1951.03.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 62ᾳ

Πέμπτη 22 Μαρτίου 1951

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 7 μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Λιαροῦτσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Π. ΛΙΑΡΟΥΤΣΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Μποῦτος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κ.λ.π.

§4Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 18420) 28–2–51 ἐγγράφου του διαβιβάζει αἴτησιν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Αἰγαίου, μετὰ ποινικῆς δικογραφίας κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Λέσβου κ. Μ. Γαληνοῦ, κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει καὶ ζητοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τούτου, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Βγενόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων περιφερείας γυμνασίου Κάτω Κλειτορίας–Καλαβρύτων, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν διακοπὴν τῆς λειτουργίας τοῦ γυμνασίου λόγῳ ἐλλείψεως καθηγητῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Γ. Φουντουλάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἡρακλείου Κρήτης, ζητούσης χορήγησιν μεσοπροθέσμων δανείων παρὰ τῇ Ἀγροτικῇ Τραπέζῃ διὰ μικροαρδευτικὰ ἔργα καὶ διὰ κηπευτικὰς καὶ ἄλλας καλλιεργείας. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Γ. Ζάρας, καταθέτει ἀναφορὰν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Φιλιατρῶν, διαμαρτυρομένων διὰ μελετωμένην τροποποίησιν τοῦ Α. Ν. 1487) 1950 «περὶ πωλήσεως σιγαρέττων». Ὁ βουλευτὴς Ἀργολ)θίας κ. Κ. Παπακωνσταντίνου, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Κρήτης, ζητούσης ἵδρυσιν Ὑπουργείου ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου, τροποποίησιν τοῦ νόμου 751 συμφώνως μὲ τὰς ὑποδείξεις τῆς Ἐθνικῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Ἑλλάδος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Μάντακας καταθέτει ἀναφορὰν ἀναπήρων πολέμου Πειραιῶς ζητούντων ἄμεσον οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν ἐξ 20 δισεκατομμυρίων τοῦ Ταμείου Ἀρωγῆς ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Ἑλλάδος πρὸς ἀνακούφισίν των. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ν. Βέης καταθέτει ἀναφορὰν μητέρων, γυναικῶν, ἀδελφῶν καὶ τέκνων τῶν θανατοποινιτῶν, ζητούντων μετατροπὴν τῶν θανατικῶν ποινῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀττ)τίας κ. Δ. Βουρδουμπᾶς καταθέτει ἀναφορὰν συμμοριοπλήκτων πυροπαθῶν Ἀραχώβης, ζητούντων ἄμεσον ἀποστολὴν στεγαστικῶν ὑλικῶν πρὸς στέγασίν των. Ὁ βουλευτὴς Ἀττ)τίας κ. Δ. Βουρδουμπᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀμπελουργῶν Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην χορήγησιν δανείου 600.000 δολλαρίων εἰς Φὶξ πρὸς ἵδρυσιν ἐργοστασίου ζύθου. Ὁ βουλευτὴς Ἀττ)τίας κ. Δ. Βουρδουμπᾶς καταθέτει ἀναφορὰν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Θηβῶν διαμαρτυρομένων διὰ μελετωμένην τροποποίησιν τοῦ Α.Ν. 1487)50 «περὶ πωλήσεως σιγαρέττων». Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ὀργάνων Ἀγροφυλακῆς Εὐβοίας, ζητούντων χαρακτηρισμόν των ὡς Κρατικῶν ὀργάνων καὶ μονιμοποίησίν των, μισθοδοσίαν τῶν ἀπὸ τὸ Δημόσιον Ταμεῖον, χορήγησιν δωρεὰν στολῶν καὶ ὑποδήσεως κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου περιοχῆς Κύμης, διαμαρτυρομένων διὰ μελετωμένην τροποποίησιν τοῦ Α.Ν. 1487)50 «περὶ πωλήσεως σιγαρέττων». Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Συνταξιούχων Ν.Α.Τ. Κύμης καὶ περιχώρων, ζητοῦντος αὔξησιν συντάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Κεντρικῆς καὶ Δυτικῆς Θεσσαλίας, διαμαρτυρομένης διὰ καθυστέρησιν ἐφαρμογῆς τῶν διαταγμάτων τοῦ νόμου 1324)1949 «περὶ προστασίας καὶ ἀποκαταστάσεως ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου». Ὁ βουλευτὴς Αἰτ)νίας κ. Α. Στράτος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Αἰτ)νίας, ζητοῦντος αὔξησιν τῶν Τραπεζιτικῶν πιστώσεων, ἔγκρισιν παρὰ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν δανείων πρὸς τοὺς πληγέντας ἐμπόρους, ἐπαγγελματίας καὶ βιοτέχνας τοῦ Νομοῦ Αἰτ)νίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Β. Μουράτογλου καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Τεχνιτῶν οἰκοδομῶν Ἐδέσσης, ζητοῦντος ἄμεσον ἐπέκτασιν τοῦ Ταμείου ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως ἐργατοτεχνιτῶν δοκιμῶν καὶ ξυλουργῶν καὶ ἐν τῇ πόλει Ἐδέσης. Ἀνάπηροι καὶ θύματα πολέμου Σύρου καὶ Τροπαίων διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην τροποποίησιν τοῦ Α.Ν. 1487)50 «περὶ πωλήσεως σιγαρέτων». Οἱ δασικοὶ Συνεταιρισμοὶ Ὀλυμπιάδος, Γοματίου καὶ Μεγάλης Παναγίας, ἐκφράζουν τὰς εὐχαριστίας των πρὸς τὸν Ὑπουργὸν Ἐμπορίου διὰ περιορισμὸν χρησιμοποιήσεως ὑγρῶν καυσίμων. Ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος Σύρου, διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν Ἐφετείου εἰς Λέσβον. Ὁ κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1343)1949 Α. Ν. «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων ἀφορώντων τὰς ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ προαγωγὰς Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς». Ὁ κ. Α. Λαμπρόπουλος (Ὑπουργὸς Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 405 τῆς 13.5.50 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Ἡ ἐπὶ τῶν Θρησκευμάτων καὶ Ἐθνικῆς Παιδείας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως προθεσμίας τῶν ἐξετάσεων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 132) 1946 φοιτητῶν καὶ περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως πανεπιστημιακῶν τινων διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῆς Βιομηχανίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ ἀνωτάτου ὁρίου καταβαλλομένων χρηματικῶν ποσῶν διὰ τὴν χορήγησιν ἀδείας ἱδρύσεως κλπ. ἢ λειτουργίας βιομηχανικῶν ἐργοστασίων κ.λ.π.». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαλύσεως τοῦ Ταμείου Συντάξεων Προσωπικοῦ Ἑταιρειῶν Ἠλεκτρισμοῦ καὶ Μεταφορῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Ράλλης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς ἰσχυούσης Στρατολογικῆς Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Μπουραντᾶς, Γ. Ἀνδρουλακάκης, Κ. Μανιαδάκης, Γ. Στράτος, Π. Κάντζιας, Ι. Λύρας, Π. Σταθόπουλος, Δ. Μπαρμπαλιᾶς κ. ἄ καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ 1343)49 Α.Ν. «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων ἀφορώντων τὰς ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ προαγωγὰς Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ

ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1488) 50 Α.Ν. «περὶ ἐνισχύσεως τῶν διὰ προσωπικῆς τῶν κατοίκων ἐργασίας ἐκτελουμένων κοινοτικῶν ἔργων».

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1488)50 Α.Ν. «περὶ ἐνισχύσεως τῶν διὰ προσωπικῆς τῶν κατοίκων ἐργασίας ἐκτελουμένων κοινοτικῶν ἔργων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δωρεὰν ἀκινήτου κτήματος τοῦ Δήμου Ἀθηναίων εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως διὰ τὴν ἀνέγερσιν λαϊκῶν κατοικιῶν», ὡς τοῦτο ἐτροποποιήθη.

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου ὡς ἐτροποποιήθη, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ παραχωρήσεως δωρεὰν ἀκινήτου κτήματος, τοῦ Δήμου Ἀθηναίων εἰς τὸ Ταμεῖον τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως διὰ τὴν ἀνέγερσιν λαϊκῶν κατοικιῶν». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 864)49 «περὶ ὁριστικῆς κατατάξεως εἰς τὸ στράτευμα μαθητῶν τῆς Στρατιωτικῆς Σχολῆς Εὐελπίδων Ι καὶ ΙΙ τάξεως».

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου, «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α. Ν. 864)49 «περὶ ὁριστικῆς κατατάξεως εἰς τὸ στράτευμα μαθητῶν τῆς Στρατιωτικῆς Σχολῆς Εὐελπίδων Ι καὶ ΙΙ τάξεως». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν.Δ. 1224)49 «περὶ τρόπου πληρώσεως τῶν κενῶν θέσεων μονίμων ἀξιωματικῶν τοῦ σώματος Στρατολογίας».

§12ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν.Δ. 1224)49 «περὶ τρόπου πληρώσεως κενῶν θέσεων μονίμων ἀξιωματικῶν τοῦ Σώματος Στρατολογίας». Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 13 τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως «περὶ Κώδικος καταστάσεως τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων».

§14ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ κρατηθῇ.

§15Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐσωτερ.). Κύριε Πρόεδρε, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἰσάγεται ὡς κῶδιξ μετὰ ἐμπεριστατωμένην ἐπεξεργασίαν τοῦ ὅλου θέματος καὶ ἀπὸ τὰς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου καὶ ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν. Πολλοὶ τῶν κ. συναδέλφων ὑπέβαλον τροπολογίας. Οὐδεμία τροπολογία ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ νομοθετήματος εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἐφ’ ὅσον εἰσάγεται ὡς κῶδιξ. Ἡ Βουλὴ θὰ ἀποφασίσῃ, ἢ τὸν δέχεται ὡς κώδικα, ἢ τὸν ἀπορρίπτει ὡς κώδικα. Ἑπομένως παρακαλῶ τὴν Βουλὴν ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρῖσμα νὰ ἐξετάσῃ τὸ θέμα. Τροπολογία οὐδεμία εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὴ συμφώνως πρὸς τὸ Σύνταγμα.

§16Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ἀκριβῶς αἱ τροπολογίαι ποὺ ἔγιναν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐνεσωματώθησαν εἰς τὸν κώδικα.

§17Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Προεδρ. Κυβερν.). Ἐφ’ ὅσον τὸ ζήτημα εἶναι καθωρισμένον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν δεκταὶ τροπολογίαι. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, τὸ δέχεται ἢ δὲν τὸ δέχεται;

§18Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαγορευθῇ, διότι ἠμπορεῖ ἐκ τῆς συζητήσεως νὰ προκύψῃ ὅτι τὸ ἀπορρίπτει ἢ ὅτι τὸ ἀποδέχεται ἡ Βουλή. Ἐπὶ τροπολογιῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ συζήτησις.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε κρατεῖται.

§20Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐσωτερ.). Αὐτὸ ποὺ ὑποστηρίζει ὁ συνάδελφος κ. Καλκάνης τὸ εἶπον καὶ ἐγὼ εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ Βουλὴ ἐὰν θέλῃ νὰ τὸ κρατήσῃ διὰ νὰ τὸ συζητήσῃ κατ’ ἀρχήν, ἢ τὸ δέχεται ἢ τὸ ἀπορρίπτει ὡς κώδικα, ἔχει καλῶς. Ἐὰν ὅμως τινὲς ἐκ τῶν κ.κ. συναδέλφου ζητοῦν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου διὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὰς τροπολογίας των, τροπολογίαι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν δεκταί.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 13 κρατεῖται. Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 984)1949 Νόμου «περὶ ἑορτασμοῦ τῆς 19ης ἑκατονταετηρίδος τῆς Χριστιανικῆς Ἑλλάδος».

§22ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ, ἀριθμ. 984)1949 Νόμου «περὶ ἑορτασμοῦ τῆς 19ης ἑκατονταετηρίδος τῆς Χριστιανικῆς Ἑλλάδος». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν ἀφορώντων εἰς τὴν Διοίκησιν καὶ τὴν ὑπηρεσιακὴν κατάστασιν τῶν Δωδεκανησίων ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν».

§24ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν ἀφορώντων εἰς τὴν Διοίκησιν καὶ τὴν ὑπηρεσιακὴν κατάστασιν τῶν Δωδεκανησίων ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 1661)1951 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἔτους τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ».

§26ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 1661)1951 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἔτους τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ».

§28Γ. ΜΟΔΗΣ (Ὑφ. Παιδείας). Ἀποσύρω τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων διατάξεων».

§29Κ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ. Πληροφορῶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι τὸ πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν σημερινὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν ἀναγεγραμμένον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδήλωσεν ὅτι ἀποσύρει, ἔχει ἤδη ψηφισθῆ ὑπὸ τῆς Βουλῆς καὶ ἰσχύει ὡς νόμος τοῦ Κράτους ὑπ’ ἀριθ. 1657 ἀπὸ τῆς 15 Ἰανουαρίου ἐ. ἔ. Παρὰ ταῦτα παραπέμπεται ἐκ νέου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἐγκρίνεται ὑπ’ αὐτῆς, καὶ εἰσάγεται πάλιν σήμερον πρὸς συζήτησιν. Αὐτὴ κ. συνάδελφοι εἶναι ἡ ἐνημερότης τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ τῆς ἁρμοδίας Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὥστε νὰ ζητῆται ἐπιψήφισις νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἀπὸ διμήνου εἶναι νόμος τοῦ Κράτους.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τῶν σχεδίων νόμων «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1504)50 «περὶ ἀναθεωρήσεως ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων, παροχῆς εὐεργετημάτων εἰς προσερχομένους συμμορίτας, τροποποιήσεως τοῦ Νόμου 3861 καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». 2) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1553)50 Α.Ν. «περὶ διακοπῆς τῆς προφυλακίσεως κατηγοριῶν τινῶν ὑποδίκων καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α.Ν. 1504)50». 3) «Περὶ παροχῆς εὐεργετημάτων εἰς τοὺς διαπράξαντας ἀδικήματα σχέσιν ἔχοντα πρὸς τὴν καταστολὴν τῆς Ἀνταρσίας». Ὁ κ. Κοΐνης, εἰσηγητὴς ἔχει τὸν λόγον.

§31Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, ἀποσκοπεῖ τὴν κύρωσιν τοῦ Α. Ν. 1504. Θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Βουλὴ ὅτι μετὰ τὰς ἐκλογάς, ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ τὸν Στρατηγὸν Πλαστήραν κατέθεσε 4 νομοσχέδια, τὰ ἀποκληθέντα μέτρα ἐπιεικείας ἢ μέτρα δικαιοσύνης. Ἐκ τούτων τὰ τρία ἐνεσωματώθησαν εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ δὲν περιελήφθη ἐκ λόγων Κυβερνητικῆς Πολιτικῆς τὸ νομοσχέδιον «περὶ προσωρινῆς ἀπολύσεως καταδίκων». Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ μετὰ μακρὰν συζήτησιν καὶ ἐπεξεργασίαν συναφῆ δι’ ἑτέρων νόμων, κατέληξεν εἰς πορίσματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει σας. Κυρίως προέρχονται ἐκ συμφωνίας πρὸς τὴν πεῖραν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Α. Ν. 1504, διότι ἤδη ὁ ἀναγκαστικὸς οὗτος νόμος, ἔχει ἐφαρμοσθῆ καὶ ἰσχύει καὶ βάσει αὐτοῦ ἔχουν ἐκδοθῆ καὶ ἀποφάσεις. (Δὲν εἶναι τοῦ παρόντος διότι ἐξηντλήθη τὸ θέμα τῆς κατ’ ἀρχὴν συζητήσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου). Ἡ σκοπιμότης καὶ ἡ ἀνάγκη των, κατεδείχθη καὶ ἀπὸ τὰς ἐπανειλημμένας συζητήσεις ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου. Ἀρκεῖ μόνον μία ἀνάγνωσις εἰς τὰς ἐφημερίδας τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων ἀπὸ τακτικοὺς δικαστὰς καὶ ἡ μείωσις τῶν ἐπιβληθεισῶν ποινῶν, ἢ ἡ ἀπαλλαγὴ κατηγορουμένων, νὰ πείσῃ πόσον ἦτο ἀναγκαῖος ὁ ὑπὸ κρίσιν νόμος. Εἶναι γνωστὸν ὅτι τὰ ἔκτακτα μέτρα καὶ ἡ λειτουργία τῶν ἐκτάκτων δικαστηρίων ὑπηγορεύθησαν ἀπὸ ὑπερτάτην ἀνάγκην τῆς πολιτείας. Εἶναι γνωστὸν ἐπίσης καὶ δὲν ἀμφισβητεῖται, ὅτι εἶναι σκληρὰ μέτρα καὶ δικαστήρια τοιαύτης σκοπιμότητος δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ τὴν ἀπόλυτον ψυχραιμίαν νὰ ἀποδώσουν ὅ,τι ἀπαιτοῦν οἱ κανόνες, οἱ παραδεδεγμένοι ἀπὸ αἰώνων, καὶ οἱ κανόνες τῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν ἀπονομὴν τοῦ δικαίου. Ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠδύναντο νὰ εἶναι ἄριστοι καὶ ὡς δικασταί, διότι τὸ ἀπέδειξαν, εἶναι φυσικὸν νὰ ὑποστοῦν τὴν ἐπήρειαν τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα διήρχετο ἡ πατρίς μας, πολλῷ δὲ μᾶλλον, ὅταν τινὲς ἐξ αὐτῶν ἦσαν παθόντες. Πέραν τούτου, οἱ ἀξιωματικοὶ αὐτοί, ὅταν ἐδίκαζον, ἤκουον τοὺς κρότους τοῦ πυροβόλου καὶ εἶχον ὑπ’ ὄψει των, ζωντανὴν τὴν εἰκόνα τῶν γεγονότων, εὔλογον νὰ ὑποστοῦν τὴν συγκίνησιν καὶ ἐπήρειαν καὶ νὰ μὴν εἶναι ἀπολύτως ψύχραιμοι καὶ ἀνεπηρέαστοι. Δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψει μου, ἴσως οἱ στρατιωτικοὶ καλύτερον ἐμοῦ γνωρίζουν, ὅτι ὑπάρχει ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, εἰς τὸν Ἀγγλικὸν στρατὸν καὶ ἔχει θεσπισθῆ διὰ τοὺς τραυματίας ἀξιωματικούς, εἰδικὴ κατάστασις καὶ ἂν ἀναρρώσουν, διότι εἶναι εὔλογον νὰ ὑποστοῦν καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ τραύματος μίαν συγκίνησιν. Φαντασθῆτε ὅταν συντρέχῃ ἡ ψυχικὴ συγκίνησις, τὴν ὁποίαν ὑπέστησαν οἱ ἀξιωματικοί. Διότι πολλοὶ ἐκ τῶν ἀπαρτιζόντων τὰ δικαστήρια, ἦσαν καὶ τραυματίαι, ἀνάπηροι, κατὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς δικαιοσύνης, καὶ μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι ἐπετέλουν τὸ καθῆκόν των, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα εἶδον εἰς τὰς μάχας καὶ καθ’ ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα, ἀνίκανοι νὰ διίδουν διὰ μέσου τῶν ἀψύχων ἐγγράφων, ἢ διὰ τῶν προχείρων μαρτυριῶν τὴν πραγματικὴν ἀλήθειαν, ἔφθασαν εἰς πλάνας. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι καὶ πεπειραμένοι δικασταὶ μὲ μακρὰν ἱστορίαν δικαστικὴν ὑπέστησαν πλάνην καὶ δι’ αὐτὸ ὁ δεύτερος βαθμὸς ὑπάρχει καὶ πέραν τούτου καὶ τὸ ἀκυρωτικόν. Φαντάζεσθε πόσον εἶναι εὐκολώτερον νὰ ὑποπέσουν οἱ νέοι ἀξιωματικοὶ, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον τὴν προπαρασκευὴν νὰ διεισδύσουν καὶ εἰς τὰ ἄψυχα ἔγγραφα (ἐὰν ἦτο δυνατὴ ἡ τοιαύτη διείσδυσις) καὶ εἰς μαρτυρίας ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εἶχον ἐπηρεασθῆ ἀπὸ τὴν καθολικὴν συγκίνησιν καὶ τὴν ἀτμόσφαιραν τοῦ περιβάλλοντος νὰ ἀποφασίσουν. Αὐτὸ ὑπῆρξεν τρανὴ πεποίθησις τῶν δικαστῶν ὅτι ὠφέλουν τὴν Πατρίδα. Ὑπῆρξαν ὅμως κατὰ τὸ πλεῖστον αὐστηραὶ καὶ ἐνίοτε ἐπαναλαμβάνω κατὰ τὸ πλεῖστον πεπλανημέναι. Τοῦτον τὸν σκοπὸν ἔχει τὸ νομοσχέδιον καὶ ὁ Α.Ν. εἰδικῶς εἰς τὸ πρῶτον κεφάλαιον. Ὑπάρχουν ἀποφάσεις Σ. Χαρίτων, τὸ ὁποῖον δὲν ἦτο δυνατὸν, διότι δὲν εἶχεν ὑπ’ ὄψει του τὴν ζωντανὴν εἰκόνα τῆς ὅλης διαδικασίας, διότι τὰ ἔγγραφα τὰ ὁποῖα ἤγαγον στὴν καταδίκην τοῦ πρώτου βαθμοῦ, μ’ ὅλα ταῦτα ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὑπῆρξαν ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων, αἱ ὁποῖαι ἐκήρυξαν ἀποφάσεις ἐκτάκτων Στρατοδικείων αἱ ὁποῖαι ἐπέβαλον τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, πεπλανημένας καὶ τοὺς ἀπήλλαξαν. Καὶ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, νομίζω, δὲν κάμνει τὶ τὸ νέον εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὑφίσταται ἡ κατάστασις ἐκείνη, ἡ ὁποία ὑπηγόρευσε τὰ τόσα προηγούμενα ψηφίσματα ἀποσυμφορήσεως μέτρα ἐπιεικείας καὶ περιέλαβε καὶ τὸ κεφάλαιον τοῦ ὑπὸ ἔκφρασιν Α. Ν. διὰ τοῦ ὁποίου παρέχεται ἡ εὐκαιρία τῆς ἀναθεωρήσεως. Ἐπ’ αὐτοῦ ἡ Κοινοβουλευτικὴ, Ἐπιτροπὴ ἔκαμεν ὡρισμένας παρατηρήσεις, ἐπουσιώδεις τινάς καὶ μίαν ἢ δευτερουσιαστικάς, τὰς ὁποίας θέτω ὑπ’ ὄψει σας διὰ νὰ μὴ μακρηγορήσω ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, διότι νομίζω ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ τις οὔτε ἐκ τῶν δικηγόρων οὔτε ἄλλος, μέλος τῆς πεπολιτισμένης κοινωνίας ὁ ὁποῖος θὰ ἀρνηθῇ ὅτι εἶναι ἀρετὴ τῆς Δημοκρατίας εἶναι ὑποχρέωσις τῆς πεπολιτισμένης κοινωνίας νὰ παρέχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀποστῇ ἀπὸ τὸν φυσικὸν δικαστὴν ἢ καὶ ἀπὸ τὸν τακτικὸν δικαστήν, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κατεδικάσθη διὰ νὰ φύγῃ τὸ παράπονον ὅτι ἐσπευσμένως καὶ ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῆς ἀντιλήψεως τῆς σκοπιμότητος ἐδικάσθη καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἠδυνήθη νὰ προσκομίσῃ τὰ ὅσα ἐνόμιζεν ἔγγραφα διὰ νὰ κριθῇ δικαίως. Καὶ θὰ ἀναπτύξω δι’ ὀλίγων εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, καὶ τὰς ὑφισταμένας τροπολογίας τῆς Ἐπιτροπῆς. Εἰς τὸ ἄρθρον 1, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὰς προθεσμίας, ἡ Ἐπιτροπὴ δὲν ἔχει καμμίαν παρατήρησιν καὶ προτείνει νὰ ψηφισθῇ ὡς ἔχει. Εἰς τὸ ἄρθρον 2 τροποποιεῖ τὴν λέξιν αὐτοπροσώπως. Εἰς τὴν ἄσκησιν δηλαδὴ τῆς ἀναθεωρήσεως, ὑπῆρχεν ἡ διάταξις ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀσκήσῃ αὐτοπροσώπως ὁ καταδικασθεὶς καὶ παρέχεται ἡ εὐχέρεια νὰ τὴν ἀσκήσῃ καὶ διὰ πληρεξουσίου. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 δὲν προτείνει οὐδεμίαν τροπολογίαν. Εἰς τὸ ἄρθρον 4 εἰς τὸν τελευταῖον στίχον τῆς αʹ παραγράφου φραστικῶς διαμορφώνει καὶ προτείνει τὸ αὐτό, ὅπως δύναται ὁ κατηγορούμενος νὰ ἐξετάσῃ τρεῖς μάρτυρας ὑπερασπίσεως. Προσθέτω εἰς τὴν βʹ. παράγραφον ἀντὶ τοῦ ἐπισήμου δικαστικοῦ πληρεξουσίου καὶ τὴν εὐχέρειαν δι’ ἁπλῆς ἐπιστολῆς.

§32Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Αὐτὰ σήμερον ἔχουν σημασίαν διότι ἐκεῖ ποὺ εἶχον νὰ γίνουν αἰτήσεις ἀναθεωρήσεως ἔχουν ἤδη γίνει καὶ ἔχει λήξει ἡ προθεσμία.

§33Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ὀρθόν, ἀλλ’ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν;

§34Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Διότι ἡμεῖς καλούμεθα νὰ ψηφίσωμεν νόμον, ὁ ὁποῖος ἤδη ἔχει φέρει τὰ ἀποτελέσματά του. Οἱ ἐγκληματίαι εἶναι ἐκτὸς τῶν φυλακῶν, τὰ ἔνδικα μέσα ἔχουν ἀσκηθῆ καὶ κατὰ συνέπειαν εἰς μάτην ἀγωνιζόμεθα καὶ ὁμιλοῦμεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐκτὸς ἐὰν ἔχωμεν ἀντίθετον γνώμην.

§35Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κατ’ ἐλάχιστον ποσοστὸν τῶν ὅσων εἴπατε εὑρίσκεσθε ἐν τῇ ἀληθείᾳ, διότι ἡ προθεσμία ἴσως ἔληγε καὶ ἡ αὐτοπρόσωπος ἐμφάνισις εἶχε ρυθμισθῆ. Σᾶς πληροφορῶ ὅμως ὅτι ὑπάρχουν καὶ πληρεξούσια, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ἐκ τῶν χιλιάδων αἰτήσεων ἀναθεωρήσεως δὲν ἐξεδικάσθησαν οὔτε ἑκατοντάδες. Ἑπομένως, ὑφίσταται ὁ νόμος καὶ πρόκειται νὰ ἐγκριθῇ. Ἐδικάσθησαν ἴσως 50–100 δικογραφίαι. Δὲν εἶναι ἑπομένως ἀκριβὲς τοῦτο, κ. συνάδελφε. Ἀναφέρω ὅτι εἰς τὴν βʹ παράγραφον προστίθεται ἡ παράβασις καὶ ἀντὶ διὰ πληρεξουσίου, τὸ ὁποῖον συντάσσεται, καὶ δι’ ἁπλῆς ἐπιστολῆς. Δὲν εἶναι καινοτομία τοῦτο, διότι ἄλλοτε ἐγένετο αὐτὸς ὁ συμβιβασμὸς καὶ τὴν ἐπιστολὴν τὴν ἐδέχετο τὸ ἀναθεωρητικὸν καὶ ἐγένετο καὶ αὐτεπάγγελτος διορισμός. Εἰς τὰς παραγράφους τῶν ἄρθρων 4 καὶ 5 δὲν προτείνεται οὐδεμία τροποποίησις. Εἰς τὸ ἄρθρον 6 ἡ Ἐπιτροπὴ προτείνει τὰς ἑξῆς βελτιώσεις διὰ τῆς ἀντικαταστάσεως τούτης. Δηλαδή, παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὸν Πρόεδρον τοῦ ἀναθεωρητικοῦ νὰ παραπέμψῃ τὰς δικογραφίας δι’ ὅσας ἔχουν ἐπιβληθῆ ἐπανορθωτικαὶ ποιναί, εἰς τὰ Πλημμελειοδικεῖα καὶ εἰς Ἐφετεῖα, δι’ ὅσας κρίνει ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ παραπεμφθοῦν μετὰ Βασιλικὸν διάταγμα. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις οὐδενὸς μέλους τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἐγὼ προσωπικῶς εἶχον τὴν γνώμην καὶ ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι καθολικὴ ἡ εὐχέρεια νὰ παραπεμφθοῦν εἰς μεγάλον βαθμὸν εἰς τὰ Πλημμελειοδικεῖα διὰ τὴν ταχεῖαν ἐκδίκασιν, διότι ἤδη εὑρισκόμεθα τόσους μήνας μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ νόμου καὶ δὲν ἔχουν ἀκόμη καταρτισθῆ εὑρετήρια τῶν δικογραφιῶν. Θέτω δὲ μίαν πληροφορίαν εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὁ ὁποῖος παρίσταται, ὅτι εἰς Λάρισαν ὑφίσταται ἕνας Γραμματεύς, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ εὔφημον ὄνομα (Ὑπ)γὸς Ποντίκης, ὁ ὁποῖος ἀναδιφεῖ τὰς δικογραφίας ἀλλὰ ἐξ αὐτῶν μόνον 8 ἀπέστειλε καὶ εἶναι μέγας ὁ ὄγκος τῶν δικογραφιῶν καὶ ἐὰν δὲν ἐνισχυθῇ αἱ δικογραφίαι δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναθεωρηθοῦν.

§36Α. ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ σύνολον τῶν αἰτήσεων πόσον εἶναι;

§37Γ. ΚΟΪΝΗΣ. 13–14.000. Μὴ σᾶς τρομάζει ὁ ἀριθμός, διότι ἐὰν μετὰ τὸν προσδιορισμὸν καὶ τὴν ταξινόμησιν παραπεμφθοῦν εἰς τὰ Ἐφετεῖα, μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ὀφείλεται εἰς οὐδεμίαν ἄλλην ὑπαιτιότητα, ἀλλὰ λόγῳ τῆς καταργήσεως τῶν ἐκτάκτων στρατοδικείων καὶ τῆς διαρθρώσεως δὲν ἀπεστάλησαν αἱ δικογραφίαι. Ἐὰν ἀποσταλοῦν αἱ δικογραφίαι θὰ κατανεμηθοῦν εἰς τὰ Ἐφετεῖα καὶ τὸν μεγαλύτερον ἀριθμὸν θὰ ἔχουν αἱ Ἀθῆναι αἱ ὁποῖαι δὲν θὰ ὑπερβοῦν τὰς 1000–1500 δικογραφίας. Ἐὰν μὲ τὰ δύο τμήματα καὶ τὸ Ἐφετεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχει πολλὰ τμήματα, ὑπάρξῃ καὶ διάθεσις διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ αὐτὴ ἡ στενόχωρος κατάστασις εἰς βάρος τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Κράτους, εἰς βάρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι τυχὸν ἀθῶοι καὶ προσδοκοῦν νὰ ἐκδικασθοῦν διὰ νὰ ἐξέλθουν τῶν φυλακῶν καὶ τῆς ὠργανωμένης κοινωνίας, ἡ ὁποία περιμένει αὐτὰ τὰ μέτρα, ἐὰν λέγω, ὑπάρχῃ διάθεσις, εἶναι δυνατὸν ἐντὸς 3μήνου νὰ προσδιορισθοῦν αἱ ὑποθέσεις αὐταί. Διὰ τὴν καθυστέρησιν αὐτῶν τῶν δικογραφιῶν δὲν εὐθύνεται οὔτε ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης οὔτε ὁ Πρόεδρος τοῦ ἀναθεωρητικοῦ. Διότι τὸ πρῶτον ἐνεφανίσθη αὐτὴ ἡ ἀνύψωσις καὶ τώρα ἀντιμετωπίζεται, καὶ μετὰ τὴν ἄφιξιν τῶν δικογραφιῶν θὰ ἴδητε ὅτι ἐντὸς 3μήνου δὲν θὰ ὑπάρχῃ δικογραφία. Εἰσερχόμεθα εἰς τὸ 2ον κεφάλαιον, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε κατ’ ἐπανάληψιν τὴν Ἐπιτροπὴν εἰς ἐπανειλημμένας συζητήσεις. Ἔχουν κατατεθῆ καὶ ἑρμηνευτικοὶ νόμοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπακολουθήσουν. Ἀλλὰ καὶ ἡ δικαιοσύνη εὑρίσκεται εἰς δισταγμὸν πῶς θὰ τὸ ἐφαρμόσῃ. Ἡ παράγραφος βʹ ἐγέννησε πολλὰς ἀμφιβολίας. Ὑπῆρξαν εἰσαγγελεῖς, οἱ ὁποῖοι διετύπωσαν πικοίλας ἀπόψεις καὶ παρέσυρον καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ καταθέσῃ καὶ 2ον Α.Ν. ὡς πρὸς τὴν ἑρμηνείαν. Εἶναι τὸ σοβαρώτερον θέμα τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ τὸ προσέξῃ............. Ἀφορᾷ κυρίως τὴν ὑπόθεσιν τῆς αὐθορμήτου προσελεύσεως. Ἡ αὐθόρμητος προσέλευσις ἐγένετο ποικιλοτρόπως εἰς τὸ παρελθόν. Ὑπάρχουν Μονάδες, αἱ ὁποῖαι δὲν ὑφίστανται καὶ καθίσταται ἀδύνατον νὰ εὑρεθῇ ὁ Προϊστάμενος νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὴν ὑπογραφήν του. Εἴχομεν ἓν χαρακτηριστικὸν παράδειγμα καὶ ἄλλων, οἱ ὁποῖοι εἶχον διάφορον ἀντίληψιν περὶ τοῦ νόμου καὶ τῆς ἑρμηνείας του καὶ ἔθεσαν τὴν σφραγῖδα τῆς ἀντιλήψεώς των αὐτῆς εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου. Διοικητὴς Μονάδος, ὁ συνάδελφος κ. Κουτσοπέταλος μᾶς ἐνεφάνισεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν, ὡς ἐβεβαίου, ὅτι αὐθορμήτως προσελθὼν δὲν εἶχε τὴν ἐλευθέραν βούλησιν, ἀλλ’ ἐξηναγκάσθη ὑπὸ τῶν γονέων του καὶ κατ’ ἀκολουθίαν δὲν ἐμπίπτει εἰς τὰς διατάξεις τῆς παραγράφου ταύτης. Εἶναι ἀνεξέλεγκτος ἡ βούλησις τοῦ ἀξιωματικοῦ νὰ εἰσέλθῃ, εἰς τὴν βούλησιν τοῦ αὐθορμήτως προσελθόντος καὶ ὑπῆρχε μεγάλη ματαιοπονία εἰς τὴν ἐξεύρεσιν τοῦ Προϊσταμένου. Δὲν ὑπῆρχον αἱ Μονάδες αὐταί. Δηλ. ἔπρεπε νὰ προσέλθῃ εἰς τὴν Χωροφυλακὴν ἢ εἰς τὴν Ἀστυνομίαν, ἡ ὁποία δὲν εἶχεν ὑπ’ ὄψει της, ὅτι θὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἠθέλησε νὰ ἁπλουστεύσῃ τοῦτο καὶ ἔχει προσθέσει παράγραφον ἔχουσαν οὕτω: «........ ........ (ἀναγινώσκει) ............». Δὲν διαφωνεῖ εἰς ἄλλο τι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἢ μὴ μόνον—καὶ ἐπισημαίνω τὴν διαφωνίαν του διὰ νὰ τὴν ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Βουλὴ—εἰς τὸν χρόνον, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ ἀναδράμῃ ὁ νόμος, ἐὰν δηλ. ἡ αὐθόρμητος προσέλευσις περιορίζεται χρονικῶς καὶ μέχρι ποίου σημείου. Ὑπῆρξαν Εἰσαγγελεῖς, οἱ ὁποῖοι διετύπωσαν τὴν περίεργον δι’ ἐμὲ ἀντίληψιν, ὅτι οἱ προσελθόντες πρὸ τοῦ ψηφίσματος ΚΘʹ. πρὸ δηλ. τοῦ 47–48 δὲν ὑπάγονται εἰς τὸν Ἀναγκαστικὸν Νόμον. Φαντάζεσθε πόσον εἶναι πρωτοφανὴς διὰ νὰ μὴ εἴπω τι ἄλλο, ἡ ἀντίληψις αὐτή. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ συμμοριτισμὸς εἶχε τὴν ψευδαίσθησιν τῆς νίκης καὶ διεξεδίκει ταύτην καὶ δὲν εἶχε καὶ τὴν εὐχαίρειαν —διότι πλὴν τῶν ἀστικῶν κέντρων, ἡ ὕπαιθρος κατείχετο ἐν πολλοῖς—αὐτὸς μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς του διέλαθε διὰ τῶν ἀγρύπνως παρακολουθούντων συμμοριτῶν καὶ παρουσιάσθη μετὰ τοῦ ὅπλου του καὶ δὲν ἐπολέμησε τὸ Κράτος καὶ ἀφήρεσεν ἕνα ὅπλον ἀπὸ τοὺς συμμορίτας δὲν τυγχάνει τῆς προστασίας τοῦ νόμου, καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τὸ 1949.........

§38Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουρ. Δικαιοσύνης). Ἐὰν ἀφήρεσε, θὰ ὑπήγετο εἰς τὸ ΚΘʹ ψήφισμα.

§39Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀμφισβητήσιμον.

§40Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουρ. Δικαιοσύνης). Σεῖς θέλετε νὰ περιληφθοῦν ὅλοι, ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐκεῖθεν.

§41Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Εἶναι κ. Ὑπουργὲ θλιβερώτατον, ὁ συμμορίτης, ὁ ὁποῖος προσῆλθεν αὐθορμήτως τὸ 1946 καὶ εὑρίσκεται ἐν ταῖς φυλακαῖς, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπολέμησε τὸ Κράτος εἶναι φυλακισμένος ἔκτοτε καὶ εἶναι εἰς ἥσσονα μοῖραν οὗτος, καὶ δὲν τυγχάνει τοῦ εὐεργετήματος, τὸ ὁποῖον ἀπολαμβάνει ὁ ἐπὶ 4ετίαν πολεμήσας τὸ Κράτος, νὰ εἶναι εἰς ἥσσονα μοῖραν ἀπὸ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τὸ 1949, ὅταν δὲν ὑπῆρχεν ὠργανωμένος συμμοριτισμός, ὅτι εἶχε κριθῆ ἡ τύχη τοῦ συμμοριτισμοῦ, προσῆλθε, διὰ νὰ σώσῃ ἑαυτόν, διότι δὲν ἠδύνατο νὰ ἀποζήσῃ ἐκ τῆς τροφοδοσίας καὶ τῆς λεηλασίας τῆς ὑπαίθρου. Αὐτὸς νὰ τυγχάνῃ τοῦ εὐεργετήματος καὶ ὁ ἄλλος νὰ μὴ τυγχάνῃ;

§42Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, τὸ νομοσχέδιον ἔχει ἕνα ὡρισμένον σκοπόν. Ὅπως σᾶς εἶναι γνωστόν, τῇ συστάσει βεβαίως τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ τῇ συστάσει τῆς ἡγεσίας τοῦ στρατεύματος δι’ ὡρισμένον σκοπόν, ἐπρόκειτο νὰ καταληφθοῦν ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ νόμου ὡρισμέναι περιπτώσεις ἐγκληματιῶν. Βεβαίως ἠμπορεῖ νὰ συζητήσῃ κανεὶς περὶ τοῦ εἰς ποῖον χρονικὸν σημεῖον πρέπει νὰ ἀναδράμῃ, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλὰ καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις νομίζω, ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ δὲν ἠμπορεῖ νὰ δεχθῇ παρελκύσεις ἢ συζήτησιν ἀναδρομῆς. Τὸ πολὺ τὸ ὁποῖον θὰ ἐδέχετο, θὰ ἦτο νὰ θεωρηθοῦν, ὅτι ἐμπίπτουν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι παρουσιάσθησαν μετὰ τὴν ἐκπνοὴν τῶν προθεσμιῶν τῶν παραχωρηθεισῶν ὑπὸ τοῦ ΚΘʹ ψηφίσματος. Παρέχω τὴν πληροφορίαν αὐτὴν εἰς τὴν Βουλήν, διὰ νὰ εἶναι ἐν γνώσει τῶν ἀντιλήψεων τῆς Κυβερνήσεως.

§43Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Διατὶ οἱ πρὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ μέτρου δὲν πρέπει νὰ περιληφθοῦν;

§44Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης). Διότι παρεσχέθησαν τρεῖς–τετράκις αἱ εὐχέρειαι, ἐὰν πράγματι εἶχον τὴν διάθεσιν νὰ παρουσιασθοῦν νὰ τύχουν τοῦ εὐεργετήματος. Ὅσοι δὲν παρουσιάσθησαν τότε παρουσιάσθησαν μεταγενεστέρως καὶ ἐμπίπτουν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον ἔχομεν ὑπὸ κρίσιν. Αὐτοὶ ἐτιμωρήθησαν δι’ ἀποφάσεων ἀμετακλήτων, διότι δὲν ἐμπίπτουν εἰς τὸ ΚΘʹ ψήφισμα καὶ τὰ προγενέστερα μέτρα. Καὶ ἔρχονται τώρα καὶ ζητοῦν τὴν ἀνατροπὴν μιᾶς καταστάσεως ἡ ὁποία ἔχει παγιωθῆ ἀπὸ τριετίας.

§45Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Δὲν νομίζω κ. Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ δείξωμε μίαν αὐστηρότητα δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προέλαβον τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὰ μέτρα καὶ μόνοι των παρουσιάσθησαν, πρὶν ἢ ληφθοῦν τοιαῦτα μέτρα. Ὀφείλομεν ἔστω καὶ ἐὰν ἔχουν ἐκδοθῆ ἀποφάσεις καταδικαστικαί, ὀφείλομεν νὰ τοὺς περιλάβωμε καὶ αὐτούς, κατὰ μείζονα λόγον, διότι προέτρεξαν τῆς σκέψεως τῆς Κυβερνήσεως, διότι ἄλλως τε θὰ ἦτο ἀντίθετον πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ δικαίου νὰ ἀφήσωμεν αὐτοὺς μόνον εἰς τὰς φυλακάς, τοὺς δὲ μεταγενεστέρως προσελθόντας νὰ τοὺς ὑπαγάγωμεν εἰς κυβερνητικὰς διατάξεις. Προσέξατέ το σᾶς παρακαλῶ, διότι εἶναι θέμα δικαιοσύνης καὶ ἰσότητος ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Πρέπει λοιπὸν νὰ τοὺς περιλάβωμε καὶ αὐτούς.

§46Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἤθελον τὸ ἑξῆς νὰ εἴπω, σχετικῶς μὲ τὴν παρατήρησιν τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Ρέντης. Ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας διάφοροι, εὑρισκόμενοι εἰς ὁμάδας ἀνταρτῶν πρὸ τοῦ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον ἔλεγεν ὅτι οἱ προσερχόμενοι ἀπολαμβάνουσιν ἀμνηστίας, 10–12 ἡμέρας πρὶν ἢ ἐκδοθῇ τὸ ψήφισμα, ὑπήκοντες εἰς ὁδηγίας, εἰς ἐκκλήσεις τὰς ὁποίας ἔκαμον οἱ Νομάρχαι, καὶ οἱ Διοικηταὶ τῆς Ἀστυνομίας, προσῆλθον αὐθορμήτως μόνοι των καὶ παρεδόθησαν εἰς τοὺς Νομάρχας καὶ πρὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ ΚΘʹ. ψηφίσματος. Μετὰ τὴν αὐθόρμητον προσέλευσιν αὐτῶν ἐξεδόθη τὸ ψήφισμα, τὸ ὁποῖον καθώριζεν, ὅτι οἱ προσερχόμενοι ἀπὸ τῆς 1ης Σεπτεμβρίου καὶ ἐντεῦθεν ἀμνηστεύονται. Ἐνῷ οἱ προσελθόντες αὐθορμήτως 10 ἡμέρας πρὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ ψηφίσματος κατεδικάσθησαν καὶ τινὲς μάλιστα εἰς θάνατον. Νομίζω, ὅτι ὀρθῶς ὁ κ. Ρέντης ὑποστηρίζει, ὅτι ἔργον ὑψίστης δικαιοσύνης εἶναι, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι προσῆλθον πρὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου, ὑπείκοντες εἰς μίαν εὐσυνείδητον θέλησιν, χωρὶς νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψει των ὅτι θὰ ἀμνηστευθοῦν νὰ τοὺς περιβάλωμεν εἰς τὴν διάταξιν καὶ νὰ μὴ εὑρίσκωνται εἰς καλυτέραν μοῖραν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, ἔχοντες ὑπ’ ὄψει ὅτι θὰ ἀμνηστευθοῦν, προσῆλθον εἰς τὰς ἀρχάς. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἔργον δικαιοσύνης ἡ ἀποδοχὴ αὐτῆς τῆς διατάξεως, διότι ἡ ἀνισότης ἄλλως θὰ εἶναι πρώτου μεγέθους.

§47Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐγὼ συντάσσομαι προσωπικῶς μὲ τὰς ἀπόψεις καὶ τὰς ἀντιρρήσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅτι ἐφ’ ὅσον εἰς τόσα καὶ τόσα ἐγκλήματα παρεσχέθη ἡ ἀμνηστία, καὶ ἡ ἄφεσις ἁμαρτιῶν, καὶ εἰς προθεσμίαν, τὴν ὁποίαν ὁρίζει τὸ ψήφισμα, δὲν νομίζω ὅτι εἶναι φοβερὸν νὰ δοθῇ ἀμνηστία καὶ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παρουσιάσθησαν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν. Θέτω ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς ὅτι εἰς τρίτον νομοσχέδιον τὸ συζητούμενον δέον νὰ ὑπάρξῃ ἴση μεταχείρισις, καὶ εἰς τοὺς δράσαντας κατὰ τὸν ἀντισυμμοριακὸν ἀγῶνα. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς περὶ ἐλλείψεως τῆς βεβαιώσεως τῆς αὐθορμήτου προσελεύσεως καὶ ἡ ἐπιτροπὴ διετύπωσε τὴν 5ην παράγραφον, ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: «...... ........ (ἀναγινώσκει) ........». Ὁμολογῶ, ὅτι αἱ ἐπιφυλάξεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης δὲν εἶναι ἀδικαιολόγητοι ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβαρύνωμεν τὴν βεβαρυμένην ποινικὴν δικαιοσύνην. Ἀλλά, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἄριστος νομικὸς θὰ εἶχε ὑπ’ ὄψει του τὸ δόγμα ὅτι εἶναι προτιμότερον νὰ ἐξέλθουν τῶν φυλακῶν 100 ἔνοχοι παρὰ νὰ παραμείνῃ εἷς ἀθῶος. Ἐὰν ἰσχύσῃ ἡ ἄποψις τῆς ἐφαρμογῆς εὐεργετικῶν διατάξεων διὰ τοὺς αὐθορμήτως προσελθόντας, νομίζω ὅτι θὰ εἶναι σκληρὸν τὸ μέτρον νὰ στερήσωμεν τούτους νὰ τὸ ἀποδείξουν. Δὲν νομίζω λοιπὸν ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ Συμβοιλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν δύναται νὰ ἐπηρεάσῃ τὸν τακτικὸν δικαστὴν νὰ διατάξῃ τὴν περαιτέρω ἀνάκρισιν. Εἰς τὴν 2αν παράγραφον τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἁρμόδιον καθιστᾷ διὰ νὰ κρίνῃ τὸ Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν. Εἰς τὴν 3ην παράγραφον τοῦ ἰδίου ἄρθρου προστίθεται ἡ ἔφεσις κατὰ τῶν βουλευμάτων τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν. Εἰς τὴν παράγραφον 4 προστίθεται ὅτι οἱ Α.Ν. 709 καὶ 915 διατηροῦνται ἐν ἰσχύϊ. Εἰς τὸ κεφάλαιον 3 ὑπάρχει τροποποίησις τοῦ νόμου περὶ ἀπονομῆς χάριτος. Εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ἔχω νὰ παρατηρήσω ὅτι δὲν λαμβάνεται πρόνοια, διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν διὰ τοῦτο εἶναι ὑπεύθυνος ὁ προκάτοχος Ὑπουργὸς, προκειμένου ὡς εἶπεν χθὲς ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν περὶ τῆς αὐξήσεως τῶν καθαριστριῶν νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ ἐὰν εἶναι ἀπαραίτητη καὶ ἀναγκαία ἡ αὔξησις αὐτή.

§48Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). Εἰς τὸ ἄρθρον 11 ὑπάρχει διαφωνία ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν εἰς τὸ ζήτημα τοῦ κατὰ πόσον ἐπιτρέπεται ἡ ἐπανεξέτασις τῶν αἰτήσεων χάριτος τῶν καταδικασθέντων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπησχολήθη μὲ τὸ θέμα αὐτό. Ἐπαναλαμβάνω ὅσα εἶπεν τότε, ὅτι εἰς τὸν νόμον 3861 ὑπάρχει ἡ παγία διάταξις, ὅτι οἱ καταδικασθέντες εἰς θάνατον μετὰ τὴν πάροδον 5ετίας αὐτομάτως μετατρέπεται ἡ ποινή των εἰς ἰσόβια δεσμά. Διατηροῦμεν μίαν ἐκκρεμότητα, ἡ ὁποία ἀπησχόλησεν τὴν Βουλὴν κατ’ ἐπανάληψιν μὲ ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι μεγάλο, διότι πέραν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δύνανται οὐσιαστικῶς νὰ ἐπανεξετάσουν τὴν ὑπόθεσίν των καὶ νὰ τύχουν τοῦ εὐεργετήματος ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ........ Πέραν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἶχον τὸ δικαίωμα, ἐπαναλαμβάνω, τῆς οὐσιαστικῆς, διότι ἡ ἀναθεώρησις εἶναι οὐσιαστικὸν τακτικὸν ἔνδικον μέσον ὑπάρχουν καί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατεδικάσθησαν ἀπὸ κακουργιοδικεῖα καὶ δι’ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει οὐδεμία εὐχέρεια. Ἐγγίζουν τινὲς τὴν πενταετίαν, ἢ ἀπολείπουν ὡρισμένοι μῆνες ἢ ἔτος, διότι ἐφθάσαμεν ἀτυχῶς εἰς τὰ τόσα ἔτη τῶν συζητήσεων καὶ αὐτοὶ εἶναι ἑκατοντάδες. Δὲν νομίζω ὅτι ἐπετρέπετο κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν Δικαιοσύνης κατὰ τὴν κρίσιν τότε τῶν 4 νομοσχεδίων τὰ ὁποῖα δὲν διετυπώθησαν εἰς νόμον, ἀλλ’ ἐξ αὐτῶν ἠντλήθη τὸ παρὸν νομοσχέδιον, νὰ εἴχομεν προτείνει τὸν περιορισμόν. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἂς μὴ χαρακτηρίσω τὴν ἐμφάνισιν τοῦ Κράτους διὰ νὰ μὴ εἴπω βαρεῖαν ἔκφρασιν, εἶναι ἐν πάσῃ περιπτώσει, σοβαρὸν νὰ διατηρῆται αὐτὴ ἡ ἐκκρεμότης καὶ νὰ ἀναμένουν καθ’ ἡμέραν τὴν ἡμερομηνίαν τῆς συμπληρώσεως τῆς πενταετίας. Θὰ ἔπρεπε ριζικῶς νὰ ρυθμισθῇ. Διότι ἐν τοῖς πράγμασι οὐδεὶς ἐκ τούτων πρόκειται νὰ ἐκτελεσθῇ. Ἐὰν ἔπρεπε νὰ ἐκτελεσθῇ ἢ ὄχι δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Ἐὰν ἦσαν, ἢ ὄχι δίκαιαι αἱ ἀποφάσεις δὲν ἔχομεν δικαίωμα νὰ τὶς κρίνωμεν. Ἀλλὰ νὰ κρατήσωμεν ἐπὶ τριετίαν ἢ τετραετίαν καταδικασθέντας εἰς θάνατον καὶ δὲν ἔχομεν αὐτὴν τὴν γενναιότητα νὰ μετατρέψωμεν τὴν ποινήν των ἀφοῦ ὁπωσδήποτε δὲν θὰ τοὺς ἐκτελέσωμεν, τὶ ἐπιτελεῖται δι’ αὐτῆς τῆς Δαμοκλείου σπάθης, τί, ἐπιτελεῖται ἀπὸ ἀπόψεως σοβαρότητος τοῦ Κράτους, νὰ διατηρῆται ἡ ἀπόφασις αὐτή, ἡ ὁποία δὲν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθῇ.

§49Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζετε ὅτι δὲν ἀσκεῖ καμμίαν ἀνασχετικὴν ἐπίδρασιν ἡ ὕπαρξις τῶν ἀποφάσεων διὰ τοὺς κρατουμένους κομμουνιστάς;

§50Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δι’ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ πλέον καταδικασθῆ, νομίζω καὶ ὁ πρώην Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ ὁ παρὼν Ὑπουργὸς θὰ συμφωνήσουν ὅτι δι’ αὐτοὺς οὐδεμίαν ἐπίδρασιν ἔχει ἡ ἀπόφασις. Γνωρίζετε ὅλοι σας ποία ἡ δύναμίς των, ποία ἡ ἀντίληψις ποὺ ἔχουν καὶ δὲν πιστεύω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἢ ἡ ὑπηρεσία θὰ ἔλθῃ ἐδῶ νὰ σᾶς εἴπῃ ὅτι αὐτοὶ ἔχουν γίνει ἀρνάκια, διότι φοβοῦνται τὴν ἐκτέλεσιν. Ἐὰν ἔχουν μεταβληθῆ, εἶναι ἄλλοι οἱ παράγοντες οἱ ὁποῖοι τοὺς μετέβαλον. Ἄλλοι παράγοντες τοὺς μετέβαλον καὶ ἄλλαι ἐπιρροαὶ μετέβαλον τὰς ἀντιλήψεις, ἢ τὴν διαγωγήν των εἰς τὰς φυλακάς. Ἔχω ἀπόλυτον πεποίθησιν περὶ αὐτοῦ καὶ ἐὰν ἀκούσω τὸ ἀντίθετον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης δὲν θὰ πεισθῶ, ὅτι ἀπὸ τὴν ἀπειλουμένην δῆθεν ἐκτέλεσιν τῆς ἀποφάσεως τὴν ὁποίαν γνωρίζουν καλλίτερον ἀπὸ ἡμᾶς, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐκτελεσθῇ καὶ γνωρίζουν τὶ γίνεται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δι’ αὐτούς, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἐπηρεάσῃ. Διὰ νὰ μὴ ὑφίσταται αὐτὴ ἡ κατάστασις, ἤθελον ἐὰν συμφωνῇ καὶ ἡ Βουλὴ νὰ .........(δὲν ἠκούσθη)... ἡ γνώμη νὰ δοθῇ καὶ ἡ εὐχέρεια τῆς χάριτος νὰ μᾶς διευκολύνῃ τὸ Συμβούλιον Χαρίτων διὰ νὰ γνωματεύσῃ, διὰ νὰ τερματισθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασις νὰ μὴ ἀπασχολούμεθα. Δὲν ἐνδιαφέρομαι δι’ αὐτούς, οὔτε κανένα γνωρίζω, οὔτε κανένα ἔχω, διότι κατὰ σύμπτωσιν δὲν παριστάμην οὔτε ὡς δικηγόρος, παρὰ εἰς δύο ἢ τρεῖς ὑποθέσεις μόνον. Ἐὰν ἐξ αὐτῶν τῶν ὑποθέσεων ἔκρινον, θὰ ἔφθανα εἰς τὰ ἀπώτατα ἄκρα τῆς ἐπιεικείας. Κατὰ τὴν ὑπεράσπισιν εἰς μίαν δίκην, θὰ ἐνθυμῆσθε πολλοὶ ἐκ τῶν κυρίων συναδέλφων τὴν δίκην, τοῦ Ναυτικοῦ, ὅσοι γνωρίζετε τί ἦτο ἐκείνη ἡ δίκη, ἐπειδὴ θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἦτο μεμονωμένη καὶ δὲν εἶχε τὰς ὁμοίας της, δι’ αὐτὸ συγκρατοῦμαι εἰς τὰς ἐπιεικεῖς μου ἀπόψεις. Ὅσοι τὴν ἔζησαν τὴν ὑπόθεσιν ἐκείνην ἐὰν θελήσουν ν’ ἀντλήσουν ἐπιχειρήματα, ἢ ἐὰν νομίσουν ὅτι καὶ ἄλλαι ὑπῆρχον ὅμοιαι, δὲν ἠξεύρω οἱ ἐκ τῶν νομικῶν οἱ καλῆς πίστεως ἄνθρωποι, οἱ ψύχραιμοι καὶ πολιτισμένοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπηρεάζονται ἐκ τῶν φανατικῶν καὶ ἐξ ἐκείνων τῶν δειλῶν, οἱ ὁποῖοι κατὰ κανόνα δημιουργοῦν τὴν ἀδιαλλαξίαν, διότι μόνον οἱ δειλοὶ εἶναι ἀδιάλλακτοι καὶ αὐτοὶ φθάνουν εἰς τὴν ἀδιαλλαξίαν θὰ ἔφθανον μαζί μου εἰς τὰ ἀπώτατα ἄκρα τῆς ἐπιεικείας.

§51Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Αὐτοὶ ποὺ ἐσφάγησαν τὸν Δεκέμβριον ἦσαν δειλοί;

§52Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν ἦσαν οἱ ἀδιάλλακτοι αὐτοί. Διατὶ ἀνακατέψατε πράγματα ποὺ δὲν μπερδεύονται.

§53Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἔχουν κάποιαν σχέσιν.

§54Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σχέσιν. Ἐδῶ πρόκειται περὶ ἐγκληματιῶν οἱ ὁποῖοι δικάζονται καὶ κρίνεται ὁ βαθμὸς τῆς ἐνοχῆς των, ἐκεῖ ἐπρόκειτο περὶ νομοταγῶν πολιτῶν, ἢ πολιτῶν ὑπηρετούντων τὴν ἔννομον τάξιν.

§55Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Τοὺς ὁποίους ἐθεωροῦσαν ἀδιαλλάκτους καὶ τοὺς ἔσφαξαν.

§56Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν κρίνω τὴν ἀδιαλλαξίαν ἐξ ἐκείνης τῆς ἀντιλήψεως ἐκείνων. Ἐγὼ δὲν ἐπῆρα τὰς ἄλλας ἀπόψεις, διότι ἐὰν ἐπίστευον τὴν ἀδιαλλαξίαν ἐκείνων θὰ συνετασσόμην μετ’ ἐκείνων. Δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ προσάψητε σκέψεις αἱ ὁποῖαι δὲν μοῦ ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ μυαλό. Ἐὰν ἐσφάγησαν διότι ὑπηρέτησαν τὴν Πατρίδα, ἐσφάγησαν ὑπὸ ἐχθρῶν τοῦ Κράτους καὶ εἶναι ἄξιοι πάσης συμπαθείας. Εἰς αὐτοὺς ἀποδίδομεν καθημερινῶς τιμήν. Δὲν ὁμιλῶ περὶ αὐτῶν, διότι ἐκ συμπτώσεως ἀφοῦ μὲ προκαλέσατε θὰ τὸ εἴπω, διότι ἐκεῖνοι ποὺ ἔπαθον καὶ οἱ περισσότερον παθόντες, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν ταλαιπωρίες, δὲν ἐμφανίζονται μὲ τὴν σημαίαν τῆς ἀδιαλλαξίας, ἐμφανίζονται τινὲς οἱ ὁποῖοι ἐκαπηλεύθησαν τὰ πάντα καὶ δὲν ὑπέστησαν οὐδεμίαν ταλαιπωρίαν, δὲν ἐδεινοπάθησαν καὶ ἐν ὀνόματι τῆς συγκινήσεως ἐκ τῶν παθῶν τῶν ἄλλων, αὐτοὶ ἐμφανίζουν τὴν ἀπόλυτον ἀδιαλλαξίαν καὶ συσκοτίζουν τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ τὴν κατάστασιν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ τὸ δίκαιον καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ μέση ὁδός. (Χειροκροτήματα).

§57Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ὑποθέτω ὅτι ἡ προέλευσις τῶν χειροκροτημάτων τὰ ὁποῖα ἠκολούθησαν τοὺς λόγους σας, θὰ σᾶς πείσουν πόσον εἶναι ............... ..... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).....

§58Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν κάμνω πολιτικήν.

§59Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐπειδὴ ὡρισμένοι παθόντες δὲν ἐκινήθησαν δὲν ἕπεται ὅτι ἡ Πολιτεία δὲν πρέπει νὰ κινήσῃ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου.

§60Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν εἶπον αὐτό, οὔτε τὰ χειροκροτήματα, εἶχον αὐτὴν τὴν ἔννοιαν. Δὲν ἠξίωσα νὰ μὲ χειροκροτήσουν ὅσοι δὲν πιστεύουν. Ἔχω τὴν ἀξίωσιν ὅσοι πιστεύουν καὶ πονοῦν αὐτὸν τὸν τόπον καὶ ὅσοι νομίζουν ὅτι εἶναι χρήσιμον νὰ μὴ καταλαμβάνωνται ἀπὸ τὴν ἀδιαλλαξίαν καὶ νὰ παρασύρωνται ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατὰ κανόνα δι’ ἐμὲ ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν τὴν ὁποίαν εἶπον, νὰ ἔχουν τὴν ἀντίληψιν ὅτι δὲν ........... (δὲν ἠκούσθη).... Δὲν ἀναμιγνύω, ὅπως ἄλλοι, τοὺς πολίτας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπετέλεσαν τὸ καθῆκον των καὶ εἶναι ἄξιοι σεβασμοῦ. Διπλοῦ σεβασμοῦ εἶναι οἱ ψύχραιμοι, οἱ παθόντες, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐὰν προσέφερον ὑπηρεσίας, δὲν κατέστρεψαν τὰς ὑπηρεσίας των μὲ τὴν ἀδιαλλαξίαν των τὴν κενὴν περιεχομένου. Διὰ νὰ τελειώνω ἔχω τὴν γνώμην ὅτι, εἰς τὸ ἄρθρον 11, ἔπρεπε ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ δεχθῇ τὴν προθεσμίαν, ὅπως τὴν διατυπώνει ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ διὰ νὰ τερματισθῇ αὐτὴ ἡ πληγή. Εἰς τὸ κεφάλαιον 4ον ἀναφέρεται ἡ κατάργησις τοῦ στοιχείου Ο.Γ. Δὲν ἔχει θέμα πρὸς συζήτησιν. Εἰς τὸ ἄρθρον 13 γίνεται διευκρίνησις καὶ προσθήκη. Εἰς τὸν Α. Ν. τοῦ 1947, ἀναγράφονται αἱ λέξεις «κατάδικοι ἐπὶ παρανόμῳ ὁπλοφορίᾳ καὶ κάτοχοι ὅπλου». Ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Βουλὴ ὅτι ὑπῆρξε διχογνωμία τοῦ Εἰσαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Κόλλια. Διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ 509 ἐγεννήθησαν ζητήματα. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου περίπτωσιν δι’ ἓν ὅπλον τὸ ὁποῖον δὲν ἠδύνατο νὰ ἐκπυρσοκροτήσῃ ἐνῷ τὰ Συμβούλια Πλημμελειυδικῶν καὶ Ἐφετῶν εἶπον ὅτι ἐμπίπτει εἰς τὸ 509, παραλλήλως ἐξεδόθησαν ἀποφάσεις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ ἐπέβαλον τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Νομίζω ὅτι αὐτὸς οὗτος ὁ νόμος 509 περὶ τῆς παρανόμου ὁπλοφορίας ὁμιλεῖ, καὶ προστίθεται καὶ ἡ κατοχὴ ὅπλου. Τέλος εἰς τὸ ἄρθρον 13 ἡ προθεσμία, καθ’ ἣν τῆς δεκαετίας, ἐὰν δὲν ὑποπέσῃ εἰς ἄλλο ἀδίκημα περιορίζεται εἰς πενταετίαν καὶ ἡ ποινὴ τῶν τριῶν μηνῶν, ἥτις προβλέπεται αὐξάνεται εἰς ἑνὸς ἔτους καὶ δι’ ἀδικήματα ἐκ δόλου διαπραχθέντα, προστίθεται παράγραφος εἰς τὸ ἄρθρον 14, ὅτι παραπέμπονται κατὰ διαταγὴν τοῦ πρωτοδίκου βουλεύματος, ἐπέχουν θέσιν πρωτοδίκου βουλεύματος καὶ ἐπιτρέπεται τὸ ἔνδικον μέσον. Διευκρινίζεται δι’ ἑτέρας προσθήκης ὅτι ἐὰν ἐξεδόθησαν βουλεύματα ἀντίθετα πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου 7 καὶ 8 ὡς ψηφίζεται, ἐπιτρέπεται νὰ ἐπανασυζητηθοῦν. Ἐπὶ πλέον προστίθεται ὅτι θεωροῦνται παραγεγραμμένα τὰ ἀδικήματα τῆς ἐξυβρίσεως τῶν ἄρθρων 20, 21 τοῦ νόμου περὶ ἐξυβρίσεως τῆς 23ης Νοεμβρίου 1937 καὶ δυσφημήσεως τοῦ 506, τῶν διαπραχθέντων ὑπὸ βουλευτῶν τῆς διαρκούσης 4ης Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς, διαρκούσης τῆς βουλευτικῆς αὐτῆς περιόδου, τέλος προστίθεται τὸ ἄρθρον 18, καθ’ ὃ «ἡ ἀληθὴς ἔννοια τῆς παραγράφου 1 ........................ ...............(ἀναγινώσκει)........». Ὑπάρχει καὶ τροπολογία, ἐκτὸς τῆς ἐπιτροπῆς, τὴν ὁποίαν υἱοθετεῖ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅπως τῶν εὐεργετημάτων ποὺ ἀνέφερον, ἀπολαμβάνουν πάντες οἱ διωχθέντες ἢ καταδικασθέντες δι’ ἀξιόποινον πρᾶξιν. Νομίζω ὅτι ταύτην προτείνει ἢ ἀποδέχεται καὶ τὸ Γ.Ε.Σ. ὅπως «οἱ καταδικασθέντες ........................ .............(ἀναγινώσκει).........». Αὐτὰ εἶχον νὰ εἴπω περὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ὡρισμέναι φράσεις ἐδημιούργησαν ἀντιθέσεις καὶ ἐπέφερον κάποιαν ὄξυνσιν τῆς συζητήσεως, διότι γνωρίζω πόσον ἀκόμη ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι ἠλεκτρισμένη καὶ πόσον εἶναι δυσάρεστος ἡ ἀνάμνησις τοῦ τραγικοῦ αὐτοῦ παρελθόντος.

§61Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἡ ἀνάμνησις τῶν ἐγκλημάτων ἀνήκει εἰς τοὺς δειλούς.

§62Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Οἱ δειλοὶ δὲν ἀνήκουν εἰς μίαν παράταξιν, κ. συνάδελφε, ἀνήκουν εἰς ὅλας τὰς παρατάξεις.

§63Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἐσφάγησαν ἀπὸ μίαν παράταξιν.

§64Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Οἱ δειλοὶ δὲν ἐμπίπτουν εἰς τὴν ἐθνικόφρονα παράταξιν μόνον.

§65Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Μὰ δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ δεκτὸς ὁ χαρακτηρισμὸς σας, ὅτι αὐτοὶ εἶναι δειλοί.

§66Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Θὰ εἴπω ὅτι ἀδιάλλακτοι τῶν συμπτώσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως συμβαίνει πάντοτε, ὑπῆρξαν ὄχι οἱ παθόντες..., οὔτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀγωνισθῆ, οὔτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν ὑπὲρ τῶν πατρώων ἰδεωδῶν, οὔτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, εἴτε αἱ οἰκογένειαί των, εἴτε οἱ ἴδιοι προσέφερον θυσίας, ἀλλὰ τινές, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἐκ δειλίας, καὶ εἶναι γνώρισμα τῶν δειλῶν νὰ εἶναι ἀδιάλλακτοι .......

§67Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν ὅτι οἱ λόγοι σας ἀπηχοῦν τὸ αἴσθημα τῶν οἰκογενειῶν, αἱ ὁποῖαι ἀπηρφανίσθησαν. Καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶσθε εὐλαβέστεροι πρὸς τὴν ὀδύνην καὶ τὸν πόνον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸ δρᾶμα αὐτὸ καὶ δὲν ἦτο ἐπιτετραμμένον εἰς βουλευτὴν ἀνελθόντα εἰς τὸ βῆμα νὰ καταλογίσῃ δειλίαν εἰς τὰς οἰκογενείας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἐπλήγησαν καὶ αἱ ὁποῖαι ἐζήτησαν δικαιοσύνην ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν Πατρίδα καὶ δικαιοσύνην δὲν εὑρῆκαν καὶ εἶδον πάντοτε τοὺς σφαγεῖς νὰ ἀπολύωνται ἀπὸ τὰς φυλακάς, διὰ νὰ ἐπαναλάβουν καὶ πάλιν τὸ ὄργιον, μόλις ἐπῆραν τὴν χάριν καὶ τὴν ἀμνηστίαν.

§68Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Διατηρεῖτε, κ. συνάδελφε, τὴν ἐντύπωσιν ὅτι εἶναι σχετικὰ πρὸς τὰ ὅσα εἶπον ἐγώ, αὐτά, τὰ ὁποῖα εἴπατε ἢ μήπως ἐλέχθησαν διὰ νὰ γραφοῦν εἰς τὰ πρακτικά;

§69Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε συνάδελφε, θὰ εἶναι προτιμότερον νὰ μὴ δανείζεσθε λέξεις καὶ φράσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν πρὸ ἡμερῶν προκειμένου περὶ τῶν συνθηκῶν καὶ τοῦ σκοποῦ διὰ τὸν ὁποῖον καθεὶς ἐδῶ λαμβάνει τὸν λόγον. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι δὲν μ’ ἐνδιαφέρει ἐὰν θὰ ἐγγραφοῦν αἱ φράσεις μου εἰς τὰ πρακτικά. Σᾶς πληροφορῶ ἐπίσης ὅτι δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζετε τὴν γνώμην τῶν οἰκογενειῶν τῶν θυμάτων, διότι σεῖς δὲν ἐδοκιμάσατε τὸν πόνον καὶ τὴν ὀδύνην αὐτῶν. Νὰ ἀφήσετε εἰς ἄλλους νὰ ἀπηχοῦν τὸ αἴσθημα αὐτῶν.

§70Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, λυποῦμαι εἰλικρινῶς. Δὲν θέλω νὰ ὀξύνω τὴν συζήτησιν, διότι ἐὰν τοιοῦτον τι ἔλεγον θὰ σᾶς ἐπέτρεπον νὰ κάμετε αὐτὰς τὰς συζητήσεις τὰς ὀργίλας, ἀλλά, ὄχι μόνον δὲν εἶπον τοιοῦτον τι, ὄχι μόνον δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ μοῦ ἀποδώσετε τοιαύτην σκέψιν, ὅτι τὰ θύματα τοῦ συμμοριτισμοῦ ἢ τὰς οἰκογενείας των τὰς κατατάσσω εἰς τοὺς δειλούς, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐπανέλαβον κατὰ κόρον καὶ νομίζω ὅτι εἰς ἁπλῆν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἐπειδὴ βλέπω μίαν τάσιν δυσφορίας μίαν τάσιν, δὲν ἠξεύρω εἴτε ἐκ παρεξηγήσεως, εἴτε ἐξ ἀδυναμίας διατυπώσεως ὑπ’ ἐμοῦ τοῦ νοημάτων. Καὶ ἐπαναλαμβάνω τὰ ὅσα εἶπον. Ἐὰν σεῖς ἔχητε ἀναλάβει τὸ μονοπώλιον τῆς ὑπερασπίσεως τῶν δειλῶν, ἐκείνων τῶν ὁποίων θὰ εἴπω τώρα, ἐγὼ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ σᾶς ἀρνηθῶ σᾶς εἶπον ὅτι καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι εἶναι τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικὰ ἐδῶ, τὰ ὁποῖα θὰ μαρτυρήσουν κατὰ τραγικὴν σύμπτωσιν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν ὑπὲρ τοῦ Κράτους, οἱ ὁποῖοι ἔπαθον καὶ δικαιοῦνται περισσότερον νὰ ἔχουν τὸ προβάδισμα καὶ τῆς ἐμφανίσεως τῶν φωνασκιῶν μὲ ηὐξημένα δικαιώματα ἐσίγησαν καὶ μὲ ἀξιοπρέπειαν ἐνεφανίσθησαν.

§71Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Δὲν εἶναι καθόλου ἀκριβὲς ὅτι ἐσίγησαν. Δὲν ἐσίγησαν ποτέ. Μόνον κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῶν συνοδοιπόρων ἐσίγησαν.

§72Α. ΙΩΣΗΦ. Ὑπάρχει ἡ ἀπόδειξις τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἐκλογῶν.

§73Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Δὲν ἐνεφανίσθησαν οὔτε μὲ φωνασκίας, οὔτε......

§74Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ πῆτε ποῖος ἔδωσε λόγον διὰ τὰ θύματα τοῦ Μελιγαλᾶ; Μὲ ποῖον δικαίωμα ὁμιλεῖτε ἐκ μέρους τῶν θυμάτων καὶ δίδετε συγχωρητήρια;

§75Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Νομίζετε ὅτι οἱ προσφεύγοντες εἰς τὰ δικαστήρια λέγονται φωνασκοί; Ἐὰν τοῦτο ἐννοῆτε δὲν χρειάζονται ἐξηγήσεις. Βλέπομεν ἀπ’ ἀρχῆς νὰ καταβάλληται μία προσπάθεια νὰ δημιουργηθῇ μία ἀτμόσφαιρα ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν συμφέρον. Οἱ δειλοὶ δὲν ἀνήκουν εἰς καμμίαν κατηγορίαν· κατεβλήθη ὅμως προσπάθεια δημιουργίας θορύβου, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ ἤρεμος κρίσις. Ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἀνάγκην ὅλων τῶν πολιτῶν της οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. (Χειροκροτήματα). Δὲν κάμνομεν διακρίσεις, δὲν εἶναι ἑπομένως τὰ θύματα ποὺ φωνασκοῦν. Ἄνθρωποι ποὺ ἐπολέμησαν καὶ προέταξαν τὸ στῆθος των παραμερίζονται καὶ καλύπτεται ἡ φωνή των ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι κατὰ σύστημα καπηλεύονται τῆς ἀγωνίας τούτου...

§76Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργ. Ἐσωτ.). Παρακαλῶ νὰ διακόψωμεν ἐπ’ ὀλίγον τὴν συζήτησιν διὰ νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον περὶ συντμήσεως τῶν προθεσμιῶν τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων 1951. Ἐπείγει τὸ ζήτημα, ἐὰν θέλωμεν οἱ ἐκλογεῖς τοῦ 1951 νὰ ψηφίσουν εἰς τὰς δημοτικὰς ἐκλογάς. Ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀπεκδύομαι τῆς εὐθύνης, ἐὰν βραδύνετε νὰ τὸ ψηφίσετε.

§77ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§78Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Παρακαλῶ τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν ζήτημα.

§80Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ὑπάρχει. Ὁ κ. συνάδελφος ἠθέλησε νὰ χαρακτηρίσῃ ὡς δειλοὺς τοὺς χαρακτηριζομένους ὡς ἀδιαλλάκτους, οἱ ὁποῖοι ἠξίωσαν νὰ ἀποδοθῇ ἐπὶ τέλους δικαιοσύνη καὶ νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ κράτος τοῦ νόμου εἰς βάρος τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς μὲ τὰ ὅπλα ποὺ τοὺς ἐδόθησαν διὰ νὰ κτυπήσουν τὸν ἐχθρὸν ἔπληξαν καὶ ἔσφαξαν τὸν ἄοπλον Ἑλληνικὸν λαόν, τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι διέλυσαν τὴν δύναμιν τῆς μέσης Ἀνατολῆς καὶ ἔσφαξαν γενικῶς πάντα ἀντιστρεφόμενον εἰς τὰ σχέδιά των. Δὲν εἶναι ἡ ὥρα κατάλληλος νὰ καταλογίσωμεν τὰς εὐθύνας.

§81ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἶναι προσωπικὸν ζήτημα αὐτό; (Φωναί).

§82Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἐγὼ θὰ συνεχίσω τὸ θέμα παρὰ τὰς φωνάς. Προκειμένου περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐξέλεξαν τὴν ἐποχὴν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἐνόμισαν ὅτι τοὺς προσφέρεται ἡ ἐχθρικὴ κατοχὴ διὰ νὰ μεταβάλουν ὅλας τὰς κοιλάδας καὶ τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος εἰς ἀπέραντα νεκροταφεῖα ἐθνικοφρόνων πολιτῶν Ἑλλήνων, εἰς τὴν δικαίαν ἀξίωσιν τῶν Ἑλλήνων αὐτῶν, νὰ ἀποδοθῇ δικαιοσύνη, νὰ μείνουν εἰς τὰς φυλακὰς οἱ ὑπαίτιοι τῆς καταστάσεως αὐτῆς, νὰ μὴ ἐπαναλαμβάνεται ἑκάστοτε τὸ ἴδιο δρᾶμα ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποίους τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, χάρις εἰς τὰς ὑψηλὰς ἰδέας τῆς δικαιοσύνης καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τὰς ὁποίας ἐξαγγέλλει ὁ κ. συνάδελφος, ἐξέρχονται ἐκ τῶν φυλακῶν διὰ νὰ ἐπαναλάβουν τὸ ὄργιον καὶ τὰς σφαγὰς τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, εἰς τὴν διαμαρτυρίαν μου αὐτήν, ὅτι δὲν ἔπρεπεν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ χαρακτηρίζονται δειλοὶ καὶ ἀδιάλλακτοι, ὁ κ. συνάδελφος, δι’ ὅλα ὅσα εἶπον ἠθέλησε νὰ μὲ ἀποκαλέσῃ φωνασκοῦντα καὶ δημιουργοῦντα φωνασκίας καὶ μεταφέροντα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰς φωνασκίας. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἔγκειται κ. συνάδελφοι τὸ προσωπικὸν ζήτημα.

§83ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δὲν ἀπεκάλεσε σᾶς.

§84Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν πράγματι παρηκολουθήσατε τὴν συζήτησιν, ἢ ἐὰν συμβουλευθῆτε τὰ πρακτικά, θὰ ἴδητε, ὅτι δὲν μένει καμμία ἀμφιβολία περὶ τοῦ ποῖον ἀφορᾷ—κατὰ τὴν γνώμην τοῦ συναδέλφου—ἡ φράσις περὶ «φωνασκῶν» καὶ «φωνασκιῶν». Καὶ ἐν συνεχείᾳ ὁ κ. συνάδελφος, διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ἀντίληψίν του, εἶπεν, ὅτι ἐκεῖνος δὲν γνωρίζει, ὅτι αἱ οἰκογένειαι τῶν θυμάτων ἐζήτησαν τιμωρίαν καὶ δικαιοσύνην. Δὲν ἐγνώριζον, ὅτι ὁ πόνος καὶ ἡ πικρία τῶν θυμάτων καὶ τῶν οἰκογενειῶν των ἔπρεπε νὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου ἐξ Ἀμφίσσης, διὰ νὰ εὕρῃ δικαιοσύνην καὶ δὲν ἐφανταζόμην, ὅτι διὰ νὰ ἀποδίδεται δικαιοσύνη εἰς τὸν τόπον αὐτόν, πρέπει ὁ ἀδικηθεὶς ἑκάστοτε νὰ καταφεύγῃ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ κ. Κοΐνη, διὰ νὰ ἀναφέρῃ τὸν πόνον του καὶ νὰ τοῦ ζητῇ τὴν ἄδειαν, διὰ νὰ προσφύγῃ εἰς τὰ δικαστήρια, διὰ νὰ τὸν ἱκανοποιήσουν. Κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς, ἐνετόπισα τὸ σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον ἔγκειται τὸ προσωπικὸν ζήτημα καὶ ἀναμένω ἀπὸ σᾶς, ὅτι θὰ λάβετε ὅλα τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα προβλέπει ὁ Κανονισμός, διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῆς ἱκανοποιήσεώς μου. (Χειροκροτήματα).

§85Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀντιλαμβάνεσθε ἐλπίζω τὴν κατάπληξίν μου. Ἐὰν ὁ κ. συνάδελφος δύναται νὰ ἔχῃ λόγον νὰ χάνῃ τὴν ψυχραιμίαν του, παρακαλῶ οἱονδήποτε ἐκ τῶν κ. συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἤκουσαν, νὰ εἰπῇ ἐὰν εἰς τοὺς «φωνασκοῦντας» περιέλαβον ποτὲ ἢ περιφραστικῶς, ἢ κατ’ εὐθεῖαν τὸν κ. συνάδελφον.

§86ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ποτέ.

§87Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Τετράκις ὡμίλησα καὶ εἶπον—δὲν μεταφέρω κἂν τὴν συζήτησιν—ἐξερχόμενος συνήντησα συνάδελφον καὶ μὲ ἠρώτησε: Τί ἔκαμες, κύριε συνάδελφε ἐσύ; Καὶ τοῦ εἶπον. Σοῦ ἀναγνωρίζω κ. συνάδελφε τὸ προβάδισμα, διότι δὲν ἔχω προσφέρει τόσας ὑπηρεσίας, ὅσας ἐσύ. Ἔχω τὸ θάρρος νὰ εἴπω, ὅτι δὲν εἶμαι ἴσως εἰς τὴν αὐτὴν μοῖραν, μὲ πολλοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τίτλους ἀγώνων εἶναι ἀλλοῦ καὶ ἄλλης στιγμῆς ἡ ἔρευνα ποιοτικῆς καὶ ποσοτικῆς τῶν ἀγώνων των, ἀλλ’ ὁμολογῶ, ὅτι ἐγὼ δὲν διεκδικῶ ἰδιαιτέρους τίτλους ἀγώνων. Ὑπάρχουν—τὸ ἐτόνισα κατ’ ἐπανάληψιν—συνάδελφοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰς τὸ ἐνεργητικόν των τίτλους. Καὶ δι’ αὐτὸ εἶπον, ὅτι ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ προβαδίσματος καὶ εἰς τὰς συζητήσεις καὶ παντοῦ, καὶ εἶναι πολλοὶ τοιοῦτοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ καὶ τὸ σύνολον τῶν Ἐθνικοφρόνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ δὲν προσῆλθον πουθενὰ διὰ φωνασκιῶν. Ὅταν δὲ μὲ διέκοψεν, ὁ κ. συνάδελφος, διὰ νὰ ὁμιλήσῃ περὶ φωνασκιῶν, τοῦ εἶπον, ὅτι ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν δικαιοσύνην—ἔπρεπε νὰ τὸ ἐνθυμῆται—δὲν γίνεται διὰ φωνασκιῶν, γίνεται δι’ ἐγγράφου αἰτήσεως καὶ κατ’ ἀκολουθίαν οὐδαμόθεν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαχθῇ τὸ ἀτυχὲς συμπέρασμα, τὰ θύματα τῶν οἰκογενειῶν, τὰ ὁποῖα προσέφυγον εἰς τὰ Δικαστήρια, εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθοῦν «φωνασκοί». Ἐπὶ πλέον δὲν ἀναγνωρίζω τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κ. συνάδελφον νὰ μονοπωλῇ δῆθεν τὸ ἐνδιαφέρον του καὶ νὰ λέγῃ, ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἠθέλησα νὰ θέσω εἰς ἥσσονα μοῖραν, ἢ νὰ μειώσω τὰς θυσίας καὶ τὰ δεινοπαθήματα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τὰ ὑπέστησαν. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν ὁ κ. συνάδελφος ἀνήκῃ εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὸ ἀτυχὲς προνόμιον νὰ ὑποστοῦν περισσοτέρας θυσίας, ἀλλὰ δὲν δικαιοῦται νὰ διαστρέφῃ τὰ ὅσα εἶπον, ἐκτὸς ἐὰν θέλῃ νὰ ἀνέλθῃ εἰς τὴν τάξιν τῶν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀρνοῦνται εἰς τὸ σύνολον τῶν Ἑλλήνων νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ Ἐθνικισμοῦ, καὶ ἀναγνωρίζουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν εἰς ἕν κόμμα μεμονωμένον καὶ οἱ πάντες ἦσαν.... ....(δὲν ἠκούσθη) ................ (Χειροκροτήματα). Ἐὰν ταύτην τὴν ἀντίληψιν ἔχῃ, ὀρθῶς παρετήρησα καὶ οἱ Ἕλληνες δὲν δικαιοῦνται νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ Ἕλληνος. Δὲν ἀναγνωρίζω λοιπὸν τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κ. συνάδελφον νὰ μονοπωλῇ τὸ ἐνδιαφέρον του. Ἀνήκω εἰς ἕν κόμμα, τὸ ὁποῖον διεκδικεῖ περισσότερον τὸν τίτλον τοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τῶν φονέων. (Χειροκροτήματα).

§88Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτό. Νὰ ἐπαίρεσθε μόνον διὰ τὸ πρόσωπόν σας. Ἀφήσατε τὸ κόμμα καὶ περιορισθῆτε εἰς τὸ πρόσωπόν σας. Δὲν καλύπτει κανένα ἡ σημαία τοῦ κόμματος.

§89Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐντάσσεται εἰς ἕν κόμμα καὶ ἔχει καὶ ποιὰν τινα ἐπιστημονικὴν θέσιν καὶ παραμένει, ὑποτίθεται, ὅτι ἀσπάζεται καὶ τὰς ἀρχάς του. Τὰ περαιτέρω ἀποτελοῦν εὐθηνὴν φιλολογίαν. Θέλετε καὶ πέραν τούτου; Ἐὰν ὑπάρχῃ τις, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ μοὶ καταλογίσῃ ὅτι ἀνέκρινα τὰ ἐγκλήματα ἐναντίον τῶν θυμάτων, ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἢ ἐσιώπησα εἰς τὰ ἐγκλήματα, τότε δύνανται νὰ ἔχουν ἀξίαν αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, ἄλλως—ἐπαναλαμβάνω—ἀποτελεῖ εὐθηνὴν φιλολογίαν νὰ ἐπιδεικνύετε ἢ νὰ μονοπωλῆτε ὡρισμένας ἰδιότητας ἢ προστασίαν θυμάτων. Καὶ ἀφοῦ μὲ ἀναγκάζετε καὶ εἰς τὰ θύματα—ἐὰν ἐμφανισθοῦν καὶ ἐὰν διαμοιρασθοῦν αἱ προσπάθειαι, καὶ ἐμφανισθοῦν αἱ ἐνέργειαι—δὲν ἠξεύρω ποῖος θὰ ἔχῃ ἐκ τοῦ ἰσολογισμοῦ αὐτοῦ ἐνεργητικόν. Ἐὰν θελήσητε νὰ ἐπεκταθῶμεν εἰς προσωπικά, δὲν θὰ θιγοῦν ἐπ’ ὠφελείᾳ ἴσως ὡρισμένων καταστάσεων καὶ παρατάξεων, διότι μεμονωμένα ἄτομα ἠμποροῦν νὰ ἐξέλθουν καὶ θὰ ἐξέλθουν ἀλώβητα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, οὐδεὶς θὰ μοῦ ἀφαιρέσῃ τὸ δικαίωμα— ἀπὸ ἐκείνους ποὺ σκέπτονται ὑγιῶς—νὰ πιστεύω ὅτι αἱ φωναί, αἱ καπηλεῖαι τῆς ἐθνικοφροσύνης, ἡ στέρησις τοῦ δικαιώματος τοῦ νὰ εἶναι τις Ἕλλην, ὅταν δὲν ἐπολέμησε τὴν Ἑλλάδα, ἀποτελοῦν εὐθηνὴν φιλολογίαν καὶ εἶναι προσχήματα διὰ νὰ καλύψουν ἄλλας ἐνεργείας, ἢ παραβάσεις, ἢ ἀβελτηρίαν διὰ νὰ προσφέρουν ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσφέρουν εἰς τὰ θύματα.

§90Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε ἀπὸ τὸν κ. συνάδελφον, ἐνῷ θὰ ἀνέμενεν κανεὶς νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις καὶ νὰ περιορισθῇ εἰς τὸ ζήτημα ὅπως ἐτέθη, ἐξετράπη καὶ εἰς νέους χαρακτηρισμοὺς εἰς βάρος μου, περὶ εὐθηνῆς φιλολογίας, περὶ διαστροφῆς τῶν πραγμάτων καὶ μίαν ἄλλην φράσιν τὴν ὁποίαν ἐχρησιμοποίησε προηγουμένως περὶ καπηλείας, Κύριε Πρόεδρε, διὰ νὰ μὴ καταπονῆται ἡ Βουλὴ παραλόγως, σᾶς κάνω τὴν δήλωσιν ὅτι δὲν μὲ ἐνδιαφέρουν προσωπικῶς οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐξέρχονται ἐκ τῶν χειλέων τοῦ κ. Κοΐνη.

§91Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ἐὰν ἀπαντήσω εἰς τὸ αὐτὸ προσωπικὸν θέμα, θὰ κατέλθω καὶ ἐγὼ εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον.

§92Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ πρῶτος εἰσηγητής, ὁ κ. Κοΐνης νὰ ἔχω μερικὰς ἀντιρρήσεις καὶ διαφωνίας εἰς τὸν μακάριον τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐνεφάνισε τὰ λεγόμενα μέτρα ἐπιεικείας. Ἐνεφάνισεν αὐτὰ ὡς μέτρα μὴ ἔχοντα, τρόπον τινὰ μεγάλην σημασίαν καὶ μεγάλην ἐπίδρασιν, ἀλλ’ ἀποβλέποντα, δῆθεν εἰς τὴν ἀπόδοσιν δικαιοσύνης. Ὁ κ. συνάδελφος ἐπεκαλέσθη μάλιστα καὶ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἠκούσθησαν καὶ κατὰ τὴν ἐξαγγελίαν τῶν πρώτων μέτρων ἐπιεικείας, ἐπὶ Κυβερνήσεως Πλαστήρα ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ κόμματος, ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ πράγματι ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἀπόδοσιν δικαιοσύνης. Διότι ἐπὶ τέλους, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θεμελιῶδες ἐκεῖνο νομοσχέδιον περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων, εἶπεν ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ κόμματος, ὅτι πρέπει νὰ ἀκουσθοῦν καὶ ἐν δευτέρῳ βαθμῷ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἐδικάσθησαν εἰς πρῶτον μόνον βαθμὸν καὶ ὅτι δὲν εἶναι πρέπον νὰ μὴ χορηγήσωμεν εἰς αὐτοὺς τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἐφέσεως καὶ ἀναθεωρήσεως. Θὰ εἶχον νὰ ὑπενθυμίσω, ὅπως εἶπον τότε καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, θὰ εἶχον νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι δὲν εἶναι τι καινοφανὲς ἡ ἔλλειψις ἐνδίκου μέσου εἰς ἀποφάσεις ἐκτάκτων Στρατοδικείων. Θὰ εἶχον νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι πάντοτε, ἀφ’ ἧς ὑπάρχει ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς, αἱ ἀποφάσεις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων δὲν ὑπόκεινται εἰς ἔνδικον μέσον. Θὰ εἶχον νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὅλοι οἱ ἔνδοξοι πόλεμοι, τοὺς ὁποίους διεξήγαγεν ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τοῦ 1912 καὶ ἐντεῦθεν, διεξήχθησαν ὑπὸ τὸ καθεστὼς αὐτὸ καὶ ὁτιδήποτε μετὰ τὸ πέρας τῶν πολέμων ἐκείνων ἠκούσθη, ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων, ἔπρεπε νὰ ὑποβληθοῦν εἰς ἀναθεώρησιν. Καὶ ἐάν, κύριοι τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς μὴ ὑπάρξεως τῶν ἐνδίκων μέσων εἰς τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα, ἐτηρεῖτο εἰς τοὺς πολέμους ἐκείνους τοῦ 1912 ἕως 1920, ὅπου εἴχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, φαντάζεσθε ὅτι δυνάμεθα νὰ δεχθῶμεν, ἀδιαμαρτυρήτως, νὰ ἐφαρμοσθῇ, τὸ μέτρον τοῦτο, εἰς τὴν ἐποχήν μας; ὅταν ὁ τελευταῖος πόλεμος διεξήχθη, ὑπὸ τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας διεξήχθη, καὶ κατὰ τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίσαμεν ἐχθροὺς θανασίμους ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ ἑστίᾳ μας, ἐντὸς αὐτῆς ταύτης τῆς οἰκογενείας μας, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων διετρέξαμεν τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων καὶ ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς φυλὴ καὶ ὡς Ἔθνος; Θὰ εἶχον νὰ ὑπενθυμίσω ἀκόμη καὶ τοῦτο, ὅτι δὲν εἶναι μόνον τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα, κατὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν ὁποίων δὲν ἐπιτρέπονται ἔνδικα μέσα, καὶ κατὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν κακουργιοδικείων, δὲν ἐπιτρέπονται ἔνδικα μέσα, θὰ εἶχον ἐπίσης νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι καὶ κατὰ τῶν πενταμελῶν Ἐφετείων δὲν ἐπιτρέπονται ἔνδικα μέσα. Ποῦ ἠκούσθη, ποτέ, λοιπόν, ὅτι ἔπρεπε νὰ δώσωμεν τὸ ἔνδικον μέσον διὰ νὰ ἀναθεωρήσωμεν, δῆθεν ἀδικίας, αἱ ὁποῖαι διεπράχθησαν εἰς βάρος τῶν τεράτων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ἐγκλημάτισαν κατὰ τῆς Ἑλλάδος; Δὲν νομίζω, Κύριοι, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξαπολύσωμεν τὴν θύελλαν αὐτήν, διότι ἀληθινὴν θύελλαν ἐξαπελύσαμεν κατὰ τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ νομοθέτημα περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων, Ὁ κ. Κοΐνης ἐνεφάνισε μίαν πλευράν, ἀλλὰ τὴν ἀνέλυσε αὐτὸς ὅπως ἤθελε. Ἐλησμόνησε νὰ εἴπῃ ὅτι ἔχομεν ἤδη 30.000 ἐκκρεμεῖς αἰτήσεις ἀναθεωρήσεως, αἱ ὁποῖαι κλονίζουν τὸ κῦρος τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων, ἀλλὰ βάλλουν καὶ κατ’ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐννοίας τῆς Δικαιοσύνης. Καὶ ἐπὶ πλέον, κύριοι, ὁ κ. Κοΐνης ἐπεκαλέσθη καὶ τὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι μέχρι τοῦδε ἐξεδόθησαν ὑπὸ τῶν ἀναθεωρητικῶν Δικαστηρίων. Νομίζω ὅτι τὸ ἐπιχείρημα τοῦτο, δὲν εἶναι καὶ τόσον ὑπὲρ τῶν ἀπόψεών του. Διότι ἀκριβῶς αἱ ἀποφάσεις αὗται, αἱ ὁποῖαι ἐξεδόθησαν καὶ ἐκδίδονται σήμερον ἐπὶ τῶν ἀναθεωρήσεων, μοῦ ἐμβάλλουν σοβαρὰς σκέψεις περὶ τοῦ ποῖα θὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τοῦ νομοθετήματος περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων. Διότι, κύριοι, νὰ μὴ λησμονῶμεν, ὅτι τὸ ἀναθεωρητικὸν Δικαστήριον, καλεῖται νὰ δικάσῃ, εἰς χρόνον, ὁ ὁποῖος πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τὸν κρίσιμον ἐκεῖνον χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐτελέσθη ἡ πρᾶξις καὶ κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Ἑλλὰς διέτρεξε τὸν μεγαλύτερον τῶν κινδύνων καὶ ὅτι τὰ Δικαστήρια ἐκεῖνα, τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα, ἐδίκασαν ἐν ὄψει πραγματικῆς καταστάσεως καὶ πραγματικῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἶχον ζωντανὰ ἐνώπιόν των μὲ μάρτυρας τῶν ὁποίων τὰς καταθέσεις ἔλαβον διὰ δηλώσεως ἐνῷ τὸ ἀναθεωρητικὸν δικάζει ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς ξηρᾶς δικογραφίας. Θὰ ἤθελα νὰ εἴπω ἐν προκειμένῳ τὸ ἑξῆς: Ἡ Κυβέρνησις Πλαστήρα εἰσηγουμένου τότε τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ κόμματος, εἰσηγήθη μίαν σειρὰν μέτρων, τὰ λεγόμενα μέτρα ἐπιεικείας. Τὰ νομοθετήματα ταῦτα ἦσαν 6 τὸν ἀριθμόν. Ἦτο πρῶτον, τὸ νομοθέτημα περὶ προσωρινῆς ἀπολύσεως τῶν καταδίκων, δεύτερον, περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων, τρίτον, τὸ νομοθέτημα περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου περὶ τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων, τέταρτον, τὸ νομοθέτημα περὶ καταργήσεως τοῦ Γʹ ψηφίσματος. Εἰς τὰ τέσσαρα αὐτὰ νομοθετήματα, πρέπει νὰ προστεθῇ καὶ τὸ νομοθέτημα περὶ τῶν αὐθορμήτως προσερχομένων. Αὐτὰ ἦσαν τὰ καθαρῶς δικαστικὰ οὕτως εἰπεῖν νομοθετήματα. Ἀλλὰ αὐτὰ συνεπληροῦντο καὶ ἀπὸ ἕνα κύκλον νομοθετημάτων τὰ ὁποῖα ἦσαν συνέπεια τῶν πρώτων καὶ ἀπετέλουν ἕνα τῶν κυριωτέρων σκοπῶν εἰς τὸν ὁποῖον ἀπέβλεπεν ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη. Εἴχομεν, λοιπόν, ἐπαναλαμβάνω καὶ τὴν συμπλήρωσιν τῶν μέτρων αὐτῶν, διὰ τῶν δύο ἑτέρων νομοθετημάτων περὶ τροποποιήσεως τοῦ Θʹ ψηφίσματος καὶ ΜΘʹ ψηφίσματος. Κύριοι, τότε κατὰ τῶν νομοθετημάτων αὐτῶν ἐνεφανίσθη μία σοβαρὰ ἀντίδρασις. Καὶ εἰς τὸν τύπον καὶ εἰς τὴν ἐπιτροπὴν τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἐξήτασε ταῦτα, ἐλέχθη καὶ ἐγράφη ὅτι τὰ νομοθετήματα αὐτὰ ἀποτελοῦν ἕνα σύνολον, τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἐξέλθουν πλεῖστοι ἂν μὴ τὸ σύνολον τῶν κακούργων ἐκ τῶν φυλακῶν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἀποκατάστασις τῶν ἀπολυθέντων ὑπαλλήλων, δυνηθοῦν δὲ οὗτοι νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὰς θέσεις των. Ἀπὸ τὰ νομοθετήματα αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, παρεμερίσθη προσωρινῶς μόνον τὸ πρῶτον νομοθέτημα περὶ προσωρινῆς μόνον ἀπολύσεως τῶν καταδίκων καὶ ὑποδίκων. Λέγω ὅτι παρεμερίσθη τὸ νομοθέτημα αὐτὸ προσωρινῶς, διότι, ὅπως θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως, καὶ τὸ νομοθέτημα τοῦτο, ὑπὸ ἐπιεικεστέραν μορφήν, εἰσήχθη καὶ ἐψηφίσθη ὡς ἀναγκαστικὸς νόμος. Διότι σᾶς ὑπενθυμίζω, τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἐπίσης θὰ ἔλθῃ πρὸς κύρωσιν, περὶ ἀναστολῆς καὶ προσωρινῆς ἀπολύσεως καταδίκων, καὶ ὑποδίκων. Ὅλα τὰ ἄλλα νομοθετήματα ἔλαβον τὴν μορφὴν τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου, μάλιστα ὑπὸ μορφὴν, περισσότερον ἀκόμη εὐνοϊκὴν διὰ τοὺς καταδίκους, διὰ τοὺς συμμορίτας, διὰ τοὺς ἐγκληματίας, ἀπὸ ἐκείνην ἡ ὁποία ἐνεφανίζετο εἰς τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον. Καὶ τοῦτο θὰ σᾶς τὸ ἀποδείξω ἀμέσως κατωτέρω. Τὸ πρῶτον νομοθέτημα, εἶναι τὸ νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον ἀνέπτυξα δι’ ὀλίγων προηγουμένως, τὸ νομοθέτημα περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων. Διὰ τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ, ἐπαναλαμβάνω, κατὰ τρόπον ἐντελῶς ἀπεριόριστον, ὅλαι αἱ ἀποφάσεις, ὅλων τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ τῶν διαρκῶν τοιούτων, ὅσαι ἐξεδόθησαν ἀπὸ τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1949 καὶ ἐντεῦθεν, ὑπόκεινται εἰς τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἀναθεωρήσεως, τιθεμένου μόνον ἑνὸς περιορισμοῦ, ὅτι αἱ ἐπιβληθεῖσαι ποιναὶ εἶναι ἐγκληματικαί, ἐκ δὲ τῶν ἐπανορθωτικῶν, αἱ συνεπαγόμεναι τὰς ἐκπτώσεις τῶν ἄρθρων 21 καὶ 24 τοῦ Ποινικοῦ νόμου. Δυνάμει τοῦ ἄρθρου τούτου, ὅπως βλέπετε, ὑπόκεινται εἰς ἀναθεώρησιν ἅπασαι αἱ ἀποφάσεις ἐκτὸς μόνον ἐκείνων αἱ ὁποῖαι δὲν συνεπάγονται καμμίαν ἔκπτωσιν ἢ ἄλλην συνέπειαν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατάληψιν δημοσίων θέσεων. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τόσον εὐρεῖα ἡ ἔκτασις αὐτή, ὥστε περιλαμβάνονται καὶ ἐκεῖνοι ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἤδη ἐξέλθει τῶν φυλακῶν, δι’ οἱονδήποτε λόγον, εἴτε διότι ἐξέτισαν τὴν ποινήν των, εἴτε δι’ ἄλλους λόγους. Δηλαδὴ ὁ σκοπὸς τοῦ νομοθετήματος τούτου, δὲν εἶναι μόνον νὰ ἀποδοθῇ δικαιοσύνη καὶ νὰ μετριασθῇ ἡ ποινή, ἀλλὰ ὁ σκοπὸς εἶναι, καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς νὰ ἠμποροῦν νὰ ἀποκατασταθοῦν, ὥστε νὰ δυνηθοῦν ἐξ αὐτῶν, ὅσοι τυχὸν κατεῖχον δημοσίας θέσεις, νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὰς θέσεις αὐτάς. Ἐπηκολούθησεν ἡ ἔκδοσις τοῦ Α.Ν. περὶ τροποποιήσεως τοῦ Θʹ καὶ ΜΘʹ ψηφίσματος, δυνάμει τοῦ ὁποίου, ὅλοι σχεδὸν οἱ ὑπάλληλοι ἐπανῆλθον εἰς τὰς θέσεις των. Σχεδὸν ὅλοι, οἱ κομμουνισταὶ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἐπανῆλθον εἰς τὰς θέσεις των, εἰς τὴν περιφέρειάν μου. Ἐν συνεχείᾳ ἦλθον τὰ νομοθετήματα περὶ ἀπονομῆς χάριτος, περὶ τῶν αὐθορμήτως προσερχομένων, περὶ προσωρινῆς ἀναστολῆς κ.λ.π. Πρῶτον ἐψηφίσθη τὸ νομοθέτημα περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων, μετὰ τὸ περὶ ἀπολύσεως καταδίκων τὸ ὁποῖον ἀπέλυσεν ἕνα μεγάλο μέρος καταδίκων ἐκείνους οἵτινες εἶχον καταδικασθῆ εἰς φυλάκισιν μέχρι 5 ἐτῶν, ἐφ’ ὅσον εἶχον ἐκτίσει τὸ ⅓. Τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον τῆς Κυβερνήσεως Πλαστήρα περὶ ἀπολύσεως εἶχε τὴν διάταξιν ὅτι ὁ εἰσαγγελεὺς ἔκρινεν ἑκάστοτε ἐὰν ὁ ὑπὸ ἀπόλυσιν ἦτο ἐπικίνδυνος καὶ ἠδύνατο νὰ μὴ διατάξῃ τὴν ἀπόλυσιν, ἐνῷ ὁ ὑπὸ κύρωσιν σήμερον νόμος, ἀπήλειψε τὴν διάταξιν αὐτήν.

§93Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης). Ὑπάρχει παρανόησις διότι ὁ Α. Ν. προέβλεπε δι’ ἀδικήματα τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Αὐτοὶ περὶ τῶν ὁποίων σεῖς ὁμιλεῖτε εἶναι ἄλλοι. Βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ ἀπελύθησαν 1200 κρατούμενοι καὶ ἠραίωσαν αἱ φυλακαί· ὁ νόμος αὐτὸς ἦτο ἐπιεικέστερος τοῦ ἄλλου.

§94Α. ΣΒΩΛΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἐλάττωμα τοῦ νόμου: ὅτι ἐξαιρεῖ πάντας τοὺς καταδικασθέντας βάσει τοῦ Γʹ ψηφίσματος καὶ 509 νόμου.

§95Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ πρᾶγμα πάντως εἶναι περίεργον καὶ ἐγένετο διαγωνισμὸς ἐπιεικείας εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, διὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ἐνῷ διὰ μίαν ἄλλην κατηγορίαν ἀνθρώπων τοὺς δοσιλόγους, ὑπῆρξεν ἐπίμονος ἀντίδρασις. Ἐπρότεινεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν μίαν τροπολογίαν ὑπὲρ αὐτῶν, τὴν στιγμὴν ποὺ βγάζομεν ὅλους τοὺς ἐκτελεστάς. Οἱ λόγοι ἀναθεωρήσεως εἶναι εὐρύτατοι καὶ διατυπωμένοι κατὰ τρόπον οὐχὶ συνήθη εἰς τὴν νομικὴν φρασεολογίαν «.... (ἀναγινώσκει) ........». Δηλαδὴ ἠθέλησεν ὁ νομοθέτης νὰ τοῦ εἰπῇ τοῦ ἀναθεωρητοῦ πρόσεχε μὴ συμβῇ τίποτε τὸ ἐλάχιστον εἰς βάρος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Καὶ ἐνῶ αὐτὰ συμβαίνουν διὰ τοὺς κακούργους, διὰ τοὺς δοσιλόγους ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀντέταξεν ἄρνησιν. Ὑπεσχέθη ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅτι θὰ φέρῃ ἄλλο νομοσχέδιον καὶ πιστεύω θὰ τὸ φέρῃ. Τριάντα πέντε χιλιάδες ἀποφάσεις ἐξεδόθησαν καὶ ὅλαι εἶναι ὑπὸ ἀναθεώρησιν. Καθορίζεται μάλιστα ὅτι τὸ Πλημμελειοδικεῖον ἐκδικάζει ἀναθεωρήσεις, ἐνῶ εἶναι γνωστὸν ὅτι ταῦτα δὲν δύνανται νὰ δικάσουν κακουργήματα. Κύριοι, ὁμολογῶ ὅτι τοῦτο μὲ ἐξέπληξεν.

§96Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικ.). Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο: ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐπαναλαμβάνει τὸν παλαιὸν νόμον «περὶ μέτρων ἐπιεικείας».

§97Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ὑπῆρχεν εἰς ἐκεῖνον.

§98Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικ.). Δὲν θέλω νὰ ἀμφισβητήσω τὴν καλὴν πίστιν οὐδενός, ἀλλ’ ὅταν ὁμιλῆτε περὶ διαθέσεως τῆς Κυβερνήσεως νὰ δώσῃ ἔκτασιν εἰς ὡρισμένα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀντιβαίνουν ἴσως εἰς ὡρισμένας ἀρχάς, ποὺ πιστεύετε, σᾶς κάμνω τὴν δήλωσιν, ὅτι αὐτὰ τὰ μέτρα ἐλήφθησαν κοινῇ συγκαταθέσει καὶ τοῦ ἰδικοῦ σας κόμματος.

§99Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τῆς ἀναθεωρήσεως δικαιοῦνται καὶ οἱ ἀποδεδειγμένως ἐκτελεσταὶ τῆς Οὖλεν;

§100Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅσοι ἐδικάσθησαν ἀπὸ Στρατοδικεῖα δικαιοῦνται. Καὶ ἐνῶ, κύριοι συνάδελφοι, τοσαύτην ἐπιείκειαν καὶ τόσην, ἂς εἴπω, καλὴν μεταχείρισιν δεικνύομεν, διὰ τοὺς ἀθλίους αὐτοὺς ἀνθρώπους, ὅταν ἐπὶ τέλους ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔφερεν ἓν νομοσχέδιον δι’ ἐκείνους τοὺς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι καὶ αὐτοὶ βέβαια παρενόμησαν, ἀλλ’ ἐν τῇ κατευθύνσει τῆς καταστολῆς τῆς ἀνταρσίας οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς δικαίας ἀμύνης. Καὶ ὀφείλω νὰ τονίσω εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ὅτι εἶμαι ὑπὲρ τῆς τάξεως καὶ τοῦ νόμου καὶ δὲν ἐννοῶ καμμίαν παράτασιν τοῦ νόμου ἢ οἱανδήποτε περιφρόνησιν τῆς ἐννοίας τοῦ Κράτους, ἐν τούτοις κ., δὲν ἠμποροῦμεν νὰ λησμονήσωμεν καὶ τὰς τοπικὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖα εἶχον δημιουργηθῆ τότε εἰς τὴν ὕπαιθρον, ὅτε εὑρέθησαν πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι εἰς τὴν ἀνάγκην, λόγῳ τῆς μὴ παρουσίας τοῦ Κράτους, μόνοι των νὰ ὀργανωθοῦν καὶ νὰ ἀμυνθοῦν κατὰ τῶν καθαρμάτων αὐτῶν. Καὶ ἐν τῇ ἀμύνῃ των ταύτῃ διέπραξαν καὶ αὐτοὶ ὡρισμένα ἀδικήματα. Ὅταν, λοιπόν, λέγω, ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶδεν ὅτι δὲν ἦτο σωστὸν νὰ μὴ ληφθοῦν καὶ διὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἀνάλογα μέτρα ἴσης μεταχειρίσεως πρὸς ἐκεῖνα ποὺ ἐλήφθησαν διὰ τοὺς προδότας τῆς ἰδίας Πατρίδος, μᾶς ἔφερεν ἓν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ὁμοθύμως ἐκρίθη ὅτι ἦτο ἄνισον καὶ ἄδικον, διότι δὲν προβλέπει οὔτε κἂν ἴσην μεταχείρισιν μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Ἐκρίθη λέγω παμψηφεί, συμφωνοῦντος καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι τὸ νομοσχέδιον, ἦτο ἀπαράδεκτον, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ θέτωμεν εἰς χειροτέραν μοῖραν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς κακούργους ποὺ ἔδρασαν κατὰ τοῦ Κράτους. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς συνεφώνησεν ὅτι ἔχει δίκαιον ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ ἐδέχθη νὰ γίνῃ ἄλλο νομοσχέδιον. Τί θέλετε νὰ σᾶς εἴπω, κύριοι συνάδελφοι; ὁμολογῶ ὅτι αἰσθάνομαι μίαν πικρίαν πρὸ τοῦ θεάματος αὐτοῦ, νὰ βλέπω σήμερον ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος τῶν κακούργων νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὶς φυλακὲς καὶ νὰ τυγχάνῃ αὐτῶν τῶν εὐεργετημάτων, νὰ βλέπω τὴν Κυβέρνησιν ἀπορροφημένην μὲ τὸ ζήτημα αὐτό, ὡς νὰ μὴ ἔχωμεν κανένα ἄλλον σκοπὸν εἰς αὐτὸν τὸν τόπον, ὡς νὰ ἐπαύσαμεν ἀντιμετωπίζοντες κανένα κίνδυνον, ὡς νὰ ἐξέλιπε τελείως ὁ κίνδυνος τοῦ κομμουνισμοῦ ὥστε νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸ κατὰ ποῖον τρόπον θὰ ἠπορέσωμεν νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἔξοδον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἐκ τῶν φυλακῶν. Καὶ ἂν δὲν ἐπιτύχουν μὲ τὴν ἀναθεώρησιν, κύριοι, διὰ νὰ ἐξέλθουν διὰ μιᾶς ἐκ τῶν φυλακῶν, θὰ πᾶμε εἰς τὸ Συμβούλον Χαρίτων. Αὐξάνομεν τὰ τμήματα τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων, διὰ νὰ βγάλωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρους. Ἂν δὲν ἐπιτύχωμεν καὶ ἐκεῖ, μένει τὸ ζήτημα τῆς «αὐθορμήτου προσελεύσεως», ἡ ὁποία θὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ ἀναδρομικῶς! Καὶ τί σημαίνει αὐτό, κύριοι, εἴδατε χθὲς τὰ ἀποτελέσματα. Ἀποτέλεσμα τοῦ περιφήμου αὐτοῦ νομοσχεδίου μὲ τὴν ἀθλίαν ἀναδρομικήν του ἰσχὺν ὑπῆρξε νὰ εὑρεθῇ πρῶτος καὶ καλύτερος εἰς τὴν πλατεῖαν τοῦ Συντάγματος ὁ κ. Κονταλώνης! Καὶ εὐλόγως κύριοι, προεκάλεσε τήν ἀγανάκτησιν τὸ γεγονὸς τοῦτο. Διότι ὁμολογῶ, ὅτι κανένα νομοθέτημα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγχωρήσῃ καὶ νὰ ἀνεχθῇ τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ ἐν μέσῃ πλατείᾳ Συντάγματος. Ἔπρεπε νὰ εὑρεθῇ ἕνας οἱοσδήποτε τρόπος, ὥστε νὰ ἐξαιρεθῇ ὁ μεγάλος αὐτὸς καταστροφεύς, τὸ μεγάλο αὐτὸ τέρας, νὰ ἐξαιρεθῇ, ἐπαναλαμβάνω, κύριοι, τῆς ἀμνηστείας καὶ τῆς ἀπολύτου ἐλευθερίας, δι’ ἓν χρονικὸν διάστημα, τοὐλάχιστον. Πῶς θέλετε, κύριοι, νὰ πείσωμεν τὸν λαὸν τῆς Πελοποννήσου, νὰ μὴν ἀγανακτῇ, νὰ μὴ ἀπελπίζηται, νὰ μὴ ἀπογοητεύηται καὶ νὰ μὴ καταλήγῃ νὰ σκεφθῇ καὶ κάπως διαφορετικά, ὅταν βλέπῃ τὸν ἀρχηγὸν αὐτὸν τῶν συμμοριτῶν νὰ εὑρίσκεται ἐλεύθερος καὶ νὰ ταξιδεύῃ μὲ τόσην ἄνεσιν διὰ τὰς Ἀθήνας; Τὸ εὑρίσκει ἡ παράταξις αὐτὴ ὅτι εἶναι ὀρθὸν αὐτὰ τὸ πρᾶγμα; Αὐτὰ εἶναι, κύριοι, τὰ ἀποτελέσματα τῶν μέτρων ἐπιεικείας, αὐτὰ εἶναι τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα, ὁμολογῶ, ἐδημιούργησαν εἰς τὴν ψυχὴν κάθε ἐθνικόφρονος, κάθε ἀληθινοῦ Ἕλληνος, αἴσθημα ἀπογοητεύσεως, αἴσθημα φόβου καὶ ἀμφιβολίας. Διότι, κύριοι, ὁμολογῶ, ἄρχισε νὰ σκέπτεται καὶ ὁ χωριάτης, ὁ ὁποῖος βλέπει τὸν σφαγέα τοῦ παιδιοῦ του νὰ γυρίζῃ δίπλα του, καὶ νὰ λέγῃ: «Γιὰ στάσου, τί γίνεται ἐδῶ πέρα;» Νομίζω, λοιπόν, κύριοι, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ κριθοῦν τὰ μέτρα ἐπιεικείας. Ἀλλά, δὲν εἶναι μόνον τοῦτο. Τὸ ἐπίσης σοβαρὸν εἶναι ἡ συνέχεια τῶν μέτρων. Διότι, ὡς εἶπον ἀνωτέρω, ἔχομεν διπλοῦν κύκλον μέτρων. Τὸν πρῶτον κύκλον τῶν καθαρῶς δικαστικῶν, τὰ ὁποῖα, ἐπαναλαμβάνω καὶ τὸ τονίζω, ὅτι ὑπερηκόντισαν καὶ αὐτὰ τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως Πλαστήρα. Ἐλάβομεν πᾶσαν πρόνοιαν νὰ διακοπῇ ἡ προφυλάκισις παντὸς κρατουμένου εἰς τὰς φυλακάς, νὰ γίνῃ ἀναθεώρησις, νὰ γίνῃ τοῦτο καὶ ἐκεῖνο, ὥστε νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἔξοδος ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρων ἐκ τῶν φυλακῶν. Ἔχομεν ὅμως καὶ τὸν δεύτερον κύκλον, κύκλον θανάσιμον, μέτρων τὰ ὁποῖα ὑπονομεύουν τὰ βάθρα αὐτῆς τῆς Ἑλλάδος, διότι ἐπιτρέπουν τὴν ἐκ νέου διάβρωσιν τῆς ἑλληνικῆς διοικήσεως ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς. Εἶναι ἡ σειρὰ τῶν νομοθετημάτων, τὰ ὁποῖα θὰ ἔλθουν πρὸς κύρωσιν, «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Θʹ καὶ ΜΘʹ ψηφίσματος. Τὰ δύο αὐτὰ ψηφίσματα, κύριοι, ἔχουν μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ἐπάνοδον εἰς τὰς θέσεις των ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν. Βεβαίως αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνομαι, τὸ νοιώθω, τὸ θεωρῶ ἐπιβεβλημένον. Ἀλλὰ παρεισέφρυσαν καὶ ἄλλαι διατάξεις.

§101Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Δι’ αὐτοὺς ποὺ λέγετε, κύριοι συνάδελφε, ξεύρετε ὅτι αἱ ἀστυνομικαὶ Ἀρχαὶ δὲν δίδουν πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων, καίτοι ἐπολέμησαν;

§102Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, τὸ ἀποδοκιμάζω μετ’ ἀγανακτήσεως καὶ φθάνω μέχρι τοῦ σημείου νὰ συμφωνῶ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν γνώμην ὅτι εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον τὸ ὅτι ἐνεπιστεύθημεν εἰς τὰ κατώτερα ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ κρίνουν περὶ τῆς ἐθνικοφροσύνης. Ἄλλο ὅμως εἶναι τὸ ζήτημα διὰ τὸ ὁποῖον ὁμιλῶ. Διότι ἤθελα νὰ εἴπω, κύριοι: τί ἔγινε μὲ τοὺς κομμουνιστὰς ὑπαλλήλους τοὺς ἀπολυθέντας δυνάμει τοῦ Θʹ καὶ ΜΘʹ ψηφίσματος; Ὑπάρχει εἰς βάρος των φάκελλος ὄχι μόνον τῆς τοπικῆς ἀσφαλείας, ἀλλὰ καὶ τῆς γενικῆς ἀσφαλείας, φάκελλος μὲ σοβαρώτατα στοιχεῖα ἀποδεικνύοντα ὅτι πρόκειται περὶ ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐδηλητηρίασαν τὴν ψυχὴν τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας καὶ ἔγιναν οἱ σφαγεῖς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τοὺς βλέπετε τώρα δυνάμει τοῦ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἐκδοθέντος Α. Ν. περὶ τροποποιήσεως τοῦ Θʹ καὶ ΜΘʹ ψηφίσματος νὰ ἐπανέρχωνται πάλιν εἰς τὰς θέσεις των. Εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα, διδασκάλισσα ἡ ὁποία ἀπελύθη διὰ τὴν σκανδαλώδη διαγωγήν της, ἐπανῆλθε καὶ ἐτοποθετήθη εἰς τὴν ἰδίαν θέσιν καὶ ἐκ τούτου ἐξηγέρθη ἐναντίον της ὅλος ὁ κόσμος τῶν γονέων καὶ κηδεμόνων. Καὶ θὰ ἤθελα τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας νὰ τὸν ἔχω ἐδῶ, διότι πιστεύω ὅτι ἐπανῆλθον ὅλοι, τοὐλάχιστον εἰς τὴν ἐπαρχίαν Καλαβρύτων, ὅλοι οἱ κομμουνισταὶ διδάσκαλοι εὑρίσκονται εἰς τὰς θέσεις των. Ἐπανῆλθον οἱ γεωπόνοι κομμουνισταὶ εἰς τὰς θέσεις των. Καὶ ἐρωτῶ: ποῦ θὰ πάῃ αὐτὴ ἡ δουλειά; Πῶς εἶναι δυνατὸν αὔριον νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ θεμελιώσεως τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ οἰκοδομήματος; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τὰ παιδιά μας νὰ πολεμήσουν καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν καὶ πάλιν διὰ νὰ τοὺς κόψουν τὰ κεφάλια οἱ κομμουνισταί; Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον κρίνω καὶ ἐπιμένω ἀπὸ τὴν ἀρχὴν καὶ ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, ποὺ ὑπεβλήθησαν τὰ νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα κρίνω μετὰ πάσης αὐστηρότητος τὰ κρίνω ἀπὸ τὴν ἄποψιν τῆς καθαρᾶς δικαιοσύνης, ἀπὸ τὸ στοιχειῶδες αἴσθημα δικαιοσύνης καὶ ἀπὸ τὸ στοιχειῶδες αἴσθημα ἀμύνης τοῦ Κράτους, ἀμύνης τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς φυλῆς, τῆς ὁποίας οἱ κίνδυνοι δὲν ἔπαυσαν. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ βλέπετε καὶ σεῖς, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἀπελύθησαν τῶν φυλακῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπανῆλθον ἀπὸ τὰ βουνά, ἐπανέλαβον τὴν δρᾶσίν των πλέον φθοροποιόν, τὴν ὕπουλον δρᾶσίν των, καὶ βλέπετε τὰ ἀποτελέσματα ποῖα εἶναι. Καὶ ἐρωτῶ: ἐὰν ὁ διεθνὴς ὁρίζων ἐξακολουθήσῃ νὰ θολοῦται καὶ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ καλέσωμεν εἰς τὸν στρατὸν τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἀδελφούς μας, πῶς θὰ τοὺς καλέσωμεν νὰ πολεμήσουν αὔριον καὶ πάλιν; Δι’ αὐτὸ τονίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀπορριφθοῦν τὰ νομοσχέδια αὐτά. Θὰ μοῦ ἀντιταχθῇ, μὰ κύριε Παπαρρηγόπουλε, διατί φωνάζετε ἀφοῦ τὰ νομοθετήματα αὐτὰ εὑρίσκονται εἰς τὸ μέσον τῆς ἐφαρμογῆς των; Κύριοι ὁ καθένας κάμνει τὸ καθῆκον του ἀπέναντι τῆς ἱστορίας καὶ τῆς Πατρίδος, ἀλλὰ ἐκτὸς ὅμως τούτου, ὑπάρχει ἀναμφισβητήτως καὶ ἕνα περιθώριον βελτιώσεως. Ἐνῷ ἐδῶ ἀντὶ βελτιώσεως γίνεται μία προσπάθεια, τὴν ὁποίαν ἠκούσατε ἐδῶ πέρα ἀπὸ τὸν προλαλήσαντα εἰσηγητήν, αὐτὰ τὰ ἄθλια νομοθετήματα νὰ γίνουν ἔτι ἀθλιώτερα, μᾶς ζητοῦν νὰ ἐπιφέρωμεν τροπολογίας, ὥστε νὰ μείνουν ἐλεύθεροι ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι ἐξ αὐτῶν. Νομίζετε, κύριε Κοΐνη, ὅτι ἐξυπηρετεῖτε τὴν ἰδέαν τῆς δικαιοσύνης; Ἠκούσατε τὰς διαμαρτυρίας τοῦ συναδέλφου κ. Παπακωνσταντίνου. Εἶναι διαμαρτυρίαι ἀνθρώπου τὸν ὁποῖον συνέχει ὁ πόνος. Πρόκειται δὲ περὶ συναδέλφου, ὁ ὁποῖος διακρίνεται διὰ τὴν σεμνότητα τοῦ ἤθους καὶ ἀντικειμενικότητα τῆς κρίσεώς του. Ἐσταύρωσαν τὸν πατέρα τοῦ συναδέλφου κ. Δερδεμέζη, ἐσκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ συναδέλφου κ. Λύρα. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς ἀκούουν νὰ λέγητε, ὅτι πρέπει νὰ ἐφαρμοσθοῦν γενικὰ μέτρα ἐπιεικείας καὶ ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων πρέπει ὅλαι νὰ ἀναθεωρηθοῦν, ὡσεὶ νὰ μὴ ἐγνωρίζαμεν ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων δὲν ὑπόκεινται εἰς ἔνδικα μέσα. Λαῖλαψ καὶ θύελλα, κύριοι συνάδελφοι. Πηγαίνετε εἰς τὸ ἀναθεωρητικὸν δικαστήριον νὰ ἰδῆτε τὶ γίνεται.

§103Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Νομίζω, δὲν γνωρίζω, ἐὰν ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου σας παρερμηνεύσατε αὐτὰ ποὺ εἶπον καὶ παρακαλῶ νὰ τὰ προσέξητε. Δὲν εἶπον ἐγὼ νὰ ἐξέλθουν ὅλοι εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ ἐλπίζω ὅτι θὰ συνομολογήσετε, ὅτι εἶναι ἀρχὴ τοῦ κάθε πολιτισμένου κράτους καὶ τοῦ νόμου τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης, νὰ παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια νὰ ἀκουσθοῦν καὶ ἐὰν εἶναι ἔνοχοι οἱ δικασταὶ θὰ τοὺς κρατήσουν, ἐὰν εἶναι ἀθῶοι θὰ ἐξέλθουν. Δὲν νομίζω ὅτι τὸ ἕνα ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ ἄλλο. Μὲ τὸ νὰ παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια νὰ ἐξετασθῇ οὐσιαστικὰ ἡ ὑπόθεσίς των καὶ νὰ ἐρευνηθῇ, νομίζετε ὅτι αὐτὸ τείνει δηλαδὴ εἰς τὴν μείωσιν τῶν ἀναθεωρητικῶν δικαστηρίων; Ἔχετε ὀλιγωτέραν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς ἀναθεωρητὰς καὶ εἰς τὰ νέα δικαστήρια ἀπὸ τὰ ἄλλα;

§104Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Οὔτε εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ λαμβάνεται αὐτὸ τὸ μέτρον.

§105Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπαντῶ εἰς τὸν κ. Κοΐνην καὶ λέγω, ὅτι δὲν εἶναι τι τὸ καινοφανὲς ὅτι αἱ ἀποφάσεις αὐταὶ δὲν ὑπόκεινται εἰς ἀναθεώρησιν. Ἐὰν οἱ πάγιοι νόμοι τῆς Πατρίδος λέγουν ὅτι ἐπιτρέπεται τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἀναθεωρήσεως, τότε νὰ δοθῇ, ἀλλὰ διὰ τὰ τέρατα αὐτὰ νὰ δώσωμεν κατ’ ἐξαίρεσιν ἔνδικα μέσα δὲν τὸ δέχομαι. Διότι οἱ πάγιοι νόμοι μὲ τοὺς ὁποίους ἐδικάσθησαν, δὲν ἐπιτρέπουν ἔνδικα μέσα. Καὶ ἀρνοῦμαι νὰ δεχθῶ ἔνδικα μέσα διὰ τὰ τέρατα αὐτά. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν τὸ δεχθῶ, θὰ τὸ δεχθῶ μόνον ὡς ἔνδικον μέτρον ἀκυρωτικόν, διότι δέχομαι ὅτι ἔγιναν τυπικαὶ παραβάσεις, ἀλλ’ ὡς μέτρον ἀναθεωρήσεως ὁλοκλήρου τῆς ὑποθέσεως κατὰ τρόπον ἀνατρέποντα ἐκ βάθρων τὴν στοιχειώδη ἔννοιαν τῆς δικαιοσύνης, δὲν τὸ δέχομαι, ὅτι τὸ ἀναθεωρητικὸν δικάζει ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, δικάζει εἰς ἀπόστασιν χρόνου καὶ ἔξω τῶν συνθηκῶν καὶ δικάζει χωρὶς μάρτυρας, χωρὶς τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον τότε ποὺ ἐτελέσθη τὸ ἀδίκημα καὶ δικάζει ὑπὸ συνθήκας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀλλάξει καὶ τὸ γνωρίζομεν ὅλοι καὶ σεῖς καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἐὰν κληθῶ ὡς μάρτυς εἰς τὸ ἀναθεωρητικόν, θὰ καταθέσω κατὰ τρόπον κάπως μαλακώτερον.

§106Π. ΚΑΛΠΑΚΤΣΟΓΛΟΥ. Ἀρνεῖσθε ὅτι ἦσαν ποιναὶ σκοπιμότητος;

§107Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Οὐδεμία σκοπιμότης ὑπῆρχε. Λέγω λοιπὸν ὅτι τὰ νομοθετήματα αὐτὰ νομίζω ὅτι θὰ ἀποτελέσουν ἀφορμὴν καὶ ἀπαρχὴν ἑνὸς κινδύνου διὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ τονίζω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ φέρουν τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον ἐν καλῇ προθέσει οἱ νομοθέται ἐκεῖνοι τὸ ἐθέσπισαν, δὲν θὰ ἔχουν ἀποτελέσματα εὐεργετικά. Δὲν θὰ ἀποδώσουν δικαιοσύνην, ἀλλὰ θὰ δημιουργήσουν ἀδικίαν καὶ ἀνισότητα, θὰ ἐνσπείρουν καὶ θὰ ἐμβάλλουν εἰς τὴν ψυχὴν τῆς Ἐθνικόφρονος Ἑλλάδος, τὸν κόσμον ὁ ὁποῖος ἐταλαιπωρήθη καὶ ἐσφάγη, τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία ὑπέστη τὰ πάνδεινα καὶ ἔφθασεν εἰς τὸ χεῖλος τῆς καταστροφῆς, θὰ τῆς δημιουργήσῃ τὴν θανάσιμον ἀμφιβολίαν ὑπὲρ τῆς στάσεως τὴν ὁποίαν, πρέπει νὰ τηρήσῃ εἰς τὸ μέλλον καὶ εἰς ὥρας κινδύνου. Πρέπει τὸ αἴσθημα αὐτὸ καὶ ἡ σκέψις αὐτὴ νὰ προεξάρχῃ παντὸς ἄλλου, πρέπει τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνέχῃ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ αἴσθημα, πρέπει νὰ προσέξῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ κλονίσῃ τὸ αἴσθημα τοῦ ἐθνικόφρονος κόσμου, νὰ μὴ τὸν κάμῃ νὰ πιστεύῃ ὅτι ματαίως ἀγωνίζεται καὶ ὅτι εἰς τὸ μέλλον ἐκεῖνοι ποὺ θὰ βγοῦν κερδισμένοι θὰ εἶναι οἱ σφαγιασταί του.

§108Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Θὰ ἤθελα νὰ μοῦ εἴπετε, τὸ πρῶτον ἐλήφθη τὸ μέτρον τῆς ἀναθεωρήσεως, δὲν ὑπῆρξαν ἄλλαι ἐποχαὶ καὶ ἄλλαι καταστάσεις;

§109Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τοιαύτην ἔκτασιν ποτέ.

§110Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Μετὰ τὴν πάροδον τῆς ὀξύτητος ἐλήφθη τὸ μέτρον τῆς ἀναθεωρήσεως.

§111Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρ. Κυβερν.). Τὸν ἔχετε ὑπογράψει τὸν ἀναγκαστικὸν νόμον.

§112Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως αὐτὰ ποὺ εἶπα τώρα τὰ ἐτόνισα ἐξ ἀρχῆς καὶ ἀντιτάσσομαι εἰς τὰ μέτρα αὐτὰ καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὴν ἔκτασιν τῶν μέτρων αὐτῶν. Διότι, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ κλονίζωμεν αὐτὴν ταύτην τὴν ἔννοιαν τῆς στρατιωτικῆς δικαιοσύνης, εἶναι ἀπαράδεκτον 35.000 ἀποφάσεις δικαστηρίων νὰ εἶναι ὅλαι ὑπὸ ἀμφισβήτησιν καὶ ὑπὸ ἀνατροπήν. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως σᾶς κάμνω ἔκκλησιν, ἐὰν δῆτε τὶ γίνεται διὰ τὰ ἀναθεωρητικὰ δικαστήρια, τὶ χάος, τί θύελλα, τί συμφορὰ ἠμπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ αὐτὸς ὁ νόμος καὶ ἐπὶ πλέον μήπως δὲν ἐπαρκεῖ ὁ καιρὸς διὰ νὰ ἀναθεωρηθῶσιν ὅλαι αἱ ἀποφάσεις καὶ δημιουργεῖται μιὰ κατάστασις ἄνευ προηγουμένου, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπαρκέσουν τὰ Στρατοδικεῖα. Θὰ εἶχον ἐν κατακλεῖδι νὰ εἴπω τοῦτο: Θὰ παρακαλέσω θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν, δὲν ἠξεύρω ποίας τροποποιήσεις θὰ δεχθῇ, ἐγὼ εἶμαι κατ’ ἀρχὴν ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ κάμω μίαν ἔκκλησιν διὰ τὴν εἰδικὴν περίπτωσιν τῶν ἀρχηγῶν. Θὰ παρεκάλουν νὰ δεχθῆτε τροπολογίαν κατὰ τὴν ὁποίαν «τοῦ μέτρου τῆς αὐθορμήτου προσελεύσεως» νὰ ἐξαιρεθῶσιν τοὐλάχιστον οἱ ἀρχηγοί. Μὴ θελήσετε εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ ἐπιμείνετε. Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ κοινὴ γνώμη. Ἡ Πελοπόννησος εἶναι ἀνάστατος. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἀνεχθῇ αὐτό. Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ εὑρεθῇ ἕνας τρόπος ὥστε νὰ μὴ εὑρίσκωνται ἐλεύθεροι οἱ ἀρχηγοί......

§113Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Μὴ περιμένετε ὅτι θὰ ἐξαιρεθοῦν οἱ ἀρχηγοὶ κ. συνάδελφε. Ὅταν ὑπεγράφη ἡ συμφωνία τῆς Βάρκιζας οἱ ἀρχηγοὶ ἐφρόντισαν νὰ ἀπαλλάξουν ἑαυτοὺς καὶ παρέδωσαν τοὺς μικρούς.

§114Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ψέμα.

§115Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Δὲν εἶναι καθόλου ψέμα. Μὲ τὴν συμφωνίαν τῆς Βάρκιζας οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ ἐφρόντισαν νὰ ἀπαλλάξουν ἑαυτοὺς καὶ νὰ παραδώσουν στὴν δικαιοσύνην μόνον τὰ ὄργανά τους.

§116Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄταν κύριοι ἐπεσκέφθην τὴν πατρίδα μου, τὰ Καλάβρυτα, εἶδον ὅλους τοὺς δασκάλους, τοὺς κομμουνιστὰς νὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰς θέσεις των πρῶτοι καὶ καλύτεροι. Ὁμολογῶ ὅτι ἐδοκίμασα ἕνα αἴσθημα ἀπογοητεύσεως ὅταν ἀντιμετώπισα τοὺς συμπολίτας μου, οἱ ὁποῖοι μοῦ εἶπον: Ὁρίστε κύριε ποῖοι εἶναι οἱ ἐθνικόφρονες, ποῖοι εἶστε. Παραδίδετε πάλιν τὰ παιδιά μας στοὺς κομμουνιστάς. Νομίζετε κύριοι ὅτι ἐξυπηρετοῦμε τὸ δημόσιον συμφέρον; Ἐὰν τὸ νομίζετε ἐμμείνετε στὸ νομοσχέδιον. Ἐγὼ τοὐλάχιστον ἐπετέλεσα τὸ καθῆκον μου πρὸς τὸν ἑαυτὸν καὶ πρὸς τὴν πατρίδα μου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς).

§117Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπ. Δικαιοσ.). Ἤθελα νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τοῦ Σώματος ἐπὶ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ὑπὸ κύρωσιν Ἀναγκαστικὸς νόμος ἐγένετο τῇ συμπράξει τῶν Κομμάτων ἐν τῇ Βουλῇ καὶ τῇ εἰκαζομένῃ συμπράξει καὶ βουλήσει καὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Θὰ ἤθελα συνεπῶς, δεδομένου ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς ἐφαρμόζεται ἀπὸ 5μήνου καὶ ἀπέδωσεν ὅτι εἶχε νὰ ἀποδώσῃ, νὰ μὴ ἐξαντλούμεθα εἰς συζητήσεις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, διότι θὰ ματαιοπονήσωμεν ἴσως καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν συζήτησιν κατ’ ἄρθρον. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι διατεθειμένη νὰ δεχθῇ ὅλας τὰς δυνατὰς τροπολογίας, διὰ νὰ τελειώσῃ αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις. Διότι νομίζω, ὅτι εἶναι ἄνευ ἀντικειμένου ἡ συζήτησις, ἐπὶ τοῦ ἂν ἐπετρέπετο ἢ δὲν ἐπετρέπετο νὰ ληφθοῦν τὰ μέτρα αὐτά. Ἤδη ὁ νόμος ἔγινε τῇ συγκαταθέσει τῶν κομμάτων. Ὁ νόμος ἰσχύει, ἐφαρμόσθη καὶ ἀπέδωσε. Ἄς δοῦμε εἰς τί ἠμποροῦμεν νὰ τὸν βελτιώσωμεν. Σᾶς παρακαλῶ μὴ ταλαιπωρῆτε καὶ τὴν Βουλὴν καὶ μὴ δημιουργῆτε ὀξύτητα, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δικαιολογημένη. Ἴσως ὑπάρχουν προσωπικαὶ ἀπόψεις, ἀλλ’ αἱ πολιτικαὶ ἀπόψεις τῶν κομμάτων ἐξεφράσθησαν διὰ τῶν ἀρχηγῶν των. Εἶναι σαφεῖς. Ἔχουν ληφθῆ αἱ θέσεις καὶ δὲν θὰ ἐνεδεικνύετο νὰ δημιουργηθοῦν ὀξύτητες ἢ πάθη, διότι νομίζω ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος εἶναι ὑπόθεσις ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ τὸ καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον τῆς Ἑλλάδος.

§118Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε ὑπουργὲ ὁ νόμος φέρει, τὴν ὑπογραφὴν τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τοῦ Λ.Κ. ὡς μετέχοντος τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν λαϊκῶν ὑπουργῶν.

§119Ι. ΛΥΡΑΣ. Αὐτὸ δὲν δεσμεύει τὴν προσωπικήν μας γνώμην.

§120Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ποίαν ἀξίαν ἔχει αὐτό;

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλή, ἐρωτᾶται. Δέχεται τὴν πρότασιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ.

§122Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἶναι δικαίωμά μας νὰ συζητήσωμεν τὸν νόμον.

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεχίζεται ἡ συζήτησις. Ὁ κ. Γαληνὸς ἔχει τὸν λόγον.

§124Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀνεβαίνω καὶ ἐγὼ στὸ βῆμα διὰ νὰ κρίνω τὸν νόμον αὐτόν, ἀλλ’ ἀκριβῶς διὰ νὰ τὸν κρίνω ἀπὸ τὴν ἀντίθετη πλευρὰ ἀπὸ ἐκείνην ἀπὸ τὴν ὁποίαν τὸν ἔκρινεν ὁ προλαλήσας συνάδελφος κ. Παπαρρηγόπουλος. Βέβαια θὰ ἔπρεπε ὁ νόμος νὰ ψηφισθῇ ἀπ’ ἀρχῆς στὴν Βουλὴν καὶ νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ ὡς Ἀναγκαστικὸς νόμος καὶ νὰ ἔχωμεν ἕνα νόμο ὅπως ἀσφαλῶς θὰ τὸν ἤθελεν ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Δυστυχῶς δὲν ἠξεύρω καὶ δὲν ἠμπορῶ νὰ καταλάβω διὰ ποῖον λόγον, ἠκολούθησεν διάφορα στάδια. Ὑπεβλήθη ἕνα νομοσχέδιον, ἀπεσύρθη τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὑπεβλήθη δεύτερον νομοσχέδιον, συνῆλθεν ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ εἴχομεν ὡρισμένας τροποποιήσεις, δὲν τὰς ἐδέχθη ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἔκαμεν ἕνα ἀναγκαστικὸν νόμον τὸν ὁποῖον ἐτροποποίησεν μὲ δεύτερον ἀναγκαστικὸν νόμον, τὸν 1553 καὶ πάλιν δι’ ἐγκυκλίου ἰδικῆς του ἐτροποποίησεν καὶ αὐτὸν τὸν νόμον, ὑπὸ ἰδίαν του εὐθύνην, μὴ ἐπιτρέψας νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ αὐτός, ὅπως ὁ ἴδιος τὸ ἀπεφάσισε. Συγκεκριμένως εἰς τὸν νόμον αὐτὸν συνέβησαν τὰ ἑξῆς: Ἐνῷ κατ’ ἀρχὴν ἐφηρμόσθη ὡς Α. Ν. ὑπὸ μίαν Αʹ μορφὴν, ἐν τέλει ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐμπόδισε τὴν ἐφαρμογήν του καὶ τὸν ἐτροποποίησε διὰ μιᾶς ἐγκυκλίου του. Θέτει ὡρισμένα ὅρια καὶ ὡρισμέναις προθεσμίας, αἱ ὁποῖαι δὲν προβλέπονται οὔτε ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τὰς ὁποίας ἤξευρεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν θὰ τὰς ἐδέχετο, διότι ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία εἶχεν ἐπεξεργασθῆ τὸν νόμον, εἶχε θέσει τελείως διαφορετικὰ τὰ θέματα καὶ τελείως διαφορετικὰς προθεσμίας.

§125Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). Δὲν ἐματαίωσα εἰς ὡρισμένα σημεῖα τὸν νόμον. Παρετηρήθη διακύμανσις εἰς τὰς ἀπόψεις τῶν δικαστηρίων καὶ διὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἦτο πιθανὸν νὰ δημιουργηθοῦν ἐσφαλμέναι ἢ ἀντίθετοι ἑρμηνεῖαι τοῦ περιεχομένου, εἶπα ὅτι εἶναι δυνατὸν ἐν ὄψει τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου, τὰ συμβούλια νὰ μὴ ἀποφαίνωνται. Ἀλλὰ κάμνω τὴν δήλωσιν ὅτι αὐτὸ ἐγένετο ἐν ὄψει ταχείας ἐπιψηφίσεως τοῦ νόμου καὶ δι’ αὐτὸ κάμνω τὴν ἔκκλησιν νὰ ψηφισθῇ ταχέως ὁ νόμος, διότι ἐὰν ὁ νόμος δὲν ψηφισθῇ, θὰ ὑποχρεωθῶ ἀπὸ αὔριον νὰ ἀνακαλέσω τὴν ἐγκύκλιον ἐκείνην, διότι ὁμολογῶ ὅτι ἔγινεν ἐν ὄψει ταχείας ἐπιψηφίσεως τοῦ νόμου. Ἐὰν ὅμως δὲν ψηφισθῇ σήμερον ὁ νόμος αὐτός, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀνακαλέσω τὴν ἐγκύκλιον αὐτήν.

§126Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἔπρεπε νὰ τὸ ἔχετε κάμει, διότι αὐτὴ προεκάλεσεν ἀναστάτωσιν.

§127Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). Ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχουν ἔνδικα μέσα ἐναντίον τῶν ἀποφάσεων τῶν Συμβουλίων τῶν Ἐφετῶν, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ μία διαφορετικὴ μεταχείρισις ἀπὸ τὰ διάφορα Ἐφετεῖα, δι’ αὐτὸ ἔθεσα προσωρινῶς αὐτὸ τὸ μέτρον καὶ τὸ ὁποῖον νομίζω ὅτι δὲν ἦτο καὶ ἀπολύτως ἐν τάξει. Ἔδωσα εἰς αὐτὸ χαρακτῆρα ἀπολύτου προσωρινότητος καὶ κάμνω πάλιν τὴν δήλωσιν, ὅτι, ἐὰν ἡ Βουλὴ δὲν σπεύσῃ νὰ τὸ ψηφίσῃ θὰ ἄρω τὸ μέτρον αὐτό.

§128Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐξαίρεσιν ἀπετέλεσε τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν. Ὅλα τὰ ἄλλα Ἐφετεῖα ἐδέχθησαν τὴν ὀρθὴν ἄποψιν.

§129Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἐνῷ τώρα, παραδόξως, ἐάν τις διὰ τὸν α ἢ β λόγον, σύμφωνα μὲ τὰς ἀπόψεις σας, δὲν ἐμπίπτῃ εἰς τὰς διατάξεις αὐτὰς λόγῳ παρελεύσεως τῆς προθεσμίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀσκήσῃ καὶ ἀναθεώρησιν. Μὲ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐφηρμόσθη ὁ ὑπὸ κύρωσιν νόμος μέχρι σήμερον, ἔχομεν μίαν πλήρη ἀναστάτωσιν καὶ εἰς τὰ δικαστήρια καὶ εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος βλέπει καὶ παρακολουθεῖ τὴν κατάστασιν καὶ ἐπιθυμεῖ μίαν λύσιν τῆς πληγῆς αὐτῆς—διότι περὶ πραγματικῆς πληγῆς πρόκειται. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζῃ κανεὶς τί ἰσχύει καὶ τί θὰ ἰσχύσῃ. Ὑπάρχουν κατάδικοι, ὑπάρχουν ὑπόδικοι, ἄλλοι εἰσέρχονται, ἄλλοι βγαίνουν ἀπὸ τὰς φυλακάς, ἐπικρατεῖ μὲ μιὰ λέξι μιὰ πλήρης σύγχυσις. Ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ ὑπάρχῃ ἕνα νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον νὰ περιλαμβάνῃ καὶ νὰ ρυθμίζῃ ὅλας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις. Δὲν ὑποστηρίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐξέλθουν ὅλοι τῶν φυλακῶν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἄνθρωποι ἐγκληματίσαντες βαρύτατα, ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν κάμει 10 φόνους νὰ εὑρίσκωνται ἔξω καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔκαμαν τίποτε ἢ ὑπέπεσαν εἰς ἐλαφρότερα ἐγκλήματα, νὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰς φυλακὰς ὑπόδικοι μὲ τὴν ἀπειλὴν τοῦ θανάτου ὑπὲρ τὰς κεφαλάς των. Θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας καὶ τὸ ἑξῆς: Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς ἔδρασαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἡγήθησαν τῆς ἀνταρσίας δὲν ἔχουν καμμίαν εὐθύνην. Εἰς τὰ μέρη δὲ ὅπου δὲν ὑπῆρχε στρατὸς διαπιστώνεται ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἦσαν τὰ στελέχη καὶ οἱ καθοδηγηταὶ προσεχώρησαν εἰς τὴν ὀργάνωσιν Χ καὶ δὲν διώκονται καθόλου, ἀπαλλαγέντες ἀπὸ τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα. Ἔχομεν παράδειγμα εἰς τὴν περιφέρειάν μου κομμουνιστοῦ μὲ δρᾶσιν καὶ μὲ συμμετοχὴν εἰς πολλὰ ἐγκλήματα, ὁ ὁποῖος προσεχώρησεν εἰς τὴν Χ καὶ δὲν ἐδιώκετο καὶ ταὐτοχρόνως ἐτήρει ἐπαφὴν μὲ τοὺς συμμορίτας καὶ τοὺς ἔδιδε πληροφορίας καὶ τρόφιμα καὶ τὸν ὁποῖον ἐν τέλει ἐπρόδωσαν οἱ ἴδιοι οἱ συμμορῖται. Συλληφθεὶς συμμορίτης εἶπεν: «Πῶς θέλετε νὰ ἐπιτύχετε τῶν σκοπῶν σας ὅταν ἔχητε ἰδικόν μας ἄνθρωπον εἰς τὰς τάξεις σας»; Ὑπάρχει, λοιπόν, τοιαύτη σύγχυσις, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ εὕρῃ τις ποῖοι εἶναι οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι. Καὶ οἱ δικασταὶ δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμόσουν τὸν νόμον μὲ τὴν ἐπικρατοῦσαν σύγχυσιν. Τὸ νομοσχέδιον ἰδίως τὸ ἰδικόν σας, κ. Ὑπουργέ, ἐὰν δὲν δεχθῆτε τὰς τροπολογίας μας, θὰ εἶναι πολὺ δύσκολον νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἐγὼ προτείνω νὰ δεχθῆτε μίαν ἄλλην λύσιν, μὲ βάσιν τὸ ἐπικίνδυνον. Αἱ ἐπιτροπαὶ Ἀσφαλείας νὰ κρίνουν ποῖος εἶναι ἐπικίνδυνος καὶ τότε νὰ τίθεται ὑπὸ τοῦ εἰσαγγελέως τοῦ τόπου τῆς διαμονῆς του ὑπὸ ἐπιτήρησιν, ὑπὸ περιορισμόν, χωρὶς νὰ εἶναι κατάδικος.

§130Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). Εἶναι δυνατὸν, κ. συνάδελφε, αἱ Ἐπιτροπαὶ Ἀσφαλείας νὰ κρίνουν τὴν τύχην τῶν πολιτῶν;

§131Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Εἴτε τὸ θέλετε, εἴτε ὄχι, κύριε Ὑπουργέ, ἡ τύχη τῶν πολιτῶν κρίνεται ἀπὸ τὰς Ἐπιτροπὰς Ἀσφαλείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὅπως ἔχει σήμερον ἡ κατάστασις καὶ μὲ τὴν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν, ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἴμεθα εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ πρώτου χωροφύλακος.

§132Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Νομίζω ὅτι, λέγοντες τοῦτο, προσβάλλετε τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, τὰ ὁποῖα ἐκτελοῦν πλήρως τὸ καθῆκόν των.

§133Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Καὶ ἐγὼ πιστεύω, κ. συνάδελφε, ὅτι τὰ ὄργανα τῆς τάξεως εἶναι εὐσυνείδητα καὶ ἐκτελοῦν τὸ καθῆκόν των. Ὑπάρχουν ὅμως οἱ ἄγνωστοι καὶ μυστηριώδεις πληροφοριοδόται οἱ ὁποῖοι ἴσως νὰ μὴν εἶναι εὐσυνείδητοι. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης, μὲ τὴν δίωξιν τῶν ἀνθρώπων ἐν πολλοῖς ἀθώων, καὶ μὲ τὰς διαφόρους ἐκτοπίσεις. Ἐὰν ἐζούσατε καὶ σεῖς ὅπως καὶ ἐγὼ εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν, σᾶς βεβαιῶ ὅτι θὰ ἐβλέπατε, ὅτι πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν ἐκεῖ, ἦσαν κομμουνισταί.

§134Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ἐὰν εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, τοῦτο τὸ λέγω πρὸς τιμὴν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εὑρίσκετο ὁ κ. Πρόεδρος τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, νομίζω ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε οὔτε Ἑλληνικὸς στρατός, οὔτε ἡ Ἑλλάς. Ἡ Ἀγγλία διέταξε τὴν καταβύθισιν τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου, καὶ τὸν ἔσωσεν ὁ ἀείμνηστος Βασιλεὺς Γεώργιος.

§135Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Νομίζω ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἦτο εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν.

§136Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρ. Κυβερν.). Ἤμην.

§137Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ λεχθῇ εἶναι τὸ ἑξῆς: ὅτι ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνελήφθησαν τότε δὲν ἦσαν ἔνοχοι, διότι ἀλλοίμονον, ἐὰν λέγωμεν ὅτι ὅσοι ἐπῆγαν εἰς τὰ σύρματα ἦσαν κομμουνισταί. Εἶναι τὸ ἴδιον, τὸ ὁποῖον λέγομεν καὶ σήμερον ποὺ θέλομεν νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἑλληνικὴν ὑπηκοότητα εἰς τοὺς μισοὺς Ἕλληνας. Εἶναι καὶ τοῦτο ἐνίσχυσις τοῦ κομμουνισμοῦ κ. Δημάκη, ὅταν θέλετε νὰ δώσωμεν ὡς Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, τόσην δύναμιν εἰς τὸν κομμουνισμὸν ἐν Ἑλλάδι. Εἶναι τραγικὸν λάθος τοῦτο, καὶ αὐτὸ τὸ πληρώνομεν μέχρι σήμερον. Ἐγὼ ἤμην εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν ὡς ἀξιωματικὸς τοῦ Ἱεροῦ Λόχου τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, καὶ ἔζησα τὰ γεγονότα καὶ ἠξεύρω τί συνέβη. Ἠξεύρω ὅτι ἐπῆγαν εἰς τὰ σύρματα ἐντελῶς ἀθῷοι ἄνθρωποι καὶ ὕστερα ἐβγῆκαν γνήσιοι κομμουνισταί. Τοὺς ἔκαμε τὸ Κράτος.

§138Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ὅταν λέγετε ὅτι τοὺς ἔκαμε τὸ Κράτος, ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ὅτι τὸ Κράτος ἐξεπροσωπεῖτο τότε ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως;

§139Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἐγὼ λέγω τὴν ἀλήθειαν, λυποῦμαι ἐὰν ἀφορᾷ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν νομίζω, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἠμποροῦσε νὰ ξεύρῃ ὅλα τὰ πράγματα. Ὑπῆρχον τὰ ὄργανά του, τὰ ὁποῖα τοῦ ἔδιδον διαφόρους κατευθύνσεις.

§140Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρ. Κυβερν.). Πρέπει νὰ εἴπω ὀλίγα τινά, διὰ νὰ κατατοπίσω τὴν Βουλήν. Ἐν μέρει ἔχει δίκαιον ὁ κ. Γαληνός, διότι ὄντως μέσα εἰς τὰ σύρματα ἐκλείσθησαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν κομμουνισμὸν καὶ ὑπέστησαν τὴν κομμουνιστικὴν προπαγάνδαν ἐντὸς τοῦ 1945. Ἐκλείσθησαν ὄχι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ ἀπὸ τὰς Ἀγγλικὰς ἀρχάς. Ὅτι ἔγιναν σφάλματα δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία. Πολλοὶ ἐκλείσθησαν ἀδίκως εἰς τὰ σύρματα καὶ ἐδηλητηριάσθησαν. Εἶναι βέβαιον τοῦτο.

§141Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐπέφερε τὴν ἐπανάστασιν εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν;

§142Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ὄχι.

§143Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Τὸ ὅτι ἐκλείσθησαν εἰς τὰ σύρματα εἶναι συνέπεια τῆς ἀναταραχῆς, τὴν ὁποίαν εἶχον προκαλέσει. Εἶναι δυνατὸν αἱ ἀρχαὶ αἱ ἐποπτεύουσαι νὰ ἔχουν τοιαύτην ψυχραιμίαν, καὶ τοιαύτας πληροφορίας ἐπακριβῶς 100%, διὰ νὰ κλείνουν μόνον ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πράγματι κομμουνισταί;

§144Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Συμφωνῶ ἀπολύτως, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ γίνωσι λάθη καὶ ἐκεῖ. Ἀλλὰ τὰ λάθη ὅταν δὲν διορθώνωνται γίνονται μοιραῖα καὶ τραγικά, καὶ λέγω νὰ διορθωθοῦν τώρα ποὺ ὑπάρχει ἡσυχία καὶ ἠρεμία. Δὲν κακίζω τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἔγιναν αἱ δίκαι εἰς τὰ Στρατοδικεῖα, λέγω ὅμως ὅτι ἀφοῦ ἐπέρασεν αὐτὸς ὁ κίνδυνος εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ καθίσωμεν νὰ βάλωμε τὰ πράγματα κάτω, καὶ νὰ ἀποδώσωμεν τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι. Παρακαλῶ λοιπὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ φέρῃ ἄλλο νομοσχέδιον διὰ νὰ καλύψῃ τὸ κενὸν τοῦ παρόντος νομοσχεδίου. Ἐγὼ βεβαίως προκειμένου νὰ μὴ ἐπιτύχω τὴν πλήρη ἀποδοχὴν τῆς γνώμης μου θὰ ζητήσω τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, μὲ τὰς τροποποιήσεις τῆς Ἐπιτροπῆς, τὰς ὁποίας ἐγὼ θέλω νὰ ἐπεκτείνω καὶ κυρίως εἰς τὸ ἄρθρον 2 ἀναφορικῶς μὲ τὴν τετράμηνον προθεσμίαν.

§145Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). Παρακαλῶ κ. συνάδελφε, νὰ ἀναπτύξητε τὴν τροπολογίαν σας εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γεωργιάδης ἔχει τὸν λόγον.

§147Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, κύριοι βουλευταί, αἱ ὁποῖαι συνεκροτήθησαν ἀπὸ τῆς 5ης Μαρτίου μέχρι σήμερον, ἐθεώρησαν καθῆκον καὶ ὑποχρέωσίν των, νὰ διακηρύξουν, ὅτι θὰ λάβουν μέτρα ἐπιεικείας ἐξικνούμενα μέχρι τῆς λήθης καὶ τῆς ἀμνηστίας, δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐκ πολιτικῶν σκέψεων καὶ ἀντιθέσεων ὁρμώμενοι, παρεβίασαν διατάξεις τοῦ ποινικοῦ νόμου. Παρέστημεν, κύριοι βουλευταί, πρὸ τοῦ τραγικοῦ θεάματος, αἱ δηλώσεις ἐκεῖναι αἱ Κυβερνητικαί, αἱ ὁποῖαι ἦσαν ἐπίσημοι, διότι ἐξηγγέλλοντο διὰ τῶν ἐπισήμων προγραμματικῶν δηλώσεων τῶν Κυβερνήσεων, μέχρι σήμερον, νὰ μὴ λάβουν σάρκα καὶ ὀστᾶ. Ἦλθον μόνον κατὰ ἕνα τρόπον γλίσχρον καὶ παράτυπον τὸν μῆνα Ὀκτώβριον, ὅταν ἐψηφίσθη ὁ νόμος 1504, τὰ μέτρα τῆς ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις. Νομίζει διὰ τῶν μέτρων αὐτῶν, ἡ Κυβέρνησις ὅτι θὰ ἐπιβληθῇ ἡ ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ὁμαλότης εἰς τὴν χώραν μας; Τὰ μέτρα ταῦτα διῃρέθησαν εἰς 4 κατηγορίας· τὸ πρῶτον νομοσχέδιον ἀφεώρα τὴν προσωρινὴν ἀπόλυσιν τῶν καταδίκων ἐκτιόντων ποινὴν μέχρι εἱρκτῆς, τὸ δεύτερον ἀφεώρα τοὺς αὐθορμήτως προσελθόντας, τὸ τρίτον τὸν νόμον 3861 περὶ Συμβουλίου Χαρίτων καὶ τὸ τέταρτον τὴν κατάργησιν τοῦ στρατοπέδου Μακρονήσου. Ἐκτὸς δὲ τούτων ὑπάρχει καὶ ἕτερον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἐδιώχθησαν ἐκ τῶν θέσεών των, βάσει τοῦ Θʹ ψηφίσματος, διότι ἐθεωρήθη ὅτι ἐνεφοροῦντο ὑπὸ κομμουνιστικῶν φρονημάτων. Καὶ ἐνῷ, λέγω, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις εἴτε δίπτυχοι, εἴτε τρίπτυχοι, ἐθεώρησαν πρωτίστην ὑποχρέωσίν των νὰ προβοῦν εἰς τὴν ἄμεσον ἀλλὰ καὶ κατὰ τρόπον γενναῖον ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων τούτων, μέχρι σήμερον δὲν ἐφήρμοσαν τίποτε, καὶ οὕτω ἀπεδείχθησαν αἱ πομπώδεις ἐπαγγελίαι ἁπλῆ φενάκη. Ὁ Ἀναγκαστικὸς νόμος 1504 εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν ἀναφέρει ὅτι θεσπίζει αὐτὰ τὰ μέτρα πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἐσωτερικῆς ὁμαλότητος καὶ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς ἐσωτερικῆς γαλήνης. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν, ἐὰν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ θεωρηθῇ ὅτι δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ὁμαλότης, ὅταν ἡ ἰδία Κυβέρνησις ὁμολογῇ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει της, ὅτι ἐνῷ ἀποκατεστάθη τὸ Κράτος τοῦ νόμου εἰς ὁλόκληρον τὴν χώραν, ὅμως ὑπάρχουν καὶ λειτουργοῦν ἀκόμη τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Παπαρρηγόπουλος ὁμιλῶν προηγουμένως εἶπεν ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἀναθεωρήσεως προκειμένου περὶ ἐκτάκτων Στρατοδικείων. Τοῦτο ἐν μέρει εἶναι ἀληθές. Παραγνωρίζει ὅμως ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος καὶ πᾶς τις ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ μὲ αὐτόν, ὅτι τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον ἀναφέρει περὶ συστάσεως ἐκτάκτων Στρατοδικείων καθορίζει αὐστηρῶς καὶ τὰς προϋποθέσεις τῆς ἱδρύσεως καὶ λειτουργίας αὐτῶν. Κατὰ τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, ἐν περιπτώσει πολέμου, ἢ ἐν περιπτώσει γενικῆς ἐπιστρατεύσεως ἕνεκα ἐξωτερικοῦ κινδύνου, τότε εἶναι δυνατὸν νὰ θεσπισθοῦν τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα. Ἐρωτῶ λοιπὸν τὴν Κυβέρνησιν: Ὅταν ἔχῃ δεδομένον ὅτι ἀπὸ τοῦ τέλους Ὀκτωβρίου τοῦ 1949 δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνταρσία, ἐδαμάσθη τελείως ἡ ἀνταρσία, ἐὰν νομίζῃ ὅτι ὑφίστανται ἀκόμη σήμερον αἱ προϋποθέσεις τῆς ὑπάρξεως τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων διότι οὔτε πόλεμον ἔχομεν, οὔτε γενικὴν ἐπιστράτευσιν ἔναντι ἐξωτερικῶν κινδύνων. Τὰ Στρατοδικεῖα ἀποτελοῦν ἀναντιρρήτως μίαν ἀνωμαλίαν λειτουργίας εἰς τὴν δικαιοσύνην, τὰ ὁποῖα ἐκπληροῦν ἀποστολὴν εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις δὲν δικαιολογοῦνται ὅμως εἰς εἰρηνικὴν καὶ ὁμαλὴν ἐποχήν. Ὅσον καὶ ἐὰν θεωρηθῇ ὅτι τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα ἀπαρτίζονται ἀπὸ ἀξιωματικοὺς ἀνωτέρους καὶ εἰς τὸ πνεῦμα καὶ εἰς τὴν ἀντίληψιν, εἶναι παραδεδεγμένον καὶ ἀποδεδειγμένον ἐκ μακρᾶς παραδόσεως ὅτι τὰ Στρατοδικεῖα κρίνουν μόνον βάσει τῆς σκοπιμότητος καὶ ὅταν ἡ σκοπιμότης αὐτὴ τείνῃ νὰ ὁδηγηθῇ ἀπὸ ἀντιλήψεις καὶ αἰσθήματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἑπόμενον ἐκ τῶν ἀτομικῶν καὶ γενικῶν ἀναγκῶν νὰ γεννηθοῦν εἰς τὴν συνείδησιν καὶ τὴν ἀντίληψιν τῶν ἀνθρώπων, τότε ἡ σκοπιμότης αὐτὴ εἶναι φανερὸν ὅτι ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ θεμιτοῦ καὶ εὐλόγου. Ὅταν ἓν ἔκτακτον Στρατοδικεῖον δικάζῃ ἐν καιρῷ πολέμου ἄνδρα, ὁ ὁποῖος εἶναι κατάσκοπος, ὁ ὁποῖος ὑπονομεύει τὰ βάθρα τῆς Πατρίδος, τότε ἄλλως λειτουργεῖ τὸ δικαστικὸν πνεῦμα καὶ ἄλλως λειτουργεῖ ἡ ἀντίληψις τοῦ δικαστοῦ. Ὅταν ὅμως ἔχωμεν τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα καὶ λειτουργοῦν εἰς μίαν περίπτωσιν ἀνταρσίας, ἡ ὁποία ἀνταρσία φέρει ἕνα σάλον καὶ μίαν σύγχυσιν εἰς τὰς ἰδέας, τὰς ἀντιλήψεις καὶ τὰ αἰσθήματα τῶν ἀνθρώπων, τότε δὲν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι τὰ Στρατοδικεῖα αὐτὰ δικάζουν μὲ τὴν ἀκεραιότητα, μὲ τὴν ἀμεροληψίαν καὶ τὴν διαύγειαν τῆς σκέψεως τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ ἔχῃ πᾶς δικαστής. Πρὸς ἀπόδειξιν ἐπιφέρω κ. συνάδελφοι, ὅτι τὰ Στρατοδικεῖα τὰ ἔκτακτα, τὰ ὁποῖα λειτουργοῦν σήμερον, ζητοῦν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας ἐπιλέκτων μελῶν τοῦ Σώματος τούτου, διὰ δημοσίευμα τοῦ ἐλέγχοντος τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικήν, σήμερον ἀκόμη ὁπότε δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνταρσία, τότε τί δύνασθε νὰ εἴπητε περὶ τῆς κρίσεως καὶ τῶν αἰσθημάτων τῶν Δικαστῶν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐδίκασαν κατὰ τὴν πλήρη φλόγα τῆς ἀνταρσίας; Καὶ ὅταν λέγω τοῦτο, ὑπαινίσσομαι ὅτι ἐσχάτως ἀκόμη ὁ ἀσκῶν τὴν ποινικὴν δίωξιν τοῦ ἐκτάκτου Στρατοδικείου ἐζήτησε τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Σοσιαλιστικοῦ κόμματος ΕΛΔ. κ. Σβώλου καὶ τοῦ κ. Τσιριμώκου, ὅπως ἐπίσης καὶ τοῦ κ. Χριστάκου, διὰ τὸν ἔλεγχον, τὸν ὁποῖον ἤσκησαν οὗτοι εἰς τὰς ἐφημερίδας των κατὰ τῶν Κυβερνητικῶν ἔργων.

§148Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἶσθε νομικός. Πρὶν εἴσαστε Εἰσαγγελεὺς καὶ δι’ αὐτὸ σᾶς λέγω τὸ ἑξῆς: ὅτι τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον ἐπεκαλέσθητε λέγει τὰ ἑξῆς «.... ........ (ἀναγινώσκει) ........». Καὶ ἐπικαλοῦμαι τὸν ἀξιότιμον κ. Καθηγητὴν τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξε τὴν ἄποψιν, ὅτι ἐφόσον ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ ὁ κίνδυνος, αὐτὸ διδάσκει ὁ κ. Καθηγητής, τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα ἐπιβάλλεται καὶ δύνανται νὰ διατηρηθοῦν διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Πατρίδος.

§149Α. ΣΒΩΛΟΣ. Πρώτην φορὰν θὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγὼ ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος. Οὐδέποτε ἐδίδαξα τοιοῦτον πρᾶγμα. Θὰ ἤμην ὡς ἐπιστήμων διὰ κρέμασμα ἐὰν τὰ ἔλεγα, διότι ἴσα, ἴσα, ἑρμηνεύω τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος, ὄχι τῶν ψηφισμάτων τὰ ὁποῖα ἐγένοντο κατόπιν ἢ ἄλλων κειμένων ἔξω τῶν πλαισίων τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος, αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦν περὶ ἐπιστρατεύσεως ἕνεκα ἐξωτερικῶν κινδύνων, διότι ἀκριβῶς ἤθελον νὰ ἀποκλείσω οἱανδήποτε ἐπιστράτευσιν ἕνεκα ἐσωτερικῶν κινδύνων διέστελλα εἰς τὸ μυαλὸ τῶν φοιτητῶν σαφῶς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν καί τοὺς ἔλεγον ὅπερ πιστεύω καὶ τώρα ὅτι διὰ λόγους ἐσωτερικῆς τάξεως καὶ ἐὰν ἀκόμη κληθοῦν ὑπὸ τὰ ὅπλα μία ἢ δύο ἡλικίες, δὲν ἐπιτρέπεται ἡ κήρυξις τοῦ Στρατιωτικοῦ Νόμου. Ἑπομένως ἠμπορεῖτε οἱοδήποτε ἄλλο νὰ εἴπητε, ὡς πρὸς τὴν ἔννοιαν τῶν διατάξεων, ἀλλ’ ὄχι ὅτι ἐγὼ διδάσκω τοιοῦτόν τι.

§150Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Δὲν ὁμιλῶ περὶ ἐσωτερικῶν κινδύνων. Ὁ κίνδυνος ἦτο ἐξωτερικός. Ὁ δὲ ἐξωτερικὸς κίνδυνος ἀνεγνωρίσθη διὰ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ο.Η.Ε. Καὶ ὑποστηρίζω καὶ νῦν καὶ λέγω τὸ ἑξῆς: Ὁ ἐξωτερικὸς κίνδυνος, διὰ τὴν Ἑλλάδα, δὲν ἐξέλιπεν ἀκόμη. Ἑπομένως τελοῦμεν ὑπὸ τὸν κίνδυνον τῆς Κόμινφορμ. Ὅταν ἀκόμη ἐκδίδωνται ἀνακοινωθέντα τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου, τὰ ἀνακοινωθέντα αὐτὰ ἀφοροῦν τὴν ἀκεραιότητα τοῦ Κράτους, ἐκ τοῦ κινδύνου, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Ἐφόσον ὁ κίνδυνος ἦτο καὶ εἶναι ἐξωτερικός, δι’ αὐτὸ, λέγω, καὶ ὑποστηρίζω ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχουν τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα.

§151Α. ΣΒΩΛΟΣ. Εἶναι ἕνας συλλογισμὸς τὸν ὁποῖον κάμνετε κ. συνάδελφε καὶ τὸν ὁποῖον ἐγὼ δὲν παραδέχομαι. Ἴσως νὰ μοῦ δοθῇ ἡ εὐκαιρία ν’ ἀναπτύξω τὰς γνώμας μου, ἀλλὰ πάντως, δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ ἔννοια ἡ ἀναγκαίως συναγομένη, ἀπὸ τήν διάταξιν τοῦ Συντάγματος ποὺ ὅταν ὁμιλῇ περὶ ἐξωτερικοῦ κινδύνου ..........

§152Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Τὸ Γʹ ψήφισμα;

§153Α. ΣΒΩΛΟΣ. Τὸ Γʹ ψήφισμα ἔχει ἀνασταλῆ, ἐννοοῦσα λοιπὸν τὸν κλασσικὸν τύπον τοῦ ἐξωτερικοῦ κινδύνου διὰ τῆς ἐπιθέσεως ἐχθρικῆς χώρας.

§154Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ὑπάρχει μεγαλείτερος κίνδυνος ἀπὸ αὐτὸν τὸν ὁποῖον διέτρεξε καὶ διατρέχει ἡ φυλή μας;

§155Α. ΣΒΩΛΟΣ. Δὲν κάμνω ἐκτίμησιν..........

§156Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει τὸ Γʹ ψήφισμα...

§157Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἔχει ἀνασταλῆ.

§158Α. ΣΒΩΛΟΣ. Εἶναι χρήσιμον ν’ ἀποσαφηνισθῇ τὸ πρᾶγμα θεωρητικῶς. Ἀκριβῶς διότι δὲν θὰ ἀρκοῦσε τὸ ἄρθρον αὐτὸ τοῦ Συντάγματος διὰ νὰ στηρίξῃ καὶ τὴν δημιουργίαν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ ἄλλων μέτρων συναφῶν. Ἀκριβῶς δι’ αὐτὸ ἐκάματε εἰς τὰ 1946 τὸ Γʹ ψήφισμα, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἁπλοῦς νόμος, εἶναι Συντακτικὴ πρᾶξις ηὐξημένης τυπικῆς δυνάμεως, διότι δὲν ἔφθανε τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος. Ὀρθῶς ἀπὸ νομικῆς ἀπόψεως ἐκάματε τὸ ψήφισμα αὐτό, διότι ἄλλως δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ στηριχθῇ ἔκτακτον Στρατοδικεῖον μόνον μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, διότι ἠμποροῦσε κανεὶς ν’ ἀμφιβάλλῃ ἐὰν εἶναι ἐσωτερικὸς ὁ κίνδυνος. Καὶ ἐνθυμεῖσθε ὅτι εἰς τὰ 1946 ἐγένοντο συζητήσεις μεταξὺ Λαϊκῶν καὶ Φιλελευθέρων ἐὰν ὁ κίνδυνος ἦτο ἐσωτερικός, ἢ ἐξωτερικός. Τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι ἐὰν ἀφαιρέσητε τὴν βάσιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος...

§159Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Μετὰ τὴν πλήρη ἀναγνώρισιν ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ο.Η.Ε., ὅτι ὁ κίνδυνος εἶναι πράγματι ἐξωτερικὸς εἶναι ἀρκετὸν ὄχι μόνον τὸ Γʹ ψήφισμα, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ἡ τετάρτη Συνέλευσις, ἀλλά, εἶναι ἀρκετὸν καὶ μόνον τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος διὰ τὴν ὕπαρξιν καὶ διατήρησιν τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων.

§160Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, δὲν εἶναι ἐπαρκὲς διὰ νὰ στηρίξῃ τὴν λειτουργίαν τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων. Διὰ τοῦτο καὶ ἐγένετο τὸ Γʹ ψήφισμα διὰ τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων, Πέρυσι ἀνεστάλη σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὸ Γʹ ψήφισμα, διότι ἐκρίθη ὅτι ἐξέλιπον αἱ προϋποθέσεις τῆς ἐφαρμογῆς αὐτοῦ. Κατὰ ποῖον λογικὸν τρόπον, μετὰ ἓν ὁλόκληρον ἔτος ἡ Κυβέρνησις ἐπανέφερεν εἰς ἰσχὺν μερικὰς διατάξεις τοῦ Γʹ ψηφίσματος; Ἀκόμη καὶ σήμερον ἰσχύει ὁ ἀντισυνταγματικὸς νόμος 509, ὁ ὁποῖος ἐφαρμοζόμενος ἀπὸ τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα, καὶ οὐχὶ ἀπὸ τὰ κοινὰ ποινικὰ δικαστήρια, ἀποτελεῖ μίαν πηγὴν παρανομιῶν καὶ ἀδικιῶν εἰς βάρος πολιτῶν οἱ ὁποῖοι εἰς οὐδὲν ἔπταισαν. Ἀτυχῶς τὸ ἀδίκημα ἐκ τοῦ Ν. 509, τὸ ὁποῖον, φέρει τὰ στοιχεῖα τοῦ παλαιοῦ ἰδιωνύμου ἀδικήματος, ἐνῶ θὰ ἠδύνατο ὡς ἄλλοτε νὰ ἐφαρμόζεται ὡς ἰδιώνυμον ἀδίκημα εἰς βαθμὸν πλημμελήματος, ἐν τούτοις ἔχει τὸν βαθμὸν κακουργήματος καὶ ὑπάγεται τὸ ἀδίκημα αὐτό, εἰς τὰ ἔκτακτα Στρατοδικεῖα. Εἶναι γνωστὸν ὅτι οἱ Στρατοδῖκαι, οὔτε νομικὰς γνώσεις ἔχουν, ἀλλ’ οὔτε καὶ τὴν ἀπαιτουμένην ἀμεροληψίαν καὶ διαύγειαν σκέψεως κατὰ τὴν διερεύνησιν καὶ ἐκτίμησιν τῶν πραγματικῶν γεγονότων, διὰ νὰ καταλήξουν εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τῆς ἀληθείας καὶ εἰς ἀσφαλὲς συμπέρασμα. Παρέστην καὶ ἐγὼ μάρτυς κατὰ τὴν ἐκδίκασιν ὑποθέσεως, ἐνώπιον Στρατοδικείου, καὶ ἠπόρησα διὰ τὴν ἀπολάκτισιν σαφῶν νομικῶν ἐννοιῶν ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Στρατοδικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀξιωματικοὶ καὶ δὲν γνωρίζουν νομικά, ἀλλὰ καὶ ἐκ μέρους τῶν βασιλικῶν Ἐπιτρόπων καὶ τοῦ Προέδρου τῶν Στρατοδικείων, οἱ ὁποῖοι εἶναι νομικοί. Τί σημαίνει τοῦτο; Σημαίνει ὅτι ἐξακολουθοῦν οἱ Στρατοδῖκαι νὰ εὑρίσκωνται ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν συγχύσεως, ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τοῦ πνεύματος ἑνὸς θλιβεροῦ παρελθόντος.

§161Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὸ λέτε αὐτό. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ λέγῃ ὅτι εὑρίσκονται οἱ δικασταί ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῆς ἐμπαθείας.

§162Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ λέγω καὶ νὰ ἐπικρίνω οἱανδήποτε ἀπόφασιν.

§163Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἶναι ἐντροπή σας νὰ λέγωνται αὐτά.

§164Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Εἶναι ἐντροπὴ εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι λέγετε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα λέγετε. Μοῦ ἔκαμον ἀκόμη κατάπληξιν ὅτι τὰ ἀνώτερα δικαστήρια τοῦ Κράτους δὲν ὤρθωσαν τὸ ἀνάστημά των ἐναντίον τῶν ὑπερβασιῶν αὐτῶν τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων. (Θόρυβος καὶ διαμαρτυρίαι. Φωναί).

§165ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὑβρίζετε τὴν δικαιοσύνην.

§166Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον ἐλέγχονται οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα.

§167Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικ.). Ὀφείλω νὰ δηλώσω ὅτι αἱ ἐκφράσεις τοῦ κ. συναδέλφου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν δικαιοσύνην, εἶναι ἄκρως ἀτυχεῖς καὶ ὄχι μόνον δὲν τὰς συμμεριζόμεθα, ἀλλὰ τὰς ἀποδοκιμάζομεν δι’ ὅλης μας τῆς ψυχῆς.

§168ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ εἴπητε μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ ἀνώτερα δικαστήρια δὲν ὤρθωσαν τὸ ἀνάστημά των κατ’ ἀδίκων ἀποφάσεων τῶν κατωτέρων δικαστηρίων.

§169Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Εἶναι πολλαί!

§170Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἶναι λυπηρὸν διότι ἕνας πρώην δικαστικὸς ἐκφράζεται κατὰ τοιοῦτον τρόπον διὰ τὴν Ἑλληνικὴν δικαιοσύνην.

§171Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Δὲν εἶναι καθόλου λυπηρόν. Διότι ἀκριβῶς, διότι προέρχομαι ἐκ τῆς δικαιοσύνης γνωρίζω τὸ νόημα καὶ τὸ πνεῦμα τῶν σκέψεων ὅλων. Δὲν θέλω νὰ εἴπω δι’ ὅλους τοὺς δικαστάς, ἀλλ’ ὑπάρχουν ὡρισμένοι δικασταί οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐπιλήσμονες τῶν καθηκόντων καὶ τῶν ὑψηλῶν καὶ ἱερῶν ὑποχρεώσεων.

§172Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Σεῖς δι’ αὐτὸ ἐφύγατε ἀπὸ τὸν δικαστικὸν κλάδον;

§173Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ ἐδιώχθην πειθαρχικῶς καὶ ἐδικαιώθην τελεσιδίκως, διότι ἀπεδείχθη ὅτι ἀκριβῶς ὥρθωσα τὸ ἀνάστημά μου σθεναρῶς ἐναντίον πάσης αὐθαιρεσίας καὶ παρανομίας.

§174ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐχρησιμοποιήσατε τὴν θέσιν σας εἰς τὴν Δράμαν διὰ νὰ ἔλθετε ἐδῶ ὡς βουλευτής; (Θόρυβος).

§175Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἐὰν εἶναι παρεκτροπὴ αὐτό, δὲν ἐσημειώθη μόνον ἐκ μέρους τοῦ ἀγορεύοντος τὸ ὅτι, δηλαδή, ἦτο Εἰσαγγελεὺς Δράμας καὶ ἐβγῆκε Βουλευτής Δράμας. Εἶναι μία ὑπόθεσις, ἡ ὁποία ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ μακροῦ.

§176Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι εἰς Δράμαν, ὅταν ἤμην Εἰσαγγελεὺς ἐδιώχθην πειθαρχικῶς, διότι ἐνομίσθην ὅτι ηὐνόησα ὡρισμένους 2–3 κομμουνιστάς. Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ πράξεις, διὰ τὰς ὁποίας ἐλέχθη ὅτι δῆθεν ηὐνόουν κομμουνιστάς, ἐγένοντο κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν δικαστικῶν μου καθηκόντων διὰ γραπτῆς ἢ προφορικῆς προτάσεως ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου εἰς τὴν ὁποίαν εἶπον ὅτι ὁ α ἢ β κατηγορούμενος, εἶναι ἀθῶος ἢ συντρέχουν τὰ α ἢ β ἐλαφρυντικὰ περιστατικά. Ἀσκήσας τὰ ἔνδικα μέσα ἐναντίον τῶν κατηγοριῶν, αἱ ὁποῖαι μοῦ ἐπροσήφθησαν, ἐδικαιώθην τελεσιδίκως, ἀναγνωρισθέντος ὅτι ἅπασαι αἱ ἐνέργειαι, αἱ δικαστικαί, τὰς ὁποίας ἐξετέλεσα, ἦσαν ὀρθαί, δίκαιαι καὶ νόμιμοι καὶ ἐντὸς τῶν καθηκόντων μου.

§177Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Καὶ ἀπὸ τὸ ὕφος, ποὺ ἀγορεύετε ἀποδεικνύεται, ἐὰν ἦσαν ἀμερόληπτοι.

§178Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Διατὶ σᾶς ἔδιωξαν τότε;

§179Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Δὲν μὲ ἔδιωξαν. Παρητήθην ἀπὸ τὸν κλάδον. Πλανᾶσθε, κύριε! Ἐγὼ ἐδικαιώθην διὰ τὰς ἐνεργείας, τὰς ὁποίας ἔκαμον.

§180Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἰς τὸν Πύργον τί ἐκάματε; (Θόρυβος)

§181Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα, ἐπαναλαμβάνω, ἐλήφθησαν καὶ λαμβάνονται ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως εἶναι τοιαῦτα, ὥστε νὰ μὴ πληροῦν τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον λέγεται ὅτι θεσπίζονται. Διὰ τοῦ Θʹ ψηφίσματος ἀπελύθησαν πλεῖστοι ὅσοι ὑπάλληλοι, διότι ἐθεωρήθησαν δῆθεν ὡς μὴ νομιμόφρονες. Καὶ ἐγένετο ἕνας ἄλλος νόμος ὁ 1540 διὰ τὴν ἐπαναφορὰν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Καὶ ὅμως ὁ νόμος αὐτὸς ἀκόμη εὑρισκόμενος εἰς τὴν Κοιν. Ἐπιτροπήν, οὔτε ἐτέθη ἐνώπιον αὐτῆς, οὔτε καὶ εἰσήχθη φυσικὰ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς.

§182ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐπανέρχονται, κ. συνάδελφε!

§183Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Μερικοί. Ἀλλά, εἷς ἄλλος νόμος, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν ἐσχάτην ἔκφρασιν τοῦ χωρισμοῦ τῶν πολιτῶν εἰς πρόβατα καὶ ἐρίφια εἶναι ὁ νόμος 516 περὶ νομιμοφροσύνης. Εἶναι ἐκτάκτως θλιβερὸν τὸ γεγονὸς ὅτι διὰ τὴν κατάληψιν μιᾶς θέσεως χειρώνακτος ἢ ἐργάτου εἰς οἱανδήποτε δημοσίαν θέσιν, ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὸν πτωχὸν ἐκεῖνον ἐργάτην, ὁ ὁποῖος ἔχει πολυμελῆ οἰκογένειαν, νὰ παράσχῃ πιστοποιητικὸν νομιμοφροσύνης. Καὶ ἐὰν μὲν τὸ πιστοποιητικὸν αὐτὸ τῆς νομιμοφροσύνης παρείχετο, ἐκ μέρους ἀνωτέρας ἀρχῆς, ἐκ μέρους τοὐλάχιστον ἐπιτροπῶν ἀσφαλείας, εἰς τὰς ὁποίας μετέχει καὶ ὁ Νομάρχης καὶ ὁ Πρόεδρος ἢ Εἰσαγγελεὺς τῶν Πρωτοδικῶν, τότε θὰ ἔλεγον ὅτι ὑπῆρχε κάποιον κριτήριον ἀμεροληψίας καὶ εὐθυκρισίας. Ἀλλ’ ἀτυχῶς, ὡς ἔχουν τὰ πράγματα, τὰ πιστοποιητικὰ νομιμοφροσύνης ἐκδίδονται ὑπὸ τῶν Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν, αἱ ὁποῖαι — εἴτε θέλομεν, εἴτε δὲν τὸ θέλομεν—δὲν δύνανται νὰ ἐκτελέσουν πλήρως τὸ ἔργον τὸ Ἀστυνομικόν, εἰς τὸ ὁποῖον ἐνετάχθησαν. Ἡ Ἀστυνομικὴ Ἀρχὴ συντηρεῖ τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀσφάλειαν καὶ εἶναι ὄργανον ἐκτελεστικὸν ὅλων τῶν Ὑπουργείων καὶ ὅλων τῶν Ἀρχῶν. Ἀτυχῶς, αἱ περιστάσεις ἔφερον ἔτσι τὸ πρᾶγμα, ὥστε τὰ ὄργανα τῆς χωροφυλακῆς καὶ ἀστυνομίας νὰ λάβουν μίαν ὡρισμένην θέσιν ἔναντι ἑνὸς ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἀνεφύη μεταξὺ τῶν κομματικῶν παρατάξεων τῆς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα νὰ λάβουν καὶ μέρος εἰς τὸν ἔνοπλον ἀγῶνα, ὁ ὁποῖος ἔγινε κατὰ τῆς ἀνταρσίας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὅσον καὶ ἐὰν θέλῃ κανεὶς νὰ εἴπῃ, ὅτι εἶναι ὑπεράνθρωποι καὶ ἔχουν ἐξαιρετικῶς ἀνωτέραν ἀντίληψιν τοῦ καθήκοντος, εἶναι τοιοῦτον ὥστε ὁπωσδήποτε νὰ φέρῃ σύγχυσιν εἰς τὸ πνεῦμα καὶ εἰς τὴν συνείδησιν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν δίδουν πιστοποιητικὰ νομιμοφροσύνης εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μετέσχον κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον εἰς τὸ ΕΑΜ πρὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ἐνῶ εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς τὸ ΕΑΜ ἀνεμίχθησαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀπολύτως ἐθνικόφρονες.

§184Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικ.). Ἐγὼ δὲν θέλω νὰ παρεμβάλω καμμίαν δυσχέρειαν εἰς τὸ ἔργον σας, ἀλλὰ θέλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τὸ θέμα περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖτε, εἶναι ἐκτὸς τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, διαπλώνετε δὲ τὴν συζήτησιν καὶ δὲν καταλήγομεν εἰς τίποτε.

§185Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὑπερβάλλετε πολύ, διότι ὅλοι σχεδὸν ἔχουν ἀποχαρακτηρισθῆ.

§186ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐκφράζεσθε κατὰ τῶν Ἀστυνομικῶν ὀργάνων;

§187Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ἀναγνωρίζω τὰς ἀνθρωπίνους ἀδυναμίας τῶν ὀργάνων αὐτῶν, τὰς ὁποίας ἀδυναμίας θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκτιμήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ δικαιοδοσίας τινάς, διὰ νὰ δοθῇ ἕνα τέρμα εὐτυχὲς εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς. Ἀλλὰ κ. συνάδελφοι, ἐκτὸς τούτου εἶναι γνωστόν, ὅτι κρατοῦνται εἰς τὴν ἐξορίαν τοῦ Τρικκέρι 1200 γυναῖκαι καὶ ἄλλοι 3.500 ἄνδρας εἰς τὸν Ἅγ. Εὐστράτιον. (Διαμαρτυρίαι).

§188Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ. Οὔτε 500 δὲν εἶναι καὶ τοὺς λέγετε 3.500;

§189Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπιβάλῃ τὸ Κράτος τοῦ Νόμου κατὰ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον ἔδρασαν, δὲν εἶναι λογικῶς ἐπιτετραμμένον, ἀλλ’ οὔτε ἀποτελεῖ μέτρον εὐφυὲς πολιτικὸν νὰ κρατοῦνται εἰς τὴν ἐξορίαν, εἰς τὸ Τρίκκερι καὶ εἰς τὸν Ἅγ. Εὐστράτιον ἢ εἰς οἱονδήποτε ἄλλο μέρος τῆς Ἑλλάδος.......

§190Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπ. Δικ.). Δὲν ἔχει αὐτὸ καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ νομοσχέδιον.

§191Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. ....... Καὶ ὅταν μάλιστα πολλοὶ ἐκ τῶν ἐξορίστων εἶναι φυματικοί, ἢ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶναι ψυχοπαθεῖς, διὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἐκ Καβάλλας συνάδελφος κ. Θεολογίτης ἐρωτηθεὶς ὅτε ἦτο Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως εἶπεν, ὅτι «καὶ ὅταν γίνουν καλὰ οἱ ἄνθρωποι οὗτοι», οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἀνθρώπινα ράκη, «ἐγὼ θὰ τοὺς ἐξαποστείλω εἰς τὴν ἐξορίαν»......

§192Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε κ. Πρόεδρε. Ὁ κ. Γεωργιάδης ἔχει δικαίωμα νὰ ἔχῃ τὰς ἀντιλήψεις αὐτὰς καὶ εἰς τὴν Δράμαν νὰ εὐνοῇ ὡρισμένους κομμουνιστὰς καὶ ἐδῶ νὰ ἀγωνίζεται δι’ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι νομίζει ὅτι εἶναι ἀδικούμενοι. Ἀλλὰ διὰ τοὺς ψυχοπαθεῖς, τοὺς ὁποίους εἴπατε νὰ ἀπολύσω, σᾶς εἶπον, ὅτι δὲν εἶναι ἰδική μου δουλειά. Εἶναι τῆς Ὑπηρεσίας τῆς ἰατρικῆς. Ἐὰν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ πάσχουν θὰ ὁδηγηθοῦν εἰς τὸ ψυχιατρεῖον καὶ ἐὰν γίνουν καλὰ θὰ ἐπανέλθουν ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου ἦλθον.

§193Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Εἰς τὴν ἐξορίαν!

§194Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ. Τὶ ἄλλο ἠθέλατε νὰ εἴπω ἐγὼ κ. συνάδελφε, ὡς Ὑπουργὸς Δ. Τάξεως;

§195Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὸν ψυχοπαθῆ, ποὺ δὲν ἔχει κάμει ἐγκλήματα τὸν κλείνουν εἰς Νοσοκομεῖον, πολλῷ μᾶλλον τὸν ἐγκληματίαν.

§196Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι σωστὰ αὐτὰ τὰ πράγματα, δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ θέμα. Διατί μᾶς βασανίζετε;

§197Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Σεῖς δὲν θέλετε νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον καὶ προσπαθεῖτε νὰ παρεμβάλλητε προσκόμματα διὰ νὰ μὴ ψηφισθῇ, διὰ νὰ ἠμπορῆτε νὰ λέγετε αὐτὰ τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα λέγετε σήμερον.

§198Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Ὡς πρὸς τὸ νομοσχέδιον ἔχω νὰ παρατηρήσω εἰδικῶς τοῦτο: ὅτι ἡμεῖς βεβαίως εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐτάχθημεν ὑπὲρ τῶν εὐρυτέρων μέτρων τῆς ἐπιεικείας, ἀλλὰ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἀπεδέχθημεν τὰς τροπολογίας ὡς ἔχουν, σὺν μιᾷ τροπολογίᾳ. Καὶ θὰ ἤθελον νὰ τὴν θέσω ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς. Εἰς τὸ ἄρθρον 1 ποὺ λέγει «ἡ ἀναθεώρησις τῶν δικῶν γίνεται αὐτοπροσώπως», θὰ πρέπει νὰ προστεθῇ, ὅτι ἡ ἀναθεώρησις τῶν δικῶν γίνεται καὶ ὑπὸ τῶν γονέων ἢ τῶν συζύγων αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον οἱ δικασθέντες ἀπεβίωσαν διὰ φυσικοῦ ἢ βιαίου θανάτου. Τοῦτο ἔχει πρακτικὴν ἀξίαν, ὄχι μόνον ἠθικὴν διὰ τὴν οἰκογένειαν, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως ἔχασε διὰ πεπλανημένης ἀποφάσεως ἓν μέλος αὐτῆς, ἀλλὰ ἔχει καὶ μίαν ἄλλην πρακτικὴν συνέπειαν, ὅτι οἱ δικασθέντες βάσει τοῦ Γʹ ψηφίσματος ὑπέστησαν καὶ δήμευσιν περιουσίας. Τὸ ψήφισμα Μʹ δημεύει τὴν περιουσίαν τοῦ ἰδίου δράστου τῶν γονέων καὶ τῶν συζύγων. Τὸ νομοσχέδιον ἐκρίθη ἐσχάτως καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι εἶναι ἄδικον, διότι διὰ τῆς δημεύσεως αὐτῆς δὲν θίγεται μόνον ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μετέσχε τῆς ἀνταρσίας, ἀλλὰ θίγονται καὶ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀμέτοχα καὶ ἀθῶα, οἱασδήποτε ἀξιοποίνου πράξεως τοῦ μέλους τῆς οἰκογενείας των. Ἐὰν, ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ ἤθελε νὰ δηλώσῃ ἐνταῦθα, ὅτι σκέπτεται νὰ λάβῃ ἕν γενικώτερον μέτρον δι’ ἐκείνους τῶν ὁποίων αἱ περιουσίαι ἐδημεύθησαν, παρέλκει ἡ τροπολογία αὕτη Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν τελευταίαν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία διατάσσει τὴν ἀναστολήν, τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων περὶ δημεύσεων, προφανῶς ἐν ὄψει ἑνὸς νέου μέτρου. Ὡς πρὸς τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ἔκαμον εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, καὶ τὴν ὁποίαν φαίνεται μὴ δεχόμενος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι δηλ. οἱ αὐθορμήτως προσελθόντες πρέπει νὰ προσέλθουν μετὰ τὴν 18ην Ἰουνίου 1948, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία αὐτή, ὡς ἐγένετο δεκτὴ ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, διότι τοιουτοτρόπως θὰ δικαιωθοῦν καὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι χωρὶς νὰ ἔχουν ἐκ τῶν προτέρων τὴν βεβαιότητα τῆς ἀμνηστεύσεως τῶν ἀδικημάτων αὐτῶν, ἑκουσίως καὶ αὐθορμήτως ἀπέβαλον τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον εἶχον καὶ συνεπῶς, κατὰ μείζονα λόγον οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ πρὸ τοῦ ΚΘʹ ψηφίσματος παρουσιασθέντες, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ τύχουν τῶν εὐεργημάτων τοῦ νόμου αὐτοῦ. Ὁ ἀξιότιμος κ. Παπαρρηγόπουλος ὁμιλῶν διὰ τὰς συνεπείας τῆς αὐθορμήτου προσελεύσεως τῶν συμμοριτῶν παρενέβαλε καὶ συνέκρινε τὸ σχέδιον νόμου περὶ τῶν ἀντισυμμοριτῶν. Ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἔχει δίκαιον μόνον κατὰ τοῦτο, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, εἰσήγαγε νομοσχέδιον περὶ τῶν ἀντισυμμοριτῶν κάπως αὐστηρότερον, τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου περὶ τῶν συμμοριτῶν. Ἀλλ’ ὅμως ὡς ἐτροποποιήθη ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Δικαιοσύνης τὸ νομοσχέδιον τοῦτο εἶναι κατὰ πολὺ εὐεργετικώτερον τοῦ νομοσχεδίου τῶν συμμοριτῶν. Διὰ τοῦτο καὶ θὰ πρέπει νὰ μὴ γίνῃ δεκτόν, διότι κατὰ τὰς τροποποιουμένας διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, οἱ παρουσιαζόμενοι αὐθορμήτως τυγχάνουν ἀμνηστεύσεως δι’ ὅλα τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα ἐξετέλεσαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς. Δηλαδή, πᾶς ὁ φονεύς, πᾶς ὁ ἔνοχος, οἱασδήποτε κατηγορίας καὶ φύσεως ἐγκλήματος, ὁ ὁποῖος ἐνετάχθη ἀργότερον εἰς τὸν ἀντισυμμοριακὸν ἀγῶνα, ἐὰν παρουσιασθῇ, θὰ πρέπει νὰ ἀμνηστευθῇ, ὄχι μόνον διὰ τὰ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα διέπραξε κατὰ τὸν χρόνον τοῦ ἀντισυμμοριακοῦ ἀγῶνος ἀλλὰ διὰ τὰ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα διέπραξε προγενεστέρως, 6–8 χρόνια πρὸ τῆς ἐντάξεώς του εἰς τὸν ἀντισυμμοριακὸν ἀγῶνα. Διαπράττεται καὶ ἓν σφάλμα, διότι κατὰ τὴν τροπολογίαν τὰ ἀδικήματα αὐτά, τὰ ὁποῖα θεωροῦνται ὡς παραγεγραμμένα, θὰ πρέπει νὰ τείνουν πρὸς ἐπιτυχίαν τοῦ ἀντισυμμοριακοῦ ἀγῶνος, οὐχὶ ἀντικειμενικῶς, ἀλλὰ κατὰ τὴν βούλησιν τῶν δραστῶν. Τοῦτο, κύριοι, εἶναι πρωτοφανὲς εἰς τὸ Ποινικὸν Δίκαιον, διότι εἰσάγει τὴν ὑποκειμενικὴν θεωρίαν ἀπολύτως, τὴν ὑποκειμενικὴν θεωρίαν κατὰ τὴν εἰκαζομένην ἀντίληψιν τοῦ δράστου, περὶ τοῦ ἀξιοποίνου καὶ τῆς συνεργείας τῆς πράξεως. Ἡ ὀρθὴ ὑποκειμενικὴ θεωρία εἰς τὸ Ποινικὸν Δίκαιον εἶναι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν τιμωρεῖται ἡ ἔργῳ ἐκδηλωθεῖσα ἐγκληματικὴ βούλησις αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν, ἀνεξαρτήτως τῆς πλήρους ποινικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἐγκλήματος. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν θεσπίζεται, ὅτι ἐὰν ὁ ἀντισυμμορίτης νομίζῃ κατὰ τὴν ἰδικήν του ἀντίληψιν, ψυχοσύνθεσιν καὶ νοοτροπίαν, ὅτι τὸ ἀδίκημα, τὸ ὁποῖον ἔκαμε συντελεῖ εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἀντισυμοριακοῦ ἀγῶνος, τότε αὐτὸς θὰ πρέπει νὰ ἀπαλλαγῇ. Δηλαδή, ἐὰν διέπραξε μίαν ληστείαν, ἕνα βιασμόν, ἀσχέτως πρὸς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀντισυμμοριακῆς αὐτοῦ ἀποστολῆς, θὰ πρέπει ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς νὰ ἀπαλλαγῇ.

§199Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὑπάρχει τοιαύτη διάταξις καὶ διὰ τὸ πλιάτσικο καὶ διὰ τὴν ληστείαν;

§200Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Δὲν εἶναι ἀκριβῶς διὰ τὸ πλιάτσικο, ἀλλὰ λέγει ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν βούλησιν, αὐτοῦ τοῦ δράστου, τείνουν εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἀντισυμμοριακοῦ ἀγῶνος. Καὶ ἔχομεν μίαν ἀπόφασιν τοῦ κακουργιοδικείου τοῦ Ναυπλίου, τὸ ὁποῖον δυστυχῶς ἐδέχθη, ὅτι ἀποτελεῖ συναφῆ πρᾶξιν πρὸς τὸν ἀντσιυμμοριακὸν ἀγῶνα, πρᾶξις βιασμοῦ, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἐναντίον μιᾶς ἐντελῶς ἀθώας γυναικός.

§201Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ὑπάρχει τοιαύτη διάταξις εἰς τὸ νομοσχέδιον;

§202Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπον ἀφορᾷ τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης.

§203Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Τὴν ἐδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός;

§204Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Θὰ τὸ ἴδωμεν κατὰ τὴν συζήτησιν. Πάντα τὰ λεχθέντα ὑπ’ ἐμοῦ, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἐντὸς τοῦ θέματος. Τὸ λεχθὲν ὅτι μερικὰ δὲν ἦσαν ἐντὸς τοῦ θέματος ἀποτελεῖ πλάνην, διότι εἷς νόμος δὲν ἐξετάζεται μόνον κατὰ τὰς δικονομικὰς αὐτοῦ διατάξεις καὶ τὴν νομικὴν αὐτοῦ ὑφήν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν σκοπιμότητα τὴν ὁποίαν προβάλλει καὶ τὸ τελεσφόρον αὐτῆς. Ἡ σκοπιμότης τὴν ὁποίαν προβάλλει ὁ νόμος 1504 εἶναι ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ νόμου ἀποκαθίσταται, ὅπως λέγῃ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ὁμαλότης. Ὅσα εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω ἐνώπιόν σας, περὶ τῆς λειτουργίας τῶν ἐκτάκτων στρατοδικείων, περὶ τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, περὶ τοῦ Ν. 509, περὶ τῶν ἐξορίστων κλπ. εἶναι ἀκριβῶς αἱ αἰχμαὶ καὶ αἱ πυορροοῦσαι πληγαὶ αἱ ὁποῖαι προβάλλονται, ἀκριβῶς διὰ νὰ μὴ ἐπέλθῃ ἡ ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ὁμαλότης καὶ ἀποδεικνύουν τὴν ἀνάγκην τῆς διευρύνσεως τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς βάσεως τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ. Διὰ νὰ εἶναι ἰσχυρὰ μία πολιτεία, ὀφείλουν ὅλα τὰ μέλη, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν αὐτὴν νὰ εἶναι ἡνωμένα, ἡ δὲ ἕνωσις δὲν ἐπιτυγχάνεται διὰ τοῦ μίσους καὶ τῆς ἐμπαθείας. Ἡ δύναμις διὰ τοῦ μίσους εἶναι πρόσκαιρος, ἡ δύναμις διὰ τῆς ἀγάπης εἶναι αἰωνία. Ἡ ἀγάπη μεταξὺ τῶν συμπολιτῶν καὶ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων θὰ δώσῃ ἔρεισμα ἀσφαλὲς καὶ αἰώνιον διὰ νὰ ἐπιβληθῇ καὶ νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ ἰσχύς, ἡ πραγματικὴ ἰσχὺς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Μόνον διὰ τῆς συμπαγοῦς ἑνώσεως ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁποία θὰ συντελεσθῇ διὰ τῆς ἀγάπης καὶ ἀνεξικακίας μεταξὺ ὅλων καὶ τῆς λήθης τοῦ παρελθόντος εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίσωμεν ὅτι θὰ ὀρθοποδήσῃ ἡ Ἑλλὰς διὰ νὰ βαδίσῃ τὸν δρόμον τῆς εὐημερίας καὶ τῆς δόξης τὸν ὁποῖον ἐχάραξε δι’ αὐτὴν ἡ ἱστορία. (Χειροκροτήματα).

§205Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης τοῦ ἱεροῦ βήματος, νὰ διαμαρτυρηθῶ διὰ τὴν συκοφαντίαν ἥτις ἐδόθη εἰς τὴν δικαιοσύνην ἐκ μέρους τοῦ κατελθόντος συναδέλφου, ὅστις ὄχι μόνον δὲν ἐσεβάσθη ταύτην, ἀλλὰ δὲν ἐσεβάσθη οὐδ’ αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν του προερχόμενος ἐκ τοῦ κλάδου ἐκείνου. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν κάτι τι ἐστάθη ὀρθὸν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐὰν διὰ κάτι τι σεμνύνεται ἡ Ἑλλάς, εἶναι ἡ Δικαιοσύνη ἡ ὁποία διῆλθεν ἐν μέσῳ τόσων δοκιμασιῶν καὶ ἀνεγνωρίσθη καὶ παρ’ αὐτοῦ τοῦ κατακτητοῦ. Δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα, δὲν ἔχουν τὸ ἀνάστημα οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ καθάπτωνται τοῦ Σώματος αὐτοῦ. Κύριοι βουλευταί, συζητοῦνται τὰ μέτρα ἐπιεικείας, ἅτινα ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ἐπεδίωξεν ἡ τότε Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Πλαστήραν, λόγῳ τῶν προεκλογικῶν ὑποσχέσεων, τὰς ὁποίας εἶχε δώσει εἰς τὸν λαόν, καὶ εἰς τὴν πλευρὰν εἰδικῶς ἐκείνην. Τὰ μέτρα ἐκεῖνα ἦλθον διὰ τοῦ Α.Ν. 1504 τῆς 30–9–1950. Καὶ διαμαρτύρονται ἤδη καὶ λέγουν: Διατί ἐσεῖς οἱ βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διατὶ ἐσεῖς οἱ βουλευταὶ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος ἐπιτίθεσθε κατὰ τῶν μέτρων ἐπιεικίας, κατὰ τοῦ ἀναγκαστικοῦ αὐτοῦ νόμου, ἀφοῦ φέρει τὴν ὑπογραφὴν τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος;

§206ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μὲ τὸ δίκηο τους.

§207Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Μὲ τὸ δίκηο τους, ἀλλὰ ἐκ τοῦ ὅτι συνειργάσθη τὸ Λαϊκὸν κόμμα ἐπ’ ὀλίγον μὲ τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην, ὁπότε εἶχεν καταρτισθῆ ὁ Α.Ν., δὲν ἕπεται, κύριοι, ὅτι τοῦτο εἶχεν ἀναγνωρισθῆ ἤ, μᾶλλον, εἶχεν ἐπιδοκιμασθῆ ἐκ μέρους ὁλοκλήρου τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος. Διότι τὸ Λαϊκὸν κόμμα ἦτο ἐλεύθερον καὶ ἕκαστος βουλευτὴς νὰ κρίνῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Καὶ δὲν ἦτο γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, κύριοι, ἐὰν καὶ ἡ ὁλότης τῶν βουλευτῶν θὰ ἐδέχετο τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ὡς ἔχει ἢ τὰ μέτρα ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα εἰσήγαγεν ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ ἐπικαλοῦνται ὡς ἐπιχείρημα διατί ἡμεῖς ἀντιτιθέμεθα εἰς τὰ μέτρα αὐτά.

§208Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἐπὶ ἑνὸς τόσον σοβαρωτάτου ζητήματος δὲν ἐπιτρέπεται, κ. συνάδελφε, διαφωνία τοῦ Ἀρχηγοῦ μὲ τοὺς ὀπαδούς.

§209Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ὅταν ἔγινεν ὁ νόμος, τὸ Λαϊκὸν κόμμα μόλις εἶχεν εἰσέλθει εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἄλλωστε ὁ Ἀρχηγός μας δὲν μᾶς εἶπεν, ὅτι «κύριοι, δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ φέρετε τὰς γνώμας καὶ τὰς ἀντιρρήσεις σας». Πάντοτε ὁ Ἀρχηγὸς ἀφήνει ἐλευθέρους τοὺς βουλευτὰς νὰ κρίνῃ ἕκαστος κατὰ τὴν ἰδικήν του κρίσιν. Ἄλλωστε, κ. Βουδούρη, μὴ λησμονῆτε, ὅτι ὅταν ἐξελέγημεν ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ, ἐλάβομεν μίαν ἐντολήν: νὰ τὸν ἐκπροσωπήσωμεν. Δὲν ἐστάλημεν ἀπὸ τὸν λαὸν διὰ νὰ χρησιμεύσωμεν ὡς ἀγέλη, ἀλλ’ ἀντιθέτως, διὰ νὰ ἔχωμεν τὰς γνώμας μας.

§210Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὀνομάζεται ἀγέλη ἓν κόμμα, τὸ ὁποῖον πειθαρχεῖ ἐπὶ ἑνὸς τόσον σοβαροῦ ζητήματος.

§211Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Τὸ κόμμα, τὸ λέγω πρὸς τιμήν του, τὸ Λαϊκόν, διὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ του μᾶς εἶπεν ὅτι ἕκαστος βουλευτὴς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἔχῃ τὰς γνώμας του. Δὲν μᾶς περιώρισε ποτὲ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος. Πρέπει νὰ τὸ ἠξεύρετε αὐτό.

§212Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Δημάκη, ὑπέγραψε τὸν νόμον ὁ Ἀρχηγός σας;

§213Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Δὲν ἔχει καμμίαν ἀξίαν αὐτό. Μὴ ὀχυροῦσθε ὄπισθεν τοῦ ὅτι ὑπέγραψε τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐξεμαιεύσατε. Ὅταν τὸ Λαϊκὸν κόμμα ὑπέγραψε τὸν νόμον, τότε εἶχεν εἰσέλθει εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἐνῷ τὸν νόμον τὸν εἶχε παρασκευάσει ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη. Καὶ τὸ Λαϊκὸν κόμμα τὸν ὑπέγραψε ὄχι μὲ τὴν προϋπόθεσιν τῆς δεσμεύσεως.

§214Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Δηλαδὴ ὑπογράφετε ἕναν νόμον καὶ δὲν δεσμεύεσθε;

§215Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Μὴ κωλυσιεργεῖτε, κύριε Παπασπύρου, διότι αὐτὸ εἶναι καθ’ ὑμῶν.

§216Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Τὸ Λαϊκὸν κόμμα, κ. Δημάκη, εἶναι δημοκρατικὸν κόμμα. Αὐτὸ νὰ πῆτε.

§217Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Αὐτὸ λέγω, ὅτι ἕκαστος ἔχει τὴν ἐλευθερίαν του. Κύριοι, ὡς βλέπω εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, τὰ μέτρα ἐπιεικείας καὶ ὁ Α.Ν. 1504 εἶναι συνέχεια τῶν νόμων 809)1948 καὶ 915)1949. Αὐτὸ εἶναι ἀληθές........

§218Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε συνάδελφε, νομίζετε ὅτι ἡ ἀνάπτυξις τοῦ σοβαρωτάτου αὐτοῦ θέματος ἠμπορεῖ νὰ γίνεται πρὸ κενῶν ἑδωλίων; Ἐγὼ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ διακοπῇ ἡ συνεδρίασις.

§219Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Κύριε Παπακωνσταντίνου, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σεβασθῶ τὴν Βουλήν.

§220Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Δὲν ἀποδεικνύει σεβασμὸν πρὸς τὴν Βουλὴν τὸ νὰ εὑρισκώμεθα ἐδῶ περὶ τοὺς 30 καὶ νὰ ἰδιοποιούμεθα τὴν θέλησιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἀφοῦ εἴμεθα μειοψηφία.

§221Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς, σεῖς ἔχετε ὑποχρέωσιν, εἰς ἐκεῖνο ποὺ ὑποστηρίζει ὁ κ. Παπακωνσταντίνου, νὰ διαπιστώσετε ἐὰν ὑπάρχῃ ἀπαρτία. Διότι ἐγὼ ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης διαπιστώνω, ὅτι οἱ βουλευταὶ δὲν εἶναι πλέον τῶν 35 εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐνῷ διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἀπαρτία ἀπαιτοῦνται 84 βουλευταί. Ὑπάρχει, λοιπόν, ἀπαρτία; Μετρήσατέ τους κ. Πρόεδρε. Εἴμεθα 40 ἐν ὅλῳ.

§222Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Εἶναι καὶ ἄλλοι ἔξω.

§223Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Πρέπει νὰ εἶναι ἐδῶ, κ. Παπασπύρου μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν τῶν συνεδριάσεων. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ δέχομαι νὰ μὲ διακόψητε ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἀπαρτία. Ἐφ’ ὅσον ὑπεβλήθη ἔνστασις ἀπαρτίας ὀφείλετε νὰ διαπιστώσητε ἐὰν ὑπάρχῃ ἢ ὄχι ἀπαρτία. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. Πρόεδρε τῆς Βουλῆς, πρὸ κενῶν ἑδωλίων νὰ συζητῆται τὸ σοβαρώτατον τοῦτο θέμα, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ καὶ συγκινεῖ τὴν κοινὴν γνώμην. Εἶμαι σύμφωνος μὲ τὸν κ. συνάδελφον νὰ διαπιστώσητε ἐὰν ὑπάρχῃ ἀπαρτία ἢ ὄχι.

§224Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Οἱ ἀπουσιάζοντες εἶναι τοῦ κόμματός σας.

§225Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ἐγὼ ἀπευθύνομαι εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, ὅτι ἐκ μέρους συναδέλφων ὑπεβλήθη ἔνστασις ἀπαρτίας. Ὁ κ. Πρόεδρος εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ διαπιστώσῃ ἐὰν ὑπάρχῃ ἀπαρτία ἢ ὄχι.

§226Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ὁ Κανονισμὸς ἐπιτάσσει, εὐθὺς ὡς ὑποβληθῇ ἔνστασις ἀπαρτίας, νὰ διαπιστωθῇ τὸ γεγονὸς τοῦτο.

§227Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ὁ Κανονισμὸς ὁρίζει ὅτι δὲν γίνεται συζήτησις ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἀπαρτία. Ὁμιλοῦντος τοῦ ρήτορος γίνεται συζήτησις.

§228Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ... ......(θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Κύριε Πρόεδρε, ὑποβάλλω πρότασιν μομφῆς ἐναντίον τοῦ προεδρείου. Δὲν ἠμπορεῖτε αὐταρχικῶς νὰ διευθύνητε τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος.

§229ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ καθῆστε κάτω.

§230ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δὲν ὑπάρχει καμμία μομφή.

§231Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ παραμείνητε εἰς τὸ προεδρεῖον. Ἔτσι θὰ γίνῃ ἀφοῦ τὸ λέγει ὁ Κανονισμός. (Φωναί, θόρυβος).

§232Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι ὑποχρεωμένοι ὡρισμένοι ἄνθρωποι νὰ παριαμένουν διαρκῶς ἐδῶ καὶ οἱ ἄλλοι νὰ κάθωνται εἰς τὰ καφενεῖα. Τὸ ἄρθρον τοῦ Συντάγματος ἔπρεπε νὰ καθορίζῃ ὅτι οἱ ἀπουσιάζοντες στεροῦνται τῆς ἀποζημιώσεως τότε θὰ ἤρχοντο ὅλοι.

§233Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τῆς ἀγορεύσεώς μου παρεκάλεσα τὸν κ. Πρόεδρον, ἐφ’ ὅσον ὑπεβλήθη ἔνστασις ἀπαρτίας, νὰ διαπιστώσῃ ἐὰν ὑπάρχῃ ἀπαρτία καὶ ἐν ᾗ περιπτώσει ὑπάρχει ἀπαρτία καὶ διαπιστωθῇ αὕτη καὶ ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τότε θὰ συνεχίσω τὴν ἀγόρευσίν μου, ἄλλως διακόπτω τὴν ἀγόρευσίν μου.

§234ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λόγῳ τῆς διαπιστωθείσης ἐλλείψεως ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Ἡ συνέχεια τῆς μόνης συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1504)50 «περὶ ἀναθεωρήσεως ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων, παροχῆς εὐεργετημάτων εἰς προσερχομένους συμμορίτας, τροποποιήσεως τοῦ νόμου 3861 καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». 2) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1553) 1950 Α. Ν. «περὶ διακοπῆς τῆς προφυλακίσεως κατηγοριῶν τινων ὑποδίκων καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1504) 1950» καὶ 3) «Περὶ παροχῆς εὐεργετημάτων εἰς τοὺς διαπράξαντας ἀδικήματα σχέσιν ἔχοντα πρὸς τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας», ἀναβάλονται. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.00′ μ. μ.)