1951.03.02

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 51η

Παρασκευὴ 2 Μαρτίου 1951

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 6.50′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Δερδεμέζης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὸ Σῶμα ὅτι οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Κασιμάτης καὶ Θ. Τσάτσος, ὡρίσθησαν μέλη τῆς Διαρκοῦς ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς ἀντικατάστασιν τῶν κ. Κ. Μητσοτάκη καὶ Π. Λιαρούτσου. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Ἀβέρωφ αἰτεῖται ἄδειαν ἀπουσίας τριῶν ἑβδομάδων προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ διὰ τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της διὰ τὴν χορήγησιν ἀδείας εἰς τὸν βουλευτὴν κ. Ε. Ἀβέρωφ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γεροκωστόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Τρικκάλων κ. Φ. Κωτούζας ζητεῖ ἄμεσον συμπλήρωσιν τῶν ἑδρῶν τῶν Εἰρηνοδικείων Καρδίτσης, Σοφάδων, Παλαμᾶ, Φαναρίου, Ρεντίνης, Πετρίλου, Μουζακίου δι’ Εἰρηνοδικῶν καὶ Γραμματέων. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου Κρήτης κ. Γ. Ἀνδρουλακάκης καταθέτει ἀναφορὰν πτυχιούχων μαιῶν Δημοσίου μαιευτηρίου Ἀθηνῶν ζητουσῶν διατήρησιν ἑξαμήνου ὑποχρεωτικῆς ὑπηρεσίας ἐν τῷ ἱδρύματι ὡς τοῦτο ἐφηρμόζετο διὰ τὰς πρὸ αὐτῶν σειράς, ἀντὶ τῆς ἤδη ἐπιβληθείσης ἐτησίας τοιαύτης. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Γ. Σπυρόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου ἀπόρων καὶ ἀστέγων πόλεως Καστοριᾶς «Ἡ Ἕνωσις» ζητοῦντος ἄμεσον παραχώρησιν ἐκτάσεως κειμένης ἐκτὸς σχεδίου πόλεως καὶ ἀνερχομένης εἰς 32.765 τετραγ. μέτρα, πρὸς ἀνέγερσιν ἐπ’ αὐτῆς λαϊκῶν κατοικιῶν διὰ τὴν στέγασιν τῶν μελῶν τοῦ ὡς ἄνω Σωματείου. Ὁ βουλευτὴς Τρικκάλων κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Πυροπαθῶν Φαρσάλων ζητοῦντος παρὰ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς χορήγησιν ἐντόκου δανείου δραχμ. 2.800.000.000 πρὸς κατανομὴν εἰς πυροπαθεῖς ἐμπόρους Φαρσάλων. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Α. Μαυρίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Δαφνουδίου Ἐπαρχίας Φυλλίδος Νομοῦ Σερρῶν ζητούντων χορήγησιν οἰκοδομικῶν ὑλικῶν πρὸς ἐπισκευὴν τῶν πυρποληθεισῶν οἰκιῶν των. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Α. Ἀγγελούσης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν καπνικῶν Ἑνώσεων καὶ Συνεταιρισμῶν Ἀνατολικῆς Μακεδονίας–Θράκης διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν τῶν καπνοπαραγωγῶν καὶ ζητούντων ἄμεσον λῆψιν μέτρων προστασίας ὑπὲρ τοῦ καπνοῦ ἐσοδείας 1950 κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Β. Βασιλικὸς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Δασικῶν Συν)σμῶν Ἀρναίας, διαμαρτυρομένης διὰ τὸ ὑπὸ τῆς Νομαρχίας Χαλκιδικῆς ἐφαρμοζόμενον σύστημα ἰδιοτύπου ἀποκεντρώσεως ἐπὶ ζημίᾳ δασικῶν Συν)σμῶν καὶ δασεργατῶν. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Β. Μουράτογλου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων χωρίου Ὑδραίας Δήμου Ἀρδέας Ἀλμωπίας, ζητούντων ἄμεσον ἀποστολὴν ἐκσκαφέων, πρὸς ἔναρξιν ἐν τῇ περιοχῇ τῶν ἀντιπλημμυρικῶν ἔργων. Ὁ βουλευτὴς Τρικκάλων κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, τοῦ Συλλόγου Παντοπωλῶν καὶ τῆς Πανεπαγγελματικῆς Ἑνώσεως Φαρσάλων, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν κατάταξιν ἐπιτηδευματιῶν εἰς 16ην κλάσιν ἐπὶ ζημίᾳ εὐρυτέρου δημοσιονομικοῦ συμφέροντος. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Λ. Λαμπριανίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν πολεμιστῶν τοῦ Νόμου 751 τοῦ Νομοῦ Δράμας, ζητούντων ἀστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀκτημόνων πολεμιστῶν τοῦ Νόμου 751 διὰ τῆς παραχωρήσεως οἰκοπέδων ἢ οἰκημάτων, χορήγησιν γεωργικῶν ἐφοδίων εἰς τοὺς πολεμιστὰς τοῦ Νόμου 751, εἰδικὴν ἐνοικιοστασιακὴν προστασίαν εἰς τοὺς πολεμιστάς, ἐκπαιδευτικὴν ἀτέλειαν εἰς ἐγγραφὰς καὶ τίτλους εἰς τὰ τέκνα τῶν πολυτέκνων Νόμου 751 κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Λ. Κουτσοπέταλος καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Ἀμπελουργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Μεγάρων καὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀμπελουργῶν Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μελετωμένην χορήγησιν δανείου 600.000 δολλαρίων εἰς βιομηχανίαν ζυθοποιΐας Φίξ. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν: Ι. Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν: Α) Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 20.1.1951 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἀχαΐας κ. Α. Ἀντωνοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἡ ἀπαλλαγὴ τῶν Δημοτικῶν Συμβούλων Πατρέων, Ἀνδρέου Παπανικολάου καὶ Δημητρίου Μπάκα, ἐγένετο διότι οὗτοι δὲν προσήρχοντο ἀνελλιπῶς εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, καίτοι ἐκαλοῦντο νομίμως, ὡς προκύπτει ἐκ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23801)11.11.50 ἀναφορᾶς τοῦ Δημάρχου (Ἐφέτου) Πατρῶν. Ἡ ἀναπλήρωσις δὲ αὐτῶν ἐγένετο διὰ προσώπων ἅτινα ἐλήφθησαν ἐκ τῶν ὀργανώσεων, εἰς ἃς οὗτοι ἀνήκουσιν. Ἡ ἀντικατάστασις τοῦ Λάμπρου Ἀντύπα, τέως Ἀντιπροέδρου τοῦ Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πατρῶν, ἐγένετο ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ μας, ὅπως τὸ Ἐμπορικὸν καὶ Βιομηχανικὸν Ἐπιμελητήριον Πατρῶν ὡς καὶ ὁ Σύλλογος Εἰσαγωγικοῦ Ἐμπορίου Πατρῶν ἐκπροσωπηθοῦν εἰς τὸ Δημοτικὸν Συμβούλιον Πατρέων, καὶ εἰ δυνατόν, διὰ κοινοῦ προσώπου καὶ ὡς τοιοῦτος ἐξελέγη παρ’ ἡμῶν ὁ κ. Θρ. Κάρκας, ὅστις τυγχάνει ἀντιπρόεδρος ἀμφοτέρων τούτων τῶν ὀργανώσεων. Διὰ τὴν ἐπιλογὴν τῶν διὰ τῆς ὑπ. ἀριθ. 91657)40–12–50 ἡμετέρας ἀποφάσεως, διορισθέντων ὡς δημοτικῶν συμβούλων, πολιτικῶς μὴ ἀνηκόντων εἰς τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διὰ τὸν διορισμόν των ὡς δημοτικῶν Συμβούλων δὲν ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψει τὰ πολιτικά των φρονήματα.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Β) Ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ Βουλευτοῦ κ. Γ. Ζάρα: 1) Αʹ Ὑπάλληλοι Χωροφυλακῆς

2. Ὑπάλληλοι Ταμείου Ἀλληλοβοηθείας Ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς:

3. Διοικητικοὶ Ὑπάλληλοι Ἀστυνομίας Πόλεων:

4) Ἐκτοπισμένοι κομμουνισταὶ κλπ.: α) Αἱ δαπάναι ἱματισμοῦ καὶ κλινοστρωμνῆς τῶν ἐκτοπισμένων δὲν βαρύνουσι τὸ Δημόσιον. β) Αἱ δαπάναι τροφοδοσίας τῶν ἐκτοπισμένων ἐτησίως ἐξαρτῶνται ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τούτων. Τὸ ποσὸν τοῦ ἡμερησίου ἐπιδόματος μέχρι τέλους Νοεμβρίου 1950 ἦτο δραχμαὶ (3.000) τρεῖς χιλιάδες καὶ ἀπὸ 1ης Δεκεμβρίου 1950 ηὐξήθη εἰς δραχμὰς (4.000) τέσσαρες χιλιάδες. Ἤδη αἱ δαπάναι τῶν ἐκτοπισμένων ἀνέρχονται ἐτησίως εἰς τὰ κάτωθι ποσά.

γ) Διὰ τὸ ἔτος 1948–49 λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκτοπισμένων ἀνήρχετο εἰς 10.000 περίπου, αἱ δαπάναι ἀνῆλθον ἐτησίως εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχμ. 13.500.000.000 ἐν συνόλῳ. 5) Δὲν ὑπάρχει εἰδικὸν ἐπίδομα βελτιωμένου διαιτολογίου καὶ τὸ διαιτολόγιον τῶν τυχὸν ἀσθενῶν ρυθμίζεται ἐντὸς τοῦ συνόλου τοῦ ἐπιδόματος, ἄνευ αὐξήσεως τούτου. Ἐπίσης τὸ ποσὸν τοῦ ἐπιδόματος βαρύνουσιν αἱ δαπάναι νοσηλείας, φαρμάκων καὶ γενικῶς τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως. Πλείονα στοιχεῖα περὶ τῶν ἀπολυθέντων ἢ ἐπαναπροσληφθέντων Δημοσίων ὑπαλλήλων ἁρμοδιότητος ἄλλων Ὑπουργείων ἢ Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, κατόπιν ἀποφάσεως τῶν Πρωτοβαθμίων καὶ Δευτεροβαθμίων Συμβουλίων Νομιμοφροσύνης βάσει τοῦ ΜΘʹ ψηφίσματος, δὲν ὑφίστανται παρ’ ἡμῖν, καθ’ ὅσον τὰ ἄνω Συμβούλια δὲν ἐκοινοποίησαν τὰς σχετικὰς ἀποφάσεις καὶ οὕτω τὸ καταρτισθὲν Μητρῷον παρ’ ἡμῖν εἶναι ἐλλιπές. Τὰ ὡς ἄνω στοιχεῖα δέον νὰ ζητηθῶσι παρ’ ἑνὸς ἑκάστου Ὑπουργείου.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙ. Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 106 ἐρωτήσεως τοῦ ἐξ Εὐβοίας βουλευτοῦ κ. Κ. Καλλία, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσω ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τόσον ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου, ὅσον καὶ ὑπὸ τῶν Σ.Ε.Κ. κατεβλήθη ἀνέκαθεν ἰδιαιτέρα μέριμνα διὰ τὴν σιδηροδρομικὴν ἐξυπηρέτησιν ἐμπορικὴν καὶ ἐπιβατικὴν τῆς Χαλκίδος, ἥτις σήμερον συνδέεται μετὰ τῶν Ἀθηνῶν προνομιακῶς διὰ τριῶν ἐπιβατικῶν συρμῶν καθ’ ἑκατέραν κατεύθυνσιν ἀνταποκρίσεως ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἄλλας περιφερείας καὶ δὴ τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἔνθα ἡ διὰ σιδηροδρόμου συγκοινωνία εἶναι μᾶλλον ἐλλιπής. Ἐν τῇ προσπαθείᾳ τῆς προσφορωτέρας γενικῆς βελτιώσεως τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Χώρας καὶ ἐν τῷ πνεύματι τῆς καλλιτέρας ἱκανοποιήσεως τῆς κοινῆς ὠφελείας, ἐτοποθετήθησαν καὶ αἱ ἤδη ἀφιχθεῖσαι ὀκτὼ αὐτοκινητάμαξαι εἰς τὰς γραμμὰς Ἀθηνῶν–Λαμίας–Στυλίδος, Ἀθηνῶν–Λαρίσης, Θεσσαλονίκης–Δράμας καὶ Θεσσαλονίκης–Φλωρίνης, προκρίναντες τὰς γραμμάς μας ταύτας λόγῳ τῆς μέχρι σήμερον ἐλλιποῦς ἐξυπηρετήσεώς των, τοῦ μήκους τῆς διαδρομῆς των καὶ ὅρων ἐξυπηρετήσεως τῆς περιφερείας των διὰ τῶν καθέτων τοπικῶν συγκοινωνιῶν. Μὲ τὴν αὐτὴν ὡς ἄνω προαίρεσιν ἐνεργοῦντες, ἅμα τῇ ἀφίξει τῶν ἀναμενομένων πρώτων νέων παραλαβῶν τῶν ὑπολοίπων δέκα ἕξ αὐτοκινήτων, θέλομεν καταβάλει κάθε προσπάθειαν, ὥστε παραλλήλως πρὸς τὰς ἀνάγκας τῆς Βορείου Ἑλλάδος, αἵτινες δέον νὰ προτιμηθοῦν, ἐξυπηρετηθῇ καὶ ἡ Χαλκὶς διὰ τῆς αὐτοκινηταμάξης συγκοινωνίας.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΙΙ. Ὑπουργείου Γεωργίας. Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἡρακλείου Κρήτης κ. Γ. Ἀνδρουλακάκη καὶ ἐπὶ τοῦ πρώτου θέματος: Κατὰ τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα, ἐκτάσεις τῆς Κοινότητος Τυμπακίου τελοῦν ὑπὸ τὸ βάρος τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν καὶ ζητεῖται ἡ ἐξαίρεσίς των ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου, ἐπὶ σκοπῷ χρησιμοποιήσεώς των ὑπὸ τῶν μελῶν τῆς Κοινότητος. Κατὰ τὴν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν περὶ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν (Β. Δ)γμα 26.6.40. Α.Ν. 202)45 Ν.Δ. 156)46 καὶ Ν.Δ. 1039)49) ἐξαίρεσις κοινοτικῶν ἐκτάσεων ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου, δύναται νὰ λάβῃ χώραν: α) βάσει τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ ἀπὸ 26.6.40 Δ)τος ἐὰν πρόκηται περὶ κτηνοτροφικῆς Κοινότητος καὶ τὰ μέλη της στεροῦνται τῆς ἀπαραιτήτου ἐκτάσεως πρὸς βόσκησιν τῶν ζώων των καὶ β) βάσει τοῦ ἄρθρου 31 ἰδίου Δ)τος ὡς ἡ 1 παρ. αὐτοῦ ἀντικατεστάθη διὰ τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Α.Ν. 202)45 ἐὰν πρόκηται περὶ ἐκτάσεων μὴ ἀπολύτως ἀναγκαίων εἰς τὸν μισθωτὴν κτηνοτρόφον. Εἰς ἑκατέραν τῶν ὡς ἄνω περιπτώσεων, δέον ἡ Κοινότης, τηρουμένων καὶ τῶν ἐν ἄρθρῳ 10 τοῦ Ν. Δ)τος 156)46 ὁριζομένων, νὰ προκαλέσῃ γνωμοδότησιν τῆς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ ὡς ἄνω Δ)τος προβλεπομένης Ἐπιτροπῆς, ἣν καὶ νὰ ὑποβάλῃ ἡμῖν πρὸς ἔκδοσιν τῆς σχετικῆς ἀποφάσεώς μας.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Β) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 119 ἐρωτ. τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀ. Σβώλου. Αἱ ἐκ τῆς κατὰ τὰ ἔτη 1932 καὶ 1935 γενομένης ἀποξηράνσεως τῶν δημοσίων ἐν Μακεδονίᾳ τέως λιμνῶν Γιαννιτσῶν καὶ Ἀρτζὰν–Ἀματόβου προελθοῦσαι γαῖαι διετέθησαν πρὸ 15ετίας περίπου, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῆς εἰδικῆς νομοθεσίας τῆς διεπούσης τὰς γαίας τῆς κατηγορίας ταύτης (νῦν Κῶδιξ Ἀναγκ. Νόμος 2556)1941) πρὸς ὁριστικὴν ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν ἢ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ κλήρου ἢ τῆς ἰδιοκτησίας τῶν κατοίκων τῶν ὁμόρων καὶ γειτονικῶν πρὸς αὐτὰς συνοικισμῶν, μετὰ δὲ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς γεωργικῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ἀνωτέρω καὶ πρὸς ἀποκατάστασιν κατοίκων ἀπώτερον κειμένων Συνοικισμῶν, κριθέντων ὡς ἐχόντων ἀνάγκην ἀραιώσεως. Μεταξὺ τῶν τελευταίων τούτων ὡς ἀραιωτέρων εἰς ἀποστραγγισθείσας γαίας τῆς τέως λίμνης Γιαννιτσῶν καθορισθέντων Συνοικισμῶν περιελήφθη καὶ ὁ Συνοικισμὸς Γουμενίτσης Κιλκίς, ἐξ οὗ καὶ μετεκινήθη ὡρισμένος ἀριθμὸς οἰκογενειῶν, διατεθείσης ὑπὲρ αὐτῶν ὡρισμένης ἐκτάσεως ἐκ τῶν ὑπ’ ὄψει γαιῶν. Μετὰ τὴν οὕτω γενομένην ἀρχικὴν διάθεσιν τῶν ὡς ἄνω ἀποστραγγισθεισῶν γαιῶν δὲν ἀπέμεινον καὶ δὲν ὑπάρχουσιν ἤδη διαθέσιμοι τοιαῦται γαῖαι ὥστε νὰ καθίσταται ἐφικτὴ ἡ γεωργικὴ ἀποκατάστασις καὶ τῶν μεταγενεστέρως δημιουργηθεισῶν οἰκογενειῶν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν κατοίκων τῶν ὁμόρων καὶ γειτονικῶν Συνοικισμῶν, ἔτι δὲ καὶ τῶν ἀπωτέρων αὐτῶν εὑρισκομένων τοιούτων. Εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰς περὶ ὧν ἡ ἐπερώτησις ἀποστραγγισθείσας γαίας τῆς τέως λίμνης Γιαννιτσῶν, αἵτινες εἶχον διαφυλαχθῆ καὶ προορισθῆ δι’ ἵδρυσιν Γεωγροκτηνοτροφικοῦ Σταθμοῦ Γιαννιτσῶν ὡς καὶ ἐκεῖναι αἵτινες διετίθεντο κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ δι’ εἰδικοὺς κανναβοκαλλιεργητὰς αἱ γαῖαι αὗται, λόγῳ τοῦ εἰδικοῦ προορισμοῦ των, δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀποτελοῦσιν ἀντικείμενον διαθέσεως δι’ ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν. Οὐχ’ ἧττον ὅμως ἐξετάζεται παρ’ ἡμῶν τὸ δυνατὸν ἀποσπάσεως τμήματος τῶν τελευταίων γαιῶν πρὸς τὸν ὡς ἄνω σκοπόν, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ, λόγῳ τῆς πληθύος τῶν ἀναποκαταστάτων ἢ ἀνεπαρκῶς ἀποκατεστημένων μονίμων κατοίκων τῶν ἐγγύτερον εὑρισκομένων ὁμόρων ἢ γειτονικῶν Συνοικισμῶν, ἀποκλείεται ἡ δυνατότης ἱκανοποιήσεως τοῦ αἰτήματος τῶν ἀναποκαταστάτων καλλιεργητῶν κατοίκων τοῦ ἀπώτερον εὑρισκομένου Συνοικισμοῦ Γουμενίτσης–Κιλκίς.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, συμφώνως τῇ διατάξει τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 1. τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1619)1951 Νόμου «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1532 50 Α. Ν. «περὶ τῶν ὑπὲρ τρίτων προσθέτων φόρων» τὴν κατωτέρω ὑπ’ ἀριθ. Π. 4366)27–2–51 πρότασίν του πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν ἐξ Ὑπουργῶν τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Νόμου «περὶ καταργήσεως τῶν ἐπιβληθεισῶν φορολογιῶν τῶν ἀποσκοπουσῶν εἰς τὴν προστασίαν φυματικῶν, ἀδενοπαθῶν καὶ ἐκ καρδιακῶν νοσημάτων πασχόντων ἐργατῶν θαλάσσης: Πρὸς τὴν κατὰ τὸ ἄρθρον 1 τοῦ Νόμου 1619)1951 ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπὴν Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Α.Ν. 306)1936 «περὶ προστασίας φυματικῶν, ἀδενοπαθῶν καὶ ἐκ καρδιακῶν νοσημάτων πασχόντων ἐργατῶν θαλάσσης», ὡς τοῦτο ἀντικατεστάθη διὰ τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Α. Ν. 1428)1938 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν Ἀν. Νόμων 306 καὶ 387» «περὶ προστασίας φυματικῶν, ἀσθενοπαθῶν καὶ ἐκ καρδιακῶν νοσημάτων πασχόντων ἐργατῶν θαλάσσης» ὑπεβλήθησαν αἱ κάτωθι φορολογίαι: α) Δραχμαὶ δέκα (10) κατὰ τόννον χορηγουμένων εἰς τοὺς Ἑλληνικοὺς λιμένας πρὸς ἀνθράκευσιν τῶν πλοίων γαιανθράκων καὶ ἀκαθάρτου πετρελαίου, διὰ δὲ τὰ ἐπιβατηγὰ πλοῖα τὰ ἐκτελοῦντα ἀκτοπλοΐαν ἐν Ἑλλάδι δραχμὴ μία(1) κατὰ τόννον καυσίμου ὕλης. Ὁ φόρος οὗτος ἀναπροσηρμόσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 5083)239)5.2.1947 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας ἀντιστοίχως εἰς δραχμὰς 2.000 καὶ 300. β) Ποσοστὸν 2% ἐφ’ ἑκάστου λογαριασμοῦ προμηθείας παντὸς ἑτέρου εἴδους προοριζομένου διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν ἐμπορικῶν πλοίων καὶ τοῦ πληρώματος αὐτῶν. Αἱ φορολογίαι αὗται σκοπὸν ἔχουσι τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πόρων τοῦ παρὰ τῷ Ναυτικῷ Ἀπομαχικῷ Ταμείῳ εἰδικοῦ λογαριασμοῦ διὰ τὴν παροχὴν προστασίας εἰς τοὺς ἐργάτας θαλάσσης καὶ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν, ἡ εἴσπραξις δὲ αὐτῶν ἀνετέθη εἰς τὰς Τελωνειακὰς Ἀρχὰς τοῦ Κράτους, ἐνεργουμένη κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ὑλικῶν εἰς τὰ ἐμπορικὰ πλοῖα Ἐπειδὴ διὰ τῶν φόρων τούτων ἐπέρχεται ἐπαύξησις τοῦ ὑψηλοῦ ἄλλωστε κόστους τῶν χορηγουμένων εἰς τοὺς Ἑλληνικοὺς λιμένας εἰδῶν διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν ἐμπορικῶν πλοίων καὶ ὡς ἐκ τούτου ταῦτα καταφεύγουσι διὰ τὸν ἀνεφοδιασμὸν των εἰς ξένους λιμένας, προτείνομεν τὴν κατάργησιν αὐτῶν. Πρὸς τούτοις δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν τὸ γεγονὸς ὅτι, αἱ ἀνωτέρω φορολογίαι ἔπαυσαν νὰ εἰσπράττωνται ἀπὸ 10ης Ἰανουαρίου 1949 ὑπὸ πλείστων Τελωνειακῶν Ἀρχῶν, ὡς συμπεριλαμβανόμεναι εἰς τὰς καταργήσεις τοῦ Α. Ν. 843) 1948 «περὶ καταργήσεως τῶν φόρων ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας τῶν ἀγαθῶν καὶ ἀναπληρώσεως τῶν ἐξ αὐτῶν ἐσόδων» καὶ συνεπῶς διὰ τῆς καταργήσεώς των θέλει τακτοποιηθῆ ἡ δημιουργηθεῖσα ἀνωμαλία. Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω, παρακαλοῦμεν ὅπως ἀποφανθῇ ἡ ὑμετέρα Ἐπιτροπή. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 2951

Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν

ΣΤ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Οἱ κ. Ε. Κοθρῆς (Ὑφυπουργὸς παρὰ τῷ Προέδρῳ τῆς Κυβερνήσεως) καὶ Ι. Γιαννόπουλος (Ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας τῆς Ἐθνικῆς Ραδιοφωνίας τῆς Ἑλλάδος». Ὁ κ. Γ. Μόδης (Ὑφυπουργὸς Θρησκευμάτων καὶ Ἐθνικῆς Παιδείας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τοῦ Ἱστορικοῦ Ἀρχείου Ὕδρας». Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου καὶ τῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν κειμένων διατάξεων». Ὁ κ. Α. Λαμπρόπουλος (Ὑπουργὸς Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανικῆς τακτοποιήσεως τοῦ ἐκτάκτου προσωπικοῦ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας». Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Νόμου 517) 1948 «περὶ τῆς ἰθαγενείας τῶν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου ἢ ἐκ ταύτης καταγομένων». Ὁ κ. Φ. Ζαΐμης (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 880)10.10.1949 Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ προσλήψεως ἀναγκαιοῦντος προσωπικοῦ διὰ τὴν λειτουργίαν τεσσάρων κινητῶν στοματολογικῶν ἰατρείων τοῦ Π.

Ι.Κ.Π.Α.».

Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Τ. Πάρης, Γ. Ράλλης, Σ. Ἀλιπράντης, Α. Γεροκωστόπουλος, Δ. Τσούμπας, Ε. Καλαντζῆς, Σ. Πολυζωγόπουλος καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν ἄρθρων 501 καὶ 502 τῆς διὰ τοῦ Νόμου 1945 τῆς 17)17 Αὐγούστου 1950 κυρωθείσης Ποινικῆς Δικονομίας». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Στρατιωτικῆς Ἀστυνομίας», 2) «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 888)1949 Α. Ν. «περὶ καθορισμοῦ Ὅπλων καὶ Σωμάτων τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς. 3) «περὶ τροποποιήσεως ὀργανικῶν ἀριθμῶν Ὑπαξιωματικῶν Β. Ν. εἰδικοτήτων καὶ τεχνῶν», 4) «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 63 καὶ προσθήκης ἄρθρου 68 Αʹ εἰς τὸν Α. Ν. 1391)1938 «περὶ καταστάσεως Διόπων, Ναυτῶν, καὶ Ναυτοπαίδων Β. Ν.» καὶ 5) «περὶ στρατιωτικῶν ὑποχρεώσεων τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς καταταγέντων εἰς τὸ Πυροσβεστικὸν Σῶμα στρατευσίμων τῶν κλάσεων 1940–1945». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσαρμογῆς τοῦ μισθώματος ἐπὶ συμβάσεων μισθώσεως ἀγροτικῶν ἀκινήτων συνομολογηθεισῶν πρὸ τῆς 11ης Νοεμβρίου 1944». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1483)1950 «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν εἰς τὴν λειτουργίαν τῆς Σχολῆς Ἀξιωματικῶν Χωροφυλακῆς», 2) «περὶ συμπληρώσεως ἄρθρου 86 τοῦ Α. Ν. τῆς 7)8.6.1935 «περὶ ὀργανισμοῦ Χωροφυλακῆς», 3) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1488)50 Α. Ν. «περὶ ἐνισχύσεως τῶν διὰ προσωπικῆς τῶν κατοίκων ἐργασίας ἐκτελουμένων κοινοτικῶν ἔργων». 4) «περὶ διοικητικῆς ἐπανυπαγωγῆς τῆς Νήσου Ἰθάκης εἰς τὸν Νομὸν Κεφαλληνίας», 5) «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. ὑπ’ ἀριθ. 1412)1950 «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1944– 1945, 1945–46, 1946–47, 1947–48 καὶ 1948–49 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καὶ ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν Προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου τοῦ Οἰκονομικοῦ ἔτους 1949–50» καὶ 6) «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1944–45, 1945–46 1946–47, 1947–48, 1948–49 καὶ 1949–50 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καὶ ἐγγραφῆς των διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν Προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου τοῦ Οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51». Ἡ ἐπὶ τῶν Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1054)1949 Ν. Δ. «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 795) 1948 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 95)1946 «περὶ Ἐργοληπτῶν Δημοσίων Ἔργων» καὶ 2) «περὶ χορηγήσεως πτυχίων Ἐργοληπτῶν Δημοσίων Ἔργων» εἰς Δωδεκάνησον». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Μπακλατζῆς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1327)1949 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 320)47 Ν.Δ. «περὶ τακτοποιήσεως τῆς θέσεως τῶν Ἀνθυπομοιράρχων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Μ. Χλουβεράκης, Π. Λιαροῦτσος, Ε. Μπακλατζῆς, Δ. Μπερδελῆς, Σ. Πολυζωγόπουλος, Γ. Γρηγορίου, Ι. Λύρας, Γ. Σερπᾶνος, Γ. Μπουρδάρας κ. ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1400)1950 «περὶ ἀπονομῆς ἠθικῶν ἀμοιβῶν εἰς τοὺς Στρατιωτικοὺς τῆς Χωροφυλακῆς διὰ διακεκριμένας πράξεις». Οἱ κ. κ. Γ. Ράλλης, Δ. Παπασπύρου, Ν. Σπέντζας, Δ. Τσούμπας, Ν. Βέης, Μ. Στεφανίδης, Γ. Ρουχωτᾶς, κ. ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως προθεσμίας τῶν ἐξετάσεων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ν.Δ. 132)1946 φοιτητῶν καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως Πανεπιστημιακῶν τινων ζητημάτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Χατζηγιάννης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως προθεσμίας τῶν ἐξετάσεων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 132)1946 φοιτητῶν καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως Πανεπιστημιακῶν τινων ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Ἔξαρχος καὶ Η. Παπαθανασιάδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κρανιᾶς, Ν. Σπεντζάρης, Κ. Παπαδόπουλος, Σ. Πολυζωγόπουλος κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Α. Ν. 1731)39 «περὶ ἀναγκαστικῶν ἀπαλλοτριώσεων κ.λ.π.».

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Ρέντης ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§8Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐζήτησα, κύριοι βουλευταί, τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως διὰ νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἓν θέμα, τὸ ὁποῖον συζητεῖται εἰς τὸν Τύπον ἀπὸ τῆς παρελθούσης Κυριακῆς. Ἀνεκινήθη βεβαίως ἀπὸ μίαν πρωϊνὴν ἐφημερίδα, ἀλλ’ ἐγένετο ἀντικείμενον εὐρυτάτων σχολίων καὶ συζητήσεων εἰς ὅλον τὸν Τύπον τῆς Πρωτευούσης. Νομίζω ὅτι τὸ θέμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μείνῃ ἀπαρατήρητον ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἐνδεχομένως θὰ ἐγεννῶντο μερικὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ διατυπώσωμεν καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, πρὸς διευκρίνησιν τοῦ θέματος. Ἐδημοσιεύθη ἀπὸ τὴν παρελθοῦσαν Κυριακὴν εἰς πρωϊνὴν ἐφημερίδα μία ἐπιστολή, ἰδιώτου βεβαίως, τοῦ κ. Διάκου, ἡ ὁποία ἤσκει ἕνα ἔλεγχον ἐπὶ τοῦ περιβάλλοντος τῆς Αὐλῆς ἐπὶ τοῦ θέματος ἀπονομῆς χάριτος εἰς κατάδικον. Ἐδημιουργήθη ἐκ τοῦ ὅλου δημοσιεύματος μία συγκίνησις εἰς τὴν δημοσίαν γνώμην καὶ μίαν σύγχυσις καὶ νομίζω ὅτι προέχει ἡ ἀποσαφήνισις τοῦ θέματος τοῦ Πολιτεύματος, τὸ ὁποῖον λειτουργεῖ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὴν Ἑλλάδα λειτουργεῖ ἡ Συνταγματικὴ Βασιλεία, ὅπως ἐξειλίχθη τὸ πρῶτον εἰς τὴν Ἀγγλίαν. Καὶ ἐξετιμήθη ὁ θεσμὸς αὐτὸς καὶ τὸν ἐμιμήθησαν πολλὰ ἄλλα Κράτη ἐν συνεχείᾳ, λόγῳ ὡρισμένων πλεονεκτημάτων, τὰ ὁποῖα ἔχει. Παρέχει τὴν μονιμότητα τοῦ καθεστῶτος. Ἀφήνει τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα ἔξω πάσης εὐθύνης. Ὁλόκληρος δὲ ἡ εὐθύνη πίπτει εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργούς. Αὐτὸ ἔφερε μίαν σταθερότητα τοῦ καθεστῶτος, ἰδίως εἰς τὴν Μ. Βρεττανίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας Χώρας, αἱ ὁποῖαι υἱοθέτησαν τὸν θεσμὸν αὐτόν. Ἐὰν ὑπάρξῃ θέμα ἐλέγχου, ὁ ἔλεγχος στρέφεται πάντοτε ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, στρέφεται ἐναντίον τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν. Τὸ Σύνταγμα παρέχει ὡρισμένα προνόμια εἰς τὸν Βασιλέα. Τὸ ἄρθρον 39 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ἀναφέρει ὅτι ὁ Βασιλεὺς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ χαρίζῃ, μεταβάλῃ καὶ ἐλαττώσῃ τὰς παρὰ τῶν Δικαστηρίων καταγιγνωσκομένας ποινάς». Τὸ ἄρθρον ὅμως 29 ὁρίζει ὅτι «τὸ Πρόσωπον τοῦ Βασιλέως εἶναι ἀνεύθυνον καὶ ἀπαραβίαστον, οἱ δὲ Ὑπουργοὶ αὐτοῦ εἶναι ὑπεύθυνοι». Τὸ ἄρθρον 30 προσθέτει «οὐδεμία πρᾶξις τοῦ Βασιλέως ἰσχύει οὐδὲ ἐκτελεῖται, ἂν δὲν εἶναι προσυπογεγραμμένη παρὰ τοῦ Ὑπουργοῦ, ὅστις διὰ μόνης τῆς ὑπογραφῆς του καθίσταται ὑπεύθυνος». Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, θέλωμεν νὰ δώσωμεν μίαν ἑρμηνείαν εἰς τὴν προνομίαν τοῦ Στέμματος, τῆς ἀπονομῆς Χάριτος δὲν σημαίνει, ὅτι ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς ἀπαλλάσσεται πάσης εὐθύνης. Εἰς μίαν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ προνομία ἡ Βασιλικὴ θὰ ἠσκεῖτο κατὰ διάφορον τρόπον ἀπὸ ὅτι Συμβούλιον Χαρίτων, ἀποφαίνεται ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς, ἐὰν δηλαδὴ ἔχῃ ἀλλοίαν ἄποψιν θὰ ἐζήτει ἀκρόασιν ἀπὸ τὸν Βασιλέα καὶ ὡς ὑπεύθυνος Σύμβουλος τοῦ Βασιλέως θὰ εἰσηγεῖτο τὴν ὑποστήριξιν τῆς ἀπόψεως π.χ. τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων. Ἐὰν δὲν ἐπετύγχανε νὰ μεταπείσῃ τὸν Βασιλέα θὰ παρῃτεῖτο. Ἐὰν δὲν παραιτηθῇ καὶ προσυπογράψῃ τὸ Διάταγμα εἶναι αὐτὸς ὑπεύθυνος. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῇ κατόπιν ὅτι: Ἐγὼ ὑπέβαλα τὴν ἄποψιν τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων εἰς τὸν Βασιλέα καὶ ἔδωσα καὶ τὴν γνώμην μου, ἀλλ’ ὁ Βασιλεὺς δὲν παρεδέχθη τοῦτο». Αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἀπαράδεκτον κατὰ τὸ ἰσχῦον πολίτευμα. Ὁ Ὑπουργὸς εἶναι ὑπεύθυνος, ἔστω καὶ ἂν ἔχῃ διάφορον γνώμην, ἐφόσον ὑπέγραψε τὸ Διάταγμα αὐτὸ καθίσταται ὑπεύθυνος. Ἐναντίον αὐτοῦ θὰ στραφῇ οἱοσδήποτε ἔλεγχος. Εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ διεφώνει αὐτὸς θὰ ἔφευγεν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον. Θὰ ἔλθῃ ἕνας ἄλλος νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ. Θὰ ὑπογράψῃ ἐκεῖνος τὸ Διάταγμα καὶ θὰ δημιουργήσῃ ζήτημα πρὸς συζήτησιν καὶ πρὸς ἐξέτασιν μεταξὺ τοῦ ἑνὸς Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος ἠρνήθη νὰ προσυπογράψῃ τὸ Διάταγμα καὶ τοῦ ἄλλου ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τὴν εὐθύνην. Καὶ ἐὰν φθάσωμεν καὶ εἰς παραπομπὴν τοῦ θέματος ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, πάλιν μεταξὺ τῶν δύο Ὑπουργῶν ἢ μεταξὺ τῶν δύο κομμάτων θὰ κριθῇ ἡ ὑπόθεσις. Οὐδέποτε θὰ γίνῃ στροφὴ ἐλέγχου ἐναντίον τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἰσχῦον Πολίτευμα. Συνεπῶς εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν τῆς Χάριτος τοῦ καταδίκου Κατραμάτου, τὴν εὐθύνην ἔχουν οἱ Ὑπουργοὶ οἱ ἑκάστοτε, διὰ τῆς ὑπογραφῆς τῶν ὁποίων ἐχορηγήθη ἡ Χάρις. Ὁδὸς πρὸς ἄσκησιν τοῦ ἐλέγχου εἶναι βεβαίως καὶ ὁ τύπος, ἀλλ’ ὁ ἔλεγχος θὰ στρέφεται ἐναντίον τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, ἢ ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὄχι ἐναντίον τῆς Αὐλῆς ἢ ἐμμέσως ἐναντίον τοῦ Βασιλέως. Αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ ἰσχῦον Πολίτευμα. Καὶ ἐκ τῆς τροπῆς, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὁ ἔλεγχος ὁ ἀσκηθεὶς διὰ τοῦ Τύπου, ἀσφαλῶς ἐδημιούργησε σύγχυσιν εἰς τὴν δημοσίαν γνώμην. Ὁ Κατραμᾶτος ἐδικάσθη νομίζω κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1946. Κατεδικάσθη εἰς θάνατον παμψηφεὶ καὶ ἀνεστάλη ἡ ἐκτέλεσις ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ συντελεσθῇ ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν. Ἦτο καθωρισμένον νὰ γίνεται διὰ διαταγῆς τοῦ Ἀνωτάτου Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ Πρωτευούσης ἢ τοῦ ἑκασταχοῦ Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ. Ὅπως ἀναφέρεται εἰς τὸν Τύπον, κατόπιν σημειώματος τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως ἀνεστάλη ἡ ἐκτέλεσις. Ἐὰν ὑπῆρχεν ἀντίρρησις ἐκ μέρους οἱασδήποτε ἐξουσίας τοῦ Κράτους, εἴτε στρατιωτικῆς, εἴτε πολιτικῆς, τὴν ἀντίρρησιν ὤφειλεν ὁ τότε Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, ζητῶν ἀκρόασιν νὰ τὴν φέρῃ ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐγένετο τοιοῦτον τι, ὁ τότε Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὴν μὴ ἐκτέλεσιν τῆς θανατικῆς καταδίκης τοῦ Κατραμάτου. Ὑπουργὸς δὲ τῶν Στρατιωτικῶν τότε ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι ἦτο ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ ΛΕΚ κ. Κανελλόπουλος.

§9Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Γνωρίζετε ἄριστα, κύριε συνάδελφε, ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῶν Στρατοδικείων ἐν ὥρᾳ πολέμου ἐφόσον δηλαδὴ ἰσχύει κατάστασις πολιορκίας, οὔτε ἐκτελοῦνται, οὔτε ἀναστέλλονται, τῇ διαταγῇ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν, ἀλλ’ ἐκτελοῦνται ἢ ἀναστέλλονται τῇ διαταγῇ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ τὴν ποινικὴν ἀγωγήν. Ἑπομένως ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν—καὶ ἔχατε χρηματίσει καὶ σεῖς πρὸ ἐμοῦ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν—εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων οὐδεμίαν δικαιοῦται νὰ ἔχῃ ἀνάμιξιν. Κατὰ συνέπειαν δὲν εἶχον οὔτε ὑποχρέωσιν, ἀλλ’ οὔτε καὶ δικαίωμα γνώμης καὶ εἰσηγήσεως ἔναντι τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος. Ἡ ἀπόφασις ἐλήφθη ὑπὸ Στρατοδικείου τῶν Ἀθηνῶν. Ἀνώτερος Στρατιωτικὸς Διοικητὴς ὁ ἀσκῶν τὴν ποινικὴν ἀγωγήν. Ἡ ἐντολή, ἡ ὁποία ἀπεστάλη ἐκ τῶν Ἀνακτόρων πρὸς μὴ ἐκτέλεσιν τῆς θανατικῆς ποινῆς ἐστάλη πρὸς ἐμὲ βεβαίως, ὡς Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν, ἐκοινοποιήθη ὅμως ὀρθότατα καὶ εἰς τὸν Ἀρχιστράτηγον καὶ εἰς τὸν Ἀνώτερον Στρατιωτικὸν Διοικητήν, ὁ ὁποῖος καὶ μόνος ὑπ’ εὐθύνην του δὲν προέβη εἰς τὴν ἐκτέλεσιν. Αὐτὸς μόνος εἶχε καὶ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ προβῇ, ἐὰν ἐνόμιζεν ὅτι ἔπρεπε, εἰς τὴν ἐκτέλεσιν καὶ τὸ δικαίωμα νὰ μὴ προβῇ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν, ἐφόσον ἔκρινεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ἡ ἐκτέλεσις. Ὁ Ἀνώτατος Στρατιωτικὸς Διοικητὴς ἐν ὥρᾳ καταστάσεως πολιορκίας, ὁ ἀσκῶν δηλαδὴ τὴν ποινικὴν ἀγωγήν, εἶναι ὁ μόνος ἁρμόδιος.

§10Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τὸ Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα, ἔλεγχος ἐναντίον τῶν Στρατιωτικῶν δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ, ἀλλὰ πάντοτε τὴν εὐθύνην τῶν Στρατιωτικῶν καλύπτει ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, θὰ ἔχωμεν τὴν ἑξῆς διαδικασίαν: Ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίρρησίς τις ἐκ μέους τῶν Στρατιωτικῶν Ἀρχῶν, ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν θὰ φέρῃ ταύτην ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως. Συνεπῶς ἐὰν ὑπῆρχε διαφωνία τις θὰ ἤγετο αὕτη ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν ὁ ὁποῖος ἐὰν ἐθεώρει ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ ὑπαναχώρησις ἐκ τῆς δοθείσης διαταγῆς ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν θὰ ὑπέβαλε παραίτησιν δηλῶν ὅτι δὲν δύναται νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην αὐτήν. Πάλιν δηλ. ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν εἶναι ὁ στόχος τῶν ἐπικρίσεων. Διότι ποῖος θὰ εἶναι; Ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητής; Δὲν εἶναι δυνατὸν τοῦτο. Εἶναι πάντοτε ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν. Συνέβη καὶ εἰς ἐμέ, ὅταν ἤμην Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, μέλος τοῦ ΑΣΣ ὅπου μίαν ψῆφον ἔχει ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν τὰς ἄλλας τὰς ἔχουν τὰ μέλη τοῦ ΑΣΣ καὶ ἐγένοντο προαγωγαὶ καὶ ἀποστρατεῖαι. Συνέπεσε νὰ σημειωθῇ ἐπίθεσις καὶ ἐπίκρισις ἐναντίον τῶν Σωματαρχῶν καὶ ἀπήντησα ὅτι ὑπεύθυνος ἤμην ἐγώ. Διότι ἐν διαφωνίᾳ πρὸς τὸ Στρατιωτικὸν Συμβούλιον θὰ ὑπέβαλα παραίτησιν. Ἐφόσον ὑπέγραψα τὰ Διατάγματα καλύπτω διὰ τῆς ὑπογραφῆς μου τὴν εὐθύνην τῶν Σωματαρχῶν καὶ δὲν θὰ ἀφήσω ποτὲ νὰ γίνῃ ἔλεγχος ἐναντίον τῶν ἀνωτάτων Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατεύματος. Οὕτως ἔχει τὸ πρᾶγμα. Συνεπῶς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀνακινεῖ τὸ θέμα πρέπει νὰ στραφῇ πρὸς τὸν τότε Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν.

§11Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχετε δίκαιον, ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν εἶναι ὑπεύθυνος διὰ πᾶν, ὅ,τι συμβαίνει εἰς τὸν στρατόν. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ὁ Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν δὲν προέβη εἰς πρᾶξιν, οὔτε εἶχε δικαίωμα νὰ ὑπογράψῃ διαταγὴν ἐκτελέσεως ἢ ἀναστολῆς. Ὁ Ὑπουργὸς δὲν ἀναμιγνύεται ἀμέσως εἰς τὰ ζητήματα τῶν ἐκτελέσεων ἐν ὥρᾳ πολέμου, ὑπέχει ὅμως, βέβαια τὴν εὐθύνην δι’ αὐτάς. Ἐπίσης, ἐὰν τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἐξετελέσθη ὁ περὶ οὗ πρόκειται τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔληγε τὸ τριήμερον, ἐὰν τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀντέκειτο πρὸς τὴν συνείδησιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ μέχρι σημείου, ὥστε νὰ τὸ θεωρῇ ζήτημα θεμελιῶδες, τότε βεβαίως, ὁ Ὑπουργὸς ὤφειλε νὰ παρέμβῃ καὶ ἐνδεχομένως νὰ παραιτηθῇ. Ἀλλὰ δὲν ἐθεώρησεν ἡ Κυβέρνησις καὶ δὲν ἐθεώρησε καὶ ὁ Ὑπουργός, ἰδίᾳ τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1949, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ τελευταῖος μὴν τῶν ἐκτελέσεων, ὅτι ἔπρεπε νὰ δημιουργήσῃ ζήτημα ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου.

§12Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Συνεπῶς εἴμεθα σύμφωνοι ὅτι ὁ ἔλεγχος θὰ πρέπῃ νὰ στραφῇ πρὸς τὸν τότε Ὑπ)ργὸν τῶν Στρατιωτικῶν. Εἶναι ἀπαράδεκτον δηλαδὴ νὰ γίνεται ἔλεγχος ἐπὶ τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Στέμματος.

§13Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Τὴν ἄποψιν αὐτὴν τὴν συμμεριζόμεθα ἀπολύτως.

§14Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐν συνεχείᾳ ὅσον ἀφορᾷ τὴν μετατροπὴν τῆς ποινῆς, δὲν ἠμπορεῖ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι δὲν φέρει τὴν εὐθύνην τῆς μειώσεως τῆς ποινῆς ἐπειδὴ εἶχεν.........

§15Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Οὐδέποτε τὸ ἰσχυρίσθην. Ἐδημοσιεύθη ἐπιστολή μου εἰς τὴν ὁποίαν δηλῶ κατηγορηματικῶς καὶ ἀδιστάκτως ὅτι φέρω ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην διὰ τὸ Διάταγμα τὸ ὁποῖον προσυπέγραψα. Αὐτὴ εἶναι ἡ πεποίθησίς μου.

§16Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐὰν λοιπόν, ὑπάρχῃ θέμα ἐλέγχου εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Κατραμάτου, εἶναι θέμα ἐλέγχου διὰ τοῦ Κοινοβουλίου καὶ διὰ τοῦ τύπου ἔναντι τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν καὶ τῆς Κυβ)σεως. Δὲν εἶναι θέμα ὅλης αὐτῆς τῆς γενομένης φλυαρίας οὔτε θέμα παρασκηνίων. Ἐὰν λοιπόν, πρόκειται νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως Κατραμάτου ἠμπορεῖ ἡ Κυβ)σις νὰ ὁρίσῃ ἡμέραν συζητήσεως, νὰ κατατεθῇ ὁ φάκελλος ὥστε νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ κοινὴ γνώμη πρὸς ποῖον στρέφεται ὁ ἔλεγχος καὶ ποῦ εὑρίσκεται ἡ εὐθύνη. Τώρα τὸ δημοσίευμα ἐμφανίζει ὅτι πλὴν τοῦ Κοινοβουλίου, πλὴν τῆς Κυβερνήσεως, ὑπάρχει καὶ κάποιος τρίτος ὁ ὁποῖος ἐνεργεῖ ἔλεγχον, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ διάφορα θέματα, ὁ ὁποῖος κινεῖ διάφορα πρόσωπα, ὁ ὁποῖος ἐπιζητεῖ ὡρισμένας μεταβολὰς εἰς τὸ περιβάλλον τῆς Αὐλῆς. Ὑποθέτω ὅτι τὸ θέμα τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα θέμα ὑπαγόμενον εἰς τὴν κυβερνητικὴν εὐθύνην καὶ ἐὰν ὑπάρχουν στοιχεῖα πρὸς ἐπίκρισιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς θὰ ἠδύνατο νὰ ἀχθῇ καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ στραφῇ ὁ ἔλεγχος. Τὸ θέμα ὅτι συζητοῦνται ὅλα αὐτὰ ἐπὶ μῆνας μεταξὺ διαφόρων προσώπων τὰ ὁποῖα δὲν γνωρίζω ποίαν θέσιν ἔχουν, ἐκφεύγει ἐντελῶς ἀπὸ τοὺς κανόνας τῆς λειτουργίας τοῦ Πολιτεύματός μας, παρουσιάζει δὲ τὸν γράφοντα ὅτι ἀγνοεῖ ἢ δὲν σέβεται τὸ πολίτευμα ὑπὸ τὸ ὁποῖον διοικούμεθα. Δὲν περιορίζεται ἐδῶ κἂν ἡ ἐπίκρισις εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀπονομῆς χάριτος εἰς τὸ συγκεκριμένον πρόσωπον τοῦ Κατραμάτου. Ἤδη γίνεται μία ἐπέκτασις μομφῆς ἐναντίον τοῦ Α. ὅτι εἶναι ἰδιαίτερος φίλος τοῦ Βασιλέως ὅπως ἀναφέρει τὸν Πιπινέλην, ἐναντίον τοῦ Βʹ ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ὑπασπιστὴς τοῦ Βασιλέως, ἐναντίον τοῦ Γʹ ὁ ὁποῖος ἔχει μίαν θέσιν εἰς τὴν Αὐλὴν καὶ γίνεται τρόπον τινὰ μία δυσφήμησις. Ἐὰν θέλετε νὰ σᾶς ἀναγνώσω περικοπὰς θὰ πεισθῆτε. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐμπίπτει εἰς τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ ποινικοῦ νόμου ἡ ὑπόθεσις περὶ δυσφημήσεως τοῦ Βασιλέως. Εἶναι ἡ ἀτομικὴ μου γνώμη ταπεινή, θὰ εἴπω. Ἐδῶ πρόκειται περὶ δυσφημήσεως δὲν πρόκειται περὶ ἐλέγχου οὔτε περὶ διορθώσεως κακῶς ἐχόντων. Ὁ ἔλεγχος ὀφείλεται νὰ γίνεται πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀπαντήσῃ διὰ τῆς Βουλῆς καὶ διὰ τοῦ τύπου. Ἀλλὰ νὰ γίνεται μία τοιαύτη ἀφήγησις ὅτι, ἐκάλεσεν εἰς τὸ τηλέφωνον τὸν Ἀρχιστράτηγον, ὅτι ἐκάλεσε τὸν κ. Πιπινέλην. Ἐδῶ ἐμφανίζεται ὅτι ὑπάρχει μία ἀρχὴ ἀνωτέρα τῆς Κυβερνήσεως, ἀνωτέρα τῆς Βουλῆς, ὑπεράνω τῆς Κυβερνήσεως, ὑπεράνω τοῦ Βασιλέως, κάποια ἀρχή, ἡ ὁποία ἐποπτεύει, ἡ ὁποία θέλει νὰ βάλῃ τάξιν. Τὶ εἶναι τὸ πράγματι συμβαῖνον; Ποία εἶναι αὐτὴ ἡ ὑπερτάτη ἀρχὴ ποὺ ἐμφανίζεται εἰς τὴν χώραν αὐτήν; Καὶ συζητεῖται ἀπὸ τῶν στηλῶν τοῦ τύπου καὶ λαμβάνεται σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν καὶ ζητεῖται νὰ γίνουν ἀνακρίσεις. Ποῦ νὰ γίνουν ἀνακρίσεις; Γίνονται ἐξεταστικαὶ ἐπιτροπαὶ ἐὰν ὑπάρχουν περιπτώσεις ἔναντι τῶν Ὑπουργῶν αἱ ὁποῖαι ἀναλαμβάνουν νὰ ἐξετάσουν τὰς εὐθύνας αὐτῶν. Νὰ γίνῃ ἐξεταστικὴ ἐπιτροπή. Νὰ συζητηθῇ τὸ θέμα. Ἀνάκρισις ὅμως ποῦ νὰ γίνῃ; Δημιουργεῖται μία ἱστορία περὶ τοῦ ὅτι ὑπεκλάπη μία ὑπογραφὴ τοῦ Βασιλέως. Εἶναι καὶ ἀνευλάβεια ἡ διατύπωσις μιᾶς τοιαύτης μομφῆς. Διετέλεσατε οἱ πλεῖστοι Ὑπουργοί. Γνωρίζετε πῶς διεξάγεται ἡ ὑπηρεσία. Ἔρχεται ἕνας Τμηματάρχης, σᾶς εἰσηγεῖται μίαν ἀπόφασιν ἐπὶ ὡρισμένου θέματος καὶ ἂν πεισθῆτε ἀπὸ τὴν ἐξήγησιν ὑπογράφετε. Τὸ βράδυ σκέπτεσθε τὸ θέμα, ἄλλη ἄποψις ἐπικρατεῖ. Τὴν ἄλλην ἡμέραν φωνάζετε τὸν Τμηματάρχην νὰ φέρῃ πίσω τὴν ἀπόφασιν καὶ λέγετε, ὅτι πρέπει νὰ τὴν μεταβάλωμεν. Καὶ τὴν μεταβάλλετε. Ἠμπορῶ νὰ ἔλθω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι σᾶς ὑπέκλεψαν, κύριε Ὑπουργὲ τὴν ὑπογραφήν; Μοῦ λέτε ὄχι. Δὲν μοῦ ὑπέκλεψαν τὴν ὑπογραφήν. Τὴν ἄλλην ἡμέραν μετέβαλα γνώμην καὶ ἀνεκάλεσα. Ὄχι θὰ τὸν τιμωρήσω τὸν ὑπάλληλον. Μὰ ποῖος θὰ τὸ κρίνῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Θὰ τὸ κρίνω ἐγὼ ἢ σεῖς, ὁ ὁποῖος ἐβάλατε τὴν ὑπογραφήν σας καὶ τὴν ἀνεκαλέσατε τὴν ἑπομένην; Πῶς θὰ ἐπιμείνῃ ὁ τρίτος, ὅτι ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφὴ; Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἴπῃ ὅτι ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφή, ὑπεκλάπη.

§17Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. (Ἀντ. Κυβ.). Καὶ τὸ ἐπληροφορήθη καὶ τὸ ἐδήλωσεν ὅτι δὲν ὑπεκλάπη.

§18Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Συνεπῶς δὲν ὑπεκλάπη καὶ ἡ ἐπιμονὴ νὰ γίνῃ ἀνάκρισις ἐὰν ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφή, ἀποτελεῖ ἀξίωσιν πρωτάκουστον. Καὶ ἐν τούτοις συζητοῦνται σοβαρῶς ἀπὸ τῶν στηλῶν τοῦ τύπου. Καὶ εἰς τὸ τέλος; Εἰς τὸ τέλος, ἐνῷ ὁ ἔλεγχος γίνεται ἐναντίον τῆς Αὐλῆς στρέφονται καὶ ἐναντίον τῶν πολιτικῶν καὶ ἀρχίζει καὶ τὸ τροπάριον «ἡ φαυλοκρατία τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καὶ πότε θὰ ἐκκαθαρισθῇ ὁ πολιτικὸς κόσμος;». Δὲν ἠσκήθη ἔλεγχος ἐναντίον τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Μᾶς ὡμίλησε δι’ ὅλους τοὺς μὴ πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι νομίζει ὅτι ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν Αὐλὴν καὶ τοὺς ὁποίους ὑποπτεύεται ὅτι τὸν ἐπεσκίασαν. Δὲν ὡμίλησεν ὅμως ἐναντίον πολιτικῶν ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ εἰσηγήθησαν ὑπὲρ τοῦ Κατραμάτου. Ἀλλὰ ἐν κατακλεῖδι ἀσκεῖται κατάκρισις ἐναντίον τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Τί σημαίνει αὐτό; ... (Ἀναγινώσκει). Ἀλλοῦ ἀπευθύνεται ὁ ἔλεγχος καὶ ἄλλα συμπεράσματα ἐξάγονται. Τὶ εἶναι αὐτὴ ἡ βεβιασμένη ἐπίθεσις ἐναντίον τοῦ πολιτικοῦ κόσμου; Πότε κατηγγέλθη κάτι τὸ παράτυπον καὶ δὲν ἐζήτησεν ἡ Βουλὴ νὰ τὸ συζητήσῃ ἢ δὲν ἐζήτησεν ἐξηγήσεις; Ἐφθάσαμεν μέχρι ὑπερβολῆς εἰς τὴν συγκρότησιν ἐξεταστικῶν ἐπιτροπῶν εἰς τὴν Βουλήν. Πότε ἔδειξε τοιαύτην στάσιν τὸ Κοινοβουλευτικόν μας πολίτευμα; Ἀλλὰ ρίπτονται καὶ ὑπανιγμοὶ διὰ νὰ παρασύρουν καὶ νὰ συγκινήσουν τὴν κοινὴν γνώμην. Ἐδῶ ἔχει καὶ γνωρίμους στρατιωτικούς. «Εἰς κύκλον φίλων μου....» (Ἀναγινώσκει). Ὄταν συνελήφθη ὁ Κατραμᾶτος ἀπὸ τὴν Ἀσφάλειαν Πειραιῶς ἤμουν Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως. Διήρκεσεν ἀρκετὸν χρόνον ἡ ἀνάκρισις. Διότι εἰς ἑκάστην περίπτωσιν ἡ Ἀσφάλεια προσπαθεῖ νὰ ἐξαγάγῃ τὸ μεγαλύτερον ὅριον τῆς ἐπιτυχίας ἀπὸ μίαν σύλληψιν καὶ νὰ ἀνακαλύψῃ ὅλον τὸ πλέγμα τοῦ τομέως τὴν συνωμοσίας τοῦ κομμουνισμοῦ. Οὐδέποτε περιῆλθεν εἰς γνῶσιν μου ὅτι ἔγινεν ἡ παραμικρὰ ἀπόπειρα δωροδοκίας Ἀξιωματικοῦ τῆς Ἀσφαλείας. Δὲν εἶναι μόνον ὅτι ὁ Κατραμᾶτος εἶχε περιουσίαν. Τὸ Κ.Κ.Ε. διαθέτει δι’ ὅλους τοὺς ἡγέτας του. Οὐδέποτε κατὰ τὸ διάστημα τῶν 2½ ἐτῶν ποὺ ἤμουν Ὑπουργὸς περιῆλθεν εἰς γνῶσιν μου ὅτι ἐτόλμησε νὰ διανοηθῇ κανεὶς νὰ διαφθείρῃ Ἀξιωματικοὺς τῆς Ἀσφαλείας, εἴτε τῆς Χωροφυλακῆς, εἴτε τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων. Καὶ τὸ λέγω αὐτό, πρὸς τιμήν των. Καὶ λυποῦμαι διότι δίδεται τοιοῦτος ὑπαινιγμὸς ἐναντίον τῶν Ἀξιωματικῶν τοῦ στρατεύματος.

§19Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε; Ἐνῷ ἤσκουν τότε τὰ καθήκοντα τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν δὲν μοῦ ἀνεφέρθη ἐκ μέρους τῆς Στρατιωτικῆς ἡγεσίας περίπτωσις προσπαθείας ἀποπείρας δωροδοκίας Ἀξιωματικῶν.

§20Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Χαίρω κύριε Ἀρχηγέ, τοῦ Λ.Ε. Κ. ὅτι ἔχετε τὴν αὐτὴν ἀντίληψιν ὅπως καὶ ἐγώ. Συνεπῶς αὐτὸς ὁ ὑπαινιγμὸς ρίπτεται δι’ ἄλλους σκοπούς.

§21Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ ἐπιστολογράφος εἰς τὴν ἐπιστολήν του ἐπιβεβαιοῦται ἀπὸ τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ τῆς περιφερείας Ἀθηνῶν καὶ Νήσων. Συνεπῶς ὁ ἐπιστολογράφος δὲν ἔκαμε τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ ἀναφέρῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συγχρόνως ἐπιβεβαιώνει ὁ ἀνώτατος στρατιωτικὸς Διοικητὴς Ἀττικῆς καὶ Νήσων.

§22Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν ἐὰν τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ Ἀττικῆς ἐξεδόθη κατόπιν ἐγκρίσεως τῆς Κυβερνήσεως διότι δὲν νομίζω ὅτι ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητὴς ἠμπορεῖ νὰ ἐκδίδῃ ἀνακοινωθέντα χωρὶς νὰ ἔχῃ γνῶσιν ἡ Κυβέρνησις.

§23Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Θὰ ἀπαντήσω ἀμέσως.

§24Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἀρνεῖται ὅτι ἀντικατεστάθησαν οἱ Στρατοδῖκαι ἀπὸ τὸν Ἀρχιστράτηγον. Ὁ ἴδιος ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητὴς τοὺς ἀντικατέστησε διότι ὑπῆρχον λόγοι ὑπηρεσιακοί, ἀλλὰ προσθέτει ὅτι ἐγένετο ἀπόπειρα δωροδοκίας τῶν στρατιωτικῶν. Νομίζω ὅτι ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὅτι διέταξεν ἀνακρίσεις σήμερον διὰ νὰ ἐξακριβώσῃ ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἀκριβῆ. Ἔπρεπε νὰ καλέσῃ τὸν Στρατιωτικὸν Διοικητὴν νὰ φέρῃ τὰς ἀποδείξεις τῆς γενομένης ἀποπείρας, διότι ἡ ἀπόπειρα ἐγένετο τὸν Αὔγουστον τοῦ 1949. Ποίαν δίωξιν ἤσκησεν ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητὴς ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀπεπειράθησαν νὰ δωροδοκήσουν ἀνωτέρους Ἀξιωματικούς; Νομίζω δὲ ὅτι ἔπρεπε ἐὰν δὲν εἶχεν ἐπιβεβαίωσιν διὰ πραγματικῶν περιστατικῶν, ὅτι πράγματι ἐγένετο ἀπόπειρα δωροδοκίας, ὅτι ἔπρεπε νὰ προβῇ εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ Ἀθηνῶν. Ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ ἐπιστολογράφος ἀποφεύγει ἐντέχνως νὰ βεβαιώσῃ ὅτι ἔγινε κάποια ἀπόπειρα δωροδοκίας. Ὅταν τὸν ἠρώτησεν ὁ κ. Πιπινέλης εἶπεν «ἐγὼ δὲν εἶμαι οὔτε ντέτεκτιβ οὔτε ἀστυνομικός. Δὲν ἠξεύρω ἐὰν ἐδόθησαν χρήματα». Ἀλλὰ διατὶ τότε, ρίπτει ὑπαινιγμούς; Διὰ νὰ δώσῃ περισσότερον βάρος εἰς τὴν κατηγορίαν καὶ νὰ προκαλέσῃ μεγαλυτέραν σύγχυσιν καὶ ὑπόνοιαν; Φοβοῦμαι ὅτι ὁ θόρυβος αὐτὸς δὲν ἀποβλέπει μόνον νὰ θίξῃ παράγοντας τῆς Πολιτείας, τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα ἢ τὸ Σῶμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ ἀπορέουσαν Κυβέρνησιν. Τείνει νὰ παρασύρῃ δι’ ὡρισμένων ὑπαινιγμῶν καὶ ἀφηγήσεων καὶ αὐτὸν τὸν Ἀρχιστράτηγον, εἰς διεύρυνσιν τῶν ἁρμοδιοτήτων του πέραν τοῦ σημείου εἰς τὸ ὁποῖον ἔχει ταχθῆ. Καὶ ἔγιναν τρία κακὰ διότι ἡ ἀδιατάρακτος λειτουργία αὐτῶν τῶν θεσμῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀδιατάρακτος ἡγεσία τοῦ στρατοῦ ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιστρατήγου, εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν Χώραν, καὶ μάλιστα ὑπὸ τοιαύτας διεθνεῖς συνθήκας ὅπως αἱ σημεριναί. Εἶναι λυπηρὸν ὅτι ὁ Τύπος δὲν ἀνέλαβε μίαν σθεναρωτέραν στάσιν ἔναντι αὐτῆς τῆς ἀποπείρας ποὺ ἐγένετο διὰ τοῦ δημοσιεύματος τοῦ κ. Διάκου. Ἡμεῖς δὲν θέλομεν νὰ ἐπέλθῃ οὐδεμία διαταραχὴ βαθυτέρα. Κάθε ἕνας πολιτειακὸς παράγων, εἶναι τεταγμένος ἐκεῖ ὅπου εἶναι καὶ ὑπεύθυνος διὰ τὰ καθήκοντα ποὺ ἐκτελεῖ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων εἶναι ἐστερημένος εὐθύνης καὶ οὐδέποτε δύναται νὰ γίνῃ στόχος ἐπιθέσεως. Αὐτὸ εἶναι τὸ πολίτευμα τὸ ὁποῖον ἰσχύει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡμεῖς ὑπήρξαμεν ἀντίθετοι ἀρχικῶς καὶ ἀνεγνωρίσαμεν βραδύτερον τὸ πολίτευμα, ἀλλὰ θέλομεν νὰ λειτουργῇ ὅπως εἶναι καθιερωμένον. Ἐνδιαφερόμεθα διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν. Δὲν μᾶς ἀρέσουν αἱ ἐκτροπαί. Νομίζω, ὅτι ὁ δημιουργηθεὶς ἔντεχνος καὶ ἀνώμαλος θόρυβος εἶναι μία συνέχισις τῆς ἀποπείρας ποὺ ἐγένετο ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ὅταν ἐλέχθη ὅτι ἕνα Κόμμα πρέπει νὰ τεθῇ εἰς τὸ περιθώριον τοῦ πολιτικοῦ βίου, ὅταν ἐλέχθη ἡ Ε.Π.Ε. Κ. εἶναι ἐθνικῶς ἀπαράδεκτος. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅμως δημιουργοῦνται ὀλισθήματα καὶ ὡς συνέχεια ἔρχονται νὰ κατηγορήσουν ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον. Καὶ λέγουν: «Θὰ ἔλθωμεν ἡμεῖς». Ποῖοι; Ἡμεῖς οἱ δρῶντες εἰς τὰ παρασκήνια διὰ νὰ διοικήσωμεν τὴν Χώραν εὑρίσκοντες κάποιο προπέτασμα ἵνα καλυφθῇ ἡ δημιουργία μιᾶς τοιαύτης ἀνωμαλίας, ἡ ὁποία θὰ ἐξέθετε τὸν τόπον καὶ διεθνῶς καὶ ἐσωτερικῶς. Τὰ ἐρωτήματά μου εἶναι: Ἐὰν πρόκειται νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως Κατραμάτου, θὰ γίνῃ χωριστὰ μὲ τὴν κατεύθυνσιν ποὺ εἰσηγοῦμαι ἐὰν γίνῃ δεκτή. Δεύτερον θέμα εἶναι τῆς ποινικῆς εὐθύνης τοῦ γράφοντος. Ἐγὼ εἶμαι βέβαιος ὅτι προσκρούει εἰς τὸ ἄρθρ. 68 παρ. 2 τοῦ Π. Ν. «Ὅστις δυσφημεῖ τὸν Βασιλέα, τιμωρεῖται μὲ φυλάκισιν τοὐλάχιστον τριῶν μηνῶν», διότι δυσφήμησιν ἀποτελοῦν ὅσα ἐλέχθησαν ἐναντίον τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος. Καὶ τὸ τρίτον εἶναι ἡ στάσις ἀπέναντι τοῦ Στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ. Ὁ καθένας πρέπει νὰ εἶναι εἰς τὴν θέσιν του. Καὶ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ πειθαρχία καὶ σεβασμὸς πρὸς τοὺς νόμους καὶ τὸ πολίτευμα διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ προχωρήσῃ ἡ Χώρα. (Χειροκροτήματα).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§26Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, εὐχαριστῶ τὸν κ. Ρέντην, ποὺ μοῦ ἔδωκε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀνέλθω ἐπὶ τοῦ βήματος καὶ νὰ καταστήσω ἐνήμερον τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν γεγονότων. Ὀρθῶς ὁ κ. Ρέντης ἔθεσε τὸ θέμα καὶ θὰ ἐπερίττευεν ἴσως κάθε ἄλλη ἀνάμιξις. Ὡς ὑπεύθυνος ὅμως Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ ἀπευθυνθῶ εἰς τὸ Σῶμα καὶ νὰ τὸ κατατοπίσω, πῶς ἀκριβῶς ἔχουν τὰ πράγματα. Τὸ δημοσίευμα εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη ἀνεγράφη εἰς μίαν ἐφημερίδα τῆς παρελθούσης Κυριακῆς. Τὸ δημοσίευμα αὐτὸ προήρχετο ἀπὸ ἕνα ἰδιώτην καὶ θὰ ἐνόμιζον, ὅτι θὰ ἦτο περιττὸν καὶ νὰ ἀσχοληθῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία δοθέντος, ὅτι οὐδὲν στοιχεῖον προσεκόμιζεν. Ἀνευθύνως ἀναφέρει γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἠλέγχθησαν, τελείως ἀνυπόστατα. Ἡ Κυβέρνησις λόγῳ τῆς μεσολαβησάσης Κυριακῆς, δὲν ἠδύνατο νὰ προβῇ εἰς ἀνακοινώσεις καὶ ἐπεφυλάχθη νὰ τὸ πράξῃ εἰς τὰς ἐφημερίδας, τὰς ἀπογευματινὰς τῆς Δευτέρας. Ἡ Κυβέρνησις ἀνέλαβεν ἀκεραίας τὰς εὐθύνας. Αἱ κατηγορίαι, αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν, ἦσαν πλήρεις ἀνακριβειῶν. Ὅτι δῆθεν ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Βασιλέως. Καὶ πῶς ἦτο δυνατὸν ὁ κύριος αὐτὸς—ὁ ἰδιώτης—νὰ γνωρίζῃ τι ἔγινε μέσα εἰς τὰ ἀνάκτορα, ὥστε νὰ βεβαιώνῃ τόσον κατηγορηματικῶς, τὸ Ἑλληνικὸν κοινόν, ὅτι ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Βασιλέως; Ἡ ἄλλη κατηγορία ἦτο, ὅτι ἐγένοντο ἀντικαταστάσεις Στρατοδικῶν, κατὰ τὸ διάστημα τῆς δίκης. Καὶ ἡ πληροφορία αὐτή, ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχω εἰς τὰς χεῖράς μου, ἐλέγχεται ἀνακριβής διότι ἡ ἀναφορὰ τοῦ Ἀντιστρατήγου Δ)τοῦ τῆς Α.Σ.Δ.Α.Ν. λέγει, ὅτι: «Εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ Στρατοδικείου.... ...... (Ἀναγινώσκει)......». Συνεπῶς, δὲν θὰ ἔπρεπε τὸ θέμα νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ καὶ δὲν ἐφοβούμην τὸ δημοσίευμα αὐτὸ τῆς ἐπιστολῆς τόσον, ὅσον ἀκριβῶς τὸν θόρυβον, ὁ ὁποῖος θὰ ἐδημιουργεῖτο καὶ μεταξὺ τῶν ἐφημερίδων, διότι πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν ὅλοι ὅτι κάπως ἀρεσκόμεθα, ἢ τὸ κοινὸν μᾶλλον ἀρέσκεται, εἰς ἐντυπωσιακὰ δημοσιεύματα. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ βεβαιώσω τὴν Βουλὴν εἶναι ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀναλαμβάνει ἀκεραίας τὰς εὐθύνας τῶν γεγονότων καὶ νὰ προσθέσω εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ρέντης ὅτι ἡ εὐθύνη δι’ οἱανδήποτε πρᾶξιν τοῦ Βασιλέως βαρύνει τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργόν. Ἐὰν εἶναι προνόμιον τοῦ Στέμματος ἡ χάρις, ἀφ’ ἧς στιγμῆς τίθεται κάτωθι τοῦ Διατάγματος ἡ ὑπογραφὴ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, ὁ Βασιλεὺς παραμένει ἀνεύθυνος. Εἶναι ἐνδεχόμενον ὁ Ὑπουργὸς νὰ διαφωνήσῃ καὶ νὰ ἐπιστήσῃ τὴν προσοχὴν τοῦ Βασιλέως, ἐὰν νομίζῃ ὅτι ἡ προνομία αὐτὴ ἀσκεῖται κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ ζημιώσῃ τὸ Στέμμα. Ὁ ὑπεύθυνος Σύμβουλος θὰ κατατοπίσῃ τὸν Βασιλέα καὶ ἐν ἀνάγκῃ θὰ φθάσῃ μέχρι παραιτήσεως. Συνεπῶς θέμα Βασιλέως δὲν ὑφίσταται. Τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνει τὸν Βασιλέα καὶ ἡμεῖς οἱ ὑπεύθυνοι Σύμβουλοι, ἀναλαμβάνομεν πλήρως τῆς εὐθύνην. Αὐτά, ὡς πρὸς τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον προέκυψεν ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τῆς δημοσιευθείσης εἰς μίαν ἐφημερίδα τῆς Κυριακῆς. Ὑπάρχει καὶ ἕνα δεύτερον θέμα: Εἶναι τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦ Ἀντιστρατήγου Διοικητοῦ τῆς Α.Σ.Δ.Α.Ν. Ὄντως ὁ ἐν λόγῳ Ἀντιστράτηγος προέβη εἰς μίαν ἀνακοίνωσιν, ἡ ὁποία εἶχε καὶ κάπως πολιτικὸν περιεχόμενον. Ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ποὺ περιῆλθεν εἰς γνῶσίν μου ἡ ἀνακοίνωσις αὐτή, ἐκάλεσα τὸν Ἀντιστράτηγον αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἤλεγξα, διότι ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ ἀνακοινώσεως στρατιωτικοῦ περιεχομένου, βεβαίως ἦτο ἐλεύθερος νὰ τὸ πράξῃ. Ἐφ’ ὅσον ὅμως μέσα εἰς τὸ ἀνακοινωθέν, θίγεται καὶ τὸ πολιτικὸν μέρος, ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ ζητήσῃ τὴν ἄδειαν τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ. Ἠλέγχθη ὁ Ἀντιστράτηγος, ἠλέγχθη μάλιστα καὶ ἐγγράφως. Αὐτὸ εἶναι τὸ τυπικὸν μέρος τῆς ἀνακοινώσεως τοῦ Ἀντιστρατήγου. Ἀλλὰ εἰς τὸ ἀνακοινωθὲν αὐτὸ περιείχετο καὶ τρίτη παράγραφος τῆς ὁποίας τὸ οὐσιαστικὸν μέρος λέγει ὅτι κατεβλήθη προσπάθεια δωροδοκίας τῶν στρατοδικῶν καὶ δὲν ἦτο δυνατόν, τὸ πρᾶγμα αὐτὸ νὰ μᾶς ἀφήσῃ ἀσυγκινήτους. Διερωτῶμαι μάλιστα, πῶς εἶναι δυνατόν, Ἀντιστράτηγος νὰ προβῇ εἰς τοιαύτην δήλωσιν καὶ ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχον στοιχεῖα συγκεκριμένα περὶ ἀποπείρας δωροδοκίας, πῶς δὲν ἐπενέβη ἔκτοτε ὁ κ. Ἀντιστράτηγος διὰ νὰ διαπιστώσῃ πόθεν προήρχοντο αὐταὶ αἱ ἀπόπειραι δωροδοκίας. Συνεπείᾳ αὐτοῦ, διέταξα ἕνα Στρατιωτικὸν Σύμβουλον νὰ ἐνεργήσῃ ἀνακρίσεις διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν πραγματικῶς ὑπάρχουν βάσιμα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἐπέτρεπον νὰ προχωρήσωμεν περαιτέρω. Ὁ ἐν λόγῳ Στρατιωτικὸς Σύμβουλος σήμερον τὴν πρωΐαν ἀνέκρινε τὸν Ἀντιστράτηγον, καθ’ τὸ πόρισμα τὸ ὁποῖον ὑποβάλλει καταλήγει εἰς τὰς ἑξῆς: (Ἀναγινώσκει).

§27Δ. ΜΠΕΡΔΕΛΗΣ. Ὁ ἀντιστράτηγος, δὲν εἶπε τὴν ἀλήθειαν;

§28Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Ὁ Ἀντιστράτηγος εἶπεν ὅτι ἔγιναν ἀπόπειραι καὶ κρούσεις ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει οὐδὲν συγκεκριμένον στοιχεῖον καὶ διὰ τοῦτον ἀκριβῶς τὸν λόγον ἠλέγχθη ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅτι δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ προβῇ εἰς ἀνακοίνωσιν πολιτικοῦ περιεχομένου, χωρὶς νὰ ζητήσῃ τὴν ἄδειαν τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ.

§29Δ. ΜΠΕΡΔΕΛΗΣ. Ἡ ἀπόπειρα ἔγινε τὸ 1949 Ὁ Ἀντιστράτηγος παραμένει εἰς τὴν θέσιν καὶ κρύβει τοιοῦτον μυστικὸν εἰς βάρος τῶν Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ;

§30Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Τοῦτο δὲν νομίζω ὅτι δύναται νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἐλέγχου.

§31Φ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Εἰς τὴν πρώτην ἀναφοράν, δὲν ἀναφέρει τὴν ἀπόπειραν δωροδοκίας τῶν στρατιωτικῶν.

§32Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Ἐδῶ ὁμιλεῖ διὰ τὸν Ἀντιστράτηγον καὶ δὲν ἔχει τίποτε τὸ συγκεκριμένον.

§33Φ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Δὲν ἀναφέρει ἀπόπειραν δωροδοκίας τῶν στρατιωτικῶν. Διατί τὸ ἀναφέρει τώρα;

§34Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως) Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἐλέγχεται.

§35Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἔγγραφον, μὲ τὸ νὰ λέγῃ ὅτι ἐξηνεμίσθησαν τὰ σημερινὰ γεγονότα, ἐννοεῖ, κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ Στρατιωτικοῦ Δικαστικοῦ Συμβούλου ἢ κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἐλεγχθέντος Ἀντιστρατήγου;

§36Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως) Κατὰ τὴν ἀντίληψιν τοῦ Ἀντιστρατήγου, ὁ ὁποῖος τὰ καταθέτει αὐτά.

§37Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ ἀντιστράτηγος λέγει, ἀνακρινόμενος, ὅτι ἐξηνεμίσθησαν σήμερον τὰ γεγονότα.

§38Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως) Μάλιστα.

§39Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξανεμισθοῦν γεγονότα τόσον κρουστά, ὅπως ἡ ἀπόπειρα δωροδοκίας ἀπέναντι ἀνωτάτων Στρατιωτικῶν;

§40Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως) Σύμφωνοι, ἀλλ’ ἀκριβῶς δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἡμεῖς διετάξαμεν τὴν ἀνάκρισιν καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πόρισμα τὸ ὁποῖον ὑπέβαλεν ὁ Στρατιωτικὸς Δικαστικὸς Σύμβουλος. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει θέμα συζητήσεως ἐν τῇ Βουλῇ. Ἐὰν ὅμως ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νομίζῃ ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις, εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ δεχθῶμεν οἱονδήποτε ἔλεγχον, ἀναλαμβάνοντες ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην. (χειροκροτήματα)

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔχει τὸν λόγον.

§42Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Κύριοι Βουλευταί, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ πόσον τεχνητὸς εἶναι καί, ἐγὼ δὲν ξέρω, εἰς ποῖον κατέτεινε σκοπὸν ὁ δημιουργηθεὶς θόρυβος θὰ ἀρκέσῃ μία ἁπλῆ, σύντομος, συντομωτάτη ἐξιστόρησις τῶν λαβόντων χώραν τὸν τελευταῖον καιρόν, γύρω ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀπονομῆς χάριτος εἰς τὸ πρόσωπον τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη. Ὑπῆρχεν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων —ὁμιλῶ διὰ τὴν περίοδον τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως—ὑπῆρχεν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων ἐκκρεμὴς μία αἴτησις χάριτος διὰ τὸν κατάδικον Κατραμάνον. Εἰσήχθη εἰς τὸ Συμβούλιον Χαρίτων καὶ τὸ Συμβούλιον τοῦτο ἐγνωμοδότησε παμψηφεὶ ὑπὲρ τῆς ἀπορρίψεως τῆς αἰτήσεως χάριτος. Πρὸς τὴν γνώμην τοῦ Συμβουλίου τῶν Χαρίτων συνεφώνησεν ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός, συνεφώνησα ἐγώ, καὶ κατὰ τὰ εἰωθότα ἡ δικογραφία ἐστάλη εἰς τὰ Ἀνάκτορα διὰ τὴν περαιτέρω ἄσκησιν τῶν ἁρμοδιοτήτων, τὰς ὁποίας τὸ Σύνταγμα ἀπονέμει εἰς τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα. Χωρὶς νὰ ἔχῃ συμβῇ τίποτε, χωρὶς νὰ ἔχῃ μεσολαβήσει οὐδὲν γεγονὸς τὸ ὁποῖον νὰ ἔχῃ περιέλθει εἰς γνῶσιν καὶ ἐμοῦ, ὡς Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἤρχισε νὰ δημιουργῆται εἷς θόρυβος τοῦ ὁποίου τὴν ἀφορμὴν καὶ τὴν αἰτίαν, ἐγὼ τοὐλάχιστον, δὲν ἦτο δυνατὸν ν’ ἀντιληφθῶ. Μετὰ τὴν ὑποβολὴν τῆς γνωμοδοτήσεως εἰς τὰ Ἀνάκτορα, μᾶς ἦλθεν ἡ ἀπάντησις τοῦ Στέμματος καθ’ ἥν: «Ἡμεῖς, συμφωνοῦντες πρὸς τὴν εἰσήγησιν τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, ἀπορρίπτομεν τὴν αἴτησιν χάριτος». Αὐτὸ ἦτο ὅλον καὶ οὐδὲν ἄλλο συνέβη. Εἰς γνῶσιν τῆς Κυβερνήσεως ὡς ἐχούσης τὴν εὐθύνην τῆς διαχειρίσεως τοῦ ζητήματος, οὐδὲν ἄλλο στοιχεῖον ἐπισήμως εἶχε περιέλθει μέχρι τότε. Αὐτὰ εἶναι τὰ γεγονότα ἄνευ περιστροφῶν. Δὲν ἐμεσολάβησε κανὲν γεγονός, τὸ ὁποῖον νὰ ἔκαμε τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ θέσιν ἔναντι τοῦ ζητήματος καὶ νὰ ἔλθῃ εἰς ἀντίθεσιν ὁπωσδήποτε ἢ εἰς ὑπόδειξιν ἀντίθετον πρὸς τὸν Ἀνώτατον Ἀφήνω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ κρίνῃ διὰ ποίους λόγους καὶ ἐκ ποίων ἐλατηρίων κινούμενοι οἱ γνωστοὶ ἄνθρωποι, ἐδημιούργησαν τὸν θόρυβον τὸν ὁποῖον ἐδημιούργησαν εἰς βάρος τῆς ψυχικῆς ἑνότητος καὶ ἠρεμίας τοῦ τόπου μας. (Χειροκροτήματα).

§43Γ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἴπατε ὅτι δὲν ἐμεσολάβησε τίποτε. Σᾶς ὑπενθυμίζω ὅτι ἐμεσολάβησεν ἡ δήλωσίς σας, διὰ τῆς ὁποίας ὑπεστηρίξατε ὅτι δὲν εἶσθε ὁ ὑπεύθυνος διὰ τὴν ἀπονομὴν χάριτος, ἀλλ’ ὑπεύθυνος εἶναι ὁ Βασιλεύς. Αὐτὴ ἡ δήλωσίς σας ἐπροκάλεσεν ὁλόκληρον τὸ θόρυβον. Διότι ἂν σεῖς, ὡς ἁρμόδιος Ὑπουργός, ἐδηλώνατε ὅτι εἶσθε ἀποκλειστικῶς ὑπεύθυνος καὶ ὁ μόνος τὸν ὁποῖον δικαιοῦται οἱοσδήποτε νὰ ἐλέγξῃ διὰ τὴν ἀπονομὴν χάριτος, δὲν θὰ ἐπροκαλεῖτο κανὲν ζήτημα καὶ οὐδεὶς θὰ ἐπετίθετο ἐναντίον τοῦ Βασιλέως, κύριε Ὑπουργέ, σεῖς εἶσθε ὁ κύριος ὑπεύθυνος διὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ ζητήματος.

§44Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. συνάδελφον νὰ σέβεται τὴν ἀλήθειαν καὶ νὰ ἀναγινώσκῃ ἐκεῖνα ποῦ γράφω. Οὐδέποτε ὑπῆρξε δήλωσις ἰδική μου ὅτι ὑπεύθυνος εἶναι ὁ Βασιλεύς. Πρόκειται εἴτε περὶ ἐσκεμμένης διαστροφῆς τῶν πραγμάτων, εἴτε περὶ ἀδυναμίας κατανοήσεως τοῦ τὶ γράφεται. Ἐπειδὴ δὲ δίδεται ἡ εὐκαιρία, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δώσω εἰς τὸ Σῶμα μίαν ἐξήγησιν: Ὅταν ἐδημιουργήθη ὁ θόρυβος αὐτός, ἐπειδὴ μοῦ διεμηνύετο ἐκ πάσης πλευρᾶς ὅτι θὰ γίνῃ τὸ Α. καὶ τὸ Β. ὅτι ὁ τάδε, ἔχει στοιχεῖα κλπ.— ὅλα αὐτὰ ἀόριστα καὶ συγκεχυμένα— ἔκαμα τὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἐπαναλαμβάνω καὶ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι ἡ ἄσκησις τῆς προνομίας τοῦ Στέμματος, ὡς τοιαύτη, ὡς δικαίωμα δηλαδὴ τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος νὰ λαμβάνῃ ἐνεργὸν μέρος εἰς τὴν πολιτειακὴν αὐτὴν λειτουργίαν, δὲν ὑπόκειται εἰς τὸν ἔλεγχον τῆς Βουλῆς—διότι ἡ Βουλὴ δὲν ἐλέγχει τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα—εἰς δὲ τὸ κείμενον, τὸ ὁποῖον ἔχω ἐνώπιόν μου καὶ τὸ ὁποῖον ἔχω γράψει κάτωθι τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ συναδέλφου κ. Δημάκη, λέγω περαιτέρω, ὅτι μόνον ἡ Κυβέρνησις φέρει εὐθύνην ἐὰν τυχὸν ἐκδοθῇ διάταγμα ἀπονομῆς χάριτος. Ἀλλὰ τοιοῦτον διάταγμα δὲν ἐξεδόθη εἰσέτι, ἐὰν δὲ ἐξεδίδετο, θὰ ἐλάμβανον τὴν θέσιν ποὺ ἔπρεπε νὰ λάβω. Ἀποτελεῖ πλήρη διαστροφὴν τὸ ὅτι εἶπον, ὅτι δὲν ἔχει εὐθύνην ἡ Κυβέρνησις ἢ φέρει εὐθύνην ὁ Βασιλεύς. Αὐτὸ εἶναι πρωτάκουστον, κ. συνάδελφε.

§45Γ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δέχομαι ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἀδικῇ τὴν νοημοσύνην μου. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν παραδέχομαι εἶναι νὰ ἀρνῆται τὴν εἰλικρίνειάν μου καὶ νὰ ὑποστηρίζῃ ὅτι διαστρεβλώνω τὰ γεγονότα. Ἐδήλωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τῶν ἐφημερίδων ὅτι ἡ ἀπονομὴ χάριτος εἶναι προνόμιον τοῦ Στέμματος καὶ δὲν δικαιοῦται οὐδεὶς νὰ ἐλέγξῃ τοῦτο. Ἡ δήλωσις αὕτη σημαίνει ὅτι ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης οὐδεμίαν ἔχει ἐν προκειμένῳ ἀνάμιξιν, πρᾶγμα ἀναληθὲς ἀφοῦ διὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς χάριτος μόνον ὁ Ὑπουργὸς εἶναι ὑπεύθυνος ὅστις καὶ δύναται νὰ ἐλεγχθῇ.

§46Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Παρερμηνεύετε πλήρως τὴν δήλωσίν μου καὶ θέλετε νὰ ἐπιμένητε εἰς τὸ ἀτύχημά σας.

§47Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ὑπουργόν, ἐφόσον εἰσήχθη ἐπὶ Ὑπουργίας του ἡ ὑπόθεσις Κατραμάτου, τοῦτο: Τὸ Συμβούλιον Χαρίτων εἶναι τὸ αὐτό, τὰ αὐτὰ δηλ. πρόσωπα, μὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τὴν θανατικὴν καταδίκην τοῦ Κατραμάτου τὴν μετέτρεψεν εἰς ἰσόβια δεσμά;

§48Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Θὰ ὁμιλήσῃ, κ. συνάδελφε, ὁ κ. Τσάτσος ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἐγένετο ἡ ἐνέργεια αὐτή.

§49Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὰ πρόσωπα εἶναι τὰ αὐτά;

§50Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εἶναι τρία Συμβούλια Χαρίτων. Ἐὰν θέλητε νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ προσώπων, θὰ σᾶς δώσωμεν καὶ αὐτὴν τὴν λεπτομέρειαν. Ἡ ἔννοια ὅμως τοῦ Συμβουλίου εἶναι ἑνιαία. Γνωμοδοτεῖ ὡς συλλογικὸν ὄργανον καὶ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὰ πρόσωπα.

§51ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Πόσες χάριτες ἐδόθησαν εἰς τὸν Κατραμᾶτον;

§52Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Μία.

§53Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δηλαδὴ ἀπὸ θάνατο σὲ πέντε χρόνια.

§54Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἴπατε ὅτι ἡ ἀπονομὴ χάριτος δὲν ὑπόκειται εἰς κανένα ἔλεγχον.

§55Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εἶπον, ὅτι ἡ προνομία, ὡς τοιαύτη, ὡς δικαίωμα ἐνεργοῦ συμμετοχῆς εἰς τὴν πολιτειακὴν λειτουργίαν δὲν ἐλέγχεται, ἀλλ’ ἡ πρᾶξις, τὸ διάταγμα, τὸ γεγονὸς τῆς παροχῆς χάριτος εἶναι ὑπὸ τὴν εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπό τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς.

§56Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ἀπασχολήσω ἐπὶ μακρὸν τὴν Βουλὴν διὰ νὰ καθορίσω τὴν θέσιν μου ἐπὶ τοῦ προκύψαντος ζητήματος, ὡς καὶ τῆς ἰδιότητος τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης τὴν ὁποίαν εἶχον κατὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος χάριτος τοῦ περὶ οὗ πρόκειται. Θεωρῶ ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ προσυπογραφὴ συνεπάγεται τὴν πολιτικὴν καὶ νομικὴν εὐθύνην τοῦ Ὑπουργοῦ καί, προκειμένου περὶ χάριτος, ὅτι ἡ εὐθύνη τοῦ Ὑπουργοῦ καλύπτει ἐξ ὁλοκλήρου τὸ ἀπολύτως ἀνεύθυνον τοῦ Βασιλέως. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν θεσμὸν τῆς χάριτος θεωρῶ σκόπιμον νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξεν ἡ ἄσκησις τῆς κατὰ τὸ Σύνταγμα βασιλικῆς προνομίας τῆς χάριτος τυπική. Καὶ ἐξηγοῦμαι: Ὁ Βασιλεύς, ὁρίζει τὸ Σύνταγμα ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διορίζῃ τοὺς Ὑπουργούς, ἔχει τὸ δικαίωμα τῆς κυρώσεως τῶν Νόμων. Οὐδέποτε ὁ Βασιλεὺς ἠρνήθη τὴν κύρωσιν, διότι ἐθεώρησε τὸν Νόμον σκόπιμον καὶ οὐδέποτε ἠρνήθη τὸν διορισμὸν Ὑπουργοῦ, διότι ὁ Ὑπουργὸς δὲν ἦτο τῆς ἀρεσκείας του. Τὰ δικαιώματα ταῦτα τοῦ Βασιλέως ἔχουν ἀποβῆ τυπικά. Προκειμένου περὶ τῆς χάριτος, τὸ πρᾶγμα διαφέρει. Ὑποβαλλομένης αἰτήσεως χάριτος διατυπώνει γνωμάτευσιν τὸ Συμβούλιον, διατυπώνει εἰσήγησιν ὁ Ὑπουργὸς καὶ ὑποβάλλονται πάντα ταῦτα εἰς τὸν Βασιλέα. Ὁ Βασιλεὺς ἐκφέρει κρίσιν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι σπάνιον νὰ διαφέρῃ καὶ πρὸς τὴν κρίσιν τοῦ Συμβουλίου καὶ πρὸς τὴν κρίσιν τοῦ Ὑπουργοῦ. Συνεπῶς ὁ Βασιλεὺς ἀσκεῖ οὐσιαστικῶς τὴν προνομίαν τὴν ὁποίαν ἔχει κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἀλλὰ τὴν εὐθύνην ἔχει πάντοτε ὁ προσυπογράφων τὸ διάταγμα τῆς χάριτος Ὑπουργός. Ὀφείλω, ἐπίσης, νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Βουλῆς ὅτι, καθ’ ὅσον ἐγὼ τοὐλάχιστον γνωρίζω, δὲν ὑπάρχει περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ὑπουργὸς νὰ ἀρνηθῇ νὰ προσυπογράψῃ εἰς διάταγμα τοῦ Βασιλέως περὶ χάριτος, ἐφ’ ὅσον ἡ ἄποψις τοῦ Βασιλέως ἦτο ἐπιεικεστέρα τῆς ἀπόψεως τοῦ Ὑπουργοῦ. Ὑπῆρξε, δηλαδή, ἡ δημιουργία μιᾶς παραδόσεως, ἑνὸς τεκμηρίου ὑπὲρ τῆς «INDULGENTIA REGIS», ὑπὲρ τῆς βασιλικῆς ἐπιεικείας. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἀρκεσθῶ εἰς ταῦτα, ἀλλὰ τοῦτο δὲν θὰ ἦτο εἰλικρινὲς ἐκ μέρους μου. Διότι ἐγώ, ἐὰν δὲν συνεφώνουν μὲ τὴν οὐσίαν τοῦ διατάγματος περὶ οὗ πρόκειται, δὲν θὰ ἐτήρουν τὴν παράδοσιν περὶ συμμορφώσεως τοῦ Ὑπουργοῦ καὶ ἀναλήψεως τῶν εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας συνεπάγεται ἡ ἐπιεικεστέρα ἄποψις τοῦ Βασιλέως, δὲν θὰ ἐδίσταζον νὰ διαφωνήσω καὶ νὰ συναγάγω πᾶσαν συνέπειαν ἐκ τῆς τοιαύτης διαφωνίας. Ἐν προκειμένῳ, ὅταν εἰσηγήθην τὴν μετατροπὴν τῆς θανατικῆς ποινῆς εἰς ποινὴν ἰσόβιον δεσμῶν, δὲν εἶχον λάβει ὑπ’ ὄψιν ἕν γεγονός, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ καταδίκου εἶχεν ἀπευθύνει ἔκκλησιν ἀπὸ τὸ Βίτσι, ὅταν ἐδικάζετο ὁ πατήρ του, καὶ ἐζήτει τὴν βασιλικὴν ἐπιείκειαν. Ὁ Βασιλεύς, ὅπως ἐπείσθην ἀφοῦ μοῦ ἐπεστράφη ἡ δικογραφία, δὲν ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει τὴν παράκλησιν τοῦ γέροντος Κατραμάτου, ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει τὴν παράκλησιν τοῦ στρατιώτου υἱοῦ του. Καὶ αὐτὴν τὴν ἀντίληψιν τοῦ Βασιλέως ἀπεδέχθην εἰς τὴν οὐσίαν καὶ αὐτὴν ἐκάλυψα διὰ τῆς εὐθύνης, τὴν ὁποίαν ἀνέλαβα διὰ τῆς προσυπογραφῆς μου. Ἀπεδέχθην, δηλαδή, τὸν συμβολισμόν, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἡ πρᾶξις αὕτη τοῦ Βασιλέως καὶ θεωρῶ ὅτι ὀρθῶς ἔπραξα καὶ ὅτι ὀρθῶς ἀνέλαβα τὴν εὐθύνην, τὴν ὁποίαν ἀνέλαβα. Δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλο, ἀλλὰ θεωρῶ ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν δύναται νὰ παρίδῃ τὸν συμβολισμόν, τὸν ὁποῖον εἶχε πραγματικῶς ἡ πρᾶξις τοῦ Βασιλέως. (Χειροκροτήματα).

§57Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις εἶναι διατεθειμένη νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς ὑποθέσεως. Ἐὰν ναί, ἔχει καλῶς.

§58Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρ. Κυβερνήσ.). Νομίζω ὅτι τὸ ἐδήλωσα ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς.

§59Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ ἐρωτήσητε κατὰ σειρὰν τοὺς κ. κ. ἀρχηγοὺς τῶν κομμάτων καὶ ἐὰν οἱ κ. κ. ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων εἶναι διατεθειμένοι νὰ προχωρήσωμεν περαιτέρω τὴν συζήτησιν.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς ΕΠΕΚ ἔχει τὸν λόγον.

§61Ν. ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ. Ἕνας ἰδιώτης, κύριοι βουλευταί, ἔφερεν εἰς εὐρεῖαν δημοσιότητα διὰ τοῦ τύπου πληροφορίας αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν σημαντικὴν ἀνησυχίαν εἰς τὴν κοινὴν γνώμην. Ἀνεφέρθη εἰς ἐνεργείας παραγόντων εὑρισκομένων ἐκτὸς τοῦ πολιτεύματος καὶ ἀκόμη ἐκτὸς πάσης ἁρμοδιότητος. Ἀνταποκρινόμενοι εἰς τὴν ἀνησυχίαν τῆς κοινῆς γνώμης, εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς τὴν ἀνάγκην, Βουλὴ καὶ Κυβέρνησις, νὰ ἀπασχοληθῶμεν μὲ τὸ θέμα. Ἐκ τῶν ὅσων ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ρέντης καὶ ἐξ ὅσων ἀπαντῶν εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐφ’ ὅσον τὸ ζήτημα ἔλαβε γενικώτερον χαρακτῆρα, ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ λάβῃ θέσιν ἐν προκειμένῳ. Συμφωνοῦντες μὲ τὰς ἐκτεθείσας ἀπόψεις, πιστεύομεν καὶ ἡμεῖς ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὴν θολὴν ἀτμόσφαιραν τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησαν ἀνεύθυνοι παράγοντες, καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ εἰς τὸν λαὸν τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁμαλῶς λειτουργεῖ τὸ ἐλεύθερον πολίτευμά μας. Τὸ πολίτευμά μας πράγματι στηρίζεται εἰς τὴν ἀντιπροσωπείαν τοῦ Ἔθνους καὶ λειτουργεῖ μὲ δύο σκέλη, τὸν ἀνεύθυνον παράγοντα καὶ τὴν ἐκ τῆς Βουλῆς ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν. Πέραν αὐτῶν καὶ ἰδίως μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Βασιλέως, δὲν ἐννοεῖται οἱαδήποτε ἐκδήλωσις ἀνευθύνων παραγόντων. Καὶ ἐὰν αἱ καταγγελίαι δὲν ἔφερον εἰς φῶς ζωηρὰν δρᾶσιν ἀνευθύνων παραγόντων, τὴν ὁποίαν ἡ ἀνησυσία τῆς κοινῆς γνώμης ἡρμήνευσεν ὡς κίνδυνον τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν, τὸ ζήτημα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλήν. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐνεργήσῃ κατὰ τρόπον, ὥστε ἡ λύσις τὴν ὁποίαν θὰ δώσῃ εἰς τὴν ὑπόθεσιν νὰ κρατήσῃ ὑψηλὰ τὰ ἐκ τοῦ Συντάγματος δικαιώματα τοῦ Στέμματος, συγχρόνως δὲ νὰ ἑδραιώσῃ εἰς τὸν λαὸν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι αἱ σχέσεις Κυβερνήσεως καὶ Στέμματος λειτουργοῦν ὅπως τὰς καθορίζει τὸ πολίτευμά μας καὶ ὅτι εἰς οὐδένα ἀνεύθυνον θὰ ἐπιτραπῇ νὰ παρεμβληθῇ μεταξὺ αὐτῶν διὰ νὰ ἀπειλήσῃ τοὺς ἐλευθέρους θεσμούς μας. Ὁ λαὸς πρέπει νὰ ἔχῃ ἀδιατάρακτον τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ ἀνεύθυνος παράγων μαζὶ μὲ τὴν ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν, στηριζομένην ἐπὶ τῆς Βουλῆς εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποτρέψουν κάθε ἐκτροπὴν ἐκ τοῦ πολιτεύματος καὶ νὰ μὴ ἐπιτρέψουν εἰς κανένα ἐξωκοινοβουλευτικὸν παράγοντα νὰ δημιουργήσῃ γεγονότα τὰ ὁποῖα, μέσα εἰς τὰς τόσας ἄλλας δυσχερείας καὶ περιπετείας ποὺ διέρχεται ὁ τόπος, θὰ ἐπαυξάνουν τὴν σύγχυσιν παρὰ τῷ λαῷ. Ἡ Ε.Π.Ε.Κ. ἐλπίζει ὅτι ἡ Κυβέρνησις, αἰρομένη εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ διερμηνεύουσα τὴν ἐκφρασθεῖσαν ἀπόψε θέλησιν τῆς Βουλῆς, θὰ καταστῇ ἀποτελεσματικὸς φρουρὸς τῶν ἐλευθέρων μας θεσμῶν. (Χειροκροτήματα).

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Ἑνωτικοῦ κόμματος κ. Π. Κανελλόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§63Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Λαϊκὸν Ἑνωτικὸν κόμμα συμμερίζεται πλήρως τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀργολιδοκορινθίας βουλευτὴς κ. Ρέντης ἔλαβεν ἀπέναντι τοῦ προκύψαντος ζητήματος. Ἐπίσης δηλοῦμεν ὅτι αἱ ἀνακοινώσεις, εἰς τὰς ὁποίας προέβη ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου εἶναι ἀνακοινώσεις, αἱ ὁποῖαι κατ’ ἀρχὴν μᾶς ἱκανοποιοῦν. Βεβαίως θὰ ἀναμείνωμεν καὶ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ ζητήματος, ἐξέλιξιν ἡ ὁποία ἄλλωστε ἔχει προδιαγραφῆ ἐν μέρει καὶ διὰ τῶν ἐπερωτήσεων αἱ ὁποῖαι ἔχουν διατυπωθῆ. Θὰ μελετήσωμεν καὶ τοὺς ὑποβληθέντας φακέλλους καὶ θὰ ἔχωμεν τὴν εὐκαιρίαν, μελετῶντες τοὺς φακέλλους, νὰ ἐξιχνιάσωμεν πᾶσαν πτυχὴν συνδεομένην μὲ τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀνέκυψεν ἀπὸ τῆς παρελθούσης Κυριακῆς. Δηλοῦμεν πάντως καὶ πάλιν ὅτι αἱ ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως μᾶς εὑρίσκουν κατ’ ἀρχὴν συμφώνους. Νομίζομεν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη ὅπως ἐπεκταθῇ ἡ συζήτησις ἀπόψε εἰς τὴν Βουλὴν καὶ θὰ ἔπρεπεν, ἐὰν συμμερισθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι κ.κ. Ἀρχηγοί, ἐὰν τὰ ἄλλα κόμματα συμμερισθοῦν τὴν θέσιν αὐτὴν τοῦ Λαϊκοῦ Ἑνωτικοῦ κόμματος, θὰ ἔπρεπε περαιτέρω νὰ ἐμπιστευθῶμεν τὸ ζήτημα εἰς τὴν Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα).

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος, ἔχει τὸν λόγον.

§65Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἡ ὀξύτης τοῦ ἀνακύψαντος θέματος νομίζω ὅτι ἔφερεν ἀπόψε ὁλόκληρον τὴν Βουλὴν εἰς θέσιν συμπολιτεύσεως. Πρόκειται κατ’ οὐσίαν περὶ ἐπιθέσεως ὁρμωμένης ἐκ κύκλων ἐξωκοινοβουλευτικῶν, τῶν κύκλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπανειλημμένως καὶ διὰ διαφόρων ἐνεργειῶν συνετέλεσαν εἰς τὴν δημιουργίαν πολλῶν ἐκ τῶν σημερινῶν ἀδιεξόδων. Πρόκειται νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐπίθεσιν ἡ ὁποία, ὡς καὶ ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ πρώτου ἀνακοινωθέντος αὐτῆς ἀπεδέχθη, καὶ ἀνευλαβὴς πρὸς τὸ ἀνεύθυνον τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος ἦτο, ἀλλὰ καὶ ἀτόπως ἀναμιγνύει τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχιστρατήγου. Προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τοιαύτην ὑπόθεσιν εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ ὅλοι νὰ ἔχωμεν ὁμόφωνον τὴν γνώμην, ὅτι κακῶς ὑπὸ ἰδιώτου ἐδημιουργήθησαν ζητήματα τὰ ὁποῖα ἐκ τῶν ὑστέρων δι’ ὀργάνων τῆς κοινῆς γνώμης ἔλαβον μεγαλυτέρας διαστάσεις. Κύριοι Βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίσασα ἐν ἀρχῇ τὸ ζήτημα, ἐξέδωκεν ἀνακοινωθὲν διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιστοποίησε δύο γεγονότα τὴν πρωΐαν καὶ ἕτερον ἀκόμη διὰ ἑσπερινῆς δηλώσεως. Τὴν πρωΐαν ἐπιστοποιήθη τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ δημοσίευμα ἦτο ἀνευλαβὲς πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀνευθύνου τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος καὶ ἐπὶ πλέον ὅτι ἀτόπως ἀνεμίχθη τὸ κῦρος τοῦ Ἀρχιστρατήγου. Νομίζω, κύριοι, ὅτι ἂν ὁπωσδήποτε θιγοῦν σήμερον τὰ στηρίγματα ταῦτα τοῦ Ἔθνους, τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἔχῃ καταστρεπτικὰς συνεπείας. Ὀρθῶς ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς διεπίστωσε ταῦτα. Τὴν ἑσπέραν ἀσχοληθεῖσα καὶ μὲ τὴν πρόφασιν ἡ ὁποία ἔδωσεν ἀφορμὴν εἰς τὸ δημοσίευμα, ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ὑποκλοπὴ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Βασιλέως. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει πλέον τὸ τελευταῖον αὐτὸ θέμα τὸ ὁποῖον διαπιστοῦται καὶ ἐπισήμως, ὅτι εἶναι ἀνύπαρκτον. Ἄλλωστε ἀπὸ ὅλους τοὺς ὁμιλήσαντας καὶ κυρίως ἀπὸ τοὺς δύο διατελέσαντας Ὑπουργοὺς τῆς Δικαιοσύνης, οἱ ὁποῖοι ὀρθῶς ἔθεσαν εἰς τὴν Βουλὴν τὸ ζήτημα, ἐπαρκῶς ἐπεξηγήθη τοῦτο. Ὑπάρχει ὅμως πάντοτε μία ἐκκρεμότης ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐπιβληθείσας κυρώσεις, ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι οὕτω πως προσέβαλαν τὸ δημόσιον αἴσθημα, ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν χαρακτηρισμὸν τῆς Κυβερνήσεως ἀνευλαβῶς καὶ ἀτόπως ἐδημιούργησαν τὸ θέμα. Ἐν τῷ μεταξὺ παρενέπεσεν ἄλλο περιστατικὸν τὸ ὁποῖον ἔδωσε νέαν μορφὴν εἰς τὸ ζήτημα. Θὰ τὸ ὀνομάσω «ἀτυχὲς ἀνακοινωθὲν τῆς ΑΣΔΑΝ». Τὸ ἀνακοινωθὲν τοῦτο ἐκδίδεται παραδόξως τρεῖς ἡμέρας περίπου μετὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ θέματος διὰ νὰ εἴπῃ ὅ,τι λέγει καὶ τὸ ὁποῖον, ὡς ἐβεβαίωσεν ὁ κ. Πρωθυπουργός, ἔχει καὶ πολιτικὸν περιεχόμενον. Ἡ θεωρία τῆς ἐξανεμίσεως εἶναι θεωρία εὐχερής, εὐχερεστάτη, ἀλλὰ ἀφήνει πάντοτε ἴχνη καὶ δημιουργεῖ συνθήκας τὰς ὁποίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαλείψωμεν διὰ μιᾶς ἁπλῆς αἰτήσεως τῆς Βουλῆς πρὸς παροχὴν ἐξηγήσεων ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Νομίζω ὅτι ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ εἶναι σύμφωνος ὅτι θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ συνέχειαν εἰς τὸ θέμα. Δὲν πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ παραγνωρίζῃ ὅτι ὁ ἰδιώτης αὐτός, ὁ ἀνεύθυνος, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖ τοιοῦτον θέμα, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν ἀφορμὴν μετὰ μίαν ἑβδομάδα παθῶν νὰ ἔχωμεν καὶ δευτέραν ἑβδομάδα παθῶν, δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζῃ, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Κυβέρνησις ὅτι θὰ πρέπει νὰ καταστῇ ὑπεύθυνος τῶν πράξεών του. Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς εἶπεν ὅτι «ἕνας ἀνεύθυνος ἰδιώτης...». Ὑπάρχουν ὅμως ὄργανα τῆς πολιτείας, κ. Πρωθυπουργὲ καὶ κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀνευθύνους τοὺς καθιστοῦν ὑπευθύνους διὰ τὰς πράξεις εἰς τὰς ὁποίας κατὰ τοιοῦτον τρόπον προβαίνουν. (Χειροκροτήματα). Ὑπάρχουν νόμοι οἱ ὁποῖοι καθορίζουν τὰ ὅρια ἐντὸς τῶν ὁποίων δρᾷ εἴτε αὐτεπαγγέλτως ἡ δικαιοσύνη Στρατιωτικὴ ἢ Πολιτική, εἴτε κατόπιν ἐγκλήσεως. Δὲν ἀρνοῦμαι ὅτι τυπικῶς ἐλήφθησαν ὅλα τὰ μέτρα. Ἀπὸ τῆς τυπικῆς ὅμως ἐνεργείας μέχρι τῆς οὐσιαστικῆς ὑπάρχει πάντοτε μία ἀπόστασις. Ἀναμένω νὰ ἴδω, καὶ πιστεύω ὅτι καὶ ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ ἀναμένει, τὰς ἐν προκειμένῳ περαιτέρω ἐνεργείας τῆς Κυβερνήσεως. Διότι εἰς ἄλλας περιπτώσεις, μικροτέρας ἴσως σημασίας τῆς παρούσης ἠσκήθη δίωξις καὶ ἐναντίον μελῶν τοῦ Κοινοβουλίου ἀκόμη.

§66Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρ. Κυβ.). Παρέλειψα ὅταν εὑρισκόμην εἰς τὸ βῆμα νὰ σᾶς εἴπω ὅτι συγχρόνως μὲ τὰς ἄλλας ἐνεργείας τῆς Κυβερνήσεως ἐκάλεσα καὶ τὸν Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου εἰς τὸν ὁποῖον ἀνέθεσα νὰ ἐξετάσῃ ἐὰν ἡ δημοσίευσις τοῦ ἄρθρου ἐμπίπτῃ εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, ὥστε αὐτεπαγγέλτως ἡ Δικαιοσύνη νὰ ἐπέμβῃ. Εἶναι καὶ αὕτη μία ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως τὴν ὁποίαν παρέλειψα νὰ ἀνακοινώσω.

§67Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἔχομεν παραδείγματα, καθ’ ἃ αἴτησις διώξεως διεβιβάσθη εἰς τὴν Βουλήν, ἀδιάφορον ἐὰν αὕτη ἠρνήθη τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας. Θὰ ἦτο λοιπὸν λυπηρόν, θὰ ἔλεγα, ἐὰν δὲν εὑρίσκετο ὁ τρόπος τῆς αὐτεπαγγέλτου διώξεως ἐκείνων οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν δήλωσιν τῆς Κυβερνήσεως, ἀνευλαβῶς ἔθιξαν τὸ ἀνεύθυνον τοῦ Βασιλέως καὶ ἀτόπως ἀνέμιξαν τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχιστρατήγου. Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐνθυμεῖσθε ὅτι καὶ ἄλλοτε ὑπέμνησα τὴν ἀνάγκην τῆς δημιουργίας ἐπὶ τέλους μιᾶς σταθερᾶς μορφῆς ἐπιβολῆς τῆς Δικαιοσύνης διὰ τὰ ἀδικήματα αὐτὰ καὶ θὰ ἐνθυμεῖσθε ὅτι εἴχομεν φθάσει νὰ ζητήσωμεν καὶ ξένας νομοθεσίας ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Δὲν γνωρίζω κύριε Πρόεδρε, τί ἔγινεν ἐν προκειμένῳ, πάντως ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἐπέστη ὁ χρόνος διὰ τοιούτου εἴδους ἐνεργείας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ληφθοῦν μὲ ἀπόφασιν τῆς Βουλῆς τὰ δέοντα μέτρα κατὰ τῶν κύκλων ἐκείνων οἵτινες δροῦν ἐκτὸς πάσης πολιτικῆς ἐντάξεως διὰ νὰ φέρουν τὸ Κράτος εἰς ἀδιέξοδον. Ἐὰν ἡ πολιτεία δὲν ἀντιτάξῃ κατὰ τῶν κύκλων ἐκείνων τὴν θέλησίν της πρὸς ἐπιβολὴν τοῦ κράτους τοῦ νόμου καὶ μάλιστα ὑπὸ τὰς παρούσας ἐκτάκτους συνθήκας, φοβοῦμαι ὅτι θὰ εὑρεθῶμεν πολὺ ταχέως πρὸ νέου ἀδιεξόδου τὸ ὁποῖον δὲν θὰ δυνηθῶμεν εὐχερῶς νὰ ὑπερνικήσωμεν. Ἀφήνετε νὰ γίνεται ἕνας πόλεμος, θὰ ἔλεγα τῶν νεύρων ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πολὺ μοντέρνος τὰ τελευταῖα χρόνια. Νομίζω ὅτι καὶ τώρα ἀτυχῶς εὑρισκόμεθα εἰς μίαν ἐκδήλωσιν τοῦ πολέμου τῶν νεύρων. Ἀφήνετε σήμερον τοὐλάχιστον μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς νὰ ἐκδηλοῦται ὁ πόλεμος αὐτὸς καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν εἰς τὰ νεῦρα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους, τῶν εὑρισκομένων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Ὁ πόλεμος αὐτὸς θὰ συνεχισθῇ ἐὰν δὲν προβῆτε εἰς τὰς κυρώσεις τὰς ὁποίας θὰ κρίνετε σεῖς ἐπιβαλλομένας. Καὶ εἰς τοῦτο θὰ εὕρητε σύμφωνον τὴν Βουλήν. Εἶναι γνωστὸν τὶ ἐπιδιώκουν οἱ κύκλοι ἐκεῖνοι καὶ πρέπει νὰ σᾶς εἶναι ἐπίσης γνωστοὶ ποῖοι εἶναι οἱ κύκλοι αὐτοί. Ἀνεγράφη εἰς τὰς ἐφημερίδας, κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι καὶ σεῖς ὁ ἴδιος καὶ ὁ Ἀρχιστράτηγος καὶ ὁ κ. Βεντήρης καὶ δὲν ἠξεύρω τί ἄλλος, ἀποτρέψατε τὸν ἰδιώτην ἐκεῖνον νὰ προβῇ εἰς αὐτὴν τὴν ἐνέργειαν. Καὶ δὲν ἀντιλαμβάνομαι ὡς τὶ ἐμφανίζεται ἐπὶ τέλους αὐτὸς ὁ κύριος στρεφόμενος πρὸς ὑμᾶς πρὸς τὸν Βασιλέα, πρὸς τὸν Ἀρχιστράτηγον (ἀγνοῶ καὶ ποίαν ἄλλην ἀρχήν). Καὶ νομίζετε ὅτι εἶναι ἐπαρκὲς ὑπὸ τὰς προκληθείσας συνεπείας ἕνα πόρισμα ἑνὸς ἀνωτάτου ἀξιωματικοῦ ἐπὶ μιᾶς λεπτομερείας, οὐσιώδους βεβαίως, τὸ ὁποῖον σᾶς λέγει ὅτι ἡ ὑπόθεσις εἶναι ἐξηνεμισμένη; Νομίζετε δηλαδὴ ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐπαρκὲς πρᾶγμα διὰ νὰ καταστείλῃ τὴν σύγχυσιν καὶ τὸ ζήτημα τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη. Δι’ αὐτό, κ. Πρόεδρε, ἡμεῖς εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ σᾶς ἐνισχύσωμεν εἰς τὴν πλευρὰν αὐτήν, ἐντὸς τῶν ὁρίων τὰ ὁποῖα ἔταξα εἰς τὴν ὁμιλίαν μου, ἀλλ’ ὀφείλω νὰ εἴπω, κ. Πρόεδρε, ὅτι δὲν λήγει τὸ ζήτημα, ἐὰν δὲν ληφθοῦν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα πρὸς ἀποκατάστασιν τοῦ κύρους τῶν ὀργάνων τῆς Πολιτείας. Κατηγορεῖσθε, Ὑμεῖς, κύριε Πρόεδρε καὶ κ. Ἀντιπρόεδρε, ὅτι ἐλιβελλογραφήσατε...

§68Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ ἀπολύτως. Δὲν νομίζετε ὅμως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, παρέλειψε μίαν σοβαρωτάτην ὑποχρέωσιν ἐπὶ τοῦ θέματος; Δὲν νομίζετε ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ ἐπιβάλῃ εἰς ἐκείνους κατὰ τῶν ὁποίων στρέφεται ἡ ἐπίθεσις, ὅτι εἶχαν ὑποχρέωσιν νὰ ζητήσουν τὴν ἐπέμβασιν τῆς δικαιοσύνης καὶ νὰ μή σιωποῦν περιφρονοῦντες δῆθεν τὰ γραφέντα καὶ τὰ ἐναντίον των ἀπευθυνθέντα.

§69Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Βουδούρη, εἶναι καὶ τοῦτο ἓν ἐκ τῶν σημείων τὰ ὁποῖα ἐλπίζω ν’ ἀντιμετώπισεν ἡ Κυβέρνησις.

§70Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχεν ἐπιβάλλει.

§71Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω. Τοῦτο περιλαμβάνεται εἰς τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισεν ἡ Κυβέρνησις. Δι’ αὐτὸ τερματίζων τὴν ὁμιλίαν μου, εὔχομαι πραγματικῶς νὰ ληφθοῦν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, μέτρα τοιαῦτα ὥστε νὰ συνετιστοῦν αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς τὰ γνωστὰ δημοσιεύματα καὶ ἐπροκάλεσαν τὴν σύγχυσιν, ὡς νὰ μὴ ἤρκει ἡ σύγχυσις, τὴν ὁποίαν ἐγνωρίσαμεν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν. Εἰς ὅλους μας ἐπιβάλλεται ἡ ὑποχρέωσις νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἄλλα σοβαρώτατα ζητήματα. (Χειροκροτήματα).

§72Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἀνέρχομαι καὶ ἐγὼ εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν περὶ τῶν ἀπόψεων τὰς ὁποίας ἔχομεν εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἡ ὁποία ἀπασχολεῖ, τόσον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅσον καὶ τὴν κοινὴν γνώμην ἀπὸ μιᾶς περίπου ἑβδομάδος. Δὲν πρόκειται φυσικὰ περὶ κοινῆς ὑποθέσεως καὶ δὲν πρόκειται περὶ κοινῆς ὑποθέσεως διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον ὅτι ἐτέθη ὑπὸ συζήτησιν τὸ κῦρος τοῦ Στέμματος καὶ τοῦ Ἀρχιστρατήγου οὐ μήν, ἀλλὰ καὶ τὸ κῦρος αὐτῆς ταύτης τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ λέγω οὐ μὴν αὐτῆς ταύτης τῆς Κυβερνήσεως, ὄχι διότι τὴν θεωρῶ ὑποδεέστερον ὄργανον ἀπὸ τοὺς δύο πρώτους ἐφ’ ὅσον πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἀλλὰ διότι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἡ περισσότερον θιχθεῖσα ἐκ τοῦ δημοσιεύματος τοῦ ἐπιστολογράφου εἰς τὴν ἐφημερίδα «Ἐθνικὸς Κῆρυξ». Διατρέχομεν μίαν περίοδον ἀνωμάλων συνθηκῶν, ὁμαλῶν κατ’ οὐσίαν, ὁμαλῶν κατὰ τύπους, ἀνωμάλων εἰς τὸ βάθος διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον ὅτι ποικίλα περιστατικὰ ἔδωσαν ἀφορμὴν καὶ πάλιν εἰς τοὺς ζηλωτὰς τῶν δυναμικῶν λύσεων νὰ ἐμφανισθοῦν εἰς τὸν ὁρίζοντα ὑπὸ ποικίλας μορφὰς καὶ νὰ θελήσουν βυσσοδομοῦντες ἐντέχνως κατὰ τοῦ ἐλευθέρου πολιτεύματος νὰ ἐπαναφέρουν τὸν ἑαυτόν τους εἰς τὸ προσκήνιον. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως καὶ νομίζω ὅτι τὸ ὅλον ζήτημα θὰ πρέπει κυρίως κατ’ οὐσίαν ἐκεῖ νὰ ἐντοπισθῇ. Ὡμιλήσαμεν ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐπεστήσαμεν τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπὶ τῆς ἀνάγκης ὅπως τεθῇ τέρμα εἰς τὴν βυσσοδόμησιν τῶν παρασκηνίων. Ἡ ὑπόθεσις εἶναι ἁπλῆ, ἀλλὰ καὶ ἀπολύτως διδακτική. Ὁ ἐπιστολογράφος διατυπώνει τὴν σαφῆ κατηγορίαν ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ πολιτικοῦ του οἴκου ὑπέκλεψε τὴν ὑπογραφὴν τοῦ Βασιλέως καὶ προσεπάθησε τοιουτοτρόπως νὰ ἀπαλλάξῃ ὁλοκλήρου τῆς ποινῆς τὸν θανατοποινίτην Κατραμάνον. Ἀφήνει καὶ ὑπαινιγμοὺς εἰς βάρος τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐγγύτερον τοῦ Ἄνακτος ἀλλὰ ἀφήνει ἀγενεῖς ὑπαινιγμοὺς καὶ εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως, τήν ὁποίαν προειδοποιεῖ μὲ κάποιον τελεσίγραφον ὅτι ἂν κάνῃς τὸ καθῆκόν σου θὰ σὲ ἐκθέσω ἀκόμη περισσότερον, διότι ἀσχάλλει ὁ στρατὸς καὶ αὐτὸ λέγει ἡ περικοπὴ τῆς ἐπιστολῆς του, ὅτι στρατιωτικοὶ κύκλοι αἰσθάνονται ἀγανάκτησιν διότι ὁ στρατὸς εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ περιέλθῃ εἰς τὴν ἀναπηρίαν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκετο πρὸ τῆς ὀνομασίας τοῦ Ἀρχιστρατήγου. Ἄς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Ὁ ἐπιστολογράφος λέγει ὅτι ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Βασιλέως, ὄχι βέβαια μόνος του, καλύπτεται κατὰ τὸ Σύνταγμα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησίν του. Διὰ τῆς Κυβερνήσεώς του λέγει ὅτι δὲν ὑπεκλάπη τὸ παράπαν ἡ ὑπογραφή. Θὰ πρέπει κἄπως μετὰ περὶ τοῦ ἐὰν ὑπεκλάπη ἢ ὄχι ἡ ὑπογραφή. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἀναλαβοῦσα, ὡς ὤφειλεν εἰς τὸ ἀκέραιον τὴν εὐθύνην τῶν πραγμάτων, ἐδήλωσε διὰ τοῦ ἀνακοινωθέντος τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσεν εἰς τὰς ἐφημερίδας τῆς Δευτέρας καὶ Τρίτης, ὅτι δὲν ὑπεκλάπη ἡ ὑπογραφή, τὸ παράπαν θὰ ἔπρεπε νὰ πιστεύσωμεν τὰς πληροφορίας τῆς Κυβερνήσεως τῆς ὑπευθύνου, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως νὰ ἐρωτήσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον τῆς εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ μὴ ἔχῃ ἀσκήσῃ ἤδη τὴν ποινικὴν ἀγωγὴν κατ’ ἐκείνου ὁ ὁποῖος τὴν κατηγόρησεν ἐπὶ ὑποκλοπῇ τῆς ὑπογραφῆς. Διότι, ἀντιδικία, κατ’ οὐσίαν, δὲν ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ ἐπιστολογράφου καὶ τοῦ Ἄνακτος. Ἀντιδικία μεταξύ οἱουδήποτε ἰδιώτου καὶ τοῦ Ἄνακτος δέν ὑφίσταται, διότι ὁ Ἄναξ εἶναι τὸ Ἀνεύθυνον Πρόσωπον κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ καλύπτεται ἀπὸ τὴν εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ ἀντιδικία ὑφίσταται μεταξὺ τοῦ ἐπιστολογράφου καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία καλύπτει τὴν ...... εἰς τὸ ἀκέραιον. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἔχει οὕτω τὸ ζήτημα νομίζω ὅτι στοιχειώδης ὑποχρέωσις ἐπεβάλετο εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἐν ὀνόματι τῶν Συνταγματικῶν θεσμῶν ἀλλὰ καὶ τῆς κοσμιότητος τῶν ...... νὰ ἀσκήσῃ ποινικὴν ἀγωγὴν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς. Καί, ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, πῶς ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης κατ’ ἐντολὴν τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἤσκησεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τὴν ποινικὴν ἀγωγὴν διὰ νὰ ἐκκαθαρισθῇ ἡ ἀλήθεια. Ὁ κ. Πρωθυπουργός, ἐπληροφόρησεν τὴν Βουλὴν ὅτι, παρ’ ἐκτὸς τοῦ ἐλέγχου, τὸν ὁποῖον ἤσκησεν ἐναντίον τοῦ κ. ἀντιστρατήγου, διὰ τὸ ἀνακοινωθέν, τὸ ὁποῖον ἐξέδωσεν ὡς διοικητὴς τῆς Α.Σ.Δ.Α.Ν. ἐκάλεσε καὶ τὸν Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνέθηκε νὰ κρίνῃ ἐὰν τὸ δημοσίευμα ἐμπίπτῃ εἰς τὰς διατάξεις του. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀνταπόδεικτον. Δὲν χρειάζεται οὐδεμία ἀναδίφησις τοῦ πράγματος. Ἡ Κυβέρνησις κατηγορεῖται ἀπὸ τὸν ἐπιστολογράφον καὶ ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ ἀμυνθῇ, ἐνάγουσα αὐτὸν ποινικῶς ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ κατὰ πόσον ἀπέδωσεν ἀληθῶς τὰ ὅσα ἀποδίδει. Ὑπάρχει βεβαίως καὶ ἓν οὐσιαστικὸν σημεῖον εἰς τὴν ὑπόθεσιν τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ διαφύγῃ τῆς προσοχῆς τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς Κοινῆς Γνώμης καὶ τοῦτο διότι ἐνδιαφέρει αὐτήν. Τὸ ζήτημα κατὰ πόσον ἐνέχεται εἰς ὅσα φημολογοῦνται ὁ ἀνώτατος τοῦ Ἄνακτος ὑπάλληλος καὶ ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ κατάστασις αὐτή, τῶν διαφόρων ἀνευθύνων παραγόντων, τῶν διαφόρων θεραπόντων, μὲ τὴν καλὴν ἢ κακὴν σημασίαν τῆς λέξεως, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Στέμματος καί, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὑπενθυμίζουν τοὺς εὐγενεῖς καὶ τοὺς μεγιστάνας τῆς Βενετίας καὶ τῶν Μεσαιωνικῶν χρόνων, διὰ νὰ μὴ ὁμιλήσω περὶ τῶν παραγόντων τοῦ ἐξησθενημένου οὐσιαστικῶς Βυζαντίου. Σήμερον, εὑρισκόμεθα πρὸ μιᾶς Κοινῆς Γνώμης, ἡ ὁποία ἀντίχρημα ἔχει ἐξεγερθῆ διότι ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ ἡμίφως βυσσοδομοῦν κατὰ τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν. Καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχωμεν ἀντιληφθῆ, πάντες, πρὸ παντὸς οἱ κύριοι οὗτοι, ὅτι τὸ Ἔθνος ἀγρυπνεῖ καὶ ἐννοεῖ νὰ ἐπιβάλλῃ πάντοτε τὴν θέλησίν του, ὅτι σέβεται εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ Πολίτευμα, τὸ ὁποῖον ἐπ’ ἐσχάτων, λόγῳ τῆς μεταπολιτεύσεως, ὑπάρχει εἰς τὸν τόπον καὶ ὅτι ὁ λαὸς ἐννοεῖ νὰ προστατεύσῃ τὸ πολίτευμά του τοῦτο. Κύριοι, πέραν τούτου, ὑπάρχει καὶ ἓν συναφὲς ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἤναψεν ἀκόμη περισσότερον τὴν πυρκαϊάν. Τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Ἀνωτάτης Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης. Τὸ ἀνακοινωθὲν αὐτό, εἶναι ὑπὸ πᾶσαν ἄποψιν ἄστοχον, ἀτυχὲς καὶ κατακριτέον, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι ἐξεδόθη καθὼς φαίνεται, ἄνευ τῆς στοιχειώδους προεγκρίσεως, τῆς προϊσταμένης ἀρχῆς, τόσον τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὅσον καὶ πρὸ παντὸς τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ κυρίως ὑπεύθυνος διὰ τόσον σοβαρὰ πολιτικὰ θέματα ὡς τὸ προκείμενον. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, νὰ ἐπιτρέπωμεν εἰς τὸν οἱονδήποτε κ. Ἀντιστράτηγον, ὅσον καὶ ἂν προσέφερεν ὑπηρεσίας εἰς τὸ Ἔθνος νὰ ἀγνοῇ τὴν Κυβέρνησιν, νὰ ἀγνοῇ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καί, νὰ καταφεύγῃ εἰς τὰς στήλας τῶν ἐφημερίδων, διὰ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, ὅτι αὐτὸς διέταξεν τὴν μεταβολὴν τῆς συνθέσεως τοῦ Στρατοδικείου καὶ ὄχι ὁ Ἀρχιστράτηγος, διότι εἰς αὐτὸν παρέχεται τὸ δικαίωμα τῆς μεταβολῆς τῆς συνθέσεως τοῦ Στρατοδικείου. Καὶ ἐπὶ πλέον μᾶς λέγει ὅτι παρετηρήθησαν ἀπόπειραι δωροδοκίας παλαιοτέρων χωρὶς ταὐτοχρόνως νὰ μᾶς πληροφορῇ, ἐὰν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ καταγγείλῃ τοὺς ἀποπειραθέντας νὰ δωροδοκηθοῦν. Ἤθελον ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν, διὰ τὴν ἔλλειψιν σεβασμοῦ τῶν στοιχειωδῶν τύπων. Πῶς εὑρίσκει τὸ πόρισμα τῆς ἀνακρίσεως τοῦ Στρατιωτικοῦ Δικαστικοῦ Συμβουλίου, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ἀντιστράτηγος συνεφώνησεν μὲ τὸν ἐπιστολογράφον ἀπολύτως δι’ ὅσους κατηγόρησεν; Πῶς ὁ κ. Ἀντιστράτηγος σήμερον μετὰ 1½ ἔτος ἐπληροφόρησεν τὸν κ. ἀνακριτήν, ὅτι τὸ πρᾶγμα μετὰ τὴν πάροδον τόσου χρόνου εἶναι ἐξηνεμισμένον καὶ θὰ πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἡ ὑπόθεσις ὡς τερματισθεῖσα. Ἐὰν ὅμως ἐσημειώθησαν ἀπόπειραι δωροδοκίας, εἰς βάρος τῶν στρατοδικῶν, διὰ μίαν τόσον σοβαρὰν ὑπόθεσιν ἡ ὁποία συνεκίνησε καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἀκόμη διὰ τὸ κῦρός των, ἐρωτῶ τὸν κ. Ἀντιστράτηγον καὶ τὴν Κυβέρνησιν ἐν συνεχείᾳ διὰ τὸν ἔλεγχον τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ἀσκήσουν κατὰ τοῦ κ. Ἀντιστρατήγου καὶ τὰς κυρώσεις τὰς ὁποίας ἔπρεπε νὰ λάβουν κατ’ αὐτοῦ. Εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωνται μετὰ τόσης ἀφελείας τὰ πράγματα αὐτά, διὰ νὰ πληροφορήσωμεν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διαθέτουν στοιχειώδη νοημοσύνην.

§73Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρ. Κυβ.). Δὲν λέγει δωροδοκίας. Ἀπόπειραι ἠμπορεῖ νὰ ἔγιναν ἐμμέσως. Ἄλλωστε, νομίζω ὅτι τὸ ἠθικὸν τῶν Ἀξιωματικῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ, στέκεται, ὑψηλά. Καὶ τοῦτο ἐπιβεβαιοῦται καὶ συνάγεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις, ἐλήφθη παμψηφεί. Συνεπῶς δὲν ὑπάρχει ἡ παραμικρὰ ἀμφιβολία. Νομίζω δὲ ὅτι ἀπόπειραι δωροδοκίας αἱ ὁποῖαι ἔγιναν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶχον καμμίαν ἀπήχησιν εἰς τὸ Σῶμα τῶν Ἑλλήνων Ἀξιωματικῶν.

§74Ι. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω καμμίαν ἀμφιβολίαν ὅτι τὸ Σῶμα τῶν Ἑλλήνων Ἀξιωματικῶν δὲν ὑπακούει εἰς τὰς ἀποπείρας δωροδοκίας, διότι στερεώνει ἄνδρας ἐντίμους, ὑπηρετοῦντας τὴν Πατρίδα μὲ αὐτοθυσίαν καὶ πατριωτισμόν. Ἀλλ’ ὅταν εἷς κ. Ἀντιστράτηγος ἡγούμενος τῆς Στρατιωτικῆς Περιφερείας Ἀθηνῶν ἀσκῇ τὴν ποινικὴν ἀγωγήν, καθ’ ὃν τρόπον τὴν ἀσκεῖ καὶ ἔρχεται καὶ λέγει ὅτι διετυπώθησαν ἀορίστως πως καὶ ἀπόπειραι δωροδοκίας καὶ μετὰ ἀπὸ 1½ ἔτους ἔρχεται καὶ λέγει ὅτι ἔχει ἐξατμισθῆ ἡ ὑπόθεσις, ὀφείλω νὰ τὸν ἐρωτήσω, ἐσοβαρεύθη, ὅταν σήμερον μᾶς διετύπωσεν, ὅσα μᾶς διετύπωσεν, ἢ μὴ τυχὸν σημαίνουν ὅλα αὐτὰ ὅτι ἔλαβεν χώραν ἀπόπειρα δωροδοκίας τότε; Δὲν ἀποκλείεται διότι τότε εὑρισκόμεθα εἰς μίαν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ κόσμος ἐνόμιζε ὅτι τὰ πάντα ἐξαγοράζονται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ πρᾶγμα χρήζει καθαρμοῦ, ἀποσαφηνίσεως. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν κ. ἐπιστολογράφον ἔχω νὰ παρατηρήσω ἐν συνεχείᾳ ὅσα εἶπον καὶ προηγουμένως, ὅτι δὲν ἐδιδάχθη φαίνεται ἀπὸ μεταπολεμικὸ κλῖμα καὶ αὐτὸς καὶ ἐνόμισεν ὅτι δύνανται νὰ γίνωνται ταῦτα εἰς τὸ προσκήνιον τῶν θεραπόντων τῆς Αὐλῆς, καὶ νὰ μὴ ἀπευθύνωνται ὡς θὰ ὤφειλον εἰς τὸν Πρωθυπουργὸν ὁ ὁποῖος ὡς ἀρχηγὸς τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας καλύπτει τὸ Στέμμα, τὸ ὁποῖον καλεῖται κατ’ οὐσίαν νὰ προστατεύσῃ. Ἀλλὰ μήπως τυχὸν ἀπευθύνθη εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διὰ νὰ φέρῃ τὸ ζήτημα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ νὰ ἐρωτήσῃ τὴν Βουλὴν ἐὰν ὑπάρχῃ μία τοιαύτη κατάστασις; Ὄχι, βέβαια! Ἀπευθύνθη εἰς τὰς ἐφημερίδας. Καὶ ἐρωτῶ ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ κατάστασις αὐτή, ὅταν τὸ Ἔθνος σύσσωμον ζητεῖ σύμπνοιαν Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ Στέμματος, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν βαρυτάτων πολιτικῶν, οἰκονομικῶν καὶ ἠθικῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀντικρύσει ἡ Χώρα. Κύριοι, λαμβάνω ἀφορμὴν ἐξ αὐτοῦ διὰ νὰ συζητήσω καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον καὶ ἄλλοτε ὑπαινίχθην εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ ὅτι ὁ στρατὸς ἐξετέλεσε τὸ καθῆκον του. Οὐδεὶς εἶναι διατεθειμένος νὰ μειώσῃ τὸ κῦρος του, τὸ ἐδήλωσα καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν Βουλὴν ἀλλὰ νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε τὸ ταχύτερον ἡ Κυβέρνησις νὰ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας πρὸς συζήτησιν τὸν Α. Ν. τὸν ὁποῖον ἡ μὴ Κοινοβουλευτικὴ τότε Κυβέρνησις τοῦ κ. Βενιζέλου, ἡ πρώτη πρὸ τῆς συζητήσεως τῆς Βουλῆς, ἐδημοσίευσεν εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως περὶ ὀργανώσεως τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων εἰς ἑνιαίαν ὑπηρεσίαν, εἶπον ἄλλοτε ὅτι συμφωνῶ πληρέστατα εἰς τὸ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἑνιαίως διηκούμεναι αἱ ἔνοπλοι Δυνάμεις. Ἀλλὰ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον παρεισέφρυσαν εἰς τὸ νομοθέτημα τοῦτο, διατάξεις, αἱ ὁποῖαι κατ’ οὐσίαν δὲν ἀποσκοποῦν τοῦτο, ἀφήνουν ἐν τοσούτῳ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἐδημιουργήθη κάποιον ὑπερκράτος, ἀνώτερον τοῦ Στέμματος καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἡ ἐντύπωσις αὐτὴ πρέπει νὰ παταχθῇ εἰς τὴν ρίζαν της, Θὰ ἤθελον ἐδῶ νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ἀντιστράτηγον ἐν συνεχείᾳ ὡς τὸν κ. ἐφαρμοστὴν τοῦ νόμου 509, ὁ ὁποῖος τόσον ἀπειλητικὸς εἶναι ἀπέναντι γενικωτέρων ἀκόμη ἀδικημάτων, ὅπως τὸ ἀδίκημα τοῦ τύπου καὶ ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ τὴν ποινικὴν ἀγωγὴν ἀπεριφράστως καὶ χωρὶς κανένα δισταγμόν. Δὲν ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκην νὰ ἀσκήσῃ τὴν ποινικὴν ἀγωγὴν ὅταν προσεβλήθη ὁ Θρόνος ἐκ τοῦ δημοσιεύματος τούτου καὶ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ἀσκήσῃ τὴν ποινικὴν ἀγωγήν, ὅταν δημοσιεύεται ἓν οἱοδήποτε καὶ ἐλαφρῶς ἀναβλαβὲς δημοσίευμα μὲ τὴν δικαιολογίαν ὅτι διατρέχει κίνδυνον τὸ νόμιμον καθεστώς; Ἀλλά, κύριοι, τὸ νόμιμον καθεστὼς δὲν διατρέχει τὸν κίνδυνον ἀπὸ τοιούτου εἴδους ἀσήμαντα δημοσιεύματα ἤ ἀσημάντους ἐκδηλώσεις, τὸ νόμιμον καθεστὼς διατρέχει κίνδυνον ἀπὸ 2 τινά: ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκοῦς ἀντιμετωπίσεως τῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἀπὸ τὴν βυσσοδόμησιν ἡ ὁποία συντελεῖται συστηματικῶς ἐναντίον τῶν ἐξουσιῶν τοῦ Ἔθνους ἀπὸ τοὺς θεράποντας οἱ ὁποῖοι εἶναι πράγματι ἀμετανόητοι... (Χειροκροτήματα).

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μανιαδάκης ἔχει τὸν λόγον.

§76Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ἐγὼ κ. βουλευταὶ ἑρμηνεύων τὰ χειροκροτήματά σας πρόκειται νὰ εἴπω τοῦτο εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν δύναμαι οὔτε νὰ τὴν συγχαρῶ, οὔτε νὰ τὴν ἐπαινέσω διὰ τὴν στάσιν, τὴν ὁποίαν ἐτήρησε καὶ τηρεῖ ἔναντι τοῦ ἀναφυόντος ζητήματος ἀπὸ τῆς παρελθούσης Κυριακῆς. Ὅταν εἰς τὰς ἐξαιρετικὰς αὐτὰς περιστάσεις ποὺ διερχόμεθα ὁ Λαὸς τροφοδοτεῖται μὲ μίαν συγκλονιστικὴν πληροφορίαν καθαπτομένην τῶν πάντων δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ βγάζῃ λακωνικὰ ἀνακοινωθέντα, τὰ ὁποῖα δίδουν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι καιροφυλακτεῖ διὰ νὰ κανονίσῃ τήν στάσιν της.

§77Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. (Ἀντιπ. Κυβερνήσεως). Εἶναι λακωνικά, ἀλλά, κατηγορηματικά. Οὐδὲν παραλείπουν τὸ ἐπὶ πλέον θὰ ἦσαν λέξεις. Ἡ οὐσία περιέχεται ὁλόκληρη. Μᾶς ἀδικεῖτε.

§78Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Δι’ ἡμᾶς κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ὁποῖοι ἐσυνηθίσαμεν νὰ διαβάζωμεν κάτω ἀπὸ τὶς γραμμὲς καὶ πάνω ἀπὸ τὶς γραμμὲς ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι εἶναι πλήρη, διότι τὰ δύο σημεῖα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ θίξετε τὰ θίγετε. Ἀλλά, δὲν πρόκειται περὶ ἡμῶν. Πρόκειται περὶ τοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα μεταφέρει, πολλαπλασιάζει, προπαγανδίζει τὴν εἴδησιν ἡ ὁποία ἀνεγράφη καὶ ὁ καθεὶς ἀναλόγως τοῦ συμφέροντός του, τῆς πολιτικῆς του θέσεως ἢ τῆς ἰδεολογίας του τὸ παραγεμίζει μὲ καρικεύματα ἰδικά του, διὰ τὸ νὰ κάμῃ παραμύθι εἰς βάρος καὶ τοῦ Θρόνου καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Ἔθνους. Καὶ ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν εἰς στιγμὰς κατὰ τὰς ὁποίας οἱ σύμμαχοί μας σκέπτονται ποίαν θέσιν νὰ μᾶς δώσουν μέσα εἰς τὴν συμμαχικὴν παράταξιν, ποίαν βοήθειαν καὶ ποίαν ἐνίσχυσιν νὰ μᾶς ἀποστείλουν. Ἡμεῖς τὶ ἐκάμαμεν; Καταρρακώνομεν τὰ πάντα καὶ δίδομεν τροφὴν καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ πέραν εἰς τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, διὰ νὰ μᾶς θεωρήσῃ Κράτος διαλελυμένον. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν αἱ εὐθῦναι τῆς Κυβερνήσεως εἶναι σοβαραὶ καθίστανται ἀκόμη σοβαρώτεραι, διότι πρὸ διμήνου γνωρίζει τὴν ὑπόθεσιν περίπου καὶ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ ἔπρεπε συνεπῶς νὰ κινηθῇ δραστηρίως, ὅπως ἀξίζει εἰς τὰς Κυβερνήσεις τὰς δυνατὰς —φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ Κυβέρνησις—.

§79Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Νὰ τὸ συλλάβῃ προληπτικῶς.

§80Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ἐὰν ἐκυβερνοῦσα ἐγώ........ (Γέλωτες). Κύριοι βουλευταί, παρὰ τὴν τεραστίαν ζημίαν, ἡ ὁποία μᾶς ἐγένετο καὶ μᾶς γίνεται, ἴσως ὑπάρχῃ καὶ κάποιος λόγος, ἴσως νὰ διακρίνῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ ἀπόστημα τὸ ὁποῖον ἐνεφανίσθη, διὰ νὰ τὸ χειρουργήσῃ, νὰ τὸ ἀποκαθάρῃ ἀπὸ κάθε πυοσφαίριον καὶ νὰ σώσῃ τὰ ὑγειᾶ μέλη τοῦ Ἐθνικοῦ ὀργανισμοῦ, τὰ ὁποῖα μᾶς εἶναι τόσον ἀπαραίτητα. Δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθω εἰς τήν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως Κατραμάτου. Καὶ δὲν εἰσέρχομαι, ὄχι δι’ ἄλλον λόγον, ἀλλά, διότι ἔχω τελείως διαφορετικήν, ἀπὸ ὅλους σας, ἀντίληψιν περὶ τοῦ πῶς διώκεται ὁ κομμουνισμός.

§81ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὸ εἶναι γνωστόν.

§82Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Σᾶς εἶπον καὶ ἄλλοτε, σᾶς ἐπαναλαμβάνω καὶ τώρα ὅτι δὲν διώκεται μὲ τὴν συνήθη ποινικὴν διαδικασίαν, δὲν διώκεται μὲ τὴν τήρησιν τῶν ποινικῶν τύπων, εἶναι ἰδιώνυμον τὸ ἔγκλημα καὶ πρέπει ἐκεῖνοι ποὺ τὸ καταδιώκουν καὶ τὸ δικάζουν νὰ τὸ γνωρίζουν, πρὸ παντὸς καὶ ἡ πλειονότης τῶν δικαζόντων δὲν τὸ γνωρίζει. Δὲν ἐπιτρέπεται τὸ ἀδίκημα αὐτὸ νὰ καταλήγῃ ὅπως τὰ κοινὰ ἀδικήματα, διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι προπαρασκευασμένη ἡ δικαιοσύνη εἰς τοὺς εἰσαγγελεῖς, εἰς τοὺς πρωτοδίκας, εἰς τοὺς ἐφέτας, εἰς τοὺς στρατοδίκας, εἰς τὰς συνήθης φυλακὰς καὶ εἰς τὴν συνήθη διαδικασίαν τῶν χαρίτων καὶ εἰς τὸν Βασιλέα. Πρέπει νὰ ἀπαλλαγῇ ὁ Βασιλεὺς αὐτοῦ τοῦ πράγματος, ποὺ λέγεται δίωξις τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ πρόθεσίς μου δὲν ἦτο νὰ κάμω ἀντιπολίτευσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἦταν νὰ τῆς εἴπω ὅτι εἰς τὴν ὑγειὰν κατεύθυνσιν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι, θὰ ἀπαλλάξουν τὴν ζωὴν τοῦ τόπου ἀπὸ κάθε μικρόβιον, θὰ μᾶς ἔχουν εἰς τὸ πλευρόν τους.

§83Α. ΣΒΩΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀργὰ διὰ νὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ τὸ εἰδικὸν θέμα τῆς συγκεκριμένης χάριτος περὶ τῆς ὁποίας ἠσκήθη ἡ μέχρι τοῦδε κριτική, θὰ παραλείψω τὸ πρᾶγμα ἀφοῦ ἄλλωστε κάποτε πρόκειται νὰ ἔλθῃ ἡ ὑπόθεσις μὲ τὴν δικογραφίαν της, διὰ νὰ ἐρευνηθῇ καὶ νὰ κριθοῦν αἱ τυχὸν εὐθῦναι. Θὰ ἤθελα μόνον, παρεμπιπτόντως, ἐφ’ ὅσον τὸ πρᾶγμα ἔχει κάποιαν σχέσιν μὲ ὅσα ἄλλα ἔχω νὰ σᾶς εἴπω, νὰ διευκρινίσω ὅτι κατὰ τὴν γνώμην μου κακῶς γίνεται προκειμένου περὶ χάριτος χρῆσις τοῦ ὅρου προνόμια τοῦ Στέμματος. Ἡ χάρις δὲν ἀποτελεῖ προνόμιον τοῦ Στέμματος. Δὲν ὑπάρχουν γενικῶς προνόμια Στέμματος ἀλλ’ ἁρμοδιότητες ἀνατιθέμεναι ἀπὸ τὸ Σύνταγμα. Ἐνθυμηθῆτε ὅτι τὸ δικαίωμα ποὺ ἀσκεῖ ὁ Βασιλεὺς ὡς πρὸς τὴν χάριν τὸ ἤσκει καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καὶ περίπου κατὰ τὴν ἰδίαν διαδικασίαν. Ἡ ἔννοια τοῦ προνομίου εἶναι ὁριστική, κατάγεται ἀπὸ τὴν ἱστορίαν τοῦ Ἀγγλικοῦ πολιτεύματος. Ἐδῶ πρόκειται ἁπλούστατα περὶ μιᾶς ἁρμοδιότητος τὴν ὁποίαν ἀναθέτει τὸ πολίτευμα εἰς τὸν ἀνώτατον Ἄρχοντα καὶ ἡ ὁποία ἀσκεῖται μετὰ γνωμοδότησιν ἑνὸς ὑπηρεσιακοῦ Συμβουλίου. Τί εἴδους προνόμιον εἶναι αὐτό, ὅταν διὰ νὰ τὸ ἀσκήσῃ Βασιλεὺς ἔχει ἀνάγκην γνωμοδοτήσεως ἑνὸς ὑπηρεσιακοῦ ὀργάνου; Κατὰ τὰ ἄλλα ἐτονίσθη ἀπὸ ἄλλους καὶ περιττὸν ἦτον ἄλλωστε νὰ τονισθῇ, διότι εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσιν ὅτι ἡ εὐθύνη ἐκ τῆς πράξεως αὐτῆς τοῦ Στέμματος ἀνήκει εἰς τοὺς ὑπευθύνους Ὑπουργούς. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ νοηθῇ ἄλλως τὸ πρᾶγμα. Τὸ στοιχεῖον ὅμως, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ καὶ πρέπει νὰ παρεμβάλλῃ ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς ἁρμοδιότητος αὐτῆς εἶναι αὐτὸ τὸ ἀόριστον, ἀλλὰ τόσον χρήσιμον πρᾶγμα, ἡ ἄσκησις τῆς ἐπιεικείας τὴν ὁποίαν ἔκπαλαι ἀναθέτει τὸ Δίκαιον εἰς τὸν Ἀνώτατον Ἄρχοντα, εἰς τὸν Βασιλέα ἢ εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας. Διότι τὸ Δίκαιον θεωρεῖ ὅτι ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων καὶ μάλιστα ὁ Βασιλεύς, ἱστάμενος οὗτος ὑπεράνω ὡς ὑποτίθεται τῶν παθῶν ἢ ἄλλων ἀκροτήτων τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας ἠμπορεῖ νὰ ἀσκήσῃ λυσιτελέστερον ἕνα ἔργον, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ οὐσία, οὐσία τοῦ θεσμοῦ ὁλοκλήρου, εἶναι ἡ ἐπιείκεια. Χάρις θὰ πῇ ἐπιείκεια. Ἑπομένως κατὰ μείζονα λόγον ἐδῶ ὁ Βασιλεὺς δικαιοῦται νὰ ἔχῃ καὶ διάφορον γνώμην ἐπὶ τῶν εἰσηγήσεων ποὺ τοῦ γίνονται καὶ δικαιοῦται νὰ ἐπιβάλλῃ μέχρις ἑνὸς ὁρίου τὴν ἐπιεικεστέραν, τὴν ἀνθρωπινωτέραν ἐκδοχήν του. Ἐὰν ὁ Ὑπουργὸς δὲν συμφωνῇ, δὲν μένει παρὰ ἡ λύσις διὰ τῆς συνήθους μεθόδου τῆς παραιτήσεως τοῦ Ὑπουργοῦ. Αὐτὰ εἶναι πασίγνωστα, ἀλλὰ ὀρθὸν εἶναι νὰ ὑπενθυμίζωνται διὰ νὰ ἀκριβολογῇ περισσότερον ἡ Βουλή. Θὰ ἤθελα μόνον νὰ ὑπογραμμίσω εἰς τὴν Βουλὴν μίαν ὄψιν ποὺ ἔχει ἡ συγκεκριμένη ὑπόθεσις ἀφ’ ἧς ἐπῆρε τὴν μορφὴν μιᾶς σκανδαλοθηρίας καὶ ἑνὸς ἐλέγχου ὁ ὁποῖος ἀτόπως ἀσκεῖται κατὰ τοῦ Στέμματος, ἐνῷ πρέπει νὰ ἀσκῆται κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι κινδυνεύει τὸ μέτρον τῆς χάριτος νὰ περιέλθῃ εἰς ἀτονίαν λόγῳ δισταγμοῦ ἢ φόβου ἢ τῶν Ὑπουργῶν ἢ τοῦ Συμβουλίου καὶ τοῦτο εἰς μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, σύμφωνα μὲ τὸ ὅλον σύστημα τῶν σκέψεων, ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχω ἀναπτύξει ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἡ χάρις εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ καλὰ καὶ χρήσιμα ἐπανορθωτικὰ τῆς τραγῳδίας τοῦ παρελθόντος, ἡ ὁποία κάποτε πρέπει νὰ ἐκκαθαρισθῇ. Ἀλλοίμονο, κύριοι βουλευταί, ἐὰν καταντήσῃ ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων ἢ ὁ Ὑπουργός, ἢ οἱονδήποτε ὄργανον νὰ αἰσθανθῇ τὸν φόβον ἢ τὸν δισταγμὸν ἐπὶ μιᾶς ὑποθέσεως χάριτος αὐτῆς τῆς κατηγορίας, περὶ τῆς ὁποίας πρόκειται. Δὲν ὁμιλῶ περὶ τῆς συγκεκριμένης ὑποθέσεως ἀλλὰ γενικῶς περὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῶν ὑποθέσεων. Θὰ ἦτο μία ἀποτυχία οἱασδήποτε κυβερνητικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία, ἐὰν εἰς τὰ ἄλλα πεδία δὲν ἠκολούθησε τὰς ἰδικάς μας εἰσηγήσεις διὰ γενναιοτέρας λύσεις ἀλλὰ εἰς τὸ θέμα τῆς χάριτος πολλάκις ὑπεσχέθη ὅτι θ’ ἀποτελέσῃ ἕνα ἔμμεσον τρόπον ἐπανορθώσεως τῶν ἀδικιῶν. Θὰ ἔπρεπε ἄρα νὰ ἀφεθῇ ἐλευθερία ἐνεργείας, ἐλευθερία ροῆς τοῦ ρεύματος τῆς ἐπιεικείας, φυσικὰ σύμφωνα μὲ τοὺς νομίμους τύπους. Εἰς περιπτώσεις τραγικὰς ὡς αἱ σημεριναὶ τῆς χώρας ὅπου μυριάδες εἶναι οἱ κατάδικοι, ὁ θεσμὸς τῆς χάριτος καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε ἔπρεπε νὰ ἐξευρεθῇ εἰδικῶς διὰ τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀπολύτως χρήσιμος καὶ ἀπαραίτητος. Τὸ θέμα ὅμως, κύριοι βουλευταί, μὲ τὴν ἔκτασιν ποὺ ἐπῆρε εἰς τὴν ἐνώπιόν σας συζήτησιν, δὲν ἐντοπίζεται πραγματικὰ εἰς τὴν ὑπόθεσιν μιᾶς χάριτος καλῶς ἢ κακῶς δοθείσης—αὐτὸ εἶναι ἐντελῶς δευτερεῦον θέμα—τὸ θέμα ἀνάγεται πράγματι εἰς κάτι πολὺ σοβαρώτερον καὶ πολὺ βαρύτερον, ἀνάγεται εἰς τὴν ἐπισήμανσιν ποὺ ἔκαμεν ἤδη ἡ Βουλή, ἑνὸς κινδύνου ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν ὁρίζοντα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ βίου, εἶναι ὁ κίνδυνος τῆς παρεμβολῆς ἀνευθύνων σατύρων, οἱ ὁποῖοι αὐτόκλητοι μετὰ μακρὰν ἢ βραχύχρονον ἀπουσίαν ἐμφανίζονται διὰ νὰ σώσουν εἴτε τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος ἀπὸ οἱονδήποτε ὑποθετικὸν ἢ πραγματικὸν κίνδυνον εἴτε ἕνα θεσμὸν ἰδιαιτέρως τὸ Στέμμα ἐν προκειμένῳ, εἴτε τὴν ἠθικὴν τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Εἶναι πάρα πολὺ γνωστὸν ὅτι οἱ θρόνοι, πολλὲς φορὲς ἔχουν φίλους, ποὺ εἶναι ἐπικινδυνοδέστεροι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς των. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, βαθύτατα δημοκρατικόν, εἶναι νὰ ἀσκοῦνται αἱ ἁρμοδιότητες τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος, σύμφωνα μὲ τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ πολιτεύματος καὶ σύμφωνα μὲ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν θεσμῶν τῶν ὁποίων ἐτάχθη καὶ αὐτὸς φύλαξ. Πᾶσα παρέκκλισις ἀπὸ τὴν ὀρθοδοξίαν τῆς ὁποίας ἡ ἐφαρμογὴ εἶναι πράγματι λεπτεπίλεπτον θέμα, καὶ αὐτὸ μᾶς τὸ δείχνει ἡ καθημερινὴ πεῖρα τοῦ Ἀγγλικοῦ πολιτεύματος, πᾶσα παρέκκλισις ἐνέχει τοὺς μεγαλυτέρους κινδύνους καὶ εἶναι περιττὸν νὰ λεχθῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐδῶ εὐτυχῶς, μὲ μίαν συγχορδίαν ἀξιαίπαινον, ὅλα τὰ κόμματα τῆς Βουλῆς ἀνεγνώρισαν, ὅτι δηλ. ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀρκετὴν πεῖραν τῶν παρεκβάσεων ἀπὸ τὸ πολίτευμα καὶ ἔχει ἀποκτήσει ἀρκετὴν συνείδησιν, ὥστε νὰ ἠξεύρῃ νὰ σταθμίζῃ τὸ συμφέρον του καὶ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ μεγαλύτερος καὶ καλλίτερος φύλαξ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ πολιτεύματός του. Αἱ εὐθῦναι τῆς Κυβερνήσεως, νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε κύριε Πρόεδρε, νὰ σᾶς εἴπω, εἶναι ὅτι χωρὶς ἴσως νὰ τὸ θέλῃ ἢ ἀπὸ τὴν στάσιν τὴν ὁποίαν ἔχει πάρει κατὰ καιροὺς ἀπέναντι ὡρισμένων δυνάμεων καὶ παραγόντων τῆς Χώρας, ἔχει δώσει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν οἱονδήποτε αὐτόκλητον τιμητὴν διδάσκαλον καὶ κατήγορόν της καὶ σωτῆρα μας νὰ ὑψώνῃ ἕνα ἀνάστημα τὸ ὁποῖον ἀπὸ οὐδένα τοῦ ἔχει δοθῆ — νομίζω κύριε Πρόεδρε ὅτι ἐὰν ἐξετάσωμεν τὰ πράγματα αὐτὰ ὡς σημεῖα τῶν καιρῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ εἴμεθα ἀπαισιόδοξοι, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι δικαιολογεῖται ἡ ἀπαισιοδοξία.— Ἠμπορεῖτε νὰ διαθέσητε πολὺ περισσοτέραν δύναμιν ἀπέναντι τοσούτων κινδύνων, ὅταν ἔχετε πιστοὺς εἰς τὰ θέματα αὐτὰ ὅλους ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦμεν τὴν ἀντιπολίτευσιν καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν σᾶς ψηφίζομεν μὲν ἀλλὰ εἴμεθα καὶ πίσω σας καὶ δίπλα σας καὶ ἐμπρός σας, ἐφ’ ὅσον θὸ ὀρθώσητε τὸ Κρατικὸν ἀνάστημα ἀπέναντι οἱουδήποτε ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μὲ οἱονδήποτε πρόσχημα, σήμερον διὰ νὰ σώσῃ δῆθεν τὸν θρόνον, αὔριον νὰ ἐξυγιάνῃ τὴν κατάστασιν, μεθαύριον νὰ σώσῃ τὴν Πατρίδα, προσπαθεῖ νὰ παρεμβάλλεται μέσα εἰς τοὺς κανονικοὺς τροχοὺς τῆς λειτουργίας τοῦ πολιτεύματος. Σήμερον φαίνεται ὅτι καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀπορεῖ, πῶς ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητὴς Ἀθηνῶν παίρνει πρωτοβουλίαν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐγκρίνει κανεὶς καὶ σᾶς ἀναγκάζει, κύριε Πρόεδρε, νὰ σκεφθῆτε περὶ κυρώσεων καὶ νὰ ἐνεργῆτε ἀνακρίσεις. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι ἐπὶ σειρὰν μηνῶν ὁ ἴδιος ὁ Στρατιωτικὸς Διοικητὴς σᾶς βομβαρδίζει μὲ αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτῶν καὶ Ἀρχηγῶν κομμάτων διὰ δημοσιεύματα καὶ ὄχι διὰ πράξεις ἢ ὑποθέσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶχον ἄλλον χαρακῆρα. Καὶ ὅταν μία ὑποτεταγμένη ἀρχή, διότι καὶ αὐτὴ εἶναι μία διοικητικὴ ἀρχή, ἀφέθη νὰ πάρῃ αὐτὸ τὸ θάρρος, νὰ ἐνεργῇ αὐτοβούλως, ἐπιδεικνύουσα ἀσέβειαν πρὸς τὴν Βουλὴν πρὸς τὰ κόμματα πρὸς τούς δημοσίους ἄνδρας τῆς Χώρας, πρὸς τοὺς βουλευτάς, πρὸς τὸν τύπον τὸν ἴδιον, δὲν πρέπει νὰ ἐκπληττώμεθα ὅτι αἱ Ἀρχαὶ αὐταὶ ἐπιτρέπουν εἰς τὸν ἑαυτόν των νὰ κάμουν ἐνεργείας χωρὶς νὰ ἐρωτοῦν τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν. Δι’ αὐτὸ λέγω ὅτι αἱ Ἀρχαὶ πρέπει νὰ αἰσθανθοῦν περισσότερον τὴν Κρατικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν ἐνσαρκώνεσθε, ἰδίως ὅταν ἔχετε ὁλόκληρον τὴν Βουλὴν δίπλα σας. Δὲν ζητεῖ κανεὶς νὰ παραμερήσητε ἀπὸ τὰς νομίμους λειτουργίας τῆς Χώρας κανὲν χρήσιμον ὄργανον τοῦ Κράτους. Οὔτε ὑπάρχει εἰς τοὺς λόγους μου καμμία πρόθεσις ἀντιθέσεως, οὔτε ἀντιδικίας, οὔτε πρὸς τὸ Στράτευμα, οὔτε πρὸς κανένα νόμιμον λειτουργὸν τῆς Χώρας, οὔτε πρὸς καμμίαν λειτουργίαν. Ἀλλὰ καλὸν εἶναι νὰ ἀναγνωρίζεται εἰς πᾶσαν στιγμὴν ὡς ὑπερτάτη πολιτικὴ ἐξουσία ἐν τῇ Χώρᾳ ἡ Κυβέρνησις. Διότι καὶ ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων ὡς ἀνεύθυνος, εἶναι νομικῶς ἀνύπαρκτος ὡς λειτουργεία ἄνευ τῆς προσυπογραφῆς τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ. Σεῖς ἑπομένως, ἡ Κυβέρνησις ἐνσαρκώνεται τὴν δύναμιν τοῦ Κράτους καὶ τὸν μοχλὸν τῆς κινήσεως κάθε λειτουργίας. Τοῦτο θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιληφθῇ οἱονδήποτε ὄργανον τοῦ Κράτους ὁσονδήποτε ὑψηλὰ καὶ ἂν ἵσταται διότι τότε μόνον τὸ πολίτευμά μας παραμένει Δημοκρατικόν, διότι σεῖς προέρχεσθε ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἡ Βουλὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν λαόν. Πᾶσα ὑποχώρησις, πᾶσα ἀδυναμία ἀπέναντι αὐτῆς τῆς στάσεως, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς ὡς ἀντιπολίτευσις σᾶς ζητοῦμεν νὰ ἔχητε, θὰ εἶναι μείωσις ἰδικῆς σας ἀλλὰ θὰ εἶναι ἡ μείωσις τοῦ κύρους τοῦ πολιτεύματος τῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν Χώραν. Καὶ τοῦ Δημοκρατικοῦ αὐτοῦ πολιτεύματος ἐτάχθημεν φρουροὶ καὶ σεῖς καὶ ἡμεῖς, ἀλλὰ σεῖς περισσότερον ὑπεύθυνοι ἀπὸ ἡμᾶς. (Χειροκροτήματα).

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§85Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ἀντ. Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, ἀτυχὲς ὑπῆρξε τὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὴν ἀφετηρίαν τῆς ἀποψινῆς συζητήσεως, ἀλλὰ ὑπῆρξεν εὐτυχὲς τὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ ἀποψινὴ συνεδρίασις δὲν ὁμοιάζει μὲ τὰς συνήθεις συνεδριάσεις τοῦ Κοινοβουλίου. Ἀνοίχθη εἰς περιωπὴν ἱστορικῆς συνεδριάσεως. (Χειροκροτήματα). Ἐτέθησαν καὶ διηυκρινήσθησαν αἱ γενικαὶ λειτουργεῖαι τῆς Πολιτείας καὶ συνήχθησαν γενικώτερα ποινικὰ καὶ πολιτικὰ συμπεράσματα, χρήσιμα διὰ τὴν πορείαν μας πρὸς τὸ μέλλον. Διηυκρινήσθησαν πρῶτον αἱ σχέσεις Κυβερνήσεως καὶ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος. Ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐπεβεβαίωσε τὴν εὐθύνην τῶν Ὑπουργῶν ἡ ὁποία καλύπτει τὸ ἀνεύθυνον τοῦ Ἀνωτάτου Ἄρχοντος. Καὶ προσδιωρίσθησαν αἱ σχέσεις κατὰ τρόπον βαθύτερον ἀπὸ ὅσον συνέβαινε μέχρι σήμερον. Ἐλέγετο μέχρι τοῦδε ὅτι ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Ὑπουργοῦ ἀποτελεῖ τυπικὴν κάλυψιν τοῦ ἀνευθύνου τοῦ Βασιλέως. Ἀλλ’ οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοί, εἰς τὰς ἡμέρας τῶν ὁποίων ἐδόθη ἡ χάρις διότι πρόκειται μόνον περὶ μιᾶς χάριτος, ἐνεβάθυνον εἰς τὸ θέμα καὶ εἶπον: Δὲν εἶναι μόνον τυπικὴ ἡ κάλυψις τοῦ ἀνευθύνου μὲ τὴν ὑπεύθυνον ὑπογραφὴν τοῦ Ὑπουργοῦ. Ἐὰν εἷς Ὑπουργὸς ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ἔλεγε μόνον ὅτι ἐκ τῆς ὑπογραφῆς του ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνην καὶ ἄφηνε νὰ διαφαίνεται ὅτι ὑπῆρχε μ’ ὅλα ταῦτα, οὐσιαστικὴ διαφωνία λόγῳ προγενεστέρας διαφόρου γνώμης του, τότε ἡ κάλυψις δὲν θὰ ἦτο πλήρης. Διότι θὰ ἄφηνε νὰ διαφαίνεται διαφωνία καὶ λανθάνουσα μετάθεσις εὐθυνῶν. Εἶπον ὅμως οἱ ὑπεύθυνοι Ὑπουργοί. Μετὰ τὴν διάφορον γνώμην τοῦ ἀνευθύνου Ἀνωτάτου Ἄρχοντος, ἐπανεξετάσαντες τὸ θέμα, ἐβεβαιώθημεν ὅτι ἦτο ὀρθωτέρα ἡ ἐπιεικεστέρα γνώμη τοῦ Βασιλέως, καὶ μόνον, διότι ἐσχηματίσαμεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, ὑπεγράψαμεν καὶ ἀνελάβομεν τὴν εὐθύνην. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἔννοια τῆς εὐθύνης τοῦ Ὑπουργοῦ. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν τὴν διαπίστωσιν καθίσταται ἀπολύτως σαφὲς ὅτι ὅλα, ὅσα ἐγράφησαν, εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ Πολιτεύματος. Ἀποτελοῦν μόνον ἀνευλάβειαν ἀπέναντι τοῦ ἀνευθύνου Ἄρχοντος. Πέραν τοῦ θέματος τῆς χάριτος καὶ τῶν σχέσεων τῆς ὑπευθύνου Κυβερνήσεως πρὸς τὸν ἀνεύθυνον Ἀνώτατον Ἄρχοντα, ἦλθεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Στρατιωτικῆς Διοικήσεως. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία συνεμερίσθη εἰς τὸ ἀκέραιον τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἡ Στρατιωτικὴ Ἀρχὴ δὲν δύναται νὰ ἐκδίδῃ ἀνακοινωθέντα μὲ πολιτικὸν περιεχόμενον. Καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὡς Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀπηύθυνεν ἔγγραφον διαταγὴν διὰ τῆς ὁποίας ὁρίζει, ὅτι τοιαῦτα ἀνακοινωθέντα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐκδίδωνται. Εὑρίσκονται πέραν τῆς ἐξουσίας τῶν στρατιωτικῶν ἀρχῶν, διότι εἰς τὸ Δημοκρατικόν μας πολίτευμα δὲν ὑπάρχουν ἀνεξάρτητοι ἐξουσίαι. Ὑπάρχουν ἐξουσίαι ἐξηρτημέναι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἡ Κυβέρνησις ἐξετάζει ἐν συνεχείᾳ καὶ τὸ ζήτημα τοῦτο. Τὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἀπεστάλη, δὲν ἀποτελεῖ τὴν τελικὴν διευθέτησιν καὶ αὐτοῦ τοῦ ζητήματος. Συνεχίζεται ἡ ἐξέτασίς του. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν τῶν ἀποκλειστικῶς συνταγματικῶν θεμάτων, ἐνώπιον τῆς Βουλῆς κατέστη σαφὲς ὅτι ὑπάρχει καὶ γενικώτερον πολιτικὸν θέμα. Δὲν εἴμεθα Δικαστικὸν Σῶμα, ὥστε νὰ ἐξετάζωμεν μόνον τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τὸν Νόμον, καὶ νὰ προβαίνωμεν εἰς ἑρμηνείας. Ἐπιτελοῦμεν καὶ αὐτὸ τὸ καθῆκον ἀλλὰ εἴμεθα κατ’ ἐξοχὴν ἐθνικὸν καὶ Πολιτικὸν Σῶμα καὶ ὀφείλομεν ἀπὸ τὰ ἑκάστοτε γεγονότα νὰ συνάγωμεν γενικώτερα πολιτικὰ συμπεράσματα. Καὶ ἐβεβαιώθη ἀπὸ τοῦ βήματος, ὅτι τὸ δημοσίευμα αὐτὸ ἀποτελεῖ πρόφασιν καὶ πρόσοψιν καὶ τέχνασμα. Δὲν ἀποτελεῖ τὴν οὐσίαν. Ἄλλοι ἦσαν οἱ σκοποί. Καὶ διαπιστώνεται ὅτι ἄλλοι ἦσαν οἱ σκοποί, ἀπὸ τὸν τρόπον καὶ τὸν χρόνον τοῦ δημοσιεύματος. Ὅσοι ἐπιθυμοῦν πράγματι ἐξιχνίασιν ἑνὸς συγκεκριμένου θέματος, δὲν τὸ μεταβάλλουν εἰς σκανδαλοθηρίαν καὶ δὲν παραδίδουν τὰ ὑπέρτατα ἐθνικὰ κεφάλαια τῆς Χώρας εἰς τὴν κοινὴν χλεύην τόσον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καθὼς καὶ τῶν Συμμάχων μας. Καὶ δὲν δίδουν ἐπιχειρήματα εἰς τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα). Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν Πατρίδα σέβονται τοὺς θεσμούς της καὶ γνωρίζουν, ὅτι μόνον ἡ διατήρησις τοῦ κύρους τῶν Ἐθνικῶν κεφαλαίων ἀποτελεῖ ἐγγύησιν διὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον καί, ἰδίως εἰς τοὺς κρισίμους καιρούς. Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα ἀποφεύγουν ὅλους τοὺς τρόπους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσουν ἐλάττωσιν τοῦ κύρους τῶν Ἐθνικῶν κεφαλαίων. Καὶ διότι ὁ τρόπος, τὸν ὁποῖον ἐχρησιμοποίησαν, ἀπέβλεπεν εἰς τοιοῦτον ἀποτέλεσμα, ἐπρόδωκε τοὺς περαιτέρω σκοπούς των. Καὶ ὁ χρόνος ἐπίσης, ὁ ὁποῖος ἐξελέγη, ὑπῆρξεν ἐπίκαιρος, κατὰ τὴν γνώμην των. Διότι τὸ περιστατικὸν ὑπῆρξε παλαιὸν καὶ ὅμως ἐξελέγη ὁ σημερινὸς χρόνος. Ἰδοὺ διατὶ τρόπος καὶ χρόνος, ἡ σκανδαλοθηρία τοῦ τρόπου καὶ ἡ ὑποτιθεμένη σήμερον ἐπικαιρότης τοῦ χρόνου, προδίδουν τοὺς ὑπούλους σκοποὺς μιᾶς σκευωρίας, ἡ ὁποία ἀπέβλεπεν εἰς ὑπονόμευσιν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν μας. (Χειροκροτήματα). Ἄλλωστε ποίαν ἄλλην χρείαν ἔχομεν μαρτύρων ἀπὸ τὸ κείμενον τοῦ ἀθλίου δημοσιεύματος; Εἰς πέντε σημεῖα ὁμιλεῖ ὁ παλαιὸς μυστικοσύμβουλος τῆς Δικτατορίας, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται σήμερον ὡς διευθύνων σύμβουλος νέας δικτατορικῆς ἐπιχειρήσεως, εἰς πέντε σημεῖα ὁμιλεῖ διὰ τὸν Βαισιλέα «μου». Ἐπιθυμεῖ νὰ διεκδικήσῃ αὐτὸς καὶ οἱ φίλοι του τὴν ἰδιοκτησίαν τοῦ Βασιλέως «του». Ἐπιθυμεῖ νὰ περιαγάγῃ τὸν Βασιλέα εἰς κτῆμα, κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ Ρωμαϊκοῦ Δικαίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ εἶχον δικαιώματα χρήσεως καὶ καταχρήσεως! Ἰδοὺ τὸ σημεῖον, τὸ ὁποῖον καὶ ἀποκαλύπτει προθέσεις καὶ προκαλεῖ ἀγανάκτησιν. Εἰς οὐδένα ἀναγνωρίζομεν τὸ δικαίωμα οὔτε νὰ νομίζῃ, οὔτε νὰ γράφῃ, ὅτι ὁ Βασιλεὺς εἶναι Βασιλεύς «του». Ὁ Βασιλεὺς εἶναι Βασιλεὺς ὅλων τῶν Ἑλλήνων. (Ζωηρὰ Χειροκροτήματα). Καὶ ἦλθεν ἡ εὐτυχὴς αὐτὴ εὐκαιρία διὰ νὰ βεβαιωθῇ ὅτι οἱ ἐλεύθεροι θεσμοὶ ἔχουν ἐγγυητὰς καὶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὁλόκληρον καὶ διὰ νὰ πληροφορήσωμεν ὅλην αὐτὴν τὴν ὁμάδα τῶν σκευωριῶν, ὅτι ὁ Βασιλεύς δὲν ἔχει ἀνάγκην τῶν ὑπηρεσιῶν των. Βασίζεται εἰς τὴν ἀλληλεγγύην, εἰς τὴν συμπαράστασιν, εἰς τὴν ἀφοσίωσιν ὁλοκλήρου τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, θέλετε νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν;

§87ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6 μ. μ., μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 9.35′ μ. μ.)