1951.07.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 91η

Δευτέρα 16 Ἰουλίου 1951

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 7.10′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Κύριοι βουλευταί, μετὰ λύπης ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλὴν τὸν θάνατον τοῦ βουλευτοῦ Θεσ)νίκης Παν. Καλπακτσόγλου. Μετὰ τοῦ Αʹ Ἀντιπροέδρου κ. Λ. Λαμπριανίδου, παρέστημεν κατὰ τὴν κηδείαν του, κατεθέσαμεν στέφανον ἐκ μέρους τοῦ Σώματος καὶ συνελυπήθημεν τὴν οἰκογένειαν τοῦ μεταστάντος. Ὁ κ. Ἐμμανουὴλ Τσουδερός, βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων, ἀπέστειλε τὴν ἑξῆς ἐπιστολήν: «Ἀθῆναι τῇ 16 Ἰουλίου 1951, Πρὸς τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων Κύριε Πρόεδρε, Ὁ ὑπογεγραμμένος Ε. Ι. Τσουδερός, βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ δηλώσω, ὅτι ἡ ἀπὸ 24 Ἀπριλίου 1950 δήλωσις τοῦ κ. Νικολάου Πλαστήρα, Ἀρχηγοῦ τῶν Προοδευτικῶν Φιλελευθέρων καὶ ἐμοῦ, ὡς Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Προοδευτικοῦ κόμματος, περὶ ἑνιαίας ἐμφανίσεως εἰς τὴν Βουλὴν τῶν δύο κομμάτων, ὑπὸ τὴν κοινὴν ἐπωνυμίαν Ἐθνικὴ Προοδευτικὴ Ἕνωσις Κέντρου, δέν ἰσχύει ἐφεξῆς δι’ ἡμᾶς, καθὼς καὶ πᾶσα ἄλλη σχετικὴ δήλωσις. Τὸ Δημοκρατικὸν Προοδευτικὸν κόμμα ἐπανακτᾷ τὴν ἰδίαν αὑτοῦ αὐτόνομον θέσιν ἐν τῇ Βουλῇ, ἡ δὲ κοινὴ ἐπωνυμία ΕΠΕΚ δὲν ἀνήκει πλέον εἰς οὐδέτερον ἐκ τῶν κομμάτων τὰ ὁποῖα περιελάμβανε.

Μετὰ πάσης τιμῆς

Ε. Ι. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ

Πρώην Πρωθυπουργὸς Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Λιαροῦτσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§2Π. ΛΙΑΡΟΥΤΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Αἰτω)νίας κ. Ἀθ. Παπαθανάσης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἐπιμελητηρίου Ἀγρινίου ζητοῦντος ἄμεσον χρηματοδότησιν τῶν καπνοβιομηχανιῶν πρὸς ἀγορὰν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐσοδείας 1950. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ν. Βέης καταθέτει ἀναφορὰν φαρμακοποιῶν καταστραφέντων φαρμακείων Ἀθηνῶν, ζητούντων ἄμεσον ἀποζημίωσίν των διὰ καταστροφάς, ἃς ὑπέστησαν κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα καὶ ἵδρυσιν διευθύνσεως φαρμακευτικῆς ὑπηρεσίας ἐν τῷ Ὑπουργείῳ Κοινωνικῆς Προνοίας. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Γεωργιάδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Καπνεργατῶν Δράμας ἡ «Πρόοδος» ζητοῦντος ἄμεσον ἀναπροσαρμογὴν τῶν ἡμερομισθίων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Γεωργιάδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως Θυμάτων Πολέμου Ἀμάχου Πληθυσμοῦ Δράμας ζητούσης εὔρυνσιν τοῦ Α.Ν. 1512)50 ἐπὶ τὸ κοινωνικώτερον κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Γ. Ἀνδρουλακάκης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Εἰσαγωγέων Οἰκοδομησίμων ὑλῶν Ἡρακλείου ζητοῦντος, ὅπως ἐκ τῶν εἰσαχθησομένων σιδηρῶν μπετὸν παραχωρηθῇ διὰ Κρήτην ποσότης 500 τόννων τοὐλάχιστον. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Ἀθ. Παπαθανάσης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος (Περιφερείας Μεσολογγίου) ζητοῦντος ἄμεσον λῆψιν μέτρων προνοίας διὰ τὰς ὑπὸ τῆς χαλάζης ἐπενεχθείσης ζημίας εἰς γεωργικὰ προϊόντα. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Γεωργιάδης καταθέτει ἀναφορὰν 40 οἰκογενειῶν ἀκτημόνων γεωργῶν κατοίκων συνοικισμῶν Κοινότητος Ἄνω Πυξαρίου Δράμας ζητούντων ἄμεσον παραχώρησιν ἀναλόγου γεωργικοῦ κλήρου ἐκ τῶν διαθεσίμων κρατικῶν γαιῶν τῶν Τεναγῶν Φιλίππων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Γεωργιάδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Προσωτσάνης καὶ τῶν Προέδρων τῶν Κοινοτήτων Κοκκινογείων, Γραμμένης, Χαριτωμένης, Μικροπόλεως, Καλῆς Βρύσεως καὶ Καλλιθέας ζητούντων ἄμεσον χορήγησιν ἐνισχυμένων καλλιεργητικῶν δανείων πρὸς μερικὴν τῶν ἀγροτῶν ἀνακούφισιν. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Γεωργιάδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐθνικοῦ Συνδέσμου Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου Νομοῦ Δράμας ζητοῦντος ἄμεσον αὔξησιν τῶν πολεμικῶν συντάξεων δι’ ἐγγραφῆς εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1950–51 τοῦ ἀναγκαίου κονδυλίου βάσει σχετικῆς προτάσεως τῆς Ἐθνικῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἁρμοδιότητος τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Καλαντζῆς, Μ. Βουλουδάκης, Ι. Σπύρου, Δ. Μπερδελῆς, Κ. Κόκκινος κ. ἄ. καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ μετατάξεως εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Νόμου 4506]30 τῶν ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν ἐν ἀποστρατείᾳ τῶν παθόντων κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν Ἐθνικῆς ὑπηρεσίας ἀνατεθείσης αὐτοῖς ὑπὸ τῶν νομίμων τοῦ Κράτους Ἀρχῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Προεδρείας τῆς Κυβερνήσεως Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ἀσφαλίσεως δημοσιογράφων καὶ ἐργατῶν τύπου διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν τινων πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1944–45 (βʹ περίοδος) 1945–46, 1946–47, 1947–48, καὶ 1948–49, ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51». 2) «Περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Α. Ν. ὑπ’ ἀριθ. 642]37 «περὶ στρατολογίας Ἀξιωματικῶν Σώματος Ἐπιμελητείας Ἀεροπορίας». 3) «Περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1104]49 Ν. Δ. κυρωθέντος Α. Ν. 971]49 «περὶ ἀπονομῆς ἠθικῶν ἀμοιβῶν εἰς τὰς Ἐθνικὰς Ἀνταρτικὰς Ὁμάδας καὶ Ἐθνικὰς Ὀργανώσεις Ἐσωτερικῆς Ἀντιστάσεως». 4) «Περὶ καταργήσεως τῆς 3ης παραγράφου τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἀπὸ 28–6–35 Α. Ν. «περὶ κυρώσεως ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἀντιστρατήγων ἐξ ἀποστρατείας περὶ ὁριστικοῦ Κανονισμοῦ τῆς σειρᾶς ἀρχαιότητος τῶν ἀξιωματικῶν». 5) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 5125]31 «περὶ προπαρασκευαστικῆς Σχολῆς Ὑπαξιωματικῶν». 6) «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 21]46 καὶ Ν.Δ. 278]47 «περὶ διαθέσεως ἐράνου πρὸς ἀπονομὴν ἐφ’ ἅπαξ βοηθήματος εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν φονευθέντων ἐκ τοῦ προσωπικοῦ Β.Ν. ὡς καὶ εἰς τοὺς καταστάντας ἀνικάνους ἐκ τοῦ προσωπικοῦ Β.Ν. κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος πολέμου» καὶ 7) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1791]51 Α.Ν. «περὶ τροποποιήσεως ὀργανικῶν ἀριθμῶν Ἀξιωματικῶν Β.Ν. καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Μαντᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 5493]32 «περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Λ. Μακκᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 5493]32 «περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Παπανδρέου καὶ Κ. Βλαχοθανάσης, καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 5493]32 «περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν».

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§4Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι Βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει ἰδιάζουσαν σημασίαν εἰς τὴν ἔγκαιρον κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ εἰς τὰς συζητήσεις, αἱ ὁποῖαι προηγοῦνται τῆς ψηφίσεώς του. Ὁ προϋπολογισμὸς ἀποτελεῖ τὸν βασικὸν νόμον τῶν δημοκρατικῶν καὶ κοινοβουλευτικῶν πολιτευμάτων, εἰς τὸν ὁποῖον ἀντικατοπτρίζεται ἡ Κυβερνητικὴ πολιτικὴ εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς Κρατικῆς δράσεως. Ἀποτελεῖ ὡς ἐκ τούτου ἀνωμαλίαν, ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν τελευταίων δεκαετηρίδων, λόγῳ τῶν παρεμβληθεισῶν ἀνωμάλων συνθηκῶν, οὐδεὶς προϋπολογισμὸς κατωρθώθη νὰ ἀχθῇ πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους καὶ νὰ ψηφισθῇ ὑπ’ αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἦτο ἀποφασισμένη καὶ εἶχεν ἐξαγγείλει δημοσίᾳ, ὅτι θὰ καταθέσῃ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ τρέχοντος, ἔτους πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς χρήσεως. Ἡ ὀλιγοήμερος καθυστέρησις, περὶ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1951–52, ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνάγκην ἀντιμετωπίσεως ὡρισμένων δυσχερειῶν καὶ προβλημάτων, συνδεομένων πρὸς τὰς διαμορφωθείσας ἐσχάτως συνθήκας, αἱ ὁποῖαι εἶναι οὐσιωδῶς διάφοροι τῶν συνθηκῶν, ὑφ’ ἃς κατηρτίσθησαν οἱ προηγούμενοι προϋπολογισμοί. Παρὰ τὴν βραχεῖαν, ἐν τούτοις, καθυστέρησιν, ὁ παρὼν προϋπολογισμὸς κατατίθεται ἐγγύτερον πρὸς τὰς συνταγματικὰς προθεσμίας, ἐν συγκρίσει πρὸς τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν τελευταίων ἐτῶν. Πρὸ τῆς ἐπὶ τοῦ κατατεθειμένου προϋπολογισμοῦ εἰσηγήσεώς μας, παραθέτομεν τὰ ἀποτελέσματα τῆς διαχειρίσεως τῶν παρελθουσῶν χρήσεων καὶ τὰ ἐκ ταύτης καταλειφθέντα ἐλλείμματα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Αʹ

Ι. Ἀποτελέσματα παρελθουσῶν χρήσεων. Συμφώνως μὲ τὸν δημοσιευθέντα τὴν 16 Ἰανουαρίου 1951 προσωρινὸν Ἰσολογισμὸν τῆς δημοσίας ληψοδοσίας, ἅπαντες οἱ ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν, ἐκτελεσθέντες, προϋπολογισμοὶ κατέλιπον ἐλλείμματα ἔχοντα ὡς ἀκολούθως:

Εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἐλλείμματα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐτῶν 1947–48, 1948–49 καὶ 1949–50 σημειοῦται ὅτι ἐν τῇ πραγματικότητι ταῦτα εἶναι μεγαλύτερα ἀνερχόμενα:

Περιορίζονται ὅμως εἰς τὰ ἀνωτέρω ποσά, καθ’ ὅσον μέρος ἐκαλύφθησαν ταῦτα ἐκ τῆς εἰς δραχμὰς ἀμερικανικῆς βοηθείας ἐξ ἧς διετέθησαν πρὸς τοῦτο:

Διὰ τὰ ἀπομένοντα ἐλλείμματα ἔχουσι δεσμευθῆ ἴσα ποσὰ εἰς τὸν παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος λογαριασμὸν δραχμῶν τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἢ διὰ δραχμῶν τῆς βοηθείας ἐνίσχυσις τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ, ὅταν οὗτος ἀδυνατῇ, ἀποδεδειγμένως, ὅπως ἐπιτύχῃ τὴν αὐτοδύναμον ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἰσοσκέλισιν αὐτοῦ, ὀρθῶς περιελήφθη μεταξὺ τῶν σκοπῶν τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, καθ’ ὅσον ἡ οὕτως ἐξασφαλιζομένη δημοσιονομικὴ σταθερότης ἀποτελεῖ οὐσιώδη παράγοντα τῆς ὅλης ἐσωτερικῆς οἰκονομικῆς εὐσταθείας, ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον πάντοτε προϋπόθεσιν ὅτι ἡ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον διάθεσις τῶν δραχμῶν τῆς βοηθείας δὲν ἐπηρεάζει δυσμενῶς τὸν πλήρη προγραμματισμὸν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ἡ αὐστηρὰ τήρησις τῆς προϋποθέσεως ταύτης ἀπετέλεσε τὸν γνώμονα ἡμῶν ἐν τῇ καταρτίσει τοῦ ὑποβαλλομένου προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52. ΙΙ. Προϋπολογισμὸς 1950–51. Ἡ προβλεπομένη ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51 ἔχει ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ὡς κάτωθι:

(α) Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο καλύπτεται: 1. Ἐκ τοῦ πραγματοποιηθέντος ἐσόδου κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1949–50 ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ δραχμῶν Ε.Σ.Α. διὰ τὴν ἐκτέ-

λεσιν ἔργων ἀνασυγκροτήσεως μέσῳ προϋπολογισμοῦ καὶ μὴ δαπανηθέντος κατὰ τὸ οἰκονομικὸν τοῦτο ἔτος···· 12.2

2. Ἐκ τῶν προβλεπομένων νὰ παραμείνωσι ἀδιαθέτων πιστώσεων············································ 236.—

······································································································ 248.2

(β) Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο καλύπτεται ἐκ τοῦ πραγματοποιηθέντος ἐσόδου ὡς ἀνωτέρω. Ἀναλυτικώτερον τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51 ἐμφανίζονται εἰς τοὺς παρατιθεμένους πίνακας Ι. Ἔσοδα

I. Ἔξοδα

Λεπτομερεστέρα ἀνάλυσις κατὰ φόρον καὶ κατηγορίαν δαπάνης παρέχεται διὰ τῶν ἐπισυναπτομένων εἰς τὸ τέλος τῆς παρούσης εἰδικῶν πινάκων. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω στοιχείων προκύπτει ὅτι, τὸ εἰς τὸν κατατεθέντα προϋπολογισμὸν προβλεφθὲν ἔλλειμμα τῶν 406 δισεκατ. δραχμῶν προϋπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ τελικῶς εἰς δραχμὰς 625 δισεκατ. Ἡ μεταβολὴ τοῦ διαχειριστικοῦ τούτου ἀποτελέσματος ὀφείλεται εἰς τοὺς ἑξῆς λόγους: Ι. Ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τῆς διαρρυθμίσεως φορολογιῶν τινων καὶ διὰ τῆς λήψεως ἄλλων νομοθετικῶν καὶ διοικητικῶν μέτρων, σκοπούντων εἰς τὴν ταχυτέραν εἴσπραξιν τῶν δημοσίων ἐσόδων, ἐπέτυχε σημαντικὴν τὴν ἔναντι τῶν ἐν τῷ κατατεθέντι προϋπολογισμῷ προβλέψεων ὑπεραπόδοσιν αὐτῶν. Ἡ ὑπεραπόδοσις αὕτη δὲν ἀποτελεῖ καὶ ἰσόποσον αὔξησιν τοῦ προβλεφθέντος συνολικοῦ ποσοῦ ἐσόδων καθ’ ὅσον ὡρισμέναι φορολογίαι καὶ ἄλλα τινὰ ἔσοδα ὑπελείφθησαν τῆς προϋπολογισθείσης ἀποδόσεως αὐτῶν τῆς τελικῆς ἐκ τῆς ὑπεραποδόσεως αὐξήσεως περιορισθείσης εἰς 331 δισεκατομμύρια. Ὑπεραπόδοσις ἐσόδων 1. Ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1951 συνεχωνεύθησαν εἰς τὸν φόρον μεταβιβάσεως ἀκινήτων τὰ τέλη χαρτοσήμου καὶ μεταγραφῆς μὲ συνολικὴν τὴν αὔξησιν τοῦ ἑνιαίου ἐσόδου. 2. Κατὰ Δεκέμβριον 1950 καὶ Φεβρουάριον 1951 ἐγένετο διαρρύθμισις τοῦ φόρου καταναλώσεως τοῦ καπνοῦ, ἥτις συνετέλεσεν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ φόρου τούτου. 3. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ηὐξήθη ὁ φόρος ἐπὶ τῆς καταναλώσεως τοῦ οἰνοπνεύματος. 4. Διερρυθμίσθη ἡ φορολογία τοῦ χαρτοσήμου, ὥστε νὰ καταστῇ εὐχερεστέρα ἡ εἴσπραξις τούτου ἐπὶ τῶν ἐνοικίων, μισθῶν, ἡμερομισθίων καὶ τιμολογίων. 5. Παρεσχέθη ἡ εὐχέρεια καταβολῆς εἰς δόσεις τῶν χρεῶν ἐξ ὡρισμένων τινῶν ἀμέσων φόρων ἐκ παρελθόντων οἰκονομικῶν ἐτῶν ἄνευ περαιτέρω ἐπιβαρύνσεως διὰ τὸ μέχρις ἐξοφλήσεως τούτων χρονικὸν διάστημα. Οὕτω ἐπετεύχθη σημαντικὴ αὔξησις τοῦ ἐσόδου ἐκ παρελθόντων οἰκονομικῶν ἐτῶν. 6. Ἡ διὰ τοῦ Ν. 1500)50 κατάργησις τῶν ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ εἰδικῶν λογαριασμῶν, εἶχεν ἐκτὸς τῆς διὰ τοῦ μέτρου τούτου διορθώσεως τῆς ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν αὐτῶν λογαριασμῶν ἀνωμαλίας τῆς δημοσιονομικῆς τάξεως καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς εἰσπράξεως τριπλασίου περίπου ποσοῦ τοῦ ἀρχικῶς προβλεφθέντος. 7. Ἡ κατὰ τὸν Ἰανουάριον 1951 μικρὰ αὔξησις τῶν τιμῶν πωλήσεως τινῶν ἐκ τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ ἡ αὔξησις τῆς καταναλώσεως τῶν πυρείων καὶ τοῦ πετρελαίου συνετέλεσαν εἰς τὴν ὑπεραπόδοσιν τοῦ ἐσόδου τούτου. Ἐξ ἑτέρου: 1. Ἡ φορολογία μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν ἀπέδωσε κατὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν ἔτος 80 δισεκατ. δραχμῶν, ἔναντι τῆς ἐκ δραχμῶν 50 δισεκατ. προβλέψεως. Ἤτοι, παρουσιάζεται ἐπὶ πλέον διαφορὰ ἐκ δραχμῶν 30 δισεκατ. ὀφειλομένη τὸ μὲν εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν μισθωτῶν, τὸ δὲ εἰς τὴν καλυτέραν ἐφαρμογὴν τῆς φορολογίας. 2. Ηὐξήθη τὸ ἔσοδον ἐκ τοῦ φόρου οἰκοδομῶν κατόπιν τῆς ἀπὸ Ὀκτωβρίου 1950 αὐξήσεως τῶν ἐνοικίων βάσει τοῦ νέου περὶ ἐνοικιοστασίου νόμου. 3. Ἡ αὔξησις τῶν εἰσιτηρίων τῶν θεαμάτων ἐπέφερεν ἀνάλογον αὔξησιν τοῦ σχετικοῦ ἐσόδου. Ὑπολειφθέντα ἔσοδα Ἐν σχέσει πρὸς τὰ προβλεφθέντα οἱ φόροι καθαρῶν προσόδων γενικῶς παρουσιάζουν κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1950–51 ἠλαττωμένην ἀπόδοσιν. Τοῦτο δέον ν’ ἀποδοθῇ οὐχὶ εἰς τὴν ὑπερεκτίμησιν τῆς φοροδοτικῆς ἱκανότητος τῶν ὑποχρέων, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὸ ἀνέφικτον τῆς ἐγκαίρου βεβαιώσεως τῶν φόρων καὶ ἰδίᾳ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀπαιτοῦσιν ἐξονυχιστικοὺς ἐλέγχους καὶ μακροχρόνιον διαδικασίαν βεβαιώσεως, οἷοι οἱ φόροι ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ὁ συνθετικός. Ἡ τοιαύτη καθυστέρησις ὀφείλεται εἰς διαφόρους τεχνικοὺς λόγους, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκοῦς καὶ εἰδικευμένου προσωπικοῦ, αἱ κεναὶ θέσεις τοῦ ὁποίου μόλις πρὸ ὀλίγων μηνῶν ἤρχισαν συμπληρούμεναι. Εἰδικώτερον τὰ ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν κυριωτέρων φόρων καθαρῶν προσόδων ἔχουσιν ὡς ἑξῆς: 1. Φορολογία ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων: Τὸ ἐγγραφὲν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ποσὸν ἐσόδου ἐκ τῆς ἐν λόγῳ φορολογίας ἀνήρχετο εἰς 400 δισεκατ. δραχμῶν, πλὴν ὅμως ἐν τῇ ἐκτελέσει, τοῦτο περιωρίσθη εἰς 301 δισεκατ. δραχμῶν. Οὐσιαστικῶς ὅμως ἡ διαφορὰ ἀνέρχεται εἰς 50 δισεκατ., διότι τὸ βεβαιωθὲν μέχρι τέλους τῆς χρήσεως ὑπὸ τῶν οἰκονομικῶν ἐφοριῶν ἔσοδον ἀνῆλθεν ἐν συνόλῳ εἰς δραχμὰς 350 δισεκατ. καὶ συνεπῶς τὸ ὑπόλοιπον ἐκ δραχμῶν 50 δισεκατ. θὰ ἀποτελέσῃ ἔσοδον τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους αὐξανόμενον κατὰ τὰς γενησομένας ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους τούτου βεβαιώσεις φόρων ἀναφερομένων εἰς φορολογικὰ εἰσοδήματα προηγουμένων ἐτῶν, αἵτινες, ὡς ἐλπίζεται, ἀντιπροσωπεύουν ἀξιόλογον ποσόν. 2. Συνθετικὸς φόρος: Ὁ φόρος οὗτος, παρὰ τὰς καταβληθείσας ἐντόνους προσπαθείας, δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποδώσῃ τὸ προβλεφθὲν ἐκ δραχμῶν 30 δισεκατ. ποσόν. Τοῦτο, κατὰ κύριον λόγον, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι δὲν ἐπετεύχθη ἐγκαίρως διὰ τοὺς προεκτεθέντας λόγους ἡ ὁριστικοποίησις τῶν ἐγγραφῶν τῶν ἀναλυτικῶν κατηγοριῶν καὶ δὴ τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν ἐμπορικῶν κερδῶν (Δʹ κατηγορία), ὁ ὁποῖος σήμερον ἀποτελεῖ τὴν κυριωτέραν πηγὴν φορολογητέου εἰσοδήματος. Κατὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα σημαντικὸν ποσὸν φόρου τοῦ οἰκον. ἔτους 1950–51, θὰ βεβαιωθῇ καὶ εἰσπραχθῇ κατὰ τὸ νέον οἰκον. ἔτος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ ἔχῃ ὁλοκληρωθῆ ἡ σχετικὴ διαδικασία βεβαιώσεως. Ἐν τῇ ἐκτιμήσει ὅμως τῆς ἀποδόσεως τῆς φορολογίας ταύτης δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι προκειμένου περὶ εἰσοδημάτων ἐξ οἰκοδομῶν καὶ κινητῶν ἀξιῶν, διὰ τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ λῆξαν οἰκον. ἔτος ἴσχυον ὑψηλὰ ἀναλογικὰ ποσοστὰ φόρου (ἀπὸ 30–40%) ἡ ἐκ τοῦ συνθετικοῦ φόρου ὑποχρέωσις ἐπὶ τῆς μέχρι 250.000.000 περίπου δραχμῶν ἐτησίας συνολικῆς προσόδου ἐξαντλεῖται διὰ τοῦ ἀναλυτικοῦ φόρου καὶ συνεπῶς διὰ τὰ ἐν λόγῳ εἰσοδήματα δὲν ὑπάρχει ἔδαφος πρὸς ἐφαρμογὴν τοῦ συνθετικοῦ, ὁ ὁποῖος ἐν τῇ πραγματικότητι πλήττει τὰ λοιπὰ εἰσοδήματα, τὰ ἐλαφρότερον φορολογούμενα ἀναλυτικῶς. 3. Φόρος ἐπιτηδεύματος: Ὁ ἐν λόγῳ φόρος ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, συμβεβαιοῦται καὶ συνεισπράττεται μετὰ τοῦ φόρου Δʹ καὶ Ζʹ Κατηγορίας τῶν καθαρῶν προσόδων, παρουσιάζει ἀπόδοσιν ἐκ δραχμῶν 42 δισεκατ., ἔναντι προβλεφθέντος ποσοῦ ἐκ δραχμῶν 50 δισεκατ. καὶ τοῦ ὁριστικῶς βεβαιωθέντος ἐκ δραχμῶν 52 δισεκατ. Ἡ μὴ πραγματοποίησις ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ ἐσόδου τούτου κατὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν οἰκον. ἔτος ὀφείλεται εἰς λόγους τοὺς ὁποίους ἐμνημονεύσαμεν ἀνωτέρω ὡς πρὸς τὸν φόρον ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, δεδομένου ὅτι ὁ φόρος ἐπιτηδεύματος ἀποτελεῖ ἐπακόλουθον τοῦ φόρου τούτου. 4. Ἡ ἐπιβράδυνσις τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος εἰσαγωγῶν ἀπερρόφησε τὴν ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῆς βενζίνης ὑπολογισθεῖσαν ἐπὶ πλέον ἀπόδοσιν καὶ ἐπέφερε μείωσιν τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων. Τέλος ἐν τῷ κατατεθέντι προϋπολογισμῷ τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἶχε προβλεφθῆ ἔκτακτον ἔσοδον 92 δισεκατ. (ἰσότιμον £ 2.200.000) ἐξ ὀφειλῆς τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως, δι’ ἀξίαν κατασχεθέντων κατὰ τὴν Γερμανικὴν εἰσβολὴν φορτίων μεταφερομένων εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀνηκόντων εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς Ἕλληνας ὑπηκόους. Τὸ ἔσοδον τοῦτο δὲν ἐπραγματοποιήθη καθ’ ὅσον δὲν ἔληξαν αἱ μετὰ τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως διαπραγματεύσεις. II. Ὡς πρὸς τὰ ἔξοδα Τὰ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51 (πλὴν ἀνασυγκροτήσεως καὶ εἰδῶν κοινῆς χρήσεως ἐνόπλων δυνάμεων εἰς δολλάρια) ηὐξήθησαν ἔναντι τῶν εἰς τὸν κατατεθέντα προϋπολογισμὸν 1950–51 ἀναγραφεισῶν πιστώσεων κατὰ ποσὸν 859 δισεκατ. Ἡ αὔξησις αὕτη ἀναφέρεται κυρίως εἰς τὰς κάτωθι κατηγορίας δαπανῶν: 1. Εἰς τὸ μισθολόγιον: Διὰ τῶν γενομένων μεταρρυθμίσεων εἰς τὴν μορφὴν τοῦ μισθολογίου, ὡς αὕτη προεβλέφθη ἐν τῷ κατατεθέντι προϋπολογισμῷ καὶ ἀναφερομένων εἰδικώτερον: α.—Εἰς τὸν καθορισμὸν ηὐξημένου μισθολογίου τῶν τεχνικῶν καὶ δικαστικῶν ὑπαλλήλων. β.—Εἰς τὴν αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων κατὰ ποσοστὸν 20%. γ.—Εἰς τὴν χορήγησιν εἰδικοῦ προσωρινοῦ ἐπιδόματος εἰς τοὺς στρατιωτικούς. δ.—Εἰς τὴν ἐπὶ τρίμηνον παράτασιν πληρωμῆς ἀποδοχῶν ἐνεργείας ἀντὶ συντάξεως εἴς τινας κατηγορίας στρατιωτικῶν καὶ πολιτικῶν ὑπαλλήλων. ε.—Εἰς τὴν διατήρησιν ηὐξημένης στρατιωτικῆς δυνάμεως καὶ εἰς τὴν περαιτέρω αὔξησιν αὐτῆς κατὰ τὸ βʹ ἑξάμηνον.

Σημειοῦται ὅτι ἡ αὔξησις τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ μισθολογίου τῶν στρατιωτικῶν ἀνῆλθεν ἐν συνόλῳ εἰς 603 δισεκατ. Ἀποτελέσματα προϋπολογισμοῦ 1950–51 Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν παρατεθέντων ἀνωτέρω στοιχείων στηριζομένων ἐπὶ τῆς μέχρι τέλους Μαΐου 1951 ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51, ὡς καὶ τῆς προβλεπομένης τοιαύτης μέχρι λήξεως τοῦ οἰκον. τούτου ἔτους, τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῆς διαχειρίσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἐξόδων κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1950–51 προβλέπεται ὅτι θὰ καταλήξῃ ὡς ἑξῆς:

Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο τῶν 12 δισεκατ. καλύπτεται ἐκ τοῦ πραγματοποιηθέντος κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1949–50 ἐσόδου χρηματοδοτήσεως τῆς μέσῳ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκτελουμένης ἀνασυγκροτήσεως ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ δραχμῶν E.G.A. καὶ μὴ διατεθέντος ἐντὸς τοῦ ἰδίου οἰκον. ἔτους.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Βʹ.

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 1951–52

Ι.—Κατευθύνσεις τῆς οἰκονομικῆς καὶ δημοσιονομικῆς πολιτικῆς 1. Γενικαὶ παρατηρήσεις. Τὰ βασικὰ προβλήματα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τῶν Ἑλληνικῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, ἀντιμετωπίζονται κατὰ τὸ ἔτος 1951–52, ὑπὸ τὰς ἑξῆς ἰδιαζούσας προϋποθέσεις: α.—Ὅταν κατετίθετο πρὸ ἔτους ὁ προϋπολογισμὸς τῆς ληξάσης χρήσεως, αἱ προϋποθέσεις ὑφ’ ἃς οὗτος εἶχε καταρτισθῆ εἶχον ἤδη ριζικῶς μεταβληθῆ συνεπείᾳ τῶν γεγονότων τῆς Κορέας. Αἱ ἀκολουθήσασαι γνωσταὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις, ὡδήγησαν εἰς τὴν ἀπόφασιν ἐπανεξοπλισμοῦ τῶν ἐλευθέρων λαῶν καὶ ἐπηρέασαν βαθύτατα τὴν οἰκονομικήν μας ζωήν. Αἱ ἐπιδράσεις αὗται ἀνέτρεψαν πλήρως τοὺς ὅρους τοῦ ἐξωτερικοῦ μας ἐμπορίου. Ἐνῷ αἱ διεθνεῖς τιμαὶ τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν ηὐξάνοντο ἁλματωδῶς, μειουμένης οὕτω τῆς πραγματικῆς ἀξίας τῆς παρεχομένης εἰς τὴν χώραν μας ἐξωτερικῆς βοηθείας καὶ τῶν ἄλλων συναλλαγματικῶν μας πόρων, αἱ τιμαὶ τῶν ἐξαγομένων Ἑλληνικῶν προϊόντων παρέμενον περίπου αἱ αὐταί. Εἰς ἐπίμετρον τούτου ἦλθεν ἡ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους περικοπὴ τῆς βοηθείας, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συντελεσθείσης βαθείας μεταβολῆς εἰς τὸ διεθνὲς κλῖμα, ἡ ὁποία ἐπέβαλε τὴν μεταφορὰν κεφαλαίων ἐκ τοῦ προγράμματος οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως εἰς τὸ πρόγραμμα τῆς ἀμυντικῆς προπαρασκευῆς τῆς Εὐρώπης. Εἰς τὴν ἱεραρχίαν οὕτω τῶν ἐπιδιώξεων πρὸ πάσης προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἀναπτύξεως τῶν ἐλευθέρων λαῶν ἐτάσσοντο αἱ ἀνάγκαι ἀμύνης. Ἐν τῇ προόδῳ τῶν ἐξελίξεων τούτων καθίστατο ὁσημέραι γενικώτερον συνειδητὸν καὶ εὐρύτερον ἀποδεκτόν, ὅτι ἡ ἄμυνα τῆς Ἑλλάδος δὲν εἶναι θέμα περιωρισμένης τοπικῆς σημασίας, ἀλλ’ ὑπόθεσις ὁλοκλήρου τοῦ ἐλευθέρου κόσμου, ἐν τῇ ἀμύνῃ αὐτοῦ κατὰ τῆς παγκοσμίου κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς. Ἕνεκα τούτου καὶ αἱ σχετιζόμεναι μὲ τὴν ἀμυντικὴν τῆς χώρας προπαρασκευὴν ἀποφάσεις προσδιωρίζοντο ἐν πολλοῖς ἀπὸ παράγοντας εὑρισκομένους μακρὰν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκτὸς τοῦ ἐλέγχου τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ἡ νέα αὐτὴ θέσις τοῦ προβλήματος τῆς Ἑλληνικῆς ἀμύνης συνδέει πλέον οὐσιαστικῶς τὴν χώραν μας μὲ τὸ σύστημα ἀσφαλείας τοῦ συνόλου τῶν ἐλευθέρων λαῶν καὶ ἀποτελεῖ πλήρη δικαίωσιν τῶν θυσιῶν μας. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ συμβάλῃ εἰς τὰς ἐκ τῶν ἄνω λόγων ηὐξημένας δαπάνας ἀμύνης, ὑπὸ τὸν αὐτονόητον ὅρον, ὅτι δὲν θὰ εἶναι ὑπέρμετροι ἐν σχέσει πρὸς τὰς μειωμένας δυνάμεις τῆς οἰκονομίας μας καὶ δὲν θὰ προκαλέσουν ἐξάρθρωσιν αὐτῆς. Ὑπὸ τὴν μορφήν του ταύτην τὸ πρόβλημα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν ἐξητάσθη ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ ἔχομεν κάθε λόγον νὰ πιστεύωμεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν θὰ ἀναγνωρίσῃ, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία, εἰσελθοῦσα μόλις πρὸ ὀλίγου εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀναρρώσεως, δὲν δύναται ἀκινδύνως νὰ φέρῃ βάρος στρατιωτικῶν δαπανῶν ἐν ἀναλογίᾳ πρὸς τὸ σύνολον τῶν ἐθνικῶν μας πόρων μεγαλύτερον πάσης ἄλλης χώρας ἐν Εὐρώπῃ. β.—Ἑτέρα οὐσιώδης μεταβολὴ εἰς τὰς συνθήκας καταρτίσεως τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ, εἶναι ὅτι ἡ ἀνασυγκρότησις εἰσῆλθεν ἤδη εἰς τὸ στάδιον τῆς πραγματοποιήσεως μὲ ἐπιταχυνόμενον ρυθμόν. Πολλὰ ἐκ τῶν παραγωγικῶν ἔργων τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως ἐκτελοῦνται ἤδη. Ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησε πρωταρχικήν της ὑποχρέωσιν νὰ κατοχυρώσῃ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων τούτων καὶ νὰ διατηρήσῃ ἀμείωτον τὸν ρυθμὸν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ἄν ἡ ἀμυντικὴ προπαρασκευὴ ἐξασφαλίζῃ τὸ Ἔθνος ἀπὸ τὴν ἔξωθεν ἐπιβουλήν, ἡ οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότησις κατοχυρώνουσα τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ μας ἀποτελεῖ τὸ ἀσφαλέστερον ὅπλον διὰ τὴν ἄμυναν τοῦ ἐθνικοῦ ὀργανισμοῦ ἐναντίον πάσης φύσεως κινδύνων ἐκ τῶν ἔνδον προερχομένων. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἄμυνα τῆς χώρας καὶ οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότησις ἐπιδιώκουν τὸν αὐτὸν βασικὸν σκοπόν, ἐνῷ παραλλήλως ἡ ἐκτέλεσις μεγάλων παραγωγικῶν ἔργων ἑδραιώνει τὴν πίστιν εἰς τὸ μέλλον καὶ ἐνισχύει τὸ ἀμυντικὸν πνεῦμα τοῦ λαοῦ. γ.—Σημαντικὴν μεταβολὴν εἰς τὰς προϋποθέσεις, ὑφ’ ἅς ἀντιμετωπίζονται τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας προβλήματα ἀποτελεῖ ἡ ἐγκαινιασθεῖσα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τακτικὴ τῆς κατὰ μέτωπον ἀντιμετωπίσεως τῶν προβλημάτων καὶ τῆς ἐπιβολῆς τῶν ὀρθῶν λύσεων μὲ κριτήρια αὐστηρῶς οἰκονομικά, ἀποβλέποντα εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐθνικοῦ συνόλου. Ἀποτελεῖ ὕψιστον καθῆκον τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν νὰ διαφωτίζουν τὸν λαὸν μὲ θάρρος καὶ εἰλικρίνειαν καὶ νὰ μὴ διστάζουν νὰ ἐπιβάλουν τὰς ἐνδεδειγμένας λύσεις, ἔστω καὶ ἂν αὗται ἐμφανίζωνται προσωρινῶς ἀντιδημοτικαί. Αἱ κατευθύνσεις τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, ἔχουν σαφῶς χαραχθῆ καὶ εὑρίσκονται κατεστρωμέναι εἰς τὸ κοινὸν ἀνακοινωθὲν Κυβερνήσεως καὶ Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς τῆς 17 Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. Ἐπιδίωξις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς πολιτικῆς ταύτης εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς οἰκονομίας καὶ εὑρίσκει τὴν ἔκφρασίν της εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1951–52. Κατὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐπιδιώξεων τούτων, ἦτο φυσικὸν νὰ εὑρεθῶμεν ἀντιμέτωποι διαφόρων συμφερόντων, ἡ τυχὸν ἱκανοποίησις τῶν ὁποίων θὰ ὡδήγει εἰς πλήρη ματαίωσιν τῶν βασικῶν σκοπῶν τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς. Ἡ Κυβέρνησις δὲν παρεσύρθη εἰς παραχωρήσεις ἔναντι πιέσεων ἀλληλοσυγκρουομένων καὶ συχνάκις ἀναρχουμένων συμφερόντων διαφόρων κοινωνικῶν ὁμάδων, ἀλλ’ ἔλαβε τὰς ὑπὸ τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος καὶ μόνον ὑπαγορευομένας ἀποφάσεις. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴν αὐτὴν διαπνέεται καὶ ὁ κατατιθέμενος προϋπολογισμός, τοῦ ὁποίου κύριον χαρακτηριστικὸν εἶναι ἡ προσπάθεια δικαίας κατανομῆς βαρῶν καὶ πλεονεκτημάτων. 2. Προϋπολογισμός, ἀνασυγκρότησις καὶ διατήρησις νομισματικῆς σταθερότητος. Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς ἐντάσσεται, κύριοι βουλευταί, ἐντὸς τῶν γενικῶν ἐπιδιώξεων τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς. Τὰ δύο κεντρικὰ προβλήματα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι τὸ σοβαρώτατον εἰσέτι ἔλλειμμα εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἐξωτερικῶν μας πληρωμῶν καὶ ἡ ἐν τῇ χώρᾳ μας ὑποαπασχόλησις καὶ ἀνεργία. Τὰ δεινὰ αὐτὰ δύνανται νὰ θεραπευθοῦν καὶ νὰ ἐξασφαλισθοῦν αἱ προϋποθέσεις, διὰ τὴν ἐπίτευξιν βιωσιμότητος καὶ τὴν μελλοντικὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μόνον διὰ τῆς παραγωγικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας μας, δηλαδὴ διὰ τῆς ἐξασφαλίσεως τοῦ ὑψηλοτέρου δυνατοῦ ἐπιπέδου παραγωγικῶν ἐπενδύσεων. Πρωταρχικὴν προϋπόθεσιν, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν ἀνωτέρω καὶ διὰ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τῆς οἰκονομίας ἀποτελεῖ ἡ κατοχύρωσις τῆς νομισματικῆς μας σταθερότητος, ἡ διατήρησις δηλαδὴ ἑνὸς σταθεροῦ ἐπιπέδου τιμῶν καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἐμπιστοσύνης εἰς τὸ ἐθνικόν μας νόμισμα. Ὄχι μόνον ὁ πληθωρισμός, ἀλλὰ καὶ ἡ ἁπλῆ ἀπειλὴ πληθωρισμοῦ πρέπει νὰ ἐκλείψουν ὁριστικῶς. Μόνον ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθῇ αἴσθημα οἰκονομικῆς ἀσφαλείας καὶ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ σταθερότης πραγματικοῦ εἰσοδήματος διὰ πάντας τοὺς πολίτας καὶ ἰδιαιτέρως διὰ τοὺς οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρους. Τοῦτο θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν εἰς αὐξανόμενον βαθμὸν δημιουργίαν τῶν ἀπαραιτήτων ἀποταμιεύσεων, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ἔργων, καὶ τὴν ἀξιοποίησιν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν μας δυνατοτήτων, ἐκ τῶν ὁποίων ἀναμένεται αὔξησις τοῦ εἰσοδήματος καὶ τῆς ἀπασχολήσεως τοῦ λαοῦ. Διὰ τὴν κατοχύρωσιν καὶ ἐνίσχυσιν τῆς νομισματικῆς μας σταθερότητος ἀπαιτεῖται πρωτίστως ὑγιὴς δημοσιονομικὴ πολιτική. Αἱ σημεριναὶ ἀνάγκαι ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, θὰ ἀπήτουν βεβαίως ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ εἰ δυνατὸν πλεόνασμα αὐτοῦ. Ἡ αὔξησις ὅμως τῶν ἀμυντικῶν μας βαρῶν, καθιστᾷ τὴν ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνέφικτον καὶ παραμένει ὡς μόνη δυνατὴ ἡ συμπίεσις τοῦ ἐλλείμματος εἰς τὸ χαμηλότερον δυνατὸν ἐπίπεδον. Τοῦτο ἐπεδιώχθη διὰ τῆς περικοπῆς ἢ ἀναβολῆς τῶν ὀλιγώτερον ἀπαραιτήτων ἢ ἐπειγουσῶν δαπανῶν καὶ τῆς συγκεντρώσεως τῶν προσπαθειῶν μας εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἀποδόσεως ἐκ τῆς φορολογίας. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν μέτρων τούτων προβλέπεται, ὅτι κατὰ τὸ 1951–52 τὸ ἔλλειμμα τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ἀνέλθῃ περίπου εἰς 1200 δισεκατομ. δραχμῶν, ὁπότε παραμένει περιθώριον 1300 δισεκατομ. δραχμῶν, διὰ τὸ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως. Οἱαδήποτε αὔξησις τοῦ ἐλλείμματος, πέραν τοῦ ἀνωτέρω ἐπιπέδου, θὰ ἐσήμαινε μείωσιν κατὰ τὸ ἰσόποσον τῶν διαθεσίμων διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν. Καὶ πᾶσα μείωσις τῶν εἰς δραχμὰς διαθεσίμων διὰ τὸ πρόγραμμα, θὰ δημιουργῇ ἄμεσον κίνδυνον μειώσεως τῶν εἰς ἐξωτερικὸν συνάλλαγμα δαπανῶν τοῦ προγράμματος, δηλαδὴ ἀπειλὴν περικοπῆς τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Πλὴν ὅμως τοῦ ἐλλείμματος τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ πληθωριστικαὶ ἐπιδράσεις μὲ κίνδυνον διαταράξεως τῆς νομισματικῆς μας σταθερότητος δημιουργοῦνται καὶ ἐξ ἄλλων αἰτίων. Αἱ προσπάθειαι, συνεπῶς, τῆς συγκρατήσεως τοῦ ἐλλείμματος εἰς τὸ κατώτατον δυνατὸν ἐπίπεδον διὰ τὴν κατοχύρωσιν τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως, θὰ ἀπέβαινον μάταιαι, ἐὰν δὲν συνεδυάζοντο μὲ παράλληλα δραστικὰ μέτρα νομισματικῆς καὶ πιστωτικῆς πολιτικῆς, καθὼς καὶ μὲ συντονισμένην πολιτικὴν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Ἡ δημοσιονομικὴ πολιτική, δὲν δύναται νὰ ἀποδώσῃ τὰ ἐπιδιωκόμενα ἀποτελέσματα, οὐδὲ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν γενικωτέραν ἀποστολήν της, ἐὰν δὲν συνδυάζεται μὲ παράλληλα μέτρα προλαμβάνοντα τὴν ἐξ ἄλλων αἰτίων διόγκωσιν τῶν δαπανῶν, τὴν αὔξησιν τῆς ζητήσεως τῶν ἀγαθῶν μὲ ἀναγκαίαν συνέπειαν τὴν ὕψωσιν τῶν τιμῶν. 3. Φορολογικὴ πολιτικὴ καὶ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις. Φορολογία εἰσοδήματος. Τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1951–52 συμπίπτει μὲ τὴν θέσιν εἰς ἰσχὺν φορολογικῶν μεταρρυθμίσεων εὐρείας ἐκτάσεως, ἀφορωσῶν, ἰδίως, εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ φορολογικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως στηρίζεται ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ὅτι ὁ φόρος τοῦ εἰσοδήματος, πρέπει σὺν τῷ χρόνῳ νὰ καταστῇ ἡ κυρία πηγὴ τῶν κρατικῶν ἐσόδων. Ὁ φόρος οὗτος δέον: α.—νὰ ἐπιβάλεται ἐπὶ τοῦ πραγματικοῦ εἰσοδήματος τοῦ φορολογουμένου. β.—τὸ εἰσόδημα τοῦτο νὰ προκύπτῃ ἐκ τῶν τηρουμένων ὑπὸ τοῦ φορολογουμένου εἰλικρινῶν βιβλίων ἀποκλειομένων τῶν τεκμηρίων, καὶ γ.—νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψει τὴν φοροδοτικὴν ἱκανότητα τούτου. Τὸ σύστημα τῶν ἀναλυτικῶν φορολογιῶν εἰσαχθὲν παρ’ ἡμῖν πρὸ τριακονταετίας, κατὰ τὸ πρότυπον τῆς γαλλικῆς νομοθεσίας, εἶναι καὶ πολύπλοκον καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἄδικον. Πλήττει ἐξ ἴσου τὸ μικρὸν καὶ τὸ μεγάλον εἰσόδημα καὶ κλονίζει τὸ κῦρος τοῦ Κράτους καὶ τὸν ὀφειλόμενον σεβασμὸν πρὸς τήν φορολογοῦσαν ἀρχήν. Ὁ συνθετικὸς φόρος ἀποβλέπων εἰς τὴν ἀπάμβλυνσιν τῶν ἀδικιῶν τῆς ἀναλυτικῆς φορολογίας ἀπέτυχεν, ἐν τῇ πράξει, πενιχρὰ ἀποδώσας ἀποτελέσματα. Τὸ πολύπλοκον ἐξ ἄλλου τοῦ φορολογικοῦ μας συστήματος, καθιστᾷ τὴν γνῶσιν τῶν φορολογικῶν νόμων προνόμιον ὀλίγων μόνον εἰδικῶν. Τὸ πολὺ κοινόν, μὴ δυνάμενον νὰ κατανοήσῃ τίποτε μέσα εἰς τὸν κυκεῶνα τῶν συνεχῶς μεταρρυθμιζομένων καὶ πολλάκις ἀλληλοσυγκρουομένων φορολογικῶν νόμων, βλέπει δικαίως τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ἐφόρου καὶ τὴν πρόσκλησιν τοῦ ταμίου ὡς ἀτυχήματα μὴ προβλεφθέντα. Εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ἁπλοῦ φορολογικοῦ συστήματος εἰς ὅλους τοὺς φορολογουμένους, εἶναι μία ἐκ τῶν οὐσιωδεστέρων προϋποθέσεων, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως τῶν πολιτῶν. Πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξε νὰ καταργήσῃ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς νόμους φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος καὶ νὰ ἀντικαταστήσῃ αὐτοὺς δι’ ἑνὸς νόμου καθιεροῦντος ἕνα μοναδικὸν καὶ ἑνιαῖον προοδευτικὸν φόρον τοῦ εἰσοδήματος, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν δικαιοτέραν κατανομὴν τῶν φορολογικῶν βαρῶν θὰ ἐπετύγχανε, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν φορολογούμενον πολίτην θὰ ἐπέτρεπε νὰ γνωρίζῃ, ἐκ τῶν προτέρων, ποῖαι ἀκριβῶς εἶναι αἱ φορολογικαί του ὑποχρεώσεις, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ αἰφνιδιάζεται ὅταν καλῆται νὰ ὑποβάλῃ δήλωσιν ἢ νὰ πληρώσῃ φόρον. Ἡ εἰσαγωγὴ ἀμέσως καὶ ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ συστήματος τοῦ ἑνιαίου φόρου διεπιστώσαμεν ὅτι θὰ προσέκρουεν εἰς σημαντικάς, τεχνικῆς φύσεως, δυσχερείας, διότι καὶ αἱ φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι δὲν εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν παρεσκευασμέναι νὰ δεχθοῦν τὸ πρόσθετον ὑπηρεσιακὸν βάρος, τὸ ὁποῖον μοιραίως θὰ ἔπιπτεν ἐπ’ αὐτῶν, κατὰ τὸ στάδιον τῆς μεταβάσεως ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ συστήματος εἰς τὸ νέον, καὶ τὸ κοινὸν θὰ ἔπρεπε προηγουμένως νὰ διαφωτισθῇ ἐπαρκῶς ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς μεταρρυθμίσεως. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν εἰσαγωγὴν σημαντικῶν μεταρρυθμίσεων, εἰς τὴν φορολογίαν τῶν καθαρῶν προσόδων, αἱ ὁποῖαι ἤδη ἐτέθησαν εἰς ἰσχὺν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52. Αἱ μεταρρυθμίσεις αὗται ἀποτελοῦν τὸ πρῶτον καὶ μέγιστον βῆμα πρὸς τὸν νέον προοδευτικὸν φόρον, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ὁποίου, ἀπὸ τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους, αἱ φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι παρασκευάζονται ἤδη. Αἱ βασικαὶ γραμμαὶ τῶν μεταρρυθμίσεων αὐτῶν εἶναι αἱ ἑξῆς: α.—Οἱ πάγιοι φόροι τῶν ἀναλυτικῶν κατηγοριῶν γίνονται προοδευτικοί, προκειμένου περὶ εἰσοδήματος ἐξ ἑκάστης κατηγορίας. Διὰ τῆς μεταρρυθμίσεως, τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου, τὸ ὁποῖον μέχρι τοῦδε ἦτο πάγιον (36%), γίνεται προοδευτικόν, ἀρχόμενον ἀπὸ 15% εἰς τὰ εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν, γαιῶν, μερισμάτων καὶ τόκων, μέχρι ποσοῦ 60 ἑκατ. δραχμῶν ἐτησίως. Ἡ μεταβολὴ αὕτη ἀποβλέπει εἰς ἐνίσχυσιν τῆς μικρᾶς ἰδιοκτησίας καὶ τῶν μικρῶν καὶ μέσων εἰσοδημάτων των, διότι ἐκρίθη ὅτι ἦτο ἠθικῶς, οἰκονομικῶς καὶ πολιτικῶς ἀπαράδεκτον νὰ φορολογοῦνται μὲ τὸ αὐτὸ πάγιον ποσοστὸν (36%) μικρὰ καὶ μεγάλα εἰσοδήματα ἀδιακρίτως. β.— Οἱ φορολογικοὶ συντελεσταὶ ἁπλοποιοῦνται, μὴ προσαυξανόμενοι δι’ οὐδενὸς προσθέτου φόρου ὑπὲρ τοῦ δημοσίου ἢ τρίτου, οὔτε διὰ τῆς ἐκτάκτου πολεμικῆς εἰσφορᾶς. γ.— Ὁ ὑπολογισμὸς τοῦ φόρου γίνεται βάσει τοῦ πραγματικοῦ εἰσοδήματος, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν εἰλικρινῶν βιβλίων, καταργηθέντων τῶν τεκμηρίων, τὰ ὁποῖα εὐλόγως προεκάλεσαν ἀναταραχὴν εἰς τὰς τάξεις τῶν φορολογουμένων, ὡς ἀσυμβίβαστα πρὸς τὸ σύστημα τῶν ἐμπορικῶν βιβλίων. δ.—Ἐτέθη τέρμα εἰς τὸ καθεστὼς τῆς ἀναδρομικῆς φορολογίας τὸ ὁποῖον μεγάλως ἐζημίωσε τὴν οἰκονομίαν μας εἰς τὸ παρελθόν. Κατάργησις ἀντιοικονομικῶν φόρων. Ἀνεξαρτήτως τῶν μεταρρυθμίσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος, προέβημεν καὶ εἰς τὴν κατάργησιν σειρᾶς ὅλης ἀντιοικονομικῶν φορολογιῶν, δηλαδὴ φόρων οἱ ὁποῖοι ταλαιπωροῦν τὸ κοινὸν καὶ τὰς ὑπηρεσίας, χωρὶς νὰ ὠφελοῦν τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν, ἀφοῦ αἱ δαπάναι βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως αὐτῶν εἶναι ἀνώτεραι τῆς ἀποδόσεως. Φορολογία ποντοπόρων πλοίων. Ἀξία ἰδιαιτέρας μνείας εἶναι ἡ μεταρρύθμισις τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις θὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὴν φορολογίαν τῶν κερδῶν τῶν ποντοπόρων πλοίων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52. Ἡ μεταρρύθμισις θὰ ἰσχύσῃ, προκειμένου μὲν περὶ πλοίων τελούντων ἤδη ὑπὸ τὴν ἑλληνικὴν σημαίαν, ἐπὶ τῶν κερδῶν αὐτῶν τῶν πραγματοποιηθησομένων ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1952 καὶ ἐφεξῆς, ἐπὶ δὲ τῶν πλοίων ἐπὶ τῶν ὁποίων τὸ πρῶτον ὑψοῦται ἑλληνικὴ σημαία εὐθὺς ἀμέσως ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς νηολογήσεώς των. Εἶναι γνωστὸν ὅτι συνεπείᾳ τῶν μεγάλων ἀπωλειῶν τὰς ὁποίας ὑπέστη κατὰ τὸν πόλεμον, ἡ ἑλληνικὴ ἐμπορικὴ ναυτιλία ἀπώλεσε μέγα μέρος τῆς χωρητικότητος αὐτῆς, ἐνῷ ἐξ ἄλλου τὰ πλεῖστα τῶν μεταπολεμικῶς κτηθέντων ὑπὸ Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν πλοῖα, εὑρίσκονται ὑπὸ διαφόρους ξένας σημαίας. Οὐσιαστικῶς σήμερον τὸν κορμὸν τῆς ἑλληνικῆς ναυτιλίας ἀποτελοῦν τὰ 100 liberties καὶ τὰ 7 tankers, τὰ ὁποῖα φέρουν ἑλληνικὴν σημαίαν διότι ἐπωλήθησαν ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως εἰς Ἕλληνας ἐφοπλιστὰς μὲ ἐγγύησιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπὶ ναυτικῇ ὑποθήκῃ διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ τιμήματος. Ἐν τῷ μεταξὺ εἶναι παγκοίνως γνωστὸν ὅτι τεράστιος ναυτιλιακὸς στόλος ἀνήκων εἰς Ἕλληνας ἐφοπλιστάς, ἔχει σχηματισθῆ ὑπὸ ξένας ὅμως σημαίας, ὁ ὁποῖος προστιθέμενος εἰς τὸν ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν τοιοῦτον ἀναβιβάζει τὴν ὑπὸ ἑλληνικὸν ἔλεγχον ἐμπορικὴν ναυτιλίαν εἰς τὴν τρίτην σειράν, δηλαδὴ ἀμέσως μετὰ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν. Ἐπὶ πλέον δύο περίπου ἑκατοντάδες πλοίων χωρητικότητος ἄνω τῶν 2.000.000 τόννων εὑρίσκονται σήμερον ὑπὸ ναυπήγησιν διὰ λογαριασμὸν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν καὶ ἐπὶ τῶν πλοίων αὐτῶν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ὑψωθοῦν ξέναι σημαῖαι. Σημειωτέον ὅτι ὁ ὑπὸ διαφόρους σημαίας ὑπὸ ἑλληνικὸν ἔλεγχον τελῶν ἐμπορικὸς στόλος ἔχει δημιουργηθῆ ἄνευ θετικῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον δὲν προέβη ποτὲ εἰς παροχὰς πρὸς τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν ἀναλόγους πρὸς ἐκείνας ἄλλων χωρῶν, ὡς εἶναι ἡ χρηματοδότησις τῶν ναυτιλιακῶν ἐπιχειρήσεων ὑπὸ ἐξαιρετικῶς συμφέροντας ὅρους, αἱ ἐπιχορηγήσεις, ἡ προτίμησις εἰς τὰς μεταφορὰς φορτίων. Παρ’ ἡμῖν εἶναι ἀληθὲς ὅτι μέχρι τοῦ τελευταίου πολέμου, ἡ ἐλαφροτέρα φορολογικὴ μεταχείρισις τῶν πλοίων ὑπῆρξεν ἡ μόνη ἔμμεσος ἐνίσχυσις τοῦ Κράτους πρὸς τὸν τόσης σπουδαιότητος κλάδον τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Κυβέρνησις παρηκολούθησε μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καὶ οὐχὶ μικροτέραν ἀνησυχίαν τὸ φαινόμενον τοῦτο, καὶ ἀπεφάσισε νὰ λάβῃ μέτρα διὰ τὴν ἐπαναφορὰν τῶν πλοίων ὑπὸ τὴν Ἐθνικὴν σημαίαν μας. Τὰ μέτρα ταῦτα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀναγκαστικά, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον ὅτι τὰ πλοῖα καὶ οἱ πλοιοκτῆται εὑρίσκονται ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας. Ἡ ἐπαναφορὰ τῶν πλοίων ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον διὰ τῆς δημιουργίας καταλλήλου ναυτιλιακοῦ κλίματος, δηλαδὴ συνθηκῶν τοιούτων, αἱ ὁποῖαι νὰ καθιστοῦν συμφέρουσαν τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν εἰς τὸν διεθνῆ ναυτιλιακὸν ἀνταγωνισμόν. Μεταξὺ τῶν μέτρων τούτων σπουδαίαν θέσιν κατέχουν τὰ φορολογικά. Ἡ Ἕνωσις Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν ὑπέβαλε εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν πρότασιν ὅπως ἡ φορολογία τῶν ποντοπόρων πλοίων καθορισθῇ εἰς σταθερὸν ποσοστὸν ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων ναύλων, τὸ ὁποῖον καταβαλλόμενον θὰ ἀπαλάσσῃ τὸν πλοιοκτήτην πάσης ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ὑποχρεώσεως. Οἱ Ἕλληνες ἐφοπλισταὶ βεβαιοῦν ὅτι ἂν γίνῃ δεκτὴ ἡ πρότασίς των θὰ καταστῇ δυνατὴ βαθμιαίως ἡ ἐπαναφορὰ τῶν πλοίων ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν. Πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι ἄμεσος νηολόγησις τῶν πλοίων ἐν Ἑλλάδι δὲν εἶναι δυνατή, λόγῳ διαφόρων ἐμποδίων νομικῆς φύσεως, ὡς εἶναι αἱ ἀνειλημμέναι ὑποχρεώσεις τῶν πλοίων κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὁποίων συνήθως ἀπαγορεύεται ἡ μεταβολὴ τῆς σημαίας αὐτῶν. Θὰ ἦτο ὅμως δυνατὸν νὰ ὑψωθῇ Ἑλληνικὴ σημαία ἐπὶ τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν ναυπηγουμένων ἤδη διὰ τὸν λογαριασμὸν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν πλοίων. Τὸ προτεινόμενον σύστημα φορολογίας δὲν συμβιβάζεται μὲ τὰς ὀρθοδόξους ἀρχὰς τοῦ φορολογικοῦ δικαίου, διότι δὲν ἀποτελεῖ φόρον ἐπὶ τῶν κερδῶν, ἀφοῦ τὸ μέλλον νὰ καθορισθῇ ποσὸν θὰ ἐπιβάλλεται ἐπὶ τοῦ εἰσπραττομένου ναύλου ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἡ ἐκμετάλλευσις ἀφήνῃ κέρδη ἢ ὄχι. Εἶναι ἕνα εἶδος φόρου κύκλου ἐργασιῶν, ὁ ὁποῖος ὅμως βαρύνει τὸν ἐφοπλιστὴν καὶ δὲν ἐπιπίπτει εἰς τὴν κατανάλωσιν, δοθέντος ὅτι δὲν αὐξάνονται ἀντιστοίχως οἱ ναῦλοι, τῶν ὁποίων τὸ ὕψος καθορίζεται εἰς τὴν διεθνῆ ναυλαγοράν. Ἐπὶ πλέον τὸ σύστημα ἔχει τὸ μειονέκτημα νὰ βαρύνῃ ὑπερμέτρως τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν εἰς τὰς περιόδους μεγάλης κρίσεως καὶ νὰ μὴ φορολογῇ αὐτὴν ἐπαρκῶς εἰς τὰς περιόδους ὑψηλῶν ναύλων, ὡς συμβαίνει εἰς ἐποχὰς διεθνῶν ἀνωμαλιῶν. Εἰς ταῦτα παρατηρεῖται ὅτι τόσον αἱ περίοδοι ναυτιλιακῶν κρίσεων, ὅσον καὶ αἱ περίοδοι μεγάλων ναύλων, λόγῳ πολεμικῶν γεγονότων, ἀποτελοῦν τὴν ἐξαίρεσιν καὶ εἶναι συνήθως βραχείας διαρκείας, ἐνῷ εἰς τὴν ζωὴν ἑνὸς πλοίου τὸ πλεῖστον τοῦ χρόνου διανύεται μὲ μέσους ναύλους, ἐπιτρέποντας τὴν συντήρησιν καὶ ἀπόσβεσιν τοῦ πλοίου καὶ λογικὸν κέρδος. Παρὰ τὰς ἀνωτέρω ἀντιρρήσεις, ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ υἱοθετήσῃ τοῦτο, ἀποβλέπουσα εἰς τὴν ἄσκησιν ἐθνικῆς ναυτιλιακῆς πολιτικῆς, πρὸ τῆς ὁποίας τὰ στενὰ φορολογικὰ κριτήρια θὰ ἔδει νὰ περιέλθουν εἰς δευτέραν μοῖραν. Ἐπὶ πλέον ἡ νηολόγησις τῶν πλοίων ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν κατοχυρώνει ἰδίως τὴν Ἑλληνικὴν ναυτικὴν ἐργασίαν, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκτεθῇ εἰς κίνδυνον ἐφ’ ὅσον τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν πλοῖα διαφεύγουν τὸν ἔλεγχον τῆς Ἑλληνικῆς ναυτικῆς νομοθεσίας. Διὰ τὴν δημιουργίαν εὐνοϊκοῦ ναυτιλιακοῦ κλίματος ἀπαιτεῖται ὅπως ὁ σχετικὸς φορολογικὸς νόμος τύχῃ ἀνεπιφυλάκτου ἐγκρίσεως τῶν ἐν τῇ Βουλῇ κομμάτων καὶ ἀποτελέσῃ οἱωνεὶ ἐθνικὴν ναυτιλιακὴν πολιτικὴν παρεχομένων ἐγγυήσεων μὴ μεταβολῆς αὐτοῦ εἰς τὸ μέλλον. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπηύθυνεν ἔγγραφον πρὸς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν κομμάτων ζητῶν νὰ πληροφορηθῇ ἂν θὰ ἦσαν διατεθειμένοι νὰ θεωρήσουν τὸ σχετικὸν νομοθέτημα ὡς ἰδιαζούσης φύσεως καὶ νὰ ὑποσχεθοῦν μὴ μεταβολὴν αὐτοῦ εἰς τὸ μέλλον. Εὐκταῖον θὰ ἦτο ἂν κατωρθοῦτο νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ὑπὸ τῆς Βουλῆς καὶ εὐθὺς μετὰ τὸν ἐκλογικὸν νόμον, χαρακτηριζόμενον ὡς κατεπεῖγον, διὰ νὰ προληφθῇ ἡ ὕψωσις τῆς Ἑλληνικῆς σημαίας ἐπὶ τῶν ὑπὸ ναυπήγησιν πλοίων διὰ λογαριασμὸν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν.

§5Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπεβλήθη τὸ νομοσχέδιον; Ἐγὼ ἀπήντησα εἰς τὴν ἐπιστολὴν καὶ μάλιστα ἔδωκα τὴν ἀπάντησιν εἰς τὴν δημοσιότητα.

§6Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Τὸ νομοσχέδιον θὰ εἶναι σήμερον τὸ βράδυ ἕτοιμον, ἀλλὰ θὰ ἦτο δυνατὸν πρὸ τῆς ὑποβολῆς, ἐπειδὴ πρόκειται περὶ νομοσχεδίου ἰδιαζούσης μορφῆς, νὰ δοθῇ εἰς τὰ κόμματα προηγουμένως, νὰ ἐπιφέρουν τὰς παρατηρήσεις των, τὴν Τετάρτην νὰ ἐγκριθῇ ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ Πέμπτην, Παρασκευὴν νὰ ψηφισθῇ.

§7Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Νομίζω, ὅτι ὀρθῶς θέτετε τὸ θέμα. Δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ μὴν εἶναι σύμφωνος εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ὑπερκομματικῆς συνεννοήσεως, προκειμένου περὶ μεγάλων θεμάτων. Ἡ ἀρχὴ ὀρθῶς τίθεται. Καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ ἐκ μέρους ὅλων ἀποδοχὴ ἑνὸς τοιούτου νομοσχεδίου. Δι’ αὐτὸ ἐγὼ ἀποδέχομαι τὴν ἰδικήν σας πρότασιν, κύριε Ὑπουργέ, ἤτοι νὰ σταλῇ εἰς τὰ κόμματα τὸ νομοσχέδιον, νὰ ἐκδηλώσουν τὴν κατ’ ἀρχὴν συμφωνίαν των καὶ τότε νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ψήφισις.

§8Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἕν ἄλλο θέμα τὸ ὁποῖον εἶναι ἀλυσιτελὲς εἶναι ὅτι, ἡ ἰδέα ὑπάρξεως νόμων ὑπὸ τύπον συμβολαίων, εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξῃ, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ εἰς τὸ διηνεκὲς ἕνας νόμος, δεδομένου ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ πάντοτε ἡ ἰδία σύνθεσις τῆς Βουλῆς καὶ οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ δεσμευθῇ μία μέλλουσα Βουλή. Θὰ ἔπρεπε λοιπόν, προκειμένου νὰ ἐφαρμοσθῇ, ἀπὸ τὴν ἀρχὴν νὰ σκεφθῶμεν ἕνα ἄλλο μέσον, διότι ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ ἐφοπλισταί, οἱ ὁποῖοι εἶναι εὐφυεῖς περισσότερον τοῦ δέοντος, πιθανὸν νὰ κάμουν μίαν δήλωσιν σήμερον διὰ νὰ ἀποσπάσουν ὡρισμένα ὠφελήματα καὶ ἐνδεχομένως αὔριον νὰ ζητήσουν ἄλλα. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι πρέπει νὰ εὑρεθῇ ἄλλος τρόπος κατοχυρώσεως τοῦ θέματος.

§9Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Πρέπει νὰ εἴπω ὅτι, ἐὰν εἶχεν εἰσαχθῆ τὸ νομοθέτημα αὐτό, θὰ εἴχομεν εἰσπράξῃ τοὐλάχιστον πενταπλάσια. Συνεπῶς δὲν πρόκειται περὶ ζημίας. Δὲν γίνεται χάρις εἰς τοὺς ἐφοπλιστὰς καὶ ἤδη τὰ ναυτεργατικὰ σωματεῖα ἔχουν ἀντιληφθῇ ποῦ εὑρίσκεται τὸ σφάλμα των καὶ ἐτηλεγράφησαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ παρακολουθῇ τὸ θέμα αὐτό.

§10Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Ἐκ τῶν στατιστικῶν τοῦ Ὑπουργείου πιστοποιεῖται ὅτι εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ὁ ὑπὸ ξένην σημαίαν Ἑλληνικὸς ἐμπορικὸς στόλος ὑπαχθῇ ὑπὸ σημαίαν Ἑλληνικήν, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπασχολήσῃ 76.000 ναυτεργάτας. Σήμερον μὲ τὴν ὑπάρχουσαν ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν, εἴτε ἀκτοπλοϊκήν, εἴτε ποντοπόρον, δὲν ἀπασχολοῦνται πέραν τῶν 28.000 ναυτεργατῶν. Ἐκ τούτου δύνασθε νὰ φαντασθῆτε ποῖον ὄφελος θὰ ὑπάρξῃ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς.

§11Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Φόροι ὑπὲρ τρίτων. Εἰδικῆς μνείας χρῄζει τὸ γνωστὸν ζήτημα τῶν ὑπὲρ τρίτων φόρων. Εἰς τὴν οἰκονομικὴν καὶ δημοσιονομικὴν τῆς χώρας ζωὴν ἀποτελεῖ ἀνωμαλίαν ἡ μεγάλη ἔκτασις, τὴν ὁποίαν ἔχουν λάβει οἱ φόροι ὑπὲρ τρίτων. Οὗτοι ἐπιβάλλονται πρὸς συντήρησιν διαφόρων ὀργανισμῶν, ἐξυπηρετούντων ὡρισμένας τάξεις ἢ κοινωνικὰς ὁμάδας, ἢ ἐπιδιωκόντων σκοποὺς οἱ ὁποῖοι κανονικῶς ἀνήκουν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Κράτους ἢ τῶν ὀργανισμῶν τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ἡ σύστασις τοιούτων ὀργανισμῶν ἐπετυγχάνετο ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων, ἢ ὁμάδων εἰς στιγμὰς πολιτικῶν ἀνωμαλιῶν, ὅτε ἡ ἀντίστασις τοῦ Κράτους εἰς τὰς πιέσεις τῶν ἐνδιαφερομένων ἐμφανίζεται ἠλαττωμένη. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον μία ὁμὰς νὰ ἐπιβάλῃ ὑπὲρ ἑαυτῆς φόρους ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, ἡ ἐπέκτασις τῆς τακτικῆς αὐτῆς ἀπεδείχθη ἀνωφελὴς μετὰ τὴν καταπληκτικὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὀργανισμῶν καὶ τῶν πρὸς συντήρησιν αὐτῶν ἐπιβληθέντων φόρων, διὰ τῶν ὁποίων ηὐξήθη τελικῶς ἡ συνολικὴ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ λαοῦ. Ἡ ἐπέκτασις τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν ἔχει δημιουργήσει καθεστὼς οἰκονομικῆς ἀναρχίας. Οὐδέποτε τὸ Κράτος κατόρθωσε νὰ πληροφορηθῇ ἀκριβῶς ποῖοι καὶ πόσοι ὀργανισμοὶ ὑφίστανται εἰς τὴν χώραν, ποῖον τὸ ποσὸν τῶν ἐκ τούτων κοινωνικῶν ἐπιβαρύνσεων, ποῖος ὁ τρόπος διαχειρίσεως τῶν εἰσπραττομένων ἐσόδων καὶ ποῖα ἡ ἀπόδοσις αὐτῶν. Ἀπὸ στοιχεῖα συγκεντρωθέντα εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν προκύπτει ὅτι λειτουργοῦν εἰς τὴν χώραν 1564 ὀργανισμοί, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἔχουν ἐπιβληθῆ διὰ νόμων κοινωνικοὶ πόροι ὑπὸ παντοίας μορφὰς φόρων, εἰσφορῶν, δικαιωμάτων κλπ. Τὸ σύνολον τῶν εἰσπραττομένων ποσῶν ὑπολογίζεται εἰς 1500 περίπου δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἡ ἐκτὸς τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διαχείρισις ἑνὸς μεγάλου ποσοῦ, πηγὴν ἔχοντος, ὡς καὶ οἱ κρατικοὶ φόροι, τὸ κοινωνικὸν εἰσόδημα, ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὴν ἀνωμαλίαν τῆς οἰκονομίας μας καὶ καθιστᾷ ἀδύνατον τὸν ἔλεγχον τῆς ἐπιβαρύνσεως ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἐάν, ἐπὶ πλέον, ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι μέγα μέρος τῶν ἐσόδων τῶν ὀργανισμῶν τούτων διατίθεται δι’ ἔξοδα διοικήσεως, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσην ὀλίγην ὑπηρεσίαν παρέχουν τινὲς τῶν ὀργανισμῶν εἰς τὰ μέλη των, τὰ ὁποῖα ἔναντι οὐδεμιᾶς ἢ ἀσημάντου παροχῆς τοῦ ἰδίου αὐτῶν ὀργανισμοῦ ὑφίστανται τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν φόρων διὰ συντήρησιν τῶν 1563 ὑπολοίπων, τῶν ὁποίων δὲν εἶναι μέλη. Εἶναι πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἡ ἐπιδίωξις τῆς ἐξυγιάνσεως τοῦ καθεστῶτος τούτου διὰ τῆς συγχωνεύσεως τῶν παρεμφερῶν ὀργανισμῶν καὶ τοῦ περιορισμοῦ αὐτῶν εἰς αὐτοδυνάμους οἰκονομικὰς ὀντότητας, αἱ ὁποῖαι μὲ ὀλιγωτέρας δαπάνας διοικήσεως καὶ μικροτέραν ἐπιβάρυνσιν τοῦ συνόλου θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ δίδουν μεγαλυτέρας παροχάς. Ἡ ἐξυγίανσις αὐτὴ δὲν εἶναι ἔργον εὐχερές, λόγῳ τῶν δημιουργηθεισῶν καταστάσεων καὶ θὰ ἀπαιτήσῃ καὶ χρόνον καὶ κόπον πολύν. Μέτρα κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς. Σημαντικὴ αὔξησις εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἀμέσων φύρων προσδοκᾶται ἐκ ληφθέντων μέτρων ἐκ τῶν ὁποίων περιοριζόμεθα νὰ μνημονεύσωμεν τὰ ἀκόλουθα: α.— Ἡ ὀνομαστικοποίησις τῶν μετοχῶν διὰ τῆς ὁποίας ἐπετεύχθη ἡ παρακολούθησις τοῦ κινητοῦ ἐπιχειρηματικοῦ πλούτου καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς κυκλοφορίας του. Διὰ τοῦ συστήματος τούτου, ἀφ’ ἑνὸς τὸ εἰσόδημα τῶν μετοχῶν θὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος ἄνευ τῆς ἐλαχίστης φοροδιαφυγῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ μεταβίβασις τῶν μετοχῶν ἐκ χαριστικῆς αἰτίας θὰ ὑπαχθῇ ἀσφαλῶς καὶ διὰ τὸ ὅλον τῆς πραγματικῆς ἀξίας των εἰς τὸν φόρον κληρονομιῶν καὶ δωρεῶν. β.— Ἡ καθορισθεῖσα εἰδικὴ πρόσθετος φορολογία τῶν ἀποθεματικῶν τῶν μὴ διανεμομένων κερδῶν τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν. Ἡ φορολογία αὕτη ὑπῆρξεν ἀναγκαία διότι διεπιστώθη, ὅτι εἰς πολλὰς περιπτώσεις, τῶν οἰκογενειακῶν ἰδίᾳ λεγομένων ἀνωνύμων ἑταιρειῶν ἀπεφεύγετο ἡ διανομὴ κερδῶν μὲ ἀποκλειστικὸν σκοπὸν τὴν μὴ πληρωμὴν τοῦ συνθετικοῦ φόρου. γ.— Ἡ ὀργάνωσις τῶν δι’ αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως μεταφορῶν ἀγαθῶν κατὰ τρόπον ὀρθολογιστικὸν ὥστε νὰ καθίσταται ἀδύνατος ἡ ἔκδοσις φορτωτικῶν ἐγγράφων μὲ ἀκριβὲς περιεχόμενον, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ὀνοματεπωνύμου φορτωτοῦ καὶ παραλήπτου, ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως μεταφερομένου εἴδους καὶ ποσότητος αὐτοῦ. Ὁ ἔλεγχος οὗτος τῆς διακινήσεως τῶν ἀγαθῶν ἐν τῷ ἐσωτερικῷ θὰ παράσχῃ πολύτιμον συνδρομὴν εἰς τὴν καταπολέμησιν τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ θὰ δώσῃ τὰ στοιχεῖα εἰς τὴν ἀγορανομικὴν ὑπηρεσίαν διὰ τὴν εὐχερῆ ἄσκησιν τοῦ ἔργου της. Διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὴ ἡ σημασία τοῦ μέτρου τούτου, ἀρκεῖ νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ ἀξία τῶν μεταφερομένων διὰ τῶν αὐτοκινήτων τούτων ἀγαθῶν ὑπερβαίνει τὰ 10.000 δισεκατ. δραχμῶν. Ἡ ὀργάνωσις αὕτη ἐγένετο διὰ κοινῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Συγκοινωνιῶν καὶ ἡμῶν, ἐκδοθείσης πρὸ ὀλίγων μόλις ἡμερῶν καὶ στηριζομένης ἐπὶ τῶν διατάξεων τοῦ Α.Ν. 911)1949. δ.— Ἡ ὑποχρέωσις τῶν ἰδιοκτητῶν αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως, ὅπως διὰ τῶν αὐτοκινήτων των ἐνεργῶσι μεταφορὰς ὡρισμένων ἀγαθῶν καὶ ἐντὸς ὡρισμένης χωρικῆς περιφερείας. Διὰ τούτου σκοπεῖται ἀφ’ ἑνὸς ἡ παρακολούθησις τῆς κινήσεως τῶν δι’ αὐτοκινήτων μεταφερομένων ἀγαθῶν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ οἰκονομικωτέρα ἄσκησις τοῦ ὅλου μεταφορικοῦ ἔργου. ε.—Ὁ δι’ Ἀναγκαστικοῦ νόμου, δημοσιευθέντος, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν διακοπῶν τῆς Βουλῆς, χαρακτηρισμός, ὡς ἰδιωνύμου ποινικοῦ ἀδικήματος, τῆς περιπτώσεως μὴ καταβολῆς παρακρατουμένων φόρων, ὡς κύκλου ἐργασιῶν, μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν καὶ μερισμάτων. Ἐκρίθη ἀναγκαῖον καὶ δίκαιον, διότι ὁ μὴ καταβάλλων εἰς τὸ δημόσιον ταμεῖον παρακρατηθέντας ὑπ’ αὐτοῦ φόρους, κατ’ οὐδὲν διαφέρει τοῦ δημοσίου εἰσπράκτορος, ὁ ὁποῖος οἰκειοποιεῖται τοὺς εἰσπραχθέντας παρ’ αὐτοῦ φόρους τοῦ δημοσίου. Ἀναδιοργάνωσις τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου. Εἰς τὴν μάχην κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ τὴν καλιτέραν εἴσπραξιν τῶν φόρων σημαντικῶς θέλει συμβάλει καὶ ἡ ἀναδιοργάνωσις τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Κράτους. Ἡ ἐπιτελικὴ ὑπηρεσία τῆς φορολογίας καλεῖται μεταπολεμικῶς νὰ λύσῃ προβλήματα ἐξαιρετικῆς σημασίας ὡς εἶναι: α.— ἡ μετατόπισις τοῦ κέντρου τοῦ φορολογικοῦ βάρους ἐκ τῆς ἐμμέσου εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν, β.— ἡ ηὐξημένη ἐπιβάρυνσις τῶν μεγαλυτέρων εἰσοδημάτων καὶ ἡ ἐλάφρυνσις τῶν μικρῶν εἰσοδηματιῶν, γ.— ἡ καταπολέμησις τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ ἡ ἐξύψωσις τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως τῶν πολιτῶν, δ.— ἡ προσπάθεια καλύψεως ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρων ποσῶν τῶν κρατικῶν δαπανῶν, διὰ τῶν ἐσόδων ἐκ τῆς φορολογίας, καὶ ε.— ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ εἰσοδήματος κατὰ μέτρον τοιοῦτον, ὥστε ἀφ’ ἑνὸς νὰ μὴ περιστέλῃ τὴν ὀργανικὴν ἀνάγκην τῆς οἰκονομίας, πρὸς ἀποταμίευσιν καὶ ἐπένδυσιν καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ὑποβοηθῇ τὴν παραγωγικὴν δραστηριότητα καὶ τὴν ἀνασυγκρότησιν. Εἶναι πρόδηλος ἡ ἀνάγκη ὅπως οἱ διαχειριζόμενοι τὰ φορολογικὰ ζητήματα εἶναι ἱκανοί, πεπειραμένοι καὶ μὲ εὐρεῖαν μόρφωσιν, ἔχουσιν δὲ τοῦ ἔργου των πλήρη γνῶσιν μέχρι καὶ τῶν μικροτέρων λεπτομερειῶν. Διὰ νὰ καταστῇ τοῦτο πραγματικότης, ἦτο ἀπαραίτητον νὰ γίνῃ ὀρθολογιστικὴ κατανομὴ τῆς ἐργασίας καὶ κατάλληλος χρησιμοποίησις τοῦ ὑπάρχοντος προσωπικοῦ τὸ ὁποῖον, κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν, συγκεντρώνει ὅλα τὰ προσόντα τὰ ἀπαιτούμενα διὰ τὸ δυσχερὲς τοῦτο ἔργον. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον προέβημεν εἰς τὴν ἀναδιοργάνωσιν τῶν φορολογικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, καὶ εἰς τὴν τοποθέτησιν στελεχῶν εἰς τὰς θέσεις ἐκείνας, εἰς τὰς ὁποίας ἀναμένεται, ὅτι θὰ ἀποδώσωσι περισσότερον. Ἐξ ἄλλου διὰ τὴν παρακολούθησιν τῆς ἀτέγκτου ἐφαρμογῆς τῶν νόμων, καθιερώθη εἰδικὸν δελτίον παρακολουθήσεως τῆς ἐργασίας ἑκάστου ἐφοριακοῦ, ἐκ τοῦ ὁποίου καθίσταται εὐχερὴς ἡ γνῶσις τοῦ βαθμοῦ τῆς φορολογικῆς ἐργασίας καὶ παρέχεται ὁ χρόνος τῆς ἐνισχύσεως μὲ προσωπικὸν τῶν οἰκονομικῶν ἐφοριῶν, αἱ ὁποῖαι παρουσιάζουν μεγαλύτερον ἐνδιαφέρον. Ἀπομένει εἰσέτι μέγα ὀργανωτικὸν ἔργον εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀφιερώσωμεν ὅλας μας τὰς δυνάμεις. Χρειάζεται συγχρονισμὸς τῆς ὀργανώσεως τῆς λειτουργίας τῶν ἐφοριῶν, ταμείων, τελωνείων καὶ καπνεφοριῶν καὶ ἀναδιοργάνωσις τῆς οἰκονομικῆς ἐπιθεωρήσεως, ἐπὶ τῶν ὤμων τῆς ὁποίας ἔχει ἐπιτεθῆ τὸ σημαντικώτερον ἔργον τῆς παρακολουθήσεως καὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς ὀρθῆς καὶ ἐγκαίρου ἐφαρμογῆς τῶν φορολογιῶν. Σύστασις φορολογικῶν δικαστηρίων. Ἡ ἐπιτυχία τῆς ἀμέσου φορολογίας ἐξαρτᾶται κατὰ σημαντικὸν μέρος ἐκ τῆς ταχείας καὶ ὀρθῆς ἀπονομῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ ἂν οἱ δικάζοντες ἔχουν ὡς κυρίαν ἀπασχόλησιν τὸ ἔργον τοῦτο καὶ ἂν χρησιμοποιηθοῦν ὡς φορολογικοὶ δικασταὶ πρόσωπα ἔχοντα ἐξειδιασμένην γνῶσιν τῆς φορολογίας μὲ νομικὴν κατάρτισιν καὶ πλήρη οἰκονομικὴν μόρφωσιν. Ἐλπίζομεν ὅτι ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου θὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν τῆς ἱδρύσεως καὶ ἐγκαινιάσεως τῆς λειτουργίας τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων, ἐκ τῆς ἐργασίας τῶν ὁποίων πολλὰ ἀναμένομεν. Μηχανοργάνωσις ἐφορίας συγκεντρώσεως. Πρὸ διετίας ἐθεσπίσθη τὸ σύστημα τῆς παρακολουθήσεως τῶν συναλλαγῶν καὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς φορολογητέας ὕλης ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ὑπεχρεώθησαν τὰ τελωνεῖα, αἱ μεταφορικαὶ ἐπιχειρήσεις, οἱ χονδροπωληταὶ κλπ. νὰ ὑποβάλωσιν εἰς τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων, ἀντίγραφα τῶν διασαφήσεων, τῶν φορτωτικῶν, προτιμολογίων κλπ. Τὰ στοιχεῖα ταῦτα ταξιθετοῦνται ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων τῆς ἐφορίας συγκεντρώσεως κατὰ φορολογούμενον καὶ μετὰ ταῦτα ἀποστέλλονται εἰς τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον τὸν ἁρμόδιον διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς φορολογίας. Ἡ ὅλη ἐπεξεργασία γίνεται διὰ χειρός, μὲ συνέπειαν τὴν καθυστέρησιν τῆς ἀποστολῆς τῶν στοιχείων εἰς τὸν ἔφορον καὶ τὴν ἀδυναμίαν τῆς στατιστικῆς ἐπεξεργασίας τοῦ συγκεντρουμένου ὑλικοῦ, ἐξ ἧς θὰ προέκυπτον στοιχεῖα πολύτιμα διὰ τὴν δημοσιονομικήν, γεωργικήν, μεταφορικήν, ὑγειονομικὴν καὶ ἐν γένει οἰκονομικὴν πολιτικήν. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπετύχαμεν καὶ διετέθη ποσὸν περίπου 210.000 δολλαρίων, διὰ τοῦ ὁποίου παρηγγέλθη ἤδη συγκρότημα λογιστικῶν—στατιστικῶν μηχανῶν, βασιζόμενον ἐπὶ τοῦ συστήματος τῆς ἀποτυπώσεως τῶν δεδομένων εἰς διάτρητα δελτία. Ἐλπίζεται βασίμως ὅτι ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ προσεχοῦς ἡμερολογιακοῦ ἔτους 1952 θὰ τεθῇ ἐν λειτουργίᾳ ὁλόκληρον τὸ συγκρότημα τοῦτο. Εἶναι ἐξαιρετικῆς σημασίας τὸ ἔργον τῆς συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων καὶ καθ’ ἑκάστην παρερχομένην ἡμέραν γίνεται φανερὰ ἡ εὐεργετικὴ ἐπίδρασίς της ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν φορολογιῶν εἰσοδήματος, κεφαλαίων καὶ φόρων καταναλώσεως καὶ ἡ σημαντικὴ βοήθειά της διὰ τὴν δημιουργίαν φορολογικῆς συνειδήσεως τῶν φορολογουμένων. Ἀλλὰ διὰ νὰ φθάσῃ εἰς τὸ μέγιστον τῆς ἀποδόσεώς της ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ ὑλικὰ μέσα. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον προήλθομεν εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀνεγείρωμεν ἐπὶ οἰκοπέδου τοῦ Δημοσίου, εἰδικὸν οἴκημα διὰ τὴν ἐφορίαν συγκεντρώσεως, διὰ νὰ δυνηθῇ αὕτη νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐργασίαν δι’ ὁλόκληρον τὴν Χώραν καὶ νὰ περαιώνῃ ἐγκαίρως τὸ ἔργον της. Ἐξοπλισμὸς ἐφοριῶν. Προήλθομεν εἰς τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀγορὰν 176 μηχανῶν ἀναγραφῆς διευθύνσεως (ἀντρεσογράφ) αἵτινες καὶ παρελήφθησαν, ἤδη δὲ προβαίνομεν εἰς τὴν χάραξιν, εἰς ἰδιαίτερον δι’ ἕκαστον φορολογούμενον μεταλλικὸν πλακίδιον, τοῦ ὀνοματεπωνύμου, τοῦ ἐπαγγέλματος καὶ τῆς διευθύνσεως τοῦ φορολογουμένου καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ φορολογικοῦ μητρώου του. Τῇ βοηθείᾳ τῶν μηχανῶν τούτων θὰ καταρτισθῶσι τὰ μητρῷα ἑκάστης ἐφορίας κατ’ ἐπάγγελμα τοῦ φορολογουμένου καὶ κατ’ οἰκοδομικὸν τετράγωνον, τὸ εὑρετήριον κατ’ ἀλφαβητικὴν σειράν, ὁ χρηματικὸς κατάλογος βεβαιώσεως τῶν φόρων καθαρῶν προσόδων (οἰκοδομῶν, ἐπιτηδεύματος κλπ) ἡ εἰδοποίησις τοῦ φορολογουμένου περὶ τῆς τοιαύτης βεβαιώσεως, τὸ ἀποδεικτικὸν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων κλπ. Ἂν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι σήμερον τὰ στοιχεῖα τῆς ταυτότητος, (ὀνοματεπωνύμου ἐπαγγέλματος κλπ) 450.000 φορολογουμένων γράφονται περὶ τὰς 12–15 φορὰς ἐτησίως κατανοεῖ τις τὴν τεραστίαν ἐξοικονόμησιν ἀνθρωπίνης ἐργασίας, ἥτις θὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ τὴν καλυτέραν ἐφαρμογὴν τῶν φορολογιῶν καὶ τὸν ἔγκαιρον ἔλεγχόν των. Γενικὸν μητρῷον φορολογουμένων. Ἤρχισεν ἤδη ἡ κατάρτισις τοῦ μητρῴου ὅλων τῶν φορολογουμένων τῆς χώρας, τῶν ὑποκειμένων εἰς φόρον καθαρῶν προσόδων ἀναλυτικῆς τινὸς κατηγορίας ἢ συνθετικοῦ. Προβλέπεται ὅτι μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1951 θὰ ἔχῃ περατωθῆ ὅλη ἡ ἐργασία καὶ θὰ ἔχῃ δοθῆ εἰς ὅλους τοὺς φορολογουμένους τῆς χώρας ὁ ἀριθμὸς μητρῴου ἑκάστου, συγκείμενος ἀπὸ δύο γράμματα (τὰ ἀρχικὰ τοῦ ἐπωνύμου καὶ τοῦ ὀνόματος) καὶ ἕνα ἀριθμόν. Διὰ τοῦ ἀριθμοῦ τούτου θὰ συναλλάσσεται ὁ φορολογούμενος μὲ ὅλας τὰς ἐφορίας καὶ τὰ δημόσια ταμεῖα εἰσπράξεων, καὶ συγχρόνως θὰ διευκολύνεται ἐξαιρετικὰ ἡ ὅλη ἐργασία: α.— τῆς συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων, β.— τῆς βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως τῶν φόρων, καὶ γ.— τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἑνιαίου φόρου, λόγῳ τῆς εὐχερείας τῆς συγκεντρώσεως τῶν εἰσοδημάτων τοῦ αὐτοῦ ὑποχρέου, ἐξ ὅλων τῶν πηγῶν, ἀδιαφόρως τοῦ τόπου ἔνθα αὗται πραγματοποιοῦνται. Τεχνικὸς ἐξοπλισμὸς λοιπῶν οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἀνάλογος τεχνικὸς ἐξοπλισμὸς θέλει ἐξασφαλισθῆ καὶ διὰ τὰς λοιπὰς οἰκονομικὰς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν τῶν συντάξεων καὶ τῆς ταμειακῆς ὑπηρεσίας. Διὰ τῆς ἐπικειμένης μηχανοργανώσεως τῆς ὑπηρεσίας συντάξεων θέλει ἐπιτευχθῆ ἡ δι’ ἐπιταγῶν πληρωμὴ τῶν συντάξεων, τιθεμένου οὕτω τέρματος εἰς τὸ ἀφόρητον καθεστὼς τῶν ταλαιπωριῶν εἰς τὰς ὁποίας ὑποβάλλοντοι οἱ συνταξιοῦχοι κατὰ μῆνα. Εὐθὺς ὡς καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐκμηχάνισις τῆς σχετικῆς ὑπηρεσίας, ἕκαστος συνταξιοῦχος θὰ λαμβάνῃ διὰ τοῦ ταχυδρομείου τὴν πρώτην τοῦ μηνὸς τὴν σύνταξίν του δι’ ἐπιταγῆς πληρωτέας εἰς τὸ πιστωτικὸν Ἵδρυμα τῆς ἐκλογῆς του. Τὸ σύστημα τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν ἐπιταγῶν εἰσαχθὲν ἤδη ἀπὸ τῆς 1 Ἰουλίου ἐ.ἔ. διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν φόρων, ἀπέδωσε ἄριστα ἀποτελέσματα διὰ τῆς ἀνακουφίσεως τῆς ταμειακῆς ὑπηρεσίας ἐκ τοῦ φόρτου τῆς καταμετρήσεως χαρτονομισμάτων καὶ θὰ συμβάλλῃ εἰς τὴν καλλιέργειαν τοῦ πνεύματος ἀποταμιεύσεως τῶν πολιτῶν. Τὰ ἐπιτευχθέντα ἀποτελέσματα ἐπιτρέπουν ἤδη τὴν ἐξέτασιν τῆς δυνατότητος μεταφορᾶς προσωπικοῦ ἐκ τοῦ ταμειακοῦ κλάδου εἰς τὰς φορολογικὰς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους. Φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις. Τὸ σύνολον τῶν ὑπὸ τοῦ Κράτους ἀπ’ εὐθείας καὶ ὑπὲρ τρίτων εἰσπραχθέντων φόρων καὶ εἰσφορῶν κατὰ τὸ 1950– 51 ἀνῆλθεν εἰς δρχ. 5.400 δισεκατ. περίπου, ἤτοι εἰς τὸ 26% περίπου τοῦ ἐν τῇ χώρᾳ παραχθέντος καθαροῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Κατὰ τὸ ἀρξάμενον οἰκονομικὸν ἔτος τὸ σύνολον τῶν φόρων καὶ εἰσφορῶν ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς δρχ. 6.300 δισεκατ. περίπου, ἤτοι εἰς τὸ 27% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὸ ἀντίστοιχον ποσοστὸν διὰ τὸ ἔτος 1938 ὑπελογίσθη εἰς 22%. Ἐὰν ἑπομένως ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ κατὰ κεφαλὴν πραγματικὸν εἰσόδημα ὑπολείπεται εἰσέτι τοῦ προπολεμικοῦ, προκύπτει ὅτι μεταξὺ τοῦ 1938 καὶ 1951 ἐπῆλθεν αὔξησις τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοὐλάχιστον κατὰ εἴκοσι πέντε ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν (25%). Τὸ ἀνωτέρω ποσοστὸν τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως ἐν Ἑλλάδι εἶναι μεγαλύτερον τοῦ ἀντιστοίχου ποσοστοῦ διὰ τὴν δυτικὴν Γερμανίαν, τὴν Ἰταλίαν, τὴν Δανίαν, εἶναι κατά τι χαμηλότερον τοῦ ποσοστοῦ διὰ τὸ Βέλγιον, τὴν Ὁλλανδίαν καὶ τὴν Γαλλίαν καὶ εἶναι οὐσιωδῶς μικρότερον τοῦ ποσοστοῦ διὰ τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν ὅπου ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις ὑπερβαίνει τὸ 40%. Ἐὰν ὅμως ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα ἐν Μεγάλῃ Βρεττανίᾳ εἶναι πλέον τοῦ πενταπλασίου τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ ὅτι τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα εἰς τὰς ἄλλας χώρας τῆς δυτικῆς Εὐρώπης εἶναι ἀπὸ δύο ἕως πέντε φορὰς ὑψηλότερον τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος ἐν Ἑλλάδι, προκύπτει ὅτι ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις εἶναι κατ’ ἀναλογίαν οὐσιωδῶς ὑψηλοτέρα ἐν Ἑλλάδι, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς χώρας τῆς δυτικῆς Εὐρώπης. Ἡ φορολογική μας πολιτικὴ ἀποβλέπει σαφῶς εἰς τὴν μετάθεσιν τοῦ φορολογικοῦ βάρους πρὸς τὰς οἰκονομικῶς ἰσχυροτέρας κατηγορίας τοῦ πληθυσμοῦ καὶ εἰς τὴν βαθμιαίαν ἐλάφρυνσιν τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων. Ἀλλ’ ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας καὶ τὰ προβλήματα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἡ ἀνωτέρω μετάθεσις βαρῶν θὰ συντελεσθῇ κατ’ ἀνάγκην βραδέως. Ἐν τῷ μεταξὺ ὑπελογίσθη ὅτι ἐκ τῶν μεσαίων καὶ κατωτέρων εἰσοδημάτων περίπου 33% ἀπορροφῶνται ὑπὸ τῶν πάσης φύσεως φόρων καὶ εἰσφορῶν. Τὸ σύνολον τῶν ἀνωτέρω παρατηρήσεων ἀποδεικνύει ὅτι τὸ μέγεθος τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως, ἰδίως τῶν κατωτέρων εἰσοδημάτων εἶναι ἤδη δυσαναλόγως βαρύ. Παρὰ ταῦτα ἡ διατήρησις τοῦ βάρους τούτου εἶναι πρὸς τὸ παρὸν ἀναπόφευκτος, ἐλπίζεται δὲ μετὰ βασιμότητος ὅτι ἡ αὔξησις τῶν ἀποδόσεων ἐκ τῆς φορολογίας τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυροτέρων ταχέως θὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἤδη ὑφισταμένην ἀνισότητα ἐπιβαρύνσεως. 4. Πολιτικὴ δημοσίων δαπανῶν. Αἱ ηὐξημέναι πολεμικαὶ δαπάναι, τὸ σημαντικὸν ποσοστὸν τῶν ὁποίων καλύπτουν αἱ δαπάναι διὰ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ αἱ διὰ τὴν ἀποκατάστασίν των ἐκ τοῦ πολέμου ἀρχικῶς καὶ τοῦ συμμοριτισμοῦ ἐν συνεχείᾳ, δημιουργηθεισῶν καταστροφῶν εἰδικαὶ δαπάναι τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ βασικὸν πάντοτε πρόβλημα τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς ὕψος δυνάμενον νὰ καλυφθῇ ἐκ τῶν δραχμῶν τῆς βοηθείας ἄνευ διαταραχῆς τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως, δημιουργοῦσι τοιαύτην στενότητα περιθωρίων, ὥστε στοιχειώδεις σκοποί, ἀνάγκαι καὶ ὑποχρεώσεις τῆς κρατικῆς διοικήσεως ν’ ἀντιμετωπίζωνται εἰς ἀπαραδέκτως περιωρισμένην κλίμακα φθάνουσαν εἰς ὡρισμένους τομεῖς μέχρι παντελοῦς ἐγκαταλείψεως αὐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ καταρτίσει τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἀρξαμένου οἰκονομικοῦ ἔτους ἐπεδίωξεν ὅπως ἐντὸς τῶν στενῶν περιθωρίων αὐτοῦ ἀνυψώσῃ, κατὰ τὸ δυνατόν, τὴν κρατικὴν ἐκδήλωσιν εἰς τοὺς ἐκ τῶν τομέων τούτων ἐμφανίζοντας εἰδικώτερον ἐνδιαφέρον καὶ συγκεκριμένως: Τοπικὴ αὐτοδιοίκησις. Ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησε πρωταρχικὸν αὐτῆς καθῆκον ὅπως μεριμνήσῃ διὰ τοὺς Δήμους καὶ λοιποὺς Ὀργανισμοὺς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ἔχουσα πλήρη συναίσθησιν τῆς σπουδαίας συμβολῆς τῶν Ὀργανισμῶν τούτων, καλῶς λειτουργούντων, εἰς τὴν ἐν γένει ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας καὶ τὴν ἐξύψωσιν τοῦ πολιτικοῦ ἐν αὐτῇ ἐπιπέδου ἔστρεψε μὲ ἰδιαιτέραν στοργὴν τὴν προσοχήν της πρὸς τὰς ἀνάγκας καὶ τὰ προβλήματα αὐτῶν. Καὶ ἀφοῦ διὰ τῶν διεξαχθεισῶν τὴν 15ην Ἀπριλίου ἐ.ἔ. δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν ἐκλογῶν ἀπέδωσε τὴν διοίκησιν αὐτῶν εἰς τοὺς ἐκ τῆς ψήφου τοῦ λαοῦ ἀναδειχθέντας δημοτικοὺς καὶ κοινοτικοὺς ἄρχοντας, ἐχώρησε ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν παροχὴν αὐτοῖς τῶν οἰκονομικῶν μέσων πρὸς δημιουργικὴν ἐργασίαν. Πρὸς τοῦτο ἀπὸ τοῦ ἀρξαμένου οἰκονομικοῦ ἔτους ἀντὶ τῶν διαφόρων δημοσίων φόρων οἱ ὁποῖοι ἀποδίδονται σήμερον εἰς τοὺς Δήμους ἢ προβλέπεται ἡ δυνατότης ἀποδόσεως αὐτῶν, τὸ δημόσιον ἐκχωρεῖ ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τοῦ Κράτους τὸ ἥμισυ τοῦ φόρου ἐπὶ τῆς καταναλώσεως καπνοῦ ὑπερβαῖνον διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1950–51 τὸ ποσὸν τῶν 320 δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Πρόκειται δηλαδή, περὶ προσθέτου οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τῶν Ὀργανισμῶν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως ἐκ 200 περίπου δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Ἡ οἰκονομικὴ αὕτη ἐνίσχυσις κατανεμομένη μεταξὺ τῶν Ὀργανισμῶν τούτων, καθ’ ὃν μεθοδικὸν τρόπον προβλέπει ὑπὸ κατάρτισιν νομοσχέδιον, θὰ διατίθηται ἀποκλειστικῶς δι’ ἐκτέλεσιν χρησίμων τοπικοῦ ἐνδιαφέροντος ἔργων, συμπληρουμένη δὲ καὶ διὰ τοπικῶν πόρων θὰ δώσῃ νέαν ζωὴν εἰς τὴν ἀπονεκρωθεῖσαν περιφέρειαν. Κοινωνικὴ πρόνοια καὶ δημοσία ὑγεία. Ἡ Κοινωνικὴ πρόνοια καὶ ἡ δημοσία ὑγεία ἀποτελοῦσιν ἐπίσης τομεῖς εἰς τοὺς ὁποίους ἡ κρατικὴ ἐκδήλωσις στερεῖ εἰσέτι σημαντικῶς καὶ ἡ ἀπόστασις μέχρις οὗ φθάσει τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἰς τὴν μορφὴν τοῦ συγχρόνου Κράτους τῶν κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν, παραμένει ἐξακολουθητικῶς μεγάλη. Αἱ ἐθνικαὶ περιπέτειαι τῆς τελευταίας δεκαετίας ἐδημιούργησαν εἰδικώτερον ὡρισμένας κατηγορίας πολιτῶν ἡ ἔναντι τῶν ὁποίων εὐθύνη τοῦ Κράτους πρὸς παροχὴν αὐτοῖς τῆς ἀναγκαίας κρατικῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀποκατάστασίν των εἶναι ἐπιτακτικωτέρα. Μεταξὺ αὐτῶν εὐρυτέρα εἰς ἀριθμὸν πληγέντων καὶ βαρύτητα ζημιῶν εἶναι ἡ τῶν ἀνταρτοπλήκτων. Ἡ ὑπὲρ τῶν ἀνταρτοπλήκτων πρόνοια τοῦ Κράτους εὑρίσκει τὴν συνέχισίν της ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ ἀρξαμένου οἰκονομικοῦ ἔτους εἰς ἀνάλογον μὲ τὸ παρελθὸν ἔτος ἔκτασιν διατεθέντος πρὸς τοῦτο συνολικοῦ ποσοῦ ἐκ δραχμῶν 152 δισεκατ. Εἰδικὴ ἐπίσης προσοχὴ ἐδόθη διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ τομέως τῆς δημοσίας ὑγείας διὰ τῆς παροχῆς τῶν μέσων λειτουργίας τῶν κέντρων ὑγείας, αὐξήσεως τῶν κλινῶν εἰς τὰ διὰ πιστώσεων τοῦ Προγράμματος Ἀνασυγκροτήσεως ἀνεγερθέντα ὑγειονομικὰ ἱδρύματα καὶ ἐντάσεως τοῦ ἀναληφθέντος ἀγῶνος κατὰ τῆς φυματιώσεως. Ἰδιαιτέρα λαμβάνεται φροντὶς εἰς πάσας τὰς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὅπως καλυφθοῦν πρωτίστως αἱ ἀνάγκαι τῆς ὑπαίθρου. Λαϊκὴ κατοικία. Μεταξὺ τῶν σκοπῶν εἰς τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ κατατείνῃ ἡ κοινωνικὴ πολιτικὴ τοῦ Κράτους εἶναι ἡ ἐξασφάλισις στοιχειωδῶς ἀνεκτῆς στέγης εἰς τοὺς πολίτας αὐτοῦ εἴτε δι’ ἐνισχύσεως τῆς πρὸς τοῦτο ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, εἴτε εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ἀπροβλέπτως δημιουργηθεισῶν ὁμαδικῶν ἀναγκῶν στεγάσεως καὶ διὰ τῆς ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Κράτους κατασκευῆς κατοικιῶν πρὸς στέγασιν τῶν κατωτέρας στάθμης εἰσοδήματος ἀστέγων. Ἡ τελευταία αὕτη περίπτωσις συνιστᾷ τὴν ἔννοιαν τῆς λαϊκῆς λεγομένης κατοικίας. Διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῆς λαϊκῆς κατοικίας, τὸ ὁποῖον κατέστησαν ὀξύτερον αἱ ἐκ τῶν πολεμικῶν καὶ μεταπολεμικῶν περιπετειῶν δημιουργηθεῖσαι πρόσθετοι περιπτώσεις κατηγοριῶν ἀπόρων ἀστέγων, ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἤδη μελετήσει ὡλοκληρωμένον πρόγραμμα, νομοθετικὴν θεμελίωσιν τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ ὁ Α. Ν. 1667] 1951 «περὶ λαϊκῆς κατοικίας». Ὅσον ἀφορᾷ εἰδικῶς τὴν βελτίωσιν τοῦ οἰκιστικοῦ πλουτισμοῦ τῆς Χώρας διὰ τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως συνίσταται εἰς τὸ νὰ ἐνθαρρύνῃ τὴν ἐπένδυσιν κεφαλαίων εἰς ἀνέγερσιν κατοικιῶν πρὸς στέγασιν τῶν μεσαίων τάξεων διὰ τὰς ὁποίας τὸ πρόβλημα τῆς στέγης ἔχει προσλάβει ἐπίσης ὀξὺ χαρακτῆρα. Ἡ αὐτὴ αἰτία τῶν στενῶν περιθωρίων τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἐπέτρεψε τὴν εἰς τὴν ἐπιθυμητὴν κλίμακα πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ Κυβερνητικοῦ προγράμματος. Διὰ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ προγράμματος τούτου πραγματοποιεῖται ἐμμέσως μὲν διὰ τῶν ἀναγραφέντων κονδυλίων ἐκ 30 δισεκατ. διὰ τὸν οἰκισμὸν τῶν συμμοριοπλήκτων καὶ 80 δισεκατ. διὰ τὴν στέγασιν ἀστῶν προσφύγων ἀμέσως δὲ διὰ τοῦ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον διατεθησομένου ἐκ τοῦ ἀποθεματικοῦ ποσοῦ 10 δισεκατ. δραχμῶν. Στρατιωτικαὶ δαπάναι. Αἱ προβλεπόμεναι δαπάναι ἀμύνης εἰς τὸν προϋπολογισμὸν διὰ τὸ ἔτος 1951–52 ἐξαιρουμένων τῶν δαπανῶν διὰ τὰ σώματα ἀσφαλείας ἀνέρχονται εἰς δραχμὰς 2564 δισεκατ. Εἰς ταύτας δέον νὰ προστεθῶσι 50 δισεκατ. δι’ ἀποζημίωσιν ἀπαλλοτριώσεων στρατιωτικοῦ ἐνδιαφέροντος. Αἱ δαπάναι αὗται ἀντιστοιχοῦν εἰς τὰ 35% τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω συνόλου δαπανῶν ἀμύνης δραχ. 630 δισεκατ. ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἀξίαν εἰσαγομένων κοινοχρήστων εἰδῶν χρηματοδοτουμένων ὑπὸ τῆς στρατιωτικῆς βοηθείας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Οὕτω αἱ εἰς δραχμὰς δαπάναι ἀμύνης ἀνέρχονται εἰς δραχ. 1984 δισεκατ. ἤτοι 39% τῶν ἐγχωρίων πηγῶν κρατικῶν ἐσόδων καὶ εἶναι ἀνώτεραι τῶν ἀντιστοίχων δαπανῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους κατὰ 293 δισεκατ. Ἐὰν εἰς τὰ ποσὰ ταῦτα προστεθοῦν αἱ δαπάναι διὰ τὰς δυνάμεις ἀσφαλείας προκύπτει ὅτι ἄνω τῶν 42% τῶν δαπανῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διατίθενται διὰ τὴν ἐθνικήν μας ἀσφάλειαν, τὸ τμῆμα δὲ αὐτῶν τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ δαπάνας εἰς δραχμάς, ἀπορροφᾷ ποσὸν πλέον τοῦ ἡμίσεος τῶν ἐξ ἐγχωρίων πηγῶν κρατικῶν ἐσόδων. Ἤδη οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ ὑποδηλοῦν τὸ τεράστιον βάρος ἀμύνης τὸ ὁποῖον βαστάζει ἡ χώρα μας. Εἰς τὰς ἀνωτέρω δαπάνας δὲν περιλαμβάνονται αἱ ἀμυντικαὶ δαπάναι τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως οὔτε αἱ ἐπιβαρύνσεις τῶν ἐπιχειρήσεων διὰ τὴν καταβολὴν μισθῶν εἰς ὑπηρετοῦντας ἐφέδρους. Τὸ ποσοστὸν τοῦ συνόλου τῶν δαπανῶν ἀμύνης (ἐξαιρουμένων τῶν εἰς τοὺς ἐφέδρους καταβαλλομένων μισθῶν ὑπὸ ἐπιχειρήσεων καὶ ὀργανισμῶν) ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἀκαθαρίστων ἐθνικῶν πόρων συμπεριλαμβανομένης τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας καὶ ἐπανορθώσεων ὑπερβαίνει τὰ 9% τῶν ἐθνικῶν μας πόρων. Ἡ διὰ τῶν ἀνωτέρω ποσοστῶν δηλουμένη ἐπιβάρυνσις τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας διὰ δαπάνας ἀμύνης εἶναι οὐσιωδῶς ὑψηλοτέρα τῆς ἐπιβαρύνσεως τῶν περισσοτέρων χωρῶν τῆς δυτικῆς Εὐρώπης, ὡς ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ κατωτέρω πίνακος. Ποσοστὸν δαπανῶν ἀμύνης ἐπὶ συνόλου ἐθνικῶν πόρων.

Ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα ἐν Ἑλλάδι εἶναι κατὰ δύο ἕως πέντε φορὰς μικρότερον τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος εἰς τὰς ἀνωτέρω χώρας καθίσταται φανερὸν ὅτι τὸ βάρος τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν ἐν Ἑλλάδι εἶναι πολλαπλάσιον τοῦ ἀντιστοίχου βάρους τῶν ἄλλων ἐλευθέρων χωρῶν τῆς Εὐρώπης. Εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς τὸ ποσοστὸν τῶν δαπανῶν ἀμύνης ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν πόρων ὑπολογίζεται μεταξὺ 18– 20%. Καὶ ναὶ μὲν τὸ ποσοστὸν τοῦτο εἶναι διπλάσιον τοῦ ἀντιστοίχου Ἑλληνικοῦ, ἀλλὰ τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας εἶναι πλέον τοῦ δεκαπλασίου τοῦ Ἑλληνικοῦ. Τὰ ἀνωτέρω στοιχεῖα μεθ’ ὅλων τῶν δυσχερειῶν καὶ συνεπειῶν τὰς ὁποίας ὑποδηλοῦν ἐτέθησαν ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ ὑπ’ ὄψει τῆς ἐνταῦθα Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας καὶ Ἀποστολῆς. Αἱ Ἀμερικανικαὶ ἀντιπροσωπεῖαι ἐπέδειξαν καὶ πάλιν πλήρη κατανόησιν τῶν προβλημάτων μας καὶ τῶν κινδύνων τοὺς ὁποίους δημιουργεῖ ἡ ἀνωτέρω ἐπιβάρυνσις διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομικὴν σταθερότητα καὶ ἀνάπτυξιν. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔχει πεποίθησιν ὅτι ἡ μεγάλη μας σύμμαχος, ἐκτιμῶσα τὰς δυσχερείας αὑτάς, θὰ συνδράμῃ εἰς τὴν ἐξεύρεσιν λύσεως, ὥστε νὰ ἐπέλθῃ ἐλάφρυνσις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἀπὸ τὰ σημερινὰ ἀμυντικὰ βάρη αὐτῆς. Ἡ προσπάθεια ἄλλως τε αὕτη θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἄμβλυνσιν τῆς ὑφισταμένης ἀνισότητος βαρῶν καὶ θυσιῶν μεταξὺ τῶν ἐπὶ μέρους χωρῶν ἐν τῇ ἀντιμετωπίσει τοῦ κοινοῦ κινδύνου, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ ὁλόκληρον τὸν ἐλεύθερον κόσμον. Δημόσιοι ὑπάλληλοι 1. Ἀποδοχαὶ δημοσίων ὑπαλλήλων Τὸ καθορισθὲν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος μισθολόγιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐδημιούργησε σειρὰν προβλημάτων ὡς εἶναι, μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ ὅτι δὲν ἐλήφθη ἐπαρκῶς ὑπ’ ὄψιν ἡ φύσις τῆς παρεχομένης ὑπηρεσίας. Ἀναφέρω χαρακτηριστικῶς τὸ μισθολόγιον τῶν ἀνδρῶν τῶν σωμάτων ἀσφαλείας, οἱ ὁποῖοι ἐνῷ παρέχουν ὑπηρεσίαν ἐν ὑπαίθρῳ ὑπὸ συνθήκας σκληρὰς ἀμείβονται καὶ ἐξελίσσονται οὐχὶ ἀναλόγως πρὸς τὴν παρεχομένην ὑπ’ αὐτῶν ὑπηρεσίαν. Τὰ προβλήματα ταῦτα παρέπεμψεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ἄρτι συγκροτηθὲν Ἀνώτατον Συμβούλιον Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν πρὸς μελέτην καὶ ταχεῖαν ὑποβολὴν σχετικῆς εἰσηγήσεως. Τὸ κύριον ὅμως ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἀνέκυψεν ἐν σχέσει μὲ τὸ μισθολόγιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, εἶναι ἡ ἐλάττωσις τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως αὐτοῦ, συνεπείᾳ τῆς ὑψώσεως τῶν τιμῶν. Ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη πρὸ αἰτήματος αὐξήσεως τῶν δημοσιοϋπαλληλικῶν μισθῶν, καθὼς καὶ πρὸ γενικωτέρων αἰτημάτων αὐξήσεως ὅλων τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἀνὰ τὴν Χώραν. Τὰ αἰτήματα ταῦτα ἡ Κυβέρνησις ἠναγκάσθη μὲ λύπην της νὰ ἀπορρίψῃ εἶναι δὲ κατ’ ἐξοχὴν δυσάρεστον τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν διὰ τῆς ὁποίας οὐδόλως προωθεῖται ἡ λύσις τοῦ ζητήματός των. Ἡ Κυβέρνησις παρηκολούθει μὲ αὔξουσαν ἀνησυχίαν τὴν σημειωθεῖσαν ἐλάττωσιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἀνεζήτησεν ἀπὸ καιροῦ μέτρα διὰ τὴν ἀποκατάστασιν αὐτῆς. Ἡ αὔξησις τῶν τιμῶν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ὑπῆρξεν ἀναπόφευκτος συνεπείᾳ τῆς παγκοσμίου αὐξήσεως τῶν τιμῶν μετὰ τὰ γεγονότα τῆς Κορέας, δὲν ἀποτελεῖ δὲ φαινόμενον ἀποκλειστικῶς Ἑλληνικόν, ἀλλὰ παγκόσμιον, δοθέντος ὅτι ὁ τιμάριθμος ηὐξήθη καὶ εἰς αὐτήν, τὴν παρέχουσαν τὴν βοήθειαν πρὸς τὴν Εὐρώπην, Ἀμερικήν. Διὰ τὴν Ἑλλάδα εἰδικῶς ἐὰν ἡ αὔξησις τῶν τιμῶν εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν ἐλάττωσιν τοῦ φυσικοῦ ὄγκου τῶν εἰσαγομένων ἀγαθῶν, ἡ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους ἀποφασισθεῖσα περικοπὴ τῆς βοηθείας τῶν 65 περίπου ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἐδημιούργησε μεγίστην στενότητα εἰς τὴν ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Ἡ λύσις τοῦ προβλήματος τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν μισθωτῶν καὶ εἰδικώτερον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, δὲν ἐπιτυγχάνεται ἁπλῶς διὰ τῶν αὐξήσεων τῶν χρηματικῶν μισθῶν. Ἡ τελευταία θὰ ἀπετέλει τραγικὸν σφάλμα, διότι μὴ ἀκολουθουμένη ἀπὸ ἀντίστοιχον αὔξησιν ἀγαθῶν, θὰ ὡδήγει εἰς ἄμεσον αὔξησιν τῶν τιμῶν. Δηλαδὴ θὰ κατέληγεν εἰς φαῦλον κύκλον, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκινδύνευε νὰ παρασύρῃ εἰς τὸ χάος ὁλόκληρον τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας. Παρομοία πολιτικὴ θὰ ἀπετέλει ἐμπαιγμὸν πρὸς τὰς τάξεις τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀνάγκην περισσοτέρων ἀγαθῶν καὶ ὄχι περισσοτέρων χαρτονομισμάτων ἠλαττωμένης ἀξίας. Ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισε τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος τούτου διὰ τῆς μόνης πραγματικῆς μεθόδου σταθεροποιήσεως τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, δηλαδὴ διὰ τῆς ἐξασφαλίσεως σταθερῶν τιμῶν τῶν βασικῶν προϊόντων. Ἡ μέθοδος αὐτὴ εἶναι ἡ καθιέρωσις γενικῶν διὰ δελτίου διανομῶν ὡρισμένων βασικῶν εἰδῶν εἰς διεθνεῖς τιμὰς κόστους καὶ ὁ ἐντατικὸς ἔλεγχος ἐπὶ τῶν τιμῶν ὡρισμένων ἄλλων βασικῶν προϊόντων συντηρήσεως. Διὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἐφαρμογὴν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς χρειάζονται εἰς τὴν χώραν ἀποθέματα πέραν τῶν εἰσαγομένων διὰ τοῦ προγράμματος τρεχουσῶν εἰσαγωγῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. Ἀλλὰ διὰ τὴν δημιουργίαν τῶν ἀποθεμάτων τούτων χρειάζονται συναλλαγματικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ δώσουν οἱ ἐγχώριοι πόροι καὶ ἡ τακτικὴ βοήθεια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ Κυβέρνησις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀνέλαβε νὰ ἐφοδιάσῃ τὴν χώραν μας, μὲ τὸ ἀπαιτούμενον συνάλλαγμα διὰ τὴν προμήθειαν τῶν ἀπαραιτήτων αὐτῶν ἀποθεμάτων. Ἀλλὰ τὸ συνάλλαγμα τοῦτο ἐτέθη εἰς τὴν διάθεσίν μας ὑπὸ τὴν αὐτονόητον προϋπόθεσιν, ὅτι δὲν θὰ προεβαίνομεν μέχρι τῆς ἐφαρμογῆς τῶν γενικῶν διὰ δελτίου διανομῶν εἰς αὐξήσεις μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, αἱ ὁποῖαι θὰ κατέστρεφον ἐκ προοιμίων τὸ ὅλον σύστημα. Ἀνεξαρτήτως λοιπὸν τοῦ γεγονότος ὅτι πᾶσα αὔξησις μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων οὐδεμίαν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν μισθωτῶν ἐν γένει θὰ συνεπήγετο, λόγῳ τῆς ἀμέσου ἀπορροφήσεώς της, ἐκ τῆς αὐτομάτου αὐξήσεως τῶν τιμῶν, συνεπείᾳ πληθωρισμοῦ, ἡ χορήγησις τοιούτων αὐξήσεων θὰ εἶχεν ὡς συνέπειαν, ἀπώλειαν τοῦ συναλλάγματος τοῦ προοριζομένου διὰ τὴν δημιουργίαν ἀποθεμάτων καὶ τὴν ματαίωσιν τῶν γενικῶν διανομῶν. Ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη πρὸ τοῦ διλήμματος ἢ νὰ χορηγήσῃ αὔξησιν καὶ νὰ ἴδῃ ματαιουμένας τὰς γενικὰς διανομάς, καὶ τὴν ἀπώλειαν τῶν 25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἢ νὰ ἀρνηθῇ τὰς αὐξήσεις καὶ νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς πολιτικῆς τῶν γενικῶν διὰ δελτίου διανομῶν. Οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν ἐδίστασε νὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της. Ἀπέρριψε τὸ αἴτημα τῆς αὐξήσεως μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι οὕτω ἐξυπηρετεῖται τὸ καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἀλλ’ ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐνῷ δὲν θὰ ἐβοήθει καθόλου αὐτούς, θὰ εἶχε καὶ ἄλλα καταστρεπτικὰ διὰ τὴν χώραν ἀποτελέσματα. Τὸ ἔλλειμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὁρισθὲν εἰς 1200 δισεκατ. ἐπιτρέπει τὴν διάθεσιν 1300 δισεκατ. διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Χώρας. Μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 1300 δισεκατ. καθίσταται δυνατὴ ἡ ἀπορρόφησις 80 ἑκατομμυρίων δολλαρίων διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν. Πᾶσα αὔξησις μισθῶν, θὰ ηὔξανε τὸ ἔλλειμα τῶν 1200 δισεκατ. καὶ θὰ ἠλάττωνεν ἀντιστοίχως τὸ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν προοριζόμενον ποσὸν τῶν 1300 δισεκατ. Τοῦτο ὅμως θὰ εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν ἀδυναμίαν ἀπορροφήσεως ἀντιστοίχου εἰς δολλάρια ποσοῦ καὶ συνεπῶς τὴν ἐλάττωσιν τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἄν δηλαδὴ ἐχορηγῆτο αὔξησις 10% μόνον εἰς τὸ μισθολόγιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τὰς συντάξεις, τὸ ἔλλειμα τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ηὐξάνετο εἰς 1500 δισεκατ. (1200+300) καὶ θὰ ἠλαττοῦτο εἰς 1000 δισεκατ. τὸ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν προοριζόμενον ποσὸν (1300–300), ἀλλὰ ταὐτοχρόνως θὰ ἠλαττοῦτο καὶ τὸ εἰς δολλάρια κεφάλαιον τῆς βοηθείας κατὰ 20 περίπου ἑκατομμύρια δολλάρια, τὰ ὁποῖα ἐλλείψει δραχμῶν δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπορροφηθοῦν. Ἡ ἐλάττωσις αὐτὴ θὰ καθίστα ἀναγκαίαν τὴν περικοπὴν μεγάλων ἐγγειοβελτιωτικῶν ἢ ἐνεργειακῶν ἔργων ἀξίας 600 δισεκατ. δραχμῶν (20 ἑκατ. δολλάρια 300 δισεκατ. δραχμ.). Τούτων δοθέντων, διερωτῶμαι, κύριοι βουλευταί, ποία Κυβέρνησις θὰ ἐτόλμα νὰ προβῇ εἰς αὔξησιν ἔστω καὶ κατὰ 10% τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία αὔξησις, ἐνῷ οὐδὲν ἀπολύτως ὄφελος θὰ προσεπόριζεν εἰς αὐτούς, θὰ ἐματαίωνε τὰς γενικὰς διανομὰς καὶ θὰ κατέστρεφε τό ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Αἱ ἴδιαι παρατηρήσεις ἰσχύουν καὶ ἐπὶ πάσης αὐξήσεως μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Ἡ ἀναπόφευκτος συνέπεια τῶν αὐξήσεων, δηλαδὴ ὁ πληθωρισμός, εἶναι ὁ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα κίνδυνος τῶν μισθωτῶν καὶ ἀπὸ τὸν κίνδυνον αὐτὸν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ προστατεύσῃ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἐν γένει, ἔστω καὶ διὰ προσκαίρως ἀντιδημοτικῶν μέτρων. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι θὰ κατανοήσουν ταχέως ὅτι διὰ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως προστατεύονται τὰ πραγματικὰ συμφέροντα αὐτῶν καὶ ὄχι διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν ὀνομαστικῶν ἀποδοχῶν καὶ τῶν ἀπεργιῶν, αἱ ὁποῖαι παραλύουν τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν δημοσιοϋπαλληλικῶν συμφερόντων.

§12Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὸ ἑξῆς: Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τὸ ἐξαγγελλόμενον πρόγραμμα εἶναι πλῆρες. Ἐρωτῶ, ὅμως, ἡ βραδύτης τῆς ἐφαρμογῆς του ποῦ ὀφείλεται, καὶ ἐὰν θὰ ἐφαρμοσθῇ μετὰ 2–3 μῆνας καθ’ ὅλην αὐτοῦ τὴν ἔκτασιν. Διότι, ἐὰν δὲν ἐφαρμοσθῇ μετὰ 2–3 μῆνας, τὸ βάρος αὐτοῦ θὰ τὸ πάρῃ τὸ Κράτος, διὰ προσωρινῆς λύσεως, ἡ ὁποία θὰ δυνηθῇ νὰ καλύψῃ μίαν μεταβατικὴν περίοδον. Τὸ θέμα αὐτό, ἀκριβῶς, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει τόσα ἑκατομμύρια Ἑλλήνων πολιτῶν δὲν ἠξεύρω ἐὰν θὰ λυθῇ, ὅταν εἶναι γνωσταὶ αἱ ἀναλογίαι τῆς τιμαριθμικῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων.

§13Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Πᾶσα καθυστέρησις τοῦ δελτίου διανομῶν, ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα, ὀφείλεται εἰς τὴν ἀπεργίαν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἐὰν διαρκέσῃ αὕτη δύο μῆνας, ἀνατρέπεται τὸ πρόγραμμα. Ἡμεῖς, εἴπομεν εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ τοὺς μισθωτούς: Περιμένετε νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ δελτίον. Προβλέπομεν ὅτι θὰ ἐφαρμοσθῇ ἐντὸς 60 ἡμερῶν. Ὅταν θὰ ἐφαρμοσθῇ, θὰ ἴδωμεν ποῖον θὰ εἶναι τὸ καθεστὼς τῶν τιμῶν καὶ τότε θὰ ἐξετάσωμεν τὸ πρόβλημα τὸ ἰδικόν σας, ἀλλὰ καὶ τὸ πρόβλημα τὸ γενικώτερον. Δὲν τοὺς εἴπομεν ὅτι ἀρνούμεθα πᾶσαν συζήτησιν. Ἀρνούμεθα τώρα πᾶσαν αὔξησιν, διότι αὕτη συνεπάγεται ματαίωσιν τῶν διὰ δελτίου γενικῶν διανομῶν. Διότι ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς μὴ αὐξήσεως τῶν μισθῶν, χορηγοῦνται 25 ἑκατ. δολλάρια.

§14Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Οὐδεὶς ὡμίλησε περὶ ματαιώσεως τῶν διανομῶν. Ἐγὼ εἶπον ὅτι ὑπάρχει ἓν διάστημα 2–3 μηνῶν, ἓν διάστημα τρόπον τινὰ μεταβατικόν, τὸ ὁποῖον δὲν γνωρίζω ἐὰν ἐμελετήσατε πῶς θὰ τὸ ἀντιμετωπίσετε.

§15Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι ἐντελῶς βάσιμον ὅτι ἡ ὀνομαστικὴ αὔξησις μισθῶν, ὄχι μόνον δὲν εἶναι ὠφέλιμος, ἀλλὰ ἠμπορεῖ ν’ ἀποβῇ ἐπιβλαβής. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης βάσιμον ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει ν’ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν διατήρησιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐρωτᾶται εἶναι τοῦτο: ἡ σταθερότης ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν προϋπόθεσιν τῆς οἰκονομικῆς μας εὐημερίας, εἰς ποῖον ἐπίπεδον τιμῶν θὰ ἐξασφαλισθῇ; Ἡ γραμμὴ ἡ γενικωτέρα, ἡ ὁποία ἔχει τεθῆ ἀπὸ τὸ τριετὲς πρόγραμμα, εἶναι ὅτι εἴμεθα πρόθυμοι νὰ μὴ αὐξηθῇ τὸ ἐπίπεδον τῆς εὐημερίας καὶ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Κράτους καὶ τῶν ὑπαλλήλων καὶ νὰ μὴ παρακολουθήσῃ τὴν αὔξησιν τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἵνα διατεθῇ ἡ περαιτέρω αὔξησις διὰ τὴν βιωσιμότητα τοῦ μέλλοντος, διὰ τὰ ἔργα τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Καὶ αὐτὸ ὑπῆρξε μία μεγάλη αὐταπάρνησις τοῦ λαοῦ μας, τὴν ὁποίαν ἐξέφρασεν ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία παρὰ τὸ γεγονὸς τοῦ τόσον ἠλαττωμένου βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἔστερξεν ἐπὶ τριετίαν νὰ διατηρήσῃ τὴν ἠλαττωμένην εὐημερίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἡ Γενεά μας τὴν βιωσιμότητα τοῦ μέλλοντος. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐτέθη ὡς κρίσιμον ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: ὅταν λέγωμεν, ὅτι θὰ διατηρήσωμεν τὸ ὑφιστάμενον βιοτικὸν ἐπίπεδον, αὐτὸ σημαίνει, ὄχι μόνον ὅτι δὲν θὰ αὐξηθῇ ἀλλὰ καὶ ὅτι δὲν θὰ ἐλαττωθῇ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψις τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξα εἰς τὸ παρελθόν, ὡς ὑπεύθυνος, καὶ τὴν ἐπαναλαμβάνω σήμερον ἀπὸ τὴν ἕδραν τῆς ἀντιπολιτεύσεως.

§16Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Πράγματι δὲν πρέπει ν’ ἀνέλθῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ καὶ αὐτὸ εἶναι αὐτονόητον. Ἡ βοήθεια ἡ ὁποία δίδεται, δὲν δίδεται διὰ τὴν κάλυψιν τῶν τρεχουσῶν ἀναγκῶν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἀποκλείεται ἡ αὔξησις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Διὰ τῶν δελτίων ἐπιτυγχάνεται ἡ καλλιτέρα κατανομὴ τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, διότι ὅταν ὑπάρχῃ ἀνωμαλία τιμῶν, αὐτὴν τὴν πληρώνουν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὀλιγώτερον εἰσόδημα. Διὰ τῶν δελτίων θὰ πωλοῦνται τὰ 7 βασικὰ εἴδη εἰς τιμὰς κόστους, εἰς διεθνεῖς τιμάς. Θὰ προσπαθήσωμεν νὰ διατηρηθῇ τὸ περυσινὸν βιοτικὸν ἐπίπεδον. Ἐὰν θὰ διατηρηθῇ εἰς τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν, αὐτὸ δὲν δύναμαι νὰ τὸ ἐγγυηθῶ, διότι ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκονομία δὲν εἶναι ἀνεξάρτητος, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Ἡ ἐπιδίωξίς μας εἶναι ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ περυσινόν, ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ. Ὅ,τι δυνάμεθα νὰ πράξωμεν, ἐντὸς τῶν ὑφισταμένων δυνατοτήτων, αὐτὸ θὰ ἐπιτευχθῇ. Ἐὰν σήμερον χορηγήσωμεν εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους αὔξησιν 10%, ἡ ὁποία θὰ ἐθεωρεῖτο ἐμπαιγμὸς ἀπὸ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, αὐτὸ σημαίνει ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ 280 δισεκ. Ἐὰν χορηγήσωμεν αὔξησιν 20%, αὐτὸ σημαίνει αὔξησιν 600 δισεκ. Ἀπὸ ποῦ θὰ βγοῦν τὰ χρήματα αὐτά; Ἀπὸ τὰ 1.300 δισεκ. τῆς ἀνασυγκροτήσεως, τὰ ὁποῖα θὰ κατέλθουν εἰς 600 δισεκ.; Ἐρωτᾶται: τὰ 80 ἑκατομ. τῆς βοηθείας εἰς δολλάρια θὰ πρέπει νὰ γίνουν 40 ἑκατομ.; Καὶ αὐτὸ θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν νὰ σταματήσουν τὰ ἔργα ἀνασυγκροτήσεως, τὰ ἔργα τὰ παραγωγικά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀναμένει ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκονομία τὴν αὔξησιν τῆς ἀποδοτικότητός της.

§17Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν μοῦ ἐδόθη ἀπάντησις. Κύριε Ὑπουργέ, θέλω νὰ εἴπω τοῦτο: ὑπάρχει μία πολιτικὴ ἀπὸ κοινοῦ χαραχθεῖσα, πολιτικὴ τῆς δεδομένης ἀγοραστικῆς δυνάμεως, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ ἐπιτρέψωμεν ν’ αὐξηθῇ κατὰ τὴν τριετίαν. Ἀλλὰ ἐνυπάρχει ἑκατέρωθεν ἡ ἀποδοχή, ὅτι δὲν πρόκειται ἐπίσης νὰ ἐλαττωθῇ. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θέλω νὰ διαπιστωθῇ, ὅτι ἡ Βουλὴ εἶναι παραστάτις τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ συμπεφωνημένην πολιτικήν, οὔτε αὔξησιν, οὔτε ἐλάττωσιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, ἡ ὁποία εἰς τὸ παρελθὸν ἔχει παρατηρηθεῖ.

§18Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Νομίζω, ὅτι ἐδόθη ἀπάντησις.

§19Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ πρέπει ἀπὸ κοινοῦ νὰ ὑποστηριχθῇ μία πολιτική, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἰσορροπίαν τιμῶν, θὰ ὁδηγήσῃ εἰς διατήρησιν τῆς ὑφισταμένης ἀγοραστικῆς δυνάμεως.

§20Γ. ΜΑΥΡΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). 2. Ἀριθμὸς δημοσίων ὑπαλλήλων Ἡ πολιτικὴ ἐπὶ τῶν δημοσίων δαπανῶν ἐν σχέσει μὲ τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ Κράτους, δὲν ἐξαντλεῖται βεβαίως εἰς τὸ ὕψος τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὑπαλλήλων, συνδέεται ἐπίσης καὶ συνδέεται βασικῶς μὲ τὴν εἰς ἀριθμὸν ὑπαλλήλων σύνθεσιν τῶν καθ’ ἕκαστα δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Ἡ σύνθεσις αὕτη ὁρίζεται διὰ τῶν ἑκάστοτε ὀργανικῶν νόμων. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐγγυηθῶμεν, ὅτι αἱ διὰ τῶν ὀργανικῶν τούτων νόμων καθοριζόμεναι θέσεις εἶναι αἱ πράγματι ἀπαιτούμεναι διὰ τὴν ἀπρόσκοπτον διεξαγωγὴν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν τόσον κατ’ ἀριθμὸν ὅσον καὶ κατὰ βαθμούς, ἀλλὰ δὲν δυνάμεθα καὶ νὰ δεχθῶμεν τὸν a priori ἀφορισμὸν περὶ τοῦ ὑπερβολικοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν. Εἶναι φανερόν, ὅτι ἐπιβάλλεται μία βαθεῖα καὶ ἐξαντλητικὴ ἔρευνα τοῦ ζητήματος, ἡ ἐργασία δ’ αὕτη θὰ ἀποτελέσῃ τὸ κυριότερον ἔργον τοῦ ἀρτισυστάτου ἀνωτάτου συμβουλίου δημοσίων ὑπηρεσιῶν (Α.Σ.Δ.Υ.). Ἁπλῆ πάντως σύγκρισις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἑλλήνων κρατικῶν ὑπαλλήλων, πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων ἄλλων χωρῶν, εἶναι ἀρκετὴ διὰ νὰ καταρρίψῃ τὴν γενικῶς κρατοῦσαν γνώμην, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων εἶναι παρ’ ἡμῖν ὑψηλὸς καὶ τὴν προσφάτως διατυπωθεῖσαν αἰτίασιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, παρὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο, προέβη εἰς ἀδικαιολόγητον περαιτέρω αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων. Ὁ κατωτέρω πίναξ παρέχει διπλῆν βάσιν συγκρίσεως. Πρῶτον κατὰ λόγον τῆς σχέσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὑπαλλήλων πρὸς τὸ σύνολον τοῦ πληθυσμοῦ. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ἔχομεν μετὰ τὴν Πορτογαλλίαν τὸ μικρότερον ποσοστόν. Δεύτερον σχετικῶς μὲ τὴν εἰς ὅλας τὰς χώρας σημειουμένην μεταπολεμικὴν τάσιν, τῆς διηνεκοῦς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων, πρὸς κάλυψιν τῶν διαρκῶς αὐξανομένων ἀναγκῶν δημοσίας ὑπηρεσίας. Ἔναντι ποσοστοῦ μεταπολεμικῆς αὐξήσεως κυμαινομένου διὰ τὰς ἐν τῷ πίνακι χώρας, μεταξὺ 45,25 (Ἑλβετία) καὶ 91,54 (Ἀγγλία) τοῖς ἑκατόν, τὸ ἀντίστοιχον Ἑλληνικὸν ποσοστὸν εἶναι μόλις 20,5.

(*) Εἰς τὸν ἀριθμὸν τοῦτον περιλαμβάνονται 37856 ὑπάλληλοι τῶν σιδηροδρόμων. Μετ’ ἔκπτωσιν τοῦ ἀριθμοῦ τούτου, ἡ σχέσις πρὸς τὸν πληθυσμὸν (ὑπάλληλοι 54810) ὑποβιβάζεται εἰς 1,2. Τὸ Ἑλβετικὸν ὑπόμνημα, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀποσπῶμεν τοὺς ἀνωτέρω ἀφορῶντας τὴν Ἑλβετίαν ἀριθμούς, (ὑπόμνημα ὑποβληθὲν εἰς τὸ Διεθνὲς Συνέδριον Διοικητικῶν Ἐπιστημῶν τῆς Λισσαβῶνος τοῦ ἔτους 1949) παρατηρεῖ χαρακτηριστικῶς, ὅτι ἐντὸς μιᾶς ἑκατονταετίας ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων ηὐξήθη εἰς τὸ τριακονταπλάσιον, ἐν ᾧ ὁ πληθυσμὸς μόλις ἐδιπλασιάσθη. Κατὰ τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ εὑρέθημεν πρὸ τῆς ἐπιμόνου ἀξιώσεως, ἁπασῶν ἀνεξαιρέτως τῶν ὑπηρεσιῶν τῶν Ὑπουργείων, περὶ ἀναγραφῆς εἰς αὐτὸν τῶν ἀναγκαιουσῶν πιστώσεων, εἰς συμπλήρωσιν τῶν κενῶν ὀργανικῶν θέσεων αὐτῶν, ἀνερχομένων ἐν συνόλῳ εἰς 15.123. Ἐὰν δὲν ἀντεπεκρίθημεν πλήρως εἰς τὸ αἴτημα τοῦτο, δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν ἐξετιμήσαμεν κατ’ ἀξίαν τὰς ὑποστηριζούσας τοῦτο δικαιολογίας καὶ ἐξηγήσεις. Ἡ ἄρνησίς μας ὀφείλεται εἰς τὰ ἐξαιρετικῶς στενὰ περιθώρια τοῦ ἐφετεινοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅσον καὶ εἰς τὴν προσδοκίαν ὅτι ἡ συντελουμένη ἐπανεξέτασις τῶν Ὀργανισμῶν τῶν Ὑπουργείων, θέλει ἐπιτρέψει τὴν ἐξ ἐνδεχομένων πλεονασμάτων ὑπαλλήλων ὡρισμένων Ὑπηρεσιῶν ἐνίσχυσιν τῶν κενῶν ἄλλων, διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὑπάρχουσι τοιαῦτα κενὰ καὶ κενὰ μεγάλα. Ταῦτα ἀναφέρονται κυρίως εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ εἰδικώτερον τὴν μέσην ἐκπαίδευσιν, τὰς περιφερειακὰς οἰκονομικὰς ὑπηρεσίας, τὰς τεχνικὰς ὑπηρεσίας, τὰς ὑγειονομικὰς ὑπηρεσίας καὶ τὴν ταχυδρομικὴν ὑπηρεσίαν. Αἱ εἰς μερικὴν κάλυψιν τῶν κενῶν τούτων διατεθεῖσαι ὑπὸ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ πιστώσεις, ἀνέρχονται, συμφώνως πρὸς τὴν ἐν τῷ οἰκείῳ κατωτέρω τμήματι τῆς Ἐκθέσεως παρεχομένην εἰδικωτέραν ἀνάλυσιν, εἰς 40 δισεκατ. δραχμῶν ἔναντι τῶν ὑπὸ τῶν Ὑπουργείων αἰτηθεισῶν συνολικῶς πιστώσεων 124 δισεκατ. δραχμῶν. Συντάξεις. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους, ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισεν ἀποφασιστικῶς τὸ ζήτημα τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων διὰ τοῦ Α. Ν. 1557)1950 καὶ τοῦ συμπληρωματικοῦ Α Ν. 1655)1951. Ὁ τελευταῖος οὗτος νόμος ἔθεσε τὸ ζήτημα ἐπὶ γενικῆς βάσεως καὶ καθιέρωσεν ὡρισμένας γενικὰς ἀρχάς, διὰ τῶν ὁποίων τίθεται τέρμα εἰς τὸ χάος τῆς μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης συνταξιοδοτικῆς μας νομοθεσίας. Διὰ τοῦ νόμου τούτου ηὐξήθησαν οἱ συντάξεις τῶν κανονικῶν συνταξιούχων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν κατὰ μέσον ὅρον κατὰ 100%, ἐδημιουργήθη δὲ σταθερὰ ἀναλογία συντάξεων καὶ μισθοῦ δοθέντος, ὅτι καθιερώθη καὶ διὰ τὸ μέλλον, ὅτι αἱ συντάξεις θὰ ὑπολογίζωνται ἐπὶ τοῦ 80% τῶν μισθῶν. Ὁ νόμος οὗτος δὲν ἐπεβάρυνε τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, αἱ αὐξήσεις δὲ κατέστησαν δυναταί, διότι περιεκόπησαν κονδύλια ἀπὸ ὡρισμένας ἄλλας κατηγορίας συντάξεων καὶ εἰδικώτερον τὰς συντάξεις τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Α. Ν. 1557 εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τῶν Οἰκονομικῶν, προετάθησαν ὡρισμέναι τροπολογίαι τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὸ μέγιστόν των μέρος ἀπεδέχθη καὶ αἱ ὁποῖαι συμπεριελήφθησαν εἰς τὸν τελευταῖον Α. Ν. 1854)1951, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴν τελικὴν μορφὴν εἰς τὴν νομοθεσίαν τῶν συντάξεων. Αἱ τροπολογίαι αὗται ἦσαν εἰς τὸ σύνολόν των εὐεργετικαὶ διὰ τοὺς συνταξιούχους καὶ ἐβελτίωσαν τὴν θέσιν ὡρισμένων κατηγοριῶν ἐξ αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι διὰ τοῦ προηγουμένου νόμου ἐνόμιζον ὅτι ἠδικοῦντο. Παραλλήλως πρὸς τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν, ἡ Κυβέρνησις ἐμερίμνησε διὰ τὴν ταχεῖαν ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων βάσει τοῦ νέου νόμου. Πρὸς τοῦτο ἐνίσχυσε τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον διὰ προσωπικοῦ, ἐτροποποίησε τὸν περὶ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου νόμον, αὐξήσασα τὰ τμήματα καὶ μειώσασα τὴν σύνθεσίν των καὶ ἔλυσε καὶ τὸ πρόβλημα τῆς στεγάσεως τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, τὸ ὁποῖον ἐχρόνιζεν ἀπὸ μακροῦ. Ἤδη ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῶν συντάξεων, βάσει τοῦ τελικοῦ νόμου, προχωρεῖ μὲ ταχύτερον ρυθμὸν καὶ ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ ἀχθῇ εἰς τὸ συντομώτερον δυνατὸν διάστημα εἰς πέρας. Τὸ ζήτημα τῶν θυμάτων τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐπὶ διαφόρου βάσεως. Ἔγινε δεκτὴ ἡ ἀντίληψις, ὅτι ἡ πρὸς αὐτὰ ἐνίσχυσις δὲν πρέπει νὰ διατηρήσῃ τὴν μορφὴν συντάξεως, ἀλλὰ νὰ δίδεται μόνον εἰς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην ὑπὸ τύπον βοηθήματος ἐκ τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας. Τὸ σχετικὸν σχέδιον νόμου εἶναι ἕτοιμον καὶ θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἐντὸς τῶν ἡμερῶν πρὸς ψήφισιν αὐτοῦ. Μέγα μέρος τῶν παλαιῶν συνταξιούχων τῆς κατηγορίας αὐτῆς, θὰ ἐνισχυθοῦν εἴτε ἀπὸ τὰ κονδύλια τῆς παιδικῆς προστασίας, εἴτε ἀπὸ τὰ κονδύλια τῆς ἐνισχύσεως τῶν ἀνικάνων πρὸς ἐργασίαν τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας. Διὰ τὰ θύματα τοῦ πολέμου ἡ Κυβέρνησις, ἐν ἀναμονῇ πλήρους ἀντιμετωπίσεως τῶν ζητημάτων των, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν εἶναι εἰσέτι ἑτοίμη, προέβλεψε διὰ τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ, πρῶτον διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ταμείου ἀρωγῆς ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου, διὰ μικροῦ μὲν κονδυλίου, ἱκανοῦ ὅμως διὰ νὰ τεθῇ εἰς λειτουργίαν τὸ Ταμεῖον καὶ δεύτερον, διὰ τὴν πληρωμὴν τοῦ δώρου τοῦ Πάσχα καὶ τῶν Χριστουγέννων κατὰ τὸ ἔτος 1951–52, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ὑπῆρχε πρόβλεψις εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ λήξαντος ἔτους, ἐπιφυλάσσεται δέ, ἐφ’ ὅσον αἱ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι τὸ ἐπιτρέψουν, νὰ συμπληρώσῃ τὴν ὑπὲρ αὐτῶν πρόνοιαν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους. Πέραν τούτων ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὸ ζήτημα τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν συντάξεων ὡρισμένων τοὐλάχιστον κατηγοριῶν ἐξ αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὴν μᾶλλον ἐπείγουσαν ἀνάγκην ἐνισχύσεως. Αὐτὴ εἶναι ἡ Κυβερνητικὴ πολιτικὴ εἰς τὸν τομέα τῶν συντάξεων. Βεβαίως δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῶσιν ὅλα τὰ ζητήματα καὶ νὰ ἱκανοποιηθῶσιν ὅλαι αἱ κατηγορίαι. Ἡ Κυβέρνησις ὅμως πιστεύει, ὅτι ἐπετέλεσεν ἕνα μεγάλο βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός, ἀφ’ ἑνὸς μὲν βελτιώσασα τὴν θέσιν μεγάλων κατηγοριῶν δικαιούχων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ θέσασα ὡρισμένας ὑγιεῖς βάσεις εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν σχετικῶν προβλημάτων. Πληρωμὴ ὀφειλῶν ἐξ ἀναγκαστικῶν ἀπαλλοτριώσεων Εἶναι γνωστὴ ἡ ἔναντι τῶν ἰδιοκτητῶν ἀπαλλοτριουμένων ἀναγκαστικῶς ὑπὲρ τοῦ Κράτους χώρων διὰ ποικίλας περιπτώσεις χαρακτηριζομένας ὡς κοινῆς ὠφελείας, ἐφαρμοζομένη μέχρι σήμερον τακτικὴ τοῦ Δημοσίου. Ἀποτελοῦσα κατὰ σύστημα παραβίασιν τῆς συνταγματικῆς ἐπιταγῆς περὶ τῆς πρὸ πάσης καταλήψεως τῆς ἀναγκαστικῶς ἀπαλλοτριουμένης ἀκινήτου ἰδιοκτησίας καταβολῆς τῆς ἐπὶ ταύτῃ πλήρους ἀποζημιώσεως, ἔχει ὑποβιβάσει τὸ Δημόσιον εἰς τὴν κατηγορίαν τοῦ πλέον κακοπίστου πιστωτοῦ. Εἰς ἑκατοντάδας δισεκατομμυρίων ὑπολογίζονται αἱ ἐκ τοιούτων ἀπαλλοτριώσεων καθυστερούμεναι ὀφειλαὶ τοῦ Δημοσίου. Ἡ συνέχισις τῆς τακτικῆς ταύτης ἐκρίθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὡς ἀπαράδεκτος. Δυστυχῶς ἡ στενότης τῶν δημοσιονομικῶν περιθωρίων καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης καθυστερουμένων ὀφειλῶν, δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως καταβάλληται ἡ ἀποζημίωσις πρὸ πάσης καταλήψεως τῆς ἀπαλλοτριουμένης ἀκινήτου ἰδιοκτησίας καὶ εἰς τὰς καθυστερουμένας παλαιὰς ὀφειλάς, περιοριζομένης τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου τούτου μόνον εἰς τὰς ἤδη διὰ στρατιωτικὰς ἀνάγκας ἐνεργουμένας ἀναγκαστικὰς ἀπαλλοτριώσεις, ἀναγραφέντος πρὸς τοῦτο εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ποσοῦ 50 δισεκατομμυρίων. Διὰ τὰς παλαιοτέρας ἀπαλλοτριώσεις ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται ὡς χρέος τιμῆς τὴν κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον ἱκανοποίησιν τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ συγκεκριμένως ἔχει ὑπὸ μελέτην τὴν πληρωμὴν αὐτῶν δι’ ἐκδόσεως ὁμολογιακοῦ δανείου μὲ ὡρισμένα ἔναντι τοῦ Δημοσίου προνόμια τῶν ὁμολογιούχων. Πρόκειται βεβαίως περὶ μέτρου βραδείας ἐξοφλήσεως, εἰς τὸ ὁποῖον ἔκαμε τὴν σκέψιν νὰ προσφύγῃ ἐνδεχομένως ἡ Κυβέρνησις ἐν ὄψει τῆς δεδομένης ἀδυναμίας ἀντιμετωπίσεως εὐθέως τοῦ προβλήματος διὰ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. 5. Ἰσοζύγιον ἐξωτερικῶν πληρωμῶν. Συμφώνως πρὸς τὰς γενομένας προβλέψεις τοῦ ἰσοζυγίου ἐξωτερικῶν πληρωμῶν τὸ διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1951–52 συνολικὸν ἔλλειμμα ἐκ τρεχουσῶν συναλλαγῶν, δὲν θὰ εἶναι κατὰ τὸ 1951–52 μικρότερον τοῦ, κατὰ τὸ 1950–51, ἐλλείμματος.

α.—Εἰσαγωγαί. Ἡ διατήρησις τοῦ ἐλλείμματος εἰς ἐπίπεδα οὐχὶ ἀπέχοντα ἐκείνων τοῦ παρελθόντος ἔτους, κατὰ τὴν προβλεπομένην αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν καὶ τὴν μικρὰν βελτίωσιν τῶν εἰσπράξεων ἐκ τῶν ἀδήλων συναλλαγῶν, ὀφείλεται εἰς τὴν προβλεπομένην αὔξησιν τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγωγῶν. Αὕτη ὑπῆρξεν ἀναπόφευκτος, κυρίως, λόγω τῶν ηὐξημένων τιμῶν ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς μέσας τιμάς, εἰς τὰς ὁποίας ἐπραγματοποιήσαμεν τὰς ἀγορὰς μας κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ 1950–51. Εἰς τὴν ἀνωτέρω αἰτίαν ὀφείλεται ἐπίσης καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ποσοστὸν τῶν εἰσαγωγῶν ἀγαθῶν κεφαλαίου ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν εἰσαγωγῶν προβλέπεται ὅτι θὰ παραμείνῃ εἰς τὰ 24% περίπου, παρὰ τὴν αὔξησιν τῶν εἰσαγωγῶν ἀγαθῶν ἀνασυγκροτήσεως κατὰ δολ. 7,1 ἑκατ. εἰς τὸ πρόγραμμα 1951–52 ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ πρόγραμμα 1950– 51. Δέον ἐξ ἄλλου νὰ σημειωθῇ ὅτι κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος 1950–51 ἡ ἀξία τῶν εἰσαγωγῶν ὑπερέβη τὰς ἀρχικὰς προβλέψεις. Καίτοι ὁριστικὰ στοιχεῖα δὲν ὑφίστανται εἰσέτι ὑπολογίζεται, ὅτι ἐπραγματοποιήθησαν εἰσαγωγαὶ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν κατὰ δολλ. 15 ἑκατ. περίπου ἀνώτεραι τῶν προβλεφθεισῶν, ἤτοι ἀξίας δολλ. 274 ἑκατ., τὸ δὲ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως ἀπερρόφησεν δολλ. 81,0 περίπου ἑκατ. ἤτοι δολλ. 4,1 ἑκατ. πέραν τῆς ἀρχικῆς προβλέψεως. β.—Ἐνίσχυσις ἐξαγωγῶν. Ἡ ἐνίσχυσις τῶν ἐξαγωγῶν ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελῇ τὸ ἀντικείμενον τῶν ἐντεινομένων πρασπαθειῶν μας. Μέχρις ὅτου ἐξασφαλισθῇ διὰ τῶν πρυγραμματιζομένων καὶ τῶν λοιπῶν ἐπενδύσεων μία οὐσιώδης αὔξησις τῆς παραγωγικότητος καὶ τῶν γεωργικῶν ἀποδόσεων μὲ συνέπειαν τὴν μείωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς, τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀντιμετωπίζουν δυσχερείας ἀνταγωνισμοῦ εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Ὡς ἐκ τούτου ἡ συνέχισις τῶν ἐπιδοτήσεων εἶναι ἀναπόφευκτος. Ἀλλ’ αἱ ἐπιδοτήσεις ἀποτελοῦν ἐξαίρεσιν, μίαν κακὴν καὶ καταδικαστέαν ἐξαίρεσιν, τῆς ὁποίας πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἐλαχίστη δυνατὴ χρῆσις καὶ μόνον ἐφ’ ὅσον καὶ καθ’ ὃ μέτρον ἐπιβάλλεται διὰ τὴν προώθησιν ἑκάστου ἐκ τῶν ἐξαγωγικῶν μας προϊόντων. Κατὰ συνέπειαν ἑκάστη περίπτωσις ἐπιδοτήσεως, δέον νὰ ἐρευνᾶται μὲ αὐστηρότητα καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν εἰδικῶν δικαιολογούντων αὐτὴν στοιχείων. Ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις αὐτὰς ἐγένετο πρόβλεψις εἰς τὸν τρέχοντα προϋπολογισμὸν ποσοῦ δρχ. 97 δισεκατ. δι’ ἐπιδοτήσεις πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας. Ἀνάλογοι σκέψεις καθιστοῦν ἀναπόφευκτον τὴν συνέχισιν, εἰς περιωρισμένην πάντοτε κλίμακα, τοῦ συστήματος τῶν ἰδιωτικῶν ἀνταλλαγῶν, παρ’ ὅλα τὰ βασικὰ μειονεκτήματά του. Ὑπὸ τὸ σύστημα αὐτὸ ἡ διαμόρφωσις τῶν τιμῶν διαστρεβλοῦται, ἐφ’ ὅσον οἱ ἐξαγωγεῖς ἐνδιαφέρονται ὀλιγώτερον διὰ τὴν συμπίεσιν τῶν τιμῶν τὰς ὁποίας καταβάλλουν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν διὰ τὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα, ἐφ’ ὅσον πραγματοποιοῦν κέρδη ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν διὰ τῶν ἰδιωτικῶν ἀνταλλαγῶν εἰσαγομένων προϊόντων, τὰς τιμὰς τῶν ὁποίων ὠθοῦν πρὸς τὰ ἄνω. Ὑπὸ τοιοῦτον σύστημα δὲν δύναται νὰ διαμορφωθῇ ὑγιὲς καθεστὼς τιμῶν ἀνταποκρινόμενον πρὸς τὰς πραγματικὰς συνθήκας κόστους παραγωγῆς ἐν Ἑλλάδι καὶ ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς παραγωγῆς καὶ ἐξαγωγῆς ἐκείνων τῶν προϊόντων μας τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διεκδικήσουν καὶ νὰ διατηρήσουν ἀνταγωνιστικὴν θέσιν εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Αἱ ἐμφανισθεῖσαι ἐντὸς τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους δυνατότητες αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν βιομηχανικῶν προϊόντων ἀποτελοῦν εὐκαιρίαν, τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ὁποίας δέον ἄνευ καθυστερήσεως νὰ ἐξαντλήσωμεν. Εἰς ἐνίσχυσιν τῆς προσπαθείας αὐτῆς ἐδημοσιεύθη Ἀναγκαστικὸς νόμος περὶ ἐπιστροφῆς τῶν δασμολογικῶν καὶ ἄλλων ἐπιβαρύνσεων ἐπὶ ἐξαγωμένων Ἑλληνικῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Τὸ μέτρον τοῦτο θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν διαμόρφωσιν ἰσότητος συνθηκῶν ἐν συγκρίσει πρὸς ἀλλοδαπὰς βιομηχανίας αἱ ὁποῖαι δὲν ὑφίστανται ἀναλόγους ἐπιβαρύνσεις. Ἡ οὐσιώδης αὕτη ἐλάφρυνσις τῶν ἑλληνικῶν ἐξαγωγίμων ἀγαθῶν ἀπὸ βάρη, τὰ ὁποῖα ἀναποφεύκτως σήμερον ὑφίστανται, θὰ ἀποτελέσῃ οὐσιώδη διευκόλυνσιν διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἐξαγωγῆς Ἑλληνικῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν. γ.— Ἄδηλοι συναλλαγαὶ–Προσέλκυσις ξένων κεφαλαίων. Εἰς τὰς προβλεπομένας ἀδήλους πληρωμάς μας διὰ τὸ ἔτος 1951–52 περιλαμβάνονται ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ δανείου τῆς Import—Export Bank ἐκ δολλ. 0,80 ἑκατ., ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν χορηγηθεισῶν πιστώσεων διὰ τὴν ἀγορὰν πλεονάζοντος συμμαχικοῦ ὑλικοῦ ἐκ δολλ. 1.22 ἑκατ., καὶ ἡ ἔναρξις ἐξυπηρετήσεως τοῦ κατὰ τὸ 1946 συναφθέντος δανείου τῶν 10.000.000 λιρῶν ἐκ 1.000.000 λιρῶν ἤτοι ἰσοτίμου δολλ. 2.80 ἑκατομμυρίων. Ἀμφότερα τὰ δάνεια αὐτὰ συνήφθησαν μεταπολεμικῶς ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ συνετέλεσαν οὐσιωδῶς εἰς τὴν προσπάθειαν βαθμιαίας ἀποκαταστάσεως συνθηκῶν σχετικῆς ὁμαλότητος εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Οἰκονομίαν μετὰ τὴν ἐξάρθρωσιν τὴν ὁποίαν ὑπέστη αὕτη κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τῆς μακρᾶς ἐχθρικῆς κατοχῆς. Ἡ γενικωτέρα ρύθμισις τῶν προπολεμικῶν μᾶς ἐξωτερικῶν χρεῶν ἀποτελεῖ θέμα τὸ ὁποῖον συνάπτεται μὲ γενικώτερα προβλήματα καὶ ρύθμισιν, ἡ ὁποία ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας τῆς μεγίστης ἐξαρτήσεώς μας ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἐκ τῶν ἰδίων ἡμῶν περιωρισμένων δυνατοτήτων καὶ τῆς καλῆς μας θελήσεως. Ἡ ἐνίσχυσις τῆς πίστεως ἐν τῷ ἐσωτερικῷ καὶ ἡ ἀποκατάστασις τῆς θέσεως τῆς Ἑλλάδος ὡς δανειζομένης χώρας εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγορὰς κεφαλαίου καὶ χρήματος ἀποτελοῦν σκοποὺς τῶν ὁποίων ἡ πραγματοποίησις δὲν λησμονεῖται ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Τὸ ὅλον πρόβλημα ἀναβιώσεως καὶ ἐνισχύσεως τοῦ διεθνοῦς δανεισμοῦ ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, ἀντικείμενον διεθνοῦς ἐνδιαφέροντος καὶ ἐξετάζεται μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ παρ’ ἡμῶν. Τὸ νομοσχέδιον περὶ εἰσροῆς ξένων κεφαλαίων τὸ ὁποῖον ἐπεξηργάσθη λεπτομερῶς ἡ Κυβέρνησις ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἐκπροσώπων τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς θὰ καταστῇ νόμος τοῦ Κράτους, εὐθὺς ὡς ἐξαντληθῇ ἡ ἐξέτασις ὡρισμένων ἐκκρεμούντων εἰσέτι ζητημάτων, ἐπὶ τῶν ὁποίων δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ λῆψις ἀποφάσεων ἐκ λόγων ἀνεξαρτήτων τῆς θελήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Παρ’ ὅλην ἐν τούτοις τὴν ἐπιδιωκομένην προώθησιν τῆς ἐξαγωγῆς ἰδιωτικῶν κεφαλαίων ἀπὸ τὰς μεγάλας πιστωτρίας χώρας πρὸς ἀξιοποίησιν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν ὑπανεπτυγμένων περιοχῶν τῆς γῆς, τὸ διεθνὲς κλῖμα δὲν ὑπῆρξεν εἰσέτι εὐνοϊκὸν διὰ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἀναβίωσιν εἰς μεγάλην κλίμακα τοῦ διεθνοῦς ἰδιωτικοῦ δανεισμοῦ. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτὰς περιωρισμένον εἶναι καὶ τὸ ὕψος τῆς προβλεπομένης καθαρᾶς εἰσροῆς ἰδιωτικῶν κεφαλαίων κατὰ τὸ 1951–52, ἡ ὁποία δὲν προβλέπεται νὰ ὑπερβῇ τὸ ποσὸν τῶν 3 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἀλλ’ ἡ πηγὴ αὕτη ἐξωτερικοῦ συναλλάγματος προβλέπεται ὅτι μακροπροθέσμως θὰ ἀποτελέσῃ, ὡς καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, τὴν βάσιν διὰ τῆς ὁποίας θὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ γονιμοποιὸς ἐπίδρασις τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας πρὸς ἀνάπτυξιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. δ.—Τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἐξωτερικῶν πληρωμῶν κατηρτίσθη διὰ τὸ ἔτος 1951–52 ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας δὲν θὰ εἶναι ἔλασσον τοῦ ὕψους τῆς βοηθείας διὰ τὸ ἔτος 1950–51. Ἡ σημασία τῆς προϋποθέσεως ταύτης εἶναι περιττὸν νὰ τονισθῇ καὶ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ ἐνταῦθα Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ θὰ ἐξακολουθήσῃ τὴν πολύτιμον ὑποστήριξιν αὐτῆς ἐνώπιον τῶν Ἀρχῶν τῆς Οὐάσιγκτων διὰ τὴν ὁριστικὴν ἐξασφάλισιν τῆς προϋποθέσεως ταύτης, κατὰ τὰς προσεχεῖς συζητήσεις ἐνώπιον τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κογκρέσσου. Ἡ αὔξησις τῶν διεθνῶν τιμῶν ἠλάττωσαν τὴν πραγματικὴν ἀξίαν τῆς χορηγουμένης βοηθείας καὶ ἡ ἐπελθοῦσα κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη καθυστέρησις τῆς ἀνασυγκροτήσεως συνεπείᾳ τοῦ συμμοριτικοῦ ἀγῶνος ἀφίνουν σημαντικὰ περιθώρια ἐπενδύσεων πρὸς πραγματοποίησιν, μέχρις ὅτου ἐξασφαλισθῇ ἡ βιωσιμότης τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ὑπὸ συνθήκας ἀπασχολήσεως καὶ ἐπιπέδου ζωῆς ἀνεκτοῦ διὰ τὸν τόσον δεινοπαθήσαντα Ἑλληνικὸν λαόν. Ἀλλὰ καὶ αἱ δυνατότητες ἐπεκτάσεως καὶ ἐπιταχύνσεως τῆς ἀνασυγκροτήσεως αἱ ὁποῖαι σαφῶς προεβάλλοντο πρὸς ἑνὸς ἔτους, ἤδη οὐσιωδῶς περιορίζονται κατόπιν τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων καὶ τῆς συνεπείᾳ αὐτῶν ἐπιβληθείσης νέας αὐξήσεως τῶν δαπανῶν ἀμύνης. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους σᾶς ἀνέφερα ἀνωτέρω, κύριοι βουλευταί, ἀποτελοῦν τὸ σαφέστερον μέτρον τῶν δυσαναλόγων ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἀντοχὴν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἀμυντικῶν δαπανῶν τὰς ὁποίας βαστάζει ἡ Χώρα μας. Ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις αὐτὰς πᾶς ἀντικειμενικὸς παρατηρητής, διαπνεόμενος ἀπὸ εἰλικρινῆ διάθεσιν κατανοήσεως τῶν ὀξυτάτων οἰκονομικῶν προβλημάτων μιᾶς συγχρονισμένης καὶ αὐτοδυνάμου οἰκονομικῆς ζωῆς, θὰ διαπιστώσῃ ὅτι τὸ περισυνὸν ὕψος τῆς βοηθείας ἀποτελεῖ τὸ ἐλάχιστον, ὑπὸ τὸ ὁποῖον δύναται νὰ συνεχισθῇ ἡ προσπάθεια ἐξυγιάνσεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Εἴμεθα εὐτυχεῖς, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἰς τὰς διαπιστώσεις αὐτὰς ἔχομεν τὴν πλήρη κατανόησιν καὶ συμπαράστασιν τῆς ἐνταῦθα Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς. 6. Νομισματικὴ καὶ πιστωτικὴ πολιτικὴ Νομισματικὴ πολιτικὴ Ὑπὸ τὰς δημοσιονομικὰς συνθήκας τοῦ ἀρξαμένου ἔτους πρὸς κατοχύρωσιν τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως καὶ διατήρησιν τῆς οἰκονομικῆς μας σταθερότητος εἶναι ἀπαραίτητον ἡ νομισματικὴ καὶ πιστωτική μας πολιτικὴ νὰ ἀπορρίψῃ πᾶσαν αὔξησιν τῆς κυκλοφορίας τραπεζιτικῶν γραμματίων πέραν αὐστηρῶς διαγραφομένων ὁρίων. Νέον χρῆμα δύναται νὰ δημιουργηθῇ μόνον πρὸς βραχυπρόθεσμον χρηματοδότησιν εἰς τὰς περιπτώσεις ἐκείνας, ὅπου πράγματι ἀναμένεται ταχεῖα αὔξησις τῆς παραγωγῆς, πρὸς ἀναπλήρωσιν, ἀποθησαυριζομένων καὶ ἄρα ἀποσυρομένων τῆς κυκλοφορίας ἀποταμιεύσεων. Κατὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ ὕψους τῆς ἐπιτρεπομένης αὐξήσεως τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας, ἐφαρμόζεται ἤδη ἀπὸ μηνῶν ὑπὸ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν συνολικὴ ἐκτίμησις τῶν ἐκ πάσης αἰτίας προερχομένων πληθωρικῶν πιέσεων καὶ τῶν ἀντιπληθωρικῶν ἐπιδράσεων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ προσδιορίζωνται ἀσφαλέστερον αἱ δυνατότητες ἀκινδύνου αὐξήσεως τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας. Πιστωτικὴ πολιτικὴ Εἶναι ἀπαραίτητος ἐπίσης ἡ συνέχισις τῆς πιστωτικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία ἐφηρμόσθη κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας. Σκοπὸς αὐτῆς εἶναι ἡ ἐξασφάλισις διὰ τῶν συνήθων ἀγωγῶν τῆς τραπεζιτικῆς χρηματοδοτήσεως πάσης πράγματι δικαιολογημένης περιπιώσεως δανεισμοῦ καὶ ὡς τοιαύτη θεωρεῖται πᾶσα αὔξησις βραχυπροθέσμου χρηματοδοτήσεως, ἡ ἱκανοποίησις τῆς ὁποίας ἐξηκριβωμένως θὰ ὁδηγήσῃ εἰς αὔξησιν τῆς παραγωγῆς βασικῶν ἀγαθῶν ἢ ἐξαγωγίμων προϊόντων. Ἡ πολιτικὴ αὕτη, παρ’ ὅλας τὰς ἀσκηθείσας πιέσεις, ἐτηρήθη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ 1951 καὶ διέσωσε τὴν νομισματικήν μας σταθερότητα ἀπὸ τὰ κύματα τῶν ἀποθεματοποιήσεων καὶ τῶν ἀγορῶν λιρῶν, τὰ ὁποῖα προεκάλεσαν αἱ περιπλοκαὶ τῶν διεθνῶν γεγονότων. Ἡ συμπληρωθεῖσα, καὶ ἤδη ἐν ἐφαρμογῇ, νομοθεσία, περὶ ἐλέγχου τῆς πίστεως, ἐλπίζεται ὅτι δὲν θὰ ἀργήσῃ νὰ ἀποδώσῃ τοὺς ἀναμενομένους καρπούς της καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἑνότητα τῆς πολιτικῆς τῶν ἐμπορικῶν τραπεζῶν πρὸς τὰς χαρασσομένας κατευθύνσεις καὶ τὰς ὁδηγίας τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Πρέπει νὰ κατανοηθῇ εὐρύτερον, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ ἐπιχειρηματικὴ δραστηριότης ἐν Ἑλλάδι νὰ ἐξακολουθῇ ἐξαρτωμένη ἐκ τοῦ τραπεζιτικοῦ δανεισμοῦ εἰς ὃν βαθμὸν σήμερον ἐξαρτᾶται. Τὰ ἀναμφισβητήτως δημιουργούμενα κέρδη, μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς νομίμου φορολογίας των, δέον νὰ παραμένουν καὶ νὰ ἐνισχύουν τὴν ἐπιχείρησιν ἐκ τῆς ὁποίας προῆλθον. Τὰ τοιουτοτρόπως καὶ οὐχὶ ἐξ ἀποθεματοποιήσεως ἢ ἀποθησαυρίσεως χρησιμοποιούμενα διαθέσιμα, ἐκπληροῦν τὴν πραγματικήν των ἀποστολὴν καὶ ἐνδυναμώνουν ἀντὶ νὰ παραλύουν τὴν παραγωγικὴν προσπάθειαν τῆς χώρας. Εἰς τοιαύτας περιπτώσεις, πρὸς συμπλήρωσιν τῆς ἐξ ἰδιωτικῶν πόρων κατ’ ἀρχὴν πραγματοποιουμένης αὐτοχρηματοδοτήσεως, δύναται καὶ δέον νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς ὁ τραπεζιτικός, δανεισμὸς ἰδίως μάλιστα ὅταν ἐπιδιώκεται παραγωγὴ ἀγαθῶν πρώτης ἀνάγκης διὰ τὸ εὐρὺ καταναλωτικὸν κοινόν, ἢ διὰ τὰς ἐξαγωγάς μας. Ἀντιθέτως, ἡ πέραν τῶν ἀνωτέρω περιπτώσεων τραπεζιτικὴ χρηματοδότησις ἐπιτείνει τὴν πληθωριστικὴν πίεσιν καὶ καθιστᾷ ἐπιβεβλημένον τὸν περιορισμὸν τῶν ἐπενδύσεων εἰς τὰς ἐλεγχομένας μόνον παραγωγικὰς κατευθύνσεις τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Πᾶσα αὔξησις, μὲ ἄλλους λόγους, τῆς τραπεζιτικῆς χρηματοδοτήσεως ἐπιβάλλει ἰσόποσον μείωσιν τῶν ἐπενδύσεων ἀνασυγκροτήσεως ἐκ τῶν ὁποίων ἀναμένεται ἡ ὀργανικὴ ἐξυγίανσις τῆς οἰκονομίας μας. Ἐὰν αὐξηθοῦν τὰ μέσῳ τῶν τραπεζῶν δάνεια κατὰ δραχμὰς 100 δισεκατ. διὰ σκοποὺς ἀμφιβόλου γενικωτέρας χρησιμότητος ἢ εἰς περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἡ αὐτοχρηματοδότησις δὲν θὰ ἦτο ἀδύνατος, ἐλαττοῦται κατὰ δραχμὰς 100 δισεκατ. ἡ δυνατότης δαπάνης διὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα προορίζονται νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐπιβίωσιν καὶ βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ μας. Εἰς τὰ ἀνωτέρω δὲν δύναται νὰ ἀντιταχθῇ ὅτι ὁ τραπεζιτικὸς δανεισμός, ὡς βραχυπρόθεσμος, δὲν δύναται νὰ ματαιώσῃ μέρος τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι αὕτη συντελεῖται διὰ μακροπροθέσμων ἐπενδύσεων, διότι κατὰ παγίαν τακτικὴν εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει ταχέως καὶ πάσῃ θυσίᾳ νὰ τεθῇ τέρμα, αἱ βραχυπρόθεσμοι χορηγήσεις μετατρέπονται συνήθως καὶ κατὰ σημαντικὸν ποσοστὸν εἰς μακροπροθέσμους, λόγῳ τῆς μὴ αὐστηρᾶς τηρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον καὶ ἐπιβάλλουν τὴν διατήρησιν τοῦ συνολικοῦ ὄγκου τῆς τραπεζικῆς πιστοδοτήσεως ἐντὸς καθωρισμένων καὶ ἐλεγχομένων ὁρίων. Καὶ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἐθνικῶς ἐπιβεβλημένης ταύτης πολιτικῆς, δέον νὰ ἐνισχυθῇ πᾶσα Κυβέρνησις, ἀνεξαρτήτως τῆς συνθέσεως καὶ τῆς κομματικῆς της προελεύσεως. Τὸ πρόβλημα τοῦ τόκου Εἶναι ἀληθές, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἓν ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα δεινὰ ποὺ μαστίζει τὴν οἰκονομίαν μας ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τὸ ὕψος τοῦ ἐπιτοκίου εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν τραπεζιτικὸν δανεισμόν. Τὸ πρόβλημα δὲν ἔπαυσεν οὐδέποτε νὰ ἀπασχολῇ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ καταστῇ γενικώτερον κατανοητὸν ὅτι τὸ φαινόμενον αὐτὸ καθὼς καὶ ἄλλα, εἶναι συμπτώματα ὡρισμένων ὀργανικῶν βαθυτέρων ἀδυναμιῶν, τὰς ὁποίας προσπαθεῖ νὰ καταπολεμήσῃ καὶ νὰ ἄρῃ ἡ Κυβέρνησις. Εἶναι δυσχερές, ὡς ἐκ τούτου, νὰ ἐπιχειρηθῇ ἀπότομος καὶ γενικὴ μείωσις τοῦ ἐπιτοκίου. Ἀντὶ αὐτῆς θὰ ἐξακολουθήσωμεν τὴν πολιτικὴν τραπεζιτικῆς χρηματοδοτήσεως, εἰς μειωμένα τραπεζιτικὰ ἐπιτόκια ὅλων τῶν πράγματι δικαιολογημένων περιπτώσεων βραχυπροθέσμου δανεισμοῦ, ἐνῷ συγχρόνως θὰ διατηρηθοῦν τὰ ἐπιτόκια εἰς χαμηλότερα καὶ μειούμενα ἐπίπεδα εἰς μερικὰς βασικῆς σημασίας κατηγορίας τραπεζικοῦ δανεισμοῦ, ὅπου πράγματι δικαιολογεῖται ἡ ἐλαφροτέρα ἐπιβάρυνσις, χωρὶς νὰ ὑφίστανται αἱ ἀπειλούμεναι συνέπειαι ἐκ μιᾶς γενικῆς μειώσεως τοῦ ἐπιτοκίου. Ὡς γνωστόν, κύριοι βουλευταί, καὶ τὰ δάνεια μέσῳ τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς Δανείων καὶ τὰ δάνεια τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, χορηγοῦνται εἰς ἐπιτόκια οὐσιωδῶς κατώτερα τῶν συνήθων ἐπιτοκίων. Εἰς τὰς κατηγορίας αὐτάς, προσετέθη κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος καὶ ἡ κατηγορία τῶν δανείων πρὸς χρηματοδότησιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου πρὸς διευκόλυνσιν καὶ ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας. 7. Ἀποταμιεύσεις καὶ ἐπενδύσεις. Τὸ ὑψηλότερον δυνατὸν ἐπίπεδον ἐπενδύσεων, ἄνευ κινδύνου πληθωριστικῶν ἐπιδράσεων, δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον διὰ τῆς συγχρόνου ἐξασφαλίσεως τῆς μεγίστης δυνατῆς ἀποταμιεύσεως. Εἶναι ἀπαραίτητον, μὲ ἄλλους λόγους, ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν αὐξανομένων ἐθνικῶν μας πόρων νὰ χρησιμοποιήσωμεν δυνατὸν ποσοστὸν διὰ τὰς τρεχούσας ἀνάγκας τῆς καταναλώσεως, οὕτως ὥστε νὰ ἀπομείνῃ τὸ χαμηλότερον δυνατὸν ποσοστὸν δι’ ἀποταμίευσιν καὶ ἐπενδύσεις. Συμφώνως πρὸς τὰς γενομένας προβλέψεις κατὰ τὸ 1951–52 δύναται νὰ ἀναμένηται αὔξησις ἐν σχέσει πρὸς τὸ παρελθὸν ἔτος τοῦ ἐγχωρίως παραγομένου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 10% περίπου, ἤτοι κατὰ δραχ. 2.800 δισεκατ. περίπου εἰς τρεχούσας τιμὰς ἀγορᾶς. Ἐκ τούτων, κατὰ τὸν γενόμενον προγραμματισμόν, ὑπελογίσθη ὅτι δραχ. 250 δισεκατ., ἤτοι ὀλιγώτερον τοῦ 9% τῆς προβλεπομένης αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, θὰ ἀποτελέσῃ αὔξησιν τῶν ἀποταμιεύσεων καί ὁ ὑπολογισμὸς αὐτὸς εἶναι συντηρητικός, ὡς ἐπεβάλλετο νὰ γίνῃ πρὸς ἀποφυγὴν πάσης διαταράξεως τῆς νομισματικῆς μας σταθερότητος. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω ἐγένετο ἡ ἐκτίμησις τῶν συνολικῶν διαθεσίμων πόρων μας ἐξ ἐγχωρίων καὶ ἐξ ἐξωτερικῶν πηγῶν καὶ ἡ χρησιμοποίησις αὐτῶν ἐκρίθη ἐπίσης συνολικῶς καὶ συνθετικῶς, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐπιτύχωμεν τὰ καλύτερα δυνατὰ ἀποτελέσματα ἐκ τῶν περιωρισμένων δυνατοτήτων τῆς οἰκονομίας μας. Αἱ ἐπὶ μέρους κατευθύνσεις τῆς πολιτικῆς καθωρίσθησαν οὕτω ἐν ἁρμονίᾳ πρὸς τοὺς ἐπιδιωκομένους σκοπούς. Πολιτικὴ ἀποταμιεύσεων Εἰς τὴν ἐξασφάλισιν καὶ ἐπαύξησιν, εἰ δυνατόν, τῶν ἀποταμιεύσεων πρὸς παραγωγικὴν τοποθέτησιν ἀναμένεται ὅτι θὰ συμβάλουν τὰ ἑξῆς ἰδίως μέτρα: αʹ.— Ἡ προβλεπομένη αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τῶν ἀμέσων φόρων, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ πρὸς κατανάλωσιν ἀπομένοντος διαθεσίμου χρηματικοῦ εἰσοδήματος, ἰδίως εἰς τοὺς ἀπολαμβάνοντας ηὐξημένων εἰσοδημάτων. βʹ.— Ἡ αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τῶν ἀμέσων φόρων καὶ τοῦ ποσοστοῦ ταύτης, ἐπὶ τῶν συνολικῶν τακτικῶν εἰσπράξεων τοῦ Κράτους, δὲν δύναται δυστυχῶς εἰσέτι νὰ συνδυασθῇ μὲ ἀντίστοιχον μείωσιν τῶν ἐμμέσων φόρων ἐν γένει, ἐξαιρέσει μόνον τῶν ἐκ τούτων ἀντιοικονομικῶν. Παρ’ ὅλον ὅτι ἡ ἄμεσος φορολογία εἶναι ἀπὸ πάσης ἀπόψεως κοινωνικῶς καὶ οἰκονομικῶς ὑγιεστέρα, ἡ ἔμμεσος φορολογία ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἀπαραίτητος διὰ λόγους ταμιευτικούς, ἀλλὰ καὶ διότι ἀπορροφᾷ σημαντικὸν τμῆμα τῆς ζητήσεως, ἥτις ἄλλως θὰ ἤσκει ὑψωτικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν τιμῶν. γʹ.— Ἡ πολιτικὴ χρυσοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος θὰ συνεχισθῇ, ἐφ’ ὅσον καὶ καθ’ ὅσον ἡ οἰκονομικῶς ἀδικαιολόγητος καὶ ἐθνικῶς καταδικαστέα προτίμησις τοποθετήσεως ἀδιαθέτων χρηματικῶν εἰσοδημάτων εἰς χρυσὸν ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται. δʹ.— Ἡ πιστωτικὴ πολιτικὴ θὰ ἐξακολουθήσῃ ἐπιδιώκουσα τὴν ματαίωσιν πάσης χρηματοδοτήσεως, ἡ ὁποία καθ’ οἱονδήποτε τρόπον εὐνοεῖ ἀμέσως ἢ ἐμμέσως τὴν αὔξησιν ἢ διατήρησιν κερδοσκοπικῶν ἀποθεμάτων ἀγαθῶν. Τὰ μέτρα αὐτὰ σηστηματυποιούμενα, συμπληρούμενα καὶ ἐνισχυόμενα ὁλονὲν περισσότερον ἐν τῇ ἐφαρμογῇ των, θὰ ἀποτελέσουν τοὺς κυρίους μοχλούς, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξασφαλισθῇ τὸ ὑψηλότερον δυνατὸν ἐπίπεδον ἀποταμιεύσεων αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπαραίτητοι πρὸς χρηματοδότησιν τῶν ἐπιδιωκομένων ἐπενδύσεων. Πολιτικὴ ἐπενδύσεων.— Τὸ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως. Ἐὰν δὲν ἔχωμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰ νέα καὶ ηὐξημένα πέραν παντὸς μέτρου διὰ τὴν Χώραν μας βάρη τῶν ἀμυντικῶν μας δαπανῶν, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴχομεν πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως, τοὐλάχιστον δρ. 2.000 δισεκατ. ἤτοι κατὰ 50% σχεδὸν ὑψηλότερον τοῦ ἤδη προγραμματιζομένου, καθὼς καὶ ἐκείνου τοῦ λήγοντος ἔτους καὶ κατὰ 150% τοὐλάχιστον μεγαλύτερον τοῦ προγράμματος 1949– 50. Δυστυχῶς, ἡ νέα τροπὴ τῶν πραγμάτων ἐπιβάλλει καὶ πάλιν νέα ἀναστολὴν τῶν προσπαθειῶν μας καὶ νέαν ἐπιβράδυνσιν εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς βιωσιμότητος τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ὡς ἐτονίσθη ἤδη εἰς τὴν παροῦσαν ἔκθεσιν, ἡ ἀσφαλὴς ἀντιμετώπισις τῶν οἰκονομικῶν μας προβλημάτων, ἀπαιτεῖ συγκέντρωσιν τῶν προσπαθειῶν μας εἰς τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς παραγωγικότητος, εἰς τὴν αὔξησιν μὲ ἄλλους λόγους τῆς ποσότητος καὶ εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τῶν παραγομένων ἀγαθῶν, καθὼς καὶ εἰς τὴν ἐλάττωσιν τοῦ πραγματικοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Αὐτὰ δύνανται νὰ πραγματοποιηθοῦν διὰ τῆς καλυτέρας χρησιμοποιήσεως τῶν ἤδη ὑφισταμένων παραγωγικῶν ἐγκαταστάσεων, ἀλλὰ πρὸ παντὸς διὰ τῆς ἐπεκτάσεως καὶ ἀνανεώσεως τοῦ παραγωγικοῦ μας ἐξοπλισμοῦ, δηλαδὴ δι’ ηὐξημένων ἐπενδύσεων. Ἐπιβάλλεται ὅμως ἐπὶ πλέον νὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ ἐπενδύσεις εἰς ἐκείνους τοὺς εἰδικωτέρους τομεῖς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἢ θὰ ἀποβοῦν ἀπὸ γενικωτέρας οἰκονομικῆς ἀπόψεως πλέον ἀποδοτικοί. Πρὸς τοῦτο προβλέπεται ἡ ἀπορρόφησις τοῦ συνόλου τῆς προγραμματιζομένης αὐξήσεως τῶν ἐπενδύσεων εἰς τὸ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως τὸ χρηματοδοτούμενον διὰ τῶν κεφαλαίων τῆς βοηθείας καὶ περαιτέρω ἡ συγκέντρωσις τῶν ἐπενδύσεων αὐτῶν κατὰ τὸ δυνατὸν εἰς τὰ βασικὰ ἐκεῖνα παραγωγικὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιτρέψουν μίαν γενικὴν αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους παραγωγικοὺς κλάδους. Αἱ ἐπιδιώξεις αὗται ἀντικατοπτρίζονται εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως διὰ τὸ 1951–52, τοῦ ὁποίου αἱ λεπτομέρειαι θ’ ἀναγγελθῶσιν ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν καὶ ἡ ἐκτέλεσις θ’ ἀρχίσῃ ἀμέσως. Εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦτο προβλέπεται ὅτι 80% περίπου τῶν συνολικῶν δαπανῶν θὰ ἀπορροφηθοῦν ἀπὸ τοὺς κυρίως παραγωγικοὺς τομεῖς, ἤτοι ἀπὸ τὴν ἐνέργειαν, τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ τὴν γεωργίαν, καθὼς καὶ τὴν βιομηχανίαν, τὰ μεταλλεῖα καὶ λιγνιτωρυχεῖα. Τὸ πρόγραμμα ἀποδίδει βαρύνουσαν σημασίαν εἰς τὰς ἐπενδύσεις ἐξυπηρετούσας τὴν ἄμυναν τῆς χώρας, καθὼς καὶ εἰς ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἰς ταχεῖαν αὔξησιν τῶν ἀποδόσεων, ἐνῷ παραλλήλως προωθοῦνται τὰ μεγάλα ἔργα καὶ αἱ βιομηχανίαι διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐπέλθῃ ἡ διαρθρωτικὴ μεταβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας πρὸς ἐξασφάλισιν βιωσιμότητος. Παραλλήλως πρὸς τὰ ἀνωτέρω ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀποδίδει πρωταρχικὴν σημασίαν εἰς τὴν προώθησιν καὶ ἐνίσχυσιν μικρῶν ἐπενδύσεων ὑπὸ τῶν κοινοτήτων διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν σχολαζουσῶν καὶ ὑποαπασχολουμένων ἐργατικῶν δυνάμεων τῆς ὑπαίθρου. Ἀναλόγου φύσεως ἐπενδύσεις ἐπραγματοποιήθησαν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη βάσει τοῦ προγράμματος «πρόνοια δι’ ἐργασίας». Βάσις τοῦ προγράμματος τούτου εἶναι ἡ παροχὴ βοηθείας εἰς περιοχὰς ἰδιαιτέρως χαμηλοῦ εἰσοδήματος καὶ ἐπιπέδου ἀπασχολήσεως. Τὸ σύστημα ὅμως τοῦτο τιθέμενον ἐπὶ βάσεως καθαρῶς δημιουργικῆς, δύναται ν’ ἀποτελέσῃ βασικῆς σημασίας παράγοντα ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἓν ἐκ τῶν σοβαρωτέρων προβλημάτων ποὺ ἀντιμετωπίζομεν, εἶναι αἱ περιωρισμέναι δυνατότητες καὶ εὐκαιρίαι προσοδοφόρου ἀπασχολήσεως εἰς τὴν ὕπαιθρον. Εἶναι ἐξ ἄλλου γνωστὸν ὅτι εἰς πλείστας περιπτώσεις τὸ Κράτος παρέχει ὑπὸ ἀνοικτὴν ἢ συγκεκαλυμμένην μορφὴν βοηθήματα ἢ ἐπιδοτήσεις εἰς εὐρείας κατηγορίας τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ταῦτα ἀποτελοῦν διαρκὲς βάρος διὰ τὴν οἰκονομίαν καὶ ἀπειλὴν διὰ τὴν οἰκονομικήν μας σταθερότητα. Ἐπιβάλλεται εἰς ἁπάσας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις ἡ παροχὴ ὠφελείας νὰ συνδυασθῇ μὲ ἀντιπαροχὴν ἐκ μέρους τοῦ ἐπιδοτουμένου συνισταμένην εἰς τὴν προσφορὰν ὡρισμένων ἡμερῶν ἐργασίας εἰς ἐπενδύσεις ἐκ τῶν ὁποίων αὐτὸς ὁ ἴδιος θὰ ὠφεληθῇ. Ἐὰν τὸ σύστημα αὐτὸ προσλάβῃ τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν δύναται νὰ ἔχῃ, θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων τοπικῆς σημασίας τὰ ὁποῖα ἐν τῇ ὁλότητί των θὰ ἔχουν βαρύνουσαν οἰκονομικὴν σημασίαν δι’ ὁλόκληρον τὴν οἰκονομίαν. Καὶ τὸ οὐσιῶδες χαρακτηριστικὸν μιᾶς τοιαύτης προσπαθείας θὰ εἶναι ὅτι ἡ παραγωγικὴ ἀνάπτυξις ἰδίως τῆς ὑπαίθρου θὰ πραγματοποιηθῇ ἄνευ δημιουργίας προσθέτων χρηματικῶν εἰσοδημάτων τὰ ὁποῖα νὰ αὐξάνουν τὴν πληθωριστικὴν πίεσιν ἐπὶ τῆς οἰκονομίας. Τὸ σύστημα αὐτὸ ἔχει ἐπὶ πλέον τὸ πλεονέκτημα ὅτι δύναται νὰ ὑποκινήσῃ εἰς ἀξιοποίησίν των τὴν δημιουργικὴν πρωτοβουλίαν τοῦ λαοῦ, δι’ ἔργα τῶν ὁποίων τὴν σημασίαν ἀντιλαμβάνονται ἀμέσως οἱ ἴδιοι οἱ συμβάλλοντες εἰς τὴν ἐκτέλεσιν αὐτῶν. Συγχρόνως διὰ τοῦ συστήματος θὰ μετατεθοῦν ἐπὶ ὑγιοῦς οἰκονομικῆς καὶ δημιουργικῆς βάσεως αἱ πάσης φύσεως συγκεκαλυμμέναι χαριστικαὶ παροχαὶ αἱ ὁποῖαι σήμερον βαρύνουν τὸν προϋπολογισμὸν καὶ τὴν οἰκονομίαν. Εἰς τὴν προώθησιν τῆς προσπαθείας αὐτῆς θὰ συμβάλλῃ οὐσιωδῶς, ἡ προβλεπομένη σημαντικὴ ἐνίσχυσις τῶν δήμων καὶ κοινοτήτων ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἀρξαμένου ἔτους. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῆς, τὸ σύστημα δέον νὰ ἐπεκταθῇ καὶ θὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ ἀπωτάτου Ἑλληνικοῦ χωρίου καὶ νὰ κινηθῇ ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ λαοῦ, τοῦ Κράτους παρέχοντος μόνον, ὁσάκις χρειάζεται, τεχνικὴν βοήθειαν καὶ ὀργάνωσιν. 8. Πολιτικὴ μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Εἰς τὸ κεφάλαιον περὶ τῆς πολιτικῆς τῶν δημοσίων δαπανῶν, ἐλέχθησαν τὰ εἰδικῶς ἀφορῶντα τοὺς μισθοὺς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τὴν ἀνασταλτικὴν ἐπίδρασιν τὴν ὁποίαν θὰ ἤσκει ἐπὶ τῆς προσπαθείας ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας καὶ κατοχυρώσεως τῆς οἰκονομικῆς μας σταθερότητος, μία αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν των. Προκειμένου περὶ τῶν ἀμοιβῶν τῶν ἄλλων μισθωτῶν αἱ αὐταὶ παρατηρήσεις ἰσχύουν, ἔστω καὶ ἂν ἡ ἐπίδρασις ἐπὶ τῶν δημοσίων δαπανῶν καὶ τοῦ ἐλλείμματος εἶναι μόνον ἔμμεσος. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας οἱαδήποτε αὔξησις ἀποδοχῶν θὰ ὡδήγει εἰς ὕψωσιν τιμῶν καὶ εἰς ἐνίσχυσιν τῶν πληθωρικῶν τάσεων ἐκ τῶν ὁποίων πρῶτοι θὰ ἐπλήττοντο οἱ μισθωτοί, ἐνῷ συγχρόνως θὰ ἀνεστέλλετο ὁ ρυθμὸς τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ οἰκονομικῆς ἐξυγιάνσεως τῆς χώρας. Ὡς ἐκ τούτου, πᾶσα ἐξέτασις τοῦ προβλήματος τῶν μισθῶν πρὸ τῆς ἐπεκτάσεως τῶν διανομῶν διὰ δελτίου, θὰ εἶχεν ὀλεθρίους συνεπείας ἀπὸ πάσης ἀπόψεως. Ἀναπροσαρμογαὶ μισθῶν καὶ αὔξησις παραγωγικότητος. Σχέσις ἀποδοχῶν διαφόρων ἐργαζομένων Τὸ πρόβλημα τῆς πολιτικῆς τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἐν Ἑλλάδι συνίσταται ἀφ’ ἑνὸς μέν, εἰς τὴν ἀνάγκην συνδέσεως πάσης ὑψώσεως τῶν χρηματικῶν μισθῶν πρὸς τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν καθιέρωσιν δικαίας διαρθρώσεως τῶν ἀποδοχῶν, μεταξὺ διαφόρων κατηγοριῶν μισθωτῶν. Εἶναι ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς ἀπαράδεκτον, οἱ δημόσιοι λειτουργοὶ νὰ λαμβάνουν ἀποδοχὰς οὐσιωδῶς χαμηλοτέρας τῶν ἀποδοχῶν μισθωτῶν πολλῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ὀργανισμῶν. Εἶναι ἐπίσης ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς ἀπαράδεκτον, αἱ ἀποδοχαὶ νὰ καθορίζωνται, ἀναλόγως πρὸς τὴν μονοπωλιακὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν κατέχει μία ἐπιχείρησις εἰς τὴν οἰκονομίαν. Τὸ Συμβούλιον μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Αἱ ἀνωτέρω διαπιστώσεις, καθὼς καὶ ἡ ἀνάγκη συνθετικῆς ἐξετάσεως τοῦ ὅλου θέματος καὶ τῆς καθιερώσεως συνειδητῆς καὶ συνεποῦς πολιτικῆς μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, ὡδήγησαν εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς ἱδρύσεως τοῦ Συμβουλίου μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, τὸ ὁποῖον ταχέως θὰ συσταθῇ δι’ εἰδικοῦ πρὸς τοῦτο νόμου. Εἰς τὸ συλλογικὸν τοῦτο ὄργανον, θὰ ἐκπροσωποῦνται τόσον οἱ ἐργαζόμενοι, ὅσον καὶ οἱ ἐργοδόται καὶ θὰ συμμετέχουν ἐκπρόσωποι τοῦ Κράτους καὶ ἄλλοι ἀντικειμενικοὶ κριταί. Ἁρμοδιότης τοῦ Συμβουλίου θὰ εἶναι ἡ ἔρευνα τῆς ὅλης διαρθρώσεως τῶν μισθῶν καὶ ἡ ἐξέτασις πάσης αἰτήσεως ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἀποδοχῶν ὡρισμένης κατηγορίας ἐργαζομένων, ἐντὸς τῶν γενικωτέρων κριτηρίων καὶ κατευθύνσεων τῆς πολιτικῆς μισθῶν. Διὰ τῆς διαδικασίας αὐτῆς θὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὸ σημερινὸν ἀναρχούμενον καθεστώς, εἰς τὸ ὁποῖον ἐγκρίνονται αὐξήσεις ἄνευ ἀναφορᾶς πρὸς τοὺς μισθοὺς ἄλλων κατηγοριῶν ἐργαζομένων καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴν ἑκάστοτε δύναμιν πιέσεως τῶν ἐνδιαφερομένων. 9. Διανομαὶ διὰ δελτίου καὶ πολιτικὴ τιμῶν. Διανομαὶ διὰ δελτίου. Τὸ ὅλον πρόγραμμα τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, θεμελιοῦται ἐπὶ τῆς ἐπιδιωκομένης δημιουργίας τῶν προϋποθέσεων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξασφαλισθῇ ἐπάρκεια δι’ ὅλους καὶ σταθερότης τῶν τιμῶν διὰ τὰ βασικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰς ὑπηρεσίας, ἐκ τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ συντήρησις τῶν μισθωτῶν καὶ ἐν γένει τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων. Διὰ τῆς φορολογικῆς μας πολιτικῆς σαφῶς ἐπιδιώκεται ἡ δικαία κατανομὴ τῶν βαρῶν, εἰς τρόπον ὥστε ἕκαστος νὰ συνεισφέρῃ ἀναλόγως τοῦ εἰσοδήματος καὶ τῆς οἰκονομικῆς του ἱκανότητος εἰς τὰς κρατικὰς δαπάνας καὶ τὴν προσπάθειαν ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας. Ἡ ἐπιδιωκομένη αὐστηρὰ ἐφαρμογὴ τῆς φορολογικῆς μας νομοθεσίας, ἰδίως ἧς αὕτη διερρυθμίσθη προσφάτως, ἀναμένεται, ὅτι θὰ συμβάλῃ οὐσιωδῶς εἰς τὴν μείωσιν τῆς ἀνισότητος τῶν εἰσοδημάτων καὶ τὴν ἐπίτευξιν μιᾶς δικαιοτέρας διανομῆς τῶν ἀγαθῶν. Ἡ σταθεροποίησις ἐν τούτοις τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς θὰ ἐξασφαλισθῇ, μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἤδη ἐπεκτεινομένου συστήματος τῶν διανομῶν διὰ δελτίου. Δι’ αὐτοῦ θὰ ἐξασφαλισθοῦν εἰς πάντας τοὺς διαμένοντας ἐν Ἑλλάδι, τὰ βασικὰ τρόφιμα εἰς τὰς ἀπαραιτήτους ποσότητας καὶ εἰς τακτὰ χρονικὰ διαστήματα, ἐλπίζεται δέ, ὅτι καὶ ἄλλων βασικῶν εἰδῶν καταναλώσεως, ὡς π.χ. εἰδῶν ἐνδύσεως καὶ ὑποδήσεως, θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ διάθεσις εἰς αὐστηρῶς ἐλεγχομένας καὶ προσιτὰς δι’ ὅλους τιμάς. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἤδη ὀργανοῦται ἐπέκτασις τῶν διανομῶν διὰ δελτίου, ἡ ὁποία καθίσταται ἤδη δυνατὴ ἐν Ἑλλάδι, κατόπιν τῆς τελευταίας γεναιοδώρου χειρονομίας τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως. Πλὴν τῶν διανομῶν διὰ δελτίου, αἱ κυβερνητικαὶ καὶ κρατικαὶ προσπάθειαι, θὰ συγκεντρωθοῦν εἰς τὸν ἀποφασιστικὸν ἔλεγχον τῶν τιμῶν περιωρισμένου ἀριθμοῦ βασικῶν ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, εὐρείας καταναλώσεως, καθὼς καὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων βασικῆς σημασίας διὰ τοὺς γεωργούς. Αἱ τιμαὶ τῶν εἰδῶν αὐτῶν θὰ ἐλέγχωνται αὐστηρότατα, ἐνῷ τὰ ἐπιχειρηματικὰ κέρδη ἐπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν τῶν ὁποίων αἱ τιμαὶ δὲν θὰ ὑπόκεινται εἰς τὸν ἐνισχυμένον αὐτὸν ἔλεγχον, θὰ τελοῦν ὑπὸ αὐστηρὰν φορολογικὴν παρακολούθησιν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπάρχῃ κατ’ ἀρχὴν ἰσότης ἐπιχειρηματικῶν δυνατοτήτων καὶ εὐκαιριῶν. Συμβούλιον διανομῶν καὶ ἐλέγχου τιμῶν. Βασικαὶ ἀρχαὶ τοῦ συστήματος. Εἰς τὴν σύμβασιν μετὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, βάσει τῆς ὁποίας μᾶς ἐχορηγήθησαν 25 ἑκατ. δολλαρίων, διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἀποθεμάτων μας διὰ τὰς διανομὰς διὰ δελτίου, προβλέπεται ἡ ἵδρυσις τοῦ συμβουλίου διανομῶν καὶ ἐλέγχου τιμῶν, τὸ ὁποῖον μετὰ τῶν τεχνικῶν ὑποεπιτροπῶν του, σκοπὸν θὰ ἔχῃ νὰ ἐποπτεύῃ καὶ συντονίζῃ πάντα τὰ θέματα τὰ σχέσιν ἔχοντα μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἐπεκτεινομένου συστήματος διανομῶν διὰ δελτίου. Βασικὴν ἀρχὴν τῶν γενικῶν διανομῶν διὰ δελτίου ἀποτελεῖ, ὅτι ἡ ὅλη διαχείρισις αὐτῶν δὲν θὰ ἀφίνῃ κέρδη, ἀλλ’ οὔτε καὶ ζημίαν διὰ τὸ Κράτος. Αἱ διανομαὶ διὰ δελτίου θὰ εἶναι γενικαὶ καὶ δὲν ἀποτελοῦν μέσον προνοίας ἢ ἐνισχύσεως τῶν πενεστέρων, ἀλλ’ ἐξασφαλίσεως εἰς ὅλους τῶν βασικῶν εἰδῶν συντηρήσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον βεβαίως εἶναι ἐντελῶς ἰδιαιτέρας σημασίας διὰ τοὺς οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρους. Τὸ Κράτος δύναται καὶ ὀφείλει νὰ ἔχῃ σύστημα κοινωνικῆς προνοίας, ἀλλ’ αἱ διανομαὶ διὰ δελτίου ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ δέον νὰ ἐπιβαρύνουν τὸν προϋπολογισμόν, διότι τοῦτο θὰ ἀπετέλει διαρκῆ ἀπειλὴν τῆς οἰκονομικῆς μας σταθερότητος καὶ κατ’ οὐσίαν θὰ ἦτο ἄνευ σκοποῦ, ἐφ’ ὅσον οἱ ἴδιοι οἱ καταναλωταὶ θὰ καλοῦνται νὰ καλύπτουν τὸ ἔλλειμμα δι’ ηὐξημένων φορολογιῶν. 10. Τιμαὶ ἀσφαλείας καὶ τιμαὶ συγκεντρώσεως. Τιμαὶ ἀσφαλείας. Ἑτέρα βασικὴ ἀρχὴ τῶν διανομῶν διὰ δελτίου εἶναι ὅτι δέον νὰ συνδέωνται μὲ τὴν αὐστηρὰν ἐφαρμογὴν μιᾶς λελογισμένης πολιτικῆς τιμῶν συγκεντρώσεως. Ἡ ἀναρχία καὶ ἡ ἔλλειψις συνειδητῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων, ἀποτελεῖ σοβαρωτάτην ἀνωμαλίαν διὰ τὴν οἰκονομίαν μας. Ἐν πρώτοις εἶναι ἀπαραίτητον νὰ κατανοηθῇ εὐρύτατα, ἡ διάκρισις μεταξὺ τιμῶν ἀσφαλείας καὶ τιμῶν συγκεντρώσεως. Αἱ πρῶται εἶναι αἱ ἐλάχισται τιμαί, τὰς ὁποίας πρέπει ἐγκαίρως καὶ πρὸ τῆς σπορᾶς νὰ ἀναγγέλῃ καὶ ἐγγυᾶται τὸ Κράτος, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἀποτελοῦν ὁδηγὸν πρὸς τοὺς παραγωγοὺς διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν καλλιεργειῶν των καὶ μὴ παρατηρῆται τὸ ἄτοπον τοῦ καθορισμοῦ τιμῶν κατὰ τὴν διάρκειαν ἢ καὶ μετὰ τὴν συγκομιδήν, ὡς συχνάκις συνέβη κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Αἱ τιμαὶ αὗται θὰ εἶναι ἠγγυημέναι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι εἰς ἣν περίπτωσιν αἱ τελικῶς διαμορφωθησόμεναι τιμαὶ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς θὰ εἶναι χαμηλώτεραι, τὸ Κράτος θὰ συμπληρώνῃ τὴν διαφορὰν μέχρι τῶν τιμῶν ἀσφαλείας. Τιμαὶ συγκεντρώσεως Μετὰ τῶν τιμῶν ἀσφαλείας ὅμως δὲν πρέπει νὰ συγχέωνται αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως. Τὸ Κράτος θὰ προβαίνῃ εἰς συγκέντρωσιν μόνον ἐκείνων τῶν προϊόντων καὶ εἰς ἐκείνας τὰς ποσότητας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπαραίτητοι διὰ τὰς διανομάς. Αἱ τιμαὶ αἱ ὁποῖαι θὰ καταβάλλωνται διὰ τὰς ἀγορὰς αὐτὰς εἶναι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐξασφαλίζουν τὰς ἀπαιτουμένας ποσότητας καὶ εἶναι αὐτονόητον ὅτι δὲν θὰ δύνανται νὰ εἶναι κατώτεραι τῶν προκαθοριζομένων τιμῶν ἀσφαλείας. Εἶναι ἀπαραίτητον αἱ ἀρχαὶ αὗται νὰ τηρηθοῦν μετὰ πάσης αὐστηρότητος. Ὁ καθορισμὸς τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως θὰ γίνεται ὑπὸ τοῦ συμβουλίου διανομῶν καὶ ἐλέγχου τιμῶν, ἐν ὄψει τῶν τελικῶν τιμῶν διαθέσεως τῶν διανεμομένων εἰδῶν. Ἡ ὀργάνωσις αὕτη θὰ ἐπιτρέψῃ τὸν ἐπὶ ὑγιῶν καὶ ἀντικειμενικῶν βάσεων καθορισμὸν τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως. Ἐξυγίανσις τῆς γεωργίας δι’ αὐξήσεως ἀποδόσεων καὶ παραγωγῆς. Τὰ ἀνωτέρω μέτρα θὰ συμβάλουν, κύριοι βουλευταί, περισσότερον πολλῶν ἄλλων εἰς τὴν κατοχύρωσιν τῆς οἰκονομικῆς μας σταθερότητος, ἐκ τῆς ὁποίας πρῶτοι θὰ ὠφεληθοῦν οἱ παραγωγοί. Αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως πρέπει νὰ παύσουν νὰ ἀποτελοῦν ἀντικείμενον πλειστηριασμοῦ, διότι αἱ ὑψηλαὶ τιμαὶ οὐδένα ὠφελοῦν καὶ ἀσφαλῶς ὄχι τοὺς παραγωγούς. Ὁδηγοῦν εἰς αὔξησιν τῶν τιμῶν τῶν ἄλλων γεωργικῶν προϊόντων, εἰς ὕψωσιν τῶν ἐργατικῶν μισθῶν καὶ τῶν τιμῶν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, ἐν τελευταίᾳ δὲ ἀναλύσει εἰς μείωσιν τοῦ πραγματικοῦ εἰσοδήματος τῶν γεωργῶν. Ἐὰν τὸ Κράτος θελήσῃ νὰ ματαιώσῃ τὰς συνεπείας αὐτάς, διὰ τῆς ἀναλήψεως μέρους τοῦ βάρους τῶν ηὐξημένων τιμῶν ἀσφαλείας, τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ αὐξάνεται καὶ περιορίζονται ἀμέσως τὰ διαθέσιμα διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν, τὰ ὁποῖα δαπανῶνται εἰς μεγάλην κλίμακα δι’ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ ἄλλας ἐπενδύσεις, ἐκ τῶν ὁποίων ἀναμένεται ἡ αὔξησις τῶν ἀποδόσεων καὶ τοῦ πραγματικοῦ εἰσοδήματος τῶν γεωργῶν. Ἀπὸ ἄλλης πλευρᾶς, αἱ ηὐξημέναι τιμαὶ ἀσφαλείας περιορίζουν τὰς ἀνταγωνιστικὰς δυνατότητας ὡρισμένων βασικῶν γεωργικῶν μας προϊόντων καὶ ἡ παρατήρησις αὕτη δὲν εἶναι ἄσχετος πρὸς τὸν τριπλασιασμὸν τῶν ἐξαγωγῶν, ἐκ μέρους γειτονικῆς χώρας καὶ εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, ἑνὸς ἀπὸ τὰ κυριώτερα ἐξαγώγιμα προϊόντα μας ὡς εἶναι ὁ καπνός. Καὶ πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι ἡ πριμοδότησις τῶν ἐξαγωγῶν θὰ κατέληγε εἰς τὸ αὐτό, ὡς ἀνωτέρω, ἀποτέλεσμα, διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τῆς διαιωνίσεως τῆς σημερινῆς νοσηρᾶς καταστάσεως, Ἡ πλήρης ἐξασφάλισις τῶν γεωργικῶν μας πληθυσμῶν, ἐπιτυγχάνεται μόνον μὲ τὴν ἐξυγίανσιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν γεωργικῶν ἀποδόσεων, αἱ ὁποῖαι ἀναμένονται ἐκ τῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων καὶ ἐκ τῶν ἄλλων γεωργικῶν ἐπενδύσεων. Ταύτας ἐγγυᾶται τὸ ἤδη καθιερούμενον ὑγιὲς σύστημα τιμῶν ἀσφαλείας καὶ τιμῶν συγκεντρώσεως, τὸ ὁποῖον συνάπτεται ἀρρήκτως καὶ πρὸς τὰ ἀποφασιστικὰ μέτρα σταθεροποιήσεως τῶν βιομηχανικῶν καὶ ἄλλων εἰδῶν ἀγροτικῆς καταναλώσεως. 11. Ὀργάνωσις βασικῶν ἐλέγχων ἐπὶ τῆς οἰκονομίας.— Τὰ ὄργανα ἐλέγχου. Αὐταὶ εἶναι, κύριοι βουλευταί, αἱ γενικαὶ ἐπιδιώξεις τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, μετὰ τῶν ὁποίων συνάπτεται καὶ τὰς ὁποίας ὑπηρετεῖ ὁ κατατιθέμενος προϋπολογισμός. Παρ’ ὅλας τὰς συνηθείας καὶ ἀνευθύνους κριτικὰς καὶ ὑποδείξεις, πᾶσα ἐμπεριστατωμένη καὶ εἰλικρινὴς ἔρευνα τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς χώρας μας, θὰ διαπιστώσῃ τὸ ἀναπότρεπτον τῆς καθιερώσεως ὡρισμένων βασικῶν ἐλέγχων ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς παραγωγικῆς μας ἀναπτύξεως, ἐντὸς τοῦ συντομωτέρου δυνατοῦ χρονικοῦ διαστήματος. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι βάσιν τῆς οἰκονομίας ἀποτελεῖ πάντοτε ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία, τὸ δαιμόνιον καὶ ἡ ρηξικέλευθος δραστηριότης τοῦ Ἕλληνος ἐπιχειρηματίου. Ἀπὸ τὴν δραστηριότητα ταύτην ἀναμένεται καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνορθώσεως καὶ περαιτέρω ἡ ἀξιοποίησις τῶν παραγωγικῶν μας δυνατοτήτων. Ἀλλ’ ἡ ἰδιωτικὴ ἐπιχειρηματικὴ δραστηριότης ὁδηγεῖ εἰς ἀληθῶς ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, μόνον ὅταν ἀναπτύσσεται ὑπὸ συνθήκας πλήρους ἀνταγωνισμοῦ, διότι μονοπώλια καὶ καταστάσεις ἀποτελοῦν καρκίνωμα εἰς τὴν οἰκονομικήν μας ζωήν, διευκολύνουσαι τὴν δημιουργίαν ὑπερόγκων κερδῶν, μὲ ἀντίστοιχον τεχνητὸν περιορισμὸν τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς. Τὴν πίστιν μας εἰς τὰ ἀγαθὰ τῆς ἐλευθέρας ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητος, ὑπὸ συνθήκας πλήρους ἀνταγωνισμοῦ, ἐνισχύει καὶ ἡ πεῖρα ἐκ τῆς προσφάτου ἄρσεως τῶν διατιμήσεων διὰ τὰ σιγαρέττα, τὴν ὁποίαν ὄχι μόνον δὲν ἐπηκολούθησεν ἡ ἀπειλουμένη αὔξησις τῶν τιμῶν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ὑπάρχουν ἐλπίδες μειώσεως αὐτῶν, τὴν ὁποίαν μετὰ χαρᾶς θὰ ἐβλέπαμεν ἔστω καὶ ἂν θὰ εἶχε δυσμενεῖς συνεπείας ἀπὸ ἀπόψεως κρατικῶν ἐσόδων. Ἀποβλέπομεν κατὰ συνέπειαν εἰς τὴν βαθμιαίαν ἀποκατάστασιν, εἰς τὸν μεγαλύτερον δυνατὸν βαθμόν, τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρηματικῆς πρωτοβουλίας, ὡς κινητηρίου παράγοντος εἰς τὴν οἰκονομίαν. Αἱ μεγάλαι ἐν τούτοις δυσχέρειαι, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζομεν σήμερον, ἰδίως ἐξ αἰτίας τοῦ μεγάλλον ἐλλείμματος εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἐξωτερικῶν μας πληρωμῶν καὶ τῆς ἀνάγκης ταχείας προωθήσεως τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, ἐπιβάλλουν προσωρινῶς ὡρισμένους ἐλέγχους ὑπὸ τὸν ὅρον βεβαίως, ὅτι οὗτοι θὰ εἶναι ἐνηρμονισμένοι καὶ δὲν θὰ ἐπιδροῦν ἀνασχετικῶς ἐπὶ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας. Ἡ συμπλήρωσις, ἡ ἐπέκτασις καὶ ἐνίσχυσις τῶν ἐλέγχων ἐπὶ τῆς παραγωγῆς, τῆς καταναλώσεως καὶ τῶν ἐπενδύσεων, ἀποτελεῖ ἔργον λίαν δυσχερὲς καὶ λεπτόν, καὶ εἶναι εὔλογον ἡ ὁλοκλήρωσις αὐτοῦ καὶ ἡ ἐμφάνισις τῶν ἀποτελεσμάτων νὰ ἀπαιτῇ χρόνον, ἰδίως μάλιστα, ὅταν αἱ προσπάθειαι διακόπτονται ἑκάστοτε ἀπὸ νέας ἀνασταλτικὰς ἐπιδράσεις, προκαλουμένας ἀπὸ παγκοσμίους ἐξελίξεις καὶ γεγονότα. Αἱ κατευθύνσεις αὐταὶ ἐν τούτοις δὲν εἶναι μόνον ὑγιεῖς, ἀλλὰ καὶ αἱ μόναι πρὸς τὰς ὁποίας δυνάμεθα νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν οἰκονομικήν μας ἐξυγίανσιν καὶ ἀνόρθωσιν. Τὰ βασικὰ ὄργανα διὰ τῶν ὁποίων οἱ ἀνωτέρω ἔλεγχοι θὰ προωθηθοῦν καὶ θὰ ἐναρμονίζωνται, εἶναι πλὴν τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, τῆς ὁποίας αἱ ἐξουσίαι εἶναι ἤδη ἐνισχυμέναι, τὰ ἤδη ἱδρυόμενα Συμβούλια διανομῶν καὶ ἐλέγχου τιμῶν καὶ τὸ Συμβούλιον μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Ἡ πολιτικὴ τῶν ὀργάνων αὐτῶν θὰ διαμορφοῦται ἐπὶ τῇ βάσει ἀντικειμενικῶν καὶ τεχνικῶν κριτηρίων καὶ μακρὰν τῶν πιέσεων ἐκ τῶν συμφερόντων μεμονωμένων ὁμάδων. Ἡ ἐνίσχυσις τῶν ὀργάνων αὐτῶν ἐν τῇ ἀσκήσει τῆς ἐξουσίας των, πρέπει ν’ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ὑπερκομματικῆς συμφωνίας, εἰς ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ. Ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις αὐτὰς τὸ δημοσιονομικόν μας πρόγραμμα, καθὼς καὶ τὸ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως, μετὰ τοῦ ὁποίου ἀρρήκτως συνδέεται, θὰ κατοχυρωθοῦν πλήρως καὶ θὰ καταστοῦν πραγματικότης ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς ζωῆς καὶ τῆς προόδου τοῦ ἔθνους. II. Γενικὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1950–51, ὅπως ἄλλωστε καὶ πάντες οἱ ἀπὸ τῆς θέσεως εἰς ἐφαρμογὴν τοῦ Δόγματος Truman καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ Σχεδίου Marshall, ἤτοι ἀπὸ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 καὶ ἐντεῦθεν προϋπολογισμοί, στερεῖται τοῦ στοιχείου τῆς πλήρους ἑνότητος, τῆς δι’ αὐτοῦ τουτέστιν ἐκφράσεως τῆς ὅλης δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως τοῦ εἰς ὃ ἀφορᾶ οἰκονομικοῦ ἔτους. Τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον ἀποτέλεσμα τῆς ἐν τῇ πραγματοποιήσει τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας ἐφαρμοζομένης τεχνικῆς, συνεπείᾳ τῆς ὁποίας εὐρὺ τμῆμα τῆς ὅλης δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως, περιλαμβάνον κυρίως ἐπενδύσεις τοῦ Δημοσίου διεμορφώθη εἰς ἴδιον τομέα ἐκφραζόμενον ἐκτὸς τοῦ ἐν τῇ στενῇ ἐννοίᾳ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Οὕτως ἡ εἰκὼν τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51, δὲν ἀποδίδεται πλήρης διὰ τῶν ἐμφανιζομένων ἐν τῷ κατατιθεμένῳ σχεδίῳ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους τούτου προβλέψεων, ἀλλὰ δέον, διὰ τὴν ὁλοκλήρωσίν της, νὰ περιλάβῃ καὶ τὰς προβλέψεις περὶ τῶν δημιουργηθησομένων κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1951–52, ἐκ πάσης πηγῆς πόρων, ὡς καὶ περὶ τῆς διαθέσεως αὐτῶν. Αἱ σχέσεις αὗται ἐμφανίζονται εἰς τὸν κατωτέρω πίνακα. Διαθέσιμοι δημοσιονομικοὶ πόροι 1951–52

Χρησιμοποίησις διαθεσίμων δημοσιονομικῶν πόρων 1951–52: (α). Δὲν περιέχεται τὸ ἀναγραφὲν κονδύλιον δρχ. 50 δισεκατ. ἐξ Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων, τὸ ὁποῖον ἀντιστοίχως περιέχεται εἰς τὸ σύνολον τοῦ προϊόντος πολεμικῶν ἐπανορθώσεων. Σημείωσις. Τὸ εἰς δραχμὰς ἀντίτιμον τῶν δολλαρίων ὑπολογίζεται πρὸς δραχμὰς 15.000 κατὰ δολλάριον.

Τὸ ἔλλειμμα οὕτω τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀντισταθμίζεται ἐκ τῶν πόρων, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦνται ἐκ τῆς πωλήσεως ἀγαθῶν εἰσαγομένων διὰ τῆς βοηθείας ἢ τῶν πολεμικῶν ἐπανορθώσεων. Τὸ ἀντίτιμον τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὴν ἀπορρόφησιν εἰσοδημάτων ἐκ τῆς προσκτήσεως τῶν ἀγαθῶν. Ἴσου μεγέθους ἑπομένως εἰσοδήματα δύνανται νὰ δημιουργηθοῦν ἄνευ διαταράξεως τῶν σχεδίων συνολικῆς ζητήσεως καὶ προσφορᾶς ἀγαθῶν καὶ ἄρα τῆς νομισματικῆς σταθερότητος. Ἐκ τοῦ συνόλου τῶν πόρων αὐτῶν, ἀποκαλουμένων συνήθως δραχμῶν ἐκ τῆς βοηθείας ἢ Counterpart δραχμῶν, πλὴν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ χρηματοδοτοῦνται καὶ αἱ εἰς δραχμὰς δαπάναι τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Κατὰ συνέπειαν ἐφ’ ὅσον τὸ σύνολον τῶν διαθεσίμων αὐτῶν προβλέπεται εἰς ὡρισμένον ὕψος διὰ τὸ ἔτος 1951–52, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς ἐγκρίσεως ἐξωτερικῆς βοηθείας δολλ. 250 ἑκατ. πᾶσα αὔξησις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὁδηγεῖ ἀναποφεύκτως εἰς ἰσόποσον μείωσιν τῶν διαθεσίμων διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ ἀντιστρόφως. Τὸ μέγεθος τῶν πόρων αὐτῶν ὑπολογίζεται διὰ τὸ ἔτος 1951–52 εἰς δραχ. 2.500 δισεκατ. Ἐὰν θέλωμεν νὰ διατηρήσωμεν τὸ ἐπίπεδον τῆς ἀνασυγκροτήσεως εἰς δραχ. 1.300 δισεκατ. ὅσα δηλαδὴ περίπου ἐδαπανήθησαν κατὰ τὸ λῆξαν οἰκονομικὸν ἔτος 1950–51, τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ἐπετρέπετο νὰ ὑπερβῇ τὰς δραχμὰς 1.200 δισεκατ. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει ἡ ἀδιάρρηκτος σχέσις ἡ ὁποία ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ἐφ’ ὅσον προβλέπεται ἡ πραγματοποίησις τῆς μεγίστης δυνατῆς ἀποδόσεως ἐκ τῆς φορολογίας, τὸ ὕψος τοῦ ἐλλείμματος ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ὕψους τῶν δαπανῶν, τῶν ὁποίων οἱαδήποτε αὔξησις εἴτε διὰ τὴν πληρωμὴν ηὐξημένων μισθῶν εἴτε διὰ τὴν καταβολὴν ὑψηλοτέρων τιμῶν διὰ συγκεντρώσεως ἐγχωρίων προϊόντων ἄνευ ἀντιστοίχου αὐξήσεως τῶν τιμῶν διαθέσεως αὐτῶν, ὁδηγεῖ ἀναποτρέπτως εἰς αὔξησιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ περιορισμὸν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. III. Ἀνάλυσις ἐσόδων καὶ δαπανῶν προϋπολογισμοῦ 1951–52 1. Προϋποθέσεις καταρτίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1951–52 Λαμβανομένων ὑπ’ ὄψει τῶν ἀνωτέρω γενικῶν κατευθύνσεων καὶ παρατηρήσεων αἱ βασικαὶ προϋποθέσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας κατηρτίσθη ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς εἶναι αἱ ἀκόλουθοι: α.—Τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸ 1951–52 δὲν θὰ εἶναι μικρότερον τοῦ προηγουμένου ἔτους 1950–51. Τονίζεται ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ ἁπλῆν προϋπόθεσιν ἡ πραγματοποίησις τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται τελικῶς ἐκ τῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ληφθοῦν κατὰ τοὺς προσεχεῖς μῆνας ὑπὸ τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κογκρέσσου. β.— Τὸ πρόγραμμα εἰσαγωγῶν θὰ πραγματοποιηθῇ ἐγκαίρως. γ.— Αἱ διεθνεῖς τιμαὶ θὰ παραμείνωσιν εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου. δ.— Τὸ ἐν τῇ χώρᾳ παραγόμενον Ἐθνικὸν Εἰσόδημα θὰ αὐξηθῇ κατὰ 10% περίπου. ε.— Αἱ φορολυγικαὶ ἀποδόσεις θὰ αὐξηθοῦν οὐσιωδῶς κατόπιν τῶν προσφάτων φορολογικῶν μεταρρυθμίσεων καὶ τῆς συντελουμένης ἀναδιοργανώσεως τῶν φοροτεχνικῶν μας ὑπηρεσιῶν. 2. Εἰδικώτεραι προϋποθέσεις καταρτίσεως προϋπολογισμοῦ Ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα: Πλὴν τῶν ἀνωτέρω ὁ προϋπολογισμὸς κατηρτίσθη ὑπὸ τὰς κάτωθι εἰδικωτέρας προϋποθέσεις, ὅτι θὰ πραγματοποιηθῇ: 1. Ἡ προείσπραξις τοῦ φόρου τῶν ποντοπόρων πλοίων τοῦ ἔτους 1951. 2. Ἡ μεταβίβασις εἰς τὸ Δημόσιον τοῦ ὑπὸ τοῦ Α.Ν. 843)1948 προβλεπομένου ποσοστοῦ ὑπὲρ τῶν Δήμων ἐπὶ τῶν ἐπιβληθεισῶν φορολογιῶν εἰς ἀντικατάστασιν τῶν διαπυλίων τελῶν ἔναντι τῆς εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας ἐκχωρήσεως τοῦ ἡμίσεος τοῦ φόρου καταναλώσεως καπνοῦ. 3. Ἡ διαρρύθμισις τῆς φορολογίας δημοσίων θεαμάτων. 4. Ἡ διατήρησις καὶ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο τῆς μαθητικῆς εἰσφορᾶς. 5. Τὸ ἔσοδον ἐκ τῶν Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων. 6. Ἔσοδον ἐξ 80 δισεκατ. ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς τελευταίας τροποποιήσεως τῆς νομοθεσίας περὶ ἀποκαταστάσεως ἀστῶν προσφύγων. Τὸ ἔσοδον τοῦτο καθ’ ὅσον πραγματοποιεῖται θὰ διατίθεται διὰ τὴν συνέχισιν τῆς στεγάσεως τῶν εἰς πρόχειρα στέγαστρα ἐστεγασμένων ἀστῶν προσφύγων. Τέλος ὅτι θέλουσι περατωθῆ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους αἱ μετὰ τῆς Βρεττανικῆς Κυβερνήσεως διαπραγματεύσεις διὰ τὴν ἀπόδοσιν ὀφειλῆς αὐτῆς ἐκ λιρῶν 2.200.000, ὅση ἡ ἀξία τῶν κατασχεθέντων κατὰ τὴν Γερμανικὴν εἰσβολὴν φορτίων προοριζομένων διὰ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἀντίστοιχον πρόβλεψιν ὡς ἐξόδου τοῦ ἀποδοτέου εἰς τρίτους δικαιούχους ποσοῦ ἐκ δραχ. 30 δισεκατ. Ὡς πρὸς τὰ ἔξοδα: Ἡ κατάρτισις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων ἐβασίσθη: 1. Εἰς τὸ ἀμετάβλητον τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. 2. Εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ ὑφισταμένου μισθολογικοῦ καθεστῶτος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν. 3. Εἰς τὴν διακοπὴν χορηγήσεως τροφίμων εἰς τοὺς ἄνδρας τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τὴν χορήγησιν ἀντ’ αὐτῶν χρηματικοῦ ποσοῦ. 4. Εἰς τὴν σταθερότητα τῶν τιμῶν καὶ ἡμερομισθίων. 5. Εἰς τὴν συνέχισιν τῆς πολιτικῆς ἐπιδοτήσεως ἐξαγωγέων ὡρισμένων προϊόντων (καπνός, νωπαὶ σταφυλαί). 6. Ὁμοίως εἰς τὴν ἐπιδότησιν τῶν καπνοπαραγωγῶν διὰ τῆς καταβολῆς συμπληρωματικοῦ τιμήματος. 7. Εἰς τὴν πολιτικὴν διαθέσεως εἰς τιμὰς κάτω τοῦ κόστους εἰδῶν τινῶν διατροφῆς εἰσαγομένων ὑπὸ τοῦ Κράτους. 8. Εἰς τὴν συνέχισιν περιωρισμένου προγράμματος περιθάλψεως ἀνταρτοπλήκτων. 9. Εἰς τὴν συνέχισιν τοῦ προγράμματος ἐξωρφανοτρυφιακῆς περιθάλψεως, ὡς τοῦτο ἀνεπτύχθη κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους. 10. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν πρὸς ὀργανισμοὺς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως τοῦ 50% τῶν εἰσπράξεων τοῦ φόρου καταναλώσεως καπνοῦ. 11. Εἰς τὴν ἔναρξιν ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος στεγάσεως τῶν ἀστῶν προσφύγων καὶ καθ’ ὃ ποσὸν πραγματοποιεῖται τὸ ἀντίστοιχον ἔσοδον. Ὑπὸ τὰς ἀνωτέρω προϋποθέσεις ὁ καταρτισθεὶς προϋπολογισμὸς ἔχει ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ὡς ἑξῆς:

3. Ἀνάλυσις κατὰ κατηγορίας τῶν ἐσόδων 1951–52 καὶ συγκριτικὴ ἐξέτασις αὐτῶν. Τὰ ἔσοδα τοῦ 1951–52 ἀναλυόμενα εἰς τὰς κυριωτέρας αὐτῶν κατηγορίας καὶ συγκρινόμενα πρὸς τὰς τελικὰς προβλέψεις τῶν αὐτῶν κατηγοριῶν τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51 ἔχουσιν ὡς ἑξῆς:

Ἡ εἰς ποσοστὰ σύνθεσις τῶν τακτικῶν καὶ ἐκτάκτων ἐσόδων ἐξ ἐγχωρίων πηγῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1951–52, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς τελικὰς προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51, ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ταῦτα ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1951–52. Αἱ προβλέψεις τῶν ἐσόδων τοῦ 1951–52 ἐμφανίζονται ηὐξημέναι ἐν σχέσει πρὸς τὴν προβλεπομένην τελικὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐσόδων τοῦ 1950–51. Ὡς πρὸς τοὺς ἀμέσους φόρους σημειοῦμεν ὅτι παρὰ τὴν μείωσιν, ἀπὸ τοῦ 1951–52 τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν καὶ μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ ἐσόδου ἐκ τῆς προεισπράξεως τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν κερδῶν τῶν ποντοπόρων πλοίων, αἱ σχετικαὶ ἐκτιμήσεις παρουσιάζουν ηὐξημένην ἀπόδοσιν διὰ τὸ ἔτος τοῦτο. Παρατηρεῖται ἐπίσης αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐμμέσων φόρων, ἥτις ὡς πρὸς μὲν τοὺς δασμοὺς βασίζεται εἰς τὴν ἔγκαιρον ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος εἰσαγωγῶν, διὰ τὴν ὁποίαν θὰ καταβληθῇ πᾶσα προσπάθεια καὶ εἰς τὴν εἰσαγωγὴν ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ὡς ἐσόδου τοῦ Δημοσίου τοῦ μέχρι τοῦδε ἀποδοθησομένου εἰς τοὺς Δήμους προσθέτου ἐπὶ τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν ποσοστοῦ Α.Ν. 843)1948. Ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα ἐκ φόρων καταναλώσεως καπνοῦ, οἰνοπνεύματος, μονοπωλίων, χαρτοσήμου κλπ., ἡ προβλεπομένη διὰ τὸ 1951–52 αὔξησις βασίζεται εἰς τὴν διὰ πλῆρες ἔτος ἀπόδοσιν τῶν γενομένων διαρκοῦντος τοῦ 1950–51 αὐξήσεων ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν προσδοκίαν αὐξήσεως τῆς καταναλώσεως. Ἐπὶ τῶν κατ’ ἰδίαν φορολογιῶν παρατηροῦμεν τὰ ἑξῆς: 1. Φόρος οἰκοδομῶν. Ὁ φόρος ἦτο μέχρι τοῦδε 30%, ἐπὶ τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος (ὑλικὸν μεῖον 25% δι’ ἔξοδα συντηρήσεως) ὁσάκις τοῦτο ἦτο ἐνοικιοστασιακὸν καὶ 40% ὅταν προήρχετο ἐξ ἐλευθέρας μισθώσεως. Ἀπὸ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς τὸ μέχρι δραχμῶν 60 ἑκατομμυρίων καθαρὸν εἰσόδημα τοῦ ὑποχρέου ἐξ ὅλων τῶν οἰκοδομῶν του χωρίζεται εἰς δέκα κλιμάκια ἐκ δραχμῶν 6.000.000 ἕκαστον καὶ τὸ πρῶτον κλιμάκιον φορολογεῖται μὲ 15%, τὸ δεύτερον μὲ 17%, τὸ τρίτον μὲ 19%, τὸ τέταρτον μὲ 21%, τὸ πέμπτον μὲ 23%, τὸ ἕκτον μὲ 25%, τὸ ἕβδομον μὲ 27%, τὸ ὄγδοον μὲ 29%, τὸ ἔννατον μὲ 31% καὶ τὸ δέκατον μὲ 33%. Τὸ ὑπὲρ τὰ 60 ἑκατομμύρια τμῆμα τῆς καθαρᾶς προσόδου φορολογεῖται μὲ 35%. Διὰ νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς κλίμακος ὡρίσθη ὅτι ἡ δήλωσις διὰ τὰ ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν θὰ ἐπιδοθῇ εἰς τὸν οἰκ. ἔφορον: αʹ.— τῆς ἕδρας τῆς ἐπιχειρήσεως ἢ τοῦ ἐπαγγέλματος, ἐὰν ὁ φορολογούμενος ὑπάγεται εἰς φόρον Δʹ ἢ Ζʹ κατηγορίας τῶν καθαρῶν προσόδων, καὶ βʹ.—τῆς κατοικίας εἰς τὰς λοιπὰς περιπτώσεις. Εἰς τὸν ἔφορον τῆς περιφερείας τῆς τοποθεσίας τῆς οἰκοδομῆς γίνεται ἐντὸς τοῦ Ἰουλίου 1951 ὑπὸ τοῦ εἰσοδηματίου μία ἁπλῆ δήλωσις περὶ τοῦ νέου ἁρμοδίου ἐφόρου, διὰ νὰ μὴ βεβαιωθῇ δὶς φόρος διὰ τὸ εἰσόδημα τῆς αὐτῆς οἰκοδομῆς. Πρὸς διευκόλυνσιν τῶν φορολογουμένων καθιερώθη τὸ σύστημα τῆς προκαταβολῆς τοῦ ἐτησίου φόρου εἰς πέντε ἴσας δόσεις ἐντὸς τῶν μηνῶν Σεπτεμβρίου, Νοεμβρίου, Ἰανουαρίου, Μαρτίου καὶ Μαΐου. Τὸν Ἰούλιον ἐπιδίδεται ἡ ἐτησία δήλωσις διὰ τὸ εἰσόδημα τοῦ προηγουμένου ἔτους καὶ διὰ τὸν ἐπ’ αὐτοῦ φόρον, ἀφαιρεῖται δὲ τὸ προκαταβληθὲν ποσὸν φόρου καὶ καταβάλλεται ἢ ἐπιστρέφεται τὸ ὑπόλοιπον. Λαμβάνεται ὅμως πρόνοια μειώσεως ἢ διαγραφῆς τῆς προκαταβολῆς, ὅταν ἡ οἰκοδομὴ δὲν ἐνοικιάζεται ἢ δὲν ἰδιοχρησιμοποιεῖται. Διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐπιβολὴ τῆς προκαταβολῆς ἐπὶ τῶν σημερινῶν εἰσοδημάτων καθιεροῦται ἡ ὑποχρέωσις ἐπιδόσεως μέχρι 15 Αὐγούστου 1951 δηλώσεως περὶ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Ἰουλίου 1951. Πρὸς ἀποφυγὴν ἀσκόπου ἀπασχολήσεως τῶν φορολογουμένων καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν καθιερώθη ἡ μὴ βεβαίωσις καὶ εἴσπραξις ἐτησίου φόρου μέχρι 40.000 δραχμῶν. Ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ἔχει τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν προκύπτει, ὅτι τὰ 85% τῶν ὑποχρέων εἰς τὸν φόρον Οἰκοδομῶν, ἤτοι ὑπὲρ τὰς 200.000 οἰκοδομαὶ ὑπὸ ἐνοικιοστάσιον, θὰ φορολογηθῶσι διὰ τὰ ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς εἰσοδήματα, μὲ τοὺς φορολογικοὺς συντελεστὰς τοῦ πρώτου καὶ πιθανῶς τινὲς καὶ τοῦ δευτέρου κλιμακίου, ἤτοι μὲ 15% ἕως 17%. Ἡ ἐλάττωσις τοῦ φόρου οἰκοδομῶν, ἥτις θὰ ἐπιφέρῃ μείωσιν εἰς τὰ κρατικὰ ἔσοδα ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης, ἐπεβλήθη ἐκ λόγων στοιχειώδους δικαιοσύνης. Μὲ τὸ ἐνοικιοστάσιον τοῦ ὁποίου τὴν ἰσχὺν ἐπιβάλλουν λόγοι κοινωνικοί, διατηροῦνται χαμηλὰ μισθώματα. Μὲ τὴν ὑψηλὴν φορολογίαν ἐκμηδενίζονται καὶ αὐτά. Ἀλλ’ αὐτὸ ἐσήμαινε διωγμὸν τῆς μικρᾶς ἰδιοκτησίας, ἡ ὁποία οὐδὲ τ’ ἀσφάλιστρα ἐναντίον πυρὸς δὲν ἠδύναντο νὰ καλύψῃ ἐκ τῶν εἰσοδημάτων. 2. Φόρος γαιῶν. Κατὰ τρόπον ὅμοιον πρὸς τὸν φόρον οἰκοδομῶν ἐρρυθμίσθη καὶ ὁ φόρος βʹ κατηγορίας ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων ἐξ ἐκμισθουμένων γαιῶν, ὅστις μέχρι τοῦδε ἦτο 30% ἕως 36% ἐπὶ τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος, ἀδιαφόρως ἂν τοῦτο ἦτο μικρὸν ἢ μεγάλον. 3. Φόρος κινητῶν ἀξιῶν. Διὰ τὰ ὑπὸ τοῦ ἰσολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1951 καὶ ἐφεξῆς εἰσοδήματα ἐκ μερισμάτων, οἱ μέτοχοι ἀνωνύμων ἑταιρειῶν φορολογοῦνται μὲ τοὺς συντελεστὰς τῆς κλίμακος, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται διὰ τὸν φόρον τῶν οἰκοδομῶν. Τὸ αὐτὸ γίνεται καὶ διὰ τοὺς ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς ληξιπροθέσμους καὶ ἀπαιτητοὺς τόκους. Ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου 1951 ὁ ὑπόχρεος θὰ δηλώνῃ τὸ κατὰ τὸ προηγούμενον οἰκονομικὸν ἔτος εἰσόδημά του ἐκ κινητῶν ἀξιῶν καὶ τὸν ἐπ’ αὐτοῦ φόρον θὰ ἀφαιρῇ τὸ παρακρατηθὲν ὑπὸ τῆς ἀνωνύμου ἑταιρείας κ.λ.π. ποσὸν τοῦ φόρου καὶ τὸ ὑπόλοιπον θὰ καταβάλῃ σὺν τῇ δηλώσει. Ἡ ἐλάττωσις τοῦ φόρου τῶν μερισμάτων καὶ τῶν τόκων, προκειμένου περὶ μικρῶν καὶ μεσαίων εἰσοδημάτων, σκοπὸν ἔχει νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰς τάξεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν χαμηλὸν εἰσόδημα καὶ νὰ ὑποβοηθήσῃ τὴν ἐπένδυσιν εἰς τὰς κινητὰς ἀξίας. 4. Φόρος κερδῶν ἐπιτηδευματιῶν. Ὁ φόρος δʹ κατηγορίας τῶν ἐπαγγελματιῶν, βιοτεχνῶν, βιομηχάνων καὶ ἐμπόρων, οἵτινες ἀσκοῦσιν ἐπιχείρησιν ἀτομικῶς ὡς μὴ ὁμόρρυθμα μέλη ὁμορρύθμου ἢ ἑτερορρύθμου ἑταιρείας διὰ τὸ μέχρι 60.000.000 τμῆμα τῶν ἐτησίων καθαρῶν κερδῶν των φορολογηθησομένων κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1951–52, παραμένει ὡς νῦν ἰσχύει, μὲ μόνην τροποποίησιν τὴν συγχώνευσιν τῆς πολεμικῆς εἰσφορᾶς εἰς τὸν κύριον φόρον, ἐξ ἧς ἑνοποιήσεως εἴς τινας κλάσεις αὐξάνεται ἢ μειοῦται τὸ ἑνιαῖον ποσὸν τοῦ φόρου κατὰ 1%–4% ἐπὶ τοῦ κυρίου φόρου. Διὰ τοὺς αὐτοὺς ὑποχρέους διὰ τὸ τμῆμα τῶν ἐτησίων καθαρῶν κερδῶν των: α.—ἀπὸ 60.000.000 ἕως 120.000.000 ἐπιβάλλεται φόρος πρὸς 20%, καὶ β.—ἀπὸ 120.000.000 καὶ ἄνω ἐπιβάλλεται ἀναλυτικὸς φόρος 30%. Διὰ τὰ ἑτερόρρυθμα μέλη καὶ διὰ τὰς ἀνωνύμους ἑταιρείας ὁ φορολογικὸς συντελεστής, ἀδιαφόρως ποσοῦ κερδῶν, ὁρίζεται εἰς 35% καὶ ἐφαρμόζεται ἐπὶ τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἰσολογισμῶν, τῶν ὁποίων ἡ λῆξις ἐμπίπτει εἰς τὸ ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς χρονικὸν διάστημα. 5. Φόρος μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν. Ὁ φόρος μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ μέχρι 60.000.000 ποσὸν τῶν ἐτησίων ἀμοιβῶν περιορίζεται αἰσθητῶς, διότι τὰ κέρδη ἐκ προσωπικῆς ἐργασίας πρέπει νὰ τυγχάνουν εὐνοϊκωτέρας φορολογικῆς μεταχειρίσεως ἀπὸ τὰ προερχόμενα ἀπὸ τοποθετήσεις κεφαλαίων. Διὰ τὸ ὑπὲρ τὰ 60 ἑκατομμύρια τμῆμα τῶν ἀμοιβῶν ἐπιβάλλεται ἀναλυτικὸς φόρος: α.—20% διὰ τὸ τμῆμα τῶν ἐτησίων ἀμοιβῶν ἀπὸ δραχ. 60.000.000 ἕως 120.000.000, καὶ β.—διὰ τὸ ὑπὲρ τὰ 120.000.000 δρχ. τμῆμα τῶν ἐτησίων ἀμοιβῶν. Ὁ φόρος ὑπολογίζεται ἐπὶ τριμηνίας βάσεως καὶ οἱ νέοι συντελεσταὶ ἐφαρμόζονται ἐπὶ τῶν ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951 καὶ ἐφεξῆς κτωμένων ἀμοιβῶν. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52 περιλαμβάνεται καὶ ποσὸν 22 δισεκατομμυρίων ἔσοδον τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, βάσει τοῦ Α.Ν. 843]1948, τὸ ὁποῖον περιέρχεται εἰς τὸ δημόσιον κατόπιν τῆς ἐγγραφῆς εἰς τὸν προϋπολογισμὸν εἰδικῆς πιστώσεως δι’ ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. 6. Φόρος ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν. Εἰς τὸν φόρον τῆς ζʹ κατηγορίας ἐφαρμόζονται ἀναλόγως τὰ ἀναφερόμενα διὰ τὸν φόρον τῆς δʹ κατηγορίας. Παραμένει ὅμως ἐν ἰσχύϊ ἡ μείωσις τοῦ φόρου κατὰ 20% διὰ τὸ μέχρι δραχμῶν 60.000:000 ἐτησίως τμῆμα τῆς ἀμοιβῆς τῶν ἰατρῶν, δικηγόρων κ.λ.π. ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων. Ἡ ἀπόδοσις προβλέπεται μεγαλυτέρα τῆς τοῦ τρέχοντος ἔτους, διότι ἡ τήρησις βιβλίων καὶ στοιχείων ὑπὸ τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν καθιστᾷ, σὺν τῇ παρόδῳ τοῦ χρόνου, εὐχερεστέραν τὴν ἐπιβολὴν τῆς φορολογίας καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον δικαιότερον. Διὰ τὰ εἰσοδήματα ἐκ γεωργικῶν, κτηνοτροφικῶν, δασικῶν, μελισσοκομικῶν ἐκμεταλλεύσεων δὲν ἐπιβάλλεται ἀναλυτικὸς φόρος καθαρῶν προσόδων. 7. Συνθετικὸς φόρος. Εἰς τὸν φόρον τοῦτον αἱ τροποποιήσεις συνίστανται: α.—εἰς τὴν ἑνοποίησιν τῶν συντελεστῶν διὰ συγχωνεύσεως τῆς ἐκτάκτου πολεμικῆς εἰσφορᾶς, β.—εἰς τὴν διαρρύθμισιν τῆς φορολογικῆς κλίμακος διὰ τῆς ἐλαττώσεως τῶν συντελεστῶν τῶν κατωτέρου ποσοῦ εἰσοδημάτων, γ.—εἰς τὴν μείωσιν τοῦ ἀνωτάτου συντελεστοῦ εἰς 70%, δ.—εἰς τὴν κατάργησιν τῆς ἐκ τοῦ συνθετικοῦ φόρου προσθέτου ἐκπτώσεως ποσοστοῦ τοῦ καταβληθέντος φόρου μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν διὰ τοὺς διοικητικοὺς συμβούλους τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν. Οὕτω ἐπέρχεται φορολογικὴ ἐξίσωσις τῶν ἀσκούντων ἐπιχείρησιν ἀτομικῶς ἢ ὑπὸ τύπον ὁμορρύθμου ἢ ἑτερορρύθμου ἑταιρείας πρὸς τοὺς ἀσκοῦντας ταύτην ὑπὸ τύπον ἀνωνύμου ἑταιρείας, καὶ ε.—εἰς τὴν καθιέρωσιν ὡς ἁρμοδίου διὰ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ συνθετικοῦ φόρου τῶν ὑπαγομένων εἰς τὸν φόρον τῶν Δʹ καὶ Ζʹ Κατηγοριῶν, τοῦ οἰκ. ἐφόρου τοῦ ἁρμοδίου διὰ τὸν φόρον τῶν κατηγοριῶν τούτων. Ἡ κατὰ εἴκοσι μονάδας ἐλάττωσις τοῦ ἀνωτάτου συντελεστοῦ τοῦ συνθετικοῦ φόρου, ἀπὸ 90% εἰς 70%, καθιστᾷ αὐτὸν λογικὸν καὶ ἐπιτρέπει τὴν πραγματοποίησίν του ἔναντι τῆς μεγίστης σήμερον διαφυγῆς του. 8. Φόρος ἀδιανεμήτων κερδῶν. Διὰ νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀποθεματοποίησις κερδῶν, ἥτις ἔχει ὡς συνέπειαν τὸ ἀπαράδεκτον φαινόμενον τῆς ἀνίσου φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ αὐτοῦ ποσοῦ εἰσοδήματος, ἐκ μόνου τοῦ λόγου, ὅτι ἡ ἐπιχείρησις λειτουργεῖ ὑπὸ διάφορον τύπον (ἀτομική, ὁμόρρυθμος ἢ ἀνώνυμος ἑταιρεία) ἐθεσπίσθη εἰδικὴ διάταξις, κατὰ τὴν ὁποίαν προκειμένου περὶ ἀδιανεμήτων κερδῶν τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν ὁ διαφεύγων συνθετικὸς φόρος θὰ καλύπτῃ διὰ προσθέτου ἀναλυτικοῦ μέχρι 20%, τὸν ὁποῖον θὰ ἐπιβάλῃ εἰς τὴν ἀνώνυμον ἑταιρείαν εἰδικὴ ἐπιτροπὴ ἐξ ἀνωτέρων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. 9. Φόρος ναυτιλίας. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου τῶν κερδῶν τῆς ποντοπόρου ναυτιλίας τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἔτους 1950 προβλέπεται νὰ εἶναι 40 δισεκατ. δραχμῶν, ἔναντι τῶν 25 δισεκατ. τοῦ προηγουμένου ἔτους, λόγῳ τῆς μεσολαβησάσης αὐξήσεως τῶν ναύλων. Ἡ διαφορὰ ἀνέρχεται μόνον εἰς 15 δισεκατ., διότι τὸ ἡμερολογιακὸν ἔτος 1950 περιλαμβάνει τρεῖς μῆνας μόνον ὑψηλοῦ ναυλολογίου. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ τρέχοντος ἔτους περιλαμβάνονται καὶ 150 δισεκατ. ἀφορῶντα φόρον κερδῶν τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἔτους 1951, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπραχθοῦν ἐντὸς τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1951–52, συμφώνως πρὸς προσφάτως δημοσιευθέντα νόμον. 10. Φόρος κληρονομιῶν. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἐσόδου τούτου προβλέπεται αἰσθητῶς μεγαλυτέρα, πρῶτον διότι ἤρξατο καὶ συνεχίζεται μὲ ἱκανοποιητικὸν ρυθμὸν ἡ ἐργασία τῆς περαιώσεως τῶν ἐκκρεμῶν ὑποθέσεων καὶ δεύτερον διότι ὁ θεσμὸς τῆς ὀνομαστικοποιήσεως τῶν μετοχῶν κατέστησε δυνατὴν τὴν σύλληψιν τῆς φορολογητέας ὕλης ἐκ περιουσίας ἐπενδεδυμένης εἰς μετοχάς. Ἀναμφιβόλως ἡ φορολογία αὕτη ἔχει ἀνάγκην προσαρμογῆς καὶ συγχρονισμοῦ τῶν διατάξεων περὶ ἐπιβολῆς τοῦ φόρου, περὶ φορολογικῶν συντελεστῶν καὶ περὶ τῆς διαδικασίας τῆς βεβαιώσεώς της. Ἡ ἐργασία αὕτη ἤρξατο ἤδη. 11. Φόρος μεταβιβάσεως ἀκινήτων. Ἡ προβλεπομένη αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τοῦ οἰκονομ. ἔτους 1951–52, ἐν σχέσει μὲ τὴν τοιαύτην τοῦ ἔτους 1950–51, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἀπὸ τοῦ Ἰανουαρίου 1951 συνεχωνεύθη εἰς τὸν φόρον τοῦτον ἀνερχόμενον τότε εἰς 3% τὸ χαρτόσημον τοῦ συμβολαίου καὶ τῆς μεταγραφῆς ἀνερχομένου τότε εἰς 4% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ ἀκινήτου. Ὁ νέος νόμος περὶ φόρου μεταβιβάσεως εἶναι ὁ πρῶτος μεταπολεμικὸς φορολογικὸς νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου: α.—ἐγένετο συγχρονισμὸς καὶ κωδικοποίησις τῶν σχετικῶν διατάξεων, β.—ἐγένετο συγχώνευσις εἰς ἕνα ἑνιαῖον φορολογικὸν ποσοστὸν ὅλων τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου, ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ ὑπὲρ διαφόρων Ταμείων, γ.—καθιερώθη ἁπλοῦν, ἄνευ γραφειοκρατικῶν διατυπώσεων, σύστημα, ἀμέσου ἀποδόσεως εἰς τοὺς Δήμους, Κοινότητας καὶ Ταμεῖα τῶν δικαιωμάτων των. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ νέου οἰκον. ἔτους 1951–52 περιλαμβάνεται καὶ ποσὸν 6 δισεκατ. τὸ ὁποῖον μέχρι τοῦδε ἀπεδίδετο εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας καὶ τὸ ὁποῖον ἐφεξῆς περιέρχεται εἰς τὸ Δημόσιον, κατόπιν τῆς ἐγγραφῆς εἰδικῆς πιστώσεως εἰς τὸν προϋπολογισμὸν πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. 12. Τέλος ἐπιτηδεύματος. Τὸ ἔσοδον τοῦτο προβλέπεται νὰ ἀποδώσῃ πλείονα, διότι ἐπερατώθη ἤδη ἡ κατάταξις τῶν ὑποχρέων καὶ καθιερώθη τὸ τελικῶς ὑφ’ ἑκάστου ἐπιτηδευματίου ὀφειλόμενον τέλος ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός του. 13. Παρελθόντων ἐτῶν. Ἡ ὑποβολὴ ἀνακριβῶν δηλώσεων, ὑπὸ τῶν ὑποχρέων ἢ ἡ παράλειψις ὑποβολῆς δηλώσεων, ὑποχρεώνει τὸ Δημόσιον ὅπως προβῇ εἰς καταλογισμὸν τοῦ προσήκοντος φόρου, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἐλέγχου, τὸν ὁποῖον ἐνεργοῦν αἱ φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι καὶ τῶν ἐπ’ αὐτοῦ ἀποφάσεων τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Ὁ ἔλεγχος βραδύνει ἐλλείψει προσωπικοῦ, διότι ἐπὶ 2760 ὀργανικῶν θέσεων ὑπῆρχον μέχρι πρὸ διμήνου 760 κεναὶ θέσεις καὶ νῦν ὑπάρχουσι 525 κεναὶ θέσεις. Εἰς τὰ κενὰ ταῦτα δέον νὰ προστεθῶσιν οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὰς τάξεις τοῦ στρατοῦ καὶ οἱ μὴ δυνάμενοι νὰ προσφέρωσιν ὑπηρεσίας λόγῳ χρονίας ἀσθενείας. Συνέπεια τούτου εἶναι ἡ ἐμφάνισις ἐν τῷ προϋπολογισμῷ ἐσόδου 225 ἑκατ. (250 πρὸς 90%) ἐκ βεβαιώσεων φόρου εἰσοδήματος καὶ κεφαλαίων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐνεργηθῶσι μὲν ἐντὸς τοῦ οἰκον. ἔτους 1951–52 θὰ ἀφορῶσιν ὅμως φορολογικὰς ὑποθέσεις τῶν προηγουμένων οἰκονομικῶν ἐτῶν. 14. Δασμοί. Ἡ ἀπόδοσις ὑπελογίσθη ἐν ὄψει τῶν ποσοστῶν καὶ τῶν εἰδῶν τῶν εἰσαχθησομένων ἀγαθῶν συμφώνως πρὸς τὸ πρόγραμμα τὸ καταρτισθὲν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Δὲν ὑπελογίσθη ἀπόδοσις ἐκ δασμοῦ ἐπὶ τῶν ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα θὰ ἀποθηκευθοῦν διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν κανονικὴν ἐφαρμογὴν τοῦ συστήματος τῶν διανομῶν διὰ δελτίου. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ οἰκον. ἔτους 1951–52 περιλαμβάνεται καὶ ποσὸν 88 δισεκατ. ἔσοδον τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τὸ ὁποῖον περιέρχεται εἰς τὸ Δημόσιον, κατόπιν τῆς ἐγγραφῆς εἰς τὸν προϋπολογισμὸν εἰδικῆς πιστώσεως δι’ ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. 15. Φόρος κύκλου ἐργασιῶν. Εἰς τὸν φόρον τοῦτον συνεχωνεύθησαν ἀπὸ τοῦ Ἰανουαρίου 1951: α.— ὁ φόρος ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, β.— ὁ φόρος ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ ἀεριόφωτος, γ.— ὁ φόρος ἀνθρακασβεστίου, καὶ δ.— ὁ φόρος ἐπὶ τοῦ ἀντιτίμου τῶν εἰσιτηρίων τῶν σιδηροδρόμων, τροχιοδρόμων, αὐτοκινήτων, πλωτῶν μέσων καὶ ἀεροπλάνων. Διὰ τῆς τοιαύτης ἑνοποιήσεως διευκολύνονται τὰ μέγιστα οἱ φορολογούμενοι, τὰ δὲ φοροτεχνικὰ ὄργανα, ἀπαλλάσσονται σημαντικῆς ἀπασχολήσεως. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων, ἔχει προσδιορισθῆ ἐν ὄψει τῶν ὑφισταμένων νῦν συνθηκῶν, βασίμως ὅμως ἐλπίζεται ὅτι αὕτη θὰ εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλυτέρα τῶν 220 ἑκατ. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν ἔχει προσδιορισθῆ ἐν ὄψει τῶν εἰσαγωγῶν τῶν προβλεπομένων, ὑπὸ τοῦ προγράμματος εἰς τὰς ὁποίας δὲν περιελήφθησαν τὰ ἀγαθὰ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐναποθηκευθοῦν διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ συστήματος τῶν διανομῶν τοῦ δελτίου. 16. Φόρος πολυτελείας. Ἡ ἀπόδοσις παραμένει εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον λόγῳ τοῦ προβλεπομένου περιορισμοῦ τῆς καταναλώσεως τῶν εἰδῶν τούτων, ὅστις καταβάλλεται προσπάθεια νὰ γίνῃ διὰ τῆς μὴ εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ πολυτελῶν εἰδῶν. 17. Φόρος δημοσίων θεαμάτων. Διὰ τὴν ὑποβοήθησιν τοῦ θεάτρου πρόκειται νὰ γίνῃ μείωσις τῆς φορολογίας ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων αὐτῶν. Ἡ ἀπόδοσις ὅμως δὲν πρόκειται νὰ ἐπηρεασθῇ, διότι τὰ ἐκ τῆς μειώσεως ταύτης ἔσοδα θὰ ἀναπληρωθοῦν ἐκ τῆς ὑφισταμένης φορολογίας ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τοῦ ἱπποδρόμου, τὸ ὁποῖον ἤρξατο ἤδη λειτουργοῦν. Ἐπίσης ἀναμένεται περαιτέρω αὔξησις τοῦ ἐσόδου ἐκ φόρου θεαμάτων, λόγῳ τῆς προβλεπομένης μετὰ τὴν μείωσιν τῆς φορολογίας, ἐπεκτάσεως τῶν ἐργασιῶν αὐτῶν ἐκ τῆς ἐλαττώσεως τῶν τιμῶν τῶν εἰσιτηρίων. 18. Φόρος καταναλώσεως καπνοῦ. Κατὰ τὸ νέον ἔτος πρῶτον θὰ ἐφαρμοσθῇ δι’ ἐτησίαν περίοδον ἡ γενομένη πρὸ πολλῶν μηνῶν διαρρύθμισις τῆς φορολογίας ταύτης, δεύτερον προβλέπεται βελτιωμένη ἀπόδοσις ἐκ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ λαθρεμπορίου σιγαρέττων καὶ πούρων, λόγῳ τῆς συστηματικῆς διώξεώς του καὶ τρίτον ἀναμένεται μικρὰ αὔξησις τῆς καταναλώσεως σιγαρέττων. Ἐκ τῶν λόγων τούτων ἡ προβλεπομένη ἀπόδοσις καθωρίσθη εἰς ποσὸν μεγαλύτερον τῆς τοῦ τρέχοντος ἔτους. 19. Φόρος καταναλώσεως οἰνοπνεύματος. Ἡ ἐφαρμογή, δι’ ἐτησίαν περίοδον, τῆς γενομένης ἤδη κατὰ τὸ τρέχον ἔτος αὐξήσεως τῆς φορολογίας, ὡς καὶ ἡ συστηματικὴ δίωξις τῶν παρανόμως χρησιμοποιουμένων ἀμβύκων, ἐπιτρέπουν τὴν πρόβλεψιν μιᾶς μεγαλυτέρας ἀποδόσεως, ἐν σχέσει μὲ τὴν τοιαύτην τοῦ τρέχοντος ἔτους. 20. Φόρος οἴνου. Προέβημεν εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ φόρου τούτου, ὅστις ἀπέδιδε περίπου 16 δισεκατ. ἐτησίως, διὰ νὰ βοηθήσωμεν τοὺς οἰνοπαραγωγούς, νὰ καταστήσωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν εὐχερεστέραν τὴν διάθεσιν τῶν ὑπαρχόντων ἀποθεμάτων καὶ τέλος νὰ ἀπαλλάξωμεν τὰς ἐφορίας ἀπὸ μίαν μεγάλην ἀπασχόλησιν καὶ τὸ Δημόσιον Ταμεῖον ἀπὸ ἀξιολόγους δαπάνας διὰ τὴν βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν τοῦ ἐν λόγῳ φόρου. 21. Μονοπώλια. Ἡ ἀπόδοσις προβλέπεται μεγαλυτέρα, διότι ἀφ’ ἑνὸς αὐξάνεται ἡ κατανάλωσις τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο θὰ ἐφαρμοσθοῦν, δι’ ἐτησίαν περίοδον, ἡ γενομένη κατὰ τὸ τρέχον ἔτος αὔξησις τῶν τιμῶν αὐτῶν. Σημειοῦται ὅτι, παρὰ τὰς γενομένας αὐξήσεις, αἱ ἰσχύουσαι ἤδη τιμαὶ τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν, δὲν ἔχουσι προσαρμοσθῇ πρὸς τὸν τιμάριθμον, ἀλλὰ εἶναι κατὰ πολὺ μικρότεραι. 22. Συγχρονισμὸς διατάξεων τοῦ χαρτοσήμου. Διὰ τοῦ τελευταίως ἐκδοθέντος Β. Διατάγματος ἐπῆλθον αἱ κατωτέρω οὐσιώδεις τροποποιήσεις εἰς τὸ χαρτόσημον, αἱ ὁποῖαι θὰ ἰσχύσωσιν ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1951: α. — Κατηργήθη ἡ ἀστικὴ κλῖμαξ καὶ ἀντ’ αὐτῆς ἐπιβάλλεται γενικῶς χαρτόσημον 3%. β. — Κατηργήθη ἡ ἐμπορικὴ κλῖμαξ καὶ ἀντ’ αὐτῆς ἐπιβάλλεται γενικῶς χαρτόσημον 1%. Αἱ κλίμακες κατηργήθησαν, διότι ἐνῷ δὲν παρεῖχον οὐδεμίαν οὐσιαστικὴν ἐλάφρυνσιν εἰς τοὺς φορολογουμένους, τοὐναντίον ἐδημιούργουν μεγάλας δυσχερείας εἰς τὰς συναλλαγάς. γ. — Ἐμειώθη ἀπὸ 1,50% εἰς 0,50% τὸ χαρτόσημον ἐπὶ τῶν πράξεων παρατάσεως τῆς διαρκείας τῶν ἑταιρειῶν διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ νομιμοποιηθῶσιν ὅλαι αἱ ὑφιστάμεναι ὁμόρρυθμοι καὶ ἑτερόρρυθμοι ἑταιρεῖαι κλπ. δ.—Περιωρίσθη τὸ χαρτόσημον εἰς 1% διὰ τὰ ἀσφάλιστρα, τὰ καταβαλλόμενα ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, δήμων, κοινοτήτων, νομικῶν προσώπων κλπ. ε.—Κατηργήθη τὸ χαρτόσημον καὶ τὸ πάγιον τέλος ἀπὸ τὰ ἐκδιδόμενα ὑπὸ τοῦ Δημοσίου Ταμείου διπλότυπα εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τελῶν, τὰ ὁποῖα βεβαιοῦνται ὑπὸ τῆς οἰκονομικῆς ἐφορίας καὶ τῆς καπνεφορίας. Τοῦτο διευκολύνει τὸν φορολογούμενον, ὁ ὁποῖος θὰ πληρώνῃ μόνον τὸν φόρον καὶ τίποτε ἄλλο καὶ ἀπαλλάσσει τὰς φοροτεχνικὰς ὑπηρεσίας ἀπὸ ματαίαν καὶ ἐπίπονον ἀπασχόλησιν. ϛ.—Τὸ χαρτόσημον ἐπὶ τῶν γραμματίων καὶ συναλλαγματικῶν ἀπὸ 0,50% κατὰ τρίμηνον, μειοῦται εἰς 0,10% κατὰ μῆνα. Ἡ μείωσις εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι ὑπὲρ τὰ 50%, διότι ἀφ’ ἑνὸς ὑπῆρχε κλῖμαξ καὶ ἀφ’ ἑτέρου κατεβάλλετο χαρτόσημον τριμήνου καὶ διὰ τὰ γραμμάτια μηνιαίας ἢ διμήνου διαρκείας. Τοῦτο, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, θὰ καταστήσῃ τὸν δανεισμὸν εὐθηνότερον κατὰ 1% ἐπὶ τοῦ δανειζομένου ποσοῦ. ζʹ—Τὸ χαρτόσημον ἐπὶ πωλήσεων ἀγαθῶν πρὸς τὸ δημόσιον, τοὺς Δήμους, Κοινότητας, τὰ λοιπὰ νομικὰ πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τὰ ταμεῖα ἀσφαλίσεως καὶ προνοίας, ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα, σωματεῖα ἢ ὀργανισμούς, ἱεροὺς ναούς, μονάς, ἐπιτροπάς, ὡς καὶ πρὸς καταναλωτικοὺς ἢ ἄλλης φύσεως συνεταιρισμούς, περιωρίσθη εἰς 0,20%. Ἐπὶ μικτῶν τιμολογίων (παροχῆς ἐργασίας καὶ ἀξίας ὑλικῶν) πρὸς τὰ αὐτὰ ὡς ἄνω ἢ πρὸς οἱαδήποτε ἄλλα πρόσωπα τὸ χαρτόσημον περιωρίσθη εἰς 0,20%. Αἱ ἀνωτέρω δύο μειώσεις ἐγένοντο ἀφ’ ἑνὸς πρὸς ἐλάφρυνσιν τῶν ὑποχρέων καὶ ἀφ’ ἑτέρου πρὸς διευκόλυνσιν τῶν συναλλασσομένων διὰ τῆς γενικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ τέλους 0,20% ἐπὶ τῶν τιμολογίων χονδρικῆς πωλήσεως ἀγαθῶν κ.λ.π. η.—Ἐπὶ μεταφορᾶς προσώπων καὶ ἀποσκευῶν αὐτῶν, ὡς καὶ ἐπὶ μεταφορᾶς μικροδεμάτων, κατηργήθη τὸ χαρτόσημον. Ἐπὶ μεταφορᾶς ἀγαθῶν τὸ χαρτόσημον περιωρίσθη ἀπὸ 1% εἰς 0,50% ἐπὶ τῶν κομίστρων καὶ τῶν λοιπῶν δικαιωμάτων τοῦ μεταφορέως. θ.—Ἀπηλλάγη τοῦ χαρτοσήμου ἡ θεώρησις διαβατηρίων, τὰ ὁποῖα ἐξεδόθησαν ὑπὸ τῶν προξενικῶν Ἑλληνικῶν ἀρχῶν ἢ τῶν ἀλλοδαπῶν ἀρχῶν, διὰ νὰ διευκολυνθῶσιν οἱ μέλλοντες νὰ ἔλθωσιν εἰς τὴν χώραν Ἕλληνες ἀπόδημοι καὶ οἱ ξένοι τουρίσται. Συγχρόνως περιωρίσθη τὸ χαρτόσημον ἐκδόσεως ὁμαδικῶν διαβατηρίων, διὰ ταξίδιον σπουδῶν, δι’ ἐκπαιδευτικοὺς σκοπούς. ι.—Ἐπὶ συμβιβασμῶν μετὰ τοῦ δημοσίου, νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, ὀργανισμῶν κ.λ.π. καὶ τῶν Τραπεζῶν, διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τοῦ χαρτοσήμου λαμβάνεται ἐφεξῆς ὑπ’ ὄψει τὸ ποσὸν τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ οὐχὶ τὸ ἀμφισβητούμενον ποσόν. ια.— Παρεσχέθη εἰς τὸν οἰκον. ἔφορον ἡ εὐχέρεια νὰ περαιώσῃ τὴν παράβασιν τοῦ χαρτοσήμου συμβιβαστικῶς μὲ καταβολὴν ὑπὸ τοῦ ὑποχρέου τοῦ χαρτοσήμου καὶ προστίμου ἴσου πρὸς τὸ πέμπτον τοῦ χαρτοσήμου τούτου. 23. Ἑνοποίησις τελῶν πολιτικῆς διαδικασίας. Εἰδικὴ ἐπιτροπὴ ἐξ ἀνωτέρων ὑπαλλήλων τῶν Ὑπουργείων Δικαιοσύνης καὶ Οἰκονομικῶν, ἤρχισε τὴν μελέτην διὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν τελῶν τῆς πολιτικῆς διαδικασίας καὶ τὴν ἑνοποίησιν εἰς ἓν τέλος χαρτοσήμου ὅλων τῶν ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου ἢ τῶν τρίτων εἰσπραττομένων κατὰ τὴν πολιτικὴν διαδικασίαν παγίων ἢ ἀναλογικῶν τελῶν χαρτοσήμου ἢ ἑτέρων ἐνσήμων. 24. Συγχρονισμὸς λοιπῶν διατάξεων. Αἱ μετὰ τὸν πόλεμον διαμορφωθεῖσαι συνθῆκαι καὶ αἱ ἀναπτυχθεῖσαι συναλλαγματικαὶ σχέσεις, καθιστοῦν ἐπιβεβλημένον τὸν συγχρονισμὸν τῶν λοιπῶν διατάξεων ἐπιβολῆς καὶ βεβαιώσεως τοῦ τέλους χαρτοσήμου καὶ τὴν ἔνταξίν των εἰς νέον κώδικα κατὰ τρόπον ἁπλοῦν καὶ εὔληπτον. Ἡ ἐργασία αὕτη θὰ ἀπαιτήσῃ μακρὸν χρονικὸν διάστημα, διότι θίγει τὸ σύνολον τῶν καθημερινῶν συναλλακτικῶν σχέσεων. 4. Ἀνάλυσις δαπανῶν. Κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων ἀντιμετωπίσαμεν πλείστας ὅσας δυσχερείας εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν σχετικῶν αὐτοῦ προβλέψεων. Ἡ δυσχέρεια αὕτη δύναται νὰ ἐκτιμηθῇ ἐκ τῶν κατωτέρω πινάκων, εἰς οὓς ἀναγράφονται αἱ ὑπὸ τῶν Ὑπουργείων αἰτηθεῖσαι πιστώσεις, καὶ αἱ τελικῶς γενόμεναι δεκταὶ μετὰ μακρὰν καὶ ἐξονυχιστικὴν ἐπεξεργασίαν τῶν εἰδικῶν προϋπολογισμῶν τῶν Ὑπουργείων καὶ λεπτομερῆ ἐξέτασιν τῶν κατ’ ἰδίαν ποσῶν. Πάντως, νομίζομεν, ὅτι ἐν τῇ ἱεραρχήσει τῶν ἀναγκῶν, ἐπετύχομεν τὴν ἱκανοποίησιν τῶν πλέον μεταξὺ τούτων ἀπαραιτήτων. Προϋπολογισμὸς 1951–52 I. Ὡς ἐζητήθη διὰ τῶν ὑποβληθέντων σχεδίων τῶν Ὑπουργείων

II. Τελικὴ διαμόρφωσις

Ἐκ τῆς συγκρίσεως τῶν ἀνωτέρω πινάκων προκύπτει ὅτι αἱ ὑπὸ τῶν Ὑπουργείων αἰτηθεῖσαι πιστώσεις ἀνήρχοντο εἰς 9.736 δισεκατομ. αἵτινες περιωρίσθησαν εἰς 7.459 δισεκατομ. ἤτοι ἐπὶ ἔλαττον κατὰ 2.277 δισεκατομ. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο πρέπει νὰ προστεθῶσιν 200 δισεκατομμύρια τὰ ὁποῖα παρέστη ἀνάγκη νὰ ἐξοικονομηθῶσι διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων πέραν τῶν ἀνηκόντων αὐτοῖς ἐσόδων τοῦ Α.Ν. 843|48 καὶ μεταβιβαζομένων εἰς τὸ δημόσιον καὶ ὅπερ ποσὸν δὲν περιελαμβάνετο εἰς τὴν ἀρχικὴν αἴτησιν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν. Συνεπῶς τὸ συνολικῶς περικοπὲν ποσὸν ἀνέρχεται εἰς 2.277 δισεκατομμύρια. Οὕτω μὲ συνολικὰ ἔξοδα 7.459 δισεκατομ. καὶ μὲ ὕψος ἐσόδων προϋπολογισμοῦ 5879 δισεκατομ. ἐνισχυμένων μὲ 630 δισεκατομ. ἐκ τῆς εἰδικῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας πρὸς κάλυψιν τῆς δαπάνης προμηθείας ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰδῶν κοινῆς χρήσεως διὰ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις, ἐπετεύχθη ὁ περιορισμὸς τοῦ ἐλλείμματος εἰς 1580 δισεκατομ. καλυφθησομένου κατὰ 380 δισεκατ. ἐκ τῶν ἀπομενουσῶν κατ’ ἔτος ἀδιαθέτων πιστώσεων καὶ ἐξ ἐπιστροφῶν χρημάτων, κατὰ δὲ τὸ ὑπόλοιπον ἐκ 1200 δισεκατ. δι’ ἀναλήψεως ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ δραχμῶν ἀνασυγκροτήσεως. Ἐν συνεχείᾳ παραθέτομεν πίνακα τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων κατὰ κατηγορίας δαπανῶν συγκρινομένων μὲ τὰ ἀντίστοιχα ποσὰ πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51. 1951–1952

1950–1951