μᾶλλον εἰς τὸν Πύργον εἶχον σημειωθῆ ὀλίγον μετὰ ταῦτα. Καὶ τότε ἐκλήθην ὑπ’ ἀμφοτέρων, ὑπὸ τοῦ κ. Παπανδρέου καὶ ὑπὸ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Οὐΐλσων, καὶ μοῦ ἐδόθη ἐντολὴ ὅπως μεταβῶ εἰς Πελοπόννησον διὰ νὰ προσπαθήσω μὲ συνοδείαν ἑνὸς καὶ μόνον Ἄγγλου ἀξιωματικοῦ καὶ ὀλίγων Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν νὰ προσπαθήσω νὰ σταματήσω τὸ κακόν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶχον καθῆκον νὰ ἀποδεχθῶ καὶ ἀπεδέχθην τὴν ἐντολήν, ὡς ἐντολὴν στρατιωτικήν, διότι αἱ πληροφορίαι ἦσαν —καὶ αἱ πληροφορίαι ἦσαν ἀκριβεῖς— ὅτι χιλιάδες ὑπῆρξαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον σφαγῆ εἰς τὰς πόλεις αὐτὰς ὑπὸ τοῦ ΕΑΜ καὶ τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ ὁποῖος ΕΛΑΣ προέβη εἰς τὰς σφαγὰς αὐτὰς ὅταν ὁ κατακτητὴς ἤρχισε νὰ ἐκκενώνῃ τὴν Πελοπόννησον. Καὶ ὁ ΕΛΑΣ δὲν ἠκολούθη κἂν τὸν συμπτυσσόμενον κατακτητήν, δὲν ἔδωσε τὴν παραμικρὰν μετ’ αὐτοῦ ἁψιμαχίαν, ἀλλ’ εἰσήρχετο εἰς τὰς πόλεις καὶ ἔσφαζε τοὺς ἐθνικόφρονας πολίτας. Ἐδέχθην, λοιπόν, κ. συνάδελφοι, τὴν ἐντολὴν καὶ μετέβην. Καὶ τότε εἶχον μίαν ἀπὸ τὰς δραματικωτέρας ἐμπειρίας τῆς ζωῆς μου. Ἐπὶ εἰκοσιτρεῖς ἡμέρας ἀκριβῶς συνέζησα—διότι αὐτὸ ἦτο τὸ χρέος μου ὡς μέλους τῆς Κυβερνήσεως λαβόντος τὴν ἐντολήν, ἡ ὁποία ἦτο περιωρισμένη εἰς ὡρισμένα πλαίσια, εἶχον χρέος νὰ συζήσω— συνέζησα ἐπὶ 23 ἡμέρας μὲ τὸν ΕΛΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, πολλάκις διηρωτήθην, καὶ τὸ γνωρίζει ἄριστα ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο μετ’ ἐμοῦ, ὁ σμήναρχος καὶ μετὰ ταῦτα στρατηγὸς τῆς Ἀεροπορίας κ. Βῆλος, διηρωτώμεθα ἀμφότεροι τὶ εἴδους ἀπελευθέρωσις ἦτο αὐτή. Ἐγνωρίζαμεν τὴν πραγματικότητα ἀπὸ πρὶν ἀλλὰ δὲν ἐφανταζόμεθα, ὅτι ἡ πραγματικότης εἶχεν ἐξιχθῆ μέχρις αὐτοῦ τοῦ ἀντεθνικοῦ σημείου. Οὐδεὶς ἐσκέπτετο ἐκ τῶν ἡγετῶν τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ ΕΑΜ, τὸν κατακτητήν. Ἠρώτησα τὸν ἀρχηγὸν τοῦ ΕΛΑΣ εἰς τὴν Πελοπόννησον τὶ συμβαίνει με τοὺς Γερμανούς, ποῦ εὑρίσκοντο; Καὶ δὲν τὸν ἐνδιέφερε. Τὸν ἐνδιέφερε μόνον νὰ μάθῃ πότε θὰ ἐγίνετο ἡ ἐκκένωσις τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, ἢ πῶς θὰ κατελαμβάνετο διὰ μάχης—διότι μάχην ηὔχετο ἐκείνην τὴν στιγμὴν—πῶς θὰ κατελαμβάνετο ἡ Τρίπολις. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ μιᾶς προσωπικῆς ὕβρεως, ἡ ὁποία ἐστράφη ἐναντίον μου, εἷς ἀξιωματικὸς ὁ ὁποῖος ὑπηρέτει ἐν Τριπόλει, εἰς τὸ Τάγμα Ἀσφαλείας, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἐκεῖ, ἐδημοσίευσε πρὸ τριῶν ἡμερῶν εἰς πρωϊνὴν ἐφημερίδα μίαν ἀπάντησιν, καὶ εἰς τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν τοῦ ἀξιωματικοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸν βαθμὸν τοῦ Ἀντισυνταγματάρχου, γίνεται μὲ ὀλίγας λέξεις περιγραφὴ τοῦ τρόπου, κατὰ τὸν ὁποῖον, διὰ τῆς παρεμβολῆς μου ἐσώθη ἡ πόλις τῆς Τριπόλεως. Πάντως, κ. συνάδελφοι, εἶχον διαπιστώσει, καὶ διαπιστώσει μὲ βαθεῖαν, ὄχι ἁπλῶς ἀγανάκτησιν— διότι εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, δὲν ὑπάρχει μόνον τὸ αἴσθημα τῆς ἀγανακτήσεως μέσα μας,— μὲ βαθεῖαν ἱστορικὴν θλῖψιν καὶ πικρίαν, ὅτι ἐκείνην τὴν στιγμὴν ὅλος αὐτὸς ὁ δῆθεν στρατὸς τῶν πολεμιστῶν, τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ἀντιστάσεως, εἶχε μεταβληθῆ ἢ ἦτο ἐξ ἀρχῆς, δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ τὸ διαπιστώσω διότι δὲν εἶχον παρακολουθήσει τὴν ἐξέλιξίν του, εἶχε μεταβληθῆ εἰς ἕνα ὄχλον, ὁ ὁποῖος ὄχλος κινούμενος ἀπὸ ὡρισμένα στοιχεῖα, —δὲν λέγω ὅτι ἅπαντες οἱ συμμετέχοντες εἰς τὸν ὄχλον αὐτὸν ἦσαν κομμουνισταί—, ὑποκινούμενος ἀπὸ κομμουνιστικὰ στοιχεῖα, ἀπέβλεπε μόνον καὶ μόνον εἰς τὴν κατάληψιν τῆς Ἑλλάδος, εἰς τὴν μεταβολὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν κατάστασιν ἐκείνην, εἰς τὴν ὁποίαν μετεβλήθησαν ἡ Πολωνία καὶ ἡ Τσεχοσλοβακία. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως). Δὲν ἐπολέμησαν, κ. Παπαπολίτη, οἱ περὶ ὧν πρόκειται, δὲν ἐπολέμησαν κατὰ τῶν κατακτητῶν, ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐπολέμησαν, ἐπολέμησαν διὰ νὰ καταλάβουν ἐν Ἑλλάδι τὴν ἐξουσίαν, ὅπως κατέλαβον τὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν Πολωνίαν, εἰς τὴν Τσεχοσλοβακίαν, καὶ εἰς ὡρισμένας ἄλλας χώρας.

§37Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Μὴ μετατοπίζετε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον. Μὴ ἀποπειρᾶσθε νὰ μεταθέσετε τὸ θέμα ἀπὸ ἐκεῖ, ποῦ τὸ ἐτοποθέτησα, καὶ μὴ προσπαθῆτε νὰ διαστρέψετε τὴν ἔννοιαν τῶν λόγων μου. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι). Μὴ βιάζεσθε καὶ μὴ θέλετε νὰ τερματίσω μίαν ἀγόρευσιν εἰς δύο λέξεις. Ἐὰν ἀφήνατε νὰ συνεχίσω τὴν ἀγόρευσίν μου θὰ ἐβλέπατε ἐὰν εἶμαι ἀντικειμενικὸς ἢ ὄχι. Εἰς μάτην προσπαθεῖτε νὰ μεταθέσετε τὸ θέμα καὶ ματαίως προσπαθεῖτε νὰ ἀλλοιώσητε τὴν ἔννοιαν τῶν λόγων μου. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Ὡμίλησα, κ. Πρόεδρε, γενικώτερον καὶ δὲν εἶχον ἀκόμη εἰσέλθει εἰς ὀργανώσεις. Ὡμίλησα διὰ ὀργανώσεις, εἰς τὰς ὁποίας εἶχεν ἐνταχθῆ τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καὶ μεταξὺ τῶν ὁποίων ὀργανώσεων ἦτο καὶ τὸ ΕΑΜ. Τόση ἦτο ἡ πίστις τοῦ λαοῦ εἰς τὰς ὀργανώσεις αὐτὰς, ὅταν ἀκόμη δὲν εἶχεν ἐκδηλωθῆ οἱαδήποτε ἐκμετάλλευσις τῶν ἡρωϊσμῶν καὶ τῶν θυσιῶν του ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, ὥστε σεῖς, διὰ τοῦ κ. Τσιριμώκου, νὰ διαβιβάσητε εἰς τοὺς ἐκπροσώπους σας ἐδῶ νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὸ ΕΑΜ. (Διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς συμπολιτεύσεως, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§38Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ. Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθές! (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§39Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ἐντὸς τῆς οἰκίας μου παρεδόθη ἡ ἐπιστολὴ σας εἰς τὸν κ. Καρανικολόν, ἐκπρόσωπον τοῦ κόμματός σας, καὶ διαφωνησάντων τῶν ἄλλων μελῶν, σᾶς ἀπηύθυναν μήνυμα, κατόπιν τοῦ ὁποίου ἠλλάξατε πορείαν. (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς συμπολιτεύσεως). Ἐπίσης ὁ ἀείμνηστος Ἀβραὰμ σᾶς ἐγκαλοῦσεν ὅτι ἀπεκαλέσατε σύγχρονον Κατσαντώνην τὸν Ἄρην Βελουχιώτην.

§40Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ. Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Οὐδέποτε ὁ ἀείμνηστος Ἀβραὰμ εἶπε τοιοῦτον τι, διότι οὐδέποτε ἔκαμα χρῆσιν τοιούτων λέξεων καὶ τοιαύτης παρομοιώσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Παπαπολίτης ἐθίγη, ἐνῷ δὲν ἔπρεπε νὰ θιγῇ. (Ὁ κ. Παπαπολίτης ἐν μέσῳ κωδωνοκρουσιῶν καὶ θορύβου ἐπιχειρεῖ νὰ διακόψῃ). Ὅπως σᾶς ἤκουσα χωρὶς διακοπήν, σᾶς παρακαλῶ νὰ μὲ ἀκούσητε. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Παπαπολίτης δὲν νομίζω ὅτι ἔπρεπε νὰ θιγῇ. Ἴσως ἡ τελευταία ἀποστροφή μου τὸν ἔθιξε καὶ ἴσως ἡ τελευταία ἀποστροφή μου νὰ ἦτο ἀδικαιολόγητος. Διότι πράγματι δὲν εἶχεν ἀκόμη διατυπώσει κρίσεις περὶ τῆς ὀργανώσεως, εἰδικῶς τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ ΕΑΜ. Δι’ αὐτὸ καὶ προηγουμένως παρεκάλεσα καὶ ἐτόνισα μάλιστα τὴν λέξιν, παρεκάλεσα τὸν κ. Παπαπολίτην ἐὰν θέλῃ νὰ ἐπανέλθῃ ἐπὶ τοῦ θέματος δεδομένου ὅτι ὑπάρχει καὶ ὑπάρχει φυσική, ἠθικῶς ἀναγκαία ἡ ἀντίδρασις τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς καὶ δὴ καὶ τοῦ μεγίστου μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐὰν ὑπάρχῃ λέγω ἡ διάθεσις τοῦ κ. Παπαπολίτη νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ θέμα, τὸν παρεκάλεσα νὰ κάμῃ μίαν ταχεῖαν εἰς τὴν σκέψιν του ἀναθεώρησιν ὅλων τῶν γεγονότων, διὰ νὰ προβῇ εἰς τὰς διατυπώσεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι δὲν θὰ θίξουν τὸ αἴσθημα τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς.

§41ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§42Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ. Ὑπ. Ἐθν. Ἄμ.). Τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, σχεδὸν τῆς ὁλότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ κ. Παπαπολίτης ἔκαμε μνείαν ἑνὸς γεγονότος περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησα ἄλλοτε, καὶ τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναπτύξω διὰ μακρῶν ἐκ νέου. Θὰ ἤθελα μόνον τοῦτο νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Παπαπολίτην, ὅτι πράγματι κατ’ Αὔγουστον 1943, πρὶν γνωσθῇ εἰς μέσην Ἀνατολὴν ἡ σειρὰ τῶν ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα ἀκριβῶς κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1943 ἐσημειώθησαν,— ὀλίγον πρὸ τοῦ Αὐγούστου 1943 ἐγένετο ἡ πρώτη προσπάθεια διαλύσεως τῶν δυνάμεων τοῦ Ψαρροῦ — πρὶν γνωσθοῦν αὐτὰ εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, λόγῳ τῶν εἰδικῶν συνθηκῶν ὑπὸ τὰς ὁποίας εὑρισκόμεθα ἐκεῖ, ἐνόμισα ὅτι ἔπρεπε νὰ δώσω ἕνα σημείωμα, τὸ ὁποῖον σημείωμα δὲν ἔλεγεν ὅτι ἔπρεπε οἱ φίλοι μου νὰ συνεργασθοῦν, νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὸ ΕΑΜ, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάσουν τὴν περίπτωσιν. Καὶ πληροφορῶ τὸν κ. Παπαπολίτην, ἐνῶ τοιοῦτον σημείωμα ἔδωσα εἰς τοὺς ἐκπροσώπους τῶν βουνῶν καὶ εἶχον ἔλθει ἐκπρόσωποι μαζὶ καὶ τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τοῦ στρατηγοῦ Ζέρβα, καὶ τοῦ ἀειμνήστου Ψαρροῦ, ἔζη ἀκόμη ὁ Ψαρρός, καὶ ἦλθον ὅλοι οἱ ἐκπρόσωποι μαζὶ μὲ τὸ ἴδιον ἀεροπλάνον μὲ τὴν προσπάθειαν ὅπως γίνει ἑνιαῖος ἐθνικὸς ἀγών, ἀμέσως μετὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1943, ὅπως δύνασθε νὰ πληροφορηθῆτε, ἔστειλα διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς Σμύρνης, διὰ τῆς Ἀγγλικῆς ὑπηρεσίας πληροφοριῶν ἐπιστολήν, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ διὰ ὁποίας ἀποκλείω οἱανδήποτε συνεργασίαν, λέγων ρητῶς ὅτι πρόκειται περὶ ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως, (χειροκροτήματα) ἡ ὁποία εἶχεν ἀρχίσει τὰς σφαγὰς καὶ τὰς λεηλασίας εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ κ. Βενιζέλος ἦτο εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν καὶ ἐνθυμεῖται ὅτι αἱ τρεῖς ὀργανώσεις εἶχον ἀποστείλει τοὺς ἀντιπροσώπους των εἰς τὸ Κάϊρον. Καὶ ἐὰν ἀκόμη εἶχεν ὑποτεθῆ ὅτι τὸν Αὔγουστον 1943 οἱοσδήποτε, ἀκόμη καὶ ἐγώ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν συνέβη διότι ὑπάρχει ἐπιστολή μου ἡ ὁποία ἔλεγε τὰ ἀντίθετα, καὶ ἐὰν οἱοσδήποτε ἐπλανᾶτο τὸ 1943 καὶ ἐνόμιζε ὅτι ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ ἦτο Ἐθνική, δικαιοῦται ἆραγε εἰς τὸ 1955 ὕστερα ἀπὸ τὰς σφαγὰς καὶ τὰς καταστροφάς, ὕστερα ἀπὸ τὸν Δεκέμβριον, ἀπὸ τὴν τριετίαν τοῦ συμμοριτοπολέμου, δικαιοῦται εἰς τὰ 1955 νὰ ἀναμιμνήσκεται τῶν ὀργανώσεων αὐτῶν, ὑπὸ μορφὴν ἡ ὁποία νὰ σημαίνῃ ἀναγνώρισιν ἐθνικῶν ὑπηρεσιῶν; (Χειροκροτήματα). Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι ἐὰν ὡρισμένοι παρεσύρθησαν, πρέπει νὰ ἔχουν τὸ θάρρος καὶ τὴν δύναμιν τὴν ἠθικὴν νὰ ὁμολογήσουν, ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὅτι κακῶς παρεσύρθησαν. Καὶ ἐὰν τινὲς ἐπλανήθησαν εἰς τὴν κρίσιν των περὶ τῶν ἐθνικῶν προθέσεων τοῦ ΕΑΜ καὶ τοῦ ΕΛΑΣ, πρέπει σήμερον ὄχι μόνον σήμερον, ἀλλὰ ἔπρεπε ἀπὸ τοῦ 1944 νὰ ὁμολογήσουν κατὰ τρόπον ἀπολύτως ἄμεσον, χωρὶς ἐπιφυλάξεις, χωρὶς τὰ φραστικὰ γαρνιρίσματα περὶ ἐθνικοῦ ἀγῶνος καὶ ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, νὰ τολμήσουν νὰ ὁμολογήσουν ὅτι ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ κάθε ἄλλο παρὰ ἐθνικὴν ἀντίστασιν ἔκαμε. (Χειροκροτήματα). Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ἀλήθειαν τὴν ἱστορικὴν καὶ ἀποτελεῖ τὴν πραγματικότητα. Ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς κ. Παπαπολίτη, περὶ τὰ τέλη τοῦ 1941, πρὶν μεταβῶ εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, πρὶν ἀκόμη τὸ ΕΑΜ παγιωθῇ καὶ κρυσταλλωθῇ, εἶχον κληθῆ καὶ ἐγώ, ὅπως ἐκλήθησαν ἅπαντες οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τοῦ τόπου, χωριστὰ ὁ καθένας, εἰς μίαν συνάντησιν εἰς τὴν ὁποίαν ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ ἡ ὀργάνωσις κοινοῦ ἀγῶνος ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ ΕΑΜ. Καὶ μόνον τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κύριοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἶδον ἐμέ, δὲν ἠξεύρω ἐὰν εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ὁποῖοι εἶδον τὸν κ. Παπανδρέου, ἢ τὸν κ. Στεφανόπουλον, ἢ τὸν ἀείμνηστον Πέτρον Ράλλην κ.ο.κ., τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κύριοι αὐτοὶ δὲν εἶπον κἂν ποῖοι εἶναι, ἤρκεσεν εἰς ἐμὲ διὰ νὰ μὴ προχωρήσω εἰς συζήτησιν, διότι τοὺς εἶπον, σεῖς μέν, ἦσαν ἐκπρόσωποι τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, γνωρίζετε ποῖος εἶμαι καὶ ἠμπορεῖτε αὔριον τὸ πρωῒ νὰ καταδώσητε εἰς τὸν κατακτητήν, ὅτι συνεζητήσαμεν περὶ ἀντιστάσεως, ἐγὼ ὅμως δὲν γνωρίζω ποῖοι εἶσθε καὶ κρύβετε τὰ ὀνόματά σας. Αὐτὸ καὶ μόνον ἀποτελεῖ προϋπόθεσιν ἡ ὁποία ἀποκλείει οἱανδήποτε συζήτησιν καὶ οἱανδήποτε μὲ σᾶς ἀλληλεγγύην. (Χειροκροτήματα). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἀλληλεγγύη μὲ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ἐξεδήλωσαν κατ’ οὐσίαν καὶ πρὶν ἀκόμη φθάσουν εἰς τὰς σφαγάς, ἐξεδήλωσαν τὴν ἔλλειψιν ἐθνικῆς ἀλληλεγγύης μὲ ἡμᾶς τοὺς ἄλλους. Βλέπω τὸν κ. Χαβίνην, ὁ ὁποῖος ψιθυρίζει ὅτι τὸν ἐπεσκέφθησαν καὶ αὐτόν. Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἰδία θὰ ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησις τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Χαβίνης, ὅπως ἀνάλογος ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησις ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶχον καθαρὰν τὴν ἐθνικὴν των σκέψιν καὶ συνείδησιν. Αὐτὴ ἡ συνωμοσία, ἡ ὁποία ἤρχισεν ἀπὸ τὸ 1941 εἰς τὸν τόπον αὐτὸν δῆθεν ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, ἐμείωσε τὴν Ἑλλάδα, διέσπασε τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ, ἐμείωσε καὶ δὲν ἐξύψωσε ὅπως ἐλέχθη προηγουμένως, δὲν ἐξύψωσε τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν ἄλλως τε, ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, νὰ ἐξυψώσῃ τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος ὑπεράνω τοῦ ὕψους εἰς τὸ ὁποῖον τὸ ἀνέβασαν αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον καὶ Ἀλβανίαν. (Χειροκροτήματα). Ἄλλαι χῶραι εἶχον ἀνάγκην νὰ προβάλλουν ἀποκλειστικῶς τὴν ἐποποιΐαν τῆς ὡργανωμένης ἀντιστάσεως, ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ προβάλλῃ αὐτὴν τὴν ἐποποιΐαν. Ἡ Ἑλλὰς εἶχε πρῶτον τὴν ἀντίστασιν τὴν ἐθνικὴν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τῶν ἀτόμων ἐκείνων τὰ ὁποῖα εἰς οἱασδήποτε σχεδὸν περιστάσεις ἐπροστάτευσαν συμμάχους, ἐξετέθησαν εἰς κινδύνους διὰ νὰ μὴ συλληφθοῦν σύμμαχοι ἀπὸ τὸν κατακτητήν. Ὑπάρχει, λοιπόν, ἡ ἐποποιΐα τοῦ ἀνωνύμου πλήθους, τοῦ μὴ ὠργανωμένου. Δεύτερον, ὑπάρχει ἡ ἐποποιΐα τῶν ὁμήρων, οἱ ὁποῖοι ἀσχέτως φύλου καὶ ἀσχέτως ἡλικίας ἤγοντο μὲ αὐτὴν τὴν ὑπέροχον στάσιν ἡ ὁποία χαρακτηρίζει πάντοτε τοὺς Ἕλληνας, εἰς ὥρας κινδύνου, ἤγοντο εἰς τὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα, χωρὶς οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν νὰ ἀνήκουν εἰς ὀργανώσεις, ἢ ἀνῆκον εἰς ὀργανώσεις ἀσχέτους πρὸς τὸ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ, ὀργανώσεις αἱ ὁποῖαι λησμονοῦνται, διότι πράγματι ἡ ὀργάνωσις τοῦ στρατηγοῦ Ζέρβα, ἠγωνίσθη μόνον τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα. Πράγματι ὡρισμέναι ὀργανώσεις ἠγωνίσθησαν καὶ εἰς τὰς πόλεις μόνον καὶ μόνον διὰ τὴν Ἑλλάδα.

§43Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Καὶ ἡ ΕΟΚ τῆς Κρήτης.

§44Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ. Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Χάρις κατ’ ἐξοχὴν εἰς τὴν ΕΟΚ τῆς Κρήτης, ὅπως πολὺ ὀρθῶς ἐτόνισεν ὁ κ. Βενιζέλος, ἡ Κρήτη ἐσώθη ἀπὸ πλήρη κομμουνιστικὴν ἐπικράτησιν. Οἱ κάτοικοι τῆς Κρήτης ἐθεώρησαν χρέος των καὶ τὸ χρέος αὐτὸ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς μακρὰς καὶ ὡραίας ἀγωνιστικάς των παραδόσεις, ὡργάνωσαν ἔξω κομματικῶν πλαισίων τὸν ἀγῶνα των, ἔξω τοῦ κομμουνισμοῦ, τὸ ὁποῖον περισσότερον τῶν ἄλλων οἱ Κρῆτες ἀντελήφθησαν ἀμέσως ὡς κίνδυνον τῆς πατρίδος. (Χειροκροτήματα). Κύριοι συνάδελφοι, παρακαλῶ λοιπὸν τοὺς ἀξιοτίμους κ. ρήτορας, οἱ ὁποῖοι θὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν, παρακαλῶ ὅπως προσέξουν τὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα ἔθιξα. Τὰ σημεῖα αὐτὰ εἶναι συνυφασμένα μὲ μίαν εὐαισθησίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅλων μας, μὲ μίαν εὐαισθησίαν ἡ ὁποία φυσικὸν εἶναι, ἀξιότιμοι κ. συνάδελφοι, νὰ μεταβάλλεται εἰς ἐξέγερσιν καὶ ἀγανάκτησιν ὁσάκις δὲν γίνεται σαφὴς διαχωρισμὸς τῶν Ἐθνικῶν ἀπὸ τὰς μὴ Ἐθνικὰς ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι αἱ τελευταῖαι, ἀσχέτως πρὸς τὴν διάθεσιν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι παρεσύρθησαν εἰς αὐτάς, δὲν ἔδρασαν ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ, ἀλλὰ ἔδρασαν ἐναντίον τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χαβίνης ἔχει τὸν λόγον.

§46Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ γενομένη συζήτησις ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, ἔγινεν ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς ἐπερωτήσεως, τὴν ὁποίαν ἔκαμον οἱ κ. συνάδελφοι, Τζατζάνης καὶ Μπίρης. Ἀλλὰ ἐκ τοῦ περιεχομένου τῆς ἐπερωτήσεως καὶ ἐκ τῶν Κοινοβουλευτικῶν ἐθίμων, ἡ ἐπερώτησις αὐτὴ δὲν ἦτο πραγματικῶς ἐπερώτησις, διότι δὲν ἐπρόκειτο νὰ κριθοῦν πράξεις Κυβερνητικαί. Ἦτο μία σύστασις. Καὶ πράγματι, οἱ ἀγορηταὶ οἱ περισσότεροι, ἔκαμον διαφόρους συστάσεις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐνόμιζον, κ. βουλευταί, ὅτι μετὰ πάροδον 10 ἐτῶν ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Δεκεμβρίου καὶ 5 ἐτῶν ἀπὸ τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας, ὅτι ὁ χρόνος αὐτὸς ἦτο δυνατὸν νὰ φέρῃ κάποιαν ἠρεμίαν εἰς τὴν συζήτησιν. Δυστυχῶς, ἀπεδείχθη, ὅτι χρειάζεται ἀκόμη νὰ παρέλθῃ πολὺς καιρός, διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἠρεμία εἰς τὰ πνεύματα. Διὰ τοῦτο θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ φρονῶ, ὅτι εἶναι μέγα σφάλμα, τεράστιον Ἐθνικὸν σφάλμα νὰ γίνεται συζήτησις ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, περὶ τῆς δράσεως διαφόρων ὀργανώσεων. (Χειροκροτήματα). Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ συζητήσωμεν περὶ τῆς δράσεως αὐτῶν τῶν ὀργανώσεων. Ἂς τὰ ἀφήσωμεν αὐτὰ διὰ τὸν ἱστορικὸν τοῦ μέλλοντος, διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι παιδιὰ μικρὰ ἐνετάχθησαν εἰς ὅλας τὰς ὀργανώσεις. Ποῖος πταίει δι’ ὅλην αὐτὴν τὴν κατάστασιν; Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε κ. βουλευταὶ νὰ σᾶς ἀναφέρω, τὶ ἐλέχθη εἰς τὴν Γαλλικὴν Γερουσίαν μετὰ τὸ 1870, ἀπὸ τὸν Βίκτωρα Οὐγκώ. Ὅπως ἐνθυμεῖσθε, μετὰ τὴν ἧτταν τῆς Γαλλίας, τὸ 1870 ἔγινε κομμουνιστικὴ κίνησις. Ἔγιναν φόνοι, ἔγιναν διώξεις, ἔγιναν δίκαι, καταδίκαι καὶ ἐγέμισαν αἱ φυλακαὶ ἀπὸ καταδίκους. Ἐγεννήθη τότε τὸ ζήτημα, ἐὰν θὰ δοθῇ χάρις ἢ ἀμνηστία, καὶ τὶ μέτρα τέλος πάντων ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν. Γερουσιαστὴς ὢν ὁ Βίκτωρ Οὐγκὼ τότε, ἀνῆλθεν εἰς τὸ βῆμα καὶ ἀφοῦ ἐξιστόρησεν ὅλα τὰ γεγονότα εἶπεν: Κύριοι Γερουσιασταί, διεπράχθη ἕνα μεγάλο σφάλμα. Ποῖος τὸ διέπραξε; Τὸ διεπράξαμεν ὅλοι καὶ οὐδείς. Αὐτὸ συμβαίνει κύριοι συνάδελφοι καὶ ἐνταῦθα. Πταίομεν ἡμεῖς ὅλοι καὶ οὐδείς, διότι δὲν καθωδηγήσαμεν τὴν νεολαίαν.

§47Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Δὲν πταίομεν ἡμεῖς ......... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Δερδεμέζη, ἡ ἀγόρευσις εἶναι κατευναστικὴ, διατὶ διακόπτετε; (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§49Ε. ΖΑΝΝΗΣ. ........... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§50Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Κύριε Χαβίνη...........

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Δερδεμέζη, δὲν μὲ κατανοεῖτε; Μὰ εἶναι περίεργον πρᾶγμα. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§52Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Πταίομεν ὅλοι, κ. συνάδελφοι. Πταίει ὁλόκληρος ἡ ἰθύνουσα τάξις τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς νὰ πταίῃ καὶ κανεὶς ἰδιαιτέρως. Πταίομεν ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι δὲν καθωδηγήσαμεν τὴν νεολαίαν καὶ τὴν ἀφήσαμε νὰ σύρεται πότε ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ πότε ἀπὸ τὸν ἄλλον. Δι’ αὐτό κ. συνάδελφοι, χάριν τοῦ Ἔθνους δὲν πρέπει νὰ ἐπαναληφθῇ ἡ συζήτησις αὐτὴ ἀπὸ τῆς αἰθούσης ταύτης. Ἡ συζήτησις πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ ὑπὸ τὸν τύπον τῆς συστάσεως καὶ νὰ ὑποδειχθοῦν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις. Πᾶσα περαιτέρω συζήτησις βλάπτει τὸ Ἔθνος. (Χειροκροτήματα).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι διὰ νὰ διεξαχθῇ ἡ συζήτησις δέον οἱ ρήτορες νὰ περιορισθοῦν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Τζατζάνη καὶ τοῦ κ. Μπίρη. Δηλαδὴ ἐπὶ τῶν τυχὸν ὑπερβολῶν, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὸν καταρτισμὸν τῶν φακέλλων καὶ περὶ τῆς μελλοντικῆς τύχης τῶν φακέλλων. Βεβαίως δὲν δικαιοῦμαι νὰ θέσω οὐσιαστικὰ ὅρια εἰς τὴν συζήτησιν, ἀλλὰ παρακαλῶ τοὺς ρήτορας, ὅπως περιορισθοῦν εἰς τὸ θέμα, διὰ νὰ δυνηθῶ νὰ ἀνταποκριθῶ εἰς τὰς εὐθύνας ποὺ ἔχω, διὰ τὴν ὁμαλὴν διεξαγωγὴν τῆς συζητήσεως. Ἐπὶ τοῦ θέματος συνεπῶς, ὁ κ. Παπαπολίτης ἔχει τὸν λόγον.

§54Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Εἶπον, κ. συνάδελφοι, ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου μου, ὅτι δὲν δύναται τὸ θέμα αὐτὸ νὰ ἀποτελέσῃ θέμα ἀντιδικίας μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶπον ἐν συνεχείᾳ, ὅτι ὁμιλῶν καὶ εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν καὶ εἰς τὴν ἄλλην περίπτωσιν περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἰλικρινῶς πιστεύομεν, ὅτι ὑπηρετοῦν τὸ ἐθνικὸν συμφέρον καὶ μόνον καὶ ὑπείκοντες εἰς τὰ φλογερὰ πατριωτικά των αἰσθήματα, ἔσπευσαν καὶ εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν καὶ εἰς τὴν ἄλλην, ἔσπευσαν νὰ πράξουν τὸ καθῆκόν των, ὅπως τὸ ἀντελαμβάνοντο, εἶπον, ὅτι δὲν ἐννοῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καὶ τὴν μίαν περίπτωσιν καὶ τὴν ἄλλην, ἠθέλησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν. Εἶπον ἐν συνεχείᾳ, κύριοι συνάδελφοι, γενικώτερον περὶ ὀργανώσεων, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὀργανώσεις περὶ τῶν ὁποίων ὁ λόγος, διὰ νὰ καταλήξω εἰς τὸ ὅτι ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰς ὀργανώσεις αὐτὰς καὶ μόνον, ἀνεξαρτήτως ἐκμεταλλεύσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀκριβῶς δὲν πρόκειται ἐγὼ νὰ ἀμφισβητήσω, ἀνεξαρτήτως ἐκμεταλλεύσεως, ἡ ὁποία ἐπεχειρήθη, εἴτε ἀπὸ ἄτομα εἴτε ἀπὸ κόμματα, ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθῇ, ὅτι ὁ συντριπτικὸς ὄγκος τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νὰ ἀγωνισθοῦν κατὰ τοῦ κατακτητοῦ ἔσπευσαν νὰ ἐνταχθοῦν ὑπὸ τὴν σημαίαν ταύτην, ἢ ἐκείνην νὰ ἀγωνισθῇ ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ. Ἀλλοίμονον, ἐὰν εὑρεθῇ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ ἕνας νὰ ἀμφισβητήσῃ τοῦτο. Καὶ ἔσπευσεν ἀτυχῶς ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης νὰ εἴπῃ, ὅτι μέγιστον ἦτο τὸ μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ποὺ ἐνετάχθη εἰς τὰς ὀργανώσεις, μὲ τὴν πίστιν πρὸς τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀγωνισθῇ ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ. Ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπεχειρήθη ἐκμετάλλευσις καὶ ἐγένετο. Καὶ ἐρωτῶ, εἰς τί πταίουν αὐτοί, ὅταν οὐδεὶς ἀπολύτως δὲν τοὺς εἶπε τί, ἀντιθέτως οἱ ραδιοφωνικοὶ σταθμοί, ἡ ἐλευθέρα Κυβέρνησις ἔκαμαν συστάσεις ἐντάξεώς των εἰς τὰς ὀργανώσεις; Καὶ ὁ πρὸ ὀλίγου ὁμιλήσας ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἐκάλει ἀπὸ τὴν Μ. Ἀνατολὴν καὶ ἀπηύθυνε συστάσεις πρὸς τοὺς φίλους του νὰ μὴ ὑστερήσουν καὶ νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὸ ΕΑΜ. (Διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι). Ἔσπευσεν, ὁ ἀξιότιμος ὑπουργός, νὰ μὲ προλάβῃ. Εὐτυχῶς δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀρνηθῇ, ὅτι δὲν μοῦ ἐπέτρεψεν ἀπὸ τὸν τρόπον διακοπῆς, νὰ ὁλοκληρώσω τὴν σκέψιν μου, διὰ νὰ καταλήθω εἰς τὰ συμπεράσματά μου. Εἶπεν ὅμως, ὅτι ἔλαβε τὸν λόγον διὰ νὰ ἀπευθύνῃ συστάσεις πρὸς τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς ἐκείνους ποὺ ἔπρεπεν, ἀπηυθύνθη πρὸς ἡμᾶς καὶ ἰδιαιτέρως πρὸς ἐμέ. Κύριε Πρόεδρε, κ. ὑπουργὲ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν τυχὸν αἱ ὑποδείξεις καὶ συστάσεις ἀποτελοῦν ὑπαινιγμὸν ἀμφισβητήσεως τῶν ἰδικῶν μας ἐθνικῶν φρονημάτων, δηλῶ, ὅτι οὐδεὶς εἶναι εἰς θέσιν, οὐδεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς τὸ ἀμφισβητήσῃ. Καὶ ἡ ἱστορία μου καὶ οἱ ἀγῶνες μου, μοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ὑπερηφανεύωμαι δι’ αὐτά. Καὶ εὑρέθησαν συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἐπροχώρησαν μέχρι τοῦ βήματος. Καὶ ἀντὶ πρὸς τούτους νὰ ἀπευθυνθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀπηυθύνθη πρὸς ἡμᾶς.

§55Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ὡμίλησα ρητῶς.

§56Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, διότι σᾶς ὑπεσχέθην, ὅτι δι’ ὀλίγων θὰ σᾶς ὁμιλήσω καὶ ὅταν ἔλεγον, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποτελέσῃ θέμα ἀντιδικίας, ἔλεγον, ὅτι μέσα εἰς μίαν ἀτμόσφαιραν γαλήνης καὶ ἠρεμίας, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ εἴπωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ νὰ καταλήξωμεν εἰς τὰ συμπεράσματά μας, ἔχοντες ὡς γνώμονα τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἠθέλησα λοιπόν, νὰ καταλήξω, ὅτι οἱ φάκελλοι αὐτοὶ ἐσχηματίσθησαν μὲ βάσιν κατὰ 99% τὴν συμμετοχὴν καὶ μόνον εἰς τὰς ὀργανώσεις αὐτάς. Πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, στοιχεῖον κρίσιμον, τὸ ὁποῖον, ἐβάρυνεν ὑπῆρξεν ἡ μὴ συμμετοχὴ εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1946. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ Κόμμα τοῦ κ. Τσουδεροῦ, ποὺ εἶναι ὑπουργὸς τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸ Κόμμα τοῦ ἀειμνήστου Καφαντάρη, δὲν ἔλαβον μέρος εἰς τὰς ἐκλογὰς ἐκείνας. Ἐρωτῶ δικαίως καὶ ἐρωτοῦν ὅλαι αὐταὶ αἱ μᾶζαι, εἰς τὶ ἔπταισαν, διότι ἔσπευσαν νὰ πράξουν τὸ καθῆκον καὶ μόνον τὸ πατριωτικόν, ὥστε συλλήβδην ἡ συμμετοχή των καὶ μόνον εἰς τὰς ὀργανώσεις αὐτὰς χαρακτηρίζεται ὄχι κἂν ὡς μία ἔνδειξις ἀμβλύτητος τῶν ἐθνικῶν αἰσθημάτων, ἀλλὰ ὡς ἀπόδειξις πλήρους ἐλλείψεως πατριωτικῶν αἰσθημάτων, ὑπάρξεως διαθέσεων προδοτικῶν; Μὲ ποῖον δικαίωμα ἀρνούμεθα εἰς τὴν μεγάλην αὐτήν, εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν, ἐξαιρουμένων ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ὑπηνίχθητε τῶν ἐγκληματιῶν, τοὺς ὁποίους βεβαίως οἱ πάντες ἀποδοκιμάζουν, μὲ ποῖον δικαίωμα εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρνούμεθα εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ἔχει κάθε ἄνθρωπος ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον νὰ ζήσῃ καὶ νὰ ἀναπτυχθῇ, σεβόμενος τοὺς νόμους καὶ ὑπακούων εἰς τοὺς νόμους καὶ τηρῶν πιστῶς τοὺς νόμους αὐτούς; Τί ἄλλο σημαίνει, ὅταν διὰ νὰ δώσητε ἐξετάσεις εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, θέλετε πιστοποιητικόν, τί ἄλλο σημαίνει, ὅταν διὰ νὰ δώσητε ἐπὶ πτυχίῳ ἐξετάσεις θέλετε πιστοποιητικόν, τί ἄλλο σημαίνει ὅταν προκειμένου ἕνας χωρικὸς νὰ τύχῃ κάποιας ἐνισχύσεως παρὰ τοῦ Κράτους νομίμου θέλει πιστοποιητικὸν καὶ νὰ ἀνατρέχωμεν εἰς τοὺς φακέλλους, οἱ ὁποῖοι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον συνετάχθησαν; Ἐπιθυμῶ, κύριοι, νὰ φέρω ἕνα παράδειγμα. Ὑπῆρχε φάκελλος, ὁ ὁποῖος περιεῖχε σημείωμα, ὄχι κἂν ἀστυνομικοῦ, ὅτι εἰς τὸ σπίτι τοῦ τάδε δικαστικοῦ —καὶ ἐβάρυνε τοῦτο καὶ δυστυχῶς ἦτο ἀργά, διότι κληθεὶς ὁ δικαστικὸς νὰ ἐπανέλθῃ, ἠρνήθη, διότι εἶχε σταδιοδρομήσει ὡς δικηγόρος— σημείωμα, ὅτι εἰς τὴν οἰκίαν του ἔλαβε χώραν συγκέντρωσις κομμουνιστική. Καὶ ὅταν διεπιστώθη, κύριοι, ὅτι τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐτέλει τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνον τοῦ υἱοῦ του, ὁ Διευθυντὴς τῆς Ἀστυνομίας ἐξεμάνη, ὁ τότε Διευθυντὴς τῆς Ἀστυνομίας. Ἐτέλει τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνον τοῦ υἱοῦ του καὶ τὸ σημείωμα εἰς τὸν φάκελλόν του ἔλεγε, ὅτι ἐγένετο συγκέντρωσις κομμουνιστική. Καὶ πόσα ἄλλα, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ σεῖς ἐζήσατε. Καὶ ἀποροῦμεν καὶ λέγομεν, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἰδιότης τοῦ μέλους τῆς ὀργανώσεως, ἢ συμμετοχὴ καὶ μόνον, ἢ ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὰς ἐκλογὰς ἐκείνας, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελῇ στοιχεῖον ἀμφισβητήσεως τῶν πατριωτικῶν αἰσθημάτων ἢ ὅτι ὑπῆρχε διάθεσις προδοτικῆς.

§57Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Ἠξεύρατε, κύριε συνάδελφε, ὅτι τὸ 1943, ἐπειδὴ θέλετε νὰ τοὺς βγάλετε ἀθώους, ὅτι δὲν ἐγνώριζον, ὅτι τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1943, ἦσαν ὠργανωμένοι 12.000 εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ 8.000 εἰς τὰς Ἀθήνας, ὠργανωμένοι κατὰ τάγματα καὶ λόχους νὰ κτυπήσουν τὰ ἀστυνομικὰ τμήματα;

§58Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε Δερδεμέζη, ἐὰν ἀντελαμβάνεσθε εἰς ποῖον ὀλίσθημα σᾶς ὁδηγεῖ ἡ παρατήρησίς σας, εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι δὲν θὰ ἀποτολμούσατε νὰ τὴν κάμετε, διότι ἠξεύρετε τί σημαίνει αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε; Ὅταν πᾶτε εἰς τὴν Ἀστυνομίαν καὶ ἀναζητήσητε τοὺς φακέλλους, θὰ ἴδητε, ὅτι ἔχει φακέλλους τὸ 80% τῆς περιφερείας, ὁπότε θὰ πρέπει νὰ καλέσητε τὸν Ζαχαριάδην νὰ τοῦ παραδώσητε τὴν ἐξουσίαν. Καὶ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, γεγονός, ὅτι διαρκούσης τῆς ἀνταρσίας ἐδικαιολογοῦντο μέτρα ἐξαιρετικά. Ἐξηγοῦνται, βεβαίως κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην, τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν. Ἡμεῖς, πάντως, πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι ἡ Δημοκρατία, εἰς οἱανδήποτε περίπτωσιν ὑπὸ οἱασδήποτε συνθήκας ἔχει ἐν ἑαυτῇ τὰ μέσα καὶ ἐγκλείει δυνάμεις ἱκανὰς νὰ ἀντιμετωπίσῃ οἱονδήποτε κίνδυνον, ὁθενδήποτε προερχόμενον καὶ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐκδηλούμενον. Δὲν ἔχει ἀνάγκην ἡ Δημοκρατία νὰ προσφεύγῃ εἰς μέσα, τὰ ὁποῖα προσδιορίζουν καὶ χαρακτηρίζουν ἄλλα καθεστῶτα. Παρὰ ταῦτα, κύριοι συνάδελφοι, δέχομαι, ὅτι αἱ συνθῆκαι ἐκεῖναι, αἱ ἐξαιρετικαί, ἐπέβαλον τὴν ἀναδρομὴν εἰς αὐτούς, ἐν πάσῃ περιπτώσει τοὺς φακέλλους καὶ βάσει αὐτῶν ἐδικαιολογοῦντο αἱ διώξεις. Παρῆλθον ὅμως ἔκτοτε 6 ἔτη. Παρῆλθεν ἡ ἀτμόσφαιρα ἐκείνη, τὸ Κράτος εἶναι ἰσχυρὸν ἐξωτερικῶς καὶ ἐσωτερικῶς, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε κίνδυνον. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς, ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦμεν ἀπολύτως τὴν στερέωσιν καὶ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς ἀσφαλείας ἐσωτερικῶς καὶ ἐξωτερικῶς. Οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἐπιθυμεῖ τὸν κλονισμόν της. Πιστεύομεν ἁπλῶς, ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζομεν ὁδηγοῦν εἰς τὴν στερέωσιν καὶ ὄχι εἰς τὸν κλονισμόν. Εἶναι, λοιπόν, καιρός, πιστεύομεν ἡμεῖς, νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὰ μέσα ἐκεῖνα καὶ νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα μία Δημοκρατία ἐπιτρέπει καὶ μία Δημοκρατία δικαιολογεῖ καὶ ἐπιβάλλει. Δὲν εἶναι, λοιπόν, δυνατὸν νὰ συνεχίσῃ τὸ καθεστὼς τῶν φακέλλων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, καθ’ ἡμᾶς, κύριοι συνάδελφοι, νὰ συνεχισθῇ ἡ ἐκτόπισις. Ὡς μέτρον διοικητικὸν δύναται εἰς τὰ τακτικὰ δικαστήρια νὰ ἀνατεθῇ ἡ ποινὴ τῆς ἐκτοπίσεως. Κυβέρνησις καὶ Ἀντιπολίτευσις ἠμποροῦμεν πλέον εἰς μίαν ἀτμόσφαιραν, οἵα εἶναι ἡ σημερινή, μὲ ἀπόλυτον ψυχραιμίαν νὰ καθορίσωμεν τὴν ἐσωτερικὴν ἐθνικήν μας πολιτικήν, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὸν ἀσφαλῆ καὶ ὑπήνεμον λιμένα τῆς πλήρους ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅταν δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσδύσῃ οἱαδήποτε ἐθνοφθόρος ἀντίδρασις. Καὶ βεβαιωθῆτε κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οὐδὲν τεῖχος εἶναι περισσότερον ἰσχυρόν, οὐδὲν τεῖχος εἶναι περισσότερον ἀπρόσβλητον, οὐδὲν τεῖχος εἶναι περισσότερον ἀνθεκτικὸν ἀπὸ τὴν ἀρραγῆ ἑνότητα. Ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπάρξῃ αὐτὴ ἡ ἀρραγὴς ἑνότης, διὰ νὰ σφυρηλατηθῇ, πρέπει νὰ ἐμπνευσθῇ εἰς τοὺς πολίτας, ὅτι ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν φρονημάτων, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῶν φρονημάτων, ἀνεξαρτήτως ἐντάξεως εἰς αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο τὸ Κόμμα, εἶναι δυνατὸν νὰ ρυθμίζουν τὰ τῆς ζωῆς των, ἐφ’ ὅσον σέβονται καὶ τηροῦν τοὺς νόμους τοῦ Κράτους, ἐφ’ ὅσον δὲν διώκονται ἐὰν ὁ νόμος δὲν τὸ ὁρίζῃ καὶ ἐφ’ ὅσον διώκονται ὅπως ὁ νόμος τὸ ὁρίζει. Εἶναι, λοιπόν, στιγμὴ νὰ προχωρήσωμεν ὁλοταχῶς καὶ νὰ ἐπιδείξωμεν πίστιν καὶ γενναιότητα, πίστιν εἰς τοὺς Δημοκρατικοὺς θεσμοὺς καὶ νὰ προχωρήσωμεν πέραν τούτου, νὰ δώσωμεν τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐν ἐκτοπίσει εὑρίσκονται, χωρὶς νὰ πταίουν, ἀνατιθεμένης εἰς τὸ μέλλον εἰς τὰ τακτικὰ δικαστήρια τῆς ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς νὰ ἐπιδείξωμεν, λέγω, ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, μίαν ὑψηλόφρονα πολιτικὴν ἔναντι ἐκείνων ποὺ κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακάς, εἴτε δυνάμει ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου, εἴτε δυνάμει ἀποφάσεως τοῦ Στρατοδικείου. Πρὸ παντός, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀποφύγωμεν ἐφ’ ἑξῆς δουλοῦντες τὰς ψυχὰς καὶ διαφθείροντας τοὺς χαρακτῆρας τῶν κρατουμένων, πιέζοντες αὐτοὺς εἰς ὑποβολὴν δηλώσεως μετανοίας, διότι, καθ’ ἡμᾶς, τότε καὶ μόνον ἔχει ἀξίαν ἡ δήλωσις — καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν ἡ δήλωσις νὰ ὁδηγῇ εἰς ἀποφάσεις εἴτε ἀπαλλακτικὰς εἴτε καταδικαστικὰς— διότι τότε καὶ μόνον ἔχει ἀξίαν, ὅταν εἶναι πηγαία. Εἶναι μία ἄποψις, τὴν ὁποίαν καὶ εἰς τὰ Δικαστήρια ὑπεστηρίξαμεν καὶ ἐδῶ ἐπαναλαμβάνομεν. Ἡ δήλωσις καὶ μόνον δὲν εἶναι στοιχεῖον οὔτε ἐνοχῆς, οὔτε καὶ ἀθωότητος. Γνωρίζω φανατικοὺς ἐθνικόφρονας, γνωρίζω φανατικοὺς βασιλόφρονας, οἱ ὁποῖοι ἦλθον τελευταῖοι ἀπὸ τὴν Ἐλ– Τάμπα, ἀρνουμένους νὰ ὑποβάλουν δήλωσιν. Τοῦτο συμβαίνει μὲ πολλοὺς εἰς τὰς φυλακάς. Ἀξίαν ἔχει ἡ δήλωσις ὅταν εἶναι προϊὸν ἐλευθέρας συνειδήσεως, ὅταν γίνεται συνεπεία βίας ἢ ψυχολογικοῦ καταναγκασμοῦ εἶναι ἐπικίνδυνος ἐθνικῶς καὶ κοινωνικῶς. Αὐτὰ τὰ ὀλίγα εἶχον νὰ εἴπω πρὸς ὑμᾶς. Ἡ Κυβέρνησίς μας ἐνεκαινίασε πρὸ τριῶν ἐτῶν τὰ μέτρα αὐτὰ τῆς εἰρηνεύσεως καὶ ἐβάλετο πανταχόθεν μὲ τὴν δικαιολογίαν, ὅτι ἠπειλεῖτο ἡ ἐθνικὴ ἀσφάλεια, δεδομένης δὲ τῆς μικρᾶς της πλειοψηφίας, ἐπέδειξε συντηρητικότητα διὰ νὰ ἐπιτελέσῃ τὸ ἔργον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπετέλεσε. Δὲν λέγω τοῦτο διὰ νὰ μεμφθῶ οὐδενός, τὸ λέγω διὰ νὰ ἀποδείξω πόσον ἀβάσιμοι ὑπῆρξαν οἱ φόβοι. Ἄς προχωρήσωμεν μὲ γενναιότητα, ἂς προχωρήσωμεν μὲ γνώμονα τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους καὶ μόνον καὶ ἂς εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι ὅσον ταχύτερον καταργηθοῦν τὰ ἀντιδημοκρατικὰ καὶ ἀνελεύθερα μέτρα, τὰ ὁποῖα σπιλώνουν τὸν πολιτισμόν μας καὶ τὸν δημοκρατικόν μας βίον, τόσον μεγαλύτεραι θὰ εἶναι αἱ ὑπηρεσίαι, τὰς ὁποίας θὰ προσφέρωμεν ὅλοι εἰς τὴν χώραν καὶ τὸν λαόν. (Χειροκροτήματα).

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρεκάλουν καὶ τοὺς συνεχίζοντας ρήτορας, νὰ περιορισθοῦν ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐπερωτήσεως, ἄνευ μεγάλης ἀναδρομῆς. Ὁ κ. Π. Βουδούρης ἔχει τὸν λόγον.

§60Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶμαι καὶ ἐγὼ σύμφωνος, ὅτι πρέπει νὰ περιορισθῇ ἡ ἐπερώτησις εἰς τὰ πιστοποιητικὰ τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Ἀλλά, ἐλέχθησαν τόσα, ἐδημιουργήθησαν τόσα ἐπεισόδια, ἠλεκτρίσθη τόσον ἡ ἀτμόσφαιρα, ὥστε μένομεν ἀναπολόγητοι, ἡμεῖς τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Ἐλέχθησαν τόσα διὰ τὰ τελεσθέντα ἐγκλήματα εἰς τὴν παλαιὰν Ἑλλάδα, εἰς τὸν Φενεὸν, εἰς τοῦ Μελιγαλᾶ, τὸ Περιστέρι καὶ τὰς Ἀθήνας, εἰς τὰς Πάτρας, εἰς τὰς Καλάμας, δὲν ἠξεύρω καὶ ποῦ ἀλλοῦ. Ἀλλά, διὰ τὴν Μακεδονίαν, ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἀσθενὲς σημεῖον, δὲν εἶπε κανεὶς τίποτε, τί ἔκαμε τὸ ΕΑΜ ἐκεῖ. Δὲν ἐπεθύμουν νὰ ἀναδράμω εἰς τὸ παρελθὸν καὶ νὰ εἴπω τὶ ἔκαμε καὶ τὶ δὲν ἔκαμε τὸ ΕΑΜ, ἐπειδὴ ὅμως ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι εἶναι τὸ ΕΑΜ Ἐθνικὴ ὀργάνωσις καὶ ὅτι τοῦτο προσέφερεν ὑπηρεσίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος, ὡς ἔχω καὶ δικαίωμα ἄλλωστε, νὰ ἀναδράμω εἰς τὸ παρελθὸν καὶ θὰ εἴπω ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ εἴπω, χωρὶς νὰ προκαλέσω καὶ χωρὶς νὰ θίξω κανένα, διότι δὲν θὰ ἀμφισβητήσω κανενὸς τὸν πατριωτισμόν, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ οἱ λόγοι τῶν κ.κ. Παπανδρέου καὶ Χαβίνη, μὲ ἀπαλλάσσουν τοῦ κόπου, νὰ ἀγορεύσω ἐπὶ μακρὸν διὰ νὰ σᾶς πείσω ποίας τεραστίας ἐθνικὰς ζημίας ἐπροξένησε ἡ δρᾶσις τοῦ ΕΑΜ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗΣ). Εἶναι, ἀγαπητοὶ συνάδελφοι, μὴν Ἰανουάριος, καὶ ἐξεπλάγη κάποιος συνάδελφος, προχθές, ὅτε εἶπον καὶ ἐγώ, ὅτι ἐν πλήρει μηνὶ Ἰανουαρίῳ ὁμιλοῦμεν περὶ τοῦ ΕΑΜ καὶ τοῦ ΕΛΑΣ. Ἐὰν ἡ παλαιὰ Ἑλλὰς ἔχῃ τὸν Δεκέμβριον καὶ ἐὰν τὰ ἀποτρόπαια ἐγκλήματα τοῦ Δεκεμβρίου εἰς τὰς Ἀθήνας εἶναι στίγμα διὰ τὸν πολιτισμόν, ἐὰν μάθετε τί ἔγινε καὶ τί ἔλαβε χώραν τὸν Ἰανουάριον εἰς τὴν πολυπαθῆ Μακεδονίαν καὶ τὴν Θεσσαλονίκην, θὰ ἐκπλαγῆτε. Διότι ὁ Ἰανουάριος ὑπῆρξε μὴν σφαγῆς, θλίψεως καὶ πικριῶν διὰ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ θέματος ὁμιλεῖτε, κύριε συνάδελφε. (Διαμαρτυρίαι, θόρυβος). Ἐκ μέρους τῆς Συμπολιτεύσεως: «Ἀφήσατε κ. Πρόεδρε, τὸν ρήτορα, εἶναι ἐντὸς τοῦ θέματος, θέλομεν νὰ ἀκούσωμεν».

§62Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐλέχθησαν πράγματα τοιαῦτα, ὥστε καὶ ἡμεῖς πρέπει νὰ εἴπωμεν τὴν ἀλήθειαν πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις. Ἔπρεπε νὰ ἐνθυμηθῶμεν, μετὰ μίαν δεκαετίαν καὶ νὰ κάμωμεν μνημόσυνον ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν ὑπὸ τὴν Ἐαμικὴν μάχαιραν. Καὶ θὰ τοὺς κατονομάσω, διότι ἔχομεν ὑποχρέωσιν, ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἐπεισόδιον τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη καὶ τὸ ὁποῖον κακῶς ἐδημιουργήθη, νὰ λάβωμεν διδάγματα. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω διατὶ εἶναι ἠλεκτρισμένη ἡ ἀτμόσφαιρα καὶ θὰ σᾶς εἴπω διατὶ ἀναδράμω εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἐπιθυμῶ νὰ ἠρεμήσουν περισσότερον τὰ πνεύματα καὶ οὐχὶ διὰ νὰ ἀναξέσω πληγάς. Δὲν θὰ ἐκθέσω τί προσωπικῶς ὑπέστην οὔτε τί ὑπέστησαν πολλοὶ τῶν συναδέλφων τῆς πτέρυγος αὐτῆς. Διότι, δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον, νὰ ὁμιλοῦμεν ἐπὶ προσωπικῶν ζητημάτων. Θὰ σᾶς εἴπω μόνον, τὶ ἔλαβε χώραν μὲ τὸ ΕΑΜ εἰς τὴν Μακεδονίαν. Ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ ΕΑΜ, πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι, ἔβαλαν εἰς τὸ μυαλό τους οἱ κομμουνισταὶ νὰ ἐπικρατήσουν καὶ νὰ κυβερνήσουν αὐτοί τὸν τόπον καὶ νὰ μᾶς παραδώσουν δεμένους εἰς τοὺς Σλαύους. Διότι, θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω μὲ ἔγγραφα, συνειργάσθησαν μὲ τοὺς Βουλγάρους διὰ νὰ κάμουν τὸ ἀπελευθερωτικὸν μέτωπο, διὰ νὰ κάμουν τὸ ΣΑΜ (Σλαυϊκὸν Ἀπελευθερωτικὸν Μέτωπον). Ἔκαμαν ἕνα συνέδριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς ἀναγνώσω τί ἔγραψαν καὶ τὶ εἶπον. Ἔγινε τὸ 1943 ἕνα συνέδριον εἰς τὸ χωρίον Πελεκάνος, τῆς Μακεδονίας. Ὅλοι οἱ καθοδηγηταὶ τῆς Μακεδονίας ἦσαν παρόντες, ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ γενικοῦ γραμματέως τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΕΑΜ, γνωστοῦ κομμουνιστοῦ Σουμελίδη. Κατὰ τὸ συνέδριον ἐκεῖνο, ἀπεφασίσθη ἡ συνεργασία μετὰ τῶν Βουλγάρων καὶ ἡ σύμπραξις διὰ τὴν συγκρότησιν τοῦ σλαυϊκοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μετώπου (Σ.Α.Μ.). Εἰς τὸν Πελεκᾶνον μετέβη καὶ ἕνας Ρούκωφ (Ρούκας Ἕλλην ἐξ Ἱεραπηγῆς διωχθεὶς ὡς Βούλγαρος), ἀποσταλεὶς ὑπὸ τοῦ Βουλγαρικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, καὶ ὁ ὁποῖος ἔφερε μαζί του καὶ χιλιάδας δολλαρίων. Ἐκεῖ ἀπεφασίσθη ἡ συνεργασία ΕΑΜ καὶ Βουλγάρων καὶ ἡ σύστασις τοῦ Σλαυϊκοῦ τάγματος τῆς Μακεδονίας. Ἡ συμφωνία αὐτὴ ἐτηλεγραφήθη εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, ἀπὸ τὸν Ἄγγλον συνταγματάρχην διοικητὴν τῆς Ἀγγλικῆς Ἀποστολῆς Μακεδονίας. Βραδύτερον, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μὴ κηδόμενοι οὐδενός, ἐδημιούργησαν ἕνα τάγμα Σλαυοφώνων μὲ σύμπραξιν τῶν Βουλγάρων. Εἰσῆλθον ὡρισμένα τμήματα τοῦ ΕΑΜ ἐκ Βουλγαρίας, τῇ βοηθείᾳ τοῦ Βουλγαρικοῦ στρατοῦ, τὰ ὁποῖα ἐνετάχθησαν εἰς τὸ ΕΑΜ τῆς Μακεδονίας. Ἐζήτησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν Μακεδονίαν καὶ νὰ τὴν κάμουν ἀνεξάρτητον, ἐπεθύμουν τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου. Δὲν ἠμποροῦσαν, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, νὰ ἀντεπεξέλθουν μὲ ἄλλα μέσα, διότι πιστεύουν εἰς τὸν κομμουνισμόν. Καὶ τὸ ΕΑΜ, εἰδικῶς εἰς τὴν Μακεδονίαν, ὑπῆρξεν ἀντεθνικὴ ὀργάνωσις. Καί, ἀκοῦστε τὰ ἐγκλήματά του: Εἰς τὴν Νάουσαν, ἑξακόσιοι καὶ πλέον ἄνθρωποι ἐφονεύθησαν. Ὅλοι ἐκλεκτοὶ Ἕλληνες, ὅπως ὁ Μπίλλης, ὁ Γκούτας, ὁ Περδικάρης, ὁ Λαναρᾶς καὶ δὲν ἔμεινε κανένας ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς Μακεδονομάχους. Τὸ ἴδιον ἔκαμαν καὶ εἰς τὴν Βέρροιαν. Ἐν συνεχείᾳ, ἐφόνευσαν ἕνα Καπετὰν Στέφον, Μακεδονομάχον. Ὁ Καπετὰν Στέφος εἶχεν ἕνα παιδί, μαθητὴς τῆς σχολῆς Εὐελπίδων, τὸ ὁποῖον εἶχον συλλάβει. Μιὰ ἡμέρα ἐκάλεσαν καὶ αὐτόν, νὰ μεταβῇ εἰς ἕνα ὡρισμένον μέρος διὰ νὰ εὑρεθῇ πρὸ τοῦ ἑξῆς θεάματος: Ἐκεῖ βασανίζουν τὸ παιδί του καὶ τοῦ κάμνουν ἐγκοπὰς χύνοντας ζέον ἔλαιον. Παρακαλεῖ νὰ φονεύσουν αὐτόν, καὶ νὰ ἀφήσουν τὸ παιδί του. Ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, δὲν καταλαβαίνουν, εἶναι Σλαῦοι ἐγκληματίαι καὶ φονεύουν τὸ παιδὶ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ πατέρα, καὶ ἔπειτα κατέσφαξαν καὶ αὐτὸν τὸν πολιὸν γέροντα, ἐθνικὸν ἀγωνιστήν, μὲ τὰ αὐτὰ βασανιστήρια. Ἐπίσης, κατεσφάγησαν, ἐκτελοῦντες ἐμπιστευτικὴν ἀποστολήν, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος, οἱ ὑπολοχαγοὶ Κουρούκλης, υἱὸς τοῦ Στρατηγοῦ Μακεδονομάχου Κουρούκλη καὶ Νάστος τῆς σχολῆς τῶν Εὐελπίδων. Ἐν συνεχείᾳ σκοτώνουν εἰς τὴν Χαλκιδικὴν τὸν διοικητὴν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης Ἀλεξάνδρου, καὶ τὸν κτηνίατρον Ἀποστολίδην καὶ ὅποιον εὕρισκον ἐκεῖ ἐθνικόφρονα καὶ πιστεύει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καί, θέλετε νὰ σᾶς εἰπῶ καὶ περαιτέρω τὰ ἐγκλήματά των; Εἶναι ἄπειρα καὶ ἂν ἀναγνώσω τὸν κατάλογον θέλω πολλὰς ὥρας. Δι’ αὐτὰ, ὡμίλησαν ἄλλωστε, ἄλλοι συνάδελφοι. Θὰ σᾶς ἀφηγηθῶ, τί μοῦ εἶπεν εἰς τὰς φυλακὰς ἕνας καπετάνιος τοῦ ΕΑΜ, ὀνόματι Σαπέρας καὶ στρατοπεδάρχης τοῦ ΕΛΑΣ: «Ἀφῆστε ρὲ τὴν Μεγάλην Ἑλλάδα, τῶν 8 καὶ 10 ἑκατομμυρίων, 4 ἑκατομμύρια φθάνουν, ἔτσι θὰ ζήσωμεν καλύτερα». Καὶ ἔτσι ἔλυναν αὐτοὶ τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος. Θὰ κάμω ἕνα προσκλητήριον τῶν φονευθέντων, καὶ θὰ σᾶς εἴπω τὰ ἑξῆς: Ἐσφάγησαν εἰς τὸ Κιλκὶς 7.000 ἄνθρωποι, μέσα εἰς τὴν πόλιν καὶ 15.000 εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ Νομοῦ Κιλκίς. Καὶ ἐπαίροντο, ὅτι ἐγέμισαν τὰ νεκροταφεῖα οἱ σφαγεῖς αὐτοί. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ σᾶς εἴπω μερικὰ πράγματα ἀκόμη, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ γνωρίζετε. Ὅταν μᾶς προκαλοῦν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὰ λέγωμεν. Καὶ ἐρωτῶ: Ποῦ εἶναι οἱ συνταγματάρχαι Ἀβδελᾶς καὶ Παπαπέτρου; Ποῦ εἶναι οἱ τίμιοι ἀξιωματικοὶ Θεοδωράκης Χαράλαμπος καὶ Μιχαὴλ Λεβαντῆς; Ποῦ εἶναι τόσοι ἀξιωματικοὶ τοῦ Ε.Δ. Ε.Σ. ποῦ ὅλοι κατεσφάγησαν; Ποῦ εἶναι οἱ τρεῖς χιλιάδες φονευθέντες εἰς τὰς φυλακὰς τῶν Σερρῶν, ὅταν μετέβαινον νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὰ ἀνταρτικὰ σώματα, ὑπὸ τὸν Ἄγγλον Μύλλερ καὶ τὸν Φωστερίδην; Σᾶς ἐρωτῶ, κύριοι, διατὶ ηὐτοκτόνησεν ὁ Μπακιρτζῆς; Ἠρευνήθησαν τὰ αἴτια τῆς αὐτοκτονίας του; Καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μοῦ πῆτε τὶ ἔγινεν ὁ Μῆτσος Ψαρρός, διατί τὸν ἔσφαξαν αὐτὸν καὶ τὸ σύνταγμά του; Τί τοὺς ἔκαμε; Διατὶ ἔσφαξαν εἰς τὴν Πορτάρα καὶ τὴν Βάρνα, εἰς τὴν Νεάπολη καὶ εἰς τοὺς Καπουτζῆδες 2.500 ἀνθρώπους, ὅπως τὸν Παπάζογλου, τὸν Λεωνίδα Παπαντωνίου, τὸν Γεώργιον Ἀηδονᾶ, πατέρα τοῦ τέως συναδέλφου Ἀηδονᾶ; Καὶ τώρα, ἐν συνεχείᾳ, θὰ σᾶς διηγηθῶ τὴν σκληρὰν καὶ ὀδυνηρὰν πρὸς Ἀρδέαν πορείαν. Περίπου 2.000 ἄνθρωποι ὡδηγοῦντο ὡσὰν ζῶα. Εἰς τὸν δρόμον ἐπετοῦσαν τὸ λάσο. Ὅποιον ἔπιανε, τὸν ἔβγαζαν καὶ τὸν ἐσκότωναν. 300 ἐσφάγησαν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, μιὰ δασκάλα, 25 ἐτῶν, εἰς τὴν Κρύα Βρύση, ἀνεσκολοπίσθη διότι εἶχε κάμει ἐθνικιστικὴν καθοδήγησιν. Ἔτσι ἐσκότωσαν καὶ τὸν Σαΐνη, λοχαγὸ τῆς Ταξιαρχίας τοῦ Ρίμινι, καὶ ἕνα ἐπιλοχία τοῦ ἱεροῦ Λόχου, ποὺ ἐξετέλουν ἐντολάς, τοῦ Στρατηγείου τῆς Μ. Ἀνατολῆς. Καὶ ὅταν ἐπῆγαν μέσα εἰς τὴν ἀποθήκην νὰ μείνουν ὅμηροι, ἐκάθησαν ἐπάνω εἰς τὰ αἵματα τῶν ἡρώων αὐτῶν. Ὁ κ. Μπακατσέλος, ἐκλεκτὸν μέλος τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, μὲ τοὺς ἑπτὰ ἀδελφούς του, τί ὑπέστη ἀπὸ τὸ ΕΑΜ, μέσα εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, παρουσίᾳ ὅλου τοῦ κόσμου; Ἐμὲ μὲ εἶχον συλλάβει καὶ δὲν ἐπρόφθασα νὰ τὸ ἴδω, ἀλλὰ τὸ ἔμαθα. Τοὺς εἶχαν κλείσει, τοὺς εἶχαν πολιορκήσει μέσα εἰς τὸ σπίτι τους καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπολεμοῦσαν καὶ ἠμύνοντο ἐπὶ τέσσαρας ἡμέρας. Ὁ κ. Μπακατσέλος εἶδε κι’ ἔπαθε διὰ νὰ ξεφύγῃ. Καὶ τώρα λέγομεν νὰ συγχωρήσωμεν τὸ ΕΑΜ. Ἡμεῖς συγχωροῦμεν ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς χριστιανοί, ἀλλ’ ὡς Ἕλληνες, δὲν ξεχνοῦμεν ποτέ. Θὰ τὸ ἔχωμεν «βαθειὰ χαραγμένο στὴν ψυχή μας», ὅπως ἔλεγαν κι’ ἐκεῖνοι. «Τί τὰ θέλεις τὰ κανόνια, τὰ τουφέκια, τὰ σπαθιά, θὰ τὰ κάμουμε ἀλέτρια, νὰ δουλεύῃ ἡ ἐργατιά», μᾶς τραγουδοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὶς φυλακές. Βεβαίως, κύριοι, ὅσοι κατετάγησαν εἰς τὸ ΕΑΜ δὲν ἦσαν ὅλοι κομμουνισταί. Ὅμως μὲ τὸν κομμουνισμὸν δὲν ὑπάρχει συμβιβασμός. Εἰς τὴν Κατερίνην ἐπανελθόντες κομμουνισταὶ καὶ ἀναθαρρήσαντες ἀπὸ τὰς διαφόρους συζητήσεις τὰς ἰδικάς μας, ἀπειλοῦν τοὺς ἐθνικόφρονας πολίτας. Καὶ ἐντὸς ὀλίγου νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι, ἐὰν ἐξακολουθήσωμεν ἡμεῖς νὰ περιβάλλωμεν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς μὲ ἀσυδοσίαν, θὰ θρηνήσωμεν καὶ πάλιν. Διότι ἐκεῖνοι ποὺ λέγουν ὅτι μετανοοῦν οἱ κομμουνισταί, σφάλλουν. Σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς περιστατικόν: Πρὸ τοῦ πολέμου, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς 4ης Αὐγούστου, ἔγινε μία δίκη εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. 15 ἔφεδροι ἀξιωματικοὶ εἶχον κάμει κομμουνιστικὸν πυρῆνα εἰς τὰς Κυκλάδας, συνελήφθησαν, ὡδηγήθησαν ἐνώπιον τῆς Ἀσφαλείας καὶ ὡμολόγησαν τὰ ἐγκλήματά τους. Παρεπέμφθησαν νὰ δικασθοῦν εἰς τὸ στρατοδικεῖον Θεσσαλονίκης, τοῦ ὁποίου πρόεδρος ἦτο ὁ στρατηγὸς Φροντιστής, ταγματάρχης τότε. Κατὰ τὴν δίκην ἔκαμαν δήλωσιν μετανοίας, ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα Ἕλληνες κλπ., καὶ μέσα εἰς τὴν πατριωτικὴν ἀτμόσφαιραν τῆς μετανοίας των αὐτῆς τοὺς ἠθωώσαμεν. Ἔ! ξεύρετε ποῖος ὑπῆρξεν ὁ πρῶτος κομμουνιστικὸς πυρὴν ποὺ ἐδημιουργήθη μετὰ τὴν κατάληψιν τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν κατακτητήν; Οἱ 15 αὐτοὶ ἔφεδροι ἀξιωματικοί: Ὁ Παπαγεωργίου καὶ οἱ ἄλλοι ἐπρωτοστάτησαν εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ Ε.Α.Μ. καὶ τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ διέπραξαν τὰ κτηνωδέστερα τῶν ἐγκλημάτων. Εἶναι ἀμετανόητοι οἱ κομμουνισταί, κ. συνάδελφοι. Θέλουν συνεχῆ παρακολούθησιν. Ὅσοι πιστεύουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅσοι παρεσύρθησαν, ὅσοι δὲν ἀνεμίχθησαν μετὰ τὸ 1945, νὰ ἀποχαρακτηρισθοῦν. Τί τοὺς ζητοῦμεν, ἄλλωστε, κύριοι; Μίαν ἁπλῆν δήλωσιν μετανοίας καὶ νὰ πᾶνε σπίτια τους. Διατί δὲν τὴν δίδουν; Διότι θέλουν νὰ ἔχουν τὴν κρυφὴν ἐλπίδα ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικρατήσῃ πάλιν τὸ Κ.Κ. καὶ νὰ ἔχουν τὴν θέσιν των. Μὴ πλανᾶσθε. Ὁ κομμουνισμὸς στηρίζεται εἰς τὸ ἔγκλημα καὶ τὸν ξεύρομε τί ἐγκλήματα ἠμπορεῖ νὰ διαπράξῃ. Τὰ πάντα ὁ κομμουνισμὸς τὰ θέτει ἐπάνω εἰς τὸν βωμὸν τῆς σκοπιμότητος. Δι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδιώκει τὴν ἐξαθλίωσιν τοῦ λαοῦ, διότι τότε εὑρίσκει εὐκολώτερα θύματα. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἑπομένως, τὴν κτηνώδη βίαν καὶ τρομοκρατίαν τοῦ κομμουνισμοῦ νὰ τὴν ἀντιμετωπίζωμεν μὲ μίαν λεπτεπίλεπτον ἀστικὴν ἀσυνειδησίαν. Δὲν μονοπωλοῦμεν τὸν πατριωτισμόν, ἀλλὰ πρέπει νὰ διασφαλίσωμεν τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία εἶναι κτῆμα ὅλων τῶν Ἑλλήνων, νὰ διασφαλίσωμεν τὰς ἐλευθερίας τοῦ τόπου αὐτοῦ. Καὶ ἐν συνεχείᾳ, ἀγαπητοὶ συνάδελφοι, θὰ κάμω μίαν ἀποστροφὴν ἐξ αἰτίας μιᾶς παρατηρήσεως τοῦ κ. Μπίρη, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Τί χρωστᾶμε ἐμεῖς οἱ νέοι;». Βεβαίως οἱ νέοι πρέπει νὰ ζήσουν, διότι ἀποτελοῦν τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος. Δι’ αὐτοὺς μοχθοῦμεν! Ἀλλὰ διὰ νὰ ζήσουν αὐτοί, πρέπει πρῶτον νὰ ζήσῃ ἡ Ἑλλάς. Ἡμεῖς εἴμεθα οἱ πατέρες των καὶ ἀνήκομεν εἰς τὴν γενεὰν ποὺ διὰ τῶν ἀγώνων της ἐδιπλασίασε τὴν Ἑλλάδα. Λέγομεν, κύριοι, ὅτι ἐξηγέρθη ὁ Παπαδόπουλος! Ἐγὼ ἀποδοκιμάζω αὐτὸ ποὺ ἔκαμε, ἀλλ’ ἄν τὸν ἐρωτήσετε ποῦ εἶναι ὁ πατέρας του καὶ οἱ 17 συγγενεῖς του, τότε θὰ δῆτε τὸν πόνο του. Θὰ δῆτε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔχει πνιγῆ εἰς τὸ αἷμα καὶ δι’ αὐτὸ ἐξανίσταται ἡ συνείδησίς του. Καταδικάζω τὴν πρᾶξιν του, ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐλᾶτε εἰς τὴν θέσιν του. Ἔχασε τὸν πατέρα του, ἔχασε τοὺς ἀδελφούς του. Καὶ τότε κρίνετε. Πρὸς τὴν ἀκμάζουσαν ἑλληνικὴν Θεσσαλονίκην καὶ τὴν γῆν τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης στρέφονται σήμερον βάσκανα βλέμματα. Ἀλλ’ ὡς ἀποδεικνύει ἡ ἐξ ἱστορικῆς παραδόσεως διαπλασθεῖσα ἐθνικὴ συνείδησις εἰς τὸ τμῆμα ἐκεῖνο τῆς Πατρίδος ὑπῆρχεν ἀνέκαθεν ἑλληνική. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψωμεν εἰς κανένα νὰ μᾶς θίξῃ τὴν ἐδαφικὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴ ἐλευθερίαν, τὴν ὁποίαν ἀπεκτήσαμεν μὲ ποταμοὺς αἱμάτων. Εἰς τὴν γωνίαν αὐτὴν τῆς γῆς, ποὺ μᾶς ἔταξε ὁ Θεὸς καὶ ἡ μοῖρα μας, θὰ μείνωμεν εἰς τὰς ἐπάλξεις ἕως ὅτου πέσουν καὶ οἱ νέοι καὶ οἱ γέροντες. Λέγει ὁ κ. Μπίρης, τί πταίει ἡ νεότης; Δὲν πταίει ἡ νεότης, πταίομεν ὅλοι ἢ δὲν πταίει κανείς, ἀλλὰ πάντως κάποιος πταίει. Διότι εἰς τὰ ζητήματα αὐτὰ πρέπει νὰ εἶναι συντονισμένη ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἔθνους, ὅτι ὅλοι ἑνωμένοι πρέπει νὰ βαδίζωμεν τὸν δρόμον πρὸς τὸ ἐθνικὸν καθῆκον. Γνωρίζω ἐξ ἰδίας ἀντιλήψεως καὶ τὸ μεταδίδω εἰς ὑμᾶς, κ. συνάδελφοι, ὅτι τὰ πιστοποιητικὰ τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων χορηγοῦνται μὲ ἁπλῆν δήλωσιν μετανοίας. Ἐγὼ ὁ ἴδιος ἀπεχαρακτήρισα χιλιάδες ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν μὲ ἁπλῆν δήλωσιν ὅτι δὲν εἶναι κομμουνισταί. Ἐὰν δὲν ἔχῃ ἀπὸ τὸ 1945 δρᾶσιν, ἐὰν δὲν ἔχῃ ἐνταχθῆ εἰς τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα, παίρνει πιστοποιητικὸν καὶ πηγαίνει στὸ σπίτι του. Ἕνας πρόεδρος κοινότητος εἶχε χαρακτηρισθῆ ὡς κομμουνιστής. Ἐπῆγα καὶ ἐξήτασα καὶ ἀπεδείχθη ὅτι δὲν ἦτο κομμουνιστὴς ποτέ.

§63Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Πῶς εἶχε φάκελλον;

§64Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἦτο εἰς τὸ χωριὸ καὶ ἐνεγράφη εἰς τὸ Ε.Α.Μ., τί νὰ κάμῃ, ἢ μᾶλλον τὸν ἔγραψαν εἰς τὸ Ε.Α. Μ., ἀλλὰ σᾶς εἶπα ὅτι δὲν εἶναι ὅλοι οἱ ἐγγραφέντες εἰς τὸ Ε.Α.Μ. κομμουνισταί. Ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ: τί κωλύει τὸν οἱονδήποτε Ἕλληνα, ὅταν δὲν εἶναι κομμουνιστής, νὰ ὑπογράψῃ δήλωσιν ἀποκηρύξεως τῶν Ὀργανώσεων αὐτῶν; Σᾶς εἶπα ποῖοι εἶναι οἱ κομμουνισταὶ καὶ ἐὰν σφάξουν ἀδιακρίτως, σᾶς θὰ σφάξουν πρώτους καὶ κατόπιν ἡμᾶς. Ἡμεῖς τοὺς γνωρίζομεν καὶ θὰ ἀμυνθῶμεν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν τὰ εἶπα αὐτά, τὰ εἶπα διότι γνωρίζω ὅτι ὅλοι ὅσοι δὲν ἔχουν δρᾶσιν ἀποκαθίστανται καὶ ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ κρατήσουν πισινὴ τὴν κρατοῦν. Ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι κομμουνισταὶ καὶ σφάζουν, ἐκεῖνοι τρομοκρατοῦν καὶ τὸν ὑπόλοιπον κόσμον καὶ θὰ φθάσουν καμμιὰ ἡμέρα νὰ εἶναι αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις, τὰς ὁποίας λέγουν οἱ κ. συνάδελφοι, αἱ ὁποῖαι σκοτειναὶ δυνάμεις εἶναι ποὺ προσπαθοῦν νὰ τρέψουν τὴν Ἑλλάδα πρὸς τὰ ἀριστερά, διὰ νὰ τὴν πλήξουν. Κύριοι βουλευταὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀνάψατε βεγγαλικὰ καὶ ἐπιτίθεσθε ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως. Δικαίωμά σας εἶναι νὰ τὸ πράξετε. Ἀνάψατε βεγγαλικὰ καὶ δὲν εὑρίσκετε καμμία πρᾶξι της ὀρθὴν καὶ δικαίαν. Ὅλα τὰ βλέπετε μαῦρα καὶ δημιουργεῖτε τὴν πεποίθησιν ὅτι ἐπίκειται ἴσως καὶ ἡ πτῶσις τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, φίλοι μου, τὰ βεγγαλικὰ ποὺ ἀνάψατε ἡμεῖς θὰ τὰ σβύσωμεν. Ἡμεῖς οἱ κυβερνητικοὶ βουλευταὶ πολλὰς φορὰς σφίγγομεν τὰ δόντια καὶ συγκρατούμεθα μὲ τὰς βαρείας φράσεις ποὺ μᾶς ἀπευθύνετε. Μὴ διαμαρτύρεσθε. Ἡμεῖς θὰ συμπεριφερθῶμεν καὶ πάλιν μὲ λεπτότητα καὶ εὐγένειαν. Διότι κυβερνῶμεν. Ἐὰν ἔγιναν αὐτὰ τὰ ἐπεισόδια, ἔγιναν ἀπὸ ἄλλους λόγους καὶ ἐὰν ἐρχόσασθε εἰς τὴν Μακεδονίαν θὰ μᾶς δικαιολογήσετε. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ σταθῶμεν ἐὰν δὲν ὁμιλήσωμεν καὶ δὲν διαμαρτυρηθῶμεν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅταν λέγουν ὅτι τὸ Ε.Α.Μ. εἶναι ἐθνικὴ ὀργάνωσις. Καὶ ἐν τούτοις ἐρχόμεθα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς εὐγενείας νὰ σᾶς εἴπωμεν τὸ ἑξῆς. Ζητήσατε νὰ κάμωμεν ἐκλογάς. Θὰ τὰς κάμωμεν τὸν χρόνον ποὺ πρέπει καὶ ὅταν συμπληρώσωμεν καὶ τὸ τελευταῖον τέταρτον τῆς τετραετίας, διότι θὰ ἐφαρμόσωμεν τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον σεῖς ἐψηφίσατε. Καὶ θὰ τὰς κάμωμεν τὰς ἐκλογὰς καὶ θὰ ἀναμετρηθῶμεν καὶ ἐκεῖ καὶ τότε θὰ μετανοήσετε καὶ πάλιν. Πάρετε μίαν βαθειὰ ἀναπνοή. Ἐπέρασαν δύο χρόνια καὶ δύο μῆνες καὶ λαχανιάσατε διότι δὲν εἶσθε συνηθισμένοι μακρὰν τῆς ἐξουσίας. Τί νὰ γίνῃ, ὑπομονή. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὰ βεγγαλικὰ ποὺ ἀνάψατε ἡμεῖς δὲν τὰ λαμβάνομεν ὑπ’ ὄψιν. Εἴμεθα συσπειρωμένοι πέριξ τοῦ ἐνδόξου ἀρχηγοῦ μας, τοῦ Στρατάρχου τῆς Ἑλλάδος Παπάγου διὰ νὰ δημιουργήσωμεν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπεσχέθη ὁ Στρατάρχης εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαόν. Τὰ βεγγαλικά σας τὰ φωσφόρα θὰ σβύσουν διότι δὲν εἶναι διαρκείας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς συμπολιτεύσεως).

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§66Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν εἶναι σοβαρὸν καὶ σπουδαῖον καὶ πρέπει νὰ συζητηθῇ μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς καὶ σοβαρότητος καὶ ὑπευθυνότητος χωρὶς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν νὰ μεταφέρωμεν τὰς ψυχώσεις τοῦ παρελθόντος ἢ τὰς ψυχώσεις αἱ ὁποῖαι τυχὸν ἀκόμη ἐπικρατοῦν ἔξω τῆς αἰθούσης ταύτης. Ὡς ὑπεύθυνοι πολιτικοὶ ἄνδρες εἴμεθα ὑποχρεωμένοι εἰς ἕνα αἴτημα τοῦ λαοῦ τῆς ἐποχῆς αὐτῆς νὰ δώσωμεν κάποιαν ἀπόκρισιν ἐκφράζοντες ἐλευθέρας τὰς γνώμας μας. Ἐὰν θέλωμεν ἕκαστος ἐξ ἡμῶν νὰ ἀναμετρήσῃ εἰς τὸν κύκλον τῆς οἰκογενείας του τὰ θύματα τῆς φοβερᾶς καὶ τρομερᾶς ἐποχῆς ἀπὸ τοῦ 1940 καὶ ἐντεῦθεν θὰ ἀνεύρωμεν ἄπειρα ὁ καθένας μας εἰς τὴν οἰκογένειάν του. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῇ αὐτὴν τὴν στιγμήν, καὶ τὴν μητέρα του καὶ τὸν γαμβρόν του ἔχασεν, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅλα τὰ πνίγει, διότι εἶναι ὑποχρεωμένος ρεαλιστικὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα ἀπὸ ἀπόψεως σκοπιμότητος καὶ ἐθνικῆς ἀνάγκης. Ὑπάρχει μία πραγματικότης. Ἡ πραγματικότης τῶν φακέλλων. Καὶ ὑπάρχει ἄλλη πραγματικότης, ὅτι οἱ φάκελλοι αὐτοὶ ἀκολουθοῦν καὶ ρυθμίζουν τὴν τύχην Ἑλλήνων πολιτῶν. Δὲν δυνάμεθα νὰ συζητήσωμεν τὸ θέμα τῶν φακέλλων ἐὰν δὲν ἀνατρέξωμεν εἰς τὰ γενεσιουργὰ γεγονότα τῶν φακέλλων αὐτῶν ἐὰν δὲν φθάσωμεν εἰς τὴν πηγήν των εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει ἐν ὀλίγοις νὰ ἀνατρέξωμεν. Κύριοι βουλευταί, τὸν Ἰούνιον τοῦ 1941, ὅταν «ἄργησε νὰ ἔλθῃ ἐκείνη ἡ μέρα καὶ ἦσαν ὅλα σιωπηλά, γιατὶ τἄσκιαζε ἡ φοβέρα καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά», ἕνα δειλινό, ἀπομονωμένος εἰς τὸ σπίτι μου, ἔκαμα μερικὰς σκέψεις. Εἶπα, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν περίοδον τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν περίοδον σκλαβιᾶς. Ποῖον εἶναι τὸ καθῆκον μας; ποῖον εἶναι τὸ ἐθνικόν μας χρέος ὡς Ἑλλήνων αὐτὴν τὴν ὥραν; Καὶ εἰς τὴν μνήμην μου ἦλθον δύο περίοδοι τῆς ζωῆς μας. Καὶ πρῶτον ἡ περίοδος τοῦ 1821 μὲ τὴν Φιλικὴν Ἑταιρείαν καὶ ἡ περίοδος τοῦ 1920, ὅταν διεξήγετο ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος. Καὶ ἐσκέφθην τί ἔκαμεν ὁ Ἑλληνισμὸς κατὰ τὰς δύο αὐτὰς περιόδους; Εἰς τὴν πρώτην περίοδον, τὸ 1821, ὡδηγήθη ἀπὸ μίαν ἐθνικὴν ὀργάνωσιν, τὴν Φιλικὴν Ἑταιρείαν καὶ ἀπηλευθέρωσε τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὸ 1920 συνεπεία σφαλμάτων τραγικῶν κατεστράφη ἡ Ἑλλάς. Πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν περίοδον τοῦ 1821 καὶ ὄχι τὴν περίοδον τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τοῦ 1920. Νὰ μὴ διχασθῶμεν, αὐτὸ εἶναι τὸ χρέος τῆς ἐποχῆς. Νὰ ὀργανωθῶμεν εἰς ἀντίστασιν κατὰ τοῦ κατακτητοῦ. Καὶ διηρωτήθην ποῖος ἡγεῖται τοῦ ἀγῶνος; Κατὰ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, ἡγήθη ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος. Ἀπεδοκιμάσθη κατόπιν ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ ἐπῆλθον τὰ μοιραῖα γεγονότα. Ποῖος ἡγεῖται τοῦ ἀγῶνος κατὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον; Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος. Εἰς αὐτὸν πρέπει νὰ ὑποταχθῶμεν. Περὶ αὐτὸν πρέπει νὰ συσπειρωθῶμεν, διὰ νὰ φέρωμεν εἰς πέρας τὸν πόλεμον. Καὶ ὅταν ἔλθῃ εἰς πέρας ὁ πόλεμος, ἡ Ἑλληνικὴ γῆ εἶναι φιλόξενος. Ἐξεμυστηρεύθην τὰς ἀπόψεις μου αὐτὰς εἰς ἕνα συνάδελφόν μου τοῦ Ναυτικοῦ, τὸν πλοίαρχον Πετρίδην. Συνεμερίσθη τὰς ἀπόψεις μου, καὶ μαζὶ ἐθέσαμεν τὰς ἀπόψεις αὐτὰς ὑπ’ ὄψει τῶν ναυάρχων Πεζοπούλου, Τσάφου, Οἰκονόμου κλπ. καὶ ἀπεφασίσαμεν νὰ κάμωμεν τὴν Φιλικὴν Ἑταιρείαν τοῦ Ναυτικοῦ. Μὲ τὰς ἀπόψεις αὐτὰς κατωρθώσαμεν νὰ συγκρατήσωμεν τὰ στελέχη καὶ τοὺς ναύτας τοῦ ναυτικοῦ, καὶ ἐγένετο ἡ ὀργάνωσις αὐτή, ἡ ὁποία ἐκράτησεν εἰς τὰ πλαίσια αὐτῆς τὸ προσωπικὸν τοῦ Ναυτικοῦ, τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποιήθη καὶ χρησιμοποιεῖται καὶ σήμερον, καὶ δὲν εἶναι ἄνευ σημασίας, τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῶ εἰς τὸν Στρατὸν ξηρᾶς ἐπῆγαν πολλοὶ ἀξιωματικοὶ εἰς τὸν ΕΛΑΣ, ἐκ τοῦ Ναυτικοῦ οὐδεὶς ἐπῆγεν. Αὐτὸ τὸ περιστατικὸν σημαίνει τὸ ἑξῆς, ὅτι Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος ἐδονεῖτο κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἀπὸ τὴν φλόγαν τῆς ἀντιστάσεως, ἀπὸ τὴν ἀγάπην πρὸς τὴν πατρίδα, ἀπὸ τὴν ἀνάγκην νὰ ἀπελευθερωθῇ ἡ Ἑλλάς, καὶ ὁποῦ εὑρέθη τυχερὸς καὶ δὲν ἐπῆγεν εἰς παραπλανητικὰς ὀργανώσεις, ὁ λαὸς αὐτὸς ἐξετέλεσε τὸ καθῆκον του. Εὑρέθη ὅμως πολὺς κόσμος, ὁ ὁποῖος ἐπῆγεν εἰς ἄλλας ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν γέννεσίν των, δὲν ἔδειχναν τοὺς σκοπούς των. Δὲν πρέπει νὰ ξεχάσωμεν τὸ γεγονός, ὅτι ἐσκίρτησεν ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τῶν Ἀθηνῶν, ὅταν τὰ πρῶτα γράμματα, τὰ ὁποῖα εἶδεν εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν Ἀθηνῶν, ὡς πρώτην ἀντίδρασιν, ἦσαν τὰ γράμματα ΕΑΜ. Ἐνόμιζεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι ἔτσι θὰ εὕρισκε τὴν ἀπελευθέρωσίν του. Ἀλλὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἦτο ἓν κόμμα, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, ὠργανωμένον, τὸ ὁποῖον ἔκαμνε τὴν πολιτικήν του δρᾶσιν. Τὰ ἄλλα πολιτικὰ κόμματα ἠδράνησαν. Ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἠδράνησεν. Δὲν εὑρέθη ἕτοιμος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ φοβερὰ γεγονότα, καὶ δὲν ἐστάθη εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ Ἔθνους ὡς καθοδηγητής του. Καὶ ἔχομεν παράδειγμα, ὅτι τὸ πλέον συντηρητικὸν κόμμα τῆς Ἑλλάδος, τὸ Λαϊκὸν Κόμμα, καὶ αὐτὸ παρεπλανήθη, καὶ ἐβλέπαμεν ἡγέτας τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος νὰ ὁμιλοῦν περὶ δημοκρατίας, ὄχι Βασιλευομένης Δημοκρατίας, ὡς ἔχομεν σήμερον, εἰς τὴν ὁποίαν ὅλοι πιστεύομεν, ἀλλὰ περὶ ἀβασιλεύτου δημοκρατίας. Καὶ μόνον ὁ Κωνσταντῖνος Τσαλδάρης ἐνέμενεν πιστὸς εἰς τὸν Βασιλέα Γεώργιον. Ὅταν τὸ κόμμα αὐτό, τὸ πλέον συντηρητικόν, δὲν ἠμπόρεσε νὰ ἀντιληφθῇ τὰς ἱστορικὰς στιγμάς, ποὺ διῆγε τὸ Ἔθνος, καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ σταθῇ εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκείνην τὴν ὥραν, ἐφλέγετο ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῆς ἐλευθερίας, τί θέλατε νὰ κάμῃ ὁ πτωχὸς χωρικός, τὸ πτωχὸ παιδί, τὸ ὁποῖον ὀλίγους μῆνας πρίν, ἦτο εἰς τὴν ΕΟΝ, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε περὶ πατρίδος καὶ Ἑλλάδος, καὶ μετ’ ὀλίγους μῆνας ἐπῆγεν εἰς ἄλλην ὀργάνωσιν, ἡ ὁποία προσέθεσεν ἕνα «Π» καὶ προσέθεσε καὶ μίαν λέξιν τῆς «λευτεριᾶς»; Τί θέλατε νὰ κάμῃ τὸ παιδὶ αὐτό; Τί θέλατε νὰ κάμῃ τὸ παιδὶ αὐτὸ καὶ ὁ χωρικός, ὅταν δὲν ὑπῆρχε καθοδήγησις πνευματική, ὅταν εἰς τὸ δρᾶμα αὐτό, τὸ ὁποῖον περνοῦσε ἐκείνην τὴν στιγμὴν καὶ ἡ πνευματική, καὶ ἡ θρησκευτική, καὶ ἡ πολιτικὴ ἡγεσία δὲν ἐστάθησαν εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ Ἔθνους; Πταίσαντες λοιπόν, εἶναι οἱ ἡγέται, πολιτικοί, πνευματικοί, θρησκευτικοὶ ποὺ δὲν ὡδήγησαν τὸν λαόν των καταλληλότατα. Πρέπει λοιπόν, νὰ κρίνωμεν μὲ ρεαλισμόν, καὶ νὰ μὴ παρασυρώμεθα ἀπὸ ψυχώσεις, καὶ τοῦτο πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους διὰ νὰ λάβωμεν τὰ καλύτερα μέτρα πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῶν φακέλλων ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ τόσον. Χθὲς ἠρώτησα τὸν ἀξιότιμον ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὑπουργόν, διατὶ ἕνας νέος ἡλικίας 18 ἐτῶν δὲν κατετάγη ὡς σμηνίτης, μοῦ ἀπήντησεν ὅτι ὑπῆρχον λόγοι κοινωνικῶν φρονημάτων. Ἐξηκριβώθη, ὅτι τὸ παιδὶ αὐτὸ εἰς ἡλικίαν ὀκτὼ ἐτῶν μετεῖχε τῆς ΕΠΟΝ. Ἀπεμακρύνθη ὅμως μετὰ τὴν κατοχὴν καὶ ἔζη βίον νομιμόφρονα. Εἰς αὐτὸ τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον εἶναι σήμερον ὥριμος ἄνδρας καὶ τὸ ὁποῖον πιστεύει εἰς τὴν πατρίδα, δίδομεν τὴν αἰωνίαν σφραγῖδα τῆς ἀτιμίας. Εἰς τί πταίει ὅμως τὸ παιδὶ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ τὸ θέσωμεν ἐκτὸς τῆς ἐθνικῆς οἰκογενείας; Καὶ ὡσὰν αὐτὸ τὸ παιδί, ὑπάρχουν χιλιάδες παιδιά. Τὸ ζήτημα τίθεται ὡς ἑξῆς: Ὅτι ἡμεῖς θέλομεν ψυχραιμίαν καὶ ἐκκαθάρισιν τῆς καταστάσεως αὐτῆς καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα ἔχουν τοιούτους φακέλλους νὰ τὰ ἀποδεσμεύσωμεν, νὰ τὰ ἀπελευθερώσωμεν, διότι εἶναι κρῖμα, εἶναι ἔγκλημα ἐθνικὸν νὰ τὰ ἔχωμεν ἐκτὸς τῆς ἐθνικῆς οἰκογενείας.

§67Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Ἡ σειρὰ τῶν σκέψεών σας, καὶ τὰ συμπεράσματα, εἰς τὰ ὁποῖα καταλήγετε, εἶναι ἀναμφισβητήτως ὀρθά. Πράγματι, ἐλλείψει ἐπαρκοῦς, καταλλήλου καθοδηγήσεως τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, δὲν κατέστη δυνατὸν ν’ ἀποτραπῇ ἡ εἰσροὴ τῶν νέων εἰς τὰς ὀργανώσεις αὐτάς, ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν ἀντεθνικῶς. Ἡ ὁμιλία τοῦ κ. συναδέλφου ἀπὸ τοῦ βήματος, καὶ ὁ καταλογισμὸς τῆς εὐθύνης ταύτης εἰς τὸ ΕΑΜ, ὅλα αὐτὰ ἐξεδηλώθησαν μεταγενεστέρως, νομίζω ὅτι εἶναι μία ἐπαρκὴς ἐξήγησις καὶ παραδοχή, ὅτι πράγματι ὅσοι μὲν ἀρχικῶς κατετάγησαν, ἀνυπόπτως, οὐδεμίαν εἶχον εὐθύνην ἢ ἐγνώριζον κἂν τὴν πρόθεσιν ἀλλά, ἐκ τῶν ὑστέρων πράγματι ἀπεδείχθη, ἡ ὁλοκληρωτικὴ εὐθύνη τοῦ ΕΑΜ, μὲ τὴν ὁποίαν ἀπαριθμεῖ τοὺς ὑπαιτίους ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος.

§68Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ εἶναι μία περίπτωσις, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτοῦ τοῦ νέου ὑπάρχουν χιλιάδες περιστατικά. Ἔχομεν χρέος ν’ ἀπαντήσωμεν θετικῶς. Αὐτοὶ ἀνήκουν εἰς τὴν Ἑλλάδα; Τοὺς θέλομεν εἰς τὴν Ἑλλάδα; Πρέπει νὰ τοὺς ἀποκτήσωμεν;

§69ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἰς αὐτὸ συμφωνοῦμεν.

§70Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μάλιστα, συμφωνοῦμεν, ἀλλά, δὲν τοὺς διευκολύνομεν. Ὅταν τοὺς κλείομεν τὴν θύραν, δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τοὺς ἀποκτήσωμεν.

§71Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τὸ θέμα, κ. συνάδελφε, εἶναι πῶς αὐτούς, ποὺ παρεπλανήθησαν, θὰ τοὺς ἐπαναφέρωμεν εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκογένειαν.

§72Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε συνάδελφε, αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη περίπτωσις, τὴν ὁποίαν ἐνετόπισα εἰς ἓν ἄτομον, διὰ νὰ τὴν γενικεύσω εἰς χιλιάδας ἀτόμων. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς ἄλλην περίπτωσιν. Συμπολίτης μου καθηγητὴς παρῃτήθη, διότι ἐνόμιζεν, ὅτι ἠμποροῦσε νὰ σταδιοδρομήσῃ ὡς ἰδιώτης. Ἐζήτησε μετὰ ταῦτα, νὰ ἐπαναδιορισθῇ. «Δὲν διορίζεσαι», τοῦ ἔλεγον. Ἐπαιδευθήκαμε 5 χρόνια νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ τὸν διορίσωμεν. Καὶ τί ἀπεδείχθη κύριοι συνάδελφοι; Ὅτι εἶχε φάκελλον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐλέγετο, ὅτι κατὰ τὴν κατοχὴν ἦτο ὑποδηματοποιός!! Κατηγορεῖτο ψευδῶς, ὅτι εἶχεν ὑποδηματοποιεῖον καὶ ἐγένοντο εἰς αὐτὸ συγκεντρώσεις! Ἀπεδείχθη λοιπόν, ὅτι ἦτο μόνον καθηγητής. Οὔτε τὸν ὑποδηματοποιὸν ἔκαμνεν, οὔτε καὶ εἰς τὴν πόλιν ποὺ ἀναφέρεται, ὅτι εἶχε τὸ ὑποδηματοποιεῖον, ἔζησε κατὰ τὴν κατοχήν. Καὶ ἀπεδείχθη, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ πλάνης τραγικῆς. Ἔχομεν, λοιπόν, τὴν ἄλλην περίπτωσιν τῶν φακέλλων τῶν ψευδῶν, τὴν ὁποίαν ὑπηνίχθη —διότι τὴν ἔπαθε καὶ αὐτὸς — ὁ ἀξιότιμος ἐκ Πειραιῶς συνάδελφος, ὁ κ. Τζατζάνης. Αὐτὴν τὴν κατηγορίαν τῶν φακέλλων, πιεζόμενος ἀπὸ τὰς ἰδικάς του ταλαιπωρίας, ὁ κ. Τζατζάνης εἶπεν, ὅτι πρέπει νὰ καύσωμεν. Καὶ πρέπει νὰ καύσωμεν τοὺς ψευδεῖς αὐτοὺς φακέλλους. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ ἡ κατηγορία τῶν φακέλλων τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι παρασυρόμενοι ἀπὸ τὴν ὁρμὴν καὶ τὸ πάθος πρὸς τὴν ἐλευθερίαν ἐνετάγησαν εἰς τὴν ὀργάνωσιν τοῦ ΕΑΜ, χωρὶς νὰ γνωρίζουν ποὺ κατευθύνονται, καὶ οἱ ὁποῖοι πέραν τῆς ὑπηρεσίας τῆς ἐθνικῆς, τὴν ὁποίαν προσέφεραν τότε, δὲν ἔκαμαν τίποτε ἄλλο. Καὶ αὐτοὺς πρέπει νὰ τοὺς ἐπαναφέρωμεν. Καὶ αὐτῶν τοὺς φακέλλους πρέπει νὰ καταστρέψωμεν. Ἡ τακτικὴ τοῦ Κράτους μέχρι σήμερον εἶναι νὰ τοὺς ἀποχαρακτηρίζει, ζητοῦν καὶ τὴν δήλωσιν. Εἰς αὐτὴν τὴν δήλωσιν δὲν πιστεύουν, διότι ἔχομεν παραδείγματα ἀνθρώπων, Ἰταλῶν τὴν καταγωγήν, οἱ ὁποῖοι ἐδήλωσαν πρὸ τοῦ πολέμου ὅτι εἶναι Ἕλληνες, καὶ οἱ ὁποῖοι μόλις ἐνεφανίσθησαν αἱ ἰταλικαὶ ἁρμάδες ἐπῆγαν μὲ τὸ μέρος των καὶ ἐβασάνισαν τοὺς Ἕλληνας. Εἰς τὰς δηλώσεις ἐγὼ δὲν ἀποδίδω καμμίαν σημασίαν. Ἐγὼ ἀποδίδω σημασίαν εἰς τὸ κλῖμα, εἰς τὴν ὀργάνωσιν τοῦ Κράτους, εἰς τὸν θωρακισμὸν τοῦ Κράτους. Ὅταν τὸ Κράτος εἶναι θωρακισμένον, οὐδεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ βλάψῃ.

§73Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Αὐτὸν τὸν θώρακα θέλετε νὰ τὸν ἀφαιρέσετε.

§74Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Αὐτὸν τὸν θώρακα, κ. συνάδελφοι, θέλομεν νὰ στερεώσωμεν, φέροντες μέσα εἰς τὸ Κρατικὸν σύνολον ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἀνήκουν, καὶ οἱ ὁποῖοι κατὰ σκληρὰν τύχην εὑρίσκονται ἐκτὸς αὐτοῦ. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἔχομεν καθῆκον νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ θέμα τῶν φακέλλων ρεαλιστικῶς, καὶ νομίζω, ὅτι τοὺς φακέλλους, οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερον ἐξηλέγχθησαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν, ὅτι δὲν ἀφοροῦν ἀνθρώπους ὑποπεσόντας εἰς ποινικὰ ἀδικήματα, ὀφείλομεν νὰ ἀχρηστεύσωμεν. Αὐτοὺς πρέπει μὲν νὰ τοὺς κρατήσῃ τὸ Κράτος, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀπαγορεύσωμεν εἰς τὸ Κράτος νὰ ἔχῃ τὰς πληροφορίας του. Νὰ ἔχῃ τὴν ὑπηρεσίαν πληροφοριῶν, ἀλλὰ νὰ μὴ ἔχουν ἐπακόλουθα. Νὰ ἠμπορῇ ὁ ἔχων τοιαύτας περιπτώσεις φακέλλου, νὰ αἰσθανθῇ τὴν ἐλευθερίαν του καὶ νὰ ἠμπορῇ νὰ κινηθῇ ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος, νὰ μεταναστεύσῃ π.χ. εἰς τὴν Αὐστραλίαν, εἰς τὴν Ἀμερικὴν κλπ. Πρέπει ἡμεῖς νὰ εἴπωμεν εἰς τὰ Κράτη αὐτά, ὅτι πράγματι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἔντιμοι καὶ ἐθνικῶς παραδεκτοί.

§75Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Πολλὰς φορὰς ἡ ὑπηρεσία Ἀσφαλείας καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, παρέσχον πληροφορίας εἰς τὰ ξένα Κράτη, εἰς τὰς ὑπηρεσίας των, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἀνθρώπων μὴ ἐθνικοφρόνων. Ὅτι καὶ ἂν ποτὲ ὑπῆρξαν κάποιαι ὑπόνοιαι, ἐν τούτοις οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἀπεχαρακτηρίσθησαν, διότι ἐθεωρήθησαν ὅτι συνειδητῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, δὲν ἦλθον εἰς ἐπαφὴν μὲ ὀργανώσεις ἀντεθνικάς. Ἐν τούτοις, παρὰ τὰ ἔγγραφα, τὰς πληροφορίας, τὰς ἐνεργείας καὶ τὰ διαβήματα, ἔστιν ὅτε, τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν ἔμειναν ἄκαμπτοι αἱ ὑπηρεσίαι τῶν ξένων Κρατῶν, καὶ δὲν ἐχορήγησαν τὴν ἄδειαν τῆς μεταναστεύσεως ἢ τῆς μεταβάσεως εἰς τὴν χώραν των. Τοῦτο τὸ λέγω, πρῶτον πρὸς πληροφορίαν σας, καὶ δεύτερον διὰ νὰ τονίσω πῶς ἐνεργοῦν τὰ ἐλεύθερα καὶ δημοκρατικὰ Κράτη, προκειμένου νὰ προστατεύσουν τὴν ἐθνικήν των ἀσφάλειαν, καὶ πῶς σκεπτόμεθα ἡμεῖς. (Χειροκροτήματα).

§76Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι αἱ ξέναι δυνάμεις προστατεύουν τὴν πατρίδα των, ἀλλὰ δὲν δέχονται τοὺς μετανάστας, ὄχι διότι τὰ πιστοποιητικὰ ἀσφαλείας λέγουν, ὅτι μετενόησαν, ἀλλὰ διότι, δυστυχῶς, ὑπάρχουν Ἕλληνες, αὐτὰς τὰς ὥρας, οἱ ὁποῖοι δι’ ἀνωνύμων ἐπιστολῶν εἰς τὰς ξένας Πρεσβείας καταγγέλλουν τοὺς συγχωριανούς των, ὅτι εἶναι κομμουνισταί, καὶ ὅτι εἶναι ψευδεῖς αἱ δηλώσεις των καὶ τὰ πιστοποιητικὰ ἀσφαλείας.

§77Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πρέπει νὰ διαφωτίσωμεν ἡμεῖς τὰς Πρεσβείας τῶν φίλων Κρατῶν, περὶ τῆς ἐθνικῆς ἐντιμότητος τῶν ἀνθρώπων τούτων. Ἔχομεν δημιουργήσει κλῖμα φιλυποψίας εἰς τοὺς φίλους μας καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐτόνισεν προηγουμένως ὁ συνάδελφος ἐκ Σάμου, συμβαίνει συχνά. Χθὲς ἀκόμη εἰς ξένην Πρεσβείαν συνεσωρεύθησαν ἐπιστολαὶ ἐναντίον ἑνὸς ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ ταξειδεύσῃ εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει πταίει τὸ κλῖμα, Δι’ αὐτὸ θέλομεν νὰ δημιουργηθῇ ἄλλο κλῖμα, κλῖμα καθαρότητος, διαυγοῦς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς, νὰ χαραχθῇ μία κοινὴ ἐσωτερικὴ πολιτική, διὰ νὰ ἠξεύρωμεν πῶς προστατεύεται ἡ ἀτομικὴ ἐλευθερία. Σήμερον, κατὰ μεγάλην τύχην τοῦ λαοῦ, τοὐλάχιστον τὰ κόμματα τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, συμφωνοῦν εἰς δύο ἀπόψεις καὶ δὲν διχάζουν ἐπ’ αὐτοῦ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Συμφωνοῦν εἰς τὴν ἄποψιν τῆς μορφῆς τοῦ πολιτεύματος καὶ οἱ πάντες δεχόμεθα τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα. Συμφωνοῦμεν ἀκόμη εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν, καὶ γεγονότα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸ παρελθὸν ἐβασάνισαν τὸν τόπον αὐτὸν καὶ ἐδίχασαν τὸν λαόν, σήμερον ἑνώνουν τὸν λαόν. Εἶναι λοιπὸν καθῆκον τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, σήμερον ποὺ ὑπάρχει αὑτὸ τὸ τραῦμα, τὸ ἐθνικὸν νὰ μὴ τὸ ἀφήσῃ καὶ τὸ ἀντιπαρέλθῃ, ἀλλὰ νὰ πάρῃ θέσιν καὶ νὰ χαράξῃ τοιαύτην πολιτικὴν ἐσωτερικὴν, διὰ τῆς ὁποίας νὰ ξεκαθαρίσωμεν τὴν ὀργάνωσιν αὐτὴν ἀπὸ τοὺς ὑπόπτους ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μετέσχον εἰς τὴν ὀργάνωσιν αὐτήν, ἀλλὰ δὲν ἐγκλημάτισαν, δὲν παρέβησαν τὸν κανόνα τὸν ἠθικὸν καὶ τὸν νόμον καὶ εἶναι ἑκατοντάδες χιλιάδες, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, νὰ τοὺς ἐκκαθαρίσωμεν καὶ νὰ τοὺς ἐπαναφέρωμεν εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκογένειαν. Ἐφ’ ὅσον ἡμεῖς δὲν προχωροῦμεν εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἁπλῶν αὐτῶν μέτρων τῆς ἐκκαθαρίσεως τῆς καταστάσεως αὐτῆς, ἀλλὰ ἀφίνομεν ἑκατοντάδας χιλιάδας ἀνθρώπους νὰ βασανίζωνται, τότε θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἡ πληγὴ αὐτὴ καὶ δὲν ἠξεύρω ποὺ θὰ φθάσῃ. Εἰδικῶς διὰ τοὺς φακέλλους, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω νὰ κάμω τὴν ἑξῆς πρότασιν. Οἱ φάκελλοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀβάσιμοι, δὲν πρέπει, νομίζω, νὰ ὑπάρχουν καὶ νὰ σπιλώνουν τὴν ὑπόληψιν τῶν ἀνθρώπων. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κάποιαν βάσιν, νὰ μείνουν, διότι ἔχει τὸ δικαίωμα τὸ Κράτος νὰ ἔχῃ τὴν προστασίαν του. Ἀλλὰ ὅταν πρόκειται ὁ φάκελλος αὐτὸς νὰ ἀποτελέσῃ τὸν γνώμονα διὰ τὴν λῆψιν ἑνὸς μέτρου ὑπὲρ πολίτου, νὰ ἐξαχθῇ, δηλαδή, ἐκ τοῦ φακέλλου αὐτοῦ, τὸ πιστοποιητικὸν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, ὁ φάκελλος αὐτὸς πρέπει νὰ ἐρευνᾶται καὶ διὰ τῆς δικαστικῆς ὁδοῦ. Ὅταν λοιπόν, πολίτης ζητεῖ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἀρκεσθῶμεν μόνον εἰς τὸν φάκελλον αὐτὸν καὶ εἰς μόνην τὴν κρίσιν τοῦ χωροφύλακος.

§78Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Νὰ διαλύσωμεν τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους.

§79Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ Ἐπιτροπὴ ἀπὸ τὸν Εἰσαγγελέα, ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν καὶ τὸν διοικητὴν τῆς Χωροφυλακῆς, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ παρασχεθῇ τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κατηγορούμενον νὰ προσφεύγῃ, ἂν ὑπάρχῃ ἀμφιβολία, ἂν δὲν ὑπάρχῃ δικαστικὴ ἀπόφασις νὰ δώσωμεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς τὸ δικαίωμα τῆς ἀνταποδείξεως καὶ ὅταν ἀποδειχθῇ ὅτι, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν εἶναι ἀνάξιος, τότε νὰ τοῦ δοθῇ τὸ πιστοποιητικόν. Ἂν γίνῃ δεκτὴ ἡ πρότασίς μου αὐτὴ καὶ τὴν υἱοθετήσῃ ἡ Βουλή, θὰ ὠφελήσῃ ἡ συζήτησις ἡ παροῦσα, θὰ χρησιμεύσῃ διὰ τὴν περαιτέρω ἐκκαθάρισιν τῆς καταστάσεως αὐτῆς.

§80Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Ἐδέχθην τὴν ἐπανεξέτασιν τῶν φακέλλων.

§81Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὄχι διὰ τῆς ἰδίας ὁδοῦ. Ζητῶ δικαστικὸν ἔλεγχον τῶν φακέλλων.

§82Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔκαμαν δηλώσεις;

§83Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ζητῶ συμμετοχὴν τοῦ Εἰσαγγελέως, καὶ τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν φακέλλων, τοῦ πολίτου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ζητεῖ τὴν ἔκδοσιν πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων. Τοῦτο θὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν μόρφωσιν ἀντιλήψεως, ὀρθῆς, ὥστε νὰ μὴ προσδίδεται τόσον εὐκόλως ἡ κατηγορία τοῦ ἐθνικῶς ἀναξίου, εἰς πολίτας, οἱ ὁποῖοι εἰς οὐδὲν ἔπταισαν. Νὰ ἀφήσωμεν τοὺς πολίτας αὐτοὺς νὰ τοὺς παρακολουθῇ αἰωνίως ἡ σκιὰ τῆς ἐθνικῆς ἀναξιότητος, τότε δὲν ἠξεύρω ποὺ θὰ καταλήξωμεν. Νὰ ξεκαθαρίσωμεν τὸν φλοιὸν, ὁ ὁποῖος περιβάλλει ὅλας αὐτὰς τὰς ὀργανώσεις καὶ νὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ βάθος. Τότε ἔχουν καθῆκον καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ Κυβέρνησις, νὰ προχωρήσῃ εἰς τὰ περαιτέρω προβλήματα τῆς γενικῆς ἀμνηστείας καὶ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ Κ.Κ. Τὰς σκέψεις αὐτὰς θὰ τὰς κάμῃ ἐν ψυχρῷ ὁ πολιτικὸς κόσμος ἂν συμφέρῃ εἰς τὴν πατρίδα. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἕως ὅτου φθάσωμεν εἰς τὸ σημεῖον τῆς τελικῆς κρίσεως τοῦ δράματος ποὺ παίζεται ἀπὸ 10ετίας εἰς τὴν Ἑλλάδα, πρέπει νὰ κρίνωμεν μὲ ψυχραιμίαν, μὲ ρεαλισμόν, τὸ θέμα τῶν φακέλλων καὶ νὰ μὴ δίδωνται τόσον ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ πιστοποιητικὰ ἐθνικῆς ἀτιμίας, εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἰς οὐδὲν ἔπταισαν. Ἂν ἡ Κυβέρνησις πεισθῇ νὰ ἐπιτρέψῃ δικαστικὸν ἔλεγχον εἰς τοὺς φακέλλους αὐτούς, θὰ ξεκαθαρίσουν πολλοὶ φάκελλοι καὶ θὰ προσφερθῇ οὕτως, θετικὴ ὑπηρεσία εἰς τὸ Ἔθνος καὶ δεκάδες χιλιάδες ἄνθρωποι θὰ ἀνακτήσουν τὴν ἐλευθερίαν των, διότι σήμερον νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ἐλεύθεροι, καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα αἴτημα τῆς ἐποχῆς, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ πολιτικὸς κόσμος ὀφείλει νὰ ἀπαντήσῃ θετικῶς. (Χειροκροτήματα).

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Λυκουρέζος ἔχει τὸν λόγον.

§85Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὀρθῶς ἐτονίσθη ὅτι τὸ συζητούμενον θέμα δὲν ἀποτελεῖ ἐπερώτησιν. Ἡ συζήτησις γίνεται ὑπὸ τύπον συστάσεων τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ Κανονισμοῦ. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ συζήτησις διεξάγεται ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτην, ἐζήτησα καὶ ἐγὼ νὰ λάβω τὸν λόγον, διότι νομίζω, ὅτι κάτι δύναμαι νὰ συνεισφέρω ἐφ’ ὅσον εἶχον τὴν τιμὴν ἐπὶ 1½ καὶ πλέον ἔτος νὰ διευθύνω τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀσχοληθῶ εἰδικώτερον μὲ τὰ συζητούμενα θέματα κατὰ τὰς τρεῖς τελευταίας συνεδριάσεις τοῦ Σώματος. Καὶ ἀληθῶς, δὲν πρόκειται περὶ ἐπερωτήσεως, διότι δὲν ἐλέγχονται ὡρισμέναι ἐνέργειαι τῆς Κυβερνήσεως ἢ τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν, ἀλλὰ ὡς ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐδηλώθη, οἱ ὁμιλήσαντες ἐξέθεσαν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα νομίζουν, ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν, διὰ νὰ σταματήσῃ τὸ αʹ ἢ βʹ ὑφιστάμενον κενόν. Πρὶν ἢ προχωρήσω εἰς τὸ κύριον θέμα, καίτοι εἶμαι τελείως ἀντίθετος πρὸς τὴν ἐκτροπὴν τῆς συζητήσεως εἰς ἀναδρομὴν τοῦ παρελθόντος, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ὅτι κατὰ τὴν προσωπικήν μου γνώμην, ἡ κρίσις τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τοῦ Ἔθνους εἶναι σαφής, δι’ ὅσα ὑπέστη καὶ ἐδοκίμασεν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὴν φοβερὰν 10ετίαν ἀπὸ τῆς κατοχῆς μέχρι καὶ τοῦ τέλους τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὥστε νὰ παρέλθῃ οἱαδήποτε ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ περαιτέρω συζήτησις. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ προσθέσω, διότι δὲν τὸ ἤκουσα ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου λεγόμενον, εἶναι ὅ,τι ἤδη ὁ νόμος 509, ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ ἀειμνήστου Θεμιστοκλέους Σοφούλη, ἐνεσάρκωσεν εἰς τὰς διατάξεις του τὴν κρίσιν τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τοῦ Ἔθνους, περὶ τῶν ὀργανώσεων, περὶ τῶν ὁποίων τόσος ἔγινε λόγος καὶ κατὰ τὰς τελευταίας καὶ κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ συζητούμενα θέματα, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξουν πολλαὶ δυσκολίαι νὰ συνεννοηθῶμεν, ἐὰν ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν μίαν βασικὴν ἀρχήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐλπίζω, ὅτι ὅλοι πιστεύετε. Τὸ εἶπον καὶ ἄλλοτε καὶ ἐπιθυμῶ ἀκόμη μίαν φοράν, νὰ τονίσω, ὅτι δημοκρατία δὲν σημαίνει ἀσυδοσία. Ὅτι Δημοκρατία σημαίνει πρὸ παντὸς τάξιν καὶ ἀσφάλειαν. Καὶ ὅτι ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, νὰ προστατεύῃ ἑαυτῇ, τοὺς ἐλευθέρους ὑπὸ τὴν αἰγίδα του, ἀναπτυσσομένους θεσμούς, καὶ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα τῶν πολιτῶν, κατὰ πάσης ἐπιβουλῆς, ὁποθενδήποτε προερχομένης, εἴτε ἡ ἐπιβουλὴ προέρχεται ἐκ τῆς Δεξιᾶς εἴτε προέρχεται ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς. Ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοιαύτην ἐπιβουλὴν ἐνσαρκώνουν τὰ ὁλοκληρωτικὰ συστήματα, ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν δημοκρατικῶν Κυβερνήσεων, νὰ προστατεύουν τὸ πολίτευμα τὸ δημοκρατικόν. Ἡ Δημοκρατία διασφαλίζει τὰς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου καὶ ἔχει ὑποχρέωσιν τὸ Κράτος, τὸ δημοκρατικόν, νὰ λαμβάνῃ ὅλα τὰ μέτρα, διὰ νὰ προστατεύῃ τοὺς πολίτας του, ἐναντίον τῆς ἐπιβουλῆς τῶν ἀτομικῶν των ἐλευθεριῶν. Ὅταν ταύτην τὴν βασικὴν ἀρχὴν ἔχομεν ὑπ’ ὄψιν, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξουν δυσκολίαι, ὅπως ὅλαι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ πτέρυγαι, συμφωνήσωμεν περὶ τοῦ τὶ δέον γενέσθαι. Δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζωμεν, ὅτι ἡ 4ετὴς κατοχή, τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα, τὰ ὅσα συνέβησαν κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ μεταξὺ Ἑλλήνων ἀκόμη, ὁ συμμοριτοπόλεμος, ἄφησαν μεγάλας πληγὰς καὶ μεγάλας ἀνωμαλίας εἰς τὸν τόπον. Καὶ αἱ πληγαὶ αὐταί, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεραπευθοῦν, ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην. Νομίζω, ὅτι πᾶσα Κυβέρνησις, ἔχει ὑποχρέωσιν μὲ πολλὴν προσοχὴν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προκύψαντα σχετικὰ ζητήματα. Ἀναμφισβητήτως ὑπῆρξε σύγχυσις. Καὶ ἀναμφισβητήτως ἔλαβον χώραν καὶ ὑπερβολαί. Νομίζω ὅμως, ὅτι ὡρισμένοι ἐκ τῶν κυρίων συναδέλφων, μετὰ πολλῆς προχειρότητος, ἐπέκρινον τὸν τρόπον, καθ’ ὃν γίνεται ἡ παρακολούθησις καὶ ἡ ἔρευνα τῶν προσώπων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα θεωροῦνται ὅτι εἶναι, ἢ ὅτι εἶναι δυνατόν, νὰ εἶναι, ἐπικίνδυνοι διὰ τὰς δημοκρατικὰς ἐλευθερίας τοῦ λαοῦ. Τὸ ἀνεγνώρισα πάντοτε καὶ εἶμαι εὐτυχής, ὅτι ἠμπορῶ νὰ πληροφορήσω, τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, σήμερον, ὅτι τὸ διεπίστωσα καὶ κατὰ τὸ 18μηνον χρονικὸν διάστημα, καθ’ ὃ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ διευθύνω τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅτι καθ’ ὅλας αὐτὰς τὰς τελευταίας ἀνωμάλους περιόδους ἡ ἐργασία τὴν ὁποίαν κατέβαλον καὶ αἱ ὑπηρεσίαι τὰς ὁποίας προσέφερον τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, καὶ τὰ ὄργανα τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, ὑπῆρξαν πράγματι ὑπεράνθρωποι. Ἄνθρωποι εἶναι ὅμως καὶ αὐτοί, καὶ φυσικὸν εἶναι νὰ ὑποπέσουν εἰς σφάλματα. Εἶχον συγκεκριμένα παραδείγματα, βάσει τῶν ὁποίων διεπίστωσα μετὰ πόσης πάντοτε εὐσυνειδησίας, μετὰ πόσης πολλάκις, διὰ κατώτατα ὄργανα, ἐκπλησσούσης εὐθυκρισίας ἐξετέλουν τὸ καθῆκον των ἡμέραν καὶ νύκτα. Εἶμαι εὐτυχής, διότι μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἀκόμη μίαν φοράν, νὰ διακηρύξω, ὅτι ὀφείλεται ἐθνικὴ εὐγνωμοσύνη εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ τοὺς ἄνδρας τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων καὶ τῆς Β. Χωροφυλακῆς, δι’ ὅσα ὑπὲρ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἔθνους ἐπετέλεσαν. (Χειροκροτήματα). Ἡ διαπίστωσις αὕτη, οὐδαμῶς ἀναιρεῖ καὶ τὴν ἄλλην ἄποψιν, ὅτι ὑπάρχουν καὶ πολῖται, οἱ ὁποῖοι ἐταλαιπωρήθησαν καὶ ταλαιπωροῦνται —δύναμαι νὰ εἴπω— ἀδίκως. Φυσικὸν εἶναι, εἴτε διότι ὑπῆρξε μία κακὴ καὶ ἐντέχνως κατασκευασμένη ἀπὸ καλοθελητὰς πληροφορία ἡ ὁποία παρασύρει, εἴτε διότι ἕνας πολίτης παρεσύρθη εἰς τὸ νὰ ἀκολουθήσῃ ὡρισμένην ὀργάνωσιν, κατὰ τὴν κατοχὴν ἢ κατὰ τὸ κίνημα, ἢ ἄλλοτε ποτέ, ἐδημιουργήθησαν δι’ αὐτοὺς ὡρισμένα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα κατέστησαν δυσπίστους πρὸς αὐτὸν τὰς Ἀρχάς. Ὡρισμένοι λοιπὸν πολῖται ἐταλαιπωρήθησαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ταλαιπωροῦνται, καὶ πρέπει νὰ παύσουν νὰ ταλαιπωροῦνται. Εἶμαι βέβαιος ὅτι αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ ὄργανα ἀσφαλείας εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα καταλλήλως κατευθυνόμενα καὶ καταλλήλως καθοδηγούμενα θὰ προστατεύσουν καὶ αὐτοὺς τοὺς ταλαιπωρηθέντας πολίτας. Π.χ. νομίζω, ὅτι διὰ τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος, πρέπει νὰ ληφθῇ ἕνα θεμελιῶδες μέτρον, νὰ καταστραφοῦν—μάλιστα νὰ καταστραφοῦν—οἱ φάκελλοι τῶν παιδιῶν, τὰ ὁποῖα ἦσαν γραμμένα κατὰ τὴν κατοχὴν εἰς τὴν ΕΠΟΝ καὶ εἰς τὸ ΕΑΜ, ἐφ’ ὅσον ἔκτοτε δὲν ἔχουν καμμίαν ἄλλην δρᾶσιν. (Χειροκροτήματα ἐκ μέρους τῆς ἀριστερᾶς). Ὑπάρχει παλαιοτέρα ἐγκύκλιος συνολικοῦ ἀποχαρακτηρισμοῦ. Εἶχον δοθῆ ὁδηγίαι, ὅτι ὅσοι νέοι καθ’ οἱονδήποτε τρόπον εὑρέθησαν ἐγγεγραμμένοι κατὰ τὴν κατοχὴν εἰς τὴν ΕΠΟΝ καὶ εἰς τὸ ΕΑΜ καὶ καθ’ ἣν ἐποχὴν εὑρίσκοντο ἐγγεγραμμένοι δὲν εἶχον ἡλικίαν ἄνω τῶν 16–17 ἐτῶν ἔκτοτε δὲ οὐδεμίαν ἀντεθνικὴν δρᾶσιν ἐσημείωσαν, νὰ θεωρηθοῦν ἀποχαρακτηρισθέντες. Τοῦτο ὅμως ἐγὼ κ. συνάδελφοι δὲν τὸ θεωρῶ ἱκανοποιητικόν. Θὰ ἤθελα αὐτὰ τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα εἴτε ἀκουσίως, εἴτε ἑκουσίως ἐν προφανῇ ἀγνοίᾳ προσώπων καὶ πραγμάτων ἐνεγράφησαν κατὰ τὴν κατοχὴν εἰς ἡλικίαν 14–15–16 ἐτῶν εἰς τὸ ΕΑΜ καὶ εἰς τὴν ΕΠΟΝ καὶ δὲν ἐσημείωσαν ἐπαναλαμβάνω, οὐδεμίαν ἔκτοτε ἀντεθνικὴν δρᾶσιν, νὰ μὴ ἔχουν φάκελλον. Ἔκτοτε συνέβησαν γεγονότα σοβαρώτατα. Ἔλαβε χώραν τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα, ἔγιναν αἱ σφαγαὶ τοῦ ΕΑΜ εἰς τὴν ὕπαιθρον, εἶτα ὁ συμμοριτοπόλεμος, πολλὰ παιδιὰ ἐξ αὐτῶν ἠνδρώθησαν καὶ ἔλαβον μέρος εἰς αὐτὸν ὡς καλοὶ στρατιῶται. Δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ὡς ἱστορικὸν ἔστω, νὰ ἀναφέρεται εἰς τὸν φάκελλόν των ὅτι ἦσαν κάποτε ἐγγεγραμμένοι εἰς τὴν ΕΠΟΝ ἢ εἰς τὸ ΕΑΜ. (Χειροκροτήματα ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Δι’ αὐτὸ νομίζω, καὶ πιστεύω ὅτι συμφωνεῖ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον, ὅτι ἐπέστη ἡ πρὸς τοῦτο στιγμὴ, αὐτῆς εἰδικῶς καὶ περιοριστικῶς, τῆς κατηγορίας νὰ καταστραφοῦν οἱ φάκελλοι. Περαιτέρω, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ληφθοῦν μέτρα καὶ διὰ μίαν ἄλλην κατηγορίαν. Εἶναι πολλοί, κύριοι βουλευταί, οἱ ὁποῖοι ἐνετάχθησαν κατὰ τὴν κατοχὴν εἰς τὸ ΕΑΜ, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, σημειωτέον ὅτι πρόκειται περὶ ἀτόμων μὴ βαρυνομένων μὲ οἱανδήποτε ἐγκληματικὴν δρᾶσιν — ἔλαβον μέρος ὡς στρατιῶται εἰς τὸν συμμοριτοπόλεμον ἐπέδειξαν λαμπρὰν διαγωγὴν καὶ δι’ ἐκδήλων ἐνεργειῶν ἀπέδειξαν τὴν πλήρη ἀντίθεσιν πρὸς τὸ Κ. Κόμμα. Αὐτοί, ἐφ’ ὅσον ἦσαν εἰς τὸ ΕΑΜ καὶ εἶχον ἐνδεχομένως καὶ δρᾶσιν τινά, σᾶς εἶπον ὅτι ἀποκλείω πάντοτε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον οἱανδήποτε ἐγκληματικὴν δρᾶσιν — αὐτοὶ φυσικὰ παρακολουθοῦνται ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἱστορικόν των. Δι’ αὐτοὺς δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἱκανοποιητικὸς ὁ ἀποχαρακτηρισμός, ὁ ὁποῖος προϋποθέτει ὅτι ἦτο κομμουνιστὴς καὶ κατόπιν ἀποχαρακτηρίζεται. Δι’ αὐτοὺς θὰ ἤθελον, καὶ τὸ εἶχον σκεφθῆ, δὲν μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ τὸ ἐφαρμόσω, εἶχον σκεφθῆ ὅτι θὰ πρέπει νὰ καθιερωθῇ ἡ διαδικασία τῆς ἀποκαταστάσεως. Δηλαδή, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἀτόμων, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἁπλῶς εἰς τὸ ΕΑΜ, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν ὄχι μόνον δὲν συνέχισαν νὰ ἀνήκουν εἰς τὸ ΕΑΜ ἢ οἱανδήποτε ἀντεθνικὴν ὀργάνωσιν, ἀλλὰ τουναντίον δι’ ἐκδήλων πράξεων καὶ ἐνεργειῶν, ὡς π.χ. ἡ στράτευσις καὶ ἡ συμμετοχὴ εἰς τὸν πόλεμον κατὰ τῶν συμμοριτῶν, ἀπέδειξαν τὴν πλήρη των ἀντίθεσιν πρὸς τὸ Κ. Κ., αὐτοὶ νομίζω ὅτι θὰ ἐδικαιοῦντο, ταῦτα ἀποδεικνύοντες καὶ ταῦτα βεβαιοῦντες νὰ ζητήσωσι τὴν ἀποκατάστασίν των, ἡ ὁποία ταύτην τὴν ἔννοιαν ἔχει. Ὄχι καταστροφῆς τῶν φακέλλων, τοὐλάχιστον ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἀλλὰ πλήρους νεκρώσεως τῶν φακέλλων καὶ βεβαιώσεως ἀνεπιφυλάκτου ὅτι οὗτοι εἶναι νομιμόφρονες. Διότι ὁ ἀποχαρακτηρισμὸς τὸν ὁποῖον ἀναφέρουν ὡρισμένα ἔγγραφα, προστιθεμένης μάλιστα καὶ τῆς φράσεως «ἀπεχαρακτηρίσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. τάδε ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ», προϋποθέτει τὴν ἰδιότητά του ὡς κομμουνιστοῦ καὶ ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐγὼ βλέπω μίαν βεβαίωσιν ὅτι ἀπεχαρακτηρίσθη, ἀμέσως σκέπτομαι διατὶ ἀπεχαρακτηρίσθη, πῶς ἀπεχαρακτηρίσθη, καὶ τὶ ἦτο πρὶν ἀποχαρακτηρισθῇ. Συνεπῶς νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ μελετηθῇ καὶ νὰ ἐρευνηθῇ ἡ καθιέρωσις τῆς διαδικασίας ἀποκαταστάσεως δι’ αὐτὴν συγκεκριμένως τὴν κατηγορίαν. Βέβαια τὸ θέμα εἶναι γενικώτερον καὶ συνάπτεται πρὸς τὴν Ἐθνικὴν ἀσφάλειαν. Κατ’ ἀκολουθίαν, αἱ ὑποδείξεις, τὰς ὁποίας κάμνω ἀπὸ τοῦ βήματος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ μόνον νὰ ἔχουν τὴν ἀξίωσιν ἁπλῶν ὑποδείξεων, διότι ἡ Κυβέρνησις ὡς ὑπεύθυνος διὰ τὴν Ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, εἶναι κατὰ τὴν γνώμην μου, ἡ μόνη ἁρμοδία νὰ κρίνῃ, ἐὰν ἐπέστη ἡ στιγμὴ νὰ λάβῃ αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο, ἢ τὸ ἄλλο μέτρον.

§86Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτ.). Ἀποδίδω ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς τὰς ὑποδείξεις σας διότι ἐχρηματήσατε ἐπὶ μακρὸν Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ ἠσκήσατε ὑπευθύνως τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς Ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Προκειμένου περὶ τῶν οὕτως ἀποχρωματιζομένων, ὑποδεικνύεται ὅτι δέον νὰ ἀφανίζεται τὸ ἱστορικὸν καὶ ὅταν πρόκειται περὶ προσλήψεως ὡς ὑπαλλήλων εἰς τὸν κρατικὸν μηχανισμὸν ἢ ἄλλα νευραλγικὰ σημεῖα τῆς κρατικῆς μηχανῆς.

§87Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Θὰ ἔλθω εἰς τὸ θέμα. Μὲ ἐπρολάβατε, διότι εἶναι τὸ δεύτερον σκέλος τῶν σκέψεών μου. Ἤθελον νὰ τελειώσω πρῶτον ὅσα εἶχον νὰ εἴπω ὡς πρὸς τὰς διαφόρους κατηγορίας καὶ κατόπιν ἀκριβῶς νὰ ἔλθω εἰς τὸ δεύτερον σκέλος, διότι καὶ αὐτὸ εἶναι ἓν θέμα: ποῦ πρέπει νὰ προσλαμβάνωνται καὶ ποῦ δὲν πρέπει καὶ ποῦ πρέπει νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει τὸ ἱστορικὸν καὶ ποῦ δὲν πρέπει. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν διακοπήν σας καὶ ἀμέσως θὰ σᾶς ἀπαντήσω. Νομίζω ὅτι αὐτὰ τὰ δύο μέτρα θὰ ἠδύναντο νὰ ληφθοῦν καὶ τοῦτο θὰ ἀπετέλει μίαν ἀπαρχὴν ἐκκαθαρίσεως πλανῶν ὑπερβολῶν καὶ γενικώτερον τῶν ἀνωμαλιῶν, τὰς ὁποίας μᾶς ἐκληροδότησε τὸ θλιβερὸν παρελθὸν τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Δὲν δύναμαι νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν ἄποψιν τὴν ὑποστηριχθεῖσαν ἀπὸ τοῦ βήματος, ὅτι πρέπει νὰ διαταχθῇ γενικὴ ἀναθεώρησις τῶν φακέλλων καὶ μάλιστα συνιστωμένων ἐπιτροπῶν δικαστικῶν. Φαίνεται ὅσοι ὑπεστήριξαν τὴν ἄποψιν αὐτήν, δὲν ἐπραγματοποίησαν εἰς τὴν σκέψιν των, τὶ σημαίνει αὐτό. Σημαίνει ὅτι θὰ σταματήσουν ἐπὶ ἔτη, ἐπὶ ἕν, δύο, τρία ἔτη, κάθε ἄλλην ἐργασίαν των αἱ ὑπηρεσίαι ἀσφαλείας καὶ θὰ ἠσχολοῦντο δικαστικοὶ καὶ ἀξιωματικοὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας μόνον καὶ μόνον μὲ τὴν ἐπανέρευναν καὶ ἐπανεξέτασιν φακέλλων. Οἱ φάκελλοι πρέπει νὰ ἐξετάζωνται ἐπὶ τῇ αἰτήσει τοῦ ἐνδιαφερομένου καὶ νομίζω ἁρμόδιοι διὰ νὰ κάμουν ἐπανεξέτασιν εἶναι τὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ αἱ κατὰ τόπους Ἀρχαὶ Ἀσφαλείας.

§88Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὑπάρχει μέγα πλῆθος ἀνθρώπων ποῦ δὲν ἠξεύρει ὅτι ἔχει φάκελλον καὶ μίαν ὡραίαν πρωΐαν μαθαίνει ὅτι ἔχει φάκελλον.

§89Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Δὲν πρέπει κ. Παπασπύρου νὰ γενικεύωμεν εἰς κανόνα τὰς τυχὸν ὑπαρχούσας ἐξαιρέσεις. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι μέγιστον μέρος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ποῦ ἔχουν φάκελλον τὸ γνωρίζουν. Ἐὰν δὲν τὸ γνωρίζουν, θὰ εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν ποῦ σᾶς εἶπον, ἦσαν εἰς τὸ ΕΑΜ, καὶ κατόπιν ἔδρασαν ἐθνικῶς καὶ ἔχουν τὴν ἀξίωσιν, τὴν εὔλογον, νὰ μὴ ἔχουν φάκελλον, νὰ μὴ ἀναφέρεται τὸ ἱστορικόν των. Νομίζω ὅτι εἶναι πολὺ σπάνιον καὶ θὰ ἐρευνήσητε πολὺ διὰ νὰ δώσητε πολλὰ συγκεκριμένα παραδείγματα καὶ περιπτώσεις τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται αἰφνιδίως πρὸ ἑνὸς φακέλλου, χωρὶς νὰ ἔχουν κἂν ἰδέαν ὅτι ὑπῆρχε φάκελλος. Εἶναι σπάνιαι αἱ περιπτώσεις καθ’ ἃς ἔπεσαν θύματα κακοήθων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν ὡρισμένας πληροφορίας, διότι εἰς ὅλας τὰς κοινωνίας ὑπάρχουν κακοήθεις καὶ καλοθεληταί, καὶ κάπως ἐπιπολαίως ἐσχηματίσθη κάποιος φάκελλος. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχουν πολλαὶ τοιαῦται περιπτώσεις, ἄλλωστε ἐὰν ὑπάρχουν, θὰ ἐμπίπτουν εἰς ὅσα σχετικῶς εἶπον περὶ ἀπονεκρώσεως ὡρισμένων φακέλλων καὶ περὶ τῆς καταστροφῆς, ἐὰν πρόκειται περὶ μικρῶν παιδιῶν, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ΕΑΜ ἢ εἰς τὴν ΕΠΟΝ. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. ΠΛΑΤΗΣ). Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξε διὰ τῆς διακοπῆς του ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν. Καὶ αὐτὸ εἶναι θέμα κ. Ὑπουργέ, καθαρῶς Κυβερνητικῆς εὐθύνης, εἰς ποίας ὑπηρεσίας καὶ εἰς ποίους ὀργανισμοὺς θὰ πρέπει νὰ ἐξακολουθήσητε νὰ ζητήσετε τὸν ἔλεγχον, διότι ἐδῶ θὰ ἤθελα νὰ γίνῃ καὶ μία διασάφησις. Ὡμίλησαν περὶ πιστοποιητικῶν φρονημάτων κανονικῶν. Ἴσως πολλοὶ ἐκ τῶν ὁμιλητῶν δὲν γνωρίζουν καλῶς τὸ θέμα. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι, δυνάμει μεταγενεστέρων εἰδικῶν νόμων, ἐπιβάλλεται ἡ προσαγωγὴ πιστοποιητικοῦ φρονημάτων, διὰ τὴν πρόσληψιν εἰς ὡρισμένας ἐπιχειρήσεις. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ δημοσίων ὑπηρεσιῶν, προκειμένου περὶ ἐπιχειρήσεων συναπτομένων πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀσφάλειαν, προκειμένου περὶ τῶν ἐπιχειρήσεων τῆς κοινῆς ἀσφαλείας Δήμων καὶ Κοινοτήτων, νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, συνεταιριστικῶν ὀργανώσεων κλπ., πρέπει νὰ γνωρίζουν, οἱ ὁμιληταί, ὅτι δὲν δίδεται βεβαίωσις ἀνεύθυνος καὶ ἀνεξέλεγκτος ἀπὸ οἱοδήποτε ὄργανον ἀσφαλείας περὶ νομιμοφροσύνης ἢ μὴ νομιμοφροσύνης τοῦ αἰτοῦντος. Κρίνονται αἱ χορηγούμεναι πληροφορίαι ἀπὸ τὰ Συμβούλια νομιμοφροσύνης. Τὰ Συμβούλια νομιμοφροσύνης, τὰ καθιέρωσεν, ὡς γνωστόν, ὁ νόμος 516, κυρωθεὶς καὶ ὑπὸ τοῦ ΜΘʹ Ψηφίσματος καὶ ἔν τισι σημείοις τροποποιηθείς. Τὰ Συμβούλια νομιμοφροσύνης ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἀνωτάτους ὑπαλλήλους καὶ δικαστικοὺς καὶ αὐτά, πέραν τῶν ἄλλων πληροφοριῶν τὰς ὁποίας δικαιοῦνται νὰ ἔχουν καὶ νὰ ἀναζητοῦν ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, πέραν τοῦ ὅτι κατὰ νόμον δύνανται καὶ τὴν ἰδίαν προσωπικὴν πεποίθησιν καὶ πληροφορίαν περὶ τοῦ ἐξεταζομένου ἀτόμου νὰ λάβουν ὑπ’ ὄψει ζητοῦν καὶ λαμβάνουν καὶ ἀσφαλῶς κατὰ μεγάλον βαθμὸν ἐπηρεάζονται, διότι εἶναι φυσικόν, πλήρεις λεπτομερεῖς πληροφορίαι ἀπὸ τὰς κατὰ τόπους Ὑπηρεσίας Ἀσφαλείας περὶ τοῦ ἱστορικοῦ τοῦ ἀτόμου τὸ ὁποῖον ζητεῖ τὴν πρόσληψίν του εἰς μίαν δημοσίαν ὑπηρεσίαν ἢ εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ρητῶς κατονομάζονται εἰς τὸν νόμον 516 καὶ ρητῶς καθορίζονται εἰς τὰς σχετικὰς ὁδηγίας τοῦ Ὑπουργείου. Συνεπῶς, ἔχω νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅτι, ἐὰν ἐπέστη ἡ στιγμὴ νὰ περιορισθοῦν οἱ Ὀργανισμοὶ ἐκεῖνοι διὰ τοὺς ὁποίους ζητοῦνται αὐταὶ αἱ πληροφορίαι, τοῦτο, ὑμεῖς κ. ὑπουργέ, ὡς ὑπεύθυνος θὰ τὸ κρίνετε καὶ αὐτὸ δὲν τὸ λέγω διὰ νὰ ἀποφύγω νὰ σᾶς ἀπαντήσω, ἀλλὰ διότι νομίζω, ὅτι ἐπὶ τοιούτων λεπτῶν ζητημάτων δὲν εἶναι εὔκολον ἀνευθύνως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς νὰ κάμνῃ κανεὶς ὑποδείξεις. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐγὼ δύναμαι νὰ εἴπω αὐτὴν τὴν στιγμήν....

§90Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτ.) Θὰ ἐπεθύμουν νὰ γνωρίσω τὴν γενικὴν τοποθέτησίν σας.

§91Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Τώρα ἀμέσως θὰ ἴδητε.

§92Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὄχι διὰ φακέλλου.

§93Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Δὲν πρόκειται περὶ φακέλλου, ὡς ἐξήγησα καὶ εἰς τὴν συνεδρίασιν, ὅτε ἠγόρευεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς...

§94Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Δὲν ἤκουσα.

§95Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Ἐγεννήθη τὸ ζήτημα κ. συνάδελφε, προχθὲς καὶ ἐδίδετο ἡ ἐντύπωσις κατὰ τὸν χρόνον ποῦ ἠγόρευεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Ἀσφαλείας πιστοποιεῖ τὴν νομιμοφροσύνην προκειμένου περὶ προσώπων τῶν νόμων 212 καὶ 516 καὶ ἐτόνισα καὶ προχθές, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Ἀσφαλείας δηλ. αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὑμεῖς ἐπανελάβατε ἀπόψε, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, δὲν χορηγεῖ πιστοποιητικὰ νομιμοφροσύνης, χορηγεῖ πληροφορίας εἰς τὰ νομολειτουργοῦντα Συμβούλια, κρίνοντα ἰδίᾳ ἁρμοδιότητι, ἀδεσμεύτως ἐκ τῶν πληροφοριῶν.

§96Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Αἱ ἀποφάσεις, ἐκεῖ στηρίζονται.

§97Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν πληροφορίαν παρέσχον διὰ νὰ διαφωτίσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι, τουλάχιστον διὰ τὰς Δημοσίας Ὑπηρεσίας ἢ Ὀργανισμοὺς ἢ τὰ Νομικὰ πρόσωπα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὸν νόμον 516, δὲν ὑπάρχει ἀνεξέλεγκτον πιστοποιητικὸν τοῦ οἱουδήποτε ὀργάνου τῆς ἀσφαλείας, οὔτε κἂν βεβαίωσις ἢ ἐπίσημος πληροφορία τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν, πρὸς τὴν αἰτοῦσαν Ἀρχήν, ἀλλ’ ἀποστέλλεται ἱστορικὸν πληροφοριακὸν εἰς τὸ Συμβούλιον Νομιμοφροσύνης ποῦ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνωτάτους ὑπαλλήλους καὶ δικαστικούς, κρίνει. Καὶ κρίνει καὶ εἰς δεύτερον βαθμόν, διότι ὑπάρχει καὶ δευτεροβάθμιον Συμβούλιον Νομιμοφροσύνης, τὸ ὁποῖον ὡς γνωρίζετε, ἀποτελεῖται ἀπὸ συμβούλους τῆς Ἐπικρατείας, Ἀρεοπαγίτας, Γενικοὺς Διευθυντὰς Ὑπουργείων καὶ ἕνα Ἀστυνομικὸν Διευθυντὴν. Συνεπῶς νομίζω, ὅτι, ἐφ’ ὅσον θὰ εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι, ὅτι, ἀκριβῶς πρὸς προστασίαν τοῦ Δημοκρατικοῦ μας Πολιτεύματος, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ παρακολουθῶμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι αὔριον θὰ γίνουν ὄργανα τοῦ Κράτους, ἀποτελεῖ ὄχι δικαίωμα, ἀλλὰ στοιχειώδη ὑποχρέωσιν τῆς Δημοκρατικῆς Κυβερνήσεως, νὰ προστατεύσῃ τὸ δημοκρατικὸν πολίτευμα ἀπὸ τῆς εἰσόδου, εἰς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς ἰδεολογίαν, ἡ ὁποία σκοπεῖ τὴν διὰ βιαίων μέσων ἀνατροπὴν τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Καί, μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν, ὅτι γίνεται λόγος περὶ κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ μάλιστα ὁ ἀξιότιμος κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἔκαμε τὴν πρότασιν, ὅτι πρέπει νὰ λέγωνται ἐθνικὰ φρονήματα. Λέγεται κἄτι πολὺ καλύτερον καὶ πολὺ ἐπιτυχέστερον καὶ πολὺ ἁπλούστερον. Νομιμόφρων καὶ Συμβούλια Νομιμοφροσύνης. Ἐγώ, καὶ ἐκεῖ ποὺ λέγονται ἐκ παραδρομῆς ἢ κακῆς διατυπώσεως τοῦ νόμου, πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων, νομίζω, ὅτι κακῶς λέγονται. Οὔτε κοινωνικά, οὔτε ἐθνικὰ φρονήματα. Ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει τὴν Δημοκρατίαν, εἶναι νὰ εἶναι νομιμόφρων ὁ πολίτης. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς, εἶναι νομιμόφρων, τίποτε ἄλλο δὲν τὴν ἐνδιαφέρει. Ὅταν ὅμως πρόκειται νὰ τοῦ ἐμπιστευθῇ καὶ τὴν ἄσκησιν ἑνὸς μέρους τῆς δημοσίας ἐξουσίας, τότε ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ζητήσῃ νὰ ἔχῃ καὶ τήν, κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἀξιουμένην ἀπὸ τὸν δημόσιον ὑπάλληλον, ὄχι ἁπλῶς νομιμοφροσύνην, ἀλλὰ πίστιν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη. Συνεπῶς, νομίζω, ἐξ ὅσων εἶπον, κ. ὑπουργέ, ὅτι ἔχετε τὴν ἀπάντησιν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν γνώμην μου περὶ προσλήψεως εἰς τὸν Κρατικὸν Ὀργανισμόν. Τώρα, ἐὰν πρέπει νὰ διατηρηθῇ ὡς ἔχει ἡ διάταξις τοῦ νόμου 516 καὶ ἄν πρέπει νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ζητῆται πιστοποιητικὸν νομιμοφροσύνης, δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐν αὐτῇ ὀργανισμοὺς καὶ ἐπιχειρήσεις, εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ τὸ ἐξετάσῃ καὶ δὲν ἔχω καμμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι θὰ εὕρῃ τὴν λύσιν. Διότι, καὶ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶχε οἱανδήποτε δρᾶσιν ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι εἰς τὰς φυλακὰς ἀλλά, καλῶς ἢ κακῶς, εὑρίσκεται ἔξω, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν ἐμποδίσωμεν νὰ ζήσῃ. Θὰ τὸν ἐμποδίσωμεν, φυσικά, ἀπὸ τοῦ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ βλάψῃ, θὰ τὸν ἐμποδίσωμεν ἀπὸ τοῦ νὰ βλάψῃ, θὰ τὸν παρακολουθῇ ἡ ἀσφάλεια, εἰς κάθε του βῆμα, ἀλλὰ πρέπει νὰ τοῦ δώσωμεν ὡρισμένας δυνατότητας νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ζήσῃ χωρὶς νὰ βλάψῃ. Καὶ, μὲ αὐτὴν τὴν βασικὴν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν δὲν ἔχω καμμίαν ἀμφιβολίαν ὅτι συμμερίζεται καὶ ὁ κ. ὑπουργός, ὡς γενικωτέραν ἀρχήν, ἀσφαλῶς θὰ εὕρῃ τὸν ὀρθὸν δρόμον καὶ θὰ ἐρευνήσῃ ποῖαι εἶναι ἐκεῖναι αἱ ἐπιχειρήσεις ἢ ἐργασίαι εἰς τὰς ὁποίας ἠμπορεῖ νὰ προσλαμβάνεται κἄποιος, χωρὶς προηγουμένως νὰ ἀξιοῦται νὰ βεβαιώσῃ τὴν νομιμοφροσύνην του ἢ νὰ πιστοποιήσῃ τὴν ἀφοσίωσίν του εἰς τὰ ἐθνικὰ ἰδανικά. Θὰ ἤθελον δέ, διὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὰς παρατηρήσεις μου ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, νὰ δικαιολογήσω καὶ διατὶ ἐγὼ τοὐλάχιστον, ἀποκρούω τὴν πρότασιν τῆς συμμετοχῆς δικαστικῶν εἰς τὸν ἔλεγχον τῶν πληροφοριῶν. Εἰς τὰ Συμβούλια Νομιμοφροσύνης ὑπάρχουν δικαστικοί, εἴτε ἕνας, εἴτε δύο, ἐκ τοῦ νόμου. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς περιπτώσεις καθ’ ἃς ἐκδίδεται τὸ πιστοποιητικόν, ὡς κακῶς λέγεται, κοινωνικῶν φρονημάτων δι’ ὡρισμένας ἥσσονος σημασίας ἐπιχειρήσεις, ὅπου, ἴσως, ἐνδεχομένως καὶ νὰ καταργηθῇ, προετάθη νὰ ὑπάρχῃ ἔλεγχος δικαστικοῦ. Μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ διατυπώσω μίαν γνώμην, τὴν ὁποίαν ἔχω. Σέβομαι καὶ ἐκ χαρακτῆρος καὶ ἐκ πεποιθήσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκ παραδόσεως τὸ Δικαστικὸν Σῶμα.

§98Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ προελεύσεως.

§99Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Παραδόσεως οἰκογενειακῆς. Ἀλλὰ ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ παύσῃ ἡ χρησιμοποίησις τῶν δικαστικῶν εἰς ἔργα ἀλλότρια. Εἶναι εἰς βάρος, κύριοι βουλευταί, τοῦ κυρίου ἔργου των τὸ ὁποῖον εἶναι σπουδαιότατον, τῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης. Ἔχομεν πλέον καταντήσει εἰς κάθε Ἐπιτροπήν, εἰς κάθε συμβούλιον, δι’ οἱονδήποτε ἔλεγχον, πότε ἐδῶ, πότε ἐκεῖ, νὰ χρησιμοποιῶμεν δικαστικούς. Ἡ κακὴ αὐτὴ συνήθεια ἀποβαίνει εἰς βάρος τῆς κυρίας ἀποστολῆς τῶν δικαστικῶν ἐπὶ μεγίστῃ ζημίᾳ τῆς λειτουργίας ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἕνα ἐκ τῶν θεμελίων τῆς Δημοκρατίας, τῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῶν, πιστεύω ὅτι δὲν εἶναι ἀπολύτως κατάλληλος. Διότι ὁ δικαστικὸς δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀποβλέψῃ πρὸ παντὸς εἰς τὰς ἀποδείξεις ἢ τὰς σαφεῖς ἐνδείξεις καὶ οὐδέποτε θὰ τὰς παραβλέψῃ καὶ θὰ λάβῃ ὅπως πρέπει νὰ συμβαίνῃ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ὑπ’ ὄψιν τὴν ἀνάγκην τῆς σκοπιμότητος. Ὁ ἀξιωματικὸς τῆς ἀσφαλείας, ὁ ὁποῖος ἔχει σχετικὴν πεῖραν, γνωρίζει καλύτερον ποῦ πρέπει νὰ στηριχθῇ καὶ δὲν περιορίζεται ἀπὸ τὰς δυσμενεῖς πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι τοῦ δίδονται. Ζῇ εἰς τὸν τόπον, γνωρίζει πρόσωπα καὶ πράγματα καὶ πολλὲς φορὲς ἐπιβάλλεται λόγῳ σκοπιμότητος, ὡρισμένας πληροφορίας, νὰ μὴ τὰς λάβῃ ὑπ’ ὄψιν. Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως τούτου, ἐπιμένω εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι πρέπει νὰ παύσῃ ἡ ἀπασχόλησις τῶν δικαστικῶν εἰς ἔργα ἀλλότρια. Νομίζω, ὅτι, πρέπει, προκειμένου μάλιστα περὶ τοῦ νέου μέτρου, τὸ ὁποῖον εἰσηγήθη σήμερον, τῆς ἀποκαταστάσεως, ἐπὶ τῆς σχετικῆς προτάσεως τοῦ Διοικητοῦ Χωροφυλακῆς, ὁ ὁποῖος θὰ διενεργήσῃ τὴν ἀνάκρισιν, νὰ ἀποφαίνεται τριμελὴς Ἐπιτροπὴ εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ἀνωτέρας Διοικήσεως, ἀποτελουμένη ἀπὸ τὸν ἀνώτερον Διοικητήν, ὁ ὁποῖος φυσικά, ἔχει καὶ πεῖραν μεγαλυτέραν καὶ ἀντίληψιν εὐρυτέραν, τὸν Διοικητὴν τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τὸν Διοικητὴν τῆς Ἀσφαλείας. Διὰ δὲ τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ τὸν ἔλεγχον θὰ ἐνεργῇ τὸ Παράρτημα Ἀσφαλείας καὶ θὰ ἀποφαίνεται Ἐπιτροπὴ ἀποτελουμένη ἀπὸ τὸν Διοικητὴν τῆς Γεν. Ἀσφαλείας, τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἀστυνομίας καὶ ἕνα ἄλλον Διευθυντὴν, ὁριζομένους ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ. Αἱ Ἐπιτροπαὶ αὐταὶ θὰ κρίνουν τὰς περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ἐπιτρέπεται νὰ γίνῃ ἀποκατάστασις καὶ ἐν δευτέρῳ βαθμῷ θὰ δύναται ὁ ἐνδιαφερόμενος ἂν δὲν ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐπιτροπῆς, νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ὅπου τὴν τελευταίαν λέξιν θὰ τὴν ἔχῃ ὁ ὑπεύθυνος ὑπουργός. Ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνω ὅτι, καθολικὴ ἀναθεώρησις ὅλων τῶν φακέλλων, παραπλανηθέντων καὶ μή, ἐγκληματικῶς δρασάντων καὶ μή, ὑπόπτων καὶ μή, ἐπιβουλευομένων ἀκόμη τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους καὶ μή, σημαίνει παράλυσιν, πλήρη παράλυσιν τῆς ὑπηρεσίας τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων. Σημαίνει ἀπασχόλησιν ἐὰν προσθέσωμεν καὶ τοὺς δικαστικούς, ἑνὸς σεβαστοῦ ἀριθμοῦ δικαστικῶν ἐπὶ μακρότατον χρονικὸν διάστημα. Ὑπενθυμίζω τί ἔγινε μὲ τὰς περιφήμους δίκας ποὺ ἔγιναν μετὰ τὴν Βάρκιζαν, ἐφθάσαμεν μέχρι τοῦ σημείου τὰ κακουργιοδικεῖα καὶ αἱ εἰσαγγελίαι νὰ καταπλακωθοῦν κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς φακέλλους καὶ νὰ δυσχερανθῇ σοβαρώτατα ἡ λειτουργία τῆς Δικαιοσύνης. Αὐτὸ θὰ ἐγένετο ἐάν ποτε ἀπεφασίζετο ἡ γενικὴ ἀναθεώρησις τῶν φακέλλων καί, μάλιστα, διὰ δικαστικῶν Ἐπιτροπῶν. Ταῦτα, εἶχον νὰ εἴπω, ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν φακέλλων, τοῦ ἐλέγχου δηλαδή, νομιμοφροσύνης. Ἀλλ’ εἶναι καὶ ἓν ἄλλο θέμα ἀκόμη, τῶν ἐκτοπίσεων. Διότι καὶ ἐδῶ νομίζω, ὅτι οἱ ὁμιλήσαντες παρέβλεψαν ὡρισμένα πράγματα.

§100Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, τὰ πιστοποιητικὰ τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ἐκδίδονται ἀπὸ τὰ ὄργανα ποὺ συλλέγουν τὰς πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν τὴν μορφὴν ἑνὸς φακέλλου. Συμβιβάζεται μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἐλευθερίας αὐτὸς ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο ἁρμοδιοτήτων;...

§101Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ποίων ἁρμοδιοτήτων;

§102Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Τὸ νὰ συγκεντρώνῃ τὰς πληροφορίας καὶ νὰ ἀποφαίνεται ἐπ’ αὐτῶν κατὰ τρόπον σχεδὸν τελεσίδικον. Διότι ὅταν ἡ Χωροφυλακὴ ἀρνηθῇ τὴν ἔκδοσιν ἑνὸς πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων σημαίνει εἰς πλείστας ὅσας περιπτώσεις, ὅτι καταδικάζει τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ἐκτὸς τῆς ἐθνικῆς οἰκογενείας. Ἐρωτῶ καὶ θέλω τὴν γνώμην σας, διότι διεχειρίσθητε ἐπὶ μακρὸν τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν καὶ εἰς τὸν τόνον ποὺ διεξάγεται ἡ συζήτησις, ἀξίζει νὰ τεθοῦν ὡρισμένα ἐρωτήματα, συμβιβάζεται μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς συντεταγμένης πολιτείας αὐτὸς ὁ συνδυασμός, τῶν δύο ἁρμοδιοτήτων, νὰ εἶναι δηλαδή, ἡ Χωροφυλακὴ ἀφ’ ἑνὸς ὁ δέκτης τῶν πληροφοριῶν καί, ἀφ’ ἑτέρου, ὁ δικαστὴς ἢ μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσωμεν εἰς τὴν Χωροφυλακὴν τὴν ἁρμοδιότητα νὰ συλλέγῃ τὰς πληροφορίας καὶ τὴν κρίσιν ἐπὶ τῶν πληροφοριῶν αὐτῶν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν νομιμοφροσύνην τοῦ ἀτόμου, νὰ τὴν ἀναθέσωμεν εἰς ξεχωριστὸν ὄργανον; Διότι, νομίζω, ὅτι ἡ μεγαλυτέρα κατάχρησις τοῦ θεσμοῦ τῶν πιστοποιητικῶν τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ὀφείλεται εἰς αὐτὴν τὴν σύγχυσιν ἁρμοδιοτήτων καὶ λειτουργῶν.

§103Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ συγχύσεως ἁρμοδιοτήτων. Θὰ ἠδύνασθε νὰ τοποθετήσητε ἄλλως τὸ θέμα. Νὰ εἴπητε ὅτι, τέλος πάντων, δὲν παραδέχεσθε ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ὑποπέσῃ εἰς πλάνας, εἰς λάθη, εἰς ἐπηρεασμούς, πολλὲς φορὲς δὲ νὰ ἔχῃ καὶ κάποιαν προκατάληψιν —διότι ἄνθρωπος εἶναι καὶ αὐτός— ἐκεῖνος ποὺ συλλέγει τὰς πληροφορίας καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς κρίσεως ἕνας πολίτης νὰ ὑποστῇ τὴν δοκιμασίαν νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἐξεύρῃ θέσιν ἢ τὴν ἐργασίαν τὴν ὁποίαν ἀναζητεῖ; Βεβαιότατα συμβαίνουν αὐτὰ καὶ ὅλα αὐτὰ κ. Ζίγδη, εἶναι θέματα τρόπου ἐφαρμογῆς. Μὴ νομίζετε, ὅτι ἕνας κάμνει τὴν συλλογὴν τῶν πληροφοριῶν. Θὰ συλλέξῃ στοιχεῖα ὁ χωροφύλαξ ἢ ὁ ἀστυφύλαξ ἢ ὁ ἀρχιφύλαξ ἢ ὁ ἐνωμοτάρχης, θὰ κρίνῃ ὁ ἀνθυπασπιστής, θὰ διασταυρώσῃ τὰς πληροφορίας του ὁ διοικητής. Γίνεται ἔρευνα. Μὴ νομίζετε, ὅτι ἀσυνειδήτως γίνεται αὐτὴ ἡ ἐργασία. Ὑπῆρξαν καὶ δυσάρεστα κρούσματα, σᾶς εἶπα καὶ ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου μου, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης συγχύσεως, εἰς τὸν τόπον μας, μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικὰ γεγονότα τῶν τελευταίων ἐτῶν, νὰ ὑπῆρξαν ἀσφαλῶς καὶ λάθη μεγάλα, ἀλλὰ ὁ γενικὸς κανὼν δὲν εἶναι αὐτὸς καὶ δὲν θὰ ἦτο ὀρθὸν ἀπὸ τὰς ἐξαιρέσεις νὰ διαμορφώνωμεν τὸν κανόνα. Ἄλλωστε, πλὴν ὡρισμένων περιπτώσεων, ὅπου βάσει νεωτέρων τινῶν νόμων ζητεῖται ἡ βεβαίωσις νομιμοφροσύνης καὶ παρέχεται ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὴν διοίκησιν Χωροφυλακῆς ἢ τὴν Ἀσφάλειαν, εἶναι μεγάλη ἡ κατηγορία ἀπὸ τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν μέχρι καὶ τῶν συνεταιριστικῶν ὀργανώσεων, ὅπου ἡ νομιμοφροσύνη δὲν κρίνεται ἀπὸ τὸν παρέχοντα τὴν πληροφορίαν, ἀλλὰ ἀπὸ συμβούλιον νομιμοφροσύνης. Συνεπῶς, δὲν ἔχομεν τὴν σύγχυσιν. Ἐκεῖ ποὺ δύναται νὰ ὑπάρχῃ αὐτὸς ὁ κίνδυνος καὶ πρέπει νὰ φροντίσωμεν νὰ μὴ ὑφίσταται κανεὶς πολίτης οἱανδήποτε ἀδικίαν καὶ δοκιμασίαν, εἶναι ὅπου ζητεῖται ἡ βεβαίωσις νομιμοφροσύνης ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν. Τὰς περιπτώσεις αὐτὰς θὰ ἐξετάσῃ, ὡς εἶπεν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, κατὰ πόσον δύνανται νὰ περιορισθοῦν, ὥστε νὰ εἶναι μικρότερος ὁ τομεὺς ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἠμπορῇ νὰ γίνουν παρόμοια λάθη.

§104Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν συμπληρωματικὴν ἐξήγησιν, ἀλλὰ καὶ πληροφορίαν ταὐτοχρόνως εἰς τὸν διακόψαντα κ. Ζίγδην. Ἐὰν ἀντελήφθην καλῶς, κ. Ζίγδη, προτείνετε ὅπως τὰ ὄργανα ἀσφαλείας, προκειμένου περὶ χαρακτηρισμοῦ ἑνὸς πολίτου, ὡς κομμουνιστοῦ, νὰ εἶναι ξένα κατὰ τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ χαρακτηρισμοῦ καὶ νὰ εἶναι ἁρμόδια κατὰ τὸ σκέλος τὸ πληροφορειακόν. Πρῶτον, ἤθελα νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι αἱ πληροφορίαι συλλέγονται ἀπὸ κατώτερα ὄργανα, προκειμένου δὲ περὶ λευκῆς βεβαιώσεως, τὴν βεβαίωσιν ἐκδίδει ὁ διοικητὴς τῆς διοικήσεως Χωροφυλακῆς. Κατὰ συνέπειαν δὲν εἶναι τὸ ἴδιον ὄργανον, τοὐναντίον εἶναι κατὰ ἱεραρχικὴν κλίμακα εἰς ἀπόστασιν τὸ βεβαιῶνον ἀπὸ τὸ συλλέγον τὰς πληροφορίας. Δεύτερον, ὅταν ἡ πρότασις εἶναι δυσμενής, τότε δὲν ἔχει κἂν ἁρμοδιότητα οὔτε ὁ διοικητής. Ἡ ἁρμοδιότης μεταφέρεται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἀσφαλείας. Ἀλλὰ νὰ μὲ συγχωρῇ ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀγαπητὸς συνάδελφος, κ. Λυκουρέζος, διότι μακρυγορῶ εἰς τὴν παρέμβασιν, ἤθελα νὰ διατυπώσω μίαν γενικωτέραν παρατήρησιν ἐξ ἀφορμῆς τῆς διακοπῆς τοῦ κ. Ζίγδη. Πιστεύω, ὅτι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀδιαφόρως πολιτικῆς παρατάξεως, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἀποδέχεται, ὅτι ὁ κομμουνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς κοινωνικὸς κίνδυνος, εἶναι ἐθνικὸς κίνδυνος, πέραν αὐτοῦ, εἶναι φυλετικὸς κίνδυνος. Ποῖα ὄργανα ἐνσαρκώνουν τὴν εὐθύνην εἰς τὴν πολιτειακὴν ὀργάνωσιν περὶ ἐξασφαλίσεως τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, κατοχυρώσεως τῆς χώρας ἐξωτερικῶς τε καὶ ἐσωτερικῶς; Τὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ ὁ Στρατός. Ἐὰν θελήσωμεν, καὶ δὲν νομίζω ποτέ, ὅτι τὸ πνεῦμα τῆς διακοπῆς σας αὐτὸ ἦτο, νὰ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ τὰ ὄργανα τῆς ἀσφαλείας, ὄχι τὰ ἁπλῶς ἁρμόδια, ἀλλὰ τοὐλάχιστον τὰ κατὰ τεκμήριον παρουσιάζοντα καὶ τὸ ὑπεύθυνον καὶ τὴν εἰδίκευσιν περὶ τὴν διαπίστωσιν τίνος πράγματος, κ. βουλευταί; Τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἑνὸς πράγματος, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ζήτημα παραβάσεως νόμου, καὶ συνεπῶς ἀντικείμενον κυρώσεων ἀπὸ μέρους τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ εἶναι καθαρῶς σατανισμός, ψεῦδος, ἀπάτη καὶ συνωμοτισμός. Ἐὰν τὸ ὄργανον τῆς ἀσφαλείας, τὸ ἀπομονώσωμεν εἰς τὸ μέρος τῆς πληροφορίας καὶ τὸ ἀποκόψωμεν ἀπὸ τὸ ἕτερον σκέλος τῆς διαπιστώσεως περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ κομμουνισμοῦ, εἶναι δυνατόν, ποτὲ μὲ τὰ δεδομένα τῆς σημερινῆς κοινωνικῆς, ἐθνικῆς καὶ γενικωτέρας πραγματικότητος νὰ κοιμώμεθα ἥσυχοι καὶ νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ὑπάρξεως ἐθνικῆς ἀσφαλείας;

§105Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἐγὼ θέλω νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς, ὅτι τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, πρέπει νὰ παίξουν τὸν ρόλον τοῦ ἀνακριτοῦ. Οὐδὲ καταδικάζεται κανεὶς ἐκ τοῦ πορίσματος τοῦ ἀνακριτοῦ, ἀλλὰ θέλω ὅλας αὐτὰς τὰς πληροφορίας συλλεγομένας μὲ τρόπον ἀντικειμενικὸν καὶ μὲ εὐσυνειδησίαν νὰ τίθηται προκειμένου νὰ ἀποφασισθῇ θέσις ἑνὸς ἀτόμου ἐντὸς ἢ ἐκτὸς τῆς κοινωνίας ὑπὸ τὴν κρίσιν ὀργάνου ἀναλόγως μὲ τὴν θέσιν αὐτοῦ.

§106Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτ.) Εὐχαρίστως σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἤδη προάγεται εἰς λῆψιν ριζικῶν ἀποφάσεων.

§107Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Συνεπῶς, διὰ νὰ προχωρήσω εἰς τὸ δεύτερον καὶ τελευταῖον θέμα, θὰ ἤθελα ἐν συμπεράσματι νὰ εἴπω, ὅτι ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι πρῶτον οἱ φάκελλοι τῶν παιδιῶν, τὰ ὁποῖα ἦσαν εἰς τὴν ΕΠΟΝ καὶ τὸ ΕΑΜ, πρέπει νὰ καταστραφοῦν, ἐφ’ ὅσον φυσικὰ δὲν εἶχον καμμίαν περαιτέρω δρᾶσιν καὶ θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα τῆς διαδικασίας τῆς ἀποκαταστάσεως, διότι ὁ ἀποχαρακτηρισμός, ὡς ἐφηρμόσθη μέχρι σήμερον, οὐδεμίαν ἀποκατάστασιν ἀποτελεῖ διὰ τὸν ἐνδιαφερόμενον καὶ ἀποκαταστάσεως δικαιοῦνται κατὰ τὴν γνώμην μου, οἱ μὴ βαρυνόμενοι δι’ ἐγκληματικῆς δράσεως καὶ δι’ ἐκδήλων σαφῶν καὶ ἀνεπιδέκτων οἱασδήποτε ἀμφιβολίας ἐνεργειῶν —ὡς ἐπὶ παραδείγματι ἡ στράτευσις καὶ συμμετοχὴ εἰς τὸν συμμοριτοπόλεμον— ἀποδείξαντες τὴν ἀντίθεσίν των πρὸς τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα. Καὶ περαιτέρω δὲν εἶναι ἴσως ἀνάγκη νὰ τὸ εἴπω, ἄγρυπνος πρέπει νὰ εἶναι ἡ παρακολούθησις ὑπὸ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, διότι οὕτω προστατεύομεν τοὺς ἐλευθέρους θεσμούς μας. Ὅσον ἀφορᾷ τώρα τὰς ἐκτοπίσεις καὶ ἐδῶ νομίζω, ὅτι ἔγινε μία παρανόησις. Μετὰ πολλῆς δριμύτητος ἠλέγχθη τὸ μέτρον τῶν ἐκτοπίσεων ὡς μέτρον ἀστυνομικὸν καὶ ἀνελεύθερον, μὴ συμβιβαζόμενον πρὸς τὴν Δημοκρατίαν. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τοὺς κυρίους συναδέλφους, ὅσον αὐτὰ περίπου ὑπεστήριξαν, ὅτι κατ’ ἀρχὴν τὸ μέτρον δὲν ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρίζεται ἀνελεύθερον ἢ ἀντιδημοκρατικόν. Ἡ διὰ τῆς ἐκτοπίσεως στέρησις τῆς ἐλευθερίας εἶναι μέτρον ἀνάγκης, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλει τὸ συμφέρον τῆς ἐθνικῆς καὶ δημοσίας ἀσφαλείας. Τὸ μέτρον τοῦτο ἰσχύει ἐν Ἑλλάδι ἀπὸ τοῦ 1924 καὶ ὄχι μόνον διὰ τοὺς ἐπιβουλευομένους τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, ἀλλὰ καὶ δι’ ἄλλας κατηγορίας. Οἱ ζωοκλέπται, π.χ., κατὰ δεκάδας ἐξετοπίζοντο, οἱ λῃστοτρόφοι, οἱ παντοιοτρόπως ὑποθάλποντες τοὺς λῃστὰς καὶ ἐπὶ ἁπλῇ ὑπονοίᾳ ἐξετοπίζοντο, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν ἄλλως νὰ ἀμυνθῇ τὸ Κράτος. Τὸ ἴδιον γίνεται μὲ τοὺς λαθρεμπόρους ναρκωτικῶν ἢ τοὺς χρησιμοποιοῦντας ναρκωτικά. Διότι συμβαίνει νὰ μὴ ὑπάρχουν ὅλαι ἐκεῖναι αἱ κατὰ τὴν δικονομίαν ἀποδείξεις διὰ παραπομπὴν καὶ καταδίκην, ἐνῷ ὑπῆρχον σαφεῖς ἐνδείξεις, ὅτι ὑπέθαλπον τοὺς λῃστὰς ἢ ὅτι ἐμπορεύονται καὶ ναρκωτικὰ ἢ ὅτι ἐπιδίδονται εἰς τὴν κακίστην συνήθειαν τῆς λήψεως ναρκωτικῶν. Συνεπῶς, δυνάμεθα νὰ συζητήσωμεν συγκεκριμένως, περὶ τοῦ πῶς πρέπει νὰ γίνωνται αἱ ἐκτοπίσεις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐθνικὴν ἢ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν, ὑπόπτως ζῶντες καὶ συνωμοτικῶς κινούμενοι, ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι δυνάμεθα αὐτὸ τοῦτο τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἰσχύει καὶ εἰς ἄλλας δημοκρατικὰς χώρας, νὰ τὸ χαρακτηρίζωμεν ὡς μέτρον ἀντιδημοκρατικόν. Μὲ ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν ἐσημείωσα, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ζητεῖ μὲν τὴν δικαστικὴν «ἔγκρισιν» μεταγενεστέρως διὰ τὴν ἐκτόπισιν, ἀναγνωρίζων ὅμως τὴν ἀνάγκην νὰ εἶναι ἐλευθέρα ἡ Διοίκησις εἰς δεδομένην στιγμὴν νὰ ἐπιβάλῃ τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν δικαστικὴν ἐγγύησιν, νομίζω, ὅτι ὑπάρχει, διότι αἱ Ἐπιτροπαὶ Ἀσφαλείας ἀποτελοῦνται ἀπὸ τὸν Νομάρχην, τὸν Εἰσαγγελέα καὶ ἕνα Πρωτοδίκην, ἡ δὲ δευτεροβάθμιος Ἐπιτροπὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸν Νομάρχην, ἕνα Ἀντεισαγγελέα Ἐφετῶν καὶ ἕνα Ἐφέτην. Συνεπῶς, ἡ πλειοψηφία εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἀσφαλείας εἶναι πλειοψηφία δικαστῶν. Συνεπῶς, ἔχομεν ὅ,τι χρειάζεται καὶ δικαίως, διότι τὸ μέτρον τοῦτο ἀποτελεῖ στέρησιν ἐλευθερίας. Ἔχομεν τὴν ἐγγύησιν τῆς δικαστικῆς κρίσεως. Δυνατόν, παρὰ ταῦτα, νὰ ὑπῆρξαν πλάναι καὶ ὑπερβολαὶ εἰς τὴν ἐφαρμογήν. Ἐπισημαίνοντες αὐτάς, δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ φθάσωμεν μέχρι τῆς ἐπικρίσεως αὐτοῦ τούτου τοῦ μέτρου καὶ μάλιστα ὡς θεσμοῦ ἀντιδημοκρατικοῦ. Ὡς θεσμός, ἰσχύων ἐν Ἑλλάδι ἀπὸ τριακονταετίας, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι ἐπὶ Δημοκρατικῆς Κυβερνήσεως Παπαναστασίου, καθιερώθη ἡ ἐκτόπισις ὡς μέτρον διοικητικόν. Ἐπαναλαμβάνω ἄλλο ζήτημα ἡ ἐπίκρισις ἐνδεχομένων καταχρήσεων καὶ ἄλλο νὰ ἐπικρίνωμεν αὐτὸν τοῦτον τὸν θεσμόν, ὡς πάντα θεσμὸν ἀντιδημοκρατικόν, καὶ μάλιστα ὡς προσδίδοντα εἰς τὸ Κράτος τὴν μορφὴν τοῦ ἀστυνομικοῦ! Ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐκτόπισιν, ἐκεῖνο ποὺ φρονῶ, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ, εἶναι νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὸν ἀρχικὸν νόμον, ὁ ὁποῖος προέβλεπεν ὡρισμένην χρονικὴν διάρκειαν, διότι διά τινος νεωτέρου νόμου ἐπιτρέπεται ἡ ἐπαναφερομένη παράτασις. Νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ ἀνώτατον ὅριον π.χ. ἑνὸς ἢ δύο ἐτῶν, ὥστε ἅμα τῇ ἐξαντλήσει τοῦ χρόνου τῆς ἐκτοπίσεως, νὰ ἐπανέρχεται ὁ ἐκτοπιζόμενος, ὡς ἐξέρχεται ἐκ τῶν φυλακῶν ὁ κατάδικος μετὰ τὴν ἔκτισιν τῆς ποινῆς. Ἐὰν εἶναι ἀμετανόητος καὶ ἐξακολουθῇ παρὰ ταῦτα νὰ δίδῃ ἀφορμάς, θὰ δύναται νὰ ἐπανασυλληφθῇ βάσει νέων πλέον στοιχείων. Δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ παράτασις ἢ ἐκτόπισις ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν. Αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὁ ὁποῖος ὑπευθύνως ἐξετάζων τὸ θέμα, θὰ δώσῃ πιστεύω, τὴν προσήκουσαν λύσιν, ἐν ὄψει πάντοτε καὶ τοῦ συμφέροντος τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Πάντως εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ τεθῇ ὡρισμένον χρονικὸν ὅριον ὡς ἄλλωστε ἴσχυεν. Δὲν ὑπάρχε ποινὴ ἀορίστου χρόνου, οὔτε δύνανται τὰ δικαστήρια νὰ παρατείνουν τὰς ποινάς.

§108Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Διὰ νὰ γίνῃ ἡ ἐκτόπισις, ὑπάρχει ἡ Ἐπιτροπὴ Ἀσφαλείας εἰς τὸν Νομόν, ἀποτελουμένη ἀπὸ τὸν Νομάρχην, τὸν Δ)τὴν τῆς Χωρ)κῆς καὶ τὸ ἁρμόδιον δικαστικὸν ὄργανον.

§109Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Διαπράττετε ἓν σφάλμα, ὅσον ἀφορᾷ τὴν σύνθεσιν.

§110Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Μετέχουν εἷς Πρωτοδίκης καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς τῆς Ἐπιτροπῆς. Ὁ Δ)τὴς τῆς Χ)κῆς εἶναι εἰσηγητής.

§111Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτερικῶν). Θὰ ἤθελον ἐπ’ εὐκαιρίᾳ νὰ πληροφορήσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ὅταν λέγωμεν τακτικὸν διοικητικὸν μέτρον, Ἐπιτροπὴ Ἀσφαλείας, τί ἐννοοῦμεν; Ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας ἡ σύνθεσις εἶναι κατὰ πλειοψηφίαν δικαστική. Δηλαδή, μετέχει ὁ Εἰσαγγελεύς, ὁ Πρωτοδίκης καὶ ὁ Νομάρχης. Ὁ Δ)τὴς τῆς Χωροφυλακῆς εἶναι ἁπλῶς εἰσηγητής, καὶ δεύτερον, ὅτι ὑπάρχει δευτεροβάθμιος Ἐπιτροπὴ ἀναλόγου συνθέσεως. Συνεπῶς εἶναι μὲν Ἐπιτροπὴ χαρακτῆρος διοικητικοῦ, οὐσίᾳ ὅμως δικαστικῆς συνθέσεως.

§112Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐπὶ τῇ βάσει τίνων στοιχείων κρίνει; Ἐδῶ εἶναι τὸ ζήτημα.

§113Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ σύνθεσις τοῦ ὀργάνου. Συνέβη τὸ ἑξῆς: Κατηγορήθη ὑπάλληλος ἐν ἐνεργείᾳ, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα τῶν ἐκλογῶν μετέφερε φύλλα τῆς ἐφημερίδος «Αὐγὴ» τοῦ ὑποψηφίου τῆς ΕΔΑ. Ἔγινεν ἡ δικαστικὴ ἔρευνα καὶ ἀπεδείχθη, ὅτι τὸ πρόσωπον ἐκεῖνο, ὅτι δὲν ἦτο ὁ κατηγορηθεὶς ὑπάλληλος, ἀλλ’ ἐπρόκειτο περὶ ἄλλου προσώπου, τὸ ὁποῖον μετέφερε δι’ αὐτοκινήτου τὴν «Αὐγήν». Συνῆλθεν ἡ Ἐπιτροπὴ Ἀσφαλείας καὶ ἐξετοπίσθη οὗτος δι’ ἓν ἔτος εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον. Καὶ ἐρωτᾶται: Ἐνῷ τὸ ὄργανον, ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μετέφερε τὴν ἐφημερίδα, ἐξετοπίσθη ὁ ἠθικὸς αὐτουργός, ὁ ὑποψήφιος τῆς ΕΔΑ, ἐξακολουθεῖ νὰ εὑρίσκεται νὰ καθοδηγῇ καὶ νὰ «διαφωτίζῃ». Δηλαδή, τοὺς ἡγήτορας, τοὺς ἀφήνομεν ἡσύχους καὶ ἐλευθέρους, τὸν δὲ μικρὸν λαόν, τιμωροῦμεν καὶ καταδικάζομεν.

§114Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἡ περίπτωσίς σας εἶναι ἁπλῆ. Κακῶς, κάκιστα. Ἀποτελεῖ μίαν κατάχρησιν, τὴν ὁποίαν νὰ ἀναφέρητε καὶ εἰς τὸν ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος πιστεύω, ὅτι θὰ ζητήσῃ νὰ ἐξετάσῃ καὶ νὰ λάβῃ τὰ προσήκοντα μέτρα.

§115Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὴν ἀναφέρω ἐπισήμως εἰς τὸν κ. ὑπουργόν.

§116Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἁρμόδιος νὰ διερμηνεύω τὴν κυβερνητικὴν πολιτικήν. Ἀλλὰ σᾶς λέγω κακῶς, κάκιστα. Εἶναι μία περίπτωσις κλασσικῆς καταχρήσεως, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιφέρῃ καὶ κυρώσεις ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔκαμον οὕτω. Διότι ὅταν λέγω, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἄγρυπνος ἡ παρακολούθησις παντός, ὁ ὁποῖος ἐπιβουλεύεται τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, ἐξ ἴσου καὶ μετὰ τῆς αὐτῆς ἐντάσεως ὑποστηρίζω, ὅτι πρέπει αἱ ἁρμόδιαι ἀρχαὶ νὰ παρέχουν πᾶσαν προστασίαν εἰς τὸν πολίτην. Καὶ ἀναφέρατε περίπτωσιν κλασσικὴν ἀδικηθέντος πολίτου, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ ἀποκατασταθῇ. Δὲν ὑπάρχει δι’ ἐμὲ καμμία ἀμφιβολία περὶ αὐτοῦ. Αὐτὰ εἶχον, κύριοι συνάδελφοι, νὰ εἴπω, ἐν σχέσει πρὸς τὰ δύο βασικὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐθίγησαν κατὰ τὰς συζητήσεις τῶν τριῶν τελευταίων συνεδριάσεων. Κύριοι βουλευταί, περαίνων ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω, ὅτι πρέπει ὅλοι, ὄχι ἁπλῶς ἐν λόγοις, ἀλλὰ ἔργῳ νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν τῆς Δημοκρατίας ἡ προστασία τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν, ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ οἱουδήποτε μέλανος ἢ ἐρυθροῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἔχω βαθεῖαν πίστιν εἰς τὴν Δημοκρατίαν καὶ τοὺς ἐλευθέρους θεσμούς, οἱ ὁποῖοι διέπουν τὴν χώραν μας. Εἶπον ἤδη, ὅτι Δημοκρατία σημαίνει τάξιν καὶ ἀσφάλειαν, ὥστε νὰ δύναται ὁ νομιμόφρων πολίτης ἐλευθέρως νὰ κινῆται, νὰ σκέπτεται, νὰ δρᾷ, νὰ ἀναπτύσσεται. Ἐὰν ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν ἀνωμαλίαι ἐκ τοῦ παρελθόντος, πρέπει νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκκαθαρισθοῦν καὶ ἐὰν ὑπάρχουν, καὶ ὑπάρχουν, πολῖται ἀδικούμενοι, εἶναι ὑποχρέωσις τῆς Δημοκρατίας νὰ τοὺς ἀποκαταστήσῃ καὶ νὰ τοὺς προσελκύσῃ εἰς τοὺς κόλπους της. Διότι ἔργον μας δὲν εἶναι νὰ ὠθοῦμεν τοὺς τυχὸν ἀδικουμένους πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν, ἀλλὰ καθῆκόν μας εἶναι τοὺς μετανοήσαντας, τοὺς πραγματικῶς μεταμεληθέντας νὰ τοὺς ἐγκολπωθῶμεν, νὰ τοὺς θερμάνωμεν καὶ νὰ τοὺς κάμωμεν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, πάλιν καλοὺς Ἕλληνας. Ἐπ’ αὐτοῦ συμφωνῶ. Ἀλλὰ οὐδαμῶς συμφωνῶ, ὅτι ἐπιτρέπεται καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον νὰ χαλαρωθῇ οἱοδήποτε μέτρον ἐπαγρυπνήσεως, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν ἐγγύησιν τῶν Δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν αὐτῆς τῆς χώρας. (Χειροκροτήματα).

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Ἀργυρόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§118Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι, ὁ τόνος μου δὲν θὰ εἶναι οὔτε ἐριστικός, οὔτε κουραστικός. Διότι παρατηρεῖται τὸ ἑξῆς φαινόμενον: Ὅτι ἡμεῖς οἱ παλαιότεροι ἐγκατελείψαμεν τὴν στομφώδη ρητορικὴν τοῦ 1900, τὴν ὁποίαν ἐνεστερνίσθησαν οἱ νεώτεροι, οἱ ὁποῖοι, ὁμιλοῦν μετὰ φωνῆς καὶ ἀντάρας, γρονθοκοπημάτων ἐπὶ τῆς ἀτυχοῦς ταύτης ἕδρας, ἡ ὁποία ὑφίσταται τὴν ψυχικὴν ὀδύνην νὰ ἀκούῃ τόσας πολυλογίας καὶ ἐνίοτε καὶ πολλὰς ἀνοησίας. (Γέλωτες, χειροκροτήματα). Ἐγκατελείψαμεν, λέγω, τὴν ρητορικὴν αὐτὴν καὶ διὰ τοῦτο οἱ λόγοι μας εἶναι ἀναπαυτικοί. Διότι ἀπὸ αὐτὴν τὴν φωνὴν καὶ τὴν ἀντάραν τῶν νεωτέρων ρητόρων, ἡμεῖς οἱ ἀτυχεῖς, οἱ ὁποῖοι καθήμεθα εἰς τὴν πρώτην σειρὰν τῶν ἑδράνων αὐτῶν, κινδυνεύομεν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ὑποστῶμεν διάρρηξιν τῶν ὤτων μας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ πάθωμεν νευρικὴν κρίσιν. Εὐτυχῶς ὅμως μεταξὺ ἡμῶν ἔχομεν ἕνα συμπαθῆ συνάδελφον, ἰατρὸν νευρολόγον, τὸν κ. Ζαννῆν, ὁ ὁποῖος ἐλπίζω, ἐν ἀνάγκῃ νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ παράσχῃ εἰς ἡμᾶς τὰς ὑπηρεσίας του, ἂν καὶ ἄλλοτε ἐν Παρισίοις ἤκουσα ἕνα φίλον μου ἰατρὸν νευρολόγον νὰ λέγῃ, ὅτι ἡμεῖς οἱ νευρολόγοι, λόγῳ τοῦ ἐπαγγέλματός μας καταντᾶμε πιὸ τρελλοὶ ἀπὸ τοὺς πελάτας μας. (Γέλωτες, χειροκροτήματα). Ἐλπίζω, τοιοῦτον τὶ νὰ μὴ συμβῇ μὲ τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον. Ἐγὼ τοὺς συναδέλφους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δὲν τοὺς ἀποκαλῶ, ὅπως ὁ ἀγαπητός μου Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κ. Κανελλόπουλος, ἀγαπητοὺς συναδέλφους, διότι ἐφάνησαν ἀγνώμονες πρὸς τὸν ἀγαπητὸν Ἀντιπρόεδρον, τὸν ὁποῖον κατετυράννησαν κατὰ τὸ τελευταῖον στάδιον, προκειμένης τῆς συζητήσεως περὶ ἀεροπόρων καὶ ἐφάνησαν ἀχάριστοι καὶ ἀγνώμονες πρὸς αὐτόν. Δι’ αὐτὸ θὰ τοὺς ἀποκαλῶ ἁπλῶς συμπαθεῖς συναδέλφους. (Γέλωτες, χειροκροτήματα). Κύριοι, ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ἡ ὅλη συζήτησις, ἡ ὁποία ἐγένετο, περὶ τῶν φακέλλων, ἐγὼ φρονῶ, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ν’ ἀποφευχθῇ, διότι οὐσιαστικῶς δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ Ἀντιπολιτεύσεως καὶ Συμπολιτεύσεως. Ἐὰν ἀπ’ ἀρχῆς ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν ἐκπροσώπων της προσήρχετο καὶ ἔλεγε τὰς σκέψεις της καὶ τὰς προθέσεις της, καὶ ἀπεδείκνυε, ὅπως ἠμπορεῖ ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι ἀπεφυλάκισεν ἑκατοντάδας κομμουνιστῶν καὶ ὅτι κατὰ τὴν γνώμην μου ἴσως καὶ ἤδη γίνεται ἐξέτασις καὶ τῶν φακέλλων, νομίζω, ὅτι θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀποφευχθῇ ἡ συζήτησις. Ἐγὼ πάντως ὑποστηρίζω αὐτό, τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξεν ἡ ἀξιωματικὴ Ἀντιπολίτευσις. Λυποῦμαι δέ, ὅτι σήμερον ἔχω τὴν ἀτυχίαν νὰ μὴ εἶναι παρὼν ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Βενιζελικοῦ κόμματος, ὁ κ. Παπανδρέου, περὶ τοῦ ὁποίου ἐσκόπευα νὰ ὁμιλήσω. Ζητῶ δὲ συγγνώμην ἀπὸ τὸ νεώτερον Βενιζελικὸν Κόμμα ἐὰν τὸ ἀποκαλῶ Βενιζελικὸν καὶ ὄχι Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διότι θὰ ἐπαναλάβω αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπον, ὅταν καὶ πάλιν εἶχε κηρύξει ἀπεργίαν τὸ κόμμα, ὅταν συνεζητεῖτο ὁ νόμος περὶ ἐκλογικῆς περιφερείας. Εἶπον τότε, καὶ ἐπειδὴ τὸ εἶπον ἐν ἀπουσίᾳ του τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ τώρα, ὅτι ἐπὶ 40 ἔτη γράφων καὶ δημηγορῶν ἐναντίον τοῦ Βενιζελικοῦ Κόμματος, οὐδέποτε τὸ ἀπεκάλεσα Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ὅπως οὐδέποτε ἀπεκάλεσα τὴν Μαύρην Θάλασσα, Εὔξεινον Πόντον. (Γέλωτες). Καὶ δικαιοῦμαι νὰ τὸ εἴπω, δι’ ὅσα ἐγὼ ὑπέστην, ἀλλ’ ὑπῆρξα πάντοτε δίκαιος καὶ ἀντικειμενικὸς ἀπέναντι τοῦ κόμματος αὐτοῦ. Διότι ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι καὶ εἰς τὰ 1916, ἐγὼ λαϊκὸς ὤν, ἤμουν ὑπὲρ τῆς ἐξόδου τῆς Ἑλλάδος ἐκ τῆς οὐδετερότητος καὶ διετύπωσα τὴν γνώμην μου εἰς τρία ἄρθρα τῆς ἐφ. «Ἀθῆναι». Καὶ εἰς τὴν συνέλευσιν τοῦ 1920 —νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Πρόεδρος αὐτὰς τὰς παρεκβάσεις— εἰς τὴν συνέλευσιν τοῦ 1920, τὴν Γουναρικήν, εἶχον τὸ θάρρος, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς νὰ εἴπω τότε, ὅτι: «Κύριοι, ἐὰν θέλετε νὰ ἔχωμεν τὸ δικαίωμα νὰ κατηγορήσωμεν τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον διὰ τὴν ἐσωτερικήν του πολιτικήν, ὀφείλομεν νὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι ἡ ἐξωτερική του πολιτικὴ ἦτο ὀρθή. Ἐὰν ἄλλος πλὴν ἐμοῦ τὰ ἔλεγεν αὐτὰ θὰ ὑφίστατο ξυλοδαρμόν. Ἄκρα σιωπὴ ἐπεκράτησε καὶ μόνον ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος Λεβίδης, ὁ ὁποῖος ἀπεκαλεῖτο τὸ ἀηδόνι τῆς Βουλῆς, ἐγερθεὶς μοῦ εἶπεν, ἡ σιωπὴ τῆς Συνελεύσεως δὲν εἶναι ἔγκρισις τῶν λόγων σας. Καὶ τοῦ ἀπήντησα, ὅτι ἀπ’ ἐναντίας νομίζω, ὅτι ἡ σιωπὴ τῆς Συνελεύσεως εἶναι ἐνδόμυχος ἔγκρισις τῶν λόγων μου. Λέγω ταῦτα διὰ νὰ κανονίσω τὴν θέσιν μου ἀπέναντι τοῦ νεωτέρου Βενιζελικοῦ Κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον εὔχομαι καλὴν πρόοδον, ἂν καὶ ὁ Συναγερμὸς τοῦ ἐπῆρεν 70 πρώην ὀπαδούς του, οὓς καὶ ἰδιαιτέρως ἐτίμησε δι’ ἀξιωμάτων καὶ δι’ αὐτὸ δυσκόλως θὰ προκόψῃ, ἐκτὸς ἐὰν γίνῃ ἀντιβενιζελικὸν κόμμα ἀφοῦ ὁ Συναγερμὸς ἔγινεν ἡμιβενιζελικός, (χειροκροτήματα, γέλωτες), καὶ λάβει τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν εἶχε ἄλλοτε τὸ Λαϊκὸν Κόμμα ἀπέναντι τοῦ Βενιζελικοῦ. Ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ εἰσέλθω εἰς τὸ θέμα, διότι ἡ Δαμόκλειος σπάθη τοῦ Κανονισμοῦ ἐπαπειλεῖ τὸν τράχηλόν μου. Συμφωνῶ πρὸς ὅσα διετύπωσεν ὁ κ. Χαβίνης, ὅτι οἱ φάκελλοι τῶν ἐγκληματησάντων πρέπει νὰ μείνουν, δὲν γεννᾶται συζήτησις, ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τοὺς ἄλλους φακέλλους πρέπει νὰ ἐπανερευνηθοῦν. Δὲν εὑρίσκω δὲ ποία θὰ εἶναι ἡ δυσκολία. Διότι ἠμπορεῖ νὰ δημιουργηθοῦν 2 καὶ 3 Ἐπιτροπαὶ 3)μελεῖς, αἱ ὁποῖαι νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸ ζήτημα αὐτό. Εἶναι ἀναμφισβήτητον καὶ ἔχω μίαν ἀπόδειξιν ἐπ’ αὐτοῦ, ὅτι ὅταν ἐνεφανίσθη τὸ ΕΑΜ ὡς ἐθνικὴ ὀργάνωσις, ἴσως ἀρχικῶς ἦτο ἐθνικὴ ὀργάνωσις, ὅλοι ἔσπευσαν πρὸς αὐτό. Ἔχω τὸ παράδειγμα δύο φίλων μου κομματαρχῶν εἰς τὰ προάστεια, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ 20 ἔτη ἦσαν πλησίον μου Λαϊκοὶ Βασιλόφρονες καὶ εἰς τὰς ἐκλογὰς μὲ ἔφερνον πάντα πρῶτον. Εἶχον υἱοὺς 16 ἐτῶν. Τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐπλανήθησαν, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, καὶ ἐπῆγαν ἀρχικῶς εἰς τὸ Ε.Α.Μ. Βεβαίως κατόπιν τὸ ΕΑΜ ἔπεσεν εἰς τοὺς ὄνυχας τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ἔγινε κομμουνιστικὴ ὀργάνωσις, ἀλλὰ τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἐβγῆκαν εἰς τὰ βουνὰ καὶ δὲν ἦτο εὔκολον νὰ φύγουν. Ὅταν ἐτελείωσεν αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις μοῦ τηλεφώνησαν καὶ ἦλθον αὐτοὶ οἱ δύο παλαιοὶ φίλοι μου, ἄριστοι πολίτες, καὶ μοῦ εἶπον «δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ» μᾶς ἔκαμαν φακέλλους καὶ μᾶς ἐχαρακτήρισαν ὅλην τὴν οἰκογένειαν ἐπειδὴ τὰ παιδιά μας ἦσαν ἐκεῖ, ὡς κομμουνιστάς. Κάνετέ μας τὴν χάριν νὰ εἰδοποιήσετε τὴν Ἀστυνομίαν εἰς τὰ δύο αὐτὰ προάστια, διὰ νὰ μᾶς τακτοποιήσουν. Πράγματι τηλεφώνησα εἰς τὰς ἀστυνομικὰς ἀρχὰς τῶν προαστίων, ἀλλὰ δὲν εἰσηκούσθη ἡ εἰσήγησίς μου. Ἀποτέλεσμα, κύριοι, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἐπὶ 20 ἔτη ἦσαν ἀφωσιωμένοι εἰς ἐμένα ἐθνικόφρονες μετέστησαν εἰς τὸν κομμουνισμὸν καὶ δὲν τοὺς ἐπανεῖδον. Διὰ τοῦτο ὑποστηρίζω, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι σοβαρόν. Ἀνέφερα ἕνα συγκεκριμένον γεγονὸς διὰ νὰ εἴπω, ὅτι ἔχομεν πᾶν συμφέρον, ὥστε τοὺς παραπλανηθέντας νὰ τοὺς ἐπαναφέρωμεν εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκογένειαν καὶ δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον οἱ φάκελλοι πλὴν τῶν ἐγκληματισάντων πρέπει νὰ ἐξετασθοῦν. Βεβαίως, ὑπῆρξαν μεμονωμένοι συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι εἶπον ὑπερβολὰς ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι πρέπει νὰ καοῦν οἱ φάκελλοι αὐτοὶ εἰς τὰς πλατείας. Αὐτὸ βεβαίως δὲν εἶναι ὀρθόν, ἠμποροῦν ὅμως κάλλιστα νὰ ἐπανερευνηθοῦν ἀλλὰ αὐτὸ θὰ ἀπαιτήσῃ χρόνον, θὰ ἀπαιτήσῃ 2–3 Ἐπιτροπὰς καὶ ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι ὁπωσδήποτε ἐπὶ κεφαλῆς τῶν Ἐπιτροπῶν αὐτῶν πρέπει νὰ εἶναι ἕνας δικαστικός. Διότι, κύριοι, τὰς πληροφορίας τὰς λαμβάνει ἡ Ἀστυνομία ἀπὸ πρόσωπα, πολλάκις ὑστερόβουλα. Γνωρίζομεν δυστυχῶς, ὅτι ἕνα ἐλάττωμα τῆς φυλῆς μας εἶναι τὸ φιλοκατήγορον, διὰ νὰ μὴ εἴπω τὸ συκοφαντικόν. Ἀναφέρω τὸ ἀκόλουθον γεγονός. Ὅταν εἰς τὰ 1917–20 ἡ τότε Κυβέρνησις τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου μᾶς ἀπέστειλε σωρηδὸν εἰς τὰς Νήσους. Ἠξεύρετε τί συνέβαινεν εἰς τὰ Χανιά, ὅπου πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι ποτὲ εἰς τὴν ζωήν μου δὲν πέρασα καλύτερα, μὲ ἐπεριποιήθησαν ὅσον ἦτο δυνατόν, διότι ὅσοι ἔμειναν εἰς τὴν Κρήτην καὶ εἰς τὰ Χανιὰ ἦσαν ἄριστοι Κρῆτες, οἱ κακοὶ εἶχον κατακλείση τὴν Ἑλλάδα, οἱ καλοὶ εἶχον μείνει ἐκεῖ. Τότε εἶχον συνεξορίστους τὸν στρατηγὸν Μομφεράτον, τὸν ἀείμνηστον ναύαρχον Δαμιανὸν καὶ Ἐφέτας οἵτινες εἴχομεν χαρακτηρισθῆ ὅλοι ὡς προδόται. Μαζὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς προδότας ὅλους, ἦσαν ἱερεῖς, παντοπῶλαι, χωρικοὶ ἐκ Λεβαδείας. Καὶ διατί; Διότι ἐὰν εἰς ἕνα χωρίον ἦσαν δύο ἱερεῖς πήγαινεν ὁ ἕνας καὶ ἔλεγεν εἰς τὴν Ἀστυνομία αὐτὸς εἶναι βασιλικός, διὰ νὰ τοῦ πάρῃ τὴν πελατείαν τῶν νεκρῶν (Χειροκροτήματα, γέλωτες). Λοιπόν, διατὶ νὰ μὴ δεχθῶ, ὅτι τὰς πληροφορίας τὰς δίδουν ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας ἄνθρωποι εἰς τὴν Ἀστυνομίαν καὶ καταγγέλουν ἄλλους, ἀπὸ συμφέρον καὶ οἱ ὁποῖοι εἰσηγοῦνται εἰς τὰς Ἐπιτροπὰς ψεύδη; Ἐπαναλαμβάνω λοιπόν, ὅτι νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὤφειλε νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀναθεώρησιν, εἰς τὴν ἐπανεξέτασιν τῶν φακέλλων. Ἀλλά, κύριοι, ὁμιλοῦμεν περὶ φακέλλων καὶ περὶ κομμουνισμοῦ, ὅταν ἀκόμη αἱ Δημόσιαι Ὑπηρεσίαι καὶ οἱ Ὀργανισμοὶ Δημοσίου Δικαίου εἶναι γεμάτοι ἀπὸ αὐτούς. (Χειροκροτήματα). Δὲν θέλω νά ἔλθω εἰς λεπτομερείας, διὰ νὰ ἀναφέρω ὡρισμένους Ὀργανισμούς. Εἶναι πασίγνωστοι. Τί ὅμως ἔγινε μὲ τὴν ἐκκαθάρισιν; Διότι κατ’ ἐμὲ ὁ νόμος 2500, νὰ μὲ συγχωρῇ ἡ Κυβέρνησις, διότι δυστυχῶς ἐγὼ παίζω τὸν ρόλον ἐδῶ νὰ λέγω ἀλήθειαν καὶ νὰ προσκρούω καὶ εἰς πρόσωπα καὶ ἐνίοτε καὶ εἰς δυνάμεις· ἀκόμη, διότι καθὼς σᾶς εἶπον ἄλλοτε τὸ τοῦ Χρυσίππου, προτιμῶ λέγων τὴν ἀλήθειαν νὰ ἀρέσκω εἰς τοὺς Θεοὺς παρὰ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, λέγων τὰ ἀναληθῆ. Λοιπὸν εἶναι πασίγνωστον, ὅτι ἐκάμαμεν τὸν νόμον αὐτόν. Καὶ δι’ αὐτοῦ ἔφυγαν οἱ παλαιοὶ ἐθνικόφρονες καὶ ἔμειναν οἱ ἀριστερίζοντες, διότι ἀντὶ τοῦ νόμου 2500 οἱ ὑπουργοὶ δὲν ἔσχον τὸ θάρρος καὶ τὴν ἱκανότητα ὑπ’ εὐθύνην των νὰ προβοῦν εἰς τὰς ἐκκαθαρίσεις τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐθνικοφροσύνης καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἱκανότητος. Ἤθελον δὲ νὰ προσθέσω καὶ τὸ ἀκόλουθον. Ἐὰν ἐγεννήθη ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἡ ὀξύτης αὐτὴ ἐπὶ τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία προεκάλεσε τὸ δυσάρεστον ἐπεισόδιον τὸ γνωστόν, τοῦτο ὀφείλεται εἰς ἔλλειψιν ψυχολογίας ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶναι μέγα σφάλμα, κύριοι συνάδελφοι, τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, ὅτι ὑπακούουν εἰς τὴν ἰδίαν ὑποκειμενικὴν ψυχολογίαν, χωρὶς νὰ λαμβάνουν ὑπ’ ὄψει καὶ τὴν ψυχολογίαν τῶν ἀντιθέτων. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μέγιστον μειονέκτημα, διότι ἐὰν οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχον ὑπ’ ὄψιν αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγω καὶ εἶχον ὑπ’ ὄψει τὴν ψυχολογίαν τῆς πτέρυγος τῆς Συμπολιτεύσεως, θὰ ἦσαν ἀντικειμενικώτεροι καὶ ὀλιγώτερον ὀξεῖς καὶ δὲν θὰ συνέβαινεν, ὅτι συνέβη. Δὲν ἔχομεν συμφέρον, κύριοι, νὰ συμβαίνουν αὐτὰ τὰ ἔκτροπα ἐνταῦθα, διότι ἐκπίπτει τὸ κῦρος τοῦ Κοινοβουλίου εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ λαοῦ. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔδειξεν ἔλλειψιν ψυχολογίας, ὡς πρὸς τοῦτο, διότι δὲν ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει τὴν ψυχολογίαν τῆς ἡμετέρας πτέρυγος, διότι ἡ πτέρυξ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύει, δὲν ἔπαθον κατὰ τὸ ἀπαίσιον Δεκέμβριον ὅ,τι ἔπαθεν ἡ ἰδική μας πτέρυξ.

§119Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Δὲν εἶναι ἀπόλυτον αὐτό.

§120Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔτσι νομίζω.

§121Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Μὰ δὲν ἐκπροσωποῦμεν κομμουνιστάς. Δὲν ἐκπροσωποῦμεν ἡμεῖς τοὺς ἀριστερούς.

§122Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Λέγω, δὲν θὰ ἔπαθον ὅ,τι ἔπαθεν ἴσως ἡ ἄλλη πτέρυξ.

§123Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Τί ἐννοεῖτε; Προσωπικῶς, ἢ οἱ φίλοι των; Διότι ἐγὼ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι οἱ περισσότεροι φίλοι μου καὶ κομματάρχαι μου ἐσφάγησαν.

§124Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ὁμιλῶ περὶ τῶν φίλων σας ἀλλὰ περὶ ὑμῶν. Ἀνέφερον ἕνα γεγονός, ἐγώ, ὁ ὁποῖος — μὲ ξεύρετε— εἶμαι πολὺ μετριοπαθὴς καὶ ξεύρετε πόσον ἐκτιμῶ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Ἀλλὰ πῶς θέλετε ὅταν σκέπτωμαι, ὅτι εἰς ἕνα προάστιον τῶν Ἀθηνῶν, ἕνα προάστιον εἰς τὸ ὁποῖον ζοῦν ἄνθρωποι εὐγενέστατοι, οἱ ὁποῖοι εὐεργετοῦν τὸν λαόν—ὁμιλῶ διὰ τὴν Κηφισιάν—ἐφόνευσαν ἀθωωτάτους ἀνθρώπους, ἕνα ναύαρχον, τὸν Κριεζῆ, τὸν Κτενᾶ τὸν Δήμαρχον, ὁ ὁποῖος ἄφησε χήρα καὶ παιδιά, τὸν Στέφανο Στεφάνου τὸν δημοσιογράφο, τὸν γιατρὸ τὸν Μπελέκα, καὶ ἄλλους. Καὶ ἐγὼ ἐσώθην ὡς ἐκ θαύματος, διότι μὲ ἔσωσε τὸ θάρρος μου, διότι ἐγὼ δὲν εἶχον τὴν μωρίαν νὰ παραδώσω τὰ περίστροφά μου εἰς τοὺς Γερμανούς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἤξευρον αὐτοί. Καὶ ὅταν εἰσῆλθον εἰς τὸ δωμάτιον νὰ μὲ παραλάβουν, ἐγὼ ἠρνήθην νὰ τοὺς ἀκολουθήσω. Μοῦ εἶπον, ὅτι θὰ ἔλθουν τὴν νύκτα μὲ τὸ καμιόνι καὶ τὴν δυναμίτιδα. Καὶ τοὺς εἶπον ὅτι θὰ τοὺς ἀνέμενον μὲ τὰ δύο μου περίστροφα εἰς τὰ χέρια, διότι προκειμένου νὰ ἀποθάνω εἰς τὰ βουνά, καλύτερα νὰ ἀποθάνω εἰς τὸ σπίτι μου. Καὶ τότε ἤρχισαν νὰ λωποδυτεύουν τὴν οἰκίαν μου. Μοῦ ἔκλεψαν τὸ σπαθί μου. Τὸ ὡραῖο μου σπαθί. Καὶ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ δι’ ἐμὲ ψυχικὴν ὀδύνην. Μοῦ πῆραν τὰ γυαλιά. Μοῦ ἐπῆραν δύο περίστροφα ἱστορικὰ τοῦ ναυάρχου Ντεριγνύ, τοῦ ναυάρχου, ποὺ οἱ Γερμανοί, ὅταν ἦλθον εἰς τὴν οἰκίαν μου καὶ τοὺς εἶπον, ὅτι εἶναι κειμήλια, τὰ ἐσεβάσθησαν. Λυποῦμαι λοιπόν, διὰ τὴν ἔλλειψιν ψυχολογίας ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ λυποῦμαι, διότι ἀπουσιάζει ὁ κ. Παπανδρέου, ἀλλὰ θὰ τοῦ τὰ μεταβιβάσῃ ὁ κ. Χαβίνης, λυποῦμαι, διότι ἀπὸ τὸν εὐφυέστατον αὐτὸν ἄνδρα ἔλλειψεν ἡ ψυχολογία, ὅταν ἔστειλεν ἓν τελεσίγραφον εἰς τὸν Ἀλέξανδρον Παπάγον νὰ ἐμφανισθῇ εἰς τὴν Βουλήν. Ὁ Παπάγος, κύριοι, μὲ τὸν Μεταξᾶ ἐδημιούργησαν τὴν μεγαλυτέραν δόξαν τῆς Ἑλλάδος καὶ συνελήφθη καὶ ἐστάλη εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ παρέμεινεν ἐπὶ ἔτη εἰς στρατόπεδον συγκεντρώσεως, καθ’ ὃν χρόνον ὁ συμπαθέστατός μου κατὰ τὰ ἄλλα ὡς ἄτομον κ. Παπανδρέου, ἦτο ἐλεύθερος. Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ μετέβη.....

§125Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Λάθος. Ἐφυλακίσθη εἰς τοῦ Ἀβέρωφ, μέχρις ὅτου ἐπενέβησαν παράγοντες τῆς τότε Κυβερνήσεως καὶ μόλις ἐσώθη.

§126Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀναιρῶ, διότι δὲν τὸ ἐγνώριζον αὐτὸ καὶ λυποῦμαι, διότι τὸ εἶπον. Πάντως μετέβη εἰς Μ. Ἀνατολὴν καὶ ἐσχημάτισε Κυβέρνησιν μὲ τοὺς κομμουνιστάς.

§127Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, μὴ λησμονεῖτε, ὅτι ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Κράτους ἦτο ὁ ἀείμνηστος Βασιλεὺς Γεώργιος. Ὅτι, ἐκεῖ, ἦσαν ἀντιπρόσωποι ὅλων τῶν κομμάτων καὶ πολλοὶ τῶν ἐνταῦθα εὑρισκομένων μετεῖχον τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης, διότι τότε ἦσαν περιστάσεις τοιαῦται ποὺ ἔπρεπε νὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔκαμε, διότι δὲν ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ ἄλλως.

§128Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁμολογήσετε, κ. Χαβίνη, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἔκαμε καλὸν ἦτο, ὅτι ἀντὶ νὰ θέσῃ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ταξιαρχίας τὸν μάρτυρα Βασιλέα Γεώργιον Βʹ καὶ νὰ τὴν στείλῃ νὰ ἀπελευθερώσῃ τὴν Ἑλλάδα, ἔπεισε τὸν Γεώργιον νὰ παραμείνῃ ἐξόριστος καὶ νὰ τεθῇ ὑπὸ Δημοψήφισμα —καὶ θὰ σᾶς εἴπω πῶς τὸ γνωρίζω— καὶ ἀπέστειλε τὴν Ταξιαρχίαν νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν Ἰταλίαν. Αὐτὸ ὑπῆρξεν σφάλμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐστοίχισε τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944.

§129Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, πολὺ λυποῦμαι ποὺ λέγετε σεῖς τέτοια πράγματα. Ἐὰν δὲν ἔστελνε καὶ τὴν Ταξιαρχίαν νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὴν Ἰταλίαν, εἰς τὸ Ρίμινι, τότε τί θὰ εἶχε κάμει ὁ Στρατὸς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς; Εἶναι μία ἀπὸ τὰς δόξας τῆς Ἑλλάδος αὐτό. Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος ἦλθεν ὅπως ἦλθεν. Τὸ νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὸν ἀγῶνα νὰ προσφέρῃ ὑπηρεσίας, ἦτο μεγάλη ἡ πρᾶξις τῆς Κυβερνήσεως.

§130Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπηρεσίας, προσέφερε καὶ ὁ Στρατὸς καὶ τὸ Ναυτικόν, εἰς τὸ διάστημα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Δὲν δέχομαι αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγετε. Δόξα τοῦ Στρατοῦ μας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς θὰ ἦτο νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι τὴν Ἰταλίαν.

§131Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ἐξηρτᾶτο ἀπὸ μόνην τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν ποῦ θὰ σταλῇ ἡ Ταξιαρχία;

§132ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Προχωρεῖτε, κύριε ρήτωρ.

§133Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Καὶ εἰς χρόνον προηγήθη τὸ Ρίμινι τοῦ πέρατος τοῦ πολέμου, ὁπότε ὑπῆρχεν ὁ χρόνος τῆς ἐπανόδου τοῦ Βασιλέως Γεωργίου. Δὲν ἐμποδίζει τὸ ἕνα τὸ ἄλλο.

§134Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄνθρωπος ποὺ ἦτο εἰς τὸν προθάλαμον τοῦ Βασιλέως Γεωργίου, δὲν θὰ ἀναφέρω τὸ ὄνομά του, διότι δὲν πρέπει νὰ ἀναφέρωνται ὀνόματα ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ἦτο εἰς τὸν προθάλαμον τοῦ Βασιλέως Γεωργίου, ὅτε ἐξῆλθεν ὁ κ. Παπανδρέου εἶπεν εἰς τοὺς ἀναμένοντας: Κύριοι, ἔχω ἕνα εὐχάριστον γεγονὸς νὰ σᾶς ἀναγγείλω: Ὁ Βασιλεὺς ἐπείσθη νὰ μὴ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ τεθῇ ὑπὸ Δημοψήφισμα.

§135Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὁ Τσῶρτσιλ, ὅμως, λέγει ἄλλα εἰς τὰ ἀπομνημονεύματά του.

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κ. Παπασπύρου, δὲν ἐπιτρέπονται διακοπαί. Ἐξακολουθήσετε ἐπὶ τοῦ θέματος, κ. συνάδελφε.

§137Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ Τσῶρτσιλ, λέγει ὅ,τι θέλει. Δὲν μὲ πειράζει. Λέγει ὅτι ἡμεῖς φταῖμε. Ὅτι ἡ Βουλγαρία, γράφει ὁ Τσῶρτσιλ, ἐστράφη ἐναντίον τῆς Ἀντάντ, γράφει εἰς ἀπομνημονεύματά του, πρῶτος τόμος, διότι δὲν ἐδώσαμεν ἡμεῖς τὴν Καβάλαν εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Λοιπὸν ἂν τὰ διαβάζετε, διαβάζετέ τα.

§138ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξακολουθῆστε, κ. συνάδελφε, ἐπὶ τοῦ θέματος.

§139Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδὴ μὲ διέκοψεν ὁ συμπαθέστατος κ. συνάδελφος, ἐκ Λεβαδείας, θὰ τὸν παραλάβω ἐπ’ ὀλίγον.

§140Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀνακαλῶ τὴν διακοπήν μου.

§141Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κατηγορεῖ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν λαμβάνει μέτρα, ὅτι δὲν ἐξαφανίζει τοὺς φακέλλους, ὅτι... ὅτι... καὶ τὸν ἐρωτῶ —τὸν ἐρωτῶ ἀλλὰ θὰ ἀπαντήσω ἐγὼ καὶ δι’ αὐτὸ— ποῖος ἦτο ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ δὲν ἐτόλμησε νὰ θίξῃ οὔτε ἕνα φάκελλον; Διατί; Νὰ ἀπαντήσω ἐγώ.

§142Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Νὰ σᾶς ἀπαντήσω ἐγώ; Πρῶτον, διότι τότε ἦτο δύο χρόνια πιὸ μπροστὰ καὶ ἀπεῖχεν ὀλίγον ἀπὸ τὸν χρόνον τῶν ἐγκλημάτων καὶ δεύτερον, κ. συνάδελφε, διότι ἂν αὐτὸ τὸ κάμῃ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, δὲν θὰ παρεξηγηθῇ, ἐνῷ ἂν τὸ ἐκάμναμεν ἡμεῖς τότε θὰ ἀκούωμεν: Οἱ συνοδοιπόροι κλπ. κλπ. Λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη δι’ αὐτὰ τὰ πράγματα.

§143Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε τότε νὰ ἐρωτήσω, κ. Χαβίνη, διατὶ σᾶς ἐθεώρουν συνοδοιπόρους;

§144Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Πάντως δὲν ἦσαν εἰς τὴν ἁρμοδιότητά μου, διότι δὲν ὑπάγονται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, οἱ φάκελλοι.

§145Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ εὐθύνη ἦτο συλλογική. Καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω διατί. Διότι, ἐὰν τότε, ἐκτὸς τῆς μικρᾶς πλειοψηφίας ποὺ εἴχετε τῶν δύο ψήφων, ἀλλὰ ἐκτὸς τούτου, ἐὰν τολμούσατε νὰ θίξετε τοὺς φακέλλους, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ Ἡν. Πολιτεῖαι μὲ τὸ Σχέδιον Μάρσαλ καὶ τὰ ἄλλα, ἔστελναν ἐδῶ τὰ ἑκατομμύρια δολλάρια, τὰ ὁποῖα μετεχειρίζεσθε διὰ νὰ καλύπτετε τὰ ἐλλείμματα τοῦ προϋπολογισμοῦ σας, θὰ σᾶς ἔκοβαν τὸν λουφέ. Ἐκτὸς τούτου, λόγῳ καὶ τῆς ἀσθενείας τρόπον τινὰ τῆς Κυβερνήσεως, λόγῳ μὴ πλειοψηφίας, θὰ ὑπῆρχεν καὶ πρόσκρουσις ἀκόμη καὶ εἰς τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος, ὁπωσδήποτε, ἀντιπροσωπεύει τὸ Ἔθνος καὶ θὰ ἔλεγε πῶς ἡ Κυβέρνησις μὲ τοὺς δύο βουλευτὰς πλειοψηφίας ὑποστηρίζει τοὺς κομμουνιστάς. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἀμφιβάλῃ, διὰ τὴν ἐθνικοφροσύνην της, θὰ ἠμποροῦσε νὰ τὸ κάμῃ καὶ ἡ ἰδική σας ὄχι. Διότι εἴπατε κἄτι τί, ὅτι: «Ἐὰν ἡμεῖς τὸ ἐκάμνομεν τί θὰ μᾶς ἔσερναν»! Διατὶ θὰ ἔσερναν εἰς σᾶς καὶ δὲν μᾶς σέρνουν εἰς ἡμᾶς;

§146Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Διότι εἴχατε κεκτημένην ταχύτητα νὰ μᾶς λέγετε συνοδοιπόρους. Ἀκόμη καὶ τὸν μακαρίτην τὸν Σοφούλην, ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν Ἑλλάδα. Ἔπειτα, κ. συνάδελφε, ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ σήμερον δὲν ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ πρὸ δύο ἐτῶν. Ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μετὰ τρία ἔτη, δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ σήμερον. Ὅσον ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὴν χρονολογίαν τῶν ἐγκλημάτων, τόσον εὐχερέστερον καθίσταται νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ τάξις. Ὁ χρόνος εἶναι ὁ τῶν πάντων ἰατρός.

§147Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν σᾶς ἐλέγαμεν ἡμεῖς συνοδοιπόρους, ἀλλὰ ἡ κοινὴ γνώμη. Ὡς συμπέρασμα ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ ἐπιληφθῇ ταχέως τοῦ ζητήματος αὐτοῦ καὶ νὰ ὁρίσῃ Ἐπιτροπάς, ἔστω καὶ ἂν βραδύνῃ τὸ πρᾶγμα, καὶ νὰ ἀναθεωρήσουν ἢ νὰ ἐξαφανίσουν τοὺς φακέλλους. Διότι, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐλέχθη, ὅτι ἡ Δημοκρατία προστατεύεται, ἔχει τὴν ἀσφάλειάν της, δὲν εὐσταθεῖ, διότι ἐὰν οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποχρωματισθοῦν, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἔχουν πλέον φάκελλον, θὰ παρακολουθοῦνται ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν καὶ ἐὰν ὑποπέσουν εἰς παράπτωμα εἶναι οἱ ποινικοὶ νόμοι, καὶ θὰ τοὺς ξαναστείλουν εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον, τὸν ὁποῖον ἐγὼ κατέκτησα εἰς τὰ 1912. (Χειροκροτήματα).

§148Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐπήγατε ποτὲ εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον ἐξορία;

§149Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶχα πάει ὄχι ὡς ἐξόριστος, ἐπῆγα μὲ τὸ πλοῖον μου καὶ κατέλαβον τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον ὡς κατακτητὴς Ἑλληνικῆς νήσου ὑπὸ ξένον ζυγόν.

§150Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Μήπως ἐπήγατε ὡς πολιτικὸς ἐξόριστος;

§151Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι. Μοῦ ἀρκεῖ, ὅτι ἐπῆγα ἄλλοτε ὡς πολιτικὸς ἐξόριστος ἐπὶ Βενιζελισμοῦ, ὅπερ ἐξήγειρε τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον, ἀπουσιάζοντα εἰς Ἀγγλίαν, ὅταν τὸ ἔμαθεν. Ἔρχομαι, κύριοι, εἰς ἕνα ἄλλο σοβαρώτατον θέμα. Ὁ κ. Ἀλλαμανῆς εἰς τὸν λόγον του, καὶ ἔχω ἐδῶ τὰ πρακτικά, εἶπε κάτι τι, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ὀρθόν. Εἶπεν: Παρ’ οὐδενὸς ἀμφισβητεῖται, ὅτι οἱ σύμμαχοί μας τοῦ τελευταίου πολέμου», προσέξατε, «οἱ σύμμαχοί μας, ἐπισημαίνοντες καὶ σφάλματα καὶ ἐκτροπὰς ἐξιγχθείσας μέχρις ἐγκλημάτων κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα, δὲν παρέλειψαν νὰ ἀναγνωρίσουν ὡς τίτλον τιμῆς διὰ τὴν Ἑλλάδα, τὰς ὑπηρεσίας, τὰς ὁποίας προσέφερε τὸ ΕΑΜ εἰς τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν». Ὁμολογῶ, ὅτι τοιαύτη περικοπὴ καὶ διατύπωσις εἶναι καταπληκτική. Πρῶτον, διότι ἀναφέρει «οἱ σύμμαχοί μας», δηλαδή, περιλαμβάνει καὶ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας. Θὰ ἀπορήσω δὲ ἐὰν ἡ Πρεσβεία, δὲν τοῦ κάνῃ μήνυσιν. Διότι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ, θὰ ἐθεώρουν, ὅτι ἦτο τιμὴ διὰ τὴν Ἑλλάδα τὸ ΕΑΜ; Δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ περιορίσῃ καὶ νὰ εἴπῃ ἡ Ἀγγλία. Λυποῦμαι, κύριοι, ὅτι ἐγὼ ἔφθασα εἰς τὸ σημεῖον νὰ προσκρούω ἀκόμη καὶ εἰς τὰς συμμάχους δυνάμεις. Ἀλλὰ θὰ εἴπω τὴν ἀλήθειαν.

§152Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐζοῦσεν ὁ Ροῦσβελτ. Τότε ποὺ λέγει ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὅτι ἔλεγαν οἱ σύμμαχοι, ἐζοῦσεν ὁ Ροῦσβελτ.

§153Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀδιάφορον .....

§154Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Γνωρίζετε, ὅτι καὶ Ἀμερικανοὶ καὶ Ἄγγλοι ἀξιωματικοὶ ὑπηρετοῦσαν ὡς σύνδεσμοι εἰς τὸν ΕΛΑΣ ἢ ὄχι;

§155Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀμερικανοὶ εἰς τὸν ΕΛΑΣ; Ὄχι, διότι ἐὰν ὑπηρετοῦσαν, θὰ ὑπηρετοῦσαν ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν ἦσαν ἀξιωματικοὶ τοῦ μονίμου στρατοῦ. Τὸ θέμα, λοιπόν, κύριοι, εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἐγὼ εἶμαι ἕνας ἁπλοῦς βουλευτής, συνεπῶς, ὅ,τι καὶ ἂν εἴπω, δὲν δεσμεύω οὔτε τὸ Κράτος, οὔτε τὴν Κυβέρνησιν. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, κύριοι, ὅτι τὸ ΕΑΜ ἀρχικῶς ἦτο ἐθνικὴ ὀργάνωσις, μετὰ μετεβλήθη εἰς κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. Οἱ Ἄγγλοι, θὰ ἐνθυμῆσθε κάλλιστα, ἔρριπτον τὰ σακκίδια τοῦ χρυσίου εἰς τὰς συμμορίας τοῦ ΕΑΜ, τὰς ὁποίας ὑπεστήριξαν κατὰ τρόπον λίαν θερμόν. Ἀφήνω, ὅτι καὶ εἰς τὴν κατοχήν, ἐὰν ἐπάθαμε ζημίας ἀπὸ τὰ ἀεροπλάνα, δὲν τὰς ἐπάθαμεν ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, τὰς ἐπάθαμεν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους. Εἰς τὸν Πειραιᾶ, ὅπου ἐπερνοῦσαν ἐπετοῦσαν τὶς βόμβες.

§156Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Καὶ εἰς τὴν Πρέβεζαν.

§157Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν — θὰ ἐξηγήσω δὲ διατί, διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν οἱ νεώτεροι πολιτικοὶ πρέπει νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψει, διότι καθῆκον ἡμῶν τῶν παλαιοτέρων, κύριοι, εἶναι νὰ λέγωμεν τὰ συμπεράσματά μας ἐκ τῆς πείρας μας, καὶ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἐπ’ αὐτοῦ, ἡ πεῖρα μου εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα, διότι ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας κατεγινόμην καὶ ἐδιάβαζα διὰ τὰ διεθνῆ ζητήματα τῆς πολιτικῆς — εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν τὸ ἴδιον ἔγινεν. Κατεύρχοντο μὲ χίλια βάσανα ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχον πολεμήσει εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον καὶ ὅταν ἔφθανον ἐκεῖ, οἱ Ἄγγλοι τοὺς ἔστελναν εἰς στρατόπεδα συγκεντρώσεως, καθ’ ὃν χρόνον οἱ Ἐαμικοὶ ἐτοποθετοῦντο εἰς τὸν Στρατόν, εἰς τὸ Ναυτικὸν καὶ εἰς θέσεις διαφόρους. Ἀποτέλεσμα ἦτο, αἱ στάσεις τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, αἱ ὁποῖαι ἔκοψαν τὰ πτερὰ τῆς Ἑλλάδος. Διότι ἔλεγον, ὅτι ἐὰν οἱ Ἕλληνες ἐμφανισθοῦν εἰς τὸ συνέδριον τῆς εἰρήνης μὲ τὴν ἔξοχον ἀπόδειξιν, ὅτι κατενίκησαν τὴν σιδηρόφρακτον αὐτοκρατορίαν καὶ 8.000.000 λόγχες τοῦ Μουσολίνι, ὅτι ἀντέστησαν κατὰ τῶν Γερμανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν 30.000 στρατιώτας διὰ νὰ κατακτήσουν τὴν Ἑλλάδα, ἐὰν ἐμφανισθοῦν μὲ αὐτοὺς τοὺς τίτλους, αὐτοὶ θὰ ζητοῦν καὶ τὴν Βόρειον Ἤπειρον καὶ διαρρύθμισιν τῶν συνόρων καὶ τὴν Κύπρον ἰδίως. Ἄλλωστε, σᾶς ἐρωτῶ. Τί πράττει τώρα εἰς τὴν Κύπρον; Ὑποστηρίζει τοὺς κομμουνιστάς, διὰ νὰ λέγῃ εἰς τὴν διεθνῆ γνώμην, ὅτι ὁρῖστε, ἐὰν ἡ Κύπρος προσαρτηθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα θὰ γίνῃ κομμουνιστικὴ καὶ θὰ κινδυνεύῃ ὅλη ἡ Ἀνατολικὴ Μεσόγειος.

§158Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Εἰς τοὺς κομμουνιστὰς τῆς Κύπρου λέγουν, ὅτι, ὅταν πᾶτε εἰς τὴν Ἑλλάδα, σᾶς περιμένει ὁ Ἅγιος Εὐστράτιος.

§159Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Λυποῦμαι, βεβαιωθεῖτε, ὅτι ἀναγκάζομαι νὰ εἴπω ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὴν ἀλήθειαν καὶ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν νομίζω, ὅτι οἱ νεώτεροι πολιτευόμενοι πρέπει νὰ τὴν ἔχουν ὑπ’ ὄψιν. Ἡ ξενομανία αὐτή, διὰ νὰ μὴ εἴπω τίποτε ἄλλο, εἶναι μία παράδοσις ἀπὸ τῶν χρόνων τῶν παλαιῶν, ὅταν τὸ κοινοβουλευτικὸν πολίτευμα τοῦ 1843 ἐνεφάνισε τὰ τρία ξενομανῆ κόμματα, τὸ Γαλλόφιλον, τὸ Ἀγγλόφιλον καὶ τὸ Ρωσόφιλον. Αὐτήν, κύριοι, τὴν παράδοσιν πρέπει νὰ τὴν ἀποβάλωμεν. Καὶ ἐπαναλαμβάνω, αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶχον εἴπει πρὸ ἡμερῶν, ὅτι θαυμάζω τὴν θαρραλέαν ρεαλιστικὴν πολιτικὴν τῆς συμμάχου Γιουγκοσλαυΐας, ἡ ὁποία, δὲν ἀκούει τὰς μεγάλας δυνάμεις παρὰ τότε μόνον, ὅταν ἐξυπηρετεῖ τὸ συμφέρον αὐτῆς. Καὶ ἡμεῖς τὸ ἴδιον πρέπει νὰ κάμνωμεν. Τότε νὰ ἀκούωμεν τὰς συμβουλὰς τῶν μεγάλων φίλων καὶ συμμάχων μας, ὅταν πρωτίστως ἐξυπηρετῆται τὸ ἐθνικόν μας συμφέρον. (Χειροκροτήματα).

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων παρακαλεῖ ὅπως παρασχεθῇ εἰς τὴν ἐν λόγῳ Ἐπιτροπὴν παράτασις προθεσμίας τερματισμοῦ τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς μέχρι τέλους Μαρτίου, καθ’ ὅσον προέκυψαν ἐν τῇ πορείᾳ τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς ζητήματα, ἅτινα δικαιολογοῦν τὴν αἰτουμένην παράτασιν. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν αἰτουμένην παράτασιν;

§161ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§162ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Θέλετε νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν;

§163Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Θὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ τὴν Δευτέραν ἡ ἰδία συζήτησις, κ. Πρόεδρε; Θὰ παρεκάλουν καὶ τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις αὐτή, διότι, ἐπαναλαμβάνω, βλάπτει τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους. Ἐλέχθη, ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ λεχθῇ καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐφωτίσθη. Νὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ νὰ τελειώσῃ ἡ συζήτησις.

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἔχουν ζητήσει τὸν λόγον ἀρκετοὶ βουλευταί. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις ἐὰν δὲν ὁμιλήσουν ἢ δὲν παραιτηθοῦν οὗτοι τοῦ λόγου.

§165Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτ.). Κατὰ τὸν Κανονισμόν, τοῦ ὁποίου ὁ κ. Πρόεδρος ἔχει τὴν εὐθύνην τῆς ἐφαρμογῆς, θὰ πρέπει νὰ ἐξαντληθῇ ὁ κατάλογος τῶν ἐγγεγραμμένων ἢ νὰ παραιτηθοῦν οὗτοι τοῦ λόγου διὰ νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις καὶ ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις.

§166Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Νὰ παρακαλέσωμεν τοὺς κυρίους συναδέλφους νὰ παραιτηθοῦν διὰ νὰ ὁμιλήσετε σεῖς καὶ νὰ τελειώνωμεν, διότι δὲν συμφέρει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ συζήτησις αὐτή. Ἄλλωστε δὲν ἔχουν πλέον νὰ προσθέσουν καὶ κανὲν νεώτερον στοιχεῖον.

§167Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ὄχι, κ. Πρόεδρε, δὲν παραιτούμεθα, διότι ἐλέχθησαν πράγματα ἀπὸ τοῦ βήματος, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀνασκευασθοῦν.

§168ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§169ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§170ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6 μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11 μ.μ.)