1953.03.10

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 25η

Τρίτη 10 Μαρτίου 1953

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Δερδεμέζης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Κύριοι βουλευταί, ἐκ μέρους τοῦ Προέδρου τῆς Ὁλλανδικῆς Γερουσίας, ἔλαβον τὸ ἑξῆς τηλεγράφημα: Ἔχω τὴν τιμήν, ἐξ ὀνόματος τῆς Γερουσίας τῆς Ὁλλανδίας νὰ ἀποστείλω, ἐσωκλείστως, τὸ κείμενον ἀποφάσεως ληφθείσης ὁμοφώνως ὑπὸ τῆς Γερουσίας τὴν 11ην Φεβρουαρίου 1953, δι’ ἧς ἐκφράζεται ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ λαοῦ τῆς Ὁλλανδίας, διὰ τὴν παρασχεθεῖσαν βοήθειαν πρὸς ἐκείνους, οἵτινες ὑπέφερον ἐκ τῶν πλυμμυρῶν, αἱ ὁποῖαι ἠρήμωσαν μέρος τῆς χώρας μας. Παρακαλῶ ὑμᾶς ὅπως τὴν ἐν λόγῳ ἀπόφασιν, θέσητε ὑπ’ ὄψει τῶν μελῶν τοῦ ὑμετέρου Κοινοβουλίου. (L. C. Kortenhorst) Πρόεδρος τῆς Γερουσίας.

ΓΕΡΟΥΣΙΑ

Ἀπόφασις, ὑποβληθεῖσα ὑπὸ κ. ROMME καὶ ὁμοφώνως ληφθεῖσα τὴν 11ην Φεβρουαρίου 1953. (Μετάφρασις) Ἡ Γερουσία, Λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν ἀνακοίνωσιν τῆς Κυβερνήσεως, ἀφορῶσαν εἰς τὴν ἐκ τῶν πλυμμυρῶν καταστροφὴν τοῦ 1953, Συγκεκινημένη ἐκ τῆς ὑπερμέτρου φιλανθρωπίας καὶ ἀλληλεγγύης, ἐπιδειχθείσης οὐχὶ μόνον ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ τῆς Ὁλλανδίας, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἐκείνης ἥτις κατέφθασεν εἰς ἡμᾶς καὶ πέραν τῶν συνόρων μας, ὡς ἐκδήλωσις τῆς ἑνότητος τῶν ἐθνῶν. Ἐκφράζει πρὸς ὅλας τὰς φίλας Κυβερνήσεις καὶ Ἔθνη τὴν εὐγνωμοσύνην τοῦ λαοῦ τῆς Ὁλλανδίας διὰ τὴν συγκινητικὴν ὑποστήριξιν, εὐελπιστοῦντος, ὅτι θὰ ἀποδειχθῇ ἀντάξιος αὐτῆς καὶ τοῦ παγκοσμίου ἐνδιαφέροντος. Καί προχωρεῖ εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν. Romme, Burger, Schou ten, Tilanus, Oud, Zandt, Welter. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ν. Πανταζῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κ.λ.π.

§4Ν. ΠΑΝΤΑΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ Ἐπιδαύρου Λιμηρᾶς κ. κ. Γ. Ρουμάνης καὶ Η. Ζουμπουλάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Σπαρτιατῶν, Προέδρου Συλλόγων Ἰατρικοῦ Ὁδοντιατρικοῦ, Φαρμακευτικοῦ, Ἐμπορικοῦ, Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Ἐργατικοῦ Κέντρου Σπάρτης, αἰτούντων τὴν διανομὴν ἠλεκτρικοῦ ρεύματος ἐκ τῶν ἔργων Λάδωνος καὶ εἰς τὴν πόλιν των, καὶ τὴν μὴ κατάργησιν τοῦ ἐν Σπάρτῃ Ὑποκ)τος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Σ. Πολυζωγόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Ἀλποχωρίου Ἠλείας, ζητούντων ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων των ἐπὶ τῶν ἀπὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν καλλιεργουμένων ὑπ’ αὐτῶν ἐκτάσεων, δι’ ἅς τὸ Δημόσιον ζητεῖ τὴν καταβολὴν τιμήματος. Ὁ βουλευτὴς Ἐπιδαύρου Λιμηρᾶς κ. Γ. Ρουμάνης, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Ἀσώπου, ζητούντων νὰ μὴ ἐξαιρεθοῦν τῆς χορηγήσεως συντάξεως παρὰ τοῦ ΤΕΒΕ, οἱ ἐπαγγελματίαι τῶν κάτω τῶν 2.000 κατοίκων χωρίων. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας Α. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1655 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 105/23–2–53 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Χ. Παπασταύρου, σχετικῶς μὲ τὸν ἀποκλεισμὸν ἐκ τοῦ Πίνακος τοῦ Εἰδικοῦ Προγράμματος, τοῦ Οἰκισμοῦ Ξεχώρα καὶ λοιπῶν Κοινοτήτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου τούτου ἐζητήσαμεν συμπληρωματικὰς πληροφορίας παρὰ τῆς ἁρμοδίας Ἐξωτερικῆς Ὑπηρεσίας, εὐθὺς δὲ ὡς χορηγηθῶσιν αὗται θέλομεν γνωρίσει ὑμῖν σχετικῶς. Ἀθῆναι τῇ 4 Μαρτίου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ.

Βʹ Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Θ. Σαράντη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παράσχωμεν ὑμῖν τὰς ἀκολούθους πληροφορίας ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 167 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Θ. Σαράντη, τῆς καταχωρηθείσης εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων τῆς 23–2–53 καὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 119 ὁμοίας τῆς Η. Δ. τῆς 2–3–53, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ὑποχρέων Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῶν κοινοχρήστων χώρων τῶν χαρακτηριζομένων ὡς τοιούτων ὑπὸ τῶν ἐγκεκριμένων ρυμοτομικῶν σχεδίων κλπ. Ὡς γνωστόν, διὰ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν πόλεων, κωμῶν καὶ συνοικισμῶν τοῦ Κράτους, ἐπιβάλλεται ἡ ἔγκρισις ρυμοτομικοῦ σχεδίου αὐτῶν, εἰς ὃ εἶναι ἀναγκαῖον νὰ καθορίζωνται κοινόχρηστοι χῶροι, ἤτοι ὁδοί, πλατεῖαι, ἄλση κλπ., ἄνευ τῶν ὁποίων δὲν νοεῖται ὕπαρξις ρυμοτομικῶν σχεδίων. Εἶναι ἀναπόφευκτον ὅθεν, λόγῳ τῆς τοιαύτης δημιουργίας κοινοχρήστων χώρων, ἡ ρυμοτομὴ τῆς ἰδιοκτησίας. Διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ἐν λόγῳ ἰδιοκτησιῶν, βαρύνονται ἀναλόγως τῆς θέσεως καὶ τῆς ἐκτάσεως τῆς ρυμοτομουμένης ἰδιοκτησίας οἱ παρόδιοι ἰδιοκτῆται μέχρι πλάτους 10 μέτρων, ἔναντι τῆς προσγιγνομένης εἰς τὰς ἰδιοκτησίας των ὑπεραξίας. Διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ρυμοτομουμένων ἰδιοκτησιῶν πέραν τῆς δεκαμέτρου λωρίδος, ἥτις εἶναι τὸ ἀνώτατον ὅριον ἐπιβαρύνσεως τῶν παροδίων, ὡς καὶ τῶν ρυμοτομουμένων κτισμάτων, ὑπόχρεως εἶναι ὁ οἰκεῖος Δῆμος ἢ ἡ Κοινότης. Εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν οἱ Δῆμοι ἢ αἱ Κοινότητες δὲν καταβάλλουν τὴν κατὰ νόμον ἀποζημίωσιν ἐντὸς ὡρισμένων δι’ ἑκάστην περίπτωσιν χρονικῶν ὁρίων, ἡ ἁρμοδία ἐπὶ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου Ὑπηρεσίας, ἐφαρμόζουσα τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 5269 τοῦ ἔτους 1931 «περὶ ρυμοτομουμένων ἀκινήτων» ἐπιτρέπει τὴν ἐνέργειαν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν ἐπὶ τῶν ρυμοτομουμένων ἰδιοκτησιῶν καὶ οὕτω δὲν δημιουργεῖται δέσμευσις τῆς ἰδιοκτησίας, ἀντιτιθεμένου πρὸς τὸ ἄρθρον 17 τοῦ Συντάγματος. Ἡ ἡμετέρα ὑπηρεσία πρὸς οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων διὰ τὰς τοιαύτας ἀποζημιώσεις, ἐφαρμόζουσα τὴν παρ. 5 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ ἀπὸ 17–7–23 Ν. Δ. «περὶ σχεδίων πόλεων, κωμῶν, συνοικισμῶν κλπ.» ἐπέβαλεν εἰς βάρος τῶν ὀφειλουμένων ἰδιοκτητῶν τῶν ἀκινήτων ἐκ τῆς ἐγκρίσεως τῶν ρυμοτομικῶν σχεδίων, εἰσφορὰν ὑπὲρ τῶν Δήμων ἢ τῶν Κοινοτήτων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν ἀποζημιώσεως τῶν ἐκ τοῦ σχεδίου ρυμοτομίας, ἀπαλλοτριουμένων ἀκινήτων, πλὴν ὅμως, μετὰ τὴν ἰσχὺν τοῦ Συντάγματος (1 Ἰανουαρ. 1952) αἱ τοιαῦται εἰσφοραὶ δὲν δύνανται ν’ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον νομοθετικῆς ἐξουσιοδοτήσεως. (Συνεδρίασις 23–2–52 τῆς ὁλομελείας τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους). Τὸ ἀνωτέρω θέμα δύναται νὰ ἀντιμετωπισθῇ, ἐφ’ ὅσον οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες, ἀδυνατοῦν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς τοιαύτας ὑποχρεώσεις των, διὰ τῆς ἐγγραφῆς εἰς τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμὸν εἰδικοῦ κονδυλίου διὰ τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐκ τοῦ σχεδίου ρυμοτομίας ἀπαλλοτριουμένων ἰδιοκτησιῶν. Ὡς πρὸς τὴν αἰτουμένην πληροφορίαν σχετικῶς μὲ τὸ σύνολον τῶν ἀνωτέρω περιπτώσεων διὰ τὴν περιοχὴν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, παρέχομεν τὴν πληροφορίαν, ὅτι ὁ τοιοῦτος ὑπολογισμὸς δὲν εἶναι δυνατός, ἐλλείψει στοιχείων ἅτινα ἑκάστοτε προσκομίζουσιν οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἰδιοκτῆται. Ἀθῆναι τῇ 4–3–53

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Γʹ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Κοθρῆ καὶ Ι. Μαυριδόγλου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1827 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 117/25·2·53 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Κοθρῆ καὶ Ι. Μαυριδόγλου, σχετικῶς μὲ τὰ ληφθησόμενα μέτρα διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀνταρσίας ἐπενεχθεισῶν εἰς τὸν οἰκονομικὸν πλοῦτον τῆς χώρας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι τόσον διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9126/531/24–2–53 ἡμετέρου ἐγγράφου, οὗτινος ἀντίγραφον ἐπισυνάπτομεν, ὅσον καὶ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς τῆς 4–2–53 (Πρακτικὰ ΙΑ Συνεδριάσεως) ἀνεκοινώθη ἡ ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου τούτου σχετικὴ ἀπάντησις ἡμῶν. Ὡς πρὸς τὴν περίπτωσιν τῶν σεισμοπλήκτων, παρέχεται ἡ πληροφορία, ὅτι αἱ ἀνάγκαι διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν αἵτινες προῆλθον συνεπείᾳ θεομηνιῶν (σεισμοί, πλημμῦραι, κατολισθήσεις) ὑπελογίσθησαν εἰς 92 δὶς ἑκατ. δραχμ. καὶ ἐζητήθη ἡ ἐγγραφὴ τοῦ κονδυλίου τούτου εἰς τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμόν, κατανεμομένης τῆς συνολικῆς δαπάνης εἰς τέσσαρας οἰκονομικὰς χρήσεις, ἤτοι ἀνὰ 23 δὶς ἑκατομ. δραχ. κατ’ ἔτος, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἀποκατάστασις τῶν ζημιῶν ἐντὸς μιᾶς τετραετίας. Ἔναντι τοῦ ποσοῦ τούτου ἡ προηγουμένη Κυβέρνησις ἐνέγραψεν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν κατὰ τὴν παροῦσαν οἰκ. χρῆσιν, τὸ ἀσήμαντον καὶ ἀπολύτως ἀνεπαρκὲς ποσὸν τοῦ 1 δὶς ἑκατομ. δραχ. ὅπερ δὲν διετέθη εἰσέτι ἡμῖν πρὸς ἀνάλωσιν.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Γιαννούση. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1047]5–2–53 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθμὸν 65]4–2–53 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Γιαννούση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παράσχωμεν τὰς ἀκολούθους πληροφορίας ἐπὶ τοῦ τεθέντος ἐρωτήματος ἐν σχέσει μὲ τὰ ληφθησόμενα μέτρα διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀνταρσίας καταστραφεισῶν οἰκοδομῶν. Αἱ συνεπείᾳ τῶν πολεμικῶν γεγονότων ἐπενεχθεῖσαι ζημίαι εἰς τὸν οἰκοδομικὸν πλοῦτον τῆς χώρας (ἰδιωτικαὶ οἰκίαι καὶ καταστήματα, δημόσια κτίρια πάσης φύσεως, κτίρια νομικῶν προσώπων κ.λ.π.) ὑπῆρξαν τεράστιαι, ὑπολογιζόμεναι εἰς τὸ 25% τοῦ συνόλου τούτου, ἀνερχομένου προπολεμικῶς εἰς 1.600.000 οἰκοδομάς, ἤτοι ἡ Ἑλλὰς ὑπέστη συγκριτικῶς τὰς μεγαλυτέρας θυσίας ἐξ ὅλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν εἰς καταστροφὰς τοῦ οἰκοδομικοῦ πλούτου αὐτῆς. Λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως, τὸ Κράτος κατέγραψεν ὡς ἐπανορθωτέας μερίμνῃ αὐτοῦ μόνον τὰς καταστραφείσας ἰδιωτικὰς οἰκοδομὰς καὶ δὴ ἐκείνας εἰς ἃς ἐπρόκειτο νὰ στεγασθῶσι καὶ αὖθις οἱ πρώην ἰδιοκτῆται αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον οὗτοι δὲν εἶχον καὶ δευτέραν ἰδιόκτητον κατοικίαν μὴ καταστραφεῖσαν. Ἡ πρὸς τοὺς δικαιούχους στεγαστικὴ βοήθεια συνίσταται εἰς τὴν χορήγησιν ὑλικῶν ἢ χρηματικῆς ἐνισχύσεως καὶ ὑλικῶν, εἰς τρόπον ὥστε καὶ διὰ τῆς ἰδίας αὐτῶν συμβολῆς (προσωπικὴ ἐργασία, ὑλικὰ τοιχοποιΐας κλπ.) νὰ κατορθοῦται ἡ ἐπανόρθωσις κατοικησίμου χώρου ἴσου πρὸς 40 τετραγωνικὰ μέτρα στεγαστικῆς ἐπιφανείας. Κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος διετέθησαν αἱ κάτωθι πιστώσεις διὰ τὴν συνέχισιν τοῦ ἔργου τῆς ἐπανορθώσεως τῶν καταστραφεισῶν ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀνταρσίας οἰκοδομῶν δι’ ὁλόκληρον τὴν χώραν. 1. Ἐκ τοῦ κεφ. 1 ἄρθρου 2 τοῦ προϋπολογισμοῦ Δημ. Ἐπενδύσεων 8 δισεκ. δραχμῶν. 2. Ἐκ τοῦ ἐράνου «Πρόνοια Βορείων Ἐπαρχιῶν» 16 δισεκατομμύρια δραχμῶν. Πλὴν τῶν ἀνωτέρω πιστώσεων, ὑπῆρχον εἰς τὰς ἀποθήκας τοῦ Ὑπουργείου κατὰ τὴν 30–6–1952 ὑπόλοιπα οἰκοδομικῶν ὑλικῶν συνολικῆς ἀξίας 81 δισεκ. δραχμῶν. Διὰ τῶν ὡς ἄνω πιστώσεων καὶ ὑλικῶν προβλέπεται κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος ἡ ἀποπεράτωσις 6–8 χιλιάδων ἡμιτελῶν πυρήνων εἰς ἐπαναπατρισθέντα χωρία, ὑπολογίζεται δέ, ὅτι καὶ 16.570 κατοικίαι θὰ ἐπισκευασθοῦν διὰ τῆς ἐνσωματώσεως τῶν ὑλικῶν, τὰ ὁποῖα οἱ ἰδιοκτῆται τῶν κατοικιῶν τούτων εἶχον παραλάβει κατὰ τὸ παρελθὸν χωρὶς νὰ δυνηθοῦν νὰ ἐνσωματώσωσιν εἰσέτι ταῦτα. Ὁμοίως προβλέπεται εἰς ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2063]52 «περὶ Λαϊκῆς Κατοικίας», ἡ ἀνέγερσις 100 λαϊκῶν κατοικιῶν εἰς Νάουσαν, καὶ 50 τοιούτων εἰς Ἔδεσσαν, διατιθεμένου πρὸς τοῦτο ποσοῦ δραχμῶν 3.700 ἑκατομμύρια ἐξ ὧν 2.200 ἑκατομ., ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων καὶ 1.500 ἑκατομμύρια ἐκ συμβολῆς τῶν ἐνδιαφερομένων ἰδιωτῶν. Ἐφ’ ὅσον δὲν χορηγηθοῦν νέαι πιστώσεις διὰ χρηματικὴν ἐνίσχυσιν καὶ προμήθειαν ὑλικῶν θὰ παραμείνῃ ὡς ἔργον μὲν ἡμιτελὲς περίπου 20.000 κατοικίαι εἰς ἀγροτικοὺς οἰκισμούς, ὡς ἔργον δὲ μὴ ἀρξάμενον ἀλλὰ χρῆζον Κρατικῆς βοηθείας τὸ ἀκόλουθον:

Ἐκ τοῦ ὡς ἄνω ὑπολειπομένου ἔργου ὑπὲρ τὰς 20.000 οἰκοδομῶν ὁλοκληρωματικῶς καταστραφεισῶν εὑρίσκονται εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ὑπὲρ τὰς 5.000 δὲ ἐξ’ αὐτῶν εἰς παραμεθορίους οἰκισμούς. Ἀθῆναι τῇ 24 Φεβρουαρίου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

II. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ταμβακᾶ. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1662 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑπόμενα τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Χαλκίδος κ. Θ. Ταμβακᾶ. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 62 τοῦ Α.Ν. 1910]51 περὶ προσαυξήσεως τῶν πρὸς τοὺς Δήμους καὶ Κοινότητας ὀφειλῶν κατὰ 3% λόγῳ ἐκπροθέσμου καταβολῆς, ἐτέθη διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἔγκαιρος εἴσπραξις καθυστερουμένων ἀπὸ ἐτῶν φόρων κ.λ.π. ὡς καὶ ἡ σχετικὴ νομοθεσία περὶ εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων. Διὰ τὴν ἀποφυγὴν δὲ ἀδικαιολογήτου ἐπιβαρύνσεως τῶν ὑποχρέων, ἐκοινοποιήθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 6679/7–2–53 ἐγκύκλιος ἡμῶν, ἧς ἀντίγραφον ἐπισυνάπτομεν. Διὰ ταύτης ρυθμίζεται κατὰ δικαιότερον τρόπον ἡ ὑπὸ τῶν Δημοτικῶν ἢ Κοινοτικῶν Ταμείων ὁριστικὴ βεβαίωσις τῶν φορολογικῶν καταλόγων ἀπὸ τῆς χρονολογίας τῆς ὁποίας ὑπολογίζεται τὸ δίμηνον χρονικὸν διάστημα τῆς ἀνωτέρω ἐπιβαρύνσεως. (Οὐχ’ ἧττον εἰς πρώτην εὐκαιρίαν θὰ εἰσηγηθῶμεν τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τούτου). Ἀθῆναι τῇ 7 Μαρτίου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ

III. Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Πέτσου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1172]435 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, σχετικῶς μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 71 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Εὐαγγ. Πέτσου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι ἐφ’ ἑνὸς ἑκάστου θιγομένου θέματος. 1) Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὰ ἀπώλητα κουκούλια τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἐλήφθη ἀπόφασις ἐξαγωγῆς 200.000 χιλιογράμμων ξηρῶν κουκουλλίων πριμοδοτηθέντων μὲ 30%. Διὰ τοῦ μέτρου τούτου ἐξάγεται ἡ ὁλότης τῶν εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν καὶ ἐμπορίου, ἀδιαθέτων κουκουλίων τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ταὐτοχρόνως ἡ ἐξαγωγὴ τῶν ἐν λόγω κουκουλλίων θὰ ἐπιδράσῃ εὐνοϊκῶς ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν κουκουλλίων τῆς προσεχοῦς παραγωγῆς. 2) Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὸ προκῦψαν ἔλλειμμα ἐκ τῆς συγκεντρώσεως τῶν κουκουλλίων τοῦ 1948, μελετᾶται τὸ ζήτημα μετὰ τῆς ΑΤΕ πρὸς τακτοποίησιν τούτου καὶ ἀπαλλαγὴν τῶν σιροτρόφων τῶν ἐξ αὐτῆς συνεπειῶν. Ἀθῆναι τῇ 5 Μαρτίου 1953

Ὁ Διευθυντὴς Γεωργίας

Ν. ΛΥΧΝΟΣ.

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1531 τῆς 20 2–1953 ὑμετέρου ἐγγράφου, διὰ τοῦ ὁποίου διεβιβάσθη ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου ἀναφορικῶς μὲ τὸν Οἰκον. Ἔφορον Μαργαριτίου κ. Σ. Κωνσταντόπουλον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4067]25–10–1952 ἐγγράφου διεβιβάσαμεν πρὸς τὴν Γενικὴν Διοίκησιν Ἠπείρου περιελθοῦσαν ἡμῖν ἀναφορὰν τοῦ ἰδιώτου Βασιλείου Χρήστου διὰ τῆς ὁποίας κατηγγέλλετο ὁ ἐν λόγῳ Οἰκ. Ἔφορος διὰ πλημμελῆ ἐκτέλεσιν τῶν καθηκόντων του, ἵνα διατάξῃ διοικητικὴν ἐξέτασιν καὶ ἀσκήσῃ κατ’ αὐτοῦ τὸν προσήκοντα πειθαρχικὸν ἔλεγχον καὶ ἐπιληφθῇ τῆς μεταθέσεώς του εἰς ἑτέραν Οἰκονομικὴν Ἐφορίαν τῆς περιφερείας της εἰς θέσιν ὑφισταμένου. Ἡ ἔρευνα τῆς ὑποθέσεως ταύτης ἀνετέθη ὑπὸ τῆς Γενικῆς Διοικήσεως εἰς τὸν Ἐπιθεωρητὴν Οἰκονομικῶν Ἐφοριῶν κ. Γ. Ἀλεξόπουλον. Μέχρι σήμερον δὲν περιῆλθεν ἡμῖν ἡ πορισματικὴ ἔκθεσις τοῦ ἐνεργοῦντος τὰς ἀνακρίσεις Ἐπιθεωρητοῦ. Ἀθῆναι τῇ 4 Μαρτίου 1953.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ

Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ρύθμισιν στρατολογικῶν ὑποχρεώσεων» καὶ 2) «περὶ ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ κωδικοποιημένου νόμου 4952)21 καὶ ἐπὶ ἀποστολῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγκρίσεως πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκονομ. ἔτη 1944–45 (βʹ περίοδος), 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49, 1949–50, 1950–51 καί 1951–52 δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ εἰδικῷ προϋπολογισμῷ τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 1854 τοῦ 1951 «περὶ ἀπονομῆς τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐκποιήσεως τῶν ναυπηγουμένων βάσει τοῦ Προγράμματος Ἀνασυγκροτήσεως ἐπιβατηγῶν πλοίων Μεσογειακῶν γραμμῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παμπούκας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ρύθμισιν στρατολογικῶν ὑποχρεώσεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Πολυχρονίδης, Ε. Μπακλατζῆς, Ι. Ζίγδης, Ι. Παπαμαστοράκης καὶ Μ. Βολουδάκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ρύθμισιν στρατολογικῶν ὑποχρεώσεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ροδόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 1854 τοῦ 1951 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Χατζηνικολῆς, Δ. Κουτσιμπός, Ι. Παπαμαστοράκης, Π. Λιαροῦτσος, Δ. Καρατζένης, Λ. Κατσιλάμπρος, Κ. Παπαδόπουλος κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταργήσεως φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἐξαιρέσεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ἀθ. Παπαθανάσης καταθέτει τροπολογίαν, ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταργήσεως φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἐξαιρέσεων».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1109)3–10–52 Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου».

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1109]3–10–1952 Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως ἀποφάσεων ἀφορωσῶν τὴν συγκέντρωσιν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καπνῶν εὑρισκομένων εἰς χεῖρας καπνοπαραγωγῶν».

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως ἀποφάσεων ἀφορωσῶν τὴν συγκέντρωσιν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καπνῶν εὑρισκομένων εἰς χεῖρας καπνοπαραγωγῶν». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπαγορεύσεως ἐκτελέσεως ὡρισμένων μεταφορῶν δι’ Ἑλληνικῶν πλοίων».

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἀπαγορεύσεως ἐκτελέσεως ὡρισμένων μεταφορῶν δι’ Ἑλληνικῶν πλοίων». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 1223)49 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. 994)43 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. 4506)30 «περὶ καταστάσεως παθόντων ἐν πολέμῳ ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν». Ὁ κ. Θ. Σαράντης, εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἔχει τὸν λόγον.

§12Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἀφορᾷ μίαν συμπαθεστάτην τάξιν ἀπομάχων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐστερήθησαν τῆς ἀρτιμελείας των ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς τιμῆς. Πρόκειται περὶ τῶν ἐν τιμητικῇ διαθεσιμότητι ἀξιωματικῶν. Δι’ αὐτοὺς μέχρι τοῦ 1912 οὐδὲν προέβλεπεν ἡ Πολιτεία. Τὸ 1915 μετὰ τοὺς 2 νικηφόρους πολέμους ἐψηφίσθη ὁ νόμος 680, ὁ ὁποῖος διὰ πρώτην φορὰν ἔλαβε μέριμναν εἰδικῆς μεταχειρίσεως τῶν ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτραυματίσθησαν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης. Ὁ νόμος αὐτὸς προέβλεπεν ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ αὐτοὶ θὰ ἐξέρχωνται ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ ἐνεργοῦ στρατοῦ καὶ θὰ ὑπάγωνται εἰς εἰδικὴν κατάστασιν τὴν τῆς μονίμου διαθεσιμότητος, διὰ πρώτην φορὰν θεσπιζομένην. Εἶναι μακρὰ ἡ ἱστορία τοῦ νόμου τούτου. Συνεχῶς δὲ ἔκτοτε παρουσιάζεται μία βελτίωσις τῆς θέσεώς των καὶ ἐδόθησαν εἰς αὐτὴν εὐεργετήματα ἠθικὰ καὶ ὑλικά. Μετὰ τὸν νόμον 680 ἔχομεν τὸν 911 τοῦ 17, ὁ ὁποῖος ἐτροποποίησεν τὸν 680, τὸν 2770]20, μετὰ ἔχομεν μερικὰ διατάγματα καὶ τέλος φθάνω εἰς τὸν νόμον 4506, ὁ ὁποῖος ἰσχύει καὶ σήμερον ἀκόμη κατὰ τὸ πλεῖστον τῶν διατάξεών του. Ὁ νόμος 4506]30 καθορίζει τὴν κατάστασιν πολεμικῆς διαθεσιμότητος καὶ τὴν κατάστασιν πολεμικῆς ἀποστρατείας. Εἰς πολεμικὴν διαθεσιμότητα τίθενται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι καθίστανται ἀνάπηροι λόγῳ τραυμάτων, εἰς πολεμικὴν ἀποστρατείαν, τίθενται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔπαθον λόγῳ νόσου, ἡ ὁποία ἐπῆλθε λόγῳ τῶν κακουχιῶν τοῦ πολέμου. Ὁ νόμος αὐτὸς προβλέπει, ἐν γενικαῖς γραμμαῖς τὰ ἑξῆς: Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τίθενται εἰς τὴν κατάστασιν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος λαμβάνουν τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐν ἐνεργείᾳ καὶ δικαιοῦνται περαιτέρω προαγωγῆς μέχρι δύο βαθμῶν οἱ ὑπολοχαγοί, λοχαγοί, ταγματάρχαι, ἀντισυνταγματάρχαι, τριῶν βαθμῶν οἱ ἀνθυπασπισταὶ καὶ ἀνθυπολοχαγοί, ἑνὸς βαθμοῦ οἱ συνταγματάρχαι καὶ ὑποστράτηγοι, ἡ προαγωγή των δὲ ἐλάμβανε χώραν ὅταν προήγοντο νεώτεροί των. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τίθενται εἰς πολεμικὴν ἀποστρατείαν, οἱ ὁποῖοι λόγῳ νόσου κρίνονται ἀνίκανοι, αὐτοὶ παίρνουν μόνον ἕνα βαθμόν, δηλαδὴ λαμβάνουν καὶ αὐτοὶ τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικῶν. Πλέον τούτου παρείχοντο καὶ διάφορα ἄλλα ὑλικὰ εὐεργετήματα, ὅπως εἶναι τὰ τεχνητὰ μέλη, ἐπίδομα βαρείας νόσου κτλ. Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα μέχρι τοῦ πολέμου τοῦ 1940. Μέχρι τοῦ 1940 ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰς τὰς δύο αὐτὰς καταστάσεις ἀξιωματικῶν ἦτο ὁ ἑξῆς: 546 ἀξιωματικοὶ ἦσαν ἀνάπηροι καὶ 346 ἦσαν λόγῳ νόσου. Τὸ ἔτος 1943, κατὰ τὴν κατοχὴν, ἔγινεν ὁ νόμος 994, ὁ ὁποῖος ἐβελτίωνε τὴν κατάστασιν τῶν ἐν λόγῳ ἀξιωματικῶν κατὰ ἕνα βαθμόν, δηλαλὴ οἱ ὑπολοχαγοί, λοχαγοὶ κλπ. 4 βαθμούς, οἱ συνταγματάρχαι ὑποστράτηγοι 2 βαθμούς. Συγχρόνως δὲ καὶ οἱ λόγῳ νόσου κρινόμενοι ἀνίκανοι, συνεπτύχθησαν εἰς μίαν μόνον κατηγορίαν. Δὲν διακρίνονται εἰς πολεμικὴν διαθεσιμότητα καὶ πολεμικὴν ἀποστρατείαν ὅπως ἔλεγεν ὁ νόμος 4506, ἀλλὰ κατετάγησαν εἰς μίαν κατηγορίαν, ἡ ὁποία ὠνομάσθη τιμητικὴ ἀποστρατεία. Τότε ἐπηκολούθησαν ἀθρόαι προαγωγαὶ ὅλων τῶν ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι λόγῳ νόσου εἶχον κριθῆ ἀνίκανοι καὶ ἔλαβον ὅλους τοὺς βαθμούς, τοὺς ὁποίους ἐδικαιοῦντο βάσει τοῦ νόμου 994 τοῦ 1943. Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα.

§13Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἡ κατάστασίς των ὠνομάσθη πολεμικὴ διαθεσιμότης.

§14Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν λόγῳ νόσου ἀνίκανοι, ἦτο 346 καὶ οἱ ὁποῖοι ἀνῆκον εἰς διαφόρους κατηγορίας τῶν διαφόρων πολέμων. Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα μέχρι τοῦ 1949. Τὸ 1949 ἐψηφίσθη ἕνα νομοθέτημα ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, τὸ νομοθέτημα 1223, τὸ ὁποῖον πλὴν τῶν ὅσων ἐθέσπιζον οἱ δύο προηγούμενοι νόμοι 4500 καὶ 994, τὸ σοβαρώτερον ὅλων ἦτο ὅτι ἦρε πάντα περιορισμὸν εἰς τὴν προαγωγὴν ὅλων τῶν ἀξιωματικῶν, δηλαδὴ νὰ προάγωνται ὅλοι μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Συνταγματάρχου ἄνευ οὐδενὸς ἐμποδίου. Διὰ νὰ ἀνέλθουν εἰς ἀνώτερον βαθμὸν χρειάζεται νὰ περάσουν ἀπὸ ἕνα συμβούλιον κρίσεως, τὸ ὁποῖον θὰ τοὺς κρίνῃ ἐὰν ἠμποροῦν νὰ ἀποκτήσουν τὸν ἀνώτερον βαθμόν. Αὐτὴ πλέον ἡ ἄνευ περιορισμοῦ προαγωγὴ τῶν εἰς τὴν εἰδικὴν ταύτην κατάστασιν ἀξιωματικῶν, ἐδημιούργησε τότε σάλον μεταξὺ τῶν στελεχῶν τοῦ ἐνεργοῦ στρατοῦ. Διότι πρέπει νὰ σημειώσωμεν ὅτι τὸ θέμα τῶν προαγωγῶν εἰς τὸν ἐνεργὸν στρατὸν ἔχει κάποιαν εὐαισθησίαν καὶ ὅπως ἠξεύρομεν αὐτὴ ἡ ἐπετηρὶς ἀπετέλεσεν ἄλλοτε τὴν αἰτίαν πολλῶν ἀνωμαλιῶν εἰς τὴν χώραν μας. Καὶ τότε, λοιπόν, τὰ στελέχη τοῦ ἐνεργοῦ στρατοῦ ἀνεστατώθησαν καὶ διαμαρτυρίας πρὸς τὴν ἀνωτάτην ἱεραρχίαν διετύπωσαν. Τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἔχει ἐπίσης καὶ μίαν ἄλλην ἀσθενῆ πλευράν, τοῦ ὅτι δὲν ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον σύμφωνα μὲ τὸν σχετικὸν νόμον 731.

§15Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἡ παρατήρησις αὐτή, ὅτι δὲν ἐπέρασεν ἀπὸ τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ παρὰ μόνον οὐσιαστικὸν χαρακτῆρα καὶ οὐχὶ τυπικόν. Δηλαδὴ τὸ νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον, ἔστω καὶ ἂν τοῦτο ἀπαιτεῖται ὑπὸ νόμου τινός, δὲν ἀποτελεῖ ἀναγκαίαν προϋπόθεσιν διὰ νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα νομοθέτημα, διότι ἡ Βουλὴ εἶναι κυρίαρχον Νομοθετικὸν Σῶμα καὶ μόνον ὁσάκις τὸ Σύνταγμα ἐπιβάλλει ὅπως πρὸ τῆς καταθέσεως νομοσχεδίου ὑπάρχει ἡ εἰσήγησις ἑνὸς ὀργάνου τῆς Πολιτείας—πάρετε τὴν περίπτωσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου—μόνον τότε ἡ συμμόρφωσις μὲ τὴν διάταξιν εἶναι ἐπιβεβλημένη. Προβαίνω εἰς τὴν δήλωσιν αὐτήν, διότι ὑπάρχει πράγματι νόμος, ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὅπως ἅπαντα τὰ νομοθετήματα τά σχέδια νόμου τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης τίθενται ὑπ’ ὄψει πρὸ τοῦ ὑποβληθοῦν εἰς τὴν Βουλήν, τίθενται ὑπ’ ὄψει τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου ἢ τοῦ Ἀνωτάτου Ναυτικοῦ Συμβουλίου, εἴτε τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου Ἀέρος. Ὁ νόμος αὐτὸς εἶναι κακῶς διατυπωμένος. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ αὐτὴν τὴν διατύπωσιν, διότι ἁπλούστατα δὲν δεσμεύει οὔτε τὴν Βουλὴν οὔτε τὸν Ὑπουργόν. Ὡς Ὑπουργὸς καὶ βουλευτὴς δικαιοῦμαι νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν οἱονδήποτε νομοσχέδιον ἐπιθυμῶ. Καὶ ἡ Βουλὴ εἶναι κυρίαρχον Σῶμα, τὸ ὁποῖον μόνον ἐὰν τὸ Σύνταγμα ἐπιβάλλῃ ὡρισμένους περιορισμούς, εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ τοὺς σεβασθῇ. Ἑπομένως ἡ παρατήρησις αὕτη, ἡ ὁποία ἔχει περιληφθῆ καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, ἔχει μόνον οὐσιαστικὸν χαρακτῆρα καὶ μόνον δι’ οὐσιαστικοὺς λόγους ἀπὸ τὸ 1949, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν ἐθεώρησα ἀναγκαῖον νὰ εἰσηγηθῶ τὴν ἀναστολὴν τῆς ἰσχύος τοῦ Ν. Δ. Οὐσιαστικοὶ λόγοι ἐπέβαλον τὴν ἀναστολὴν τῆς ἰσχύος τοῦ Ν. Διατάγματος καὶ οὐχὶ ὁ λόγος, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐγκριθῇ ἀπὸ τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου.

§16Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Καὶ δοθείσης εὐκαιρίας, δὲν νομίζετε, ὅτι ἔπρεπε νὰ καταργηθῇ ὁ νόμος αὐτός;

§17Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἄς μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. συνάδελφος νὰ κάμω μίαν διευκρίνησιν. Εὐχαριστῶ τὸν κ. συνάδελφον διὰ τὴν παρατήρησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν. Ἔχω ἑτοιμάσει νομοσχέδιον περὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τὸ ὁποῖον προσεχῶς θὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς. Εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θὰ ὁμιλῶμεν περὶ τῶν ἁρμοδιοτήτων τῶν Ἀνωτάτων Συμβουλίων, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὅτι ὁ Ὑπουργὸς δύναται νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψει τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου, ἢ τῶν Ἀνωτάτων Συμβουλίων τῶν ἄλλων κλάδων σχέδια νόμων διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν γνώμην τὴν συμβουλευτικὴν τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος Συμβουλίων. Ἡ διατύπωσις αὐτὴ θὰ ἀνταποκρίνεται περισσότερον πρὸς τὸ κῦρος καὶ τοῦ Νομοθετικοῦ Σώματος καὶ πρὸς τὸ Σύνταγμα.

§18Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Θὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ νομοθετικὴ μέριμνα, καὶ νὰ ὑπάρξῃ διάταξις, ἡ ὁποία νὰ ἐπιτρέπῃ εἰς τὸν Ὑπουργόν, ὥστε νὰ δύναται νὰ ὑποβάλῃ τὰ νομοσχέδια ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ Συμβουλίου.

§19Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἀσφαλῶς, ὄχι μόνον δικαιοῦται ὁ Ὑπουργὸς νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψει καὶ τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου, ἀλλὰ καὶ οἱασδήποτε Ἐπιτροπῆς, τὴν ὁποίαν θὰ συστήσῃ, ἐὰν θέλῃ ἠμπορεῖ νὰ καταρτίσῃ καὶ εἰδικὴν Ἐπιτροπὴν διὰ τὴν μελέτην ἑνὸς οἱουδήποτε προβλήματος. Ἀλλ’ ἐνδεικτικῶς καλὸν εἶναι εἰς τὸν νόμον περὶ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὁ ὁποῖος νόμος θὰ περιλαμβάνῃ τὰς ἁρμοδιότητας καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ καὶ τῶν Ὑφυπουργῶν καὶ τῶν Ἀνωτάτων Συμβουλίων, νὰ περιληφθῇ μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ αὐτό, ὅτι καλὸν εἶναι νὰ ἐρωτᾷ ὁ Ὑπουργὸς καὶ νὰ ζητῇ τὴν γνώμην τῶν Ἀνωτάτων Συμβουλίων.

§20Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν πρόκειται διὰ θέματα ἱεραρχίας καὶ βαθμῶν, νομίζω ὅτι εἶναι ἀπαραίτητος ἡ γνωμάτευσις τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου. Καὶ τοῦτο, διότι ἐκεῖ καταλήγουν εἰς τὴν ἀνωτάτην ἱεραρχίαν ὅλαι αἱ ἀπόψεις τῶν στελεχῶν. Οἱ ἀξιωματικοὶ λόγῳ τῆς εἰδικῆς καταστάσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται καὶ διέπονται ἀπὸ εἰδικοὺς νόμους, δὲν ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ καταφεύγουν εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους νὰ διατυπώσουν τὰ αἰτήματά των, ἢ νὰ ζητήσουν κάτι ὑπὲρ τῆς τάξεώς των. Ἑπομένως ὅταν πρόκειται περὶ βαθμῶν, περὶ ἐπετηρίδος καὶ περὶ ἱεραρχίας, ἐγὼ τοὐλάχιστον νομίζω ὅτι εἶναι ἀπαραίτητος ἡ γνώμη τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου, ὅπως ἐν προκειμένῳ. Διὰ τὸ νομοθέτημα 1223 διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει γνώμη τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου, ἐγένετο σωρεία διαμαρτυριῶν καὶ ἐζητήθη νὰ μὴν ἐφαρμοσθῇ καὶ τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον ἐξετάσαν τὸ θέμα ἀπεφάνθη, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ νομοθέτημα 1223 καὶ δι’ ἀναγκαστικῶν νόμων ἀνεστάλη ἡ ἐφαρμογή του, σήμερον δὲ ζητεῖται ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἡ κατάργησίς του. Τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἐδημιούργησε μίαν ἀναστάτωσιν εἰς τὸ Σῶμα τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικῶν. Διότι οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοὶ διὰ ν’ ἀποκτήσουν ἀνώτερον βαθμὸν ὑφίστανται πρῶτον τὴν ἐτησίαν κρίσιν, ὅταν συμπληρώσουν τὸν χρόνον τῆς προαγωγῆς ὑφίστανται τὴν κρίσιν τῶν Συμβουλίων καὶ πολλὰς φορὰς μένουν στάσιμοι. Δεύτερον ἐκπαιδεύονται συνεχῶς. Ὁ ἀξιωματικὸς διὰ ν’ ἀποκτήσῃ ἕνα ἀνώτερον βαθμὸν πρέπει νὰ περάσῃ ἀπὸ τὰ διάφορα κέντρα καὶ τὰς σχολάς. Καὶ λέγω, ὅτι οὐδεὶς ἄλλος δημόσιος λειτουργὸς ὑφίσταται τὴν ἐκπαίδευσιν τὴν ὁποίαν ὑφίστανται οἱ ἀξιωματικοί. Ὁ ἀξιωματικὸς ἐκπαιδεύεται πάντοτε εἰς ὅλους τοὺς βαθμοὺς ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἄλλους λειτουργοὺς οἱ ὁποῖοι μόλις προσέλθουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν καὶ ἀποκτήσουν τὸν βαθμόν των ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ, συνήθως δὲν ὑφίστανται καμμίαν ἄλλην ἐκπαίδευσιν, ἀλλὰ προάγονται ἐκ τῆς πείρας τὴν ὁποίαν ἔχουν. Ἠξεύρετε δέ, διότι οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν ὑπηρετήσατε ὡς ἔφεδροι ἀξιωματικοὶ πόσον αὐστηρὰ εἶναι ἡ κρίσις τῶν ἀξιωματικῶν. Πρώτη διαφορὰ εἶναι, ὅτι ὁ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικὸς βλέπει τοὺς ἐν τιμητικῇ ἀποστρατείᾳ συναδέλφους του νὰ προάγωνται ἀπολύτως ἄνευ οὐδεμιᾶς κρίσεως κ.λ.π. Ἡ δευτέρα εἶναι, ὅτι ἐνῷ οἱ ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι πίπτουν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης ἀφήνουν τὰς οἰκογενείας των μὲ τὴν σύνταξιν τοῦ ἀνωτέρου βαθμοῦ, οἱ καταστάντες ἀνίκανοι, οἱ ὁποῖοι πάντως ζοῦν, προάγονται ἀπολύτως μέχρι τοῦ ἀνωτάτου βαθμοῦ. Δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου γίνεται μία ἀδικία, μία ἄνισος μεταχείρισις τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἀξιωματικῶν ἐκείνων ποὺ πίπτουν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς τιμῆς. Κατόπιν αὐτῶν, ὅπως εἶπον προηγουμένως καὶ ἄλλων πολλῶν, τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον εἰσηγήθη εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ν’ ἀνασταλῇ τὸ νομοθέτημα καὶ ἐψηφίσθησαν τρεῖς νόμοι διὰ τῶν ὁποίων ἀνεστάλη ἡ ἐφαρμογή του μέχρι τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1950. Ἀλλ’ ἀπὸ ἐκεῖ ἐδημιουργήθη μία ἀνώμαλος κατάστασις, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ἰσχύει ὁ νόμος ἢ δὲν ἰσχύει. Καὶ ἤδη πάρα πολλοὶ ἀξιωματικοὶ τῆς εἰδικῆς ταύτης καταστάσεως κατέφυγον εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας καὶ μοῦ φαίνεται ἔχουν ἐκδοθῆ καὶ μερικαὶ ἀποφάσεις ἐπ’ αὐτοῦ. Κατόπιν τούτου νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ πρέπει νὰ ψηφισθῇ, διότι πρέπει νὰ λήξῃ αὐτὴ ἡ ἀνώμαλος κατάστασις τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησε διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἰσορροπία καὶ ἠρεμία εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικούς.

§21Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Τί ἐμποδίζει τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοὺς τὸ νὰ προάγωνται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐτραυματίσθησαν ἢ ἔπεσαν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς τιμῆς, χωρὶς νὰ ὑπόκεινται εἰς τὴν κρίσιν τὴν ὁποίαν ὑπόκεινται οἱ ἐν ἐνεργείᾳ. Αὐτὸ δὲν τὸ εὑρίσκω ὀρθόν, διότι ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὴν τιμὴν νὰ τραυματισθῇ εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς ἀσφαλῶς, ἐὰν ἦτο ἐν ἐνεργείᾳ θὰ ἦτο ἱκανὸς νὰ προαχθῇ. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, τί τὸν ἐμποδίζει, τὸν ἐν ἐνεργείᾳ εὑρισκόμενον, τὸ ὅτι προάγεται ὁ ἄλλος. Αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ ἀντιληφθῶ.

§22Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Δὲν τὸν ἐμποδίζει εἰς τίποτε.

§23Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Τὸν ἐνοχλεῖ;

§24Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Τὸν ἐνοχλεῖ τοῦτο: λέγει ὁ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικὸς—καὶ ἔχομεν πάρα πολλοὺς ἐν ἐνεργείᾳ, οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθησαν καὶ ἐπολέμησαν εἰς ὅλους τοὺς πολέμους—διατί, ἐνῷ αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐπολέμησε περισσότερον ἑνὸς ἄλλου τραυματισθέντος ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ πολέμου, νὰ παίρνῃ σύνταξιν λοχαγοῦ καὶ ὁ ἄλλος νὰ γίνεται συνταγματάρχης καὶ στρατηγός;

§25Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Μὲ ἕνα ἀνάπηρον ἀλλάζει κανεὶς τὴν θέσιν του;

§26Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ἀσφαλῶς δὲν τὴν ἀλλάζει. Πάντως ὑπάρχει ἕνα ὅριον πέραν τοῦ ὁποίου, ἐὰν ἐξέλθῃ κανείς, δημιουργεῖ ἀναστάτωσιν.

§27Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Ἐὰν ἕνας ἀξιωματικὸς—δὲν κατέχω τὴν νομοθεσίαν αὐτὴν καὶ εἶναι ὑπὸ τύπον ἐρωτήσεων αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω—ἐάν, λέγω, ἕνας ἀξιωματικὸς εὑρισκόμενος ἐν ἐνεργείᾳ δὲν προάγεται, θὰ εἰπῇ, ὅτι δὲν προτάσσεται, διότι κρίνεται ἀπὸ τὰ ἁρμόδια συμβούλια ἀνίκανος νὰ προαχθῇ. Ἑπομένως αὐτὸς ὀρθῶς δὲν προάγεται. Ἐξ ἀντιθέτου, ἐὰν προάγεται ἕνας ἄλλος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν τιμὴν νὰ εἶναι ἀνάπηρος χωρὶς νὰ κρίνεται ἀπὸ τὸ συμβούλιον, ὀρθῶς προάγεται, διότι τὸ τραῦμα, τὸ ὁποῖον κοσμεῖ τὰ στήθη του, παρέχει τὴν ἐγγύησιν περὶ τοῦ ὅτι ἐὰν ἐξηκολούθει νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν, θὰ ἦτο ἱκανὸς νὰ προαχθῇ καὶ εἰς τὸ μέλλον.

§28Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Μὰ ἡ πολιτεία ἐπ’ αὐτοῦ συνεφώνησε, τὸ ἀνεγνώρισεν αὐτὸ ἡ πολιτεία καὶ ἔδωσε τρεῖς βαθμοὺς καὶ δύο καὶ τέσσαρας. Πέραν τούτου ὅμως, τὸ νὰ φθάσῃ ἕνας ἀπὸ ἀνθυπασπιστὴς εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ἀντιστρατήγου, πάει πολύ. Δὲν ἐκάματε μόνιμος ἀξιωματικὸς διὰ νὰ τὸ ἀντιληφθῆτε. Μιλᾶμε δύο γλῶσσες.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, κ. Ι. Παπαμαστοράκης ἔχει τὸν λόγον.

§30Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδὴ ὁ συνάδελφος κ. Παπαμαντέλλος, εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, λόγῳ τῶν τελευταίων ἀποφάσεων τοῦ ἐκλογοδικείου Πειραιῶς, μᾶς ἐγκατέλειψε προσωρινῶς, θὰ τὸν ἀντικαταστήσω ἐγὼ εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν. (Γέλωτες). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον ἔχει κατατεθῆ τρὶς εἰς τὴν Βουλήν. Ἀπὸ τρεῖς Κυβερνήσεις, διαφόρων ἀποχρώσεων καὶ παρουσιάζει τὸ περίεργον φαινόμενον, ὁ νόμος αὐτὸς 1223, τὸν ὁποῖον ζητοῦν σήμερον νὰ καταργήσουν, ὅτι ἀπὸ τὴν Βουλὴν τὴν Ἑλληνικὴν ἐψηφίσθη ὁμοφώνως καὶ ἐν μέσῳ χειροκροτημάτων. Σήμερον παρ’ ἐλπίδα, βλέπει κανεὶς τὸν νόμον αὐτὸν νὰ ἐμφανίζεται ἐνώπιον πάλιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ νὰ ζητεῖται νὰ καταργηθῇ ἀπὸ αὐτήν. Μέχρι σήμερον τὰ νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα ἤρχοντο εἰς τὴν Βουλήν, τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς ἀναπήρους πολέμου, εἶχον σκοπὸν νὰ βελτιώσουν τοὺς ὅρους τῆς ζωῆς των καὶ νὰ τοὺς δώσουν τὸ δικαίωμα, νὰ πιστεύουν, ὅτι ἡ Πολιτεία, χάριν τῆς ὁποίας ἔγιναν ἀνάπηροι, δὲν τοὺς ξεχνᾷ. Δυστυχῶς, σήμερον, ζητεῖται διὰ πρώτην φοράν, νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη ὑπὲρ αὐτῶν, νὰ καταργηθῇ. Ἀρχίζομεν, δηλαδὴ ἕναν νέον δρόμον, δὲν ἠξεύρω διατί. Ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἂς προχωρήσωμεν εἰς τὸ θέμα. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ κάμω μία μικρὰν ἀνασκόπησιν τῶν πραγμάτων. Κατὰ τὸ 1915, ὅπως εἶπεν καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος τῆς πλειοψηφίας, ἐγένετο ὁ πρῶτος νόμος, ὁ 680, διὰ τοῦ ὁποίου ἡ μέριμνα τῆς Πολιτείας ἐφαίνετο ἐν τῇ πράξει, διὰ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν ἀτυχίαν νὰ καταστοῦν ἀνάπηροι ἐν πολέμῳ, εἴτε λόγῳ τραύματος, εἴτε λόγῳ κακουχιῶν πολέμου, ὁ νόμος αὐτός, λόγῳ τοῦ ὅτι παρουσίαζε ἀτελείας, συνεπληρώθη κατὰ τὸ 1917, τὸ 1922, τὸ 1926 καὶ τέλος κατὰ τὸ 1930 ἐκωδικοποιήθησαν τρόπον τινά, ὅλοι αὐτοὶ οἱ νόμοι καὶ τὰ διατάγματα εἰς ἕνα νόμον, τὸν νόμον 4506, ὁ ὁποῖος ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ μέχρι σήμερον. Διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ οἱ ἀνάπηροι πολέμου διεκρίνοντο, οἱ μὲν ἐκ τραυμάτων τεθέντες εἰς πολεμικὴν διαθεσιμότητα, οἱ δὲ ἐκ τῶν κακουχιῶν πολέμου εἰς πολεμικὴν ἀποστρατείαν. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὸ 1943, ἐγένετο Διάταγμα πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ 4506. Ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἐγένετο τὸ Διάταγμα αὐτό, ἦτο ὁ ἑξῆς: Εἶχε παρουσιασθῇ κάποια ἀνωμαλία εἰς τὰς προαγωγὰς καὶ ὡρισμένα παράπονα ἀναπήρων ἀξιωματικῶν. Προκαταβολικῶς, θέλω νὰ γνωρίζουν οἱ ἀξιωματικοὶ διὰ τοὺς ὁποίους θὰ ὁμιλήσω τώρα, ὅτι δὲν ἀντιτίθεμαι διὰ τὰ εὐεργετήματα, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐδόθησαν, ἐννοῶ τοὺς ἀποτάκτους, οἱ ὁποῖοι κατὰ περιόδους, εἶχον ἐγκαταλείψει τὸ στράτευμα, ἀπὸ πέντε χρόνια καὶ ὀκτὼ χρόνια. Αὐτοὶ ὅλοι ἐπανῆλθον καὶ ἀνέκτησαν τοὺς βαθμούς των καὶ μάλιστα εἰς ἕνα σημεῖον τῆς σχετικῆς ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ κ. Παπαμαντέλλου, μᾶς ἀναφέρει, ὅτι καὶ μὲ δεκαετῆ μόνον ὑπηρεσίαν ἀξιωματικοὶ ἐπῆραν τὸν ἀνώτατον βαθμόν. Δὲν κατηγορῶ τὴν πρᾶξιν, τοὐναντίον, ὑποστηρίζω, ὅτι πράγματι ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἂν καί, λέγει, εἰς ἕνα ἄλλο σημεῖον, ὅτι εἰσέδυσαν καὶ ὡρισμένοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔπρεπε νὰ συμπεριληφθοῦν. Πάντοτε, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, θὰ ὑπάρχουν καὶ μερικὰ ξηρὰ ξύλα μέσα στὰ χλωρά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἦτο πρᾶξις, ἡ ὁποία ἐδικαιολογήθη ἀπὸ ἀπόψεως ἰσότητος καὶ πολιτικῆς σκοπιμότητος.

§31Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Δυστυχῶς δὲν ἦτο αὐτὸς ὁ νόμος. Τότε ἔγινε διὰ νὰ βελτιώσῃ τὴν θέσιν τῶν ἀξιωματικῶν, κακῶς ὅμως, διότι ἠδύνατο νὰ τὴν βελτιώσῃ διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ μισθοῦ καὶ ὄχι διὰ τῆς αὐξήσεως γαλλονίων καὶ νὰ ἐπέλθῃ ὁ σάλος, ὁ ὁποῖος ἐπῆλθε.

§32Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν ἠμπορεῖ νὰ εἶχον δίκαιον καὶ θὰ εἶχον ἕνα δίκαιον παράπονον, ὅτι ἡ Πολιτεία, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων δὲν τοὺς ἐδικαίωσεν. Δὲν θέλω νὰ εἴπω αὐτὸ ποὺ λέγετε, θέλω νὰ κάμω μίαν σύγκρισιν. Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ σύγκρισις, ἐνῷ τότε μᾶς ἐνδιέφερεν ἡ σκοπιμότης. Τὸ Διάταγμα 994 ἔδιδε τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κατώτερον ἀξιωματικόν, νὰ φθάνῃ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ἀντισυνταγματάρχου καὶ μετὰ παραμονὴν ἐπὶ 8ετίαν εἰς τὸν βαθμὸν αὐτόν, εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ λάβῃ τὸν μισθὸν τοῦ συνταγματάρχου. Αὐτὸ τὸ τονίζω, διότι κατωτέρω θὰ μᾶς χρειασθῇ. Ἐπίσης εἶχε καὶ ἕνα ἄλλο μειονέκτημα, ὅτι ἀπὸ τὸν βαθμὸν τοῦ ταγματάρχου καὶ ἄνω, ἄνευ κρίσεως ἦτο δυνατὸν νὰ λάβῃ καὶ τὸν βαθμὸν τοῦ Στρατηγοῦ. Δηλαδὴ μετὰ ἕνα μικρὸν χρονικὸν διάστημα θὰ ἔχωμεν περίπου 60 στρατηγοὺς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον. Τὸ 1949 ἐπὶ Ὑπουργίας τοῦ ἀξιοτίμου καὶ νῦν Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Κανελλοπούλου, συνεστήθη μία πολυμελὴς Ἐπιτροπὴ ἐξ ἀνωτέρων ἀξιωματικῶν, ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Στρατιωτικῶν τότε, ἔλαβον μέρος τοῦ Διοικητικοῦ, τοῦ Ὑγειονομικοῦ καὶ ὁ Πρόεδρος τότε τῆς Ἑνώσεως Ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ πρὸς τιμὴν τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἕνας ἐκπρόσωπός του, ὁ τότε βουλευτὴς καὶ νῦν Ὑπουργός, κ. Παπαληγούρας καὶ αὐτὸ μοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ πιστεύσω ἀκόμη διὰ μίαν φοράν, ὅτι πράγματι τὰ αἰσθήματα τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὑπὲρ τῶν ἀναπήρων, εἶναι ἁγνώτερα καὶ ἀσφαλῶς εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν εἶναι, ἐὰν ἐπιτρέπεται ἡ φράσις, θῦμα κακοβούλων εἰσηγήσεων.

§33Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Θὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ μὲ θεωρήσετε θῦμα πεπλανημένων εἰσηγήσεων καὶ οὐχὶ κακοβούλων.

§34Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Ἡ ἐπιτροπὴ λοιπὸν αὐτή, συνεδρίαζεν ἐπὶ δύο συνεχεῖς μῆνας καὶ κατόπιν ὡρίμου ἀποφάσεως, ἔδωσεν ὡρισμένα συμπεράσματα εἰς τὸν ἀξιότιμον Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸν Νόμον 1223. Πανηγυρισμὸς μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν, ἐθνικὸς παλμός. Ὁμόφωνος ἐπιψήφισις τοῦ νόμου καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐπειδὴ εἶχε παρουσιασθῇ μία—ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ ἐξήγησε πρὸ ὀλίγου, διότι ἐγὼ δὲν εἶμαι νομικὸς καὶ δὲν ἠξεύρω ὡρισμένα πράγματα—οὐσιαστικὴ παρατυπία, ὅτι δὲν ἐπῆγε δηλαδὴ εἰς τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον, προτοῦ πάῃ εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἠθέλησε τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον νὰ τὸν ἐγκρίνῃ καὶ ἀπὸ ἐγωϊσμὸν μᾶλλον, διότι ὁ νόμος, κύριοι, δυστυχῶς, δὲν ἀφορᾷ ὅπως νομίζει καὶ ὁ προλαλήσας κ. συνάδελφος ἀξιωματικὸς τοῦ στρατοῦ ἐν ἐνεργείᾳ, ἀφορᾷ μόνον ἀναπήρους ἀξιωματικούς. Ἐκεῖ δὲ ἀκριβῶς εἶναι ἡ πλάνη τῶν εἰσηγητῶν, διότι ἐνόμισαν καὶ νομίζουν, ὅτι διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ, θὰ ἐπιφέρουν μίαν ἀναστάτωσιν εἰς τὸν στρατόν, ἐνῷ ὁ νόμος αὐτός, ὡς θὰ σᾶς εἴπω κατωτέρω, ἔφερε μίαν μεγάλην, νομίζω, ἰσορροπίαν. Σεῖς θὰ ἀκούσητε αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ εἴπω καὶ θὰ κανονίσητε τὴν κρίσιν σας. Δὲν θὰ ἀπασχοληθῶ περισσότερον εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, διότι τὸ ἐξήγησεν ὁ κ. Ὑπουργός, διότι πράγματι εἶναι σχῆμα, τὸ μὲν πρῶτον τὸ νὰ ζητῇ τὴν κατάργησίν του, ὀξύμωρον, τὸ δὲ ἄλλο, ἀπαράδεκτον. Δηλαδὴ τὸ νὰ ψηφίζεται νόμος ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ νὰ πρέπει νὰ τὸν ἐγκρίνῃ τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον διὰ νὰ εἶναι ἔγκυρος. Ἀλλ’ ἐπ’ αὐτοῦ ἔδωκε τὴν ἀπάντησιν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τόσον πολύ. Ὁ ἄλλος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ζητεῖται ἡ κατάργησις τοῦ 1223 εἶναι ὅτι, ὅπως ἀναφέρει εἰς τὰς παραγράφους 4, 5, 6, 7 καὶ 9 ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τὰ εὐεργετήματα τὰ ὁποῖα δίδουν εἰς τοὺς ἀναπήρους εἶναι πολλά, εἶναι ὑπέρογκα καὶ εἰς τὸ 9 ἐδάφιον, ὅτι ἐν σχέσει μὲ τὰ θύματα εἶναι ὑπερβολικὰ ὑπέρογκα. Ἀσφαλῶς, κύριοι συνάδελφοι, ἠμπορεῖ νὰ ὁμιλῇ κανεὶς περὶ ὑπερόγκων καὶ περὶ εὐεργετημάτων, ἐνῷ ὅπως ἀνέφερεν ὁ συνάδελφος κ. Παπαμαντέλλος εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν, δὲν εἶναι εὐεργέτημα, ἀλλὰ μία ὑποχρέωσις τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ Κράτος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν καὶ εἶχον τὴν ἀτυχίαν, ἐπαναλαμβάνω, νὰ μείνουν ἀνάπηροι, νὰ τοὺς ἀνταποδώσῃ τὴν πρᾶξιν αὐτὴν καὶ νὰ τοὺς δώσῃ τὸ δικαίωμα νὰ πιστεύσουν—ἐπαναλαμβάνω—ὅτι τὸ Κράτος ἐνδιαφέρεται. Θὰ μοῦ εἴπητε, μόνον αὐτοὶ δικαιοῦνται τῆς μερίμνης τοῦ Κράτους; Ἡμεῖς οἱ ἄλλοι δὲν ἐπολεμήσαμεν ὅταν ἐπήγαμεν εἰς τόν στρατόν; Ἀπαντῶ, κύριοι συνάδελφοι. Βεβαίως, ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς πολεμᾷ. Καὶ εἰς ἕνα σημεῖον ἑνὸς βιβλίου, τὸ ὁποῖον γράφω, διὰ τὴν ψυχολογίαν τοῦ ἀναπήρου, ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Κάθε τι ποὺ ἔρχεται καὶ παρέρχεται, χωρὶς νὰ ἀφήσῃ τὰ ἴχνη τῆς διαβάσεώς του ξεχνιέται, κάθε τι ποὺ ἔρχεται καὶ παρέρχεται, ἀφήνοντας τὰ ἴχνη τῆς διαβάσεώς του, δὲν ξεχνιέται, κύριοι συνάδελφοι. Καὶ σᾶς φέρω ὡς παράδειγμα τὸν ἑαυτόν μου. Ἐγὼ ἐκάθησα 6 μῆνες ἀκίνητος εἰς τὸ κρεββάτι, σἂν σταυρωμένος. Σᾶς διαβεβαιῶ δὲν θυμᾶμαι τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ σήμερον. Σἂν ἕνα ὄνειρο ἐφιαλτικὸν μοῦ φαίνεται. Καὶ ὅπως, ὅταν ξυπνήσῃ κανεὶς ἀπὸ ἕνα ἐφιάλτην, ἔχει τὸν τρόμον, χωρὶς νὰ θυμᾶται τίποτε καὶ τὸ ξεχνᾷ σὲ λίγο, ἔτσι ξεχνιῶνται ὅλαι αἱ κακουχίαι, τὰς ὁποίας ἔχει ὑποστῆ τις. Δὲν ξεχνῶ ὅμως ποτὲ ὅτι δὲν ἔχω χέρι. Καὶ ὅταν εὑρεθῶ εἰς τὴν δύσκολον θέσιν νὰ θέλω νὰ ἐξυπηρετήσω τὸν ἑαυτόν μου καὶ δὲν ἠμπορῶ, τότε ὁμολογουμένως αἰσθάνομαι κάποιαν πικρίαν. Δὲν παραπονούμεθα ὅμως, οὔτε παραπονεῖται κανεὶς ἀνάπηρος, διότι ἔγινεν ἀνάπηρος. Διότι αὐτὸ εἶναι ζήτημα τύχης, τελείως ζήτημα τύχης. Ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν συνεχῶς, δὲν ἔπαθον τίποτε καὶ ἕνας ἄλλος, ὁ ὁποῖος ἐπῆγε δι’ ὀλίγον, ἔπαθε. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅμως τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἔπαθε, νὰ τὸν ἐγκαταλείπῃ τὸ Κράτος.

§35Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Δὲν τὸν ἐγκαταλείπει.

§36Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Συμφωνῶ. Δὲν τὸν ἐγκαταλείπει. Θὰ σᾶς ἐξηγήσω. Καμμίαν φορὰν παρασύρομαι ἐκ συναισθηματικῶν λόγων. Δι’ αὐτό, δὲν θὰ ἤθελον νὰ ὁμιλήσω καὶ καλὸν θὰ ἦτο νὰ ἦτο ἐδῶ ὁ εἰσηγητής.

§37Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Σεβόμεθα τοὺς ἀναπήρους.

§38Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι, θὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ θέματος. Ὁ ν. 1223 εἴπομεν ὅτι ἔφερε μίαν ἀναταραχὴν εἰς τὸ στράτευμα, καὶ γνωρίζομεν, ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος, διαγράφονται τῆς ἐπετηρίδος τοῦ Στρατοῦ. Διαγράφονται καὶ δὲν καταλαμβάνουν ὀργανικὰς θέσεις. Ἠμπορεῖ νὰ ὑπηρετοῦν, ἀλλ’ ὄχι εἰς ὀργανικὰς θέσεις. Ἐνδιαφέρουν λοιπὸν αὐτοὺς μόνον οἱ βαθμοί, τοὺς ὁποίους λαμβάνουν κλιμακωτὰ καὶ ἐνδιαφέρει ἐπίσης αὐτοὺς ἰδίως τὸ ἠθικὸν μέρος. Διότι, ὅπως σᾶς ἀνέφερον πρὸ ὀλίγου, κατὰ τὸν 994, ὡρισμένοι οἱ ὁποῖοι εἶναι σήμερον Ἀντισυνταγματάρχαι λαμβάνουν τὸν μισθὸν τοῦ Συνταγματάρχου. Ἐὰν λοιπὸν προαχθοῦν μέχρι τοῦ Συνταγματάρχου, τότε δὲν ὠφελοῦνται ὑλικῶς, ἠθικῶς, μόνον, θὰ εὐχαριστηθοῦν. Ἐπειδὴ δὲ αἱ μεγάλαι ἀναπηρίαι ἀφοροῦν, ἰδίως, τοὺς μικροὺς, λόγῳ τῆς συνθέσεως τοῦ στρατεύματος, ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ὁπωσδήποτε ὅλοι πρέπει νὰ φθάσουν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Συνταγματάρχου. Ὁ λόγος δὲ, διὰ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ φθάσουν εἰς τὴν βαθμὸν τοῦ Συνταγματάρχου καὶ νὰ τὸν πάρουν, εἶναι τὸ ὅτι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἔχουν τὸ ἠθικὸν ἀπὸ τὴν μίαν πλευράν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὸ ὑλικόν, ἀπὸ τὴν ἄποψιν, ἰδίως, τοῦ μερίσματος καὶ τῆς συντάξεως τῶν οἰκογενειῶν των. Σημειωτέον ὅτι οἱ ἀνάπηροι δὲν λαμβάνουν τὸ ἐφ’ ἅπαξ, τὸ ὁποῖον παίρνουν οἱ ἀξιωματικοί, ὅταν ἐξέλθουν τοῦ στρατεύματος. Δὲν δικαιοῦνται τοῦ ἐφ’ ἅπαξ. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῶν βαθμῶν, εἴπομεν, ὅτι δὲν παίζει μεγάλον ρόλον, οὔτε θίγεται τὸ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Συνταγματάρχου. Ἀπὸ τοῦ βαθμοῦ βέβαια τοῦ Συνταγματάρχου καὶ ἄνω τὰ πράγματα λαμβάνουν ἄλλην φάσιν, ὁμολογουμένως. Ἀλλ’ ὁ νόμος 1223 εἶναι, ἴσως, ὁ καλλίτερος, κατὰ τὴν γνώμην μου, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πάρῃ κανεὶς βαθμὸν ἀνωτάτης κλίμακος ἐν τῷ στρατῷ ἐὰν δὲν κριθῇ ὑπὸ ὡρισμένου συμβουλίου καὶ εἶναι εἰς θέσιν καὶ εἶναι δικαίωμα τοῦ συμβουλίου νὰ μὴ κρίνῃ κανένα, νὰ κρίνῃ ὅλους, ὄχι βέβαια ὡς ἀνικάνους, ἀλλ’ ὅτι δὲν συμφωνεῖ νὰ πάρουν τὸν βαθμὸν αὐτόν. Ἐνῷ μὲ τὸν 944, ὁπωσδήποτε οἱ ἀπὸ τοῦ ταγματάρχου καὶ ἄνω θὰ γίνουν Στρατηγοί. Πλεονεκτεῖ λοιπὸν ὁ νόμος 1223, διότι τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον δύναται νὰ κρίνῃ αὐστηρὰ καὶ νὰ κανονίσῃ ὥστε νὰ μὴ δώσῃ εἰς κανένα βαθμὸν μεγαλύτερον τοῦ Συνταγματάρχου. Τώρα, ὅσον ἀφορᾷ τὰ θύματα, εἶναι γεγονός, ὅτι εἶναι ἐπίσης συμπαθεστάτη, (κατὰ τὸν ἴδιον βαθμὸν καὶ ποσοστὸν μὲ τοὺς ἀναπήρους), μερὶς τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ θὰ πρέπει ἡ Πολιτεία καὶ ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὸ περιθώριον νὰ τὰ ἀμείψῃ ὅσον θέλει. Τὰ θύματα δικαιοῦνται ἑνὸς βαθμοῦ, ἐπὶ πλέον, ἐκείνου τὸν ὁποῖον εἶχεν ὁ θανών. Τί πλεονεκτήματα ὅμως ἔχουν τὰ θύματα ἐν σχέσει μὲ τοὺς ἀναπήρους; Ἐγώ, φέρ’ εἰπεῖν, θὰ πρέπῃ νὰ ἀποθάνω μετὰ τὸ 1961 διὰ νὰ πάρῃ ἡ οἰκογένειά μου σύνταξιν, διότι δὲν ἔχω κλείσει τὰ συντάξιμα χρόνια.

§39ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Σύμφωνα μὲ τὸν νόμον παίρνετε σύνταξιν «...... (ἀναγινώσκει).....»

§40Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Θὰ παίρνω ἕνα μικρὸν ποσοστόν. Τὸ θῦμα πολέμου παίρνει ὁλόκληρον τὸν μισθὸν ἀνεξαρτήτως χρόνου ὑπηρεσίας. Δεύτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν διαφορὰν μεταξὺ ἀναπήρου καὶ θύματος, πρέπει νὰ γνωρίζετε τὸ ἑξῆς, ὅτι ὁ ἀνάπηρος, δυστυχῶς, σὺν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου αἰσθάνεται πλέον ἐμφανῶς τὰ ἐνοχλήματα. Τὰ ἐνοχλήματα δὲ αὐτά, τὸν ἀναγκάζουν νὰ ὑφίσταται ὡρισμένας ταλαιπωρίας οἰκονομικάς. Θέλει ὑγειονομικὴν καὶ φαρμακευτικὴν περίθαλψιν μεγαλυτέραν σὺν τῷ χρόνῳ, ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ διαιτᾶται καλῶς, διότι μὲ τὰς τελευταίας ἐπιστημονικὰς προόδους, αἱ νευρικαὶ κρίσεις καὶ αἱ νευρώσεις αὐξάνονται ὅταν ἐλαττοῦται ἡ ἀνθεκτικότης ἡ νευρικὴ καὶ ἐλαττοῦται ὅταν ὁ σιτισμὸς εἶναι ὑποσιτισμός. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, τὴν μερίδα τοῦ λέοντος ἀπὸ τὸν μισθόν, τὸν ὁποῖον πέρνει, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὴν διαθέτῃ δι’ αὑτὸν τοῦτον τὸν ἑαυτόν του. Ἐπίσης ὁ ἀνάπηρος, ἐὰν ἔχῃ οἰκογένειαν, δημιουργεῖ μίαν κατάστασιν ἐξόδων, ἡ ὁποία αὐξάνεται καθημερινῶς, δημιουργεῖ κοινωνικὰς ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας δὲν ἔχει τὸ θῦμα εἰς αὐτὸν τὸν βαθμόν. Καὶ εἰς τὸ τέλος, ἔχω καὶ μίαν ἄλλην ἄποψιν· τὸ γεγονός, ὅτι θὰ πρέπει νὰ προσέξωμεν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτό, κύριοι, σᾶς τὸ λέγω, ὄχι διότι ἀφορᾷ τὸν ἑαυτόν μου, ἐμένα νὰ μὲ ἐξαιρέσετε ἀπὸ τὸν νόμον, ἀλλὰ ἐπειδὴ συγγράφω αὐτὴν τὴν ψυχολογίαν τοῦ ἀναπήρου καὶ εἶδα πολλὰς ἐκθέσεις ἀναπήρων πολέμου. Σᾶς λέγω καὶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ὅτι παίζει μεγάλον ρόλον εἰς τοὺς νέους, νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα αὐτὸ τῆς προαγωγῆς καὶ τὴν προοπτικὴν αὐτὴν καὶ ἀκριβῶς ἐκεῖ ἔχει λάθος ὁ νομοθέτης, διότι οὕτω, δύνανται νὰ ἀποκατασταθοῦν καλλίτερον, δὲν παίρνει, κύριοι, κάθε κοπέλλα, ἕναν ἀνάπηρον εὔκολα, διότι ἠξεύρει τὶ θὰ τραβήξῃ μαζί του. Ὅταν ὅμως ἀναλογισθῇ, ὅτι μία ἡμέρα θὰ γίνῃ στρατηγὸς καὶ ὅτι θὰ ἔχῃ τόση σύνταξιν καὶ τόσα πλεονεκτήματα, τότε ὑπάρχει πιθανότης νὰ τὸν πάρῃ. Ἑπομένως δὲν πρέπει νὰ τοὺς στερήσωμεν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, τὸ δικαίωμα τοῦτο, βεβαίως, ἠμπορεῖ νὰ φαίνεται ἀστεῖον ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀλλὰ εἶναι σοβαρὸν καὶ τὸ εἶδα μέσα εἰς ἀρκετὰς ἐκθέσεις, αἱ ὁποῖαι, ἴσως, ἔλθουν εἰς τὴν δημοσιότητα. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι καὶ ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς, ποτὲ ἡ Πολιτεία, δι’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἔχουν ἐμφανῆ ἀναπηρίαν, δὲν πρέπει νὰ φείδεται, οὐδενὸς προνομίου, διὰ νὰ μὴ τοὺς δώσῃ ποτὲ τὸ δικαίωμα, νὰ σκεφθῇ, φερ’ εἰπεῖν, ἕνας πατέρας καὶ νὰ εἴπῃ εἰς τὸ παιδί του: Τὶ νὰ σοῦ κάμω παιδί μου, ἴσως, νὰ σὲ ἐμόρφωνα καὶ ἐγὼ καλλίτερα, ἴσως νὰ σὲ ἐπάντρευα καλλίτερα (ἂν εἶναι κορίτσι), ἀλλὰ βλέπεις εἶχα τὴν ἀτυχία νὰ γίνω ἀνάπηρος. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἐγκληματικὸν καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ προσέχῃ πάντοτε τὸ Κράτος. Τὰ αἰσθήματα αὐτὰ καὶ τὰ συναισθήματα αὐτὰ τὰ κακά, νὰ μὴ δημιουργοῦνται εἰς τοὺς ἀναπήρους, διότι ἔχει κοινωνικὸν ἀντίκτυπον ἡ σκέψις αὐτή. Ὁ κόσμος, ὅλοι μας, πρέπει νὰ ἀντιλαμβανώμεθα καὶ νὰ πιστεύωμεν, ὅτι ὁ ἀνάπηρος πρέπει νὰ κρατῆται εἰς μίαν θέσιν καλλιτέραν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, διότι ἔπαθεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔπαθεν ὑπὲρ τῆς Πατρίδος. Διότι ὁ καθ’ ἕνας πρέπει νὰ ἔχῃ τὸ σθένος καὶ νὰ τὸ λέγῃ, ὅτι θὰ θυσιασθῶ καὶ θὰ πάω εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν καὶ ὄχι νὰ προσπαθῇ μὲ μέσα, νὰ ἀποφύγῃ νὰ πάῃ εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν καὶ νὰ ἠξεύρῃ, ὅτι ἐὰν γίνω ἀνάπηρος, θὰ μοῦ δώσῃ ἡ Πολιτεία ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μοῦ ἀξίζει, ἂν φονευθῶ θὰ ἐνδιαφερθῇ διὰ τὴν οἰκογένειάν μου καὶ ἂν δὲν πάθω τίποτε θὰ εἶμαι εὐχαριστημένος, διότι ἔκαμα τὸ καθῆκον μου πρὸς τὴν Πατρίδα. Ὅταν, κύριοι, ἐπιτύχωμεν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα θὰ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἐπιτυχία, τὴν ὁποίαν θὰ ἐπιτύχῃ τὸ Κράτος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν θέσιν του ὡς πρὸς τὴν προστασίαν του πρὸς τοὺς ἀναπήρους.

§41Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ ὅσα εἴπατε, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπίδρασιν τὴν ψυχολογικὴν τὴν ὁποίαν θὰ εἶχε εἰς τοὺς νέους ὁ ἀνάπηρος. Ὁ ἀνάπηρος, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀποσύρεται εἰς τὸν τόπον τῆς γεννήσεώς του καὶ διὰ νὰ εἶναι ὑπερήφανος διὰ τὸ τραῦμα του, ἡ κατάστασίς του, πρέπει νὰ εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ μὴ μεμψιμοιρῇ, αὐτὸ εἶναι τὸ καλλίτερον παράδειγμα. Ἐὰν ὅμως αὐτὸς ὁ ἀνάπηρος εὑρίσκεται εἰς τὸ χωριό του καὶ ἀρχίζει καὶ παραπονεῖται, δὲν ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι, τίποτε τὸ πλέον καταστρεπτικόν, ἀπὸ τὸν ρόλον, τὸν ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ παίξῃ ἕνας ἀνάπηρος εἰς τὸ χωριό του ἐγκαταλελειμμένος.

§42Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Ἐξ ὅλων αὐτῶν, κύριοι συνάδελφοι, ἀντιλαμβάνεσθε, διὰ ποίους λόγους, ὁ νόμος 1223, δὲν πρέπει νὰ καταργηθῇ. Εἶναι λόγοι ἠθικῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ τούτου τοῦ Κράτους. Διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι οἱ ἀνάπηροι, οἱ ὁποῖοι ὑποφέρουν καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ὁ ἀντίκτυπος θὰ εἶναι πράγματι μεγάλος, ἐσυνήθισαν ὁπωσδήποτε καὶ συνηθίζουν σὺν τῷ χρόνῳ εἰς αὐτὸ τὸ καθημερινὸ μαρτύριο. Διότι ἔχω νὰ σᾶς τονίσω καὶ ἕνα πρᾶγμα, ὡς ἐπιστήμων ἰατρός. Εἰς κάθε ἀλλαγὴν καιροῦ, ὁ ἀνάπηρος, εἰς τὰ τραύματά του αἰσθάνεται ἐνοχλήματα, ἐνοχλήματα, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς μέχρις σήμερον, δὲν κατωρθώθη νὰ ἀνακαλύψωμεν πόθεν προέρχονται, δηλαδὴ ποία εἶναι ἡ αἰτία ἡ ὁποία τὰ προκαλεῖ. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, κάμνω μίαν μελέτην καὶ διὰ τῶν «ἐμψύχων βαρομέτρων» ὅπως τὰ ὀνομάζω, προσπαθῶ νὰ ἀνακαλύψω τὴν αἰτίαν, ἡ ὁποία προκαλεῖ αὐτὰς τὰς νευρώσεις, αἱ ὁποῖαι ὁμολογουμένως, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι φοβεραί. Εἶναι φοβερὸν πρᾶγμα νὰ περιμένῃς, μὲ ἀγωνία, τὴν ἀλλαγὴν τοῦ καιροῦ, τὴν στιγμὴν πού ξεύρεις ὅτι θὰ ἔχῃς ἐνοχλήματα. Εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ὑφίστανται αὐτὰ τὰ πράγματα, τοὺς λέγομεν ὅτι σᾶς δώσαμε πολὺ μεγάλα εὐεργετήματα! Δὲν νομίζω, ὅτι ὁ δρόμος, ἡ ἀφετηρία, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ξεκινοῦν οἱ εἰσηγηταὶ τῆς καταργήσεως τοῦ νόμου αὐτοῦ, εἶναι ὀρθή. Διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ πιστεύσω ποτέ, ὅτι δὲν ἔχουν καὶ ἐκεῖνοι, ὅπως καὶ ὅλοι μας, ἐθνικὸν παλμὸν καὶ ὅτι δὲν πιστεύουν, ὅτι ὁ ἀνάπηρος πρέπει πράγματι νὰ εὑρίσκεται εἰς ὅσον εἶναι δυνατόν, ἀναλόγως μὲ τὰς δυνάμεις τοῦ Κράτους μας, ὑψηλότερον σημεῖον κοινωνικόν. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι δὲν ἐνεβάθυνον οἱ εἰσηγηταὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ἀλλὰ ἔκριναν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἀπὸ στρατιωτικῆς πλευρᾶς μόνον. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ στρατιωτικῆς πλευρᾶς δὲν ἔχει οὐδεμίαν σημασίαν, διότι ὁ νόμος 994, λέγει, ὅτι οἱ ταγματάρχαι καὶ ἄνω θὰ γίνουν στρατηγοί. Ἐὰν ὅμως ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος 1223, οἱ μὲν πολὺ μικροὶ δὲν θὰ φθάσουν οὔτε εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ συνταγματάρχου, διότι καταλαμβάνονται ἀπὸ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας των. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπάνω ὑπάρχει ὁ φραγμὸς καὶ διὰ τοὺς ἄλλους τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου, τὸ ὁποῖον πράγματι, θὰ πρέπει νὰ κάμῃ τὸ καθῆκον του καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀφήσῃ νὰ προχωρήσουν πέραν τοῦ βαθμοῦ αὐτοῦ, ἢ μὴ ἐλάχιστοι, ἀλλὰ νὰ τὸ κάμῃ τὸ Συμβούλιον, ὄχι ἡμεῖς νὰ καταργοῦμεν τὸν νόμον. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι καὶ λόγοι ἐθνικῆς σκοπιμότητος ἐπιβάλλουν νὰ μὴ καταργήσωμεν τὸν 1223 νόμον, ὁ ὁποῖος ἐγένετο διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν δικαιωμάτων καὶ τὴν ἀνακούφισιν, τῶν ἀναπήρων πολέμου. Ἄς φροντίζουν, οἱ κ. κ. ἁρμόδιοι νὰ εἰσάγουν πάντοτε τὰ νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τοὺς ἀναπήρους μὲ βάσιν καὶ σκέψιν, τὴν ἐθνικὴν ὠφέλειαν, ἀλλὰ ποτὲ νὰ μὴ θέλουν νὰ καταργοῦν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ψηφίζουν. Κύριοι συνάδελφοι, ἀξιότιμε κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἐγώ προσωπικῶς, ὡς βουλευτὴς καὶ ὡς ἀνάπηρος ἐκπροσωπῶν τὴν γνώμην τῶν ἀναπήρων, δὲν δέχομαι καὶ διὰ λόγους γοήτρου καὶ διὰ λόγους ἐθνικοὺς τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 1223. Σεῖς ἀξιότιμε κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, καὶ σεῖς ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, πράξατε ὅ,τι σᾶς λέγει ἡ ἐθνική σας συνείδησις. (Χειροκροτήματα).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Γεωργούλης ἔχει τὸν λόγον.

§44Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ τάξις τῶν ἀξιωματικῶν τῶν ἐξελθόντων, λόγῳ τραύματος ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης ἢ τῶν ἐξελθόντων λόγῳ νοσήματος ἐκ πολεμικῶν κακουχιῶν, εἶναι μία τάξις ἀξία σεβασμοῦ καὶ στοργῆς. Διὰ τοῦτο τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, οὕτως ὥστε νὰ μὴ παραμείνῃ εἰς τὴν συνείδησιν τῶν ἐξ αὐτοῦ θιγομένων οὔτε ἡ παραμικρὰ σκέψις, ὅτι ἔτυχον ἀδίκου ἢ ἀστόργου μεταχειρίσεως. Οἱ ἀξιότιμοι συνάδελφοι, οἱ εἰσηγηταὶ τῆς πλειοψηφίας καὶ τῆς μειοψηφίας, ἔδωσαν εἰς τὴν Βουλὴν πλήρη τὴν ἱστορίαν τοῦ θεσμοῦ τῆς προστασίας τῶν ἀξιωματικῶν τῶν ἐξερχομένων εἴτε λόγῳ τραύματος πολεμικοῦ εἴτε λόγῳ νοσήματος. Δὲν θὰ τὴν ἐπαναλάβω. Ὡς Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, θὰ ἀρκεσθῶ, μόνον, εἰς μερικοὺς γενικοὺς χαρακτηρισμούς. Μέχρι τοῦ 1930 ὑπῆρχε μία διάκρισις μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν τῶν ἐξελθόντων ἐκ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας, λόγῳ τραύματος πολεμικοῦ ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης καὶ τῶν ἐξελθόντων λόγῳ νοσήματος καὶ παρείχοντο περισσότερα πλεονεκτήματα εἰς τοὺς ἐξελθόντας λόγῳ τραύματος ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης. Ἡ διάκρισις ἐκείνη ἦτο δικαία, διότι πράγματι ἡ τάξις τῶν ἐξερχομένων λόγῳ τραύματος πολεμικοῦ ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης, ἔπρεπε νὰ τύχῃ περισσοτέρων ἠθικῶν καὶ ὑλικῶν ἀμοιβῶν. Κατὰ τὸ 1943, ὅτε εἶχεν ἐπικρατήσει τὸ πνεῦμα, νὰ αὐξηθῇ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀτόμων, τὰ ὁποῖα ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσουν, ἐπραγματοποιήθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δύο αὐτῶν τάξεων καὶ παρεσχέθησαν τὰ ἴδια πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα εἶχον παρασχεθῆ εἰς τοὺς ἐξελθόντας λόγῳ τραύματος πολεμικοῦ ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης καὶ εἰς τοὺς ἐξελθόντας λόγῳ νοσήματος. Ἡ ἀφομοίωσις αὐτή, μολονότι ἀνταπεκρίνετο εἰς μίαν σκοπιμότητα, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐν τούτοις, ἦτο ἀντίθετος πρὸς τὴν αὐστηρὰν ἔννοιαν τοῦ δικαίου καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ διηύρυνε τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπὸ τοῦ Κράτους προστατευομένων, εἰς τρόπον ὥστε τὸ Δημόσιον, ἀφ’ ὅσον εὑρίσκεται πρὸ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ ἀδυνατεῖ νὰ παράσχῃ εἰς τὸν ἐπιζητούμενον βαθμόν, τὴν ἠθικὴν καὶ τὴν ὑλικὴν ἀμοιβήν. Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα μέχρι τοῦ 1949. Καί, ἴσως, κατὰ τὸ 1949, ἐπὶ τῇ προβλέψει, ὅτι εἰσερχόμεθα, τότε, εἰς μίαν ὁμαλὴν περίοδον, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τεθῇ ὡς βάσις, ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ μιὰ ἐκκαθάρισις τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ πραγματοποιηθῇ μιὰ ταξινόμησις καὶ ἐκκαθάρισις ὅλων τῶν ἐκκρεμοτήτων. Θὰ ἦτο δυνατὸν τότε νὰ ἐπανέλθῃ ἡ διάκρισις μεταξὺ τῶν δύο κατηγοριῶν καὶ νὰ παρασχεθοῦν αἱ ἀνάλογοι ἠθικαὶ καὶ ὑλικαὶ ἀμοιβαί. Αὐτὸ δὲν ἐγένετο. Καὶ ὄχι μόνον διετηρήθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δύο αὐτῶν τάξεων, ἀλλὰ καὶ παρεσχέθησαν, ἐπὶ πλέον, προνόμια ἠθικὰ καὶ ὑλικά, τὰ ὁποῖα, ὅπως εἶπον καὶ οἱ ἀξιότιμοι προλαλήσαντες, ὅλους τοὺς ἀξιωματικούς, ἀνεξαρτήτως, βαθμοῦ, τοὺς ἔφερον μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Συνταγματάρχου καὶ ἐπὶ πλέον, ἤνοιγον τὴν θύραν διὰ τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ, ἔπειτα ἀπὸ κρίσιν τοῦ Συμβουλίου, δι’ ὅλους, φυσικά. Τὰ πλεονεκτήματα αὐτά, τὰ παρέσχεν ὁ κρινόμενος νόμος 1223. Ὁ νόμος ἐκεῖνος δὲν ἐψηφίσθη εἰς μίαν πανηγυρικὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς, ὅπως ἐλέχθη, ἀλλ’ ἐψηφίσθη ἀπὸ τὴν Νομοθετικὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, προεκάλεσεν ἀντιρρήσεις. Αἱ δὲ ἀντιρρήσεις ἦσαν ἐκ πολλῶν κατευθύνσεων. Ἡ πρώτη ἀντίρρησις, κύριοι βουλευταί, προῆλθεν ἀπὸ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικούς. Πράγματι οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι ἐν καιρῷ εἰρήνης ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν ἐκπαίδευσιν, τὴν ὀργάνωσιν καὶ τὴν Διοίκησιν τοῦ στρατεύματος, οἱ ὁποῖοι ἀντιμετωπίζουν τὸν ἐσωτερικὸν ἐχθρὸν καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν καὶ τὸν ἐξωτερικὸν ἐχθρόν, οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοὶ ἀπὸ μακρᾶς ἀποστάσεως καὶ ὄχι ὅλοι προσδοκοῦν καὶ ἀτενίζουν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ. Ἄλλοι λόγῳ ὁρίου ἡλικίας καὶ ἄλλοι λόγῳ ἀτυχῶν συμπτώσεων διακόπτουν τὴν σταδιοδρομίαν των. Καί, διὰ τοῦτο, εἶναι προφανές, ὅτι θὰ ἐγεννᾶτο ἓν αἴσθημα πικρίας εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔβλεπον ὅτι, ἐνῷ, ὁριστικῶς, αὐτοὶ ἀπεκόπτοντο ἀπὸ τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ, ἐν τούτοις, εἰς μίαν ἄλλην τάξιν ἀξιωματικῶν παρείχετο ἡ εὐχέρεια ἀκόμη προσπελάσεως καὶ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ἀντιστρατήγου. Ἴσως, ἐὰν τὸ νομοθέτημα αὐτό, ὁ νόμος 1223 εἶχεν ὑποβληθῆ ὄχι εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου, ἐὰν εἶχε ζητηθῆ ἡ γνώμη τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου ἐπ’ αὐτοῦ, ἴσως, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, οἱ ἁρμόδιοι νομοθετικοὶ παράγοντες θὰ εἶχον, ἐγκαίρως, πληροφορηθῆ περὶ τῆς κακῆς ἐπιδράσεως, τὴν ὁποίαν τὸ νομοθέτημα θὰ εἶχεν ἐπὶ τοῦ ἠθικοῦ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ στελεχῶν. Αὐτό, ὅμως δὲν ἔγινε. Ἡ γνώμη τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου δὲν ἐζητήθη. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ὄχι μία τυπική, εἶναι μία οὐσιαστικὴ παράλειψις καὶ συνομολογῶ καὶ ἐγώ, ὅτι, τὸ γεγονός, ὅτι ἡ γνώμη, ἑνὸς οἱουδήποτε Συμβουλίου δὲν ἐζητήθη περὶ ἑνὸς ψηφισθέντος νόμου, δὲν δύναται νὰ προσβάλῃ τὸ κῦρος τοῦ νόμου ἐκείνου, ἀλλ’ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ πάντες θὰ συνομολογήσουν, ὅτι ὅταν μία Κυβέρνησις διαπιστώνῃ, ὅτι ἕνα νομοθέτημα ἀντίκεται πρὸς τὴν αὐστηρὰν ἔννοιαν τοῦ δικαίου καὶ πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ γενικοῦ συμφέροντος, ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη, ὁποιαδήποτε Κυβέρνησις, ἔχει, ὄχι μόνον, τὸ δικαίμα, ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἀναστείλῃ τὴν ἐφαρμογήν του καὶ νὰ ἐπιζητήσῃ τὴν κατάργησίν του. Ἡ ἄλλη κατεύθυνσις, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἠγέρθησαν ἀντιρρήσεις ἐναντίον τοῦ νόμου 1223, εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀποστράτων ἀξιωματικῶν. Οἱ ἀπόστρατοι ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ ἐμόχθησαν, διὰ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ στρατεύματος καὶ οἱ ὁποῖοι ἐπὶ σειρὰν δεκαετηρίδων ὑπηρέτησαν, ἐνόρκως, εἶναι ἀποκεκομμένοι ἀπὸ τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ, ὁριστικῶς· ὅσοι δὲν τὸν ἀπέκτησαν, δὲν ὑπάρχει δι’ αὐτοὺς οὐδεμία ἐλπίς. Εἶναι φυσικὸν καὶ αὐτοὶ νὰ αἰσθάνωνται τὸ αἴσθημα τῆς πικρίας, ἰδίως, ὅταν βλέπουν, ὅτι διανοίγεται ἡ θύρα τῆς ἀποκτήσεως καὶ τοῦ βαθμοῦ τοῦ στρατηγοῦ, ἀκόμη, δι’ ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκτὸς ὑπηρεσίας καὶ ἠσχολοῦντο, ἴσως, καὶ εἰς ἄλλα ἔργα κατὰ τὸν χρόνον, καθ’ ὃν ἐκεῖνοι ἐμάχοντο κατὰ τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐχθροῦ. Ἀλλ’ εἶναι καὶ μία ἄλλη κατεύθυνσις, ἐκ τῆς ὁποίας προεβλήθησαν ἀντιρρήσεις κατὰ τοῦ νόμου 1223. Ἡ κατεύθυνσις ἐκείνη προέρχεται ἀπὸ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα, ἀτυχῶς, δὲν δύνανται νὰ ὁμιλήσουν, προέρχονται ἀπὸ τὴν ἱερὰν φάλαγγα τῶν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης πεσόντων ἀξιωματικῶν. Οἱ ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης πεσόντες ἀξιωματικοί, κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις, δικαιοῦνται μόνον ἕνα βαθμὸν ἀπὸ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ἔφερον, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ θανάτου. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κύριοι βουλευταί....

§45Χ. ΝΤΙΝΙΔΗΣ. Μήπως, ὁ μισθὸς τοῦ βαθμοῦ αὐτοῦ μεταβιβάζεται, κατόπιν, εἰς τὴν οἰκογένειάν του ὁλόκληρος;

§46Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Βεβαιότατα. Δυστυχῶς, ὅμως μόνον τοῦ βαθμοῦ.

§47Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Ὄχι, ὄχι, τὴν σύνταξιν παίρνουν.

§48Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Μόνον τὴν σύνταξιν.

§49Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι εἰς οὐδένα στρατὸν τοῦ κόσμου ὑφίσταται νομοθέτημα παρέχον εἰς τοιαύτην ἔκτασιν εὐεργετήματα, ὅπως τὰ παρέχει ὁ νόμος 1223. Θὰ σᾶς φέρω μερικὰ παραδείγματα. Ὁ Ἄγγλος Ναύαρχος Σερ Στάντλεϋ Πάουντ, ὁ ὁποῖος ἦτο ναύαρχος τῆς Μεσογείου, καὶ ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου ἦτο πρῶτος λόρδος τοῦ Ναυαρχείου, καὶ Ἀρχηγὸς τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου τοῦ Ναυτικοῦ, αὐτὸς ἦτο χωλὸς ἀπὸ τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον καὶ μοῦ ἔλεγεν ὁ ἴδιος, ὅτι δὲν ὑπάρχει νόμος εὐεργετικός, διὰ νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ Ναυτικόν. Καὶ πολλοὶ συνάδελφοί μου ἐν τῷ στρατεύματι θὰ ἐνθυμοῦνται τὸ παράδειγμα ἑνὸς Γάλλου ταγματάρχου, ὁ ὁποῖος μονόχειρ ἐκ τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ ὑπηρετῇ ἐν ἐνεργείᾳ κατὰ τὰς ἐν Γαλλίᾳ ἀσκήσεις τοῦ 1925, καὶ ὁ ὁποῖος ἔφιππος προσεπάθει νὰ χειρίζεται, συγχρόνως καὶ τὰ ἡνία καὶ τὸν χαρτοφύλακα, διὰ νὰ πείσῃ τοὺς ἀνωτέρους του, ὅτι εἶναι ἱκανὸς διὰ τὸν βαθμὸν τοῦ ταγματάρχου καὶ διὰ νὰ προαχθῇ εἰς τὸν ἀνώτερον βαθμόν· οὔτε δι’ ἐκεῖνον τὸν ἀξιωματικὸν ὑπῆρχεν εὐεργέτημα.

§50Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Καὶ ἡμεῖς δὲν ἔχομεν ἀναπήρους ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι προσφέρονται καὶ ἐργάζονται εἰς τὸν στρατόν;

§51Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Σήμερον;

§52Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Μάλιστα.

§53Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Καὶ θὰ εἶναι πρὸς τιμήν των ἂν ἐργάζωνται.

§54Ι. ΠΑΠΑΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ. Θέλω νὰ εἴπω, δὲν εἶναι μόνον οἱ ξένοι, ἀλλὰ εἶναι καὶ οἱ δικοί μας.

§55ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἔχομεν πολλοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀναπήρους πολέμου.

§56Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν νομίζετε ὅτι ἡ Χώρα μας εἶναι ἀρκετὰ πλουσία διὰ νὰ αὐξήσῃ τὰς ὑλικὰς παροχὰς εἰς τοὺς ἀξιωματικούς, τοὺς ἐξελθόντας λόγῳ πολεμικοῦ τραύματος, ἢ λόγῳ νοσήματος, εἶμαι σύμφωνος —αὐξήσατέ τας. Εἶσθε ὅμως ὑποχρεωμένοι νὰ κάμετε διάκρισιν μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν, τῶν ἐξελθόντων λόγῳ πολεμικοῦ τραύματος ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης, καὶ τῶν ἐξελθόντων λόγῳ νοσήματος. Καί, ἐπὶ πλέον, εἶσθε ὑποχρεωμένοι νὰ κλείσετε τὴν θύραν τῆς ἀθρόας στρατηγοποιήσεως. Ὁ βαθμὸς τοῦ στρατηγοῦ, κ. βουλευταί, δὲν εἶναι πάντοτε στέφανος ἐκ ρόδων. Εἶναι, ἐνίοτε, στέφανος ἐξ ἀκανθῶν. Ἀπονέμεται εἰς τὸν ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικόν, διὰ νὰ αὐξήσῃ τὸ κῦρος του καὶ τὸ προσωπικόν του γόητρον ὡς Ἀρχηγοῦ στρατευομένων ἀνδρῶν, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ, ὡς ἠθικὴ ἀποζημίωσις ἢ ὡς ἀναμνηστικὸν μετάλλιον. Μόνον μία ἐξαίρεσις θὰ ἦτο νοητή, ἡ ἐξαίρεσις ἡ ἀφορῶσα τοὺς ἀνωτέρους ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι ἐν ἐνεργείᾳ προσήγγισαν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ, ἐξήσκησαν καθήκοντα ἀναφερόμενα εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ, ἀλλὰ εἴτε λόγῳ ὁρίου ἡλικίας, εἴτε λόγῳ ἀτυχῶν συμπτώσεων, δὲν ἀπέκτησαν τὸν βαθμὸν αὐτόν. Περὶ αὐτοῦ, ἄλλωστε, μεριμνοῦν καὶ αἱ κείμεναι διατάξεις. Πᾶσα ἄλλη ὑπέρβασις θὰ ἦτο κατάχρησις. Ἡ χαριστικὴ ἀπονομὴ τοῦ βαθμοῦ τοῦ στρατηγοῦ ἔφερε σήμερον τὴν Χώραν μας εἰς τὸ σημεῖον νὰ διαθέτῃ ἀριθμὸν ἀποστράτων ἢ τιτλούχων ἀξιωματικῶν, τοῦ βαθμοῦ τοῦ ὑποστρατήγου καὶ τοῦ ἀντιστρατήγου, εἰς ἀριθμὸν τόσον ὥστε θὰ ἦσαν ἀρκετοὶ διὰ τὴν πλαισίωσιν ὅλων τῶν στρατῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ συμφώνου! Αὐτό, κύριοι, εἶναι ἀπαράδεκτον.

§57Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Πόσοι εἶναι; Δὲν μᾶς ἀναφέρετε τὸν ἀριθμόν;

§58Σ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ. Δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ, κύριε συνάδελφε. Ἀρκεσθῆτε εἰς τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ὅλοι οἱ στρατοὶ τοῦ Ἀτλαντικοῦ συμφώνου θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ πλαισιωθοῦν. Κύριοι βουλευταί, εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ κατάστασις αὐτὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ. Πρέπει νὰ ἐπέλθῃ μία τακτοποίησις. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἡ τακτοποίησις αὐτὴ τὸ πρῶτον βῆμα, τὸ πρῶτον ἀπαραίτητον βῆμα, εἶναι ἡ κατάργησις τοῦ νόμου 1223. Μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 1223 θὰ εἶναι ἐλευθέρα ἡ ὑπηρεσία νὰ μελετήσῃ τὸ πρόβλημα, νὰ ἀποχωρήσῃ τὰς δύο κατηγορίας ἀξιωματικῶν, ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι εἰς κατάστασιν διαθεσιμότητος, λόγῳ πολεμικοῦ τραύματος ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης, καὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶναι λόγῳ νοσήματος καὶ νὰ κανονίσῃ τὴν δικαίαν ἀπονομὴν τῶν ἠθικῶν καὶ ὑλικῶν ἀμοιβῶν. Διὰ νὰ γίνῃ ὅμως τοῦτο, ἀπαραίτητον βῆμα εἶναι ἡ κατάργησις τοῦ νόμου 1223. Ὡς Πρόεδρος τῆς ἁρμοδίας Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, σᾶς βεβαιῶ, ὅτι τὸ πρόβλημα εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἐμελετήθη ἀπὸ πάσης πλευρᾶς. Ἡ πλειοψηφία τῆς Ἐπιτροπῆς τὸ ἐνέκρινε. Συντάσσομαι μὲ τὴν γνώμην τῆς πλειοψηφίας καὶ προτείνω τὴν παραδοχὴν τοῦ νομοσχεδίου. (Χειροκροτήματα).

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Σ. Γυαλίστρας ἔχει τὸν λόγον.

§60Σ. ΓΥΑΛΙΣΤΡΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα σχεδὸν ἐξηντλήθη ἐκ μέρους τῶν προλαλησάντων. Οὐχ’ ἧττον ὅμως, θὰ μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ μερικὰς λέξεις. Εὐκταῖον θὰ ἦτο ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἀντιγνωμία μεταξὺ Ἀντιπολιτεύσεως καὶ Συμπολιτεύσεως. Τὰ θύματα, οἱ ἀνάπηροι, εἶναι ἄξιοι τοιούτου σεβασμοῦ, ὥστε δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ διχογνωμία. Καί, πραγματικῶς, ἕνας τρίτος παρατηρητὴς ἐκτὸς τοῦ Κοινοβουλίου, θὰ ἠδύνατο εὐλόγως νὰ διερωτηθῇ, πῶς μία Κυβέρνησις τῆς ὁποίας Πρόεδρος τυγχάνει ὁ Ἀρχιστράτηγος δύο νικῶν, ἔρχεται νὰ ἀφαιρέσῃ δικαιώματα ἀπὸ ἀναπήρους. Τὸ ζήτημα, κύριοι, τῶν θυμάτων καὶ ἀναπήρων, νομίζω ὅτι ἐπῆρεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς κακὸν δρόμον. Δὲν θὰ προβῶ κύριοι, εἰς λεπτομερῆ ἐξιστόρησιν, διότι οἱ προλαλήσαντες προέβησαν εἰς μίαν τοιαύτην ἐξιστόρησιν. Ὀφείλω νὰ διασαφηνίσω ὅτι λέγων, ὅτι τὸ ζήτημα εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐπῆρε κακὸν δρόμον, ἐννοῶ ὅτι παρ’ ἡμῖν οἱ ἀνάπηροι δὲν ἐχρησιμοποιήθησαν καὶ μετὰ τὴν ἀναπηρίαν των εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν τοῦ στρατεύματος, εἰς ὅσον βαθμὸν ἐχρησιμοποιήθησαν εἰς ἄλλας χώρας. Θὰ γνωρίζετε λόγου χάριν, κύριοι, ἀπὸ τὸν πρῶτον μεγάλον πόλεμον, ὅτι ὑπῆρχεν ἕνας ἄλλος στρατηγὸς, ὁ στρατηγὸς Ράκ, ὁ ὁποῖος ἦτο μονόχειρ ἀπὸ τὸν πόλεμον τοῦ 1870 καὶ διῴκησε μεγάλας μονάδας κατὰ τὸ 1914–1918.

§61ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ ὁ Γκουρώ.

§62Σ. ΓΥΑΛΙΣΤΡΑΣ. Βεβαίως καὶ ὁ Γκουρὼ καὶ ἄλλοι πολλοί. Δὲν θὰ εἶχον νὰ εἴπω τίποτε περὶ τῶν καθ’ ἑαυτὸ ἀναπήρων, ἔστω καὶ ἂν ἡ ὑπηρεσία δὲν ἤθελε νὰ χρησιμοποιήσῃ τοὺς πραγματικοὺς τούτους ἀναπήρους, τοὺς ἀκρωτηριασμένους—δὲν ὁμιλῶ περὶ τῶν τυφλῶν—ὅπως τοὺς χρησιμοποιοῦν εἰς ὅλα τὰ Κράτη. Ἀλλ’ ἡ ἀλήθεια, κύριοι, ἡ γυμνὴ ἀλήθεια, εἶναι ἡ ἑξῆς: Ὅτι τὸ ζήτημα τῶν πραγματικῶν ἀναπήρων ἔχει χαλάσει μία ἄλλη τάξις. Γνωρίζετε, κύριοι, ὅτι ὑπάρχουν ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τοῦ 1912 ἐκρίθησαν ὡς φυματικοὶ ἢ ὡς παθόντες παθολογικῶς συνεπείᾳ τῶν κακουχιῶν τοῦ πολέμου καὶ οἱ ὁποῖοι παρὰ τὴν πάροδον ἔκτοτε τεσσαράκοντα καὶ ἑνὸς ἔτους ζοῦν ἐν πληρεστάτῃ ὑγείᾳ, εὔχομαι νὰ ἑκατοστήσουν τὰ χρόνια των, οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν προαγόμενοι συνεχῶς ἀπὸ τοῦ 1912 μέχρις σήμερον, ἀποκτήσαντες τὰς ἐπωμίδας τοῦ Ὑποστρατήγου καὶ Ἀντιστρατήγου, καὶ ἐπιδιδόμενοι ἐν ταὐτῷ καὶ εἰς ἄλλα ἐπικερδῆ ἐπαγγέλματα. Ἐκεῖ, λοιπόν, εἶναι τὸ ζήτημα τῶν ἀναπήρων. Διότι, νομίζω, ὅτι διὰ τοὺς πραγματικοὺς ἀναπήρους καὶ τὰ θύματα πολέμου δὲν θὰ ἠγείρετο ζήτημα οἱασδήποτε ἠθικῆς ἢ ὑλικῆς ἀποζημιώσεως. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα γεγονὸς ἐκ τῆς προσφάτου ὑπηρεσίας μου ὡς Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῶν Σιδηροδρόμων. Εἶχον, κύριοι, ἕνα ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος ἔλεγεν, ὅτι εἶναι ἀνάπηρος εἰς τὸ χέρι. Καί, ἐν τούτοις, ἦτο μαιευτήρ. Καὶ ὁ μαιευτὴρ ὑποτίθεται, ὅτι ἔχει πλῆρες τὸ χέρι. Ἐπειδὴ μοῦ ἔκαμνε διοικητικὰς ἀνωμαλίας, διέταξα δύο χειρουργούς, τὸν φυματιολόγον καὶ τὸν παθολόγον, νὰ τὸν ἐξετάσουν καὶ νὰ μοῦ εἴπουν, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος τὶ ἔχει, ὁ ὁποῖος ἦτο εἰς 6–7 Ὀργανισμοὺς Δημοσίου Δικαίου καὶ δὲν ἤθελε νὰ προσφέρῃ καμμίαν ὑπηρεσίαν, διότι ἦτο θῦμα πολέμου. Ὅλοι οἱ ἰατροί, οἱ ἁρμόδιοι, περιωπῆς ἰατροί, μοῦ εἶπον, ὅτι δὲν ἔχει τίποτε. Ὑπέβαλα ἀναφορὰν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Στρατιωτικῶν καὶ ἐπῆρα εἰς τὸ τηλέφωνον τὸν τότε Γενικὸν Διευθυντὴν, τὸν ὁποῖον παρεκάλεσα νὰ ἐπιληφθῇ προσωπικῶς τῆς ὑπηρεσιακῆς σχετικῆς ἀναφορᾶς μου. Μοῦ ἀπήντησε: «Μὴ θίγετε τοιαῦτα ζητήματα. Εἶναι ἀτυχῶς τοιοῦτος ὁ ἀριθμὸς τῶν πραγματικῶν ἀναπήρων καὶ τοιαῦται αἱ πολιτικαὶ ἐπιρροαὶ ὥστε δὲν ἠμποροῦμεν νὰ θίξωμεν τὸ ζήτημα αὐτό!». Λοιπόν, κύριοι, ἐπειδὴ οἱ ἄλλοι ἐξήντλησαν τὸ θέμα, ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὄχι μόνον αὐτὸς ὁ νόμος πρέπει νὰ καταργηθῇ, ἀλλ’ ὅτι πρέπει νὰ ἀναθεωρηθῇ ἐξ ὑπαρχῆς τὸ ζήτημα τῶν ἀναπήρων, διότι οἱ μὴ πραγματικοὶ ἀνάπηροι ζημιώνουν τὰ πραγματικὰ θύματα. Πρέπει νὰ ἐκλείψουν οἱ ἐκμεταλλευταὶ τῆς ἰδέας τοῦ θύματος καὶ τοῦ ἀναπήρου. Καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχεν αὐτὸ τὸ ζήτημα, νομίζω δὲν θὰ ὑπῆρχε καμμία διαφορὰ σήμερον μεταξὺ τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διότι οὔτε ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινὴ ὑπὸ τὸν Ἀρχιστράτηγον τῶν δύο νικῶν, θὰ ἐσκέπτετο ποτὲ νὰ θίξῃ τὰ πραγματικὰ θύματα καὶ φυσικὰ καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις, δὲν θὰ ἐσκέπτετο. Λοιπὸν κύριοι, προτείνω ὅτι πρέπει ὄχι μόνον ὁ νόμος αὐτὸς νὰ καταργηθῇ, ἀλλ’ ὅτι ἐπὶ πλέον ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ ζήτημα ριζικώτερον καὶ νὰ θέσῃ τὰ πράγματα εἰς τὴν πραγματικότητα, ὁπότε πραγματικὰ ὁ ἀνάπηρος αἱ χῆραι καὶ τὰ ὀρφανὰ τῶν θυμάτων πολέμου θὰ ἱκανοποιηθοῦν ὑλικῶς καὶ θὰ τιμηθοῦν ἠθικῶς περισσότερον παρ’ ὅτι μέχρις σήμερον ἱκανοποιοῦνται καὶ τιμῶνται.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης ἔχει τὸν λόγον.

§64Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐζήτησα τὸν λόγον καὶ ἐγὼ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, οὐχὶ διὰ νὰ γίνω συνήγορος τῶν ἡρωϊκῶν μας τραυματιῶν καὶ ἀναπήρων πολέμου, διότι αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκην συνηγόρων. Συνήγοροί των, εἶναι τὰ ἀποκεκομμένα αὐτῶν μέλη, τὰ ὁποῖα εἶναι διεσπαρμένα εἰς τὰ βουνὰ καὶ τοὺς κάμπους τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀποτελοῦν τὰ ὁρόσημα τῆς σημερινῆς ἐλευθέρας Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Ἔλαβον τὸν λόγον διὰ νὰ γίνω συνήγορος τῶν ἐντίμων ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ὡς διαφαίνεται ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, διὰ μέσου τῆς Ἀνωτάτης Στρατιωτικῆς Ἡγεσίας, παραπονοῦνται. Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι οἱ ἐνάρετοι ἀξιωματικοὶ αὐτοὶ δὲν παραπονοῦνται, παρὰ μόνον οἱ ἀνώτατοι ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὴν κατάργησιν τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, διότι δὲν θέλουν νὰ δοῦν τοὺς μικροὺς ἀξιωματικοὺς οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ διεξάγουν τοὺς νικηφόρους πολέμους, δὲν θέλουν, λέγω, νὰ τοὺς ἰδοῦν εἰς ἀνωτάτους βαθμούς. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος λόγος διὰ τὸν ὁποῖον, ἡ ἀνωτάτη τοῦ Στρατοῦ Ἡγεσία ἀπηχεῖ δῆθεν τὰς ἀντιλήψεις καὶ τὰ παράπονα τῶν μικρῶν ἀξιωματικῶν. Κύριοι βουλευταί, ἐπεράσαμεν μίαν περίοδον πολὺ δύσκολον, κινήματα πολιτικοστρατιωτικὰ ἐπέφεραν μίαν πραγματικὴν ἀνωμαλίαν εἰς τὸ στράτευμα. Τὴν ἀνωμαλίαν αὐτὴν αἱ διάφοροι κυβερνήσεις αἱ ὁποῖαι ἤρχοντο κατὰ διαφόρους ἐποχάς, ἐθεράπευσαν καὶ τὴν ἐθεράπευσαν πραγματικὰ χάριν τοῦ γοήτρου τῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἡσυχίας τοῦ στρατεύματος. Ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι κατὰ ἑκατοντάδας ἀπεμακρύνθησαν ἐκ τοῦ στρατεύματος, ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἐπανῆλθον πάλιν καὶ κατέλαβον ὀργανικὰς θέσεις εἰς τὴν ἐπετηρίδα τοῦ στρατεύματος. Αὐτὸ ἦτο ἕνα μέτρον δίκαιον. Οἱ ἀποκατασταθέντες αὐτοὶ ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τοὺς βαθμοὺς οὓς ἔφερον οἱ σύγχρονοι συνάδελφοί των καὶ ἔλαβον ἐπὶ πλέον πλήρεις, τὰς συντάξεις των, δὲν νομίζω, ὅτι παραπονοῦνται διὰ τοὺς ἀναπήρους ἀξιωματικοὺς καὶ ἐπιζητοῦν τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 1223]1949 ὅστις ἐξ ἄλλου νόμος δὲν τοὺς δίδει καὶ τόσον ἐξαιρετικὰ προνόμια. Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι οἱ ἐν ἐνεργείᾳ κατώτεροι ἀξιωματικοὶ δὲν παραπονοῦνται ὅταν βλέπουν συναδέλφους μὲ ἀποκεκομμένα τὰ μέλη των, νὰ προάγωνται. Διότι ὁ μὲν ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικός, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ὑγείαν του, ἀπολαμβάνει τὴν χαρὰν τῆς ζωῆς, ἐνῷ ὁ ἀξιωματικὸς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποκεκομμένον τὸ μέλος καὶ εἶναι ἀνάπηρος πολέμου, αὐτὸς εὑρίσκεται εἰς ἀληθῆ ψυχικὴν κόλασιν. Κανεὶς δὲν δύναται νὰ γνωρίζῃ τὴν κατάστασιν τοῦ ἀναπήρου ἀξιωματικοῦ παρὰ μόνον οἱ ἰατροί. Εὑρίσκονται πράγματι μέσα εἰς τὸν διενεκῆ ἐφιάλτην, ὅπως εἶπεν ὀρθῶς ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Παπαμαστοράκης, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ τραυματίας καὶ ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τιμὴν διὰ τὸ Κοινοβούλιον. Κανένας δὲν γνωρίζει τὴν ψυχικὴν κόλασιν αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μέχρις ὅτου ἀποθάνουν ζοῦν μὲ τὸν ἐφιάλτην ὅτι ἔχουν τὸ μέλος τους, καὶ ξυπνοῦν καὶ βλέπουν ὅτι τοὺς λείπει. Αὐτὴν τὴν ἀγωνίαν δὲν τὴν ἐξαγοράζομεν οὔτε μὲ τὰ γαλόνια, οὔτε μὲ τὰς οἱασδήποτε ἠθικὰς καὶ ὑλικὰς ἀμοιβὰς. Καθῆκον ἀναντίρρητον ὅμως ἔχει ἡ Πολιτεία νὰ τοὺς δώσῃ καὶ τὴν ὑλικὴν καὶ τὴν ἠθικὴν ἀμοιβὴν ποῦ δικαιοῦνται. Ὁ νόμος 1223 ἔδωσε βεβαίως μερικὰ ἐπὶ πλέον πλεονεκτήματα εἰς τοὺς κατωτέρους ἀξιωματικούς. Νομίζω ὅμως ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ τίτλον τιμῆς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ δικαίωσιν καὶ ἡ τιμὴ αὐτὴ ἀνήκει εἰς τὸν τότε Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Π. Κανελλόπουλον, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν εἰς τοὺς μικροὺς ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι διεξάγουν ἐν πολλοῖς τοὺς πολέμους, τὰ εὐεργετήματα αὐτά. Ἡ ἀναληφθεῖσα ἐκ μέρους τοῦ Κράτους τοιαύτη ὑποχρέωσις εἶναι ἀξία ἐξάρσεως πραγματικῆς. Τὸ γαλόνι, τὸ ὁποῖον παίρνει ὁ κατώτερος ἀξιωματικός, εἶναι ἡ ἀληθὴς ἠθικὴ ἀμοιβή. Θὰ ἤθελα νὰ φέρῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἕνα νομοσχέδιον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ γίνεται μία διάκρισις ἀπὸ πλευρᾶς οἰκονομικῆς, καὶ ἀπὸ πλευρᾶς βαθμοῦ, καὶ νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸν οἱ τραυματίαι καὶ ἀνάπηροι πολέμου νὰ φέρουν τὴν στολήν, διότι ὅλοι μας αἰσθανόμεθα τὴν συγκίνησιν τῆς θυσίας των πολὺ περισσότερον οἱ μικροὶ Ἑλληνόπαιδες. Καταντᾷ σήμερον, διότι δὲν ἔχουν οἱ ἀνάπηροι τὰ μέσα τῆς διαβιώσεως οὔτε τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἀρτιμέλειαν νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ μὴ μποροῦν οὔτε νὰ ντυθοῦν μὲ μίαν καθαρὰν στολὴν ἀξιωματικοῦ καὶ ἀναγκάζονται νὰ φέρουν πολιτικὴν ἐνδυμασίαν ἐνῷ θὰ ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ τοὺς ὑποχρεώνῃ καὶ νὰ τοὺς δίδῃ καὶ τὴν στολήν, διὰ νὰ τὴν φέρουν ὑπερηφάνως καὶ νὰ ἀποτελοῦν κινούμενα παραδείγματα πατριωτισμοῦ καὶ αὐτοθυσίας δι’ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς χήρας τῶν φονευθέντων, αἱ ὁποῖαι ἀπολαμβάνουν συντάξεως μόνον ἑνὸς βαθμοῦ ἐπὶ πλέον τοῦ βαθμοῦ ὃν εἶχον, ὅταν ἐφονεύθησαν, τὸ Κράτος ἠμπορεῖ νὰ τοὺς δώσῃ, μίαν ὑλικὴν ἐνίσχυσιν. Ἐξ ἄλλου νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἐλάχιστοι πλέον τραυματίαι καὶ ἀνάπηροι παραμένουν ἐν ζωῇ μετ’ ὀλίγα δὲ ἔτη, ἐὰν δὲν γίνῃ νέος πόλεμος δὲν θὰ ὑπάρχῃ οὐδεὶς εὐεργετούμενος. Ἐφ’ ὅσον ἑπομένως τοὺς ἐδώσαμεν αὐτὰ ποὺ τοὺς ἐδώσαμεν, αὐτὰ τὰ μικρὰ προνόμια, αὐτὰ τὰ εὐεργετήματα τὰ ἁπλᾶ, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ τοὺς τὰ ἀφαιρέσωμεν. Θὰ ἀποτελέσῃ τὴν μεγαλυτέραν κοινωνικὴν ἀδικίαν καὶ ἐθνικὴν τοιαύτην ὅταν τὰ πλεονεκτήματα αὐτὰ τοὺς τὰ ἀφαιρέσωμεν. Ἔχομεν, κύριοι βουλευταί, τόσα ἄλλα πλεονεκτήματα ὅλων τῶν ἄλλων κοινωνικῶν τάξεων, ποὺ δυνάμεθα νὰ ἀφαιρέσωμεν πρῶτα καὶ εἰς τὸ τέλος νὰ περικόψωμεν καὶ τὰ δῆθεν πλεονεκτήματα τῶν ἀναπήρων πολέμου. Δὲν πρέπει ὅμως ἡ Κυβέρνησις πρῶτα νὰ περικόψῃ τὰ πλεονεκτήματα τῶν ἀναπήρων καὶ μετὰ τῶν ἄλλων τάξεων. Ὑπάρχουν τόσα παραδείγματα ποὺ αἱ διάφοροι κοινωνικαὶ τάξεις ἀπολαμβάνουν ἐξαιρετικῶς προικοδοτήσεων τῶν ταμείων των μὲ τοὺς ὑπὲρ τρίτων φόρους καὶ τόσα ἄλλα ἐξαιρετικὰ τῷ ὄντι προνόμια, ὥστε εἶναι καλλίτερον ἡ Κυβέρνησις πρῶτα νὰ περικόψῃ αὐτὰ καὶ κατόπιν νὰ περικόψῃ τὰ πλεονεκτήματα τοῦ νόμου 1223, τὰ ὁποῖα εἶναι πλεονεκτήματα οἰκονομικά, διὰ μίαν ὑποφερτὴν διαβίωσιν τῶν ἀναπήρων μας. Τὸ ἠθικὸν μέρος νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν καὶ τοῦ Κράτους καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ περισώσῃ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ὑλικὸν προνόμιον τὸ ὁποῖον ἐδόθη εἰς τὸ παρελθὸν διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν στρατηγοποίησιν, νομίζω, ὅτι τὸ Συμβούλιον δὲν εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θὰ δίδῃ ἀνεξελέγκτως τοὺς βαθμούς, διότι ὅλοι εἶναι ἀνώτατοι ἀξιωματικοὶ καὶ θὰ προβλέψουν ὥστε νὰ μὴ φθάσωμεν ποτὲ εἰς τὴν στρατηγοποίησιν μεγάλου ἀριθμοῦ ἀξιωματικῶν. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ νὰ φέρῃ ἄλλο διὰ τοῦ ὁποίου νὰ σταματᾷ μὲν ἡ στρατηγοποίησις, τὸ δὲ οἰκονομικὸν νὰ ρυθμισθῇ ἀναλόγως, ὥστε νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἐπιπροσθέτως δέ, νὰ τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ φέρουν καὶ τὴν στολήν, τὴν ὁποίαν ἐτίμησαν εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δαπανῶν, θὰ πρέπει νὰ γίνῃ ἀναθεώρησις ὅλων τῶν συντάξεων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν καὶ εἶμαι βέβαιο; ὅτι τὰ 70% τῶν σημερινῶν συνταξιούχων δὲν δικαιοῦνται συντάξεως, ὥστε καὶ ὁ προϋπολογισμὸς νὰ ἐλαφρυνθῇ καὶ οἱ ἀνάπηροι οἰκονομικῶς νὰ ἐνισχυθοῦν. (Χειροκροτήματα).

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Ντινίδης ἔχει τὸν λόγον.

§66Χ. ΝΤΙΝΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ συνάδελφος κ. Παπαμαστοράκης ὡμίλησεν ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ διὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον καὶ δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν ἐπανάληψιν τῶν αὐτῶν ἐπιχειρημάτων, διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Βουλὴ περὶ τοῦ δικαίου τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν. Ἐὰν ἔλαβον τὸν λόγον, τὸ ἔκαμα διὰ νὰ μεταφέρω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὸν χαιρετισμὸν τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ τὰ συναισθήματα πικρίας καὶ ἀπογοητεύσεως ὅπου ἐγέννησαν εἰς αὐτοὺς ὡρισμέναι φράσεις τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου. Μὲ ὅσους συναδέλφους ἐκ τῶν ἐπικρινόντων τὸν νόμον 1223 συνέπεσε νὰ συζητήσω, ἤκουσα τὸ ἑξῆς στερεότυπον: «Μὰ ὅλοι οἱ ἀνθυπασπισταὶ θὰ γίνουν ἀντιστράτηγοι;». Εἶναι σὰν νὰ λέγωμεν, ὅτι οἱ ἀνθυπασπισταὶ ἀπεφάσισαν νὰ μὴ πεθάνουν, ἂν δὲν γίνουν Ἀντιστράτηγοι, ἐνῷ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ θνησιμότης εἰς τοὺς παθόντας ἀξιωματικοὺς ὑπερέβη τὸ 50%· ἀλλὰ καὶ ἂν ὑποτεθῇ, ὅτι θὰ ζήσουν τόσα πολλὰ χρόνια ποὺ τοὺς προεξοφλοῦν καὶ πάλιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσουν εἰς τὸν ἀνώτατον βαθμόν, διότι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ καταλαμβάνωνται ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Εἶναι μεγάλη μομφὴ διὰ τοὺς ἀναπήρους ἀξιωματικοὺς τὸ λεχθέν, ὅτι προάγονται εὐκόλως μὴ μοχθοῦντες κρινόμενοι καὶ ἐπικρινόμενοι ὡς οἱ ἐν ἐνεργείᾳ συνάδελφοί των καὶ ὅτι αὐτὸ δημιουργεῖ ἀνωμαλίας εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, κύριοι, ἔχει τὸ δικαίωμα ἐκ τοῦ νόμου νὰ ἀναθέτῃ ὑπηρεσίαν εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς κατηγορίας αὐτῆς καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἐξετέλουν ὑπηρεσίαν ἐπὶ σειρὰν πολλῶν ἐτῶν μοχθοῦντες, κρινόμενοι καὶ ἐπικρινόμενοι ὡς οἱ ἐν ἐνεργείᾳ συνάδελφοί των, χωρὶς τὸ δικαίωμα ἀποκτήσεως περισσοτέρων βαθμῶν ἀπὸ ὅσους προέβλεπεν ὁ σχετικὸς νόμος καὶ μὲ ἀποδοχὰς 80% οἱ τῆς Βʹ κατηγορίας, ἄλλοι δὲ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπηρετοῦν καὶ σήμερον ἀκόμη. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς προαγωγάς των, ὄχι μόνον ἀνωμαλίαν εἰς τὸ στράτευμα δὲν δημιουργοῦν, ἀλλ’ ἀντιθέτως οἱ ἀνάπηροι ἀξιωματικοὶ διὰ τῆς ἐξόδου των ἐκ τοῦ στρατεύματος, συνετέλεσαν εἰς τὴν ταχυτέραν προαγωγὴν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ νεωτέρων συναδέλφων των, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν θὰ συνέβαινεν ἐὰν κατεῖχον ὀργανικὰς θέσεις. Ἐὰν ὅλοι οἱ ἀνάπηροι ἀξιωματικοὶ δὲν συνέπεσε νὰ προσφέρουν ὑπηρεσίαν, δὲν εἶναι αὐτοὶ ὑπεύθυνοι. Θέλω νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν προλαλήσαντα συνάδελφον, ὁ ὁποῖος ἐπεκαλέσθη ὀνόματα Γάλλων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξετέλουν ὑπηρεσίαν μὲ ἕνα χέρι. Μήπως, κύριοι, οἱ ἀνάπηροι ἀξιωματικοὶ ἠρνήθησαν νὰ προσφέρουν ὑπηρεσίαν; Αὐτὰ ποὺ λέγονται δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ δημιουργοῦν ἐσφαλμένας ἐντυπώσεις ἀρκετὰ δυσαρέστους διὰ τοὺς ἀναπήρους ἀξιωματικούς. Εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων, κύριοι βουλευταί, ὑπάρχουν στιγμαὶ κατὰ τὰς ὁποίας μετανοεῖ τις διὰ τοὺς πόνους καὶ τὴν λύπην ποὺ προξενεῖ εἰς τοὺς ἄλλους, ἔστω καὶ ἀκουσίως. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἐν πλάνῃ εὑρισκόμενοι, ἀπέδωσαν εἰς τοὺς ἀναπήρους ἀξιωματικοὺς τὴν μομφὴν τῶν διασπαστῶν τῆς συνοχῆς τοῦ στρατεύματος, τὸ ὁποῖον τόσον πολὺ ἠγάπησαν καὶ ἐτίμησαν εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς δράσεώς των. Θὰ ἤθελον νὰ ἀπαντήσω καὶ εἰς ἕνα ἀγαπητὸν φίλον καὶ συνάδελφον, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πάρουν βαθμούς, ἀλλὰ νὰ τοὺς δώσουν χρήματα. Ἡ στέρησις τοῦ ἀγαθοῦ ποὺ λέγεται σωματικὴ ἀκεραιότης καὶ ὑγεία, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταλλαγῇ μὲ ὑλικὰς ἀμοιβάς. Καὶ ἐρωτῶ: Ποῖος ἀπὸ σᾶς δέχεται ν’ ἀνταλλάξῃ μὲ ὑλικὰς ἀμοιβάς, ἕνα μέρος τοῦ σώματός του ἢ τὴν ὑγείαν του; Ἀσφαλῶς οὐδείς. Ὑποβάλλω τὴν παράκλησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης—δείγματα τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ ὁποίου πολλὰ ἔχουν οἱ ἀνάπηροι καὶ τοῦ ὁποίου ἡ ἠθικὴ ἀκτινοβολία ἐξῆλθε τῶν ὁρίων τῆς Πατρίδος μας καὶ ἔφθασε μέχρι τῆς Κορέας, ἐκεῖ ποὺ τὰ ἡρωϊκὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος μάχονται διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν—ὑποβάλλω, λέγω, τὴν παράκλησιν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον, νὰ διατάξῃ τὴν συγκρότησιν μιᾶς ἐπιτροπῆς ἐξ ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν μὲ συμμετοχὴν ἑνὸς ἀναπήρου συναδέλφου των, ἔστω καὶ μὲ συμβουλευτικὴν ψῆφον καὶ νὰ καταρτίσῃ ἕνα νόμον ἀπηλλαγμένον ἀδικιῶν. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν συμφωνῇ μὲ τὴν πρότασίν μου αὐτήν, τότε θὰ τὸν παρακαλέσω νὰ δεχθῇ τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν θέτω ὑπ’ ὄψει του. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν δεχθῇ καὶ τὴν τροπολογίαν αὐτήν, τότε θὰ τὸν παρακαλέσω νὰ ἀντικαταστήσῃ τὰς λέξεις «ἐξ ὑπαρχῆς» διὰ τῶν λέξεων «ἐφ’ ἑξῆς». Οὕτω καὶ ὁ περίφημος νόμος 1223 καταργεῖται καὶ αἱ νομικαὶ ὑποχρεώσεις ἐκπληροῦνται διὰ τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, αἱ ὁποῖαι, ἂς σημειωθῇ, δὲν ἀφοροῦν ἀνωτάτους ἀξιωματικούς, ἀφοροῦν ὡρισμένον ἀριθμὸν κατωτέρων καὶ ἀνωτέρων, οἱ ὁποῖοι παίρνουν ἤδη τὸν μισθόν τοῦ ἀμέσως ἀνωτέρου βαθμοῦ των. (Χειροκροτήματα).

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἔχει τὸν λόγον.

§68Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Κύριοι συνάδελφοι, ἐθεώρησα καθῆκόν μου, πρὶν ἢ ἐξαντληθῇ ὁ πίναξ τῶν ἐγγραφέντων ὅπως ὁμιλήσουν, νὰ λάβω τὸν λόγον, μήπως, δι’ ὅσων θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω ἐνώπιον ὑμῶν, πείσω ὡρισμένους ἐκ τῶν κ. κ. συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι δὲν ὡμίλησαν ἀκόμη, ἢ ὁμιλοῦντες νὰ μεταβάλουν τὸ περιεχόμενον τῶν συλλογισμῶν των. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν συνείδησιν ὅλων σας θὰ θεωρῆται ἡ θέσις μου δύσκολος, διότι ὑπῆρξα ὁ πατήρ, ἐν ἔτει 1949, τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος, τοῦ ὁποίου σήμερον, ὡς Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ζητῶ τὴν κατάργησιν. Εἷς ἐκ τῶν ἀγαπητῶν κ. κ. συναδέλφων, ὡμίλησε περὶ σχήματος ὀξυμώρου. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τοῦ εἴπω, ὅτι ἡ ἀνακολουθία ἀποτελεῖ ἠθικῶς ὀξύμωρον σχῆμα τὸ νὰ μεταβάλῃ κανεὶς γνώμην μεταπειθόμενος, μεταδιδασκόμενος; Πράγματι ὡς Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, ἐν ἔτει 1949, ἀνέθεσα εἰς Ἐπιτροπὴν ὅπως καταρτίσῃ σχέδιον νόμου, δι’ οὗ θὰ παρείχοντο ἔτι περισσότερα εὐεργετήματα εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος καὶ τὸ σχέδιον αὐτὸ ἐδημοσιεύθη ὡς Ν. Δ. Μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ νομοθετικοῦ ἐκείνου διατάγματος, ἐκείνου δηλαδὴ τοῦ ὁποίου καλεῖσθε, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ τὴν παράκλησιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ ἀποφασίσετε τὴν κατάργησιν, μετά, λέγω, τὴν δημοσίευσιν τοῦ νομοθετικοῦ ἐκείνου διατάγματος, εὑρέθην ὡς Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν ἐνώπιον μιᾶς ἀντιδράσεως, οὐχὶ ἀντιδράσεως ἐκδηλωθείσης καθ’ οἱονδήποτε ἀντιπειθαρχικὸν τρόπον—διότι τοιούτου εἴδους ἀντιδράσεις δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν δεκταὶ—ἀλλὰ ἀντιδράσεως, ἡ ὁποία ἐγένετο διὰ τῶν θεμιτῶν ἐκείνων μέσων, τὰ ὁποῖα παρέχονται εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ εἰς τὸ Ἀνώτατον Στρατιωτικὸν Συμβούλιον, καὶ ἡ ὁποία ἐξεδηλώθη διὰ μιᾶς σειρᾶς ἐπιχειρημάτων, δι’ ὧν ἐπεζητήθη ὅπως μεταπεισθῶ καί, μεταπειθόμενος, ἀναστείλω τὴν ἰσχὺν τοῦ Ν. Δ. καὶ πρέπει νὰ σᾶς ὁμολογήσω, ἀξιότιμοι καὶ ἀγαπητοὶ κύριοι συνάδελφοι, ὅτι χωρὶς ἀμέσως νὰ μεταπεισθῶ, ἐκλονίσθη ἡ πεποίθησίς μου, ὡς πρὸς τὴν ὀρθότητα τοῦ Ν. Δ., τὸ ὁποῖον εἶχε δημοσιευθῆ. Καὶ θὰ ἦτο ἔνδειξις πείσματος, ἐὰν ὡς Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, ἔλεγον, διότι ὑπέγραψα τὸ σχέδιον νόμου καὶ ἐδημοσιεύθη τὸ Ν. Δ., ὅτι δὲν ἐννοῶ νὰ μεταβάλω γνώμην καὶ ἐμμένω εἰς τὸ περιεχόμενον τοῦ Ν. Δ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Ν.Δ. τὸ υἱοθέτησα διότι τὸ σχέδιον εἶχε καταρτισθῆ ὑπὸ Ἐπιτροπῆς, δι’ αὐτὸ λέγω ὅτι τὸ υἱοθέτησα καὶ τὸ σχέδιον ἐκεῖνο μετεβλήθη εἰς Ν. Δ. διότι ἐνεπνεόμην, ὡς ἐμπνέομαι καὶ σήμερον ὑπὸ τῶν αἰσθημάτων ἐκείνων, ὑπὸ τῶν ὁποίων ἐμπνέεται ὁλόκληρος, ὅπως εἶμαι βέβαιος, ἡ Βουλή, αἰσθημάτων βαθείας τιμῆς καὶ βαθυτάτου σεβασμοῦ ἔναντι τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν. Καὶ ἦτο φυσικόν, μὴ μελετήσας τὸ ζήτημα πλήρως ἀπὸ ὡρισμένας πλευράς, αἱ ὁποῖαι, μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ Ν.Δ., μοῦ ἀπεκαλύφθησαν, νὰ ἐνθουσιασθῶ, νὰ εἰσηγηθῶ καὶ νὰ ὑποστηρίξω τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο καὶ νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνην ὅπως μετατραπῇ εἰς νόμον τοῦ Κράτους, εἰς Ν. Διάταγμα. Ἐκινήθην ἀπὸ τὴν βαθυτάτην ἀγάπην καὶ τὸν βαθύτατον σεβασμόν, ποὺ τρέφω ἀπέναντι τῶν ἀναπήρων. Ἀλλ’ ὑπάρχουν καὶ ὡρισμένα προβλήματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐλέγχωνται ὑπὸ τῆς ψυχρᾶς λογικῆς καὶ τὰ ὁποῖα προβλήματα ἐξητάσθησαν μετὰ ταῦτα ὑπ’ ἐμοῦ, κατόπιν εἰσηγήσεως τῶν ἁρμοδίων, εἰσηγήσεως, ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω, οὐχὶ ὡς ἐλέχθη κακοβούλου, πιθανῶς πεπλανημένης, ἐξητάσθησαν ὑπὸ τὴν αὐστηρὰν λογικήν. Διότι πᾶν νομοθέτημα, οἱουδήποτε περιεχομένου, ἔστω καὶ νομοθέτημα συνδεόμενον μὲ τόσον λεπτὸν ζήτημα, ὅπως εἶναι τὸ ζήτημα τῶν ἀναπήρων, πρέπει νὰ συνδυάζῃ εἰς τὴν γένεσίν του καὶ τοὺς δύο συντελεστὰς καὶ γενεσιουργοὺς παράγοντας, δηλαδὴ καὶ τὸ αἴσθημα τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς ἀγάπης ἀπέναντι μιᾶς τάξεως, ὅπως εἶναι οἱ ἀνάπηροι, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐστηρὰν καὶ ξηρὰν λογικήν. Τὰ νομοθετήματα δὲν εἶναι ἐκδηλώσεις συναισθηματικαί, τὰ νομοθετήματα ἐντάσσονται εἰς ἓν ὁλόκληρον σύστημα, τὸ ὁποῖον διέπει τὴν κοινωνίαν, ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις καὶ τοὺς πρὸς τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις, τόσον στενῶς συνυφασμένους, τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος. Κύριοι, ποῖα ἦσαν τὰ ἐπιχειρήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μὲ μετέπεισαν καὶ τὰ ὁποῖα ὁμολογῶ, ὅτι δυσκόλως ἐδέχθην νὰ ἀκούσω, ἀλλὰ τὰ ὁποῖα, πράγματι, ἐν τέλει ἐνίκησαν τὴν ψυχικήν μου ἀντίδρασιν. Τινὰ ἐξ αὐτῶν ἀνεπτύχθησαν ὑπὸ τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν τὸ νομοσχέδιον, τινὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μνημονεύσω ἐγώ. Κύριοι συνάδελφοι, βαθύτατον σεβασμὸν τρέφω καὶ ἀγάπην προσωπικὴν πρὸς τὸν ἐξ Ἡρακλείου συνάδελφον κ. Παπαμαστοράκην. Μία σύμπτωσις τὸ ἠθέλησε νὰ εὑρισκώμεθα τὴν 20 Ἀπριλίου 1941 εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ὅπου ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος βαρύτατα ἐτραυματίσθη, εἰς τὰ Ἰωάννινα, κατὰ τὴν κρισιμωτέραν στιγμὴν τῶν ἐπιχειρήσεων μὲ τὸν γερμανικὸν πλέον στρατὸν καὶ ἐγένετο ὁ φοβερὸς ἐκεῖνος βομβαρδισμὸς τῶν Ἰωαννίνων, τῆς 20 Ἀπριλίου, τὸν ὁποῖον καὶ οἱ δύο ἐζήσαμεν, ὅπως ἴσως καὶ ἄλλοι τινὲς ἐκ τῶν ἐδῶ εὑρισκομένων. Καὶ ἐγὼ μὲν ἐξῆλθον σῶος, ὁ κ. συνάδελφος ὅμως ἐτιμήθη καὶ ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω, ἠθικῶς τὸν φθονῶ διὰ τὴν τιμὴν αὐτήν, διὰ τοῦ βαρυτάτου τραύματος, τὸ ὁποῖον ὑπέστη, ἐκτελῶν μὲ τὴν ἀφοσίωσιν ἐκείνην, ἡ ὁποία τὸν διέπει τὸ καθῆκον του τὸ ἰατρικόν, τὸ ὁποῖον ἐν ὥρᾳ πολέμου, εἶναι ὑπέρτατον στρατιωτικὸν καθῆκον. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Τιμῶ βαθύτατα καὶ τοὺς ἄλλους τῶν κυρίων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ὁ στρατηγὸς Ντινίδης, ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος.

§69ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Καὶ ὁ κ. Παπαχριστοδούλου.

§70Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Καὶ ὁ κ. Παπαχριστοδούλου. Καὶ ἔχω βαθύτατον σεβασμὸν καὶ πρὸς αὐτόν, ὅπως καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἀναπήρους συναδέλφους καὶ πρὸς ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι βουλευταὶ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τύχουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν τῆς ἀμέσου ἐκδηλώσεως τῆς συμπαθείας καὶ τοῦ σεβασμοῦ μας, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι ἐμμέσως θὰ πληροφορηθοῦν αὐτὴν τὴν ἐκδήλωσιν. Πρέπει ὅμως, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, νὰ εἴπω, ὅτι πράγματι τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα τοῦ 1949, τὸ ὁποῖον, ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ διέπει ὁσάκις ἀντικρύζω ἀναπήρους, υἱοθέτησα, ὅτι τὸ νομοθετικὸν αὐτὸ Διάταγμα ὑπερβαίνει τὰ ὅρια ἐκεῖνα τῶν καθαρῶς στρατιωτικῶν πρὸς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος προνομίων, τὰ ὁποῖα συγκρατοῦν τὴν ἰσορροπίαν μεταξὺ ἀναπήρων καὶ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν. Πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καὶ πρέπει νὰ διατηρῆται ἀπὸ ἀπόψεως ψυχικῆς καὶ ἠθικῆς, ἰσορροπία μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος καὶ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐτιμήθησαν ὑπὸ βαρέος τραύματος καὶ δὲν κατέστησαν ἀνάπηροι, ὅπως πρέπει νὰ τηρῆται καὶ ἰσορροπία μεταξὺ τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι, ὅπως εἶπεν ὡραιότατα ὁ στρατηγὸς κ. Γεωργούλης, ὁ ἀγαπητός μου συνάδελφος, δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ὁμιλήσουν ἀπὸ τὸν τάφον των. Πρόκειται περὶ τῶν ἀξιωματικῶν τῶν πεσόντων εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς.

§71Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Θὰ εἴχατε ἀντίρρησιν, κ. Πρόεδρε, νὰ δώσωμεν δύο βαθμοὺς εἰς τοὺς πεσόντας;

§72Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Εἶναι δύσκολον νὰ σᾶς εἴπω...

§73Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο ὀρθόν. Εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν τοὺς ἐδίδοντο δύο βαθμοί.

§74Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἀξιότιμε κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὸ προτείνω εἰς τὴν Βουλήν. Διότι, ὡς γνωστόν, οἱαδήποτε διάταξις συνδεομένη μὲ τὴν αὔξησιν συντάξεως, πρέπει νὰ τύχῃ τῆς ἐπεξεργασίας ἐκ μέρους τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Συμμερίζομαι τὴν ἄποψιν τὴν ὁποίαν λέγετε, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ μελετήσω τὸ ζήτημα καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ προσθέσω ἐπίσης, ὅτι μέχρι τέλους τῆς χρήσεως τοῦ 1952–53 εἶναι ἀδύνατον, πράγματι ἀδύνατον, λέγω διὰ τρίτην φοράν, ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ σημειωθῇ καὶ ἡ παραμικρὰ αὔξησις εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ ἐὰν τὸ ἀπεφασίζαμεν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἐφαρμογὴ μετὰ τὴν λῆξιν τῆς παρούσης χρήσεως. Εὐχαριστῶ, πάντως, τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων διὰ τὴν πρότασιν τὴν ὁποίαν ἔκαμε, διότι εἶναι πρότασις ἀνταποκρινομένη εἰς τὴν ἰδικήν μου συνείδησιν καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μελετήσω τὸ ζήτημα καὶ νὰ τὸ φέρω ἐκ νέου εἰς τὴν Βουλήν. Κύριοι συνάδελφοι, διεπίστωσα λοιπόν, ὅταν μοῦ ἐγένετο ἡ ἀνάπτυξις τοῦ θέματος, ὅτι διὰ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος, τοῦ ὁποίου τὴν κατάργησιν ἀπόψε εἰσηγοῦμαι, ἐπῆλθεν ἀνισορροπία εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν, ἐν ἐνεργείᾳ ἢ ἀποστράτων, ὡς καὶ τῶν πεσόντων εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς. Ἐπιτρέψατέ μου δέ, κύριοι συνάδελφοι, νὰ προσθέσω καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐμνημόνευσεν ἀπόψε καὶ τὸ ὁποῖον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, ὅτι δηλαδὴ ἐπέρχεται διὰ τοῦ Νομοθετικοῦ αὐτοῦ Διατάγματος, ἐὰν ἐφαρμοσθῇ, πολὺ μεγαλυτέρα ἀκόμη ἀνισορροπία μεταξὺ τῶν ἀναπήρων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἁπλοῖ στρατιῶται ἢ ὑπαξιωματικοί, ὅταν κατέστησαν ἀνάπηροι, καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν τύχην, ὡς περισσότερον μορφωμένοι, ἢ ὡς ἐξελθόντες ἀπὸ Σχολάς, νὰ ἔχουν τὴν στολὴν ἀξιωματικοῦ. (Χειροκροτήματα). Κύριοι, παρακαλῶ μὴ χειροκροτῆτε. Εἶναι ἐξ ἴσου βαθυτάτη ἡ τιμή μας ἀπέναντι ὅλων. Ἀλλ’ ἐλησμονήσαμεν, ὅτι ὑπάρχει καὶ αὐτὸς ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἀναπήρων, οἱ ὁποῖοι παίρνουν μίαν μικρὰν καὶ ἀσήμαντον σύνταξιν, χωρὶς νὰ ἔχουν βαθμόν, χωρὶς νὰ θεωροῦνται ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοί, χωρὶς νὰ προάγωνται, ἐνῷ ἐὰν συνέβαινε νὰ εἶναι ἀνθυπασπισταί, ἂν καὶ οἱ ἀνθυπασπισταὶ εἶναι μεταξὺ ὑπαξιωματικοῦ καὶ ἀξιωματικοῦ, θὰ εἶχον τὸ δικαίωμα, βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας, βάσει τοῦ Ἀναγκαστικοῦ νόμου τοῦ 1943, νὰ ἀποκτήσουν τέσσαρας βαθμούς, νὰ φθάσουν δηλαδὴ ὄντες ἀνθυπασπισταὶ κατὰ τὴν στιγμὴν τοῦ τραυματισμοῦ των, μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ταγματάρχου. Ἐνῷ ὁ ἁπλοῦς στρατιώτης δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦτο. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν μοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοήσω καὶ τὴν πλευρὰν αὐτήν. Ἔχω καθῆκον νὰ ἐπιδιώξω ὡς νομοθέτης δηλαδὴ ὄχι ἁπλῶς ὡς Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀλλ’ ὡς βουλευτής, ὅπως νομίζω, ὅτι ἔχετε καὶ σεῖς καθῆκον, ἔχομεν καθῆκον ὅλοι νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν ἰσορροπίαν μεταξὺ τῶν διαφόρων αὐτῶν κατηγοριῶν,— αἱ ὁποῖαι κατηγορίαι εὑρίσκονται εἰς τὴν αὐτὴν μοῖραν ἀξίας, τῶν κατηγοριῶν τῶν ἀναπήρων, εἴτε στρατιωτῶν εἴτε ἀξιωματικῶν—τῶν κατηγοριῶν αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς διάφορον μοῖραν ἀξίας, τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ τῶν πεσόντων εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ὑπεράνω τῶν ἀναπήρων, τέλος δὲ τῶν ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς διάφορα ἐπίπεδα ἠθικῆς σχέσεως πρὸς τὸ Ἔθνος, τῶν ἀναπήρων καὶ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἢ ἀποστράτων, οἱ ὁποῖοι βεβαίως εὑρίσκονται εἰς μίαν βαθμίδα κάτω τῶν ἀναπήρων. Πάντως, μεταξὺ αὐτῶν τῶν κατηγοριῶν, πρέπει νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν ἰσορροπίαν. Τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα, τὸ ὁποῖον ἐδημοσιεύθη ἐν ἔτει 1949, δίδει ἀπεριορίστως τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ἀνθυπασπιστὴν νὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ συνταγματάρχου. Κύριοι, φθάνει μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ταγματάρχου καὶ ὁ ἀνώτερος ἀξιωματικὸς κερδίζει ἐπίσης βαθμοὺς καὶ ὁ ὑποστράτηγος γίνεται ἀντιστράτηγος. Νομίζω, ὅτι ἡ τιμή, ἡ ὁποία παρέχεται εἰς τοὺς ἀναπήρους, βεβαίως, εἶναι πολὺ μικροτέρα τῆς θυσίας, τὴν ὁποίαν ἔχουν ὑποστῆ. Διότι, τίποτε δὲν εἶναι δυνατόν, οὐδεμία ἠθικὴ ἢ ὑλικὴ ἀμοιβή, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμείψῃ αὐτοὺς διὰ τὴν μεγάλην θυσίαν, τὴν ὁποίαν ὑπέστησαν. Ἀλλὰ μέσα εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς κοινωνίας καὶ εἰδικώτερον μέσα εἰς τὴν οἰκονομίαν τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τῶν ἀναπήρων στρατιωτῶν, ἡ ὑπὸ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος τοῦ 1949 θεσπισθεῖσα δυνατότης μεγαλυτέρων προνομίων προκαλεῖ διαταραχὴν καὶ ἀνισορροπίαν. Ἐπιμένω ἰδιαιτέρως εἰς τὸ ἐπιχείρημα τῶν ἁπλῶν ἀναπήρων στρατιωτῶν καὶ ὑπαξιωματικῶν, διότι τὸ θέμα δι’ αὐτοὺς εἶναι κρίσιμον. Ὑπῆρξα, ἐν ἔτει 1949, ὁ πατὴρ καὶ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἀφεώρα τοὺς ἀναπήρους στρατιώτας, τοὺς καθ’ ἑαυτὸ ἀναπήρους—διότι οἱ ἀξιωματικοὶ ἀνάπηροι, ὀνομάζονται ἀξιωματικοὶ πολεμικῆς διαθεσιμότητος—καὶ ὑπῆρξα ταυτοχρόνως ὁ πατὴρ αὐτοῦ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος. Τὸ πρῶτον πρέπει νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ὑπῆρξε καὶ εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκές, διότι ὁ ἀριθμὸς εἶναι μέγας καὶ διότι ἡ Πολιτεία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παράσχῃ καὶ δὲν ἦτο δυνατόν, δυστυχῶς, ἀκόμη νὰ παράσχῃ εἰς τοὺς ἀναπήρους, τοὺς ἁπλοῦς, τὰς ἀμοιβὰς ἐκείνας, ἰδίως τὰς ὑλικάς, αἱ ὁποῖαι θὰ ἤξιζε νὰ δοθοῦν εἰς αὐτούς, ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παράσχῃ, παρὰ μόνον εὐτελεῖς συντάξεις εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν θυμάτων πολέμου, ἐὰν τὸ θῦμα πολέμου ὑπῆρξεν ἁπλοῦς στρατιώτης. Δεινή, λοιπόν, ἡ θέσις τῶν οἰκογενειῶν θυμάτων πολέμου, ποὺ οἱ προστάται των δὲν ὑπῆρξαν ἀξιωματικοί, δύσκολος καὶ ἡ θέσις τῶν θυμάτων πολέμου, ποὺ οἱ προστάται των ὑπῆρξαν ἀξιωματικοί, ἀλλ’ ὄχι τόσον δύσκολος ἡ θέσις τῶν οἰκογενειῶν, τῶν ὁποίων ὁ προστάτης ἔπεσεν εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς, ὡς ἁπλοῦς στρατιώτης. Ἐνῷ λοιπὸν ὁ πρῶτος νόμος διὰ τὸν ἀνάπηρον ὑπῆρξε πάρα πολὺ ἀνεπαρκής, καὶ θεωρῶ καθῆκόν μου, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, νὰ ἐπιδιώξω τὴν βελτίωσιν τοῦ Νομοθετήματος ἐκείνου, ἀντιθέτως τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα, τὸ ὁποῖον τότε κατηρτίσθη καὶ τοῦ ὁποίου ἐπίσης εἶμαι πατήρ, τὸ ἀναφερόμενον εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς πολεμικῆς διαθεσιμότητος, ἔφθασεν εἰς τὸ ἀντίθετον ἀποτέλεσμα. Τὸ πρῶτον ἔδωκεν ἐλάχιστα. Τὸ ἄλλο ἔδωκε πολλά. Πολλὰ ἀπὸ ἀπόψεων δυνατότητος τοῦ Κράτους καὶ ἀπὸ ἀπόψεως τυπικῆς βαθμολογικῆς ἱεραρχίας, διότι ἡ ἠθικὴ διάκρισις, ἡ ὁποία τοὺς ἀξίζει, αὐτὴ εἶναι καὶ πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἀνωτέρα παντὸς βαθμοῦ καὶ ἀνωτέρα οἱασδήποτε ὑλικῆς ἀμοιβῆς. Μὲ λύπην μου λοιπόν, ἀγαπητοὶ κ.κ. συνάδελφοι, ἠναγκάσθην νὰ υἱοθετήσω τὸ ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου καὶ ἀγαπητοῦ συναδέλφου, κ. Δημαράτου, ὡς Ὑφυπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, κατατεθὲν εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον καταργεῖ τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα τοῦ 1949. Λόγοι συνδεόμενοι—ἐπαναλαμβάνω—μὲ τὴν ἰσορροπίαν τῶν διαφόρων κατηγοριῶν, τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν, τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἢ ἀποστρατείᾳ ἀξιωματικῶν, τέλος τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν καὶ τῶν πεσόντων εἰς τὸ πεδίον τῆς τιμῆς, λόγοι συνδεόμενοι μὲ τὴν ἰσορρόπησιν ὅλων αὐτῶν τῶν κατηγοριῶν, ἀπὸ ἀπόψεως ὑλικῶν ἀμοιβῶν, μοῦ ἐπιβάλλουν νὰ υἱοθετήσω πλήρως τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ὑπ’ ὄψιν σας ὁ ἀξιότιμος συνάδελφός μου Ὑφυπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Δημάρατος, ἔστω καὶ ἐὰν τοῦτο μὲ ἀναγκάζῃ νὰ ἐγκαταλείψω Νομοθετικὸν Διάταγμα, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξα ὁ πατήρ.

§75Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Μήπως θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ μία διαβαθμολόγησις μεταξὺ τῶν ἀναπήρων; Πρέπει νὰ τὸ ἐξετάσετε τὸ θέμα αὐτό, δηλαδὴ οἱ ἀνάπηροι, οἱ ἔχοντες μεγάλην ἀναπηρίαν νὰ δύνανται νὰ λαμβάνουν καὶ ἕνα βαθμὸν πάρα πάνω. Οἱ ἀνάπηροι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μικρὰν ἀναπηρίαν, ὅπως ξεύρετε, ἐργάζονται οἱ περισσότεροι. Συνεπῶς δὲν ἠμπορεῖ ἕνας ποὺ ἔχει 25% ἀναπηρίαν νὰ παίρνῃ τὰς ἰδίας ἀποδοχὰς μὲ ἕνα ποὺ ἔχει 90% ἀναπηρίαν. Ἐξετάσατε τὴν ἄποψιν αὐτὴν καὶ εἰς τὴν δευτέραν συζήτησιν, τὸ ξανασυζητοῦμε.

§76Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ θεωρήσω τὴν σύστασιν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος ἐκ Πρεβέζης συνάδελφος, ὡς σημαντικὴν καὶ ἀξίαν προσοχῆς, δὲν νομίζω ὅμως, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν ἕως τὴν δευτέραν συζήτησιν νὰ εἴμεθα προητοιμασμένοι πρὸς τοῦτο.

§77Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Δὲν ἀφήνετε τὴν συζήτησιν διὰ τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν.

§78Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Ἕως τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν δὲν θὰ εἶμαι προητοιμασμένος διὰ τὴν κατάταξιν ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ζητεῖτε. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν, ὅπως δεχθῇ τὴν κατάργησιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος τοῦ 1949 καὶ ὑπόσχομαι, ὅπως ἀμέσως μετὰ ταῦτα μελετήσω τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθεσεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς ἐκ Πρεβέζης κ. Χαβίνης, εἶναι ἀνάγκη ὅμως νὰ μὴ καθυστερήσωμεν εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος τοῦ 1949, διότι ἔχουν προκύψει πολλαί, ἐκ τῆς ἰσχύος καὶ μὴ ἐφαρμογῆς του, ἀνωμαλίαι, αἱ ὁποῖαι ἀνωμαλίαι πρέπει νὰ ἀρθοῦν καὶ νὰ σταματήσουν.

§79Κ. ΒΑΣΣΟΣ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ αὐτῇ, νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψει καὶ τοὺς τυφλοὺς καὶ ἠκρωτηριασμένους, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ μόνοι, οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς εἶναι εἰς πολὺ μειονεκτικὴν θέσιν, ἔναντι τῶν ἄλλων ἀναπήρων.

§80Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Οἱ ἔχοντες ἀπολέσει τὴν ὅρασιν τοῦ ἑνὸς ὀφθαλμοῦ ἔχουν ὑπαχθῆ εἰς τὴν κατηγορίαν Αʹ, ὑπάρχουν δὲ καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι παραμένουν εἰς τὴν κατηγορίαν Βʹ. Θὰ παρακαλέσω, ἐὰν ἔχετε τὴν καλωσύνην, ὅταν θὰ ἀσχοληθῆτε μὲ τὸ θέμα αὐτό, τὴν πρότασιν δηλ. τοῦ κ. Χαβίνη, νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψει καὶ τὴν εἰδικὴν αὐτὴν περίπτωσιν.

§81Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης). Παρακαλῶ τὸν κ. συνάδελφον ἐκ Καλαβρύτων νὰ βεβαιωθῇ, ὅτι θὰ μελετήσω τὴν περίπτωσιν. Καὶ ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος Ἀθηνῶν, ἂς βεβαιωθῇ ὅτι θὰ δώσω τὰς σχετικὰς ὁδηγίας εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ μελετήσῃ τὰς τροποποιήσεις τῆς κειμένης νομοθεσίας, ὅπως λάβῃ ἰδιαιτέρως ὑπ’ ὄψει τοὺς βαρύτατα ἀναπήρους, τοὺς βαρύτατα παθόντας, ὅπως εἶναι οἱ τυφλοὶ καὶ ἐπίσης οἱ ἀπολέσαντες ἀμφοτέρας τὰς χεῖρας ἢ ἀμφοτέρους τοὺς πόδας. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ εἶχον νὰ σᾶς εἴπω ἐν γενικαῖς γραμμαῖς. Ἐκφράζω καὶ πάλιν τὴν βαθεῖαν μου λύπην, διότι εἶμαι ἠναγκασμένος νὰ ἐγκαταλείψω Νομοθετικὸν Διάταγμα, τὸ ὁποῖον εἰσηγήθην καὶ τὸ ὁποῖον εἶχον μέχρι τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως συνοδεύσει. Δὲν δικαιοῦμαι νὰ ἐπανέλθω εἰς τὴν θέσιν, ἡ ὁποία τότε μὲ εἶχεν ἐμπνεύσει εἰς τὴν υἱοθέτησιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος αὐτοῦ, διότι λόγοι ψυχρᾶς λογικῆς, συνδεόμενοι ὅμως μὲ τὴν ὑπόστασιν καὶ τὴν διάρθρωσιν τῆς Κοινωνίας, τῆς Πολιτείας, τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἐπέβαλον, ὅπως τὰ συναισθήματα, συναισθήματα βαθυτάτου σεβασμοῦ καὶ βαθυτάτης εὐλαβείας ἔναντι τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν, παραχωρήσουν κατὰ ἕνα ποσοστὸν τὴν θέσιν των εἰς τὴν λογικήν, τὴν ἀποτελοῦσαν ἐπίσης, ἀγαπητοὶ κύριοι συνάδελφοι, ἀναγκαῖον στοιχεῖον τῆς ζωῆς καὶ τῆς νομοθεσίας. (Χειροκροτήματα).

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ζουμπουλάκης ἔχει τὸν λόγον.

§83Η. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατόπιν τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅτι προτίθεται νὰ μελετήσῃ καὶ συντάξῃ νομοσχέδιον μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ Ν.Δ. 1223]1949, παραιτοῦμαι τοῦ λόγου μου.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης ἔχει τὸν λόγον.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ νόμος 1223, κύριοι συνάδελφοι, τὸν ὁποῖον καταργεῖ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, ἀνήκει εἰς τὸ ἐνεργητικὸν τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ τὸ γεγονὸς τοῦτο, κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, βεβαίως τὸν τιμᾷ. Προσεπάθησα σήμερον, κύριοι συνάδελφοι, παρακολουθῶν μὲ μεγάλην προσοχὴν τὴν ἀγόρευσιν, τόσον τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅσον καὶ ἄλλων ἐκλεκτῶν καὶ εἰδικῶν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου συναδέλφων, νὰ ἀνεύρω τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν τὸν ἀξιότιμον ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Ὑπουργόν, εἰς τὸ νὰ μεταβάλῃ ἀπόψεις καὶ νὰ εἰσηγηθῇ τὴν κατάργησιν τοῦ ἰδικοῦ του νόμου. Καὶ προσεπάθησα ἐπίσης, βασανίζων τὸ θέμα εἰς τὴν ἰδικήν μου συνείδησιν, νὰ ἀναζητήσω, ἐὰν ὄντως ὑπάρχουν τοιοῦτοι λόγοι. Κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλω καὶ ἐξ ἀρχῆς νὰ δηλώσω, ὅτι ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ὑπεστηρίχθησαν, ἀσχέτως τοῦ ἐὰν κατὰ κάποιον λόγον εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν σχετικὴν βάσιν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσουν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν εἰς τὸ νὰ μεταβάλῃ ἀντιλήψεις καὶ νὰ καταργήσῃ τὸν ἰσχύοντα 1223 νόμον. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ νόμος αὐτός, ὅπως ἀρχικῶς συνετάχθη, τὸ εἶπον προλαλήσαντες συνάδελφοι, δὲν κατηρτίσθη ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἀπ’ εὐθείας, οὔτε ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τῶν Στρατιωτικῶν, ἀλλὰ κατηρτίσθη ἀπὸ ἐπιτροπὴν συγκροτηθεῖσαν κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν, εἰς τὴν ὁποίαν συμπεριελαμβάνοντο καὶ ἀνώτατα ἐν ἐνεργείᾳ στελέχη τοῦ στρατεύματος. Ἦτο, κατὰ συνέπειαν, ἑπόμενον καὶ ἦτο ἀναμενόμενον, τὰ ἀνώτατα ἐν ἐνεργείᾳ στελέχη τοῦ στρατεύματος νὰ εἶχον ἔκτοτε μεταφέρει τὰς ἀντιλήψεις τῶν ἐν ἐνεργείᾳ στελεχῶν τοῦ στρατεύματος. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κύριοι συνάδελφοι, χωρὶς οὐδαμῶς νὰ θέλω νὰ ἀμφισβητήσω, ὅτι διετυπώθησαν ἀντιρρήσεις καὶ ἀπὸ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοὺς καὶ ἀπὸ τοὺς ἀποστράτους ἀξιωματικούς, χωρὶς νὰ θέλω νὰ ἀμφισβητήσω κατὰ βάσιν τὴν πληροφορίαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν κατ’ ἐξοχὴν ἁρμόδιοι συνάδελφοι μοῦ παρέσχον, νὰ εἴπω, ὅτι δυσκόλως θὰ παραδεχθῶ, ὅτι μία τοιαύτη ἄποψις, ἀποτελεῖ ἄποψιν τῆς ὁλότητος τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀνάπηρος, ὁ ἐν πολεμικῇ διαθεσιμότητι εὑρισκόμενος, οὐδαμῶς δύναται νὰ προκαλέσῃ τὴν ὀργὴν ἢ τὸν φθόνον τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοῦ. Ὁ ἀνάπηρος ἀποτελεῖ μίαν κεχωρισμένην εἰδικὴν κατηγορίαν μὲ τὴν ὁποίαν δὲν ὑπάρχει σύγκρισις καὶ εἶμαι ἀπολύτως πεπεισμένος, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοί, δὲν θὰ συγκρίνουν τὰς ἰδικάς των—διότι περὶ αὐτοῦ κυρίως πρόκειται— ἀπολαυάς, μὲ τὰς ἀπολαυὰς τὰς ὁποίας τυχὸν θὰ ἔχουν οἱ ἀνάπηροι συνάδελφοί των, τῆς καταστάσεως τῆς πολεμικῆς διαθεσιμότητος. Καὶ ἐὰν ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, μεταξὺ μιᾶς μικρᾶς ὁμάδος ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικῶν ἢ καὶ μεγαλυτέρας ἀκόμη ὁμάδος, εἶχεν ἀναπτυχθῆ τὸ πνεῦμα τοῦτο, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ πιστεύωμεν, ὅτι ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἀντιπροσωπεύομεν τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν θὰ ἦτο ποτὲ δυνατόν, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἦτο δυνατόν, νὰ δώσωμεν σημασίαν εἰς μίαν τοιαύτην ἔστω καὶ πολὺ μικρὰν ἀντίθεσιν. Ἡμεῖς ἐκπροσωποῦντες τὸ καθολικὸν αἴτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἐν τούτῳ νομίζω, ὅτι εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι, πρέπει νὰ σταθῶμεν εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι οὐδεμία ἠθικὴ ἢ ὑλικὴ παροχὴ εἶναι ὑπερβολικὴ προκειμένου περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν τὴν σωματικήν των ἀκεραιότητα εἰς τὸν βωμὸν τῆς Πατρίδος. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, σταθῶμεν εἰς τὴν βάσιν αὐτὴν δὲν βλέπω ποῖον ἐπιχείρημα δύναται νὰ σταθῇ ἐναντίον τοῦ νόμου 1783. Αἱ ἠθικαὶ καὶ ὑλικαὶ παροχαί, αἱ ὁποῖαι δίδονται πρὸς τοὺς ἀναπήρους καὶ τὰ θύματα πολέμου, δὲν ἔχουν καθόλου τὴν ἔννοιαν τῆς ἀντιπαροχῆς τοῦ Κράτους, πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν τὴν ζωήν των ἢ τὴν σωματικήν των ἀκεραιότητα. Δὲν ἔχουν οὐδαμῶς τὴν ἔννοιαν τῆς ἀντιπαροχῆς, ἀποτελοῦν ἀντιθέτως δικαίαν καὶ ἐπιβεβλημένην κρατικὴν παροχὴν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, διὰ νὰ κατορθώσουν νὰ κρατηθοῦν ἀξιοπρεπῶς εἰς τὴν ζωὴν πρὸς ὄφελος, ὄχι τόσον τῶν ἰδίων, ἀλλὰ τοῦ γοήτρου τοῦ Κράτους καὶ τῶν γενικωτέρων συμφερόντων τοῦ Ἔθνους μας. Διότι ἀναμφισβήτητον εἶναι, ὅτι βαρεῖα ἐθνικὴ μείωσις καὶ βαρεῖα ἐθνικὴ ζημία εἶναι, τὸ νὰ ἀφήνωμεν νὰ καταντοῦν εἰς ἀξιοθρήνητα χάλια οἱ ἀνάπηροι καὶ τὰ θύματα τῶν ἐθνικῶν μας πολέμων. Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ξεκινήσητε ἀπὸ τὴν ἄποψιν αὐτήν, οὐδὲν ἐπιχείρημα ἐξ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα προεβλήθησαν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τὸ νὰ καταργήσωμεν τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον τὸ 1949 πανηγυρικῶς, καὶ ὁμοφώνως, ἡ τότε Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία εἶχεν ἀποδεχθῆ. Τὰ θέματα τῶν ἀναπήρων πολέμου καὶ τῶν θυμάτων εἶναι ἀναντίρρητον, ὅτι εἶναι πολυπληθῆ καὶ δυσχερῆ. Ἡ κρατικὴ παροχή, πρὸς τὰς συμπαθεστάτας αὐτὰς τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μέχρι σήμερον, ὑπῆρξε μετρία εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις καὶ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ὑπῆρξεν ἐξαιρετικῶς μικρά. Τὰ τελευταῖα ἔτη, χάρις εἰς τὴν προσπάθειαν τῶν τελευταίων Κυβερνήσεων, κατέστη, κατὰ κάποιον τρόπον δυνατὸν νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τῶν ἀναπήρων καὶ τῶν θυμάτων πολέμου. Δὲν ἰσχυρίζομαι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι αἱ σημεριναὶ συνθῆκαι διαβιώσεως τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου εἶναι τέλειαι. Δὲν ἰσχυρίζομαι, ἀκόμη περισσότερον, ὅτι ἐπρυτάνευσεν πνεῦμα ἀπολύτου δικαιοσύνης εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν διαφόρων ἐπὶ μέρους τάξεων τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου. Τοῦτο, ἄλλωστε, κύριοι, δὲν ἦτο δυνατόν, διότι καθολικὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ζητημάτων τῶν ἀναπήρων καὶ τῶν θυμάτων δὲν ἔχομεν. Ἐκ περιστάσεων ἀντιμετωπίσθησαν τὰ θέματα κατὰ διαφόρους ἐποχὰς καὶ ἦτο, ἑπομένως, φυσικόν, ὡρισμέναι κατηγορίαι τῶν ἀναπήρων νὰ εὑρίσκωνται σήμερον εἰς πλεονεκτικωτέραν θέσιν ἀπ’ ὅτι εὑρίσκονται ἄλλαι κατηγορίαι ἀναπήρων, ἐξ ἴσου συμπαθεῖς. Παρὰ ταῦτα, κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἦτο ἀνάξιον ἡμῶν αὐτῶν, ὡς ἐκπροσώπων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, νὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἰσότητα πιέζοντας πρὸς τὰ κάτω, τάς, ἔστω κάπως προνομιούχους, κατηγορίας, τοῦ ὅλου ἀναπηρικοῦ κόσμου. Ἀνέγνωσα καὶ τὸν νόμον 1223 καὶ τὸ σημερινὸν νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον, ἄλλωστε, εἶναι ὀλιγόλογον καὶ σαφές. Ἡ συζήτησις γίνεται δι’ ἕνα ἢ δύο βαθμούς, ἐὰν οἱ ἀνθυπασπισταὶ πρέπει νὰ πᾶνε εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ταγματάρχου ἢ τοῦ συνταγματάρχου καὶ ἐὰν οἱ ἀνθυπολοχαγοὶ θὰ πᾶνε εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ἀντισυνταγματάρχου ἢ τοῦ συνταγματάρχου. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν ἰδικήν μου τοὐλάχιστον πεποίθησιν καὶ συνείδησιν, νομίζω, ὅτι ἡ συζήτησις αὐτὴ δὲν εἶναι ἀξία τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὴν στιγμὴν αὐτήν. Τὸ θέμα παρὰ εἶναι μικρὸν διὰ νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ καὶ διὰ νὰ δώσωμεν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ αὐτοῦ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία διὰ πρώτην φοράν, καθ’ ὅσον τοὐλάχιστον ἐγὼ γνωρίζω, εἰς τὰ κοινοβουλευτικὰ χρονικὰ τῆς χώρας μας, ἀφαιρεῖ προνόμια, τὰ ὁποῖα οἱ προηγούμενοι νόμοι εἶχον ἀποδώσει εἰς τοὺς ἀναπήρους.

§86Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, μήπως ἐκάνατε ἀντιπαραβολὴν μὲ δύο ἄλλα νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα κατετέθησαν ὑπὸ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως μὲ Ὑπουργὸν τὸν κ. Σακελλαρίου καὶ Ὑπουργὸν τὸν κ. Μαῦρον;

§87Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐὰν τυχὸν ὁ κ. συνάδελφος θέλῃ νὰ εἴπῃ, ὅτι οἱ προκάτοχοι τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργοῦ ὑπέπεσαν εἰς τὸ ἴδιον λάθος, δὲν ἔχω νὰ σᾶς εἴπω τίποτε. Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι, τί ἀπεπειράθησαν νὰ κάμουν οἱ κ.κ. Μαῦρος καὶ Σακελλαρίου, τὸ θέμα εἶναι τί φέρει σήμερον ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ τί θὰ ψηφίσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἰδική μου ἄποψις, τὴν ὁποίαν νομίζω, ὅτι κατὰ βάθος συμμερίζεσθε ὅλοι σας, διότι πάντοτε ὅλα τὰ θέματα τῶν ἀναπήρων καὶ τῶν θυμάτων πολέμου ἀντιμετωπίσθησαν ἀπ’ ὅλους τοὺς Ἕλληνας βουλευτὰς ὡς θέματα ἐθνικά, ἡ ἰδική μου ἄποψις εἶναι, ὅτι τὸ νομοθέτημα τοῦτο δὲν ἔπρεπε νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλήν, ὄχι τόσον διότι ἀφαιρεῖ οὐσιαστικὰ πλεονεκτήματα ἀπὸ μίαν κατηγορίαν ἀναπήρων—τοῦτο ἴσως θὰ ἦτο τὸ ὀλιγώτερον—ὅσον διότι ἐμφανιζόμεθα ἡμεῖς καὶ παίρνομεν πίσω κεκτημένα δικαιώματα τοῦ ἀναπηρικοῦ κόσμου. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός). Καὶ εἶναι ἀκόμη χειρότερον, κύριοι, διότι ἐμφανίζεται ἡ ἐπίσημος Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Ἀντιπροσωπεία τὸ ψηφίσῃ θὰ εἴπῃ, ὅτι παραδέχεται τὴν ἄποψιν, ὅτι τοῦτο γίνεται, διότι οἱ ἐν ἐνεργείᾳ Ἕλληνες ἀξιωματικοί, ἔχουν ἀντίρρησιν, εἰς τὴν παροχὴν ὡρισμένων πλεονεκτημάτων εἰς τοὺς ἀναπήρους. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι τὰ θέματα τῶν ἀναπήρων εἶναι ἄξια περισσοτέρας προσοχῆς. Δὲν λέγω στοργῆς, διότι δὲν ἀρνοῦμαι τὴν στοργήν, εἰς οὐδένα, οὔτε εἰς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, οὔτε εἰς κανένα ἐκ τῶν κ. συναδέλφων, διότι ὅλοι, ἀπὸ αὐτὴν τὴν βάσιν ξεκινοῦμεν. Τὰ θέματα τῶν ἀναπήρων ἦτο δυνατὸν νὰ συζητηθοῦν κατὰ βάσιν πάντοτε μὲ μίαν κατεύθυνσιν, τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν Ἑλλήνων ἀναπήρων καὶ τῶν θυμάτων πολέμου. Ἀναμφισβητήτως εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν μερικὰ πράγματα. Καὶ ἀναμφισβητήτως πρέπει νὰ γίνουν πάρα πολλά. Οὐδεμία παροχή, θὰ τὸ ἐπαναλάβω καὶ πάλιν, πρὸς τοὺς ἀναπήρους καὶ πρὸς τὰ θύματα πολέμου, οὔτε ὑλική, οὔτε ἠθική, εἶναι πολὺ μεγάλη. Δυστυχῶς ἡ ἀνάγκη πολλὲς φορές, ἡ ὁποία εἶναι στυγνὴ καὶ ἀδυσώπητος, ἡ οἰκονομική, λέγω, ἀνάγκη, ἐπιβάλλει, εἰς τὸ Κράτος νὰ μὴ δώσῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὀφείλει νὰ δώσῃ. Ἀλλὰ τὸ νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι θὰ ἀφαιρέσῃ κατὰ πρῶτον λόγον, ἠθικὰ καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ὑλικὰ δικαιώματα ἀπὸ τοὺς ἀναπήρους, χωρὶς νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν ἀνάγκην ἐνώπιον, τῆς ὁποίας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὀπισθοχωρήσωμεν, νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ὀρθόν. Ἡ θυσία, τὴν ὁποίαν οἱ ἀνάπηροι προσφέρουν δὲν μετρᾶται, οὔτε μὲ τὸν μικρομετρικὸν ζυγόν, οὔτε μὲ τὸ ὑποδεκάμετρον. Θὰ ξεκινήσωμεν ἀπὸ μίαν ἀντίληψιν ὅλοι, ὅτι θὰ τοὺς δώσωμεν ὅτι εἶναι δυνατόν. Καὶ πρὸ παντὸς ἐπιβάλλεται νὰ περιφρουρηθῇ τὸ γόητρον τοῦ Σώματος καθὼς καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ μὴ δώσῃ τὴν ἐντύπωσιν, εἰς τὸν λαόν, ὅτι στερεῖ ὡρισμένα δικαιώματα ἀπὸ μίαν κατηγορίαν ὡρισμένων ἀναπήρων. Δὲν θὰ κατέλθω, κ. συνάδελφοι, τοῦ βήματος προτοῦ εἴπω ὡρισμένα πράγματα, λαμβάνων ἀφορμὴν ἀπὸ μίαν παρατήρησιν τοῦ ἐκλεκτοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου, τοῦ κ. Γυαλίστρα. Ὁ κ. Γυαλίστρας ἔθεσε τὸ ζήτημα ἐπὶ μιᾶς τελείως διαφορετικῆς βάσεως. Παρεδέχθη καὶ αὐτός, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διετύπωσα σαφῶς προηγουμένως, ὅτι δὲν εἶναι τίποτε πολύ, ὅταν δίδεται πρὸς τοὺς ἀναπήρους. Ἀλλ’ ἔθιξε καὶ τὸ ἑξῆς θέμα: εἶναι ἆρά γε ἀνάπηροι ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ὡς ἀνάπηροι; Κύριοι συνάδελφοι θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, διότι συνέπεσε νὰ ἔχω καὶ ἐγὼ κάποιαν σχετικὴν ἐμπειρίαν τοῦ θέματος, ὅτι τὸ θέμα εἶναι ὅλως διάφορον. Ἐὰν νομίζετε, ὅτι μεταξὺ τῶν ἀναπήρων ὑπάρχουν μερικοί, οἱ ὁποῖοι καπηλεύονται τὴν ἔννοιαν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀναπήρου, τότε, ὄχι μόνον δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐγκρίνετε δι’ αὐτοὺς πρόσθετα πλεονεκτήματα ἀλλὰ θὰ πρέπει αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ τοὺς διαγράψετε. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ πῆτε, ὅτι ἐπειδὴ συνέπεσε μία πολὺ μικρὰ ὁμάς, τοιούτων νὰ παρεισφρήσῃ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἀναπήρων, ὅτι ἐκ τούτου τοῦ λόγου πρέπει νὰ δυσφημισθῇ ὁλόκληρος ἡ κατηγορία τῶν ἀναπήρων. Δὲν εἶναι, κύριοι βουλευταί, γεροί, οὔτε ἀρτιμελεῖς ὅλοι οἱ ἀνάπηροι, Δὲν εἶναι ὑγιεῖς, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὰ μέλη τοῦ σώματός των ἢ τὸ φῶς των καὶ τὴν ὑγείαν των ἀκόμη, πολὺ συχνά, χωρὶς τοῦτο νὰ ἔχῃ ἐξωτερικὰ ἔκδηλα συμπτώματα. Πολλὲς φορὲς μοῦ συνέβη, ὅταν, κατεῖχον τὴν θέσιν τοῦ Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ δέχωμαι ἐπιτροπὰς ἀναπήρων. Πολλὲς φορὲς ἔκαμα τὴν ἰδίαν σκέψιν διότι—εἰς ἐμὲ τοὐλάχιστον—ἐφαίνοντο ὅτι ἦσαν ὑγιεῖς. Ἐν τούτοις, ὅταν εἶδον κοντύτερα τὰ πράγματα, ἀντελήφθην, ὅτι ὑπῆρχον πολλὲς φορὲς περιπτώσεις, ὅπου μολονότι ἐφαίνοντο ὑγιεῖς, ἡ ὑγεία των εἶχε κλονισθῆ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τοῦτο κύριοι, δὲν εἶναι ἰδικόν μας ἔργον. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς ἁρμόδιοι νὰ εἴπωμεν ἐὰν ὁ Α ἢ ὁ Β, εἶναι ἀληθῶς ἀνάπηρος. Κατ’ ἐμὲ δὲν ὑπάρχει θέμα ἐπανεξετάσεως τῶν ἀναπήρων. Δύναται βεβαίως νὰ ἐπανεξετασθῇ τὸ θέμα τῶν ἀναπήρων, διὰ νὰ φύγουν οἱ τυχὸν παρεισφρήσαντες. Ἀλλὰ ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ εἶναι δυνατὸν τὸ ὅλον θέμα νὰ μὴ τύχῃ καλῆς ἐξετάσεως καὶ οἱ ἀνάπηροι νὰ μὴ τύχουν ἀξίας μεταχειρίσεως, ἐπειδὴ πιστεύεται, ὅτι μεταξὺ αὐτῶν ὑπάρχουν ὡρισμένοι, οἱ ὁποῖοι κακῶς ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς ἀνάπηροι. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τοῦτο, εἶναι θέμα —καὶ θέλω νὰ μὲ πιστεύσετε—ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἡμεῖς τουλάχιστον, δὲν ἔχομεν ἐπιθυμίαν νὰ κάμωμεν ἀντιπολίτευσιν. Ὁμιλοῦμεν ὅλοι ξεκινοῦντες, ἀπὸ τὴν ἰδίαν βάσιν καὶ ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὴν αὐτὴν ἀρχήν. Προσωπικῶς πιστεύω —καὶ ὑποθέτω πῶς δὲν ἀπέχω πολὺ ἀπὸ τὰς σκέψεις πολλῶν ἐκ τῶν κ. κ. συναδέλφων—ὅτι θὰ ἦτο καλλίτερον, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε ὑποβάλει τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Καὶ πιστεύω, ὅτι καὶ ἀκόμη τώρα, κατόπιν μάλιστα τῆς ἐκδηλώσεως τῶν διαθέσεων τοῦ Σώματος καὶ τῶν διαθέσεων τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου, ὁ ὁποῖος εἶχε προηγουμένως τὴν εὐκαιρίαν νὰ ὁμιλήσῃ ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς τὴν Κυβερνητικὴν πτέρυγα, ὅτι τὸ θέμα κάθε ἄλλο, παρὰ κομματικὸν εἶναι, εἶναι θέμα Ἐθνικόν. Καὶ πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὑπείκουσα εἰς τὴν ἀπαίτησιν..., ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει, εἰς τὴν σαφῆ ἐπιθυμίαν τοῦ Σώματος θὰ ὤφειλε, καὶ τὴν ὑστάτην, ἀκόμη στιγμὴν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον, διὰ νὰ μὴ κάμῃ ἕνα σφάλμα, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἀντανακλᾷ, πρὸς αὐτὴν καὶ μόνον, ἀλλά, δυστυχῶς, καὶ πρὸς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος, τὸ ὁποῖον σήμερον νομίμως ἐκπροσωπεῖ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§89Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ εἴπω ἀπόψε, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, θὰ τὰ ἔλεγον ἐὰν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἔφθανε μέχρι τῆς Βουλῆς κατὰ τὴν προηγουμένην περίοδον αὐτῆς, τῆς ὁποίας ἡ σύνθεσις ἦτο διαφορετικὴ καὶ ἐὰν ἔφθανεν ἀκόμη καὶ εἰς τὴν πρὸ προηγουμένην, διὰ νὰ τονίσω, ὅτι ἀντιτίθεμαι πρὸς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, χωρὶς νὰ ἐλαύνωμαι ἀπὸ λόγους κομματικοὺς ἢ ἀντιπολιτευτικούς, ἀλλὰ ἁπλῶς, διὰ νὰ κρίνω μίαν πρᾶξιν τῆς Πολιτείας, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ μελετήσωμεν μετὰ περισκέψεως. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον κ. βουλευταί, ὁμιλεῖ περὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν 1223, Ν. Δ. τοῦ ὁποίου ἐπιζητεῖ τὴν κατάργησιν. Ἀποτελεῖ δὲ τοῦτο τὴν κορυφὴν τῆς πυραμίδος τῆς νομοθεσίας, τὴν ὁποίαν ἐθέσπισεν ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία, διὰ τὴν τάξιν τῶν ἀναπήρων, ἀπὸ τοῦ 1915 μέχρι τοῦ 1949. Τὸ 1915, δηλαδή, μετὰ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἐμπνευσθεῖσα, ἴσως ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Γαλλικοῦ Στρατοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὁμολογουμένως καὶ μέχρι τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἦτο ὁ καλλίτερος στρατὸς τῆς Εὐρώπης, ἔλαβε τὸ πρῶτον μέτρον ὑπὲρ τῶν ἀναπήρων. Καὶ ὁ Γαλλικὸς στρατὸς καὶ ἡ Γαλλικὴ Πολιτεία, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, δι’ ἑνὸς νόμου, γνωστοῦ ὡς νόμου τοῦ Lugol, ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς Γαλλικῆς Βουλῆς, ἐθέσπισε τὰ ἑξῆς, διὰ τοὺς ἀναπήρους τοῦ Γαλλικοῦ στρατοῦ. Ἄρθρον 1 «Ἡ Δημοκρατία εὐγνώμων πρὸς ἐκείνους οἵτινες ἠσφάλισαν τὴν σωτηρίαν τῆς Πατρίδος, διακηρύττει καὶ καθορίζει συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ παρόντος νόμου τὸ δικαίωμα τῆς ἐπανορθώσεως. 1) Εἰς τοὺς στρατιωτικοὺς τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης καταληφθέντας ὑπὸ ἀναπηρίας προερχομένης ἐκ τοῦ πολέμου καὶ 2) Εἰς τὺς χήρας καὶ ὀρφανὰ ἐκείνων, οἵτινες ἀπέθανον ὑπὲρ τῆς Γαλλίας». Ὡς δικαίωμα ἐπανορθώσεως χαρακτηρίζει ὁ Γαλλικὸς νόμος, τὰ ὑφ’ ἡμῶν λεγόμενα σήμερον εὐεργετήματα πρὸς τοὺς ἀναπήρους. Αὐτὴ ἡ διάταξις τοῦ Γαλλικοῦ νόμου ἦτο ἡ ἐμπνεύσασα τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτείαν, εἰς τὴν λῆψιν τῶν πρώτων ὑπὲρ τῶν ἀναπήρων μέτρων καὶ ὁ νόμος τοῦ 1915 ἀπετέλεσε τὴν ἀφετηρίαν καὶ τὸ βάθρον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὠκοδομήθη ἔκτοτε ἡ νομοθεσία περὶ ἀναπήρων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ βλέπομεν συστηματικῶς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος μὲ ποίαν περίσκεψιν φροντίζει διὰ τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν ἀναπήρων καὶ εἰς ποίους καιρούς. Τὸ πρῶτον εἰς τὸ 1915, δηλαδή, μετὰ τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, ἔπειτα εἰς τὸ 1917, ὅταν ἤρχισε ἡ ἐθνικὴ ἐξόρμησις τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, μὲ τὰς τόσας ἐθνικὰς συνεπείας, εἰς τὸ 1922, ἐπὶ Κυβερνήσεως Γούναρη, ὅταν ὁ στρατὸς ἐμάχετο εἰς τὴν Μ. Ἀσίαν καὶ ὁ εἷς μετὰ τὸν ἄλλον οἱ τραυματίαι μας ἤρχοντο ἀπὸ τὸ Μικρασιατικὸν Μέτωπον. Τέλος, τὸ 1930, ὅταν ἠρέμησεν ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία, διεμόρφωσε τὸν ὁριστικὸν καὶ καταστατικόν της χάρτην ὑπὲρ τῶν ἀναπήρων, τὸν νόμον 4503, ὁ ὁποῖος ἴσχυσε καὶ ἐφηρμόσθη ἐπὶ 13 ὁλόκληρα χρόνια. Εἰς τὸ 1943, ἡ ὑπόδουλος τότε Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκην νὰ στρέψῃ τὴν φροντίδα της καὶ τὴν στοργήν της πρὸς τοὺς ἀναπήρους καὶ ἔκαμε τὸν νόμον 994. Τέλος, τὸ 1949 ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία, μετὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον, μετὰ ἕνα μεγάλο γεγονὸς τῆς Πατρίδος, ἐσκέφθη νὰ συμπληρώσῃ τὴν νομοθεσίαν περὶ ἀναπήρων. Δὲν εἶναι ἔργον τῆς Κυβερνήσεως, οὔτε εἶναι ὑπεύθυνος, οὔτε δίδομεν καμμίαν σημασίαν εἰς τὸ γεγονός, ὅτι εἰσηγητὴς τοῦ νόμου ἐκείνου, τότε ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, κατὰ σύμπτωσιν, σήμερον εἶναι ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Δὲν ἀποδίδομεν καμμίαν σημασίαν εἰς τὸ γεγονὸς αὐτό. Κρίνομεν πρᾶξιν τῆς Πολιτείας. Ἡ Πολιτεία κατὰ ἱστορικὴν ἐπιταγήν, ἀπὸ ἀνάγκην τῶν πραγμάτων, μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ συμμοριτοπολέμου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατέληξαν εἰς τὰ χωριὰ καὶ εἰς τὰς πόλεις 1000 περίπου ἀνάπηροι ἀξιωματικοί, ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκην νὰ συμπληρώσῃ τὴν νομοθεσίαν καὶ τὴν συνεπλήρωσε διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν 1223 Ν. Δ. Βλέπετε, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία, στηριζομένη εἰς τὸ βάθρον αὐτὸ τῆς διακηρύξεως τοῦ Γαλλικοῦ νόμου, ἐδημιούργησε μίαν νομοθεσίαν, ἡ ὁποία ἀνταπεκρίνετο πρὸς τὸ αἴσθημα τοῦ λαοῦ, τοῦ ὑπερηφάνου Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται πάντοτε τὴν ἀνάγκην, ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του, νὰ δίδῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ, πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θυσιάζονται διὰ τὴν ἐλευθερίαν του καὶ διὰ τὴν ἀκεραιότητά του. Ἐὰν ἔλθωμεν σήμερον, κύριοι βουλευταί, καὶ ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῆς πυραμίδος τῆς ἀναπηρικῆς νομοθεσίας, ρίξωμεν τὸ νομοθέτημα αὐτὸ τοῦ 1949, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ εἴμεθα σύμφωνοι πρὸς τὴν ἐπιταγὴν οὔτε τοῦ λαοῦ, ἀλλ’ οὔτε πρὸς τὴν ἐπιταγὴν τῆς ἱστορίας τῶν τελευταίων ἐτῶν. Ἐρχόμεθα, μίαν πρᾶξιν τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἔγινεν ἀβιάστως καὶ ἡ ὁποία ἐκρίθη ἀπὸ Κοινοβουλευτικὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ Κοινοβουλευτικὴν Ἀντιπροσωπείαν, μίαν πρᾶξιν τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἔγινεν εὐθὺς μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ συμμοριτοπολέμου, ποὺ ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκην ἡ Πολιτεία, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, νὰ λάβῃ αὐτὸ τὸ μέτρον, ἐρχόμεθα τώρα νὰ τὸ καρατομήσωμεν. Νομίζω, ὅτι δὲν στηριζόμεθα εἰς τὸν ἠθικὸν νόμον καὶ μάλιστα ὅταν ἀκυροῦμεν αὐτὸν τὸν νόμον ἐξ ὑπαρχῆς. Καὶ ἐρωτῶ καὶ τοὺς παρόντας, ἐξ ὑμῶν, κύριοι βουλευταί, καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐχρημάτισαν βουλευταὶ κατὰ τὰς τρεῖς τελευταίας περιόδους τῆς Βουλῆς, ἡ Βουλὴ καὶ τοῦ 1950 καὶ τοῦ 1951, ἀλλὰ καὶ ἡ παροῦσα τοῦ 1952, ἐψήφισε κανένα νόμον, μέχρι τοῦδε, καταργοῦντα προνόμια ἔστω ἢ εὐεργετήματα ἢ εὐκολίας παρασχεθείσας πρὸς καμμίαν ἄλλην τάξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ; Καὶ εἶναι ὀρθόν, εἶναι φρόνιμον σήμερον νὰ ἔλθωμεν ἡμεῖς καὶ νὰ ἀρχίσωμεν τὴν κατάργησιν τῶν προνομίων, ἔστω τῶν εὐεργετημάτων, νὰ ἀρχίσωμεν τὴν κατάργησιν αὐτὴν ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν; Νομίζω, ὅτι οὐδεμία πολιτικὴ φρόνησις δὲν συνηγορεῖ ὑπὲρ αὐτῆς τῆς πράξεως. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἶπεν, ὅτι τὸ Ν.Δ. 1223 ἔφερεν ἀνισορροπίαν. Καὶ ὡς πρὸς μὲν τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικούς, δὲν παραδέχομαι, ὅτι ὑπάρχει γενναῖος Ἕλλην ἀξιωματικός, ὁ ὁποῖος νὰ ἀντιμάχεται καὶ ἀντιστρατεύεται πρὸς τὰ παρεχόμενα πρὸς τοὺς ἀναπήρους εὐεργετήματα. Ὡς πρὸς τὰ θύματα πολέμου, μάλιστα, ἔχει δίκαιον ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἀλλὰ θὰ φέρωμεν τὴν ἰσορροπίαν εἰς τὰς τάξεις αὐτὰς τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου κατεβάζοντας τοὺς ἀναπήρους ἢ πρέπει νὰ σκεφθῶμεν, πῶς θὰ φέρωμεν τὴν ἰσορροπίαν, ἀνυψώνοντες τὰ θύματα πολέμου; Νομίζω, ὅτι φρονιμωτέρα πολιτικὴ εἶναι ἡ δευτέρα. Νὰ ἀνυψώσωμεν τὰ θύματα πολέμου, ἀντὶ νὰ κατεβάσωμεν τοὺς ἀναπήρους. Ὡς πρὸς τοὺς ἄλλους ἀναπήρους, τοὺς στρατιώτας, τὴν συμπαθῆ αὐτὴν τάξιν, ἡ Πολιτεία εἶναι ἐκείνη, ποὺ δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε καὶ αὐτούς. Εἰς κάθε εὐκαιρίαν τοὺς παρέχει ὅ,τι ἠμπορεῖ. Πρὸ διετίας τοὺς παρεχώρησε τὸ μονοπώλιον τῆς πωλήσεως τῶν σιγαρέττων. Εἶναι ἓν προνόμιον αὐτό, τὸ ὁποῖον τοὺς ἐξυπηρετεῖ οἰκονομικῶς. Πέρυσι τοὺς παρεχώρησε τὸ προνόμιον τῆς χορηγήσεως 225 ἀδειῶν λεωφορείων. Εἶναι καὶ αὐτὸ κάτι. Μπορεῖ ἡ Πολιτεία, κάθε τόσο, νὰ ἐξευρίσκῃ προνόμια, νὰ ἐφευρίσκῃ εὐεργετήματα, ποὺ νὰ δίδῃ εἰς τοὺς ἀναπήρους, ὥστε, ὅπως λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, νὰ ἐπέλθῃ ἡ ἰσορροπία μεταξὺ τῶν στρατιωτικῶν καὶ ἀναπήρων ἀξιωματικῶν. Ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ὅμως εἶναι ἠθικῶς ἐπιτετραμμένον, εἰς μίαν συντεταγμένην πολιτείαν, νὰ θελήσῃ νὰ καταργήσῃ χορηγηθέντα εὐεργετήματα εἰς μίαν στιγμήν, ποὺ αὐτὴ ἔκρινεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ χορηγηθοῦν, εἰς στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἦτο πρόχειρον ἀκόμη τὸ θέαμα τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι κατήρχοντο ἀπὸ τὸ Βίτσι καὶ ἀπὸ τὸν Γράμμον καὶ τοὺς ἐβλέπομεν ὅλοι εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ ἐσκέφθη τότε ὀρθῶς ἡ Πολιτεία, πῶς νὰ τοὺς ἀνταμοίψῃ. Πρέπει νὰ γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι ὅτι ἐκ τῶν σημερινῶν 1325 ἀναπήρων ἀξιωματικῶν, οἱ 325 εἶναι μόνον τῶν παλαιῶν πολέμων, οἱ 1.000 εἶνε τῶν νέων πολέμων καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Βλέπετε λοιπόν, ὅτι, δυστυχῶς, συνεχῶς οἱ πόλεμοι τροφοδοτοῦν τὴν τάξιν αὐτὴν. Εἴμεθα πτωχοὶ, ἀλλ’ εἴμεθα ὑπερήφανοι, εἴμεθα κράτος, τὸ ὁποῖον ἡ μοῖρα τὸ ἔταξεν εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν, εἰς τὸ σταυροδρόμιον αὐτὸ τῶν ἐθνῶν νὰ μάχεται, πάντοτε, καὶ νὰ μάχεται, πάντοτε νικηφόρως, διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν. Δὲν ἔχομεν ἄλλην παράδοσιν, τόσον δυνατὴν εἰς τὴν συνείδησίν μας, παρὰ μόνον τὰς παραδόσεις τὰς στρατιωτικὰς, ἀπὸ χιλιετηρίδων. Δὲν ἔχομεν ἀριστοκρατίαν αἵματος. Δὲν ἔχομεν προνόμια κοινωνικῶν τάξεων. Ἡ ἀριστοκρατία μας εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι πίπτουν καὶ θυσιάζονται, διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος, διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν, διὰ τὴν ἀγάπην πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ἐφ’ ὅσον ἡ Πολιτεία, ἐν συνεχείᾳ μιᾶς πράξεως πολιτικῆς, τοὺς παρέσχεν ἕνα εὐεργέτημα, εἶναι κρῖμα, εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ δικαίου, νὰ τοὺς τὸ ἀφαιρέσωμεν, σήμερον. Ὀφείλομεν νὰ τοὺς ἔχωμεν ὡς κορωνίδα καὶ ὡς ὑπόδειγμα. Καὶ ἡμεῖς τὸ πτωχὸν Κράτος νὰ τοὺς συντηροῦμε, μὲ αὐτὰ ποὺ ἔχομεν, διὰ νὰ ἀποτελοῦν ὑπόδειγμα καὶ παράδειγμα πρὸς μίμησιν. Διότι δὲν ἐτελείωσεν ὁ πόλεμος, κύριοι συνάδελφοι, οὔτε ἐτελείωσαν οἱ ἀγῶνες τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ἐτελείωσαν οἱ ἀγῶνες τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Ἑλληνισμὸς μάχεται ἀπὸ τριῶν χιλιάδων ἐτῶν καὶ θὰ μάχεται, διότι τὸ καλεῖ ἡ τοποθεσία του, διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῶν Λαῶν. Λοιπόν, εἰς κάθε τι τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θυσιάζονται διὰ τὴν Πατρίδα κατὰ τοὺς ἀγῶνας τῆς Πατρίδος, ἔπρεπε νὰ μὴ εἴμεθα φειδωλοί. Νὰ περικόψωμεν, ὅ,τι ἄλλο θέλετε, ἀλλὰ πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, πρὸς αὐτὴν τὴν τάξιν, νὰ εἴμεθα γενναιόδωροι. Ὁ Ἀϊζενχάουερ εἰς τὸ πρῶτον μήνυμά του τὸ ὁποῖον ἀπηύθυνε πρὸς τὸ Κογκρέσσον προχθές, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἐξῆλθεν ἀπὸ τοὺς καπνοὺς τῶν πολέμων, καὶ ὁ ὁποῖος προτοῦ ἀναλάβει τὰ καθήκοντά του εἰς τὸν Λευκὸν Οἶκον, ἔκαμε μίαν περιοδείαν εἰς τὴν Κορέαν, ἰδοὺ τί εἶπεν πρὸς τὸ Κογκρέσσον «Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὑπάρχουν πολλὰ σημαντικὰ θέματα περὶ τῶν ὁποίων δὲν κάμνω μνείαν σήμερον. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι τὸ μέγα καὶ αὐξανόμενον Σῶμα τῶν παλαιμάχων μας. Ἡ Ἀμερικὴ ὑπῆρξεν ἐκ παραδόσεως γενναιόδωρος εἰς τὴν φροντίδα τῶν ἀναπήρων καὶ τῶν χηρῶν καὶ ὀρφανῶν τῶν πεσόντων. Τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν μᾶς εἶναι προσφιλῆ. Ἡ ἁρμόζουσα φροντὶς διὰ τοὺς ἐν στολῇ πολίτας μας καὶ ἡ ἀναγνώρισις τῶν ὑπηρεσιῶν ποὺ προσέφεραν εἰς τὸ παρελθὸν οἱ παλαίμαχοί μας, ἀποτελοῦν μέρος τῶν Κυβερνητικῶν εὐθυνῶν ποὺ ἔχομεν ἀναλάβει». Κατὰ τὸ 1945 ὁ τότε, πρῶτος εἰς τὸν κόσμον Γαλλικὸς στρατός, μᾶς ἐδίδαξεν, ὅτι πρέπει νὰ στρέψωμεν τὴν προσοχήν μας καὶ τὸ βλέμμα μας μὲ στοργὴν πρὸς τοὺς ἀναπήρους. Κατὰ τὸ 1953 ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ γενναιοτέρου Κράτους καὶ τοῦ μεγαλυτέρου σήμερον στρατοῦ, μᾶς διδάσκει, ὅτι πρέπει νὰ στραφῶμεν μὲ στοργὴν καὶ ἀγάπην πρὸς τοὺς ἀναπήρους. Ἡ Πολιτεία μας, μέχρι σήμερον, ἐξετέλεσε πιστῶς τὸ καθῆκον της καὶ μὲ τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα διέθετε ἐφάνη στοργικὴ πρὸς τοὺς ἀναπήρους. Ἀπόψε, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ δὲν πρέπει νὰ διακόψῃ τὴν παράδοσιν. Πρέπει νὰ σταθῇ γενναία πρὸς γενναίους καὶ πρέπει νὰ ἀπαντήσῃ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἐκ πλάνης, ἴσως, ἔφερε μέχρις ἡμῶν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ παραμένει σταθερὰ εἰς τὰς παραδόσεις της, διότι θέλει νὰ ἐνισχύσῃ, ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς, τοὺς γενναίους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πίπτουν καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θυσιάζονται διὰ τὴν Πατρίδα μας. (Χειροκροτήματα).

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§91Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁμολογουμένως οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι, τινὲς τῶν ὁποίων ἐκπροσωποῦν καὶ τὴν ἀναπηρικὴν τάξιν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἐπαρκῶς, ἀνέπτυξαν τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἀπὸ οὐσιαστικῆς ἀπόψεως καί, μάλιστα, κατὰ τρόπον ἀδιάβλητον, διότι οἱ ἀντιλέγοντες ἀνήκουν καὶ εἰς τὴν Κυβερνητικὴν πλευρὰν καὶ εἰς τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, κατέληξαν δέ, εἰς τὰ αὐτὰ συμπεράσματα. Ἐὰν ἀνέρχωμαι ἐπὶ τοῦ βήματος τούτου, διὰ νὰ λάβω τὸν λόγον, τὸ πράττω, διότι νομίζω, ὅτι ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ τονώσωμεν τὴν φωνὴν τῆς διαμαρτυρίας τῆς θιγομένης ἀναπηρικῆς τάξεως, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου. Διότι ὀφείλομεν νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῶν ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου συναδέλφων, οὔτε καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀνέπτυξεν ἐπιχειρηματολογίαν, ἡ ὁποία πράγματι νὰ μᾶς πείθῃ, ὅτι ὑπῆρξε σοβαρὰ καὶ μελετημένη ἡ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Εἶναι δὲ λυπηρόν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον κατατίθεται ἀπὸ μίαν Κυβέρνησιν, τῆς ὁποίας Πρόεδρος εἶναι ὁ Στρατάρχης Παπάγος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τὴν πλειοψηφίαν, τὴν Κοινοβουλευτικὴν κυρίως, διότι ἐνέπνευσεν ἐμπιστοσύνην εἰς μεγάλην μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία ἐπίστευσεν, ὅτι δύναται νὰ ἀποκαταστήσῃ καὶ τονώσῃ πλήρως τὴν πίστιν πρὸς τὸ Κράτος καὶ τοῦ δώσῃ τὴν δύναμιν νὰ προστατεύῃ τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν πολιτῶν. Ὅταν, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις καταθέτει νομοσχέδιον, διὰ νὰ καταργήσῃ μόνον δικαιώματα μιᾶς τάξεως, ἡ ὁποία προσέφερεν ὅ,τι εἶχε πολυτιμότερον, εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος, μιᾶς τάξεως, χάρις εἰς τοὺς ἀγῶνας τῆς ὁποίας εὑρισκόμεθα σήμερον ἐλεύθεροι καὶ συζητοῦμεν καὶ ἡμεῖς καὶ ἡ Κυβέρνησις ποὺ κυβερνᾷ, ὅταν, λέγω, ἔρχεται καὶ καταθέτει ἕνα τοιοῦτον νομοσχέδιον, χωρὶς παράλληλα νὰ λαμβάνῃ ἄλλα μέτρα πρὸς ἐξύψωσιν τῆς ἀναπηρικῆς τάξεως, ἀποδεικνύει, διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, ὅτι προχείρως χειρίζεται τὰ σοβαρὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ αὐτὸ εἶναι μία ἀπογοήτευσις, τὴν ὁποίαν αἰσθανόμεθα ὅλοι καὶ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Διότι, ἐὰν ἤρχετο ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον ἡμῶν, μὲ ἕνα ὁλοκληρωμένον σχέδιον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἀναπηρικοῦ θέματος καὶ μέσα εἰς αὐτὸ κατηργοῦντο ὡρισμέναι διακρίσεις, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις κατέθετε ἕνα νομοσχέδιον, διὰ τὴν ἀναθεώρησιν ὑφισταμένων ἀδικιῶν, τότε, θὰ εἶχε σύμφωνον καὶ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἐνῷ ἐμφανίζεται, σήμερον, καταργοῦσα ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος εὐνοεῖ, ἴσως, περισσότερον μίαν τάξιν ἀναπήρων, μίαν τάξιν θυμάτων πολέμου, χωρὶς ὅμως παράλληλα ν’ ἀντιμετωπίζῃ τὰ ἐκκρεμῆ ἀναπηρικὰ θέματα. Γνωρίζομεν ὅλοι μας, ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν αἱ παροχαί, καὶ αἱ πλέον εὐνοϊκαὶ καὶ αἱ πλέον πλούσιαι, εἶναι, δυστυχῶς, γλίσχραι ἐν τῇ οὐσίᾳ. Εἶναι πλούσιαι, ἴσως, ἐν σχέσει μὲ τὰς χορηγουμένας εἰς ἄλλας τάξεις. Ὅταν, λοιπόν, δίδωνται παροχαί, ὄχι πλούσιαι, ἀλλὰ γλίσχραι, ἐν τῇ πραγματικότητι, εἰς μίαν τάξιν θυμάτων πολέμου, δὲν δικαιολογεῖται μία Κυβέρνησις μεγίστης πλειοψηφίας, ἡ ὁποία προεκλογικῶς μᾶς κατεκεραύνωσε, μὲ μεγαλόπνοα προγράμματα, διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τοῦ τόπου, νὰ τὰς καταργῇ. Αἱ παροχαὶ αὗται ἀποτελοῦν κεκτημένα δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν κατοχυρωθῆ καὶ μὲ ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας... ... (Θόρυβος, διαμαρτυρίαι).

§92ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δυὸ φορὰς τὸ ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου.

§93Ε. ΚΟΘΡΗΣ. ...... καὶ ἔχει τὸ θάρρος ἡ Κυβέρνησις νὰ καταθέσῃ τοιοῦτον νομοσχέδιον. Τοῦτο προκαλεῖ ἀπογοήτευσιν, ὄχι μόνον εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ εἰς ὁλόκληρον τὴν κοινὴν γνώμην, διὰ τὸ θάρρος αὐτὸ καὶ διὰ τὴν προχειρότητα, μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζει τὰ ζητήματα αὐτά, τὰ τόσον σοβαρά. Εἰς μίαν ἐποχήν, ὅπως ἡ σημερινή, κατὰ τὴν ὁποίαν, κύριοι συνάδελφοι, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ τονώσωμεν τὴν ἐμπιστοσύνην τῶν μαχομένων δυνάμεων πρὸς τὸ Κράτος, διὰ νὰ ἔχωμεν τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσωμεν τὰς θυσίας, ἡ Κυβέρνησις καταργεῖ κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὴν ζωήν των καὶ τὴν ὑγείαν των, διὰ νὰ εἴμεθα ἐδῶ σήμερον, ἐλεύθεροι.

§94Δ. ΠΛΑΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ ἴδιον νομοσχέδιον εἶχε φέρει καὶ ὁ κ. Μαῦρος καὶ ὁ κ. Σακελλαρίου.

§95Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Τὸ ἴδιον νομοσχέδιον, ἀκριβῶς.

§96Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Δὲν σᾶς δικαιολογεῖ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι. Ἐὰν ἄλλοι συνάδελφοι, ὑπέπεσαν εἰς τὰ αὐτὰ σφάλματα, σεῖς, οἱ ὁποῖοι λέγετε, ὅτι ἤλθατε ἐδῶ, διὰ νὰ ἀναδημιουργήσητε τὸ πᾶν, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ καταθέτετε τοιοῦτον νομοσχέδιον. Ἐὰν ἀναγνωρίζετε, ὅτι ἀποτελεῖ σφάλμα ἡ κατάθεσις τοῦ νομοσχεδίου, τότε μόνον εἶσθε ἐν δικαίῳ καὶ ἔχετε δικαίωμα νὰ διαμαρτύρεσθε. Ἐὰν τὸ ἀναγνωρίζετε σεῖς, τότε, τὸ ἀναγνωρίζομεν καὶ ἡμεῖς.

§97Ι. ΓΙΑΝΝΙΔΑΚΗΣ. Τὸ ἀπέρριψε, κύριε Κοθρῆ, ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, τότε.... (Θόρυβος).

§98Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Οὔτε μᾶς ἔπεισε, πράγματι, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς μὲ τὴν δικαιολογίαν, ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ἀπὸ τοῦ βήματος, ὅτι, τότε, εἰσηγήθη τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ τὸ ὑπεστήριξε καὶ τώρα, ἐκ τῶν ὑστέρων, μετὰ διετίαν ἢ τριετίαν, ἀνακαλύπτει—διότι ὑπῆρξεν ἀντίδρασις,—ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν ἦτο ἀναγκαῖον. Δὲν ἔχετε δικαίωμα, κύριε Ὑπουργέ, ὅταν δὲν ἔχετε καταθέσει νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον, πράγματι νὰ δίδῃ ὁλοκληρωμένας λύσεις εἰς τὰ ἐκκρεμῆ αἰτήματα τῶν ἀναπήρων, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ φέρετε εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχέδιον ὡς τὸ ὑπὸ συζήτησιν, τὸ ὁποῖον καταργεῖ κεκτημένα δικαιώματα.

§99Σ. ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ (Ὑφ. Ἐθν. Ἀμύνης). Σᾶς πληροφορῶ, ὅσον ἀφορᾷ τὸ νομοθετικὸν Διάταγμα 1223) 49, ὅτι κατετέθη μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀναστολῆς (;) σχέδιον νόμου καὶ ἀπερρίφθη ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἐπανελήφθη ἡ κατάθεσις τὸ 1951, ἐνεκρίθη ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐνεγράφη εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς Βουλῆς. Δὲν ἐψηφίσθη ὅμως διότι ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Κυβέρνησις παρῃτήθη.

§100Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἀποτελεῖ δικαιολογίαν μιᾶς ἀξιοποίνου πράξεως ἡ ἐκτέλεσις παρ’ ἄλλου τῆς αὐτῆς ἀξιοποίνου πράξεως. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, ἄλλος Ὑπουργός, ἢ ἡ παρελθοῦσα Κυβέρνησις, ὑπέπεσαν εἰς τοιοῦτον σφάλμα, δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε δικαιολογεῖσθε σεῖς νὰ ἐπαναλάβητε τὸ ἴδιον σφᾶλμα.

§101ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶσθε Ὑπουργὸς ὅταν κατετέθη.

§102Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Εἶπον, ὅτι δὲν εἶναι δικαιολογία αὐτή. Σεῖς ἐλάβατε ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν αὐτὴν τὴν δύναμιν, τὴν Κοινοβουλευτικήν, διὰ νὰ διορθώσητε τὰ κακῶς κείμενα καὶ νὰ ἀνορθώσητε τὰ ἐρείπια, ἀντὶ νὰ δημιουργῆτε νέα ἐρείπια. Τὴν πολιτικὴν αὐτὴν θὰ κρίνῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐν δεδομένῃ στιγμῇ. Ἡμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ—διότι βεβαίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς κάμωμεν νὰ μεταβάλετε γνώμην—νὰ στηλιτεύσωμεν τὴν τακτικὴν αὐτήν, τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, ἐπαναλαμβάνω, χωρὶς νὰ καταθέσῃ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου νὰ λαμβάνῃ ὡλοκληρωμένα μέτρα ὑπὲρ τῆς τάξεως τῶν ἀναπήρων καὶ νὰ ἐξυψώσῃ αὐτήν, κατέθεσε νομοσχέδιον διὰ νὰ καταργήσῃ, ἐπαναλαμβάνω, κεκτημένα δικαιώματα αὐτῶν. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ παρακαλέσω καὶ τὸν κ. Ὑφυπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης νὰ συμπληρώσῃ τὸ κενὸν τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν ἐπὶ ὥραν δικαιολογῶν τὴν παλιμβουλίαν του ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, χωρὶς νὰ μᾶς εἴπῃ οὔτε μίαν λέξιν περὶ τοῦ τί σκέπτεται ἡ Κυβέρνησις νὰ πράξῃ διὰ τὰ ζητήματα τῶν ἀναπήρων, ἐὰν ἔχῃ ἀποφασίσῃ νὰ δώσῃ λύσεις καὶ ποίας εἰς τὰ ἐκκρεμῆ αἰτήματα τῶν ἀναπήρων. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ δεχθῇ τὴν ὑποβληθεῖσαν παρὰ ἀξιοτίμου συναδέλφου πρότασιν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμήν, νὰ καταθέσῃ δὲ νέον νομοσχέδιον, ἢ τοὐλάχιστον νὰ δεχθῇ τροπολογίαν, δυνάμει τῆς ὁποίας τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν θὰ ἔχῃ ἀναδρομικὴν δύναμιν. Νὰ δεχθῇ μόνον τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ὑποθέσεων, ἐκείνων τῶν ἀναπήρων, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον σύνταξιν χωρὶς νὰ εἶναι πράγματι ἀνάπηροι. Μόνον ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέσῃ πρᾶξιν λογικὴν καὶ δικαίαν, ἀλλὰ οὐδέποτε ὅμως δικαιολογοῦσαν τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν προχειρότητα μὲ τὴν ὁποίαν καὶ εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ ἐμφανίζεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Βραχνὸς ἔχει τὸν λόγον.

§104Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Παραιτοῦμαι, κύριε Πρόεδρε.

§105Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. Νὰ τεθῇ εἰς ὀνομαστικὴν ψηφοφορίαν, κύριε Πρόεδρε.

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ι. Γιαννιδάκης.

§107Ι. ΓΙΑΝΝΙΔΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα, ὄχι βεβαίως ἀπὸ πρόθεσιν νὰ φερθῶ ἀντιπολιτευτικῶς, ἐν σχέσει πρὸς τὸ συζητούμενον νομοθέτημα, ἀλλὰ λόγῳ τῆς βαρύτητος τοῦ θέματος τὸ ὁποῖον ρυθμίζει τὸ νομοθέτημα τοῦτο. Λίγο πολύ, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ εἶναι δεκτὸν τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι μας ἔχουμε συνείδησιν σαφῶς ἐθνικὴν καὶ εὐτυχῶς εἶναι ἡ μόνη περίπτωσις μεταπολεμικῶς κατὰ τὴν ὁποίαν Βουλὴ συγκροτεῖται ἀπὸ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔχουν βαθεῖαν καὶ ἐξαιρετικὴν ἐθνικὴν συνείδησιν ἑκατέρωθεν. Ἐφ’ ὅσον, οὕτω, κύριοι συνάδελφοι, σκεπτόμεθα, ἐφ’ ὅσον ὅλοι εἴμεθα σαφῶς καὶ στερρῶς προσηλωμένοι πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ Ἔθνους, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ν’ ἀποφανθῶμεν διὰ τῆς ψήφου μας, ὅτι πρέπει, νὰ περικόψωμεν τὴν ἠθικὴν ἀμοιβὴν ἢ τὴν ὑλικὴν τοιαύτην, ἐκείνων τῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα προεκινδύνευσαν ἢ ἠκρωτηρίασαν τὰ σώματά των χάριν τῆς ἰδέας τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους, ὑπὲρ τῆς ὁποίας καὶ ἡμεῖς ἠγωνίσθημεν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας πολὺ σύντομα, καὶ πάλιν, θὰ κληθῶμεν νὰ ἀγωνισθῶμεν; Κύριοι συνάδελφοι, βεβαίως, εἶναι δυνατόν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἡ πτέρυξ ἡ Κυβερνητική, ἀλληλεγγύως τιθεμένη πρὸς τὴν ὑποβολὴν τοῦ νομοθετήματος ἐκ μέρους τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, νὰ εἴπῃ, ὅτι ἀποδέχεται τὸ νομοθέτημα. Ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι τὸ πεδίον τῆς σκέψεως αὐτό, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν ἀπόψε ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἐπαρθῶμεν ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς σκέψεως ἐκείνου ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπήρθησαν τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα, ὅταν προτάσσοντα τὰ στήθη των ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ, προεκινδύνευσαν διὰ νὰ μᾶς δώσουν τὴν ἐλευθερίαν, ὥστε σήμερον νὰ δυνάμεθα νὰ λέγωμεν, ὅτι εἴμεθα Ἔθνος εὐνομούμενον, Ἔθνος, τὸ ὁποῖον, ἐτοποθετήσαμεν μέσα εἰς τὴν συμμαχίαν τῶν ἐλευθέρων λαῶν.

§108Ε. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ–ΚΩΛΕΤΤΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ πτέριξ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως δὲν προσήγαγε πέρυσι τὸ ἴδιον νομοσχέδιον;

§109Ι. ΓΙΑΝΝΙΔΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, τὰ λάθη δὲν διορθώνονται διὰ λαθῶν. Τὰ λάθη διορθώνονται διὰ τῆς ὀρθῆς λογικῆς. Ἡ ἐρώτησίς σας, κύριε συνάδελφε, μὲ κάμνει νὰ σκεφθῶ μετὰ λύπης μου, ὅτι δὲν παρηκολουθήσατε τὴν ἄποψίν μου, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξα ὅταν ἠρξάμην τοῦ λόγου μου: Εἶπον, ὅτι δὲν ἔχω πνεῦμα ἀντιπολιτευτικόν. Ἄν καὶ τότε τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἤρχετο εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ τότε μὲ τὸν ἴδιον τόνον, ἴσως καὶ μὲ μᾶλλον πεισματωδέστερον τόνον, θὰ ἐπετιθέμην ἐναντίον τοῦ νομοθετήματος. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἔχομεν τίποτε ἄλλο εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες εἰμὴ μόνον τὴν ἐθνικὴν τιμήν. Ἐὰν τὴν τιμὴν αὐτὴν τυχὸν τὴν ἀκρωτηριάσωμεν ποτὲ—καὶ δὲν πιστεύω κανεὶς ἀπὸ σᾶς νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ ὑποπέσῃ εἰς τοιοῦτον σφάλμα—ἐὰν τὴν τιμὴν αὐτὴν τὴν ἀκρωτηριάσωμεν, ἀλλοίμονον, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν Πατρίδα μας, ἀλλοίμονον εἰς ἡμᾶς ὅλους. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἀτυχῶς εἰσάγεται ἀπὸ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀλλὰ πιστεύω καὶ γνωρίζω ὅτι καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ὁ κ. Ὑφυπουργὸς ἐμπνέονται ἀπὸ αἰσθήματα βαθύτατα πατριωτικὰ καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, εὐσυνειδήτως σκεπτόμενοι, νὰ θελήσουν νὰ στραφοῦν ἐναντίον, θέλετε νὰ εἴπω, προνομίων, θέλετε νὰ εἴπω, ἠθικῶν ἀμοιβῶν, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν ἀπὸ τὴν Πατρίδα μας ὑπὲρ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα των δι’ ἡμᾶς. Συνεπῶς, κύριοι συνάδελφοι, ποιοῦμαι ἔκκλησιν εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ τὸν καλῶ ἔστω καὶ τὴν 12ην νὰ ἀναμνησθῇ τῶν ἀγώνων του ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει του, ὅτι ἐὰν ἔχωμεν καθῆκον ὡς βουλευταί, τὸ καθῆκον μας αὐτὸ εἶναι ἕνα, νὰ φροντίσωμεν νὰ βελτιώσωμεν καὶ τὰς ἄλλας τάξεις τῶν ἀναπήρων πολέμου, ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς, ἀναλώμασιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ἀτομικῆς, ἀκόμη, οὐχὶ δὲ ποτὲ νὰ φροντίσωμεν νὰ περικόψωμεν ὅσα ἐδώσαμεν εἰς τὴν τάξιν τῶν ἀναπήρων πολέμου. Ποιοῦμαι λοιπὸν ἔκκλησιν εἰς τὰ πατριωτικὰ αἰσθήματα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν καὶ τὸν καλῶ νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοθέτημα. Τὸ σφάλλειν, τὸ ἁμαρτάνειν, κύριοι, εἶναι ἀνθρώπινον, ἀλλὰ τὸ ὁμολογεῖν τὴν πλάνην, δείχνει ἀνώτερον πολιτισμόν. Μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, κύριοι συνάδελφοι, καλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν, ὅστις δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀκούσῃ τὰ αἰσθήματα ὅπως διετυπώθησαν ἑκατέρωθεν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρᾶς τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοθέτημα αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐὰν δὲν συντελέσῃ εἰς τὴν μείωσιν τοῦ γοήτρου του ὡς ἐθνικοῦ ἀνδρός, τοὐλάχιστον εἰς τὴν συνείδησίν του πάντα θὰ πλανᾶται ἡ ἀμφιβολία, ἐὰν ἔκαμε τὸ καθῆκον του ἔναντι αὐτῆς τῆς τάξεως τῶν ἀναπήρων ἢ ἐὰν ἐπλανήθη καὶ ἠδίκησε τὴν τάξιν αὐτήν. Τοποθετήσατε λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, τὸ χέρι σας εἰς τὴν καρδίαν σας καὶ σκεφθῆτε, ὅτι ὅταν ἐκάμαμεν ἐκλογάς, τὶ ἐλέγαμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἐλέγαμεν ὅτι θὰ ὑπερασπίσωμεν τοὺς πατριῶτες, θὰ ἀμοίψωμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐθνικὴν συνείδησιν καὶ καταπολεμοῦν τὸν κομμουνισμόν, διότι ἡμεῖς εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐμπνεόμεθα ἀπὸ ἐθνικὰ αἰσθήματα. Ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τίνα τρόπον θὰ καταπολεμήσωμεν τὸν κομμουνισμόν, ὅταν εἰς τὴν κρίσιμον στιγμὴν τοὺς ἐθνικοὺς ἄνδρας μας τοὺς χρησιμοποιλοῦμεν καὶ ὅταν παρέλθῃ ἡ κρίσιμος στιγμὴ τοὺς παίρνουμε πίσω τὰ προνόμια; Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, κύριοι συνάδελφοι, τοποθετήσατε τὴν ψῆφον σας καὶ μὴ ψηφίσετε ποτὲ νομοθέτημα τὸ ὁποῖον θὰ συντελέσῃ ὥστε νὰ ἀφαιρεθῇ τὸ γόητρον, ἡ τιμή, ἡ ἠθικὴ καὶ ἡ ὑλικὴ ἀμοιβή, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς ἀγωνιστὰς ἠκρωτιριασμένους ὑπὲρ τῆς Πατρίδος.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§111Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν πρόκειται νὰ προσθέσω μίαν εἰσέτι ἀγόρευσιν εἰς τὰς ἀγορεύσεις τῶν κυρίων συναδέλφων, ἀλλὰ θὰ προσθέσω δύο λέξεις διὰ νὰ ἐπεξηγήσω τὴν ψῆφον μου καὶ νὰ δηλώσω τὴν ἀδιάλλακτον ἀντίθεσίν μου πρὸς τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον. Ἤκουσα μετὰ προσοχῆς τὴν ἀπολογίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἀγωνιζομένου νὰ ἐξηγήσῃ τὴν παλινωδίαν του. Δὲν ἀνεῦρον παρὰ τὴν προσπάθειάν μου, ἕνα ἐπιχείρημα βάσιμον, τὸ ὁποῖον νὰ δικαιολογῇ τὴν ὑπαναχώρησίν του. Πιστεύω, ὅτι ἀσχέτως τῆς οὐσίας ἡ ὁποία εἶναι ἐναντίον τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον, ὅταν ἡ Πολιτεία ἔχει ἤδη ἀποφασίσει κατὰ τὸν νόμιμον τρόπον τὴν παραχώρησιν εὐεργετημάτων εἰς τὸν ἀναπηρικὸν κόσμον, ἔρχεται ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ τὰ ἀφαιρεῖ. Εἶναι ἀδύνατον, κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἐντύπωσις ὅτι, ὅταν τὸ Ἔθνος ἐμάχετο ἡ Πολιτεία ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκην νὰ ἀμείψῃ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἠγωνίζοντο διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν της καὶ ὅταν ὁ κίνδυνος παρέρχεται τότε ἡ Πολιτεία ζητεῖ νὰ ἀφαιρέσῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπὸ τὸ κράτος τῶν ἐντυπώσεων τοῦ μαχομένου Ἔθνους ἔδωσεν. Καὶ ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν θεωρῶ ἀπαράδεκτον καὶ καταδικαστέον τὸ νομοθέτημα.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Τζατζάνης ἔχει τὸν λόγον.

§113Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶχα σκοπὸν δύο λέξεις, ἀπὸ τῆς θέσεώς μου, νὰ εἴπω, μὲ τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἔχει ἐξαντληθῆ τὸ θέμα καὶ ὅτι πρέπει νὰ εἶμαι σύντομος· βεβαίως δὲ θὰ εἶμαι σύντομος, ἀλλὰ περισσότερον μοῦ δημιουργεῖ τὸν πόνον καὶ τὴν θλῖψιν, διότι ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ἀσχολεῖται μὲ ἕνα κατ’ ἐξοχὴν σημαντικὸν νομοθέτημα τὸ ὁποῖον τὸ ὀλιγώτερον τὴν ἐκθέτει ἐνώπιον ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Νομοθέτημα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ, ἀφαίρεσιν δικαιωμάτων, ἀφαίρεσιν εὐεργετημάτων, ἀφαίρεσιν προνομίων, ἄν θέλετε, ἀπὸ μίαν τάξιν, ἐνώπιον τῆς ὁποίας πρέπει καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἵσταται εἰς στάσιν προσοχῆς. Μόνον ὅταν ἔχωμεν τὸν κίνδυνον, μόνον ὅταν οἱ ἐχθροὶ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ ἀπειλοῦν τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ὑπόστασιν τοῦ Κράτους μας, τότε τὰ πάντα ἀφειδῶς διαθέτομεν, τότε τὰ πάντα ὑποσχόμεθα καὶ τότε ὅλοι θέλομεν ὁ ἕνας νὰ ὑπερβάλῃ τὸν ἄλλον εἰς χορηγίας. Καὶ ὅταν αἱ θυσίαι τῶν Ἑλλήνων.....

§114Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. ... (Διακόπτει μὴ ἀκουόμενος). (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§115Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ διακόπτετε.

§116Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. Σεῖς δὲν ἔχετε δικαίωμα.

§117Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Ἔχω δικαίωμα περισσότερον ἀπὸ σᾶς, διότι ἔχω πολεμήσει καὶ ἔχω δικαίωμα νὰ διακόπτω.

§118Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Δυστυχῶς εἰς τὸν τόπον αὐτὸν παρατηρεῖται τὸ περίεργον φαινόμενον νὰ ὁμιλοῦν συνήθως περὶ ἠθικῆς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὀλίγην ἀντίληψιν τῆς ἠθικῆς ἔχουν, νὰ ὁμιλοῦν περὶ τιμῆς ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων ὁ βίος κάθε ἄλλο παρὰ τοῦτο παρουσίαζεν, νὰ ὁμιλοῦν περὶ ἀγάπης...

§119ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Συμπολιτεύσεως). Τί ἐννοεῖτε μὲ αὐτὴν τὴν φράσιν; (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§120Η. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ. Νὰ μᾶς πῆτε τί ἐννοεῖτε. Ἐὰν δὲν ἔχωμεν ἡμεῖς δικαιώματα, ποῖοι ἔχουν δικαιώματα.

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Τζατζάνη, νὰ δώσετε ἐξηγήσεις.

§122Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Δὲν πρόκειται νὰ παρακολουθήσω οὔτε τὸν τόνον, οὔτε τὴν στάσιν τὴν ὁποίαν τηροῦν οἱ κύριοι συνάδελφοι. Ὅσον καὶ ἂν προκαλῆτε, θὰ κρατήσω τὴν ψυχραιμίαν μου καὶ θὰ εἴπω τὰς γνώμας μου. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτόν, πού λέγεται Ἑλλάς, παρουσιάζεται τὸ περίεργον φαινόμενον νὰ κοπτώμεθα πάντες περὶ τῶν ἀνωτέρων ἰδανικῶν καὶ ὅταν ἐρχώμεθα νὰ ἐφαρμόσωμεν διὰ τῶν πράξεών μας, διὰ τῶν ἀποφάσεών μας τὰ ἀνώτερα ἰδανικά, κάθε ἄλλο ἢ τὸ πράττομεν.

§123Τ. ΠΑΡΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ρήτωρ ὀφείλει νὰ ἀνακαλέσῃ. (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§124Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορ.). Κύριε συνάδελφε, ἔχω τὴν γνώμην ὅτι πρέπει κάπως νὰ διασαφηνίσητε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἴπατε καὶ νὰ δώσετε μίαν ἐξήγησιν πρὸς τὴν Βουλήν.

§125Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Πρὸς τὴν Βουλὴν δίδω τὴν ἐξήγησιν καὶ θὰ ἔπρεπε, κύριε Ὑπουργέ, νὰ ἀπευθυνθῆτε πρῶτον εἰς τὸν συνάδελφον τῆς παρατάξεώς σας, ὁ ὁποῖος προχώρησεν εἰς τὸν διάδρομον τῆς Βουλῆς ἀναφέρων φράσεις καὶ λέξεις, αἱ ὁποῖαι τοὐλάχιστον ἀπὸ ἐμὲ δὲν ἐλέχθησαν. Ὅταν ὁμιλῶ καὶ λέγω ὅτι ὁμιλοῦν οἱ στερούμενοι τιμῆς —περὶ τιμῆς—καὶ ἀπευθύνεσθε εἰς τὸν ὁμιλητὴν, νομίζω ὅτι εἴχατε ὑποχρέωσιν κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὸν διακόψαντά με νὰ ἀπευθυνθῆτε καὶ δεύτερον εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶπα τοιαύτας φράσεις.

§126Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, τοιαύτην τινὰ φράσιν ἐκστομιζομένην ἀπὸ οἱονδήποτε συνάδελφον, ὁμολογῶ, ὅτι δὲν ἤκουσα. Ἤκουσα, ὅμως, ἐκστομιζομένην ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου βήματος τῆς Βουλῆς καὶ αὔριον θὰ ἴδω ἀναγεγραμμένην εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ ἐκείνην τὴν φράσιν, τὴν ὁποίαν προηγουμένως εἴπατε καὶ θὰ παρακαλέσω νὰ δώσητε ἐπὶ τῆς φράσεως αὐτῆς ἱκανοποιητικὰς ἐξηγήσεις. Ἐλπίζω, ὅτι θὰ θελήσετε νὰ διαβεβαιώσητε τὴν Βουλήν, ὅτι δὲν εἶχον αἱ φράσεις σας τὴν ἀτυχῆ ἔννοιαν, τὴν ὁποίαν ἔχουν ἐὰν ἑρμηνευθοῦν γραμματικῶς.

§127Τ. ΠΑΡΡΗΣ. Αὐτὸ σᾶς ἐζήτησα, κύριε συνάδελφε, καὶ ἐπροχώρησα εἰς τὸν διάδρομον.

§128Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν πρόκειται νὰ ἀποδώσω τὰ ἴδια. Πάντως ὁμιλεῖτε περὶ γραμματικῆς ἑρμηνείας, κ. Ὑπουργέ, δὲν ἠξεύρω ποίαν φράσιν θέλετε νὰ ἑρμηνεύσετε.

§129Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Τὴν φράσιν κατὰ τὴν ὁποίαν «συμβαίνει ἐν Ἑλλάδι οἱ ἐστερημένοι τιμῆς νὰ ὁμιλοῦν περὶ τιμῆς». Ἐπειδὴ δὲν ἐκφράζετε ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ γενικῆς φύσεως φιλοσοφικὸν ἀπόφθεγμα, διότι καὶ τότε θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ γνωστὸν ἐὰν ὑπονοούσατε κάτι τὶ τὸ συγκεκριμένον, καὶ τοῦτο εἶναι φυσικὸν νὰ θίγῃ τὴν πτέρυγα τῆς Συμπολιτεύσεως, θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ εἴπητε ὅτι δὲν εἶχεν ἡ φράσις σας τὴν ἀτυχῆ ἔννοιαν, τὴν ὁποίαν συνήθως εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γραμματικὴν ἔχουν αἱ λέξεις αὗται ἐξεταζόμεναι καθ’ ὃν τρόπον ἐξετάζονται.

§130Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Δὲν ὁμιλῶ περὶ τῶν κ. συναδέλφων, κάμνω γενικωτέρας φύσεως συζήτησιν καὶ δὲν ἀπηυθύνθην εἰς οὐδένα τῶν κ.κ. συναδέλφων καὶ εἰς οὐδεμίαν πτέρυγα τῆς Βουλῆς καὶ δὲν ὑπηνίχθην δι’ οὐδένα, ἐφ’ ὅσον προσωπικῶς ἐλαχιστοτάτους ἐκ τῶν κ. συναδέλφων γνωρίζω καὶ ἑπομένως, οὔτε πρόθεσιν, οὔτε διάθεσιν εἶχα νὰ θίξω διὰ τῆς φράσεώς μου, οὐδένα. Ὁμιλῶ ἀπὸ γενικωτέρας σκοπιᾶς. Καὶ εἶπα ἐκεῖ ὅπου διεκόπην, ὅτι ὅταν καλούμεθα νὰ ἐφαρμόσωμεν διὰ τῶν ἀποφάσεων ἢ πράξεών μας ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζομεν, συνήθως, παρουσιάζεται τὸ ἀντίθετον. Ἀναμφιβόλως ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ καὶ προεκλογικῶς καὶ μετά, κατὰ τὴν περίοδον τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας, κατ’ ἐξοχὴν ὑποστηρίζει τὴν μερίδα ἐκείνην τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὰ ἰδανικὰ τῆς Πατρίδος καὶ οἱ ὁποῖοι θυσιάζονται διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ ἐρωτῶ μήπως ἡ τάξις τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν, τοὺς ὁποίους ἀφορᾷ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν τὸ πᾶν διὰ τὴν Πατρίδα μας, πρὸς τοὺς ὁποίους ἀποβλέπει τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον, ἐξυπηρετοῦνται δι’ αὐτοῦ; Ὄχι, κύριοι, διότι δι’ αὐτοῦ στεροῦνται προνομίων καὶ δικαιωμάτων τὰ ὁποῖα εἶχον. Δι’ αὐτὸ εἶναι ἐπιβεβλημένον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης—καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἂν παρίστατο ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἔκανε σχετικὴν σύστασιν—νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον. Ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν, κύριοι, δὲν εἶναι αἱ δικαιολογίαι, αἱ ὁποῖαι ἤγαγον τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον. 1ον) Ὅτι πρέπει νὰ ἐπέλθῃ ἰσορροπία μεταξὺ ἀναπήρων καὶ θυμάτων τῶν διαφόρων κατηγοριῶν καὶ 2ον) ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ μία κατάστασις πρὸ πολλοῦ δημιουργηθεῖσα. Κοὶ αἱ δύο βάσεις εἶναι ἐσφαλμέναι. Διατί νὰ θέλωμεν νὰ φέρωμεν τὴν ἰσορροπίαν ἐκ τῶν ἄνω πρὸς τὰ κάτω καὶ ὄχι ἀντιθέτως. Κάθε νομοσχέδιον ἐρχόμενον εἰς τὴν Βουλὴν συζητεῖται ἐπαρκῶς καὶ κατόπιν ψηφίζεται. Ἀξίαν ἡ συζήτησις ἔχει πρὸ τῆς ἐπιψηφίσεως καὶ θὰ πρέπει ἕκαστος ἐξ ὑμῶν νὰ ἀφήσῃ τὴν συνείδησίν του ἐλευθέραν νὰ ἀποφανθῇ. Ὑποβάλω θερμὴν παράκλησιν πρὸς τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως, διότι ἀπὸ τὴν πτέρυγαν αὐτὴν ἐξαρτᾶται ἡ ἐπιψήφισις τοῦ νομοσχεδίου, νὰ ψηφίσουν ἐλευθέρως καὶ συμφώνως πρὸς τὴν ἐπιταγὴν τῆς συνειδήσεώς των. Εἶναι ἀνάγκη νὰ δώσωμεν τὸ παράδειγμα, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν μόνον εἰς κρισίμους στιγμὰς νὰ δείχνωμεν στοργὴν διὰ τὰ θύματα καὶ τοὺς ἀναπήρους καὶ εἰς στιγμὰς εἰρήνης νὰ τοὺς ἐγκαταλείπωμεν. Εἶναι κρίσιμαι, κύριοι, αἱ περιστάσεις καὶ δὲν γνωρίζωμεν τί ἐξελίξεις θὰ ἔχωμεν. Θὰ πρέπει νὰ ἀναλογισθῶμεν, ὅτι πάλιν ἴσως κληθοῦν τὰ Ἑλληνόπουλα νὰ πάρουν τὸ ὅπλο, διὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὴν ἐλευθερίαν τοῦ τόπου μας καὶ ἴσως τότε ἐνθυμηθοῦν τὴν βραδυὰ αὐτὴν ποὺ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία διὰ τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἠθέλησε νὰ ἀφαιρέσῃ ὡρισμένα προνόμια ποὺ τὸ Ἔθνος ἐχορήγησεν εἰς ἄλλους προγενεστέρους θυσιασθέντας ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Νομίζω, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία διὰ τῆς ψήφου της θὰ καταψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν θελήσῃ νὰ τὸ ἀποσύρῃ. Νομίζω, ὅτι ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ πράξωμεν τοῦτο καὶ ἀπέναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐθυσιάσθησαν καὶ ἀπέναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὰ μέλη, τὸ σῶμα των ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν τύχην νὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν ἐθνικὴν περιπέτειαν σῶοι καὶ ἀβλαβεῖς, αὐτοὶ πρέπει νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν δι’ αὐτὸν τὸν λόγον. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχυσαν τὸ αἷμα των καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὴν ζωήν των, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀπολαύσουν τῶν εὐεργετημάτων ποὺ ἐπιβάλλεται εἰς τοιαύτης ἐκτάσεως θυσίας. Καὶ ὄχι μόνον τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ψηφισθῇ καὶ πρέπει νὰ παραμείνῃ τὸ προηγούμενο, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία πρέπει νὰ σκεφθοῦν πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ ταχύτερον τὰ εὐεργετήματα αὐτὰ καὶ τὰ προνόμια αὐτὰ νὰ τὰ χορηγήσουν καὶ εἰς ἄλλας κατηγορίας, ἐκείνας τὰς ὁποίας ὑπηνίχθη ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Ὑπουργός. Θέλων νὰ φέρῃ τὴν ἰσορροπίαν τῶν διαφόρων αὐτῶν κατηγοριῶν ἔκαμε τὴν σκέψιν νὰ ἐπαναφέρῃ ὅλους εἰς τὸ ἐπίπεδον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται μὲ τὸ νομοθέτημα τοῦ 1949 γενικῶς ἡ κατηγορία τῶν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν. Ὅταν τοῦτο γίνῃ, νὰ εἶσθε βέβαιοι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἡ συνείδησίς μας θὰ ἱκανοποιηθῇ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἀποβλέψῃ μετ’ ἐμπιστοσύνης εἰς τὸ ἔργον καὶ τὴν ἀποστολήν μας. (Χειροκροτήματα).

§131ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κηρύσσεται περαιωμένη. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον;

§132ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§133ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 1223)49 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. 994)43 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. 4506)30 «περὶ καταστάσεως παθόντων ἐν πολέμῳ ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν». Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπὸ τοῦ νόμου 1630)51 κυρωθέντος Ἀναγκαστικοῦ νόμου 1559)50 «περὶ ὀργανισμοῦ λιμένος Πειραιῶς».

§134Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μίαν παρατήρησιν ἔχω νὰ κάμω. Εἰς τὴν Ἐκτελεστικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ νόμου περὶ ΟΛΠ, ὁ Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου εἶναι καὶ Πρόεδρος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς. Φρονῶ ὅτι εἶναι προτιμότερον νὰ δοθοῦν περισσότερα δικαιώματα, διὰ τοῦ νόμου εἰς τὸν Πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου καὶ νὰ μὴ εἶναι καὶ Πρόεδρος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς, διότι τότε θὰ εἶναι καὶ ἐλέγχων καὶ ἐλεγχόμενος.

§135Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (Ὑπ. Δημ. Ἔργων). Καὶ ὁ παλαιὸς νόμος, ὁ ὁποῖος προέβλεπε τὴν ὕπαρξιν τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς, ἔλεγεν ὅτι ὁ Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου πρέπει νὰ εἶναι καὶ Πρόεδρος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ὁ Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου, προεδρεύων καὶ τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς, δημιουργεῖ τὴν δυνατότητα μιᾶς συνεχείας εἰς τὴν ὅλην λειτουργίαν. Συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει θέμα.

§136ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπὸ τοῦ νόμου 1630)51 κυρωθέντος ἀναγκαστικοῦ νόμου 1559)50 «περὶ ὀργανισμοῦ λιμένος Πειραιῶς». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ λήψεως μέτρων διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πληττομένων ἰδιαιτέρως ἐκ τῆς καταργήσεως τοῦ Δελτίου Γενικῶν Διανομῶν πληθυσμῶν καὶ καθορισμοῦ τρόπου πληρωμῆς εἰς τοὺς ἀλευρομύλους τῆς διαφορᾶς τιμῆς ἀλεύρων τύπου 90% κλπ.». Ὁ κ. Α. Ἀντωνίου ἔχει τὸν λόγον.

§138Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἔλαβεν, ὡς γνωστόν, τὴν ἀπόφασιν καταργήσεως τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν. Διὰ τοῦ μέτρου τούτου πλήσσονται εὐρύτατα λαϊκὰ στρώματα. Εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν ἐν μέρει ἀκριβῶς τῶν μειονεκτημάτων, τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἐκ τῆς καταργήσεως αὐτῆς, ἀποβλέπει τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον. Οὕτω διὰ τοῦ 1ου ἄρθρου του ἐξουσιοδοτεῖται ὁ κ. ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου Ὑπουργὸς νὰ ρυθμίσῃ τὰ τῆς ἐκδόσεως εἰδικῶν δελτίων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐφοδιασθοῦν οἱ πληττόμενοι ἐκ τοῦ μέτρου αὐτοῦ κάτοικοι ἀπομεμακρυσμένων περιοχῶν. Διὰ τῶν ὑπολοίπων ἄρθρων ρυθμίζονται θέματα, τὰ ὁποῖα σχέσιν ἔχουν πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς διατηρήσεως τῶν τιμῶν εἰς τὰ πρὸ τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου ἐπίπεδα. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ δεύτερον μέρος, τὸ ὁποῖον θεωρῶ, ὅτι καλῶς ἔχει. Θὰ περιορισθῶ νὰ κάμω παρατηρήσεις τινὰς ἐπὶ τοῦ πρώτου μέρους τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὸν ἐφοδιασμὸν δι’ εἰδικῶν δελτίων τῶν ἀπομεμακρυσμένων περιοχῶν, τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν καὶ τῶν ἀκριτικῶν περιοχῶν πρὸς ἐξουδετέρωσιν τῆς ἐπιβαρύνσεως αὐτῶν διὰ τῶν μεταφορικῶν ἐξόδων. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχουν δυστυχῶς ἀρκεταὶ λεπτομέρειαι εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, αἱ ὁποῖαι νὰ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ κρίνωμεν τὴν ἀξίαν τοῦ νομοσχεδίου. Γεγονὸς εἶναι πάντως, ὅτι ἐν τῇ ἀσκήσει τῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῶν διανομῶν, τὸ Κράτος εἶχε τὴν εὐχέρειαν εἰς εὐρυτάτην κλίμακα νὰ ἐφαρμόσῃ κοινωνικὴν πολιτικὴν διὰ τῆς καθιερώσεως ἑνιαίων τιμῶν ἐπὶ ὅλων τῶν εἰδῶν τῶν διανεμουμένων διὰ τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν. Εὐνόητον εἶναι, ὅτι τὰ πλεονεκτήματα αὐτὰ θὰ χάσουν, διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ συμπαθέστερον ἴσως τμῆμα τῆς χώρας. Διότι διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ θὰ πληγοῦν οἱ ἀκριτικοὶ πληθυσμοὶ καὶ οἱ ὀρεινοὶ πληθυσμοὶ κυρίως, ὡς πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ ἐπιβάρυνσις ἐκ τῶν μεταφορικῶν θὰ εἶναι ἀρκετὰ ἀξιόλογος. Ἀναμφισβητήτως ἐπιβεβλημένη εἶναι ἡ λῆψις μέτρων ὑπὲρ τῶν συμπαθεστάτων αὐτῶν πληθυσμῶν, οἱ ὁποῖοι εἰς τὴν δίνην τῶν καταστρεπτικῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἐδοκίμασαν τὴν χώραν μας, ἔχουν ὑποστῆ τὰς περισσοτέρας καταστροφάς. Καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ὀφείλομεν νὰ ὑπογραμμίσωμεν τὴν κυβερνητικὴν προσπάθειαν. Ἀλλὰ προφανὴς εἶναι, κύριοι βουλευταί, προφανὴς εἶναι δι’ αὐτοὺς ἡ ὑπεροχὴ τῶν πλεονεκτημάτων, τὰ ὁποῖα εἶχον αἱ διανομαὶ διὰ τοῦ δελτίου, τὸ ὁποῖον καταργεῖται ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ προφανὲς εἶναι ἐπίσης, ὅτι τὰ μειονεκτήματα, τὰ ὁποῖα προσπαθεῖ νὰ ἐξουδετερώσῃ τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον, δὲν τὰ ἐξουδετερώνει. Ἀρκεῖ νὰ ἀποβλέψητε εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν εὐεργετουμένων διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Διότι, διὰ τῶν καθιερουμένων τιμῶν διὰ τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, ἀναμφισβητήτως οἱ εὐεργετούμενοι ἀνέρχονται εἰς ποσοστὸν μεγαλύτερον τοῦ ἡμίσεος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας μας, ἐνῷ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ὅπως διαπιστώνω ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἐλάχιστον ποσοστόν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον εὐηργετεῖτο διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, πρόκειται νὰ εὐεργετηθῇ. Παρετήρησα εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ὅτι τρεῖς εἶναι μόνον αἱ κατηγορίαι τῶν εὐεργετουμένων προσώπων ἀνερχόμεναι εἰς τὸν ἀριθμὸν 913 χιλ. κατοίκων. Ἐξ αὐτῶν μόνον ἡ πρώτη κατηγορία ὑπολειπομένη τῶν 200.000 τυγχάνει σχετικῆς ἀξιολόγου μνείας ἀπὸ ἀπόψεως ἐκπτώσεως τιμῶν. Παρετηρήθη εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, τὸ πλεονέκτημα, τὸ ὁποῖον εἶχε τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν ἦτο ἀσυγκρίτως μεγαλύτερον, διότι ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν συμπαθεστέρων αὐτῶν κατοίκων τῆς χώρας μας πρόκειται νὰ εὑρεθῇ, κατόπιν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ κυβερνητικοῦ αὐτοῦ μέτρου, εἰς πολὺ δυσχερεστέραν θέσιν. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μιᾶς ἄλλης πλευρᾶς θὰ ἦτο ὀρθὸν νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν εἰσαγομένων διακρίσεων. Διότι πρόκειται διὰ τῶν ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργοῦ, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπακολουθήσουν νὰ γίνῃ διάκρισις τοῦ πληθυσμοῦ εἰς τρεῖς κατηγορίας. Δὲν γνωρίζω ἐὰν πρόκειται περὶ διακρίσεως πληθυσμοῦ εἰς τὴν αὐτὴν περιοχὴν ἢ πρόκειται περὶ πληθυσμῶν διαφόρων περιοχῶν. Θὰ πρέπει, ἐν πάσῃ περιπτώσει, νὰ παρατηρηθῇ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ὅτι τὰ μέτρα τὰ κυβερνητικὰ ἀφήνουν ἀνοικτὴν ἐνδεχομένως τὴν πύλην διὰ κομματισμόν. Διότι, πῶς θὰ γίνῃ ἡ διάκρισις αὐτή; Φοβοῦμαι, ὅτι θὰ θαλασσοποιήσωμεν τὸ πρᾶγμα ὅπως καὶ εἰς τὸ παρελθὸν μὲ τὴν διάκρισιν τῶν διαφόρων κατηγοριῶν ἀπόρων. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μιᾶς ἄλλης πλευρᾶς ὑπάρχουν μειονεκτήματα. Διότι δὲν ἀρκεῖ, νομίζω, νὰ ἐφοδιάσωμεν τοὺς κατοίκους μὲ δελτία, ὅταν δὲν θὰ ὑπάρχῃ εὐχέρεια ἐξευρέσεως τροφίμων. Ὅπως εἶναι γνωστόν, εἰς πλείστας ὀρεινὰς περιοχὰς παρείχετο ἡ εὐχέρεια νὰ χορηγοῦνται τὰ τρόφιμα προκαταβολικῶς, εἰς περιοχὰς ἀποκλειομένας καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ χειμῶνος παρείχετο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ εὐχέρεια νὰ δίδωνται τὰ τρόφιμα ἐπὶ πιστώσει. Αὐτὸ τὸ πλεονέκτημα θὰ ἀπολεσθῇ διὰ τοὺς κατοίκους τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν ὑπὸ τὸ νέον καθεστώς. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, προκύπτει τὸ βασικὸν μειονέκτημα κατὰ τὸ ὁποῖον δὲν δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν τὴν ἀσφαλῆ πρόβλεψιν, ὅτι θὰ ὑπάρχῃ ἡ εὐχέρεια ἐφοδιασμοῦ τῶν καταστημάτων τροφίμων μὲ τὰ διάφορα εἴδη, μὲ τὰ βασικὰ αὐτὰ εἴδη περὶ τῶν ὁποίων προέβλεπε τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν. Διότι δὲν πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ πρόβλημα ὑπὸ τὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι κρατοῦν σήμερον. Σήμερον τὸ Κράτος ἔχει μίαν κολοσσιαίαν εὐχέρειαν, διότι ἔχει εἰς τὴν διάθεσίν του τεράστια ἀποθέματα καὶ θὰ ἦτο ἀφελὲς νὰ πιστεύωμεν, ὅτι εὐθὺς μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ δελτίου θὰ ἔπρεπε νὰ ἐμφανισθῇ καὶ ἡ σπάνις τῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς ἀνατίμησις τῶν διανεμομένων εἰδῶν. Ἡ κατάστασις δι’ ἡμᾶς θὰ ἐμφανίσῃ σημαντικὰς δυσχερείας, καὶ ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας θὰ παραμείνῃ ἔρμαιον κερδοσκόπων, ὅταν τὰ ἀποθέματα τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν σήμερον εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Κράτους ἐξαντληθοῦν. Πλεῖστοι λοιπὸν εἶναι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι συνηγοροῦν ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν καὶ ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς, διότι ἀκριβῶς πιστεύομεν ὅτι τὰ Κυβερνητικὰ μέτρα δὲν ἱκανοποιοῦν, φρόνιμον θὰ ἦτο ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν της καὶ νὰ ἐπαναφέρῃ ἐν ἰσχυΐ τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν. Ἐὰν ὅμως, παρὰ πᾶσαν λογικήν, ἐμμείνῃ εἰς τὰ ἀρχικῶς ἀποφασισθέντα, ἔχει τοὐλάχιστον ὑποχρέωσιν νὰ φανῇ περισσότερον γενναιόδωρος ἀπέναντι τῶν συμπαθεστάτων αὐτῶν πληθυσμῶν τῶν ἀκριτικῶν περιοχῶν καὶ τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ δεχθοῦν βαρύτατον πλῆγμα ἐκ τῶν Κυβερνητικῶν ἀποφάσεων περὶ καταργήσεως τοῦ δελτίου, διότι τὰ ψυχία τὰ ὁποῖα δίδει ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου, εἶναι ἐντελῶς ἀνάξια λόγου.

§139ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τ. Πάρρης ἔχει τὸν λόγον.

§140Τ. ΠΑΡΡΗΣ. Ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου διὰ τὸ ἑξῆς: Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου 3, καθ’ ὃν τρόπον διατυποῦται ἐν τῷ νομοσχεδίῳ καὶ ἐπιφυλάσσει εἰς ἑαυτὸν ὡρισμένας δικαιοδοσίας ρυθμίσεως ἐξαιρετικῶν τινων περιπτώσεων, νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει του μίαν κατάστασιν ἰδιάζουσαν, ἡ ὁποία δημιουργεῖται εἰς τὰς ἐπαρχίας, ὅπου ὑπάρχουν ἀλευρόμυλοι. Ἡ μετάβασις ἀπὸ τὸ προηγούμενον καθεστὼς εἰς τὸ καθεστὼς τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ ἐγὼ εἶμαι κεκηρυγμένος, δημιουργεῖ κατάστασιν συναγωνισμοῦ τὸν ὁποῖον ὑφίστανται οἱ μικροὶ ἀλευρόμυλοι τῶν ἐπαρχιῶν ἀπὸ τοὺς ἀλευρομύλους τῶν μεγάλων κέντρων. Συγκεκριμένως, θέτω ὑπ’ ὄψει τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου καὶ τῆς Βουλῆς, ὅτι εἰς τὴν περιφέρειάν μου ὑπάρχει ἕνας ἀλευρόμυλος, ἴσως ὁ ἀρχαιότερος εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος τὴν ὥραν αὐτὴν ὑφίσταται δεινὸν πλῆγμα ἐκ τοῦ συναγωνισμοῦ μὲ ἄμεσον συνέπειαν τὴν δημιουργίαν προβλήματος ἀνεργίας. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ διαφυλάξῃ εἰς ἑαυτὸν τὸ δικαίωμα τῆς ρυθμίσεως τῶν ἐξαιρετικῶν περιπτώσεων, μέχρις ὅτου περάσωμεν εἰς τὸ καθεστὼς τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, νὰ καθορισθοῦν περιοχαὶ καταναλώσεως τῶν προϊόντων καὶ ὑποπροϊόντων τῶν ἀλευρομύλων τῶν ἐπαρχιακῶν.

§141ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§142Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐπιτρέψατέ μου νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας ἐπὶ τῆς δευτέρας παραγράφου τοῦ πρώτου ἄρθρου, ὅπου παρατηρεῖται μία ἀοριστία ὡς πρὸς τὸν χρόνον τῆς ἐνάρξεως ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου. Θὰ παρακαλέσω μίαν δήλωσιν νὰ ἐκάμνατε πρὸς τὴν Βουλὴν ἀπὸ πότε θὰ ἀρχίσῃ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου. Ἡ δήλωσίς σας θὰ εἶναι ἀρκετή. Διότι οἱ πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τὴν ἐνίσχυσιν αὐτήν, πρέπει νὰ ἡσυχάσουν. Τουλάχιστον νὰ ξέρουν ὅτι ἀπὸ μιᾶς ὡρισμένης ἐποχῆς θὰ πάρουν τὸ σχετικὸν δελτίον, διὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς στοιχειώδεις των ἀνάγκας.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἔχει τὸν λόγον.

§144Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὁ κ. συνάδελφος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὡμίλησεν ἐναντίον τῆς καταργήσεως τοῦ γενικοῦ δελτίου διανομῶν. Ἐλησμόνησεν ὅμως ὅτι ὑπῆρχον 3 ἀποφάσεις τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως, τὰς ὁποίας εἶχε τιμήσει, παρασχὼν τὴν ψῆφον του πρὸς ταύτην, καὶ κατὰ τὰς ὁποίας ἀποφάσεις ἐπρόκειτο νὰ καταργηθῇ τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν. Δὲν κατώρθωσεν ὅμως ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις νὰ καταργήσῃ τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν, διότι τὸ πρᾶγμα δὲν ἦτο εὔκολον. Ὁ κ. συνάδελφος ἀνησύχησε μήπως τυχόν, ἐξαντλουμένων τῶν σημερινῶν ἀποθεμάτων, αὐξηθοῦν αἱ τιμαί. Ἐπιθυμῶ νὰ τὸν καθησυχάσω. Ἡ Κυβέρνησις θὰ λάβῃ πρόνοιαν, ὥστε τὰ ἀποθέματα ταῦτα νὰ μὴ ἐξαντληθοῦν. Θὰ ἀντικατασταθοῦν τὰ ἀποθέματα, ἡ δὲ Κυβέρνησις, ὅπως ἔσχον τὴν τιμὴν καὶ ἄλλοτε νὰ ἀνακοινώσω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, πρόκειται νὰ ἀσκήσῃ πολιτικὴν ρυθμιστικῆς παρεμβάσεως εἰς τὴν ἀγοράν. Ἑπομένως, πρόκειται, ὁσάκις σημειοῦνται ὑπερβολικαὶ τιμαί, εἰς οἱονδήποτε σημεῖον τῆς χώρας, νὰ προβαίνῃ, δι’ ἀθρόων πωλήσεων, εἰς ἀποκατάστασιν ἐπιπέδου τῶν τιμῶν, εἰς ἐπίπεδα λογικὰ καὶ ἀνεκτά. Ὁ κ. συνάδελφος εἶπεν, ὅτι διὰ τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν ἀπολαμβάνουν ὡρισμένων ἀγαθῶν καὶ προνομίων μεγάλαι μερίδες τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ἐγὼ θὰ ἰσχυρισθῶ τὸ ἀντίθετον, ἀπὸ ὅτι ἰσχυρίσθη ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Καὶ ὁ λόγος εἶναι ἁπλοῦς. Ἡμεῖς ἰσχυριζόμεθα, ὅτι σήμερον τὰ ἴδια τρόφιμα εἰσάγονται διὰ τοῦ δελτίου καὶ πωλοῦνται εἰς τὴν ἰδίαν τιμήν, ἐνῷ ὑπὸ τὸ παλαιὸν σύστημα, ἐδίδοντο τὰ ἴδια τρόφιμα εἰς τὴν ἰδίαν τιμήν, κατέβαλον ὅμως οἱ διάφοροι πληθυσμοὶ ποσὸν περίπου 150 δισεκατομμυρίων κατ’ ἔτος. Ἑπομένως καὶ τὰ χρήματα αὐτά, τὰ ὁποῖα τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἐπεβάρυνον καὶ εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν βεβαίως τοὺς πληθυσμοὺς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους τώρα κοπτόμεθα νὰ προστατεύσωμεν. Βλέπετε λοιπόν, ὅτι μᾶλλον ἀπὸ τὸ προηγούμενον καθεστὼς ἐπλήσσετο ὁ Ἑλληνικὸς λαός, παρὰ ἀπὸ τὸ καθεστὼς τὸ σημερινόν. Εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι εἶναι ὀλίγοι οἱ διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ προστατευόμενοι. Νομίζω, ὅτι οἱ διὰ τοῦ μέτρου προστατευόμενοι δὲν εἶναι οὔτε ὀλίγοι, οὔτε πολλοί. Εἶναι ἀκριβῶς τόσοι, ὅσους μᾶς ἐπιτρέπει νὰ προστατεύσωμεν ἡ ἑξῆς ἁπλῆ μαθηματικὴ συνάρτησις. Καὶ τὴν συνάρτησιν αὐτὴν τὴν ἀποτελοῦν καὶ τὴν προσδιορίζουν 2 παράγοντες: Τὰ ἔξοδα τῶν μεταφορῶν, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀντικειμενικῶς πιστοποιήσιμα καὶ δεύτερον αἱ δυνατότητες αἱ οἰκονομικαὶ τῆς χώρας. Σήμερον, κ. συνάδελφοι, ἀντὶ νὰ ἐπιδοτήσω, ὅπως ἐπιδοτῶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, περίπου 1 ἑκατομμύριον Ἑλλήνων, δηλ. τὸ ⅐–⅛ τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, ἐπιδοτῶν μεῖζον ποσοστὸν τοῦ πληθυσμοῦ αὐτοῦ, ἁπλούστατα θὰ ἐπεβάρυνα ἀντιστοίχως τὸν ὑπόλοιπον πληθυσμόν. Ἔχει καταντήσει, κύριοι συνάδελφοι, ὅλοι οἱ Ἕλληνες περίπου νὰ ἀλληλοεπιδοτοῦνται. Καὶ πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ ἀξία μιᾶς ἐπιδοτήσεως εἶναι συνηρτημένη ἀντιστοίχως πρὸς τὸ μέγεθος τοῦ κύκλου, τὸν ὁποῖον πρόκειται διὰ τῆς ἐπιδοτήσεως νὰ προστατεύσωμεν. Ἐὰν ἐπροστάτευον ὅλους τοὺς Ἕλληνας, δὲν θὰ ἐπροστάτευον κανένα. Προστατεύω 1 ἑκατομμύριον Ἑλλήλων, διότι τόσους δύναμαι καὶ τοῦτο, διότι τοῦτο εἶναι ἐντὸς τῶν σημερινῶν ὁρίων. Ταῦτα ὡς πρὸς τὸν κ. συνάδελφον, τὸν ἀξιότιμον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐμοῦ προλαλήσαντος. Ὁ ἀγαπητὸς καὶ φίλος συνάδελφος ἐκ Σύρου, ἔδωκε φρονῶ ὁ ἴδιος τὴν τραγικὴν ἀπάντησιν, εἰς τὴν ἐρώτησίν του. Διότι συμβαίνει, κύριοι βουλευταί, τὰ κειμήλια, κατὰ τοῦτο εἶναι διάφορα τῶν βιομηχανιῶν, ὅτι ἡ ἀξία των εἶναι ἀντιστρόφως ἀνάλογος τῆς ἡλικίας των. Ὁ μῦλος τῆς Σύρου εἶναι ἀρχαῖος. Ἔχει ὅμως δίκαιον ὁ κ. συνάδελφος ὅτι προκύπτουν πολλαὶ περιπτώσεις καὶ χρήζουν ἰδιαιτέρας μερίμνης καὶ ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Καὶ ἐπιθυμῶ νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι θὰ πράξῃ ἡ Κυβέρνησις ὅ,τι δύναται, πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην καὶ ἡ περίπτωσις τῆς Σύρου, καὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι περιπτώσεις, θὰ ἀντιμετωπισθῇ διὰ μέτρων, τὰ ὁποῖα θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ μὴ ἐξαγγείλω προχείρως ἀπόψε εἰς τὴν αἴθουσαν, ἀλλὰ θὰ τὰ ἐξαγγείλω εἰς τὴν Βουλὴν ἐν καιρῷ. Πολλῶν κυλινδρομύλων τῶν ἐπαρχιῶν, βλέπω ὅτι ἡ λειτουργία εἶναι προβληματική. Ἐπιθυμῶ νὰ παρατηρήσω, ὅτι εἶναι δυνατὸν θεωρητικῶς νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ὑπὸ ἓν καθεστὼς ἐλευθέρας οἰκονομίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσκηθῇ Κοινωνικὴ πολιτικὴ μύλων ἢ οἱασδήποτε Βιομηχανίας. Δέχομαι ὅμως, ὅτι ὑπάρχει θέμα ἐργατῶν, θέμα οἰκονομικὸν γενικώτερον, φερ’ εἰπεῖν διὰ τὴν νῆσον Σύρον, ὅπως ὑπάρχει καὶ διὰ τὰς ἄλλας περιοχάς. Καὶ ὑπόσχομαι, ὅτι τὰ θέματα ταῦτα, ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς οἰκονομίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐντὸς τῶν δυνατοτήτων ποὺ ἔχομεν, θὰ τὰ ἀντιμετωπίσωμεν. Ἀντιλαμβάνονται ὑποθέτω, ἅπαντες οἱ κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐὰν ἐπρόκειτο ἡ Κυβέρνησις νὰ διατηρήσῃ τὰ πράγματα ὡς ἔχουν, δὲν θὰ μετέβαλε ἀπολύτως τίποτε καὶ θὰ ἐξηκολούθει ἡ οἰκονομική μας κακοδαιμονία ἐπ’ ἄπειρον. Λαμβάνονται ὅμως μέτρα καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν τὰ μέτρα θὰ εἶναι σκληρά. Ὁ ἀξιότιμος κ. Παπασταύρου εἶχε δίκαιον νὰ μὲ ἐρωτήσῃ, πότε θὰ γίνῃ ἔναρξις τοῦ νέου Δελτίου Διανομῶν. Δηλῶ, ὅτι θὰ γίνῃ ἐντὸς τοῦ τρέχοντος μηνός. (Χειροκροτήματα).

§145ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ἀντωνίου ἔχει τὸν λόγον.

§146Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἦτο εὐτύχημα, ἐὰν ἡ Κυβέρνησίς σας, ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, ἐβάδιζε μὲ τὴν περίσκεψιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐβάδισε ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις. Ἐννοῶ, ἡ προκάτοχος πολιτικὴ Κυβέρνησις καὶ ὄχι ἡ Ὑπηρεσιακή. Διότι ἀντὶ νὰ ἀπευθύνετε εἰς ἐμὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀπευθύνετε, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὰς ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης περὶ καταργήσεως τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, πρέπει σεῖς ἀντιθέτως νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου δὲν εἶχε προβῆ εἰς τὴν γενικὴν κατάρτησιν τοῦ δελτίου γενικῶν διανομῶν, ἀλλὰ κατήργησεν ὅπως βλέπομεν ἀπὸ ἀντίγραφον τὸ ὁποῖον ἔχω ἐνώπιόν μου τῶν πρακτικῶν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, καταργεῖ τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν, μόνον ὡς πρὸς τὸν ἄρτον. Ἐνῷ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὰ ἄλλα εἴδη, τὰ ἄλλα βασικὰ εἴδη, διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ παρέπεμψε πρὸς μελέτην εἰς τὴν Ἐπιτροπήν. Καὶ ἐὰν θέλετε κ. Ὑπουργὲ διὰ νὰ ἐνημερωθῆτε ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶσθε περισσότερον ἐνήμερος, καὶ νὰ μὴν προσπαθῆτε νὰ δημιουργῆτε ἐντυπώσεις εὐνοϊκὲς ὑπὲρ τῶν ἀστόχων καὶ ἀτόπων μέτρων, τῶν καταστρεπτικῶν διὰ τὰς λαϊκὰς τάξεις, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνημερωθῆτε ὡς πρὸς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 983 πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, εἰς τὴν ὁποίαν σᾶς παραπέμπω, τῆς 9 Σεπτεμβρίου 1952 καὶ διὰ τῆς ὁποίας λαμβάνεται πράγματι ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, διὰ τῆς ὁποίας καταργεῖται — ἐπαναλαμβάνω — τὸ δελτίον γενικῶν διανομῶν, ὡς πρὸς τὸν ἄρτον μόνον.

§147ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Καὶ τί ἄλλο θέλετε;

§148Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Καὶ ὄχι ὅλα τὰ ἄλλα βασικὰ εἴδη ὡς ἡ ζάκχαρις καὶ τὰ ὄσπρια. Καὶ ἀπομένουν αἱ τεράστιαι ἀνησυχίαι μας, αἱ ὁποῖαι μᾶς συνέχουν, ὡς πρὸς τὸ μέλλον. Διότι σήμερον ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας τεράστια ἀποθέματα. Ὅταν ὅμως ἐξαντληθοῦν τὰ ἀποθέματα αὐτά, τότε δὲν ἔχω καμμίαν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν παρεμβατικήν σας πολιτικήν, ὅτι θὰ κατορθώσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐπιτυχῶς τὴν θύελλαν ἡ ὁποία θὰ ξεσπάσῃ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν τιμῶν. Δὲν ἔχομεν δὲ καμμίαν ἐμπιστοσύνην, διότι ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι σήμερον τὸ Κράτος ἀντιμετωπίζει τεραστίας δυσχερείας ἀπὸ ἀπόψεως ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου. Ἐνῷ προπολεμικῶς αἱ ἐξιγωγαί μας ἐκάλυπτον τὰ 60% τῶν εἰσαγωγῶν μας, σήμερον καλύπτουν μόλις τὸ 28% καὶ θὰ παραστῇ ἀνάγκη εἰς τὸ μέλλον μεγαλυτέρων ἀκόμη θυσιῶν, αἱ ὁποῖαι πῶς θὰ ἀντιμετωπισθοῦν; Θὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἀναμφισβητήτως διὰ τοῦ περιορισμοῦ, τοῦ μεγαλυτέρου περιορισμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν. Ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς νομίζω, ὅτι κάθε ἄλλο παρὰ μὲ φρόνησιν, παρὰ μὲ σωφροσύνην ἐχειρίσθητε τὸ σοβαρώτατον αὐτὸ θέμα καὶ εἶναι ἀστεῖον ἐπίσης νὰ ἐπικαλεῖσθε τὰ ἔξοδα διαχειρίσεως τῶν 150 δισεκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθητε πρὸ ὀλίγου. Διότι μόνον καὶ μόνον, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν σήμερον, διὰ τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἀπολύτως ἀνάγκη θεραπεύεται, ἐπιβάλλετε δαπάνην εἰς βάρος τοῦ σχετικοῦ κονδυλίου 30.000.000.000, δαπάνην, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως θὰ αὐξηθῇ, χωρὶς νὰ ἐπιτυγχάνετε οὐδένα ἀπολύτως σκοπόν. Ἐξ ἄλλου θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ἐπίσης, ὅτι πολλαπλασία θὰ εἶναι ἡ ἐπιβάρυνσις, τὴν ὁποίαν θὰ ὑποστοῦν οἱ Ἕλληνες καταναλωταί, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ποσὸν τῶν 150.000.000.000, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρατε, ἀπὸ τὰ κέρδη τῶν χονδρεμπόρων, ἀπὸ τὰ κέρδη τῶν ἡμιχονδρεμπόρων, ἀπὸ τὰ κέρδη τῶν λιανοπωλητῶν καὶ κυρίως ἀπὸ τὰ κέρδη τῶν κερδοσκόπων. Διότι, ἂς σημειωθῇ, ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν δὲν βελτιωθοῦν αἱ συνθῆκαι εἰς τὸ μέλλον, αἱ γενικώτεραι οἰκονομικαὶ συνθῆκαι τῆς χώρας, θὰ ὑπάρξῃ ἐνδεχομένως περιθώριον δράσεως διὰ τὴν κερδοσκοπίαν εἰς τεραστίαν κλίμακα.

§149Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν πρόκειται νὰ εἴπω τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσις, ἐπειδὴ δὲν βλέπει τὰς προφητείας της ἐπαληθευομένας, διότι πρὶν καταργηθῇ τὸ δελτίον ἔλεγεν, ὅτι τὴν ἑπομένην τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου πρόκειται νὰ γίνῃ λαϊκὴ ἐπανάστασις, καὶ κατηργήθη καὶ δὲν ἔγινε λαϊκὴ ἐπανάστασις... (Θόρυβος)... Εἶπον τὸ ἑξῆς ἁπλοῦν: ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσις γενικῶς ἔχει ἐκνευρισθῆ μὲ τὸ θέμα, διότι προέβλεψε πράγματα φοβερά, τὰ ὁποῖα δὲν συνέβησαν. Δὲν πρόκειται ἐπαναλαμβάνω νὰ συμβοῦν, διότι ἡ Κυβέρνησις θὰ διατηρήσῃ ἀποθέματα καὶ ἁπλούστατα, διότι ἡ Κυβέρνησις θὰ παρεμβαίνῃ. Ποῖον κέρδος χονδρεμπόρων καὶ λιανεμπόρων; Καὶ τώρα ὑπάρχει κέρδος χονδρεμπόρων καὶ λιανεμπόρων καὶ τώρα ὑπάρχουν ἀποθέματα καὶ θὰ ὑπάρχουν. (Χειροκροτήματα).

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐτερματίσθη. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου;

§151ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ λήψεως μέτρων διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πληττομένων ἰδιαιτέρως ἐκ τῆς καταργήσεως τοῦ Δελτίου Γενικῶν Διανομῶν πληθυσμῶν καὶ καθορισμοῦ τρόπου πληρωμῆς εἰς τοὺς ἀλευρομύλους τῆς διαφορᾶς τιμῆς ἀλεύρων τύπου 90% κ.λ.π.». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προκλήσεως γνωμοδοτήσεων ἐπὶ εἰδικῶν θεμάτων ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐμπορίου». Ὁ κ. Π. Πολυχρονίδης ἔχει τὸν λόγον.

§153Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ζητεῖ νὰ τοῦ παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια τῆς χρησιμοποιήσεως ἑνὸς περιωρισμένου ἀριθμοῦ προσώπων, τὰ ὁποῖα νὰ διαθέτουν κῦρος, εἰδικὰς ἐπιστημονικὰς γνώσεις καὶ ἐμπειρίαν, προκειμένου νὰ γνωμοδοτῶσι περὶ θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν συμφέροντα καὶ τοῦ Κράτους καὶ ἰδιωτικὰ ἀκόμη συμφέροντα. Ὁμολογῶ, ὅτι μόλις ἀνέγνωσα τὸ νέον τοῦτο νομοσχέδιον, μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν, διότι ὡς θὰ ἐνθυμῆσθε, πρὸ ὀλίγου ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου εἶχε θέσει ὑπ’ ὄψει τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἕνα ἄλλο νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀφεώρα τοὺς ἐπὶ συμβάσει ὑπηρετοῦντας ὑπαλλήλους εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου. Εἶχε δηλώσει μὲ κατηγορηματικότητα τότε, ὅτι σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, τὸ ὁποῖον τελικῶς ἐψηφίσθη καὶ σήμερον εἶναι νόμος τοῦ Κράτους, ἦτο νὰ ἐπιφέρῃ οἰκονομίας, διὰ τὰς ὁποίας ἐνδιεφέρετο ζωηρῶς καὶ ἠθέλησε τότε νὰ προτείνῃ, ὅπως μειωθῇ ὁ ἀριθμός, ὁ προβλεπόμενος, τῶν ἐπὶ συμβάσει προσλαμβανομένων, ὁ ὁποῖος, ἦτο μέχρι 50 καὶ ὁ ὁποῖος, ὅπως μετέπειτα κατεδείχθη, ὅταν μοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν διὰ τῆς καταθέσεως τῶν ἐπισήμων στοιχείων, ἐπὶ ὅσων τότε, θέλω νὰ πιστεύω ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου του, εἶπεν εἰς βάρος τῆς Ὑπουργίας μου, στοιχείων ἐπισήμων, τὰ ὁποῖα μοῦ ἐπέτρεψαν, ὄχι κατὰ τρόπον ἐντυπωσιακόν, ἀλλὰ κατὰ τρόπον στηριζόμενον εἰς τὰ ἐπίσημα ἐκεῖνα στοιχεῖα, νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν, ἡ ὁποία κατεχωρήθη εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ τῆς Βουλῆς, ἀπάντησιν, ἡ ὁποία ἀνέτρεψεν ὅσα, ἴσως ἐκ κακῶν πληροφοριῶν ἤ, ἃς μοῦ ἐπιτραπῇ ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου του, ἠθέλησε τότε νὰ θίξῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου. Ἐπρότεινε λοιπὸν ὅπως αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς τῶν 50, ὁ ὁποῖος πραγματικῶς ποτὲ δὲν εἶχεν ὑπερβῆ τὸν ἀριθμὸν τῶν 29, περιωρισθῇ, εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν 20. Μὲ τὴν εὐχέρειαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ ἔδωσε τότε ἡ Βουλὴ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, νομίζω ὅτι εἶχε ὅλην τὴν εὐχέρειαν νὰ χρησιμοποιήσῃ τὰ πρόσωπα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐπιζητεῖ διὰ τοῦ σημερινοῦ νομοσχεδίου, νὰ τοῦ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν, νὰ χρησιμοποιήσῃ διὰ νὰ προβαίνουν εἰς ὡρισμένας γνωμοδοτήσεις. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐρώτημα τὸ ὁποῖον ἐτέθη καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Τότε ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἐπληροφόρησε τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου πρόκειται νὰ καλυφθῇ ἕν κενὸν εἰς μίαν Ἐπιτροπὴν ἐμπειρογνωμόνων, ἡ ὁποία ἀποφαίνεται ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς ὑποτιμήσεως τοῦ σίτου. Βάσει ἑνὸς Νομοθετικοῦ Διατάγματος εἶχε συσταθῆ μία ἐπιτροπὴ ἐμπειρογνωμόνων, ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἀπὸ τεχνικοὺς ἐμπειρογνώμονας τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, ἀπὸ ἀντιπροσώπους τῶν ἐμποροβιομηχάνων καὶ εἰς τὴν ὁποίαν μετεῖχε καὶ εἷς εἰδικὸς τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς. Ἔργον τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς ἦτο ἡ ἀποτίμησις τῶν δημητριακῶν, τὰ ὁποῖα δίδονται εἰς τοὺς ἀλευρομύλους, ἀφ’ οὗ προηγουμένως καθορίζεται ἡ ἀπόδοσίς των εἰς ἄλευρον καὶ ὑποπροϊόντα. Αἱ ἀποφάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς ἔπρεπε νὰ λαμβάνωνται ὁμοφώνως, εἰς περίπτωσιν δέ, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἀπόφασις δὲν ἦτο ὁμόφωνος, τότε, βάσει τοῦ Νομοθετικοῦ τούτου Διατάγματος, ὁ ἐμπειρογνώμων τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς διαιτητὴς καὶ εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ λύσῃ κατὰ τρόπον ἀποφασιστικὸν τὴν διαφοράν, ἡ ὁποία τυχὸν προέκυπτε μεταξὺ τῶν διαφωνούντων μελῶν, ἐν τῇ ἀποτιμήσει τῶν σιτηρῶν. Τὸν τελευταῖον καιρὸν ἡ Ἀμερικ. Ἀποστολή, δι’ ἐγγράφου της πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, ἀνεκοίνωσεν, ὅτι ὁ ἐμπειρογνώμων αὐτὸς ἀποχωρεῖ τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑποδείξῃ ἕτερον πρόσωπον εἰς ἀντικατάστασίν του. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου προέκυψεν εὐθὺς ἀμέσως ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναπληρώσεώς του, δι’ ἄλλου προσώπου, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ φέρῃ τὸν ρόλον τοῦ διαιτητοῦ, εἰς τὴν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ παρουσιάζετο διαφωνία, μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἀποτιμήσεως τῶν σιτηρῶν. Οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου διετύπωσαν τὴν δικαίαν τότε παράκλησιν, ὅτι δὲν θὰ ἐπεθύμει οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν νὰ ἀναλάβῃ τὸν ρόλον αὐτόν, διότι ὄντως ἐπρόκειτο, περὶ ἔργου, ἀπολύτως λεπτοῦ, ἐφ’ ὅσον διὰ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς θὰ ἐκρίνοντο συμφέροντα πολλῶν ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Εἰς ἀντικατάστασιν αὐτῶν, λοιπόν, κατελήξαμεν, εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ μετέχουν δύο καθηγηταί, εἷς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς χημείας καὶ εἷς τοῦ Πολυτεχνείου, ὥστε τὸ συλλογικὸν τοῦτο ὄργανον νὰ ἀναπληροῖ τὸν Ἀμερικανὸν ἐμπειρογνώμονα, ὁ ὁποῖος εἶχε δικαίωμα νὰ ἐπιλύῃ τὰς διαφορὰς, ἐπὶ μὴ ὁμοφώνου γνώμης τῆς ἐπιτροπῆς. Τότε, μάλιστα, πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν εἶχον ἑτοιμάσει νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἶχον καὶ μονογράψει. Ἀλλὰ λόγῳ τῆς διαλύσεως τῆς παρελθούσης Βουλῆς δὲν ὑπῆρξαν τὰ χρονικὰ ὅρια, διὰ νὰ ψηφισθῇ τοῦτο, ὑπὸ τῆς παρελθούσης Βουλῆς. Ἐάν, λοιπόν, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἰσχυρίσθη ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, εἶναι ἀκριβές, ὅτι δηλαδή, διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου πρόκειται αὐτὴ ἡ ἀνάγκη νὰ θεραπευθῇ, τότε ἂς μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου νὰ τοῦ εἴπω, ὅτι διὰ τοῦ κατατεθέντος νομοσχεδίου δὲν θεραπεύεται ἡ ἀνάγκη αὐτή, διότι ἀντιθέτως παρίσταται ἀνάγκη νὰ καταθέσῃ εἰδικὸν νομοσχέδιον, ὥστε ἡ ἐπιτροπὴ αὐτή, ἡ ὁποία ὄντως ἐξυπηρετεῖ συμφέροντα τεράστια καὶ τοῦ Κράτους καὶ τῶν ἀλευροβιομηχάνων, θὰ πρέπει, ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν καὶ τώρα διὰ νομοθετικοῦ διατάγματος δι’ ἑνὸς νεωτέρου νόμου νὰ ἀποκτήσῃ τὸ ἀπαραίτητον ἐκεῖνο κῦρος, ὥστε αἱ ἀποφάσεις αὐτῆς νὰ ἔχουν τὰς νομίμους συνεπείας. Καὶ διὰ νὰ μὴ σᾶς ταλαιπωρῶ καταλήγω εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἐὰν τὸ νομοσχέδιον τοῦτο, αὐτὸν τὸν δεύτερον σκοπόν, πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ, θὰ πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοθέτημα τοῦτο καὶ νὰ εἰσηγηθῇ εἰδικὸν νομοθέτημα, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τὴν ἀναμφισβήτητον αὐτὴν ὑπηρεσιακὴν ἀνάγκην. Ἐάν, ὅμως ὁ σκοπός του, ὡς τοὐλάχιστον ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ὑπεστήριξεν, εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, δὲν εἶναι αὐτός, ἀλλὰ εἶναι νὰ ἀποκτήσῃ τὴν εὐχέρειαν χρησιμοποιήσεως καὶ ἑτέρων προσώπων, ἐκτὸς τῶν 20, τὰ ὁποῖα προεβλέφθησαν, εἰς τὸν Νόμον, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἔγινε, τότε ἄς μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ εἴπω τὴν γνώμην μου, ὅτι κρίνω αὐτὸ τὸ νομοθέτημα, ὅτι εἶναι τελείως περιττὸν καὶ ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἐφ’ ὅσον διὰ τοῦ ἤδη ψηφισθέντος νομοθετήματος, ἔχει τὴν εὐχέρειαν νὰ θεραπεύσῃ καὶ τὴν ἀνάγκην αὐτὴν καὶ τὴν ἀνάγκην χρησιμοποιήσεως ὡρισμένων προσώπων, τὰ ὁποῖα θὰ ἤθελε νὰ γνωμοδοτήσουν ἐπὶ σοβαρῶν ζητημάτων, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν εἰς τὸ νομοσχέδιον. Θέλω νὰ γνωρίσω, εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅτι σκοπός μου εἶναι, νὰ τὸν ὑποβοηθήσω, εἰς τὴν καλλιτέραν ἐξυπηρέτησιν αὐτοῦ.

§154ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§155Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Μίαν παρατήρησιν ἤθελον νὰ κάμω, κ. Πρόεδρε, σχετικῶς μὲ τὴν παράγραφον 2. Λέγετε, κ. Ὑπουργέ, εἰς τὸ τέλος τῆς παραγράφου αὐτῆς, ὅτι «ἐν ᾗ περιπτώσει...», Ὅπως γνωρίζετε καλλίτερα ἀπὸ ἐμέ, ὑπάρχουν 1500 δειγματολογίαι ἐκκρεμεῖς. Ἡ ἐπιτροπὴ αὐτή, ἡ ὁποία θὰ ἐπιληφθῇ τῆς ἐξετάσεως τῶν ἐκκρεμῶν δειγματοληψιῶν, θὰ ἐπιφορτισθῇ καὶ μὲ ἕνα ἄλλο ποσὸν τοιούτων. Μέχρις ὅτου δέ, ἐξαντλήσει τὸ τρίμηνον, τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὁ νόμος κάθε μῆνα, θὰ αὐξάνωνται ἀπὸ 200–300 αἱ δειγματοληψίαι, συνεπῶς, θὰ ἔχωμεν περὶ τὰς 2000 δειγματοληψίας πρὸς ἔλεγχον ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ὁ χρόνος αὐτὸς τῶν τριῶν μηνῶν εἶναι ἀνεπαρκὴς καὶ ὅτι θὰ ἀπαιτηθῇ καὶ πρόσθετος ἀκόμη χρόνος. Ἑπομένως, ὡς εἶναι διατυπωμένη ἡ διάταξις αὐτή, εἶναι νομίζω τελείως περιοριστική. Ἀλλ’ ἐκτὸς αὐτοῦ ὑπάρχει καὶ ἕνας ἄλλος περιορισμὸς ἀκόμη, τὸ ὅτι, τότε μόνον θὰ πληρωθοῦν κατὰ μῆνα τρία ἑκατομμ. δραχ., ἐφ’ ὅσον ἡ ἐργασία δὲν ὑπερβαίνῃ τοὺς τρεῖς μῆνας. Ἄραγε, ἐὰν εἶναι πέραν τῶν τριῶν μηνῶν, τότε δὲν πρόκειται νὰ πληρωθοῦν οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου, οἱ ὁποῖοι θὰ λάβουν μέρος. Ὡς ἔχω δὲ ὑπ’ ὄψει μου, οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τοῦ Χημείου, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὁρισθῆ ἀπὸ τὸν προκάτοχον συνάδελφόν σας, ἀποφεύγουν νὰ προσέρχωνται, εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, προβάλλοντες μίαν δικαιολογημένην ἀξίωσιν, ὅτι πρόκειται περὶ μιᾶς προσθέτου ἐργασίας, τὴν ὁποίαν δὲν θὰ εἶχον τὴν διάθεσιν νὰ τὴν κάμουν ἀμισθί. Ἑπομένως, εἶναι ἀνάγκη νὰ τεθῇ μία πρόσθετος παράγραφος ἢ μία συμπλήρωσις, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι διὰ διατάγματος ἐκδοθησομένου, ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ, δύναται νὰ παρατείνεται ἡ ὑπηρεσία αὐτή. Ἡ διάταξις αὐτὴ θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν, τὸ ὅτι θὰ παρέχῃ τὴν εὐχέρειαν, εἰς τὸν Ὑπουργόν, ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν τῆς ὑπηρεσίας καὶ τοῦ ὄγκου τῶν δειγματοληψιῶν, νὰ παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς. Ἴσως εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ μία διόρθωσις, εἰς τὸ τέλος τῆς δευτέρας παραγράφου, σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα τῆς πληρωμῆς. Θὰ πληρώνωνται, εἴτε τρεῖς μῆνας, εἶναι ὁ χρόνος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ διενεργήσουν τὸν ἔλεγχον τῶν δειγματοληψιῶν, εἴτε μεγαλύτερος, διότι διαφορετικά, δὲν θὰ πληρωθοῦν. Ἔχοντες δέ, ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ διάταξις θὰ εἶναι ἀσαφής, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, δὲν θὰ προσέλθωσι καὶ θὰ συσσωρευθῇ μεγαλύτερος ὄγκος δειγματοληψιῶν. Ὡς γνωρίζετε, τοῦτο ἔχει σπουδαίαν σημασίαν, διότι αἱ δειγματοληψίαι αὗται, πρέπει τὸ συντομώτερον νὰ ἐλεγχθοῦν, διὰ νὰ γίνῃ ἡ ἐκκαθάρισις τῶν λογαριασμῶν μὲ τὸ Δημόσιον. Ὡς δέ, διαβεβαιοῖ ἡ ὑπηρεσία, τὸ ζήτημα εἶναι σοβαρὸν καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραμένῃ ἐκκρεμές, διότι δὲν ἐφρόντισε, περὶ αὐτοῦ ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Πρέπει λοιπόν, τὸ συντομώτερον νὰ ρυθμισθῇ καὶ τὸ ζήτημα αὐτό.

§156Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Σᾶς εἶπον, ὅτι εἶχεν ἑτοιμασθῆ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον δὲν προλάβαμεν νὰ ψηφίσωμεν.

§157Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον ἕως τὸν Σεπτέμβριον εἴχατε, τόσον καιρόν, ὥστε ἠμπορούσατε νὰ ρυθμίσετε ἕνα θέμα τόσον κατεπεῖγον. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε σήμερον, ὅτι δὲν εἴχατε καιρόν, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχετε πέντε μῆνας ἐμπρός.

§158Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Νὰ ὑποβάλετε μίαν ἐπερώτησιν, κ. συνάδελφε.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἔχει τὸν λόγον.

§160Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς δώσω μίαν ἁπλουστάτην ἐξήγησιν τοῦ θέματος. Δὲν θὰ ἀπαντήσω εἰς τὸ πρῶτον μέρος τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. βουλευτοῦ ἐκ Χανίων, διότι δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἑκατέρωθεν ἀσκηθείσης κριτικῆς του.

§161Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Ὑπάρχει ἡ ἀπάντησις ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἀποτελεσματική.

§162Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Φρονῶ, ὅτι ἡ ἀπάντησίς σας δὲν ὑπῆρξεν ἀποστομοτική. Δὲν μετέβαλεν οὔτε καὶ ἕνα ἰῶτα ἐξ ἐκείνων τὰ ὁποῖα εἶπον. Εὐτυχῶς καὶ ἡ ἰδική σας ἀπάντησις καὶ ἡ ἰδική μου, εἶναι εἰς τὴν Βουλήν, εἶναι τυπωμένες καὶ εὑρίσκονται εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ οἱ κύριοι συνάδελφοι εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνουν. Ἐγὼ ἐδήλωσα τότε εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι δὲν πρόκειται ἡ Κυβέρνησις κάμνουσα χρῆσιν τῆς ἐξουσιοδοτήσεως ἡ ὁποία θὰ μοῦ παρείχετο νὰ διορίσῃ κανένα ἀπολύτως ἐκτὸς ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶχον διορισθῆ ὑπὸ τῶν προκατόχων της. Προέκυψαν ὅμως ἐκ τῶν ὑστέρων ἄλλα θέματα καὶ προέκυψε πράγματι μεταξὺ τῶν θεμάτων αὐτῶν θέμα κυριώτατον, ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Χανίων καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Παπασταύρου. Ἀλλὰ δυστυχῶς, προέκυψε καὶ ἄλλο ἕνα, ἢ δύο θέματα ἐπὶ τῶν ὁποίων, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον ἀπολύτως ἀνάγκην γνωμοδοτήσεων ἐμπειρογνωμόνων, ἀλλ’ ὄχι τῶν ἐμπειρογνωμόνων τοὺς ὁποίους οἱ προκάτοχοί μου Ὑπουργοὶ εἶχον προσλάβει μὲ ἀπολυτήριον Γυμνασίου διὰ νὰ τοὺς συμβουλεύσουν καὶ τοὺς ἀνέθεσαν καθήκοντα Γενικοῦ Γραμματέως.

§163Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς διακόψω, διότι ἐκάματε κατάχρησιν ἀνακριβειῶν τὰς ὁποίας ἐξακολουθητικῶς ἐπαναλαμβάνετε. Ἐκ τῶν στοιχείων τῶν ἐπισήμων τὰ ὁποῖα δὲν κατεῖχον καὶ ἀφοῦ τὰ κατεθέσατε ἠμπόρεσα νὰ δώσω ἀπάντησιν, σᾶς εἶπον ἐὰν ὑπάρχουν πρόσωπα ἄνευ προσόντων τὰ ὁποῖα προσελήφθησαν, δὲν εἶχον προσληφθῆ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας.

§164Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Ἀνανεώσατε ὅμως τὴν σύμβασιν ἐκείνων τῶν προσώπων. Ἐγὼ σᾶς ἀνέφερον ποῖον ἀριθμὸν διωρίσατε.

§165Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Πρόκειται περὶ προσώπων τὰ ὁποῖα εἶχον προσληφθῆ ἐπὶ τῶν προκατόχων μου καὶ τῶν ὁποίων ἡ ἀνανέωσις ἐγένετο ἐκ μέρους τοῦ ὑπηρεσιακοῦ συμβουλίου, μὲ τὴν σύμφωνον γνώμην του. Τὸ ὑπηρεσιακὸν δὲ συμβούλιον ἀποτελεῖται ἀπὸ τοὺς ἀνωτέρους ἐκείνους ὑπαλλήλους οἱ ὁποῖοι σήμερον εἶναι καὶ τυγχάνουσι τῆς ἐμπιστοσύνης σας. Πρόκειται περὶ ἐντίμων ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν καὶ οἱ ἰδικοί μου συνεργάται καὶ πρὸς τοὺς ὁποίους τρέφω εὐχαριστίας, διότι κατὰ τρόπον ἔντιμον ὑπηρέτησαν τὴν Ὑπουργίαν μου. Εἶναι δὲ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς τὴν Κυβερνητικὴν παράταξιν καὶ μετὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ σήμερον διευθύνουν τὸ Ὑπουργεῖον.

§166Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Εἴχατε τὸν Μανουσάκην εἰδικὸν σύμβουλον, τί εἰδικότητα εἶχεν ὁ Μανουσάκης;

§167Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Κάμνετε κατάχρησιν τῆς μετριοπαθείας μου, διότι ἔχω καὶ προσωπικὴν ἱστορίαν ἡ ὁποία δὲν μοῦ ἐπιτρέπει οὔτε διαξιφισμοὺς νὰ κάμω οὔτε διενέξεις. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει ὁλόκληρος ἡ Βουλή. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ σᾶς ἤκουσα μὲ πολὺ ὑπομονὴν, ἐφθάσατε εἰς τὸ σημεῖον νὰ παρουσιάσετε τὴν Ὑπουργίαν μου ὡς ἀσυνάρτητον, ἐφθάσατε εἰς τὸ σημεῖον νὰ εἴπητε ὅτι ἔκαμα ἀνανέωσιν συμβάσεων μὲ τὸν ὅρον ὅτι θὰ ἀνανεοῦνται διαρκῶς καὶ ἐδημιουργήσατε μίαν αἴσθησιν εἰς τὴν Βουλήν.

§168Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου). Ἔδειξα τὰς συμβάσεις καὶ εἶπον διὰ μίαν διετίαν ἀνανεουμένην δι’ ἄλλην διετίαν. Αὐτὸ ἦτο τὸ ἀσυνάρτητον, ἐὰν τὶς ἐκάματε εἰς τὸ διηνεκὲς θὰ ἦτο σωφρονέστερον, δὲν θὰ ἦτο ἀσυνάρτητον.

§169Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Βλέπετε ὅτι ἐπαναλαμβάνετε τὴν αὐτὴν ἀνακρίβειαν καὶ πάλιν. Ὑπάρχουν ὡρισμέναι συμβάσεις.....

§170Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Μία καὶ μόνη.

§171Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Εἶναι πλείονες τῆς μιᾶς λέγει αὐτὸς ὁ ὅρος κ. συνάδελφοι, ὅτι ἕνα μῆνα πρὸ τῆς λήξεως τῆς συμβάσεως ἐφ’ ὅσον δὲν καταγγελθῇ ἡ σύμβασις δύναται νὰ ἀνανεωθῇ δι’ ἴσον χρονικὸν διάστημα πρὸς τὸ προηγούμενον. Εἶναι ἕνας ὅρος καθαρῶς ὑπηρεσιακὸς ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἰς ὅλας τὰς συμβάσεις.

§172Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου). Χωρὶς κανένα λόγον ὑπάρξεως.

§173Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 4ης Φεβρουαρίου διὰ νὰ δημιουργήσῃ μίαν ἐντύπωσιν εἶπεν: Κύριοι, θὰ ἀποκαλύψω καὶ κάτι ἄλλο. Ὑπάρχει μία σύμβασις ἡ ὁποία θὰ ἀνανεοῦται εἰς τὸ διηνεκές. Ὅπως προηγουμένως σᾶς εἶπον ὑπάρχει ἕνας ὅρος καθαρῶς ὑπηρεσιακὸς, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι ἐφόσον δὲν καταγγέλονται αἱ συμβάσεις πρὸ ἑνὸς μηνὸς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνανεοῦνται. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω μάθει νὰ σέβωμαι ὅλους τοὺς κ. συναδέλφους μου εἶμαι ἐξ ἐκείνων ποὺ δὲν τοὺς ἀρέσει ἡ ἀδικία, ἀλλὰ δὲν ἀνέχομαι νὰ λέγωνται ἀνακρίβειαι. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὴν ἡμέραν ἐκείνην δὲν θέλω νὰ καταλογίσω κακὴν πίστιν, ἀλλὰ εἶναι γεγονὸς ὅτι ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου σας παρεσύρθητε καὶ εἴπατε μερικὰ ἀνακριβέστατα. Διότι εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ εἴπω ὅτι ἡ τακτικὴ τὴν ὁποίαν ἐτήρησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου εἶναι ἡ τακτικὴ ἡ ἰδική μου. Καὶ εἶπεν ὅτι ὅταν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναλάβω τὸ Ὑπουργεῖον εὗρον πραγματικῶς μίαν ἀσυνάρτητον κατάστασιν καὶ ἡ ἀσυνάρτητος κατάστασις ἦτο ἀποτέλεσμα μιᾶς συμβάσεως ἡ ὁποία εἶχε γίνει μὲ τὴν ἀμερικανικὴν ἀποστολὴν καὶ τῆς ὁποίας ἦτο ὁ συντάκτης. Καὶ ἐγὼ γνωρίζω μὲ ποίαν μεθοδικότητα καὶ μὲ πόσους κόπους κατώρθωσα νὰ ἀπαλλάξω τὸ Κράτος ἀπὸ τὴν σύμβασιν αὐτήν. Καὶ ἔφθασα μέχρι τῆς Οὐασιγκτῶνος διὰ νὰ ἐκκαθαρίσω τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν καὶ νὰ παραδώσω τὸ Ὑπουργεῖον εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν ὡς ἕνα πραγματικὸν Ἑλληνικὸν Ὑπουργεῖον. Σήμερον ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ρυθμίζῃ διάφορα ζητήματα, ἐνῷ ὅταν ἀνέλαβον τὸ Ὑπουργεῖον μὲ τὴν σύμβασιν ἐκείνην δὲν εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ διαθέσω οὔτε ἕνα κόκκον σίτου ἄνευ τῆς γνώμης τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς. Καὶ ἔρχεται ὁ κ. Ὑφυπουργός, ὁ ὁποῖος, ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου, ἐνόμισεν, ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ χαρακτηρίζῃ τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν τοῦ προητοίμασα ὡς ἀσυνάρτητον. Νομίζω ὅτι αὐτό, ἐὰν μή τι ἄλλο, δὲν ἦτο πρέπον καὶ ἐφόσον προσῆλθον εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ σᾶς ἀπαντήσω μὲ ὅλην τὴν συμπάθειαν τὴν ὁποίαν ἔχω πρὸς τὸ πρόσωπόν σας. Ἦτο ἀνάγκη νὰ σᾶς ἀπαντήσω πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας.

§174Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ὁ κ. βουλευτὴς ἐκ Χανίων, ἢ δὲν ἤκουσεν ὅσα εἶπον κατὰ τὴν συνεδρίασιν ἐκείνην, ἤ, παραδόξως, τὰ παρηρμήνευσε. Εἶπον, καὶ τοῦτο ἐμφαίνεται ἐκ τῶν ἐστενογραφημένων πρακτικῶν, ὅτι ἀνενεώθησαν ὡρισμέναι συμβάσεις, ἀνέφερον πόσους διώρισα καὶ ποίους. Ἔκαμεν ὁ κ. Ὑπουργὸς καί, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ἑπτὰ διορισμούς. Ἑπομένως δὲν εἶπον ὅτι ἔκαμε πλείονας τῶν ἑπτά. Σᾶς εἶπον ὅτι ἔκαμεν ἑπτὰ καὶ εἶπον ὅτι ἀνενέωσεν ὡρισμένας συμβάσεις ἀστοιχειώτων κυρίων καὶ εἶμαι δυστυχῶς ὑποχρεωμένος νὰ συνομολογήσω μετὰ τοῦ κ. τέως Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος ὅμως διὰ τοῦτο δὲν ἀπαλλάσσεται τῆς πολιτικῆς εὐθύνης, ὅτι τὸ ὑπηρεσιακὸν Συμβούλιον δυστυχῶς συνεφώνησεν, ὅτι ἦτο κατάλληλα τὰ πρόσωπα αὐτὰ μὲ τὰ προσόντα τὰ ὁποῖα ἔχω τὴν τιμὴν ν’ ἀναφέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, διὰ νὰ καταλάβουν τὰς θέσεις τὰς ὁποίας ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐκ Χανίων τοὺς ἐνεπιστεύθη. Αὐτὰ ποὺ εἶπον δυστυχῶς δὲν μετεβλήθησαν ἐξ ὅσων ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Χανίων ἔγραψεν ἐν τῇ ἀναφορᾷ του πρὸς τὴν Βουλήν, τὴν δημοσιευθεῖσαν εἰς τὰ πρακτικά· ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν μετεχειρίσθην τὴν φράσιν, ὅτι δὲν μετέβαλε κατὰ ἓν ἰῶτα τὰ ὅσα εἶπον. Ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Χανίων, ὅμως, ἔχει δίκαιον νὰ διαμαρτύρεται, ἐὰν ἐπίστευσεν, ὅτι αὐτὸ ὑπεννόουν, ὅταν εἶπον, ὅτι εἰς τὸ Ὑφυπουργεῖον Ἐμπορίου ἠκολουθήθη οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἀσυνάρτητος. Ἡ εὐθύνη δὲν ἀνήκει καθόλου, κατὰ τὴν ταπεινήν μου κρίσιν, εἰς τὸν προκάτοχόν μου, εἰς τὴν θέσιν τοῦ Ὑφυπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου, καθόλου. Δέχομαι, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος εἶχε τὰς ἀρίστας τῶν προθέσεων καὶ ἔπραξε τὸ πᾶν ἐντὸς τῶν πλαισίων μιᾶς ἀνυπάρκτου πολιτικῆς καὶ ἐντὸς μιᾶς ἀτμοσφαίρας, τὴν ὁποίαν, νομίζω, χαρακτηρίζουν ὡρισμέναι πράξεις, διὰ τὰς ὁποίας, αὐτὸς προσωπικῶς, οὐδόλως εὐθύνεται. Ἔκαμε πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ νὰ διοικήσῃ τὸ Ὑπουργεῖον μὲ εὐπρέπειαν. Γενικὴ πολιτικὴ γραμμὴ ἰσχυρίσθην, ὅτι δὲν ὑπῆρχε καὶ νομίζω, ὅτι εἰς ἀπόδειξιν, ἀκριβῶς, αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ, ἔρχεται τὸ γεγονός, ὅτι ἔγιναν τεράστιαι συγκεντρώσεις χωρὶς νὰ προβλεφθῇ ὁ τρόπος καὶ ἡ μέθοδος τῆς ρευστοποιήσεως, καὶ εὑρέθημεν, ἐνῷ ἀκολουθούσαμε μίαν πολιτικὴν ἀντιπληθωρικήν, εὑρέθημεν, δηλαδή, ὑπὸ τὸ κράτος μιᾶς καταπληκτικῆς πληθωρικῆς πιέσεως, τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ ἡ Ὑπηρεσιακὴ Κυβέρνησις, διὰ νὰ ἀνακαλύψῃ εἰς τί ὠφείλετο. Εἰς τίποτε δὲν πταίετε, σεῖς, κύριε συνάδελφε, διὰ τὴν ἀσυναρτησίαν ταύτην καὶ οὐδόλως, εἶπον ὅτι σεῖς, προσωπικῶς, ἠσκήσατε ἀσυνάρτητον πολιτικήν. Ἐσεῖς καὶ ἐγώ, μόνοι μας, δὲν εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ ἀσκήσωμεν οὔτε συνῃρημένην, οὔτε ἀσυνάρτητον πολιτικήν. Αἱ Κυβερνήσεις, κύριε συνάδελφε, ἀσκοῦν οἰκονομικὴν πολιτικήν. Καὶ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, σᾶς παρακαλῶ, νὰ πιστεύσετε, ὅτι δὲν εἶχε, καθόλου, τὴν ἔννοιαν προσωπικῆς ἐναντίον σας ἐπιθέσεως.

§175Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Τὸ ἀσυνάρτητον, ἀφορᾷ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου ἢ προκατόχους Κυβερνήσεις;

§176Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Δὲν θέλω, κύριε συνάδελφε, τώρα νὰ εἴπω τί ἀφορᾷ. Ἀφορᾷ, πάντως, τὸ ἑξῆς περιστατικόν. Ἐγὼ δὲν ἔκαμα κριτικὴν ἀπὸ καταβολῆς τοῦ αἰῶνος. Ἔκαμα κριτικὴν τῆς τελευταίας περιόδου, ἡ ὁποία ἐδημιούργησε τὴν κυκλοφοριακὴν συμφόρησιν, περὶ ἧς ὁ λόγος. Ἐγώ, ὅταν παρέλαβον τὸ Ὑφυπουργεῖον, ὅπως τὸ γνωρίζετε καὶ σεῖς, τὸ Ὑπουργεῖον ἔπασχεν ἀπὸ μίαν τεραστίαν συμφόρησιν τῶν ἀποθηκῶν, τὴν ὁποίαν, πράγματι, σεῖς κατεβάλατε πᾶσαν προσπάθειαν διὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσητε. Ἀλλά, νομίζω ὅτι δὲν κατέβαλε ἡ Κυβέρνησις τὴν δέουσαν γενικωτέραν προσπάθειαν, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι ὁ κυρίως κίνδυνος δὲν ἦτο νὰ σαπίσουν τὰ στάρια εἰς τὰς ἀποθήκας, ὅπως ἐπίστευσαν οἱ ἀφελεῖς, ἀλλ’ ὁ κυρίως κίνδυνος ἦτο νὰ ἀνατιναχθῇ ἡ οἰκονομία μας ἐκ τῶν πληθωρικῶν πιέσεων. Αὐτὸς ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἠναγκάσθη ἡ Ὑπηρεσιακὴ Κυβέρνησις, ἡ μεσοβασιλεύσασα μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἡμῶν, νὰ εἴπῃ, ὅτι ἐγκαινιάζει ἐν τῷ Ὑφυπουργείῳ νέαν πολιτικήν. Καὶ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι, πράγματι, ὁ κ. Ζολώτας καὶ ὁ κ. Γαλάνης ἐνεκαινίασαν τὴν νέαν αὐτὴν πολιτικήν. Ταῦτα εἶπον καὶ αὐτὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ὡς πρὸς τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὑπὸ κρίσιν, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς. Ὅτι, πράγματι, ὑπῆρχεν αὐτὸ τὸ παράδοξον, κύριε συνάδελφε, καθεστώς, κατὰ τὸ ὁποῖον ἕνα μέλος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἀπεφάσιζε, τελεσιδίκως περὶ τῆς τύχης δισεκατομμυρίων. Ἀλλά, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον, τὸ μέλος αὐτὸ τῆς Ἐπιτροπῆς, καλῶς ἢ κακῶς, ἄφησε τὴν Ἑλλάδα καὶ μᾶς ἀπεστέρησε τῶν ὑπηρεσιῶν του. Ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον ἔχει συσσωρευθῆ μία σωρεία ὑποθέσεων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον. Ἐκάλεσα, κύριε συνάδελφε, ἀκριβῶς, τοὺς ἰδίους καθηγητάς, τοὺς ὁποίους ἐχρησιμοποιήσατε καὶ σεῖς, καὶ οἱ ὁποῖοι, ἁπλῶς, μοῦ ἐπρότειναν νὰ προσθέσω καὶ ἕνα ἄλλον καθηγητήν, τὸν ὁποῖον καὶ ἐγὼ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ποὺ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῶ, δὲν γνωρίζω, τὸν κ. Παπανδρέου τῆς Ἀνωτάτης Γεωπονικῆς Σχολῆς, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπον, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον, νὰ μετάσχῃ τῆς Ἐπιτροπῆς, καὶ μοῦ εἶπον δέ, ὅτι «Κύριε Ὑπουργέ, ἐδῶ ἡμεῖς δὲν εἴμεθα καθηγηταὶ κλάδων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀσκοῦμε, παρὰ τὸ καθηγητικὸν ἐπάγγελμα, τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἰατροῦ ἢ τοῦ δικηγόρου, ἀλλ’ εἴμεθα καθηγηταὶ εἰδικῆς Ἐπιστήμης, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἐπαγγελματικὰ περιθώρια. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἀναλάβωμεν τὸ βαρύτατον αὐτὸ ἔργον χωρὶς νὰ μᾶς δώσητε μίαν πρόσθετον ἀμοιβήν». Λυποῦμαι, κύριοι, αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Μᾶς ἐπροκαλέσατε καὶ σᾶς τὰ λέγομεν. Ἐξήτασα τὸ θέμα καὶ εὑρῆκα, ὅτι, δυστυχῶς, οἱ κύριοι Καθηγηταί, ὅσον καὶ ἂν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, ἔχουν δίκαιον. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος. Σημειώσατε, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη, δὲν ἐπίστευον, ὅτι ἔχουν δίκαιον, πάλιν, θὰ τὰ ἔδιδα, διότι δὲν ἔχω ἄλλον τρόπον νὰ τοὺς ἐκβιάσω νὰ κάμουν αὐτὴν τὴν δουλειά. Πιστεύω δέ, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιληφθοῦν αὐτοῦ τοῦ ἔργου οἱ ὑπάλληλοι, δι’ οὓς ἀκριβῶς, λόγους εἶπεν καὶ ὁ κ. βουλευτὴς ἐκ Χανίων, διότι, ὅσον καὶ ἂν εἶναι ἔντιμος, αἱ ἀποφάσεις των θὰ εἶναι διαβληταί. Διότι πρόκειται περὶ ποσῶν τεραστίων καὶ διότι πρόκειται περὶ θέματος, τὸ ὁποῖον, οὐδεὶς Ὑπουργὸς εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐλέγξῃ, διότι οὔτε σεῖς οὔτε ἐγὼ εἴμεθα ἐμπειρογνώμονες ἐπὶ τῆς ποιότητος 3–4 διαφόρων εἰδῶν σίτου. Εἶπον, ὅμως, ὅτι προέκυψαν καὶ ἄλλα τινὰ θέματα, κύριοι συνάδελφοι καὶ ἂν ἐνδιαφέρεσθε, ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω καὶ ποῖα. Προέκυψεν ἕνα θέμα ἀνάλογον, τὸ ὁποῖον χρήζει ἐπιστημονικῆς ἐξετάσεως, εἰς τὴν Διεύθυνσιν καυσίμων. Ὑπάρχουν δύο γνῶμαι καθηγητῶν Πολυτεχνείου, αἱ ὁποῖαι ἀντιφάσκουν μεταξύ των καὶ δὲν εἶμαι ἐγὼ εἰς θέσιν ὁμολογουμένως, νὰ τάμω τὴν διαφορὰν οὔτε νομίζω, ὅτι δύναται ἡ διαφορὰ αὐτὴ νὰ τμηθῇ ἁπλῶς διὰ τῆς προκλήσεως ἀποφάσεως ὑφισταμένης ὑπηρεσιακῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐνδέχεται νὰ δημιουργηθοῦν καὶ ἄλλα θέματα φύσεως ἀναλόγου. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτην— καὶ παρέχω πρὸς τὴν Βουλὴν τὴν ρητὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι δὲν πρόκειται εἰς τὴν θέσιν αὐτὴν νὰ χρησιμοποιηθῇ οὐδείς, ἀπολύτως, παρὰ μόνον πρόσωπα ἀνεγνωρισμένου κύρους καί, ὅταν λέγω πρόσωπα ἀνεγνωρισμένου κύρους, ἐννοῶ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀναμφισβητήτου καὶ ἀναμφιλέκτου καὶ ὁμολογουμένης εἰδικότητος—παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴν εὐχέρειαν νὰ κινηθῶ. Ἔχει δίκαιον ὁ κ. συνάδελφος, ὅταν λέγῃ, ὅτι θὰ χρειασθῇ προκειμένου εἰδικῶς, περὶ τοῦ σίτου, νὰ κατατεθῇ διάταξις, ἡ ὁποία νὰ καθιστᾷ ἁρμοδίαν ὡρισμένην Ἐπιτροπήν. Ἐπειδὴ ὅμως, κατατίθεται νομοσχέδιον προσεχῶς γενικῶς περὶ σίτου, πρόκειται νὰ περιληφθοῦν διατάξεις ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀναφέρονται εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ αἱ ὁποῖαι νὰ δίδουν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν αὐτὴν τὰ δικαιώματα, περὶ τῶν ὁποίων, πολὺ ὀρθῶς ὡμιλήσατε—εὑρῆκα τὸ σημείωμα τοῦ σχεδίου νόμου τὸ ὁποῖον εἴχατε εἰς τὸ ἀρχεῖον τοῦ Ὑπουργείου—καὶ νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀπό τινων ἀπόψεων λεπτομερειακῶν καί, ἰδίως ἀπὸ τῆς ἀπόψεως, ὅτι δὲν ἔχομε, τώρα, συμβατικὰς σχέσεις, ἐνῷ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας ὑπῆρχον σχέσεις συμβάσεως μὲ τοὺς ἀλευρομύλους, τὸ νομοσχέδιον θὰ ἔχρηζε συμπληρώσεως καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, θὰ ἔλθῃ, πράγματι, νομοσχέδιον. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι, ὀρθῶς, ἐχώρισα τὸ θέμα, διότι ἐδῶ πρόκειται νὰ διορίζω πέντε τὸ πολύ, καθηγητὰς Πανεπιστημίου ἢ Ἀνωτάτων Ἱδρυμάτων, ἢ πρόσωπα ἀναμφισβητήτου κύρους, ὅπως ἦτο, ἄλλο μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι, πράγματι, ἐξέχον καὶ ἀξιόλογον πρόσωπον, τὸ ὁποῖον γνωρίζει ὁ κ. πρώην Ὑφυπουργὸς βουλευτὴς ἐκ Χανίων καὶ τὸ ὁποῖον δὲν δύναται νὰ κατηγορηθῇ, ὅτι ἀνήκει εἰς τὴν ἰδικήν μας πολιτικὴν παράταξιν, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον, ἐπιστημονικῶς, πρόσωπον καὶ τοῦ ὁποίου εἶναι ἀπαραίτητος ἡ παρουσία εἰς τὴν ἐν λόγῳ Ἐπιτροπήν. Συμφωνῶ μὲ ὅσα εἴπατε, μὲ μόνην τὴν διαφοράν, δὲν θέλω νὰ παρατείνω, περαιτέρω, τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα μοῦ παρέχει τὸ παρὸν σχέδιον νόμου, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, διότι ἐν τῷ μεταξύ, θὰ ὑποβληθῇ ὁ ὀργανισμὸς τοῦ Ὑπουργείου, ὁ ὁποῖος διὰ παγίων διατάξεων, πλέον θὰ τακτοποιήσῃ τὰ θέματα. Ἀλλ’ ἔχετε δίκαιον, ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ 2ου ἐδαφίου τῆς παραγράφου 2 δύναται νὰ δημιουργήσῃ παρεξηγήσεις. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν νὰ τὴν ἀντικαταστήσωμεν καὶ νὰ εἴπωμεν «ἡ ἀμοιβὴ τῆς παρούσης παραγράφου δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ τὰ 3 ἑκατομμύρια μηνιαίως κατ’ ἄτομον».

§177Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Βάσει τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἡ συνιστωμένη Ἐπιτροπή...

§178Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Δὲν συνιστᾶται Ἐπιτροπὴ διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ.

§179Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Θὰ συσταθῇ δι’ ἀποφάσεως.

§180Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Λέγει ὅτι ἠμπορῶ νὰ πάρω μέχρι 5 ἐμπειρογνώμονας, οἱ ὁποῖοι θὰ μείνουν 15 ἡμέρες μόνον, διότι τόσον τοὺς χρειάζομαι.

§181Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἡ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ καταρτισθῇ διὰ τῆς κοινῆς ἀποφάσεως τῶν δύο Ὑπουργῶν, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ συμμετέχουν καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τοῦ Πολυτεχνείου, θὰ ἐπιληφθῇ τῆς ἐξετάσεως καὶ τῶν δειγμάτων, τῶν μέχρι τοῦδε ληφθέντων. Ἐὰν στηριχθῶμεν εἰς τὴν διάταξιν τοῦ νόμου ὡς ἔχει, ὅλαι αἱ μέχρι τοῦδε δειγματοληψίαι δὲν θὰ ἐπικυρωθοῦν ἀπὸ καμμίαν ἀπόφασιν, οὔτε ἰδικήν σας, οὔτε τῆς Ἐπιτροπῆς. Νὰ διασαφηνισθῇ, λοιπόν, ὅτι ἔργον τῆς Ἐπιτροπῆς θὰ εἶναι ἡ ἐξέτασις τῶν μέχρι τοῦδε ληφθέντων δειγμάτων.

§182Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου). Θὰ τὰ εἴπωμεν εἰς τὸν νόμον. Δὲν πρέπει νὰ τεθῇ εἰς αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, διότι ἠμπορεῖ νὰ ἐπέλθῃ σύγχυσις. Ἐγὼ θέλω νὰ ἔχω αὐτὰ τὰ πρόσωπα διὰ γενικοὺς λόγους, σήμερα διὰ τὸ σιτάρι, αὔριον διὰ τὰ καύσιμα.

§183Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ νὰ σᾶς διευκολύνωμεν ἐκάμαμεν τὴν παρατήρησιν αὐτήν.

§184Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου) Κύριοι συνάδελφοι, πρόκειται νά δώσωμεν 3 ἑκατ. δραχμῶν περίπου εἰς αὐτοὺς τοὺς καθηγητάς. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ δεχθῆτε μίαν προσθήκην, τὴν ἑξῆς: «Ἡ κατὰ τὴν παραγρ. 2 τοῦ παρόντος ἀμοιβὴ καταβάλλεται εἰς τὸ ἀκέραιον, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ὁ δικαιοῦχος μισθοδοτεῖται ἢ συνταξιοδοτεῖται». Οἱ κύριοι αὐτοὶ εἶναι καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ πράγματι πρόκειται νὰ τοὺς δώσω μίαν πρόσθετον ἀμοιβὴν διὰ νὰ δουλέψουν, διότι ἡ ἐργασία, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ κάμουν δὲν εἶναι λεπτομερειακή. Εἶναι δουλειὰ διὰ τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἐργασθοῦν ἀπὸ τὸ πρωΐ ἕως τὸ βράδυ.

§185Κ. ΜΠΑΚΟΛΛΑΣ. Νὰ μὴ ὑπάρχουν φορολογικαὶ ἀπαλλαγαί.

§186Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἤθελα νὰ εἴπω δύο λόγια, σχετικῶς μὲ ὅσα εἴπατε διὰ τὴν κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου, ὅτι εὑρήκατε σῖτον εἰς μεγάλας ποσότητας κ.λ.π.

§187Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου). Διὰ σᾶς, ἀντιθέτως, εἶπα ὅτι ἐκάματε ὅ,τι ἠμπορούσατε. Εἶπα μόνον ὅτι εὑρῆκα κυκλοφοριακὴν συμφόρησιν ...

§188Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶτε τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον μᾶς εἶχε δημιουργήσει μίαν κατάστασιν ὄχι εὐχάριστον.

§189Κ. ΜΠΑΚΟΛΑΣ. Ἡ λέξις «ἀκέραιον» νὰ διαγραφῇ, κύριε Ὑπουργέ, διότι ἠμπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἐντύπωσιν φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς.

§190Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφ. Ἐμπορίου). Νὰ διαγραφῇ.

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐτερματίσθη. Γίνεται δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον ὡς ἐτροποποιήθη;

§192ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§193ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προκλήσεως γνωμοδοτήσεων ἐπὶ εἰδικῶν θεμάτων ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐμπορίου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως διατάξεών τινων τοῦ Ψηφίσματος ΚΗʹ)1947 «περὶ παροχῆς διευκολύνσεων διὰ τὴν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἀνοικοδόμησιν».

§194Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ τὸ νομοσχέδιον εἶναι εἰς μόνην συζήτησιν καὶ ἡ Βουλὴ ἔχει καταπονηθῆ, θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργόν, καίτοι ἐπὶ τρεῖς συνεχεῖς βραδυνὲς συνεδριάσεις ἔρχεται διὰ νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον, νὰ δεχθῇ νὰ τὸ ἀναβάλωμεν διὰ αὔριον, νὰ εἶναι δὲ πρῶτον εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν.

§195Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ καὶ δι’ ἁπλοῦ Διατάγματος, νὰ παραταθοῦν δηλαδὴ αἱ διατάξεις τοῦ ΚΗʹ Ψηφίσματος. Ἐπειδὴ ὅμως προέκυψαν νομικαὶ ἀμφιβολίαι, περὶ τοῦ ἐὰν ἦτο δυνατὸν ἢ ὄχι νὰ γίνῃ αὐτό, προετιμήθη ἡ ὁδὸς ἡ νομοθετική. Περιέχει διατάξεις ἐπὶ τῶν ὁποίῳ δὲν ἔχει κανεὶς ἀντίρρησιν. Ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις διότι δὲν παρατείνονται αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαί. Ἐπ’ αὐτοῦ ὅμως εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω εἰς τοὺς κυρίους συναδέλφους καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν γενικῶς, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ μὴ κάμωμεν δεκτὴν καμμίαν τροπολογίαν, ἀφορῶσαν φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, διότι ἔχει τὴν ἀντίληψιν, ὅτι αἱ φορολογικαὶ ἀνταλλαγαὶ—κατέθεσε, μάλιστα, καὶ εἰδικὸν νομοσχέδιον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν—πρέπει νὰ καταργηθοῦν. Πρέπει δὲ νὰ καταργηθοῦν διὰ τὸν ἑξῆς λόγον, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς δὲν εἶναι γνωστὸν ποῖον ποσὸν φόρου διαφεύγει. Συνεπῶς, ἐφ’ ὅσον διὰ τὰς διατάξεις, τὰς περιλαμβανομένας εἰς τὸ νομοσχέδιον, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίρρησις καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ μὴ δεχθῇ καμμίαν τροπολογίαν ἐπὶ φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν, νομίζω, ὅτι θὰ καταπονηθῇ καὶ αὔριον ἡ Βουλή, ἐὰν τὸ ἀναβάλωμεν χωρὶς λόγον.

§196Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ὑπάρχουν τροπολογίαι καὶ εἶναι εἰς μόνην συζήτησιν, κ. Ὑπουργέ. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ δύο συζητήσεων τὸ πρᾶγμα θὰ ἦτο διαφορετικόν.

§197Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ὅλαι αἱ τροπολογίαι, ποὺ ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψει μου, ἄγουν εἰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς.

§198Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Πάντως ὁ καθένας ἔχει μίαν τροπολογίαν, κ. Ὑπουργέ, καὶ θὰ συζητηθοῦν, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν θὰ γίνουν δεκταὶ ἢ ὄχι. Νομίζω, ὅτι αὔριον ἐντὸς ἡμισείας ὥρας θὰ τελειώσωμεν, ὥστε νὰ μὴ καταπονηθῶμεν ἀπόψε περισσότερον.

§199ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον;

§200Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἐγώ, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ὑπῆρξα ἀντίθετος καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἐὰν ἐπιμένετε, παρὰ τὸ ὅτι δὲν εἴμεθα ἐν ἀπαρτίᾳ καὶ ὑπάρχουν καὶ τροπολογίαι πρὸς συζήτησιν, ἀνεξαρτήτως, ἐπαναλαμβάνω, τοῦ ἂν θὰ γίνουν δεκταὶ ἢ ὄχι, ἡμεῖς δεχόμεθα νὰ συζητηθῇ ἀπόψε.

§201Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Δὲν θὰ ὑπάρξῃ καὶ πρακτικὸν ἀποτέλεσμα ἐκ τῆς συζητήσεως.

§202ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτόν;

§203Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἂν διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, λέγετε, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ πρακτικὸν ἀποτέλεσμα λόγῳ τῆς πλειοψηφίας ποὺ διαθέτει ἡ Κυβέρνησις τότε δὲν πρέπει νὰ γίνῃ συζήτησις δι’ οὐδὲν νομοσχέδιον. Ἀλλὰ νομίζομεν, ὅτι ἔχομεν κάποιαν ὑποχρέωσιν νὰ εἴπωμεν καὶ ἡμεῖς τὰς ἀπόψεις μας καὶ νὰ ἀναπτύξωμεν τὰ ἐπιχειρήματά μας διατί ἀντιτιθέμεθα εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον.

§204ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν.

§205Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Παρὰ τὴν ἔλλειψιν ἀπαρτίας δεχόμεθα, ἐφ’ ὅσον ἐπιμένει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ συζητήσωμεν ἀπόψε τὸ νομοσχέδιον.

§206Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ἀφοῦ περιμέναμεν τόσην ὥραν, μοῦ φαίνεται, ὅτι πρέπει νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν ἀπόψε, ἡ ὁποία συζήτησις ἄλλωστε δὲν θὰ διαρκέσῃ πλέον τῆς μισῆς ὥρας.

§207ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης ἔχει τὸν λόγον.

§208Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς παρεκαλέσαμεν τὸν κ. Ὑπουργόν, ἂν ἦτο διατεθειμένος νὰ ἀφήσῃ τὴν συζήτησιν δι’ αὔριον, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἐπιμένει, δεχόμεθα νὰ τὸ συζητήσωμεν ἀπόψε. Κύριοι βουλευταί, εἶμαι κατ’ ἀρχὴν ἀντίθετος τοῦ νομοσχεδίου, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Τὸ ΚΗʹ ψήφισμα ἔδιδε διευκολύνσεις καὶ τὴν δυνατότητα εἰς τοὺς ἀνοικοδομοῦντας ἀπαλλασσόμενοι ἀπὸ τὰς διαφόρους φορολογίας νὰ ἀνοικοδομήσουν τὰ ἐρείπια, νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ λύσωμεν ἐν μέρει τὸ τεράστιον στεγαστικόν μας πρόβλημα. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀπὸ τὴν κατοχὴν καὶ τὸν συμμοριτοπόλεμον, τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ οἰκοδομικοῦ μας πλούτου κατεστράφη. Ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς κεῖται εἰς ἐρείπια καὶ ἡ Δʹ Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ ἔκανε τὸ ψήφισμα αὐτὸ καὶ ἐνέκρινεν ὅπως, κατ’ ἐξουσιοδότησιν αὐτῆς ἐκδοθοῦν τὰ διάφορα διατάγματα τῶν γνωστῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν κ.τ.λ. Ἐκτὸς τῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν ὑπάρχει καὶ μία ἐνοικιοστασιακὴ ἀπαλλαγὴ τοῦ ψηφίσματος καὶ ὅσον ἀφορᾷ καὶ τὰς ἐπιτάξεις. Αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ ἦσαν αἱ γνωσταὶ τοῦ ΚΗʹ Ψηφίσματος, δηλαδὴ τοῦ χαρτοσήμου, τοῦ φόρου καθαρᾶς προσόδου καὶ δὲν ἐπεβάλετο οὐδεὶς φόρος πλὴν 1% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ οἰκοδομουμένου κτίσματος διὰ νὰ δυνηθῇ ἐκ τοῦ ἐσόδου τούτου νὰ ἀσκήσῃ τὸ Ὑπουργεῖον Ἀνοικοδομήσεως τὴν πολιτικήν του ἐπὶ τῶν σχεδίων τῶν πόλεων. Μέχρι τῆς 31–12–52 ὅσοι εἶχον ἀνοικοδομήσει ἔσχον τὴν φορολογικὴν αὐτὴν ἀτέλειαν καὶ τὴν ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου καὶ ἐπιτάξεων φορολογικὴν ἀπαλλαγήν. Ἕνα ὅμως Διάταγμα τῆς 17–4–51 περιώρισε τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς καὶ καθώρισεν ὅπως μετὰ τὸν Μάρτιον τοῦ 1951 πληρώνουν φόρον εἰσοδήματος καθαρᾶς προσόδου, δηλαδὴ φόρον τοῦ ἐνοικίου. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ φόρος τοῦ ἐνοικίου κυμαίνεται ἀπὸ 15–30%. Ἑπομένως τὸ Κράτος τὴν φορολογητέαν ὕλην τὴν πραγματοποιεῖ διὰ τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ τοῦ κατ’ ἐξουσιοδότησιν ἐκδοθέντος Διατάγματος καὶ ἔχει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰ χέρια της τὸ πραγματικὸν ἔσοδον τῆς φορολογίας τῶν ἐνοικίων. Ὁ σκοπὸς βεβαίως τοῦ ψηφίσματος ἦτο νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀνοικοδόμησις τῶν ἐρειπίων καὶ πράγματι ἤρχισεν ἡ ἀνοικοδόμησις αὐτῶν, ἰδίως εἰς τὰς μεγάλας πόλεις. Ἂν δὲν ἐγένετο ἀνοικοδόμησις σημαντικὴ εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἦτο αἰτία ὁ συμμοριτοπόλεμος. Σήμερον ἐὰν ἔχωμεν ἕνα βιομηχανικὸν πλοῦτον τὸν ἔχομεν ἀκριβῶς ἐξ αἰτίας τοῦ ΚΗʹ Ψηφίσματος καὶ ἐπὶ πλέον διὰ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἡ ὁποία ἐδίδετο τότε ἀφειδῶς χωρὶς τοὺς σημερινοὺς περιορισμοὺς καὶ ἡ ὁποία ἐβοήθησε τὴν ἁλματώδη ἀνοικοδόμησιν. Ἂν δὲν ἐγένετο τότε ἡ ἀνοικοδόμησις ἔστω καὶ τῶν πολυκατοικιῶν ἀναμφισβητήτως θὰ ἐχάναμεν τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν ὅπως τὴν χάνομεν σήμερον, διότι δὲν ἔχομεν νὰ δίδωμεν τὸ 30% εἰς δραχμὰς τῶν δολλαρίων ποὺ μᾶς χορηγοῦνται. Τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα προσέφερε μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ καὶ εἰς ἄλλας μεγάλας πόλεις, διότι ἱδρύθησαν ἐργοστάσια, κλινικαί, πολυκατοικίαι κλπ. καὶ σὲ λίγο ἐβγῆκαν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἐξ αἰτίας τῶν φορολογικῶν αὐτῶν ἀπαλλαγῶν καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια ἡ ὁποία ἐδίδετο τότε, κατηναλώθη καὶ ἑπομένως ἔχομεν κάτι τι κερδίσει, ἐφάγαμεν τοὐλάχιστον μερικὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα θὰ εἶχον χαθῆ ἐὰν δὲν διετίθεντο διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν. Ἑπομένως τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα ἐνίσχυσε τὴν οἰκοδομικὴν δραστηριότητα καὶ ἐβοήθησε τὴν ἐξαγωγὴν καὶ τὴν κυκλοφορίαν τοῦ χρυσοῦ εἰς τὴν ἀγοράν, ὁ ὁποῖος ὑπελογίζετο τότε εἰς δέκα ἑκατομμύρια χρυσὲς λίρες. Ἡ ἀνεργία ἔπαυσε τότε νὰ ὑπάρχῃ καὶ κατὰ τρόπον ἔμμεσον τὸ νεκρὸν κεφάλαιον ἐξῆλθεν ἀπὸ τὰς κρύπτας του καὶ ἐφορολογήθη ἐπαρκῶς βάσει τοῦ διατάγματος τοῦ Μαρτίου τοῦ 1951. Τὸ παρὸν νομοσχέδιον φέρει τὸν μανδύαν τῆς ψευδαπάτης, διότι ἐνῷ οὐδεμίαν φορολογικὴν ἀπαλλαγὴν χάριν τῆς ἀνοικοδομήσεως υἱοθετεῖ, τοὐναντίον λέγει ἁπλῶς, ὅτι προστατεύει διὰ τοὺς μέλλοντας νὰ ἀνοικοδομήσουν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐπιτάξεως, καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ ἐνοικιοστασίου. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐπιτάξεως δὲν ὑπάρχει ζήτημα, διότι αἱ ἐπιτάξεις ἐσταμάτησαν. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐνοικιοστασιακῆς, μὲ τὴν σημερινὴν αὔξησιν τῶν ἐνοικίων καὶ μὲ τὴν τροποποίησιν, ἡ ὁποία ἔγινε πέρυσιν ἐπὶ τοῦ ἐνοικιοστασίου, κατὰ τὴν ὁποίαν δύναται ὁ ἐνοικιαστὴς νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ δικαστήριον διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν καταβολὴν τοῦ θεμιτοῦ μισθώματος, παύει ἀπὸ τοῦ νὰ ἔχῃ καὶ αὐτὸ οἱανδήποτε ἀξίαν. Ἑπομένως τὰ δύο πράγματα, τὰ ὁποῖα λέγει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου δίδεται μία ἱκανοποίησις εἰς αὐτοὺς ποὺ θὰ ἀνοικοδομήσουν εἰς τὸ μέλλον, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει οὔτε κἂν νὰ λέγεται ὡς αἰτιολογία τοῦ νομοσχεδίου, διότι τοῦτο ἀποτελεῖ καθαρὸν ἐμπαιγμόν. Ἡ Κυβέρνησις εἰς δύο πράγματα ἀποσκοπεῖ: Πρῶτον, εἰς τὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐκ τῆς φορολογίας. Πράγματι δὲ ὑπολογίζει, καὶ εἶναι φαίνεται πεπεισμένη, ὅτι διὰ τῆς μὴ ἀπαλλαγῆς θὰ ἔχῃ ἔσοδα πολὺ μεγάλα. Ἐὰν πράγματι τὸ πιστεύῃ βεβαίως, καλῶς φέρει τὸ παρὸν νομοσχέδιον, μὲ τὴν βεβαιότητα, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ τὴν κινδυνεύουσαν ἐθνικὴν οἰκονομίαν. Διότι ὀρθῶς ἢ πρέπει νὰ σωθοῦμεν ἢ ἐρείπια ἀκόμη περισσότερα, εἶναι ἀδύνατον νὰ βαστάσῃ ἡ ἰσχνή μας οἰκονομία. Ἑπομένως καθῆκον ὅλων μας εἶναι νὰ συντρέξωμεν σοβαρῶς τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐξυγίανσιν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας. Τὸ δεύτερον ζήτημα ποὺ ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ κεφαλαίου πρὸς τὴν ἀνασυγκρότησιν. Ἐπ’ αὐτῶν τῶν δύο θὰ ἐπιμείνω διὰ νὰ πείσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Προνοίας, ὅτι ἐπ’ αὐτῶν ἀκριβῶς σφάλλει ἡ Κυβέρνησις. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ ἀνοικοδομῶν μὲ τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα πληρώνει τὸ 40% τοῦ κεφαλαίου ποὺ οἰκοδομεῖται ὡς φορολογία εἰς τὸ Δημόσιον, εἰς τὸ Κράτος. Δηλαδὴ ἐὰν ἐξοδέψῃς 100 λίρες, αἱ 40 λίρες θὰ πᾶνε ὡς ἔσοδον, ἀπὸ δασμούς, ἀπὸ φόρον μεταβιβάσεως, φόρον τοῦ μηχανικοῦ, φόρον ἐπὶ τῶν σιδήρων, τσιμέντων κ.λ.π. Ἑπομένως δὲν νομίζω, μιὰ ποὺ ἀκριβῶς ἔχομεν 40% εἰσόδημα ἀπὸ τὴν διάθεσιν αὐτῶν τῶν κεφαλαίων, δὲν νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν πράγματι ἔχῃ ἔτσι τὸ πρᾶγμα, ἀλλ’ ἔτσι εἶναι, διότι καὶ τὸ Τεχνικὸν Ἐπιμελητήριον καὶ οἱ οἰκονομικοὶ ὑπάλληλοι αὐτὸ λέγει, δὲν νομίζω, ὅτι ὀρθῶς σκέπτεται ἡ Κυβέρνησις ὡς πρὸς τὸ σημεῖον αὐτό. Ἐὰν διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ σταματήσωμεν τὴν ἀνοικοδόμησιν θὰ κάνωμεν δύο κακά. Πρῶτον, τὰ 40% θὰ τὰ χάσωμεν, διότι δὲν θὰ γίνουν κτίσματα καὶ δὲν θὰ εἰσπράξῃ τίποτε τὸ Κράτος. Ἐὰν δὲν γίνῃ ἡ ἀνοικοδόμησις, ἐὰν δὲν γίνῃ τὸ κτίσμα νὰ καταναλωθῇ τὸ κεφάλαιον αὐτό, δὲν θὰ ἔχῃ τὸ 40% τὸ Κράτος. Δεύτερον, μὴ γενομένης ἀνοικοδομήσεως δὲν θὰ ὑπάρχῃ καὶ ἡ φορολογία τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος τῶν ἐνοικίων, ἑπομένως θὰ χάσῃ πολλαπλάσια τὸ Κράτος ἀπὸ ὅσα νομίζει, ὅτι θὰ εἰσπράξῃ καταργώντας τὰς ἀπαλλαγὰς τοῦ ΚΗʹ Ψηφίσματος διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὴν ἐκτροπήν, ὅπως φαντάζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι θὰ ἐκτρέψῃ τὸ κεφάλαιον πρὸς τὴν ἀνασυγκρότησιν, ἀπατᾶται, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι μόνον ἐὰν ὑπάρχῃ σοβαρὸν συμφέρον ἐξέρχεται εἰς τὴν ἐπιφάνειαν. Αὐτά, κύριοι, εἶναι ἡ πραγματικότης. Ἐπακόλουθον τῆς καταστάσεως αὐτῆς θὰ εἶναι τὸ σταμάτημα τῆς ἀνοικοδομήσεως, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιφέρῃ ἀφ’ ἑνὸς τὴν ἐλάττωσιν τῆς φορολογίας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν αὔξησιν τῆς ἀνεργίας. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ μὴ γίνεται εἰς τὰς μεγάλας πόλεις διάθεσις κεφαλαίου, ὑπάρχει ἕνας τρόπος νὰ τὸ ἐπιτύχῃ. Δεδομένου, ὅτι ἐλέγχει τὰ κεφάλαια τῶν νομικῶν προσώπων, δύναται ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ δώσῃ, οὔτε εἰς τὸ Ταμεῖον Νομικῶν, οὔτε εἰς ἄλλα Ταμεῖα χρήματα δι’ ἀνοικοδόμησιν πολυκατοικιῶν. Τὸ κεφάλαιον ὅμως, τὸ ὁποῖον δὲν δύναται νὰ ἐλέγξῃ, εἶναι τὸ κεφάλαιον τὸ ἰδιωτικόν, τὸ ὁποῖον θέλομεν νὰ βγῇ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν διὰ νὰ αὐξήσῃ τὸν κύκλον τῆς ἐργασίας, διότι ἔτσι τὸ Κράτος θὰ εἰσπράξῃ περισσότερα. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν δύναται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐλέγξῃ διὰ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς τὴν διάθεσιν τῶν κεφαλαίων τῶν Νομικῶν Προσώπων, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα παρέλκει καὶ διὰ τὰς μεγάλας πόλεις. Εἶμαι ἀντίθετος, κύριοι συνάδελφοι, τοῦ νομοσχεδίου, διότι θέλω νὰ γίνῃ ἡ ἀνοικοδόμησις εἰς τὴν ἐπαρχίαν, ἡ ὁποία καθυστέρησεν καὶ δὲν ἤρχισεν ἀκόμη λόγῳ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Πολλαὶ πόλεις, π.χ. τῆς Κρήτης, λόγῳ τῆς τότε καταστάσεως δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀνοικοδομηθῶσιν. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, κ. Ὑπουργέ, τὸ νομοσχέδιον ἐνῷ δὲν φέρει κανένα κακὸν εἰς τὰς Ἀθήνας, τὸ πολὺ–πολὺ νὰ βλάψῃ μερικοὺς ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι ἐμπορεύονται τὴν ἀνέγερσιν πολυκατοικιῶν, ἀντιθέτως ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ὑποφέρουν θὰ εἶναι οἱ βομβόπληκτοι, οἱ συμμοριόπληκτοι καὶ οἱ πυροπαθεῖς τῶν διαφόρων ἐπαρχιῶν τοῦ Κράτους. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ γίνῃ μία παράτασις διετής, ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἀνοικοδομηθοῦν καὶ αἱ ἐπαρχιουπόλεις, διὰ τὰς ὁποίας τόσον ἐνδιαφερόμεθα καὶ δι’ αὐτὸ ἔλαβον τὸν λόγον.

§209ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Νικολίτσας ἔχει τὸν λόγον.

§210Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Δύο λέξεις μόνον θὰ πῶ ὡς ἐκπρόσωπος περιφερείας κατ’ ἐξοχὴν πυροπαθοῦς. Τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα εἶχε δύο σκοπούς. Ἕνα οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν καὶ ἕνα ἠθικόν. Θὰ ὁμιλήσω μόνον περὶ τοῦ ἠθικοῦ σκοποῦ. Τὸ Κράτος δὲν ἔδωσεν εἰς τοὺς πυροπαθεῖς οὐδεμίαν ἐνίσχυσιν, οὔτε ἀπὸ τὰς Ἰταλικάς, οὔτε ἀπὸ τὰς Γερμανικὰς ἐπανορθώσεις, καὶ ἡ μόνη παροχὴ ἡ ὁποία ἐδόθη εἶναι ἡ ἀναφερομένη εἰς τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα. Δυστυχῶς τῶν εὐεργετημάτων τοῦ Ψηφίσματος τούτου δὲν ἐπωφελήθησαν οἱ πυροπαθεῖς, διότι τὸ ψήφισμα ἐγένετο εἰς τὰ 1947 ἀλλὰ τότε ὁ συμμοριτοπόλεμος εὑρίσκετο ἐν τῇ μεγαλυτέρᾳ του δράσει. Ἐὰν ἔλαβον τὸν λόγον, τὸ ἔπραξα διὰ νὰ παρακαλέσω νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν τὸ ζήτημα τῶν πυροπαθῶν ἐξ ἐχθρικῆς δράσεως. Αὐτοὶ δηλαδή, οἱ ὁποῖοι κατεστράφησαν ἐντελῶς καὶ εἰς τοὺς ὁποίους τὸ Κράτος δὲν ἔδωσεν τίποτα. Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν εἰς κουφάλας, αὐτοὶ τῶν ὁποίων δὲν κατεστράφησαν μόνον τὰ σπίτια, ἀλλὰ πᾶν, ὅ,τι εἶχαν ἐκεῖ μέσα καὶ ἡ προὶξ τῶν θυγατέρων καὶ τὰ οἰκιακὰ σκεύη, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἔπρεπεν νὰ τύχουν εἰδικῆς μεταχειρίσεως. Εἶχα τὴν ἐλπίδα μὲ ὅσα χθὲς εἶπεν εἰς Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἐδέχετο τὴν παράτασιν τοῦ ψηφίσματος ἐν τῷ συνόλῳ του. Ὡς ἐπληροφόρησεν ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προνοίας, τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δὲν ἀπεδέχθη τὴν ἄποψιν αὐτήν, διότι δὲν θέλει νὰ γίνουν φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ μερικῶν. Ἐδῶ δὲν ἐπρόκειτο περὶ μερικῆς ἀπαλλαγῆς. Πρόκειται περὶ φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς ὑπὲρ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν, ὅ,τι εἶχον ὑπὲρ τῆς Πατρίδος. Δὲν ἦσαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐξέχασαν τὸ καθῆκόν τους, ἀλλὰ διέθεσαν τὸ πᾶν, ἐνῷ ἀντιθέτως οἱ κάτοικοι τῶν Ἀθηνῶν διατηροῦν ἄθικτα τὰ ἀκίνητά των κατὰ τὸ πλεῖστον. Θὰ ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ ἐκδώσῃ ὑποχρεωτικῶς ὁμολογίας καὶ ἕκαστος ὁ ὁποῖος ἔχει ἀκίνητον νὰ εἰσφέρῃ ὑπὲρ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι κατεστράφησαν διὰ τὸ Κράτος. Οἱ πυροπαθεῖς λόγῳ τοῦ συμμοριτοπολέμου δὲν ἔκαναν χρῆσιν τοῦ ψηφίσματος, δὲν ἀνοικοδόμησαν καὶ δι’ αὐτὸ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, τὴν ὑστάτην αὐτὴν στιγμὴν καὶ παρὰ τὴν ληφθεῖσαν ἀπόφασιν νὰ δεχθῇ παράτασιν τοῦ ψηφίσματος ἐπὶ μίαν τετραετίαν, δι’ ὅσον χρόνον δὲν ἐπωφελήθησαν ἐκ τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ ψηφίσματος. Νομίζω, ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ ἠθικὴν ὑποχρέωσιν πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Λυποῦμαι, διότι εἰς τοιαύτην ὥραν γίνεται ἡ συζήτησις αὐτή, ὅπου ἀπουσιάζουν οἱ πλεῖστοι τῶν συναδέλφων καὶ θὰ ἔπρεπεν νὰ εἶναι ἐδῶ οἱ βουλευταὶ τῶν περιοχῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔπαθαν τίποτα, διότι αὐτοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τῆς ὑπαίθρου, τὴν ὁποίαν ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων τώρα μεταφέρω.

§211ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§212Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Καὶ τὸ Κράτος καὶ ἡ Ἐθνικὴ Οἰκονομία ὠφελήθησαν σημαντικώτατα ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπὸ τὰ ἐπιτυχέστερα τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠθέλησεν νὰ φανῇ γενναία, παρατείνουσα τὸ ψήφισμα ὡς ἴσχυεν μέχρι 31ης Δεκεμβρίου. Ἴσως, διότι ἐπλανήθη εἰς τοὺς ὑπολογισμούς, ἴσως διότι αἱ ὑπηρεσίαι δὲν τὴν διεφώτισαν, ἴσως διότι δὲν συνέλαβεν ἐν πλάτει τὸ ὅλον πρόβλημα. Νομίζω, ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔκαμνε λογαριασμὸν τοῦ τί εἰσέπραξεν τὸ Κράτος, ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ΚΗʹ ψηφίσματος θὰ ἔβλεπεν, ὅτι ἔπρεπεν νὰ τὸ παρατείνῃ ὡς ἴσχυεν, ἀποβλέπουσα εἰς τὰς ἐμμέσους ὠφελείας τοῦ Κράτους, διότι ἐκ τῆς οἰκοδομικῆς κινήσεως, κινοῦνται 75 ἐπαγγέλματα καὶ συνεπῶς θὰ ἔδιδεν ἐργασίαν εἰς πάρα πολλὰ χέρια. Τὸ ΚΗʹ ψήφισμα, ἐὰν παρετείνετο ὅπως ἴσχυε μέχρι 31ης Δεκεμβρίου, θὰ εἶχε νὰ ὠφεληθῇ πολλὰ ὁ τόπος μας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ Κυβέρνησις, ἴσως ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς πολιτικῆς της πεισθῇ νὰ ἐπεκτείνῃ ἀργότερον τὸ ψήφισμα, ὡς εἶχε μέχρι τῆς 31ης Δεκεμβρίου. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργόν, συντασσόμενος μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Νικολίτσα, εἶναι νὰ σκεφθῇ, ὅταν πρόκειται νὰ συντάξῃ τὸ διάταγμα, τοὺς ἐκ πολεμικῆς αἰτίας καὶ ἐκ θεομηνιῶν πληγέντας. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας γνωρίζομεν καὶ τὴν εὐθυκρισίαν σας, γνωρίζομεν καὶ τὰς σκέψεις σας καὶ τὴν θέλησίν σας, νὰ ἐξυπηρετήσητε τὸν τομέα ὅπου ἐτάχθητε, ἀλλὰ γνωρίζομεν ἐπίσης, ὅτι δὲν ἔχετε τὰ ἀνάλογα μέσα νὰ ἐξυπηρετήσητε τοὺς συμμοριοπλήκτους, τοὺς πληγέντας ἐκ πολεμικῶν αἰτιῶν καὶ θεομηνιῶν, ἀκριβῶς δι’ αὐτὸν τὸν λόγον σᾶς δίδεται ἡ δυνατότης, διὰ τῆς παρατάσεως τῆς ἰσχύος τοῦ ΚΗʹ ψηφίσματος, νὰ τοὺς βοηθήσητε. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ θὰ προσφέρητε τεραστίαν ὑπηρεσίαν εἰς τοὺς πληγέντας. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλα, αὕτη δὲν εἶναι φορολογικῆς φύσεως ἀλλὰ διευκολύνει τοὺς οἰκοδομοῦντας καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ τὴν περιλάβητε εἰς τὸ Ἐκτελεστικὸν τοῦ Νόμου Διάταγμα.

§213ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§214Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Συμμερίζομαι τὰς ἀπόψεις τῶν προλαλησάντων ἀγαπητῶν συναδέλφων, ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς οἰκοδομημάτων εἰς περιφερείας, αἱ ὁποῖαι ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν πόλεμον. Θὰ σᾶς ἀναφέρω τὴν πόλιν τῆς Ἡγουμενίτσης, ἡ ὁποία ἔχει καταστροφὲς 100%. Ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία ἐσταμάτησε, λόγῳ τοῦ ὅτι ὑπάρχει τὸ ζήτημα τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως. Ἐὰν θὰ ἐδίδετο ἡ εὐχέρεια τῆς ἀνοικοδομήσεως νέων οἰκιῶν, θὰ ἐλύετο ἕνα τεράστιον πρόβλημα. Τὸ ζήτημα τῆς ἀνοικοδομήσεως ἔχει τεραστίαν σημασίαν διὰ τὸν Νομὸν Θεσπρωτίας, ὅπου ἔγιναν μεγάλαι καταστροφαί. Ἐνῷ ὑπῆρχε ἡ εὐχέρεια τῆς τακτοποιήσεως διὰ Διατάγματος, ἐν τούτοις ἐκρίθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἀναγκαία ἡ ὑποβολὴ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ βοηθήσῃ περισσότερον τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἔχει τὰς περισσοτέρας καταστροφὰς ἐκ τοῦ συμμοριτοπολέμου, διὰ νὰ ἐπανορθωθῇ. Δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω ὅπως τὸ Διάταγμα ποὺ θὰ ἐκδώσητε, κύριε Ὑπουργέ, διὰ τὴν παράτασιν ἐπὶ 4ετίαν, νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ περίπτωσις αὐτή, διότι οὕτω μόνον θὰ γίνῃ ἀνοικοδόμησις τῶν καταστροφῶν.

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας ἔχει τὸν λόγον.

§216Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριοι βουλευταί, εἶναι γνωστόν, ὅτι διὰ τοῦ ΚΗʹ ψηφίσματος παρεσχέθησαν διευκολύνσεις πρὸς ἀνοικοδόμησιν δύο εἰδῶν, πρῶτον: φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοῦ φόρου καθαρᾶς προσόδου, ἀπὸ τὰ τέλη χαρτοσήμου καὶ συμβολαιογραφικῶν ἐγγράφων, εἴτε διὰ μεταβιβάσεις, εἴτε διὰ δανεισμὸν καὶ δεύτερον ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ ἐνοικιοστάσιον καὶ τὰς ἐπιτάξεις τόσον τῶν ἀνοικοδομουμένων κτιρίων ὅσον καὶ τῶν κτιρίων τῶν παλαιῶν, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ κατεδαφισθῶσι διὰ νὰ ἀνεγερθοῦν νέα. Μέχρι τὴν 31 Μαρτίου 1951, αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ ἴσχυον δι’ οἱονδήποτε οἰκοδόμημα, ἀπὸ δὲ τὴν 1ην Ἀπριλίου 1951 περιωρίσθησαν μόνον εἰς τὰ οἰκήματα τὰ καταστραφέντα ἐκ πολεμικῆς αἰτίας καὶ ἐκ τῶν οἰκημάτων τῶν νεοανοικοδομουμένων εἰς τὰ ἔχοντα χωρητικότητα 90 τετραγωνικῶν μέτρων, κατὰ τὰ κύρια δωμάτια αὐτῶν. Ὅλαι αἱ ἄλλαι φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ κατηργήθησαν ἀπὸ τῆς 31 Μαρτίου 1951. Σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν τοῦ ψηφίσματος, τὴν περιεχομένην εἰς τὸ ἄρθρον 1, ἐδίδετο ἡ ἐξουσιοδότησις εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, νὰ παρατείνῃ ὅλας τὰς διατάξεις ἐπὶ μίαν πενταετίαν. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ παρατείνῃ ταύτας, εἴτε διὰ τὰς οἰκοδομάς, διὰ τὰς ὁποίας ἰσχύει μέχρι τοῦδε τῶν 90 τετραγωνικῶν μέτρων καὶ δι’ αὐτὰς ἀκόμη τὰς οἰκοδομάς, τὰς γενομένας πρὸς ἀποκατάστασιν ζημιῶν ἐκ τοῦ πολέμου, θεομηνιῶν, πυρκαϊῶν κτλ. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ καταργήσῃ πᾶσαν φορολογικὴν ἀπαλλαγήν. Ὁ συνάδελφος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν πρόκειται νὰ ὑποβάλῃ προσεχῶς νομοσχέδιον, περὶ καταργήσεως πάσης φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ στηρίζεται εἰς τὴν σκέψιν, ὅτι μὲ τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς δὲν γνωρίζει τὸ Κράτος τὸ ποσὸν ποὺ διαφεύγει ἐκ τοῦ φόρου. Δι’ αὐτὸ καὶ εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς, καίτοι ἀναγνωρίζει ἡ Κυβέρνησις ὅτι χρειάζεται ἰδιαιτέρα μεταχείρισις, ἐν τούτοις δὲν ἀποδέχεται νὰ περιληφθῶσιν εἰς τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς, πρὸς τὰς ὁποίας μετ’ ἰδιαιτέρας συμπαθείας ἀποβλέπει ἡ Κυβέρνησις, ἐφ’ ὅσον ὑπάρξῃ δυνατότης οἰκονομική, θὰ τὰς ἐπιδοτήσῃ κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον. Καὶ δὲν δύνασθε νὰ μοῦ εἰπῆτε, ὅτι ἕως τώρα δὲν ἐλήφθη μέριμνα τοὐλάχιστον διὰ τὰς περιοχὰς τὰς ἀγροτικάς, εἰς τὰς ὁποίας ὑπέστη ζημίας ὁ οἰκοδομικὸς πλοῦτος ἐκ πολεμικῶν αἰτιῶν, διότι ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἀπεκατέστησεν ἐξ ὁλοκλήρου τὰς ζημίας, ἀλλὰ τὰς ἀπεκατέστησε κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστὸν καὶ ἐλπίζω, ὅταν βελτιωθῇ ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις, θὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ζημιῶν ἐκ τοῦ πολέμου, εἰς τὸν οἰκοδομικὸν πλοῦτον τῆς χώρας. Ὁ κ. συνάδελφος ἔθιξε ἕνα ἄλλο θέμα, ὅτι διὰ τῆς καταργήσεως ἢ μᾶλλον διὰ τῆς μὴ παρατάσεως τῶν ἀπαλλαγῶν—διότι δὲν πρόκειται περὶ καταργήσεως—θά μειωθῇ ἡ οἰκοδομικὴ δραστηριότης. Ἡ οἰκοδομικὴ δραστηριότης, κύριοι βουλευταί, εἰς μὲν τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις δὲν ἐσημειώθη, παρ’ ὅλην τὴν ἰσχὺν τοῦ ψηφίσματος καὶ παρ’ ὅλας τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς. Καὶ δὲν ἐσημειώθη, διὰ τὸν λόγον ὅτι τὸ κεφάλαιον, τὸ ὁποῖον θέλει νὰ ἐπενδυθῇ εἰς οἰκοδομάς, προτιμᾷ τὰς μεγάλας πόλεις καὶ εἰδικῶς τὰς Ἀθήνας. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον οὔτε μέχρι τοῦδε ἐγένοντο οἰκοδομαὶ εἰς τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις, οὔτε πρόκειται νὰ γίνουν οἱασδήποτε φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς καὶ ἐὰν δώσωμεν. Καὶ προτιμοῦν, κύριοι συνάδελφοι τὰς Ἀθήνας, διότι τὸ εἰσόδημα ἐκ τῶν οἰκοδομῶν εἶναι τεράστιον, εἶναι τόσον ὥστε εἰς μίαν πενταετίαν ἢ ἑξαετίαν ἀποσβέννυται ἐξ ὁλοκλήρου ἡ ἀξία τῆς οἰκοδομῆς.

§217Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Εἰς τὰς μεγάλας πόλεις, ὅπως εἰς τὸ Ἡράκλειον, ἡ ἀνοικοδόμησις ἔχει κατὰ τὸ ἥμισυ συντελεσθῆ. Καὶ ὑπάρχει ἐκεῖ ἡ δυνατότης ἡ ἀνοικοδόμησις νὰ συνεχισθῇ. Ἠμπορεῖ αὐτὸ ποὺ λέγετε νὰ συμβαίνῃ εἰς τὰς μικρὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία.

§218Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ὅταν λέγω μικρὰς πόλεις δὲν ἐννοῶ μόνον τὰ χωρία, ἀλλὰ καὶ τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν αὐτὸ συνέβη εἰς τὸ Ἡράκλειον. Ἐὰν πράγματι συνέβη, θὰ συνέβη διότι τὸ κεφάλαιον εἶχε κέρδος νὰ ἐπενδυθῇ εἰς οἰκοδομὰς εἰς τὸ Ἡράκλειον, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὰς Ἀθήνας.

§219Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὸ ἴδιον ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ἀγροκτήματα. Κανεὶς δὲν ἀγοράζει ἐὰν δὲν προβλέπῃ, ὅτι μέσα εἰς πέντε χρόνια θὰ ἔχῃ εἰσπράξει τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διέθεσε διὰ τὴν ἀγοράν. Αὐτὸ εἶναι μία γενικὴ ἀρχή. Τὸ κεφάλαιον τὸ ἰδιωτικὸν οὔτε ἀποταμιεύεται οὔτε διατίθεται ἐὰν δὲν ἔχῃ κέρδος.

§220Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ἀλλοίμονον ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ ἀντίληψις τῶν κεφαλαιούχων, ὅτι εἰς πέντε χρόνια πρέπει ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ἀποσβεσθῇ τὸ διατεθὲν κεφάλαιον, εἴτε εἰς οἰκοδομὰς εἴτε εἰς ἀγροκτήματα. Ἀλλοίμονον τότε εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας. Ἐδῶ εἰς τὰς Ἀθήνας, κύριοι συνάδελφοι, ἴσως καὶ εἰς ἄλλας μεγαλοπόλεις, ὅπως εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, ἡ ἀνοικοδόμησις, παρ’ ὅλας τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, τὰς ὁποίας παρέσχε τὸ ΚΗʹ ψήφισμα, δὲν ἐπροχώρησεν ἀναλόγως. Τοῦτο ὀφείλεται κυρίως εἰς τὸ ὅτι ἡ διάταξις περὶ ἀπαλλαγῆς ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου τῶν παλαιῶν οἰκοδομῶν, αἱ ὁποῖαι ἦσαν προωρισμέναι νὰ κατεδαφισθοῦν διὰ νὰ ἀνεγερθοῦν ἐκ νέου, δὲν διηυκόλυνε τοὺς κεφαλαιούχους. Δι’ αὐτὸ παριστάμεθα σήμερον πρὸ τοῦ φαινομένου μέσα εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ ἰδίως εἰς τὰς κεντρικὰς ἀρτηρίας, ὅπως ἡ ὁδὸς Σταδίου καὶ Πανεπιστημίου, ἐνῷ ὑπάρχουν ἐπ’ αὐτῶν κεντρικώτατα οἰκόπεδα, ὑπάρχουν χῶροι ἐπὶ τῶν ὁποίων ἦτο φυσικὸν νὰ τραπῇ τὸ κεφάλαιον πρὸς ἀνοικοδόμησιν, ἐν τούτοις δὲν ἔγινεν ἀνοικοδόμησις, διὰ τὸν λόγον, ὅτι ἐκωλύοντο σημαντικῶς ἐκ τῶν σχετικῶν διατάξεων διὰ τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν μισθωτῶν καὶ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τοῦ ἐνοικιοστασίου. Νομίζω, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον ὑπέβαλα καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπὸ τὴν κρίσιν σας, παρέχεται ἡ δυνατότης τῆς τροποποιήσεως τοῦ σχετικοῦ διατάγματος ὥστε, παρεχομένων μεγαλυτέρων εὐκολιῶν καὶ ταχυτέρας διαδικασίας διὰ τὴν ἀποβολὴν τῶν μισθωτῶν τῶν παλαιῶν οἰκοδομῶν, αἱ ὁποῖαι προορίζονται νὰ κατεδαφισθοῦν διὰ νὰ ἀνεγερθοῦν νέαι, νὰ διευκολυνθῇ ἡ ἀνοικοδόμησις καὶ ἡ τοποθέτησις κεφαλαίων πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν.

§221Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Θὰ ἔχετε ὅμως ὑποχρέωσιν καὶ αὐτοὺς τοὺς μισθωτοὺς νὰ τοὺς προστατεύσετε. Δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς πετάξετε ἔτσι ἔξω.

§222Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Θὰ τοὺς δώσωμεν μίαν ἀποζημίωσιν, ἀλλὰ θὰ παύσῃ τὸ φαινόμενον νὰ μὴ ἀνεγείρωνται οἰκοδομαὶ εἰς κεντρικωτάτας ἀρτηρίας, λόγῳ τῶν δεσμεύσεων αἱ ὁποῖαι ὑφίστανται ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου. Θὰ μελετηθῇ τὸ ζήτημα ὥστε, οὔτε ἡ σημερινὴ κατάστασις νὰ ἐξακολουθήσῃ, ἀλλ’ οὔτε καὶ οἱ μισθωταὶ νὰ ζημιωθοῦν ὑπερβαλλόντως. Πάντως, ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ βοηθήσῃ τὴν ἀνοικοδόμησιν ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει δυνατότης διαθέσεως τοῦ ἰδιωτικοῦ κεφαλαίου, ὅπως εἰς τὰς μεγάλας πόλεις καὶ ἰδίᾳ εἰς τὴν πρωτεύουσαν, νὰ βοηθήσῃ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, τροποποιοῦσα τὸ σχετικὸν διάταγμα, τὸ ὁποῖον προβλέπει τὸν τρόπον καὶ τὰς προϋποθέσεις τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν παλαιῶν οἰκοδομῶν ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου.

§223Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Εἴμεθα σύμφωνοι, κύριε Ὑπουργέ, διὰ τὰς μεγάλας πόλεις, διότι ὑπάρχουν πολλαὶ περιπτώσεις—ἐγὼ ἔχω δυὸ–τρεῖς ὑπ’ ὄψει μου—ἀκινήτων, τῶν ὁποίων δὲν ἐπροχώρησεν ἡ ἀνοικοδόμησις, λόγῳ τοῦ περιορισμοῦ καὶ τῶν δυσχερειῶν τοῦ ΚΗʹ ψηφίσματος ὡς πρὸς τὴν ἐγκατάστασιν ἢ μὴ τῶν μισθωτῶν. Ἀλλὰ διὰ τὰς ἐπαρχίας τὸ πρᾶγμα ἔχει τελείως διάφορον ὄψιν. Δὲν εὑρίσκω ἐπαρκῆ τὴν δικαιολογίαν, ὅτι τὸ Κράτος θὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν καταστραφεισῶν πόλεων, ὅταν ἐπιστῇ ὁ καιρός, ἐνῷ ἠμπορεῖ νὰ ὠφεληθῇ ἀπὸ τὴν εὐχέρειαν, τὴν ὁποίαν θὰ παράσχητε εἰς τὴν ἰδιωτικὴν οἰκονομίαν νὰ οἰκοδομήσουν ἴδια οἰκήματα μὲ φορολογικὰς ἀπαλλαγάς. Διὰ μίαν πολυκατοικίαν εἰς τὴν Ἡγουμενίτσαν ὁπωσδήποτε θὰ ἐξοδεύσῃ 60 ἑκατομ. ἐὰν τὴν κάμῃ τὸ δημόσιον. Ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἐνέργειαν τοῦ ἰδιώτου δὲν ἔχει νὰ ζημιωθῇ παρὰ μόνον 400–500 χιλ. τὸν χρόνο διὰ πέντε ἢ δέκα χρόνια.

§224Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν πρόκειται μόνον περὶ μικρᾶς οἰκοδομῆς, ὅπως ἀναμφισβητήτως πρόκειται διὰ τὰς κωμοπόλεις ποὺ ὁμιλεῖτε, τότε ἡ φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ ἐπέρχεται καὶ ἐκ τοῦ νόμου, περὶ φορολογίας καθαρᾶς προσόδου, ὑπὸ τοῦ ὁποίου προβλέπεται κατώτατον ὅριον ἀφορολόγητον.

§225Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Δὲν τὸ περιλαμβάνει.

§226Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Τὸ περιλαμβάνει.

§227ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Βλέπετε ὅταν πηγαίνῃ ὁ ὑπάλληλος τῆς Ἐφορίας τὸ βγάζει 300 καὶ 1.

§228Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ συζητήσωμεν δι’ αὐτό.

§229Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ὅταν εἰς τὸ Δημόσιον δὲν προξενῆται καμμία ζημία, βοηθήσατε τὴν ἐπαρχίαν νὰ ἀνασυγκροτηθῇ μόνη της. Βλέπετε τὰς δυσκολίας. Δὲν ἔχετε νὰ μᾶς δώσετε νὰ φτιάξωμεν ὀλίγα σπίτια ποὺ μᾶς χρειάζονται. Δώσατέ μας τοὐλάχιστον, τὴν εὐχέρειαν νὰ ἠμπορέσουν οἱ ἰδιῶται νὰ κάμουν κἄτι, ἔχοντες τὴν ψευδαίσθησιν, ὅπως ἡ στρουθοκάμηλος, ὅτι κάτι γλυτώνουν. Ἔχοντες ἤδη καὶ τὴν προστασίαν τοῦ ἐνοικιοστασίου, μὲ τὰ δύο αὐτὰ μικρὰ ὠφελήματα θὰ προωθήσουν τὴν ὑπόθεσιν.

§230Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ἐπαναλαμβάνω ἐκεῖνα ποὺ εἶπον προηγουμένως, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὴν φορολογικὴν πολιτικήν, ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει εἰς τὴν ἀρχήν, ὅτι μὲ τὰς ἀπαλλαγὰς τὰς φορολογικάς, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπολογίσῃ τὶ ποσὸν φόρων διαφεύγει.

§231Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἐὰν δὲν ἀνοικοδομήσωμεν, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ ζημίαι;

§232Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ἐκεῖναι μὲν αἱ οἰκοδομαί, οἱ ὁποῖαι ἐπρόκειτο νὰ οἰκοδομηθοῦν λόγῳ τοποθετήσεως κεφαλαίου, ἀνοικοδομήθησαν, διότι τὸ κεφάλαιον ποὺ θέλετε νὰ τοποθετηθῇ εἰς οἰκοδομάς, θὰ τοποθετηθῇ.

§233ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν ὑπάρχει κεφάλαιον. Ὁ κ. Παπασταύρου μᾶς παρουσιάζει ὅ,τι εἰς τὴν Ἡγουμενίτσαν ὑπάρχει κεφάλαιον, καὶ φοβοῦνται ὅλοι τὸν νόμον.

§234Γ. ΚΟΝΔΥΛΗΣ. Εἰς τὸν Πύργον τῆς Ἠλείας, ἀπὸ τὸ 1940 μέχρι σήμερον, δὲν ἔχει γίνει οὔτε μία χαμοκέλλα.

§235Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προν). Ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα, δυστυχῶς δὲν οἰκοδομοῦν εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἀλλ’ ἔρχονται εἰς τὰς Ἀθήνας.

§236Ε. ΝΟΥΛΕΛΗΣ. ...... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§237Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει οἰκονομικὴ δραστηριότης, ὑπάρχει ἕνας λόγος τὸ κεφάλαιον, ὅπως τὸ κεφάλαιον τοποθετηθῇ εἰς παραγωγικὰ ἔργα.

§238ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου ἐτερματίσθη.

§239Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριε Πρόεδρε, ἔχει γίνει ἕνα λάθος εἰς τὸ ἄρθρον 1. Ἐκεῖ ὅπου λέγει, «ἢ ἀναγκαῖον μέτρον» πρέπει νὰ τεθῇ «ἢ ἀναγκαστικὸν μέτρον». Ἐπίσης εἰς τὸ ἄρθρον 2 ἐκεῖ ὅπου λέγει «δύνανται νὰ τροποποιηθῶσιν ἢ συμπληρωθῶσιν» πρέπει νὰ τεθῇ καὶ ἐπεκταθῶσιν.

§240Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μίαν παράκλησιν θέλω νὰ κάμω. Ὑπάρχουν μερικοὶ οἱ ὁποῖοι ἐπῆραν τὴν ἄδειαν τῆς οἰκοδομήσεως ἐντὸς τῶν νομίμων προθεσμιῶν τοῦ ΚΗʹ ψηφίσματος ἀλλὰ μέχρις ὅτου τακτοποιηθῶσιν τὰ πράγματα, δὲν ἀποπεράτωσαν τὰς οἰκοδομάς. Συνεπῶς εἶχον καθυστέρησιν οὐχὶ ἐξ ὑπαιτιότητός των. Νομίζω κ. Ὑπουργέ, ὅτι εἶναι δίκαιον νὰ δοθῇ καὶ εἰς αὐτοὺς ἡ εὐχέρεια τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς δι’ ἕν ἔτος.

§241Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προν.) Πᾶσαν τροπολογίαν ἔχουσαν εἰς τὴν ἀπαλλαγήν, εἴτε ἐμμέσως, εἴτε ἀμέσως, δὲν τὴν ἀποδέχομαι.

§242Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ δικαιοσύνη εἶναι δικαιοσύνη. Μᾶς ἐδώσατε τὴν ἄδειαν, ἀλλὰ λόγῳ τῶν Κρατικῶν παρεμβάσεων δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ ἀποπερατώσωμεν ἐμπροθέσμως. Ἑπομένως δικαιούμεθα μιᾶς μικρᾶς χρονικῆς παρατάσεως. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν τοῦτο.

§243Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Ὅταν ἀρχίζωμεν, πρέπει νὰ ὑπολογίζωμεν πότε θὰ τελειώσωμεν.

§244Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαμαρτυρηθῶ, διότι δὲν ἀπαλάσσετε τοὺς μικροὺς οἰκοδομοῦντας μιᾶς ἀσημάντου φορολογίας καθ’ ἣν στιγμὴν ἀπαλάσσετε πανηγυρικῶς πάσης φορολογίας μεταβιβάσεων τεραστίων περιουσιακῶν στοιχείων διαφόρων ὑπὸ συγχώνευσιν Τραπεζιτικῶν Ὀργανισμῶν.

§245ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου, ὡς διωρθώθη φραστικῶς;

§246ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§247ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ παρατάσεως διατάξεών τινων τοῦ Ψηφίσματος ΚΗʹ]1947 «περὶ παροχῆς διευκολύνσεων διὰ τὴν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἀνοικοδόμησιν». Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ σήμερον τὸ ἀπόγευμα;

§248ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§249ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον ὥραν 6 μ. μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.30′ π.μ.)