1950.12.01

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 18η

Παρασκευὴ 1 Δεκεμβρίου 1950

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 6.15′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλῶ τὸν κ. Γραμματέα ν’ ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§4Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρέπει νὰ ληφθῇ ἕνα μέτρον ὥστε αἱ Κοινοβουλευτικαὶ Ἐπιτροπαὶ νὰ μὴ ἀρχίζουν τὰς Συνεδριάσεις των τὴν 6ην ἀπογευματινήν, ὁπότε ἀρχίζει τὰς Συνεδριάσεις καὶ ἡ Βουλή, διότι ὡς εἶναι φυσικὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρευρίσκεταί τις ταυτοχρόνως εἰς τὰς Συνεδριάσεις τῶν Ἐπιτροπῶν καὶ τῆς Βουλῆς, ἐφ’ ὅσον συμπίπτουν. Πρέπει νὰ ληφθῇ ἕνα μέτρον ὥστε νὰ μὴ συμπίπτουν αἱ συνεδριάσεις.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ζήτημα τοῦ Προέδρου ἑκάστης Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ὁρίζῃ τὴν Συνεδρίασιν εἴτε ἐνωρίτερον τὸ ἀπόγευμα, εἴτε τὴν πρωΐαν. Ὁ Βουλευτὴς κ. Ι. Σοφιανόπουλος ζητεῖ ἄδειαν προκειμένου νὰ μεταβῇ εἰς τὸ Ἐξωτερικόν. Ἐγκρίνει ἡ Βουλὴ τὴν αἰτουμένην ἄδειαν;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν αἰτηθεῖσαν ἄδειαν ἀπουσίας εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Σοφιανοπούλου. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς. Οἱ Πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων Νέας Τριγλίας, Λίλης καὶ Συλλάτων διαμαρτύρονται διὰ διακοπὴν συγκοινωνίας μετὰ τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης, λόγω τῆς ὑπὸ τῶν βροχῶν καταστροφῆς τῶν ὁδῶν καὶ ζητοῦν ἄμεσον λῆψιν μέτρων ἀποκαταστάσεως συγκοινωνίας κ.λ.π. Ἡ Ἐπιτροπὴ Μυλεργατῶν Κοζάνης, ζητεῖ, ὅπως κατὰ τὴν μελετωμένην κατάργησιν τοῦ φόρου τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων συμπεριληφθῆ καὶ τὸ Ταμεῖον Μυλεργατῶν. Διαζευγμέναι θυγατέρες πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων Ἀθηνῶν, διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην περικοπὴν συντάξεών των. Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἀθηνῶν, διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην κατάργησιν εἰδικῆς νομοθετικῆς προστασίας πολυτέκνων κ.λ.π. Τὸ ἐργατικὸν Κέντρον καὶ τὸ Σωματεῖον Λιγνιτορύχων Σερρῶν, ἐκφράζει τὰς εὐχαριστίας του εἰς τὸν ὑφυπουργὸν Ἐφοδιασμοῦ κ. Κ. Ἀλεξανδρίδην διὰ ψήφισιν νόμου 1543 «περὶ ὑποχρεωτικῆς καταναλώσεως λιγνιτῶν κ.λ.π.». Ἐπιτροπὴ Συμμοριοπλήκτων Νεοχωρίου Ναυπακτίας, διαμαρτύρεται διὰ περικοπὴν χορηγήσεως δωρεὰν τροφίμων καὶ ζητεῖ τὴν συνέχισιν ταύτης κ.λ.π. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 251947)27.11.50 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Δημοσίου ὑπὲρ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν παρὰ ταύτης χορήγησιν δανείων μέχρι συνολικοῦ ποσοῦ δραχμῶν 3.500.000.000 εἰς τοὺς πληγέντας ἐπαγγελματίας καὶ βιοτέχνας τῆς πόλεως Ναούσης. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Γ. Ζάρας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Κρεσταίνων καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Ὀλυμπίας, διαμαρτυρομένων διὰ μετάθεσιν ἕδρας Ἐπιθεωρητοῦ Ὀλυμπίας ἐκ Κρεσταίνων εἰς Ἀνδρίτσαιναν. Ὀργανώσεις καὶ Σωματεῖα Κωμοπόλεως Κρεσταίνων διαμαρτύρονται διὰ μετάθεσιν εἰς Ἀνδρίτσαιναν ἕδρας Ἐπιθεωρητοῦ Δημοτικῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Γ. Μόδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συν)σμῶν Περιφερείας Ἀμυνταίου, διαμαρτυρομένης διὰ μελετωμένην ἀνάθεσιν τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἐργοστασίου ἀζώτου εἰς ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν καὶ ζητούσης τὴν ἀνάθεσιν τούτου εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ τὰς Συνεταιριστικὰς ὀργανώσεις. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Γ. Μόδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Γεωργικῆς Ἑνώσεως Ἀμυνταίου, διαμαρτυρομένης δι’ ἀναστολὴν πιστώσεως ἐνάρξεως ἀποξηράνσεως ἕλους Ροῦδνικ. Χῆραι, θύματα ἀμάχου πληθυσμοῦ κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς Ναούσης, ζητοῦν ἀκύρωσιν τοῦ νόμου 1512) 1950 «περὶ μεταρρυθμίσεως τῶν νόμων περὶ συντάξεως τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ». Οἱ Ἰατρικοὶ Σύλλογοι Αἰγιαλείας καὶ Τρικκάλων ζητοῦν ἄμεσον ψήφισιν Ἰατρικοῦ Κώδικος κ.λ.π. Ὁ Βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Λίμνης, ζητοῦντος χορήγησιν δανείου δραχμῶν 500.000.000 διὰ τὴν ἐκτέλεσιν κοινωφελῶν ἔργων. Ὁ Βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Καρύστου, τῆς Ἑνώσεως Ἐφέδρων Ν. Εὐβοίας καὶ διαφόρων ἄλλων ὀργανώσεων καὶ Σωματείων, ζητούντων τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ Γυμνασίου Καρύστου ἐξυπηρετοῦντος τοὺς κατοίκους περιφερείας 30.000 κατοίκων. Ὁ Δ. Παπανικολάου κάτοικος πρώην Κρανιᾶς Ἐλασσόνος καὶ ἤδη Ἀθηνῶν ζητεῖ, ὅπως κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νέου Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος ληφθῇ μέριμνα διὰ τοὺς ὑπερήλικας γονεῖς, ὧν τὰ τέκνα ἀπωλέσθησαν κατὰ τοὺς Ἐθνικοὺς Ἀγῶνας. Οἱ Βουλευταὶ Χίου κ. κ. Ν. Ζορμπᾶς καὶ Λ. Μπουρνιᾶς καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Συντεχνίας Ἀρτοποιῶν Νομοῦ Χίου, διαμαρτυρομένης δι’ ἐφαρμογὴν Α. Ν. 1517 δι’ οὗ ὑποχρεοῦνται οἱ ἀρτοποιοὶ Χίου εἰς τὴν καταβολὴν τόκου 3% δι’ ἀντίτιμον ἐφοδίων κ.λ.π. Ἐπίσης ἀνακοινῶ τὰ κάτωθι: Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Μεγάλης Βρεττανίας συμφωνίας διακανονισμοῦ τῶν δαπανῶν τῶν τριῶν Βρεττανικῶν Ὀργανωτικῶν Ἀποστολῶν Στρατοῦ, Ναυτικοῦ καὶ Ἀεροπορίας». Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1318)1949 Α. Ν. «περὶ ἀναστολῆς ἐξυπηρετήσεως δανειακῶν ὑποχρεώσεων εἰς ξένα νομίσματα κ.λ.π.». Ὁ κ. Α. Λαμπρόπουλος (Ὑπουργὸς Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν τινων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1949–50 οἰκονομικὰ ἔτη καὶ χορηγίας πιστώσεων διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν». Ὁ κ. Ν. Ἔξαρχος (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν) καταθέτει σχέδια νόμου 1) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1057 τοῦ 1946 ἐνίων διατάξεων τοῦ ἐν ἰσχύϊ κανονισμοῦ τοῦ Ταμείου Ἀλληλοβοηθείας Προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι Σιδηροδρομικῶν καὶ Τροχιοδρομικῶν Ἐπιχειρήσεων, ὡς καὶ τοῦ Α. Ν. 301)1936» 2) «περὶ συστάσεως Συνεταιρισμῶν Ἀνοικοδομήσεως Σταθμῶν καὶ Ἐγκαταστάσεων Λεωφορείων ὑπεραστικῶν Συγκοινωνιῶν (Π.Ε)» καὶ 3) «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. ὑπ’ ἀριθ. 1560)1950 «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τῆς Υ.Ε.Κ.Α.». Ὁ κ. Α. Κωστόπουλος (Ὑπουργὸς Ὑγιεινῆς) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ Ὑγειονομικῶν Κέντρων διατάξεων». Ὁ κ. Λαγάκος (Ὑπουργὸς Ἐργασίας) καταθέτει σχέδιον νόμου 1) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1409)50 Α. Ν. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων περὶ ἐποπτείας καὶ ἐλέγχου τῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας» καὶ 2) «περὶ τρόπου καταβολῆς καθυστερουμένων εἰσφορῶν εἰς τὸ Ταμεῖον Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Ὑπαλλήλων Καπνεμπορικῶν Ἐπιχειρήσεων». Ὁ κ. Κ. Ἀλεξανδρίδης (Ὑφυπουργὸς Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 30 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 135)30–9–46 Ν.Δ. «περὶ Ταμείου Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Ἀρτοποιῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Σερπᾶνος, Κ. Μητσοτάκης. Δ. Παπασπύρου, Γ. Κοΐνης, Ι. Λύρας, Π. Λιαροῦτσος, Ι. Γκλαβάνης, Δ. Ντάγγας, κ. ἄ. καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ παρατάσεως τῆς ἰσχύος καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 287)47». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἑλληνικοῦ Ταπητουργικοῦ Ὀργανισμοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Μπακλατζῆς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1540) 1950 «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς δυνάμει τοῦ Θʹ ψηφίσματος ἀπολυθέντας ὑπαλλήλους τοὺς ὑπηρετήσαντας μεταγενεστέρως εἰς τὰς τάξεις τοῦ Στρατοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μπουραντᾶς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1557) 1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ Στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Παπαδόγιαννης, Μ. Μακκᾶς, Δ. Λαντζούνης, Π. Πέννας καὶ Γ. Ἀνδριανόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1557)1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Λ. Βρεττᾶκος καὶ Α. Δερδεμέζης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1557)1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Δεληβοριᾶς, Δ. Ἀλιπράντης, Ν. Ζορπᾶς, Γ. Γεώργας, Α. Δερδεμέζης, Δ. Μπερδελῆς, καὶ Α. Κωνσταντινίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1557)1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Παπαθανάσης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1547)50 «περὶ συστάσεως Διευθύνσεως Γεωργικῶν Ἐφαρμογῶν καὶ Ἐκπαιδεύσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Δεσύλλας καὶ Σ. Βελιανίτης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1547)50 «περὶ συστάσεως Διευθύνσεως Γεωργικῶν Ἐφαρμογῶν καὶ Ἐκπαιδεύσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Κουπαροῦσος, Α. Καλαντζάκος καὶ Π. Σταθόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προστασίας στρατευθέντων φαρμακοποιῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Μητσοτάκης καὶ Θ. Χαβίνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεων «περὶ Ταμείων Ἀρωγῆς Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀλληλοβοηθείας Ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Ἀνδρουλακάκης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1557)50 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ τὰς κάτωθι ἀπαντήσεις Ὑπουργείων: Αʹ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐπερωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Θεσσαλονίκης κ. Δ. Θεοχαρίδη. «Αἱ ἀποδοχαὶ τῶν ἀνδρῶν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καθωρίσθησαν διὰ τοῦ προσφάτως δημοσιευθέντος μισθολογίου τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν, τῇ προτάσει τῆς ἐπιτροπῆς τοῦ μισθολογίου καὶ ἐν συσκέψει μετὰ τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν τῶν Πολεμικῶν Ὑπουργείων καὶ τοῦ ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως. Ἐπὶ πλέον τῶν διὰ τοῦ τελευταίου μισθολογίου καθορισθεισῶν εἰς τοὺς ἀνωτέρω μισθούς, παρεσχέθη διὰ τοῦ Α.Ν. 1537)1950 καὶ ἔκτακτος μηνιαία παροχὴ ἐκ δραχμῶν 50–100.000 μηνιαίως, διότι ἐκρίθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ὑφίστανται ἔκτακτοι περιστάσεις δικαιολογοῦσαι τὴν ἐπὶ πλέον ταύτην παροχήν. Τῶν ὡς ἄνω ἀποδοχῶν ὑπὸ τὰς σημερινὰς δυνατότητας τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀποκλείεται πᾶσα νέα αὔξησις, δεδομένου ὅτι ἐξηντλήθησαν ἤδη τὰ διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν διατεθέντα κονδύλια. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27ῃ Νοεμβρίου 1950

Ὁ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν

Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ»

Βʹ) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως ὑπ’ ἀριθ. 27)10–11–50 τοῦ βουλευτοῦ Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδη. «Κατόπιν τῆς παρουσιαζομένης μειωμένης ἐφετινῆς παραγωγῆς τῶν οἴνων, ἔναντι τῆς μέσης ἐτησίας τοιαύτης καὶ ἐν ὄψει τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου εἰς τὴν Γερμανίαν, τὸ πρόβλημα τῆς διαθέσεως τῶν ἀδιαθέτων πλεονασμάτων οἴνου ἐσοδείας 1949 δὲν εὑρίσκεται πλέον εἰς τόσον ὀξὺ σημεῖον καὶ ἐλπίζεται ἡ ὁμαλὴ διάθεσίς του, ἐφ’ ὅσον εὐοδωθοῦν αἱ προσπάθειαι πρὸς ἐξαγωγήν. Ἐπίσης γνωρίζομεν ὅτι τῇ εἰσηγήσει τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου πρὸς ἀπελευθέρωσιν τῶν ἀποθηκευτικῶν χώρων συνεταιρικῶν οἰνοποιείων, ἀπεφασίσθη ἡ ἀπόσταξις ποσότητος μέχρι 15.000 τόννων οἴνων, δεδομένου ὅτι λόγῳ τῆς ὑπερπαραγωγῆς οἴνων τοῦ ἔτους 1949, ἥτις ἦτο κατὰ ποσοστὸν 25% περίπου ἀνωτέρα τῆς μέσης ἐτησίας παραγωγῆς ἐξεδηλώθησαν φόβοι ὡς πρὸς τὴν κανονικὴν ἐναποθήκευσιν τῆς ἐσοδείας 1950. Ἐκ τῆς ἀνωτέρω ὅμως ποσότητος τῶν 15.000 τόννων, λόγῳ τῆς ὡς ἄνω διαπιστωθείσης ἐφετινῆς μειωμένης παραγωγῆς καὶ ἐν ὄψει τῶν δυνατοτήτων ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος τούτου εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν καὶ δὴ εἰς τὴν Γερμανίαν, παρεδόθησαν ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων συνεταιρικῶν ὀργανώσεων μόνον 5.000 τόννοι κατὰ τὰς πληροφορίας τοῦ Γενικοῦ Χημείου τοῦ Κράτους. Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 105718)16–6–50 ἐγγράφου μας πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, κατόπιν σχετικῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος, παρεκλήθη τὸ ἀνωτέρω Ὑπουργεῖον, ἵνα ἐξετάσῃ εὐμενῶς τὸ αἴτημα τοῦ ὡς ἄνω Συνεταιρισμοῦ σχετικῶς μὲ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ φόρου καταναλώσεως τοῦ οἴνου τῆς παραγωγῆς τῶν περιοχῶν Εὐβοίας τῶν προσβληθέντων ἐκ φυλλοξήρας. Τέλος γνωρίζομεν ὅτι, εἰς τὸν Ἀναγκ. Οἰνοπ. Συν)σμὸν Χαλκίδος ἐχορηγήθη δάνειον ἐκ τῶν πιστώσεων τοῦ σχεδίου ΜΑΡΣΑΛ διὰ τὸν μηχανικὸν ἐξοπλισμόν του, ἡ δὲ αἴτησις τοῦ Συν)σμοῦ Ἀλιβερίου, περὶ χορηγήσεως δανείου ἐκ τῶν ἀνωτέρω πιστώσεων διὰ τὴν ἀνέγερσιν ὑπ’ αὐτοῦ οἰνοποιείου ἐξετασθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου, παρεπέμφθη μὲ εὐνοϊκὴν γνωμάτευσιν εἰς τὴν ἁρμοδίαν ὑποεπιτροπὴν δανείων Γεωργίας πρὸς λῆψιν σχετικῶν ἀποφάσεων.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Γ) Τοῦ Ὑπουργείου Μεταφορῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Θεσσαλονίκης, κ. Δ. Θοεχαρίδη: «Σχετικῶς μὲ τὸ θιγόμενον θέμα ὡς πρὸς τὴν κατάργησιν τῶν τροχιοδρόμων Θεσ)νίκης λόγῳ τῆς παθητικῆς ἐκμεταλλεύσεως τούτων, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι τὸ ζήτημα τοῦτο παρεπέμφθη εἰς εἰδικὴν ἐπιτροπήν, ἵνα μελετήσῃ τοῦτο ἀπὸ πάσης πλευρᾶς. Ἡ ἐν λόγῳ ἐπιτροπὴ κατ’ αὐτὰς θέλει ἐπιληφθῆ τοῦ ἔργου της· συνεπῶς, οὐδεμία ἀπόφασις ἐλήφθη ἐν ἀναμονῇ τοῦ ἔργου τῆς ἐπιτροπῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Νοεμβρίου 1950.

Ὁ Ὑπουργὸς Μεταφορῶν

Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ»

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Α. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς συζύγων ἐξορίστων ἀξιωματικῶν, ἀπευθυνομένης πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, σχετικῶς μὲ τὴν διακοπὴν τῆς συντάξεώς των.

§8Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ἡ ἀναφορὰ τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζομεν προέρχεται ἀπὸ οἰκογενείας στρατιωτικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐξόριστοι καὶ δυνάμει τοῦ ψηφίσματος ΝΑʹ ἔχουν κηρυχθῆ ἔκπτωτοι τοῦ βαθμοῦ καὶ τῆς συντάξεώς των. Ἡ ἀναφορὰ αἰτεῖται ἐπανόρθωσιν τοῦ ἀδικήματος αὐτοῦ. Τὸ θέμα ἔχει δύο ὄψεις. Μίαν ἂς εἴπωμεν τυπικὴν καὶ νομικήν, καὶ μίαν ἠθικὴν καὶ οὐσιαστικήν. Ὁμιλῶ πρῶτα περὶ τῆς νομικῆς ἀπόψεως, διότι ἀντιλαμβάνομαι τὴν ἀντίρρησιν ἡ ὁποία δύναται νὰ προβληθῇ ὡς πρὸς τὴν παραδοχὴν τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ τῶν οἰκογενειῶν τῶν στρατιωτικῶν. Τὸ ἐπιχείρημα, δηλαδή, ὅτι ἐδῶ ἔχομεν ἕνα ψήφισμα Βουλῆς ἀσκούσης ἀναθεωρητικὰς ἁρμοδιότητας καὶ ἑπομένως διὰ νόμου, καὶ ἂν ἤθελεν ἡ Κυβέρνησις, δὲν θὰ ἦτο εὔκολον νὰ ἀνατρέψῃ οὔτε διὰ τὸ μέλλον τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ψηφίσματος. Ἡ γνώμη μου, τὴν ὁποίαν καὶ ἄλλοτε εἶχα τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω εἰς τὴν Βουλήν, καὶ ἴσως θὰ μοῦ δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἐπαναλάβω, εἶναι ὅτι τὰ περισσότερα τῶν ψηφισμάτων, αὐτῆς τῆς κατηγορίας, μᾶλλον δὲ τὸ περὶ οὗ πρόκειται ΝΑʹ ψήφισμα, ἀπέβαλον τὴν ηὐξημένην τυπικὴν δύναμιν, δηλαδὴ τὴν συντακτικὴν ἰσχύν των, διὰ τῆς λήξεως τοῦ ἔργου τῆς ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς καὶ τῆς μὴ κυρώσεώς των ἢ τῆς μὴ συνταγματικῆς ρυθμίσεως τοῦ ὅλου θέματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιεικεστέρα ἐκδοχή, διότι ὑπάρχει καὶ ἄλλη αὐστηροτέρα, ὅτι δηλαδὴ ἔπαυσαν κἂν νὰ ἰσχύουν καὶ ὡς ἁπλοῖ νόμοι. Νομίζω, ὅτι ἡ ὑπερισχύουσα γνώμη ἡ ὁποία εἶναι καὶ ἰδική μου εἶναι ὅτι τὰ μὴ ἐπικυρωθέντα ψηφίσματα μετέπεσαν εἰς ἰσχὺν κοινοῦ νόμου καὶ δύνανται διὰ νόμων νὰ καταργηθοῦν ἢ νὰ τροποποιηθοῦν. Περὶ τούτου βεβαίως καὶ σεῖς, κύριε ὑφυπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ εἶσθε σύμφωνος διότι καὶ ὁ ἀναγκαστικὸς νόμος περὶ συντάξεων, τὸν ὁποῖον κατεθέσατε πρὸς κύρωσιν εἰς τὴν Βουλήν, εἰς τὸ ἄρθρον 61, ὁρίζει ὅτι ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν αἱ διατάξεις τοῦ ΝΑʹ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι θεωρεῖται τὸ ψήφισμα αὐτὸ ὡς ἔχον ἰσχὺν νόμου, ἀφοῦ διὰ νόμου ἁπλοῦ παρατείνετε τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ. Ἐκτὸς ἐὰν ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 61 εἶναι ὅτι δὲν ἰσχύει καθόλου τὸ ΝΑʹ ψήφισμα καὶ ὅτι νεκρανίσταται διὰ τοῦ ἄρθρου 61. Νομίζω, ὅτι ὀρθοτέρα εἶναι ἡ πρώτη ἐκδοχὴ καὶ ὅτι τὸ θεωρεῖτε ὡς ἁπλοῦν νόμον τοῦ ὁποίου παρατείνετε τὴν ἰσχὺν ἢ ἄλλως ἐπαναλαμβάνετε τὴν περὶ στερήσεως τῆς συντάξεως διάταξιν, πρὸς ἄρσιν πάσης ἀμφιβολίας. Ἀλλὰ τοῦτο σημαίνει πάντως, ὅτι διὰ νόμου, ἐπίσης, τὸν ὁποῖον ἐὰν θελήσῃ νὰ εἰσηγηθῇ ἡ Κυβέρνησις—καὶ ἡμεῖς; τὴν παρακαλοῦμεν νὰ εἰσηγηθῇ—καὶ ἐὰν θελήσῃ νὰ ψηφίσῃ ἡ Βουλὴ, διὰ νόμου ἐπαναλαμβάνω δύνανται νὰ διορθωθοῦν διὰ τὸ μέλλον τὰ ἄδικα ἀποτελέσματα τοῦ ψηφίσματος ΝΑʹ. Προσθέτω ὅτι θέματα ἐν γένει ἀφορῶντα τὴν προσωπικὴν θέσιν, ὄχι μόνον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων γενικῶς, ἀλλὰ καὶ εἰδικώτερον τῶν στρατιωτικῶν, ἦσαν καὶ εἶναι κατ’ ἀρχήν, θέματα νόμου. Ἀπόδειξις τὸ ἄρθρον 100 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος τὸ ὁποῖον λέγει, ὅτι μόνον ὁπότε καὶ ὅπως ὁ νόμος ὁρίζει, οἱ στρατιωτικοὶ στεροῦνται τοῦ βαθμοῦ των. Διότι ἀνέκαθεν ἡ ὀργάνωσις τοῦ Στρατεύματος καὶ αἱ θέσεις τῶν στρατιωτικῶν ἦσαν καὶ εἶναι ἀντικείμενον νόμου. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ εἶναι ἀντικείμενον Συνταγματικῆς διατάξεως. Ἐνδέχεται εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις πρὸς ἀνατροπὴν ὡρισμένων νομίμων καταστάσεων, ἢ ὡρισμένων ὑποκειμενικῶν δικαίων συνταγματικῶς καθιερωμένων ν’ ἀπαιτῆται Συνταγματικὴ Διάταξις, ηὐξημένου δηλαδὴ τυπικοῦ κύρους νόμος, ὅπως εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ ΝΑʹ ψηφίσματος, ὅπου ἀπαγορεύεται ἡ προσφυγὴ τῶν ἀδικουμένων εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Διὰ τὴν στέρησιν τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ δὲν ἀρκεῖ νόμος ἀλλὰ ἀπαιτεῖται ηὐξημένου τυπικοῦ κύρους διάταξις. Ἀλλ’ ἀσχέτως πάντων τούτων, ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἀνατραπείσης ἐννόμου τάξεως, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ διὰ Συνταγματικῆς διατάξεως, ἀλλὰ δύναται νὰ γίνῃ διὰ ἁπλοῦ νόμου. Τὸ ἄρθρον 100 τοῦ Συντάγματος ἀφήνει εἰς τὸν νομοθέτην τὴν ρύθμισιν τῶν θεμάτων τοῦ μισθοῦ, τῶν συντάξεων, τῶν βαθμῶν τῶν ἀξιωματικῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι τὸ ψήφισμα ΝΑʹ ἔχει τὴν ἔννοιαν, ὅτι διὰ νὰ μὴ ἠμπορῇ ποτὲ ἁπλοῦς νόμος εἰς τὸ μέλλον νὰ καταργήσῃ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ψηφίσματος, τίθεται μία διάταξις ηὐξημένου τυπικοῦ κύρους, ὥστε ἐπ’ ἄπειρον νὰ ἰσχύῃ καὶ νὰ χρειάζηται νέα Συνταγματικὴ Διάταξις διὰ νὰ τὴν ἀνατρέψῃ. Δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὴ ἦτο ἡ ἔννοια τοῦ ψηφίσματος ΝΑʹ. Τὸ ψήφισμα εἶναι μέτρον, καλῶς ἢ κακῶς, δικαιολογηθὲν ἀπὸ τὰς περιστάσεις καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ εἶναι περιωρισμένης χρονικῆς ἰσχύος. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι νομικὸν κώλυμα δὲν ἔχετε, ἐὰν θελήσητε ν’ ἀποδώσητε δικαιοσύνην εἰς τὰ θύματα τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ, ἐν προκειμένῳ, κυρίως εἰς τὰ θύματα τῶν οἰκογενειῶν, διότι θύματα ἐδῶ εἶναι αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ τῶν ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξέπεσαν τοῦ βαθμοῦ των. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ προσθέσω, ὅτι πιθανὸν καὶ μεταξὺ τῶν συναδέλφων τῆς παρούσης Βουλῆς νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ παλαιοῦ στρατιωτικοῦ, κατὰ τὰ τελευταῖα σαράντα ταραχώδη χρόνια τῆς ἱστορίας μας νὰ εὑρέθησαν, ἀσχέτως συγκρίσεως περιστάσεως, τὴν ὁποίαν δὲν κάμνω, νὰ εὑρέθησαν λέγω εἰς τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται οἱ ἄνθρωποι διὰ τοὺς ὁποίους ὁμιλῶ, αὐτοὶ ἢ αἱ οἰκογένειαί των. Θὰ ὑπάρχουν μεταξύ μας ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι θὰ εἶδον τὰς οἰκογενείας των νὰ στεροῦνται συντάξεως καὶ νὰ πεινοῦν διότι αὐτοὶ ἐξέπεσαν τοῦ βαθμοῦ των. Καὶ θὰ πρέπῃ νὰ ἀντιληφθῇ πᾶς τις ποία τραγῳδία ὑφαίνεται γύρω ἀπὸ τὴν οἰκογένειαν τοῦ διωκομένου στρατιωτικοῦ, οἰκογένειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἀνεύθυνη. Δι’ αὐτὸ νομίζω ὅτι θὰ ἠμποροῦσα νὰ κάμω ἀκόμη καὶ μίαν ἔκκλησιν πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ ὑπερπηδήσουν τοὺς τυχὸν νομικούς των δισταγμούς, οἱ ὁποῖοι πράγματι εἶναι ἀβάσιμοι καὶ νὰ αἰσθανθοῦν τὸ καθῆκον των διὰ τὸ μέλλον καὶ νὰ ἀποκαταστήσουν τὰ θύματα αὐτῆς τῆς τρομερῆς ἀναταραχῆς, τὴν ὁποίαν ἐπέρασε τὸ Ἔθνος. Δὲν εἶναι δίκαιον τὰ θύματα νὰ πληρώνουν, ὄχι κἂν ὑπάρχοντα ἁμαρτήματα τῶν ἀρχηγῶν τῶν οἰκογενειῶν, διότι οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἐδικάσθη ἢ κατεδικάσθη, ἀλλὰ νὰ πληρώνουν μίαν κατάστασιν διὰ τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀδικηθέντων δὲν ἔχει ἀπολύτως καμμίαν εὐθύνην.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χρηστάκος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§10Δ. ΧΡΙΣΤΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, σὲ ὅσα ὀρθὰ ἐξέθεσεν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Ε.Λ.Δ., ἔχω νὰ προσθέσω τοῦτο: Ἐπὶ μὲν τῆς συγκεκριμένης περιπτώσεως, ὅτι τὸ ζήτημα τῶν συντάξεων, δὲν εἶναι ζήτημα, ἐὰν ὄχι ἀπὸ νομικῆς, τοὐλάχιστον ἀπὸ ἠθικῆς ἀπόψεως, τὸ ὁποῖον μονομερῶς καὶ οἱονεὶ μὲ τὸ μαχαίρι κόπτεται μὲ κάποια τέλος πάντων, διὰ νὰ μὴ εἴπω αὐθαιρεσίαν, μὲ κάποιαν τάσιν ἀσπλαγχνίας, διότι ὁ συνταξιοῦχος ἐπὶ τέλους διὰ νὰ ἀποκτήσῃ σύνταξιν, ὑφίσταται μεγάλας κρατήσεις ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ ἑπομένως ὑπάρχει δικαίωμα ἠθικὸν κεκτημένον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπορεῖ νὰ στερηθῇ ἡ οἰκογένειά του. Ἀλλὰ ἀσχέτως πρὸς αὐτοὺς ὑπάρχει καὶ μία κατηγορία τῆς ἰδίας περιπτώσεως ἀνθρώπων ποὺ οὔτε ἐξέπεσαν, οὔτε ἐστερήθησαν τῆς συντάξεώς των καὶ ὅμως ἡ σύνταξίς των δὲν εἰσπράττεται ἀπὸ τὰς οἰκογενείας των, διότι ἐλέχθη εἰς τὰ ἐρωτήματα............................ (Δὲν ἠκούσθη). Ὄχι μόνον εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν ἀξιωματικῶν συνταξιούχων μὴ ὑποπεσόντων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ΝΑʹ ψηφίσματος, ἀλλὰ καὶ εἰς σειρὰν πολιτικῶν ὑπαλλήλων. Ἔχω καὶ μίαν ἄλλην περίπτωσιν. Διατὶ δὲν πληρώνεται τὸ μέρισμα, ἠρώτησα. Μοῦ ἀπήντησαν, ὅτι εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτὴν δὲν πληρώνεται τὸ μέρισμα τοῦ Ταμείου Προνοίας Δημοσίων Ὑπαλλήλων, διότι δὲν δίδεται ἡ σύνταξις. Αὐτὰ ἔγιναν εἰς βάρος δεκάδων, διὰ νὰ μὴ εἴπω χιλιάδων οἰκογενειῶν καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι αὐθαίρετα καὶ ἀντισυνταγματικά. Τώρα βέβαια εἶπα μίαν λέξιν. Εἰς τὸ τέλος εἶπα ἀντισυνταγματικά. Ὀφείλω νὰ σᾶς ὁμολογήσω, κύριοι βουλευταί, καὶ τὸ λέγω ἰδιαιτέρως πρὸς τοὺς κυρίους ὑπουργούς, ὅταν μεταχειρίζωμαι τὴν λέξιν «ἀντισυνταγματικὸν» ἐντρέπομαι, διότι μοῦ φαίνεται ὅτι κατήντησε καθεστὼς τῶν ἀστυνομικῶν καὶ διοικητικῶν ὀργάνων, τὸ ἀντισυνταγματικὸν νὰ εἶναι κανὼν καὶ ἠμπορεῖ ἡμεῖς ὁμιλοῦντες περὶ ἀντισυνταγματικότητος νὰ προκαλέσωμεν τὸν γέλωτα. Ἡ κατάστασις αὐτὴ πρέπει νὰ διορθωθῇ καὶ δὲν πρέπει μὲ μίαν βάσιν ἀλλοφροσύνης πολιτικῆς νὰ εὑρίσκωνται τόσοι ἄνθρωποι στερούμενοι ἑνὸς στοιχειώδους δικαίου των διὰ τὸ ὁποῖον εἰσέφεραν τὰ χρήματά των.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Χατζήμπεης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§12Σ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ προσθέσω λίγα τινα διὰ τὸ ἱστορικὸν μέρος τοῦ θέματος. Ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ὁμάδος ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι συνελήφθησαν κατὰ τὸ 1946, ὅταν ἀνεφάνη μία ὁμὰς ἀνταρτῶν περὶ τὸν Παρνασσὸν καὶ ἀνηρπάγησαν τὰ σπίτια τους. Μετετάγησαν τότε μὲ φύλλον πορείας, διότι ἦσαν εἰς τὸν πίνακα Βʹ εἰς ἕνα νησὶ τοῦ Αἰγαίου δι’ ἐκτέλεσιν ὑπηρεσίας ἀπὸ τὸ 1946. Ἀπὸ ἐκεῖ μετεφέρθησαν ἐξόριστοι εἰς τὴν Ἰκαρίαν καὶ ἐνεκλείσθησαν εἰς στρατόπεδον καὶ μετὰ ἀπὸ ἐκεῖ μετεφέρθησαν καὶ ἐνεκλείσθησαν εἰς τὰ σύρματα τῆς Μακρονήσου. Καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα οἱ ἀξιωματικοὶ ἦσαν ἔγκλειστοι εἰς διάφορα νησιά, στρατόπεδα καὶ φυλακάς. Ὅταν ἐνετάχθησαν εἰς τὰς συμμορίας δὲν περιελήφθησαν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ψηφίσματος. Ὁ νομοθέτης ἠθέλησε νὰ ἐπιβάλῃ κυρώσεις ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐβοήθησαν τοὺς συμμορίτας. Ἀλλὰ κατὰ ποῖον τρόπον ἐβοήθησαν αὐτοὶ οἱ ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἔγκλειστοι εἰς τὰ στρατόπεδα; Τὸ ΝΑʹ ψήφισμα ἐν πάσῃ περιπτώσει προβλέπει ὡρισμένας διαδικασίας. Ἐξέπεσαν τῆς συντάξεώς των χωρὶς νὰ τηρηθῇ καμμία διαδικασία καὶ χωρὶς νὰ γίνῃ καμμία ἀνάκρισις καὶ οὕτω ἀφῃρέθη ὁ μόνος πόρος τῆς ζωῆς των, ἡ σύνταξις, ποὺ αὐτή, κ. ὑπουργέ, δὲν εἶναι χαριστικὴ πρᾶξις τῆς Πολιτείας, εἶναι δικαίωμα τῆς ὑπηρεσίας αὐτῆς, τῆς πολυχρόνου ὑπηρεσίας, τὴν ὁποίαν προσέφερον εἰς τὴν Πατρίδα. Γνωρίζομεν πολὺ καλὰ ὅτι αἱ καταδιωκτικαὶ ἀρχαὶ οὐδὲν ἐφείσθησαν καὶ μὲ ἐντεταμένην προσπάθειαν, δὲν ἄφησαν κανένα ἄνθρωπον, ποὺ κατὰ διάνοιαν εἶχε σκεφθῇ πρὸς τ’ ἀριστερά. Οἱ ἀξιωματικοὶ αὐτοί, οὔτε ἐδιώχθησαν, οὔτε ἀνεκρίθησαν, οὔτε κατεδικάσθησαν. Ἦσαν ἁπλῶς ἐξόριστοι ἐκτοπισμένοι καὶ μὴ ἀρεστοὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἦσαν ἁπλῶς πολιτικοὶ ἀντίπαλοι. Ἔστω, χωρὶς διαδικασίαν, χωρὶς καταδίκην τοὺς ἀπεκόπη ἡ σύνταξίς των, ὁ μόνος αὐτὸς πόρος τῆς ζωῆς των. Τί πταίουν, ὅμως, κ. συνάδελφοι, τὰ παιδιά τους καὶ αἱ γυναῖκες τους, ἦταν καὶ αὐταὶ πολιτικοὶ ἀντίπαλοι; Σᾶς ὑπενθυμίζω καὶ μίαν ἄλλην περίπτωσιν τοῦ 1935. Τότε κατεδικάσθησαν ἀξιωματικοί, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ὅμως κατεδικάσθησαν ἀπὸ δικαστήρια, ἦσαν κατάδικοι καὶ δι’ αὐτὸ τοὺς περιεκόπη ἡ σύνταξίς των. Καὶ ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη ἔδωσε σύνταξιν εἰς τὰς οἰκογενείας των διὰ νὰ μὴ πεινάσουν. Νομίζετε, ὅτι ἐξυπηρετοῦνται τὰ συμφέροντα τὰ γενικά, ὅταν ρίπτωνται εἰς τοὺς δρόμους αἱ οἰκογένειαι αὐτῶν τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τὰ παιδιά των; Τί διέπραξαν αὐτὰ ἐναντίον τῆς Πολιτείας; Ἀκόμη ἔχω νὰ προσθέσω ὅτι ἐτιμωρήθησαν καὶ ἐστερήθησαν τῆς συντάξεως καὶ ἀξιωματικοὶ ἐξελθόντες ἐκ τῆς στρατιωτικῆς ἱεραρχίας. Ἐπὶ πλέον δὲ ἐστερήθησαν τῆς συντάξεώς των, κ. ὑπουργὲ καὶ κ. βουλευταί, ἀκόμη καὶ ἀνάπηροι ἀξιωματικοὶ τῆς λεγομένης τακτικῆς διαθεσιμότητος, οἱ ὁποῖοι ἐκέρδισαν τὸ ψωμί τους εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν, ποὺ θὰ ἦτο καλύτερον νὰ ἦσαν μανάβηδες καὶ χασάπηδες διὰ νὰ μὴ ἔχουν ἀνάγκην συντάξεως. Εἶναι ἀνάγκη ἐθνικὴ καὶ ἐθνικὸν καθῆκον νὰ ἀποκατασταθῇ τὸ δίκαιον καὶ νὰ δοθῇ ἄρτος τοὐλάχιστον εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν θυμάτων αὐτῶν.

§13Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπιτρέπετε μίαν ἐξήγησιν, διότι ἔχομεν καὶ ἡμεῖς μίαν εὐθύνην. Δικαιολογητικὸς λόγος νὰ γίνῃ τὸ ψήφισμα αὐτὸ ὑπῆρξεν ὅτι ἀξιωματικοὶ ἢ συνταξιοῦχοι εὑρίσκοντο μεταξὺ τῶν συμμοριτῶν καὶ ἐθεώρησεν ἡ Πολιτεία ὅτι θὰ ἦτο μία ἀντίφασις νὰ δίδῃ σύνταξιν εἰς πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἐμάχοντο, ἐναντίον τοῦ Κράτους. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἐλήφθη τὸ μέτρον αὐτό. Ὑπῆρξαν δισταγμοί, διότι εἶναι πάντοτε ἐνδεχόμενον νὰ πλήσωνται καὶ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἴσως δὲν συμμερίζονται τὰ φρονήματα τῶν κομμουνιστῶν, λόγῳ ὅμως τοῦ διεξαγομένου συμμοριακοῦ ἀγῶνος ἐθεωρήθη ἐπιβεβλημένον τὸ μέτρον αὐτό. Κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν του ὅμως ἀναμφισβητήτως ἔγινε παρερμηνεία ἢ ἐπέκτασις. Ἡ ἐκτόπισις ἀποτελεῖ προληπτικὸν μέτρον. Ἐὰν προσωρινῶς ἡ ἐπιτροπὴ ἀσφαλείας ἐθεώρησεν ὅτι ἕνα πρόσωπον θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκτοπισθῇ διὰ λόγους προληπτικούς, δὲν σημαίνει ὅτι αὐτὸ κατεδικάσθη καὶ ὅτι ἔδρασεν ἀντεθνικῶς, διότι ἐὰν ὑπῆρχον στοιχεῖα περὶ ἀντεθνικῆς δράσεως αὐτοῦ θὰ παρεπέμπετο εἰς τὸ Στρατοδικεῖον.

§14Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. ..... (ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος.)..... (θόρυβος κωδωνοκρουσίαι).....

§15Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Πέραν αὐτοῦ συνέβη, ἀξιωματικοὶ ἐν ἀποστρατείᾳ, εὑρισκόμενοι ἐν ἐκτοπίσει νὰ προβοῦν εἰς δηλώσεις ἀποκηρύξεως τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ νὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι, ἐν τῷ μεταξὺ εἶχον στερηθῆ τῆς συντάξεώς των, χωρὶς νὰ κατορθώσῃ ὁ ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως νὰ τοὺς ἀποδώσῃ τὰ συντάξεις των, παρὰ τὰς συστάσεις ποὺ ἐγένοντο ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργοῦ. Συνεπῶς ὑπάρχουν περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι χρήζουν ἐπανορθώσεως, διότι εἴτε ἐστερήθησαν πολλοὶ τῆς συντάξεώς των χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἀπόδειξις ἀντεθνικῆς δράσεως, εἴτε διότι ὑπάρχουν πολλοὶ οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς δηλώσεις καὶ ἐνῷ εἶναι πολῖται ἐλεύθεροι ἐν τούτοις ἔχουν στερηθῆ τῆς συντάξεώς των. Διὰ τοῦτο θέλω νὰ συνηγορήσω καὶ νὰ ὑποστηρίξω ὅτι δέον νὰ γίνῃ ἀναθεώρησις τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν διὰ νὰ ἀποδοθοῦν αἱ συντάξεις εἰς τὰ πρόσωπα τὰ ἀδικηθέντα. Θὰ ἠδύναντο ἄλλως τε νὰ θεωρηθοῦν αἱ τοιαῦται ἀποφάσεις ὡς πεπλανημέναι καὶ νὰ ἀκυρωθῶσι.

§16Σ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Ὑπάρχουν ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι μετεκλήθησαν ἀπὸ τὴν ἐκτόπισιν κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως, πένονται ὅμως ἐνῷ οἱ συνάδελφοί των τρώγουν ἕνα πιάτο φαΐ.

§17Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν ὀφείλεται ἡ ἀναγνώρισις, ὅτι προσεπάθησε νὰ διορθώσῃ μίαν δύσκολον κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη πράγματι δι’ ὡρισμένας οἰκογενείας ἀξιωματικῶν, θεωρηθέντων ὡς μετασχόντων καθ’ οἱονδήποτε τρόπον εἰς τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα. Αὐτὴ ἡ ἀναγνώρισίς μας ὀφείλεται διότι μέχρι σήμερον ἰσχύει τὸ Ν.Δ. 617, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐστεροῦντο τῆς συντάξεως οἱ ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι ἐθεωροῦντο καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μετασχόντες τοῦ συμμοριακοῦ ἀγῶνος καὶ τοῦτο ἐξαρτᾶται ἐξ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ὁμολογῶ ὅτι τοιαύτη ἀπόφασις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δὲν ἐξεδόθη. Τοῦτο ὅμως δὲν βαρύνει ἡμᾶς. Εὑρέθημεν πρὸ αὐτῆς τῆς δυσκολωτάτης καταστάσεως καὶ ἐλάβομεν εὐθὺς ἀμέσως νομοθετικὴν πρόνοιαν διὰ τοῦ νόμου περὶ συντάξεων καὶ ἐλύσαμεν τὸ ζήτημα αὐτὸ εἰς τὸ ἄρθρον 62 ἐδ. 2 ἐθεσπίσαμεν: «Αἱ διατάξεις ........ (ἀναγινώσκει)...........» Διότι εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ληφθοῦν τοιαῦται ἀθρόαι ἀποφάσεις, ἀποστερητικαὶ συντάξεως καὶ ἀπεφασίσαμεν νὰ τοὺς ἀναθέσωμεν εἰς τὸν ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, ὁ ὁποῖος ὑπευθύνως πλέον καὶ ἐπὶ τῇ βάσει ὡρισμένων πληροφοριῶν τῶν ὑπευθύνων ὀργάνων, θὰ ἀποφασίζῃ ποῖοι πρέπει νὰ στερηθοῦν ὡς μετασχόντες τοῦ συμμοριακοῦ ἀγῶνος. Ἔχω νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν ὅτι βάσει τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, μέχρι σήμερον ἔχουν παραπεμφθῆ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Τάξεως πλέον τῶν 1000 τοιούτων φακέλλων, διὰ νὰ ἐπιληφθῇ, εἶναι δὲ δεδηλωμένη ἡ προθυμία τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὰ πράγματα καὶ νὰ δικαιωθοῦν ὅσαι οἰκογένειαι πρέπει νὰ δικαιωθοῦν συντάξεως. Ἑπομένως ἡ ἀνησυχία ἡ σημερινὴ δὲν εἶναι δικαιολογημένη, διότι ἡ ὑπόθεσις εἰσῆλθεν εἰς τὸν δρόμον τῆς διευθετήσεως.

§18Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Λέγετε ἕνα πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἀληθὲς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πραγμάτων.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶσθε ἐγγεγραμμένος, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλήσητε. (Θόρυβος–κωδωνοκρουσίαι).

§20Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ἀντιπρόεδρος Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποσαφηνισθῇ ἡ ἔννοια τοῦ κανονισμοῦ, ὅταν πρόκειται περὶ ἀναφορῶν. Προκειμένου περὶ ἀναφορῶν ὁμιλεῖ ὁ ἐγγεγραμμένος, θὰ ἀπαντήσῃ ὁ ὑπουργός. Διακοπαί, παρεμβολαὶ μὴ ἐγγεγραμμένων εἰς τὴν ἀναφοράν, δὲν προβλέπονται ἀπὸ τὸν κανονισμόν. Ἑπομένως ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ τηρῆται ὁ κανονισμός, πρέπει νὰ συμμορφοῦνται πρὸς αὐτόν. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ παράκλησίς μας.

§21Σ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἀπήντησεν εἰς τὴν ἐρώτησιν, ἀπήντησεν ἐπὶ ἄλλου θέματος. Ἡμεῖς ἐρωτήσαμεν διὰ τοὺς ἀξιωματικοὺς ἐξορίστους καὶ τὰς οἰκογενείας των. Ἐπ’ αὐτοῦ θέλομεν ἀπάντησιν.

§22Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ (Ὑπουργὸς Δημ. Τάξεως). Ὅσον ἀφορᾷ ἐμὲ ὀφείλω νὰ δηλώσω εἰς τὴν Βουλὴν, ὅτι κατήρτισα ἐπιτροπὴν ἀπὸ ἀνωτέρους ἀξιωματικοὺς τῆς Ἀσφαλείας, ἡ ὁποία ἐλέγχει τοὺς ἀποστελλομένους εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Ἀσφαλείας φακέλλους ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀνεμίχθησαν εἰς τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα καὶ ἐκδίδει ἀποφάσεις τὰς ὁποίας κοινοποιεῖ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, διὰ τὴν ἐπανάληψιν τῶν συντάξεών των.

§23Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Διὰ τοὺς ἀξιωματικούς;

§24Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ (Ὑπουργὸς Δημ. Τάξεως). Γενικῶς δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐθεωρήθη ὅτι ἀνεμίχθησαν εἰς τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα. Ἐξετάζομεν μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ συμπαθείας τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς καὶ νὰ εἶναι βεβαία ἡ Βουλή, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἠδικήθησαν, θὰ εὕρουν τὸ δίκαιόν των. Ἀλλὰ παραλλήλως δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νὰ στρέφωνται κατὰ τῆς πατρίδος, νὰ ἔχουν τὴν ἀξίωσιν νὰ τοὺς παρέχωμεν σύνταξιν.

§25Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Δὲν ἀφορᾷ τὸν Χατζήμπεην, ὁ ὁποῖος εἶναι πολεμιστὴς ἀπὸ τὸ 1916.

§26Σ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργός, δὲν ἀπήντησεν ἐπάνω εἰς τὴν κακὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ΝΑʹ ψηφίσματος καὶ τὴν ἐξακολούθησιν τῆς περικοπῆς τῶν συντάξεων ἀπὸ τὰς οἰκογενείας τῶν ἀξιωματικῶν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς του πρὸς τὸν ὑπουργὸν Οἰκονομικῶν σχετικῶς μὲ τὴν ἀναδρομικὴν κατάταξιν εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ ἐπιτηδεύματος τῶν κατοίκων τῶν χωρίων Πολιτικῶν, Νεροτριβιᾶς, κλπ. Εὐβοίας.

§28Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Εἶναι εὔλογος ἡ διαμαρτυρία τῶν ἐπαγγελματιῶν τῶν κατοίκων Πολιτικῶν, Νεροτριβιᾶς, Καραβίτσης Εὐβοίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἀναδρομικὴν κατάταξίν των εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ ἐπιτηδεύματος διὰ τρία ἔτη μετὰ τὴν περιπέτειαν τὴν ὁποίαν ὑπέστησαν λόγῳ τοῦ συμμοριτισμοῦ καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ λάβῃ τὰ προσήκοντα μέτρα.

§29Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Παρακαλῶ νὰ μοῦ διαβιβασθῇ ἡ ἀναφορά.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπερδελῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς του πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Μεταφορῶν, δι’ ἧς αἰτεῖται πληροφορίας πόσοι ἐκ τῶν αὐτοκινητιστῶν ἔχουν ὑπὸ τὴν κατοχήν των καὶ ἰδιοκτησίαν των ἄνω τῶν δύο αὐτοκινήτων κ.λ.π.

§31Δ. ΜΠΕΡΔΕΛΗΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ κατατεθοῦν μαζὶ μὲ τὰ ζητούμενα στοιχεῖα καὶ αἱ 2043 κατὰ παρέκκλισιν ἐκδοθεῖσαι ἀποφάσεις ἀδειῶν φορτηγῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως ἀπὸ Ἰουλίου 1949 μέχρι 5 Ἰανουαρίου 1950. Ὁμοίως ὀνομαστικὸς κατάλογος τῶν 25 βυτιοφόρων κατὰ τὴν ἰδίαν ἐποχὴν ὡς καὶ τὴν κατάθεσιν αἰτήσεων ἐπὶ χορηγηθεισῶν ἀδειῶν λεωφορείων ἀστικῶν καὶ ὑπεραστικῶν γραμμῶν κατὰ τοὺς μῆνας Ὀκτώβριον, Νοέμβριον καὶ Δεκέμβριον τοῦ 1949 ὡς καὶ αἱ γνωμοδοτήσεις αὐτῶν.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν ὑπαλλήλων τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας Ἀθηνῶν.

§33Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ σύλλογος τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας Ἀθηνῶν, διαμαρτύρεται διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ νόμου 389]36 περὶ μισθολογικῆς των ἐξελίξεως. Νομίζω ὅτι εὑρίσκονται ἐν ἀπολύτῳ δικαίῳ καὶ παρακαλῶ νὰ ληφθῇ μέριμνα ὑπὲρ αὐτῶν, διότι παραμένουν στάσιμοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται διὰ τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου ὑπὲρ πάντα ἄλλον κλάδον.

§34Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Νομίζω ὅτι ἐλύθη τὸ ζήτημα ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ὑπαλλήλους αὐτοὺς διὰ τοῦ τελευταίου νόμου. Πάντως θὰ τὸ ἐξετάσω.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πέννας ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν συνδέσμων θυμάτων πολέμου Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, Κατερίνης κλπ., διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μελετωμένην περικοπὴν τῆς συντάξεώς των.

§36Π. ΠΕΝΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀφορᾷ τὴν κατάργησιν τῶν συντάξεων τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, εἶναι ἕνα θέμα τεράστιον καὶ πρέπει νὰ συνδυασθῇ μὲ τὴν ὅλην συζήτησιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ συντάξεων. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν νὰ διαβιβασθῇ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, διὰ νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰ ζητήματα ταῦτα.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς κατωτέρων ἀποστράτων ἀξιωματικῶν Ἀθηνῶν, πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν.

§38Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Πρόκειται περὶ μιᾶς ἀναφορᾶς τῶν κατωτέρων ἀποστράτων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ὅπως κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ νόμου ὑπολογισθοῦν τὰ πολεμικὰ ἔτη διπλᾶ. Εἶναι ἕνα ζήτημα τὸ ὁποῖον εἶναι δικαιότατον καὶ θὰ ἀπασχολήσῃ βεβαίως καὶ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν, ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ ζήτημα τῆς συντάξεως καὶ θὰ ἀπασχολήσῃ καὶ τὴν Βουλήν. Εἶναι ἀνάγκη νομίζω ὁ χρόνος ὁ πολεμικὸς νὰ ὑπολογίζηται διπλοῦς, διότι πράγματι δὲν ἔχουν τὴν αὐτὴν ἀξίαν αἱ πολεμικαὶ ἐπιχειρήσεις, εἰς τὰς ὁποίας συμμετέσχον οἱ ἀξιωματικοὶ ἐν καιρῷ πολέμου, μὲ τὴν ὑπηρεσίαν τῶν μετόπισθεν ἢ εἰς ὡρισμένας ὑπηρεσίας. Εἶναι καθῆκον ἐθνικὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ αἴτημα αὐτό· μέχρι σήμερον αἱ πολεμικαὶ ὑπηρεσίαι ὑπελογίζοντο διπλαῖ, διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπολογισθῇ ἐξ ἴσου ὁ χρόνος τῆς μάχης μὲ τὸν χρόνον τῶν μετόπισθεν.

§39Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, χαίρω διότι μοῦ δίδεται ἀφορμὴ νὰ κάμω μίαν διευκρίνησιν. Ἐδημιουργήθη ἕνας θόρυβος, ὅτι ὁ νέος συνταξιοδοτικὸς νόμος καταργεῖ τὰ πολεμικὰ χρόνια, ὅτι καταργεῖ τὰ χρόνια τῆς ἀποκαταστάσεως, ὅτι καταργεῖ τὰ ἔτη ἐθελουσίας ἐξόδου. Δὲν εἶναι τοῦτο ἀληθές. Ὁ συνταξιοδοτικὸς νόμος ἐσεβάσθη ὅλους τοὺς προηγουμένους συνταξιοδοτικοὺς νόμους καὶ τὰ ἔτη αὐτὰ τὰ πολεμικὰ καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως καὶ τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου καὶ ὅλα τὰ πλασματικὰ ἔτη τὰ ἐχαρακτήρισεν ὡς ἔτη συντάξεως καὶ διὰ τοῦτο παρεδέχθη, ὅτι ὅσοι ἀπέκτησαν δικαίωμα συντάξεως, ἐξακολουθοῦν νὰ τὸ διατηροῦν τὸ δικαίωμα αὐτό. Ὁ συνταξιοδοτικὸς νόμος συνεπῶς καὶ τὰ πολεμικὰ ἔτη τὰ ἐχαρακτήρισεν ὡς διπλᾶ καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν συνταξιούχους μὲ 35 καὶ 25 χρόνια, μὲ πραγματικὴν δὲ ὑπηρεσίαν 5–10–15 ἐτῶν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ὁ συνταξιοδοτικὸς νόμος, εἶναι ὅτι διετίμησε τὸν χρόνον ὡς εἶχε δικαίωμα, τὰ διετίμησε διαφόρως. Παρεδέχθη ὅλα τὰ ἔτη συντάξιμα, ἀπένειμε δικαίωμα συντάξεως, ἀλλὰ εἰς τὴν διατίμησιν τῶν ἐτῶν προκειμένου νὰ πληρωθῇ σύνταξις, ἔκρινε διαφόρως τὰ πραγματικὰ χρόνια, ἀπὸ ὅτι ἔκρινε τὰ ἄλλα τὰ διπλᾶ τῆς ἀποκαταστάσεως ἢ τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ὁ νόμος δὲν ἐβάδισε κατὰ τὸν τρόπον ποὺ χαρακτηρίζουν τινὲς ἐπιπολαίως καὶ ἀμελετήτως, ἀλλὰ μετὰ πολλῆς περισκέψεως, συνέσεως, φειδοῦς καὶ ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν κατάστασιν τῶν συνταξιούχων. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν πολὺ μᾶς ἐβοήθησεν ἡ ἀπόφασις τοῦ ἀνωτάτου στρατιωτικοῦ συμβουλίου τοῦ 1949 περὶ ἀναγνωρίσεως προνομίων τῶν διοικησάντων πολεμικὰς μονάδας. Αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς: «... .......... (Ἀναγινώσκει).......... Θέλομεν μὲ αὐτὸ νὰ ἀποδείξωμεν τί εἶπεν ἡ Ἀνωτάτη Διοίκησις τοῦ στρατοῦ καὶ τί μέσα συνέστησε. Συνεπῶς ὁ νόμος οὗτος δὲν κάμνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀκολουθῇ τὰς συστάσεις τοῦ συμβουλίου, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν ἀνωτάτην ἡγεσίαν τοῦ στρατοῦ. Κύριοι συνάδελφοι ὁ νόμος οὗτος εὑρίσκεται εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ θὰ ἔλθῃ μετ’ ὀλίγον πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλήν, ὁπότε θὰ ἔχωμεν τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐπιφέρωμεν τὰς δυνατὰς μεταβολάς. Πάντως θὰ ἤθελα νὰ συστήσω εἰς τοὺς κ. συναδέλφους νὰ μὴ ἐπιμείνωσιν εἰς τὴν μεταβολὴν τῶν ἀρχῶν τοῦ νομοσχεδίου, διότι τυχὸν μεταβολὴ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ νόμου.

§40Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἀσφαλῶς ὅπως ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς εἶπεν, ὁ νόμος θὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλήν, πλὴν ὅμως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐρωτῶ εἶναι ἂν ὑπολογίζωνται ὡς διπλᾶ τὰ ἔτη τῆς πολεμικῆς ὑπηρεσίας αὐτῶν.

§41Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Μάλιστα. Ὑπολογίζονται διπλᾶ.

§42Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ὑπολογίζονται διπλᾶ, ἀλλὰ διατιμῶνται εὐθηνότερον. Κατά τίνα λογικὸν εἱρμὸν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν ὅτι τὰ ἔτη αὐτὰ διατιμῶνται εὐθηνότερον; Ἔχω ἀκόμη νὰ ἀπαντήσω, κ. ὑπουργέ, ὅτι ἡμεῖς δὲν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δεχώμεθα ὑποδείξεις οἱουδήποτε συμβουλίου καὶ οἱωνδήποτε προσώπων, ἀλλὰ ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζωμεν ἐλευθέρως τὴν σκέψιν μας. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. ὑπουργέ, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐκάθητο εἰς τοῦ Ζαχαράτου, νὰ ὑπολογίσῃ τὰ ἔτη τῆς ὑπηρεσίας του καθ’ ὅμοιον τρόπον μὲ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἐπολέμα εἰς τὸν Γράμμον καὶ ἀλλαχοῦ.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Δήμου Χαλκιδαίων.

§44Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Θερμῶς συνηγορῶ ὑπὲρ τοῦ δικαίου αἰτήματος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Δήμου Χαλκιδαίων, ὅπως ὁ ἀγωγὸς ὁ μέλλων νὰ φέρῃ τὰ ὕδατα Ὑλίκης εἰς Ἀθήνας, διέλθῃ ἐκ τῶν παρευβοϊκῶν ἀκτῶν διὰ τὴν ὕδρευσιν τῆς πόλεως Χαλκίδος.

§45Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπουργὸς Δημ. Ἔργων). Ἔχω νὰ πληροφορήσω τὸν συνάδελφον κ. Καλλίαν, ὅτι ἔστειλα γραπτὴν καὶ λεπτομερῆ ἀπάντησιν εἰς τὴν ἀναφορὰν ταύτην, ἡ ὁποία ἐλπίζω ὅτι θὰ τὸν ἱκανοποιήσῃ πλήρως.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 45 διαγράφεται, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Γρηγορίου. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 46. Ὁ κ. Σπυρόπουλος ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς ἐθνικοῦ συνδέσμου ἐφέδρων ἀξιωματικῶν Καστορίας.

§47Γ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. Οἱ ἔφεδροι ἀξιωματικοὶ ζητοῦν ὅπως τύχουν εὐεργετημάτων διὰ τὰς ὑπηρεσίας τὰς ὁποίας προσέφεραν εἰς τὴν Πατρίδα. Ἔχουν ὑποβάλει ἓν ὑπόμνημα τὸ ὁποῖον ἔχω καὶ εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρουν λεπτομερῶς τὶ ζητοῦν. Τὰ αἰτήματά των εἶναι δικαιότατα καὶ τὰ ὑποστηρίζω καθ’ ὁλοκληρίαν. Ζητοῦν νὰ ληφθῇ νομοθετικὴ μέριμνα διὰ τὴν ἀνεύρεσιν ἐργασίας. Νὰ ληφθῇ μέριμνα ἵνα οἱ κατὰ τόπους Δῆμοι καὶ Κοινότητες παραχωρήσουν καλλιεργησίμους γαίας καὶ εἰς αὐτούς, εἰς δὲ τὰς πόλεις μικρὰς ἐκτάσεις πρὸς ἀνέγερσιν κατοικιῶν. Ζητοῦν ἐπίσης νὰ ἔχουν ἠλαττωμένον κατὰ τὸ ἥμισυ τὸ εἰσιτήριον κατὰ τὰ ταξείδια των. Ζητοῦν ἐπίσης χορήγησιν ἀδείας εἰς αὐτοὺς ὁπλοφορίας ἵνα εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀμυνθοῦν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἀπέναντι ἀνατρεπτικῶν στοιχείων. Ζητοῦν ἐπίσης νὰ προάγωνται οἱ ἔφεδροι μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ταγματάρχου. Ζητοῦν νὰ ἱδρυθοῦν ταμεῖα προικοδοτούμενα ἀπὸ τὰ σώματα στρατοῦ. Ζητοῦν ἐπίσης νὰ τυγχάνουν δωρεὰν νοσηλείας καὶ αὐτοὶ καὶ ἡ οἰκογένειά των. Τέλος διὰ νὰ μὴ ἀναφέρω περισσότερα ὑποβάλω τὸ ὑπόμνημα αὐτὸ καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅπως κάμῃ δεκτὴν τὴν ἀναφοράν.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ συνεταιρισμοῦ ἀποκαταστάσεως καλλιεργητῶν Ἐπανομῆς, ζητούντων ἄμεσον ἀπαλλοτρίωσιν ἢ μίσθωσιν τῶν Μοναστηριακῶν κτημάτων.

§49Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Ὑποστηρίζων ἀναφορὰν ἀποκαταστάσεως καλλιεργητῶν Ἐπανομῆς δι’ ἧς ζητεῖται ἡ ἄμεσος ἀπαλλοτρίωσις Μοναστηριακῶν κτημάτων Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Ἀναστασίας, γενικεύεται τὸ ζήτημα καὶ δι’ ὅλας τὰς Μονὰς ἐν Ἑλλάδι. Αἱ Μοναὶ κύριοι, κατέχουν χρόνια κτήματα τὰ ὁποῖα παραμένουν οὐσιαστικῶς ἀκαλλιέργητα, ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν Ἱερὰν Μονὴν Τοπλοῦ τῆς Κρήτης, ὅπου τὰ ⅗ τῶν κτημάτων παραμένουν ἀκαλλιέργητα· σημειώσατε ὅτι ἡ ἔκτασις τῶν κτημάτω· αὐτῶν ἀνέρχεται εἰς 30 χιλιάδες στρέμματα. Ἐκ τούτων 15 χιλ. στρέμματα παραμένουν ἀκαλλιέργητα τὰ δὲ ἄλλα καλλιεργοῦνται μερικῶς, εἰς δὲ τὴν Μονὴν παραμένουν μόνον δύο καλόγηροι, οἵτινες δὲν ἐνδιαφέρονται διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τῶν κτημάτων. Καὶ τοῦτο καθ’ ἣν στιγμὴν πέριξ τῆς Μονῆς ὑπάρχουν 5 χωρία, οἱ κάτοικοι τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι εἶναι ἀκτήμονες. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν διδάσκεται, ὅτι ὁ ἔχων 2 χιτῶνας πρέπει νὰ δίδῃ τὸν ἕνα, δὲν εἶναι δυνατὸν μία Μονὴ νὰ ἔχῃ 30 χιλ. στρέμματα καὶ παρακείμενοι γεωργοὶ νὰ μὴν ἔχουν οὔτε ἕνα στρέμμα. Πρέπει νὰ ληφθῇ νομοθετικὴ μέριμνα διὰ τὴν διανομὴν τῶν κλήρων τούτων τῶν Μονῶν.

§50Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κατὰ τὴν τελευταίαν μου μετάβασιν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἶχον ὀχλήσεις διὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀπαλλοτριώσεως τοῦ Μετοχίου Κριστιανιὰ τῆς Μονῆς Ἁγίας Ἀναστασίας, διὰ τὴν γεωργικὴν ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων τῆς περιφερείας τῆς Ἐπανομῆς. Ὑφίστανται ὅμως κωλύματα καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἀπαλλοτρίωσις· καὶ διὰ τὴν ἐκμίσθωσιν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκδοθῇ διάταγμα, ἀλλὰ καὶ τοῦτο εἶναι δυσχερὲς προκειμένου περὶ Μονῶν, αἱ ὁποῖαι θεωροῦνται ἱστορικαὶ κατὰ τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας. Πρόκειται νὰ καταρτισθῇ διάταγμα καὶ διὰ τοῦτο ἔχω ἔλθει εἰς συνεννοήσεις μετὰ τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου τῆς Παιδείας, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ συνυπογράψῃ τὸ διάταγμα τοῦτο. Πάντως ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ὑφίστανται ἀντιρρήσεις ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου τῆς Παιδείας. Ἐλπίζω ἐντὸς μικροῦ χρονικοῦ διαστήματος νὰ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς ἀνακοινώσω τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας, ὁπότε καὶ θὰ ἔλθῃ τὸ ζήτημα πρὸς ρύθμισιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ ληφθῇ μέριμνα πρὸς ἀποκατάστασιν τῶν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν.

§51Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω, κύριε ὑπουργέ, ὅτι παραμένουν ἀναξιοποίητα, χέρσα, τὰ κτήματα τὰ Μοναστηριακά.

§52Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Θὰ πρέπῃ, σᾶς εἶπον, νὰ περιμένωμεν τὴν ἀπάντησιν τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ μετὰ νὰ ρυθμίσωμεν τὸ ζήτημα.

§53Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας). Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἁπλοῦν ἀπὸ ἀπόψεως νομικῆς. Ὑφίσταται ἀπὸ ἐτῶν καὶ ἠσχολήθη καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας μὲ αὐτό, διότι ἐπὶ ἀναγκαστικῆς μισθώσεως ἐκκλησιαστικῶν κτημάτων, γενομένης ἀπὸ τὴν διοίκησιν, ἠσκήθη προσφυγὴ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας μὲ θέμα ὅτι ὁ νόμος εἶναι ἀντισυνταγματικός, ἐπειδὴ στερεῖ τῆς ἰδιοκτησίας τὴν Ἐκκλησίαν. Ὑπεστηρίχθη ὅτι στερεῖ τὴν ἰδιοκτησίαν, ὄχι εὐθέως, ἀλλὰ διὰ τῆς μεθόδου τῆς μακροετοῦς ἀναγκαστικῆς μισθώσεως. Ἢ στερεῖς τὴν ἰδιοκτησίαν ἢ ἀφαιρεῖς τὴν κυριότητα ἢ ἐμποδίζεις τὴν νομικὴν χρῆσιν τοῦ ἀκινήτου διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς, ὑπεστήριζε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ὅτι εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό. Ἡ συζήτησις ἦτο μακρά, παρέστην τυχαίως ἐκεῖ ὡς δικηγόρος, παρακολουθῶν ἄλλας ὑποθέσεις καὶ ἐνθυμοῦμαι τὴν μακρὰν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας δὲν ἔταμε εὐθέως τὸ ζήτημα. Ἠκύρωσε τὴν πρᾶξιν τῆς διοικήσεως διὰ τυπικοὺς λόγους, διὰ τὸν λόγον δηλαδὴ ὅτι τὸ νομοθέτημα τὸ βασικὸν διὰ νὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογήν, ἔπρεπε νὰ ἐπακολουθήσῃ ἔκδοσις ἐκτελεστικοῦ διατάγματος, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχεν ἐκδοθῆ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἠκύρωσε τὴν πρᾶξιν, ἀλλὰ δὲν ἔταμε τὸ θέμα. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι τὸ θέμα νομικῶς εὑρίσκεται ἐκκρεμές, εἶναι γνωστὸν τὸ θέμα, εἶναι λεπτόν, εἶναι λεπτότατον καὶ δὲν δύναται νὰ λυθῇ μόνον ἐπὶ τῇ βάσει πολιτικῶν κριτηρίων, δηλαδὴ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς σκοπιμότητος. Καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας καὶ ἐγὼ ἔχομεν ὅλην τὴν συμπάθειαν νὰ δοθῇ ἡ γῆ εἰς τοὺς γεωργούς. Ἀλλὰ ἔχομεν καὶ τὸν φραγμὸν ἐκ τοῦ Συντάγματος, τὸν ὁποῖον δὲν δυνάμεθα νὰ παραβῶμεν. Θὰ μελετηθῇ τὸ πρᾶγμα ἀπὸ πάσης ἀπόψεως καὶ ὅ,τι εἶναι σύμφωνον πρὸς τὸ Σύνταγμα, ἐκεῖνο θὰ πράξωμεν, διότι ἐὰν ἐκδώσωμεν ἀντισυνταγματικὴν πρᾶξιν, ἡ Κυβέρνησις καὶ τοὺς ἐνδιαφερομένους δὲν βοηθεῖ, ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτόν της ἐκθέτει.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζάρας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ἑνώσεως ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου ἀμάχου πληθυσμοῦ Θεσσαλονίκης.

§55Γ. ΖΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει μία ἀναφορὰ τῆς Ἑνώσεως ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου ἀμάχου πληθυσμοῦ. Παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει τὴν μεγάλην αὐτὴν κατηγορίαν τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, διότι χρῄζει ἰδιαιτέρας μελέτης καὶ παρακαλεῖται ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ τὸ μελετήσῃ.

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§57Α. ΣΒΩΛΟΣ. Τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ θέματος, κ. Πρόεδρε, εἶναι ὅτι τὸ θέμα τοῦτο ἑνώνει τὰ δύο ἄκρα τῆς Βουλῆς (γέλωτες) καὶ εἶμαι σύμφωνος καὶ ἐγὼ καὶ συνιστῶ τὴν λῆψιν μέτρων ὑπὲρ τῶν θυμάτων πολέμου ἐκ τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἐφέδρων Πολεμιστῶν ζώνης ἐπαφῆς πρόσω 40–41.

§59Α. ΣΒΩΛΟΣ. Πρόκειται περὶ τμήματος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μίαν ἐξαιρετικὴν θέσιν εἰς τὸν κόσμον τῶν ἀπολυθέντων ὑπαλλήλων, διότι εἶναι πολεμισταὶ τοῦ πολέμου τοῦ 1940–1941 καὶ ἑπομένως θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ δι’ αὐτοὺς μία ἐξαιρετικὴ πρόνοια καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐξετάσουν τὸ αἴτημά των καὶ νὰ λάβουν ὑπ’ ὄψει των τὰ δίκαια τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ νὰ προβοῦν εἰς τὰς καταλλήλους ἐνεργείας διὰ τὴν τακτοποίησιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζάρας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§61Γ. ΖΑΡΑΣ. Τὸ ζήτημα τῶν ἀξιωματικῶν τόσον τῶν ἐφέδρων ὅσον καὶ τῶν μονίμων εἶναι ζήτημα γενικὸν κ. Πρόεδρε... (ὁμιλῶν ἀπὸ τὴν θέσιν του δὲν ἀκούεται).

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§63Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφορὰν αὐτὴν καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως τὴν προσέξῃ ἰδιαιτέρως.

§64Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι γενικόν, δὲν ἀφορᾷ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἀπορῶ πῶς ἀπευθύνεται πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης ἀμφιβάλλω, ἐὰν ἔχῃ ἔστω καὶ ἕναν ὑπαγόμενον εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτήν. Συνεπῶς, μὴ ἔχων τὰ στοιχεῖα ποὺ χρειάζωνται διὰ τὴν διαφώτισιν τοῦ θέματος, δὲν δύναμαι νὰ δώσω ἀπάντησιν.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζάρας ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Καλαμῶν, ζητοῦντος τὴν ἵδρυσιν Ἐφετείου εἰς τὴν πόλιν των.

§66Γ. ΖΑΡΑΣ. Νομίζω, ὅτι ἡ Δικαιοσύνη χωλαίνει καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Μεσσηνίας καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Δυτικῆς Πελοποννήσου, ἔχουν τὴν ἀξίωσιν νὰ συσταθῇ ἕνα Ἐφετεῖον εἰς τὰς Καλάμας. Παρακαλεῖται ὁ ἁρμόδιος κ. ὑπουργὸς νὰ ἐξαντλήσῃ τὸ ἐνδιαφέρον του, διότι οἱ κάτοικοι ταλαιπωροῦνται... ... (ὁμιλεῖ ἀπὸ τῆς θέσεώς του μὴ ἀκουόμενος).

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν

καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 9 ἐπερωτήσεως.

§68Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἀπουσιάζει ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ παρακαλῶ νὰ ἀναβληθῇ.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. Ὁ κ. Σακελλαρίου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεώς του πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τὴν μὴ λῆψιν τῶν προκυπτόντων μέτρων ἔναντι τῆς Κ.Ε.Π. διὰ τὴν ὑπ’ αὐτῆς καταβολὴν καταλογισθέντων ποσῶν δυνάμει καταλογιστικῶν ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ.

§70Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Τὸ θέμα τῆς παρούσης ἐπερωτήσεως, κύριοι βουλευταί, εἶναι καὶ σοβαρὸν καὶ πολύπλοκον. Σοβαρὸν μὲν εἶναι διότι ἐνδιαφέρει σύμπαντα τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀπὸ τοῦ ἀνωτάτου ἄρχοντος μέχρι τοῦ τελευταίου ἀγρότου καὶ ἀπὸ τοῦ πρώτου μεγιστάνου τοῦ πλούτου μέχρι τοῦ τελευταίου ἐργάτου καὶ ἀπὸ οἱουδήποτε κατοίκου τῆς Ὀλβίας ταύτης περιοχῆς τῶν Ἀθηνῶν μέχρι τῶν πλέον ἀπομεμακρυσμένων ἐπαρχιῶν τῆς ἐπικρατείας, ὅλοι εἴμεθα δοῦλοι μιᾶς κοινοπραξίας, ἡ ὁποία μονοπωλιακῶς προμηθεύεται, μεταφέρει, καὶ διακινεῖ τὸ κυριώτερον εἶδος, τὸ ὁποῖον εἰς τὰς συγχρόνους πολιτείας ἔχει σημασίαν διὰ τὴν ἐθνικὴν ζωήν, τὰ πετρελαιοειδῆ, τὰ ὁποῖα δικαίως εἰς ὅλας τὰς χώρας ἀποκαλοῦνται πλέον ὅτι ἀποτελοῦν αὐτο τὸ αἷμα τῶν χωρῶν, διότι ἀποτελοῦν τὸ κυριώτερον κίνητρον πάσης προσπαθείας, διότι εἴτε διὰ τὴν μεταφορὰν τῶν προϊόντων εἴτε τὴν μεταφορὰν ἡμῶν αὐτῶν, θὰ χρειασθοῦν ἀεροπλάνα, αὐτοκίνητα, ἀτμόπλοια, βενζινόπλοια, τὰ ὁποῖα, εἴτε κινούμενα, εἴτε λιπαινόμενα πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν πετρελαιοειδῆ. Καὶ διὰ τὴν ἰδιωτικήν μας ζωήν, διὰ τὸ μαγείρευμα, διὰ τὸν φωτισμόν, πάλιν ὑποκείμεθα εἰς τὴν δουλείαν ταύτην. Συνεπῶς, τὸ ζήτημα εἶναι γενικόν, ἀλλὰ εἶναι καὶ πάρα πολὺ πολύπλοκον, διότι λόγῳ τῶν τεραστίων κεφαλαίων, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν οἱ Ὀργανισμοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὰ πετρελαιοειδῆ, ἀποτελοῦν, ἐὰν δὲν γίνεται ἀσφαλὴς ἔλεγχος ἐπὶ τῆς διαχειρίσεως αὐτῶν, ἀποτελοῦν κίνδυνον, διότι μολύνουν πολλοὺς καὶ δυστυχῶς εἰς τὴν χώραν ταύτην δὲν δυνάμεθα νὰ ὑπερηφανευώμεθα, ὅτι μέχρι τῆς ὥρας διήλθομεν ἀμόλυντοι ἀπὸ τὴν λιπαρὰν ταύτην ἐπίδρασιν τοῦ «γκροὺπ» αὐτοῦ τῆς κοινοπραξίας, ἀφοῦ μέχρις ἡμῶν ἦλθε τὸ ζήτημα, καὶ ὑπουργὸς παρεπέμφθη διὰ ἕνα τοιοῦτον θέμα. Κατὰ τοῦτο, λοιπόν, νομίζω, ὅτι τὸ ζήτημα εἶναι μεγάλης σημασίας καὶ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ, διότι ἐὰν δὲν λυθῇ, μὲ τὴν ἐκμετάλλευσιν, ἡ ὁποία γίνεται, ἐπιζητοῦντες τὴν ἐλάττωσιν τοῦ κόστους τῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὅλοι μας ἀκούομεν καθημερινῶς, καὶ ἔχοντες μίαν κοινοπραξίαν, ἡ ὁποία ἀσυστόλως κατακλέπτει τὸ δημόσιον καὶ τὸ κοινόν, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐλπίζωμεν οὐδὲ πόρρωθεν ὅτι δυνάμεθα ἱκανοποιητικῶς νὰ λύσωμεν τὸ ζήτημα τοῦτο. Πολλάκις καὶ διὰ τοῦ τύπου, κατὰ Ἰούλιον 1947 καὶ κατὰ Μάρτιον 1949, ἐπεζήτησα νὰ διαφωτίσω καὶ συγκινήσω τὴν κοινὴν γνώμην ἐπὶ τῆς γενομένης ἐκμεταλλεύσεως, τῆς ἀσυστόλου κλοπῆς καὶ τῆς ἀσυστόλου παραβάσεως καὶ τῶν πλέον στοιχειωδῶν νόμων εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Καὶ κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Βουλήν, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1949, ἐπεζήτησα νὰ συζητηθῇ τὸ ζήτημα ὑπ’ αὐτῆς, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν ἤχθη εἰς πέρας ἡ συζήτησις, οὐδὲ κἂν ἤκουσα τὴν ἀπάντησιν τῶν τότε ὑπουργῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, λοιπόν, νὰ σᾶς ἀναπτύξω τὸ ζήτημα, διὰ νὰ κατατοπισθῇ ἡ Βουλή. Διότι πρέπει, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ σοβαρῶς ὑπ’ ὄψει τὴν κατάστασιν τὴν σημερινήν, διότι δημιουργεῖ κοινωνικοὺς κινδύνους καὶ διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρατείνεται μία κατάστασις οὑτωσί λυμαινομένη τὸ πανελλήνιον. Προπολεμικῶς τὰ πετρελαιοειδῆ διεχειρίζοντο ἀπὸ τέσσαρας μεγάλας ἑταιρίας (Σόκονυ, Σέλλ, Σόκομπελ καὶ Στεάουα), αἱ ὁποῖαι μονοπωλιακῶς σχεδὸν τότε, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ Κράτους καὶ ἔχουσαι συναγωνιστὰς Ἕλληνας ἐμπόρους, ἐπρομηθεύοντο καὶ διεχειρίζοντο τὰ πετρελαιοειδῆ. Ὑπῆρχε δὲ πάντοτε συναγωνισμὸς μεταξὺ των εἰς τρόπον, ὥστε νὰ μὴ ἔχωμεν τὰ κακὰ ποὺ ἔχομεν σήμερον. Διαρκούσης τῆς πολεμικῆς περιόδου καὶ ἐνῷ—παρακαλῶ νὰ προσέξητε τὴν παρατήρησίν μου—κατεκερματίσθησαν αἱ Ἑλληνικαὶ ἑταιρίαι—δὲν ἀφέθη πλωτὸν μέσον, καμμία ἐγκατάστασις ἐπὶ ὅλων τῶν εἴτε ἐπὶ τῆς ξηρᾶς, εἴτε ἐπὶ τῆς θαλάσσης μέσων μεταφορᾶς—προνομιακῶς κατὰ τὸν τρομερὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1941, ὅταν ἐβομβαρδίζετο καὶ ἐφλέγετο ὅλη ἡ παραλία τοῦ Σαρωνικοῦ, αἱ μόναι ἐγκαταστάσεις ποὺ ἔμειναν ἀνέπαφοι ἦσαν αἱ ἐγκαταστάσεις τῶν ξένων Ἑταιριῶν. Ἔρχεται ὁ κατακτητής, καταλαμβάνει τὴν χώραν καὶ περιέργως, εὑρέθησαν ἀμέσως Γερμανοί, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον τὴν διαχείρισιν τῶν Ἑταιριῶν, ὡς ἐὰν ἦσαν προητοιμασμένοι ἐκ τῶν προτέρων· τὰ δὲ καύσιμα ποὺ παρέλαβον ἐκεῖθεν ἐχρησιμοποιήθησαν εἰς τὴν μάχην τῆς Κρήτης, ποὺ τόσον ἐστοίχισεν εἰς τοὺς συμμάχους καὶ τὴν Ἑλλάδα. Ἀναχωρεῖ ὁ κατακτητής, καταστρέφων τὰ πάντα καὶ πάλιν διασώζονται αἱ ἐγκαταστάσεις τῶν ξένων Ἑταιριῶν, τὰς ὁποίας ἐφωδίασε κατὰ τὴν κατοχὴν δι’ ὅλων τῶν μέσων τῶν Ἑλληνικῶν Ἑταιριῶν, ἐπιταχθέντων εἰς ὄφελος τῶν ξένων Ἑταιριῶν. Μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ Κράτους θὰ ἀνέμενε κανείς, ὅτι κάποια δικαιοσύνη θὰ ἐπήρχετο εἰς τὴν μονοπωλιακὴν καὶ ἀσύστολον ἔν τισι ἀπέναντι τῆς χώρας μας, διαχείρισιν τῶν πετρελαιοειδῶν. Ἐν τούτοις παρουσιάζεται, πρὶν ἀκόμη τὸ Κράτος συνέλθῃ ἀπὸ τὴν κατοχήν, πρὶν ἀκόμη ὑποστῇ τὴν θύελλαν τοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος, ἕνας λοχαγός, ἀκούων εἰς τὸ ὄνομα Σίμσον, εἰς τὴν στρατιωτικὴν ὑπηρεσίαν τοῦ στρατηγοῦ Σκόμπυ, θεωρούμενος εἰδικὸς ἐπὶ τῶν πετρελαιοειδῶν καὶ δῆθεν ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν διακίνησιν τῶν πετρελαιοειδῶν, τὰ ὁποῖα τότε ἐχορήγει ἡ στρατιωτικὴ ὑπηρεσία, ἐσχημάτισεν ἕνα «γκροὺπ» πάλιν ἀπὸ τοὺς ἰδίους ἀνθρώπους, δικαιολογουμένους ὅτι μόνον οὗτοι εἶχον μέσα μεταφορᾶς καὶ ἀποθηκεύσεως. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὅμως διαπιστοῦται ἡ ἀδικία ἡ γενομένη καὶ ἡ ἀνισότης μεταχειρίσεως, διότι ἐκ τῶν ξένων Ἑταιρειῶν, ἡ «Στεάουα» καὶ μία Ἑλληνικὴ ἡ «Ρέστης» οὐδὲν μέσον διακινήσεως εἶχον καὶ οὐδὲν μέσον ἀποθηκεύσεως. Συνεπῶς εἰκάζεται ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ὅτι ἡ ἐνέργεια αὕτη τοῦ Σίμσον ἦτο προητοιμασμένη ἀπὸ τὴν Μέσην Ἀνατολήν, διὰ νὰ σχηματισθῇ τὸ «γκρούπ», τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ἀσυστόλως ἐκμεταλλεύεται τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἐγένοντο, μετὰ τὴν σύστασιν τοῦ πρώτου «γκρούπ», καταγγελίαι μερικῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι διεμαρτύροντο διὰ τὴν ἄνισον μεταχείρισιν, ἐν σχέσει μὲ τοὺς ξένους. Ἡ ὑπόθεσις ἤχθη εἰς τὰ δικαστήρια, ὅπου αἱ Ἑταιρίαι ἐπέρριπτον εἰς τὸν Σίμσον τὴν πρωτοβουλίαν τῆς ἐνεργείας, ὁ δὲ Σίμσον ὑπεστήριξεν ὅτι, ὢν τότε ἀξιωματικὸς τοῦ Ἀγγλικοῦ στρατοῦ, δὲν ὑπόκειται σήμερον εἰς τοὺς νόμους τῆς πατρίδος μας. Καὶ τὸ ζήτημα ἔμεινεν ἐκκρεμές, τῶν Ἑλλήνων διαμαρτυρομένων, τῶν δὲ ξένων κατεχόντων τὰ προνόμια, τὰ ὁποῖα ἔκτοτε κατέλαβον. Ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν ἐσταματήσαμεν ἐδῶ. Διότι ἐπηκολούθησαν διάφοροι Κυβερνήσεις, πρῶτον, ἀπὸ τὰς σχηματιζομένας ὑπόπτως ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι τῆς 31 Μαΐου 1946, αἱ ὁποῖαι ἀντὶ νὰ προσέξουν τὸ ζήτημα, ἀντιθέτως παρεῖδον τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ καὶ προεχώρουν καὶ προσέθετον διάφορα ἐπὶ πλέον πλεονεκτήματα, εἰς τὰς Ἑταιρείας· οὐδεμία δὲ ἐξ αὐτῶν ἠτένιζε τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἠκολούθησαν κατόπιν αἱ κοινοβουλευτικαὶ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι συμμετέσχον εἰς τὸ σκάνδαλον, ὡς θὰ ἔχω τὴν τιμὴν περαιτέρω νὰ σᾶς ἀναπτύξω. Ἡ πρώτη σύμβασις εἶχεν ὡς σκοπὸν τὴν διακίνησιν τῶν πετρελαιοειδῶν ἀπὸ τὴν πηγήν, ἡ ὁποία τὰ παρεχώρει, ἡ ὁποία τότε ἦτο ἡ Στρατιωτικὴ Ὑπηρεσία τῶν συμμάχων. Ἔκτοτε καὶ μετέπειτα εἰς τὰς ἑκάστοτε ὑπογραφομένας συμβάσεις, παρουσιάζονται τὰ ἑξῆς περίεργα: 1) Ἑκάστη τούτων ἔχει ἓν προοίμιον τὸ ὁποῖον ἀναφέρει τὶ ἐγένετο μέχρι τοῦδε. 2) Ἔχει σειρὰν ἄρθρων, τὰ ὁποῖα κανονίζουν ἀναδρομικῶς ἁπάσας τὰς ὑπὲρ τῶν ἑταιρειῶν ἀφεθείσας ἀκαθορίστους λεπτομερείας διὰ νὰ ἐπιτύχουν τὰς λύσεις μεταγενεστέρως. 3) Προνόμια χορηγούμενα ἐπίσης μὲ τὴν νέαν σύμβασιν καὶ τέλος, διαμφισβητούμενα τινὰ σημεῖα, ἀφινόμενα ἀκαθόριστα διὰ νὰ κανονισθοῦν περαιτέρω. Πρώτη ἐξ ὅλων αὐτῶν ἦτο ἡ σύμβασις τοῦ κ. Βαρβαρέσου, ὑπογραφεῖσα τὴν 17 Αὐγούστου 1945, ὅταν πλέον τὴν Στρατιωτικὴν Ὑπηρεσίαν ΕΜ ΕΛ εἶχε διαδεχθῆ ἡ Οὔνρρα καὶ συνεπῶς, ἐπρόκειτο καὶ πάλιν περὶ διακανονισμοῦ τῆς διακινήσεως, δεδομένου ὅτι ἡ χορηγία τῶν πετρελαιοειδῶν ἀπὸ τὴν Στρατιωτικὴν Ὑπηρεσίαν εἶχεν ἀναληφθῆ ὑπὸ τῆς Οὔνρρα καὶ συνεπῶς δὲν ἔμενε παρὰ ὁ διακανονισμὸς τῶν λεπτομερειῶν τῆς διακινήσεως καὶ πάλιν. Βάσις ἀρχικὴ τῆς ὅλης συμβάσεως ἦτο ἡ ἄνευ κέρδους διαχείρισις τῶν πετρελαιοειδῶν ὑπὸ τῶν ἀναλαβουσῶν αὐτὴν ἑταιρειῶν. Καὶ βεβαίως ἔπρεπε νὰ ἦτο ἄνευ κέρδους, διότι τὰ κεφάλαια τῶν προμηθειῶν τῶν πετρελαιοειδῶν ἐχορηγοῦντο, εἴτε ἀπὸ τοὺς Συμμάχους, εἴτε ἀπὸ τὴν Οὔνρρα. Πάντως αἱ ἑταιρεῖαι οὐδὲ ὀβολὸν προσέφερον διὰ τὴν προμήθειαν τῶν καυσίμων καὶ τὴν διακίνησιν αὐτῶν. Ἐνῷ ὅμως μὲ τὴν σύμβασιν Βαρβαρέσου ἔπρεπε νὰ τεθῇ φραγμὸς εἰς τὰς δαπάνας τῶν ἑταιρειῶν, ἀρχίζει τὸ πρῶτον σκάνδαλον ἐμφανιζόμενον, δηλαδή, ἐπειδὴ ἡ διακίνησις θὰ ἐγένετο ἄνευ κέρδους, παρεισάγεται ἕνα ἄρθρον διὰ τοῦ ὁποίου καθορίζεται, ὅτι αἱ μεταφορτώσεις θὰ ἀποζημιοῦνται—μεταφόρτωσιν—δὲ ἐννοοῦν τὴν ἐκφόρτωσιν ἀπὸ τῶν πλοίων εἰς τὰς ἀποθήκας τῶν ἑταιρειῶν. Τὸ ποσὸν τῶν τοιούτων ἀποζημιώσεων ἦτο τόσον μέγα, ὥστε πραγματικῶς θὰ σᾶς ἐκπλήξῃ: Διὰ βενζίνην, ἡ ὁποία τότε τσὶφ ἐκόστιζε 9.032 δρχ. ὁ τόννος—ὁμιλῶ διὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1945 καὶ τὴν τότε ἀξίαν τοῦ νομίσματος— ἔξοδα μεταφορτώσεως κατὰ τόννον 12.500 δρχ., δηλαδὴ κάτι παραπάνω ἀπὸ τὴν τιμὴν κτήσεως τοῦ προϊόντος... (Ἀναγινώσκει). Ἀνάλογα ἔξοδα μεταφορτώσεων καθορίζονται καὶ διὰ τὰ λοιπὰ εἴδη πετρελαιοειδῶν. Διὰ φωτιστικὸν πετρέλαιον τσὶφ κόστος 7.716 δρχ. ἔξοδα μεταφορτώσεων 10.100 δρχ. Διὰ ἀκάθαρτον πετρέλαιον τσὶφ κόστος 6.430 δρχ., ἔξοδα μεταφορτώσεων 4.700 δρχ. Διὰ μαζοὺτ τσὶφ κόστος 5.183 δρχ., ἔξοδα μεταφορτώσεων 4.700 δρχ. Δι’ ὀρυκτέλαια καὶ λίπη τσὶφ κόστος 37000 δρχ., ἔξοδα μεταφορτώσεων 30.500 δρχ.

§71Δ. ΜΠΑΡΜΠΑΛΙΑΣ. Ἀσφαλῶς εἰς τὰ πετρελαιοειδῆ θὰ ὑπονοῆτε καὶ τὰ ὀρυκτέλαια. Ἐπὶ δυναμικότητος 4 χιλ. τόννων αἱ ἑταιρεῖαι τὸ 1948–49 ἐπῆραν τοὺς 2 500 χιλ., ἐπὶ 2 χιλ. τόννων τῆς Β. Ἑλλάδος ἀνέλαβον 1.500 τόννους. Δηλαδὴ ἐπῆραν καὶ ἐκεῖ πολλὰ ἐπῆραν καὶ ἐδῶ. Ἔθεσαν δὲ ἐκποδὼν 30–35 εἰσαγωγεῖς παλαιοὺς Ἕλληνας πολεμιστὰς εἰς τοὺς ὁποίους ἔφθασαν εἰς τὸ σημεῖον νὰ δώσουν δυναμικότητα 2.500 τόννων κατὰ ἑξάμηνον.

§72Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κυρίους συναδέλφους, ἐπειδὴ τὸ ζήτημα εἶναι κατ’ ἐξοχὴν σοβαρὸν καὶ εἶναι καὶ τεχνικὸν καὶ οἰκονομικόν, ἂν θέλωμεν νὰ τὸ ἀναπτύξωμεν, ὅπως νομίζῃ ὁ κ. συνάδελφος, ἀσφαλῶς ὁ χρόνος δὲν θὰ μᾶς ἐπαρκέσῃ καὶ δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω νὰ περιορισθοῦν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν ποὺ θὰ κάμω διὰ νὰ μή παρεκτείνωμεν τὸν πολύτιμον χρόνον τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς. Ἀπὸ τὴν σύμβασιν αὐτὴν ἡ μόνη Ἑλληνικὴ ὑπηρεσία ἡ ὁποία διεμαρτυρήθη ἦτο τὸ Ὑπουργεῖον Ναυτικῶν, δηλαδὴ τὸ Βασιλικὸν Ναυτικόν, τὸ ὁποῖον μὴ δυνάμενον νὰ ἀνεχθῇ αὐτὴν τὴν κατάστασιν ἔκαμεν ἰδικήν του σύμβασιν καὶ περιώρισε τὰς δαπάνας. Ἡ σύμβασις τοῦ Ὑπουργείου Ναυτικῶν, ἕνα μῆνα μετὰ τὴν 15ην Αὐγούστου μετὰ τὴν σύμβασιν τοῦ κερβέρου κ. Βαρβαρέσου ἐγκριθεῖσα κατὰ ὑπολογισμοὺς τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἐπέφερεν ἐτησίως κέρδος εἰς τὸ δημόσιον 2½ δισεκατομμύρια τῶν τότε δραχμῶν. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι ἐὰν ὑπολογίσωμεν, ὅτι τὰ χρησιμοποιοίμενα ὑπὸ τοῦ Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ καύσιμα εἶναι ὀλιγώτερα τοῦ ⅒ τῶν διακινουμένων ἀνὰ τὴν χώραν, ἀντιλαμβάνεσθε ὁποῖος καιάδας καταχρήσεων ἐγένετο κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν σύμβασιν τοῦ ἐντιμοτάτου κ. Βαρβαρέσου. Ὅταν κατηγόρει ἡμᾶς καὶ τοὺς πάντας, ὅτι εἴμεθα φοροκλέπται, ἐπέβαλεν αὐτὴν τὴν τρομερὰν δουλείαν εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ σύμβασις τοῦ κ. Βαρβαρέσου παρουσιάζει τὸ ἑξῆς περίεργον, ὅτι καταργεῖ τὰς προδιαγραφάς. Ἐγένετο δὲ τόση κατάχρησις τῆς παραλείψεως τοῦ ὅρου τούτου, ὥστε τὸ Ὑπουργεῖον Ναυτικῶν, βραδύτερον εἰς πετρελαιοειδῆ τὰ ὁποῖα ἐπρομηθεύετο εἶδεν ἀκινητοῦντα ἀντιτορπιλλικὰ καὶ διεμαρτυρήθη, τὸ δὲ Ὑπουργεῖον τῶν Στρατιωτικῶν εἶδεν αὐτοκίνητα τῶν ὁποίων οἱ ἄξονες κατεστρέφοντο ἀπὸ τὴν ἀκαταλληλότητα τῶν λιπαντικῶν. Λέγει ἡ σύμβασις Βαρβαρέσου, ὅτι τὸ τράστ ἐργάζεται ἄνευ κέρδους, δικαίως ἐπαναλαμβάνω, διότι τὰ χρήματα τῶν κεφαλαίων τῆς προμηθείας καὶ διακινήσεως τῶν προϊόντων τὰ ἐχορήγει εἴτε τὸ Κράτος, εἴτε οἱ ξένοι, πάντως ὄχι αἱ ἑταιρεῖαι. Εἰς τὸ ἄρθρον 8 ὅμως παρουσιάζει μίαν διάταξιν ἔντεχνον καὶ κακοηθεστάτην, τῶν γενικῶν ἐξόδων, καὶ ἐπιτρέπει εἰς τὰς ἑταιρείας νὰ ἔχουν γενικὰ ἔξοδα καὶ ὡς γενικὰ ἔξοδα δὲν προβλέπει μόνον τὰ ἀφορῶντα τὴν διαχείρισιν τῶν πετρελαιοπηγῶν, εἴτε λειτουργίαν τῶν γραφείων, εἴτε τῶν ἑταιρειῶν, ἀλλὰ καὶ ἔξοδα ἀποσβέσεως ἐγκαταστάσεων καὶ μηχανημάτων. Καὶ λέγει ἡ σύμβασις, ὅτι ἐπιτρέπεται ἀπόσβεσις μηχανημάτων καὶ ἐγκαταστάσεων εἰς ἑταιρείας, αἱ ὁποῖαι δὲν διαθέτουν διὰ τὴν προμήθειαν τῶν πετρελαιοειδῶν κεφάλαια.

§73Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἐγκαταστάσεις Ἔργων, κ. συνάδελφε. Δὲν συνηγορῶ ὑπὲρ τῶν ἑταιριῶν, ἀλλὰ θὰ ἤθελε νὰ κάμνῃ τὴν διάκρισιν μεταξὺ κεφαλαίων καὶ ἐγκαταστάσεων, διότι ἐδῶ ὁμιλεῖ μόνον περὶ ἀποσβέσεων ἐγκαταστάσεων.

§74Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Περιλαμβάνονται καὶ τὰ μέσα μεταφορᾶς καὶ θὰ ἴδητε διὰ ποῖον λόγον τὸ πρᾶγμα ἦτο σκανδαλῶδες ἄνευ πάσης πλευρᾶς. Διὰ τῶν χρημάτων τῆς δικαιολογίας ταύτης ἐγένετο ἐπέκτασις καὶ βελτίωσις τῶν ἐγκαταστάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐπετεύχθησαν, ὅλαι δυνάμει τοῦ ὅρου γενικὰ ἔξοδα. Οὐδεὶς μέχρι σήμερον ἐτόλμησε νὰ ἴδῃ ἂν τὰ χρήματα τὰ ὁποῖα ἐκέρδησαν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπεδόθησαν ἢ μένουν εἰς τελικὸν ὄφελος τῶν ἑταιριῶν. Ἐδῶ ἔχομεν καὶ μίαν ἔκθεσιν συνταχθεῖσαν τὸν Σεπτέμβριον 1949 τὸ θέρος ἀπὸ μίαν ἐπιτροπὴν τῆς Υ.Σ.Ε.Σ.Α. εἰδικῶς συγκληθεῖσα διὰ νὰ μελετήσῃ τὰ ὑγρὰ καύσιμα τῆς Ἐπικρατείας καὶ ἀναφέρει, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὰ γενικὰ ἔξοδα «... (ἀναγινώσκει)...». Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναμένηται ὅτι ἡ ἀναλογία τοῦ κονδυλίου τούτου ἐν σχέσει μὲ τὴν τιμὴν CIF θὰ ἦτο σήμερον μικροτέρα τῆς προπολεμικῆς, ἀφ’ οὗ ἡ κατανάλωσις ὑπερετριπλασιάσθη. Ἀντιθέτως, ὄχι μόνον παρατηρεῖται αὔξησις, ἀλλὰ καὶ φαίνεται ὅτι παρ’ ὅλα ταῦτα, τὰ γενικὰ ἔξοδα δὲν καλύπτονται μὲ τὴν ἐπιβάρυνσιν αὐτήν. Τὰ γενικὰ ἔξοδα χρεώνονται εἰς τὴν διατίμησιν διὰ τὸ μαζοὺτ μὲ δραχμ. 27.000 κατὰ τόννον. Τὸ κονδύλιον τοῦτο ἀντιστοιχεῖ εἰς 13,8% τῆς ἀξίας CIF ἐὰν αὕτη ληφθῇ ἴση πρὸς 200.000 δραχ. προπολεμικῶς (1939) τὸ κονδύλιον, τῶν γενικῶν ἐξόδων, ἀνήρχετο εἰς 102 δρ. τὸν ἤτοι περίπου 10% τῆς μέσης τιμῆς CIF ἥτις ἴσχυε κατὰ τοὺς πρώτους μήνας τοῦ 1939. Θὰ πρέπῃ νὰ γίνῃ οὐσιαστικὸς ἔλεγχος ἐπὶ τῶν κονδυλίων αὐτῶν, ἔλεγχος ὅστις θὰ ἐξετάσῃ καὶ τὴν βαθυτέραν αἰτίαν τῶν διαφόρων ἐπιβαρύνσεων ἐξετάζων τὰς παρούσας συνθήκας ἐν ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὰς προπολεμικάς. Ὁ ἀσκούμενος ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ ἔλεγχος, συμφώνως πρὸς τὰς ἐντολὰς τὰς ὁποίας ἔχει ἡ ὑπηρεσία αὕτη, περιορίζεται εἰς τὸ νὰ ἐξετάζῃ τὰ δικαιολογητικὰ τῶν δαπανῶν καὶ τὸ ἐὰν αὗται εἶναι σύμφωνοι πρὸς τὰς ἰσχυούσας διατάξεις, δὲν ἐπεκτείνεται δὲ πρὸς τὸ παρὸν καὶ εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν βαθυτέρων αἰτίων». Ἀντὶ λοιπὸν τὸ ποσοστὸν σήμερον τῶν γενικῶν ἐξόδων νὰ εἶναι μικρότερον, λόγῳ τῆς μεγαλυτέρας ποσότητος τῶν διακινουμένων καυσίμων, αὐξάνεται τὸ ποσοστὸν τῶν γενικῶν ἐξόδων λόγῳ τῆς καταχρήσεως, ἡ ὁποία γίνεται συστηματικῶς ἀπὸ τὰς ἑταιρίας, ἀναγραφομένων δαπανῶν τὰς ὁποίας οὐδεὶς καλῆς πίστεως ἔπρεπε νὰ παραδεχθῇ. Γράφει δὲ ἡ ἔκθεσις, ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἀσκούμενον σήμερον ἔλεγχον, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι οὐσιαστικῶς ἐπὶ τοῦ κονδυλίου τούτου.... (ἀναγινώσκει)..... «Προτείνεται ὡς ἐκ τούτου νὰ ἀνατεθῇ εἰς τοὺς ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως προσληφθέντας διὰ παρομοίους σκοποὺς Βρεττανοὺς ὁρκωτοὺς λογιστάς, μία ἐφ’ ἅπαξ ἔρευνα τῶν διαφόρων κονδυλίων καὶ ἄλλων παραγόντων, οἵτινες ἐπιβαρύνουν τὰ γενικὰ ἔξοδα, ἐπὶ τῇ βάσει δὲ τῶν συμπερασμάτων τῆς ἐρεύνης ταύτης νὰ ληφθοῦν αἱ σχετικαὶ ἀποφάσεις». Δευτέρα παρατήρησις τὴν ὁποίαν ἔχω νὰ κάμω ἐπὶ τῆς συμβάσεως Βαρβαρέσου. Δὲν ὡρίσθησαν ἐξατμίσεις τῶν πετρελαιοειδῶν καὶ διαρροαὶ κατὰ τρόπον σαφῆ. Καθὼς γνωρίζετε, δυνάμει τοῦ τελωνιακοῦ νόμου, διαρροαὶ ἐπιτρέπονται μόνον εἰς τὴν βενζίνην, ἐπωφελούμεναι δὲ αἱ ἑταιρίαι τῆς ἀσαφείας ταύτης κατεχράσθησαν διάφορα ποσὰ καὶ ἐπλήρωσαν τὴν μαύρην ἀγορὰν διὰ προϊόντων τὰ ὁποῖα οὑτωσὶ κατέκλεπτον. Θὰ ἐνθυμῆσθε ὅλοι τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν διετίθεντο τὰ καύσιμα μόνον διὰ διατακτικῶν. Παντοῦ ὅμως τῆς Ἑλλάδος ἠδύνατο νὰ εὕρῃ κανεὶς καύσιμα τότε, ἂν ἐπλήρωνεν ταῦτα εἰς τιμὴν μαύρης ἀγορᾶς. Καὶ ἐρωτᾶται πόθεν εὑρίσκοντο τὰ εἴδη ταῦτα; Ἀσφαλῶς ἐκλέπτοντο, διότι κάθε ἑταιρία ἔπρεπε νὰ ἔχῃ σαφὲς τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἰσήγαγε καὶ σαφὲς τὸ ποσὸν τῆς ἐξαγωγῆς διὰ διατακτικῶν. Πᾶσα ποσότης διατεθημένη ἐκτὸς τῶν διατακτικῶν ἦτο ποσότης κλεπτομένη. Ἀσφαλῶς ὅσοι ἐξ ὑμῶν εἴχατε σχέσεις, εἴτε μὲ πετρέλαια Ντῆζελ, εἴτε μὲ λιπαντικά, εἴτε μὲ βενζίνην, οὐδέποτε θὰ ἐστερήθητε τοιούτων εἰδῶν ἀρκεῖ νὰ προσφεύγατε εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν. Τὸ ποσὸν τῆς τοιαύτης κλοπῆς, τὸ ὁποῖον διενηργήθη εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, δὲν δύναται νὰ τὸ ὑπολογίσῃ κανεὶς σήμερον. Ἄλλη ἀφορμὴ καταχρήσεων ἦτο, ὅτι ἡ σύμβασις ἐκείνη δὲν καθώριζε σαφῆ τρόπον δημοπρασίας πρὸς ἀγοράν, εἴτε τῶν εἰδῶν, εἴτε τῶν μέσων διακινήσεως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπεκέρδαινον μεγάλα ποσά, ὄχι μόνον αἱ ἑταιρίαι τῶν «τράστ», ἀλλὰ καὶ οἱ ἀσυστόλως μετ’ αὐτῶν συμβαλλόμενοι διὰ τοὺς ἀναφερομένους σκοπούς. Τὰ ἔξοδα ὅλων αὐτῶν τὰ ἐπλήρωνε τὸ κοινωνικὸν σύνολον καὶ μέχρις ὥρας οὐδεὶς εὑρέθη νὰ ζητήσῃ λόγον τῶν ἀτιμιῶν αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν μολύνουν τὸ Ἑλληνικὸν ἔδαφος. Ἄλλη παράλειψις, ἐσκεμμένη ἢ μή, δὲν δύναμαι νὰ βεβαιώσω, τῆς συμβάσεως Βαρβαρέσου ἦτο ὅτι, ὅταν ἐχορήγησε τὸ Κράτος τὰ μέσα τῆς κινήσεως καὶ ἀποθηκεύσεως τῶν πετρελαιοειδῶν καὶ ὅταν ὑπέγραψε τὴν σύμβασιν διὰ τὴν χρησιμοποίησιν τῶν μέσων τούτων ὑπὸ τῶν ἑταιριῶν, δὲν ἐσκέφθη νὰ κάμῃ ἀκριβῆ καταγραφὴν τῶν χορηγηθέντων εἰς τὰς ἑταιρίας μέσων, ὥστε σήμερον, μετὰ τόσα ἔτη θὰ δύναται κάθε ἑταιρία νὰ παρουσιάσῃ κεφάλαια ἀπαιτητὰ ἐπὶ εἰδῶν, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε προσέφερεν, ἐπὶ μέσων, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε εἶχεν καὶ νὰ ἀρνηθῇ εἰς τὸ Κράτος οἱανδήποτε ἐπιβαλλομένην ἀποζημίωσιν διὰ τὴν χρησιμοποίησιν τῶν μέσων τούτων. Διότι ἐπαναλαμβάνω οὐδέποτε ὑπεγράφη στοιχειῶδες πρακτικὸν τῶν μέσων τὰ ὁποῖα αἱ ἑταιρίαι εἶχον, ἀλλὰ καὶ τῶν μέσων, τὰ ὁποῖα τὸ Κράτος τοὺς ἐχορήγησεν, ὡς καὶ τῆς καταστάσεως εἰς ἣν εὑρίσκοντο, ὅταν αἱ ἑταιρίαι τὰ παρέλαβον. Καὶ σήμερον, ὅπως πληροφοροῦμαι, τὸ Κράτος ἐπιζητεῖ νὰ λύσῃ τὴν κοινοπραξίαν. Θὰ εὑρεθῇ ἀσφαλῶς εἰς ἀδιέξοδον νὰ ἀποτιμήσῃ καὶ τὴν ἰδικήν του περιουσίαν, τὴν ὁποίαν διεχειρίζετο ἡ κοινοπραξία, ἀλλὰ καὶ τὴν περιουσίαν, τὴν ὁποίαν θὰ ἰσχυρισθῇ τὸ Κράτος, ὅτι ἔχει ἀποκτήσει ἡ κοινοπραξία ἐκ κερδῶν τοῦ μονοπωλίου πετρελαιοειδῶν ποὺ ἐξασκεῖ ἐπὶ ἑξαετίαν. Τὴν 28ην Μαρτίου 1946, δυόμισυ ἡμέρας πρὸ τῆς ἡμέρας τῶν ἐκλογῶν, τὰς ὁποίας ἡ δύσμοιρος αὐτὴ χώρα θὰ ἐνήργει διὰ νὰ ἐκλέξῃ αἱρετοὺς τοὺς Κυβερνήτας αὐτῆς, δυόμισυ ἡμέρας πρὸ τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1946, εὑρέθη Ὑπηρεσιακὴ Κυβέρνησις, τῆς ὁποίας μετεῖχε καὶ ἔντιμον μέλος τῆς παρούσης Βουλῆς, παρὸν κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν, τὸ ὁποῖον ἐθεώρησεν ὀρθὸν νὰ ὑπογράψῃ τὴν πλέον στυγνὴν σύμβασιν μετὰ τῆς κοινοπραξίας, ἡ ὁποία σύμβασις μόνον ἀπὸ λῃστὰς ὀρέων θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπαιτηθῇ ὅπως ὑπογραφῇ ἀπὸ τὸ θῦμα τους. Ὑπεγράφησαν δύο συμβάσεις τότε. Ὁ ὑπουργὸς δέ, ὁ φερόμενος ὡς ὑπογράφων τὴν σύμβασιν, ὑπουργὸς τότε τοῦ Ἐφοδιασμοῦ ἦτο ὑπάλληλος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, σήμερον δὲ εἶναι ὑποδιοικητὴς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Ἴσως θὰ δώσῃ τοῦτο ἀφορμὴν εἰς τὸν παριστάμενον κ. Ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν θεωρίαν του περὶ συγκροτημάτων. Ἐνῷ, λοιπόν, ἀρχικῶς τὸ «τρὰστ» εἶχε τὴν διακίνησιν τῶν πετρελαιοειδῶν, διὰ τῆς νέας συμβάσεως αὐτῆς τοῦ ἐδόθη προσθέτως καὶ τὸ μονοπώλιον προμηθείας. Ἤρχισε νὰ ξεφεύγῃ ἀπὸ τὰς μικρὰς ἐπιχειρήσεις τῶν διακινήσεων καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις τῶν προμηθειῶν. Ἀλλὰ τῶν προμηθειῶν, ἐπαναλαμβάνω, μὴ γενομένων διὰ κεφαλαίων τῶν ἑταιριῶν, ἀλλὰ ἐπιχειρουμένων καὶ ἐνεργουμένων δι’ ἀποκλειστικῶς κρατικῶν κεφαλαίων. Δύο μονοπώλια, τὸ ἓν τῆς προμηθείας τῶν πετρελαιοειδῶν ἀπὸ τὰ κέντρα παραγωγῆς καὶ τὸ ἕτερον τῆς μεταφορᾶς αὐτῶν ἀπὸ τῶν κέντρων τῶν ἀγορῶν πρὸς τὸν λιμένα τοῦ Πειραιῶς καὶ τὸ τρίτον τὴν διακίνησιν αὐτῶν ἀπὸ τῶν μεγάλων κέντρων, ὅπως αἱ Ἀθῆναι, πρὸς τὰς ἐπαρχίας. Ταῦτα εἶναι τὰ νέα πλεονεκτήματα, τὰ ὁποῖα ἡ κοινοπραξία ἔλαβεν ἀπὸ τὸ Κράτος ἀπὸ Ὑπηρεσιακὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἀκόμη δυστυχῶς δὲν παρεπέμφθη εἰς εἰδικὸν δικαστήριον. Καὶ ἀναγνωρίζονται εἰς τὰς αὐτὰς ἑταιρίας κέρδη πρόσθετα ἀπὸ τὰ νέα προνόμια, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐδώσαμεν, ἀναγνωρίζονται κέρδη τῶν ἐπιχειρήσεων μὲ χρήματα τοῦ δημοσίου, καὶ ἐπὶ πλέον ἀπὸ τὰ κέρδη αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀπεκέρδαινον ἀπὸ τὰ χρήματα τοῦ δημοσίου, ἐδόθη δικαίωμα ἐξαγωγῆς 60% τῶν κερδῶν αὐτῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εἰς ξένον συνάλλαγμα. Ἐπαναλαμβάνω ἐρωτῶν, ἐὰν καὶ εἷς συνάδελφος ἐξ ἡμῶν εἶδε ποτὲ κακοηθεστέραν πρᾶξιν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὁμιλῶ περὶ ἐξαγωγῆς συναλλάγματος τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν γνωρίζετε ὁποῖαι διατυπώσεις χρειάζονται εἰς οἱονδήποτε Ἕλληνα πολίτην νὰ προμηθευθῇ καὶ νὰ ἐξαγάγῃ συνάλλαγμα πρὸς ἀγορὰν ἔστω καὶ φαρμάκων. Εἰς τὸ ἄρθρον 1 τῆς κακοήθους ταύτης συμβάσεως τῆς ὑπογραφείσης δύο ἡμέρας πρὸ τῶν ἐκλογῶν, ἀναγράφεται, ὅτι τὸ «τρὰστ» ἔχει δικαίωμα, ὄχι νὰ εἰσπράττῃ κέρδος, ποὺ δὲν ἔχει δικαίωμα ἀπὸ τὴν πρώτην σύμβασιν, ἀλλὰ «δικαίαν ἀμοιβὴν» ὡς ἐπιτηδείως ἐχαρακτηρίσθη ἡ ὑπὸ τοῦ «τρὰστ» ἀναληφθεῖσα ἐπιχείρησις. Ἐχαρακτηρίσθη ὡς δικαία ἀμοιβὴ ἡ λῃστρικὴ αὐτὴ πρᾶξις, λόγῳ τῶν παρεχομένων ὑπηρεσιῶν, ἐπὶ πλέον τῶν γενικῶν ἐξόδων καὶ τῶν ἀποκερδαινομένων διὰ τὴν ἀπόσβεσιν τῶν ἐγκαταστάσεων. Θὰ σᾶς ἀναφέρω πόσον περίπου ἦτο αὐτὸ τὸ κέρδος. Τὸ δικαίωμα τοῦτο, ὅπερ ἀπεκλήθη δικαία ἀμοιβή, συνίσταται εἰς τὸ ἑξῆς: Πᾶν εἶδος κομιζόμενον ὑπὸ τῆς κοινοπραξίας εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ ἐκφορτωνόμενον δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν κοινοπραξίαν νὰ κάμῃ μίαν μικρὰν ἀφαίμαξιν ἀπὸ τὴν ἐκφορτωνομένην αὐτὴν κρατικὴν περιουσίαν. Δηλαδὴ διὰ κάθε τόννον φωτιστικοῦ πετρελαίου θὰ ἔπαιρνεν ἡ κοινοπραξία 5,75 δολλάρια. Διὰ τὴν βενζίνην 6,5 δολλάρια, διὰ τὸ πετρέλαιον ντῆζελ 3 δολλάρια, διὰ τὸ μαζοὺτ 2 δολλάρια καὶ διὰ τὰ ὀρυκτέλαια γενικῶς 22 δολλάρια. Ἐὰν δὲ ὑπολογίσωμεν, ὅτι τὸ 1946 εἰσήχθησαν ἐν συνόλῳ 373 χιλιάδες τόννοι, τὸ 1947 528 χιλ. τόννοι, τὸ 1948 682 χιλ. τόννοι καὶ οὕτω καθεξῆς καὶ ἐὰν κάμωμεν τὰς ἀπαιτουμένας στοιχειώδεις πράξεις πολλαπλασιασμοῦ καὶ προσθέσεως, θὰ ἴδωμεν, ὅτι τὸ ἀθῶον αὐτὸ πρῶτον ἄρθρον τῆς κακοηθεστάτης ταύτης συμβάσεως τοῦ 1946, ἐστοίχισεν εἰς τὴν ράχην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ μόνον τὸ ἔτος 1946 1.500.000 δολλάρια, διὰ τὸ 1947 1.800.000 δολλάρια. Δι’ ὅλην αὐτὴν τὴν τρομερὰν ἀφαίμαξιν, οὐδεὶς ἠρυθρίασεν, διότι οὔτε λογοδοσία ἐγένετο, ἐπειδὴ εἰς τὴν χώραν αὐτήν, οὐδέποτε ἐζητήθη λογοδοσία ἀπὸ οὐδένα. Αἱ πέντε ἑταιρεῖαι τοῦ «τρὰστ», διὰ χρημάτων, τὰ ὁποῖα δὲν διέθεσαν, ἐκμεταλλευόμεναι τὰ πετρέλαια, σὲ δύο χρόνια ἐκέρδισαν περὶ τὰ 3.000.000 δολλάρια. Καὶ ἂν ὑπολογίσωμεν τὸ 1948 καὶ 1949 θὰ ἴδωμεν ὅτι τὸ μὲν 1948 ἐκέρδισαν 7.000.000.000 δραχμὰς τὸ δὲ 1949 περὶ τὰ 11.000.000.000 δραχμάς. Εἶναι τὰ κέρδη αὐτὰ τὰ ὁποῖα σᾶς ἀνέφερα. Καὶ ἐρωτῶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ: ποῖος ποτὲ ληστὴς τῶν ὀρέων κατέκλεψεν οἱονδήποτε διαβάτην σκληρότερον ἀπὸ τὰς σκληρὰς αὐτὰς ἑταιρίας; Ὁ μόνος ὁ ὁποῖος διεμαρτυρήθη τότε ἦτο ἡ Ἠλεκτρικὴ Ἑταιρία Ἀθηνῶν–Πειραιῶς. Αὕτη διὰ συμβατικῶν δικαιωμάτων εἶναι ἀπηλλαγμένη φορολογικῶν τινων καὶ τελωνειακῶν ὑποχρεώσεων καὶ ἐπὶ πλέον εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ μὴ ἐπαυξάνῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος ἄνευ ἐγκρίσεως τοῦ Κράτους. Διεμαρτυρήθη λοιπὸν καὶ ἐπέτυχε νὰ μειώσῃ τὸ χαράτσι τὸ ὁποῖον ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἐπλήρωνον εἰς τὴν ἄτιμον αὐτὴν κοινοπραξίαν. Ἐπέτυχε νὰ ὑποβιβάσῃ τὰ 3 δολλάρια εἰς 1,5 δολλάριον κατὰ τόννον μαζούτ. Εἰς τὸ δεύτερον ἄρθρον τῆς αὐτῆς συμβάσεως τὰ κέρδη τὰ οὕτω πως ἀποκτώμενα, τὸ «τρὰστ» εἶχε δικαίωμα νὰ τὰ ἐξαγάγῃ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εἰς συνάλλαγμα εἰς ποσοστὸν 60% τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἄνθρωποι πάσχοντες ἐκ φυματιώσεως, γνωρίζομεν ὅτι κατεδικάσθησαν εἰς πολύμηνον φυλάκισιν διὰ τὸ ἔγκλημα τὸ ὁποῖον διέπραξαν νὰ ἀποτανθοῦν εἰς συγγενεῖς των διαμένοντας εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ νὰ τοὺς παρακαλέσουν νὰ τοὺς στείλουν ὀλίγην πενικιλλίνην. Κατὰ τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγένετο τοῦτο, ἐπετρέπετο εἰς τὰς ἄνω ἑταιρίας ἀσυστόλως νὰ ἐξάγουν τὰ 60% τῶν κερδῶν των, ἐπὶ κεφαλαίων ποὺ δὲν ἐχρησιμοποίησαν, πλὴν τῶν ἐδῶ ἐγκαταστάσεών των. Τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ φύγω ἀπὸ τὸ πλαίσιον τῶν γενικῶν παρατηρήσεων καὶ νὰ ἔλθω εἰς πλέον συγκεκριμένα παραδείγματα, διὰ νὰ σᾶς ἀναφέρω ὡρισμένα εἴδη ἐπί τῶν ὁποίων ἔκαμα μόνος μου ἔρευναν ἐπὶ τοῦ κόστους αὐτῶν καὶ νὰ σᾶς διατυπώσω μερικὰς παρατηρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ σᾶς διευκολύνουν νὰ ἴδητε τὸ μέγεθος τῶν ζημιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τὴν ἀτυχῆ ταύτην πενταετίαν. Κατὰ τὸ 1947—μῆνα Ἰούλιον ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι— ἔχομεν ἐξηλεγμένην τιμὴν «τσίφ» Πειραιᾶ πετρελαίου διὰ πετρελαιοκινητῆρα ντῆζελ δρχ. 190 κατὰ κιλόν. Ἠξεύρετε πόσον διετίθετο εἰς τὴν ἀγοράν; 310 δραχμάς. Τιμὴ τοῦ μαζοὺτ «τσίφ» Πειραιᾶ ὑπολογιζομένων ὅλων τῶν ἐξόδων 156 δρχ. κατὰ κιλόν. Τοῦτο ἐπωλεῖτο 210 δραχμάς. Καὶ ἐρωτῶ, κύριοι βουλευταί, ποῦ ἀλλοῦ Κράτος συνεβλήθη τόσον ἀνοήτως καὶ ποῦ ἀλλοῦ οἱαδήποτε ἐπιχείρησις τόσον ἀσυστόλως ἐξεμεταλλεύθη τὸ Κράτος; Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἔπαυσαν ἡ ΕΜ–ΕΛ καὶ ἡ ΟΥΝΡΡΑ νὰ χορηγοῦν τὰ προϊόντα ταῦτα θὰ ἔπρεπε τὸ δημόσιον νὰ χωρήσῃ εἰς δύο τινά. Τὴν ἀγοράν, προμηθευομένου τὰ εἴδη ταῦτα μόνον του ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν διαχείρισιν τούτων εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Ἀντὶ τούτων διὰ τῆς συμβάσεως ἀναθέτει τὰς ἐργασίας αὐτὰς εἰς ἓν στυγνὸν μονοπώλιον. Δεσμεύεται τὸ Κράτος καὶ ἡ κοινοπραξία πετρελαιοειδῶν ἀνέλαβε μονοπωλιακὴν καὶ τὴν προμήθειαν καὶ τὴν μεταφορὰν τῶν πετρελαιοειδῶν ἄνευ δημοπρασίας. Οὕτω εἶχεν ἡ κατάστασις ὅταν τὴν 8ην Ἰανουαρίου 1949 ὑπεγράφη ἡ τρίτη σύμβασις Αὐτὴ δυστυχῶς ὑπεγράφη ἀπὸ Κοινοβουλευτικὴν Κυβέρνησιν καὶ πρέπει τώρα νὰ προσέξωμεν, διότι ἐὰν ἐνθυμηθῶμεν τὴν παλαιὰν παροιμίαν, «ἐὰν πτύσωμεν πρὸς τὰ ἄνω, θὰ πτύσωμεν τὸ πρόσωπόν μας, ἐὰν πτύσωμεν πρὸς τὰ κάτω, πτύομεν τὰ γένια μας», δυστυχῶς θὰ πρέπῃ νὰ πτύσωμεν τὰ γένια μας. Τὴν 8ην Ἰανουαρίου τρεῖς ὑπουργοί, τρεῖς κοινοβουλευτικοὶ ὑπουργοὶ οἱ κ.κ. Χέλμης, Σ. Στεφανόπουλος καὶ Ἀντωνίου, ὑπέγραψαν μίαν σύμβασιν, ἡ ὁποία δὲν διέφερεν τῶν προηγουμένων. Καὶ κατὰ περίεργον συγκυρίαν, ὁ εἷς τῶν συμβαλλομένων τῆς κοινοπραξίας κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ὑπογραφῆς τῆς νέας συμβάσεως, εὑρίσκετο εἰς τὴν φυλακὴν ἐπὶ παραβάσει τοῦ νόμου Ἐθνικοῦ νομίσματος. Ὁμολογῶ, μελετῶν τὴν σύμβασιν κατεπλάγην πῶς ἄνθρωπος εὑρισκόμενος εἰς τὴν φυλακὴν ἐθεωρήθη τόσον ἔντιμος ὥστε μονοπωλιακῶς νὰ τοῦ ἀνατεθῇ ἡ ὑπόθεσις αὐτή.

§75Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Ἐπειδὴ εἶμαι ἐξ ἐκείνων ποὺ ὑπέγραψαν τὴν σύμβασιν θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐρωτήσω. Γνωρίζετε ὅτι ἡ σύμβασις ἐκείνη ἀπὸ πολλῶν ἀπόψεων ὑπῆρξε πληρεστέρα ἐν σχέσει πρὸς τὴν προϋπάρχουσαν; Καὶ σᾶς ἐρωτῶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀμοιβῆς τῆς κοινοπραξίας, ἡ ἀμοιβὴ αὐτὴ δὲν περιωρίσθη εἰς μικρότερα περιθώρια; Δεύτερον σᾶς ἐρωτῶ τὸ ἑξῆς: ποία ἦτο ἡ διάρκεια ἐκείνης τῆς συμβάσεως ἦτο μόνον 3 μηνῶν; Τρίτον ἤθελα νὰ μνημονεύσω ἀπὸ τὰ ἄρθρα σας, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύσατε εἰς τὴν «Βραδυνὴν» ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην, χωρὶς νὰ μεσολαβήσῃ μεταβατικὸν καθεστὼς νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν διάρρηξιν τῆς κοινοπραξίας. Ἐξ ἄλλου δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζητε ἐπίσης, ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως ἐλέγχων, οἱ ὁποῖοι ὑπεβλήθησαν διὰ τῆς συμβάσεως ἐκείνης ἐδημιουργήθη ἕνα καθεστὼς ἀσυγκρίτως εὐγενέστερον, τόσον λοιπὸν ἀπὸ ἀπόψεως ἐλέγχου, ὁ ὁποῖος ἐπεβλήθη, ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως διαιτησίας, ἀναμφισβητήτως ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι προέκυψεν ἓν καθεστὼς τὸ ὁποῖον ἀναμφισβητήτως κατωχύρωσε τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου. Ἡ σύμβασις ἐκείνη ἐγένετο ἀντικείμενον ἐπεξεργασίας ἐπίσης ἀπὸ τὸ Συντονιστικὸν Συμβούλιον καὶ τέλος ὑπεγράφη ἡ σύμβασις αὕτη, διὰ τὴν ὁποίαν εἶμαι ὑπερήφανος, ὅτι ἔθεσα τὴν ὑπογραφήν μου κάτωθεν αὐτῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄλλο, τὸ ὁποῖον ἐπικαλεῖσθε διὰ τὸν Ρέστην, ὅτι ἦτο καταδιωκόμενος. Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν γνωρίζω τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἐὰν τὸ ἐγνώριζον, ἐπρόκειτο περὶ σχέσεων αἱ ὁποῖαι εἶχον δημιουργηθῆ. Πῶς θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἄνευ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως ἥτις θὰ ἐξωμάλυνε τὰς σχέσεις ταύτης, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ ὑμεῖς εἰς τὰ ἄρθρα τὰ ὁποῖα δημοσιεύονται ὑποστηρίζητε;

§76Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Λυποῦμαι διότι ἡ μακρὰ διακοπή σας, οὐδόλως μᾶς διεφώτισεν ἐπὶ τῶν διατυπουμένων ὑπ’ ἐμοῦ σαφῶν κατηγοριῶν. Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δὲν εὑρῆκεν ἐντιμότερον ἄτομον, μὲ τὸ ὁποῖον νὰ συνάψῃ σύμβασιν, μεταξὺ τῶν τόσων Ἑλλήνων, παρὰ ἕνα ὁ ὁποῖος, ὅταν ὑπέγραψε τὴν ἐπικριτέαν σύμβασιν, κατὰ σύμπτωσιν εὑρίσκετο εἰς τὰς φυλακάς. Ἡ σύμβασις τῆς 8)1)49 ἀφεώρα διακίνησιν πετρελαιοειδῶν μονοπωλιακὴν προμήθειαν καὶ μεταφοράν. Ἡ ἐφαρμογή της θεωρεῖται ἀναδρομικῶς ἀρχομένη ἀπὸ 1)1)47. Εἰς τὸ ἄρθρον 2 ἐπισημοποιεῖ τὸ μονοπώλιον τοῦ «τράστ». Ἡ προμήθεια πετρελαιοειδῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀναγράφει ἐπὶ λέξει. Ἄρθρον 2 «1. Τὸ βραδύτερον μέχρι τῆς 10ης ἑκάστου μηνὸς τὰ Ὑπουργεῖα Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν καὶ Μεταφορῶν θὰ καθορίζουν ἐν συνεννοήσει μετὰ τῆς Κοινοπραξίας τὰς εἰσακτέας ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ποσότητας καὶ ποιότητας πετρελαιοειδῶν εἰς χῦμα ἢ ἐντὸς συσκευασιῶν κατὰ τὸν ἑπόμενον μῆνα, θὰ καταρτίζουν δὲ τοὺς σχετικοὺς πίνακας εἰσαγωγῶν. 2. Μετὰ τὸν καταρτισμὸν τῶν σχετικῶν πινάκων ἡ Κοινοπραξία θὰ ὑποβάλῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν τὰς προσφορὰς τῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν προμηθευτῶν της, οἵτινες θὰ συνοδεύωνται καὶ ὑπὸ τεχνικῶν προδιαγραφῶν διὰ τὰ κατὰ τὴν προηγουμένην παράγραφον εἰσακτέα πετρελαιοειδῆ. Αἱ προσφοραὶ αὗται ἀφορῶσι «φόμπ» τιμὰς παραδοτέου ἐντὸς δύο τὸ πολὺ μηνῶν ἐμπορεύματος καὶ ποσοτήτων αὐτοῦ, πλέον ἢ ἔλαττον 10% «φόμπ» ἢ «τσὶφ» κατ’ ἐπιλογὴν τοῦ Δημοσίου, θὰ βεβαιοῦνται δὲ αἱ προσφοραὶ αὗται ἀπὸ τὴν σχετικήν, μετὰ τῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ προμηθευτῶν τῆς Κοινοπραξίας, ἀλληλογραφίαν ἐν πρωτοτύπῳ. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν τὸ βραδύτερον μέχρι τῆς 20ῆς ἑκάστου μηνὸς θ’ ἀνακοινοῖ εἰς τὴν Κοινοπραξίαν τὰς τελικὰς ἀποφάσεις του ἐπὶ τῶν οὕτω ὑποβληθεισῶν παρὰ τῆς Κοινοπραξίας προσφορῶν, ἐφ’ ὅσον δὲ θὰ ἐγκρίνῃ ταύτας, θὰ προβαίνῃ συγχρόνως καὶ εἰς τὸ ἄνοιγμα τῶν ἀναγκαίων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν συνάλλαγμα ἀνεκκλήτων πιστώσεων διαρκείας μέχρι τριῶν τὸ πολὺ μηνῶν. 3. Ἐὰν ἐγκαίρως, πρὸ τῆς 20ῆς ἑκάστου μηνὸς ἤθελον ὑποβληθῆ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν ἐκ μέρους τρίτων σοβαρῶν προμηθευτῶν συμφερώτεραι προσφοραὶ ἐκείνων ἃς ὑπέβαλεν ἡ Κοινοπραξία, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν θὰ εἰδοποιῇ ἐγγράφως περὶ τούτου τὴν Κοινοπραξίαν, καθορίζον ἅμα καὶ τὰς τροποποιήσεις, ἃς δέον νὰ ἐπιφέρῃ αὕτη εἰς τὰς προσφοράς της ὅπως ἀνταποκρίνωνται αὗται πρὸς τὰς οὕτω παρὰ τρίτων ὑποβληθείσας συμφερωτέρας προσφοράς. Ἐὰν ἡ Κοινοπραξία ἐντὸς τριῶν ἐργασίμων ἡμερῶν, ἀπὸ τῆς εἰδοποιήσεώς της, ἤθελε προβῆ εἰς βελτίωσιν τῶν προσφορῶν της εἰς τρόπον ὥστε αἱ προσφοραί της αὗται (ἑκάστου εἴδους κρινομένου αὐτοτελῶς) νὰ εἶναι ὑπὸ τοὺς αὐτοὺς ὅρους ἐξ ἴσου συμφέρουσαι διὰ τὸ Δημόσιον, θὰ προτιμᾶται ἡ Κοινοπραξία ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἐν τῇ προμηθείᾳ τῶν πετρελαιοειδῶν, ἐν ἐναντίᾳ ὅμως περιπτώσει τὸ Δημόσιον θὰ διατηρῇ τὴν πλήρη αὑτοῦ ἐλευθερίαν νὰ προμηθεύηται ἄλλοθεν πετρελαιοειδῆ. Μετὰ τὴν τυχὸν ἀνάθεσιν τῶν προμηθειῶν εἰς τρίτους ἐπὶ τῇ αἰτήσει τῆς Κοινοπραξίας, τὸ Δημόσιον θὰ φέρῃ εἰς γνῶσιν αὐτῆς τὰ δικαιολογητικὰ στοιχεῖα ἐξ ὧν θὰ προκύπτῃ, ὅτι αἱ προτιμηθεῖσαι προσφοραί, συγκρινόμεναι πρὸς τὰς ἀρχικὰς προσφορὰς τῆς Κοινοπραξίας ἦσαν πλέον συμφέρουσαι πρὸς τὸ Δημόσιον». Δηλαδὴ ἐὰν μέχρι τῆς 20ῆς τοῦ μηνὸς δὲν ὑπάρχῃ ἄλλη προσφορά, τότε ἡ Κοινοπραξία ἐκτελεῖ προμηθείας ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐὰν ὅμως εἷς Ἕλλην προσφέρῃ ὀλιγώτερον, τότε τὸ Κράτος λέγει «μοῦ προσφέρετε καὶ σεῖς παρακάτω;». Ἐρωτᾶται: Ποῖος ἔμπορος δύναται νὰ παρακολουθῇ αὐτοὺς ὅλους τοὺς ἀκροβατισμοὺς καὶ νὰ γνωρίζῃ τὰς ἀντιπροσφορὰς ἐπὶ τῶν πετρελαιοειδῶν; Εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον 2 ὅσον ἀφορᾷ τὰς προδιαγραφὰς δὲν ἀναφέρεται παρὰ ὅτι αἱ προδιαγραφαὶ θὰ εἶναι ἐκεῖναι τὰς ὁποίας προσφέρει ἡ Κοινοπραξία καὶ αἱ ὁποῖαι φυσικὰ δίδονται εἰς αὐτὴν ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους της τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει τοιαύτη ὑπηρεσία ποὺ νὰ καθορίζῃ προδιαγραφάς; Ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι τοὐλάχιστον εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ναυτικῶν ὑφίστανται τελειόταται προδιαγραφαὶ δι’ ὅλα τὰ εἴδη καυσίμων καὶ λιπαντικῶν. Λέγω ἐπίσης, ὅτι τὰ προσκομιζόμενα εἴδη συνοδεύονται ἀπὸ πιστοποιητικὰ ἀναλύσεως τὰ ὁποῖα δὲν ἀναφέρεται ποῖος τὰ ἐκδίδει, ποῖον δηλαδὴ εἶναι τὸ ἐπίσημον ὄργανον τὸ ὁποῖον θὰ ἐκδίδῃ καὶ θὰ βεβαιοῖ τὰς ἀναλύσεις, σχετικῶς πρὸς τὰς προδιαγραφάς. Ταῦτα πάντα ἀφίενται ἀπὸ τὸ Κράτος, διὰ τὰς ἑταιρείας τῆς Κοινοπραξίας ἀκαθόριστα καὶ λίαν ἐπιπολαίως σκιαγραφημένα καὶ συνεπῶς πάντοτε ὑπὲρ τῶν Ἑταιρειῶν. Ἡ ἰδία σύμβασις δὲν περιορίζει τὴν ἔκτασιν τῶν καταχρήσεων. Ἔχομεν εἰς τὰ γενικὰ ἔξοδα π. χ. ἐνοίκιον, μισθώματα γραφείων, ἀποθηκῶν ἢ ἄλλων ἐγκαταστάσεων, σλεπίων καὶ φορτηγίδων, ἔξοδα συντηρήσεων καὶ ἐπισκευῶν καὶ ἀποσβέσεων ἐγκαταστάσεων, προμήθειαν πρακτόρων, ἔξοδα παραδόσεων, ἔξοδα αὐτοκινήτων κλπ. ποὺ σηκώνουν νερὸ καὶ διὰ τὰ ὁποῖα οὐδὲν ἔχει καθορισθῆ ἐν λεπτομερείᾳ μέχρι σήμερον. Μοῦ κάνει κατάπληξιν τὸ ἐν ἄλλῳ ἄρθρῳ, τὸ 9, παραγρ. 6–7 τῆς συμβάσεως ταύτης, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ ἀναδρομικῶς περὶ ἰατρικῆς περιθάλψεως, συσσιτίου τοῦ προσωπικοῦ ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1944, ὡς ἐὰν ἐξαίφνης ἀνεπήδησαν τῷ 1949 αἱ δαπάναι αὗται. Διὰ τὴν σύμβασιν ταύτην εἶχον τὴν ὑπομονὴν νὰ συλλέξω στοιχεῖα καὶ νὰ ἀναφέρω ὡρισμένα περιστατικά. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου ἕνα πίνακα τῶν τιμῶν μὲ τὰς ὁποίας διετίθετο εἰς τὴν ἀγορὰν ἡ βενζίνη καὶ τὰ ἄλλα εἴδη, ἅτινα ἐνεκρίνοντο ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τὸν Μάρτιον τοῦ 1949. Ἡ βενζίνη «τσίφ» ἐκόστιζεν 410 δραχ. τὸ κιλόν. Οἱ φόροι τοῦ Κράτους εἶναι 632 δραχ. τὸ κιλὸν καὶ αἱ ἄλλαι δαπάναι διὰ τὰ κέρδη τοῦ «τρὰστ» 321 δραχ. Διὰ τὰ Ντιζὲλ εἶναι τὰ ἴδια. Βλέπετε λοιπόν, ὅτι ἡ κατάστασις παρὰ τοὺς ἀντιθέτους ἰσχυρισμοὺς περὶ βελτιώσεως, ἐχειροτέρευσεν καὶ τὸ ποσοστὸν τῶν κερδῶν τῆς Κοινοπραξίας ηὔξησεν. Ἐπὶ πλέον τριπλασιασθέντος τοῦ ὄγκου τῆς διακινήσεως τῶν πετρελαιοειδῶν, ἐτριπλασιάσθησαν ἀσφαλῶς καὶ τὰ κέρδη τῶν Ἑταιριῶν. Μετά τὸν ἐγερθέντα θόρυβον τοῦ παρελθόντος καὶ προπαρελθόντος ἔτους, ὁ ὑπουργὸς Ἐφοδιασμοῦ κ. Ἀβέρωφ ἔλαβε συντονώτατα μέτρα. Τὸ πρῶτον ἦτο εἰς τὴν τελευταίαν σύμβασιν, ἡ ὁποία προενόει περὶ διαιτησίας νὰ περάσῃ ὁ σχετικὸς νόμος ἵνα κυρωθῇ ἡ διαιτησία ἀπὸ τὴν Βουλήν. Ἐγερθέντος τότε τοῦ γνωστοῦ θορύβου, ἡ Βουλὴ οὔτε ἤθελε νὰ ἀκούσῃ περὶ τῆς συμβάσεως ταύτης καὶ ἠναγκάσθην νὰ λάβω τὸν λόγον διὰ νὰ πείσω τοὺς βουλευτὰς ὅτι ἐκεῖ ποὺ εἶχε φθάσει ἡ κατάστασις αὕτη, ἦτο ἡ μόνη ἔντιμος πρᾶξις τὴν ὁποίαν εἴχομεν νὰ κάμωμεν, δηλαδὴ νὰ ἐγκρίνωμεν τὸ τμῆμα τοῦτο τῆς συμβάσεως. Μόλις ἐνεκρίθη τοῦτο, ὡρίσθη ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ μία ὁμὰς ἐλεγκτῶν ἥτις ἤρξατο ἔκτοτε τοῦ ἐλέγχου τῆς διαχειρίσεως τοῦ τυπικοῦ οὐχὶ δὲ τοῦ οὐσιαστικοῦ. Ἦτο καθαρῶς οἰκονομικὸς ἔλεγχος καὶ ὄχι οἰκονομοτεχνικός. Εἰς τὸν κατάλογον ὁ ὁποῖος μοὶ ἐχορηγήθη βλέπω εἰς τὸν ἔλεγχον τὰ ἀκόλουθα: Εἰς τὴν Ἑταιρείαν SHELL δυνάμει τοῦ ἐλέγχου τοῦ τυπικοῦ... (ἀναγινώσκει)... «καὶ ἐλογίσθησαν ἐξ ὑπερβασίας γενικῶν ἐξόδων Δραχμαὶ 3.666 ἑκατομμύρια. Εἰς τὴν Ἑταιρείαν SOCONY διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν δραχμαὶ 6.260 ἑκατομμύρια. Εἰς τὴν Ἑταιρείαν SOCOBEL δραχμαὶ 1.202 ἑκατομμύρια. Εἰς τὴν Ἑταιρείαν STEAUA δραχμαὶ 422 ἑκατομμύρια καὶ εἰς τὴν Ἑταιρείαν ΡΕΣΤΗΣ δραχμαὶ 304 ἑκατομμύρια. Σύνολον: 11. 754 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Ταῦτα ἀπεκάλυψεν ὁ λογιστικὸς μόνον ἔλεγχος, ἐὰν ἐγένετο καὶ οἰκονομοτεχνικὸς ἀσφαλῶς θὰ ἀνεκάλυπτε καὶ ἄλλα. Αἱ ὑπὸ τοῦ δημοσίου πληρωνόμεναι τιμαὶ «τσίφ» πρὸς τὸ «τράστ», εἶναι ἀνώτεραι τῶν πραγματικῶν, διότι οὐδεὶς ἔλεγχος γίνεται. Ἆραγε αἱ τιμαὶ «τσίφ» τὰς ὁποίας μᾶς χρεώνουν εἶναι ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι εἶναι εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν; Ἐγένετο παρ’ ἐμοῦ κατὰ τὸν Ἰούλιον τοῦ 1948 ἔλεγχος προσωπικός. Αἱ εἰσαχθεῖσαι ποσότητες τοῦ ἐλαφροῦ μαζοὺτ μᾶς ἐχρεώθησαν μὲ τιμὴ «τσὶφ» 95 σελλίνια ὁ τόννος, ἐνῷ κατὰ τὴν αὐτὴν ἐποχὴν ἡ Ἀγγλοϊράνιαν ἑταιρία ἐπώλει διὰ συμβολαίου εἰς τὴν Χάϊφαν πρὸς 65 σελ. τὸν τόννον. Τὸ μαζοὺτ τότε εἰσήγετο ἐδῶ ἀπὸ τὴν Χάϊφαν μὲ ναύλους 7 σελ. τὸν τόννον καὶ συνεπῶς ἔχομεν 65,7 σελ. ὁ ναῦλος, σύνολον 72 σελ. Ἐδῶ ἐχρεώθημεν ἀπὸ τὴν κοινοπραξίαν πρὸς 95 σελ. τὸν τόννον, ἤτοι διαφορὰ 23 σελ. ὁ τόννος. Ἐὰν δὲ ὑπολογίσωμεν, ὅτι καθ’ ὅλον τὸ ἔτος εἰσήχθησαν 265 χιλ. τόννων μαζοὺτ καὶ ἐὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι καὶ ἡ λαθροχειρία αὐτὴ ἐγένετο καθ’ ὅλον τὸ ἔτος, θὰ ἔπρεπε τὸ «τρὰστ» διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς νὰ ἔχῃ κατακλέψῃ τὸ κοινὸν καὶ τὸ Κράτος, εἰς 256 χιλ. τόννων ἐπὶ 32 σελ. κατὰ τόννον, σύνολον 294.400 δηλ. περίπου 300.000 λίρες, μόνον ἀπὸ ἐκεῖ, δι’ ἕνα εἶδος ἐπαναλαμβάνω μόνον. Ἐὰν ὑπολογίσωμεν, ὅτι σήμερον εἰσάγονται ἓν ἑκατομμύριον τόννοι περίπου πετρελαιοειδῶν, ἐκ τῶν ὁποίων grosso modo οἱ 500 χιλ. εἶναι μαζούτ, 250 χιλ. τόννοι εἶναι βενζίνη καὶ 250 χιλ. εἶναι πετρέλαιον ἀντιλαμβάνεται κανεὶς διὰ τῆς μεθόδου ταύτης, τὶ θὰ ἀπεκαλύπτετο ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἔλεγχος πραγματικός, οὐσιαστικὸς ἐπὶ τῶν δαπανῶν τούτων. Δευτέρα ἀφορμὴ καταχρήσεων. Τὸ δημόσιον πληρώνει εἰς τὸ «τρὰστ» ναύλους μεγαλυτέρους τῶν πραγματικῶν, διότι πρῶτον τὸ δημόσιον πληρώνει τοὺς ναύλους εἰς δολλάρια, αἱ δὲ ἑταιρίαι πληρώνουν τοὺς ναύλους εἰς τὰ πλοῖα ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἰς λίρας Ἀγγλίας. Ἰσοτιμία λίρας πρὸς δολλάριον μέχρι καὶ τοῦ παρελθόντος ἔτους ἦτο εἰς τὴν ἐπίσημον ἀγορὰν 2,8, εἰς δὲ τὴν ἀνεπίσημον 4. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔπαιρναν τὰ δολλάρια, τὰ μετέτρεπαν εἰς τὴν τιμὴν τὴν τυπικὴν 4 δολλάρια τὴν λίραν, οὐσιαστικῶς ὅμως 2,8 τὴν λίραν, ἐπλήρωναν εἰς λίρας καὶ ἡ διαφορὰ τοῦ ἀρμπιτρὰζ ἦτο ὑπὲρ τῶν ἑταιριῶν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπετύγχανον δύο σκοπούς, διὰ τοῦ οὕτω πως κλεπτομένου ξένου συναλλάγματος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐστέρουν δολλάρια ἀπὸ τὴν διψασμένην Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐξῆγον αὐτὰ λαθραίως εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὡς κέρδη ἀφανῆ. Τὸ δημόσιον ἐξ ἄλλου πληρώνει εἰς τὸ «τρὰστ» μεγαλυτέρους ναύλους ἐκ τῆς σκοπίμου ὑπὸ τούτων χρησιμοποιήσεως μικτῶν πετρελαιοφόρων. Πρέπει νὰ σᾶς κάμω μίαν διασάφησιν. Μικτὰ πετρελαιοφόρα εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μεταφέρουν καὶ μαῦρα καὶ λευκὰ πετρελαιοειδῆ. Λευκὰ εἶναι ἡ βενζίνη, μαῦρα εἶναι τὸ μαζούτ. Ὅταν ναυλώσητε πλοῖα τὰ ὁποῖα ἔχουν μόνον λευκὰ ἢ μόνον μαῦρα πετρελαιοειδῆ, ἔχετε πολὺ μικροτέρους ναύλους, παρ’ ὅτι ἂν ναυλώσητε μικτά. Κατὰ περίεργον συγκυρίαν προετιμᾶτο ἡ ναύλωσις πλοίων μικτοῦ φορτίου, διότι ἦσαν δαπανηρότερα καὶ δὲν γνωρίζω διὰ ποῖον ἄλλον λόγον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διὰ τὰ ἄνω, οὐδεὶς μέχρις ὥρας ἐλογοδότησε. Διατὶ αὐτὴ ἡ περιφρόνησις πρὸς τὰ συμφέροντα τοῦ δυστυχοῦς αὐτοῦ κοινοῦ, τὸ ὁποῖον ἔχει τὴν ἀπαίτησιν, κάπως οἰκονομικώτερον νὰ γίνεται ἡ διαχείρισις τῶν πετρελαιοειδῶν, δεδομένου ἐπὶ τέλους, ὅτι εἴμεθα πτωχὸν Ἔθνος, τὸ ὁποῖον τείνει τὴν χεῖρα τῆς ἐπαιτείας διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀθλίαν διαβίωσιν τῶν πρώτων μεταπολεμικῶν ἐτῶν; Ἄλλη ἀφορμὴ κλοπῆς. Μέχρι πρὸ ἐλαχίστων μηνῶν ἡ τιμὴ τῶν πληρωνομένων ναύλων ἦτο ἡ MOT. MOT εἶναι ἡ ἐπίσημος τιμὴ ἀγγλικοῦ ναύλου, ναύλου ἂς εἴπωμεν ἀνάγκης, κανονιζομένη ἀπὸ ἀνάλογον ἀγγλικὴν ἀρχήν, ἡ ὁποία ἀρχικῶς εἶχεν ἐπιβληθῆ, διότι ὑπῆρχεν ἔλλειψις πετρελαιοφόρων καὶ οἱ ναῦλοι αὐτῶν ἀνήρχοντο. Ὅταν ὅμως κατὰ τὰ κατόπιν μεταπολεμικὰ ἔτη λόγῳ τῆς ἀφθονίας πετρελαιοφόρων πλοίων καὶ τῆς μὴ ὑπάρξεως προοπτικῆς πολέμου, ὅπως ὑπάρχει σήμερον, ἡ προσφορὰ τῶν πετρελαιοφόρων πλοίων ἦτο μεγαλυτέρα, ἤρχισαν νὰ πέφτουν αἱ τιμαὶ τῶν ναύλων κάτω τῆς τιμῆς MOT. Ἡμεῖς δηλαδὴ ἐξακολουθοῦμεν νὰ πληρώνωμεν εἰς τὰς ἑταιρίας τιμὰς ΜΟΤ καὶ αὐταὶ πληρώνουν κάτω τοῦ ΜΟΤ, καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν οὐδέποτε μέχρι σήμερον νὰ ἐξελεγχθοῦν, διότι ὁ ἔλεγχος οὐδέποτε ἐγένετο τεχνικός, ἐγένετο μόνον οἰκονομικός. Ἀντιλαμβάνεσθε ποῖα κολοσσιαῖα ποσὰ διωχετεύοντο πρὸς αὐτοὺς ἀπὸ τὰς καταχρήσεις δι’ αὐτῆς τῆς μεθόδου. Ἄλλη ἀφορμὴ σπατάλης. Ἐπληρώναμεν ἐπιναύλους εἰς τὰ πετρελαιοφόρα τὰ ὁποῖα ἐξεφόρτωναν εἰς τὸν Πειραιᾶ, Θεσσαλονίκην, Πάτρας καὶ εἰς τοὺς ἄλλους λιμένας, ἐνῷ αἱ ἑταιρίαι ἠδύναντο τὰς μεταφορὰς αὐτὰς νὰ τὰς ἔκαμνον δι’ ἐγχωρίων μεταφορικῶν μέσων, ἐφ’ ὅσον ἐγνώριζον, ὅτι οἱ ἐπίναυλοι εἶναι ἀκριβότεροι. Ἀλλὰ θὰ σᾶς ἐκούραζα πολὺ ἐὰν εἰσηρχόμην εἰς περισσοτέρας λεπτομερείας, διότι, ἐπαναλαμβάνω, αἱ ὑποψίαι μου τὰς ὁποίας ἀπεκόμισα ἐκ τῆς μελέτης τῆς ὑποθέσεως εἶναι τόσαι, ὥστε δὲν γνωρίζω ἂν καὶ ἐγὼ ἤμην ἀμέτοχος τῶν κλοπῶν αὐτῶν. Τόσον πολλὰ εἶναι τὰ κεφάλαια ποὺ ἀπεκερδαίνοντο οὑτωσὶ καὶ δὲν γνωρίζω πόσον τὸ λίπος—πρόκειται περὶ λιπαντικῶν—ἐχρησιμοποιεῖτο ἀφθόνως διὰ νὰ ὑπάρχουν τόσοι λιπανθέντες κατὰ τὰ τελευταῖα μεταπολεμικὰ ἔτη τῆς γενικῆς τῶν πάντων ἐξαθλιώσεως. Δὲν τολμῶ νὰ σταματήσω πρὸ οὐδεμιᾶς ὑποψίας, διότι τὰ καταχρώμενα κεφάλαια εἶναι κολοσσιαῖα καὶ δὲν πρόκειται περὶ ἑκατομμυρίων ἀλλὰ περὶ δισεκατομυρίων. Ἄλλη, κύριοι, πλευρὰ καταχρήσεων. Οὐδέποτε κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ἀφίξεως τῶν πετρελαιοφορτίων ἐγράφοντο ἀμέσως τὰ ἐκφορτωνόμενα ποσὰ εἰς τὰ ἐπίσημα βιβλία. Ἔχομεν ρητὴν ἐπίσημον δήλωσιν καὶ καταγγελίαν τοῦ ζητήματος τούτου ἑνὸς ὑπαλλήλου, τὸν ὁποῖον τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ εἶχε βάλει ἐλεγκτήν, ὀνόματι Πουλημένον, ὁ ὁποῖος κατήγγειλλε ρητῶς, ὅτι ἐτηροῦντο διπλᾶ βιβλία, καὶ τὰ μὲν πρῶτον εἰσαγόμενα ποσὰ κατεγράφοντο εἰς τὰ πρόχειρα, κατόπιν δὲ ἀνεγράφοντο εἰς τὰ ἐπίσημα βιβλία καὶ τοῦτο δικαιολογεῖ ἀκόμη τὴν αὔξησιν τῶν μεγάλων ποσοτήτων τῶν τότε παρεχομένων εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν, τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπρεπεν οἱαδήποτε ποσότης καυσίμων, ἔπρεπεν ὁπωσδήποτε νὰ ἔχῃ καταγραφῆ ἀκριβῶς καὶ οὐδεμία ἐκ τούτων νὰ μείνῃ ἄνευ καταγραφῆς. Εἰς οὐδεμίαν μειοδοτικὴν δημοπρασίαν προέβησαν ποτέ, εἴτε διὰ προμήθειαν, εἴτε διὰ διακίνησιν πετρελαιοειδῶν, εἶναι δὲ περίεργον, ὅτι μία καὶ μόνη ἐγένετο δημοπρασία, ἡ ὁποία ἀφορᾷ ροδέλλες βαρελίων. Ὅσοι ἔχετε γνῶσιν τῆς ὑποθέσεως, ἀσφαλῶς θὰ ἐνθυμῆσθε παραλληλίζοντες ταῦτα μὲ τὸν μῦθον τοῦ ὄνου ὁ ὁποῖος κ.λ.π. καὶ ἔσκαζεν ἡ οὐρά του. Διότι αἱ ροδέλλες εἶναι τὸ πλέον εὐτελὲς εἶδος, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν κολοσσιαίαν ποσότητα τῶν ὑλικῶν. Καὶ μόνον αὐτὴ ἡ δημοπρασία ὑπάρχει. Ἐνῷ ὑπῆρχεν ἐπαρκὴς ποσότης καὶ βυτίων καὶ βυτιοφόρων αὐτοκινήτων διὰ τὴν διακίνησιν τῶν πετρελαιοειδῶν, διότι εἶχον χορηγήσει κατ’ ἀρχὴν ἐπαρκῆ μέσα καὶ αἱ συμμαχικαὶ ἀρχαὶ καὶ κατόπιν τὸ Κράτος πρὸς διακίνησιν αὐτῶν, εἴτε λόγῳ ἐσκεμμένης ἀμελείας εἴτε ἐκ τυχαίας βλάβης, εἴτε κακῆς ὀργανώσεως τῶν ἑταιριῶν, τὰ μέσα ταῦτα ἐτέθησαν ἐν ἀχρηστίᾳ καὶ ἤρχισεν ἡ φαυλοβία διαχείρισις καὶ διακίνησις διὰ τῶν εὐνοουμένων. Πολλοὶ ἐκ τῶν μεταφορέων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀναλάβει προνομιακῶς τὴν διακίνησιν τῶν πετρελαιοειδῶν ἦσαν πρὶν ὑπάλληλοι καὶ νῦν ὑπάλληλοι τῶν ἑταιριῶν. Ἄλλοι δὲν εἶχον οὐδὲν μέσον. Ὁπωσδήποτε, ἕνα εἶναι βέβαιον, ὅτι εἷς Παπαδόπουλος ὀνόματι, τῆς ΕΜΥΚ, εἶναι πρώην καὶ νῦν ὑπάλληλος τῶν ἑταιριῶν. Ὅλοι αὐτοὶ βλέποντες τὸν πακτωλὸν τῶν καταχρήσεων ἐθεώρησαν, ὅτι θὰ ἦσαν ἀνόητοι ἐὰν δὲν ὑπεισήρχοντο καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν πακτωλὸν αὐτόν. Ἐπένοντο, ὅλοι προπολεμικῶς καὶ σήμερον ὅλοι ἐπλούτισαν. Αὐτὸς ὁ Παπαδόπουλος ἔχει σήμερον ὁλόκληρον στόλον βυτιοφόρων, τὰ ὁποῖα ἀπέκτησεν ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν χρημάτων τοῦ δημοσίου τῇ ἀνοχῇ τοῦ Κράτους καὶ ἴσως τῇ συνεργασίᾳ τῶν ἁρμοδίων. Δεύτερον, τὰ βυτιοφόρα αὐτοκίνητα τῶν ἑταιριῶν, Παπαδοπούλου, ΓΕΠΑ, ΤΑΜΠΑΟ,—εἶναι ὅλα κάτι περίεργα ὀνόματα—εἰσέπραττον ἕκαστον διὰ μεταφορικὰ περίπου ἕνα ἑκατομμύριον ἡμερησίως. Οἱ σωφὲρ τῶν βυτιοφόρων αὐτοκινήτων τῶν ἑταιριῶν τούτων ἀπὸ τὰς κλοπὰς αὐτὰς ἐπλούτισαν καὶ πολλοὶ ἔγιναν καὶ ἰδιοκτῆται πολυκατοικιῶν. Οἱ συλλαμβανόμενοι καταχρασταὶ ὄχι μόνον δὲν κατηγγέλλοντο, ἀλλὰ ἀπεζημιοῦντο καὶ ἀπήρχοντο διὰ νὰ μὴ δημιουργήσουν θόρυβον. Ἀντὶ τὰ καύσιμα νὰ τὰ μεταφέρουν ἀπὸ τὰ πλησιέστερα καταναλωτικὰ κέντρα διὰ τῆς εὐθηνοτέρας ὁδοῦ, ἐπροτιμῶντο αἱ πλέον σκολιαὶ διὰ νὰ ἀποκερδαίνουν χρήματα οἱ διάφοροι μεσάζοντες, π.χ. ἔχομεν τὴν Ἑταιρίαν «Ἡρακλῆς» τῶν τσιμέντων τοῦ Πειραιῶς, ἡ ὁποία εἶναι δίπλα ἀπὸ τὴν Δραπετσῶνα, δίπλα εἰς τὴν ἀποθήκην τῆς ΣΟΚΟΝΝΥ. Ἠδύνατο τὸ τρὰστ νὰ βάλῃ ἕνα σωλῆνα καὶ νὰ τὰ μεταφέρουν. Ἐγένετο διακίνησις διὰ τῶν βυτιοφόρων αὐτοκινήτων ἀπὸ τοῦ Περάματος. Θὰ ἀντιληφθῆτε τὶ ἐπίπτωσις ἐγένετο ἐκ τῶν σπαταλῶν τούτων ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν τσιμέντων τοῦ λαοῦ, ποὺ ὅλοι ἠθέλομεν νὰ εἶναι εὐθηνά, ἀλλὰ τὸ τρὰστ ἐδείκνυει αὐτὴν τὴν ἀσύστολον περιφρόνησιν τῆς ἐξοικονομήσεως τῶν χρημάτων, ὑπὸ τὰ ὄμματα τοῦ Κράτους, δι’ ἓν τόσον πρωτίστης σημασίας ὑλικόν. Ἔχομεν μίαν ἀνάλογον ἐπιχείρησιν τῶν τσιμέντων «Χάλυψ» παρὰ τὸν Σκαραμαγκᾶν, εἰς τὸν κόλπον Ἐλευσῖνος καὶ δίπλα εἶναι αἱ ἀποθῆκαι τοῦ προαναφερθέντος Ρέστη Θὰ ἠδύνατο κατ’ εὐθεῖαν νὰ γίνῃ ἀπὸ ἐκεῖ ἡ μεταφορὰ πετρελαίου εἰς τὴν Ἑταιρίαν «Χάλυψ» διὰ νὰ κερδίσῃ ἡ Ἐθνικὴ Οἰκονομία, διότι ἐπαναλαμβάνω, ὅλοι μας φωνάζομεν: Πτῶσιν τῶν τιμῶν καὶ ἐλάφρυνσιν τοῦ κόστους τῆς ζωῆς, ἀλλὰ οὐδεὶς λαμβάνει μέτρα ἐπὶ τῆς οὐσίας, ἐπὶ τῆς ρίζης τοῦ κακοῦ. Οὐδεὶς ἔλεγχος γίνεται. Θὰ καταπλαγῆτε ἐὰν σᾶς ἀναφέρω, ὅτι ἡ σύμβασις Σκόπα ἦτο ἡ πρώτη σύμβασις, ἡ ὁποία ἐγένετο διὰ δημοπρασίας, ἡ πρώτη δηλαδὴ ἔντιμος πρᾶξις. Καὶ ἐν τούτοις, διὰ τὴν σύμβασιν τοῦ Σκόπα παρεπέμφθη εἷς ὑπουργός. Ἀντιλαμβάνεσθε τὶ θὰ γίνῃ ὅταν ἐρευνηθῇ αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις κατὰ βάθος πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ σύμβασις Σκόπα ἦτο ἡ πρώτη ἔντιμος πρᾶξις, ἡ ὁποία διενηργήθη ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος.

§77Γ. ΜΟΔΗΣ. Ἦτο ἔντιμος;

§78Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Ἦτο ἔντιμος πρᾶξις, κατὰ τοῦτο, ὅτι τὸ Κράτος εἶπε: θὰ κάμω δημοπρασίαν· ἀδιάφορον τὶ ἔγινε τελικῶς.

§79Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξις δὲν ἦτο αὐτή.

§80Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἔντιμος ἐν σχέσει μὲ τὴν ἄλλην.

§81Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Συνεπῶς δι’ ἐμὲ ἡ ὑπόθεσις αὕτη, ἀποτελεῖ παρωνυχίδα, ἡ ὁποία συγκινεῖ τὸ πανελλήνιον διότι δυστυχῶς ἔλαβε κομματικὴν μορφήν. Ἀποτελεῖ μικρὰν παρωνυχίδα ὅλης αὐτῆς τῆς βρωμερᾶς ὑποθέσεως ἡ ὁποία μολύνει τὰ πάντα καὶ λιπαίνει τὰ πάντα. Θὰ εἶχον πολλὰ νὰ ἀναφέρω, δυστυχῶς ὅμως ὁ χρόνος δὲν ἐπαρκεῖ. Καὶ φείδομαι τοῦ χρόνου σας, διότι θὰ εἶχα νὰ σᾶς ἐκθέσω λεπτομερείας αἱ ὁποῖαι θὰ καθήπτοντο καὶ προσώπων καὶ πραγμάτων, πλέον συγκεκριμένως. Ἀλλὰ σᾶς ἔδωσα τοὺς γενικοὺς χαρακτηρισμοὺς διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὁποῖον καιάδα καταχρήσεων ἀποτελεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις τῆς Κοινοπραξίας τῶν πετρελαιοειδῶν.

§82Γ. ΜΟΔΗΣ. Καὶ ὀνόματα μᾶς εἴπητε.

§83Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἀναμένομεν ἀπὸ σᾶς νὰ μᾶς εἴπητε καὶ τοὺς ὑπευθύνους.

§84Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Θὰ πρέπῃ νὰ γενικευθῇ ἡ συζήτησις, κ. Πρόεδρε.

§85Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Δι’ ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ γεγονότα πταίει τὸ Κράτος, διότι τὸ Κράτος ἀφῆκεν ἀσυδότους τὰς ἑταιρίας, πλὴν τοῦ ἐλέγχου τοῦ οἰκονομικοῦ, τὸν ὁποῖον ὁ κ. Ἀβέρωφ ἐνεγκαινίασεν, καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἀτελὴς ὅπως σᾶς εἶπον, διότι δὲν ἐπεκτείνεται εἰς τὰ τεχνικὰ ζητήματα ἀλλὰ εἶναι καθαρῶς οἰκονομικός. Καὶ ἐπειδὴ ὑπῆρχε διαιτησία ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως, δηλαδή, ἐν ᾗ περιπτώσει ὑπῆρχε διαφορὰ κοινοπραξίας καὶ Κράτους, ἡ διαιτησία αὐτὴ ἦτο ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ Κράτους. Τοῦτο εἶναι ἡ μόνη ὀρθὴ ἄποψις, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ περίφημος σύμβασις τῆς 8 Ἰανουαρίου 1949. Πληροφοροῦμαι ἐσχάτως καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ προσέξῃ ὅτι γίνεται μιὰ προσπάθεια νὰ γίνῃ ἐπιδιαιτησία, οὕτως ὥστε νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν διαιτησίαν, διὰ νὰ δυνηθοῦν καὶ πάλιν αἱ ἑταιρεῖαι νὰ μᾶς ξεφύγουν ἄλλην μίαν φοράν.

§86Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ. Παρακαλῶ νὰ διασαφηνίσητε ἐπὶ ποίας Κυβερνήσεως ἐγένοντο.

§87Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Ἐὰν πρόκειται νὰ κατανείμω εὐθύνας θὰ κατανείμω πρῶτα πρῶτα εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Νοεμβρίου 1944, ὕστερα εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1945, ὕστερα εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῆς 25 Μαρτίου 1946, κυρίως ἐπαναλαμβάνω, καὶ κατόπιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ 1949. Εἰς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν οὔτε ἔφθασα οὔτε ἄλλωστε τολμῶ νὰ φθάσω διότι ὁ χρόνος ὁ ὁποῖος διέρρευσε, δὲν μοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ὑπεισέλθω εἰς αὐτήν. Γνωρίζω πολὺ καλὰ ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐπάλαισε διὰ παντὸς τρόπου νὰ καταργήσῃ τὴν Κοινοπραξίαν. Διὰ τὴν ὅλην κατάστασιν πταίει τὸ Κράτος, διότι οὔτε ἕνα ἁρμόδιον καὶ ὑπεύθυνον ὑπουργὸν ἔχει. Συγκρούονται τὰ Ὑπουργεῖα Ἐφοδιασμοῦ, Μεταφορῶν, Ἐθν. Οἰκονομίας, Οἰκονομικῶν καὶ ἀκόμη Συντονισμοῦ. Ἐνδιαφέρονται ὅμως καὶ τὰ 3 πολεμικὰ Ὑπουργεῖα. Ἡ πολυαρχία αὐτὴ ὑποθάλπει τὰ σκάνδαλα. Διατὶ τὸ Κράτος, πρὸς ἀποφυγὴν τοῦ ἐκβιασμοῦ ποὺ ὑφίσταται ἀπὸ τὰς Ἑταιρίας νὰ μὴ ἐκμεταλλευθῇ τὰς ἀποθήκας ποὺ διαθέτει; Ἔχομεν ἀποθήκας 36,800 τόννων εἰς Λέρον, 300 τόννων εἰς Σοῦδα, πολλῶν χιλιάδων τόννων εἰς Σκαραμαγκᾶ, ἐπὶ πλέον τὰς ἰδιωτικὰς ἐγκαταστάσεις τῆς Ἑλλ. Ἠλεκτρ. Ἑταιρίας, τῆς Ἑταιρίας Λιπασμάτων καὶ εἰς Μυτιλήνην, ἔχομεν ἐπίσης τὰς πλωτὰς ἐγκαταστάσεις τῶν πετρελαιοφόρων «Ἀργὼ» καὶ «Θεοδώρα» ὡς καὶ διάφορα λέπια καὶ τέλος τὰ βαρέλια. Ἐν συνόλῳ τὸ Κράτος ἔχει ἀποθήκας 130 χιλιάδας τόννους πετρελαιοειδῶν, ἤτοι περισσοτέρας τοῦ τράστ. Ἐὰν θέλωμεν νὰ ὑποβιβάσωμεν τὸ κόστος τῆς ζωῆς, ὅπως πάντοτε καὶ συνεχῶς μᾶς τὸ ζητοῦν οἱ φίλοι μας, τοῦτο δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχωμεν μόνον διὰ τῆς ἐλαττώσεως τῶν ἡμερομισθίων καὶ τῆς τιμῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων μας, ἀλλὰ περιωρίζοντας τὰ κολοσσιαῖα ἔξοδα καὶ τὰ κέρδη τῶν μεγαλοκαρχαριῶν. Καὶ ἤδη ἐρωτᾶται τί πρέπει νὰ γίνῃ; 1) Νὰ καταργήσωμεν τὸ τρὰστ τῶν Ἑταιριῶν τῶν πετρελαιοειδῶν. Τὴν κατάργησιν αὐτὴν τὴν ἀκούομεν ἀπὸ διετίας χωρὶς ὅμως δυστυχῶς νὰ τὴν βλέπωμεν πραγματοποιουμένην. Ἡ μία Ἐπιτροπὴ συσταθεῖσα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ ἐξ ἁρμοδίων ὑπαλλήλων, γράφει σχετικῶς εἰς τὴν ἔκθεσίν της διὰ τὴν διάλυσιν τῆς Κοινοπραξίας Ἑταιριῶν Πετρελαιοειδῶν: (ἀναγινώσκει) «Ἡ μᾶλλον ἐνδεδειγμένη καὶ συγχρόνως πλέον ὀρθὴ λύσις —λέγει ἡ γνωμάτευσις τοῦ παρὰ τῇ Υ.Σ.Ε.Σ.Α. Συντονιστικοῦ Συμβουλίου— ἀπὸ πάσης πλευρᾶς εἶναι ἡ κατάργησις τῆς Κοινοπραξίας Ἑταιριῶν Πετρελαιοειδῶν καὶ ἡ ἐπάνοδος εἰς τὸ προπολεμικὸν σύστημα τῆς ἐλευθέρας ἐμπορίας καὶ τοῦ συναγωνισμοῦ μεταξὺ τῶν διαφόρων Ἑταιριῶν. Διὰ τῆς λύσεως ταύτης ἐλπίζεται βασίμως ὅτι θὰ ἐξαφανισθοῦν αὐτομάτως πλεῖστα ὅσα μειονεκτήματα ἅτινα ἐμφανίζονται σήμερον, ὅτι θὰ ἐπιτευχθῇ σοβαρὰ καὶ οὐσιαστικὴ μείωσις τῶν περισσοτέρων κονδυλίων ἅτινα σήμερον ἐπιβαρύνουν τὴν τιμὴν Τσὶφ καὶ τέλος ὅτι τῆς μειώσεως ταύτης θὰ ἐπωφεληθοῦν ὄχι μόνον αἱ βιομηχανίαι τῆς Πρωτευούσης ἀλλὰ καὶ αἱ ἐπαρχιακαί, μερικαὶ μάλιστα εἰς μεγαλείτερον βαθμὸν ἀπὸ τὰς βιομηχανίας τῆς Πρωτευούσης». Ἡ μόνη λοιπὸν λύσις τοῦ καρκινώματος τούτου εἶναι νὰ καταργηθῇ τὸ ταχύτερον τὸ ἐπαχθὲς μονοπώλιον, τὸ «τρὰστ» τῶν πετρελαιοειδῶν. 2) Νὰ ἀναγκασθοῦν αἱ ἑταιρεῖαι νὰ πληρώσουν τὰ ἐπιδικασθέντα ποσὰ ἀπὸ τὸν ἔλεγχον. Καὶ τὸ σπουδαιότερον. 3) Νὰ γίνῃ μία Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐρεύνης ἡ ὁποία νὰ ἐξετάσῃ ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν, διότι πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ γνωρίσωμεν ποῖοι ἐξ ἡμῶν ἐμολύνθημεν καὶ ποῖοι ὄχι. Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ υἱοθετήσῃ τὴν τελευταίαν ταύτην πρότασίν μου καὶ νὰ δεχθοῦν τὴν σύστασιν τῆς ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς, διότι ἔτσι θὰ διαλευκανθῇ πλήρως ἡ ὑπόθεσις. (Χειροκροτήματα)

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατετέθη πρότασις ὑπογεγραμμένη παρὰ 10 βουλευτῶν, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἡ γενίκευσις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως, καὶ ἡ συνέχεια τῆς συζητήσεώς της κατὰ προτίμησιν τὴν προσεχῆ ἡμέραν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου.

§89Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Θὰ ἤθελα νὰ δώσω ὡρισμένας ἐξηγήσεις εἰς τρόπον ὥστε ἡ γενίκευσις τὴν ὁποίαν ζητοῦν πολλοὶ τῶν συναδέλφων νὰ γνωρίζωμεν εἰς ποῖον θέμα ἀνάγεται. Ἡ ἐπερώτησις τοῦ κ. συναδέλφου ἐξ Ἀττικῆς λέγει: (ἀναγινώσκει) «...........................................». Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐπερωτήσεως, ἀλλὰ ὁ κ. συνάδελφος ἐπεζητήθη διὰ νὰ δώσῃ τὸ ἱστορικὸν εἰς τὴν Βουλήν. Νομίζω ὅτι ἡ ἐπιθυμία τῆς γενικεύσεως ἀνάγεται εἰς ἄλλα θέματα μὴ ὑπαγόμενα εἰς τὴν συζητουμένην ἐπερώτησιν καὶ ἄσχετα πρὸς αὐτὴν καὶ διὰ τὰ ὁποῖα, ἐὰν θέλωμεν νὰ γίνῃ συζήτησις πρέπει νὰ κατατεθῇ νέα ἐπερώτησις.

§90Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Νὰ δοθοῦν αἱ ἐξηγήσεις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. συναδέλφου καὶ μετὰ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, ἐὰν θέλῃ νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν γενίκευσιν.

§91Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Βάσει τῆς κειμένης συμβάσεως μεταξὺ Κράτους καὶ τῶν Ἑταιρειῶν αὐτῶν καὶ κατόπιν ἐλέγχου κατελογίσθησαν ὡρισμένα κονδύλια εἰς τὰς Ἑταιρείας αὐτάς. Βάσει τῆς συμβάσεως ἡ Κοινοπραξία ὑπέβαλεν αἴτησιν διαιτησίας ἥτις διαιτησία ἀπέρριψε τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν Ἑταιρειῶν καὶ ἐπεκύρωσε τὰς καταλογιστικὰς πράξεις τοῦ ὑπουργοῦ Ἐφοδιασμοῦ. Βάσει τῶν πράξεων αὐτῶν θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσπράξῃ τὸ Δημόσιον 8 δισεκατομμύρια, διὰ νὰ εἶναι δὲ κατατοπισμένη ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ εἴπω ὅτι ἤδη βάσει τοῦ συνεχιζομένου ἐλέγχου, τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀνῆλθεν εἰς 12 δισεκατομμύρια. Πάντως τὸν Ἰούνιον ἔπρεπε νὰ εἰσπραχθοῦν τὰ 8 δισεκατ. Τὴν ἐποχὴν ὅμως ἐκείνην ἡ Κοινοπραξία ὑπέβαλε διάφορα παράπονα εἰς τὸν ἀξιότιμον τότε ὑπουργὸν Συντονισμοῦ, ὅστις κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐν τῇ ἐκτιμήσει τῶν παραπόνων, ἐδέχθη, ὅπως ἡ ὑπόθεσις παραπεμφθῇ εἰς νέαν ἐπιδιαιτησίαν.

§92Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Προεβλέπετο ἀπὸ τὴν σύμβασιν ἐπιδιαιτησία;

§93Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ὄχι δὲν προεβλέπετο, ἀλλὰ συνέστη 3μελὴς ἐπιτροπή, ὑπὸ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ὥστε νὰ παρέχῃ πλήρη ἐγγύησιν ἀμεροληψίας καὶ νομίζω, ὅτι ὁ ἀξιότιμος τότε ὑπουργὸς ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ θὰ δώσῃ ἐξηγήσεις τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον ἐχειρίσθη τὸ ζήτημα τότε ὡς ὑπεύθυνος ὑπουργός. Διὰ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν ἡ ὑπόθεσις παρουσιάζεται ὡς ἑξῆς: Κατ’ ἀρχὴν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ προβῇ εἰς τὴν κατάργησιν τῆς Κοινοπραξίας, εἰς τοῦτο δὲ συμπίπτει καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν Ἑταιρειῶν. Κατὰ τὴν προχθεσινὴν συνεδρίασιν τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς ἐξητάσθη ὁ τρόπος τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν εἰσαγωγέων πετρελαιοειδῶν μετὰ τὴν κατάργησιν τῆς Κοινοπραξία... Ἡ κατάργησις τῆς Κοινοπραξίας εἶναι πρᾶξις εὐχερὴς καὶ τυπική, ἀλλὰ πέραν τούτου πρέπει νὰ δοθῇ ὁ χρόνος ἐξαντλήσεως τῶν ἀποθεμάτων τῆς Κοινοπραξίας καὶ ἀντιστρόφως ὁ χρόνος τῶν προμηθειῶν νέων ἀποθεμάτων ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας. Ὅλα αὐτὰ σημαίνουν ὅτι πρὸ τοῦ Μαρτίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ πραγματικὴ διάλυσις τῆς Κοινοπραξίας. Ὡς ὑπεύθυνος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δηλῶ, ὅτι οἱαδήποτε ἀπόφασις τῆς νέας διαιτησίας θὰ ἐκτελεσθῇ ἄνευ οὐδεμιᾶς καθυστερήσεως.

§94Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Μέχρι πότε ἐγένετο ὁ ἔλεγχος, κύριε ὑπουργέ; Διότι ὅταν συνεζητήθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καυσίμων ὁ κ. Μακρυνικόλας μᾶς εἶπεν, ὅτι ὁ ἔλεγχος αὐτὸς εἶναι μόνον μέχρι Ἰουλίου 1947 καὶ ἀκόμη ἐὰν εἶναι πολλοὶ ὑπάλληλοι διὰ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν τῆς Κοινοπραξίας, ὀλίγοι μόνον ἐργάζονται καὶ συνεπῶς ὅτι ὁ ἔλεγχος εἶναι πλημμελής. Γνωρίζετε ἐπίσης, ὅτι αἱ διευθυνταὶ τῶν Ἑταιριῶν τελοῦν ὑπὸ κατηγορίαν δι’ ἀπάτας εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου καὶ ἰδιωτῶν εἰς τὰ ποινικὰ δικαστήρια; Καὶ ἀκόμη, ὅτι ἐκκρεμοῦν ἐπὶ μίαν τριετίαν αἱ δίκαι αὐταί;

§95Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζω ὅλας αὐτὰς τὰς λεπτομερείας διότι δὲν ἐπερωτῶμεν δι’ αὐτάς.

§96Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Μόλις περιῆλθον αὐτὰ εἰς γνῶσιν μου, κύριε συνάδελφε, παρεκάλεσα καὶ συνέστησα εἰς τὸν κ. Εἰσαγγελέα Ἐφετῶν νὰ ἐπισπεύσῃ τὴν ὑπόθεσιν.

§97Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Ἐπανειλημμένως ἐπεστράφη ἀπὸ τὸν κ. Εἰσαγγελέα.

§98Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐφ’ ὅσον ἀκόμη ἡ ὑπόθεσις εὑρίσκεται εἰς τὸν ἀνακριτήν, δὲν δύναμαι νὰ προβῶ εἰς ἄλλην ἀνακοίνωσιν. Σᾶς λέγω καὶ πάλιν, ὅτι εὐθὺς ὡς περιῆλθεν εἰς γνῶσιν μου τὸ γεγονός, συνέστησα τὴν ταχείαν περαίωσιν τῆς ὑποθέσεως.

§99Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Διατί δὲν ὁρίζεται ἀνώτατος δικαστικὸς διὰ τὴν παρακολούθησιν τῆς ἀνακρίσεως αὐτῆς, ἡ ὁποία εἶναι σπουδαιοτέρα ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ΟΛΠ; Εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ΟΛΠ ἐποπτεύει τὰς ἀνακρίσεις Ἀρεοπαγίτης.

§100Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Τὸ μόνον καὶ τὸ ὁποῖον δύναμαι νὰ σᾶς ἀπαντήσω εἶναι ὅτι τὸ δημόσιον ἔσοδον ἐδημιουργήθη κατόπιν καταλογιστικῶν πράξεων τοῦ κ. ὑπουργοῦ τοῦ Ἐφοδιασμοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ σᾶς παράσχῃ τὰς σχετικὰς πληροφορίας. Θὰ παρακαλέσω, ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ παραδέχθη τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως νὰ ἀναβληθῇ ἡ συνέχισις ταύτης, διὰ νὰ παρίστανται οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοὶ καὶ διαφωτίσουν τὴν Βουλήν.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται τὴν ἀναγνωσθεῖσαν πρότασιν περὶ γενικεύσεως τῆς συζητήσεως;

§102ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§103Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἐπὶ ποίου θέματος θὰ γενικευθῇ ἡ συζήτησις;

§104ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐπὶ τοῦ ὅλου θέματος τῆς διαχειρίσεως τῆς Κ.Ε.Π.

§105Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Τότε θὰ πρέπῃ νὰ κατατεθῇ νέα ἐπερώτησις, διότι ἐπὶ τῆς ὑποβληθείσης ἐδόθη ἤδη ἡ προσήκουσα ἀπάντησις.

§106Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Συμφωνῶ μὲ τὸν βουλευτὴν Ἀττικῆς κ. Σακελλαρίου, ὅπως ἡ ὑπόθεσις παρεμπεμφθῇ εἰς εἰδικὴν Ἐπιτροπήν, συμφωνῶ δὲ μὲ τοὺς δέκα ἓξ ὑμῶν οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Θὰ δώσω μόνον μερικὰς πληροφορίας σχετικὰς μὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Κωστόπουλος. Πράγματι, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ποὺ ἀνελάβαμεν τὴν Κυβέρνησιν, εὑρέθημεν ἐνώπιον τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Ἐτάχθην δὲ πρὸς τὴν γνώμην τῆς ἀμέσου διαλύσεως τῆς Κοινοπραξίας. Ὑπάρχει σειρὰ ἐγγράφων μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ καὶ πολλαὶ προφορικαὶ συζητήσεις ἔγιναν μεταξύ μας περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ταχυτέρας διαλύσεως τῆς Κοινοπραξίας. Μᾶς ἀντετάχθη δὲ ὑπὸ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἐξηκολούθει ὁ ἔλεγχος τῶν δαπανῶν τῶν Ἑταιρειῶν, δὲν ἦτο εὔκολος ἡ διάλυσις τῆς Κοινοπραξίας. Τὸν ἰσχυρισμὸν αὐτὸν δὲν τὸν εὑρῆκα ποτὲ ὀρθὸν καὶ ἐπέμενα ὅτι καὶ ἐξακολουθοῦντος τοῦ ἐλέγχου θὰ ἔπρεπε νὰ προβῶμεν εἰς τὴν διάλυσιν αὐτῆς. Ἐν τῷ μεταξὺ παρουσιάσθη τὸ ζήτημα τῆς εἰσπράξεως τῶν ποσῶν, τὰ ὁποῖα οἱ ἁρμόδιοι ὑπάλληλοι εἶχον καταλογίσει εἰς βάρος τῶν Ἑταιρειῶν. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ὀφείλω νὰ εἴπω εἰς τὴν ἀντιπροσωπείαν, ὅτι δὲν ἦσαν μόνον αἱ προτάσεις τῶν Ἑταιρειῶν σχετικῶς μὲ τὴν ἀναβολὴν τῆς καταβολῆς τῶν καταλογισθέντων ποσῶν ποὺ μᾶς ἐπηρέασαν εἰς τὴν ἀπόφασιν περὶ τῆς ὁποίας θὰ ὁμιλήσω, ἀλλὰ κυρίως ἡ παρέμβασις ἀντιπροσώπων ξένων καὶ φίλων χωρῶν, αἱ ὁποῖαι ἐνδιεφέροντο διὰ τὰς Ἑταιρείας περὶ ὧν ὁ λόγος. Ἐπρόκειτο δὲ περὶ φιλικῶν συστάσεων, αἱ ὁποῖαι προήρχοντο ἀπὸ τὰς φιλικὰς αὐτὰς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐζήτουν νά χάσωμεν τὸ δικαίωμά μας, ἀλλὰ αἱ ὁποῖαι ὑπεστήριζαν, ὅτι ὁ καταλογισμὸς εἶναι ὑπερβολικός, ὅτι οἱ ὑπάλληλοι οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν τὸν ἔλεγχον ὑπερέβησαν τὰ ὅρια τῆς δικαιοσύνης καὶ ἐζήτουν μίαν διευθέτησιν. Ἀπηντήσαμεν ὅτι διευθέτησις δὲν χωρεῖ καὶ τότε ἐζήτησαν τοῦτο, καὶ τὸ τονίζω, νὰ ὁρισθῇ μία Ἐπιτροπὴ ὑπηρεσιακή, ἂς τὴν εἴπωμεν μᾶλλον ἐξεταστική, οὐχὶ Ἐπιτροπὴ ἐπιδιαιτησίας, μία Ἐπιτροπὴ ἀποτελουμένη ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι νὰ μελετήσουν τὸν φάκελλον καὶ νὰ μᾶς ἐκθέσουν τὰς ἀπόψεις αἱ ὁποῖαι ὡδήγησαν τοὺς ὑπαλλήλους εἰς τὸν καταλογισμὸν τῶν Ἑταιρειῶν μὲ τὰ ἐν λόγῳ ποσά. Βάσει τῆς ἐκθέσεως αὐτῆς ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν θέλῃ νὰ κάμῃ συμβιβασμόν, διότι πρῶτον ἡ ὑπόθεσις δὲν ἐσήκωνε περαιτέρω διαιτησίαν ἢ ἐπιδιαιτησίαν, λόγῳ ὅμως τῆς ἀμφισβητήσεως τῶν Ἑταιρειῶν ἐπεδέχετο διὰ τῆς νομίμου ὁδοῦ συμβιβασμόν. Κατόπιν τούτου, διωρίσθη Ἐπιτροπὴ ἀποτελεσθεῖσα ἀπὸ τὸν κ. Σολιώτην, ἀντιπρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τὸν κ. Θ. Ἀγγελόπουλον πρώην καθηγητὴν τοῦ Πανεπιστημίου καὶ πρώην Γενικὸν Διευθυντὴν τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως καὶ ἀπὸ ἕναν ἄγγλον τὸν κ. Ἄντερσον, ἡ ὁποία, ἐπαναλαμβάνω ὅτι δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἔχῃ οἱανδήποτε ἐξουσίαν, ἀλλ’ ἁπλῶς θὰ ἦτο μία ἐξεταστική, ἂς τὴν εἴπωμεν Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία περιελάμβανεν ἀντιπροσώπους καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ ἡ ὁποία θὰ ἐξήταζε τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τὸν καταλογισμὸν εἰς βάρος τῶν Ἑταιρειῶν τῶν ποσῶν τὰ ὁποῖα κατελογίσθησαν. Ἐὰν μὲν τὰ εὕρισκεν ἡ Ἐπιτροπὴ σωστὰ φυσικὰ αἱ Ἑταιρεῖαι θὰ ἐπλήρωναν καὶ θὰ ἔπαυαν νὰ παραπονοῦνται. Ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ ἐξέφραζε γνώμην ἀντίθετον, ὅτι εἰς τὸν καταλογισμὸν ὑπῆρχον ἀδικίαι, τότε θὰ προέκυπτε θέμα συμβιβασμοῦ διὰ τῆς νομίμου ὁδοῦ. Ὑπάρχει ρητὸν ἔγγραφον, ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ, ποὺ ἐξηγεῖ ὅλην αὐτὴν τὴν θέσιν τῶν πραγμάτων καὶ ἐπὶ πλέον τονίζει, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται λόγῳ τῆς συστάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ σταματήσῃ ὁ περαιτέρω ἔλεγχος τῶν Ἑταιρειῶν.

§107Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Καὶ δὲν ἐσταμάτησε.

§108Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Δὲν ἐσταμάτησεν ὁ ἔλεγχος αὐτός. Ἁπλῶς ὑπῆρξε μία ἀναστολὴ τῆς εἰσπράξεως τῶν ἐσόδων, ὅπως εἰς πολλὰς περιστάσεις τοιαύτη ἀναστολὴ δίδεται καὶ ἰδίως εἰς τὴν περίπτωσιν, ἐνώπιον τῆς ὁποίας ἡ ἡμετέρα Κυβέρνησις εὑρέθη.

§109Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν). Ἐὰν ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ μᾶς εἴπῃ νὰ μειωθοῦν τὰ ποσά, διότι ὑπελογίσθησαν κατὰ τρόπον ὑπερβολικόν, δεσμεύεται τὸ Δημόσιον;

§110Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ὄχι. Θὰ προέκυπτεν ἴσως ἓν στοιχεῖον διὰ συμβιβασμὸν τῆς ὑποθέσεως διὰ τῆς νομίμου ὁδοῦ.

§111Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν). Ἐὰν ἡ Ἐπιτροπὴ μειώσῃ τὰ ποσά, δεσμεύεται τὸ Δημόσιον;

§112Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ὄχι.

§113Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Ε.Π.Ε.Κ. μᾶς ἀνέφερεν ὡρισμένας παρεμβάσεις, ποία θὰ εἶναι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν ἡ φιλικὴ αὐτὴ Ἐπιτροπὴ ἀποφανθῇ, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ μειωθοῦν τὰ ποσά;

§114Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Εἶναι θέμα Κυβερνήσεως.

§115Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Εἶναι ὀρθὸν νὰ διαπιστωθῇ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ δὲν πρόκειται νὰ κάμῃ φιλικὰς συστάσεις ἢ ἔρευναν τοῦ ζητήματος. Τοῦτο θὰ δώσῃ ἓν ἐπιχείρημα εἰς τὸν περαιτέρω πολιτικὸν χειρισμὸν τοῦ ζητήματος καὶ ἐπ’ αὐτοῦ καὶ ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ ξεκαθαρίσῃ τὰς εὐθύνας της καὶ ἡ Βουλὴ νὰ εἶναι προειδοποιημένη.

§116Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Τὰ λεχθέντα ἀπὸ τὸν ἄρτι κατελθόντα τοῦ βήματος κ. Τσουδερόν, μοῦ προξενοῦν ἀληθῆ κατάπληξιν. Ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἔθνους διαμαρτύρομαι ἐντονώτατα δι’ αὐτά. Εἶναι ἀνήκουστον ἐνῷ πρόκειται περὶ σωρείας δισεκατομμυρίων, ἅτινα ἐπεδικάσθησαν νομίμως βάσει τελεσιδίκου ἀποφάσεως κατόπιν ἐλέγχου καὶ διαιτησίας καὶ τοῦ νόμου ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου νὰ μένουν ἀνείσπρακτα ἐπὶ κολοσσιαίᾳ ζημίᾳ τοῦ Δημοσίου καὶ νὰ μὴ ζητῆται ἔστω καὶ ἓν λεπτὸν ἀπέναντι αὐτῶν. Εἶναι τοῦτο ἀνεξήγητον καὶ ἀληθὲς σκάνδαλον. Ἂν ἐπρόκειτο περὶ ὀφειλῆς 10.000 ἑνὸς ἐργάτου ἢ χωρικοῦ ἢ μικροβιοτέχνου ἢ μικροεπαγγελματίου, θὰ ἐξεδίδοντο ἐντάλματα κατ’ αὐτοῦ καὶ ποικιλοτρόπως θὰ κατεδιώκετο οὗτος. Εἶναι κολοσσιαία ἡ εὐθύνη τῆς τότε Κυβερνήσεως καὶ δὲν δύναται παρὰ νὰ λογοδοτήσῃ αὕτη διὰ τὴν τοιαύτην ἐνέργειάν της ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἥτις ὀρθῶς ἐζήτησε τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως Πρέπει νὰ ζητηθοῦν ἀμέσως εὐθύναι.

§117Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, αἱ ἑταιρεῖαι δὲν ἐπλήρωσαν τίποτε;

§118Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἀνεστάλη, εἶπον.

§119Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Νομίζω ὅτι, παρὰ τὰς φιλικὰς συστάσεις, ἔπρεπε νὰ ζητηθῇ νὰ πληρώσουν.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὑπεβλήθη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν ἔνστασις ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Ἐπειδὴ διαπιστοῦται, ὅτι πράγματι ὑπάρχει ἔλλειψις ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6ην μ.μ. μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 9.50′ μ.μ.)