1952.02.18

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 46η

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 1952

ΠΡΟΕΔΡΙΑ κ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 6.35′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Τσιαπάρας ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Κότσιανος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κλπ.

§4Σ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ Ἠλείας κ. Σ. Πολυζωγόπουλος καὶ Μεσσηνίας κ. Α. Καλαντζάκος καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος καὶ τοῦ Γαλακτοκομικοῦ Συλλόγου Ἐπιταλίου, ζητούντων ἄμεσον ἀποστολὴν εἰδικοῦ πρὸς διαπίστωσιν τῶν προκληθεισῶν ζημιῶν ἐκ τῶν συνεχῶν βροχῶν εἰς ἐσπαρμένας ἐκτάσεις, διαρρύθμισιν τῆς κοίτης τοῦ Ἀλφειοῦ ποταμοῦ, ἀποκατάστασιν τῶν καταστάντων ἀκτημόνων ἀγροτῶν κλπ. Οἱ βουλευταὶ Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββόπουλος, Γ. Κατσαφᾶδος καὶ Δ. Ἀλιπράντης καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν ἐξελθόντων ἀρχικελευστῶν τοῦ Βασ. Ναυτικοῦ πρὸ τῆς 1.4.47, διαμαρτυρομένων διὰ μὴ χορήγησιν εἰς αὐτοὺς ἐφ’ ἅπαξ ἐπιδόματος ἐκ τοῦ Ταμείου των, κατόπιν προκυψάσης ἀνωμαλίας ἐκ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ νόμου 1738)51 «περὶ ἑνοποιήσεως τῶν Ταμείων Ἀλληλοβοηθείας Ἀξ)κῶν καὶ Ὑπαξ)κῶν Β. Ν. καὶ Λιμενικοῦ Σώματος» καὶ ζητούντων δικαίαν ἐπίλυσιν τοῦ αἰτήματός των. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Σχινᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συν)σμῶν καὶ τῆς Κτηματικῆς Ἑνώσεως Καλαμῶν, ζητούντων τὴν μὴ εἰσαγωγὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ γεωμήλων. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ἱστιαίας, ζητοῦντος συμπλήρωσιν διὰ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ Γυμνασίου τῆς πόλεως Ἱστιαίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Ἀντωνόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ συνοικισμοῦ Συνανιῶν, ζητοῦντος ταχεῖαν ἔγκρισιν χρηματικοῦ ποσοῦ πρὸς ἀποπεράτωσιν ὁδοῦ, μελλούσης νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰς πολλαπλᾶς ἀνάγκας τοῦ χωρίου των. Οἱ βουλευταὶ Τρικάλων κ. κ. Κ. Βασαρδάνης καὶ Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Οἰκοδομικοῦ Συν)σμοῦ Πολεμιστῶν «τὸ προάστειον τῶν ἐφέδρων» ζητοῦντος τὴν ἔνταξιν τῆς ἐκτάσεώς του εἰς τὸ σχέδιον, ὡς ἔχει, ρυμοτομηθείσης καθ’ ὃ προσαρτηθείσης εἰς τὸ ἐγκεκριμένον σχέδιον ὅπερ γύρωθεν τὴν περιβάλλει, τὴν περίληψιν τῶν Συν)σμῶν Πολεμιστῶν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου «περὶ λαϊκῶν κατοικιῶν», παροχὴν ἀτελείας εἰς οἰκοδομήσιμα ὑλικὰ διὰ τὴν ταχεῖαν ἀνέγερσιν κατοικιῶν καὶ στέγασιν δεινοπαθουσῶν οἰκογενειῶν. Τὸ Κεντρικὸν Συμβούλιον Ἑνιαίας Δημοκρατικῆς Νεολαίας Ἑλλάδος διαμαρτύρεται δι’ ἀδικαιολόγητον σύλληψιν τοῦ Προέδρου της τέως βουλευτοῦ Ι. Ἰμβριώτη καὶ παῦσιν τοῦ Δημοκρατικοῦ τύπου καὶ ζητεῖ ἀπελευθέρωσιν τοῦ προαναφερομένου Προέδρου καὶ ἀποκατάστασιν ἐλευθεροτυπίας. Οἱ Διαχειρισταὶ ΚΤΕΛ Τριπόλεως–Μεγαλοπόλεως –Ἀνδριτσαίνης–Τεγέας καὶ Ἄστρους ζητοῦν ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ νόμου περὶ ἐξισώσεως συνθηκῶν ἐκμεταλλεύσεως διὰ Νομαρχιακῶν Ταμείων κλπ. Οἱ Πολιτευταὶ τῆς ΕΔΑ Καβάλλας διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην πραγματοποίησιν τῶν σχεδίων «περὶ θέσεως ἐκτὸς νόμου» τοῦ Κόμματός των. Ἡ Ἐκτελεστικὴ Ἐπιτροπὴ Δημοσίων Ὑπαλλήλων Ἀθηνῶν διαμαρτύρεται διὰ σύλληψιν παρ’ Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς Ἡρακλείου καὶ παραπομπὴν εἰς τὸ αὐτόφωρον τῶν ἀπεργούντων ἐκεῖ τελωνειακῶν ὑπαλλήλων. Ὁ Διαχειριστὴς ΚΤΕ Λεωφορείων Ἀθηνῶν–Σπάρτης–Γυθείου διαμαρτύρεται διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Συγκοινωνιῶν κατάρτισιν νομοσχεδίου παραβλάπτοντος τὰ συμφέροντα τῶν αὐτοκινητιστῶν. Ἡ Ἕνωσις Γεωργικῶν Συν)σμῶν ἐπαρχίας Ἁλμυροῦ διαμαρτύρεται δι’ ἀνάθεσιν συγκεντρώσεως ἐλαίου εἰς ἐμπόριον. Οἱ Ἐλαιουργικοὶ Πιστωτικοὶ Συν)σμοὶ Μεθύμνης, Μυτιλήνης, Παλαιοχώρας, Πέτρας, Χαλκίδος, Κερκύρας, Λευκάδος, Καστελίου, Βόλου, Αἰγίου, Καλαμῶν, Βάμου, Μεσσήνης, Γαργαλιάνων, Πτελεοῦ, Καβάλλας, Πεζῶν κλπ. διαμαρτύρονται δι’ ἀνάθεσιν συγκεντρώσεως ἐλαίου εἰς ἐλαιοεμπόρους. Ἡ Ἕνωσις Γεωργικῶν Συν)σμῶν Ροδόπης ζητεῖ ἁπλοποίησιν τῆς διαδικασίας τῆς χορηγήσεως τῶν δανείων παρὰ τῆς ΑΤΕ, ἐπαναφορὰν τῆς περικοπείσης πιστώσεως ἀνεγέρσεως ἀποθήκης κέντρου σποροπαραγωγῆς, περιστολὴν τοῦ παρακρατήματος 40% ἐπὶ τῶν ἐξαγομένων σφαγείων δι’ Ἀθήνας τὸ ἐπιβληθὲν παρὰ τῆς Γ.Δ.Β. Ἑλλάδος ὡς καταθλιπτικὸν διὰ τὴν κτηνοτροφίαν των κλπ. Ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις Ἐργατοτεχνιτῶν Καθαριότητος Δήμου Θεσσαλονίκης διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην κατάργησιν τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης. Αἱ Ὀργανώσεις Ἐφέδρων Παλαιῶν Πολεμιστῶν Νομοῦ Χανίων ζητοῦν ὅπως ἐξαιρεθῶσι τὰ ἀγροτικὰ κτήματα τῶν ἐφεδρικῶν Ταμείων Κρήτης ἀπὸ τὴν μελετωμένην ἀπαλλοτρίωσιν. Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως Ἡρακλείου Κρήτης καὶ προαστείων ζητοῦν τὴν Ἕνωσιν τῆς νήσου Κύπρου μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος. Οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητος Λευκασίου ἐπαρχίας Καλαβρύτων ζητοῦν ἐπέκτασιν τοῦ μέτρου τῆς ἀπαλλοτριώσεως τῶν μοναστηριακῶν κτημάτων καὶ εἰς τὴν περιφέρειαν Καλαβρύτων. Τροχιοδρομικοὶ καὶ Ἠλεκτροτεχνῖται, Συνταξιοῦχοι Τροχιοδρομικοί καὶ τὸ Ἐργατοϋπαλληλικὸν Κέντρον Θεσ) νίκης διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην κατάργησιν τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης. Παλαιοημερολογῖται περιφερείας Χαλκίδος διαμαρτύρονται διὰ συνεχιζομένην δίωξίν των. Ὁ Δήμαρχος Ἐδέσσης ζητεῖ ἄμεσον ἵδρυσιν ἐν Ἐδέσσῃ ἀνεξαρτήτου Κρατικοῦ Θεάτρου καὶ Συμφωνικῆς Ὀρχήστρας. Παλαιοημερολογῖται Ἀθηνῶν διαμαρτύρονται διὰ συνεχιζομένην δίωξίν των καὶ ἀποπομπὴν τῶν τέκνων τῶν παλαιοημερολογιτῶν ἐκ τῶν σχολείων τῆς κωμοπόλεως Βασιλικῶν Χαλκιδικῆς. Ὁ Δήμαρχος, οἱ Σύλλογοι Δικηγορικός, Ἰατρικός, Φαρμακευτικός, Ὀδοντιατρικὸς καὶ διάφορα ἄλλα Σωματεῖα Ἰωαννίνων διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην κατάργησιν Γενικῆς Διοικήσεως Ἠπείρου. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ ὅτι, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 52721)13.2.52 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου διὰ τὴν παρὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος χορήγησιν δανείου δρχ. 4.500.000.000 πρὸς τὸν Ὀργανισμὸν Τηλεπικοινωνιῶν Ἑλλάδος διὰ τὴν πληρωμὴν τοῦ δώρου τοῦ Πάσχα εἰς τοὺς ὑπαλλήλους αὐτοῦ. Ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Σύρου διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν Ἐφετείου εἰς Πειραιᾶ. Ἐπιτροπὴ γονέων φοιτητῶν ὑπεραρίθμων Ἀθηνῶν ζητεῖ εἰσαγωγὴν ἐπιτυχόντων ὑπεραρίθμων φοιτητῶν ἰατρικῆς εἰς Πανεπιστήμια δι’ ὑπερψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Ἀντωνόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἑστιατόρων–Οἰνομαγείρων καὶ Ξενοδόχων Ὕπνου Αἰγίου, διαμαρτυρομένων δι’ ἐπιβληθέντα δημοτικὸν φόρον εἰς τὰ ἑστιατόρια, ζυθεστιατόρια—οἰνομαγειρεῖα καὶ ξενοδοχεῖα ὕπνου τῆς πόλεως Αἰγίου. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Κ. Καλλίας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργικοῦ Συν)σμοῦ Ἀμαρύνθου Εὐβοίας ζητοῦντος ἀναστολὴν τῶν χρεῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν λόγῳ μὴ παραγωγῆς σιτηρῶν καὶ ἐλαιολάδου. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἰδιοκτητῶν λεωφορείων ΚΤΕ Λαρίσης Ἁγυιᾶς, ζητούντων συγχώνευσιν ἁπάντων τῶν Κοινῶν Ταμείων κατὰ Νομοὺς πρὸς ἀποφυγὴν βεβαίας χρεωκοπίας των καὶ διακοπὴν συγκοινωνίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Α. Μπριλάκης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Τσικαλαρίας τῆς Ἐπαρχίας Κυδωνίας τοῦ Νομοῦ Χανίων, ζητούντων τὴν ἀπόλυσιν τοῦ ἐν ἐκτοπίσει εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον διατελοῦντος ὁμοχωρίου των Μιχαὴλ Τσουγκαράκη. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν μετόχων ἀστικῆς συγκοινωνίας Λαρίσης, ζητούντων ἄμεσον ἀποσυμφόρησιν πλεοναζόντων ἓξ λεωφορείων ἀστικῆς συγκοινωνίας Λαρίσης, ἀπειλούντων ἄλλως διακοπὴν συγκοινωνίας πρὸς ἀποφυγὴν χρεωκοπίας των. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Λεωφορειούχων ὑπεραστικῶν γραμμῶν Λαρίσης καὶ Κοινῶν Ταμείων Λαρίσης–Φαρσάλων– Τυρνάβου, διαμαρτυρομένων κατὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν σχεδίου νόμου περὶ συγκοινωνιῶν δι’ αὐτοκινήτου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Α. Μπριλάκης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Περιβολίων Κυδωνίας, ζητοῦντος ἀπόλυσιν τοῦ Καλαντζᾶ Κων)νου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Α. Μπριλάκης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Συνοικίας Χαλέπα Χανίων, ζητούντων ἀπόλυσιν τοῦ ἐν ἐκτοπίσει εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον διατελοῦντος Τσατσαρωνάκη Ἀνδρέα. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Α. Μπριλάκης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Καθιανὰ Ἀκρωτηρίου τοῦ Νομοῦ Χανίων, ζητούντων τὴν ἀπόλυσιν τοῦ ἐν ἐκτοπίσει εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον διατελοῦντος Πετράκη Γεωργίου. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Φυματικῶν Χαλκίδος, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν περικοπὴν τῆς ἐπικουρικῆς μερίδος τροφίμων. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν παραγωγῶν Ἀμαρύνθου, ζητούντων ἄρσιν τῶν ἐκ μέρους τῆς ΑΤΕ ἀναγκαστικῶν μέτρων, διότι λόγῳ τῆς κακῆς ἐσοδείας, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐξοφλήσουν τὰς ὑποχρεώσεις των. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γαλακτομικοῦ πιστωτικοῦ Συν)σμοῦ Χαλκίδος, διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην μετάθεσιν τοῦ βοηθοῦ Νομοκτηνιάτρου Εὐβοίας κ. Φραγκοπούλου. Ὁ βουλευτὴς Δωδεκανήσου κ. Ε. Ζαννῆς καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Δημάρχου καὶ Προκρίτων Σύμης, ζητούντων ὅπως ἡ Σύμη καὶ τὸ Καστελόριζον περιληφθοῦν εἰς τὸ Ταμεῖον Προνοίας Βορείων Ἐπαρχιῶν Ἑλλάδος. Ὁ βουλευτὴς Φθιωτ)δος κ. Ε. Καλαντζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Μελισσοκομικοῦ Συν)σμοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος, ζητοῦντος αὔξησιν παθητικότητος 40% πρὸς προστασίαν ἐξαγωγῆς μέλιτος κλπ. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Κοζάνης κ. Δ. Μανέντη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8252)4396)18.12.51 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 182 ἀπὸ 17.12. 51 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Κοζάνης κ. Δ. Μανέντη ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Ὑπὸ σκέψιν τῆς Κυβερνήσεως εὑρίσκεται τὸ ζήτημα τῆς καλυτέρας ἀσκήσεως τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς κατὰ χαλάζης, παγετῶν καὶ λοιπῶν κινδύνων καὶ ἤδη τοῦτο παρὰ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἐξετάζεται καὶ μελετᾶται. Ὡς γνωστὸν ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς ἀσκεῖται κατὰ κύριον λόγον ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Γεωργικῶν Ἀσφαλειῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι Νομικὸν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Παραλλήλως ὁ Αὐτόνομος Σταφιδικὸς Ὀργανισμὸς ἀσφαλίζει ὑποχρεωτικῶς πάντας τοὺς σταφιδοπαραγωγοὺς κατὰ χαλάζης καὶ παγετῶν. Τέλος, πλὴν τούτων ἀσφαλίζουν κατὰ διαφόρων κινδύνων τῆς παραγωγῆς καὶ ἰδιῶται ἀσφαλισταί, ἀλλ’ εἰς λίαν περιωρισμένην κλίμακα. Οἱ ἀσκούμενοι κλάδοι ἀσφαλίσεως ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Γεωργικῶν ἀσφαλειῶν εἶναι ἀσφάλισις κατὰ κινδύνων χαλάζης καὶ παγετῶν ὡς καὶ ἀσφάλισις τῶν κτηνῶν. Οἱ ἀσκούμενοι παρὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης κλάδοι εἶναι ἀσφάλεια τῆς παραγωγῆς κατὰ κινδύνων πυρὸς καὶ μεταφορῶν. Ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Γεωργικῶν Ἀσφαλειῶν εἶχον ἐπιβληθῆ ὡρισμέναι φορολογίαι αἱ ὁποῖαι τοῦ ἐπέτρεπον νὰ ἐνεργῇ τὰς ἀσφαλίσεις μὲ χαμηλὰ ἀσφάλιστρα. Διὰ τοῦ Α. Ν. 843)48 ὅμως αἱ ὑπὲρ τοῦ ὡς ἄνω Ταμείου φορολογίαι κατηργήθησαν. Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἐπὶ πλέον ἀποθεματικά του κεφάλαια κατὰ τὴν κατοχὴν ἐξηνεμίσθησαν, αἱ ἀπὸ τριετίας ἐπαναληφθεῖσαι ἐργασίαι του εἶναι σήμερον λίαν περιωρισμέναι. Διὰ τοῦ τύπου διετυπώθησαν διάφοροι ἀπόψεις διὰ τὴν ὑπὸ ἑνὸς μόνον ὀργανισμοῦ ἄσκησιν ὅλων τῶν κλάδων τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἡ Κυβέρνησις θὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν καὶ τοῦτο κατὰ τὴν μελέτην τοῦ ὅλου ζητήματος καὶ ἐν καιρῷ ἐλπίζει νὰ δώσῃ κατάλληλον λύσιν εἰς τὸ θέμα, εἰς τρόπον ὥστε ἡ ἀσφάλισις κατὰ κινδύνων τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς νὰ καταστῇ προσιτὴ καὶ ἱκανοποιητικὴ διὰ τοὺς ἀγρότας. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερον θέμα τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἀναδασωτικοῦ ὀργανισμοῦ, γνωρίζομεν τὰ ἑξῆς: Κατὰ τὰ μεταπολεμικὰ ἔτη μὲ τὴν βοήθειαν τῆς Οἰκονομικῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἐξετελέσθησαν ἀναδασώσεις εἴτε διὰ σκοποὺς προστασίας κατὰ χειμάρρων, καὶ παράλληλα μὲ τὰ τεχνικὰ ἔργα διευθετήσεως χειμάρρων, εἴτε διὰ λόγους αὐξήσεως τῶν διὰ παραγωγῶν προοριζομένων δασῶν πρὸς δὲ καὶ διὰ λόγους ὑγιεινούς, ἐξωραϊστικοὺς κ.λ.π. ἐπὶ ἐκτάσεων κειμένων πλησίον πόλεων καὶ οἰκισμῶν. Αἱ ἐκτάσεις ἐφ’ ὧν ἐνεργοῦνται ἀναδασώσεις ἐπιλέγονται ὑπὸ τῆς δασικῆς ὑπηρεσίας κατὰ τρόπον ὥστε νὰ μὴ παρεμβάλλωνται ἐκ τούτου προσκόμματα εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς κτηνοτροφίας. Αἱ ἐκτάσεις αὗται κατ’ ἔτος ἀνέρχονται εἰς 60–80 χιλιάδας στρεμμάτων δι’ ὅλην τὴν χώραν ἀποτελοῦν δὲ μόλις τὸ ἓν χιλιοστὸν τῆς ὅλης ἐκτάσεως τῆς χώρας, ἢ τὰ δύο χιλιοστὰ τῆς χρησιμοποιουμένης ὑπὸ τῆς κτηνοτροφίας ἐκτάσεως. Ἐν ὄψει τῆς γυμνότητος τῶν ὀρεινῶν ἐδαφῶν τῆς χώρας καὶ τῆς τεραστίας σημασίας τῶν δασῶν διὰ τὴν ὅλην οἰκονομικὴν ζωὴν τοῦ τόπου, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ὄχι μόνον δὲν σκέπτεται νὰ περιορίσῃ τὰς ἀναδασωτικάς του προσπαθείας, ἀλλὰ τοὐναντίον θὰ καταβάλῃ πᾶσαν μέριμναν διὰ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς χώρας. Ἄν ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀναδασωτικοῦ τῆς ἐπερωτήσεως ὀργασμοῦ, περιλαμβάνωνται αἱ πάσης φύσεως δασικαὶ ἀπαγορεύσεις τῆς βασικῆς, ἐπὶ σκοπῷ ἐξασφαλίσεως τῆς προστασίας, καὶ φυσικῆς ἀναγεννήσεως τῶν δασῶν ἢ βελτιώσεως τῶν βοσκοτόπων, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, παρὰ τὴν προσωρινὴν μικρὰν ἐπιβάρυνσιν τῆς κτηνοτροφίας ἐκ τῶν ἀπαγορεύσεων τούτων δοθέντος ὅτι ἐκ τῶν 19.000.000 στρεμ. δασῶν μόνον ἐπὶ ποσοστοῦ 20% περίπου ἀπαγορεύεται ἡ βοσκή, δὲν θεωρεῖ σκόπιμον, ν’ ἀπόσχῃ τῶν μέτρων τούτων, διότι δι’ αὐτῶν ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀνανέωσιν τῶν δασῶν καὶ αὔξησιν τῆς δασικῆς παραγωγῆς, τὴν προστασίαν τῶν γεωργικῶν καλλιεργητῶν κατὰ χειμάρρων εἰς τὰς πεδινὰς περιοχὰς καὶ τὴν βελτίωσιν αὐτῶν τούτων τῶν βοσκοτόπων. Ἐν τῇ τελευταίᾳ περιπτώσει, ἐλπίζεται καὶ ἡ παράλληλα ἐκτέλεσις ἔργων βελτιώσεως τῶν βοσκοτόπων, δι’ ἃ ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους διετέθη περὶ τὸ ἓν δισεκατομμύριον δραχμῶν ἐφ’ ὅσον ἤθελεν ἐξασφαλισθῆ καὶ ἡ οἰκονομικὴ συμπαράστασις τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς.

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. κ. Ε. Σαββοπούλου καὶ Δ. Ἀλιπράντη. Εἰς ἀπάντησιν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν Πειραιῶς κ. κ. Ε. Σαββοπούλου καὶ Δ. Ἀλιπράντη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8571)24.2.52 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ παρατηρουμένη ἀνεπάρκεια τοῦ Τροχιοδρόμου Πειραιῶς–Περάματος πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῆς ἐπιβατικῆς κινήσεως κατὰ τὰς ὥρας τοῦ μεγίστου αὐτῆς ὁρίου, ὀφείλεται εἰς δύο κυρίως αἴτια: Πρῶτον καὶ βασικὸν αἴτιον εἶναι, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Τροχιοδρομικὴ γραμμὴ εἶναι μονὴ μετὰ διασταυρώσεων καὶ κατὰ συνέπειαν ἡ πύκνωσις τῶν δρομολογίων δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μέχρις ὡρισμένου ὁρίου, μὴ δυναμένου νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς ἀνάγκας τῆς μεγίστης κινήσεως. Ἤδη ἡ Ἑταιρεία τῶν Ἑλληνικῶν Ἠλεκτρικῶν Σιδηροδρόμων μελετᾷ ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς τὴν σκοπιμότητα διπλασιασμοῦ τῆς γραμμῆς βάσει τῶν ὑφισταμένων σήμερον οἰκονομικῶν καὶ κυκλοφοριακῶν συνθηκῶν. Δεύτερον δὲ αἴτιον εἶναι ἡ χρησιμοποίησις παρὰ τῶν ναυτῶν τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Β. Ναυστάθμου τοῦ τροχ)μου Περάματος ἀντὶ τῶν διατιθεμένων παρὰ τοῦ Ναυστάθμου πλωτῶν μέσων (εὐκαιριῶν) δημιουργουμένου οὕτω ὑπερβολικοῦ συνωστισμοῦ κατὰ τὰς ὥρας ἀκριβῶς τῆς μεγίστης ἐπιβατικῆς κινήσεως. Ὡς πρὸς τοῦτο, κατόπιν σχετικῶν ἐνεργειῶν ἡμῶν πρὸς τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον Ναυτικοῦ καὶ τῆς ἱδρύσεως λεωφορειακῆς Γραμμῆς Ἀθηνῶν–Περάματος, ἐπετεύχθη σχετική τις βελτίωσις τῶν κυκλοφοριακῶν συνθηκῶν. Ἐπιφυλασσόμεθα ὅμως ὅπως ἀπευθυνθῶμεν καὶ αὖθις, πρὸς τὸ Γ.Ε.Ν. πρὸς πλήρη ἐξάλειψιν τοῦ ἐν προκειμένῳ αἰτίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Φεβρουαρίου 1952

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ

III. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Κοζάνης κ. Δ. Μανέντη. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀεροπορικὴ Ἑταιρεία ΤΑΕ–Α.Ε. διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1242 τῆς 19.1.52 ἐγγράφου της ἐγνώρισεν ἡμῖν ὅτι τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον ταύτης κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 18.1.52 ἀπεφάσισε νὰ διακόψῃ ἐπὶ τοῦ παρόντος τὴν γραμμὴν Ἀθηνῶν–Λαρίσης–Κοζάνης ὡς τελείως ἄγονον ὡς καὶ τὰς γραμμάς: 1. Θεσ)νίκης–Λαρίσης–Ἰωαννίνων–Κερκύρας 2. Ἀθηνῶν–Βόλου καὶ 3. Ἀθηνῶν–Λευκωσίας–Λύντας διὰ τοὺς αὐτοὺς ὡς ἀνωτέρω λόγους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Φεβρουαρίου 1952 Ὁ Ὑπουργὸς Ναύαρχος Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ IV. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Φ. Γεροθανάση. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης παρὰ τοῦ βουλευτοῦ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Φ. Γεροθανάση ὑπ’ ἀριθ. 215 τῆς 30.1. 1952 ἐρωτήσεως, ἐν σχέσει πρὸς τὴν διακοπὴν τῆς χορηγήσεως σιγαροχάρτου πρὸς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς τῆς περιφερείας του, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀνακοινώσωμεν τὰ κάτωθι: Ἡ διακοπὴ τῆς χορηγήσεως φυλλαδίων σιγαροχάρτου πρὸς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς τόσον τῆς περιφερείας Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ὅσον καὶ τῶν λοιπῶν καπνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν τῆς Χώρας, ὀφείλεται εἰς τὴν ἐξάντλησιν τοῦ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Δημοσίου ἀποθέματος τοῦ εἴδους τούτου, οὗτινος ἡ προμήθεια γίνεται ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς. Διὰ τὴν προμήθειαν τῶν ἀπαιτουμένων ποσοτήτων σιγαροχάρτου πρὸς ἀπρόσκοπτον συνέχισιν τῆς διανομῆς, ἡ Ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν προέβη ἐγκαίρως εἰς τὴν δέουσαν ἐνέργειαν πρὸς τὴν Ὑπηρεσίαν Κρατικῶν Προμηθειῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2301)23.2.1951 ἐγγράφου. Ἔκτοτε διεξήχθησαν ἐπανειλημμένοι διεθνεῖς μειοδοτικοὶ διαγωνισμοὶ τὴν 15.6.1951, 4.8.1951 καὶ 20.10.1951. Κατ’ αὐτοὺς δὲν κατωρθώθη ἡ ἀνάδειξις προμηθευτοῦ, εἴτε λόγῳ ἀπροθυμίας συμμετοχῆς μειοδοτῶν, εἴτε λόγῳ προσφορᾶς λίαν ὑψηλῶν τιμῶν, αἵτινες ἐκρίνοντο ἀσύμφωνοι καὶ ἀδικαιολόγητοι. Κατὰ τὴν τελευταίαν ἐπανάληψιν τοῦ διαγωνισμοῦ γενομένην τὴν 27.12.51 ἐπετεύχθη ἡ κατακύρωσις τῆς προμηθείας ἐπ’ ὀνόματι Ἀμερικανικοῦ Οἴκου, ὑπογραφείσης τὴν 5.1.1952 τῆς σχετικῆς συμβάσεως. Αἱ τμηματικαὶ ἀφίξεις ποσοτήτων σιγαροχάρτου ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀρχίσουν ἐντὸς 3,5 ἕως 4 μηνῶν ἀπὸ τῆς ἡμερομηνίας ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως. Εὐθὺς ὡς ἀρχίσῃ ἡ τμηματικὴ παραλαβὴ ποσοτήτων σιγαροχάρτου, ἡ ὑπηρεσία ἡμῶν θὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ταχεῖαν προώθησιν τούτων πρὸς τὰς καπνοπαραγωγικὰς περιφερείας τῆς Χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Φεβρουαρίου 1952

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Οἱ κ. κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπ. Ἐξωτερ.), Α. Σακελλαρίου (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης) καὶ Χ. Εὐελπίδης (Ὑπ. Συντον. καὶ Οἰκον.), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συνθήκης Βορείου Ἀτλαντικοῦ». Ὁ κ. Α. Σακελλαρίου (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ὀνομασίας ὡς σημαιοφόρων τῶν Δοκίμων 4ης τάξεως Σ.Ν.Δ. ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους 1951–1952». Οἱ κ. κ. Α. Σακελλαρίου (Ὑπ. Ἐθν. Ἀμύνης) καὶ Χ. Εὐελπίδης (Ὑπ. Οἰκον.), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ αὐξήσεως πτητικῶν τινων ἐπιδομάτων». Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπ. Ἐξωτερ.), καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1807) 1951 Α. Ν. «περὶ ἀναστολῆς τῆς ἰσχύος τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Κ. Ν. 4952)31 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως», καὶ 2) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1827)1951 Α. Ν. «περὶ ἀναδιοργανώσεως τῆς Κρυπτογραφικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Β. Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν». Ὁ κ. Ε. Ἀβέρωφ (Ὑφυπ. Ἐξωτερ.), καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Ἀθήναις ὑπογραφείσης τῇ 3ῃ Αὐγούστου 1951 Συνθήκης φιλίας, ἐμπορίου καὶ ναυτιλίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς». 2) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1841) 51 Α. Ν. «περὶ τροποποιήσεως ἄρθρων τινῶν τοῦ νόμου 1811)51 «περὶ Κώδικος καταστάσεως τῶν Δημοσίων Διοικητικῶν Ὑπαλλήλων». 3) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1927)51 Α. Ν. «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Κ. Ν. 4952)31, ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργείου» καὶ 4) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1928) 51 Α. Ν. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4952)31, ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ὁ κ. Ι. Μιχαὴλ (Ὑπ. Θρησκευμ. καὶ Ἐθν. Παιδείας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἰταλικοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου ἐν Ἀθήναις». Ὁ κ. Χ. Εὐελπίδης (Ὑπ. Οἰκον.), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1926)51 Α. Ν. «περὶ ἀνεγέρσεως κτιρίου Οἰκονομικῆς Ἐφορίας Συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων». Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου (Ὑφυπ. Οἰκον.), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ διαθέσεως τῶν εἰσοδημάτων τῆς περιουσίας τοῦ Κληροδοτήματος Ν. Ἠλιοπούλου ὑπὲρ τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐν Τριπόλει Νοσοκομείου «Ἡ Εὐαγγελίστρια». Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς (Ὑπ. Γεωργίας), καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ Τ. Α.Ο.Λ. νομοθεσίας» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 30 Ἰουλίου 1932 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νόμου 4848 «περὶ Ἑνώσεως Κιτροπαραγωγῶν Κρήτης». Οἱ κ. κ. Σ. Ἀλλαμανῆς (Ὑπ. Γεωργίας) καὶ Χ. Εὐελπίδης (Ὑπ. Οἰκον.), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν τινων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1951–1952 οἰκονομικὰ ἔτη καὶ χορηγίας πιστώσεων διὰ τὴν πληρωμήν». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς Συνθήκης τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ». 2) «Περὶ λήξεως τῆς μετὰ τῆς Γερμανίας ἐμπολέμου καταστάσεως» καὶ 3) «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 132 τῆς 7ης Σεπτεμβρίου 1936 «περὶ συστάσεως τμήματος πολιτικῶν ὑποθέσεων παρὰ τῇ Γενικῇ Διοικήσει Θράκης καὶ περὶ διορισμοῦ Ἐπιθεωρητοῦ Μουσουλμανικῶν Σχολείων ἐν Δ. Θράκῃ». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Γεροκωστόπουλος, Α. Ἀντωνόπουλος, Κ. Καζάκος, Στ. Πολυζωγόπουλος καὶ Σ. Λιβαδᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1540)50 καὶ 1912)51 Α. Ν. καὶ παρατάσεως προθεσμιῶν τοῦ Α. Ν. 1912)51 καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ, κ. Τ. Τριανταφυλλάκος, Η. Παπαηλιοῦ, Γ. Ρουμάνης, Α. Θεολογίτης καὶ Ν. Βαρβιτσιώτης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ προσόντων δικαστικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων κ. λ. π.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Τσιαπάρας, Α. Φωτήλας, Ν. Ἀσκούτσης, Ν. Ἰντζές, Ε. Πέτσας, κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1621)39 «περὶ Ταμείου Συντάξεων Νομικῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Δερτιλῆς, Γ. Ρουμάνης, Μ. Τοσουνίδης, Ν. Ἰντζές, κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγγραφῆς ἐπιλαχόντων φοιτητῶν καὶ ρυθμίσεως Πανεπιστημιακῶν τινων ζητημάτων κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Λαμπρόπουλος, Δ. Ἀλιπράντης, Ε. Σαββόπουλος, Δ. Πετροπουλάκος καὶ Σ. Μπαμπάκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγγραφῆς ἐπιλαχόντων φοιτητῶν καὶ ρυθμίσεως Πανεπιστημιακῶν τινων ζητημάτων κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Χλουβεράκης, Ε. Μπακλατζῆς, καὶ Γ. Μπακατσέλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς ἀνθυπασπιστὰς τῆς Χωροφυλακῆς». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Κουτσοπέταλος, Σ. Λιβαδᾶς καὶ Α. Φράγκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς ἀνθυπασπιστὰς τῆς Χωροφυλακῆς». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Κοθρῆς, Μ. Χλουβεράκης, Κ. Μαρῆς, Ε. Καμινόπετρος, κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς ἀνθυπασπιστὰς τῆς Χωροφυλακῆς». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Μπακλατζῆς, Α. Θεολογίτης, Π. Βουδούρης, Τ. Μιχαηλίδης, κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς ἀνθυπασπιστὰς τῆς Χωροφυλακῆς».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Ὀξυλίθου Εὐβοίας, ζητοῦντος ἄμεσον ἵδρυσιν σταθμοῦ χωρ)κῆς, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῆς ὡς ἄνω περιφερείας.

§6Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Πρόκειται περὶ ἑνὸς ψηφίσματος τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου τοῦ χωρίου Ὀξυλίθου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει σταθμὸν Χωροφυλακῆς. Παρακαλῶ νὰ ἐξετάσητε τὴν αἴτησιν αὐτὴν μὲ πᾶσαν εὐμενῆ διάθεσιν διότι πρόκειται περὶ εὐρείας περιοχῆς, ἡ ὁποία πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ ἔχῃ σταθμὸν Χωροφυλακῆς.

§7Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Συνιστῶμεν, κ. Ὑπουργέ, καὶ ἡμεῖς τὴν ἀναφορὰν αὐτὴν λόγῳ τῆς θέσεως καὶ τῆς σημασίας τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ περιοχὴ αὐτή.

§8Κ. ΡΕΝΤΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτερ.). Ὑπάρχουν λόγοι ἀσφαλείας; Θὰ τὸ ἐξετάσω, πάντως, εὐχαρίστως. Θέλω ὅμως νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς, ὅτι τελευταίως παρατηρεῖται μία τάσις ἀντίθετος, δηλαδή, νὰ περιορισθοῦν τὰ Τμήματα διότι, ὅπως θὰ ἔχετε ἐκ πείρας μίαν ἀντίληψιν, ὅταν ὑπάρχουν σταθμοὶ εἰς μέρη, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχει ὑπηρεσιακὴ ἀνάγκη, συνήθως ἐνοχλοῦνται οἱ κάτοικοι. Ἐφ’ ὅσον ἡ ἀσφάλεια λειτουργεῖ καλῶς, ἀπὸ τὸ κέντρον εἶναι δυνατὸν νὰ ἐποπτεύουν καὶ εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν. Ὑπάγει τελευταίως ἕνα αἴτημα τῶν κατοίκων νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τοὺς σταθμοὺς αὐτούς.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Σαράντης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Συνδέσμου Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων πολέμου Γρεβενῶν–Κοζάνης, κλπ.

§10Θ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορῶν τοῦ Συλλόγου πολεμιστῶν συνταξιούχων Πατρῶν καὶ ἀποστράτων ἀξιωματικῶν Κερκύρας, ζητούντων τροποποίησιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κώδικος πρὸς ἄρσιν ἀδικιῶν.

§12Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ αἴτημα τῶν συνταξιούχων εἶναι γνωστόν. Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ τὸ ἀναπτύξω, θὰ ἤθελα μόνον νὰ γνωρίζωμεν τὰς ἀντιλήψεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ τῆς αἰτήσεως αὐτῆς, ὅπως ἀρθοῦν αἱ ἀδικίαι.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Γεροκωστόπουλος ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§14Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶχε δημοσιευθῆ ἕνας ἀναγκαστικὸς νόμος περὶ κώδικος συντάξεων Δημοσίων ὑπαλλήλων, ὁ ὁποῖος θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλὴν διὰ νὰ κυρωθῇ καὶ ἀναπτυχθοῦν αἱ γνῶμαι τοῦ Σώματος. Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἐκπληρώσῃ τὴν ὑπόσχεσιν ποὺ ἔδωσεν ὥστε νὰ φέρῃ τὸ νομοθέτημα αὐτὸ εἰς τὴν Βουλήν, ὥστε ἡ Βουλὴ νὰ ἀποφανθῇ.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Παπαρρηγόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§16Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ αἴτημα εἶναι διπλοῦν. Εἶναι ἕνα αἴτημα γενικώτερον νὰ ἀχθῇ πρὸς κύρωσιν ὁ ἀναγκαστικὸς νόμος 1854. Διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἔγινε διόρθωσις μερικῶν ἀτόπων, ἀλλ’ εἶναι ἐπίσης ἀληθές, ὅτι ἐδημιουργήθησαν δι’ αὐτοῦ πολλαί, πάρα πολλαὶ ἀδικίαι, αἱ ὁποῖαι ἔπληξαν συνταξιούχους κατὰ τρόπον ἐντελῶς ἄνισον καὶ σκληρόν. Ὁ νόμος αὐτὸς ἔχει προκαλέσει μίαν ἀνισότητα εἰς τὸν κόσμον τὸν συνταξιοδοτούμενον. Ὁ κόσμος αὐτὸς δὲν ζητεῖ τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀκουσθῇ ἡ γνώμη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ νὰ ἐξετασθοῦν τὰ θέματα τοῦ νόμου αὐτοῦ, τοῦ ἀναγκαστικοῦ, ὁ ὁποῖος ἐξεδόθη ὑπ’ εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως χωρίς, σημειωτέον, νὰ ὑπάρχῃ καμμία ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ ἐκδοθῇ ὡς ἀναγκαστικὸς νόμος. Ζητεῖ, λέγω, ὁ κόσμος αὐτὸς νὰ συζητηθῇ ὑπὸ τῆς Βουλῆς ὁ νόμος αὐτὸς ἵνα δοθῇ εὐκαιρία νὰ διορθωθοῦν ὡρισμένα ἄτοπα καὶ ἀδικίαι αἱ ὁποῖαι συνετελέσθησαν. Ἕνα εἰδικώτερον θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐφιστῶ ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εἶναι ὁ περίφημος Α. Ν. περὶ τῆς συντάξεως τῶν θυμάτων τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, διότι ἐδημοσιεύθησαν ταὐτοχρόνως οἱ δύο αὐτοὶ νόμοι καὶ εἶναι συναφεῖς. Κύριε Ὑπουργέ, ἀρκεῖ νὰ σᾶς τονίσω, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε τὸ μέγεθος τῶν ἀδικιῶν, αἱ ὁποῖαι διεπράχθησαν διὰ τοῦ δευτέρου αὐτοῦ νόμου ἀρκεῖ λέγω, νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὸ τραγικὸν παράδειγμα τῆς πεοιφερείας Καλαβρύτων. Μὲ μίαν μονοκονδυλιὰν ἀπεστερήθησαν τοῦ πενιχροῦ βοηθήματος, τὸ ὁποῖον ἔπαιρναν αἱ χῆραι Καλαβρύτων, τῶν ὁποίων, οἱ προστάται κατεκρεουργήθησαν καὶ κατεσφάγησαν ὑπὸ τῶν Γερμανῶν καὶ ὁμαδικῶς διότι δὲν ἀγνοεῖτε, ὅτι ἐσημειώθη αὐτὸ τὸ τραγικὸν φαινόμενον, νὰ ἐκτελεσθοῦν καὶ νὰ ἐξοντωθοῦν ὁλόκληροι οἰκογένειαι. Ἔμειναν 1000 περίπου γυναῖκες καὶ νήπια εἰς τὴν πόλιν τῶν Καλαβρύτων, τὸ αὐτὸ δὲ περίπου συνέβη καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον, διότι θὰ γνωρίζετε ὅτι ταὐτοχρόνως μὲ τὴν πόλιν τῶν Καλαβρύτων, ἐξετελέσθησαν οἱ κάτοικοι 13 ἕως 14 χωριῶν. Ἦλθε, λοιπόν, αὐτὸς ὁ νόμος «περὶ τῶν θυμάτων τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ» καὶ μὲ μιὰ μονοκονδυλιὰ ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπεστέρησεν ὅλες τὶς χῆρες τῆς συντάξεώς των, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἔθεσε νέες αὐστηρότατες προϋποθέσεις καὶ ὑπεχρέωσε καὶ ἐκεῖνες ἀκόμη, ποὺ τελικῶς θὰ δικαιοῦνται τοῦ ἐλαχίστου ἐπιδόματος τοῦ νέου νόμου, νὰ ὑποβάλουν νέας αἰτήσεις, νὰ γίνῃ νέα διαδικασία διὰ νὰ κριθῇ κατὰ πόσον δικαιοῦνται. Ἐν τῷ μεταξὺ αὐταὶ αἱ γυναῖκες, οἱ ἐλάχιστες ποὺ θὰ δικαιωθοῦν, δὲν παίρνουν πεντάρα, δὲν ἠμποροῦν νὰ πάρουν οὔτε τὸ γάλα τῶν παιδιῶν των. Εἶναι ἕνα τραγικὸν πρᾶγμα, κ. Πρόεδρε, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ συγκινήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Εἶναι ἀπαράδεκτον ἑνάμισυ χρόνο μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ Α. αὐτοῦ τοῦ νόμου νὰ μὴ ἔρχεται οὗτος πρὸς κύρωσιν ἵνα δοθῇ οὕτω ἡ εὐκαιρία νὰ διορθωθοῦν τὰ ἄτοπα καὶ αἱ γενόμεναι ἀδικίαι. Ἐκδηλώνω, κ. βουλευταί, τὰ αἰσθήματα αὐτῶν τῶν γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι εὑοίσκονται εἰς τραγικὴν κατάστασιν. Ἔχει ὅμως καὶ ἄλλο τραγικὸν ἐπακόλουθον αὐτὴ ἡ ἱστορία. Μὲ τὸ νὰ παίρνουν 100–150.000 δραχμὲς τὸν μῆνα αὐτὲς οἱ γυναῖκες ὑπῆρχε καὶ κάποια κίνησις μέσα εἰς τὰ Καλάβρυτα, ἐνῷ τώρα εὑρίσκεται ἡ πόλις εἰς πλήρη μαρασμόν. Εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ παράτασις τῆς ἐκκρεμότητος αὐτῆς. Δι’ αὐτὸ πρέπει ὁ νόμος νὰ ἔλθῃ πρὸς κύρωσιν, ὥστε νὰ διορθωθοῦν αἱ ἀδικίαι ποὺ ἔγιναν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Σχινᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§18Α. ΣΧΙΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τοῦ αἰτήματος τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν πρὸ ὀλίγου, παρακαλῶ ὅπως ἔλθῃ ὁ συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ πρὸς κύρωσιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, διότι πραγματικῶς ὡρισμέναι κατηγορίαι συνταξιούχων ἀδικοῦνται καταφώρως Πρέπει νὰ συζητηθῇ, ὥστε ὑπὸ τὸ φῶς τῆς κοινοβουλευτικῆς συζητήσεως, νὰ εὑρεθῇ ὁ δυνατὸς τρόπος τῆς διορθώσεως τῶν γενομένων ἀδικιῶν.

§19Χ. ΕΥΕΛΠΙΔΗΣ (Ὑπ. Οἰκον.). Αἱ τροποποιήσεις τοῦ νόμου ὑπεβλήθησαν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ θὰ δοθῇ ἀφορμὴ κατὰ τὴν συζήτησιν νὰ φέρετε τὰς τροποποιήσεις, τὰς ὁποίας νομίζετε.

§20ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ ἔλθῃ ὁ Α. Ν.

§21Χ. ΕΥΕΛΠΙΔΗΣ (Ὑπ. Οἰκον.). Θὰ ἔλθῃ καὶ αὐτός.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν Ἑνώσεων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Τυρνάβου, Ἁγυιᾶς, κλπ. διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ εἰσέτι χορήγησιν καλλιεργητικῶν δανείων.

§23Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνεζητήθη τὸ θέμα τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς γεωργίας καὶ εἶναι πρόωρον, νομίζω, διὰ νὰ ἔχῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς κάτι νεώτερον. Θὰ ἐπρότεινα, λοιπόν, νὰ ἀναβληθῇ, ὥστε νὰ δοθῇ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν ὁ ἀπαιτούμενος χρόνος πρὸς μελέτην τοῦ θέματος.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς Στρατιωτικῶν Συνταξιούχων Κερκύρας, ζητούντων τροποποίησιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος.

§25Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ συναφοῦς ἀναφορᾶς μὲ τὴν προηγουμένην, ἥτις συνεζητήθη πρὸ ὀλίγου μόλις.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀνα-

φορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Γ. Παμπούκας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐπερωτήσεώς του, ἀπευθυνομένης πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, σχετικῶς μὲ τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν χημικῶν λιπασμάτων, τὴν διάθεσιν αὐτῶν, κλπ.

§27Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἐπερώτησίς μου, ἔσχεν ἀφορμὴν τὴν ἀπάντησιν τὴν ὁποίαν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἔδωκε τὴν 21 Νοεμβρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἰς διαμαρτυρίας βουλευτοῦ ὅτι ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου 1951 ἡ τιμὴ τῶν χημικῶν λιπασμάτων ηὐξήθη ἀπὸ δραχμὰς 358.000 τὸν τόννον εἰς 500.000 τὰ ἀραιὰ λιπάσματα φωσφορικά, καὶ ἀπὸ δραχμὰς 1.330.000 εἰς 1.931.000 τὰ πυκνὰ φωσφορικά, ἤτοι ὑπολογιζομένων καὶ τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς καὶ προμηθειῶν τῆς Τραπέζης, ἀπὸ δρχ. 816 κατ’ ὀκᾶν εἰς 1.050 τὰ ἀραιὰ φωσφορικὰ καὶ ἀπὸ δρχ. 2.050 κατ’ ὀκᾶν εἰς 2.470 τὰ πυκνὰ φωσφορικά. Ἐλέγχω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ὅτι εἰς ἀπάντησιν τοῦ διαμαρτυρομένου βουλευτοῦ διὰ τὴν κατὰ τὰ ἄνω αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων ἐδήλωσεν εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην ξηρῶς, ὅτι «οἱ ἀριθμοὶ (μᾶς εἶπε τὴν ἡμέραν ἐκείνην) εἶναι ἄτεγκτοι καὶ οὐδεμία μαγικὴ δύναμις εἶναι ἱκανὴ νὰ μεταβάλῃ τὰ πράγματα δεδομένου ὅτι ἡ ὕψωσις τῶν τιμῶν τῶν λιπασμάτων ὀφείλεται εἰς τὴν ὕψωσιν τῆς τιμῆς τῶν εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν κλπ.». Ἐλέγχω, ἐπαναλαμβάνω, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ὅτι δώσας τὴν ξηρὰν αὐτὴν ἀπάντησιν, δὲν ἐταλαιπώρησε τὸν ἑαυτόν του, δὲν τὸν ἐκούρασεν οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον διὰ νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὸ ζήτημα, διὰ νὰ ἐξετάσῃ βαθύτερον τὸ πρόβλημα, εἰς τὶ ὀφείλεται, ποῦ ὀφείλεται ἡ ὕψωσις τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων. Δὲν ἔδειξεν, ἐπιμένω, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας μὲ τὴν ἀπάντησιν τὴν ὁποίαν ἔδωκεν, οὐδὲν ἐνδιαφέρον, οὐδεμίαν στοργὴν διὰ τὰ ζητήματα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. Οἱ ἀγρόται ὅμως, κ. βουλευταί, ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ ἀξιοῦν ἀπὸ τοὺς ἐντεταλμένους, ὅπως διαχειρίζωνται τὰ ζητήματά των, ὅπως εἶναι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ἡ Κυβέρνησις, αἱ Γεωργικαὶ Ὑπηρεσίαι καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ γεωργικοὶ ὀργανισμοὶ ὡς καὶ αἱ συνεταιριστικαὶ ὀργανώσεις των, ἔχω, λέγω, κάθε ἀξίωσιν νὰ δεικνύουν ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ζητήματά των καὶ ἐνδιαφέρονται διὰ τὴν τύχην των, ἂν ὄχι λύσιν τῶν δυσκόλων προβλημάτων των καὶ πλήρη ἱκανοποίησιν τῶν δικαίων διεκδικήσεών του, πάντως νὰ ἀποδεικνύουν κάποιαν κατανόησιν διὰ τὰ θέματα μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπιφορτισμένοι, νὰ δεικνύουν κάποιαν στοργὴν διὰ τὸ κατάντημα εἰς τὸ ὁποῖον ἔχει περιέλθει ἡ ἀγροτικὴ τάξις, νὰ δεικνύουν κάποιον ἐνδιαφέρον διὰ τὸν δύσκολον ἀγῶνα τῆς ζωῆς των. Δὲν νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἀπαντήσας ὡς ἀπήντησεν εἰς τὰς διαμαρτυρίας τῶν κυρίων συναδέλφων, ἔπεισε τὴν ἀγροτικὴν τάξιν, ἔπεισε τοὺς ἀγρότας, ὅτι ἔδειξε κατανόησιν εἰς τὸ θέμα τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων, ἔδειξε στοργὴν καὶ ἐνδιαφέρον διὰ τὸν πόνον τῶν ἀγροτῶν. Ἐάν, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ἡ ἐπερώτησίς μου ἐμφανίζεται κάπως σκληρῶς διατετυπωμένη εἰς τὴν ἔγγραφον ἀναγραφήν της τοῦτο, πιστεύσατε, ὅτι ὀφείλεται, ὅπως καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ γεωτρήσεων σᾶς εἶπον, εἰς τὴν πεποίθησίν μου ὅτι ἔχετε καὶ δυναμικότητα καὶ φιλοδοξίαν εἰς τὸ νὰ ἀντιμετωπίζετε τὰ ζητήματα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως καὶ νὰ προσπαθήσετε νὰ δώσετε λύσιν, ὅπου εἶναι δυνατὴ αὕτη. Διὰ νὰ δώσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὴν ὀλιγόλογον πλὴν στυγνὴν ἀπάντησιν, τὴν μονολεκτικὴν οὕτως εἰπεῖν ἀπάντησιν, περὶ τῆς ὁποίας σᾶς ὡμίλησα, «ὅτι, ἀφοῦ αἱ διεθνεῖς των τιμαὶ εἶναι ὑψηλαί, ἄρα καὶ ἐδῶ δικαιολογημένως ηὐξήθησαν τὰ λιπάσματα» ἀπέδειξεν ὅτι δὲν ἔχει παρακολουθήσει ὡρισμένα πράγματα τὰ ὁποῖα καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐπανειλημμένως ἔχουν λεχθῆ καὶ εἰς τὸν ἡμερήσιον τύπον ἐπανειλημμένως ἔχουν ἀναπτυχθῆ καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον του ὀγκωδέστατον φάκελλον ἔχουν σχηματίσει, ἀφοῦ καὶ εἰς ὅλον τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καθημερινῶς γίνεται συζήτησις περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τῆς τιμῆς δηλαδὴ τῶν λιπασμάτων. Καὶ ὅμως θὰ ἔπρεπεν ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ εἶχε πληροφορηθῆ ὅτι καὶ ἡ τελευταία αὔξησις τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων ὑπῆρξεν ἀδικαιολόγητος, ὡς ὑπερβᾶσα τὰς διεθνεῖς τιμὰς τούτων, καὶ ἐὰν ἐξήταζε τὸ ζήτημα ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς διαθέσεως καὶ τοῦ τρόπου διανομῆς τῶν λιπασμάτων θὰ κατέληγεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ὄχι μόνον αὔξησις δὲν ἐπετρέπετο, ἀλλ’ ἀντιθέτως θὰ ἔπρεπεν ἡ τιμὴ τῶν λιπασμάτων καὶ νὰ εἶχεν ὑποβιβασθῆ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀσφαλῶς γνωρίζει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς αὔξησιν στρεμματικῶν ἀποδόσεων καὶ συνεπῶς εἰς ἐλάττωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων ἄνευ διαδόσεως τῶν λιπασμάτων, ἄνευ εὐρυτάτης χρησιμοποιήσεως τῶν λιπασμάτων ὑπὸ τῶν ἀγροτικῶν μας πληθυσμῶν. Ἀλλ’ ἐπίσης ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ γνωρίζῃ ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων δὲν εἶναι ἱκανοποιητικαὶ λαμβανομένου ὑπ’ ὄψει τοῦ διαφορισμοῦ τῶν τιμῶν μεταξὺ γεωργικῶν προϊόντων καὶ βιομηχανικῶν εἰδῶν, εἰδικώτερον δὲ τὸν σκληρὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν εὐγενῶν μας γεωργικῶν προϊόντων ἀνταγωνιζομένων ὁμοειδῆ προϊόντα ἄλλων χωρῶν, προσφερομένων εἰς μικροτέρας τιμάς. Συνεπῶς αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων μας δὲν ὑποβοηθοῦν εἰς τὴν εὐρεῖαν διάδοσιν τῶν λιπασμάτων, ὥστε διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων νὰ ἔχωμεν ἐλάττωσιν τοῦ κόστους παραγωγῆς μὲ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα αὐτοῦ τοῦ φαινομένου καὶ ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν λόγῳ τῶν γεγονότων αὐτῶν, νὰ ἔχωμεν εὐρεῖαν διάδοσιν τῶν λιπασμάτων, ἐὰν αἱ τιμαὶ αὐτῶν δὲν εἶναι εὐθηναί, ἐὰν ὁ ἀγρότης δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀγοράζῃ φθηνὰ λιπάσματα. Ἄλλα κράτη, κύριοι συνάδελφοι, ἐπιδοτοῦν τὰ λιπάσματα διὰ κονδυλίων τὰ ὁποῖα ἀναγράφουν εἰς τὸν προϋπολογισμόν των. Ἄλλα πάλιν κράτη ἔχουν εἰδικὰ μεταφορικὰ τιμολόγια ἠλαττωμένα ἀκριβῶς διὰ νὰ δύνανται οἱ ἀγρόται νὰ ἀγοράζουν φθηνὰ λιπάσματα. Παρ’ ἡμῖν, κύριοι βουλευταί, ἀφ’ ἧς ἱδρύθη τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας, δηλαδὴ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1914, ἀπέβλεψαν ἔκτοτε εἰς τὴν εὐρυτέραν διάδοσιν τῶν λιπασμάτων εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμούς. Καὶ δι’ αὐτὸ εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του διὰ τοῦ νόμου 527)14, εὐθὺς λέγω ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του, καθώρισε πλήρη ἀπαλλαγὴν ἀπὸ παντὸς τελωνειακοῦ, λιμενικοῦ κλπ. δασμοῦ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων λιπασμάτων, καὶ τῶν πρώτων ὑλῶν τῶν χρησίμων διὰ τὴν παρασκευὴν αὐτῶν ἐν τῇ χώρᾳ. (Ἀναγινώσκει τὸ ἄρθρον 6 τοῦ ὡς ἄνω νόμου). Ἀπὸ τότε λοιπὸν ἔγινε πρόβλεψις διὰ τὴν εὐρυτάτην διάδοσιν τῶν λιπασμάτων, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ κατ’ ἄλλον τρόπον, παρὰ ἐὰν ταῦτα προσφέρωνται εἰς εὐθηνὰς τιμάς. Τὸ καθεστὼς αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς λιπασμάτων διὰ τὴν εὐρυτέραν χρησιμοποίησιν τούτων διετηρήθη ἀδιατάρακτον ἐπὶ 17 ὁλόκληρα ἔτη, μέχρις οὗ ἤρξατο μετὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφὴν ἐφαρμοζομένη μία νέα οἰκονομικὴ ἑλληνικὴ πολιτική, τῆς δημιουργίας δηλαδὴ ἐγχωρίων βιομηχανιῶν διὰ τῆς ἐπιβολῆς προστατευτικῶν δασμῶν. Ἀλλὰ καὶ πάλιν βλέπομεν ὅτι, ἐνῷ διὰ τοῦ νόμου 5198 τοῦ 1931 ἀφ’ ἧς σᾶς λέγω, ἤρξατο ἐφαρμοζομένη πολιτικὴ προστατευτικῶν δασμῶν πρὸς ὑποστήριξιν τῶν ἐγχωρίων βιομηχανιῶν, βλέπομεν ὅτι ἐνῶ διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ νόμου ἐκείνου τίθεται δασμὸς ἐπὶ τῶν ἔξωθεν εἰσαγομένων φωσφορικῶν ἁπλῶν καὶ μικτῶν λιπασμάτων καὶ τοῦτο διὰ νὰ προστατευθῇ ἡ τότε ἀναπτυσσομένη ἐγχώριος βιομηχανία λιπασμάτων καὶ ἐνῷ δι’ ἄλλου ἄρθρου τοῦ αὐτοῦ νόμου ἀπαλλάσσονται παντὸς δασμοῦ οἱ ἔξωθεν εἰσαγόμενοι σάκκοι καὶ φωσφορῖται καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι πρῶται ὗλαι αἱ χρησιμοποιούμεναι πρὸς παρασκευὴν ἐγχωρίων λιπασμάτων, ἡ τότε Κυβέρνησις ὡς ἀντάλλαγμα τῆς ἐπιβολῆς δασμῶν διηγόρευσε διὰ τοῦ ἄρθρου 3 ὅτι ἡ ἐγχώριος βιομηχανία, τὴν ὁποίαν προστατεύει κατὰ τοσοῦτον τρόπον, ὑποχρεοῦται ὡς ἀντάλλαγμα, ἐπαναλαμβάνω, διὰ τοὺς δασμούς, τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλει ὑπὲρ αὐτῆς, νὰ ὑποβιβάζῃ τὰς τιμὰς τῶν λιπασμάτων της καὶ νὰ διατηρῇ ταύτας χαμηλὰ ἐφ’ ὅσον δὲν ἐπέρχονται αὐξομειώσεις εἰς τὰς διεθνεῖς τιμὰς τῶν πρώτων ὑλῶν. (Ἀναγινώσκει τὸ ἄρθρον). Βλέπομεν λοιπὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἕνα χέρι ἠθέλησε νὰ προστατεύσῃ τὴν ἐγχώριον βιομηχανίαν, προκειμένου διὰ τὴν ἐγχώριον βιομηχανίαν λιπασμάτων δὲν ἠκολούθησε τὸ μέσον τὸ ὁποῖον ἐφήρμοζε κατὰ κανόνα ἐπὶ τῶν ἄλλων βιομηχανιῶν, ἃς ἁπλῶς ἐπροστάτευσε διὰ προστατευτικῶν δασμῶν, εἰδικῶς, ἐπαναλαμβάνω, διὰ τὰ λιπάσματα, ἐπιβάλλει ἐπὶ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας βαρεῖς ὅρους ὥστε καὶ πάλιν παρ’ ὅλην τὴν προστασίαν τῆς βιομηχανίας αὐτῆς, αἱ τιμαὶ τῶν ἐγχωρίων λιπασμάτων νὰ μὴ ὑπερβαίνουν τὰς διεθνεῖς τιμάς. Ἡ βιομηχανία ἡ ἐγχωρία, ἡ ὁποία ἀπὸ τοῦ 1931 ὅλο καὶ περισσότερον ἠνδροῦτο διὰ τῶν προστατευτικῶν δασμῶν, βαρέως φέρουσα τὴν ὑποχρέωσίν της νὰ παράγῃ καὶ πωλῇ λιπάσματα εἰς διεθνεῖς τιμάς, κατώρθωσε διὰ νόμου μεταγενεστέρου, δι’ ἑνὸς νομοθετικοῦ Διατάγματος τοῦ ἔτους 1935, νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὸν βαρὺν αὐτὸν ὅρον νὰ καταργήσῃ τὸν νόμον, διὰ τοῦ ὁποίου αἱ διεθνεῖς τιμαὶ κανονίζουν τὰς τιμὰς τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας, κατώρθωσεν ἑπομένως νὰ καταργήσῃ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ νόμου τοῦ 1931 καὶ διὰ τοῦ νεωτέρου αὐτοῦ Ν. Δ)τος ἐπανῆλθεν εἰς τὸ καθεστὼς τῆς κοστολογήσεως ὅπερ ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμοσθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα, διότι δὲν ἔχομεν ὑπηρεσίας τεχνικῶς κατηρτισμένας, ὥστε νὰ δύνανται νὰ παρακολουθήσουν τὸ κόστος παραγωγῆς ἐγχωρίων προϊόντων. Εἶπον ἀνωτέρω, ὅτι ὁ νόμος τοῦ ἔτους 1931 ἔθετεν ὡς βάσιν κοστολογήσεως τὰς διεθνεῖς τιμάς, διότι μὲ αὐτὰς ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἡ Κυβέρνησις ἠδύνατο νὰ ἐλέγχῃ τὰς τιμὰς τῶν λιπασμάτων. Ἀλλὰ καὶ τὸ Ν. αὐτὸ Δ)γμα τοῦ ἔτους 1935 δὲν ἔμεινεν ἐπὶ πολὺ ἐν ἰσχύϊ διότι βραδύτερον ἡ Κυβέρνησις τοῦ 1937 διὰ τοῦ νόμου 562 τοῦ 1937 τὸ κατήργησε καὶ εἰσήγαγεν ἄλλο σύστημα κοστολογήσεως τῶν λιπασμάτων ἐξ ἴσου ὅμως προστατευτικὸν διὰ τὴν ἐγχώριον βιομηχανίαν. Διὰ τοῦ νόμου 562 τοῦ ἔτους 1937 καθωρίσθη ὅτι ἡ ἐγχωρία βιομηχανία δικαιοῦται νὰ διαθέτῃ τὰ παρ’ αὐτῆς παρασκευαζόμενα λιπάσματα εἰς τιμὰς οὐχὶ ἀνωτέρας τῆς κατωτάτης τιμῆς εἰς τὴν ὁποίαν διετίθεντο ταῦτα κατὰ τὴν τελευταίαν πενταετίαν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Ε. Μπακλατζῆς). Ἔλαβε δὲ ὡς βάσιν τιμῆς τῶν λιπασμάτων τὰς τιμὰς τῆς τελευταίας πενταετίας 1932–1935 διότι ἦτο γνωστὸν ὅτι ἐξακολουθούσης ἀκόμη τῆς παγκοσμίου οἰκονομικῆς κρίσεως ἥτις εἶχεν ἐκραγῆ τὸ ἔτος 1929, αἱ τιμαὶ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τῶν πρώτων ὑλῶν εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγορὰς ἦσαν ἐξαιρετικῶς ξεπεσμέναι καὶ ὁ νόμος αὐτός, ἐπαναλαμβάνω, ἦτο ἐξ ἴσου προστατευτικὸς τῶν παραγωγῶν διότι καὶ ὁ νόμος αὐτὸς δὲν ἐξήρτει τὸν καθορισμὸν τιμῶν ἀπὸ ἔλεγχον κόστους παραγωγῆς, ἔλεγχον τὸν ὁποῖον οὐδέποτε δύναται οὐδεμία ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐν συνειδήσει νὰ εἴπῃ ὅτι εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐφαρμόζῃ. Τὸ καθεστὼς τοῦ 1937 διετηρήθη μέχρι τοῦ ἔτους 1948 ὁπότε ἐψηφίσθη ὁ νόμος 160 τοῦ 1948, ὁ νῦν ἰσχύων νόμος περὶ τιμῶν λιπασμάτων, ὁ ὁποῖος ἐπανέφερε τὸ σύστημα τῆς κοστολογήσεως κατὰ ἕνα τρόπον κάπως καλλίτερον ἀπὸ ἐκείνους, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς ὡμίλησα. Διότι τὸ ἄρθρον τοῦ νόμου 1948 λέγει ὅτι διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν τιμῶν τῶν χημικῶν λιπασμάτων τῶν εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, εἴτε εἶναι φωσφοροῦχα εἴτε ἀζωτοῦχα κλπ. καὶ πωλουμένων αὐτουσίων ἐν τῇ χώρᾳ, λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ τιμὴ ἑκάστου εἴδους λιπασμάτων ἢ πρώτων ὑλῶν ὡς αὗται προσδιορίζονται ἐν τῇ διεθνεῖ ἀγορᾷ σὺν κανονικῷ κέρδει. Προκειμένου ὅμως περὶ τῶν παρασκευαζομένων ὑπὸ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ τιμὴ τῶν πρώτων ὑλῶν ἐν τῇ διεθνεῖ ἀγορᾷ σὺν ἐξόδοις βιομηχανοποιήσεως κλπ. Βεβαίως ἐδῶ ὑπάρχει κάποια ἀτέλεια, κάποια ἀσάφεια. Παρ’ ὅλην ὅμως τὴν ἄνω σκιαγραφηθεῖσαν μεταβολὴν τῶν συστημάτων καθορισμοῦ τιμῆς λιπασμάτων ἀπὸ τοῦ πρώτου νόμου 5198)1931 μέχρι τοῦ τελευταίου 760)1948 δὲν βλέπω νὰ κατηργήθη καὶ τὸ θεωρῶ ἐξακολουθητικῶς ἰσχῦον τὸ ἄρθρον 3 τοῦ παλαιοῦ νόμου 1931 καθ’ ὅ, εἰς ἀντάλλαγμα τῆς παραχθείσης εἰς τὴν ἐγχώριον βιομηχανίαν δασμολογικῆς ἀτελείας τῶν εἰδῶν τῶν χρησίμων πρὸς παρασκευὴν τῶν ἐγχωρίων λιπασμάτων καὶ τῆς παρασχεθείσης εἰς αὐτὴν δασμολογικῆς προστασίας καὶ ἄλλων εὐνοιῶν καὶ ὠφελημάτων περὶ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς ὁμιλήσω ἀμέσως, ἠξιώθη ἀπ’ αὐτὴν ὅπως αἱ τιμαὶ τῶν ἐγχωρίων λιπασμάτων μὴ ὑπερβαίνωσι τὰς διεθνεῖς τιμάς, τοῦθ’ ὅπερ σημαίνει ὅτι δὲν δύναται τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας νὰ καθορίζῃ τιμὰς ἀνωτέρας τῶν διεθνῶν τοιούτων. Συμπέρασμά μου ἑπομένως ἀδιάσειστον εἶναι, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, οὔτε εἰς τὰς ἐπιτροπὰς κοστολογήσεως τῶν λιπασμάτων νὰ ὑπερβαίνουν τὰς διεθνεῖς τιμὰς ἐν τῇ κοστολογήσει τόσον τῶν λιπασμάτων τῶν παρασκευαζομένων ἐν Ἑλλάδι, ὅσον καὶ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ αὐτουσίως εἰσαγομένων καὶ αὐτουσίως εἰς τοὺς ἀγρότας διανεμομένων. Τὶ συνέβη ὅμως ἐν προκειμένῳ; Ἔχομεν δύο αὐξήσεις ἐντὸς 6 μηνῶν. Τὴν 12 Δεκεμβρίου 1950 τὰ λιπάσματα αὐξάνονται εἰς 358.000 τὸν τόννον τὰ ἁπλᾶ ἀπὸ 300.000 περίπου καὶ εἰς 1.330.000 ἀπὸ 1.100.000 περίπου τὰ πυκνά. Ἐντὸς ἕξ μηνῶν ἔχομεν αὔξησιν τῶν λιπασμάτων ἀπὸ 358.000 εἰς 500.000 τὸν τόννον τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀπὸ 1.330.000 εἰς 1.931.000 τὰ πυκνά, ἐντεῦθεν δὲ ἡ δικαία ἐξέγερσις τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, ὅμως, κύριε Ὑπουργέ, κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τῶν αὐξήσεων προβαίνει εἰς διεθνεῖς διαγωνισμοὺς πρὸς εἰσαγωγὴν λιπασμάτων φωσφορούχων ὁμοίων μὲ τὰ παραγόμενα ὑπὸ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας, διότι ἡ ἐγχώριος βιομηχανία πρὶν ἢ ἀποπερατωθοῦν αἱ ἐγκαταστάσεις της δὲν ἐπαρκεῖ διὰ νὰ ἔχῃ τὰς ποσότητας ποὺ ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν γεωργίαν καὶ ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἐπαναλαμβάνω, προκηρύσσει διεθνῆ διαγωνισμὸν καὶ κατακυροῖ τὴν εἰσαγωγὴν λιπασμάτων ἐξ Ἀλγερίου μὲ τιμὴν 492.000 τὸν τόννον φωσφορούχων τσὶφ Πειραιᾶ ἐντὸς σάκκων καὶ μὲ παράδοσιν εἰς 10 ἐπιλιμένια κέντρα. Ἐὰν δὲ ἀφαιρέσωμεν τὴν τιμὴν τῶν σάκκων ἡ ὁποία ἀνέρχεται εἰς 130.000 ὡς ἐπίσης καὶ 60.000 διὰ ναῦλον ἀπὸ Δραπετσῶνα εἰς Πειραιᾶ, βλέπομεν ὅτι ἡ ΑΤΕ προμηθεύεται λιπάσματα μὲ τὴν τιμὴν 302.000 δρχ. ἥτις ἀποτελεῖ τὴν ἀνάλογον πρὸς τὰ ἐγχώρια παραδιδόμενα γυμνὰ ἐπὶ Δραπετσῶνος τιμήν των, ἤτοι τὴν διεθνῆ τιμήν των. Κατόπιν τούτων δὲν ἐπετρέπετο νὰ γίνουν αἱ τελευταῖαι αὐξήσεις εἰς τὴν τιμὴν τῶν λιπασμάτων. Διατὶ λοιπὸν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδικαιολόγησε τὴν γενομένην, μεσοῦντος τοῦ 1951, αὔξησιν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ πῶς ἐπιτρέπει νὰ συνεχίζεται αὐτή; Τὴν ἄποψίν μου περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπτοῦ τῆς τελευταίας αὐξήσεως τῶν φωσφορούχων λιπασμάτων δεδομένου ὅτι αἱ κοστολογήσεις τῶν ἐγχωρίων λιπασμάτων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι ἀνώτεραι τῶν διεθνῶν τιμῶν των, δὲν τὴν στηρίζω μόνον εἰς τὴν ἑρμηνείαν τῶν νόμων. Τὴν ἄποψίν μου αὐτὴν τὴν στηρίζω καὶ εἰς τὸ ὅτι ἡ ἐγχώριος βιομηχανία ἠνδρώθη ἐπὶ τοσοῦτον διὰ τῶν εὐνοιῶν τὰς ὁποίας παρέσχεν εἰς αὐτὴν τὸ Κράτος, ὥστε νὰ εἶναι νῦν εἰς θέσιν νὰ παράγῃ λιπάσματα εἰς διεθνεῖς τιμάς. Αἱ εὔνοιαι αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν εἰς τὴν ἑταιρείαν λιπασμάτων μέχρι τοῦδε εἶναι πολλαὶ δεδομένου ὅτι πάντοτε τοῦτο ἀπέβλεψε μὲ στοργὴν χάριν τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν εἰς τὴν παρασκευὴν ἐπαρκῶν καὶ εὐθηνῶν ἐγχωρίων λιπασμάτων. Τὸ ἔτος 1930–31 τῆς ἐδόθησαν ὡς δάνειον 60.000 χρυσαῖ λίραι. Τὸ 1931 τῆς ἐδόθη δασμολογικὴ προστασία. Τὸ 1946–47 τῆς ἐδόθη δάνειον 20 δισεκατομμύρια, καὶ τελευταίως ἐκ τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ λαμβάνει 7 ἑκατομμύρια δολλάρια διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἐγκαταστάσεών της. Ἐὰν ἡ ὑγιὴς προστατευτικὴ πολιτικὴ ὑπὲρ τῶν ἐγχωρίων βιομηχανιῶν, κατὰ τὸν κλασσικὸν θεωρητικὸν τῶν προστατευτικῶν δασμῶν Φρίντριχ Λὶστ ἐπιτρέπεται μόνον ἐπὶ τοσοῦτον ἐφ’ ὅσον χρόνον ἀπαιτεῖται διὰ νὰ ἀνδρωθοῦν αὗται, δύναταί τις ἀδιστάκτως νὰ εἴπῃ ὅτι ἡ βιομηχανία αὐτὴ ἠνδρώθη διὰ τῶν εὐνοιῶν τούτων τοῦ Κράτους καὶ εἶναι πλέον εἰς θέσιν νὰ παρασκευάζῃ φωσφοροῦχα λιπάσματα κάτω τῶν διεθνῶν τιμῶν. Τόσον εἶναι ἀναμφισβήτητον τοῦτο ὥστε ἀπὸ τοῦ ἔτους 1935 μέχρι τῆς κατοχῆς εἶχε μονοπωλήσει τὰ λιπάσματα εἰς τρόπον ὥστε οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ τὴν συναγωνισθῇ. Παρήγαγε τύπους πολυφωσφορούχων λιπασμάτων μὲ ἀναλογίαν 3 πρὸς 1 ἀντὶ τοῦ ὀρθοῦ 1 πρὸς 1 ὥστε δὲν ἠδύναντο νὰ τὴν συναγωνίζωνται τὰ ἐργοστάσια τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ τόσον τοῦτο εἶναι ἀληθές, ὥστε τὸ ἀνεγνώρισε καὶ ἡ ἰδία ἑταιρεία δηλώσασα εἰς ἐπίσημον δημοσίευμά της ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκην πλέον προστασίας. Δὲν ἔχετε παρὰ νὰ φυλλομετρήσητε τὴν ἐφημερίδα «Ἀγροτικὸς Ταχυδρόμος» ὅστις εἶναι τὸ ἐπίσημον ὄργανον τῆς Ἑταιρείας. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἡ ἰδία δηλοῖ ὅτι ἠνδρώθη ἐπὶ τοσοῦτον ὥστε νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ παράγῃ λιπάσματα εἰς τιμὴν κατωτέραν τῶν ἐξωτερικῶν ἐργοστασίων. Καὶ ἐρωτῶ διὰ δευτέραν φορὰν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας. Πῶς μὲ τοιαῦτα στοιχεῖα ἐπέτρεψε τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων καὶ τὴν χορήγησιν τούτων εἰς ηὐξημένην τιμὴν εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν; Διατὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδικαιολόγησε τὴν τελευταίαν αὐτὴν αὔξησιν; Ἀφίνων πρὸς στιγμὴν τὴν αὔξησιν τῶν λιπασμάτων τῆς Ἑταιρείας, ἔρχομαι ἤδη εἰς ἕτερον κεφάλαιον περὶ τῶν λιπασμάτων δηλαδὴ τὰ ὁποῖα διαθέτει ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, εἰσάγουσα ταῦτα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

§28Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ποίαν διαφορὰν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἡ τιμὴ τῶν λιπασμάτων ἀπὸ τὴν ἤδη;

§29Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Εἰς κόστος διεθνὲς 302.000 ὁ ἀγρότης πληρώνει 500.000 εἶναι μία κολοσσιαία διαφορὰ εἰς βάρος τῆς ἀγροτικῆς μας τάξεως. Ἡ Τράπεζα αὕτη, μὴ ἀρκουμένη εἰς τὰς ἐνταῦθα παραγομένας ποσότητας, κάμνει δημοπρασίας, διὰ νὰ εἰσαγάγῃ φωσφοροῦχα λιπάσματα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Οὕτω ἐπέτυχε διὰ δημοπρασίας τὴν τιμὴν τῶν 302.000 κατὰ τόννον. Καὶ εὐλόγως γεννᾶται εἰς ὅλους μας ἡ ἀπορία, ἥτις ἐγεννήθη καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, πῶς ἐπετράπη ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει εἰς τὴν ΑΤΕ ἢ μᾶλλον πῶς ἐπέτρεψεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἰς τὴν ΑΤΕ νὰ διαθέσῃ τὰ λιπάσματα τὰ ἰδικά της τὰ ὁποῖα αὕτη ἠγόρασε διὰ νὰ δοθοῦν εἰς τοὺς γεωργικοὺς πληθυσμούς, λιπάσματα ἅτινα τῆς ἐστοίχισαν μόνον 302.000 δρχ. κατὰ τόννον, πῶς ἐπαναλαμβάνω, ἐπετράπη νὰ τὰ διαθέσῃ πρὸς 500.000 κατὰ τόννον; Ἀλλά, κ. συνάδελφοι, βάσει τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ νόμου τοῦ 1948 τὰ ἔξωθεν εἰσαγόμενα καὶ αὐτουσίως διατιθέμενα εἰς τοὺς ἀγρότας λιπάσματα, διατίθενται ἐπὶ τιμῇ ἑκάστου εἴδους ὡς αὕτη προσδιορίζεται ἐν τῇ διεθνεῖ ἀγορᾷ σὺν κανονικῷ κέρδει (ἀναγινώσκει τὸ ἄρθρον). Ἐπιμένω ἑπομένως ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι ηὐξημένη ἡ τιμὴ τῶν λιπασμάτων οὔτε κατὰ μίαν πεντάραν ἄνω τῶν διεθνῶν τιμῶν ἐκείνων τὰ ὁποῖα ὅπως παραλαμβάνονται αὐτούσια ὑπὸ τῆς ΑΤΕ οὕτω καὶ διανέμονται. Τὸ ἐρώτημά μου λοιπὸν εἶναι, ἀσχέτως πρὸς τὸ θέμα τῶν παρασκευαζομένων ἐγχωρίων λιπασμάτων καὶ τοῦ ἐπιτρεπτοῦ τῆς κοστολογήσεώς των εἰς τιμὰς ἄνω τῶν διεθνῶν, πῶς δικαιολογεῖται, πῶς ἐπιτρέπεται εἰς τὴν ΑΤΕ νὰ πωλῇ λιπάσματα τὰ ὁποῖα ἠγόρασε πρὸς 302.000 δρχ. τὸν τόννον, πρὸς 500.000 δρχ. τὸν τόννον;

§30Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Καλλίτερα ἐρωτήσατε πῶς δικαιολογεῖται ἡ ΑΤΕ νὰ εἰσάγῃ αὐτούσια λιπάσματα, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ Ἑταιρεία Λιπασμάτων ζητεῖ ἄδειαν νὰ ἐξαγάγῃ τοιαῦτα. Δηλαδὴ ἀπὸ τὴν μίαν μεριὰν κάμνομεν ἐξαγωγὴν λιπασμάτων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην εἰσαγωγήν.

§31Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Καὶ προχωρῶ. Τὴν αὐτὴν ἐποχήν, τὸν Ἰούνιον τοῦ 1951, τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς τῶν φωσφορούχων λιπασμάτων, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας αὐξάνει τὰς τιμὰς τοῦ νίτρου ἀπὸ δραχμὰς 1020 νομίζω τὸ κιλόν, διότι εἰς τόννους γίνεται ἡ εἰσαγωγή, εἰς δραχμὰς 1300 τὸ κιλόν, ἐνῶ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1951 ἠγόραζε διὰ διεθνοῦς διαγωνισμοῦ ἡ ΑΤΕ 26.000 τόννους νίτρου πρὸς 56 δολλάρια καὶ μετὰ δύο μῆνας ἄλλους 20.000 τόννους πρὸς δολλάρια 71 ἤτοι πρὸς 830 δρχ. τὸ κιλὸν τὰ πρῶτα καὶ 1065 δρχ. τὰ δεύτερα παραδοτέων ἐνσάκκων εἰς 10 ἐπιλιμένια κέντρα τῆς χώρας. Καὶ ἐνῶ τῆς ἦλθον περίπου 950 δρχ. τὸ κιλὸν κατὰ μέσον ὅρον, ἐὰν προσθέσωμεν εἰς αὐτὸ ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ προσθέσῃ ἡ Τράπεζα, δηλαδὴ τὰς 40 δρχ. ὡς φόρον καὶ τὰς 160 ὡς προμήθεια καὶ μεταφορικὰ θὰ ἔχωμεν 1150 καὶ ἐν τούτοις διετιμήθη τὸ νίτρον πρὸς 1300 δρχ. τὸ κιλόν.

§32Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ἡ διαφορὰ ποῦ ἐπῆγε;

§33Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει αὐτὴν τὴν στιγμὴν, νομίζω ὅμως εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Τραπέζης. Ἐμένα ὅμως μὲ ἐνδιαφέρει, ὅτι τὸ ἐπλήρωσεν ὁ ἀγρότης περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι ἔπρεπε.

§34Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Μᾶς εἴπατε κ. συνάδελφε, ὅτι ἡ Τράπεζα προσθέτει 40 δρχ. ὡς φόρον καὶ 160 δρχ. ὡς προμήθειαν καὶ μεταφορικά. Μήπως ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς κάμετε τὸν διαχωρισμὸν τῶν μεταφορικῶν καὶ τῆς προμηθείας;

§35Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὄχι αὐτὴν τὴν στιγμήν. Κύριοι, τὴν ἰδίαν ἐποχὴν τὸ Ὑπουργεῖον αὐξάνει τὴν τιμὴν τῆς θειϊκῆς ἀμμωνίας εἰς 1365 κατὰ κιλόν, ἐνῷ τὴν αὐτὴν ἐποχὴν ἀγοράζει ἡ ΑΤΕ μεγάλην ποσότητα θειϊκῆς ἀμμωνίας πρὸς 60 δολλάρια εἰς διεθνῆ τιμήν, ἤτοι πρὸς 900 δρχ. τὸ κιλόν, ποσὸν τὸ ὁποῖον μὲ τοὺς φόρους κ.λ.π. ἀνέρχεται εἰς 1100 δρχ. τὸ κιλόν, ἐνῷ ἐτιμολογήθη ὡς εἶπον πρὸς 1365 δρχ. τὸ κιλόν.

§36Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Καὶ αὐτὴ ἡ διαφορὰ ποῦ ἐπῆγε;

§37Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Τραπέζης. Πάντως τὸ πρόβλημα αὐτὸ εἶναι συζητήσιμον. Ἴσως ἡ Τράπεζα νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον νὰ προσπορίζεται τὰ μέσα διὰ τὰ γενικά της ἔξοδα, ἀλλὰ ἐὰν γίνεται, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν δύναμαι νὰ βεβαιώσω, νομίζω, ὅτι τοῦτο δὲν πρέπει νὰ γίνεται εἰς βάρος τῆς οἰκονομίας τῶν γεωργῶν μας. Ἐγὼ δὲν κάμνω κριτικὴν τῶν πράξεων τῆς Τραπέζης, ἀλλὰ ἐλέγχω τὸν Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, διότι δὲν ἔδειξε τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ ὤφειλε διὰ τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμοὺς καὶ τοὺς ἐχορήγησαν ἀκριβὰ τὰ λιπάσματα.

§38Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Πάντως θὰ πρέπει νὰ σαφηνισθῇ καὶ τὸ σημεῖον τοῦ ποῦ πηγαίνουν τὰ ἐπὶ πλέον ποσά, διότι θὰ παραμένῃ εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον ἡ ἐντύπωσις, ὅτι ἴσως πηγαίνουν κάπου ἀλλοῦ.

§39Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Δὲν ἐνδιαφέρει αὐτὸ πρὸς τὸ παρόν.

§40Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Νομίζω, ὅτι συμφέρει νὰ τὸ μάθῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς αὐτό.

§41Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι χρέος τοῦ κ. συναδέλφου, ὁ ὁποῖος προέβη εἰς τὴν ἐπερώτησιν νὰ δώσῃ ἀπάντησιν, χρέος εἶναι τοῦ κ. Ὑπουργοῦ νὰ ἐξηγήσῃ, διατὶ δὲν ἐπενέβη, διατὶ δὲν κατώρθωσεν ἢ δὲν ἠθέλησε νὰ ἐπέμβῃ μέχρι τῆς στιγμῆς καὶ εἰς τὴν ΑΤΕ καὶ ἐὰν ἀποδείξῃ ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον αὐταὶ αἱ δαπάναι καὶ εἶναι ἀναγκαία ἡ εἰσπραττομένη ὑπὸ τῆς ΑΤΕ προμήθεια, τότε ὁ κ. Ὑπουργὸς εὑρίσκεται ἐν δικαίῳ. Ἀλλ’ ἐπειδὴ φοβοῦμαι, ὅτι δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἀποδείξῃ, θὰ μείνῃ ἐκτεθειμένος, ὄχι ὡς ἄτομον αὐτὸς ἀλλ’ οἱ Ὑπουργοὶ Γεωργίας οἱ μέχρι σήμερον θὰ μείνουν ἐκτεθειμένοι, ὡς μὴ προβάντες εἰς τὸν ἀναγκαῖον ἔλεγχον τῆς ΑΤΕ. Πάντως δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐπιμείνητε ὅπως προβῇ ὁ κ. Παμπούκας εἰς τὴν ἀνάλυσιν τοῦ γεγονότος αὐτοῦ.

§42Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ (Ὑπ. Γεωργίας). Πρέπει νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι δὲν γίνεται ἁπλῶς κοστολόγησις πρὸ τῆς διαθέσεως τῶν λιπασμάτων ἀλλὰ γίνεται ἀπολογιστικὸς ἔλεγχος τῆς διαχειρίσεως τῶν λιπασμάτων ἐκ μέρους τῆς ΑΤΕ, ὥστε ἐὰν προκύψῃ πλεόνασμα ἐκ τῆς διαχειρίσεως δι’ ὑπερβολικῆς κοστολογήσεως, νὰ ἀφαιρῆται τὸ πλεόνασμα αὐτὸ ἀπὸ τὴν Τράπεζαν καὶ νὰ διατίθεται διὰ γεωργικοὺς σκοποὺς καὶ ἄλλους ἐνδιαφέροντας τὴν πρόοδον τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Πληροφορῶ ὅμως, τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι, μέχρι τῆς στιγμῆς ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει πλεόνασμα ἀπὸ τὴν διαχείρισιν τῶν λιπασμάτων, ἐκ μέρους τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀλλ’ ὑπάρχει ἄνοιγμα 7 δισεκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ὀφείλει τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν.

§43Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε κ. συνάδελφοι, εἰς ἀπάντησιν τῆς δηλώσεως αὐτῆς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας νὰ εἴπω, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς λέγεται ὅτι ὁ ἀγροτικὸς κόσμος πληρώνει ἀκριβὰ τὰ λιπάσματα, διότι χρησιμοποιοῦνται τὰ πλεονάσματα, δι’ ἄλλους σκοποὺς φιλαγροτικοὺς. Ἐὰν τὰ πράγματα εἶναι οὕτω, πυέπει νὰ γνωρίζῃ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος ὅτι τὰ πληρώνει ἀκριβὰ τὰ λιπάσματα, διότι τὰ πλεονάσματα διατίθενται δι’ ἄλλα γεωργικὰ προγοάμματα.

§44Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ὑπῆρξα κ. συνάδελφοι, πλέον ἢ σαφὴς—εἶπον, ὅτι προβλέπεται ἔλεγχος ἀπολογιστικὸς καί, ἐὰν ὑπάρξουν πλεονάσματα, προβλέπεται πῶς θὰ διατίθενται. Πάντως δὲν θὰ ἀπομείνουν εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Εἶπον, ὅμως, ὅτι δὲν ὑπάρχουν πλεονάσματα, ἀλλὰ τοὐναντίον, ζημία τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης.

§45Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ἐσπεύσατε καὶ δὲν μὲ ἀφήσατε νὰ συμπληρώσω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἤθελον νὰ εἴπω. Τὸ πρῶτον δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὸ ἀμφισβητήσητε. Εἴπατε ὅτι, ὁ ἀγροτικὸς κόσμος ἀποκερδαίνει ἀπὸ τὰ λιπάσματα, διότι τὰ τυχὸν πλεονάσματα αὐτῶν χρησιμοποιοῦνται δι’ ἄλλα γεωργικὰ προϊόντα. Καὶ τὸ δεύτερον τὸ ὁποῖον σᾶς ἐτόνισα ἐγὼ ὅτι δηλ. ἄλλως ἐσκέπτοντο αἱ Κυβερνήσεις, δύο παλαιοτέρων ἐποχῶν, τοῦ 1931 καὶ τοῦ 1937, καὶ γνωρίζετε ὅλοι ὅτι αἱ Κυβερνήσεις ἐκεῖναι ἦσαν ἄκρως ρεαλιστικαί. Ἡ πρώτη Κυβερνήσεις ἡ τοῦ 1931, δὲν ἐπέτρεπε τιμὴν λιπασμάτων ἀνωτέραν τῆς διεθνοῦς τιμῆς καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ 1937, ἔθετεν ὡς βάσιν κοστολογήσεως τὸ κατώτατον ὅριον τῶν τιμῶν τῆς τελευταίας πενταετίας καθ’ ἣν ὅλαι αἱ τιμαί, τότε, εἶχον πέσει. Τοῦτο καθώρισαν αἱ Κυβερνήσεις ἐκεῖναι διότι ἐγνώριζον τὴν δυσχέρειαν τῆς εὑρέσεως τοῦ βιομηχανικοῦ κόστους ἑνὸς προϊόντος καὶ καλῶς γνωρίζουσαι τοῦτο δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀναμιχθοῦν εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἀνευρέσεως τοῦ κόστους τῶν λιπασμάτων ἀλλ’ ἔθεσαν σταθερὰν τιμήν, ἡ πρώτη τὰς διεθνεῖς τιμὰς καὶ ἡ δευτέρα τὴν κατωτάτην τιμὴν τῆς τελευταίας πενταετίας. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Δ. Γόντικας).

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ νὰ διακόψωμεν τὴν συνέχειαν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας.

§47ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συνθήκης τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ». Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§49Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Κύριοι βουλευταί, διακόπτεται ὡς γνωστὸν ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων καὶ ἐπερωτήσεων, διὰ νὰ εἰσαχθῇ πρὸς συζήτησιν καὶ λῆψιν ἀποφάσεως εἰς τὴν Βουλὴν ἡ κύρωσις τῆς προσχωρήσεώς μας εἰς τὴν Συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ. Τὸ θέμα εἶναι ἐξαιρετικῆς Ἐθνικῆς σημασίας. Διὰ πρώτην φορὰν ἡ Ἑλλὰς χάρις εἰς τὴν πίστιν της, εἰς τὰ δημοκρατικὰ ἰδεώδη καὶ χάρις εἰς τὰς θυσίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη περὶ τῶν ἰδεωδῶν αὐτῶν, καθίσταται πλέον ὀργανικὸν μέλος τῆς διεθνοῦς κοινωνίας, διὰ τὴν προάσπισιν τῶν αὐτῶν ἰδανικῶν. Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη πολλῶν λόγων, διὰ νὰ ἐξάρῃ κανεὶς τὸ γεγονὸς αὐτό. Ἐπιτρέψατε μόνον νὰ σᾶς εἴπω ἐν ὀλίγοις πῶς ἔχει τὸ ζήτημα καὶ πῶς ἐξειλίχθη, ἰδίως κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας, τὸ ζήτημα τῆς εἰσδοχῆς μας εἰς τὴν Συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ. Ὡς γνωρίζετε, ἡ Συνθήκη τοῦ Βορειοατλαντικοῦ ἔχει ὑπογραφῆ τὴν 4 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1949. Ἔκτοτε, πρωτοστατούσης τῆς Κυβερνήσεως τῶν Η.Π.Α. καὶ κατόπιν καὶ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Μεγ. Βρεταννίας, κατεβλήθη προσπάθεια, ὑποβοηθηθεῖσα ἀπὸ ὅλα τὰ ἀρχικὰ μέλη νὰ περιληφθῇ εἰς τὴν Κοινωνίαν, τὴν ὁποίαν ἵδρυσεν ἡ Συνθήκη τοῦ Βορειοατλαντικοῦ καὶ ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία. Ἡ κατ’ ἀρχὴν ἀπόφασις ἐλήφθη εἰς τὴν διάσκεψιν τῶν Ὑπουργῶν τῶν Ἐξωτερικῶν τοῦ Συμβουλίου, δηλαδὴ τοῦ Βορειοατλαντικοῦ, εἰς τὴν Ὀττάβαν. Ἠκολούθησε τὸ πρωτόκολλον τῆς 17ης Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1951, ὑπογραφὲν εἰς τὸ Λονδῖνον. Διὰ τοῦ πρωτοκόλλου τούτου προεβλέπετο, ὅτι εὐθὺς ὡς θὰ ἐτίθεντο ἐν ἰσχύϊ, αἱ διατάξεις αὐτοῦ, θὰ ἀπηυθύνετο ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν πρόσκλησις πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκίαν, διὰ νὰ προσχωρήσουν εἰς τὴν Συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ. Κατ’ ἄλλο ἄρθρον, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 3 τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ Λονδίνου, τοῦτο θὰ ἐθεωρεῖτο τεθὲν ἐν ἰσχύϊ, ὅταν θὰ κατετίθεντο τὰ ὄργανα κυρώσεως τοῦ πρωτοκόλλου αὐτοῦ, εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῶν Η.Π.Α. Μετὰ τὴν κατάθεσιν τῶν ὀργάνων αὐτῶν ὑπὸ τῶν ἀρχικῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου, θὰ ἐπηκολούθει ἡ πρόσκλησις τῆς Κυβ)σεως τῶν Η.Π.Α. πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκίαν, νὰ δηλώσουν τὴν προσχώρησίν των εἰς τὰς διατάξεις τῆς Συνθήκης ταύτης. Ἡ πρόσκλησις αὕτη ἀπηυθύνθη τὴν 16ην τρέχοντος μηνὸς δι’ ἐγγράφου ἐπιδοθέντος ὑπὸ τοῦ ἐπιτετραμμένου τῶν Η.Π.Α. εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβ)σιν, ἀφ’ οὗ ὅλα τὰ μέλη ἐπεκύρωσαν τὸ πρωτόκολλον τοῦ Λονδίνου. Ἡ Κυβέρνησις ἀπεδέχθη τὴν προσχώρησιν μὲ ἱκανοποίησιν. Τὸ ὄργανον τῆς κυρώσεως τῆς προσχωρήσεως τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ κατετέθη ἤδη εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῶν Η.Π.Α., διότι ὅπως γνωρίζετε, ἡ κύρωσις γίνεται ἀπὸ τὴν Αὐτοῦ Μεγαλειότητα τὸν Βασιλέα, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ ἄρθρον 32 τοῦ Συντάγματος, ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα νὰ συνομολογῇ διεθνεῖς συνθήκας. Ἔκρινεν ἡ Κυβέρνησις, λόγῳ τῆς ἐξαιρετικῆς σημασίας τοῦ γεγονότος καὶ τῆς ἐπιδράσεως τούτου ἐπὶ τῆς ἐξελίξεως τῶν Ἑλληνικῶν πραγμάτων, τόσον ἐσωτερικῶς ὅσον καὶ ἐξωτερικῶς, ὅτι προτοῦ ἀκόμη συνέλθῃ τὸ Συμβούλιον τῶν Ὑπουργῶν τῶν Κρατῶν, τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ, εἰς τὴν Λισσαβῶνα, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ πανηγυρικὴ ἡ ἐκδήλωσις τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας διὰ τὴν κύρωσιν καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς συνθήκης, εἰς τὴν ὁποίαν προσχωρεῖ σήμερον ἡ Ἑλλάς, κύρωσιν, ἡ ὁποία, ἄλλως, θὰ ἦτο ἀπαραίτητος διὰ τὴν ἐφαρμογὴν αὐτοῦ, ἀπὸ ἀπόψεως ἐσωτερικοῦ δικαίου καί, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ὑποχρεώσεων, αἱ ὁποῖαι ἀναλαμβάνονται βάσει τοῦ συμφώνου αὐτοῦ. Δὲν ἔχω νὰ προσθέσω παρὰ ὀλίγα τινὰ ἀκόμη εἰς γενικὰς γραμμάς, σχετικῶς μὲ τὸ περιεχόμενον τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου. Τὸ περιεχόμενον τοῦ συμφώνου, διαπνέεται ἀπὸ τὴν πίστιν εἰς τὰ δημοκρατικὰ ἰδεώδη, ἀπὸ τὴν πίστιν πρὸς τὴν εἰρήνην. Ἀποτελεῖ ἄμυναν καὶ ὄχι ἐπίθεσιν ὅλων τῶν ἐλευθέρων λαῶν, ἄμυναν ὑπὲρ τῶν ἰδεῶν, ποὺ ἐχαράχθησαν εἰς τὸν Χάρτην τοῦ Ἀτλαντικοῦ ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον Φρ. Ροῦζβελτ καὶ τὸν μεγάλον ἡγέτην τῆς Μεγάλης Βρεταννίας Ο. Τσῶρτσιλ. Αἱ ἀρχαὶ αὗται καθωδήγησαν καὶ ἐφώτισαν τοὺς ἀγῶνας τῶν ἐλευθέρων Ἐθνῶν καθ’ ὅλον τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον καὶ κατόπιν, κατὰ τὸν ἐπακολουθήσαντα καὶ ἐξακολουθοῦντα ἀκόμη ἀλλοῦ μὲν ψυχρόν, ἀλλοῦ δὲ θερμὸν πόλεμον, ἐναντίον τῶν ἐλευθεριῶν καὶ τῶν δημοκρατικῶν ἰδεωδῶν. Τὸ κείμενον τῆς συνθήκης τοῦ Βορειοατλαντικοῦ ἀναφέρει ἐπὶ λέξει, τὰ ἑξῆς: «Τὰ Ἔθνη, τὰ ὁποῖα μετέχουν, ἔχουν ἀπόφασιν νὰ διαφυλάξουν τὴν εἰρήνην, τὴν ἐλευθερίαν, τὰς κοινὰς παραδόσεις καὶ τὸν πολιτισμὸν τῶν λαῶν των νὰ ἑνώνουν τὰς προσπαθείας των πρὸς ἄμυναν κ.λ.π.». Ὁ σκοπὸς αὐτὸς διατυποῦται περαιτέρω εἰς συγκεκριμένας διατάξεις, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς ἀναφέρω μόνον τὰς κυριωτέρας. Διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 1 τονίζεται ἡ ὑποχρέωσις τῶν ὑπογραψάντων τὴν Συνθήκην τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Κρατῶν πρὸς εἰρηνικὴν διευθέτησιν ὅλων τῶν διαφορῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 2—καὶ τοῦτο ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν δι’ ὅλα τὰ μέλη καὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα—ἀναλαμβάνεται ἡ ὑποχρέωσις πρὸς ἀνάπτυξιν φιλικῶν σχέσεων, πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν καὶ προαγωγὴν τῆς σταθερότητος καὶ εὐημερίας τῶν λαῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 3 συνομολογεῖται ἀμοιβαία ἀρωγὴ μεταξὺ τῶν Κρατῶν τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν μέλη τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου. Καὶ διὰ τοῦ ἄρθρου 4 καθορίζονται τὰ τῆς ἀπειλῆς τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἀκεραιότητος τῶν Κρατῶν–μελῶν τοῦ Συμφώνου. Διὰ δὲ τοῦ ἄρθρου 5, προβλέπεται ἡ περίπτωσις ἐπιθέσεως, ἐναντίον ἑνὸς τῶν μελῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 6 περαιτέρω καθορίζεται κατὰ ποίων ἐδαφῶν ἡ ἐπίθεσις θεωρεῖται ὡς ἀποτελοῦσα δικαιολογικὸν λόγον ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 5. Ὡς τοιαῦτα ἐδάφη ἀναφέρονται ἡ Εὐρώπη, ἡ Βόρειος Ἀμερικὴ καὶ ὁ Ἀλγερινὸς νομὸς τῆς Γαλλίας κ.λ.π. Μετὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς εἰσδοχῆς τῆς Τουρκίας καὶ Ἑλλάδος ἐγένετο τροποποίησις τοῦ ἄρθρου 6 διὰ τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ Λονδίνου κυρωθέντος ὑφ’ ὅλων τῶν μελῶν τῶν μετεχόντων εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεξετάθη ἡ ἀσφάλεια καὶ διὰ τὰ ἐδάφη τῆς φίλης Τουρκίας τὰ ὁποῖα δὲν περιελαμβάνοντο ἀρχικῶς. Ἐπιθυμῶ ἰδιαιτέρως νὰ τονίσω τοῦτο. Ἡ Ἑλλάς, ὅπως σᾶς εἶπον ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου, καὶ ἄνευ τοῦ συμφώνου αὐτοῦ ὁσάκις αἱ ἐλευθερίαι τοῦ κόσμου, ἡ δημοκρατία, ἡ ἀνθρωπίνη ἀξιοπρέπεια καὶ αἱ ἠθικαὶ ἀξίαι τῆς ζωῆς ἠπειλήθησαν, εὑρέθη εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν χωρὶς δεσμεύσεις ἐκ συνθηκῶν, χωρὶς ὑπολογισμόν, ἀλλὰ ἐμπνεομένη μόνον ἀπὸ τὴν πίστιν της εἰς τὰ δημοκρατικὰ ἰδεώδη. Ἤδη ἀναλαμβάνει καὶ διὰ συνθήκης τὰς ὑποχρεώσεις ἐξυπηρετήσεως τῶν αὐτῶν ἰδανικῶν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὰ ἄλλα ἐλεύθερα Ἔθνη τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὴν κοινωνίαν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸ μόνον τὸ οὐσιῶδες. Αἱ ὑποχρεώσεις γεννοῦν καὶ δικαιώματα. Κατὰ τὰς ρητὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 3 καὶ 4 τὰ μέλη τοῦ συμφώνου ἀναλαμβάνουν τὴν ὑποχρέωσιν προαγωγῆς τῆς σταθερότητος καὶ εὐημερίας τῶν λαῶν. Περαιτέρω δὲ ἀναλαμβάνεται ὑποχρέωσις ἀμοιβαίας ἀρωγῆς μεταξὺ ὅλων τῶν Κρατῶν μελῶν. Τονίζω τοῦτο διὰ νὰ δώσω τὴν εἰκόνα καὶ τὸ περιεχόμενον τῶν ἀντιστοίχων πρὸς τὰς ἀναλαμβανομένας ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος ὑποχρεώσεις δικαιωμάτων. Αἱ ὑποχρεώσεις τὰς ὁποίας καὶ μέχρι τώρα ἐξετέλεσε μὲ μεγάλας θυσίας ἡ Ἑλλὰς καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ ἐκτελοῦσα μὲ εὐθύτητα, γεννοῦν εἰς αὐτὴν δικαιώματα πρὸς ἐπαρκῆ ἀρωγὴν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ὄχι μόνον τῆς ἀκεραιότητος ἀλλὰ καὶ τῆς οἰκονομικῆς εὐημερίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος διὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ ἀμυντικὴ καὶ μαχητικὴ ἱκανότης τῶν Ἑλλήνων. Τὰ δικαιώματα αὐτὰ τῆς εἶναι ἀναμφισβήτητα. Ἐπιθυμῶ δὲ νὰ ἐκφράσω τὴν πεποίθησίν μου καὶ ὁλοκλήρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς, ὅτι τὰ ἐλεύθερα Ἔθνη τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, θὰ ἐπιδείξουν πλήρη κατανόησιν καὶ θ’ ἀναγνωρίσουν ὅτι μαζὶ μὲ τὰς ὑποχρεώσεις ποὺ ἡ Ἑλλὰς ἐξετέλεσε καὶ ὅταν δὲν εἶχεν ὑπογράψει καμμίαν συνθήκην, ἔχει δικαιώματα ἀναμφισβήτητα. Καὶ ταῦτα εἶναι ἡ ἰσότης μεταξὺ εἰσφορᾶς καὶ ἀρωγῆς καὶ ἡ λελογισμένη βοήθεια διὰ τὴν ἐξασφάλισιν οἰκονομικῆς σταθερότητος εἰς τρόπον ὥστε νὰ δυνηθῇ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν συντήρησίν του καὶ νὰ βελτιώσῃ τὸ βιοτικόν του ἐπίπεδον μὲ τὴν ἰδίαν του ἐργασίαν, ὡς ἁρμόζει εἰς λαὸν ἀξιοπρεπῆ καὶ ὑπερήφανον συνεργαζόμενον μετὰ τῶν λαῶν οἱ ὁποῖοι μετέχουν εἰς τὸ Βορειοατλαντικὸν Σύμφωνον διὰ κοινὰ ἰδεώδη. (Χειροκροτήματα).

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον.

§51Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ καλεῖται σήμερον νὰ κυρώσῃ μίαν πρᾶξιν ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία νομίζω ὅτι εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα ποὺ ποτὲ ὑπεβλήθη εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον. Εἰσερχόμεθα εἰς τὸ Βορειοατλαντικὸν Σύμφωνον. Τοῦτο ἀποτελεῖ μίαν ἀμυντικὴν συμμαχίαν τῶν ἐλευθέρων δημοκρατικῶν λαῶν πρὸς ἀπόκρουσιν ἀπειλῆς ἐπιθέσεως. Ἡ ἀπειλὴ γνωρίζομεν πάντες ἀπὸ ποῦ προέρχεται. Ὅταν, ἀμέσως μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, αἱ Δυτικαὶ Δημοκρατίαι ἀφωπλίσθησαν, μία ἄλλη τέως σύμμαχος Δύναμις διετήρησε καὶ ηὔξησε τοὺς ἐξοπλισμοὺς καὶ τοὺς στρατούς της καὶ ἐν συνεχείᾳ προέβη εἰς πράξεις, αἱ ὁποῖαι ἀπειλοῦν τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἄλλων λαῶν. Τοιαῦται πράξεις συνέβησαν εἰς τὴν Περσίαν, συνέβησαν εἰς τὴν Τσεχοσλοβακίαν, συνέβησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, συνέβησαν εἰς τὸ Βερολῖνον καὶ εἰς τὴν Κορέαν. Τέλος, ὅταν οἱ ἐλεύθεροι λαοὶ ἀντελήφθησαν τὸν κίνδυνον, εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκοντο, προσεπάθησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν χάρτην τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν ἀπειλὴν τῆς βίας. Ἀλλὰ ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ὁ χάρτης τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ λειτουργήσῃ ὅπως ἔπρεπε, διότι τὰς ἐκτελεστέας ἀποφάσεις λαμβάνει τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας, ὅπου αἱ Μεγάλαι Δυνάμεις ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ Β.Ε.Τ.Ο. καὶ ὅπου ποτὲ δὲν ἐλήφθη καμμία ἀπόφασις, ὑπερασπίζουσα τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν, διότι ἡ Ρωσσικὴ Κυβέρνησις προέβαλε ἀνέκαθεν τὸ Β.Ε.Τ.Ο. εἰς κάθε ἀπόφασιν, ἡ ὁποία ἀντέβαινε εἰς τὰ ἰδικά της σχέδια. Καὶ ἐὰν τελικῶς ἐλήφθη μία ἀπόφασις ἀμυντικῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς καταστάσεως εἰς τὴν Κορέαν, τοῦτο συνέθη, διότι διὰ μίαν περίοδον ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις εὑρέθη ἐξ ἰδίας της θελήσεως ἔξω τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας. Ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη ἤρχισε οὕτω νὰ αἰσθάνεται τὴν κατ’ αὐτῆς ἐπικρεμαμένην ἀπειλὴν καὶ προσεπάθησε νὰ ὀργανωθῇ εἰς ἀμυντικὴν συμμαχίαν. Γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὸ Ἀγγλογαλλικὸν σύμφωνον τῆς Δουγκέρκης, ἡ Ἀγγλία, ἡ Γαλλία καὶ τὰ Κράτη τῆς Μπενελοὺξ ἵδρυσαν τὴν Δυτικὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν. Κατόπιν τὸ σχέδιον αὐτὸ ἐθεωρήθη ὅτι ἦτο ἀνεπαρκὲς καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, ὁ Καναδᾶς καὶ ἡ Ἀγγλία ἀνέλαβον τὴν πρωτοβουλίαν τῆς ὀργανώσεως εὐρυτέρας ἀμυντικῆς συμμαχίας μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἡ ὁποία ἔλαβε τὸ ὄνομα τοῦ Βορειοατλατικοῦ Συμφώνου, λόγῳ τῆς ἀρχικῆς γεωγραφικῆς περιφερείας, τὴν ὁποίαν ἡ συνθήκη αὐτὴ ἀπέβλεπε νὰ προστατεύσῃ. Τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον εἶναι συμμαχία ἀμυντική. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἀνέπτυξε τὴν σημασίαν του. Τὸ 5ον ἄρθρον τοῦ Συμφώνου, ὅπου καθορίζονται αἱ ὑποχρεώσεις τῶν μελῶν του ἐν περιπτώσει ἐπιθέσεως ἐναντίον ἑνὸς ἐξ αὐτῶν, συνάπτεται στενῶς μὲ τὸ 51ον ἄρθρον τοῦ χάρτου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει εἰς τοὺς προσβαλλομένους λαοὺς ν’ ἀναλάβουν τὴν ἰδίαν αὐτῶν ὑπεράσπισιν, ἐν συνεργασίᾳ καὶ μὲ ἄλλους λαούς, καὶ νὰ ὑποβάλουν ἐν τῷ μεταξὺ τὴν διαφορὰν εἰς τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τὸ ὁποῖον θ’ ἀποφασίσῃ διὰ τὴν περαιτέρω ἀντιμετώπισιν τῆς καταστάσεως. Τὰ αὐτὰ ἀκριβῶς ἐπαναλαμβάνει, κύριοι, τὸ ἄρθρον 5 τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου, τὸ ὁποῖον εἶναι ταὐτόσημον μὲ τὸ ἄρθρον 51 τοῦ χάρτου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Πρόκειται, λοιπόν, περὶ καθαρᾶς ἀμυντικῆς συμμαχίας. Ματαίως οἱ ἐχθροί της προσπαθοῦν νὰ τὴν διαβάλουν καὶ νὰ συκοφαντήσουν τὸ Σύμφωνον τοῦτο ὡς ἔχον ἐπιθετικὰς προθέσεις. Οὐδεμία ἐπιθετικὴ πρόθεσις ὑπάρχει εἰς τὸ Σύμφωνον. Τὸ Σύμφωνον δὲν πρόκειται νὰ λειτουργήσῃ, παρὰ μόνον ἐὰν μέλος τῆς Συμμαχίας ὑποστῇ ἐπίθεσιν καὶ καλέσῃ εἰς βοήθειαν τὰ ἄλλα μέλη τοῦ Συμφώνου. Ἀρχικῶς, κύριοι βουλευταί, τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον ἀπέβλεπεν εἰς τὴν περιφέρειαν τὴν γεωγραφικήν, τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργός. Βαθμιαίως ὅμως ἐγένετο ἀντιληπτὸν ὅτι ἡ προστασία τῆς περιφερείας αὐτῆς ἦτο ἀνεπαρκὴς καὶ ὅτι ἡ Μεσόγειος ὤφειλε νὰ περιληφθῇ ὅλη εἰς τὸ Σύμφωνον καὶ ὅλα τὰ ἐδάφη τὰ γύρω ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴν Μεσόγειον, ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διέλθῃ ὁ ἐχθρὸς καὶ νὰ προσβάλῃ τὴν Εὐρωπαϊκὴν ἄμυναν ἀπὸ τὰ πλευρά της, ἔπρεπεν ἐπίσης νὰ περιληφθοῦν εἰς αὐτό. Βεβαίως ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία ἐζήτουν πάντοτε νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Ἀλλὰ ὑπῆρξαν ἀντιδράσεις. Καὶ δὲν θέλω νὰ ἀποδοθῇ κακὴ σημασία εἰς τὴν ἔκφρασιν αὐτὴν τῶν ἀντιδράσεων. Τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον κατ’ ἀρχὰς δὲν ἦτο καλῶς καὶ πλήρως ὠργανωμένον. Δὲν ἦτο δυνατόν, λοιπόν, νὰ ἀναλάβῃ ὑποχρεώσεις, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ἐὰν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὰς ἀντιμετωπίσῃ. Αὐταὶ ἦσαν αἱ ἀντιρρήσεις κυρίως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ὑπῆρξαν καὶ ἀντιρρήσεις τῶν Κρατῶν τῆς Βορείου θαλάσσης, τῶν Σκανδιναυϊκῶν χωρῶν, αἱ ὁποῖαι, μικραὶ χῶραι, ἐνόμιζον ὅτι διὰ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ Συμφώνου θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἴδουν ἐπεκτεινομένας καὶ τὰς ἰδίας των ὑποχρεώσεις εἰς ἐδάφη καὶ περιφερείας, ὅπου δὲν ἐπαίζετο ἡ τύχη τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων των. Τέλος ὑπῆρξαν αἱ ἀντιρρήσεις αἱ Ἀγγλικαί, αἱ ὁποῖαι ἀπέβλεπον εἰς τὸ νὰ συνδυάσουν τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον μὲ μίαν ἰδιαιτέραν συμφωνίαν διὰ τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἀντίθετος πρὸς τὴν ἀποδοχὴν τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας εἰς τὴν μεγάλην Δυτικὴν Συμμαχίαν, ἀλλὰ μόνον ἐπρότεινε ἰδιαιτέραν διαρρύθμισιν ὡς πρὸς τὰ Κράτη ταῦτα. Ὁ πρῶτος, ὁ ὁποῖος διεκήρυξε καὶ σχεδὸν ἐπέβαλεν ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία ἔπρεπε νὰ εἶναι μέλη, ἀναγκαῖα καὶ ἀναπόφευκτα, τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου, ὑπῆρξεν ὁ ἀρχιστράτηγος Ἀϊζενχάουερ. Ἡ φωνή του ἠκούσθη, αἱ ἀντιρρήσεις διελύθησαν καὶ ἤδη ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία εἶναι μέλη τῆς μεγάλης Δυτικῆς Συμμαχίας. Κύριοι, διὰ τὴν Ἑλλάδα τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι ἐξόχως ἱστορικόν. Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος διείπετο μέχρι τοῦ πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῶν συνθηκῶν, αἱ ὁποῖαι παρεῖχον τὴν προστασίαν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος. Εἴχομεν τὰς Προστάτιδας Δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι περιώριζαν τὴν σημασίαν καὶ τὰ ὅρια τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Χώρας μας. Ὁ Πρῶτος Παγκόσμιος Πόλεμος διεξήχθη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μὲ τὸ καθεστὼς αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔληξε διὰ τῶν συνθηκῶν τῆς εἰρήνης, αἱ ὁποῖαι ἐπηκολούθησαν τὸν Πρῶτον Παγκόσμιον Πόλεμον. Κατόπιν εἰσήλθομεν εἰς μίαν νέαν περίοδον, τὴν περίοδον τῆς παροχῆς μονομερῶν ἐγγυήσεων διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλλάδος. Πρὸ τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία ἠγγυήθησαν μονομερῶς τὴν ἀνεξαρτησίαν μας, ἐάν, προσβαλλόμενοι ἀπὸ ἐχθρόν, ἠθέλαμεν νὰ προστατεύσωμεν τὸν ἑαυτόν μας. Καὶ ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι ἡ ἐγγύησις αὐτή, ἡ ὁποία ἑτεροβαρῶς παρέχεται εἰς μίαν χώραν, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ ὠφέλιμος εἰς αὐτήν, εἶναι ὅμως μειωτική. Ἡ κατάστασις αὐτὴ ἐξηκολούθησε καὶ μὲ τὸ δόγμα Τρούμαν. Τὸ δόγμα Τρούμαν ὑπῆρξε μία ἐπίσης μονομερὴς ἐγγύησις διὰ τὴν Ἑλληνικὴν ἀνεξαρτησίαν, παρεχομένη ἀπὸ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας. Μόνον τώρα διὰ πρώτην φορὰν χάρις εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον ἡ Ἑλλὰς γίνεται σύμμαχος μικρῶν καὶ μεγάλων Δυνάμεων ὡς ἴση πρὸς ἴσας. Ἓν μόνον ἀνάλογον προηγούμενον θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ εὕρωμεν εἰς τὴν συνθήκην τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Σερβίαν, τὸ μοναδικὸν ἐκεῖνο συμμαχικὸν γεγονὸς τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὑπὸ τὸ ὁποῖον διεξήχθησαν οἱ Βαλκανικοὶ Πόλεμοι. Βεβαίως ἡ Ἑλλὰς προσέφερε μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τὴν ἐλευθερίαν τοῦ κόσμου, ὅπως καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν της. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι εἰς τὴν βαθμίδα αὐτὴν τῆς ἰσότιμης συμμαχίας πρὸς μεγάλας καὶ μεγίστας Δυνάμεις δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ φθάσωμεν παρὰ χάρις εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῶν παγκοσμίων πραγμάτων. Χωρὶς τὸν χωρισμὸν τοῦ κόσμου εἰς δύο στρατόπεδα, τὸ στρατόπεδον τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς τυραννίας καὶ τὸ στρατόπεδον τῆς ἀμύνης καὶ τῆς δημοκρατίας, ἡ διπλωματικὴ κατάστασις τοῦ κόσμου καὶ τῆς Ἑλλάδος θὰ ἦτο διάφορος. Ἡ Ἑλλὰς γίνεται μέλος τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας χάρις εἰς τὰς περιστάσεις, ἀλλὰ καὶ χάρις εἰς τὴν ἀξίαν της. Ἐὰν ὑπῆρξαν ἀντιρρήσεις διὰ τὴν εἴσοδόν της εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, αἱ ἀντιρρήσεις αὐταὶ ἐκόπασαν εὐθὺς ὡς ὁ ἀρχιστράτηγος Ἀϊζενχάουερ διεκήρυξεν ὅτι ἐθεωροῦσε τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκίαν ἀπαραίτητα μέλη τῆς Συμμαχίας. Τοῦτο ὀφείλεται πρωτίστως εἰς τὸ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἕνα στρατόν, ὁ ὁποῖος ἀπὸ σαράντα ἐτῶν καὶ πλέον νικᾷ εἰς ὅλας τὰς μάχας, εἰς τὰς ὁποίας τοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ λάβῃ μέρος. Ἐὰν ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία δὲν ἠδύναντο νὰ παρατάξουν σήμερα μαζὶ καὶ ἀμέσως 500.000 στρατοῦ, ἀναγκαίου διὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴν ἄμυναν, πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι δὲν θὰ ἦτο τόσον ταχεῖα ἡ εἴσοδός μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Εἰσερχόμενοι εἰς τὸ Σύμφωνον ἀναλαμβάνομεν μεγάλας ὑποχρεώσεις. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐτόνισε καὶ τὰ δικαιώματά μας. Τὰ δικαιώματά μας προκύπτουν ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ συμμαχία, διὰ νὰ ὀργανωθῇ καὶ νὰ δράσῃ, πρέπει νὰ εἶναι ἰσχυρά. Καὶ οἱ Σύμμαχοι τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ καταστήσουν αὐτὴν χάριν τῆς Συμμαχίας ἰσχυράν. Ἀλλὰ καὶ αἱ ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνει ἀπέναντι τῶν Συμμάχων της ἡ Ἑλλάς, εἶναι ἐξ ἴσου πρωτοφανεῖς εἰς τὴν ἱστορίαν. Καὶ πρέπει, ψηφίζοντες τὴν εἴσοδον τῆς χώρας μας εἰς τὴν μεγάλην Δυτικὴν Συμμαχίαν, νὰ ἔχωμεν κυρίως τὴν φροντίδα τοῦ πῶς θὰ ἀντεπεξέλθωμεν εἰς τὰς μεγάλας αὐτὰς ὑποχρεώσεις. Ἡ Ἑλλάς, εἶμαι βέβαιος ὅτι, ὅπως εἰς τὸ παρελθόν, θὰ πράξῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον τὸ καθῆκον της. Εἶμαι βέβαιος ὅτι καὶ ὡς μέλος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας θὰ φανῇ ἀξία τῆς μοίρας της καὶ τῆς ἱστορίας της. (Χειροκροτήματα).

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Μακκᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§53Λ. ΜΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁμόφωνος καὶ πανηγυρική, εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, θὰ εἶναι ἡ ἐπιδοκιμασία καὶ ἡ χαρά, τὴν ὁποίαν καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπροσωπεία μας, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρος ἡ δημοσία γνώμη τῆς Ἑλλάδος θὰ ἐκφράσῃ καὶ θὰ ἐκδηλώσῃ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς δημιουργίας ἑνὸς ἀτλαντικοῦ σταθμοῦ εἰς τὴν μεταπολεμικήν μας ἱστορίαν διὰ τὴν ἔνταξιν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Βορειοατλαντικὸν Σύμφωνον. Ὁμόφωνος ὑπῆρξεν καὶ ἡ γνώμη καὶ ἡ ἐπιδοκιμασία τῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς. Ἀλλὰ ἂς μοὶ ἐπιτραπῇ, κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι ἰδιαιτέραν χαρὰν καὶ ἰδιαιτέραν χαρὰν καὶ ἰδιαιτέραν εὐτυχίαν αἰσθάνεται ὁ ἔχων αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ ἐνώπιον ὑμῶν. Οὐδεὶς ἠσθάνθη ποτὲ μεγαλειτέραν χαρὰν διαπιστώνων τὴν βραδεῖαν μέν, ἀλλ’ ἀσφαλῆ πρόοδον, μὲ τὴν ὁποίαν εἰς ὅλας τὰς τελευταίας διασκέψεις, εἰς τὰς ὁποίας οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, οἱ ἔχοντες τὴν εὐθύνην τῆς ὑπερασπίσεως τῆς ἐλευθερίας τῶν ἐλευθέρων λαῶν, κάθε φορὰ καὶ περισσότερον ὡδηγοῦντο ἀσφαλῶς εἰς τὴν σκέψιν ὅτι ἡ ἄμυνα τῶν ἐλευθέρων αὐτῶν λαῶν δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μονομερής, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι τοπικῶς περιωρισμένη, ἀλλὰ δύναται καὶ πρέπει νὰ συμπεριλάβῃ καὶ τὸν χῶρον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ γίνῃ ἀντικείμενον συλλογικῆς, ὁμαδικῆς καὶ ἀλληλεγγύου ὑπερασπίσεως, νὰ συμπεριλάβῃ καὶ τὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ τὴν γείτονα αὐτῆς Τουρκίαν. Τὰς ἀντιρρήσεις, τὰς ἐπιφυλάξεις, τὰς δυσχερείας, τὰς ὁποίας συνηντήσαμεν τόσον διὰ τὴν ἔνταξιν τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ὅσον καὶ διὰ τὴν ἔνταξιν ἡμῶν εἰς ἄλλα πολὺ περιωρισμένης ἀκόμη ἀξίας εὐρωπαϊκὰ ἢ καὶ γενικώτερα ἀκόμη κοινοβουλευτικὰ καὶ ἄλλα Σώματα, τὰς δυσχερείας αὐτὰς τὰς ὁποίας ὑπηνίχθη πρὸ ὀλίγου ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ἐπιτροπῆς, τὰς δυσχερείας αὐτὰς τὰς γνωρίζομεν. Οὐδέποτε ὅμως ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ παρέλκυσις μᾶς ἠνώχλει, οὐδέποτε τὰς δυσχερείας αὐτὰς τὰς παρηρμηνεύσαμεν. Ἐγνωρίζομεν ὅτι ὠφείλοντο εἰς τὴν ἐπακριβῆ στάθμισιν τὴν ὁποίαν οἱ ἡγέται τῶν Ἐλευθέρων αὐτῶν λαῶν ἔκαμνον καὶ τὰς εὐθύνας τὰς ὁποίας ἀνελάμβανον, καὶ τῆς σοβαρότητος, τῆς πανηγυρικῆς σοβαρότητος, τῆς ὑπογραφῆς τὴν ὁποίαν ἐνίοτε ἐδίσταζον νὰ δώσουν δι’ αὐτούς. Καὶ ὅπως σᾶς ἀνεκοινώθη πρὸ ὀλίγου, κατ’ ἀρχὴν ἡ ἄμυνα τῶν Ἐλευθέρων λαῶν περιωρίσθη εἰς τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην, διότι δὲν ἠσθάνοντο ἀκόμη οἱ ἡγέται τῆς Ἐλευθερίας τῶν λαῶν ἐπαρκεῖς τὰς δυνάμεις των διὰ νὰ ἀναλάβουν καὶ εὐρυτέρας εὐθύνας. Τὸ σημερινὸ γεγονός, ἠμπορεῖ λοιπὸν νὰ χαιρετισθῇ καὶ ὡς γεγονὸς εὐχάριστον διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὴν Τουρκίαν, ἀλλὰ καὶ ὡς γεγονὸς εὐρυτέρας σημασίας, διότι ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐπεξετάθη, καθ’ ὃν τρόπον ἐπεξετάθη, ὁ χῶρος τῆς Διεθνοῦς εὐθύνης τῶν Ἐλευθέρων λαῶν, ἐκ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ προκύπτει σαφῶς τὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν ὑπάρχει μόνον πλέον ἡ ἔφεσις, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ δυνατότης, ὑπάρχει καὶ ἡ ἱκανότης τῆς ὑπερασπίσεως τῶν νέων χωρῶν, αἱ ὁποῖαι προσετέθησαν ὡς ὑποχρέωσις κοινῆς καὶ ὁμαδικῆς ἀμύνης τῶν μεγάλων Δημοκρατιῶν τῆς Δύσεως. Καὶ δὲν εἶναι μόνον τοῦτο, κύριοι βουλευταί, ἀλλὰ θὰ ἐπιτραπῇ εἰς ἕνα Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος πάντοτε ὑπερηφάνως προσεπάθησε νὰ ἀξιοποιήσῃ εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα ἤντλησε ἀπὸ τὸ παρελθόν της, ἀλλὰ ἰδίως ἀπὸ τὸ παρόν της ἡ Ἑλλάς, μὲ τόσας θυσίας, μὲ τόσον αἷμα, μὲ τόσας ταλαιπωρίας καὶ μὲ τόσας, φεῦ, δυσχερείας αἱ ὁποῖαι τῇ ἐκληροδοτήθησαν τὴν παροῦσαν στιγμήν, δικαιοῦται ἡ Ἑλλάς, ὑπερηφάνως νὰ ἀξιοποιήσῃ καὶ νὰ ἐπισημάνῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προσφέρει σήμερον εἰς τὴν συμμαχίαν τῶν Ἐλευθέρων λαῶν. Δὲν προσφέρει μόνον ἐπαύξησιν εὐθύνης δι’ αὐτήν, προσφέρει καὶ ἐπαύξησιν δυνάμεως καὶ ὑγιεινῆς καὶ ἠθικῆς συγχρόνους. Ἡ ὑλικὴ δύναμις, τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ γείτων της Τουρκία προσδιορίζεται ἐκ τοῦ γεγονότος καὶ μόνον ὅτι κατὰ ξηρὰν αἱ μεραρχίαι, τὰς ὁποίας αἱ δύο αὗται χῶραι παρατάσσουν, ἴσως νὰ εἶναι κατ’ ἀριθμὸν μεγαλείτεραι ἐκείνων, τὰς ὁποίας τὸ σύνολον τῶν Δημοκρατιῶν τῆς Δύσεως παρατάσσει ἐν Εὐρώπῃ. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἐκείνη, δὲν εἶναι ἰδίως ἐκείνη ἡ δύναμις, τὴν ὁποίαν προσθέτει αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ ἔνταξις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Εἶναι ἰδίως ἡ ἠθικὴ δύναμις, τὴν ὁποίαν ἔρχεται νὰ προσθέσῃ εἰς ἓν σύμφωνον ἕνα λαό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχεν ἀνάγκην τοῦ συμφώνου, διὰ νὰ θεωρήσῃ τὸν ἑαυτόν του δεσμευμένον εἰς τὴν κοινὴν αὐτὴν ἄμυναν τῆς ἐλευθερίας, ἡ ἠθικὴ δύναμις, τὴν ὁποίαν προσθέτει ἕνας λαός, ὁ ὁποῖος τοῦτο λέγων δὲν τὸ λέγει μόνον διότι τὸ ἔπραξε. Ἕνας λαός, ὁ ὁποῖος χθὲς ἀκόμη, διὰ νὰ μὴ ἀναμνησθῶμεν ἐπὶ τοῦ Κρητικοῦ ἀγῶνος καὶ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ἀλβανικοῦ Μετώπου, ὁ ὁποῖος χθὲς ἀκόμη μὲ τὸν συμμοριτοπόλεμον ἀπέδειξεν ὅτι γνωρίζει καὶ νὰ μάχεται εἰς τὸν πλέον ὕπουλον ἀγῶνα τοῦ πλέον καταχθονίου ἐχθροῦ, ὁ ὁποῖος ὅμως γνωρίζει νὰ νικᾷ καὶ διὰ τῆς νίκης του νὰ διδάσκῃ. Διότι ἐδίδαξεν ἡ Ἑλλὰς τοὺς ἄλλους ἐλευθέρους λαοὺς καὶ πολλοὶ ἐξ ἡμῶν, ὅσοι ἐξεπροσώπησαν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ Ἐξωτερικόν, γνωρίζουν μὲ ποίας δυσκολίας αὐτὴ ἡ διδαχή, αὐτὴ ἡ διδασκαλία ἔφθανε εἰς τὰς ὦτα καὶ εἰς τὸν νοῦν καὶ εἰς τὴν πεῖραν καὶ εἰς τὴν πολιτικὴν πλέον τῶν λαῶν τῆς Δύσεως. Ἡ ἠθικὴ ὅμως αὐτὴ δύναμις σήμερον ἀποκορυφοῦται ἐν τῇ ἀναγνωρίσει, ἡ ὁποία τῆς δίδεται. Τὴν ἠθικὴν αὐτὴν δύναμιν προσφέρουσα ἡ Ἑλλὰς προσφέρει συγχρόνως τὴν βεβαιότητα ὅτι, ἐὰν ποτὲ κληθῇ ἀπὸ τὴν μοῖραν ὁ κόσμος τῶν ἐλευθέρων λαῶν καὶ πάλιν νὰ πολεμήσῃ, ἡ Ἑλλὰς θὰ εἶναι καὶ πάλιν πρώτη εἰς τὰς θυσίας. Ἀλλὰ τὸ ἀπευχόμεθα. Τὸ σύμφωνον αὐτὸ εἶναι εἰρηνικὸν καὶ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἰδίως θὰ ἔχῃ νὰ προσφέρῃ διὰ τῆς εἰρηνικῆς δυνάμεως, τὴν ὁποίαν σήμερον γιγαντώνει, θὰ προσφέρῃ μίαν βεβαιότητα εἰρήνης, μίαν βεβαιότητα εἰρήνης εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν τῆς ὁποίας νὰ εἶναι ἀνεγνωρισμέναι καὶ αἱ ὑποχρεώσεις, ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματα, ὅπως ἐτονίσθησαν τῆς Ἑλλάδος. Εἰς τὴν εἰρήνην αὐτὴν ἡ ὁποία δὲν κατακτᾶται μόνον διὰ τῆς διπλωματίας ἀλλὰ κατακτᾶται καὶ διὰ τῆς οἰκονομικῆς εὐρωστίας καὶ ἀντοχῆς τῶν λαῶν, εἰς τὴν εἰρήνην αὐτήν, φαντάζομαι ὅτι οὐδεὶς θὰ διαφωνήσῃ ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ἐὰν διατυπωθῇ ἡ βεβαιότης καὶ ἡ ἐλπὶς μᾶλλον, ἀλλὰ ἐλπίζομεν καὶ ἡ βεβαιότης, ὅτι καὶ τὰ δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀναγνωρισθοῦν, ὥστε τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἴσον ὅσον τὸ δυνατὸν πρὸς τὸ ἐπίπεδον τῆς Δύσεως, νὰ κατορθώσῃ πραγματικὰ νὰ δημιουργήσῃ τὰς προϋποθέσεις μιᾶς ἠθικῆς ἀντοχῆς ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐπίσης νὰ ἐπιτελέσῃ εἰς ἀκέραιον τὸ καθῆκον της. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, μὲ αὐτὴν τὴν βεβαιότητα, μὲ αὐτὰς τὰς ἐλπίδας, ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνω ἰδίως μὲ τὴν μεγάλην παγκοσμίαν εὐχήν, τοῦτο τὸ σύμφωνον νὰ ἀποτελέσῃ ὄργανον εἰρήνης καὶ εὐημερίας τῶν λαῶν καὶ οὐδέποτε νὰ ἐφαρμοσθῇ κατ’ ἐκείνας τὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλουν τὴν ἄμυναν τοῦ ἐδάφους μας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας μας, μὲ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα, κύριοι, εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ τὸ χαιρετίσῃ καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ δημοσία γνώμη τῆς Ἑλλάδος ὁλόκληρος. Καὶ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ἐρχόμεθα νὰ τείνωμεν μίαν χεῖρα, τὴν ὁποίαν πάντοτε ἐτείναμεν πρὸς τὴν Δύσιν, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι, καὶ ἡ Δύσις θὰ κάμῃ τὸ καθῆκον της ἀπέναντι τῆς γωνίας αὐτῆς τῆς Μεσογειακῆς λεκάνης, τῆς ὁποίας ἔχομεν τὴν εὐθύνην καὶ τὴν φύλαξιν, μὲ τὴν βεβαιότητα δὲ ὅτι ἡ ἀλληλεγγύη θὰ εἶναι ἐγγύησις εἰρήνης καὶ ὄχι προώθησις πρὸς ἄλλα πεπρωμένα, τὰ ὁποῖα, ὅλη ἡ ἀνθρωπότης διακαῶς ἀπεύχεται.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ κ. Α. Παπάγος ἔχει τὸν λόγον.

§55Α. ΠΑΠΑΓΟΣ. Αἴσθημα πλήρους ἱκανοποιήσεως μὲ κατέχει, κύριοι βουλευταί, διὰ τὴν ἀποδοχὴν τῆς Ἑλλάδος ὡς ἰσοτίμου μέλους εἰς τὸν Ὀργανισμὸν τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου. Ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν Βορειοατλαντικὴν ὀργάνωσιν ἀποτελεῖ τὴν καλλιτέραν πιστοποίησιν ὅτι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι καὶ τὰ ἄλλα Κράτη μέλη τοῦ Συμφώνου πανηγυρικῶς ἀνεγνώρισαν τὴν μεγάλην συνδρομήν, τὴν ὁποίαν προσέφερεν ἡ Πατρίς μας εἰς τοὺς ἀγῶνας διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν Δημοκρατίαν. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς ἰδικῆς μας πλευρᾶς κατανοοῦμεν πλήρως καὶ συναισθανόμεθα ἀπολύτως τὰ καθήκοντά μας, τὰ δικαιώματά μας, ὅπως ὀρθῶς ἐτόνισεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τὰς προσθέτους ὑποχρεώσεις μας, διὰ τὰς ὁποίας προσθέτους ὑποχρεώσεις μας κοινὴ ἀπόφασις ὅλων μας εἶναι νὰ ἀνταποκριθῶμεν ὅσον ἔνεστι πληρέστερον. Συνεχίζομεν, κύριοι βουλευταί, μακραίωνα παράδοσιν τοῦ Ἔθνους καὶ πρέπει νὰ εἴμεθα ὅλοι ὑπερήφανοι, ὅτι ὅλα τὰ ἐλεύθερα ἀδελφὰ Κράτη ἐμπράκτως ἀνεγνώρισαν τοῦτο. Κύριοι βουλευταί, ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ψηφίζει τὴν ἐπικύρωσιν. (Χειροκροτήματα).

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος κ. Κ. Τσαλδάρης ἔχει τὸν λόγον.

§57Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ κατ’ ἰδιόρρυθμον καὶ πάλιν τρόπον εἰσαγωγὴ τοῦ νομοθετήματος εἰς τὴν Βουλήν, ὅπως καὶ τὴν ἄλλην φορὰν εἰσήχθη αἰφνιδιαστικῶς, μὲ ἀναγκάζει νὰ λάβω καὶ πάλιν τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου, κατ’ οὐσίαν ὀργανισμοῦ Βορειοατλαντικῆς Εἰρήνης κατὰ τρόπον ἐπείγοντα. Δὲν θὰ θελήσω νὰ διανθίσω τὴν ὁμιλίαν μὲ οἱασδήποτε εἰς τὸ παρελθὸν ἀναδρομάς, οὔτε καὶ μὲ τὰ πραγματικὰ δικαιώματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Διότι εἶχον τὴν εὐκαιρίαν, κατὰ τὴν πρὸ 8 ἡμερῶν συζήτησιν νὰ ἐκθέσω σχετικῶς τὰς ἀντιλήψεις μου. Τώρα, κύριε Πρόεδρε, τὴν 12ην ὥραν, δὲν εἶναι βεβαίως ἡ στιγμὴ πρόσφορος καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ὁμιλητὰς καὶ ἰδίως εἰς ἐμὲ νὰ ἀσκήσωμεν κριτικήν. Ἡ συζήτησις αὕτη ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἐν πλήρει εὐρύτητι, ἐν χρόνῳ ὡρισμένῳ, ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἐπισημάνωμεν ὡρισμένα σημεῖα. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕνα. Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1949, ὅπως λέγει καὶ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, ἐρρυθμίζετο τὸ ζήτημα τοῦ Ἀτλαντικοῦ λεγομένου Συμφώνου. Εὑρισκόμεθα τώρα εἰς τὸν Μάρτιον τοῦ 1952 καὶ μόνον αὐτὴν τὴν στιγμὴν μετὰ τρία ἔτη ἡ Ἑλλὰς ἀντιμετωπίζει τὴν περίπτωσιν τῆς εἰσόδου της εἰς τὸ Ἀτλαντικόν. Ὁμιλῶ γενικῶς περὶ εἰσόδου καὶ οὐχὶ περὶ ἰσοτίμου εἰσόδου, διότι δὲν ὑπῆρξε ποτὲ περίπτωσις μὴ ἰσοτίμου εἰσόδου. Κάποτε μᾶς εἶπον νὰ παραστῶμεν ὡς παρατηρηταί, ὄχι ὅμως νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ Σύμφωνον. Δὲν προβλέπεται εἰς τὸν ὀργανισμὸν τοῦ συμφώνου αὐτοῦ ἄλλοι νὰ ἔχουν μείζονα ἀξίαν καὶ ἄλλοι νὰ ἔχουν ἐλάσσονα. Ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀπολύτως δημοκρατικῶν ἀρχῶν καὶ τὰ μέλη τούτου ἔχουν ὅλα ἀπὸ ἀπόψεως ψήφου τὴν ἰδίαν θέσιν. Δημιουργοῦνται βεβαίως ἐν αὐτῷ διαφορισμοί τινες, τοὺς ὁποίους ἐπεζήτησα προχθὲς κατὰ τὴν συζήτησιν νὰ καλύψω—δυστυχῶς ὅμως δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν καλυφθῆ—, ὅταν ὑπεστήριξα ὅτι μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας ἐν συνεννοήσει ἡ εἴσοδος εἰς τὸ σύμφωνον θὰ ἀπετέλει κατὰ πᾶσαν πιθανότητα τὴν ἑνότητα ἡ ὁποία ἐν τῷ συμφώνῳ νὰ δύναται νὰ ἔχῃ κάποιαν γνώμην ἐγκυροτέραν καὶ περισσότερον βαρύνουσαν ἐπὶ τῶν γενικῶν ζητημάτων τῆς εἰρήνης. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ εἴπῃ μίαν ὑπερβολήν. Νομίζω ὅτι εἰς αὐτὰς τὰς στιγμὰς ποὺ ζῶμεν καὶ αἱ ὑπερβολαὶ ἐνίοτε εἶναι χρήσιμοι. Τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον ὡς ἐξειλίχθη καὶ ἐξελίσσεται διὰ τῆς προσθήκης καὶ νέων μελῶν, σήμερον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας, αὔριον ἄλλων, ἀποτελεῖ κατ’ ἐμὲ ἐπιτύμβιον πλάκα εἰς τὴν ἰδέαν τοῦ πολέμου. Εἶναι τοιαύτης ἐκτάσεως ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ καὶ ἔχουν τόσον μελετηθῆ ἐκ τῶν προτέρων τὰ θέματα, ὥστε πραγματικῶς νὰ δύναται κανεὶς αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ πιστεύῃ ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Τουρκία δὲν εἰσέρχεται εἰς ἕνα ἀμυντικὸν Σύμφωνον, ἀλλὰ εἰσέρχονται εἰς ἕνα διεθνῆ πολιτικοοικονομικὸν ὀργανισμόν. Οἱ σκοποὶ τούτου, ὡς διατυποῦνται εἰς τὰ ἄρθρα τοῦ συμφώνου, συνταχθέντα μὲ συνέπειαν πρὸς τὰς σχετικὰς διατάξεις τοῦ ὀργανισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, εἶναι τοιαύτης μορφῆς, ὥστε νὰ ἔχουν μᾶλλον κοινωνικὸν περιεχόμενον καὶ ὀλιγώτερον στρατιωτικὸν ἢ πολιτικόν. Ἡ μάχη, ἡ ὁποία μέλλει νὰ διεξαχθῇ, κύριε Πρόεδρε, διὰ πολλοὺς ὡς καὶ δι’ ἐμέ, δὲν θὰ εἶναι πλέον ἡ μάχη ἡ διεξαγομένη εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν μεταξὺ στρατῶν. Στρατοὺς θὰ ἀποτελέσουν κατ’ οὐσίαν οἱ λαοὶ οἱ ἐντεῦθεν καὶ ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος. Αἱ συνθῆκαι τῶν ἔξω τοῦ παραπετάσματος θὰ πρέπῃ νὰ ἔχουν βελτιωθῆ περισσότερον, ἐνῷ ἐκεῖθεν θὰ ὑπάρχῃ τὸ αἴσθημα τῆς μειώσεως. Καὶ ἐδῶ ἔγκειται ἀκριβῶς ὁ ἀγών, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ διεξαχθῇ. Εἰς τὸ πῶς τὸ σύμφωνον αὐτὸ τὸ ἀμυντικὸν περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλοῦμεν θὰ ρυθμίσῃ ἀπὸ τῆς κυρίας ἀπόψεως τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν Κρατῶν τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς αὐτό, παραλλήλως δὲ διὰ τῶν ἀποτελεσμάτων ποὺ θὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὰς χώρας ταύτας θὰ ἔχῃ ἀπήχησιν καὶ εἰς τοὺς πέραν τοῦ παραπετάσματος λαοὺς διὰ νὰ ἐπιτύχῃ μίαν ἡμέραν νὰ ἐμπνεύσῃ τὸ αἴσθημα τῆς ἐλευθερίας, ἀπὸ τὸ ὁποῖον καὶ μόνον πρέπει νὰ ἀναμείνῃ κανεὶς τὴν λύσιν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν πιστεύω εἰς τὴν ἀποστολὴν τοῦ συμφώνου. Κατὰ τὰ λοιπὰ εὑρισκόμεθα ἐν πλήρει ἀγνοίᾳ ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἀπόψεις, αἵτινες ἐκράτησαν ὡς πρὸς τὴν συνεργασίαν μὲ τὴν Τουρκίαν ὡς καὶ ποία θὰ εἶναι ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Πάντως, ἂν κρίνωμεν τὰ δεδομένα καταλαμβάνομεν μίαν θέσιν μικροῦ κράτους ἔχοντος μεγάλα δικαιώματα, ἀφοῦ δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐχάραξε τὰς γραμμάς, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν γραμμαὶ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Οὕτω θὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν οὐχὶ εὐχάριστον θέσιν νὰ ἐπικαλούμεθα ἑκάστοτε δικαιώματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς εἶχον ἀναγνωρισθῆ καὶ κατοχυρωθῆ ἀπὸ πρίν. Τὸ Σύμφωνον τὸ ὁποῖον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς πολιτικοστρατιωτικῆς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κριθῇ ἐξ ὅσων μόνον γνωρίζομεν, κρίνεται πλέον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ περιεχομένου. Οὕτως ἡ Ἑλλὰς εἰσερχομένη εἰς τὸ σύμφωνον βάσει τοῦ περιεχομένου αὐτοῦ, προώρισται νὰ δημιουργήσῃ εἰς τὸ πνεῦμα ὅλων τῶν λαῶν, τὸ αἴσθημα τῆς ἐλευθερίας, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτρέψῃ τὸν πόλεμον. Κύριε Πρόεδρε, ἠθέλησα εἰδικώτερον νὰ χαρακτηρίσω μίαν ἄλλην πρᾶξιν, τὴν ὁποίαν ταὐτοχρόνως ἐνεφάνισεν ἡ Κυβέρνησις. Ἐννοῶ τὴν πρᾶξιν πρὸς κύρωσιν τοῦ συναφοῦς πρωτοκόλλου, τὸ ὁποῖον τροποποιεῖ τὰ ἄρθρα τοῦ συμφώνου, ἂν δὲν ἀπατῶμαι 1, 4 καὶ 5.

§58Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ.). Τὸ 6.

§59Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Μάλιστα τροποποιεῖ τὸ ἄρθρον 6 δίδον εἰς αὐτὸ μίαν ἔκτασιν πολὺ μεγαλειτέραν ἐκείνης, τὴν ὁποίαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν εἶχαν ἀντιμετωπίσει τὰ 12 κράτη. Ἐὰν παραβάλωμεν τὴν τροποποίησιν πρὸς τὴν παλαιὰν διάταξιν θὰ ἴδωμεν ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζεται ἁπλῶς ἡ ἐνίσχυσις τῆς προσπαθείας τῆς Τουρκίας ἀπὸ ἀπόψεως χώρου ἐν Ἀσίᾳ. Διότι περιλαμβάνονται καὶ διαφοραὶ ἐν τῇ διατυπώσει αἱ ὁποῖαι ἐθεωρήθησαν ἀναγκαῖαι διὰ νὰ προσδοθῇ μείζων ἔκτασις εἰς τὸ σύμφωνον. Ὁμιλῶν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ πρὸ ἑβδομάδος ἔθιξα καὶ τὰς πλευρὰς αὐτάς. Εἶπα δηλαδὴ ὅτι θὰ ἔπρεπε καὶ ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὰ δύο αὐτὰ ἔτη ποὺ γίνονται αἱ συζητήσεις νὰ εἶχε θέσει μερικὰ ζητήματα. Τοῦτο δὲν ἐγένετο ἀπὸ τῆς πλευρᾶς μας ἐγένετο ὅμως ἐκ τῆς Τουρκίας. Καὶ ἐπετεύχθη τροποποίησις τοῦ συμφώνου, δὲν εἶναι δὲ ἀπίθανον αὔριον νὰ γίνουν καὶ ἕτεραι τροποποιήσεις ἐπάνω εἰς τὰ ζητήματα τὰ ἀναγόμενα εἰς τὸν Εὐρωπαϊκὸν στρατόν, τὴν συνεργασίαν τῆς Γερμανίας κλπ. Τοῦτο εἶπα καὶ πρὸ ἡμερῶν καὶ προεκάλεσα τὰ πικρόχολα σχόλια τοῦ κ. Ρέντη ὁμιλήσαντος περὶ συνοδοιπορίας εἰσερχομένης εἰς τὸ σύμφωνον. Τὸ ζήτημα ὅμως δὲν ἔγκειται εἰς τὴν εἴσοδόν μας ἁπλῶς εἰς τὸ σύμφωνον, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὰς προϋποθέσεις ὑφ’ ἃς συντελεῖται. Καὶ φοβοῦμαι μήπως ὁ ζῆλος ποὺ ἐπιδεικνύει ἡ Κυβέρνησις πρὸς ταχεῖαν εἴσοδον καλύπτει τὴν ἥσσονα ἀντίστασιν ἥτις ἐπεδείχθη κατὰ τὸν χειρισμὸν τοῦ θέματος. Πάντως τὸ σύμφωνον ἔχει περισσότερον πολιτικοοικονομικὸν χαρακτῆρα καὶ ὀλιγώτερον στρατιωτικόν. Ἡ ἐκδήλωσις δὲ ὡς πρὸς τὸν στρατιωτικὸν χαρακτῆρα τούτου θὰ βραδύνῃ διὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους, δεδομένου ὅτι ἡ σημερινὴ στρατιωτική του δύναμις εἶναι ἡ δύναμις κατοχῆς τῆς Γερμανίας καὶ ἡ δύναμις ἡ ἰδική μας καὶ τῆς Τουρκίας. Ἐφ’ ὅσον θὰ χρειασθοῦν ἕνα ἕως δύο ἔτη διὰ νὰ συγκροτηθῇ ὁ Εὐρωπαϊκὸς στρατός, θὰ ἔχωμεν χρονικὸν διάστημα ἀντίστοιχον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀσφαλῶς ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς θὰ δρᾷ μᾶλλον ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοκοινωνικοῦ πλαισίου. Αὐτὰ εἶχα νὰ προσθέσω εἰς ὅσα σχετικῶς εἶπον καὶ ἐκφράζω καὶ ἐγὼ τὴν βαθυτάτην ἱκανοποίησίν μου ἔναντι τῶν συμμάχων, οἱ ὁποῖοι ἔστω καὶ βραδέως ἀπεφάσισαν νὰ καλέσουν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ σύμφωνον αὐτὸ καὶ νομίζω καὶ ἐλπίζω ὅτι ἡ εἴσοδος τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας θὰ δώσῃ πράγματι τόνον ρεαλισμοῦ κατὰ τὰς συζητήσεις τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτό. (Χειροκροτήματα).

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Πασαλίδης ἔχει τὸν λόγον.

§61Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κάθε κόμμα βεβαίως ἔχει καὶ τὴν ἐξωτερικήν του πολιτικὴν καὶ ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ κάθε κόμματος ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἐσωτερικήν. Ἕνα κόμμα ποὺ ἔχει ἐσωτερικὴν πολιτικὴν τὴν εἰρήνευσιν, αὐτὴν τὴν πολιτικὴν πρέπει νὰ τὴν προεκτείνῃ καὶ εἰς τὸ διεθνὲς πεδίον. Πράγματι ὅλοι ἐδῶ μέσα συμφωνοῦμεν διὰ εἰρήνην, διὰ ἐλευθερίαν ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπον ποὺ θὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ εἰρήνη διαφωνοῦμεν. Ἡ Κυβέρνησις λέγει μὲ λόγια ὅτι θέλει εἰρήνη ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα λαμβάνει μέτρα ἐναντίον αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσῃ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν ἐὰν πράγματι θέλῃ ἐσωτερικὴν εἰρήνην. Ἡμεῖς τὸ πρόγραμμά μας τὸ ἐθέσαμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ εἴπομεν ὅτι χωρὶς τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ἔχῃ καὶ ἐξωτερικὴν εἰρήνην. Αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ὑπεσχέθημεν καὶ τὴν κρατοῦμεν διότι ἔχομεν εὐθύνην ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Κάθε βουλευτὴς πρέπει νὰ σκεφθῇ ὅτι ἀναλαμβάνει εὐθύνας. Ἡμεῖς ἀναλαμβάνομεν εὐθύνας διότι πιστεύομεν ὅτι τὸ πρόγραμμά μας καὶ τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἀσκοῦμεν εἶναι διὰ τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω. Ἡ ἀνθρωπότης εὑρίσκεται εἰς μίαν ἱστορικὴν καμπὴν καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐκ τῶν ἡγετῶν τοῦ Συναγερμοῦ καθηγητὴς Κανελλόπουλος πολὺ καλὰ κατέληξε καὶ αὐτὸς ὅτι ἡ ἀνθρωπότης εὑρίσκεται εἰς ἱστορικὴν καμπήν. Ποῖον δρόμον θὰ ἀκολουθήσωμεν; Ὑπάρχουν δύο πολιτικαί, ὑπάρχουν δύο συστήματα, τὸ σύστημα τῆς καπιταλιστικῆς οἰκονομίας καὶ τὸ σύστημα τῆς σοσιαλιστικῆς. Μεταξὺ αὐτῶν γίνεται ἀγών, ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ λέγονται καὶ καλύπτονται μὲ λέξεις δημοκρατίας κλπ. εἶναι πέπλος διὰ νὰ παρασύρεται ὁ κόσμος. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐκτὸς ἀπὸ μᾶς εἴσαστε σύμφωνοι σ’ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιο ποὺ ἔθεσε ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἕνα πρᾶγμα πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι δὲν μποροῦμε ν’ ἀποκόψωμεν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν γεωγραφικήν της θέσιν, διὰ τοῦ νομοσχεδίου οὐσιαστικῶς αὐτὸ γίνεται, ἀποκόπτεται ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν γεωγραφικήν της θέσιν καὶ προσκολλᾶται εἰς τὴν Ἰσλανδίαν. Ἡ πολιτική μας δὲν εἶναι πολιτικὴ πολέμου εἶναι πολιτικὴ πραγματικῆς εἰρηνεύσεως καὶ δι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ συμβάλωμεν εἰς τὴν πραγματοποίησιν αὐτῆς ὄχι μόνον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ διεθνὲς ἐπίπεδον. Αὐτὸ ἔπρεπε νὰ κάμῃ ἡ Ἑλλὰς καὶ αὐτὸ ἐπέβαλε ἡ γεωγραφικὴ καὶ οἰκονομική της θέσις. Νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν συνύπαρξιν τῶν δύο αὐτῶν συστημάτων, εἰς τὴν πολιτικὴν δηλαδὴ τῆς εἰρηνεύσεως. Ἐνθυμεῖσθε τὴν μικρασιατικὴν καταστροφήν, ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἔρριξαν τότε τὰς εὐθύνας εἰς τὴν ἡγεσίαν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ τὴν ἀπεκάλεσαν προδοτικήν. Μόνος ἐγὼ εἰς τὴν Δʹ Ἐθνοσυνέλευσιν ἐδήλωσα τότε, ὅτι ἡ μετανοεμβριανὴ Κυβέρνησις δὲν ἦτο προδοτική, διότι καὶ ἐκείνη ἤθελε νὰ μπῇ εἰς τὴν πόλιν τῶν Κωνσταντίνων. Καὶ τὰ ἑλληνικὰ στρατεύματα εὗρον ἀντιμετώπους τὰ στρατεύματα τῶν συμμάχων τῶν ὁποίων οἱ σημαῖες ἐκυμάτιζον εἰς τὴν Σμύρνην ὡσὰν νὰ ἐπανηγύριζαν τὸ πανηγῦρι τῆς καταστροφῆς. Καὶ εἶπον τότε ὅτι διὰ τὰ πετρέλαια τῆς Μοσούλης μᾶς ἐγκατέλειψαν. Τώρα, διὰ τὰ πετρέλαια τῆς Μ. Ἀνατολῆς δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ὁλοκαύτωμα ἡ Ἑλλάς. Ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ σηκώσῃ τὸ ἀνάστημά της καὶ νὰ εἴπῃ ὅτι δὲν θέλει πόλεμον, ἀλλὰ τὴν ἀνασυγκρότησίν της καὶ εἰς οὐδένα δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψωμεν νὰ ἀλλάξῃ τὸν τρόπον τῆς ἐσωτερικῆς μας ζωῆς. Πρέπει νὰ γίνῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλει ἡ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ. Καὶ αὐτὴν τὴν πολιτικὴ ἀκολουθοῦμεν ἡμεῖς. Θὰ ἐνθυμηθῶ δὲ μίαν φράσιν κάποιου, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὴν ἱστορίαν ἑνὸς Βασιλέως καὶ εἶπεν ὅτι «εἰς τοὺς καυγάδες τῶν μεγάλων σπάζουν τὰ κεφάλια τῶν μικρῶν». Διατὶ ἡ Σουηδία δὲν λαμβάνει μέρος εἰς τὸ Σύμφωνον αὐτὸ καὶ ἡ μικρὰ Ἑλλάς, ἡ ὁποία τόσα θύματα εἶχε καὶ τόσον αἷμα ἔχυσε, δέχεται μετὰ χαρᾶς νὰ λάβῃ μέρος εἰς αὐτό; Τὸ μικρὸν αὐτὸ Κόμμα τὸ ὁποῖον ἐκπροσωποῦμεν εἶναι ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς καὶ εἰς τὸ οὖς τὸ ἰδικόν μας οὐδεμία ξένη δύναμις εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς εἴπῃ νὰ κάμωμεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. Ἡμεῖς ἀκούομεν εἰς τὴν φωνὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι θέλει τὴν ἀνεξαρτησίαν του καὶ ὅτι εἰς τὴν σύγκρουσιν τῶν μεγάλων ἡμεῖς πρέπει νὰ πάρωμεν θέσιν συμβιβαστικήν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ὁμάδος τῆς Ε.Δ.Α.

§62Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Καὶ οἱ ἀσύρματοι τοὺς ὁποίους ἀκούετε τὶ σᾶς λέγουν;

§63Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Ἡμεῖς διαχωρίζομεν τὰς εὐθύνας μας ἀπὸ τὰς ἰδικάς σας. Εἶσθε ἡ πλειοψηφία καὶ ὅταν ἀργότερα θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμή, νὰ μὴ λέγωμεν πταίει αὐτὸς ἢ ἐκεῖνος: Ἡμεῖς δὲν θὰ πταίωμεν.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Κύρκος ἔχει τὸν λόγον.

§65Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον κατέθεσεν ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, παρὰ τὴν βραχυλογίαν του, προώρισται κατὰ τὴν γνώμην μας, νὰ ἔχῃ κρισιμωτάτην ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν τυχῶν τοῦ Ἔθνους ἡμῶν. Ὀρθῶς δὲ νομίζω ὅτι ὁ πρῶτος ἐκ τῶν κ. κ. εἰσηγητῶν ἐθεώρησεν ὅτι ἀφ’ ἧς ὑπάρχει Κοινοβούλιον εἰς τὴν Ἑλλάδα, δὲν κατετέθη νομοσχέδιον περισσότερον σημαντικόν, νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιδράσῃ κρισιμώτερον ἐπὶ τῶν τυχῶν τοῦ Ἔθνους. Τούτων οὕτως ἐχόντων, προκύπτει ἐπιτακτικὸν τὸ καθῆκον διὰ πάντα ἐξ ἡμῶν, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἔστω καὶ τὴν μικροτέραν λαϊκὴν ἀπόχρωσιν, νὰ λάβῃ θέσιν σαφῆ, νὰ ἐκθέσῃ τὰς ἀπόψεις του καὶ νὰ ἀναλάβῃ τιμίως τὰς εὐθύνας του. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ ἡμεῖς, ἐκπροσωποῦντες εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην τὸ Δημοκρατικὸν Ριζοσπαστικὸν Κόμμα, προσερχόμεθα νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας. Ἀγαστὴ ἡ συμφωνία μεταξὺ τῆς πτέρυγος τῆς Κυβερνητικῆς, τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς πλευρᾶς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, προκειμένου περὶ τῆς ἀξίας καὶ τῆς οὐσίας τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου. Τοῦτο ὄχι μόνον δὲν μᾶς ἀπαλλάσσει τῆς ὑποχρεώσεως, καίτοι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς, νὰ ἐκθέσωμεν εὐθέως τὰς γνώμας μας, ἀλλὰ καθιστᾶ ἔτι μεγαλειτέραν τὴν ὑποχρέωσιν αὐτήν. Διότι προκειμένου περὶ τῆς τύχης τοῦ Ἔθνους ἡμῶν, προκειμένου περὶ τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν ὑπάτων αὐτοῦ συμφερόντων καὶ τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, χρέος μας εἶναι, νὰ ἐκφέρωμεν τὰς γνώμας μας, ἔστω καὶ ἂν ἀποτελοῦμεν μίαν ἀσημαντωτάτην μειοψηφίαν ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης. Ἱστορικαὶ εἶναι αἱ εὐθῦναι, τὰς ὁποίας ἕκαστος ἐξ ἡμῶν ἀναλαμβάνει καὶ τῶν εὐθυνῶν αὐτῶν βαθυτάτην ἔχομεν τὴν συνείδησιν. Λυποῦμαι, κύριοι, διότι δι’ ὅσων θὰ εἴπω, θὰ διαταράξω αὐτὴν τὴν ἀγαστὴν ὁμοφωνίαν ἡ ὁποία ἐπεκράτησε εἰς τὸ μεγαλείτερον μέρος τῆς Βουλῆς. Λυποῦμαι διότι, κρίνων περὶ τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων κατὰ τὴν ἐμὴν συνείδησιν, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διατυπώσω ριζικὴν διαφωνίαν πρὸς ὅσα ἠκούσθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος. Καθ’ ἡμᾶς ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος ἔπρεπε νὰ κινῆται περὶ τοὺς ἀκολούθους τρεῖς ἄξονας. Πρῶτον, οἱ χειριζόμενοι τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν πιστεύομεν ὅτι ὀφείλουν νὰ καταβάλουν πᾶσαν προσπάθειαν διὰ νὰ διατηρήσουν τὴν Ἑλλάδα ἔξω τῶν ἀντιθέσεων αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν δύο μεγάλων παγκοσμίων συνασπισμῶν. Δεύτερον, θὰ ἔπρεπε εἰλικρινῶς καὶ τιμίως νὰ καταβάλωμεν πᾶσαν προσπάθειαν, ὥστε νὰ διατηρήσωμεν σχέσεις φιλίας καὶ συνεργασίας πρὸς τοὺς δύο μεγάλους συνασπισμούς, σχέσεις φιλίας καὶ συνεργασίας πρὸς τὰς μεγάλας συμμάχους Δυνάμεις μετὰ τῶν ὁποίων συνεπολεμήσαμεν κατὰ τὸν τελευταῖον παγκόσμιον πόλεμον, ἀλλὰ καὶ πρὸς πᾶσαν ἄλλην Δύναμιν, μεγάλην ἢ μικράν, στηριζομένας ἐπὶ τῶν ἀρχῶν τῆς ἰσοτιμίας καὶ τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος ἑκάστης χώρας. Αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ὀφείλομεν νὰ τὴν διαχειρισθῶμεν, ὡς εἶπον, μετ’ εὐθύτητος καὶ εἰλικρινείας εἰς τρόπον, ὥστε νὰ μὴ καθίσταται δυνατὸν νὰ δημιουργῆται, ἀδικαιολόγητος ἔστω, καχυποψία τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Καί, τρίτον, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν ὑπογραφὴν μιᾶς συμφωνίας μεταξὺ τῶν τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων, τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, τῆς Μεγ. Βρεταννίας, τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ τῆς Γαλλίας, μιᾶς συμφωνίας ἐγγυωμένης τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν ἐδαφικὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδος. Ἐάν, κ. βουλευταί, τοιαύτην ἠσκοῦμεν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν θὰ παρείχομεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀδιατάρακτον τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας περὶ τῆς τύχης αὐτοῦ κατά τε τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Θὰ ἀπηλλάσσομεν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν μεγάλου ποσοστοῦ ἀπὸ τὰ τεράστια στρατιωτικὰ βάρη, τὰ ὁποῖα σήμερον ὑφίσταται καὶ τὰ ὁποῖα κατὰ γενικὴν πάντων ὁμολογίαν, ὑπεοβαίνουν τὰς οἰκονομικὰς αὐτοῦ δυνάμεις καὶ ἀπειλοῦν νὰ τὸν συντρίψουν οἰκονομικῶς, ὡς ἐλέχθη, καὶ νὰ κλονίσουν τὸ ἠθικὸν καὶ τὴν μαχητικήν του δύναμιν. Θὰ παρείχομεν ἀκόμη εἰς τὸν λαὸν τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐπιδοθῇ ὁλοψύχως, ἐν γαλήνῃ καὶ ἠρεμίᾳ, εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ τῆς ἀνοικοδομήσεως μετὰ τὰς ἀνηκούστους συμφορὰς καὶ καταστροφὰς τὰς ὁποίας ἔχει ὑποστῆ διαθέτοντες ἐκεῖ τὸ ἐκ τῆς περιστολῆς τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν περίσσευμα. Τώρα δὲν πρόκειται, βέβαια, ἀπὸ τὴν φωνὴν τὴν ἰδικήν μου νὰ ἐπέλθῃ οἱαδήποτε μεταβολὴ τῶν ἀποφάσεων, τὰς ὁποίας ἔχει λάβει ἡ παμψηφία σχεδὸν τῆς Βουλῆς. Ἡμεῖς ἐκτελοῦμεν ἓν καθῆκον ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους μας καὶ ἀπέναντι τοῦ λαοῦ μας. Αἱ ἀποφάσεις εἶναι εἰλημμέναι. Εὔχομαι, κ. βουλευταί, νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ εὐχή, τὴν ὁποίαν ὁ δεύτερος ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐξέφρασε μάλιστα κάτι καὶ τούτου πλέον: νὰ πραγματοποιηθῇ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὅτι διὰ τοῦ συμφώνου αὐτοῦ ἐτέθη πλὰξ βαρεῖα ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ πολέμου. Εὔχομαι ἡ πρόρρησις τοῦ Ἀξιοτίμου Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος νὰ ἀποδειχθῇ ἀληθινή. Ἐὰν δὲν πρόκειται ἡ πρόρρησις αὐτὴ ν’ ἀποδειχθῇ ἀληθινή, τότε διατυπώνω ἐκ βαθέων τὴν εὐχὴν αἱ ἰδικαί σας ἀπόψεις νὰ βγοῦν δικαιολογημέναι καὶ αἱ ἰδικαί μου νὰ βγοῦν ἐσφαλμέναι. Διότι ὅλων τὴν ψυχὴν φλογίζει ἡ μέριμνα διὰ τὴν τύχην τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν προστασίαν τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπαλτατζῆς ἔχει τὸν λόγον.

§67Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκπροσωπῶν ἰδίαν πολιτικὴν ἀπόχρωσιν θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ ἐκφέρω τὰς ἀπόψεις μας ἐπὶ τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς νομοσχεδίου. Ἄνευ περιστροφῶν εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω, ὅτι ἡμεῖς τοὐλάχιστον ἐπιδοκιμάζομεν ἀνεπιφυλάκτως τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις. Καὶ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξωτερικῆς αὐτῆς πολιτικῆς εἶναι τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς, διὰ τοῦ ὁποίου πραγματοποιεῖται ἡ ἔνταξις τῆς Ἑλλάδος ἐντὸς τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου. Πιστεύω ἀπολύτως ὅτι, τὸ σύμφωνον αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸν συνασπισμὸν ὅλων τῶν ἐλευθέρων λαῶν, τὸν συνασπισμὸν ὅλων τῶν λαῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ὑπηρετήσουν τὰ ἰδεώδη τῆς εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἀληθὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἐντὸς τῆς Βουλῆς, ὅτι ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ τῶν δύο μεγάλων συνασπισμῶν εἶναι ἡ πλουτοκρατία καὶ ὁ σοσιαλισμός. Νομίζω ὅτι ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ τῶν δύο μεγάλων συνασπισμῶν, τῶν ἐλευθέρων καὶ τῶν ἀνελευθέρων λαῶν, εἶναι ὁ ἀγὼν διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν Δημοκρατίαν. Διότι γνωρίζομεν ὅλοι μας ὅτι εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου μετέχουσι Χῶραι, αἱ ὁποῖαι κυβερνῶνται κατὰ δημοκρατικὸν τρόπον, μετέχουσι Χῶραι, αἱ ὁποῖαι κυβερνῶνται ἀπὸ σοσιαλιστικὰ κόμματα, τὰ ὁποῖαι πιστεύουν, ἐπαναλαμβάνω, εἰς τὴν εἰρήνην καὶ τὴν δημοκρατίαν. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν χαιρετίζομεν τὸ Ἀτλαντικὸν σύμφωνον καὶ ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν παρέχομεν τὴν ψῆφον μας διὰ τὴν εἰσδοχήν μας εἰς αὐτό. Ἀλλ’ ἤθελα ἀκόμη νὰ τονίσω, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀντίληψιν ὅτι εἶναι ποτὲ δυνατόν, μὲ τὴν ἐξέλιξιν ποὺ ἔλαβεν ἡ διεθνὴς κατάστασις, νὰ παραμείνῃ οἱαδήποτε χώρα οὐδετέρα, μακρὰν τῶν μεγάλων, δυστυχῶς, συνασπισμῶν ποὺ ἐδημιουργήθησαν, νὰ τονίσω, λέγω, ὅτι ἡ γραμμὴ τῆς οὐδετερότητος ἀποτελεῖ μίαν οὐτοπίαν πρὸς τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνην νὰ ἐκπροσωποῦν τοὺς λαούς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσχωρήσουν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ὁδὸς τῆς οὐδετερότητος. Χρειάζεται ἡ ἔνταξίς μας εἰς ἕνα συνασπισμόν. Καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς παραδόσεις τῆς Φυλῆς μας, σύμφωνα πρὸς τὰς ἀρχάς, σύμφωνα πρὸς τὰ ἰδεώδη τῆς δημοκρατίας, σύμφωνα, ἀκόμη, καὶ πρὸς τὰς θυσίας τῆς Ἑλλάδος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκολουθήσωμεν ἄλλην γραμμήν, παρὰ τὴν γραμμήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθοῦν τὰ ἐλεύθερα, δημοκρατικὰ καὶ φιλειρηνικὰ Ἔθνη τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἀκριβῶς διὰ τοῦ Ἀτλαντικοῦ αὐτοῦ συμφώνου. Νά, διὰ ποῖον λόγον ἡμεῖς παρέχομεν ἀνεπιφυλάκτως τὴν ψῆφον μας εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Πιστεύομεν ἀπολύτως εἰς τὸ σύμφωνον αὐτὸ καὶ εἴμεθα ἕτοιμοι διὰ πᾶσαν θυσίαν, ἀλλὰ πιστεύομεν παραλλήλως, ὅπως ἐτόνισε καὶ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὅτι τὸ σύμφωνον αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μόνον καὶ κυρίως στρατιωτικὸν καὶ πολιτικὸν κατασκεύασμα, ἀλλ’ εἶναι καὶ μία βάσις διὰ τὴν κοινωνικοοικονομικὴν ἐξέλιξιν τῶν λαῶν, ποὺ μετέχουν εἰς τὸ σύμφωνον αὐτό. Ἀκόμη πιστεύομεν ὅτι διὰ τοῦ συμφώνου αὐτοῦ ἐξυπηρετοῦνται τὰ πραγματικὰ ἰδεώδη τῆς εἰρήνης, σταθεροποιεῖται ἡ εἰρήνη, διὰ τῆς δυνάμεως δὲ ἡ ὁποία δημιουργεῖται πέριξ τοῦ Ἀτλαντικοῦ συμφώνου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτρέψωμεν τὸν νέον πόλεμον, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ θέσωμεν ἐκτὸς μάχης, νὰ καταστήσωμεν ἀκινδύνους ὅλας τὰς σκοτεινὰς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν εἰρήνην τῶν λαῶν, ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐν δημοκρατίᾳ. (Χειροκροτήματα)

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§69Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἤμην τῆς γνώμης, ὅτι ἡ συζήτησις ἔπρεπε νὰ ἐπεκταθῇ, πέραν τῆς ἐκφράσεως τῶν ἀντιλήψεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐὰν ἀνέρχωμαι εἰς τὸ βῆμα, τὸ πράττω ὑπὸ τὸ κράτος μιᾶς ἐθνικῆς ἀγανακτήσεως. Ἤκουσα νὰ λέγουν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὅτι τὸ Ἀτλαντικὸν σύμφωνον, εἰς τὸ ὁποῖον προσχωρεῖ σήμερον ἡ Ἑλλάς, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἐπιφέρῃ στρατιωτικὰς συνεπείας. Ὅλοι ἀπὸ τῶν ἰσχυροτέρων τῆς γῆς μέχρι καὶ ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι σήμερον προσχωροῦμεν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν σύμφωνον, ἐξέφρασαν πάντοτε τὴν γνώμην καὶ τὴν εὐχήν, ὅτι τὸ Ἀτλαντικὸν σύμφωνον ἐν τῇ γενέσει του καὶ ἐν τῷ σκοπῷ τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει, δὲν ἔχει ἐπιθετικὸν χαρακτῆρα καὶ σκοπόν. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἀποβῇ, κύριοι βουλευταί, ὄργανον εἰρήνης, πρέπει πρὸ παντὸς νὰ ἀποβῇ ὄργανον ἰσχύος στρατιωτικῆς. Μόνον ἡ ἔντονος στρατιωτικὴ παρασκευή, μόνον ἡ ἀποφασιστικὴ θέλησις τῶν λαῶν οἱ ὁποῖοι μετέχουν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, διὰ νὰ προασπίσουν διὰ παντὸς μέσου στρατιωτικοῦ τὴν ἐλευθερίαν των, μόνον αὐτὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανίσῃ, ἐν τῇ ἐξελίξει του τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ὡς ὄργανον ἰσχύος. Ἀλλέως, καταστροφὴ καὶ ὄλεθρος. Βεβαίως οἱ λαοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν πολέμους. Ἀλλὰ ὅταν εὑρεθοῦν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς προασπίσεως τῶν ἐθνικῶν των ἐδαφῶν, πολεμοῦν. Καὶ διὰ τοῦτο δὲν συμφωνῶ ποσῶς μὲ τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, εἰπόντα ὅτι τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον ἔχει μόνον κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικὸν χαρακτῆρα. Δὲν πρέπει νὰ ἐμποτισθῇ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, καὶ ὁμιλῶ μόνον περὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, διότι μόνον ἐν ὀνόματι τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ δύναμαι νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, δὲν πρέπει νὰ ἐμποτισθῇ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὴν πίστιν, ὅτι προσχωρῶν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον δὲν ἀναλαμβάνει στρατιωτικὰς ὑποχρεώσεις καὶ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἐμφανισθῇ ποτὲ περίπτωσις ἐκπληρώσεως αὐτῶν τῶν ὑποχρεώσεων. Ψηφίζομεν, κύριοι βουλευταί, τὴν προσχώρησιν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ἐν πλήρει γνώσει, ἐν πλήρει συναισθήσει, ὅτι ἀναλαμβάνομεν στρατιωτικὰς ὑποχρεώσεις καὶ ἐν πλήρει ἀποφάσει ὅτι τὰς στρατιωτικὰς ὑποχρεώσεις, θὰ τὰς ἐκπληρώσωμεν καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν, τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει καὶ ἡ ἐθνικὴ τιμὴ καὶ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον.

§70Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὀρθῶς.

§71Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐλέχθη ἐπίσης ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ὅτι ὁ χωρισμὸς ὅλου τοῦ κόσμου σήμερον, ὀφείλεται εἰς δύο διαφορετικὰ οἰκονομικὰ συστήματα, κατὰ βάσιν ἀληθές, ἐν τῇ πράξει ὅμως τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἡ ἐπιφάνεια αὐτὴ χρησιμοποιεῖται διὰ τὴν παγκόσμιον κοσμοκρατορίαν. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἕνας συνασπισμὸς δυνάμεων ἀποβλέπει εἰς τὴν κοσμοκρατορίαν, διὰ τῆς βίας μὲ τὸν πέπλον αὐτόν, διὰ νὰ μεταχειρισθῶ τὴν ἰδικήν των φράσιν, μὲ τὸν πέπλον αὐτόν, μόνον καὶ μόνον τῆς οἰκονομικῆς βελτιώσεως, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς αὐτὸν τὸν πέπλον, εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ συνασπισθοῦν διὰ τὴν ἰδικήν των ἄμυναν. Ὑπεστηρίχθη ὅτι, εἰς αὐτὸν τὸν διεθνῆ ἀνταγωνισμόν, ἕνα ἀνταγωνισμόν, ὁ ὁποῖος ἔχει χωρίσει ὅλον τὸν κόσμον, ἀπὸ τῶν μᾶλλον πεπολιτισμένων λαῶν μέχρι καὶ τῶν εὑρισκομένων εἰς τοὺς ἀντίποδας, εἰς μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχει χωρισθῆ ὅλος ὁ κόσμος εἰς δύο στρατόπεδα ὑπεστηρίχθη λέγω, ὅτι ἡμεῖς ἡ μικρὴ Ἑλλάς, ὠφείλαμεν νὰ ἔχωμεν ἰδίαν ἀνεξάρτητον τί; διεθνῆ πολιτικήν. Διεθνῆ πολιτικήν, ὡσάν, κύριοι βουλευταί, νὰ εἴμεθα, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς θέσιν νὰ χαράξωμεν ἰδικήν μας πολιτικὴν καὶ ἀφ’ ἑτέρου, νὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ τηρήσωμεν τὴν οὐδετερότητα αὐτήν, τὴν ὁποίαν τόσον δὲν θέλω νὰ εἴπω κακοπίστως ἀκόμη, τόσον ὅμως ἐπιφανειακῶς μᾶς ὑποδεικνύουν. Γνωρίζετε τὴν πρόσφατον ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος, κύριοι βουλευταί. Καὶ εἰς τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον, κατὰ τὸν ὁποῖον συνεκρούσθησαν γενικὰ συμφέροντα ὅλων τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, καὶ εἰς τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, ἡ Ἑλλὰς δὲν ἤθελε νὰ ἀναμιχθῇ. Ἠναγκάσθη νὰ ἀναμιχθῇ. Καὶ ἐὰν ὀψέποτε συγκρουσθοῦν οἱ μεγάλοι, καὶ πάλιν, ἡ Ἑλλὰς δὲν θέλει νὰ ἀναμιχθῇ, θὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναμιχθῇ καὶ δὲν ἔχει δικαίωμα ἐκλογῆς μὴ ἀναμίξεως εἰς τὴν γενικὴν σύρραξιν παρὰ μόνον ἔχει τὸ δικαίωμα ἐκλογῆς πρὸς ποίαν μερίδα θὰ τεθῇ. Καὶ ὅσοι ἐκ τῶν Ἑλλήνων πιστεύουν, ὅτι ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ἀπόψεως ἐθνικῆς, ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς, ἀπὸ ἀπόψεως δημοκρατικῆς, ἀπὸ ἀπόψεως συναισθήματος ἢ αἰσθήματος στοιχειώδους ἀνθρωπισμοῦ, εἶναι πρὸς τὸ παραπέτασμα, μόνον ἐκεῖνοι δύνανται νὰ ὁμιλοῦν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Ἡμεῖς οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι πιστεύομεν καὶ εἰς ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ εἰς ἀνθρωπιστικὰ ἰδεώδη, ἐτάχθημεν ὅλοι ὁμοφώνως ὅπως εἴδατε, ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Καὶ ὅταν λέγω πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, κύριοι βουλευταί, ὀφείλω νὰ δώσω μίαν ἐξήγησιν, ὄχι ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ εἶναι ἀποκλειστικῶς πρωτοβουλία τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἐν διαφορᾷ πρὸς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἀλλὰ διότι τέλος πάντων συνέπεσεν αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐκπροσωπῇ σήμερον τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἀκριβῶς θὰ ἠδύνατα οἱαδήποτε Κυβέρνησις εἰς οἱανδήποτε στιγμὴν νὰ ἐκπροσωπῇ τὸ Κράτος. Κύριοι βουλευταί, εἶχεν ἕνα καλὸ ἀποτέλεσμα ἡ σημερινὴ συζήτησις. Ἐλέχθη ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστερὰν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ κατὰ κύριον λόγον καὶ καθ’ ὅλων ἡμῶν τῶν ἄλλων, ἐν συναρτήσει, ὅτι ἐξαπατῶμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι τὸν ὁδηγοῦμεν εἰς καταστροφήν, καὶ ὅτι τὴν πολιτικήν μας αὐτὴν περιβάλλομεν μὲ ἕνα πέπλον, ὁ ὁποῖος ὅμως, κατὰ τὴν ἀντίληψίν των, εἶναι διαφανὴς καὶ προδίδει τοὺς σκοτεινοὺς σκοπούς μας. Κύριοι βουλευταί, ἐλπίζω, ὅτι εἰς τὴν κρίσιν ἡμῶν οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦμεν μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, καὶ ὅτι εἰς τὴν κρίσιν παντὸς Ἕλληνος, ὁ ὁποῖος θὰ μάθῃ τὶ ἐλέχθη ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστερὰν σήμερον ἐδῶ, δὲν θὰ μείνῃ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἄκρα ἀριστερά, ἀκόμη καὶ ὡς ἐκπροσωπεῖται εἰς τὴν Βουλὴν σήμερον, δὲν διαπνέεται ἀπὸ ἐθνικὰ ἰδεώδη, ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι μερίς, ἡ ὁποία καλύπτει τὴν ἀντεθνικὴν ἑλληνικὴν πολιτικὴν μὲ τὸν πέπλον τὸν Ρωσσικόν. Τὴν ἀκούσατε τί εἶπε; (Χειροκροτήματα). Ὅτι διαχωρίζει τὰς εὐθύνας της ἀπὸ ἡμᾶς, εἰς ποῖον σημεῖον; Ναὶ εἰς ποῖον σημεῖον; Εἰς τὸ σημεῖον τῆς ἐντάξεως τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ἰδίαν της ἀσφάλειαν πρὸ παντὸς καὶ διὰ τὴν ἐλευθερίαν ὅλου τοῦ κόσμου, πρὸς τὴν μερίδα ἐκείνην τῶν Ἡνωμένων Λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιτίθενται πρὸς τὴν Ρωσσίαν. Οἱ κύριοι διαχωρίζουν τὰς εὐθύνας των, δὲν τοὺς ἀρέσει καὶ εἶναι φυσικὸν διατὶ δὲν τοὺς ἀρέσει. Εἶπον, κύριοι βουλευταί, ὅτι μόνον ἐκεῖνοι ἀποτελοῦν τὴν πολιτικὴν μερίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν οὐδεμία ξένη δύναμις ἔχει θέσιν. Ἄς κρίνετε καὶ σεῖς, ἂς κρίνῃ δὲ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐὰν ὁ πέπλος των δὲν ἐσχίσθη καὶ ἐὰν ἡ πολιτική των δὲν φαίνεται πλέον γυμνὴ ὡς ὀπαδὸς καὶ ὄργανον τῆς Ρωσσίας. Κύριοι βουλευταί, ὡμίλησα κάπως ζωηρά. Ἀλλ’ εἶπον ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου μου ὅτι δὲν εἶχον κανένα σκοπὸν νὰ ἀνέλθω εἰς τὸ βῆμα, ἀλλ’ ἀνῆλθον ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ αἰσθήματος ἐθνικῆς ἀγανακτήσεως. Ἐλπίζω, ὅτι ὅλοι σας θὰ δικαιολογήσετε τὸ αἴσθημά μου αὐτό. Ἡ σημερινὴ συζήτησις, κύριοι βουλευταί, ἐνισχύει τὴν ἄποψιν ὅτι ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὰς τελευταίας αὐτὰς ἡμέρας παρέχει διττὴν ἐξυπηρέτησιν εἰς ὅλον τὸν ἐλεύθερον κόσμον ἁπανταχοῦ τῆς γῆς. Μίαν ἐξυπηρέτησιν διὰ τῆς προσχωρήσεώς της εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, διότι καὶ ἡ μικρὰ Ἑλλὰς συνενώνει τὰς στρατιωτικάς, τὰς ὑλικάς, τὰς οἰκονομικὰς καὶ ἠθικὰς δυνάμεις της εἰς τὴν ἄμυναν τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ λαοῦ. Δευτέρα δ’ ἐκδούλευσις εἶναι ὅτι διὰ τῆς ἀποκαλύψεως τῆς κομμουνιστικῆς συνωμοσίας εἰς τὴν Ἑλλάδα, διὰ τῆς δίκης, ἡ ὁποία γίνεται, ἀποκαλύπτεται εἰς τὰ ὄμματα ὅλου τοῦ κόσμου τὸ καταχθόνιον σχέδιον τοῦ Ρωσσικοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῆς Κόμινφορμ, διὰ νὰ ὑπονομεύσῃ τὴν πίστιν τῶν λαῶν πρὸς τὰ ἰδανικά των, διὰ νὰ καλύπτῃ μὲ πέπλον ὅλας των τὰς ἐνεργείας καὶ διὰ νὰ θεσπίζῃ δύο εἰδῶν δρᾶσιν, τὴν παράνομον ἐκτὸς τῶν ὁρίων ὅλων τῶν κρατῶν καὶ τὴν δῆθεν σύννομον ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν κρατῶν. Ἐλπίζω, ὅτι καὶ αἱ δύο αὐταὶ ἐξυπηρετήσεις τῆς Ἑλλάδος θὰ τύχουν τῆς δεούσης ἐκτιμήσεως. Μίαν ἔκκλησιν κάμνω πρὸς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ μὴ λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν σας τοὺς λόγους οἱ ὁποῖοι τόσον τεχνηέντως ἐξεδηλώθησαν ἐδῶ ἀπὸ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα τῆς Κομινφόρμ, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐντολὴν ὑπὸ τὸν πέπλον δῆθεν τῆς νομιμότητος νὰ ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τῆς Ρωσσίας, καὶ ἀφ’ ἑτέρου προσπαθήσατε νὰ διαφωτίσητε ὅλοι τοὺς ἐκλογεῖς σας ποία ἡ σημασία τῆς σημερινῆς συζητήσεως καὶ ποία ἡ θέσις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπονομεύουν τὴν ἐπιθυμητὴν ἑνότητα. (Χειροκροτήματα).

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§73Ν. ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ (Πρ. Κυβερν.). Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις εἶναι εὐτυχὴς σήμερον διότι μὲ τὴν ψήφισιν, σχεδὸν ὁμοφώνως, ἀπὸ τὴν Βουλὴν τοῦ νομοσχεδίου περὶ εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ἐπικυροῦται γεγονὸς χαρμόσυνον καὶ πολὺ σοβαρόν. Διότι διὰ τῆς εἰσδοχῆς τῆς χώρας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον τιμᾶται ὁ Ἑλληνικὸς λαός, τιμῶνται αἱ θυσίαι του, τιμᾶται ὁ Ἑλληνικὸς στρατός, ὁ ὁποῖος διὰ τοῦ αἵματός του τόσον ἐτίμησε τὰ Ἑλληνικὰ ὅπλα κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Εἶναι γεγονὸς πολὺ σημαντικόν, διότι διὰ τῆς τιμῆς αὐτῆς, ἡ ὁποία παρέχεται ἀπὸ τὰ πεπολιτισμένα ἔθνη εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαόν, ἀνοίγεται νέα ἱστορία καὶ ἐπὶ πλέον ἐξασφαλίζεται ἡ χώρα ἀπὸ κάθε ἐπίθεσιν ὁποθενδήποτε προερχομένην. Δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ μὴ παραδεχθῇ ὅτι, ὅταν ἡ Ἑλλὰς συμμετέχῃ εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον μετὰ τῶν μεγάλων δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι κατοικοῦνται ἀπὸ ἐλευθέρους καὶ δημοκρατικοὺς λαούς, αἰσθάνεται ἑαυτὴν ἀσφαλεστέραν. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ μὴ παραδεχθῇ τις ὅτι ἀπὸ αὔριον ἡ Ἑλλὰς ἐξασφαλίζει τὰ πλευρά της, δὲν εἶναι ἀπομεμονωμένη. Αἱ ἄλλαι θεωρίαι περὶ οὐδετερότητος καὶ περὶ «εἰρηνεύσεων» εἶναι θεωρίαι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό. Θὰ ἐπεθύμουν ἐν προκειμένῳ νὰ περιορισθῇ ἡ συζήτησις τῆς Βουλῆς διότι ἔχομεν καὶ ἄλλα ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀσχοληθῶμεν. Δὲν νομίζω, μάλιστα, ὅτι ἔπρεπε νὰ λάβῃ μίαν ἔκτασιν τόσον μεγάλην ἡ συζήτησις δι’ ἕνα γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἐμβαπτίζεται ὁλόκληρον μέσα εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα). Εἶναι ἀδύνατον καὶ δὲν πρέπει νὰ γίνεται λόγος ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἠμπορεῖ νὰ ἀκολουθήσῃ ἄλλην πολιτικὴν ἀπὸ ἐκείνην, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται ὑπέρ ποτε ἄλλοτε σήμερον. Ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ εἶναι ἀνάμεσα εἰς τὰ ἔθνη τοῦ συνασπισμοῦ τοῦ βορειοατλαντικοῦ συμφώνου, διότι ἡ οὐδετερότης κάθε ἄλλο παρὰ εἶναι δυνατή, οὐδὲ πιστευτὴ ἰδίως ἐδῶ εἰς τὴν χώραν μας, ἡ ὁποία ἐδοκίμασε τὸν τελευταῖον πόλεμον καὶ ἠναγκάσθη νὰ εἰσέλθῃ εἰς τοῦτον χωρὶς νὰ τὸν προκαλέσῃ. Διότι ἡ Ἑλλὰς προεκλήθη εἰς τὸν πόλεμον αὐτόν. Συνεπῶς περὶ οὐδετερότητος οὔτε πλέον εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται λόγος. Δι’ αὐτό, ἐπαναλαμβάνω, θὰ ἤθελα, κύριοι βουλευταί, ἡ συζήτησις περὶ τῆς ἀποφάσεως περὶ εἰσόδου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον νὰ τερματισθῇ διότι παρ’ ὅ,τι καὶ ἀπὸ ὡρισμένης πλευρᾶς ἐλέχθη τὸ θέμα ἀνάγεται εἰς τὴν ἰσχὺν τὴν ὁποίαν ἀποκτᾷ τώρα ἡ Ἑλλάς, ἰσχὺν ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος. Εἶναι μία μεγάλη ἐπιτυχία τὸ ὅτι εἰσῆλθεν ἡ Ἑλλὰς εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, διότι τιμᾶται οὕτως ἀπὸ τοὺς ὁμόφρονας καὶ δημοκρατικοὺς λαοὺς τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συνασπισμοῦ. Θέλω νὰ συγχαρῶ μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν ὁλόκληρον σχεδὸν τὴν Βουλήν, διότι ὑπῆρξε κάποια μερίς, ἡ ὁποία δὲν συμφωνεῖ, ἀλλὰ δὲν ἔχει σημασίαν, ἐφ’ ὅσον ὁλόκληρος ἡ λοιπὴ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ὁμοθύμως ἐγκρίνει τὴν εἰσδοχὴν ἀποδεχομένη τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Εἶναι δὲ ἀνάγκη τὸ νομοσχέδιον νὰ ψηφισθῇ ἐντὸς τῆς σήμερον, διὰ νὰ εἶναι πλέον νόμος τοῦ Κράτους. Συγχαίρω τοὺς Ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους διὰ τὴν ταὐτότητα αὐτὴν τῆς ἀντιλήψεως καὶ εὔχομαι ὅπως ἡ εἰσδοχὴ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Σύμφωνον αὐτὸ συντελέσῃ ὥστε νὰ ὀρθωθῇ ἕνας φραγμὸς κατὰ τοῦ πολέμου καὶ μία ἰσχυρὰ δύναμις ὅπως ἀντιμετωπίσῃ τὰ γεγονότα τὰ διεθνῆ εἰς περίπτωσιν πάσης ἐπιθέσεως καὶ ἵνα κερδηθῇ ἡ ποθουμένη εἰρήνη παρ’ ὅλων τῶν πεπολιτισμένων λαῶν. Ἡμεῖς ἐδῶ οἱ Ἕλληνες εἴμεθα οἱ εὐτυχέστεροι ὅλων, διότι ὁ λαός μας ἠγωνίσθη γενναίως, ἔστω καὶ ἂν ὑπέφερε περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον, διότι ὑπέστη τὰ τελευταῖα ἔτη τὴν περισσοτέραν φθορὰν καὶ ἐγέμισεν ἡ χώρα ἐρείπια καὶ διὰ τοῦτο ἄλλωστε ἔχομεν ἀνάγκην εἰρηνεύσεως διὰ νὰ ἀνασυγκροτήσωμεν τὸν τόπον μας. Ἡ Κυβέρνησις, λέγω, εἶναι ὑπερήφανος μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους οἱ ὁποῖοι θὰ ψηφίσουν τὸ νομοσχέδιον, ποὺ ὑπέβαλεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν κρίσιν σας. (Χειροκροτήματα).

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§75Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξα καὶ προσεκτικὸς καὶ σύντομος εἰς τὴν εἰσήγησίν μου διότι ἐπίστευα καὶ πιστεύω ὅτι ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν συνολικὴν καὶ ζωηρὰν συνείδησιν τοῦ Ἔθνους ἡ προσχώρησις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν ἐλευθέρων ἐθνῶν. Δὲν ἐφανταζόμην ὅτι θὰ ἐπροβάλετο ἀντίρρησις καὶ συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι πανηγυρικὴ καὶ ὁμόφωνος ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἐκδήλωσις τῆς Βουλῆς καὶ σύντομος καὶ λακωνικὴ ὅπως ἁρμόζει εἰς τὸ λιτὸν κλασσικὸν ὕφος τῶν Ἑλλήνων καὶ ὅπως ἁρμόζει εἰς τὴν λιτὴν σεμνότητα μὲ τὴν ὁποίαν προσέφερε τὸ αἷμά του ὁ ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος πιστεύει εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὰς ἠθικὰς ἀξίας τοῦ πολιτισμοῦ καὶ κατατάσσεται μὲ τὴν θέρμην τῆς πίστεώς του καὶ ὀργανικῶς πλέον εἰς τὴν ἀμφικτυονίαν τῶν ἐλευθέρων λαῶν. Παρὰ ταῦτα ὅμως προεβλήθησαν ἀπὸ μὲν τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος παρατηρήσεις τινές, ἀπὸ δὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ΕΔΑ βασικὴ ἀντίθεσις γνωστὴ ἄλλωστε. Αἱ ἀπόψεις τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος ὡς πρὸς τὸν χαρακτῆρα καὶ τὸ προέχον πνεῦμα τοῦ Ἀτλαντικοῦ συμφώνου εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσουν ἀμφιβολίας εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀναλαμβάνονται ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος διὰ τῆς προσχωρήσεώς της καὶ γενικώτερον ὡς πρὸς τὴν θέσιν αὐτῆς μεταξὺ τῶν ἄλλων μελῶν ὡς καὶ πρὸς τὸν λόγον, ὁ ὁποῖος ἐπροκάλεσε τὴν συγκρότησιν τῶν ἐλευθέρων ἐθνῶν εἰς τὴν Ἀμφικτυονίαν τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου. Ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος ὡμίλησε περὶ αἰφνιδιαστικῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νομοσχεδίου. Αἰφνιδιαστικὴ ὅμως δὲν εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ νομοθετήματος ἀναγομένη εἰς γεγονὸς κολοσσιαίας σημασίας τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὸ κύριον θέμα καὶ τὴν κυρίαν προσπάθειαν εἰς τὴν ὁποίαν συνεκεντρώθη κατὰ τὴν τελευταίαν διετίαν ὁλόκληρος ἡ προσοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Δὲν ἦτο τίποτε τὸ ἄγνωστον καὶ διὰ τὸν τελευταῖον τῶν Ἑλλήνων ἡ ἐπιδίωξις τῆς ἐντάξεως τῆς Ἑλλάδος ὡς ὀργανικοῦ μέλους τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν ἐλευθέρων δημοκρατικῶν Χωρῶν. Ἦτο καί ὤφειλε νὰ εἶναι πολὺ ὀλιγώτερον ἄγνωστον τὸ θέμα διὰ τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὁ ὁποῖος καὶ πεῖραν ἔχει καὶ γνῶσιν τῶν ζητημάτων.

§76Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Δὲν εἶπα αἰφνιδιαστική.

§77Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Εἴπατε κατὰ περίεργον τρόπον καὶ αἰφνιδιαστικῶς.

§78Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Εἶπον κατὰ περίεργον τρόπον δὲν εἶπον αἰφνιδιαστικῶς.

§79Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἐὰν διαβάσετε τὰ πρακτικά, διότι ἐκράτησα σημειώσεις, θὰ ἴδητε ὅτι εἴπατε αἰφνιδιαστικῶς.

§80Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Θὰ τὸ εἶπα αἰφνιδιαστικῶς, ἀλλὰ τὸ εἶπον τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευήν.

§81Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Ὄχι, καὶ ἀπόψε τὸ εἴπατε καὶ προσθέσατε ὅτι ἐχρειάζετο εὐρυτάτη συζήτησις. Χωρὶς νὰ τὴν ἀποκρούω διαφωνῶ ὡς πρὸς τὴν ἀναγκαιότητά της. Διότι δὲν νομίζω ὅτι χρειάζεται εὐρυτάτη συζήτησις διὰ θέμα τόσον εὐρέως γνωστὸν τὸ ὁποῖον προέκυψεν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπιβιώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἀνάγεται εἰς σκοποὺς ὑπαγορευομένους ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν. Ταῦτα ὡς πρὸς τὰς ἐπικρίσεις διὰ τὴν διαδικασίαν. Ἐπιτακτικὸν ἔργον ὅμως εἶναι καὶ τοῦτο θέλω νὰ τονίσω νὰ διασαφηνισθοῦν οἱ σκοποὶ τοῦ συμφώνου διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ συγκεχυμένη ἀντίληψις εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαὸν σχετικῶς μὲ τὰς ὑποχρεώσεις τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνομεν διὰ τῆς προσχωρήσεώς μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος εἶπεν ὅτι πρόκειται περὶ πολιτικοοικονομικοῦ συμφώνου. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι ἡ στρατιωτικὴ παρασκευὴ ἡ ὁποία ἔχει ἀμυντικὸν σκοπὸν καὶ δὲν μειώνει καθόλου τὸν εἰρηνικὸν χαρακτῆρα τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου ἀποτελεῖ ἕνα τῶν προεχόντων σκοπῶν αὐτοῦ. Ὡς θὰ γνωρίζῃ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος ὁ ὀργανισμὸς τῆς Διοικήσεως Οἰκονομικῆς Συνεργασίας μετεβλήθη εἰς ὀργανισμὸν Ἀμοιβαίας Ἀσφαλείας τῶν ἐλευθέρων ἐθνῶν. Τοῦτο ἔγινε διότι ἡ προσπάθεια τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῶν ἐλευθέρων λαῶν ἀπὸ τὰ ἐρείπια, τὰ ὁποῖα ἐπροκάλεσεν ὁ πόλεμος, ἀλλὰ καὶ εἰς πλείστας χώρας ἡ ἐσωτερικὴ ξενοκίνητος ἐπίθεσις ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν σήμερον περὶ ἐγγυήσεως τῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἑλλάδος, κατεδείχθη ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ πλήρως διότι ὑπονομεύεται ἐκ τῶν συνεχιζομένων ἐπιθέσεων τοῦ ἐρυθροῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, αἱ ὁποῖαι κλονίζουν τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας τῶν λαῶν. Ἄνευ αὐτῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ οἰκονομικὴ σταθερότης. Διὰ τοῦτο ἐδόθη προέχουσα θέσις εἰς τὴν στρατιωτικὴν παρασκευὴν ὡς μέσον ἀμύνης καὶ τονώσεως τῆς ἀσφαλείας. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι ἡ συμβολή μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν σύμφωνον καθορίζεται καί ἀπὸ τὴν πίστιν μας εἰς τοὺς σκοποὺς τούτου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν στρατιωτικήν μας παρασκευὴν ἡ ὁποία πιθανὸν νὰ παραστῇ ἀνάγκη νὰ εἶναι μεγαλειτέρα ἐκείνης, τὴν ὁποίαν εἴχομεν μέχρι σήμερον, χωρὶς ἀνειλημμένην συμβατικὴν ὑποχρέωσιν. Ἀλλὰ πρέπει ἐπίσης νὰ γνωρίζῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι ἀνάλογος εἶναι καὶ ὑποχρέωσις ὅλων τῶν ἄλλων μελῶν τοῦ συμφώνου. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ καθῆκον της ἐξ ἄλλου νὰ δηλώσῃ, ὅτι ἀπὸ τὴν ἀκρίβειαν, τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν προθυμίαν μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἐκτελέσωμεν καὶ εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ ἐκτελέσωμεν τὰς ὑποχρεώσεις μας, ἐξαρτᾶται ἡ ἀξιοποίησις τῶν δικαιωμάτων μας. Ταύτην εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ ἐπιδιώξωμεν. Διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὅμως πλήρως, χρειάζεται συνολικὴ προσπάθεια καὶ ὁμόθυμος καὶ ἁρμονικὴ συνεργασία ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὅλων τῶν πολιτικῶν Κομμάτων. Ἐξεδηλώθη δὲ εὐτυχῶς ἀντίστοιχος διάθεσις εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ἀπὸ ὅλα τὰ ἐθνικὰ κόμματα τῆς Βουλῆς καὶ ἀπὸ ὑμᾶς κ. Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, παρὰ τὰς ἐπὶ μέρους παρατηρήσεις σας. Ὑποστηρίζετε περαιτέρω τὴν ἄποψιν κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὅτι ἐσπεύσαμεν τρόπον τινὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ἐνῶ ἐξ ἄλλου ἀπὸ τὸν λόγον σας προκύπτει καὶ μομφὴ ὅτι ἀργὰ εἰσήλθομεν εἰς αὐτό. Διετυπώσατε ἐπίσης τὴν γνώμην, ὅτι ἔπρεπε ὅπως τὰ κράτη τῆς Μπενελούξ, νὰ εἴχομεν συνομολογήσει προηγουμένως τοπικὰ ἀμυντικὰ σύμφωνα μὲ τὰ Κράτη τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ νὰ εἰσέλθωμεν ὡς συνασπισμὸς μετ’ αὐτῶν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Ἡ ἄποψις αὐτὴ εἶναι ὀρθή. Δὲν ὑφίστανται αἱ ἴδιαι προϋποθέσεις αἱ ὁποῖαι ἐπροκάλεσαν τὸν συνασπισμὸν τῶν κρατῶν τῆς Μπενελούξ, διότι ταῦτα συνησπίσθησαν εἰς ἐποχὴν ποὺ δὲν ὑπῆρχε τὸ Βορειοατλαντικὸν Σύμφωνον καὶ παρὰ ταῦτα ὅμως δὲν ἐνετάγησαν ὡς συνασπισμός. Ἡ Ἑλλὰς εἰσέρχεται ὡς ἀνεγνωρίσατε καὶ ὑμεῖς, ὡς ἰσότιμον μέλος, δὲν εἶχεν ἀνάγκην οἱουδήποτε συνασπισμοῦ διὰ νὰ προσδώσῃ εἰς ἑαυτὴν μεγαλυτέραν βαρύτητα. Ἡ πιστὴ ἐκτέλεσις τῶν ὑποχρεώσεών της, ἡ ἀξία τῆς συμβολῆς της, ἡ ὁποία ἐξετιμήθη καὶ ἐκτιμᾶται δεόντως καὶ ἡ κατανόησις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετέχουν εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον, ἐξασφαλίζουν τὴν θέσιν της, ὡς ἰσοτίμου μέλους. Ἡ δὲ στενὴ φιλία καὶ ἡ συνεργασία τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῆς γείτονος Τουρκίας καὶ ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξις τῶν μετ’ αὐτῆς δεσμῶν μας, προκύπτει ἀπὸ τὴν ταὐτότητα τῶν συμφερόντων καί διαθέσεων ἑκατέρωθεν, ἀλλὰ εἶναι προσηρμοσμένη εἰς τὰ πλαίσια τοῦ βορειοατλαντικοῦ συμφώνου. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ δι’ ὅλους τοὺς γείτονας καὶ τὰ Κράτη τῆς Μεσογείου, μὲ τοὺς ὁποίους ὑφίστανται καὶ ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἀναπτυχθοῦν ὁλοὲν περισσότερον φιλικαὶ σχέσεις καὶ συνεργασία. Βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς ἀμοιβαίας ἀρωγῆς ποὺ ἀναγράφεται ρητῶς εἰς τὸ κείμενον τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου ὡς καὶ τῆς κοινότητος τῶν σκοπῶν, ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξασφαλίσῃ οἰκονομικὴν σταθερότητα, εὐημερίαν καὶ ἀνάλογον βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ της, ἅτινα ἅπαντα ἀποτελοῦν προϋπόθεσιν διατηρήσεως τῆς ἀμυντικῆς δυνάμεώς της. Ἐλπίζομεν ἐπίσης ὅτι συμφώνως πρὸς τὰς ἀρχὰς τῆς συνθήκης τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου καὶ συνέπεια λογικὴ τούτων εἶναι ἡ ἀναλογία καὶ ἰσότης μεταξὺ τῶν εἰσφορῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀρωγῆς καὶ ὑφισταμένων καὶ παρεχομένων μέσων ἀφ’ ἑτέρου. Ὅλα δὲ αὐτὰ ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ συμφώνου. Ἐὰν δὲν μετείχομεν τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου, εἰς τὸ ὁποῖον εἰσήλθομεν κατὰ τὸν κ. Τσαλδάρην μετὰ σπουδῆς, ἀφ’ ἑνὸς θὰ παρείχομεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἀποφεύγομεν τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας πράγματι ἐκτελοῦμεν καὶ ἀφ’ ἑτέρου θὰ ὑστερούμεθα τοῦ καταλλήλου βήματος διὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων ὡς καὶ τῆς συμβατικῶς πλέον ἀναγνωρισθείσης ἀλληλεγγύης τῶν Ἐθνῶν διὰ τῆς συμμετοχῆς μας.

§82Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Σᾶς ἐρωτῶ νὰ μοῦ εἴπητε, τὶ λέγει τὸ Σύμφωνον;

§83Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Ὅτι εἰσερχόμεθα μὲ τὰς αὐτὰς ὡς καὶ οἱ ἄλλοι ὑποχρεώσεις καὶ δικαιώματα. Τὰ σύμφωνα δὲν εἶναι ἰδιωτικὰ συμβόλαια λεπτομερειακά.

§84Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Εἴπατε ὅτι λέγει τὸ σύμφωνον.

§85Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Τὰ σύμφωνα δὲν εἶναι δικονομικαὶ προτάσεις, ἀναγράφουν γενικῶς ἀμοιβαίας ὑποχρεώσεις καὶ ἀντίστοιχα δικαιώματα.

§86Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Βαρβούτη, ἔχομεν κάμει πολλὰς συνεργασίας καὶ γνωρίζω τὰ πράγματα ὅσον καὶ σεῖς ποὺ ἔχετε ἁρμοδιότητα σήμερον. Εἴπατε λοιπὸν εἰς τὴν Βουλὴν κάτι, τὸ ὁποῖον ὁμολογῶ, ὅτι θὰ ἤμουν εὐτυχέστερος, ἐὰν δὲν ἔβγαινεν ἀπὸ ἑρμηνείαν διατάξεως, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὑπάρχει ἰσότης.

§87Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ). Μιὰ στιγμὴ κ. συνάδελφε. Τὸ ἄρθρον τὸ ὁποῖον ἀνέφερον, τὸ ἄρθρον 3 ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ὁμιλεῖ περὶ προσπαθείας κοινῆς καὶ ἀμοιβαίας ἀρωγῆς. Εἰς δὲ τὸ προηγούμενον ἄρθρον 2 ἀναγράφεται ρητῶς ὅτι θὰ συνεργασθοῦν τὰ μέλη, διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν εὐημερίαν καὶ σταθερότητα καὶ δι’ αὐτὰ καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἐλευθέρους λαούς.

§88Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Τὸ ἄρθρον 3 λέγει ἄλλα πράγματα.

§89Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ, καὶ Ἐξωτερ.). Ὑποτίθεται ὅτι συζητοῦμεν σοβαρῶς. Τὸ ἄρθρον 2 λέγει ρητῶς τὰ ἑξῆς: (Ἀναγινώσκει). Ἐδῶ ὑπάρχει συνομολόγησις ἀμοιβαία, ὅτι θὰ καταβληθῇ κοινὴ προσπάθεια διὰ τὴν σταθερότητα καὶ τὴν εὐημερίαν τῶν καθ’ ἕκαστα μελῶν. Αὐτὸ ἰσχύει δι’ ὅλα τὰ μέλη. Μοῦ εἴπατε νὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω. Ἰδοὺ τὸ κείμενον. Ὅταν εἰς ἕνα σύμφωνον, ποὺ δὲν ἀναγράφονται δι’ ὅλα τὰ μέλη αἱ αὐταὶ κοιναὶ ὑποχρεώσεις καὶ δικαιώματα χωρὶς καμμίαν ἐξαίρεσιν, προκύπτη ἰσότης ἢ ὄχι; Ἀσφαλῶς ναί, κ. συνάδελφε. Ὑπάρχει βεβαίως καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀτόμων καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἐθνῶν καὶ τὴν μεταξὺ αὐτῶν συνεργασίαν, ὁ νόμος τῆς αὐτομάτου ἀλληλεπιδράσεως καὶ ἡ διαφοροποίησις τὴν ὁποίαν ἐπιφέρει ὁ δυναμισμὸς ἠθικὸς καὶ ὑλικὸς ἑκάστου. Τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἐκ τοῦ συμφώνου δι’ ὅλα τὰ μέλη καὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα ἴσα δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις. Ἡ ἰσότης στηρίζεται εἰς τὴν ἀναλογίαν ἡ ὁποία προκύπτει ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ εἶναι συμβατικῶς κατωχυρωμένη. Νομίζω ὅμως ὅτι δὲν εἶναι ἀναγκαῖον νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, κ. βουλευταί, περισσότερον μὲ τὰ ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ ἀξιότιμος Ἀοχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος.

§90Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐγὼ ἐτόνισα τὴν πλευρὰν τοῦ συμφώνου τὴν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικήν, διότι πράγματι αὐταὶ περιγράφονται ἐν τῷ συμφώνῳ. Πέραν αὐτοῦ ὑπεστήριξα, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσερχόμεθα μαζί μὲ τὴν Τουρκίαν εἰς τὸ Σύμφωνον. Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὴν λεπτομερεστέραν ἐξέτασιν τοῦ συμφώνου θὰ σᾶς ἐρωτήσω, ὑπάρχει ἡ περίπτωσις τῆς αὐτομάτου ἐνεργείας; Ἐὰν δηλ. μᾶς ἐπιτεθοῦν θὰ ἔλθουν αὐτομάτως τὰ διάφορα Κράτη νὰ μᾶς βοηθήσουν, ἢ θὰ προκύψῃ καὶ πάλιν συζήτησις; Ἔχουν δηλ. ὑποχρέωσιν νὰ μᾶς βοηθήσουν αὐτομάτως;

§91Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Κύριε συνάδελφε, ἡ ὑποχρέωσις προκύπτει ἐκ τοῦ Συμφώνου, δι’ ὅλα τὰ μέλη καὶ ἀπέναντι ἀλλήλων.

§92Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Προκύπτει ἐκ τοῦ Συμφώνου, ὡς ἔχει σήμερον, μόνον στρατιωτικὴν προπαρασκευήν.

§93Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ (Ὑπ. ἄνευ Χαρτοφ. καὶ Ἐξωτερ.). Τὸ εἶπον προηγουμένως καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν, ὅτι ἡ προέχουσα θέσις δίδεται ἐκ τῶν πραγμάτων εἰς τὴν στρατιωτικὴν παρασκευὴν δι’ ἀμυντικοὺς σκοποὺς καὶ διὰ τὴν τόνωσιν τοῦ αἰσθήματος τῆς ἀσφαλείας. Αὐτὸ δὲν μειώνει τοὺς εἰρηνικοὺς σκοπούς τους. Τοὐναντίον αὐξάνει τούτους. Προϋπόθεσις ὅμως τῆς δημιουργίας ἀμυντικῶν δυνάμεων εἶναι ἡ οἰκονομικὴ σταθερότης καὶ ἡ ἐξασφάλισις ὑγιοῦς οἰκονομίας τῶν καθ’ ἕκαστον χωρῶν διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἂν δὲν ὑπάρχουν οἰκονομικὴ σταθερότης καὶ βελτιωμένον βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν λαῶν ἐπέρχεται κλονισμὸς τῆς ἀμυντικῆς ἱκανότητός των. Διὰ τοῦτο ὑπάρχουν διατάξεις περὶ ἀμοιβαίας ἀρωγῆς καὶ προαγωγῆς τῆς σταθερότητος καὶ εὐημερίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ τοποθέτησις τοῦ ζητήματος. Καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ τονισθῇ διὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ποίας ὑποχρεώσεις καὶ ποῖα δικαιώματα ἔχει. Ἔρχομαι τώρα πρὸς τὴν ἄλλην πλευράν. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ ἐπὶ πολύ. Γνωρίζουν οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ΕΔΑ ὅτι ἀπολαμβάνουν πλήρους ἐλευθερίας εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην καὶ ἀκούονται μὲ ὅλα τὰ δικαιώματα ὅπως καί ὅλα τὰ μέλη τὰ ἀνήκοντα εἰς τὰ ἄλλα Κόμματα. Θὰ ἤθελον νὰ τοὺς ἐρωτήσω. Πιστεύετε πράγματι ὅτι τὸ σύμφωνον αὐτὸ ἔχει σκοποὺς ἐπιθετικούς, ὅτι ὑπηγορεύθη ἀπὸ ἰμπεριαλιστικὰς ἐπιδιώξεις καὶ ἐπιθυμεῖτε πράγματι τὴν εἰρήνην καὶ τὴν καταπολέμησιν τῆς ἐπιθέσεως καὶ τοῦ πολέμου; Ἐὰν τὸ πιστεύετε ἀντὶ νὰ ἀπευθύνετε εἰς ὑμᾶς εἰρωνικὰς παραινέσεις, θὰ ἔπρεπε νὰ στραφῆτε πρὸς ἐκείνους ποὺ συγκεντρώνεται ἡ συμπάθειά σας καὶ ποῖοι προσελκύουν τὴν συμπάθειάν σας γνωρίζει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Διατὶ λοιπὸν δὲν ἀπηυθύνεσθε πρὸς τὰς γειτονικὰ κράτη τοῦ σιδηροῦ παραπετάσματος τὰ ὁποῖα εἶναι ὡπλισμένα μέχρις ὀδόντων καὶ τὰ ὁποῖα ἐκ τῆς ἱστορίας ἀποδεικνύεται ὅτι πάντοτε ἐπετέθησαν διὰ νὰ ὑποδουλώσουν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἐνῶ ἡ Ἑλλὰς οὐδέποτε ἐπεβουλεύθη τὴν ἀνεξαρτησίαν των. Διατὶ δὲν ἐξεγείρεσθε, ἐὰν θέλετε πράγματι τὴν εἰρήνην ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπεβουλεύθησαν τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν εἰρήνην τῆς χώρας μας καὶ ἐξαπέλυσαν τὸ πῦρ καὶ τὸν σίδηρον κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ὑπὲρ τοῦ ὁποίου κόπτεσθε; (Χειροκροτήματα). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγετε ὅτι ἡ συνθήκη τοῦ Ἀτλαντικοῦ προῆλθεν ἀπὸ τὴν πάλην μεταξὺ τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ σοσιαλισμοῦ, ὅταν γνωρίζετε ὅτι μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου περιλαμβάνονται κράτη ὡς ἡ Μεγάλη Βρεταννία καὶ ἡ Σουηδία τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζουν σήμερον σοσιαλιστικὸν σύστημα καὶ ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα μέλη ἔχουν δημοκρατικὰ ἐλεύθερα πολιτεύματα. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐξασφαλίζεται πλήρης σεβασμὸς τῆς ἐλευθερίας. Ποιὸς ἠμπόδισεν οἱονδήποτε βουλευτὴν ἀπὸ τὴν πτέρυγά σας νὰ ὁμιλῇ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν; Εἶμαι ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἰσηγήθησαν τὴν πολιτικὴν τοῦ κατευνασμοῦ ἐπὶ Κυβερνήσεως Σοφούλη καὶ ἐφηρμόσθη καὶ ἐφαρμόζεται αὕτη καὶ δὲν δικαιοῦσθε νὰ εἴπητε εἴτε εἰς ἐμὲ εἴτε εἰς τὴν Κυβέρνησιν εἴτε καὶ εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι δὲν σεβόμεθα τὰς ἀντιθέτους ἰδέας. Σᾶς ἐρωτῶ λοιπόν. Πρόκειται ἁπλῶς περὶ πάλης οἰκονομικῶν συστημάτων διαφόρων, ἢ περὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἰς μὲν τὴν μίαν πλευρὰν εἶναι σεβαστή, εἰς δὲ τὴν ἄλλην καταπνίγεται καὶ εἶναι ἀνύπαρκτος; Ἐπετέθη ποτὲ ἡ Ἑλλὰς κατὰ τῶν δορυφόρων τοῦ παραπετάσματος ἢ προτίθεται νὰ ἐπιτεθῇ διὰ νὰ μᾶς συνιστᾶτε οὐδετερότητα ὡσεὶ νὰ εἴμεθα ἡμεῖς πολεμοχαρεῖς καὶ σεῖς εἰρηνόφιλοι; Ἀντιθέτως οὐδέποτε ἐπροκαλέσαμεν οἱονδήποτε. Οὔτε καὶ σήμερα προκαλοῦμεν. Ὅταν ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία ἠγωνίζετο κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ἐχαιρόμεθα ὅταν ἐνικοῦσε καὶ ἐθλιβόμεθα ὅταν ἐνικᾶτο ὅπως δι’ ὅλα τὰ συμπολεμοῦντα τότε σύμμαχα ἔθνη. Ἐκεῖνο ποὺ ἀπετέλεσε καὶ ἀποτελεῖ τὸ ἰδανικὸν τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ ἐλευθερία καὶ δι’ ἡμᾶς καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους. Τὴν βίαν καταπολεμοῦμεν μόνον καὶ χάρις εἰς τὴν πολιτικήν μας αὐτὴν εἶσθε καὶ σεῖς ἐλεύθεροι νὰ λέγετε ὅσα εἴπατε τὴν ἑσπέραν ταύτην. Θὰ ἠδύνατο ὅμως ποτὲ βουλευτὴς ἢ πολίτης ἐκεῖθεν τοῦ Παραπετάσματος νὰ ἐκδηλώσῃ ἀντίθετον γνώμην ἐπὶ οἱουδήποτε θέματος; Σᾶς προκαλῶ ν’ ἀπαντήσετε καὶ μὲ ἐλαχίστην ἔστω εἰλικρίνειαν. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς εἴπω τίποτε ἄλλο, Ὑπάρχουν βέβαια διαφοραὶ καὶ εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν ὅπως καὶ εἰς τὴν ἐσωτερικὴν καὶ θὰ ἐπεθύμουν νὰ πιστεύσω ὅτι ἐκ πλάνης, ὑποστηρίζετε ὅσα εἴπατε. Ἀλλὰ ὅταν ἰσχυρίζεσθε ὅτι μεταξὺ τῶν δύο κόσμων ἐκ τῶν ὁποίων ὁ εἷς πιστεύει εἰς τὴν δημοκρατίαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν—ἀδιαφορεῖ ἂν ἔχῃ τὸ πολιτικόν του σύστημα ἀτελείας καὶ ἐλαττώματα— ὁ δὲ ἄλλος εἰς τὴν βίαν, δὲν ἀξιοῖτε τίποτε ἄλλο εἰ μὴ νὰ εἴμεθα οὐδέτεροι, ἀποκρύπτετε τοὺς πραγματικούς σας σκοποὺς καὶ δὲν λέγετε τὴν ἀλήθειαν. Ἄλλως θὰ εἴχατε ὕστερα ἀπὸ τὴν δεινὴν περιπέτειαν τοῦ λαοῦ μας συνέλθει ἀπὸ τὴν πλάνην σας. Εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεώς της ἡ χώρα αὕτη δὲν ἠκολούθησε πολιτικὴν προκλήσεως κατ’ οὐδενός. Ἀξιοῖ σεβασμὸν τῆς ἀνεξαρτησίας της καὶ δημοκρατικὴν συνεργασίαν. Αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ἀκολουθεῖ καὶ σήμερον. Ἐὰν συνεργάζεται μὲ τὰ Δημοκρατικὰ ἔθνη τὰ ὁποῖα πιστεύουν εἰς τὴν ἐλευθερίαν ὠθεῖται πρὸς τοῦτο ἀπὸ τὴν ἀγάπην της πρὸς αὐτὴν καὶ ἐκπληροῖ ἀποστολὴν ὑπαγορευομένην ἀπὸ τὴν μακραίωνα ἑλληνικὴν παράδοσιν. Δὲν ἐπιβουλεύεται κανένα. Ἐὰν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀναλαμβάνῃ βάρη στρατιωτικὰ διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς ταύτης ὅπως ἔκαμε πάντοτε εἰς τὴν ἱστορίαν του τὴν μακράν, τὴν φορὰν ταύτην γνωρίζει ὅτι ἔχει καὶ ἀντίστοιχον βοήθειαν ἡ ὁποία καλύπτει τὰ βάρη ταῦτα. Εἶναι περιττὸν νὰ εἴπω περισσότερα. Τὰ γνωρίζετε καὶ ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ δώσητε ἔμπρακτον ἀπόδειξιν τῆς διακηρυσσομένης εἰρηνοφιλίας σας παραμένοντες ἔστω καὶ οὐδέτεροι εἰς τὸν ἀγῶνα μεταξὺ ἐκείνων ποὺ δουλεύουν εἰς τὴν βίαν καὶ ἐκείνων ποὺ πιστεύουν εἰς τὴν ἐλευθερίαν προσπαθεῖτε νὰ κρύπτεσθε ὑπὸ πλαστὰ προσχήματα καὶ ὑποστηρίζετε καὶ βοηθεῖτε τοὺς πρώτους. (Χειροκροτήματα).

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Καραμαούνας ἔχει τὸν λόγον.

§95Λ. ΚΑΡΑΜΑΟΥΝΑΣ. Δὲν θὰ ἔπαιρνα τὸν λόγον διότι τὸ θέμα ἐξηντλήθη, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον σήμερον τὸ βράδυ δὲν ἐτηρήσαμεν κανένα Κανονισμὸν καὶ ἐπετράπη καὶ ὡμίλησαν κόμματα καὶ ὁμάδες καὶ δὲν ἠκούσθη ἡ φωνὴ τοῦ μικροῦ μας Κόμματος τῶν Ἀριστερῶν Φιλελευθέρων, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὁμιλήσω. Λυποῦμαι διότι δὲν εἶναι σύμφωνος καὶ ὁμόφωνος ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐθνικῆς Συνελεύσεως εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν θέμα διότι εἰς τοιαῦτα θέματα ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ ὁμοφωνία, μεταξὺ πλειοψηφίας καὶ μειοψηφίας, Ἀντιπολιτεύσεως καὶ Συμπολιτεύσεως. Θὰ ἦτο πολὺ καλὰ ἐὰν ἠμπορούσαμεν ἡμεῖς ὡς μικρὸν Κράτος νὰ χαράξωμεν ἰδίαν πολιτικήν. Θὰ ἦτο εὐχάριστον νὰ μπορούσαμε νὰ μείνωμε μεταξὺ τῶν δύο παρατάξεων τοῦ Ἀνατολικοῦ καὶ Δυτικοῦ συνασπισμοῦ καὶ νὰ ἐπιφέρωμε κάποιαν γαλήνην καὶ κατευνασμόν. Δυστυχῶς αὐτὸ δὲν ἐμπίπτει εἰς τὴν δύναμίν μας οὔτε ἔχομε τὸ ἀνάστημα τοῦ μεσολαβητοῦ. Δι’ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἐθνικοῦ ζητήματος καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ χαράξωμεν ἰδίαν πολιτικὴν νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν πλειοψηφίαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν ὑπάρχουν διαφοραί, ἐὰν ὑπάρχουν εὐκαιρίαι αὐταὶ ἠμποροῦν νὰ γίνουν εἰς ἄλλα πεδία ὄχι ὅμως εἰς αὐτὸ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ὑψίστην ἐθνικὴν ἀποστολήν. Κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον εἰς τὸ θέμα αὐτὸ διότι εἶναι ἐξηντλημένον, σᾶς εὐχαριστῶ μόνον διότι μοῦ ἐπιτρέψατε νὰ ὁμιλήσω. (Χειροκροτήματα).

§96ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§97Κ. ΡΕΝΤΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτερ.). Ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω καὶ νὰ ἐξάρω ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀκολουθεῖ πολιτικὴν εἰρηνικήν. Πολιτικὴν εἰρηνικὴν ἐσωτερικῶς, πολιτικὴν εἰρηνικὴν ἐξωτερικῶς καὶ ὅτι ἔχει συνέπειαν εἰς τὴν ἀκολουθουμένην πολιτικὴν ἐσωτερικῶς μὲ ἐκείνην ποὺ ἀκολουθεῖ ἐξωτερικῶς. Δὲν θὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ τομέως διότι εἶναι γνωσταὶ αἱ γραμμαὶ τὰς ὁποίας ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν, εἶναι γνωστὸν καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔξω αὐτῆς ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι σταθερῶς φιλειρηνική, ὅτι δὲν ἔχει κατακτητικὰς βλέψεις, ὅτι δὲν ἐπιδιώκει νὰ φέρῃ καμμίαν διαταραχήν, ὅτι μία παγίωσις τῆς εἰρήνης τὴν ἐξυπηρετεῖ πληρέστερον, διότι μόνον διὰ τῆς παγιώσεως τῆς παγκοσμίου εἰρήνης ἠμπορεῖ νὰ ἐπουλώσῃ τὰς βαθείας αὐτῆς πληγὰς τὰς ὁποίας φέρει ἀπὸ τοῦ 1940 συνεπείᾳ τῶν πολεμικῶν γεγονότων καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κακῶν τὰ ὁποῖα ἐξέσπασαν εἰς τὴν ἀτυχῆ αὐτὴν χώραν. Ἡ πρόσκλησίς της ὅπως μετάσχῃ εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ ἀποτελεῖ καὶ αὐτὸ μίαν ἀπόδειξιν τῆς εἰρηνικῆς της πολιτικῆς διότι τὸ σύμφωνον τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ δὲν ἀποτελεῖ σύμφωνον ἐπιθετικόν. Ἡ κατάστασις τῆς Εὐρώπης εἶναι γνωστή, πόσαι μεγάλαι δυνάμεις αἱ ὁποῖαι εἶχον ἄλλοτε κολοσσιαίας στρατιωτικὰς δυνάμεις σήμερον εἶναι αὐτόχρημα ἄοπλοι. Τὶς δύναται νὰ ἀποδώσῃ σκοποὺς ἐπιθετικοὺς εἰς τὰ Κράτη τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ἀφοπλισμένα, ὅπως ἡ Γαλλία, τὸ Βέλγιον, ἡ Ὁλλανδία κλπ. Συνεπῶς τὸ σύμφωνον τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ ἀπέβλεψεν εἰς τὴν παγίωσιν τῆς εἰρήνης καὶ ὄχι εἰς τὴν ἐπίθεσιν. Ἡ πρόσκλησις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀκολουθεῖ εἰρηνικὴν πολιτικήν. Καὶ ὑπάρχει καὶ ἄλλο. Διατὶ δὲν ἐκλήθη ἡ Ἑλλὰς τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1949 ποὺ ἔγινεν ἡ συνθήκη αὐτή; διότι διεξῆγε τότε ἡ Ἑλλὰς πόλεμον καὶ δὲν ἤθελον τὰ Κράτη τὰ μετασχόντα τῆς συνθήκης νὰ περιλάβουν μαζί των ἕνα Κράτος τὸ ὁποῖον διεξῆγεν ἔνοπλον ἀγῶνα, ἀκριβῶς διότι δὲν ἤθελον νὰ παρασυρθοῦν εἰς πόλεμον διότι ἡ συνθήκη αὐτὴ ἀπέβλεπεν εἰς εἰρηνικοὺς σκοπούς. Βραδύτερον, ὅταν σὺν τῷ χρόνῳ κατέπαυσεν ὁ ἔνοπλος ἀγὼν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπαγιώθη ἡ εἰρήνη, τότε μόνον ἐκλήθη ἡ Ἑλλὰς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ. Ἰδοὺ ἡ ἀπόδειξις ὅτι ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ πρᾶξιν ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καὶ δὲν ἔχει σκοποὺς ἐπιθετικούς. Καταπίπτει λοιπὸν ἡ ὑπόνοια ὅτι διακινδυνεύει ἡ Ἑλλὰς διότι προσχωρεῖ εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ. Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐφοβήθη ὅταν ἐγένετο ἀντικείμενον ἔξωθεν ἐπιθέσεως καὶ ἀντετάχθη διὰ τῶν ὅπλων. Συνεπῶς δὲν πρόκειται νὰ πτοηθῇ ἀπὸ μίαν τοιαύτην πρόκλησιν εἰσερχομένη εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Β. Ἀτλαντικοῦ. Ὁ φόβος εἶναι ξένος πρὸς ἡμᾶς. Οἱ σκοποί μας εἶναι εἰρηνικοὶ καὶ δὲν φοβούμεθα. Τὸ λεγόμενον ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἠμπορεῖ νὰ μείνῃ ἔξω τῶν δύο Συνασπισμῶν θὰ ἀπετέλει οὐτοπίαν. Τοῦτο δὲ εἶναι κακὸν ἐπιχείρημα τῆς ἀντιπάλου παρατάξεως. Δὲν ὑπάρχει ἀντίθεσις μεταξὺ δύο κόσμων, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας δῆθεν εἶναι καπιταλιστικὸς καὶ ὁ ἄλλος δῆθεν εἶναι σοσιαλιστικός. Δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς λόγος οὔτε ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀλληλοσφαγοῦμεν, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ἕνα μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πρεσβεύει τὸ σύστημα τὸ καπιταλιστικὸν καὶ τὸ ἄλλο νομίζει ὅτι πρέπει ἡ κοινωνία νὰ διαρρυθμισθῇ κατ’ ἄλλον τρόπον, κατὰ τρόπον σοσιαλιστικόν. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ πάρουμε τὰ ὅπλα καὶ νὰ κτυπηθοῦμε μεταξύ μας καὶ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ὑφίσταται παραπέτασμα σιδηροῦν μεταξὺ δύο κόσμων ἐπειδὴ δῆθεν ἔχομεν διαφορὰς ἀπόψεων ὅσον ἀφορᾷ τὸ κοινωνικὸν ἢ τὸ οἰκονομικὸν σύστημα. Λέγουν ὅτι δῆθεν πρέπει ἡμεῖς νὰ μείνωμεν οὐδέτεροι. Ἐὰν μᾶς ἀφήνουν οὐδετέρους. Ἀλλ’ ἡ Ἑλλὰς ὑπέστη ἐπίθεσιν ἄλλοτε καὶ δὲν εἶχε τότε κανένα συμπαραστάτην. Ἐὰν ὑποστῇ αὔριον ἐπίθεσιν, θὰ ἔχῃ. Δὲν θὰ ἐξετάσωμεν πόση θὰ εἶναι ἡ ἔκτασις τῆς συμπαραστάσεως. Πάντως θὰ ἔχῃ. Καὶ ἠθικὴ μόνον ἂν εἶναι, θὰ εἶναι κάτι περισσότερον ἀπὸ ἐκείνην ποὺ εἴχομεν ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τοῦ 1949. Ὥστε ἐξασφαλίζεται ἡ ἀμυντικὴ θέσις τῆς Ἑλλάδος διὰ τῆς εἰσόδου της εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ. Καὶ θὰ ἐρωτήσω, κύριοι συνάδελφοι: Ὑπῆρχεν ἀνάγκη, ἐὰν ἡ ἀντίθεσις τῶν δύο κόσμων ἦτο ἰδεολογική, ὑπῆρχε καμμία ἀνάγκη νὰ ὑπάρχουν ἐδῶ κρύπται καὶ μυστικοὶ ἀσύρματοι καὶ ὡπλισμένοι ἄνθρωποι καὶ νὰ αὐτοκτονοῦν μόλις κανεὶς σηκώσῃ χέρι νὰ τοὺς συλλάβῃ; Πρόκειται λοιπὸν διὰ κάτι ἄλλο. Πρόκειται περὶ ὀργανώσεων τῶν ἰδιοτύπων τρόπων στρατοῦ ἐντὸς τῆς ξένης χώρας. Ὠργάνωσε ποτὲ ἡ Ἑλλὰς εἰς Κράτη ὅμορά της ἢ εἰς οἱανδήποτε ἄλλην Χώραν συνωμοσίας καὶ κρύπτας καὶ ἀσυρμάτους; Ποῖος λοιπὸν ἔχει ἐπιθετικὰς διαθέσεις; Διατὶ ὀργανώνονται κόμματα στρατιωτικῶς μὲ κλάδους κατασκοπείας καὶ μὲ ἀνθρώπους ἐξωπλισμένους, τὰ ὁποῖα κόμματα χρηματοδοτοῦνται ἀποδεδειγμένως ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ: Διατί; Διὰ νὰ φέρουν τὴν εἰρήνην διὰ τὴν ὁποίαν κόπτεται ὁ κ. Πασαλίδης; Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ εἰρήνη; Διατὶ λαμβάνουν ὁδηγίας, διατὶ «παίρνουν γραμμήν», κατευθύνσεις, ἀπὸ τὰ ραδιόφωνα τοῦ ἐξωτερικοῦ; Γνωρίζομεν, κύριοι συνάδελφοι, ποία εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο κόσμων. Δὲν συγκαλύπτονται τὰ πράγματα. Εἶναι ἀφ’ ἑνὸς ἡ μυστικοπάθεια, ὁ μυστικισμὸς ὁ ἀσιατικός, ὁ ὁποῖος ρέπει πρὸς τὴν συνωμοσίαν καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἶναι ἡ καθιέρωσις τοῦ θεσμοῦ τῆς δουλείας, θεσμοῦ ὁ ὁποῖος ἔχει καταργηθῆ ἔπειτα ἀπὸ ποταμοὺς αἱμάτων. Ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος ἔχει καθιερωθῆ ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας. Καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀρνηθῇ. Μέσον ἐπιβολῆς ἐκεῖ δὲν εἶναι μόνον ἡ δολοφονία, ὁ θάνατος. Εἶναι ὁ μαρτυρικὸς θάνατος, τὰ μαρτύρια εἰς τὰ ὁποῖα ὑποβάλλεται τὸ θῦμα πρὶν θανατωθῇ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μέθοδος ἡ ἀσιατική. Καὶ εἰς αὐτὸ διαφέρομεν ἡμεῖς ἀπὸ τὸν ἀντίπαλόν μας. Ἡμεῖς διεξάγομεν τὸν πόλεμον μὲ ἐλευθέρους θεσμούς. Ἔχομεν ὑπὲρ ἡμῶν ὅτι δὲν ἐπετρέψαμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὴν ἐρυθρὰν τρομοκρατίαν νὰ τὴν διαδεχθῇ ἡ γενικὴ τρομοκρατία. Ὄχι ὅτι δὲν ὑπῆρχε τάσις. Ὑπῆρχε, ἀλλὰ τὴν συνεκρατήσαμεν. Καὶ ἐκερδίσαμε τὸν ἀγῶνα μὲ ἀνοικτὸν τὸ Κοινοβούλιον καὶ ἐξακολουθοῦμεν νὰ πολιτευώμεθα καὶ νὰ δρῶμεν μὲ ἐλευθέρους θεσμούς. Ἀλλοῦ δὲν ὑπάρχει ἐλευθερία λόγου. Οὐδεὶς τολμᾷ ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος νὰ ὁμιλήσῃ ὅπως ὁμιλῶ ἐγὼ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅπως ὡμίλησε ἐκ τοῦ βήματος τούτου ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν κρατῶν τοῦ παραπετάσματος. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Ἡ προσχώρησις τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Ἀτλαντικοῦ εἶναι μία χειρονομία εἰρηνική. Ἡμεῖς θὰ ἀκολουθήσωμεν καὶ εἰς τὸν ἐξωτερικὸν τομέα πολιτικὴν εἰρήνης, ὅπως οὐδένα θὰ προκαλέσωμεν καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικόν, παρὰ τὰ πάθη τὰ ὁποῖα ἔχουν καλλιεργηθῆ ἐκ τῶν σφαλμάτων τῶν ὀπαδῶν τοῦ παραπετάσματος. Θὰ προσπαθήσωμεν νὰ παγιώσωμεν μίαν κατάστασιν εἰρήνης, θὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ εἰρηνεύσῃ ὁ τόπος ἐσωτερικῶς. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κηρύσσεται περαιωμένη. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ σχέδιον νόμου ὡς ἔχει, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται ἅπαντες οἱ βουλευταὶ καὶ χειροκροτοῦν πλὴν τῶν ἐκπροσώπων τῆς ΕΔΑ).

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Συνεπῶς ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συνθήκης τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ». Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ, ὅπως μὲ ἐξουσιοδοτήσητε νὰ ἐπικυρώσω ὑπ’ εὐθύνην μου τὰ πρακτικὰ τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως.

§100ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως τὰ πρακτικὰ τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως, ἐπεκυρώθησαν ὑπ’ εὐθύνην μου. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§102ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.25′ μ. μ.).