1952.03.11

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 55η

Τρίτη 11 Μαρτίου 1952

ΠΡΟΕΔΡΙΑ κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 7.00′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ γραμματεὺς κ. Δ. Μανέντης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὑπεβλήθη πρότασις, ὑπογεγραμμένη παρὰ πολλῶν βουλευτῶν περὶ συστάσεως διακομματικῆς ἐπιτροπῆς διὰ τὴν μελέτην τοῦ προβλήματος τῆς φυλλοξήρας, ἔχουσα ὡς ἑξῆς: «Ἡ σημασία καὶ ἡ κατάστασις τῆς Ἑλληνικῆς ἀμπελουργίας θὰ ἐδικαιολόγει τὴν συγκρότησιν εἰδικῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ τὴν συνολικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀμπελουργικοῦ προβλήματος. Παρὰ ταῦτα ἡ ἀνάγκη πλήρους ἐξονυχιστικῆς μελέτης καὶ ταχίστης ὑποδείξεως συγκεκριμένων μέτρων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀμέσου κινδύνου ὁλικῆς καταστροφῆς τῆς Ἑλληνικῆς ἀμπέλου, ὑπὸ τῆς ταχέως ἐπεκτεινομένης φυλλοξήρας, μᾶς ἤγαγον εἰς τὴν ἀπόφασιν ὅπως προτείνωμεν, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 35 παράγρ. τελευταία καὶ 8 παράγρ. 5 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, τὴν συγκρότησιν 20μελοῦς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν εὐρυτάτην μελέτην τοῦ προβλήματος τῆς φυλλοξήρας καὶ τὴν ταχίστην ὑποβολὴν ἐκθέσεως, περὶ τῶν ληπτέων μέτρων πρὸς ἄμεσον καὶ ριζικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος». (Ὁ κ. Πρόεδρος ἀναγινώσκει τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων).

§4Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι παρόντες οἱ ὑπογράψαντες. Ἡ Βουλὴ θὰ ἐρωτηθῇ καὶ θὰ ἀποφασίσῃ.

§5Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ θέμα εἶναι ἐπεῖγον καὶ θὰ πρέπῃ, κ. Πρόεδρε, νὰ συσταθῇ τὸ ταχύτερον ἡ ἐπιτροπή, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ταχθῇ προθεσμία ἑνὸς μηνός, ἐντὸς τῆς ὁποίας νὰ ὑποβάλῃ τὰ πορίσματά της.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν σύστασιν τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς;

§7ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη τὴν σύστασιν τῆς 20μελοῦς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν μελέτην τοῦ προβλήματος τῆς φυλλοξήρας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Δ. Ἰωάννου ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κλπ.

§9Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 937)31.1.52 ἐγγράφου του διαβιβάζει αἴτησιν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θράκης μετὰ ποινικῆς Δικογραφίας κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Ροδόπης Ὀσμὰν Οὐστενὲρ κατηγορουμένου ἐπὶ διεγέρσει καὶ ἐξυβρίσει καὶ ζητοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τούτου συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Σχινᾶς καταθέτει ἀναφορὰν Δικαστικῶν ὑπαλλήλων Καλαμῶν ζητούντων ὅπως οἱ προαναφερόμενοι Δικαστικοὶ ὑπάλληλοι συμπεριληφθοῦν εἰς τὸ χορηγηθησόμενον ἐπίδομα εἰς τοὺς Δικαστικοὺς λειτουργούς. Ὁ βουλευτὴς Ροδόπης κ. Α. Στεφάνου καταθέτει ἀναφορὰν μικροεπαγγελματιῶν Ἰάσμου Κομοτινῆς ζητούντων ὅπως ἡ ἀσφάλισις εἰς ΤΕΒΕ καταστῇ προαιρετική. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφᾶδος, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Δ. Πετροπουλάκος καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κηδεμόνων τῆς Κοινότητος Τροιζῆνος διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ ἀποστολὴν διδασκάλου εἰς τὸ σχολεῖον τῆς Κοινότητός των ἕνεκα τῆς ὁποίας παραμένουν 140 παιδιὰ ἀναλφάβητα. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφᾶδος, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Δ. Πετροπουλάκος καταθέτουν ὑπόμνημα τῶν Ἑνώσεων Φυματικῶν Ἠσφαλισμένων Ἀθηνῶν Πειραιῶς καὶ Περιχώρων ζητούντων βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν μελῶν των. Οἱ βουλευταὶ Εὐβοίας κ. κ. Κ. Καλλίας καὶ Γ. Βογιατζῆς καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Ἱστιαίας ζητοῦντος νὰ παραμείνῃ μονίμως εἰς τὴν περιφέρειάν του ὁ ἐκεῖ προσφάτως τοποθετηθεὶς κτηνίατρος. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Θ. Σαράντης, Δ. Δόκος καὶ Γ. Καρότσης καταθέτουν πρακτικὸν ἀποφάσεως τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Γρεβενῶν ζητοῦντος ἵδρυσιν ἀνεξαρτήτου θεάτρου Β. Ἑλλάδος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ξενοδόχων Κερκύρας ζητοῦντος τὴν μὴ ἐφαρμογὴν τοῦ Α. Ν. 1910)51 εἰς τὴν Νῆσον Κέρκυραν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθ. Γιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Τ. Παπαδοπούλου, Γ. Διαμαντοπούλου, Ν. Λουκάτου κλπ., διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 60 παραγρ. 1 τοῦ Α. Ν. 1846)951 «περὶ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων» προσγενομένην ἀδικίαν εἰς βάρος τῶν στρατευθέντων μετὰ τὴν 1.8.951 ἀνέργων υἱῶν τῶν στρατευθέντων, τῶν πρὸ τῆς στρατεύσεως τοῦ καταβαλλομένου ἐπιδόματος ἀνεργίας καὶ ζητούντων τὴν κατάργησιν ἢ τροποποίησιν τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου καὶ ἐπαναφορὰν ἐν ἰσχύϊ τοῦ ἄρθρου 4 ἐδάφιον 2 τοῦ νόμου 519)1951. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθ. Γιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Π. Ἠλιοπούλου διαχειριστοῦ κοινοῦ ταμείου λεωφορείων Πατρῶν, Αἰγίου, Ἀκράτας καὶ Δερβενίου ζητοῦντος ἀποδοχὴν ὑποβληθεισῶν παρὰ ἐπιτροπῆς ἀγῶνος τροπολογιῶν. Ὁ βουλευτὴς Ροδόπης κ. Α. Στεφάνου καταθέτει ἀναφορὰν δημοδιδασκάλων τοῦ τέως ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ ζητούντων ὅπως ἰσχύσῃ καὶ δι’ αὐτοὺς ἡ γενικὴ διάταξις τοῦ περὶ συντάξεων κώδικος κλπ. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Θ. Σαράντης, Δ. Δόκος καὶ Γ. Καρότσης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Γρεβενῶν διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ εἰσέτι χορήγησιν δανείων πρὸς ἀνασυγκρότησιν τῶν μελῶν του. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Θ. Σαράντης, Δ. Δόκος καὶ Γ. Κασότσης καταθέτουν ἀναφορὰν ἀστῶν προσφύγων προσφυγικῶν Συν)σμῶν Κοζάνης διαμαρτυρομένων δι’ ἐπιβληθεῖσαν ἐπὶ πλέον ἐπιβάρυνσιν ὑπὸ κοινῆς ἀποφάσεως Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν καὶ Προνοίας διὰ τὴν παραχώρησιν τῶν τίτλων κυριότητος τῶν οἰκημάτων των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Σ. Πολυζωγόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Κατακώλου διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην μεταφορὰν καὶ συγχώνευσιν τοῦ Σταθμοῦ Πύργου Σ.Π.Κ. εἰς τὸν Κεντρικὸν Σταθμὸν ΣΠΑΠ. Ὁ βουλευτὴς Θεσ)νίκης κ. Κ. Μπέλλας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Ἁγίου Βασιλείου ἐπαρχίας Λαγκαδᾶ ζητοῦντος χορήγησιν σιδηροσωλήνων πρὸς κατασκευὴν τοῦ ὑδραγωγείου τῆς ὡς ἄνω Κοινότητος. Ὁ βουλευτὴς Θεσ)νίκης κ. Κ. Μπέλλας καταθέτει ἀναφορὰν μονίμων ὑπαλλήλων τοῦ Κεντρικοῦ Νοσοκομείου Θεσ)νίκης ζητούντων τὴν ἀναγνώρισιν καὶ τῶν πρὸ τοῦ Α. Ν. 965)37 ἐτῶν ὑπηρεσίας των ὡς συνταξίμων. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Θ. Σαράντης, Δ. Δόκος καὶ Γ. Καρότσης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ ἐθνικοῦ συλλόγου ἀκτημόνων γεωργῶν παλαιῶν πολεμιστῶν Κοζάνης «ἡ Ἀλληλεγγύη», ζητούντων ἀποκατάστασίν των εἰς τὰς ἀποκαλυφθησομένας γαίας τοῦ ἕλους Σαρῆ–Γκιὸλ κλπ. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Θ. Σαράντης, Δ. Δόκος καὶ Γ. Καρότσης καταθέτουν ἀναφορὰν ἐπαγγελματιῶν καὶ βιοτεχνῶν Γρεβενῶν, διεκτραγῳδούντων τὴν οἰκτρὰν κατάστασιν τῆς τάξεώς των καὶ ζητούντων ἄμεσον χορήγησιν τῶν πολλάκις ὑπεσχημένων ἐπαγγελματικῶν δανείων. Ὁ βουλευτὴς Θεσ)νίκης κ. Κ. Μπέλλας καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Δημοτικῶν κλητήρων τοῦ Δήμου Θεσ)νίκης ζητούντων τὴν ὑπαγωγὴν των εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Νόμου 610)45. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ε. Γονῆς καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Νέας Ἰωνίας, ζητούντων ἄρσιν τῆς ἐπιβληθείσης παρὰ τοῦ Νομάρχου Ἀττικῆς φορολογίας 6.000 δρχ. κατὰ τετραγωνικὸν μέτρον ἐπιφανείας παραχωρηθείσης αὐτοῖς διὰ τοῦ ρυμοτομικοῦ σχεδίου Νέας Ἰωνίας. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Δ. Ἰωάννου καταθέτει ἀναφορὰν πυροπαθῶν Σκλιβάνης, ζητούντων ἀποπεράτωσιν τῶν κτιρίων τοῦ νέου οἰκισμοῦ Κοινότητος Σκλιβάνης Ἰωαννίνων. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Δ. Ἰωάννου καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ προέδρου τοῦ Συλλόγου δημοδιδασκάλων Ἰωαννίνων, ζητοῦντος τὴν προαγωγὴν τῶν σχολείων τῆς πόλεως τῶν Ἰωαννίνων. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφᾶδος, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Δ. Πετροπουλάκος, καταθέτουν ὑπόμνημα ἀναπήρων ἀξιωματικῶν εἰρηνικῆς περιόδου, ζητούντων βελτίωσιν τῆς θέσεώς των. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφᾶδος, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Δ. Πετροπουλάκος καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων Καμινίων Πειραιῶς, αἰτούντων πύκνωσιν λεωφορειακῆς συγκοινωνίας. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς κ. κ. Δ. Ἀλιπράντης, Γ. Κατσαφᾶδος, Ε. Σαββόπουλος καὶ Δ. Πετροπουλάκος καταθέτουν διαμαρτυρίαν τῆς Ἑνώσεως πληρωμάτων ρυμουλκῶν λιμένος Πειραιῶς, διαμαρτυρομένων διότι δὲν τίθεται εἰς ἐφαρμογὴν τὸ ἄρθρον 38 τοῦ Α. Ν. 1104 «περὶ πληρωμάτων ρυμουλκῶν» ὡς καὶ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 93 παραρτήματος κανονισμοῦ λιμένος Πειραιῶς καὶ ὡς ἐκ τούτου τὰ πληρώματα παραμένουν ἄνεργα λόγῳ τῆς προσλήψεως ἀντ’ αὐτῶν ἀνειδικεύτων ἐργατῶν. Οἱ βουλευταὶ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. κ. Θ. Κονίτσας καὶ Χ. Μαγιάκος καταθέτουν τηλεγράφημα τοῦ Δημάρχου Λεβαδέων διαμαρτυρομένου δι’ ἐξαγγελθεῖσαν ἀπόφασιν ἀπαγορεύσεως ἐξαγωγῆς βάμβακος καὶ ζητοῦντος ἀναθεώρησιν ταύτης. Ὁ κ. Δ. Παπασπύρου (Ὑπ. Δικαιοσ.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ παρατάσεως τῆς προθεσμίας τῶν ἄρθρων 3 καὶ 4 τοῦ Νόμου 1951)51». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Καραμαούνας καὶ Ν. Ζορμπᾶς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀνυποτάκτων τοῦ ἐξωτερικοῦ». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Μπακλατζῆς, Θ. Σαράντης καὶ Ε. Κοθρῆς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1540) 1950 καὶ 1912)51 Α. Ν. καὶ παρατάσεως προθεσμιῶν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1912)51 Α. Ν. καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μάρτης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1623)51 «περὶ ἀναστολῆς διώξεως ἀδικημάτων τινῶν, προσωρινῆς ἀπολύσεως καταδίκων καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῶν Ποινικῶν Κωδίκων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Θεοδοσιάδης, Π. Βουδούρης, Β. Βασιλικός, Α. Ἀηδονᾶς, Κ. Παπαγεωργίου, Β. Μπακονίκας, Γ. Μόδης καὶ Λ. Καραμαούνας καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσθήκης κλάσεών τινων εἰς τὸ τελωνειακὸν δασμολόγιον εἰσαγωγῆς καί τινων ἄλλων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Τσιαπάρας, Κ. Βασαρδάνης, Ι. Γιαμᾶς, Κ. Δημόπουλος, Σ. Πετραλιᾶς, Θ. Ἀνδρεάδης κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς Ἀνθυπασπιστὰς τῆς Χωροφυλακῆς».

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ δωρεὰν παραχωρήσεως ἀνταλλαξίμων ἀκινήτων διὰ τὴν ἀνέγερσιν καὶ ἐπέκτασιν τῶν διδακτηρίων τοῦ Κράτους».

§11ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ δωρεὰν παραχωρήσεως ἀνταλλαξίμων ἀκινήτων διὰ τὴν ἀνέγερσιν καὶ ἐπέκτασιν τῶν διδακτηρίων τοῦ Κράτους». Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαθέσεως τῶν κεφαλαίων καὶ προσόδων τοῦ κληροδοτήματος Σαράντη Ἀρχιγένους ὑπὲρ τῶν ἐκπαιδευτηρίων τῆς Κοινότητος Νέων Ἐπιβατῶν (Θεσσαλονίκης)».

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ διαθέσεως τῶν κεφαλαίων καὶ προσόδων τοῦ κληροδοτήματος Σαράντη Ἀρχιγένους ὑπὲρ τῶν ἐκπαιδευτηρίων τῆς Κοινότητος Νέων Ἐπιβατῶν (Θεσσαλονίκης)». Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 353, 872, 918 τοῦ 1947 καὶ 703 τοῦ 1948 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ὧν ἐνεκρίθησαν πιστώσεις διὰ τὴν ἐπισκευὴν ἐπιταχθέντων οἰκημάτων τῆς Ἑταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου πρὸς στέγασιν πολιτικῶν φυγάδων».

§15ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 353, 872 καὶ 918 τοῦ 1947 καὶ 703 τοῦ 1948 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ὧν ἐνεκρίθησαν πιστώσεις διὰ τὴν ἐπισκευὴν ἐπιταχθέντων οἰκημάτων τῆς Ἑταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου, πρὸς στέγασιν πολιτικῶν φυγάδων». Μόνη συζήτησις κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαθέσεως τῶν εἰσοδημάτων τῆς περιουσίας τοῦ κληροδοτήματος Μ. Ἠλιοπούλου ὑπὲρ τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐν Τριπόλει Νοσοκομείου ἡ «Εὐαγγελίστρια».

§17ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ σχέδιον νόμου «Περὶ διαθέσεως τῶν εἰσοδημάτων τῆς περιουσίας τοῦ κληροδοτήματος Μ. Ἠλιοπούλου ὑπὲρ τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐν Τριπόλει Νοσοκομείου ἡ «Εὐαγγελίστρια». Μόνη συζήτησις κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως πτητικῶν τινων ἐπιδομάτων».

§19ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ αὐξήσεως πτητικῶν τινων ἐπιδομάτων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Μεγάλης Βρεττανίας καὶ Ἑλλάδος συμφωνίας περὶ ἀμοιβαίας ἀπαλλαγῆς τῶν κερδῶν τῶν ἀεροπορικῶν Ἐπιχειρήσεων ἀπὸ τοῦ φόρου εἰσοδήματος πρὸς ἀποφυγὴν διπλῆς φορολογίας».

§21Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν διετυπώθη μία φραστικὴ παρατήρησις. Εἰς τὴν ἔκθεσιν ἀναγράφεται ἡ λέξις «ἀποικία Κύπρος». Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὁμοφώνως ἀπεφάσισε νὰ ἀναγραφῇ, ἀντὶ τοῦ «ἀποικία Κύπρος», «Νῆσος Κύπρος». Παρακαλοῦμεν ὅθεν νὰ γίνῃ ἀποδεκτὸν μὲ τὴν ὡς ἄνω τροπολογίαν.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου;

§23ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Μεγάλης Βρεττανίας καὶ Ἑλλάδος συμφωνίας περὶ ἀμοιβαίας ἀπαλλαγῆς τῶν κερδῶν τῶν ἀεροπορικῶν ἐπιχειρήσεων ἀπὸ τοῦ φόρου εἰσοδήματος πρὸς ἀποφυγὴν τῆς διπλῆς φορολογίας». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀνομασίας ὡς Σημαιοφόρων τῶν δοκίμων 4ης Τάξεως Σ.Ν.Δ. ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους 1951–52», ὡς ἐτροποποιήθη παρὰ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§25ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ὀνομασίας ὡς Σημαιοφόρων τῶν δοκίμων 4ης Τάξεως Σ.Ν.Δ. ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους 1951–52», ὡς ἐτροποποιήθη παρὰ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ Τ.Α.Ο.Λ. Νομοθεσίας».

§27ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ Τ.Α.Ο.Λ. Νομοθεσίας». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὑπαγωγῆς τοῦ Θεραπευτηρίου–Σανατορίου Σπάρτης» «Ἰωάννου καὶ Αἰκατερίνης Γρηγορίου» εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 965)1937». Ὁ κ. Γ. Κατσαφᾶδος, ὡς εἰσηγητὴς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, ἔχει τὸν λόγον.

§29Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου σκοπεῖται ἡ ἐκπλήρωσις μιᾶς ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Λακωνίας, τουτέστιν τῆς δημιουργίας νοσηλευτικοῦ κέντρου, τοῦ ὁποίου ἡ περιοχὴ αὕτη στερεῖται ἐξ ὁλοκλήρου. Πρὸ τοῦ πολέμου οἱ ἀείμνηστοι Ἰωάννης καὶ Αἰκατερίνη Γρηγορίου, εἶχον κληροδοτήσει διὰ διαθήκης ποσὸν δρχ. 13.000.000 διὰ τὴν ἀνέγερσιν σανατορίου. Τὸ ποσὸν αὐτὸ ἐξηντλήθη καὶ ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος δὲν συνεπληρώθη οὔτε κτιριακῶς. Τὸ Ὑπουργεῖον Ὑγιεινῆς, ὡς εἶχεν ὑποχρέωσιν παρενέβη δι’ ἑτέρου ποσοῦ ἐκ 15 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, χωρὶς ὅμως καὶ μὲ τὸ ποσὸν τοῦτο νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ συμπλήρωσις τοῦ νοσηλευτικοῦ κέντρου. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου καὶ τῆς ἀνταρσίας τὸ κτίριον ὑπέστη σημαντικὰς ζημίας, εἰς τρόπον, ὥστε παρέστη ἀνάγκη τὸ Ὑπουργεῖον Ὑγιεινῆς νὰ δαπανήσῃ καὶ ἄλλα ποσά, τὰ ὁποῖα ἀνῆλθον εἰς ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων καὶ εἰς δεκάδας χιλιάδων δολλαρίων ἐκ τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ. Ἀνέφερα τὴν ἱστορικὴν ἐξέλιξιν, τρόπον τινά, τοῦ ἱδρύματος, διὰ νὰ ἐνισχυθῇ ἡ ἄποψις, ἡ ὁποία θὰ ὑποστηριχθῇ ἀπὸ ἄλλους συναδέλφους, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον καλῶς ἔπραξε νὰ ὑπαγάγῃ τὸ νοσηλευτικὸν τοῦτο ἵδρυμα εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 965)1937. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ οὐδεμία ὑπῆρξεν ἀμφισβήτησις καὶ ἀντίθεσις, ὥστε ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ὑπουργείου καὶ τὴν εὐθύνην αὐτοῦ, νὰ λειτουργήσῃ τὸ ἵδρυμα τοῦτο. Τὸ Ὑπουργεῖον ὅμως, διὰ τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων ὑπαλλήλων του, ἠθέλησε νὰ θέση εἰς λειτουργίαν τὸ ἵδρυμα ὡς μικτὸν θεραπευτήριον, τούτῳ μὲν ὡς σανατόριον, τούτῳ δὲ ὡς νοσοκομεῖον. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ διετυπώθησαν ὡρισμέναι ἀντιρρήσεις, ὅτι δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συστεγασθῶσιν εἰς τὸ αὐτὸ κτίριον, σανατόριον καὶ νοσοκομεῖον. Ἐάν, ὅμως, ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ περιοχὴ τῆς Λακωνίας, στερεῖται νοσηλευτικοῦ κέντρου, νομίζω ὅτι, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνωμεν εἰς μίαν ἄποψιν, ἡ ὁποία καὶ ἐπιστημονικῶς εἶναι δυνατὸν νὰ καταρριφθῇ. Τοῦτο μέν, διότι οἱ εἰδικοὶ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, οἱ ὁποῖοι εἰσηγήθησαν τὴν λειτουργίαν τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος ὡς μικτοῦ, δηλαδή, σανατορίου καὶ νοσοκομείου, ὑπέβαλον τὰς ἀνάγκας κτιριακῆς διαρρυθμίσεως, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ λειτουργία τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κίνδυνος μολύνσεως τοῦ νοσοκομείου καὶ τῶν ἀρρώστων ὑπὸ τῶν φυματικῶν τοιούτων. Συνεπῶς, ἡ ἄποψις, ὅτι δὲν δύνανται νὰ συστεγασθοῦν νοσοκομεῖον καὶ σανατόριον, ἔχει ἀντιμετωπισθῆ πλήρως ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, ὥστε νὰ μὴ πρέπει νὰ διατυποῦται ἀντίρρησίς τις, διότι, χωρὶς νὰ θέλω νὰ ὑπεραμυνθῶ τῶν Ὑπηρεσιῶν τῆς Διευθύνσεως Ὑγιεινῆς αὕτη, νομίζω, ὅτι ἐξετέλεσε πλήρως τὸ καθῆκον της. Ὁ ὁμιλῶν εἶχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπισκεφθῇ τὸ κτίριον καὶ νὰ ἔχῃ ἀντίθετον ἀπὸ ὑμᾶς γνώμην, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως πρακτικῆς ὅσον καὶ ἐπιστημονικῆς.

§30Α. ΚΑΛΑΝΤΖΑΚΟΣ. Σᾶς πληροφορῶ, διὰ νὰ σᾶς διευκολύνω, ὅτι αἱ πληροφορίαι τὰς ὁποίας σᾶς δίδει τὸ Ὑπουργεῖον εἶναι ἀναληθέστατοι.

§31Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Δὲν βασίζομαι εἰς τὰς πληροφορίας τοῦ Ὑπουργείου ἀλλὰ εἰς τὴν ἰδίαν ἀντίληψιν τὴν ὁποίαν ἐσχημάτισα προσωπικῶς. Δὲν πρόκειται περὶ ἑνὸς ὀρόφου, ἀλλὰ περὶ 3 οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἀπομονωθοῦν καταλλήλως καὶ νὰ διασκευασθοῦν οὕτως ὥστε νὰ ὑπάρχῃ πλήρης ἀπομόνωσις μεταξὺ τῶν φυματικῶν ἀρρώστων καὶ τῶν ἀρρώστων παθολογικῶς. Τὶ θὰ ἠθέλατε νὰ ἀφήσωμεν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Λακωνίας τοὺς φυματικοὺς νὰ γυρίζουν εἰς τὰ κεφενεῖα καὶ τοὺς δρόμους καὶ τὰς κατοικίας των τὰς ἀνθυγιεινὰς καὶ νὰ γίνωνται μικροβιοφορεῖς ἐπικίνδυνοι διὰ τοὺς νέους, ἢ νὰ νοσηλευθοῦν κατὰ τρόπον, διὰ τοῦ ὁποίου, θὰ ἀποτραπῇ στοιχειωδῶς, ὁ κίνδυνος μολύνσεως ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Λακωνίας; Νομίζω ὅτι αὐτὸ θὰ ἦτο προτιμώτερον. Διὰ τοῦτο ἡ Ἐπιτροπὴ Κοινωνικῆς Προνοίας ἐδέχθη τὴν εἰσήγησιν τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, ὅπως λειτουργήσῃ κατὰ τρόπον μικτόν, ἥτις παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις εἴς τινας βασικὰς γραμμὰς συνεφώνησε κατόπιν τῶν ἐπιχειρημάτων τὰ ὁποῖα ἀνέπτυξα, μὲ τὴν ἄποψιν τῆς πλειοψηφίας. Διότι, δὲν ἦτο δυνατόν, κατόπιν τῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων τὰ ὁποῖα διέθεσεν τὸ Ὑπουργεῖον διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ νοσηλευτικοῦ αὐτοῦ Ἱδρύματος καὶ τῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν συντήρησιν καὶ λειτουργίαν του, νὰ ἀπαιτήσωμεν ἀπὸ τὴν μικρὰν οἰκονομικὴν ἀντοχὴν τοῦ Ὑπουργείου, τὴν δημιουργίαν ἑνὸς σανατορίου εἰς τὴν ἔκτασιν, τὴν ὁποίαν ἐφαντάσθησαν οἱ ἀείμνηστοι κληροδόται του, ἀλλὰ καὶ ἑνὸς νοσηλευτικοῦ κέντρου, τοῦ ὁποίου ἔχει μεγίστην ἀνάγκην ἡ περιοχὴ τῆς Λακωνίας. Διότι εἷς φυματικός, εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφερθῇ, κἄπως ἀκινδύνως εἰς ἓν σανατόριον, τῆς χώρας, ὡς εἰς τὴν Σπάρτην ἀλλὰ εἷς ἄρρωστος μὲ ἐσωτερικὴν αἱμορραγίαν, εἷς τραυματισμένος βαρέως, θὰ ἀποθάνῃ καθ’ ὁδόν. Διὰ τοῦτο ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπεδέχθη τὴν εἰσήγησιν τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, δηλαδὴ τὴν μικτὴν λειτουργίαν τοῦ Ἱδρύματος, Σανατόριον καὶ Νοσηλευτικόν.

§32Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἡ Ἐπιτροπή, ἀντιθέτως ἀπέρριψε τὴν συστέγασιν.

§33Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κατὰ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν παρέστην ἐγώ, νομίζω, ὅτι ἐγένετο δεκτὴ ἡ ἄποψις καὶ τῶν δύο εἰσηγητῶν. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁμιλῶ καὶ ἐξ ὀνόματος τοῦ κ. Μαρούλη. Εἰς τὸ σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον ἡ Ἐπιτροπή, σχεδὸν κατὰ παμψηφίαν δὲν ἐδέχθη τὴν εἰσήγησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ὑγιεινῆς, εἶναι τὸ προνόμιον τὸ ὁποῖον ἠθέλησε νὰ ἀποδώσῃ εἰς τοὺς κληροδότας, δηλαδὴ τοὺς ἐκτελεστὰς τῆς διαθήκης, νὰ διορίζουν τὸν διευθυντὴν τοῦ νοσοκομείου. Διότι, ἐνῷ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ Ἱδρύματος διέπεται ἀπὸ τὸν νόμον 965)37, δηλαδὴ διορίζεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον, ὁ διευθυντὴς τοῦ νοσοκομείου θὰ ἦτο πρόσωπον τὸ ὁποῖον θὰ ὑπείγετο εἰς τὴν ἀπόλυτον δικαιοδοσίαν τοῦ ἐκτελεστοῦ τῆς διαθήκης καί, ἑπομένως, οὐδεμίαν θὰ εἶχεν ἐξάρτησιν ἀπὸ τὸ Διοικ. Συμβούλιον. Διὰ τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀνέπτυξα, νομίζω ὅτι καλῶς τὸ Ὑπουργεῖον ἔπραξε καὶ εἰσήγαγε τὸ Νοσηλευτικὸν Ἵδρυμα εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 965)37. Διὰ τοὺς ἰδίους λόγους, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀφεθῇ τὸ δικαίωμα, ἄλλωστε εἶναι ἄποψις τὴν ὁποίαν θὰ ὑποστηρίξουν οἱ νομικοὶ συνάδελφοι, εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῆς διαθήκης νὰ διορίζῃ τὸν διευθυντὴν τοῦ Νοσοκομείου διότι οὗτος θὰ ἔρχεται πάντοτε ἀντίθετος πρὸς τὰς ἀποφάσεις τοῦ Διοικ. Συμβουλίου. Ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατόν, οὔτε θὰ νοηθῇ εὔρυθμος λειτουργία τοῦ Ἱδρύματος. Ἐκτὸς τούτου, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι εἶναι πλέον καιρὸς νὰ παύσῃ ἡ διατύπωσις ἐντὸς τῶν νομοσχεδίων προσωπικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι κάποτε, ὅπως καὶ εἰς τὴν παροῦσαν περίπτωσιν, λαμβάνουν τὴν μορφὴν φωτογραφίας. Δι’ οὓς λόγους ἀνέφερα, ἡ Ἐπιτροπὴ κατὰ παμψηφίαν ἀπέρριψε τὸ δεύτερον καὶ τὸ τρίτον ἐδάφιον τοῦ ἄρθρου διὰ τὴν ἄποψίν του ὅτι ὁ Διευθυντὴς τοῦ Νοσοκομείου πρέπει νὰ διορίζεται καὶ ἑπομένως νὰ ὑπόκειται εἰς τὴν ἀπόλυτον δικαιοδοσίαν τοῦ ἐκτελεστοῦ τῆς διαθήκης. Αὐτὴ ἦτο ἡ ἄποψις τῶν εἰσηγητῶν, τόσον τῆς πλειοψηφίας, ὅσον καὶ τῆς μειοψηφίας. Ἐκινήθημεν, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὴν πραγματικότητα τὴν σκληρὰν ὅτι εἶναι ἀπόλυτος ἡ ἀνάγκη τῆς ὑπάρξεως Νοσηλευτικοῦ Κέντρου καὶ Σανατοριακοῦ Κέντρου εἰς μίαν περιοχὴν πτωχὴν καὶ ἄγονον, στερουμένην παντελῶς τοιούτων. Εἶπον πτωχὴν καὶ ἄγονον, λίαν γόνιμον ὅμως εἰς ἐθνικὴν ψυχὴν καὶ ἐθνικὴν συνείδησιν. (Χειροκροτήματα).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Πουλίτσας ἔχει τὸν λόγον.

§35Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Ὁ Νομὸς τῆς Λακωνίας καὶ ἡ ἱστορικὴ καὶ ἔνδοξος πρωτεύουσα αὐτοῦ Σπάρτη, ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Βασιλείου, δὲν ηὐτύχησαν νὰ τύχωσι τῆς πρεπούσης κρατικῆς στοργῆς καὶ μερίμνης, εἰς οὐδένα ἐκ τῶν ὑπαγομένων εἰς τὴν Πολιτείαν τομέων. Πλὴν τῆς πρὸ πολλῶν δεκαετηρίδων κατασκευασθείσης ἐθνικῆς ὁδοῦ Τριπόλεως–Σπάρτης–Γυθείου καὶ Μονεμβασίας, ἥτις ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴν ὁδικὴν ἀρτηρίαν ἐν τῷ Νομῷ καὶ ταύτην λίαν πλημμελῶς συντηρουμένην, οὐδὲν ἄλλο σχεδὸν δημόσιον ἔργον, ἄξιον λόγου καὶ μνείας, ἔχει γίνει ἐν αὐτῷ. Ἡ προέκτασις τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς, ἥτις τότε ἦτο πρωτίστης καὶ ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης, καὶ τὴν ὁποίαν, ἤδη ἀπὸ τοῦ 1885, ὑπισχνοῦντο αἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις, δὲν κατέστη δυνατόν, νὰ γίνῃ καὶ ὅλων αὐτῶν τῶν ὑποσχέσεων μόνον καρπὸς ὑπῆρξεν ἱκανὸς ἀριθμὸς μελετῶν καὶ προϋπολογισμῶν τοῦ μηδέποτε ἐκτελεσθέντος ἀναγκαιοτάτου τούτου ἔργου. Αἱ ἄλλαι ὁδοὶ σχεδὸν πᾶσαι κατεσκευάσθησαν διὰ προσωπικῆς ἐργασίας καὶ δαπάνης τῶν κατοίκων, καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τῶν ἐν Ἀμερικῇ Λακώνων, οἵτινες ἔχουσι πάντοτε ἐστρεμμένην τὴν διάνοιαν καὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν πρὸς τὴν γενέτειραν καὶ πρὸς τὴν μητέρα Ἑλλάδα. Τὰ σχολεῖα ἐπίσης σχεδὸν πάντα ἀνηγέρθησαν ἐπιμελείᾳ καὶ δαπάνῃ τῶν κατοίκων καὶ τῶν ἀποδήμων. Εἰς τὸν τομέα δὲ τῆς νοσηλευτικῆς περιθάλψεως οὐδὲν ἐγένετο. Τὴν τελευταίαν ταύτην ἔλλειψιν, καθὼς καὶ τὴν ἀφορῶσαν εἰς τὴν πρακτικὴν μόρφωσιν, ἐπειράθησαν νὰ θεραπεύσωσι δύο εὐγενῆ τῆς Λακεδαίμονος τέκνα, οἱ ἀείμνηστοι Ἰωάννης Γρηγορίου καὶ ἡ σύζυγός του Αἰκατερίνη. Καὶ ὁ μὲν πρῶτος ἠθέλησε νὰ ἱδρύσῃ ἐν Σπάρτῃ ἐπαγγελματικὴν σχολήν, δι’ ἣν διέθεσε τότε, τῷ 1907, ἑκατὸν δέκα χιλιάδας χρυσῶν δραχμῶν, ἀνεγερθέντος εὐρυχώρου καὶ λαμπροῦ σχολείου, μεθ’ ὅλων τῶν σχετικῶν ἐγκαταστάσεων, ἡ δὲ δευτέρα ἠθέλησε νὰ ἱδρύσῃ παρὰ τὴν Σπάρτην θεραπευτήριον–σανατόριον, δι’ ὃ διέθεσε τῷ 1925, δώδεκα ἑκατομμύρια δραχμῶν. Καὶ τὰ δύο αὐτὰ κοινωφελέστατα ἱδρύματα εἶχον πολλὰς ἀτυχίας. Ἐπακολουθήσαντος μικρὸν μετὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ κτιρίου τοῦ πολέμου τοῦ 1912–1913 καὶ εἶτα τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ λειτουργήσῃ ἡ σκοπουμένη Ἐπαγγελματικὴ σχολή, ἕνεκα δὲ τούτου καὶ ἄλλων οἰκονομικῶν δυσχερειῶν ἀπεφασίσθη νὰ μεταβληθῇ ὁ σκοπός, καὶ νὰ ἱδρυθῇ ἀντ’ αὐτῆς «Νοσοκομεῖον τῆς πόλεως Σπάρτης», στεγασθησόμενον ἐν τῷ ἀνεγερθέντι κτιρίῳ. Ἀλλὰ καὶ τοῦ νοσοκομείου τούτου ἡ λειτουργία προσέκοψεν εἰς πολλὰς δυσχερείας, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἡ Πολιτεία ἔκρινε καλὸν νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸ κτίριον ἐκεῖνο πρὸς στέγασιν τοῦ γυμνασίου θηλέων, ἥτις χρησιμοποίησις ἐξακολουθεῖ καὶ μέχρι τοῦδε. Τὸ δὲ ἕτερον ἵδρυμα εἶχε καὶ αὐτὸ πολλὰς περιπετείας. Ἀρχικῶς προεβλέπετο, ὅπως τὸ ἀνεγερθησόμενον θεραπευτήριον–σανατόριον περιλάβῃ 50 κλίνας, ἐξ ὧν 5 πρὸς δωρεὰν νοσηλείαν ἀπόρων ἀσθενῶν, δι’ ὃν ἀριθμὸν ὑπελογίζετο, ὅτι θὰ ἐπήρκει τὸ κληροδοτηθὲν ποσὸν τῶν 12 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ὅπερ μετὰ τῶν ἐν τῷ μεταξὺ τόκων ἀνῆλθεν εἰς 13 ἑκατομμύρια, διά τε τὴν ἀνέγερσιν καὶ τὴν λειτουργίαν τοῦ Θεραπευτηρίου. Τὸ Ὑπουργεῖον ὅμως τῆς Κρατικῆς Ὑγιεινῆς καὶ Ἀντιλήψεως, ὡς τότε ὠνομάζετο, ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ τῆς πληρεστέρας ἐξυπηρετήσεως τῶν ὑγειονομικῶν καὶ θεραπευτικῶν ἀναγκῶν τοῦ Νομοῦ Λακωνίας, ἀρχικῶς μὲν προεκάλεσε τὴν ἔκδοσιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 713 τῆς 4)9 Ἰουνίου 1937 ἀναγκ. νόμου, δι’ οὗ ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ ἐν λόγῳ ἵδρυμα ἐχαρακτηρίζετο ὡς νομικὸν πρόσωπον δημοσίου δικαίου, καὶ προεβλέπετο ἡ ρύθμισις τοῦ τρόπου τῆς διοικήσεως καὶ διαχειρίσεως αὐτοῦ διὰ Βασ. Διατάγματος, ὅπερ καὶ ἐξεδόθη τῇ 29 Σεπτεμβρίου)14 Ὀκτωβρίου 1937. Ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἱδρύετο ἐν Σπάρτῃ «ταμεῖον ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος Λακωνίας», ὅπερ θὰ εἶχε πόρους τοὺς ὑπὸ τοῦ νόμου 4065 προβλεπομένους, ἐτησίαν κρατικὴν ἐπιχορήγησιν 500.000 δραχμῶν, τὴν περιουσίαν τοῦ διὰ τοῦ ἀνωτέρω νόμου συσταθέντος, ἀλλὰ μὴ λειτουργήσαντος σανατορίου Πάρνωνος ὁ «Ἅγιος Νίκων» καὶ τὸ ποσὸν τῶν ὑπὸ τοῦ ὁμωνύμου συλλόγου συλλεγέντων ἐράνων. Μετὰ ταῦτα ὅμως τὸ αὐτὸ Ὑπουργεῖον, τῇ συμπράξει καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, προῆλθεν εἰς συμφωνίαν μετὰ τοῦ κληρονόμου καὶ τῶν ἐκτελεστῶν τῆς διαθήκης, διατυπωθεῖσαν εἰς τὴν ἀπὸ 27 Ἰουνίου 1938 σύμβασιν, κυρωθεῖσαν διὰ τοῦ Ἀν. νόμου 1353 τῆς 18)24 Αὐγούστου 1938, δι’ ἧς ὡρίσθη, ὅτι τὸ ἀνεγερτέον θεραπευτήριον θὰ περιλάβῃ 100 κλίνας, ἐξ ὧν αἱ 55 πρὸς δωρεὰν νοσηλείαν ἀπόρων ἀσθενῶν, καὶ ὅτι τὸ μὲν ἵδρυμα θὰ καταβάλῃ ποσὸν 13 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, πᾶσαν δὲ ἄλλην ἀπαιτηθησομένην δαπάνην θὰ καταβάλῃ τὸ Δημόσιον καθὼς καὶ δραχμὰς 1.250.000 ἐτησίως διὰ τὰς δαπάνας τῆς λειτουργίας τοῦ θεραπευτηρίου–σανατορίου. Ἀλλὰ πάντες οὗτοι οἱ οἰκονομικοὶ ὑπολογισμοὶ καὶ αἱ προβλέψεις ἀπεδείχθησαν ἐκ τῶν πραγμάτων ἐσφαλμένοι. Διότι, ὡς λέγεται ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας, τὸ ὁρισθὲν ποσὸν τῶν 13 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἐκ τῆς περιουσίας τοῦ ἱδρύματος ἐδαπανήθη ὁλοσχερῶς εἰς ἀνέγερσιν μέρους μόνον τῆς οἰκοδομῆς τοῦ θεραπευτηρίου. Διὰ τὴν συνέχισιν δὲ τῶν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν, χωρὶς ὅμως αὗται καὶ νὰ ἀποπερατωθῶσι, τὸ Δημόσιον ἐδαπάνησε προπολεμικῶς μὲν 15 ἑκατομμύρια δραχμῶν μετὰ δὲ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐδαπανήθησαν διὰ τὴν ἐπανόρθωσιν τῶν ζημιῶν, τῶν προξενηθεισῶν κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς καὶ τῆς ἀνταρσίας, τὴν συνέχισιν καὶ ἀποπεράτωσιν τοῦ ἔργου καὶ τὸν ἐφοδιασμὸν τοῦ θεραπευτηρίου διὰ τοῦ ἀναγκαιοῦντος ὑλικοῦ, ἑπτακόσια ἑκατομμύρια δραχμῶν ἐκ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ, ἔτι δὲ ἐκ τῶν κεφαλαίων τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας, κατὰ μὲν τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1948–1949 60.000 δολλαρίων καὶ 500 ἑκατομμύρια δραχμῶν, κατὰ δὲ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1949–1950 ἓν δισεκατομμύριον καὶ ἑξακόσια πεντήκοντα ἑκατομμύρια δραχμῶν. Ἐὰν δὲν ἔχῃ ἐμφιλοχωρήσῃ λογιστικόν τι ἢ ἀριθμητικὸν λάθος, πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι τὰ ποσὰ ταῦτα εἶναι λίαν ὑπερβολικά. Προβλέπεται δὲ ὅτι διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ Θεραπευτηρίου θὰ ἀπαιτῆται δαπάνη, ἀνερχομένη εἰς δραχμὰς 2.577.660.000 τοὐλάχιστον ἐτησίως, ἥτις θὰ βαρύνῃ ἐξ ὁλοκλήρου τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν, οὕτως ὥστε τὸ διατεθὲν ἐκ τῆς περιουσίας τοῦ ἱδρύματος χρηματικὸν ποσὸν νὰ ἀποτελῇ πολλοστημόριον τοῦ δαπανηθέντος ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, καὶ πρὸς τούτοις τὸ ἵδρυμα νὰ μὴ δύναται νὰ διαθέσῃ διὰ τὰς δαπάνας τῆς λειτουργίας τοῦ θεραπευτηρίου, ἃς πάσας θὰ φέρῃ τὸ Δημόσιον. Ὑπὸ τὰς περιστάσεις ταύτας εἶναι προφανές, ὅτι ἡ θέλησις τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος πρὸς ἵδρυσιν καὶ λειτουργίαν διὰ τοῦ κληροδοτηθέντος ποσοῦ θεραπευτηρίου Σανατορίου ἀπέβη ἀπολύτως ἀπραγματοποίητος, ἕνεκα τῆς ἀνεπαρκείας τοῦ κληροδοτήματος καὶ τῆς παντελοῦς ἐλλείψεως πόρων πρὸς συντήρησιν καὶ λειτουργίαν τοῦ Θεραπευτηρίου. Διὰ τοῦ κληροδοτηθέντος καὶ ἐξ ὁλοκλήρου δαπανηθέντος ποσοῦ δὲν κατέστη δυνατὸν ἄλλο τι νὰ συντελεσθῇ, εἰμὴ μόνον νὰ ἀνεγερθῇ μέρος μόνον τῆς οἰκοδομῆς, καὶ ταύτης ὑποστάσης βραδύτερον σημαντικὰς ζημίας, ἥτις βεβαίως μόνη δὲν δύναται νὰ ἀποτελέσῃ τὸ σκοπούμενον νὰ ἱδρυθῇ Θεραπευτήριον Σανατόριον. Διὰ τοῦτο πρέπει καὶ ἡ οἰκοδομὴ αὕτη, καθ’ ὃ μέρος ἀνηγέρθη ἐκ τοῦ κληροδοτήματος, μετὰ τοῦ γηπέδου καὶ τῆς περιοχῆς αὐτῆς, νὰ διατεθῶσι πρὸς τὸν αὐτὸν νοσηλευτικὸν σκοπόν, ὑπὲρ τοῦ ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἀποπερατωθέντος καὶ ἐφοδιασθέντος διὰ τοῦ ἀναγκαιοῦντος ὑλικοῦ καὶ δαπάναις αὐτοῦ μέλλοντος νὰ λειτουργήσῃ Θεραπευτηρίου–Σανατορίου, ἀποτελέσαντος δημόσιον νοσηλευτικὸν ἵδρυμα. Ὡς τοιοῦτον δὲ θὰ διέπηται ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ οἰκείου νόμου 965 τῆς 22)24 Νοεμβρίου 1937 «περὶ ὀργανώσεως τῶν δημοσίων νοσηλευτικῶν καὶ ὑγειονομικῶν ἱδρυμάτων». Καὶ ὀφείλεται μὲν καὶ ἠθικῶς, ἀλλὰ καὶ νομικῶς, ὡς ὡρίσθη καὶ διὰ συνταγματικῆς διατάξεως, ἀπόλυτος σεβασμὸς εἰς τὴν θέλησιν καὶ τοὺς ὁρισμοὺς τῶν ἱδρυτῶν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον αὕτη καὶ ὁ ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς εἶναι πραγματοποιήσιμος διὰ τῆς διατεθείσης περιουσίας. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ὅταν εἴτε ἕνεκα ἀνεπαρκείας τῆς διατεθείσης περιουσίας, εἴτε ἕνεκα ἄλλου λόγου, ἀποβαίνῃ ἀπολύτως ἀπραγματοποίητος ἡ θέλησις τοῦ δωρητοῦ ἢ διαθέτου καὶ ὁ προτιθέμενος ὑπ’ αὐτοῦ κοινωφελὴς σκοπός, θὰ ἦτο μάταιον καὶ ἄσκοπον νὰ παραμένῃ ἀχρησιμοποίητος ἡ διατεθεῖσα περιουσία. Διὰ τοῦτο, ἡ αὐτὴ συνταγματικὴ διάταξις ἐπιτρέπει, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, τὴν διάθεσιν τῆς ταχθείσης περιουσίας πρὸς ἄλλον παρεμφερῆ σκοπόν. Εἰς ἔνδειξιν δὲ τῆς ὀφειλομένης τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν μνήμην τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος, πρέπει τὸ νέον δημόσιον Θεραπευτήριον–Σανατόριον νὰ ὀνομασθῇ ἐπ’ ὀνόματι αὐτῆς καὶ τοῦ συζύγου της, συμφώνως πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν της. Ὡς πρὸς τὸν προβλεπόμενον διττὸν νοσηλευτικὸν προορισμὸν τοῦ ἐν λόγῳ Θεραπευτηρίου–Σανατορίου διετυπώθησαν ἀντιρρήσεις τινές. Οὕτω, τὰ ἐν Σπάρτῃ ἐπιστημονικὰ καὶ ἐπαγγελματικὰ σωματεῖα, διὰ κοινῆς ἀναφορᾶς των πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, κατ’ Ὀκτώβριον τοῦ 1950, ἐζήτησαν νὰ λειτουργήσῃ τὸ Θεραπευτήριον ὡς γενικὸν Νοσοκομεῖον καὶ εἰς τὴν αἴτησιν ταύτην φαίνεται ὅτι ἐπιμένουσι καὶ νῦν. Τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας ὅμως ἔχει ἀντίθετον γνώμην, καὶ νομίζω ὅτι τὸ Θεραπευτήριον διερρυθμίσθη κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ λειτουργήσῃ, εἰς κεχωρισμένον τμῆμα, καὶ ὡς Σανατόριον. Περὶ τοῦ ζητήματος τούτου, ἐὰν εἶναι ἐπιτετραμμένη ἢ σκόπιμος ἡ τοιαύτη διττὴ λειτουργία τοῦ Θεραπευτηρίου, δὲν δύναμαι, ἐλλείψει ἁρμοδιότητος, νὰ ἐκφράσω γνώμην τινά. Τοῦτο μόνον λέγω, ὅτι ἐκ τῆς διαθήκης τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος, ἥτις ἄλλως τε, ἐν τούτῳ δὲν ἦτο ἀπολύτως σαφής, οὐδὲν ὑπάρχει, διὰ τὸν προεκτεθέντα λόγον, κώλυμα, περὶ τοῦ τοιούτου ἢ τοιούτου νοσηλευτικοῦ προορισμοῦ τοῦ Θεραπευτηρίου. Κατὰ ταῦτα φρονῶ, ὅτι τὸ προκείμενον νομοσχέδιον πρέπει νὰ ἀντικατασταθῇ δι’ ἄλλου, διατυπουμένου ὡς ἀνωτέρω ἐξετέθη. (Χειροκροτήματα).

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Δαβάκης ἔχει τὸν λόγον.

§37Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐζήτησα τὸν λόγον διότι γνωρίζω καλῶς τὰς ἀνάγκας τῆς περιφερείας καὶ διὰ νὰ σᾶς παρακαλέσω ὅπως μὴ δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ὅσον ἀφορᾷ τὴν λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος ὡς Σανατορίου μόνον. Ἡ Λακωνία, πλήρως ἐγκαταλελειμμένη ἀπὸ τῆς κρατικῆς πλευρᾶς εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς, ὡς ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Πουλίτσας, στερεῖται καὶ ὡς πρὸς τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν ἐντελῶς νοσοκομειακῆς περιθάλψεως καὶ ἐφ’ ὅσον ἔγκριτοι ἰατροί, ὅπως οἱ εἰσηγηταὶ κ. κ. Κατσαφάδος καὶ Μαρούλης, ὑποστηρίζουν ὅτι μὲ κατάλληλον διαρρύθμισιν τοῦ κτιρίου εἶναι δυνατὴ ἡ λειτουργία τοῦ ἱδρύματος ὡς Νοσοκομείου καὶ Σανατορίου, παρακαλῶ ὅπως παραμείνῃ τὸ νομοσχέδιον ὡς τὸ ἔχετε σεῖς ὑποβάλει, δεδομένου ὅτι αἱ ἀνάγκαι αἱ νοσοκομειακαὶ εἶναι τεράστιαι καὶ ἐπιτακτικαί. Σέβομαι βεβαίως καὶ τὴν γνώμην τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων ἰατρῶν, οἵτινες ὑποστηρίζουν τὴν λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος ὡς Σανατορίου μόνον, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος δὲν δύναται νὰ προσφέρῃ ἄλλο Νοσοκομεῖον εἰς τὴν περιφέρειαν καὶ ἀπὸ τὴν πλήρη ἐγκατάλειψιν προτιμότερον εἶναι ἡ ὕπαρξις καὶ ἡ λειτουργία τοῦ ἱδρύματος ὡς αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου εἰσηγοῦνται, ὑπὸ τὸν ὅρον βεβαίως ὅτι θὰ ληφθοῦν αἱ ἀναγκαῖαι προϋποθέσεις καὶ θὰ ἐκτελεσθοῦν τὰ ἀπαραίτητα ἔργα, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ κίνδυνος μεταδόσεως τῆς φυματιώσεως ἐκ τῶν ἀσθενῶν τοῦ Σανατορίου εἰς τοὺς νοσηλευομένους ἀσθενεῖς τοῦ Νοσοκομείου.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης ἔχει τὸν λόγον.

§39Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ἐγένετο συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς στέγης, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν τὸ ἑξῆς: Ἡ συστέγασις εἰς ἐπαρχίας, εἰς τὰς ὁποίας δὲν ὑπάρχουν τὰ μέσα τοῦ διαχωρισμοῦ καὶ εἰς τὰς ὁποίας ὁ κόσμος ἀκόμη δὲν ἔχει ἐξελιχθῆ ἀπὸ πλευρᾶς μορφώσεως, ἡ συστέγασις αὐτὴ θὰ ἐπέφερε μίαν μεγάλην ἀνωμαλίαν καὶ θὰ ὑπάρξῃ καὶ ὁ κίνδυνος τῆς μολύνσεως τῶν διαφόρων παθολογικῶν ἀσθενῶν ἀπὸ τὴν διασπορὰν τῶν μικροβίων τοῦ Κὸχ καὶ θὰ ἀναγκασθῇ τὸ ἴδιον τὸ Ὑπουργεῖον ἀργότερον νὰ διαχωρίσῃ τὴν συστέγασιν. Νομίζω ὅτι τὸ ζήτημα εἶναι οἰκονομικὸν καὶ ὅτι θὰ ἀναγκασθῇ τὸ ἴδιον τὸ Ὑπουργεῖον νὰ εὕρῃ ἐντὸς τῆς πόλεως ἓν κέντρον καὶ νὰ ἠμπορέσῃ μὲ τοὺς ὑπάρχοντας ἐκεῖ χειρουργοὺς νὰ παράσχῃ εἰς τοὺς ὀλίγους ἀρρώστους τὴν δέουσαν ἰατρικὴν ἀντίληψιν. Τὸ θέμα τῆς συστεγάσεως εἶναι ἀπαράδεκτον ἐπιστημονικῶς, διότι θὰ ἐπιφέρῃ τὴν μόλυνσιν τῶν ἀρρώστων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ πηγαίνουν νὰ θεραπευθοῦν δι’ ἄλλα νοσήματα. Θὰ παρακαλέσω συνεπῶς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ὑγιεινῆς νὰ μὴ δεχθῇ συστέγασιν.

§40Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Ὁμολογῶ ὅτι τουλάχιστον μοῦ προκαλεῖ κατάπληξιν ὅτι ἀπὸ συναδέλφους ἐπιστήμονας ὑποστηρίζεται ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπομονωθοῦν εἰς ἓν κτίριον, τὸ ὁποῖον ἔχει κεχωρισμένους ὀρόφους, νὰ ἀπομονωθοῦν τελείως οἱ πάσχοντες ἐκ φυματιώσεως, ἀπὸ ἀρρώστους ἄλλους πάσχοντες ἀπὸ γενικὰς παθήσεις. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω ἰδιαιτέρως διὰ τοὺς συναδέλφους τοὺς ὑποστηρίζοντας τὴν ἄποψιν αὐτὴν ὅτι γνωρίζουν κάλλιον ἐμοῦ ὅτι ὑπάρχουν δεκάδες, διὰ νὰ μὴ εἴπω ἑκατοντάδες, φυματικοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι διεσπαρμένοι εἰς τὰς ὁδούς. Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ ἀπομονώσωμεν τοὺς ἀσθενεῖς αὐτοὺς εἰς ἓν πολυόροφον κτίριον μὲ κεχωρισμένους ὀρόφους; Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω καὶ πάλιν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι αἱ ἀνάγκαι αἱ νοσηλευτικαὶ τῆς περιοχῆς ἐκείνης, ἡ ὁποία στερεῖται παντὸς νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος εἶναι πολὺ μεγάλαι. Εἶναι δὲ ἐπίσης μεγάλη ἡ δυνατότης τοῦ νὰ συγκεντροῦνται εἰς ἕνα εὐκόλως ἀπομονούμενον χῶρον οἱ μικροβιοφόροι φυματικοί, οὕτως ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ὁ κίνδυνος τῆς μεταδόσεως τῆς νόσου.

§41Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπομονοῦνται οἱ ἀσθενεῖς εἰς τοὺς θαλάμους. Θὰ ὑπάρχουν καὶ περίβολοι, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἐξέρχωνται οἱ ἀσθενεῖς καὶ ἐκεῖ πῶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς διαχωρίσωμεν;

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μαρούλης ἔχει τὸν λόγον.

§43Κ. ΜΑΡΟΥΛΗΣ. Εἶμαι καὶ ἐγὼ τῆς γνώμης τοῦ κ. Κατσαφάδου, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τόσον εὐκόλως, ὅπως τινὲς τῶν κ. κ. συναδέλφων ὑπεστήριξαν, νὰ μεταδοθῇ ἡ φυματίωσις. Ἕνας ἄλλος λόγος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἠνάγκασεν, ἦτο νὰ σεβασθῶμεν τὴν διαθήκην τοῦ διαθέτου. Δι’ αὐτὸ ἀφήσαμεν τὸ ὄνομα «Σανατόριον καὶ Θεραπευτήριον» καὶ νομίζω ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Ὑγιεινῆς πολὺ καλῶς ἔθεσε τὸ ζήτημα καὶ πρέπει νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ρουμάνης ἔχει τὸν λόγον.

§45Γ. ΡΟΥΜΑΝΗΣ. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι πρέπει νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον, τὸ ἀφορῶν τὴν μικτὴν λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος νὰ ψηφισθῇ ὡς ἔχει προταθῆ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας. Δηλαδὴ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ λειτουργήσῃ τὸ ἵδρυμα αὐτὸ ὡς μικτόν, ὡς σανατόριον καὶ ὡς θεραπευτήριον. Ὅπως ὑπεστήριξε καὶ ὁ κ. Μαρούλης καὶ ὁ κ. Κατσαφάδος, παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις τοῦ κ. Χλουβεράκη, ὁ διαχωρισμὸς τοῦ σανατοριακοῦ τμήματος, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ τοὺς φυματικούς, ἀπὸ τὸ ἄλλο τμῆμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ τοὺς πάσχοντας ἐξ ἄλλης φύσεως ἀσθενειῶν, θὰ εἶναι πλήρης. Ὁ ὁπλισμὸς τοῦ σανατορίου θὰ εἶναι πλήρης, ὡς καὶ ὁ διαχωρισμός, ὥστε οὐδεὶς κίνδυνος νὰ ὑπάρχῃ διὰ τὴν μετάδοσιν τῆς φυματιώσεως. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὅλα αὐτὰ δὲν συνέβαινον, κ. συνάδελφοι, θὰ ἦτο ὑποχρεωμένη ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἀπὸ μίαν βαθεῖαν ἐκτίμησιν πρὸς τὰς τρομερὰς ἀνάγκας τοῦ Νομοῦ Λακωνίας νὰ ψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, διότι ἄλλως ὑπάρχει κίνδυνος νὰ μὴ λειτουργήσῃ τὸ πρῶτον νοσηλευτικὸν ἵδρυμα εἰς τὸν Νομὸν Λακωνίας. Νομίζω, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία θὰ πρέπῃ νὰ ψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, διὰ νὰ λειτουργήσῃ τὸ ἵδρυμα τὸ ταχύτερον, ὅπως τὸ προέτεινεν ἡ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου. Εὑρίσκω ἄλλως τε ὅτι οἱ ἐπιστήμονες τοῦ Ὑπουργείου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἠθέλησαν νὰ δολοφονοῦν πολίτας Ἕλληνας καὶ νὰ τοὺς παραδίδουν εἰς τὰ μικρόβια. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ σκεφθῇ κανεὶς ὅτι ὁλόκληρος ὠργανωμένη ὑπηρεσία μὲ τόσην πεῖραν καὶ τόσας γνώσεις θὰ ἔφθανεν εἰς τὸ σημεῖον αὐτό. Ὁ ἴδιος ὁ κ. Βαλτῆς, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐπισκεφθῇ τὸ ἵδρυμα αὐτὸ ἐτόνισεν, ὅτι εἶναι κατάλληλον καὶ διὰ σανατόριον καὶ διὰ νοσοκομεῖον. Συνεπῶς φρονῶ ὅτι τὸ Σῶμα ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ συνταχθῇ μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ καὶ νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον ὅπως ἔχει. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία διάταξις, ἡ ὁποία δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῆς διαθήκης νὰ διορίζῃ αὐτὸς τὸν Διοικητικὸν Διευθυντὴν τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος Λακωνίας. Ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος καὶ σεβαστὸς συνάδελφος, κ. Πουλίτσας, ὅτι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἰσχὺν καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ ψηφίσωμεν διότι ἦλθε τὸ Κράτος ὕστερα ἀπὸ 13.000.000 δραχμῶν τὰ ὁποῖα διετέθησαν ἀπὸ τὴν Αἰκατερίνην καὶ Ἰωάννην Γρηγορίου, νὰ διαθέσῃ τοὐλάχιστον 3.500.000.000 δραχμὰς διὰ τὸ νοσηλευτικὸν αὐτὸ ἵδρυμα. Ἑπομένως, ἐξ ὁλοκλήρου, τὸ ἵδρυμα ἀνήκει εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Πολιτείαν. Ἐγὼ τοὐλάχιστον ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ὡς ἐπιστήμων, ὡς Ἕλλην, ἰδίως ὡς Λάκων, ἀποτίω φόρον τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τοὺς ἐμπνευσμένους αὐτοὺς Λάκωνας, γυναῖκα καὶ ἄνδρα, οἱ ὁποῖοι μέσα εἰς τὴν ψυχήν των ἔνοιωσαν ὁλόκληρον τὸν πόνον τοῦ τόπου καὶ οἱ ὁποῖοι κατέστησαν τὸν πλοῦτον των ἐν προκειμένῳ πλοῦτον διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ διὰ τὴν πρόοδον καὶ τὸν πολιτισμὸν τῆς Λακωνίας καὶ γενικώτερον τοῦ Ἔθνους. Ἄλλην μίαν φορὰν ἐπαινοῦμεν πλοῦτον εὐλογημένον καὶ πράττομεν τοῦτο μὲ περισσὴν χαρὰν καὶ ἱκανοποίησιν. Ἡ Αἰκατερίνη καὶ Ἰωάννης Γρηγορίου διέθεσαν ὁλόκληρον τὴν περιουσίαν των δι’ ἐπαγγελματικὰς Σχολάς, δι’ ἱδρύματα καὶ δι’ ἄλλους κοινωφελεῖς σκοπούς. Εὐχαριστῶ δὲ ἰδιαιτέρως τὸν ἀξιότιμον κ. Πουλίτσαν διότι μὲ ἀπήλλαξε τοῦ κόπου καὶ παρουσίασεν εἰς τὸ Σῶμα ὁλόκληρον τὴν τραγικὴν εἰκόνα τῆς ἐλλείψεως καὶ τοῦ στοιχειωδεστέρου μέσου θεραπείας εἰς τὸν Νομὸν Λακωνίας. Εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς ὁλόκληρον τὸν νομόν λειτουργοῦν 12 κλίναι ἐν Σπάρτῃ καὶ 10 ἐν Γυθείῳ, ἀλλ’ αὗται ἐν ὑποτυπώδει καταστάσει ἀπὸ ἀπόψεως ὑγιεινῆς καὶ νοσοκομειακῆς. Ἔχομεν χρέος νὰ προσφέρωμεν εἰς τὸν λαόν μας ἄφθονα τὰ μέσα ποὺ θὰ τὸν βοηθήσουν καὶ θὰ τὸν ἀνακουφίσουν ὡς πάσχοντα. Εἶναι γνωσταὶ αἱ σκληραὶ καὶ ἀνθυγιειναὶ συνθῆκαι τῆς διαβιώσεως τοῦ ἀγρότου μας. Καὶ ὅμως αὐτὸς ὁ ἀγρότης καὶ ἐξ ἄλλου ὁ ἀστὸς τῶν πόλεων ἀποτελοῦν τὴν πηγὴν τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους μας. Τὸ Κράτος ἦτο ἀπὸν καὶ εἶναι καὶ σήμερον ἀκόμη ἀπόν. Οὐδέποτε ἐξεδηλώθη ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγάπη του πρὸς τοὺς πάσχοντας Λάκωνας, πρὸς τοὺς ἐργαζομένους καὶ μοχθοῦντας στρατιώτας τῆς γῆς. Εἶμαι ἀκόμη εὐγνώμων πρὸς τὸν κ. Πουλίτσαν καὶ διὰ τὸν ἑξῆς λόγον: Ὅτι ἀπὸ 20ετίας, καὶ πλέον, ὁ ἴδιος παρακολουθεῖ τὴν πορείαν τοῦ κληροδοτήματος αὐτοῦ. Ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω περισσότερον. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ λειτουργήσῃ τὸ ἵδρυμα ὡς μικτόν, Σανατόριον καὶ Θεραπευτήριον, νὰ διαγράψωμεν δὲ ἐντελῶς τὴν διάταξιν ἐκείνην, ἡ ὁποία δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῆς διαθήκης νὰ διορίζῃ αὐτὸς τὸν Διοικητικὸν Διευθυντήν.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Κανελλόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§47Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶμαι ἰατρός, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω ὅμως ὡρισμένας βασικὰς γνώσεις κοινωνικῆς ὑγιεινῆς. Τὰ μέχρι τοῦδε λεχθέντα, δὲν διαλύουν εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Λάκωνες ἀναγνώσουν τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς τὴν ὑποψίαν καὶ τὴν ἀμφιβολίαν, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ, ὡς πρὸς τὸ δυνατὸν τῆς καλῆς λειτουργίας τοῦ Σανατορίου καὶ τοῦ Θεραπευτηρίου, κατὰ τρόπον κατάλληλον. Δι’ αὐτὸ ἔλαβον τὸν λόγον διὰ νὰ εἴπω, βάσει ὡρισμένων ἁπλῶν καὶ θετικῶν ἐπιχειρημάτων, ὅτι ἡ καλὴ λειτουργία ἢ μᾶλλον ἡ συνύπαρξις καὶ καλὴ λειτουργία Σανατορίου καὶ Θεραπευτηρίου γενικῶς, εἶναι δυνατή, ἀλλ’ εἶναι δυνατὴ ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις καὶ τῶν προϋποθέσεων αὐτῶν ἐγγυητὴς πρέπει νὰ εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Προνοίας. Ἐάν, ἀγαπητοὶ κύριοι συνάδελφοι, ἦτο τόσον εὔκολος ἡ μετάδοσις τῆς φυματιώσεως —δράττομαι τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ καταπολεμήσω τὸν φόβον, ὁ ὁποῖος κατέχει τοὺς Ἕλληνας, φόβον, ὁ ὁποῖος δὲν κατέχει τοὺς κατοίκους ἄλλων χωρῶν, ὅπως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Ἀγγλίας—ἐὰν ἦτο τόσον εὔκολος ἡ μετάδοσις τῆς φυματιώσεως, τότε αἱ ἀδελφαὶ νοσοκόμοι, αἱ ὁποῖαι συζοῦν μὲ τοὺς ἀσθενεῖς καὶ οἱ ἰατροί, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὰ Σανατόρια, θὰ εἶχον γίνει ὅλοι φυματικοί.

§48Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Φυματικοὶ εἶναι οἱ περισσότεροι ἰατροὶ καὶ αἱ νοσοκόμοι.

§49Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ διακοπή σας ἠμπορεῖ νὰ ἀνταποκρίνεται κατά τι εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῆς πραγματικότητος, ἀλλὰ μόνον κατά τι. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἀδελφὰς νοσοκόμους νομίζω—δὲν γνωρίζω ἐὰν πλανῶμαι,— θὰ παρακαλέσω τοὺς ἁρμοδιωτέρους νὰ μὲ διαψεύσουν εἰς τὴν περίπτωσιν πλάνης μου...

§50Κ. ΜΑΡΟΥΛΗΣ. Εἰς τὸ κέντρον τῶν Παρισίων ὑπάρχει νοσηλευτικὸν ἵδρυμα εἰς τὸ ὁποῖον νοσηλεύονται ἄνω τῶν 150 φυματικῶν. Ὑπάρχει κλινικὴ φυματιολογική, κλινικὴ χειρουργικὴ καὶ ἄλλαι κλινικαί. Καὶ τὸ νοσοκομεῖον αὐτὸ εἶναι εἰς κεντρικὸν μέρος. Λειτουργεῖ δὲ ἀπὸ 60ετίας.

§51Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχω διαπιστώσει τὸ ἴδιον εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας. Ἐπιμένω, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, παρὰ τὴν διακοπήν, εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ συνύπαρξις ὑπὸ μίαν προϋπόθεσιν ὅτι θὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐγγύησιν τὸ Ὑπουργεῖον Ὑγιεινῆς. Ποίαν ἐγγύησιν; Ὅτι θὰ λειτουργήσῃ τὸ ἵδρυμα αὐτὸ ὑπὸ τὴν στέγην τοῦ ὁποίου θὰ συνυπάρξῃ Σανατόριον καὶ θεραπευτήριον κατὰ τὸν τρόπον ἐκεῖνον, κατὰ τὸν ὁποῖον λειτουργοῦν τὰ παρεμφερῆ ἱδρύματα εἰς τοὺς Παρισίους καὶ ἀλλαχοῦ. Δηλαδή, τηρουμένων ὑπὸ αὐστηρὰν ἔννοιαν τῶν κανονισμῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτρέπουν τὴν οἱανδήποτε μετάδοσιν τῆς ἀσθενείας. Κύριοι συνάδελφοι, τὴν διακοπήν, τοῦ ἀγαπητοῦ κ. συναδέλφου, τὴν ἀπεδέχθην εὐχαρίστως, ἀνταποκρίνεται ἄλλωστε, ὅπως εἶπον, εἰς παρατήρησίν του, ἐν μέρει εἰς τὴν ἀλήθειαν. Πράγματι, πολλαὶ ἀδελφαὶ εἶναι φυματικαὶ ἢ μᾶλλον ὑπῆρξαν φυματικαί, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι οὐσιῶδες, οὐσιωδέστατον, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ φαντασθῶ ὅτι ἐπιτρέπουν οἱ διευθυνταὶ τῶν Σανατορίων εἰς ἀδελφὰς αἱ ὁποῖαι ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι φυματικαί, νὰ περιποιοῦνται τοὺς ἀσθενεῖς. Ἑπομένως ὑπῆρξαν. Θὰ εἶναι ἑπομένως ἐκτεθειμέναι εἰς ἐπιμόλυνσιν. Ἄρα ἡ διακοπή σας παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅπως εἶπον, ἀνταποκρίνεται ἐν μέρει εἰς τὴν πραγματικότητα, χάνει ἐν τῷ συνόλῳ της τὴν ἀξίαν της, δεδομένου ὅτι αἱ ἀδελφαὶ αἱ ὁποῖαι περιποιοῦνται τοὺς ἀσθενεῖς, αἱ ὁποῖαι προϋπῆρξαν φυματικαί, ἔπαυσαν ν’ ἀποτελοῦν φορεῖς τῆς ἀσθενείας ἐπικινδύνους ἢ μᾶλλον εἶναι ἀπολύτως ἀκίνδυνοι εἰς τὴν ἐπαφήν των πρὸς τοὺς ἀσθενεῖς ἢ πρὸς οἱονδήποτε ἄλλο ἄτομον. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη αὐτὸ νὰ τονίζεται διὰ νὰ μὴ κυριευώμεθα ἀπὸ τὸν φόβον. Πρέπει ἀκόμη νὰ τονισθῇ, ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς, πρῶτον, ὅτι ὑπάρχουν ἀσθένειαι, αἱ ὁποῖαι μεταδίδονται καὶ πρέπει νὰ πράττωμεν πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ νὰ περιορίζωμεν τὴν μετάδοσίν των, καὶ δεύτερον ὅτι ὁ φόβος εἶναι κακὸς σύμβουλος, διότι ὁ φόβος ἀντὶ νὰ προκαλῇ τὴν ἀποτροπὴν τῆς μεταδόσεως, πολλάκις προκαλεῖ τὸ ἀντίθετον διότι καταλαμβάνονται οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ ὑποχονδρίας, αἱ ὁποῖαι ὑποχονδρίαι εἶναι φαινόμενα ἐπίσης παθολογικὰ τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ὑποθάλπωνται διὰ τῶν ἐν τῇ αἰθούσῃ συζητήσεων καὶ μάλιστα ὅταν τὰς συζητήσεις αὐτὰς τὰς διεξάγουν οἱ ἰατροί. Ἐγώ, ὡς Ὑπουργός, ἐπισκεφθεὶς πλῆθος νοσοκομείων, δὲν ὑπῆρξε περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ μὴ πιάσω μὲ τὰ χέρια μου ἀσθενεῖς ἐκ μολυσματικῶν νόσων, ἐμποδισθεὶς ἐπανειλημμένως ἀπὸ Διευθυντὰς Στρατιωτικῶν νοσοκομείων, ὅταν ἤσκουν καθήκοντα εἴτε Ὑπουργοῦ Στρατιωτικῶν, εἴτε Ὑπουργοῦ Ἀεροπορίας, ἐμποδισθεὶς νὰ εἰσέλθω εἰς θαλάμους εἰς τοὺς ὁποίους ἦσαν ἐπικίνδυνοι, μεταδοτικῶν ἀσθενειῶν, ἀσθενεῖς καὶ ἐν τούτοις δὲν ὑπήκουσα εἰς τοὺς κακῶς ἐμποδίζοντάς με ἰατρούς, λέγω δὲ κακῶς, διότι δὲν ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τῆς μεταδόσεως, ὅταν τηρῶνται οἱ στοιχειώδεις ὅροι τῆς ὑγιεινῆς. Πρέπει βεβαίως αὐτοὶ νὰ τηρῶνται καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς πρέπει, ὁπωσδήποτε νὰ προσέξῃ, δηλαδὴ νὰ μὴ ἀρχίσουν καὶ εἰς αὐτὸ τὸ νοσοκομεῖον ἐκεῖνα ποὺ σημειοῦνται εἰς πολλὰ νοσοκομεῖα τῶν ἐπαρχιῶν ἢ καὶ ἐδῶ εἰς τὰς Ἀθήνας, μία συνήθης τακτικὴ τσαπατσουλισμοῦ, διότι βεβαίως τότε ὁ κίνδυνος ὑπάρχει. Ἀλλά, τότε, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει μόνον εἰς ἵδρυμα εἰς τὸ ὁποῖον συστεγάζονται ἕνα Σανατόριον φυματικῶν καὶ ἕνα θεραπευτήριον, ἀλλὰ ὑπάρχει ὁ κίνδυνος καὶ εἰς τὰ ἁπλᾶ θεραπευτήρια, ὅπου εἰσάγονται ἀσθενεῖς τῶν ὁποίων αἱ ἀσθένειαι εἶναι μεταδοτικαί. Δὲν εἶναι μόνον ἡ φυματίωσις μεταδοτική, εἶναι καὶ πολλαὶ παροδικαὶ ἀσθένειαι, μεταδοτικαί, καί, ἐν τούτοις, ἡ θεραπεία τῶν ἀσθενῶν γίνεται εἰς τὰ διάφορα νοσοκομεῖα γενικῆς ἰατρικῆς. Δὲν νομίζω, λοιπόν, κύριοι, ὅτι πρέπει κατ’ ἀρχὴν νὰ θεωρήσωμεν τὸ πρᾶγμα ἐπικίνδυνον, δὲν εἶναι ἐπικίνδυνον, εἶναι κάλλιστα δυνατὸν νὰ συστεγασθῇ Σανατόριον καὶ Θεραπευτήριον. Ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἐπανέρχομαι ἐπιμόνως εἰς τὴν ἄποψιν αὐτήν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη οἱ ὅροι τῆς ὑγιεινῆς νὰ τηρῶνται κατὰ τρόπον αὐστηρότατον, κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος νὰ ἀνταποκρίνεται εἰς τοὺς στοιχειώδεις νόμους, οἱ ὁποῖοι διέπουν τὴν μετάδοσιν τῆς φυματιώσεως, διότι ἑκάστη ἀσθένεια, ὡς γνωστόν, ἔχει εἰδικοὺς ὅρους μεταδόσεως καὶ εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη εἰς τὰ νοσοκομεῖα αὐτὰ νὰ δημιουργοῦνται αἱ προϋποθέσεις καὶ ὄχι μόνον νὰ δημιουργοῦνται αἱ τεχνικαὶ προϋποθέσεις, ἀλλὰ νὰ τηροῦνται συγχρόνως αἱ προϋποθέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ καταστήσουν ἀδύνατον τὴν μετάδοσιν τῆς ἀσθενείας, τὴν μετάδοσιν τῆς φυματιώσεως, εἰς τοὺς λοιποὺς ἀσθενεῖς. Ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις αὐτάς, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν ἐγγύησιν ἀπαραίτητον διὰ νὰ συγκατατεθῶμεν εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, ἀποδεχόμεθα τὸ νομοσχέδιον. (Χειροκροτήματα).

§52Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Ἀκριβῶς, κύριε Πρόεδρε, δι’ αὐτὸ τὸ δεχόμεθα. Ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους τὸ δεχόμεθα.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Βαρβιτσιώτης ἔχει τὸν λόγον.

§54Ν. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἡ Λακωνία αἰσθάνεται ὑπερηφάνειαν, διότι ἐξέθρεψε δύο μεγάλους δωρητὰς τοὺς Ι. καὶ Αἰκατ. Γρηγορίου, τὴν μνήμην τῶν ὁποίων ἐσαεὶ θὰ τιμᾷ. Δεδομένου ὅμως, ὅτι τὸ Κράτος ἐδαπάνησεν ὑπέρογκα ποσὰ διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ τοῦ κληροδοτήματος, ἄνευ τῶν ὁποίων τὸ σημερινὸν Ἵδρυμα θὰ παρέμενεν ὡς ἡμιτελὲς οἰκοδομικὸν ἔργον, νομίζομεν, ὅτι τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον δὲν ἰσοσταθμίζει τὰ δικαιώματα τοῦ Κράτους πρὸς τὰς παρ’ αὐτοῦ καταβληθείσας καὶ καταβληθησομένας δαπάνας. Διότι τὸ Δημόσιον, εἰσέφερε 3.700.000.000 δρχ. ἐκτὸς τῶν 15.000.000 δρχ. προπολεμικῶς. Ἐπὶ πλέον τὸ δημόσιον ἀναλαμβάνει τὴν συντήρησιν καὶ λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος. Ἑπομένως τὸ ἵδρυμα τοῦτο, ἔπρεπε νὰ ὑπαχθῇ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 965)1937, διατηρουμένης μόνον τῆς ὀνομασίας αὐτοῦ, διὰ τὴν ἐσαεὶ μνήμην τοῦ Ἰωάννου καὶ Αἰκ. Γρηγορίου. Ὥστε αἱ διατάξεις τοῦ ἀνωτέρω νόμου νὰ ρυθμίζουν τὴν διοίκησιν καὶ λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος καὶ νὰ ἐφαρμόζωνται αὗται χωρὶς τὰς παρεκκλίσεις τὰς ὁποίας τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον ὑπεισάγει. Διότι τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον κατ’ ἀνεξήγητον παρέκκλισιν τῶν διατάξεων τοῦ Α. Ν. ἐκχωρεῖ εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῆς διαθήκης ἀνεξέλεγκτα δικαιώματα τὰ ὁποῖα ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸ διοικητικὸν συμβούλιον, ὥστε τὸ διοικητικὸν συμβούλιον, διαψεῦδον τὸν τίτλον του καὶ τὸν προορισμόν του νὰ περιάγεται εἰς συλλογικὸν πρόσωπον οὐσιωδῶς ὑποδεέστερον τοῦ ἐκτελεστοῦ τῆς διαθήκης, καθ’ ὅσον ὁ ἐκτελεστὴς τῆς διαθήκης κατὰ τὸ περὶ οὗ ὁ λόγος νομοσχέδιον διορίζει τὸν διοικητικὸν διευθυντήν, τὸν ἐπιστημονικὸν τοιοῦτον, καὶ τὸν ἐπιστημονικὸν διευθυντὴν τοῦ Φυματιολογικοῦ τμήματος. Ἡ διάταξις ὡς κατ’ ἐξοχὴν προσωπικὴ νομίζομεν ὅτι πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ. Διότι ἂν ψηφισθῇ ὡς ἔχει, τὸ ἵδρυμα θὰ μετατραπῇ εἰς ἰδιωτικὴν Κλινικήν, ἀζημίως διευθυνομένην παρὰ τοῦ προσώπου ἐκείνου τὸ ὁποῖον ὁ ἐκτελεστής τῆς διαθήκης ἤθελε διορίσει, ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ προορισμοῦ τοῦ ἱδρύματος καὶ τῶν συμφερόντων τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Ὅσον δὲ ἀφορᾷ τὸν προορισμὸν τοῦ ἱδρύματος ἂν δηλαδὴ τοῦτο θὰ πρέπει νὰ εἶναι κατὰ τὸ ἥμισυ Νοσοκομεῖον καὶ κατὰ τὸ ἕτερον ἥμισυ Σανατόριον, ἔχομεν νὰ παρατηρήσωμεν ὅτι ἡ δυαδικὴ μορφὴ Σανατορίου Νοσοκομείου εἰς τὴν τελευταίαν ἀνάλυσιν θὰ ἀπέληγεν ἐπὶ ζημίᾳ καὶ τοῦ Νοσοκομείου καὶ τοῦ Σανατορίου. Διότι τὸ ἐξ ὑπαρχῆς καχεκτικὸν καὶ θνησιγενὲς Σανατόριον λόγῳ τοῦ περιωρισμένου ἀριθμοῦ τῶν κλινῶν του δὲν θὰ συνεκέντρου παρὰ τὸ περιωρισμένον καὶ τὴν ἠλαττωμένην στοργὴν τοῦ Κράτους, καθ’ ὅσον ἡ διάθεσις μεγάλων χρηματικῶν ποσῶν διὰ τὴν ἀέναον ἀντικατάστασιν καὶ διαρκῆ συγχρονισμὸν τῶν μηχανημάτων, ἐργαλείων καὶ ἄλλων ἀπαραιτήτων μέσων διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ μικροῦ ἀριθμοῦ τῶν κλινῶν οὔτε λογικὴ ἀλλ’ οὔτε καὶ δυνατὴ θὰ ἦτο. Ἐξ ἑτέρου ὁ μικρὸς ἀριθμὸς τῶν ἀσθενῶν δὲν θὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ στηρίξῃ τὴν ἀξίωσιν αὐτῶν περὶ προσλήψεως διακεκριμένων ἐπιστημόνων. Ὥστε ταχέως καὶ ἀσφαλῶς τὸ κλάσμα τοῦτο τοῦ Νοσοκομείου θὰ μετετρέπετο εἰς ἕνα στεῖρον καὶ ἄγονον ἀντιφυματικὸν ἰατρεῖον ἐπιβαρῦνον δυσανόλογως τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. Διὰ τοὺς ἰδίους λόγους καὶ ἔτι μᾶλλον ἐπηυξημένους τὸ ἕτερον σκέλος αὐτοῦ τὸ Νοσοκομεῖον ἀπὸ τὰ πρῶτα του βήματα δὲν θὰ ἐξεπλήρου τὸν προορισμόν του, διότι ἀντὶ γενικοῦ Κρατικοῦ Νοσοκομείου δυναμένου νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰς ἀνάγκας τοῦ Νομοῦ θὰ ἔχωμεν δύο ἢ τρία Νοσοκομειακὰ τμήματα ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ προκύψῃ τὸ ἄκρως ἐπιζήμιον ἀποτέλεσμα διὰ τὴν περιφέρειάν μας δηλαδὴ ἡ ὁριστικὴ ματαίωσις τῆς ἱδρύσεως Γενικοῦ Κρατικοῦ Νοσοκομείου εἰς Σπάρτην. Ὥστε εἰς χρόνον ὄχι πολὺ ἀπομεμακρυσμένον, ἡ Λακωνία θὰ ἀποτελῇ τὸ μοναδικὸν τμῆμα τοῦ Κράτους εἰς τὸ ὁποῖον ἡ ὑγιεινὴ Κρατικὴ ἀντίληψις θὰ ἀποτελῇ ἀληθῆ ἐμπαιγμὸν τῶν κατοίκων. Δι’ αὐτὸ νομίζομεν ὅτι ἀναμφιβόλως τὸ ὀρθότερον εἶναι, ὁ ἑνιαῖος σκοπὸς τοῦ Σανατορίου.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Διαμαντόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§56Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Νομοῦ Λακωνίας μᾶς ἐδήλωσαν ὅτι ἐπιθυμοῦν, ὅπως συγχρόνως εἰς τὸ αὐτὸ κτίριον στεγάζεται καὶ τὸ Σανατόριον καὶ τὸ νοσοκομεῖον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς εἰσηγεῖται τὸ αὐτό. Ὁ ἀξιότιμος κ. Κανελλόπουλος, ἐζήτησεν, ὅπως ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις, γίνῃ ἡ συνύπαρξις τῶν δύο, τοῦ Σανατορίου καὶ τοῦ Νοσοκομείου. Δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ εἰσερχώμεθα εἰς ἐπιστημονικὰς συζητήσεις, ἐὰν εἶναι δυνατὸν ἢ δὲν εἶναι. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν προέχουν αἱ κοινωνικαὶ ἀνάγκαι. Ὅλος ὁ Νομὸς Λακωνίας τὸ ζητεῖ, τὸ δὲ Ὑπουργεῖον πρέπει νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην τῆς τηρήσεως τῶν κανόνων, ὅπως εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Κανελλόπουλος. Συνεπῶς καὶ ἐγὼ δηλῶ ὅτι θὰ ψηφίσω ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ θὰ ἐκφράσω τὴν παράκλησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ὑγιεινῆς, δεδομένου ὅτι τὸ Σανατόριον αὐτὸ εἶναι μακρὰν τῆς πόλεως καὶ εἰς τοποθεσίαν, ποὺ εἶναι κατάλληλος διὰ φυματικούς, δεδομένου δὲ ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔχομεν τεραστίαν ἔλλειψιν κλινῶν διὰ φυματικοὺς ἀσθενεῖς, θὰ ἐκφράσω τὴν παράκλησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ὑγιεινῆς, ὅπως ἐὰν αἱ ἀνάγκαι ἐπιβάλλουν τὴν ἄμεσον συστέγασιν καὶ τῶν δύο αὐτῶν, ἀρχίσῃ ἡ ἀνέγερσις, ἀλλὰ ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον ἐξευρεθῇ τρόπος, ὅπως εἰς τὴν Σπάρτην δημιουργηθῇ ἕνα μικρὸν νοσοκομεῖον γενικῆς ἰατρικῆς, καὶ παρόμοιον διὰ σανατόριον.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Ντεντιδάκης ἔχει τὸν λόγον.

§58Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ προσθέσω εἰς ὅσα εἶπον οἱ ἀξιότιμοι κ. κ. προλαλήσαντες ὅτι ἐκτὸς τῆς ὑπηρεσίας, τὴν ὁποίαν θὰ προσφέρῃ τὸ μικτὸν νοσοκομεῖον, εἰς τὸ νὰ θεραπεύῃ δηλαδὴ τοὺς πάσχοντας ἀσθενεῖς ἐξ ἄλλων νοσημάτων καὶ τοὺς ἐκ φυματιώσεως, θὰ προσφέρουν ὑπηρεσίαν καὶ τὰ ἐξωτερικὰ ἰατρεῖα τοῦ νοσοκομείου, δεδομένου ὅτι, ὡς εἶπον οἱ ἐκ Λακωνίας καταγόμενοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει ἐκεῖ οὐδὲ ἓν ἰατρεῖον διὰ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τοὺς ἀπόρους ἀσθενεῖς. Συνεπῶς καὶ δι’ αὐτὸν ἀκόμη τὸν λόγον ἐπιβάλλεται ἡ μικτὴ χρῆσις τοῦ νοσοκομείου.

§59Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ὁ κ. Κανελλόπουλος εἶπεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ φοβούμεθα τὴν φυματίωσιν, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δώσω τὴν πληροφορίαν ὅτι ἐπὶ 7 ἑκατομμυρίων κατοίκων τῆς Ἑλλάδος οἱ 300.000 εἶναι φυματικοί. Ἑπομένως ἔχομεν ἀνάγκην σανατορίων. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ λεχθὲν ὅτι εἰς τὰς ξένας πρωτευούσας ὑπάρχει συστέγασις σανατορίων καὶ ἄλλων τμημάτων γενικῆς ἰατρικῆς, πρόκειται περὶ τμημάτων, τὰ ὁποῖα διαθέτουν ὀλίγας κλίνας δι’ ἐπείγοντα περιστατικά. Συστέγασις δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν ἰατρεῖα ἀντιφυματικὰ μετὰ ἰατρείων ἐπειγούσης ἀνάγκης διὰ τοὺς φυματικοὺς ποὺ παρουσιάζουν ὀξέα φαινόμενα καὶ ἐπειγούσας ἀνάγκας.

§60Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κύριοι, νὰ εἴπω ὅτι τὸ παράδειγμα, τὸ ὁποῖον ἔφερεν ὁ κ. Μαρούλης, δὲν εἶναι οἷον τὸ παρουσιάζει ὁ κ. Χλουβεράκης. Εἰς ὅλα τὰ νοσοκομεῖα ἔξω τῆς Ἑλλάδος γίνονται δεκτοὶ οἱ καταλαμβανόμενοι ἀπὸ αἰφνιδίαν ὀξεῖαν κρίσιν φυματιώσεως καὶ ἀντιμετωπίζεται ἡ περίπτωσίς των, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μεταδόσεως. Εἰς τὴν Ἑλλάδα δυστυχῶς, δὲν συμβαίνει αὐτό. Ἐδῶ, εἰς τὴν Ἑλλάδα —καὶ λαμβάνω αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸν λόγον, δευτερολογῶν, διὰ νὰ κακίσω καὶ καυτηριάσω αὐτὴν τὴν τακτικὴν— ἐδῶ, ἐὰν παρουσιασθῇ φυματικός, ὁ ὁποῖος αἰφνιδίως καταλαμβάνεται ἀπὸ ἐπείγουσαν ἀνάγκην ἰατρικῆς περιθάλψεως, ἐὰν καταφύγῃ εἰς νοσοκομεῖον, δυσκόλως γίνεται δεκτός. Δὲν λέγω ὅτι δὲν ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας γίνεται, ἀλλὰ δυσκόλως. Διότι καὶ αὐταὶ ἀκόμη αἱ ἀδελφαὶ καὶ αὐτοὶ οἱ ἰατροί, οἱ μὴ ἔχοντες πεῖραν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς φυματιώσεως, καταλαμβάνονται ἀπὸ τὴν ψυχολογίαν τῶν μὴ μεμυημένων εἰς τὴν ἰατρικὴν καὶ νομίζουν ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μεταδόσεως τῆς νόσου. Καὶ ἔχω ὑπ’ ὄψει μου περιπτώσεις ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τὰς κρίσεις τὰς δεινάς, τὰς αἰφνιδίας, τῆς φυματιώσεως τὰς ὑφίστανται εἰς τὴν τρώγλην των ἀντὶ νὰ τὰς ὑφίστανται, ὡς ἐπιβάλλεται εἰς πεπολιτισμένον τόπον, εἰς τὰ νοσοκομεῖα.

§61Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι εἶναι τόσες χιλιάδες οἱ φυματικοὶ καὶ διαθέτομεν τόσον λίγα κρεββάτια. Ὡραῖα εἶναι αὐτὰ καὶ γίνονται στὴν Εὐρώπη, ἀλλ’ ἐκεῖ εἶναι καὶ τὰ νοσοκομεῖα ἐπαρκῆ εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον ὑλικόν. Εἶναι μεγάλη αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις, καὶ πρέπει νὰ πάρωμεν ὑπ’ ὄψει μας τὴν πραγματικότητα.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Κατσιλάμπρος ἔχει τὸν λόγον.

§63Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὀρθὸν θὰ ἦτο νομοσχέδιον τοιούτου περιεχομένου νὰ εἶχε τὴν σφραγῖδα καὶ τὴν ἐπικύρωσιν ἁρμοδίου ὀργάνου, τοῦ Ὑγειονομικοῦ Συμβουλίου π. χ. ἢ ἄλλης γνωμοδοτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐξ εἰδικῶν. Δυστυχῶς ὅμως αὐτὸ δὲν συμβαίνει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς ἔφερε τὸ νομοσχέδιον μὲ τὴν προσυπογραφὴν ἁρμοδίων ἐπιστημόνων, εἰδικῶς ἐντεταλμένων διὰ τοῦτο, οὐχὶ ὑπαλλήλων αὐτοῦ, δὲν θὰ εἶχεν οὐδεμίαν ἐξ ἡμῶν ἀντίρρησιν. Διότι, ὁμολογῶ, ὅτι δὲν εἶναι εὐχάριστον πρᾶγμα ἡ Βουλὴ νὰ μεταβάλλεται εἰς Ἀκαδημίαν. Ἀλλά, τούτου μὴ γενομένου, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀκούσωμεν τὰς ἐπιστημονικὰς γνώμας τῶν εἰδικῶν. Καὶ ἠκούσατε πολλάς. Ἠκούσατε ὅμως καὶ γνώμας μὴ εἰδικῶν. Καὶ τὸ περιεχόμενον τοῦ πράγματος εἶναι ὅτι τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, τῶν μὴ εἰδικῶν, αἱ γνῶμαι ὑπῆρξαν εὐσταθέστεραι. Κάποτε, ὅταν τὴν Ἑλλάδα ἐπεσκέφθη ὁ Γάλλος ποιητὴς Ντυαμέλ, ὁ μακαρίτης Παπαναστασίου, Πρωθυπουργὸς τότε, προσαγορεύων καὶ θέλων νὰ προσφέρῃ φιλοφρόνησιν πρὸς αὐτόν, εἶπεν ὅτι «οἱ ποιηταὶ ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ συλλαμβάνουν ὅλας τὰς δυνάμεις». Κατὰ τὸν ἴδιον βεβαίως τρόπον ἂς ἐπιτραπῇ καὶ εἰς τὴν ταπεινότητά μου νὰ ἀντιστρέψω τοῦτο καὶ νὰ κάμω τὴν αὐτὴν φιλοφρόνησιν πρὸς τοὺς ἡγέτας καὶ πολιτικοὺς ἄνδρας τοῦ τόπου μας, ὅτι, μὴ εἰδικοὶ αὐτοί, κατώρθωσαν νὰ συλλάβουν τὰ εἰδικὰ ζητήματα ἐν τῇ καθολικῇ των ἐποπτείᾳ. Καί, ὁμολογῶ, ὅτι ὁ κ. Κανελλόπουλος διετύπωσε τὴν ὀρθοτέραν ἄποψιν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν θέματος. Εἰς τὰς ξένας Χώρας, τῶν ὁποίων τὴν κοινωνικὴν ὑγιεινὴν πρέπει νὰ ἐφαρμόσωμεν ἀσυζητητί, τὶ βλέπομεν εἰς τὰς ξένας Χώρας; Εἰς τὰς ξένας Χώρας τὸ αἶσχος τῆς ὁδοῦ Ἀναξαγόρα «Ἀντιφθισικὴ Ἑταιρεία» δὲν θὰ τὸ ἴδητε πουθενά. Διότι ἐκεῖ, διὰ λόγους σκοπιμότητος καὶ ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας, δὲν ἐπιτρέπει τὸ Κράτος, οὔτε τὸ Κράτος τῶν Ἰταλῶν, οὔτε τὸ Κράτος τῶν Σέρβων, νὰ εἰσέλθῃ ὁ φυματικὸς ὡς ἀπόβλητος....

§64Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Κύριε συνάδελφε, συζητοῦμεν εἰδικῶς διὰ τὸ νομοσχέδιον «περὶ Θεραπευτηρίου Σπάρτης». Ἄν θέλετε περιορισθῆτε εἰς τὸ θέμα διὰ νὰ τελειώνωμεν.

§65Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Ἡ διακοπὴ τοῦ κ. συναδέλφου γίνεται ἀναρμοδίως. Ἐπιμένω εἰς ὅσα εἶπον διὰ νὰ τεθῇ τὸ ζήτημα εἰς τὴν θέσιν του. Ὁ Εὐρωπαῖος δὲν πηγαίνει εἰς τὸ ἀντιφυματικὸν ἰατρεῖον, διότι ἡ κοινωνικὴ πρόνοια ἐθεώρησε καλύτερον νὰ πάῃ εἰς τὸ παθολογικὸν ἰατρεῖον, ὅπου ὁ κατάλληλος ἰατρὸς θὰ τοῦ προσφέρῃ τὴν κατάλληλον ὁδηγίαν. Εἰδικώτερον δὲ περὶ τῶν φυματικῶν, αἱ ὀξεῖαι φυματιώσεις, αἱ χειρουργήσιμοι φυματιώσεις εἶναι δυνατὸν νὰ νοσηλευθοῦν καὶ εἰς αὐτὰ ταῦτα τὰ Κρατικὰ θεραπευτήρια. Γνωρίζω δὲ καλῶς ὅτι εἰς τὴν κλινικὴν τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Παρισίων, τοῦ Βακέζ, ἐνοσηλεύετο Ἄραψ ἐπὶ τρίμηνον διὰ φυματίωσιν τῶν ὀστῶν. Τοῦτο κύριοι συμβαίνει διότι ὑπάρχει γενικωτέρα καὶ εὐρυτέρα ἀντίληψις παρ’ ὅτι ὑπάρχει ἐν Ἑλλάδι. Λέγω ὅτι ὀρθῶς ἐτέθη παρὰ τοῦ Ὑπουργείου τῆς Ὑγιεινῆς εἰς ἡμᾶς πρὸς ψήφισιν τὸ νομοσχέδιον συνυπάρξεως Σανατορίου καὶ Θεραπευτηρίου. Εἰς τὸ δεύτερον θέμα εὑρισκόμεθα εἰς διαφωνίαν. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ σεβασθῶμεν ἀπολύτως τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ διαθέτου. Δὲν εἶναι εὔκολον πρᾶγμα νὰ ὑπάρξουν διαθέται, διαθέται μεγάλοι σήμερον. Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους εἴμεθα ἀπολύτως ὑποχρεωμένοι νὰ σεβώμεθα τὴν γνώμην καὶ τὴν θέλησιν ἐκείνων διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ ἔχωμεν καμμίαν τέτοιαν εὐγενικὴν ἐκδήλωσιν τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας. Διαφορετικὰ διατὶ νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὸ ἵδρυμα αὐτό; Διατὶ δὲν ἀρχίζομεν ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμόν, διατὶ δὲν ἀρχίζομεν ἀπὸ τὸν Ἐρυθρὸν Σταυρόν. Διατὶ εὑρήκαμεν τὸ νοσοκομεῖον τῆς Σπάρτης, διὰ τὴν παραγνώρισιν τῆς θελήσεως τοῦ διαθέτου; Διατὶ εὑρήκατε τὴν Σπάρτην διὰ νὰ φέρῃ τὴν ἀνθελληνικὴν τὴν ἀντίθετον πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν παράδοσιν πρᾶξιν, ὅτι δὲν σεβόμεθα τὴν γνώμην τοῦ διαθέτου;

§66Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ἐπέτρεπεν ὁ κ. Πουλίτσας, νὰ μὴ σεβασθῶμεν τὴν θέλησιν τοῦ διαθέτου, διότι ὑπάρχει ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας εἰς τὸ ὁποῖον μετεῖχε, καὶ ὁ ὁποῖος τονίζει ἐντόνως τὸν σεβασμὸν ὁ ὁποῖος ὀφείλεται πρὸς τὴν θέλησιν τοῦ διαθέτου. Δὲν θὰ τὸ ἐπέτρεπε λοιπὸν ὁ κ. Πουλίτσας.

§67Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Δὲν γνωρίζω ἐὰν τὸ ἐπέτρεπεν ὁ κ. Πουλίτσας. Γνωρίζω τοῦτο μόνον, ὅτι προκειμένης θελήσεως τοῦ διαθέτου, θὰ πρέπει νὰ τηρηθῇ ὁ αἰώνιος σεβασμὸς πρὸς τοὺς διαθέτας. (Θόρυβος—κωδωνοκρουσίαι).

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀρβανιτάκις ἔχει τὸν λόγον.

§69Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα καὶ ἐγὼ νὰ εἴπω ὅτι πρέπει νὰ προσέξωμεν τὸ ζήτημα τῆς διαθέτιδος. Διέθεσε 15 ἑκατομμύρια προπολεμικά. Εἶναι σοβαρὸν τὸ πρᾶγμα ἐὰν ἀρχίσῃ τὸ Κράτος νὰ ἀθετῇ τὰς ὑποσχέσεις τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνει. Τότε οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον ποῦ θὰ πᾶμε. Φρονῶ ὅτι ὑπάρχει συμφωνία τοῦ Κράτους μὲ τοὺς ἐκτελεστὰς τῆς διαθήκης, διὰ τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος ἔχει ἀναλάβει ὡρισμένας ὑποχρεώσεις, νὰ ἐκτελέσῃ ἐκεῖνα ποὺ ἀνέλαβε καὶ νὰ τηρηθοῦν αἱ ἐπιθυμίαι τῆς διαθέτιδος. Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω διατὶ ἀρχίζομεν ἔτσι. Θὰ σταματήσῃ τελείως ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία.

§70Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Ὥστε τὸ Κράτος ὅταν ἐπεμβαίνῃ διὰ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν, κάμνει συμφωνίαν; Ἔτσι εἶναι;

§71Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ἔχει γίνει ἡ συμφωνία ὅτι θὰ ἀναλάβῃ τὸ Κράτος αὐτὰς τὰς ὑποχρεώσεις, θὰ δώσῃ τόσα χρήματα χωρὶς νὰ παραβιάσῃ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς διαθέτιδος. Ἔχουν γίνει αὐτὰ τὰ πράγματα.

§72Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Διὰ τοῦτο, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἐδέχθην—νομίζω τὸ ἐδέχθη καὶ ὁ κ. συνάδελφος —εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἀντὶ τῆς διατάξεως τῆς προσωπικῆς διὰ τὸν διευθυντὴν τοῦ Νοσοκομείου, ἡ ὁποία πράγματι ἔχει τὴν σκιαγραφίαν του πλήρη, νὰ μπῇ εἰς τὸ νομοθέτημα ἡ διάταξις ὅτι «ὁ ἐκτελεστὴς τῆς διαθήκης μετέχει τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου» διὰ νὰ κάμωμεν σεβαστὴν τὴν θέλησιν τῶν διαθετῶν. Αὐτὴν τὴν τροποποίησιν ποὺ λέγει «καὶ ἂν τύχῃ ὁ Διευθυντὴς τοῦ Νοσοκομείου νὰ εἶναι καὶ φυματιολόγος, τότε θὰ εἶναι καὶ ἐπιστημονικὸς Διευθυντὴς—ἀντὶ τῶν προσωπικῶν αὐτῶν διατάξεων, ὅπως εἶπον εἰς τὴν εἰσήγησίν μου, ἐδέχθην νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἐδάφιον 2 τοῦ ἄρθρου τοῦ νομοσχεδίου, «ὅτι ὁ ἐκτελεστὴς τῆς Διαθήκης μετέχει τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου».

§73Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Δὲν πρόκειται, κύριε συνάδελφε, περὶ προσωπικῆς διατάξεως.

§74Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Νομίζω ὅτι ἔτσι ἐκπληροῦμεν τὸ πνεῦμα καὶ τὸ γράμμα τοῦ νόμου.

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Πουλίτσας ἔχει τὸν λόγον.

§76Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Ἐνόμιζον, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ συζήτησις θὰ περιωρίζετο μόνον εἰς τὸ ζήτημα τὸ ὑγειονομικόν, ἐὰν δηλαδὴ ἐπιτρέπηται ἡ ἐν τῷ αὐτῷ κτιρίῳ συστέγασις καὶ λειτουργία σανατορίου (φυματιολογικῆς κλινικῆς) καὶ γενικοῦ νοσοκομείου. Ἀλλὰ παρατηρῶ ὅτι ἡ συζήτησις ἐπεξετάθη, τῇ πρωτοβουλίᾳ μάλιστα συναδέλφου ἰατροῦ, καὶ εἰς τὸ νομικὸν ζήτημα, ἐὰν ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχωσιν ἰσχὺν οἱ ὁρισμοὶ τῆς διαθήκης τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος, οἱ ἀφορῶντες εἰς τὴν ἵδρυσιν καὶ τὴν λειτουργίαν τοῦ θεραπευτηρίου, ἐὰν εἶναι πραγματοποιήσιμος ὁ ὑπ’ αὐτῆς προτιθέμενος εὐγενὴς φιλανθρωπικὸς σκοπός, διὰ τῆς καταληφθείσης περιουσίας. Καὶ ὡς προηγουμένως εἶπον, ὁ σκοπὸς οὗτος ἀπέβη ἀπραγματοποίητος, ἕνεκα τῆς ἀποδειχθείσης τελείας ἀνεπαρκείας τῆς πρὸς αὐτὸν κληροδοτηθείσης περιουσίας, διότι αὕτη δὲν ἐπήρκεσεν εἰμὴ εἰς τὴν ἀνέγερσιν μέρους μόνον τῆς οἰκοδομῆς τοῦ θεραπευτηρίου, διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῆς ὁποίας καὶ διὰ τὸν ἐφοδιασμὸν τούτου διὰ τοῦ ἀπαιτουμένου ὑλικοῦ ἐδαπάνησεν ἡ Πολιτεία τὰ προδιαληφθέντα πολλαπλάσια ποσὰ καὶ θὰ ἀναλάβῃ ἐξ ὁλοκλήρου τὰς ἐπίσης μεγάλας δαπάνας τῆς λειτουργίας τοῦ θεραπευτηρίου. Ἀφοῦ δὲ ἀπέβη ἀπολύτως ἀπραγματοποίητος ἡ θέλησις καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος διὰ τῆς ὑπ’ αὐτῆς πρὸς τοῦτον κληροδοτηθείσης περιουσίας, δὲν ἀπομένει ἄλλο ἢ νὰ διατεθῇ ἡ περιουσία ἐκείνη ὑπὲρ τοῦ τὸν αὐτὸν σκοπὸν ἐπιδιώκοντος θεραπευτηρίου, τοῦ ἀποπερατωθέντος καὶ ἐφοδιασθέντος ὑπὸ τῆς Πολιτείας καὶ δαπάναις αὐτῆς μέλλοντος νὰ λειτουργήσῃ. Τοῦτο ἐπιτρέπει ἡ προμνημονευθεῖσα συνταγματικὴ διάταξις. Ἡ διάταξις αὕτη περὶ τοῦ σεβασμοῦ τῆς θελήσεως τῶν ἱδρυτῶν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων, διαθετῶν ἢ δωρητῶν, ἀνεγράφη τὸ πρῶτον εἰς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927, ἀλλὰ δὲν εἶχε τύχει τῆς προσηκούσης προσοχῆς καὶ ἐφηρμόζετο χαλαρῶς ὑπὸ τῆς Διοικήσεως. Ἂς μοὶ ἐπιτραπῇ δὲ νὰ εἴπω, ὅτι πρῶτος ἐπέστησα τὴν προσοχὴν ἐπὶ τὴν σημασίαν καὶ τὴν σπουδαιότητα τῆς διατάξεως ταύτης καὶ ἐπὶ τὸ πνεῦμα αὐτῆς, κατὰ τὴν συζήτησιν ὑποθέσεώς τινος κοινωφελοῦς ἱδρύματος ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.

§77Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Μὲ μίαν μνημειώδη εἰσήγησιν.

§78Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Ἐπρόκειτο περὶ ὑποθέσεως τοῦ Μαιευτηρίου «Μαρίκας Ἠλιάδου», τὸ ὁποῖον διὰ πράξεως τῆς Διοικήσεως, ἐκδοθείσης ἐπὶ τῇ βάσει σχετικοῦ νόμου, ὑπήχθη εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου περὶ ὀργανώσεως τῶν δημοσίων νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων. Ὑπεστήριξα τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νόμου ἐκείνου καὶ τὴν ἀκυρότητα τῆς ἐκδοθείσης διοικητικῆς πράξεως. Τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας συνεφώνησε πρὸς τὰς ἀπόψεις μου καὶ ἔκτοτε σταθερῶς ἐφαρμόζει τὴν ἀνωτέρω συνταγματικὴν διάταξιν ἐν πάσῃ εὐρύτητι. Ἡ εἰσήγησίς μου ἐκείνη ἐδημοσιεύθη ἔκτοτε εἰς νομικὸν περιοδικόν. Ἄλλαι ὅμοιαι ἀποφάσεις ἀφεώρων εἰς τὸ Θεραπευτήριον ὁ «Εὐαγγελισμός», εἰς τὴν «Κλινικὴν ἀπόρων παίδων Παναγ. καὶ Ἀγλαΐας Κυριακοῦ».

§79Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Καὶ εἰς τὴν Σιβιτανίδειον Σχολήν.

§80Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Μάλιστα. Ἀλλ’ ἀνέφερον τὰς ἀποφάσεις, τὰς ἀφορώσας εἰς νοσηλευτικὰ ἱδρύματα. Μετὰ ταῦτα δέ, ὑπὸ τὴν ἰδιότητά μου ὡς Προέδρου τοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐθνικῶν Κληροδοτημάτων, εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπιμείνω καὶ νὰ συντελέσω εἰς τὴν αὐστηρὰν καὶ ἀπαρέγκλιτον ἐφαρμογὴν τῆς εἰρημένης συνταγματικῆς διατάξεως, καὶ τὸν ἀπόλυτον σεβασμὸν τῆς θελήσεως καὶ τῶν ὁρισμῶν τῶν ἱδρυτῶν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων. Ἀλλὰ πάντοτε ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ ὑπ’ αὐτῶν διατεθεῖσα ὑπὲρ κοινωφελοῦς τινος σκοποῦ περιουσία, ἦτο ἐπαρκὴς διὰ τὴν πραγματοποίησιν αὐτοῦ, ἦτο ἱκανὴ νὰ ἀσφαλίσῃ τὴν ἵδρυσιν καὶ τὴν λειτουργίαν τοῦ ἱδρύματος. Ὅταν ὅμως ἡ διατεθεῖσα περιουσία ἦτο ἢ ἀπεδείχθη κατόπιν ὅλως ἀνεπαρκὴς καὶ ὁ σκοπὸς ἀπέβη ἀπολύτως ἀπραγματοποίητος, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἵνα μὴ παραμείνῃ ἄχρηστος ἡ διατεθεῖσα περιουσία, ἡ αὐτὴ συνταγματικὴ διάταξις ἐπιτρέπει νὰ διατεθῇ αὕτη διὰ νόμου πρὸς ἄλλον παρεμφερῆ σκοπόν. Πολλάκις δὲ μέχρι τοῦδε ἐξεδόθησαν τοιοῦτοι νόμοι, διὰ τῶν ὁποίων ἡ διατεθεῖσα περιουσία πρὸς ὡρισμένον κοινωφελῆ σκοπόν, καταδειχθέντος τούτου ἀπραγματοποιήτου, διετέθη πρὸς ἄλλον παρεμφερῆ σκοπόν. Ἀκόμη καὶ σήμερον ἐψηφίσθη τοιοῦτον νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου κληροδότημα τοῦ μακαρίτου Νικ. Ἠλιοπούλου πρὸς ἀνέγερσιν καὶ λειτουργίαν ἰδίου παραρτήματος τοῦ ἐν Τριπόλει νοσοκομείου ἡ «Εὐαγγελίστρια», ἀποδειχθέντος ἀπραγματοποιήτου τοῦ σκοποῦ τούτου, διατίθεται ὑπὲρ τοῦ νοσοκομείου ἐκείνου. Τὸ αὐτὸ ἐγένετο καὶ διὰ τὴν ὑπ’ ἄλλου φιλανθρώπου Ἀρκάδος καταλειφθεῖσαν οἰκίαν του ἐν Τεγέᾳ πρὸς ἵδρυσιν μικροῦ τοπικοῦ νοσοκομείου. Ὥστε παρ’ ὅλον τὸν βαθὺν σεβασμόν, τὸν ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ τρέφωμεν πρὸς τὴν θέλησιν καὶ τοὺς ὁρισμοὺς τῶν εὐγενῶν καὶ φιλανθρώπων ἱδρυτῶν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων, ὅταν ἐκείνη ἀποβῇ ἀπολύτως ἀπραγματοποίητος, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἀποστῶμεν ἐξ αὐτῶν, καθὼς ρητῶς ἐπιτρέπει τοῦτο ἡ προμνημονευθεῖσα συνταγματικὴ διάταξις. Τοῦτο συμβαίνει καὶ ὡς πρὸς τὸ κληροδότημα τῆς ἀειμνήστου Αἰκατερίνης Γρηγορίου. Ὡς ἀναφέρεται ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ νομοσχεδίου, τὸ κληροδοτηθὲν ποσὸν τῶν 12 ἢ ἔστω καὶ 16 μετὰ τῶν τόκων ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἐδαπανήθη ὁλοσχερῶς εἰς τὴν ἀνέγερσιν μέρους μόνον τῆς οἰκοδομῆς τοῦ θεραπευτηρίου. Ἀλλὰ μὲ τὴν ἡμιτελῆ αὐτὴν οἰκοδομὴν δὲν ἠδύνατο νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ θέλησις καὶ ὁ σκοπὸς τῆς διαθέτιδος πρὸς ἵδρυσιν καὶ λειτουργίαν θεραπευτηρίου— σανατορίου. Ἐπιτραπήτω δὲ νὰ εἴπω, ὅτι εἶχον συντελέσει καὶ ἐγὼ εἰς τὴν ἔναρξιν τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ κτιρίου τοῦ θεραπευτηρίου, ἥτις εἶχε βραδύνει, δὲν γνωρίζω ἕνεκα τίνων ἀκριβῶς λόγων, ἴσως ἕνεκα τῆς ἀπουσίας τοῦ ἑτέρου τῶν ἐκτελεστῶν τῆς διαθήκης εἰς Αἴγυπτον, ἢ τῆς διαφωνίας περὶ τοῦ τόπου, ἔνθα θὰ ἀνηγείρετο. Κατὰ τὸ ἔτος 1936, ὅτε ἦτο Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς ὁ καθηγητὴς κ. Κούζης, τὸν παρεκάλεσα καὶ μετέβημεν εἰς Σπάρτην πρὸς ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος τούτου, καὶ τότε εὑρέθησαν ὅλοι σύμφωνοι νὰ ἀνεγερθῇ τὸ θεραπευτήριον–σανατόριον παρὰ τὸ χωρίον Βάρσοβα, κείμενον εἰς τοὺς πρόποδας τοῦ Ταϋγέτου, ὡς ὥριζεν ἡ ἀείμνηστος διαθέτις. Βραδύτερον ὅμως, ἐπειδὴ οἱ ἰδιοκτῆται τοῦ καταληπτέου χώρου προέβαλον, ὡς ἐλέχθη, ὑπερβολικὰς ἀξιώσεις, ἐγκατελείφθη ἡ σκέψις ἐκείνη καὶ ἀνηγέρθη ὅπου κεῖται σήμερον, πλησίον τῆς Σπάρτης.

§81Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Νομίζω, ὅτι εἶσθε προσωπικὸς φίλος τοῦ μακαρίτου Δούσμανη, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐκτελεστὴς τῆς διαθήκης.

§82Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Μάλιστα, ἀλλὰ τὸν ἐγνώρισα τὸ πρῶτον κατὰ τὸ 1935 ἢ 1936, ἐνῷ ἡ ἀείμνηστος διαθέτις εἶχεν ἀποθάνει κατὰ Μάρτιον τοῦ 1931, ἦτο δὲ κληρονόμος αὐτῆς. Ἀλλὰ παρ’ ὅλην τὴν καλήν του θέλησιν καὶ τὰς καταβληθείσας μετὰ ταῦτα φροντίδας καὶ προσπαθείας, τὸ ποσὸν τοῦ κληροδοτήματος τῶν 15 ἢ 16 ἑκατομμυρίων δραχμῶν προπολεμικῶν ἀπεδείχθη ἀπολύτως ἀνεπαρκὲς καὶ δι’ αὐτὴν τὴν ἀνέγερσιν τοῦ θεραπευτηρίου, ὡς λέγεται ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει, καὶ ἀποτελεῖ πολλοστημόριον τῶν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου δαπανηθέντων καὶ ἐν τῇ αὐτῇ ἐκθέσει ἀναφερομένων, διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ Θεραπευτηρίου καὶ τὸν ἐφοδιασμὸν αὐτοῦ διὰ τοῦ ἀναγκαιοῦντος ὑλικοῦ.

§83Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Δὲν εἶναι πολλοστημόριον, διότι διὰ τῶν χρημάτων αὐτῶν, ὅταν ἐγένετο ἡ σύμβασις μὲ τὸν Κορυζῆν, ἱδρύθη ὑδραγωγεῖον καὶ θὰ ἐλειτούργει ἔκτοτε, ἐὰν δὲν ἔλεγον νὰ αὐξηθοῦν αἱ κλῖναι.

§84Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Ἡ ἀνεπάρκεια τοῦ κληροδοτήματος καὶ ἡ ἀδυναμία τῆς πραγματοποιήσεως δι’ αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος, τῆς ἱδρύσεως καὶ τῆς λειτουργίας θεραπευτηρίου–σανατορίου, ἀποδεικνύεται πλήρως ἐκ τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ἀναφερομένων δαπανῶν καὶ τῶν βεβαιώσεων τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. Πλὴν δὲ τούτου, ὡς ἐν τῇ ἐκθέσει τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου λέγεται, διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ θεραπευτηρίου θὰ ἀπαιτηθῇ δαπάνη δύο καὶ ἡμίσεος δισεκατομμυρίων δραχμῶν τοὐλάχιστον ἐτησίως, ἥτις θὰ βαρύνῃ ἐξ ὁλοκλήρου τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν, διότι τὸ κληροδότημα ἐξηντλήθη τελείως. Ὥστε ὅλαι αἱ προβλέψεις καὶ οἱ ὑπολογισμοὶ τῆς ἀειμνήστου διαθέτιδος καὶ αἱ προϋποθέσεις τῆς συναφθείσης συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τοῦ κληρονόμου καὶ τῶν ἐκτελεστῶν τῆς διαθήκης αὐτῆς ἀνετράπησαν.

§85Π. ΦΙΚΙΩΡΗΣ. Ὁ σκοπὸς εἶναι ὁ ἴδιος, τὸ σανατόριον, τὸ ὁποῖον ἐσκέφθη ἡ μακαρῖτις Γρηγορίου νὰ γίνῃ. Ὅλαι αἱ κτιριακαὶ ἐγκαταστάσεις εἶχον γίνει ἀπὸ τὰ χρήματα αὐτὰ καὶ ἀνέλαβε τὸ Κράτος νὰ τὸ συντηρῇ, μὲ τὴν σύμβασιν Κοριζῆ–ἐκτελεστῶν.

§86Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποτεθῇ, ὅτι συνετελέσθησαν αἱ κτιριακαὶ ἐγκαταστάσεις ἐκ τοῦ κληροδοτήματος, ὅταν, κατὰ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν πάντοτε, διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν αὐτῶν ἐδαπανήθησαν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου προπολεμικῶς μὲν 15 ἑκατομμ. δραχμῶν, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν δὲ 700 ἑκατομμ. καὶ ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας 60.000 δολλάρια καὶ δύο δισεκατομμύρια καὶ 150 ἑκατομμύρια δραχμῶν; Αἱ δὲ προϋποθέσεις τῆς μετὰ τοῦ Κράτους συναφθείσης συμβάσεως ἀνετράπησαν, ἐπαναλαμβάνω. Κατ’ αὐτὴν προϋπετίθετο, ὅτι τὸ κληροδότημα θὰ ἐπήρκει εἰς τὴν ἀνέγερσιν, τὸν ἐφοδιασμὸν καὶ τὴν ἐπίπλωσιν τοῦ σανατορίου καὶ τὴν κατασκευὴν ὑδραγωγείου μετὰ δεξαμενῆς, καὶ μόνον τὸ τυχὸν ὑπόλοιπον, δηλαδὴ μικρόν τι σχετικῶς ποσόν, θὰ κατεβάλλετο ὑπὸ τοῦ Κράτους. Τοῦτο δὲ θὰ ἐχορήγει κατ’ ἔτος ποσὸν 1.250.000 δραχμῶν διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ σανατορίου καὶ τὴν ἐν αὐτῷ δωρεὰν νοσηλείαν 55 ἀσθενῶν ἐκ τῶν 100 κλινῶν αὐτοῦ. Ἐνῷ λοιπὸν προϋπετίθετο, ὅτι τὸ Κράτος θὰ κατέβαλλε τὸ τυχὸν ὑπόλοιπον, πραγματικῶς κατέβαλε τὸ μέγιστον μέρος τῆς δαπάνης διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ θεραπευτηρίου, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν πλέον ἢ νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς νέον, δημόσιον θεραπευτήριον.

§87Λ. ΚΑΤΣΙΛΑΜΠΡΟΣ. Δὲν θὰ ἐλάμβανε τὴν εὐκαιρίαν τὸ Κράτος νὰ κινηθῇ καὶ νὰ συμπληρώσῃ τὰς ἀτελείας τοῦ νοσοκομείου;

§88Π. ΠΟΥΛΙΤΣΑΣ. Δὲν ἐπρόκειτο περὶ ἀτελειῶν, ἀλλὰ περὶ ἐξ ὑπαρχῆς σχεδὸν ἀνεγέρσεως καὶ ἐφοδιασμοῦ τοῦ θεραπευτηρίου. Ἔπειτα δὲ δὲν εἶναι βέβαιον ἂν θὰ ἐλαμβάνετο τοιαύτη πρόνοια, ἀφοῦ μέχρι τοῦδε ὁ νομὸς Λακωνίας δὲν εἶχε τύχει αὐτῆς.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Χατζηγιάννης ἔχει τὸν λόγον.

§90Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Δὲν θὰ ἐλάμβανα, κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον, διότι τὸ νομοσχέδιον ἀφορᾷ ἔργον κοινωφελὲς μέν, ἀλλὰ τοπικὸν τῆς Λακωνίας καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ ἔχουν ἐπ’ αὐτοῦ προέχουσαν γνώμην οἱ ἐκ τοῦ Νομοῦ ἐκείνου κύριοι συνάδελφοι. Ἡ ἄποψις, ποὺ ὑπεστήριξεν ὁ σεβαστὸς Πρόεδρος κ. Πουλίτσας, εἶναι ὀρθὴ καὶ ἀπὸ νομικῆς καὶ κρατικῆς ἀκόμη ἀπόψεως. Ἀναγνωρίζω καὶ ἐγὼ τὸν σεβασμὸν ποὺ πρέπει νὰ ὀφείλεται εἰς τὴν θέλησιν τοῦ διαθέτου. Ἀλλ’ ἐν προκειμένῳ, πέραν τῶν 13 ἢ 16 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ποὺ διέθεσαν οἱ διαθέται, διέθεσεν τὸ Κράτος καὶ δι’ αὐτὴν τὴν οἰκοδομὴν τοῦ κληροδοτήματος προπολεμικῶς μὲν 15 ἑκατομ. δραχμῶν, μεταπολεμικῶς δὲ δραχ. 700 ἑκατομ. διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν τοῦ κτιρίου, ἀκολούθως δὲ διὰ τὴν ἀποπεράτωσίν του, ἕτερα 60.000 δολλάρια καὶ ἄλλα 2.150.000.000 δραχμάς. Καὶ ἀκόμη θὰ δαπανᾷ τὸ Κράτος ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ του κατ’ ἔτος, ὄχι ὀλιγώτερα τῶν 2½ δισεκατομμυρίων δραχμῶν διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος. Ἤκουσα μὲ συγκίνησιν τὸν κ. Πουλίτσαν, ὅτι εἰς τοὺς ἄλλους τομεῖς τῆς ἁρμοδιότητος τῆς Πολιτείας δὲν ὑπῆρξεν αὕτη γενναιόδωρος πρὸς τὴν Λακωνίαν. Ἀλλ’ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κληροδοτήματος, ἡ συμβολὴ τοῦ Κράτους ὑπῆρξε καὶ παραμένει ἀξιοζήλευτος πρὸς τὴν Σπάρτην. Καὶ δὲν νομίζω, ὅτι, κατόπιν αὐτῆς τῆς συμβολῆς, ἀξίζει νὰ συζητῇ ἡ Βουλὴ ἂν τὸν διοικητικὸν διευθυντὴν τοῦ ἱδρύματος—περὶ τούτου νομίζω εἶναι ὅλη ἡ συζήτησις—θὰ διορίζῃ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ ὄχι τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος. (Χειροκροτήματα).

§91Φ. ΖΑΪΜΗΣ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Βουλὴ διεφωτίσθη καὶ θὰ περιορισθῶ εἰς ἐλάχιστα. Θὰ ἐκφέρω μερικὰς ἀπόψεις τοῦ Ὑπουργείου διὰ νὰ λάβετε καὶ σεῖς γνῶσιν πῶς κατελήξαμεν εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου. Προπολεμικῶς Λάκωνες εὐεργέται ἄφισαν σεβαστὸν ποσὸν διὰ ν’ ἀνεγερθῇ εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Σπάρτης, ἕνα νοσοκομεῖον διὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ μία μεγάλη ἀνάγκη, ἕνα κενὸν δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε θεραπευτήριον οὔτε ἄλλο νοσοκομεῖον εἰς τὴν περιοχήν. Οἱ εὐεργέται εἶχον ὑπ’ ὄψιν των ἕνα νοσοκομεῖον ἀνάλογον μὲ τὸ χρηματικὸν ποσὸν τὸ ὁποῖον αὐτοί, ἔθετον εἰς τὴν διάθεσίν του. Μετ’ ὀλίγον τὸ Κράτος, ἠθέλησε νὰ ἐνισχύσῃ τὸ κληροδότημα τοῦτο διὰ ποσοῦ μεγαλυτέρου ὥστε νὰ γίνῃ ἕνα μεγαλύτερον νοσοκομεῖον τὸ ὁποῖον νὰ ἐπαρκῇ διὰ τὰς ἀνάγκας ὁλοκλήρου τῆς περιφερείας. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπῆλθεν ὁ πόλεμος καὶ κατεστράφησαν τὰ κτίρια κατὰ μέγα μέρος καὶ συνεπληρώθησαν διὰ δαπανῶν τοῦ Κράτους αἱ ζημίαι ὡς καὶ ἐγένοντο καὶ νέαι συγχρονισμέναι ἐγκαταστάσεις μηχανολογικές. Τὰ χρήματα ἦσαν πολλὰ τὰ ὁποῖα ἀπῃτήθησαν. Διερωτήθημεν συνεπῶς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγνοήσωμεν τελείως τὴν διαθήκην, καὶ κατελήξαμεν ὅτι ὅταν, ὑπάρχουν Ἕλληνες εὐεργέται οἱ ὁποῖοι διαθέτουν μεγάλα χρηματικὰ ποσὰ, θὰ πρέπει ἔστω καὶ ἂν τὸ γράμμα τοῦ Συντάγματος μᾶς διευκολύνει εἰς τὸ νὰ μεταβάλωμεν τοὺς ὅρους, θὰ πρέπει διὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως νὰ μὴ ἀπομακρυνθῶμεν ὅσον τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ διαθέτου. Ἀναφέρεται ὁ σκοπός, ὁ σκοπὸς ὁρίζει «Θεραπευτήριον–Σανατόριον», διὰ πάσης φύσεως ἀσθενείας. Ἐπὶ πλέον ἔχει ἕνα ὅρον, ὁ διευθυντὴς δι’ ἕνα ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα νὰ ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς ἐκτελεστάς, μετὰ δὲ ἀπὸ τὸν ἑκάστοτε Ὑπουργὸν τῆς Ὑγιεινῆς. Οἱ ὅροι αὐτοὶ μαζὶ μὲ τὸν ὅρον ὁ ὁποῖος εἶναι αὐτονόητος τοῦ νὰ ὀνομάζεται θεραπευτήριον–σανατόριον Γρηγορίου, ἐνομίσαμεν ὅτι δὲν εἶναι τόσον βαρὺς διὰ τὸ δημόσιον, νὰ τοὺς σεβασθῶμεν ἐφόσον ὁ σκοπὸς τὸν ὁποῖον καὶ ἐμεῖς ἐπιδιώκωμεν, ἦτο ὁ αὐτὸς σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκουν καὶ οἱ εὐεργέται, δεδομένου μάλιστα ὅτι ὁ διευθυντὴς δὲν εἶναι ὁ διοικητής, ἀλλὰ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον διοικεῖ ὁ δὲ διευθυντὴς εἶναι ἕνας ἁπλοῦς ὑπάλληλος, δὲν ἐνομίσαμεν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιμένωμεν περισσότερον εἰς τὸν ὅρον τοῦ διευθυντοῦ, ἐφόσον οἱ ἐκτελεσταὶ ἐπέμενον ἐπ’ αὐτοῦ. Τὸ δεύτερον ζήτημα, εἶναι ὅτι τὸ ἵδρυμα ἔπρεπε νὰ εἶναι θεραπευτήριον–σανατόριον, ἐκτὸς τοῦ ὅτι καὶ ἡ διαθήκη ἀναφέρει ὅτι πρέπει νὰ θεραπεύωνται πάσης φύσεως ἀσθένειες, ἐνομίσαμεν ὅτι εἴμεθα ἐν τάξει ἂν περιελάμβανεν τόσον ἀσθενεῖς γενικῶς ὅσον καὶ ἀσθενεῖς τοῦ θώρακος. Αἱ ἀνάγκαι τῆς περιφερείας ἀπὸ ἀπόψεως θεραπευτικῆς ὑγιεινῆς, ὑπῆρχον διότι δὲν εἶχε οὔτε τὸ ἕνα, οὔτε τὸ ἄλλο, θὰ ἦτο δὲ δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετηθοῦν διὰ αὐτοῦ τοῦ διφυοῦς θεραπευτηρίου ἀμφότεραι αἱ ἀνάγκαι. Δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι εἴμεθα μία χώρα πτωχὴ καὶ ἀσφαλῶς θὰ γίνωμεν ὀλιγώτερον πτωχή, ἀλλὰ δὲν θὰ γίνωμεν ποτὲ πλουσία· ἀπὸ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως ἐξεταζόμενος αὐτὸς ὁ συνδυασμὸς μᾶς ἱκανοποιεῖ, διότι πέραν τῶν 75 κλινῶν ἀπὸ ἀπόψεως γενικῆς θεραπευτικῆς, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καλύψῃ τὴν περιοχὴν τῆς Σπάρτης, δεδομένου ὅτι ὑπάρχει τὸ Νοσοκομεῖον Τριπόλεως, ἐπὶ τῶν 75 κλινῶν ἐπὶ πλέον ὑπάρχουν εἰς κάθε περιφέρειαν καὶ ἐπείγουσαι διὰ θεραπείαν θώρακος, καὶ δι’ αὐτὸ ἐκρίναμεν ὅτι αὐτὸ ἔπρεπε νὰ γίνῃ, καὶ σύμφωνα μὲ τὰς προϋποθέσεις τῆς ὑγιεινῆς, θὰ ἦσαν ἐπιτυχῆ καὶ ἐνδεδειγμένα ἐκ τῶν πραγμάτων αὐτά. Γεννᾶται ἐκ πρώτης ὄψεως ἕνα πρόβλημα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. Κανελλόπουλος, διότι κ’ ἐγὼ ὁμολογῶ ὅτι εἶχα ἐνδοιασμοὺς ὡς πρὸς τὸ σημεῖον αὐτό. Καὶ ἔχω μεγάλους ἐνδοιασμοὺς ὅτι ἠμπορεῖ ὁ ἕνας ἀσθενὴς νὰ κωλύσῃ ἀπὸ τὸν ἄλλον. Εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ διφυῆ νοσοκομεῖα, ἀλλ’ ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν εἴχαμεν αὐτὴν τὴν ἀγωγὴν ὥστε νὰ λαμβάνωμεν ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας μέτρα προφυλακτικά, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑπαινίσσεται ὁ κ. Κανελλόπουλος, ὁ ψυχολογικὸς παράγων, δι’ αὐτὸ μετὰ ἀπὸ ἐρεύνας πολλὰς ἀφοῦ ἐθέσαμεν τὸ ζήτημα ὑπ’ ὄψιν ἐμπειρογνωμόνων τῆς διεθνοῦς ἀποστολῆς, οἱ ὁποῖοι ἀδιστάκτως μᾶς εἶπον ὅτι ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ νὰ μὴ ἔχῃ κακὸν ἀντίκτυπον, κατελήξαμεν εἰς ἀπόφασιν νὰ συνυπάρξουν ἀμφότερα, ἀφοῦ χωρισθῇ διὰ καθέτου χωρισμοῦ τὸ κτίριον μὲ χωριστὴν εἴσοδον ἐξ ἀνατολῶν, καὶ χωριστὴν εἴσοδον ἐκ δυσμῶν. Βεβαίως ἡ διοίκησις θὰ εἶναι ἑνιαία, ἀλλὰ οἱ ἀσθενεῖς δὲν θὰ ἔχουν καμμίαν ἐπαφὴν οἱ μὲν μὲ τοὺς δέ. Δίδω εἰς τὴν Βουλὴν τὴν πληροφορίαν ὅτι, ἐδόθη ἡ πίστωσις 100 ἑκατομμυρίων συμπληρωματικῶς εἰς τὸν ἐργολάβον ὁ ὁποῖος ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος θὰ κτίσῃ αὐτοὺς τοὺς τοίχους, τὰ ἔξοδα ὑπάρχουν καὶ συνεπῶς ἀπὸ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως, νομίζω ὅτι εἶναι ἀπολύτως ψυχολογικὴ ἡ χωριστὴ καὶ τελεία λειτουργία τῶν δύο Νοσοκομείων, Σανατορίου καὶ Γενικοῦ Νοσοκομείου.

§92Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Καλὸν εἶναι νὰ χωρισθῇ ὁ περίβολος, ἂν ἔχῃ περίβολον.

§93Φ. ΖΑΪΜΗΣ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Καὶ ὁ περίβολος. Καὶ αὐτὰ ἱκανοποιοῦν ἀσφαλῶς τὸν κ. Κανελλόπουλον, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ. Τώρα ὅσον ἀφορᾷ τὸ νομοσχέδιον, εἶναι καλὰ διατυπωμένο, ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθῇ, θὰ εἶναι μόνον αἱ παράγραφοι 2 καὶ 3 τοῦ ἄρθρου 1 ἐν σχέσει μὲ τὸν διευθυντήν. Ἐγὼ προσωπικῶς, δὲν ἔχω ἀντίρρησιν καὶ νομικῶς εἶναι δυνατὸν χωρὶς νὰ προσβληθῇ ὁ νόμος ὡς ἀντισυνταγματικὸς εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας νὰ πεισθῇ ὁ ἴδιος ὅπως εἶπε ὁ κ. Χατζηγιάννης δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ἀντίρρησιν. Ἄν ἡ Βουλὴ ἐπιμένῃ εἰς τὰ ἐδάφια 2 καὶ 3 τοῦ ἄρθρου 1 θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ψηφίσῃ τὰς ἄλλας διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἔχει διατυπωθῆ, διότι καὶ νομικῶς εἶναι ὀρθῶς διατυπωμένο καὶ ἤδη ἐξέλιπον καὶ οἱ φόβοι ἐκ τῆς συστεγάσεως μετὰ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν. Νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ ψηφισθῇ εἰς πρώτην συζήτησιν. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν νὰ ψηφισθῇ εἰς πρώτην συζήτησιν τὸ νομοσχέδιον ἐπιφυλασσόμενος τῆς δευτέρας συζητήσεως τὴν ὁποίαν θὰ ἀναβάλωμεν διὰ τὴν ἐρχομένην ἑβδομάδα, διὰ νὰ μοῦ δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἐξετάσω τὸ ζήτημα τῆς παραγράφου 2 καὶ 3 τοῦ ἄρθρου 1 ἐν σχέσει μὲ τὸν διευθυντήν, ὥστε ἂν δὲν εἶναι δυνατὸν δι’ ὑποχωρήσεως τοῦ ἐκτελεστοῦ νὰ τὸ ἐπιτύχωμεν, πρᾶγμα ποὺ θὰ εἶναι τὸ καλλίτερον, θὰ εὕρωμεν τρόπον τακτοποιήσεως τοῦ θέματος. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ τὸ πρᾶγμα καὶ ἐγὼ δὲν ἐπιμένω εἰς τὰς παραγράφους 2 καὶ 3, σκοπὸς τοῦ νομοθετήματος εἶναι νὰ λειτουργήσῃ τὸ ταχύτερον τὸ ἵδρυμα διὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἡ κυβέρνησις κατόπιν συστάσεως τῶν ἐμπειρογνωμόνων τῆς ἀποστολῆς θέλει νὰ λειτουργήσῃ ἐντὸς τετραμήνου. Διότι οἱ Ἀμερικανοὶ οἱ ἐμπειρογνώμονες ἐζήτησαν ὅπως καὶ τὸ νοσοκομεῖον τῆς Σπάρτης καὶ τῶν Ἀχέπανς τῆς Θεσσαλονίκης νὰ λειτουργήσῃ ἐντὸς 4μήνου.

§94Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ὁ διαθέτης δὲν ἐνδιαφέρετο διὰ τὸν διευθυντήν, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἀρρώστους.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐτερματίσθη. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων;

§96ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ὑπαγωγῆς τοῦ θεραπευτηρίου–σανατορίου Σπάρτης «Ἰωάννου καὶ Αἰκατερίνης Γρηγορίου» εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 965)1937».

§98Φ. ΖΑΪΜΗΣ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλήν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ νομοσχέδιον διὰ τὴν φυσιοθεραπείαν, νὰ τὸ κάμῃ δεκτὸν εἰς πρώτην συζήτησιν καὶ εἰς τὴν δευτέραν συζήτησιν νὰ ἐξετάσωμεν τὰς τροπολογίας τῶν κ. κ. συναδέλφων ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἔδειξαν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον οἱ ἐμπειρογνώμονες καὶ πρέπει νὰ ψηφισθῇ διότι εἶναι ἐκκρεμὲς ἀπὸ 4ετίας, ἀπὸ τοῦ 1948, μεταξὺ Ὑπουργείου καὶ Γενικοῦ Λογιστηρίου.

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν τῆς προτάσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Κοιν. Προνοίας, δέχεται ἡ Βουλὴ εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἱδρύσεως σχολῆς βοηθῶν φυσιοθεραπείας παρὰ τῷ Λαϊκῷ Νοσοκομείῳ Ἀθηνῶν».

§100ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἱδρύσεως σχολῆς βοηθῶν φυσιοθεραπείας παρὰ τῷ Λαϊκῷ Νοσοκομείῳ Ἀθηνῶν». Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§102ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 9.30′ μ.μ.)