1950.07.25

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 64η

Τρίτη 25 Ἰουλίου 1950

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 7.15′)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Μποῦτος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ. Κατὰ τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν ἀνεκοινώθη πρώτη ἡ παρ’ ἐμοῦ κατατεθεῖσα αἴτησις τῶν γονέων τοῦ Πειραιῶς διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ εἰσαγωγὴν ζακχαρούχου γάλακτος, συνεπείᾳ τῆς ἐλλείψεως τοῦ ὁποίου κινδυνεύει ἡ ὑγεία τῶν τέκνων των, καὶ παραδόξως δὲν εἶδον ταύτην ἀναγραφομένην εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ καὶ παρακαλῶ διὰ τὴν ἀναγραφὴν τῆς ἐν λόγῳ αἰτήσεως.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα, κ. συνάδελφε. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς διωρθώθησαν. Παρακαλεῖται ὅπως προσέλθῃ ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Ἀντώνιος Σιτρᾶς, ὅπως δώσῃ τὸν νενομισμένον ὅρκον. (Προσέρχεται ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Ἀντώνιος Σιτρᾶς, ὅστις δίδει τὸν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ὁριζόμενον ὅρκον, ἔχοντα οὕτω: «Ὀμνύω εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος νὰ φυλάξω πίστιν εἰς τὴν Πατρίδα καὶ εἰς τὸν Συνταγματικὸν Βασιλέα, ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Κράτους καὶ νὰ ἐκπληρώνω εὐσυνειδήτως τὰ καθήκοντά μου»).

§5ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἄξιος, ἄξιος.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μαρῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ κατατιθέμενα σχέδια νόμων κλπ.

§7Κ. ΜΑΡΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Θ. Τσάτσος (Ὑπουργ. Δικαιοσ.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκον. ἔτη 1944–45, 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49 καὶ 1949–50 δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ Ὑπουργείου τούτου, οἰκον. ἔτους 1950–51». Ὁ κ. Π. Γαρουφαλιᾶς (Ὑπουργ. Ἐσωτ.), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων ἰσχυουσῶν διατάξεων». Ὁ κ. Θ. Χαβίνης (Ὑπουρ. Δημ. Ἔργων) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκ. ἔτη 1945–46, 1946–47, 1947–48 καὶ 1948–49 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν τούτων ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Μερκούρης, Α. Μαυρίδης καὶ Α. Παπαθανάσης καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ προσθήκης διατάξεως εἰς τὸν νόμον 1726)1944 περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῶν περὶ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων ἰσχυουσῶν διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ κυρώσεως τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος» καὶ 2) «περὶ κυρώσεως τοῦ Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας». Ἡ ἐπὶ τῶν Μεταφορῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ χορηγήσεως ἐπαγγελματικῶν ἀδειῶν ὁδηγῶν αὐτοκινήτων». Ἡ ἐπὶ τῆς Ὑγιεινῆς Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προστασίας στρατευθέντων φαρμακοποιῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Μ. Γαληνός, Γ. Μαῦρος, Λ. Ἰασονίδης, Γ. Βασιλειάδης, Π. Εὐριπαῖος, Ι. Μποῦτος κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεων τοῦ Κώδικος περὶ Δικηγόρων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Σπύρου καὶ Ι. Μποῦτος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεων τοῦ Κώδικος περὶ Δικηγόρων». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Δημοσίας Ἐπιχειρήσεως Ἠλεκτρισμοῦ». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Δημάκης, Κ. Παπακωνσταντίνου, Π. Μουτζουρίδης καὶ Ν. Ἔξαρχος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταργήσεως τῆς πολυθεσίας καὶ τῶν ὑπερβολικῶν προσθέτων ἀμοιβῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Μερκούρης, Δ. Μπερδελῆς καὶ Δ. Βουρδουμπᾶς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ καταργήσεως τῆς συνιδιοκτησίας ἐπαγγελματίου καὶ ἐπιχειρηματίου αὐτοκινητιστοῦ κλπ.».

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Κλήρωσις τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 23 τοῦ Νόμου ΦΠΣΤʹ «περὶ εὐθύνης Ὑπουργῶν» καὶ τοῦ ἄρθρου 80 τοῦ Συντάγματος διὰ τοὺς παραπεμφθέντας εἰς δίκην, βουλευτὴν τέως Ὑπουργὸν Π. Χατζηπᾶνον κλπ. Κατὰ τὸν νόμον πρέπει νὰ κληρωθοῦν δώδεκα τακτικὰ μέλη καὶ ἓξ ἀναπληρωματικά. (Καλοῦνται οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ἀδαμάντιος Νικολαΐδης, Ἀνδρέας Ἰωσήφ, Ἰωάννης Ζίγδης, Δημήτριος Ἀλιμπράντης καὶ Γεώργιος Γεωργιάδης, παρουσίᾳ τῶν ὁποίων ἀναγινώσκονται τὰ ὀνόματα τῶν Ἀντιπροέδρων τοῦ Ἀρείου Πάγου, τῶν Ἀρεοπαγιτῶν ὡς καὶ τῶν Προέδρων καὶ Ἐφετῶν τοῦ Κράτους, τῶν διωρισμένων πρὸ τῆς 17 Μαΐου 1950 καὶ ρίπτονται ἰσάριθμοι κλῆροι φέροντες τὸ ὀνοματεπώνυμον καὶ βαθμὸν ἑκάστου τούτων ἐντὸς κληρωτίδος. Ἀκολούθως ὁ Πρόεδρος κ. Δημήτριος Γόντικας, ἐξάγει ἐκ τῆς κληρωτίδος 12 κλήρους φέροντας τὰ ὀνόματα κατὰ σειρὰν ἐξαγωγῆς τῶν κάτωθι δικαστικῶν οἱ ὁποῖοι κληροῦνται ὡς τακτικὰ μέλη τοῦ εἰδικοῦ Δικαστηρίου: 1) Τζανετάκη Πέτρου, Ἀρεοπαγίτου. 2) Παπανδρέου Παναγιώτου, Προέδρου Ἐφετῶν 3) Κάππου Χαρ., Ἐφέτου 4) Κάκκαβα Δημητ., Ἐφέτου 5) Μαλούχου Εὐστ., Ἐφέτου 6) Θανοπούλου Κων., Ἐφέτου 7) Τσακογιάννη Περ., Ἐφέτου 8) Χαμάρτου Ἀντων., Ἀρεοπαγίτου 9) Πάντελου Δημ., Ἐφέτου 10) Καζαμπάκα Ἐμμ., Ἐφέτου 11) Καούρη Νικολ., Ἐφέτου, καὶ 12) Χαραλάμπους Ν., Ἐφέτου Ἐξάγει ἐπίσης καὶ ἑτέρους 6, φέροντας τὰ ὀνόματα κατὰ σειρὰν ἐξαγωγῆς τῶν κάτωθι δικαστικῶν, οἱ ὁποῖοι κληροῦνται ὡς ἀναπληρωματικὰ μέλη τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου: 1) Τσαγκαράκη Ἐμμ., Ἐφέτου 2) Δημητρακάκη Βασ., Προέδρου Ἐφετῶν 3) Ἀθανασούλη Ἰωάνν., Ἐφέτου 4) Σιδεράτου Χρ., Ἐφέτου 5) Παλαιολογοπούλου Νικ., Ἐφέτου 6) Κουρούπη Θεοδ., Προέδρου Ἐφετῶν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψηφοφορία διὰ τὴν ἐκλογὴν ἑνὸς βουλευτοῦ, ὡς τακτικοῦ μέλος ὅπως μετὰ τῶν λοιπῶν ἐκλεγέντων ὑποστηρίξῃ τὴν κατηγορίαν ἐνώπιον τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου τοῦ Νόμου ΦΠΣΤʹ ὡς μεταγενεστέρως ἐτροποποιήθη, κατὰ τῶν παραπεμφθέντων εἰς τοῦτο δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς Πάνου Χατζηπάνου κλπ.

§10Β. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κάμνω μίαν πρότασιν. Ἐπειδὴ ἡ ψηφοφορία αὐτὴ θὰ καταναλώσῃ ὅλην τὴν συνεδρίασιν, προτείνω νὰ μὴ γίνῃ καὶ νὰ ἀρκεσθῶμεν εἰς τοὺς τέσσαρας εἰσαγγελεῖς, διότι ὁ Νόμος ὁρίζει μέχρι πέντε καὶ ἑπομένως εἶναι δικαίωμα τῆς Βουλῆς καὶ εἰς 4 καὶ εἰς 3 καὶ εἰς 2. Προτείνω λοιπὸν δι’ οἰκονομίαν χρόνου ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς χρειασθῇ διὰ τὴν συζήτησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, νὰ περιορισθῶμεν εἰς τοὺς τέσσαρας.

§11ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Σωστά, σωστά.

§12Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ (Ὑπ. Ἐσωτ.). Ὁ νόμος λέγει ὅτι δὲν δύνανται νὰ εἶναι πλείονες τῶν πέντε, ἀλλὰ λέγει περαιτέρω ὅτι οἱ 5 οὗτοι...... (ἀναγινώσκει).

§13Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἄς γίνῃ ἡ ψηφοφορία νὰ τελειώνωμεν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ συνάδελφος κ. Γ. Γεωργιάδης ἐκλεγεὶς χθὲς μεταξὺ τῶν κατηγόρων ὡς ἀναπληρωματικός, δηλοῖ ὅτι δὲν ἀποδέχεται τὴν ἐκλογήν. Συνεπῶς πρέπει νὰ προβῇ ἡ Βουλὴ εἰς τὴν ἐκλογὴν ἐκτὸς τοῦ τακτικοῦ καὶ ἑνὸς ἀναπληρωματικοῦ εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ κ. Γεωργιάδου. Ἄρχεται ἡ ψηφοφορία. Καλοῦνται ὡς ψηφολέκται οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Ἰωσὴφ καὶ Π. Λιαροῦτσος. Ἐπὶ δὲ τοῦ καταλόγου οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Δερδεμέζης καὶ Ι. Μποῦτος. (Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς ἀνακοινοῦται ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 137. Ἔλαβον ψήφους διὰ τακτικὸν μέλος οἱ Δ. Θανόπουλος 78, Δ. Παπασπύρου 18, Γ. Γεωργιάδης 6, Π. Πολυχρονίδης 3, Α. Μπικάκης 2, καὶ ἀνὰ μίαν ψῆφον Ε. Μάντακας, Α. Σβῶλος καὶ Ν. Μπακόπουλος. Δι’ ἀναπληρωματικὸν μέλος οἱ Π. Πολυχρονίδης 101, Δ. Θανόπουλος 2, καὶ Δ. Χριστάκος 1. Εὑρέθησαν καὶ 25 λευκὰ ψηφοδέλτια. Ἑπομένως ἐξελέγησαν τακτικὸν μέλος ὁ κ. Δ. Θανόπουλος καὶ ἀναπληρωματικὸν ὁ Π. Πολυχρονίδης, συγκεντρώσαντες τὴν ὑπὸ τοῦ κανονισμοῦ ἀπαιτουμένην πλειοψηφίαν.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συζήτησις ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Μ. Πολυτεχνείου», ὡς διωρθώθη.

§16ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Μ. Πολυτεχνείου», ὡς διωρθώθη. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1324)49 Α. Ν. «περὶ προστασίας καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν ἀναπήρων πολέμου ὁπλιτῶν καὶ θυμάτων πολέμου».

§18ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1324)49 Α. Ν. «περὶ προστασίας καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν ἀναπήρων πολέμου ὁπλιτῶν καὶ θυμάτων πολέμου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 28 Ὀκτωβρίου 1935 περὶ συστάσεως Ταμείου Ἐκπαιδευτικῆς καὶ Φιλανθρωπικῆς Προνοίας παρὰ τῇ Πρεσβείᾳ Καΐρου Ν. Δ)τος, ὡς καὶ τοῦ ἀπὸ 26 Ἰανουαρίου 1936 συμπληρωματικοῦ τοιούτου».

§20ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 28 Ὀκτωβρίου 1935 περὶ συστάσεως Ταμείου Ἐκπαιδευτικῆς καὶ Φιλανθρωπικῆς Προνοίας παρὰ τῇ Πρεσβείᾳ Καΐρου Ν. Δ)τος ὡς καὶ τοῦ ἀπὸ 26 Ἰανουαρίου 1936 συμπληρωματικοῦ τοιούτου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ νόμου περὶ εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων».

§22ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεων τινων τοῦ νόμου περὶ εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 380)25.5.1949 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ τρόπου διαχειρίσεως τῶν διατεθεισῶν πιστώσεων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν τοῦ ἐν Ἀθήναις συγκληθησομένου ΣΤʹ Διεθνοῦς Συνεδρίου ἀμπέλου καὶ οἴνου».

§24ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 380)25.5. 1949 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ τρόπου διαχειρίσεως τῶν διατεθεισῶν πιστώσεων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν τοῦ ἐν Ἀθήναις συγκληθησομένου ΣΤʹ Διεθνοῦς Συνεδρίου «ἀμπέλου καὶ οἴνου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὀργανώσεως τῆς ὑπηρεσίας Δημοσίων Ἔργων κειμένων διατάξεων», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§26ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὀργανώσεως τῆς Ὑπηρεσίας τῶν Δημοσίων Ἔργων κειμένων διατάξεων», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως τῆς ἰσχύος καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 328)47 Ν. Δ. ὡς καὶ ἐνίων διατάξεων τῆς περὶ Ἐμπορικῶν καὶ Βιομηχανικῶν Ἐπιμελητηρίων Νομοθεσίας», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§28ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ παρατάσεως τῆς ἰσχύος καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 328) 1947 Ν. Δ. ὡς καὶ ἐνίων διατάξεων τῆς περὶ Ἐμπορικῶν καὶ Βιομηχανικῶν Ἐπιμελητηρίων Νομοθεσίας», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Γ. Καρτάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§31Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ (Ὑπουργ. Οἰκομικῶν). Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν τὸν Προϋπολογισμὸν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51. Ἡ Κυβέρνησις παρὰ τὸ βραχὺ ἀπὸ τῆς ὑπ’ αὐτῆς ἀναλήψεως τῆς ἀρχῆς χρονικὸν διάστημα, ἐθεώρησεν ὡς ἐπιτακτικὴν ὑποχρέωσιν αὐτῆς ὅπως θέσῃ ἐγκαίρως ὑπ’ ὄψει τῆς λαϊκῆς ἀντιπροσωπείας τὸ διὰ τὸ ἀρξάμενον ἀπὸ 1ης Ἰουλίου ἐ. ἔ. οἰκονομικὸν ἔτος δημοσιονομικὸν Πρόγραμμα αὐτῆς καὶ τὰς κυρίας γραμμὰς τοῦ διὰ τὸ αὐτὸ ἔτος προγράμματος τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Χώρας, ἐντείνασα πρὸς τοῦτο τὰς προσπαθείας αὐτῆς ὥστε παρὰ τὸ πλῆθος, τὴν μορφὴν καὶ τὴν σύνθεσιν τῶν κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο συγκροτούντων τὸν οἰκονομικὸν αὐτῆς προγραμματισμὸν ζητημάτων νὰ μὴν ἀπομακρυνθῇ τῶν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ὁριζομένων προθεσμιῶν διὰ τὴν εἰς τὴν Βουλὴν κατάθεσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ βάσει τούτου καὶ εὐθὺς ἅμα τῇ ἐνάρξει τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους δημοσιονομικὴ διοίκησις τῆς Χώρας. Ἡ τελευταία ὅμως ἐξέλιξις τῆς διεθνοῦς καταστάσεως καὶ ἡ ἐκ ταύτης ἀνάγκη ἐπανεξετάσεως ὡρισμένων κεφαλαίων τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἠνάγκασαν τὴν Κυβέρνησιν ὅπως καθυστερήσῃ τὴν δι’ ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ὑποβολὴν εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ νέου Προϋπολογισμοῦ. Ἀποτελέσματα διαχειρίσεως παρελθουσῶν χρήσεων. Πρὶν ἢ εἰσέλθω εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος διὰ τὸ ἔτος 1950–51 ἔκθεσίν μου, κρίνω σκόπιμον νὰ παράσχω εἰς τὴν Βουλὴν πληροφορίας περὶ τῶν ἀπὸ τῆς καταθέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους ἀνακοινωθέντων ἀποτελεσμάτων τῆς διαχειρίσεως τοῦ δημοσίου Ταμείου βάσει τῶν τελευταίων προσωρινῶν στοιχείων τῶν λογιστικῶν τοῦ Κράτους ὑπηρεσιῶν. Κατὰ τὸν προσωρινὸν Ἰσολογισμὸν τῆς Δημοσίας ληψοδοσίας τῆς 31 Μαρτίου 1950 ἡ διαχείρισις αὕτη κατέλιπε τὰ ἑξῆς ἀποτελέσματα:

Θεωρῶ σκόπιμον νὰ γνωρίσω εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἔλλειμμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1948–49, ὅτι τοῦτο ἀνέρχεται πραγματικῶς εἰς 820.179,4 ἑκατομμύρια, περιορίζεται ὅμως εἰς 320.179,4 ἑκ. ἤτοι κατὰ 500 δισεκατομμύρια, ὅσον τὸ ποσὸν τῆς κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο δοθείσης χρηματικῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἡ ἔκτασις τῆς βοηθείας διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἔτους 1948–49 ὑπελογίσθη εἰς 800 δισεκατομμύρια, ἔναντι τῆς ὁποίας κατεβλήθη μόνον τὸ ποσὸν τῶν 500 δισεκατομμυρίων. Τὸ ὑπόλοιπον διὰ τὴν πλήρη κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος παραμένει κατ’ ἀνακοίνωσιν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς δεσμευμένον πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον εἰς τὸν λογαριασμὸν δραχμῶν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας.

ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 1949–50

Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτος 1949–50 παρέχονται λεπτομερῆ στοιχεῖα εἰς τὸ οἰκεῖον εἰδικὸν ἀναλυτικὸν μέρος τῆς ἐκθέσεώς μου ἥτις συνοδεύει τὸ τεῦχος τοῦ κατατιθεμένου Προϋπολογισμοῦ 1949–50. Τὰ στοιχεῖα ταῦτα γενικώτερον ἐμφανίζουν:

Κατὰ τὰ στοιχεῖα ταῦτα, καὶ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ἀποδόσεως ὑπὸ τοῦ λογαριασμοῦ δραχμῶν Ἀμερικανικῆς βοηθείας ὅλου τοῦ ἀρχικῶς ἐγγραφέντος ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐσόδων κονδυλίου ἐκ δραχμῶν 1.650 δισεκ. διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ ἔτους τούτου προβλέπεται ὅτι ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1949–50 θὰ ἀφίσῃ τελικῶς ἔλλειμμα 161 δισεκατομμυρίων ἀντὶ τοῦ ὑπὸ τοῦ κατατεθέντος Προϋπολογισμοῦ προβλεφθέντος ἰσοζυγίου μεταξὺ ἐσόδων καὶ ἐξόδων αὐτοῦ. Εἰς τὴν μεταβολὴν τοῦ διαχειριστικοῦ τούτου ἀποτελέσματος συνετέλεσαν παράγοντες σχετιζόμενοι τόσον μὲ τὰ ἔσοδα ὅσον καὶ μὲ τὰ ἔξοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–50. Αʹ. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐσόδων: 1) Δέν κατέστη δυνατὴ ἡ πραγματοποίησις τῶν προβλεφθέντων κονδυλίων ἐξ ἀμέσων φόρων, καὶ δὴ τοῦ φόρου Δʹ Κατηγορίας καὶ ἐπιτηδεύματος, ὀφειλομένη οὐχὶ εἰς ὑπερεκτίμησιν τῶν δυνατοτήτων τῆς οἰκονομίας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατὰ δίκαιον ποσοστὸν συμμετοχὴν αὐτῆς εἰς τὰ φορολογικὰ βάρη, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀπώλειαν χρόνου ἀφ’ ἑνὸς διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 942)49 καὶ εἰς τὴν λῆψιν, ἀφ’ ἑτέρου ὀλίγον μετὰ τὸν χρόνον τῆς ἐνάρξεως τῆς σχετικῆς ἐργασίας, (Σεπτέμβριος 1949) μέτρων συντελεσάντων εἰς τὴν ἐπιβράδυνσιν τῆς ταχυτέρας περαιώσεως αὐτῆς. Τοιαῦτα δὲ μέτρα ὑπῆρξαν ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἐφορειῶν καὶ Ταμείων μὲ συνέπειαν τὴν ἀνάγκην διαχωρισμοῦ τῶν φορολογικῶν ἀρχείων, κατατοπισμὸν τῶν ἐφόρων τῶν νέων ἐφορειῶν καὶ ἐξεύρεσιν οἰκημάτων διὰ τὴν ἐγκατάστασιν αὐτῶν. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν πάροδον τῶν ἐκ τῶν λόγων τούτων προκυψασῶν ἀνασταλτικῶν διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου δυσχερειῶν, ἡ κατὰ Μάρτιον 1950 γενομένη διὰ λόγους οἰκονομίας κατάργησις τῶν συνεργείων ἀπογευματινῆς ἐργασίας τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν μὲ συνέπειαν τὴν ἀπώλειαν 120.000 ἐργασίμων κατὰ μῆνα ὡρῶν, καλυπτουσῶν οὐ μόνον τὴν ἀνάγκην τῆς ταχυτέρας περαιώσεως τῆς ἐργασίας ἀλλὰ καὶ ἔν τινι μέτρῳ καὶ τὴν ἐργασίαν 800 περίπου φοροτεχνικῶν ὑπαλλήλων, ὧν αἱ θέσεις παραμένουν καὶ σήμερον κεναί, συνετέλεσεν εἰς τὴν μὴ ἔγκαιρον βεβαίωσιν τοῦ φόρου ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος καὶ κατ’ ἀκολουθίαν καὶ εἰς τὴν μὴ πραγματοποίησιν τῶν ἀντιστοίχων δημοσίων εἰσπράξεων καὶ δὴ εἰς ἐξαιρετικῶς διὰ τὴν χώραν δυσχερῆ περίοδον. Ἡ ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Μαΐου ἐπιβληθεῖσα πρόσθετος ἀπογευματινὴ ἐργασία πέραν τῶν κεκανονισμένων ὡρῶν καλύψασα κατὰ τὸ ἥμισυ τὰ καταργηθέντα συνεργεῖα ὑπερωριακῆς ἐργασίας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξουδετερώσῃ τὰς ὡς ἄνω συνεπείας διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1949–50. Δὲν θὰ ἔδει νὰ παραβλεφθοῦν καὶ αἱ ἐκ τῆς διαλύσεως τῆς Βουλῆς καὶ ἐνεργείας νέων κατὰ τὸν παρελθόντα Μάρτιον ἐκλογῶν συνέπειαι τόσον διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ ὡς ἄνω νόμου ὅσον καὶ γενικώτερον διὰ τὴν εἴσπραξιν καὶ τῶν λοιπῶν δημοσίων ἐσόδων. 2. Δὲν κατέστη δυνατὴ λόγῳ ὑπερεκτιμήσεως τῶν προβλέψεων ἡ πραγματοποίησις ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ ἐκ δραχ. 45 δισεκ. ἐκτάκτου ἐσόδου ἐξ ἐκποιήσεως συμμαχικοῦ ὑλικοῦ καὶ τοῦ ἐκ δραχ. 40 δισεκ. ὁμοίου ἐξ ἐκποιήσεως τῶν ὑπολοίπων ἐφοδίων ΟΥΝΡΡΑ. 3. Δὲν κατέστη ὡσαύτως δυνατὴ λόγῳ ἐσφαλμένης προβλέψεως ἡ πραγματοποίησις τοῦ ἐκ δραχ. 259 δισεκ. ἐκτάκτου ἐσόδου ἐξ ἀποδεικτικῶν συναλλάγματος ἔναντι τοῦ ὁποίου ἐπραγματοποιήθη ἔσοδον μόνον 11 δισεκατομμυρίων. 4. Ἡ ἀπὸ 1 Μαρτίου 1950 ἐφαρμογὴ τῶν δασμολογικῶν συμφωνιῶν τοῦ Ἀννεσὺ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα κατὰ μέρος μὲν τὴν αὔξησιν τῶν προβλεφθεισῶν τελωνειακῶν εἰσπράξεων καὶ μείωσιν τοῦ προβλεφθέντος ἐσόδου ἐκ φόρου κύκλου ἐργασιῶν τοῦ εἰσπραττομένου κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν λόγῳ καταργήσεως τοῦ φόρου διά τινα εἴδη καὶ μειώσεως τοῦ ποσοστοῦ αὐτοῦ δι’ ἄλλα γενικῶς ὅμως αὔξησιν τῶν ἐξ εἰσαγωγικῶν δασμῶν εἰσπράξεων τοῦ Δημοσίου. Ὡς γνωστὸν κατόπιν τῆς ἐφαρμογῆς τῶν συμφωνιῶν τούτων ἡ ἀξία τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν ηὐξήθη εἰς 225 φορὰς ἐν σχέσει μὲ τὴν προπολεμικὴν τοιαύτην καὶ ἔναντι τῶν 100 διὰ τὸν πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς αὐτῶν χρόνον, κατηργήθησαν δὲ ἡ ἔκτακτος πολεμικὴ εἰσφορὰ ἐπί τε τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐγχωρίων προϊόντων καὶ ὁ διὰ τοῦ Α. Ν. 843)48 ἐπιβληθεὶς φόρος 4% ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ὑπὲρ διαφόρων τρίτων. Εὐνοϊκὴν ἐπίσης ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐκ δασμῶν ἐσόδων τοῦ 1949–1950 συνέπειαν εἶχε καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1949 ἀπελευθέρωσις κατὰ στάδια τοῦ ἐμπορίου μεταξὺ τῶν συμμετεχουσῶν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Εὐρωπαϊκῆς συνεργασίας Χωρῶν, εἰς ἣν προέβη καὶ ἡ Ἑλλάς, ἀφήσασα ἐλευθέραν τὴν εἰσαγωγὴν ὡρισμένων εἰδῶν ἐκ τῶν χωρῶν τούτων, ἀντιπροσωπευόντων τὰ 50% τοῦ συνόλου τῶν εἰσαγωγῶν αὐτῆς ἐξ αὐτῶν, μὲ τάσιν αὐξήσεως τοῦ ποσοστοῦ τούτου μέχρις 75%. 5. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παραλείψω ὅτι ἐνεργείαις τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἐπετεύχθη ἡ πραγματοποίησις τοῦ ἐκ τῆς φορολογίας τῶν ποντοπόρων πλοίων ἐσόδου, ἥτις πρὸ τῆς ἀναλήψεως τῆς ἀρχῆς ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως δὲν προεβλέπετο δυνατὴ λόγῳ τῶν ἀντιρρήσεων τῆς Ἑνώσεως Ἐφοπλιστῶν. Διὰ τῆς ἐπελθούσης συμφωνίας μεταξὺ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως καὶ τῶν Ἐφοπλιστῶν τὸ ποσὸν τοῦ φόρου διὰ τὰ ἔτη 1947 καὶ 1948 ὡρίσθη εἰς τὸ ποσὸν τῶν 10 ἑκατ. δολλαρίων. Ἐκ τοῦ ποσοῦ ὅμως τούτου ἔπρεπε ν’ ἀφαιρεθοῦν αἱ προκαταβολαί, καὶ οὕτω ἐβεβαιώθη ὡς ἔσοδον τοῦ ἔτους 1949 τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν τῶν 6.728.000 δολλαρίων. Ἐκ τούτου μέχρι τέλους Ἰουνίου κατεβλήθησαν περίπου 5 ἑκατ. δολλάρια καὶ ἐλπίζεται μέχρι τέλους τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους νὰ εἰσπραχθῇ καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ ὑπολειπομένου ποσοῦ. Βʹ. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐξόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–50. Ἐγένοντο ἐπ’ αὐτῶν μεταβολαὶ καταλήγουσαι τελικῶς εἰς μείωσιν τοῦ ὕψους αὐτῶν ἀπὸ 5.748 δισεκ. εἰς 5.706 δισεκ. ἤτοι κατὰ 42 δισεκ. ἐπὶ ἔλαττον.

ἀντιμετωπίσθη δὲ διὰ μειώσεων διαφόρων ἄλλων πιστώσεων ἀνελθουσῶν εἰς 265 δισεκ., ἐξ ὧν 120 δισεκ. ἐκ μειώσεως τοῦ κονδυλίου τοῦ προοριζομένου διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐκ τῆς διαχειρίσεως τοῦ ἄρτου ἐλλείμματος, καταστάσης δυνατῆς κατόπιν τῆς μειώσεως τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἀπὸ Δολλ. 90 εἰς Δολλ. 72 κατὰ τόννον συμφώνως τῇ σχετικῇ διεθνεῖ συμβάσει. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν αὔξησιν τοῦ ὕψους τῶν ἐξόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–50 διὰ δαπάνας τινὰς ἀνασυγκροτήσεως, μὴ ἀρχικῶς προβλεφθείσας ὑπ’ αὐτοῦ, ἀνερχομένας δὲ εἰς 124 δισεκ. αὗται κατὰ ποσὸν 119,5 δισεκ. ἐκαλύφθησαν δι’ ἀποδόσεως εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἴσου ποσοῦ ἐκ τοῦ λογ)σμοῦ δραχμῶν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Τὸ ὑπόλοιπον ἐκ 4,5 δισεκ. εἶχεν εἰσπραχθῆ κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη ἐκ τοῦ αὐτοῦ λογ)σμοῦ, μὴ καταστάσης δυνατῆς τῆς διαθέσεώς των κατὰ τὰ ἔτη ταῦτα.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ 1949–1950

Ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τοιαύτης διαμορφώσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–1950, τῆς μέχρι τέλους Μαΐου 1950 ἐκτελέσεως αὐτοῦ καὶ τῆς προβλεπομένης τοιαύτης, μέχρι τῆς λήξεως τούτου, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαχειρίσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἐξόδων κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1949– 1950, προβλέπεται ὡς ἑξῆς:

Εἰσερχόμεθα ἤδη εἰς τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1950–51 καὶ τὴν ἐξέτασιν τοῦ κατ’ αὐτὸ ἐφαρμοστέου οἰκονομικοῦ προγράμματος. Προϋπολογισμὸς οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51. Γενικὸν Οἰκονομικὸν σχέδιον. Αἱ προβλέψεις τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51 ἐγένοντο βάσει τοῦ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο προγραμματιζομένου γενικοῦ οἰκονομικοῦ σχεδίου δημοσιονομικῆς διοικήσεως τῆς Χώρας καὶ Ἀνασυγκροτήσεως αὐτῆς. Τὸ σχέδιον τοῦτο περιλαμβάνει τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα: αʹ) τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1950–51, καὶ βʹ) τοῦ ἐκτελεστέου κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως. Ὡς πρὸς τὸν Προϋπολογισμόν, τὰ ἔξοδα αὐτοῦ καλύπτονται ἀπὸ τὰ ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἔσοδα, ἀπὸ τὴν εἰδικὴν ἐκ τοῦ Προγράμματος ἀμοιβαίας ἀμύνης ἐνίσχυσιν καὶ ἀπὸ τὴν ἐνίσχυσιν ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν πρὸς κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος αὐτοῦ καθ’ ὃ ποσὸν δὲν ἐπαρκοῦσι τὰ ἴδια αὐτοῦ ἔσοδα. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως, τοῦτο τροφοδοτεῖται διὰ τῆς ἀξίας τῶν παρεχομένων κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν καὶ ἐκ τοῦ προϊόντος τῆς πωλήσεως τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν μετὰ τὴν ἐξ αὐτοῦ ἀφαίρεσιν ποσοστοῦ 5% ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς διὰ διοικητικὰς δαπάνας ὡς καὶ τοῦ διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ διατιθεμένου ποσοῦ. Ἔχει δὲ τὸ σχέδιον τοῦτο ἐν γενικαῖς μὲν γραμμαῖς ὡς ἑξῆς:

Ἀναλυτικώτερον δὲ ὡς ἑξῆς: Ι. Προϋπολογισμὸς 1950–51. Ἔξοδα:

Ἔσοδα:

II. Λογαριασμός Βοηθείας: Συγκεντρωθησόμενον ποσόν: Αʹ. Εὐρωπαϊκὸν Πρόγραμμα Ἀνασυγκροτήσεως.

Βʹ. Εὐρωπαϊκὸν Πρόγραμμα Ἀμοιβαίας Ἀμύνης.

Χορήγησις ἐκ τοῦ ἀνωτέρω λογαριασμοῦ: Αʹ. Εὐρωπαϊκὸν Πρόγραμμα Ἀνασυγκροτήσεως.

Βʹ. Εὐρωπαϊκὸν Πρόγραμμα Ἀμοιβ. Ἀμύνης.

Ἤτοι κατὰ τὸ σχέδιον τοῦτο ἐπὶ δαπανῶν τοῦ Πρ)σμοῦ καὶ δαπανῶν ἀνασυγκροτήσεως ἐκ δραχ. 8.812 τὰ μὲν 48,6% ἢ δραχ. 4.300 δισεκ. καλύπτονται ἐξ ἐσόδων ἐξ Ἑλληνικῆς πηγῆς, τὰ δὲ 51,2% ἢ δραχ. 4.512 ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας. Τὰ κεφάλαια ταῦτα διατίθενται κατὰ 9% ἢ δραχ. 406 δισεκ. διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Πρ)σμοῦ 1950–51 κατὰ 12% ἢ δραχ. 539 δισεκ. διὰ τὴν κάλυψιν εἰδικῶν προμηθειῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, κατὰ 31,6% ἢ δρχ. 1.425 δισεκ. δι’ ἀξίαν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν καὶ κατὰ 39% ἢ δρχ. 1.760 δισεκ. διὰ τὴν κάλυψιν τῶν εἰς δραχμὰς δαπανῶν τοῦ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐκτελεστέου προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως καὶ κατὰ 8,4% ἢ δρχ. 382 δισεκ. ὡς ἀποθεματικόν. Ἐπίσης ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν δαπανῶν τοῦ οἰκονομικοῦ σχεδίου τὰ μὲν 5.245 δισ. ἢ 59,5% ἀποτελοῦν δαπάνας Πρ)σμοῦ, τὰ δὲ 3.567 δισ. ἢ 40,5% δαπάνας ἀνασυγκροτήσεως. Συνθῆκαι καταρτίσεως Προϋπολογισμοῦ 1950–1951. Κύριοι βουλευταί, Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ Προϋπολογισμὸς τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51 εὑρέθη, μετὰ τὴν νικηφόρον καταστολὴν τῆς κατὰ τῆς χώρας ἡμῶν ἐπιβουλῆς, ἀπηλλαγμένος μὲν πολεμικῶν βαρῶν καὶ βαρῶν προνοίας καὶ ἀποκαταστάσεως προσφύγων, καθ’ ἣν ἔκτασιν ἐπεβαρύνθησαν διὰ τῶν δαπανῶν τούτων οἱ προηγούμενοι καὶ δὴ ὁ τελευταῖος Προϋπολογισμός, πλὴν ὅμως διαδέχεται καθεστὼς μὲ διάρθρωσιν τῆς Διοικήσεως προκαλοῦν σημαντικὴν ἐπιβάρυνσιν αὐτοῦ, ἥτις παρέχει περιθώριον καὶ μεγαλυτέρων οἰκονομιῶν πέραν τῶν ἐπιτευχθεισῶν τοιούτων κατὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον διάστημα τῆς ἐπεξεργασίας τῶν εἰδικῶν Προϋπολογισμῶν τῶν Ὑπουργείων, ὅπερ καὶ θέλομεν ἐπιδιώξει κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴν ταύτην καὶ τὴν περικοπὴν ἐκτάκτου χαρακτῆρος δαπανῶν καὶ δὴ τῶν μετὰ τὴν νομισματικὴν ὑποτίμησιν τῆς 20 Σεπτεμβρίου 1949 κρατικῶν ἐπιδοτήσεων δὲν καθίστατο εὐχερὴς ἡ σύνταξις Προϋπολογισμοῦ δυναμένου νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἐξ ὁλοκλήρου διάθεσιν τοῦ ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας προϊόντος πωλήσεως καταναλωτικῶν ἀγαθῶν διὰ τὴν κάλυψιν τῶν εἰς δραχμὰς δαπανῶν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ὁ κατὰ τὸ 1950–51 περιορισμὸς τῆς βοηθείας τοῦ λογαριασμοῦ τούτου διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–50 ἀπὸ 1.650 δισεκ. εἰς 406 δισεκ. ἤτοι κατὰ 1.245 δισεκ. καὶ ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος τῆς βελτιώσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἀπαιτήσασα ποσὸν 300 δισεκ. ἐστέρησεν τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1950–51 ἐν συγκρίσει μὲ τὸν τοῦ προηγουμένου ἔτους κατὰ 1.545 δισεκ. ἔναντι 663 δισεκ. προερχομένων ἐκ τῆς μειώσεως τῶν δαπανῶν τῶν στρατιωτικῶν Ὑπουργείων, 410 δισεκ. ἐκ μειώσεως τῶν δαπανῶν ἀποκαταστάσεως ἀνταρτοπλήκτων, 475 δισεκ. ἐκ μειώσεως τῶν δαπανῶν ἐκ τῆς διαχωρίσεως καί ἐπιδοτήσεως τῶν ἐφοδίων. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτων προέβαλεν ἐπιτακτικὸς διὰ τὴν Κυβέρνησιν ὁ περιορισμὸς τοῦ ἐλλείμματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ, κατ’ ἀνώτατον ὅριον μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 700 δισεκ. δραχμῶν, ποσοῦ ὅπερ εἶχεν ἀρχικῶς ὁρισθῆ ὑπὸ τῆς ἐν Ἑλλάδι ἀποστολῆς τῆς Διοικήσεως Οἰκονομικῆς Συνεργασίας καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸν περιορισμὸν ὅτι πᾶσα αὔξησις τοῦ ἐλλείμματος πέραν τῶν 700 δισεκ. θὰ εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν κατ’ ἴσον ποσὸν δέσμευσιν τῶν εἰς δραχμὰς κεφαλαίων τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ συνεπῶς περιορισμὸν τῆς πραγματοποιηθείσης ἐκτελέσεως αὐτῆς κατὰ τὸ ἔτος 1950–51. Ἡ Κυβέρνησις ὅμως κεντρικὸν ἄξονα τοῦ προγράμματος αὐτῆς ἔχουσα τὴν διάθεσιν τῶν κεφαλαίων τῆς βοηθείας οὐχὶ πρὸς ἱκανοποίησιν καταναλωτικῶν ἀναγκῶν, ἀλλ’ εἰς παραγωγικὴν αὐτῶν ἐπένδυσιν ἐπέμεινεν ἐπὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀρχῆς ταύτης καί, πέραν τοῦ καθήκοντος αὐτῆς, ὅπως πραγματοποιήσῃ τὰς ἐκ τῶν δυνατοτήτων τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἀπολύτως δικαιολογημένας εἰσπράξεις, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ καταπολεμήσεως τῆς φοροδιαφυγῆς, προέβη εἰς αὐστηρὸν περιορισμὸν τῶν κρατικῶν δαπανῶν ἐπιτυχοῦσα οὕτω τὸν περιορισμὸν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ, οὐ μόνον εἰς τὸ ποσὸν τῶν 700 δισεκ. ἀλλὰ καὶ ἔτι περαιτέρω μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 406 δισ. Φορολογικὴ Πολιτική. Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο δὲν ἠδύνατο νὰ καλυφθῇ περαιτέρω ἐκ φορολογίας τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Οἱ τελευταῖοι ὑπολογισμοὶ καί οὗτοι ὑπὸ ἀναθεώρησιν περὶ τοῦ ὕψους τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἀναβιβάζουν τοῦτο εἰς 19.000 δισεκατομμύρια, τὰ δὲ ἐκ τακτικῶν καὶ ἐκτάκτων φόρων ἔσοδα τοῦ δημοσίου κατὰ τὸ 1950–51 προβλέπονται εἰς 4.050 δισεκ. περίπου ἤτοι εἰς τὰ 21% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὸ ποσοστὸν τοῦτον, αὐξανόμενον κατὰ τοὺς λοιποὺς ἐπιβαλλομένους ὑπὲρ τρίτων φόρους καὶ εἰσφορὰς ἀποτελεῖ τὸ MAXI-MUM τῆς συμμετοχῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἰς τὰ δημόσια καὶ κοινωνικὰ βάρη. Ἐὰν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ὅτι κατὰ τὸ 1938 τὸ φορολογικὸν βάρος ἀνήρχετο εἰς 21,3% σιμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ὑπὲρ τρίτων φόρων καὶ εἰσφορῶν, ὅτι δὲ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τοῦ 1949 ἀποτελεῖ τὰ 75% τοῦ προπολεμικοῦ, τὸ ἀνωτέρω φορολογικὸν βάρος κατὰ τὸ 1950–51 ἐξ 21% καὶ μόνον ἐκ δημοσίων προσόδων ἀναλογεῖ εἰς φορολογικὸν βάρος 16,4% τοῦ 1948 — ἤτοι ἐν σχέσει μὲ τὸ φορολογικὸν βάρος τοῦ 1938 καὶ ἄνευ τῶν μὴ κρατικῶν φόρων καὶ εἰσφορῶν, εἶναι ηὐξημένον καὶ κατὰ 28%. Περαιτέρω αὔξησις τοῦ φορολογικοῦ βάρους εἶναι ἀδύνατος, λόγῳ τῆς χαμηλότητος τῶν εἰσοδημάτων καὶ τῆς διαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας, ἐξ ὧν λόγων παρατηρεῖται δυσανάλογος σχέσις τῶν ἐξ ἐμμέσων πρὸς τοὺς ἀμέσους φόρους δημοσίων ἐσόδων. Ἡ ἔμμεσος φορολογία δὲν ἔχει πλέον ὅρια αὐξήσεως ἄλλα πλὴν ἐκείνων τὰ ὁποῖα θὰ δώσῃ ἡ ἐπίμονος καὶ συνεχὴς παρακολούθησις τῆς καλῆς ἐφαρμογῆς των. Σκοπὸς ἡμῶν εἶναι ἡ κατάργησις πολλῶν φορολογιῶν καταναλώσεως μὲ μεγάλην ἀπασχόλησιν τοῦ προσωπικοῦ καὶ ἐξαιρετικὴν ταλαιπωρίαν τοῦ Κοινοῦ, φορολογιῶν, μὲ ἀπόδοσιν ἥσσονος σημασίας. Θὰ προχωρήσωμεν εἰς τοῦτο μετὰ τὴν παροχὴν τῆς σχετικῆς ἐξουσιοδοτήσεως ὑμῶν, τὴν ὁποίαν ἐζητήσαμεν διὰ τοῦ κατατεθέντος φορολογικοῦ νομοσχεδίου «περὶ τροποποιήσεως καί συμπληρώσεως τοῦ φόρου καθαρῶν προσόδων κ.λ.π.». Ἡ τοιαύτη διαρρύθμισις τῆς ἐμμέσου φορολογίας θὰ ἀπαλλάξῃ τὸ φοροτεχνικὸν προσωπικὸν ἀπὸ σημαντικὴν ἐργασίαν καὶ θὰ τοῦ δώσῃ τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀσχοληθῇ συστηματικῶς μὲ τὴν ἄμεσον φορολογίαν. Ἐπιδίωξις ἡμῶν εἶναι νὰ εἰσαγάγωμεν τὸν ἑνιαῖον φόρον εἰσοδήματος. Τοῦτο ὅμως προϋποθέτει προπαρασκευὴν φορολογουμένων καὶ φορολογούντων καλίπτουσαν διετὲς ἂν ὄχι καὶ τριετὲς χρονικὸν διάστημα. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον περιωρίσθημεν εἰς τὰς ἀμέσους φορολογίας, τὰς ὁποίας εὕρομεν θεσπισμένας. Καὶ ἐθέσαμεν ὡς ἄμεσον ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν ἄρσιν τῶν ἐκκρεμοτήτων εἰς τὴν φορολογίαν τῶν προσόδων, ἰδίως εἰς τὸν φόρον τῶν κερδῶν τῶν ἐμποροβιομηχάνων καὶ εἰς τὸν συνθετικὸν φόρον καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸν ἔλεγχον τῶν φορολογικῶν ὑποχρεώσεων τοῦ τρέχοντος ἔτους καὶ τὴν ἔγκαιρον βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν τῶν φόρων. Ἐνδιαφερόμεθα νὰ ὑπάγονται εἰς τὸν φόρον προσόδου ὅλοι οἱ ἔχοντες εἰσόδημα. Ἀλλὰ ἔχομεν ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον νὰ ὑπαχθῶσιν εἰς φόρον καὶ δι’ ὁλόκληρον τὸ ἀληθὲς εἰσόδημά των πρῶτον οἱ μεγάλοι εἰσοδηματίαι καὶ εἰς τὴν προσπάθειαν ταύτην, θὰ ἀφιερώσωμεν ὅλας τὰς δυνάμεις ἡμῶν. Εἰς στιγμὰς καθ’ ἃς τὸ Κράτος περικόπτει δαπάνας καλυπτούσας οὐσιώδεις ἀνάγκας του, καὶ ζητεῖ θυσίας ἐκ μέρους τῶν μισθωτῶν καὶ τῶν συνταξιούχων του δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ ὑπάρχῃ φοροδιαφυγὴ ἔστω καὶ ὀλίγων χιλιάδων δραχμῶν. Προβαίνομεν εἰς συγχρονισμὸν τῆς ὀργανώσεως τῆς ἐργασίας τῶν Φορολογικῶν Γραφείων καὶ εἰς ἐπάνδρωσίν των μὲ 300 νέους Ἐφοριακούς, ὁ διορισμὸς τῶν ὁποίων ἐπετράπη πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν. Συγχρόνως ἐξοπλίζομεν τὰ γραφεῖα ταῦτα μὲ μηχανικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ἤρχισαν παραλαμβανόμενα, καὶ ἐλπίζομεν νὰ ἐξοικονομήσωμεν ἔτι περαιτέρω σημαντικὸν ἀριθμὸν ὡρῶν ἐργασίας τοῦ προσωπικοῦ διὰ τὴν χρησιμοποίησίν των εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν. Διαθέτομεν ἀπὸ 1 Αὐγούστου 1950 πλέον τῶν 50 Ἐφοριακῶν ὑπαλλήλων διὰ τὸν ἔλεγχον πρὸς διαπίστωσιν τῆς ἐκδόσεως τιμολογίων χονδρικῆς πωλήσεως καὶ τὸν ἔλεγχον τῆς τηρήσεως εἰλικρινῶν βιβλίων. Προέβημεν εἰς ἐνίσχυσιν τῶν Φορολογικῶν Γραφείων συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς τὴν μηχανοργάνωσίν των, εἰς τρόπον ὥστε νὰ εὑρίσκωνται ἐγκαίρως εἰς τὸν φορολογικὸν φάκελλον κάθε ἐμπόρου, βιομηχάνου, βιοτέχνου, καὶ ἐπαγγελματίου, ὅλα τὰ στοιχεῖα τὰ ἀφορῶντα τὰς εἰσαγωγὰς καὶ ἐξαγωγὰς τὰς ἀγορὰς ἀγαθῶν, τὰς μεταφορὰς διὰ πλοίου, σιδηροδρόμου καὶ αὐτοκινήτου, τὰς ἀποθηκεύσεις κλπ. Κάμνομεν πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ νὰ ἐπιτύχῃ ἡ φορολογία τοῦ εἰσοδήματος διότι ἐξυπηρετοῦμεν συγχρόνως δύο σκοπούς: αʹ) ἐπιβάλλομεν τὴν προγραμματισθεῖσαν κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ βʹ) αὐξάνομεν εἰς τὸ μέγιστον δυνατὸν τὴν ἀπόδοσιν τοῦ φόρου τούτου, τοῦ μόνου φόρου ὅστις εἶναι δεκτικὸς περαιτέρω αὐξήσεως ἄνευ αὐξήσεως τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν. Μέχρις ὅμως ἐφαρμογῆς τῶν νέων μέτρων εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ἡ Κυβέρνησις ὑποχρεωμένη ὅπως ἐξακολουθήσῃ ἐφαρμόζουσα τὸ ἰσχῦον φορολογικὸν σύστημα, λαμβάνουσα τ’ ἀπαιτούμενα μέτρα πλήρους καὶ αὐστηρᾶς αὐτοῦ ἐφαρμογῆς, ὅπως μὴ ἐπιτρέψῃ ἀπώλειαν καί τοῦ μικροτέρου ποσοῦ δημοσίου ἐσόδου πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ταμειακῶν τοῦ Κράτους ἀναγκῶν καὶ πρὸς ἀποφυγὴν πάσης δυσχερείας εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς προγραμματισθείσης ἀνασυγκροτήσεως Βάσει τούτων ἔχουσα ἐπὶ πλέον ὑπ’ ὄψει τὰς εἰδικωτέρας διὰ τὰ δημόσια ἔσοδα καὶ ἔξοδα συνθήκας ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν κατάρτισιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ ἔτους 1950–51, εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν ὁποίων καὶ προβαίνωμεν ἐν γενικαῖς αὐτῶν γραμμαῖς. Ἔσοδα 1950–51—Βάσεις προβλέψεων. Τὰ ἔσοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1950–51 ὑπελογίσθησαν βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας ληφθεισῶν ὑπ’ ὄψει. Εἰδικώτερον: α) Διὰ τοὺς ἀμέσους φόρους, τῆς πλήρους ἐφαρμογῆς κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο τῆς διὰ τοῦ Νόμου 942)1949 γενομένης φορολογικῆς μεταρρυθμίσεως. Κατὰ τὸ 1950–51 θέλει εἰσπραχθῆ καί τὸ ἀνῆκον εἰς τὴν χρῆσιν 1949–50 ποσὸν τῆς ἐκ τοῦ νόμου τούτου φορολογίας, ὅπερ δι’ οὕς λόγους ἐξέθεσα ἐν τῇ ἐξετάσει τῆς ἐκτελέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1949–50, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ εἰσπραχθῇ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο. Εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν προβλέψεων ἐξ ἀμέσων φόρων διὰ τὸ 1950–51 ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψει καὶ αἱ διατάξεις τοῦ κατατεθέντος νομοσχεδίου περὶ τροποποιήσεως τῆς περί καθαρῶν προσόδων φορολογίας, κυριωτέρα τῶν ὁποίων εἶναι ἡ προβλέπουσα περὶ παρατάσεως ἐπιβολῆς τῆς ἐκτάκτου πολεμικῆς εἰσφορᾶς καὶ κατὰ τὸ 1950–51 λόγῳ τῶν ἐκτάκτων ἀναγκῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Συγχρόνως διὰ τοῦ νομοθετήματος τούτου ὁρίζεται ἐφεξῆς παγίως ὁ συντελεστής ἀναλυτικοῦ φόρου τῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν ἀντὶ τοῦ μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 240 ἑκατομ. ἰσχύοντος μειωμένου προοδευτικοῦ τοιούτου, πρᾶγμα ὅπερ ἀπετέλει εὔνοιαν διὰ τὰς Ἀνωνύμους Ἑταιρείας, δεδομένου ὅτι παρόμοιον μέτρον διὰ τοὺς ἄλλους ἐπιχειρηματίας ἐξουδετεροῦτο κλιμακηδὸν διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς κλίμακος τοῦ συνθετικοῦ φόρου εἰς ὅν ὅμως δὲν ὑπάγονται αἱ Ἀνώνυμοι Ἑταιρεῖαι. Ἐπὶ πλέον διὰ τοῦ νομοθετήματος τούτου παρέχεται εὐχέρεια παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν ἀνακατατάξεως καὶ δηλώσεων, αἵτινες λόγῳ καθυστερήσεως τῆς κατατάξεως εἶχον λήξει εἰς τρόπον ὥστε νὰ παρασχεθῇ εἰς τοὺς Οἰκονομικοὺς Ἐφόρους δικαίωμα βελτιώσεως τῶν ποσῶν τῶν ἐγγραφῶν των. Ἐκ παραλλήλου περιελήφθησαν καὶ πλεῖσται διαδικαστικαὶ διατάξεις διὰ τῶν ὁποίων ἁπλουστεύεται καὶ ἐπιταχύνεται ἡ διαδικασία βεβαιώσεως ἰδίᾳ τῶν ἐμπορικῶν φόρων πρὸς ἐπιτυχίαν ἐγκαίρου εἰσπράξεως καὶ ἀποφυγὴν τῆς καθυστερήσεως ἥτις εἶχεν σημειωθῆ κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκον. ἔτος. Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως καὶ τοῦ νομοθετήματος τούτου εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν προβλέψεων ἐλήφθη ὑπ’ ὄψει καί ἡ προσπάθεια ἥν θέλει καταβάλλει ἡ παροῦσα Κυβέρνησις διὰ τὴν ὀρθὴν καὶ δικαίαν ἐφαρμογὴν τῶν φορολογικῶν νόμων, ἰδίᾳ ἐπὶ τῶν ἐμπορικῶν καὶ βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων. Θὰ προσπαθήσῃ κυρίως, ἵνα ἐπιτύχῃ τὴν καταβολὴν τῶν φόρων τούτων παρὰ τῶν δυναμένων νὰ καταβάλωσιν αὐτούς, τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυροτέρων, οἵτινες γενικῶς διέφευγον μέχρι τοῦδε καὶ τοῦτο ἐλπίζει νὰ κατορθώσῃ κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος, ἀφοῦ παρακολουθήσῃ ἀτέγκτως τὴν συγκέντρωσιν τῶν φορολογικῶν στοιχείων καὶ τὴν ἔγκαιρον καὶ ταχεῖαν ἀξιοποίησιν αὐτῶν πρὸς ἐξακρίβωσιν καὶ φορολογίαν τῶν διαφυγόντων μέχρι τοῦδε σοβαρῶν κερδῶν τῶν μεγάλων φορολογουμένων. βʹ) Διὰ τοὺς τελωνειακοὺς δασμοὺς, ἐλήφθη ὑπ’ ὄψει τὸ κατὰ τὸ 1950–51 ἐκτελεστέον πρόγραμμα τῶν εἰσαγωγῶν, ἡ ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1949 ἀπελευθέρωσις τῶν εἰσαγωγῶν, ἡ διὰ πλῆρες ἔτος ἐφαρμογὴ τοῦ ἀπὸ 1ης Μαρτίου 1950 ἰσχύοντος δυνάμει τῶν συμφωνιῶν τοῦ Ἀννεσὺ νέου δασμολογικοῦ καθεστῶτος, δι’ οὗ ηὐξήθη ἀπὸ 100 εἰς 225 φορὰς ὁ συντελεστής τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς, κατηργήθη δὲ ἡ ἔκτακτος ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν πολεμικὴ εἰσφορὰ καὶ ὁ φόρος κύκλου ἐργασιῶν ἐπὶ τῶν ὡρισμένων εἰδῶν, διατηρηθεὶς μειωμένος ἀπὸ 6% εἰς 3% καὶ 1½% δι’ ἄλλα ἐκ τούτων. γʹ) Διὰ τὸν φόρον καταναλώσεως καπνοῦ ἐλήφθη ὑπ’ ὄψει διὰ πλῆρες ἔτος ἡ ἀπὸ 15 Δεκεμβρίου 1949 ἐπιβληθεῖσα αὔξησις τοῦ ποσοῦ τοῦ φόρου. δʹ) Μονοπωλιακά. Εἰς τὸν ὑπολογισμὸν τῶν προβλέψεων ἐξ ἐσόδων ἐκ μονοπωλιακῶν εἰδῶν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ἡ ἀπὸ 15–7–50 γενομένη αὔξησις κατὰ 300 δραχμὰς ἀνὰ χιλιόγραμμον τοῦ φωτιστικοῦ μονοπωλιακοῦ πετρελαίου, ἐξ ἧς προβλέπεται νέον ἔσοδον ἐκ δραχμῶν 13,8 δισεκ. εʹ) Διὰ τὰ ταχυδρομικὰ τέλη προβλέπεται αὔξησις τοῦ ἐσόδου κατὰ 14 δισεκ. κατόπιν τῆς ἐγκριθείσης ἀπὸ 1ης Αὐγούστου 1950 αὐξήσεως αὐτῶν εἰς 220 φορὰς τοῦ προπολεμικοῦ ἔναντι τοῦ ἰσχύοντος ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1947 160)πλασίου, τοιούτου. στʹ) Διὰ τὰ τηλεγραφικά, καὶ τηλεφωνικὰ τέλη οὐδεμία γίνεται πρόβλεψις κατόπιν τῆς ἐκχωρήσεως ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1950 τοῦ προνομίου τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν τηλεπικοινωνιῶν εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. ζʹ) Ὡς πρὸς τὸ ἔσοδον ἐξ Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων ἐν τῷ Προϋπολογισμῷ 1950–51 ἐγένετο πρόβλεψις, ἐξ 80 δισεκατομ. ὅσον τὸ προβλεπόμενον νὰ εἰσπραχθῇ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο, ἰσότιμον τῶν εἰσαχθησομένων βάσει τῶν σχετικῶν συμφωνιῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. ηʹ) Ἐν τῷ Προϋπολογισμῷ προεβλέφθη ἐπίσης ἔκτακτον ἔσοδον 92 δισεκατομμυρίων ἰσότιμον £ 2.200.000, ὅση ἡ προβλεπομένη ν’ ἀποδοθῇ ὑπὸ τῆς Βρεττανικῆς Κυβερνήσεως ὀφειλὴ συνεπείᾳ κατασχέσεως κατὰ τὴν Γερμανικὴν εἰσβολὴν φορτίων μεταφερομένων εἰς Ἑλλάδα καί ἀνηκόντων εἰς Ἕλληνας. Ἔναντι τοῦ ἐσόδου τούτου προεβλέφθη ἔξοδον δραχ. 30 δισεκ. διὰ τὴν πληρωμὴν εἰς τοὺς δικαιούχους τῆς ἀξίας ἐμπορευμάτων, δι’ ἃ οὗτοι εἶχον προκαταβάλει τὴν ἀξίαν αὐτῶν. θʹ) Ἐν τῷ Προϋπολογισμῷ τῶν ἐσόδων 1950–51 ἀναγράφεται τὸ πρῶτον ἔσοδον δραχμ. 539 δισεκατ. ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας τοῦ Προγράμματος ἀμοιβαίας ἀμύνης διὰ τὴν κάλυψιν κατ’ ἴσον ποσὸν (ἰσότιμον δολλαρίων 35.933.364) τῆς ἀξίας προμηθειῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. ι) Ἡ Κυβέρνησις ἐφαρμόζουσα τὸ πρόγραμμα αὐτῆς ἀπεφάσισε τὴν κατάργησιν τῶν ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ διαφόρων εἰδικῶν λ)σμῶν, τῶν ἐκπληρούντων σκοποὺς γενικοῦ ἐνδιαφέροντος οἵτινες παρὰ πᾶσαν ὀρθὴν δημοσιονομικὴν ἀρχὴν συνεστήθησαν καὶ ἐλειτούργουν μακρὰν τῆς ἐποπτείας καὶ ἐλέγχου τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Διὰ κατατεθέντος Νομοσχεδίου καὶ βάσει τῆς ἀρχῆς ὅτι πάντα τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα τοῦ Κράτους εἰσάγονται εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν καὶ ἐκτελοῦνται διὰ τοῦ πρ)σμοῦ παρέχεται εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν τὸ δικαίωμα ὅπως καταργήσῃ τοὺς ἐκτὸς πρ)σμοῦ συνεστημένους καὶ λειτουργοῦντας εἰδικοὺς λ)σμούς. Ἐκ τῆς καταργήσεως ταύτης προβλέπεται ἐν τῷ πρ)σμῷ 1950–51 ἔσοδον ἐξ 21 δισεκατομ. δραχμῶν εἰς ὃ ποσὸν ὑπολογίζονται τὰ ἔσοδα τῶν πρώτων καταργηθησομένων λ)σμῶν, μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν διὰ τοῦ πρ)σμοῦ τῶν ἐξόδων πληρωμῶν τῶν δαπανῶν ἐκπληρώσεως τοῦ σκοποῦ αὐτῶν. Ἀνάλυσις κατὰ κατηγορίας τῶν ἐσόδων 1950–51 καί συγκριτικὴ ἐξέτασις αὐτῶν. Ἀναλύοντες τὰς κυριωτέρας κατηγορίας τῶν προβλεπομένων ἐσόδων τοῦ 1950–51 καὶ συγκρίνοντες αὐτὰς πρὸς τὰς προβλεπομένας βάσει τῆς μέχρι τέλος Μαΐου 1950 βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως τελικὰς προβλέψεις τῶν αὐτῶν κατηγοριῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους 1949–50 ἔχομεν:

Ἡ εἰς ποσοστὰ σύνθεσις τῶν τακτικῶν ἐσόδων καὶ τῶν ἐκτάκτων ἀμέσων φόρων τοῦ Πρ)σμοῦ 1950–51 ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς προβλεπομένας τελικὰς προβλέψεις τοῦ Πρ) σμοῦ 1949–50, ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ἔξοδα Πρ)σμοῦ 1950–51 Ταῦτα ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1950–51. Ὡς πρὸς τὰ ἔξοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους τούτου σοβαραὶ δυσχέρειαι ἐνεφανίζοντο διὰ τὴν ἐκτίμησιν τῶν σχετικῶν αὐτοῦ προβλέψεων. α) Λόγῳ τῆς ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης περιορισμοῦ τοῦ γενικοῦ ὕψους τῶν κρατικῶν δαπανῶν πρὸς μὴ ἐλάττωσιν τοῦ εἰς δραχμὰς προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως. β) Λόγῳ τοῦ ὅτι, ἐκ τῶν διαφόρων κεφαλαίων τῶν δαπανῶν τοῦ Πρ)σμοῦ αἱ ὑποκείμεναι εἰς σοβαρὸν περιορισμὸν τοιαῦται ἀνεφέροντο εἰς τὰ στρατιωτικὰ Ὑπουργεῖα, κατόπιν τῶν δημιουργηθεισῶν συνθηκῶν μετὰ τὴν καταστολὴν τοῦ συμμοριτισμοῦ. γ) Λόγῳ τοῦ ὅτι εἰς τόν ἕτερον τομέα ὁπόθεν ἦτο δυνατὴ ἡ περικοπὴ σοβαροῦ ποσοῦ βαρῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, τουτέστιν εἰς τόν τομέα τῶν κρατικῶν ἐπιδοτήσεων, ἀντιμετωπίζετο ἡ ἐπίδρασις ἥν ἡ περικοπὴ αὕτη ἦτο δυνατόν νὰ ἔχῃ ἐπὶ τῶν τιμῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ. δ) Λόγῳ τῆς ἀνάγκης ἐξευρέσεως τριῶν περίπου ἑκατοντάδων δισεκατομμυρίων δραχμῶν διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τοῦ προσωπικοῦ καί, ε) λόγῳ τοῦ ὅτι οἰκονομίαι εἰς τὴν λοιπὴν διοίκησιν τοῦ Κράτους δὲν ἦσαν ἀμέσως δυναταὶ καὶ εἰς σοβαρὰν ἔκτασιν ἀποδοτικαί, λόγῳ τῆς διαρθρώσεως τοῦ μηχανισμοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτῶν. Ἡ σχετικὴ συζήτησις ἐπί τῆς περικοπῆς τῶν κονδυλίων τῶν ὡς ἄνω περιπτώσεων ὑπῆρξε μακρὰ καὶ ἐπίπονος καὶ δυσχερὴς ἡ μετὰ τῶν ἐνδιαφερομένων ὑπηρεσιῶν συνεννόησις ἐπιτευχθεῖσα τελικῶς χάρις εἰς τὴν ὑπ’ αὐτῶν ἐπιδειχθεῖσαν κατανόησιν τῆς ἀνάγκης τοῦ σκοποῦ καὶ τῆς δυνατότητος τῶν αἰτουμένων ὑφ’ ἡμῶν περικοπῶν. Πόσον μεγάλαι ὑπῆρξαν αἱ ὑπερβληθεῖσαι δυσχέρειαι κρίνεται ἂν ἤθελε ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι αἱ ἀρχικῶς ὑπὸ τῶν ὑπηρεσιῶν αἰτηθεῖσαι πιστώσεις ἀνήρχοντο εἰς 5.658 δισεκ. περιορισθεῖσαι τελικῶς κατὰ 1.434 δισεκ. ἤτοι 4.224 δισεκ. Μὲ τὸ σύνολον τοῦτο τῶν ἐξόδων καὶ τὰ προβλεπόμενα ἔσοδα θὰ ἐπετυγχάνετο ἰσοζύγιον τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950– 51 καὶ θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ πλήρης διάθεσις τῆς εἰς δραχμὰς βοηθείας διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ 1950–51. Ἀλλὰ εἰς τὰ ἔξοδα ἔδει νὰ προστεθῶσι 300 δισεκ. διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν, 16 δισεκ. διὰ ἐπὶ πλέον τῶν προβλεφθεισῶν ἀρχικῶς ὑπὸ τῆς ὑπηρεσίας δαπάνας ἀνταρτοπλήκτων, 37 δισεκ. δι’ ἐπιδοτήσεις ἐξαγωγῶν, 20 δισεκ. διὰ διαφόρους ἄλλας δαπάνας, καὶ 110 δισεκ. διὰ τὴν ἀξίαν εἰδῶν κοινῆς χρήσεως τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ἡ ἀξία τῶν εἰδῶν τούτων ἐν τῇ πραγματικότητι ἀνέρχεται εἰς 649 δισεκ. ἔναντι τῶν ὁποίων 539 δισεκ. καλύπτονται ἐκ τῆς εἰδικῆς βοηθείας ἀμοιβαίας ἀμύνης καὶ τὸ ὑπόλοιπον ἐξ 110 δισεκ. ἀπομένει εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὰ εἴδη ταῦτα μέχρι καὶ τοῦ 1949–50 παρείχοντο εἰς βάρος τοῦ κονδυλίου τῆς εἰδικῆς στρατιωτικῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἀπὸ δὲ τοῦ 1950– 51 βαρύνουσι τὸν προϋπολογισμόν, ἐνισχυόμενον πρὸς τοῦτο ἐκ τοῦ προγράμματος ἀμοιβαίας ἀμύνης. Οὕτως ἐπετεύχθη ὅριον δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐξόδων ἐκ 4.707 δισεκ. ἐπιτρέπον ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸ ὕψος τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων περιορισμοῦ τοῦ ἐλλείμματος εἰς ποσὸν 406 δισεκ. καὶ συνεπῶς παρέχον τὴν δυνατότητα πραγματοποιήσεως τοῦ εἰς δραχμὰς προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως εἰς τὸ σύνολον αὐτοῦ, εἰς ὅ μάλιστα περιελήφθη τελευταίως καὶ ἡ ἐκ δραχ. 400 δισεκατομμυρίων δαπάνη διὰ τὴν κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο προγραμματισθεῖσαν ἐκτέλεσιν τοῦ πρώτου μέρους τῶν ἐνεργειακῶν ἔργων (130 δισεκ.) καὶ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν συμμοριαπλήκτων (200 δισεκ.) ὡς καὶ διὰ τὴν παροχὴν βιομηχανικῶν δανείων (70 δισεκ.). Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω κυριωτέρων κατηγοριῶν τῶν δαπανῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1950–51 σκόπιμον κρίνομεν νὰ παράσχωμεν εἰδικάς τινας πληροφορίας. Δαπάναι Πολεμικῶν Ὑπουργείων. Κατὰ τὴν ἐξέτασιν τῶν δαπανῶν τούτων τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1950–51 ἰδιαιτέρα ἔδει νὰ δοθῇ προσοχὴ ὡς πρὸς τὸν καθορισμὸν αὐτῶν μετὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας. Ὀφείλομεν νὰ ὑπογραμμίσωμεν τὴν ὑπὸ τῶν πολεμικῶν Ὑπουργείων παρασχεθεῖσαν συμβολὴν εἰς τὸ δυσχερὲς ἔργον ἡμῶν καὶ τὴν ὑπ’ αὐτῆς ἀντίληψιν τῆς σημασίας ἥν ἐνέχει ἡ ἀνάγκη τῆς ταχυτέρας χρησιμοποιήσεως τῆς ἔξωθεν βοηθείας διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ Προγράμματος τῆς Ἀνασυγκροτήσεως. Τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν τῶν πολεμικῶν Ὑπουργείων καθωρίσθη ἀπὸ συμφώνου μετὰ τῆς Στρατιωτικῆς ἡγεσίας καὶ τῶν ἁρμοδίων μελῶν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἐν ὄψει πάντοτε τῆς τελευταίας ἐξελίξεως τῆς διεθνοῦς καταστάσεως εὐχόμεθα δὲ ὅπως ἀποφευχθῇ πᾶσα ἐξ ἀνάγκης διαταραχὴ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο τῆς ἐθνικῆς καὶ δημοσίας οἰκονομίας. Ὄσον ἀφορᾷ τὸ ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ βάρος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν τοῦτο ὡς ἐκ τοῦ ἐπισυναπτομένου εἰς τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν πίνακος κατανομῆς κατὰ ποσοστὸν τῶν διαφόρων κατηγοριῶν τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ προκύπτει ὅτι ἀπορροφᾷ τὰ 29,90% τοῦ συνόλου τῶν δαπανῶν. Τὸ ποσοστὸν τοῦτο ἐν σχέσει πρὸς τὰ ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν ἔσοδα ἀπορροφᾷ τὰ 39,3% αὐτῶν καὶ ἐν σχέσει πρὸς τὸ Ἐθνικὸν εἰσόδημα τὰ 8,3% αὐτοῦ. Τὸ ποσοστὸν τοῦτο διὰ μίαν οἰκονομίαν καταστραφεῖσαν καὶ τὸ πρῶτον ἀνασυγκροτουμένην ἀποτελεῖ ὁμολογουμένως βάρος δυσβάστακτον καταφαινόμενον ἐὰν ἤθελε συγκριθῇ πρὸς τὸ ἐξ ὁμοίων δαπανῶν βάρος ἄλλων Χωρῶν. Διὰ τὴν ἄμυναν τῆς Μεγάλης Βρεττανίας εἰς τὴν παροχὴν βοηθείας διὰ τὴν ἄμυναν πολλαπλασίας ἐδαφικῆς ἐκτάσεως διετέθησαν κατὰ τὸ 1949 τὰ 7, 6% τοῦ ἐθνικοῦ αὐτῆς εἰσοδήματος. Διὰ τὴν Γαλλίαν μὲ ἐμπόλεμον κατάστασιν εἰς τὴν Ἰνδοκίνα διατίθενται τὰ 4,9%. Διὰ τὴν Ὁλλανδίαν μὲ ἐμπόλεμον κατάστασιν εἰς τὴν Ἰνδονησίαν 7,7%. Διὰ τὸ Βέλγιον παράγοντα οἰκονομικῆς εὐρωστίας τὰ 3, 2%. Μεταξὺ τῶν μικροτέρων Ἐθνῶν πρὸς ἃ δύναται νὰ συγκριθῇ ἡ Ἑλλάς, ἡ Νορβηγία διαθέτει τὰ 4, 5% τοῦ ἐθνικοῦ της εἰσοδήματος, ἡ Δανία τὰ 2%, ἡ Πορτογαλία τῆς ὁποίας αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι δὲν ἔχουν τὸν χαρακτῆρα ἐθνικῆς ἀμύνης τὰ 4,8%. Κρατικὰ ἐφόδια καὶ ἐπιδοτήσεις. Ἕτερον σημεῖον ὅπερ ἔδει νὰ τύχῃ ἰδίας ἐπίσης προσοχῆς κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τοῦ 1950–51 ἦτο τὸ ἀφορῶν τὸ ζήτημα τῆς ὑπὸ τοῦ Κράτους περαιτέρω ἐπιδοτήσεως ὡρισμένων εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης ἐπιβληθείσης ὡς προείπομεν πρὸς ἀποφυγὴν ὑψώσεως τοῦ τιμαρίθμου μετὰ τὴν νομισματικὴν ὑποτίμησιν τοῦ Σεπτεμβρίου 1949. Ἡ Κυβέρνησις κρίνουσα ὅτι διὰ τοῦ συστήματος τῶν ἐπιδοτήσεων διετήρει οὐ μόνον τεχνητῶς τὸ καθεστὼς τῶν τιμῶν καὶ ἠμποδίζετο ἡ φυσιολογικὴ αὐτῶν διαμόρφωσις, ἀλλὰ καὶ ὅτι πρὸς λειτουργίαν αὐτοῦ διετίθετο σοβαρὸν τμῆμα τῆς διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν προοριζομένης εἰς δραχμὰς βοηθείας, ἔκρινεν ὅτι ἔδει νὰ χωρήσῃ θαρραλέως εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ συστήματος τούτου, ἀναθεωροῦσα τὰς περιπτώσεις ἐπιδοτήσεως καὶ καταργοῦσα ταύτας ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει διὰ πάντα ἢ τὰ πλεῖστα τῶν ἐπιδοτουμένων εἰδῶν. Εἰς τοῦτο συνεπικουρεῖτο καὶ ἀπὸ τὴν σημειωθεῖσαν μετὰ τὴν λειτουργίαν τῶν ἐπιδοτήσεων πτῶσιν τῶν τιμῶν εἰδῶν τινῶν ἐν τῇ διεθνεῖ ἀγορᾷ καὶ ἀπὸ τὴν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου ἀπελευθέρωσιν τοῦ εἰσαγωγικοῦ ἐμπορίου τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, εἰς ἥν προσεχώρισε καὶ ἡ Ἑλλάς. Ἡ διὰ τῆς γενομένης ἀναθεωρήσεως τοῦ συστήματος τῶν ἐπιδοτήσεων ἐπιτευχθεῖσα ὠφέλεια δὲν εἶναι μόνον ὅτι ἀπηλλάγη ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ δι’ αὐτὰς βάρους ἐκ 475 δισεκ. (προβλέπονται 89 δισεκ. ἔναντι 564 τοῦ 1949–50) ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐνισχύονται παραλλήλως κατὰ τὸ ἀνωτέρω ποσὸν τὰ εἰς δραχμὰς κεφάλαια τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἐπιτυγχάνεται ἡ προεργασία τῆς ταχείας ἐπανόδου εἰς τοὺς κανόνας τῆς ἐλευθέρας λειτουργίας τοῦ ἐμπορίου, καὶ ἀποδόσεως αὐτοῦ εἰς τὰς φυσικὰς αὐτοῦ χεῖρας, διακοπτομένου οὕτω τοῦ Κρατικοῦ παρεμβατισμοῦ καὶ περιοριζομένου τούτου εἰς τὸ ἔργον τῆς ἐποπτείας καὶ παρακολουθήσεως τῶν τιμῶν. Ἡ μᾶλλον σημαντικὴ ἐκ τῆς ἄρσεως τῶν ἐπιδοτήσεων ἀπαλλαγὴ τοῦ Προϋπολογισμοῦ προέρχεται ἐκ τῆς διακοπῆς τῆς ὑπ’ αὐτοῦ διαθέσεως τοῦ σίτου εἰς τιμὰς κάτω τοῦ κόστους. Ὅσον ἀφορᾷ εἰδικώτερον τὴν διαχείρισιν τῆς ζακχάρεως αὕτη ἀρχικῶς κατέλιπε κέρδος τοῦτο ὅμως μετὰ τὴν ἀπὸ 1ης Μαρτίου 1950 γενομένην μεταρρύθμισιν τοῦ δασμολογίου μετετράπη εἰς ἔλλειμμα ἐξαφανιζόμενον, τελικῶς κατόπιν τῆς τελευταίας αὐξήσεως τῆς τιμῆς διαθέσεως αὐτῆς. Ἀνάλυσις τοῦ βάρους καὶ τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπιδοτήσεων παρέχεται εἰς τὸ οἰκεῖον μέρος τῆς ἀναλυτικῆς ἐκθέσεως τῶν ἐξόδων 1950–51, εἰς ἥν ἀναφέρονται τὰ ποσὰ καὶ εἴδη ὧν κατηργήθη ἢ διετηρήθη ἡ ἐπιδότησις. Ἀποδοχαὶ καὶ συντάξεις. Ἑτέρα κατηγορία δαπανῶν ἥτις ἔδει νὰ τύχῃ λόγῳ τῆς ἐπὶ τοῦ Πρ)σμοῦ ἐπιδράσεώς της, τῆς εἰδικῆς τῆς Κυβερνήσεως προσοχῆς, ἦτο ἡ ἀφορῶσα τὰς συντάξεις καὶ τὰς ἀποδοχὰς τοῦ προσωπικοῦ, λόγῳ τῆς ἀνάγκης βελτιώσεως αὐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἀναγνωρίζει ὅτι παρὰ πᾶσαν εἰλικρινῆ αὐτῆς ἐπιθυμίαν ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1950–51 ἐμφανίζει τρωτὸν καὶ κενὸν ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπὲρ τῆς τάξεως τῶν συνταξιούχων πρόνοιαν ὀφειλόμενον εἰς τὴν ἀνεπάρκειαν τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἀδυναμίαν χρησιμοποιήσεως ὑπὲρ αὐτῶν τῶν διὰ τὴν παραγωγικὴν ἱκανότητα τῆς Χώρας προοριζομένων κεφαλαίων, ἐλπίζει ὅμως, διὰ τῆς ἐπιδιωχθησομένης τὸ ταχύτερον ψηφίσεως τοῦ κώδικος τῶν συντάξεων καὶ τῶν ἐπιτευχθησομένων κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν αὐτοῦ νέων οἰκονομιῶν ὅπως ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ δικαιότατον τοῦτο αἴτημα τῶν συνταξιούχων διαθέτουσα ὑπὲρ αὐτῶν τὰ ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ κώδικος μέλλοντα νὰ προκύψουν οἰκονομικὰ περιθώρια, ὡς καὶ τὰ διὰ περαιτέρω οἰκονομιῶν ἐπὶ τῶν λοιπῶν κονδυλίων τοῦ προϋπολογισμοῦ, προκύψοντα τοιαῦτα. Μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νέου κώδικος τῶν συντάξεων καὶ τὴν ἐκκαθάρισιν τῶν συνταξιούχων, οὗτοι θ’ ἀκολουθήσωσι τὴν αὔξησιν τοῦ μισθολογίου τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ὑποσχόμεθα δὲ ὅτι ἡ ἀναθεώρησις αὕτη θὰ γίνῃ εἰς τὸν συντομώτερον χρόνον. Ὡς πρὸς τὸ ἕτερον ζήτημα τῆς βελτιώσεως τῶν ἀποδοχῶν τοῦ προσωπικοῦ ἡ Κυβέρνησις πιστεύουσα ὅτι ἀξιοποίησις τῆς παραγωγικῆς ἱκανότητος τῆς οἰκονομίας δὲν ἐπιτυγχάνεται μόνον δι’ ἐπενδύσεως κεφαλαίων δι’ ἐνισχύσεως ἀψύχου μηχανισμοῦ ἀλλὰ καὶ δι’ ἐνισχύσεως τοῦ ἐνεργοῦ ἐμψύχου ὑλικοῦ, ἔκρινεν περιλαμβανομένην μεταξὺ τῶν παραγωγικῶν ἐπενδύσεων καὶ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων, ἀξιοποιοῦσα οὕτω τὰς ἱκανότητας αὐτῶν ὡς οἰκονομικῶν μονάδων ἐν τῇ οἰκονομίᾳ τῆς Χώρας. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος ἀμοιβῆς τοῦ προσωπικοῦ ἀναφέρω εἰς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: I. Ἤδη, ἐπὶ Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως, εἶχε συστηθῆ, δι’ ἀποφάσεως τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μικτὴ Ἐπιτροπὴ ἐξ ἀνωτέρων ὑπαλλήλων καὶ μελῶν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, πρὸς μελέτην τοῦ ζητήματος τούτου καὶ ὑποβολὴν προτάσεων ἐπὶ τοῦ προσφορωτέρου τρόπου ρυθμίσεως αὐτοῦ. Εἰς τὴν ὑποβληθεῖσαν ἔκθεσίν της ἡ Ἐπιτροπὴ τονίζει τὴν εἰκόνα τῆς πλήρους ἀναρχίας τὴν ὁποίαν ἐμφανίζει τὸ σήμερον ἰσχῦον μισθολογικὸν καθεστὼς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τὸ ἀπαράδεκτον τῆς περαιτέρω συνεχίσεως αὐτῆς, διατυποῖ ὡρισμένας θεμελιώδεις ἀρχὰς αἱ ὁποῖαι δέον νὰ διέπουν τὸ μισθολόγιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ καθορίζει νέαν μισθολογικὴν κλίμακα (Πρότασις Αʹ) μὲ βάσιν τοὺς δύο θεμελιώδεις συντελεστὰς τῆς ἐννοίας τοῦ μισθοῦ τὴν κατ’ ἀξίαν τ. ἔ. ἀμοιβὴν τῆς προσφερομένης ὑπηρεσίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν παροχὴν τῶν μέσων πρὸς ἀνάλογον βιοτικὴν συντήρησιν καὶ παράστασιν τοῦ προσφέροντος τὴν ἐργασίαν μισθωτοῦ ἀφ’ ἑτέρου. Ἡ τελευταία αὕτη προϋπόθεσις δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς καλυπτομένη πλήρως διὰ τῆς ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς προτεινομένης μισθολογικῆς κλίμακος Αʹ. τὸ ὕψος τῆς ὁποίας ἀναλογεῖ περίπου εἰς τὴν τιμαριθμικὴν ἀκρίβειαν τῆς ζωῆς ὡς αὕτη προσδιορίζεται ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος (1–300), ἡ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν ὅμως αὐτῆς ἀπαιτουμένη πρόσθετος δαπάνη τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐξέρχεται τῶν δυνατοτήτων τῆς σημερινῆς δημοσιονομικῆς πραγματικότητος. Ὡς πρὸς τὸν ἕτερον συντελεστὴν τῆς ἐννοίας τοῦ μισθοῦ, τῆς ἀξιολογικῆς τ.ἔ. κατατάξεως τῶν θέσεων, ἥτις περιλαμβάνει καὶ τὴν ἐκτίμησιν καὶ προσδιορισμὸν τῆς κατὰ κλάδους καὶ κατηγορίας ἐνδεικνυομένης μισθολογικῆς ἀποστάσεως (Δικαστικοὶ–Διοικητικοὶ–Στρατιωτικοὶ κλπ.), ἡ ἐργασία τῆς Ἐπιτροπῆς, ὡς καὶ ἐν τῇ ἐκθέσει της ἀναφέρεται, δὲν ὑπῆρξεν πλήρης, οὔτε καὶ ἠδύνατο ἄλλως τε νὰ εἶναι. Ὄντως διὰ μίαν τοιαύτης ἐκτάσεως ἐργασίαν δὲν προσεφέρετο οὔτε ὁ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ταχθεὶς πρὸς ὑποβολὴν τῆς ἐκθέσεως αὐτῆς βραχὺς κατ’ ἀνάγκην λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος, χρόνος, οὔτε καὶ ἡ σύνθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς ἦτο ἡ πρὸς τοῦτο ἀπαιτουμένη. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἠκολούθησε κατ’ ἀρχὴν τὴν κατὰ τὴν κειμένην νομοθεσίαν ἰσχύουσαν ἀξιολόγησιν ἐξαιρέσει ἐλαχίστων τινῶν περιπτώσεων ὅπου, κατὰ τὴν ἐκτίμησίν της, ἡ ἀνάγκη παρεκκλίσεως ἀπὸ τῆς ἤδη δημιουργουμένης ἐν προκειμένῳ καταστάσεως ἦτο ἰδιαιτέρως ἐμφανής. Ἡ Ἐπιτροπή, ἐν τῇ ἐκτιμήσει τῆς ἀναφερθείσης οἰκονομικῆς ἀδυναμίας ἐφαρμογῆς τῆς προτεινομένης ὑπ’ αὐτῆς μισθολογικῆς κλίμακος Αʹ. προῆλθεν εἰς τὴν σύνταξιν καὶ δευτέρας τοιαύτης (Πρότασις Βʹ.) μὲ ἠλαττωμένα ποσὰ εἰς ὅρια πάντως ἀπὸ τῶν ὁποίων οἱαδήποτε περαιτέρω ἐλάττωσις θ’ ἀνέτρεπε τὴν ἔννοιαν τῆς μισθολογικῆς κλίμακος ὡς νέου συστήματος μισθολογίου ὡς καὶ τὴν δυνατότητα ἐφαρμογῆς τῶν καθιερωμένων ἀρχῶν ὑφ’ ὧν θὰ διέπεται τὸ νέον τοῦτο μισθολόγιον. Αἱ ἀρχαὶ αὗται εἶναι αἱ κάτωθι: α) Αἱ ἀποδοχαὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων θ’ ἀποτελοῦνται ἐφεξῆς μόνον ἀπὸ τὸν βασικὸν αὐτῶν μισθὸν τὸν ὁριζόμενον ὑπὸ τῆς νέας μισθολογικῆς κλίμακος. Ἡ ἀρχὴ αὕτη προσδιορίζει βασικῶς τὴν μορφὴν τοῦ νέου μισθολογίου. Οἱ μισθοὶ τῆς νέας μισθολογικῆς κλίμακος ἀντικρύζουν καὶ καλύπτουν τὴν ἀξίαν καὶ σπουδαιότητα τῶν ἀντιστοίχων θέσεων. Ὁ μισθὸς συνεπῶς ἑκάστης θέσεως, ἔχων ὁρισθῆ ἐξ ἀντικειμένου, δὲν μεταβάλλεται ἐκ λόγων σχετιζομένων μὲ τὴν προσωπικὴν κατάστασιν τοῦ ἑκάστοτε κατέχοντος τὴν θέσιν ὑπαλλήλου, ἐὰν τοὐτέστιν οὗτος εἶναι ἔγγαμος ἢ ἄγαμος, ἢ εἶναι προστάτης ὀλιγωτέρων ἢ περισσοτέρων μελῶν, ἢ ἐὰν οὗτος ἔχῃ μακροτέραν ἢ μικροτέραν συνολικὴν ὑπηρεσίαν. Ἐντεῦθεν τὰ μέχρι σήμερον ἐφαρμοζόμενα ὡς παρακολούθημα τοῦ βασικοῦ μισθοῦ ἐπιδόματα οἰκογενειακῶν βαρῶν καὶ συνολικῆς πολυετοῦς ὑπηρεσίας καταργοῦνται καλυπτόμενα ἤδη διὰ τοῦ ηὐξημένου βασικοῦ μισθοῦ. Τὸ μόνον γινόμενον δεκτὸν καὶ κατὰ τὸ νέον μισθολόγιον παρακολούθημα τοῦ βασικοῦ μισθοῦ εἶναι τὸ λόγῳ εὐδοκίμου παραμονῆς ἐν τῷ αὐτῷ βαθμῷ. Τὸ ἐπίδομα τοῦτο διὰ τοὺς πολιτικοὺς ὑπαλλήλους προβλέπεται ὑπὸ τοῦ σχεδίου τοῦ Κώδικος. Ἀνάλογος διάταξις δέον νὰ θεσπισθῇ καὶ διὰ τοὺς στρατιωτικούς. Ἐπίσης διατηροῦνται λόγῳ τῆς εἰδικῆς αὐτῶν μορφῆς τὸ ἐπίδομα λόγῳ διαχειριστικῶν λαθῶν ὡς καὶ τὰ ἐπιδόματα πτήσεως καὶ καταδύσεως τῶν στρατιωτικῶν. 6) Ἕκαστος ὑπάλληλος μόνον ἐκ μιᾶς θέσεως δικαιοῦται νὰ λαμβάνῃ μισθόν. γ) Ἕκαστος ὑπάλληλος (πολιτικὸς ἢ στρατιωτικὸς) λαμβάνει τὸν μισθὸν τῆς ὀργανικῆς θέσεως ἣν κατέχει ἀπαγορευομένης τῆς ἀπονομῆς τοῦ μισθοῦ ἀνωτέρας θέσεως, ἐξαιρέσει τῆς περιπτώσεως παροχῆς ἐπιδόματος εὐδοκίμου παραμονῆς. δʹ) Μόνη καὶ ἀποκλειστικὴ πηγὴ ἐξ ἧς θὰ πληρώνωνται αἱ ἀποδοχαὶ τῶν ὑπαλλήλων θὰ εἶναι ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους. εʹ) Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἐφαρμοζομένου τοῦ προτεινομένου μισθολογίου, οὐδεμιᾶς πέραν αὐτοῦ θὰ δικαιοῦνται ἐπὶ πλέον ἀμοιβῆς λόγῳ προσθέτου ὑπηρεσίας, παρεχομένης ἐκ τῆς ὑπαλληλικῆς αὐτῶν ἰδιότητος, εἴτε εἰς τὸ Κράτος, εἴτε καὶ εἰς τρίτους. ΙΙ. Ἔχομεν οὕτω διὰ τῆς ἐργασίας τῆς Ἐπιτροπῆς μίαν θεωρητικῶς ὀρθὴν τοποθέτησιν τοῦ προβλήματος τοῦ μισθολογίου καὶ δύο μισθολογικὰς κλίμακας, τὴν κλίμακα Αʹ. διὰ τὴν ἐφαρμογὴν ὅμως τῆς ὁποίας δέον ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ δημιουργηθοῦν αἱ ἀναγκαῖαι δυνατότητες καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ προηγηθῇ ἡ ἀξιολόγησις τῶν θέσεων, καὶ τὴν κλίμακα Βʹ. τῆς ὁποίας ἡ ἄμεσος ἐφαρμογὴ οὖσα δυνατὴ ἀπετέλεσε τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδεχομένη τὴν θεωρητικὴν ὀρθότητα τῶν προτάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς, θέλει ἐπιδιώξει τὴν ὅσον ἔνεστι ταχυτέραν ἐφαρμογὴν τῆς ὑπ’ αὐτῆς προτεινομένης Κλίμακος Αʹ. καὶ θέλει ἐπισπεύσει τὴν ἀναγκαίαν ἐργασίαν παρὰ τὴν ἀξιολογικὴν ἀνακατάταξιν τῶν θέσεων ἀποτελουσῶν τὴν ἑτέραν τῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἐπιθυμητῆς ταύτης κλίμακος. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Κυβέρνησις παρὰ τὸ ὅτι δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ ὡς ἐπεθύμει, τὴν ἐφαρμογὴν τῆς κλίμακος Αʹ. εἶναι εὐτυχὴς δυναμένη νὰ ἐξαγγείλῃ ὅτι, χάρις εἰς τὰ ληφθέντα παρ’ αὐτῆς μέτρα τοῦ περιορισμοῦ τῶν δαπανῶν καὶ τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν ἔκφρασίν των εἰς τὸν κατατιθέμενον Προϋπολογισμόν, καθιεροῦται νέον ἀπὸ 1 Ἰουλίου 1950 μισθολόγιον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Τὸ μισθολόγιον τοῦτο εἶναι τὸ μισθολόγιον τῆς Βʹ Προτάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς μὲ μικράς τινας παραλλαγὰς αἱ ὁποῖαι εἴτε ὑπηγορεύθησαν ἐκ τῆς ἀνάγκης ὅπως προσαρμασθῇ ἡ ἐκ τοῦ νέου μισθολογίου δαπάνη πρὸς τὸ ἐξοικονομηθὲν πρὸς κάλυψιν αὐτῆς ποσὸν εἴτε ἐκρίθησαν ὡς ἀναγκαῖαι τροποποιήσεις τῆς ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς προταθείσης μισθολογικῆς κλίμακος. Ὅπου αἱ τροποποιήσεις αὗται συνίστανται εἰς αὔξησιν τῶν ἐν τῇ κλίμακι Βʹ τῆς Ἐπιτροπῆς ὁριζομένων μισθῶν, ἡ αὔξησις αὕτη ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς ἀπὸ τοῦδε καλύψεως κατὰ τὸ ποσὸν αὐτῶν τῆς διαφορᾶς πρὸς τοὺς ἐπιθυμητοὺς μισθοὺς τῆς Κλίμακος Αʹ. Διὰ τῆς καθιερώσεως τοῦ νέου τούτου μισθολογίου συντελεῖται τὸ πρῶτον, πλὴν ἀποφασιστικὸν βῆμα πρὸς τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ μισθολογικοῦ καθεστῶτος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων πρὸς ὄφελος καὶ τῶν ὑπαλλήλων καὶ τῆς Ὑπηρεσίας. Ὡς προβλέπεται εἰς τὸν παρέχοντα τὴν ἐξουσιοδότησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν Νόμον πρὸς καθιέρωσιν τοῦ νέου μισθολογίου διὰ Β. Δ)τος τὸ μισθολόγιον τοῦτο περιορίζεται εἰς τοὺς τακτικοὺς μόνον ὑπαλλήλους καὶ δὲν θὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν ἐπὶ τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἡμερομισθίων. Ἡ ἐξαίρεσις αὕτη, ἥτις εἶναι βεβαίως προσωρινή, ὑπῆρξεν ἀναγκαία λόγῳ ἀδυναμίας ἐξευρέσεως τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον θὰ ἀπῃτεῖτο ἐπὶ πλέον διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ μισθοῦ τῆς κατηγορίας ταύτης τῶν ὑπαλλήλων, ὡς καὶ ἐκ τοῦ ὅτι τὸ ζήτημα τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων θὰ πρέπει νὰ ρυθμισθῇ καθ’ ὅν τρόπον προβλέπει τὸ Σχ. τοῦ Κώδικος. III. Εἰς τὸν ἀκολουθοῦντα πίνακα τῆς νέας μισθολογικῆς κλίμακος τῶν ὑπαλλήλων ἐμφανίζονται κατὰ παράθεσιν καὶ αἱ ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς προταθεῖσαι μισθολογικαὶ κλίμακες Αʹ. καὶ Βʹ. ὡς τελικῶς, ἡ τελευταία ἐγένετο ἀποδεκτή.

Δαπάνη μισθολογίου καὶ ἀριθμὸς ὑπαλλήλων. Ὅσον ἀφορᾷ, τὸ βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51 ἐκ τοῦ μισθολογίου, ὡς κατὰ τὸν συναπτόμενον εἰς τὴν ἔκθεσιν πίνακα ἐμφαίνεται, ἀνέρχεται ἄνευ τῆς προβλεπομένης νέας ἐκ δραχμ. 300 δισεκ. ἐπιβαρύνσεως διὰ βελτίωσιν αὐτοῦ, εἰς 1345 δισεκ. ἐξ ὧν 616 δισεκ. διὰ πολιτικὸν πάσης φύσεως προσωπικὸν καὶ 729 δισεκ., διὰ τὸ στρατιωτικὸν τοιοῦτον. Εἰς τὸ διὰ τὸ Πολιτικὸν προσωπικὸν ποσὸν περιλαμβάνεται νέα δαπάνη 30 δισεκ. διὰ τὴν πέραν τῶν κατὰ τὴν 1 Μαρτίου ἐ.ἔ. ὑπηρετούντων πρόσληψιν νέων ὑπαλλήλων ἀνερχομένων εἰς 4.314 ἐξ ὧν 1.594 ἐκπαιδευτικοί, 1.181 οἰκονομικοί, 903 περιφερειακοὶ ταχυδρομικοί, 115 εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, 166 εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, 134 εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν, 150 εἰς τὴν Πυροσβεστικὴ Ὑπηρεσίαν καὶ 71 εἰς τὰς διαφόρους ἄλλας δημοσίας Ὑπηρεσίας, Τοῦ προσωπικοῦ τούτου ἐκρίθη ἀναγκαία ἡ πρόσληψις κατ’ ἐξαίρεσιν τῆς ἀποφασισθείσης ἀπαγορεύσεως νέων διορισμῶν λόγῳ τῆς ἀνάγκης πληρώσεως ὡρισμένων κενῶν εἰς τὰς ὡς εἴρηται ὑπηρεσίας, ἐκτιμηθείσης μετὰ αὐστηρὰν ἐξέτασιν καὶ κρίσιν ἑκάστης περιπτώσεως. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ σύνολον τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισοῦ προβλεπομένων πολιτικῶν ὑπαλλήλων, οὗτος ἀνέρχεται εἰς 73.388 κατανεμόμενος εἰς 69.131 διοικητικούς, 1.336 δικαστικούς, 2.921 τεχνικούς, ἔναντι 76.581 προβλεφθέντων ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1949–50. Ὁ ἀριθμὸς οὗτος προεβλέφθη νὰ μειωθῇ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους κατὰ 2.285 λόγῳ ἀποφασισθείσης ἀπολύσεως ἐκτάκτων καὶ ἡμερομισθίων ὑπαλλήλων, διὰ τὴν μισθοδοσίαν τῶν ὁποίων περιωρίσθησαν διὰ ὀλιγόμηνον χρονικὸν διάστημα αἱ ἀντίστοιχοι καθ’ Ὑπουργεῖον πιστώσεις. Ὁ ἀριθμὸς οὗτος τῶν ἀπολυθησομένων ἀναλύεται εἰς 1000 διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Στρατιωτικῶν, 933 διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, 300 διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Ἀεροπορίας, 33 διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καὶ 19 διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Τύπου. Ἐκ τῆς ἀπολύσεως τοῦ προσωπικοῦ τούτου ὑπολογίζεται οἰκονομία ἐξ 20 δισεκ. περίπου, μὲ σκοπὸν τὴν καὶ περαιτέρω πραγματοποίησιν ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου τούτου τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ οἰκονομιῶν, ὥστε ἡ ἐκ τοῦ κονδυλίου τούτου συνολικὴ οἰκονομία νὰ φθάσῃ τὸ ποσὸν τῶν 50 δισεκατομμυρίων. Λοιπαὶ Δαπάναι Διοικήσεως. Εἰς τὸν περιορισμὸν τῶν δαπανῶν τοῦ τομέως τούτου, ἐπεμείναμεν, καθόσον ἐκ τῆς προσωπικῆς ἐξετάσεως ἑκάστης τῶν πιστώσεων τῶν εἰδικῶν ἑκάστου Ὑπουργείου προϋπολογισμῶν ἐμορφώσαμεν τὴν πεποίθησιν ὅτι οὐ μόνον ὁ περιορισμὸς οὗτος εἶναι δυνατὸς ἀλλὰ καὶ περαιτέρω περιθώριον περικοπῆς ὑφίσταται, ἐξαρτώμενον ὅμως ἐκ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ συστήματος διοικήσεως, χαρακτηριζομένου, εἰς πλείστας περιπτώσεις, ὡς μὴ ἀνταποκρινομένου πρὸς τὰς συγχρόνους ὀρθολογιστικὰς μεθόδους. Ἀντικείμενα τοῦ αὐτοῦ περιεχομένου ἀνάγονται εἰς ἁρμοδιότητα πλειόνων τῆς μιᾶς ὑπηρεσιῶν, συνάρθρωσις δὲ καὶ ἑνιαία διοίκησις τῶν ἀντικειμένων καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν τούτων ἀποτελεῖ ἀντικείμενον νομοθετικῆς μερίμνης, ἀπαιτούσης ὡς γνωστὸν χρόνον καὶ μετὰ τὴν ὑπερπήδησιν τῆς φυσικῆς ἐκ τοιαύτης συγχωνεύσεως ἀντιδράσεως τῶν ὑπηρεσιῶν. Διὰ τὴν μεταβολὴν τοῦ κρατοῦντος συστήματος θέλομεν εἰσηγηθῇ τὴν σύστασιν εἰδικῶν ἐπιτροπῶν μελέτης καὶ ὑποβολῆς συγχρονισμένων ὀργανισμῶν διοικήσεως, καὶ συνθέσεως τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν ἁρμοδιοτήτων αὐτῶν, καὶ τὴν νομοθετικὴν ἔγκρισιν τῶν σχετικῶν νομοσχεδίων, ἐντὸς τοῦ ταχυτέρου χρονικοῦ διαστήματος. Δαπάναι ἀνταρτοπλήκτων. Ἐν τῇ ἐπιδιώξει τῆς πλήρους καὶ ταχυτέρας ἀποκαταστάσεως τῶν συμμοριοπλήκτων καὶ τῆς ἀποκτήσεως ὑπ’ αὐτῶν ἐκ νέου τῆς παραγωγικῆς των ἱκανότητος, διατίθενται κατὰ τὸ 1950–51

Διατίθενται τουτέστιν κατὰ τὸ 1950–51 ἐκ τῶν ἰδίων κεφαλαίων τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ ἐκ τῶν κεφαλαίων τῆς ἀνασυγκροτήσεως 428 δισεκατομμύρια, ἐξ ὧν 365 δισεκατομμύρια, ἤτοι τὰ 85, 3% ὡς παραγωγικὴ ἐπένδυσις τῶν κεφαλαίων τούτων, 14,7% δὲ δι’ ἀναγκαίας δαπάνας προνοίας τῶν ἀνταρτοπλήκτων κατὰ τὸ τελευταῖον προσωρινὸν χρονικὸν διάστημα μέχρι τῆς πλήρους ἀποδόσεως τῆς παραγωγικῆς των δυνάμεως. Ἡ ἀντίστοιχος παραγωγικὴ ἐπένδυσις κατὰ τὸ 1949–50 ἀνῆλθεν εἰς τὰ 50% περίπου τοῦ συνόλου τῶν διὰ τοὺς ἀνταρτοπλήκτους διατεθέντων κεφαλαίων. Ἐξεθέσαμεν τὰς βάσεις καταρτίσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51. Κατὰ κατηγορίας ἀνάλυσις δαπανῶν Προϋπολογισμοῦ 1950–51. Κατὰ γενικὰς κατηγορίας τὰ ἔξοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ τούτου ἐμφανίζουν τὴν ἑξῆς εἰκόνα:

(α) Ἡ κατανομὴ γενήσεται μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ μισθολογίου. (β) Παρέμεινε ἡ σχετικὴ πρόβλεψις πρὸς κατανομὴν εἰς τὰ κονδύλια τῶν ἀποδοχῶν μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ νέου μισθολογίου. Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω πίνακος προκύπτει ὅτι τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν τῶν μὲν Πολιτικῶν Ὑπουργείων ἀποτελεῖ τὸ 52, 35% τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων τῶν Πολεμικῶν Ὑπουργείων τὸ 29,95% καὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας τὸ 8,16% αὐτῶν. Τὸ ὑπόλοιπον ἐξ 9,54% ἀναφέρεται εἰς τὰ προβλεπόμενα ἀποθεματικὰ διὰ βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν, κάλυψιν δαπανῶν παρελθόντων ἐτῶν καὶ δι’ ἀναπλήρωσιν τῶν καταδειχθησομένων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἀνεπαρκῶν πιστώσεων. Εἰδικώτερον τὸ μισθολόγιον ἀπορροφᾶ τὰ 31,36% τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων κατανέμεται δὲ:

Σημειοῦται ὅτι αἱ ἀνωτέρω ποσοτικαὶ ἀναλογίαι μεταβληθήσονται μετὰ τὴν συγχώνευσιν εἰς τὰς ἀποδοχὰς τῶν καταργουμένων προσθέτων ἀμοιβῶν καὶ τὴν κατανομὴν τῶν ἀποθεματικῶν.

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΙΣ

Ὡς γνωστόν, κύριοι βουλευταί, τὸ ἔτος 1950–51 ἀποτελεῖ τὸ τρίτον ἔτος τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ προγράμματος Εὐρωπαϊκῆς ἀνορθώσεως, κατὰ τὸ ἔτος δὲ τοῦτο ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ ἐντείνῃ τὰς προσπαθείας αὐτῆς πρὸς ἀνόρθωσιν τῆς οἰκονομίας της, τοσούτῳ μᾶλλον καθόσον κατὰ τὰ δύο πρῶτα ἔτη τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ αἱ ἀνορθωτικαὶ αὐτῆς προσπάθειαι παρημποδίσθησαν λόγῳ τοῦ συμμοριακοῦ ἀγῶνος. Διὰ τὴν καταστολὴν τοῦ συμμοριτισμοῦ παρέστη ἀνάγκη νὰ περιορισθῇ πως τὸ ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ καθ’ ὃν χρόνον τὰ λοιπὰ Εὐρωπαϊκὰ ἔθνη ἔκαμον χρῆσιν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς οἰκονομίας αὐτῶν, ἡ Ἑλλὰς ἐξαντλοῦσα τοὺς πόρους αὐτῆς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς κατ’ αὐτῆς ἐπιβουλῆς εὑρίσκετο εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ διαθέσῃ διὰ τὴν καταστολὴν αὐτῆς καὶ σοβαρὸν μέρος τοῦ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησίν της μεριδίου τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἤδη μετὰ τὴν νικηφόρον λῆξιν τοῦ κατὰ τῶν συμμοριτῶν ἀγῶνος, ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς σχετικῆς ὁμαλότητος τῶν συνθηκῶν καὶ νὰ προχωρήσῃ γοργῶς εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως αὐτῆς, ἀποκερδαίνουσα κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ τὸν ἀπωλεσθέντα χρόνον. Ἡ χρονικὴ διάρκεια τοῦ πολέμου καὶ αἱ συνέπειαι αὐτοῦ ἀναφερόμεναι τόσον εἰς τὴν διάθεσιν μέρους τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν διεξαγωγῆς αὐτοῦ, ὅσον καὶ εἰς τὰς καταστροφὰς τῶν καταναλωτικῶν καὶ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν τῆς χώρας, ὑπηγόρευσαν τὴν ἀνάγκην τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ ἀρχικοῦ μακροπροθέσμου σχεδίου ἀνασυγκροτήσεως, καὶ τὴν περικοπὴν αὐτοῦ κατὰ τρόπον, ὥστε χωρὶς νὰ ἐξασφαλίζηται δι’ αὐτοῦ ἡ βιωσιμότης τῆς χώρας κατὰ τὸ τέλος τῆς τετραετίας, νὰ τίθενται ὅμως δι’ αὐτοῦ αἱ βάσεις τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας πρὸς ἐπίτευξιν ταύτης εἰς μεταγενέστερον χρόνον. Κατὰ τὸ ἔτος 1950–51 τὸ πρόγραμμα τοῦτο δέον νὰ τύχῃ τῆς πλήρους αὐτοῦ ἐκτελέσεως, καὶ ἐπὶ τούτου ἡ Κυβέρνησις συναισθανομένη τὸ ἀπέναντι τῆς Χώρας καθῆκον αὐτῆς, ἔθεσεν ὡς πρωταρχικὸν αὐτῆς σκοπὸν τὴν ἐξεύρεσιν τοῦ μεγίστου δυνατοῦ ὁρίου τῶν εἰς δραχμὰς κεφαλαίων καὶ τὴν λῆψιν τῶν ἐπιβαλλομένων μέτρων διοικήσεως τῆς ὅλης οἰκονομίας τῆς Χώρας, ὥστε νὰ προχωρήσῃ γοργῶς εἰς τὴν ἀνόρθωσιν αὐτῆς. Ἐξετάζων τὸ ὅλον πρόβλημα τῆς ἀνασυγκροτήσεως 1950 –51 θὰ ἀναλύσω εἰδικώτερον τὰ συνθέτοντα αὐτὸ θέματα: αʹ) Ἐπενδύσεις Εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐπενδύσεων χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν βοήθειαν καὶ τὴν ἐσωτερικὴν ἀποταμίευσιν, μετ’ ἀφαίρεσιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ. Κατὰ τὴν ἀρξαμένην χρῆσιν ἐπετύχομεν τὴν μείωσιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ ἐλάχιστον καὶ ὡς ἐκ τούτου τὸ σύνολον τῶν ἐπενδύσεων κατέστη καὶ πάλιν συνάρτησις τῆς ἀποταμιεύσεως καὶ τῆς βοηθείας. Πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως θὰ εἶναι ὅπως ἐπιβάλῃ ἑνιαίας κατευθυντηρίους γραμμὰς διὰ τὸ σύνολον τῶν ἐπενδύσεων. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅπως αἱ ἐπενδύσεις ἐξ ἰδιωτικῶν ἀποταμιεύσεων, διασταυροῦνται ἢ δροῦν ἀνασχετικῶς ἐπὶ τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως. Μεταξὺ τῶν μέτρων ποὺ προτίθεται νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν εἶναι ὁ ἔλεγχος ὡρισμένης κατηγορίας ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἰδιωτικῆς προσπαθείας διὰ τῆς παροχῆς πιστώσεων εἰς εὐρυτέραν κλίμακα, διὰ τῆς μειώσεως τοῦ τόκου, ἀκόμη δὲ καὶ διὰ τῆς παροχῆς ἄλλων οἰκονομικῶν διευκολύνσεων. Τὸ ἐφετεινὸν πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως χαρακτηρίζει περισσότερον παντὸς ἄλλου στοιχείου τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, συνισταμένην εἰς τὴν ρίψιν τοῦ βάρους τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων ἀπὸ ἔργα συγκοινωνιακὰ καὶ οἰκισμοῦ εἰς ἔργα ἀποτελοῦντα τὴν βάσιν πρὸς διαρθρωτικὴν μεταβολὴν τῆς οἰκονομίας, ἀξιοποιήσεως ὅλων τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πόρων τῆς Χώρας καὶ ἐξασφαλίσεως ἀπασχολήσεως εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Οὕτω ἔναντι 283 δισεκατομμυρίων δραχμῶν ποὺ διετέθησαν κατὰ τὰ δύο πρῶτα ἔτη τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ εἰς ἐπενδύσεις εἰς τὴν ἀγροτικὴν παραγωγήν, τὴν βιομηχανίαν καὶ τὴν ἐνέργειαν, διὰ τὸ προσεχὲς ἔτος προβλέπεται νὰ διατεθοῦν 800 δισεκατομμύρια, ἤτοι 5,7 φορὰς περισσότερον τῶν ὅσων διετέθησαν δι’ ἓν ἕκαστον ἐκ τῶν δύο πρώτων ἐτῶν. Ἐκ τῶν 800 αὐτῶν δισεκατομμυρίων δραχμῶν, τὰ 246 θὰ διατεθοῦν διὰ τὴν ἐνέργειαν, βάσιν καὶ σπονδυλικὴν στήλην τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Πρὸς ἐξασφάλισιν ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας διὰ τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς Χώρας θὰ ἀρχίσουν μετ’ ὀλίγον αἱ ἐργασίαι διὰ τὴν ἵδρυσιν τριῶν ὑδροηλεκτρικῶν ἐργοστασίων καὶ ἑνὸς θερμικοῦ. Διὰ τὴν βιομηχανίαν θὰ διατεθοῦν ἐφέτος 256 δισεκατομμύρια δραχμῶν ἔναντι 30 ποὺ διετέθησαν συνολικῶς κατὰ τὰ δύο προηγηθέντα ἔτη. βʹ) Δημοσιονομικὸς τομεύς. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ δημοσιονομικοῦ τομέως ὡς ἐξετέθη ἐν τοῖς προηγουμένοις, ἡ Κυβέρνησις καταβάλλει καὶ θὰ καταβάλλῃ περαιτέρω πᾶσαν προσπάθειαν συνεχοῦς αὐξήσεως τῶν κρατικῶν ἐσόδων, ἰδίᾳ ἐξ ἀμέσων φόρων λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τοῦ περιορισμοῦ τῆς φοροδιαφυγῆς διὰ τῆς ἀρξαμένης ἤδη ἀναδιοργανώσεως τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῆς μεταβολῆς τῶν βάσεων τοῦ φορολογικοῦ συστήματος εἰς βάρος τῆς ἀμέσου φορολογίας καὶ ἀνακουφίσεως τῆς ἐμμέσου, ὅπως ἐπίσης καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν περιορισμοῦ τῶν δαπανῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, εἰς τρόπον ὥστε συντρεχούσης καὶ τῆς ἀπαλλαγῆς αὐτοῦ ἐκ τῶν δαπανῶν τοῦ πολέμου καὶ τῆς σημαντικῆς μειώσεως διὰ τὸ ἔτος 1950–51 τῶν δαπανῶν προνοίας τῶν ἀνταρτοπλήκτων νὰ ἐπιτύχῃ τὸν περιορισμὸν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους τούτου εἰς 406 δισεκ. καλυπτομένου ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ βοηθείας, ἀντὶ τῶν 1.806 δισεκ. τοῦ προηγουμένου ἔτους προβλεφθέντος νὰ καλυφθῇ ἐκ τῆς βοηθείας μόνον κατὰ 1.650 δισεκατομμύρια. Οὕτω καθίσταται δυνατὴ ἡ διάθεσις διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ποσοῦ 1.244 ἐπὶ πλέον ἢ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος δισεκατομμυρίων. γʹ) Πιστωτικὴ Πολιτική. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πιστωτικὴν πολιτικήν, βασικὴ ἐπιδίωξις αὐτῆς θὰ εἶναι ἡ ἐξασφάλισις τῆς κανονικῆς χρηματοδοτήσεως τῆς ἀνασυγκροτήσεως, προλαμβανομένου παντὸς ἀποτόμου ἐπηρεασμοῦ ἐπὶ τῆς οἰκονομίας καὶ ἰδιαιτέρως πάσης πιέσεως, πληθωριστικῆς ἢ ἀντιπληθωριστικῆς. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου παρέχονται αἱ κάτωθι δύο δυνατότητες πρὸς χρηματοδότησιν τῆς παραγωγῆς. 1. Ἡ προερχομένη ἐκ τῆς ἀνάγκης ὅπως συμβαδίζῃ ἡ δημιουργία τῶν δραχμῶν πρὸς τὰς τῆς βοηθείας ἀναλήψεις διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν, διὰ τῆς διαθέσεως τῶν ἑκάστοτε παρουσιαζομένων διαφορῶν ὑπὸ μορφὴν πιστώσεων ἢ καὶ ἀντιστρόφως καὶ 2. Ἡ χρησιμοποίησις τοῦ κυκλοφοριακοῦ κενοῦ τὸ ὁποῖον θὰ προκύψῃ ἐκ τῆς συνεχιζομένης ἀποκαταστάσεως τῆς οἰκονομίας. δʹ) Τὸ ἰσοζύγιον ἐξωτερικῶν πληρωμῶν Ἡ ἔννοια τῆς ἀνασυγκροτήσεως ἔχει φθαρῆ εἰς τὸν τόπον μας. Διότι, κατὰ τὰ δύο ἔτη τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ, συνέβη παρ’ ἡμῖν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον ἐκείνου τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει πᾶσαν προσπάθειαν ἀνασυγκροτήσεως. Δηλαδὴ ἐσημειώθη ψευδαίσθησις βιοτικῆς εὐμαρείας διὰ μιᾶς ὑπερκαταναλώσεως εἰδῶν πολυτελείας. Τοῦτο δὲ συνέβη ὄχι ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς βελτιώσεως τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας, ἀλλὰ ὡς ἀποτέλεσμα τῆς μὴ διαθέσεως τῆς παρεχομένης εἰς τὴν χώραν μας βοηθείας δι’ ὃν μᾶς παρέχεται σκοπόν. Τὸ φαινόμενον αὐτὸ θὰ πρέπει ν’ ἀποδοθῇ ἐν πολλοῖς καὶ εἰς τὴν πολεμικὴν περίοδον ἀπὸ τὴν ὁποίαν μόλις ἐξήλθομεν, ὁριστικῶς ὅπως ἐλπίζομεν καὶ εὐχόμεθα. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς περιόδου αὐτῆς ἐζητήθησαν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸν λαὸν πάσης φύσεως θυσίαι. Θυσίαι αἱ ὁποῖαι λόγῳ τῆς πολεμικῆς καταστάσεως δὲν συνέτρεξαν τὴν ἀνασυγκρότησιν. Ἤδη τοῦ ζητοῦνται θυσίαι διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν. Θυσίαι αἱ ὁποῖαι θὰ καταστήσουν τὴν χώραν ἱκανὴν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν μὲ τὰς ἰδίας της δυνάμεις μετὰ 24 μῆνας ὅτε λήγει τὸ Σχέδιον Μάρσαλ. Διὰ νὰ τὸ ἐπιτύχῃ αὐτὸ ἡ χώρα μας πρέπει νὰ προσεγγίσῃ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον τὰ δύο σκέλη τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἐξωτερικῶν πληρωμῶν. Ἡ κίνησις τοῦ ἰσοζυγίου αὐτοῦ, ποὺ ἀντικατοπτρίζει τὴν πραγματικὴν κατάστασιν πάσης οἰκονομίας, ἐμφανίζεται παρ’ ἡμῖν συνεχῶς ἐπιδεινουμένη. Πράγματι ἀπὸ τοῦ 1948–49, πρώτου ἔτους τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ, τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἰσοζυγίου ἐξωτερικῶν πληρωμῶν τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ 283 ἑκατομμύρια δολλαρίων ηὐξήθη τὸ 1949–50, εἰς 307 ἑκατομμύρια. Αἱ ἐξαγωγαί μας δὲ ἐμειώθησαν ἀπὸ 90 ἑκατομμύρια δολλάρια εἰς 72 ἑκατομμύρια περίπου τὸ 1949–50. Ἤδη εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ τρίτου ἔτους τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας τὸ πρόβλημα τῶν ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν παρουσιάζεται ὑπὸ τὴν πλέον ὀξεῖαν μορφήν του. Ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζουσα τὴν κατάστασιν αὐτήν, ἐγκαινιάζει διὰ τοῦ παρόντος Προϋπολογισμοῦ μίαν πολιτικὴν κατατείνουσαν εἰς τὸν περιορισμὸν τοῦ ἀνωτέρω ἐλλείμματος. Καὶ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ συνίσταται εἰς τὸ νὰ καταστῇ συνείδησις δι’ ὅλους ὅτι ἡ ἀνασυγκρότησις δὲν εἶναι θεωρητικὸν μόνον κατασκεύασμα, ἀλλὰ συνδέεται ἀμέσως μὲ τὴν οἰκονομικὴν ὑπόστασιν τοῦ λαοῦ μετὰ τὸ 1952. Πρὸς τοῦτο, ἐνῶ ἀφ’ ἑνὸς ἦρε τὴν ἐπιδότησιν τῆς καταναλώσεως, δηλαδὴ τῶν εἰσαγωγῶν, ἀφ’ ἑτέρου ἐνέγραψεν εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ποσὸν 25 δισεκατομμυρίων δραχμῶν τὸ ὁποῖον θ’ ἀποτελέσῃ τὸν πυρῆνα ἑνὸς εἰδικοῦ λογαριασμοῦ διὰ τὴν πριμοδότησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν καπνὸν τὸ πολυτιμότερον ἐξαγώγιμον Ἑλληνικὸν προϊόν. Ὅπως εἶναι φυσικὸν ἡ μεταβολὴ αὐτὴ εἰς τὴν πολιτικὴν τοῦ κράτους θὰ ἔχῃ ἄμεσον ἀντίκτυπον εἰς τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ καὶ θὰ ἐπιφέρῃ τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς καταναλώσεως, ἡ ὁποία θὰ μετατεθῇ κατ’ ἀνάγκην. Ἀποβλέποντες ὅμως εἰς τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ὀφείλομεν νὰ τὴν δεχθῶμεν καὶ νὰ τὴν ὑποστηρίξωμεν ἔχοντες πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀνάγκην, τὴν ὁποίαν καὶ ἀνωτέρω ἐτόνισα, δηλαδὴ νὰ καταστῶμεν εἰς τὸ ἀνώτατον δυνατὸν ὅριον αὐτάρκεις κατὰ τὸ τέλος τοῦ προσεχοῦς οἰκονομικοῦ ἔτους ποὺ συμπίπτει μὲ τὸ τέλος τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ. Τὴν μέχρι σήμερον ψευδῆ καὶ ἐπικίνδυνον κατάστασιν σχετικῆς εὐημερίας, ὀφειλομένην εἰς τὴν κατανάλωσιν τῆς βοηθείας διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τρεχουσῶν ἀναγκῶν, πρέπει νὰ διαδεχθῇ ἡ περίοδος ἐντόνου χρησιμοποιήσεως τῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν πόρων τῆς χώρας, τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, τὴν μείωσιν τῶν εἰσαγωγῶν, μὲ τελικὴν κατεύθυνσιν τὴν ἐξάλειψιν τοῦ ἐλλείμματος εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἐξωτερικῶν μας πληρωμῶν. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον τῆς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ τὴν κατάρτισιν μακροπροθέσμου σχεδίου ἐξαγωγῶν ἀποβλέποντος εἰς τὴν δημιουργίαν οἰκονομικῆς ἀνεξαρτησίας τῆς χώρας καὶ ὑποδιαιρουμένου εἰς ἓν πρῶτον βραχυπρόθεσμον τοιοῦτον σκοποῦντος τὴν ἀντιμετώπισιν ἀμέσων καὶ ἐπουσιωδῶν προβλημάτων ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν καὶ ἕτερον μακροπρόθεσμον τοιοῦτον, ἐπιδιῶκον τὴν ἐπὶ ἴσης συναγωνιστικῆς βάσεως τοποθέτησιν τῶν ἐξαγωγίμων ἑλληνικῶν προϊόντων ἐπὶ τῇ διεθνεῖ ἀγορᾷ. Διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ βραχυπροθέσμου σχεδίου ἀπεφασίσθη ἡ πριμοδότησις τῶν ἐξαγωγῶν κατὰ σύστημα πλειοδοσίας ἐπὶ τῆς τιμῆς τοῦ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν εἰδῶν πολυτελείας καὶ ἡμιπολυτελείας διατιθεμένου συναλλάγματος. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου οἱ καταναλωταὶ τῶν εἰδῶν τούτων θέλουσι συντρέξει διὰ τῆς πληρωμῆς ηὐξημένης τιμῆς συναλλάγματος εἰς τὴν δημιουργίαν κεφαλαίων διὰ τὴν πριμοδότησιν τῶν ἐξαγωγίμων ἑλληνικῶν προϊόντων. Εἰδικώτερον διὰ τὴν ὑποστήριξιν τῆς ἐξαγωγῆς τῶν ἑλληνικῶν καπνῶν ἀπεφασίσθη ἡ δημιουργία εἰδικοῦ λογαριασμοῦ ἐπιδοτήσεως τῶν ἐξαγωγέων μὲ πόρους τὴν προικοδότησιν αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ ποσοῦ 25 δισεκ. ὡς πρώτου κεφαλαίου, τροφοδοτουμένου περαιτέρω διὰ τοῦ προϊόντος τῆς μεταξὺ ἐπισήμου τιμῆς συναλλάγματος καὶ πέραν ταύτης κατὰ τὴν πλειοδοσίαν πραγματοποιουμένης διαφορᾶς. Ἐπίσης μέτρα προστασίας τοῦ καπνοῦ συνίστανται εἰς τὴν ἀπαγόρευσιν καλλιεργείας αὐτοῦ ἐπὶ ἀκαταλλήλων ἐδαφῶν, οἰκονομικωτέραν καὶ καλλιτέραν χωρικὴν ἐπεξεργασίαν καὶ ἐναποθήκευσιν, χορήγησιν πιστώσεων μακροτέρας προθεσμίας καὶ δι’ εἰδικῶν ἀποστολῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἐπιδίωξιν ἐπανακτήσεως τῶν προπολεμικῶν ἀγορῶν τοῦ προϊόντος αὐτοῦ ἢ ἐξεύρεσιν νέων τοιούτων. Ἕτερα μέτρα αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν συνίστανται εἰς τὴν ἄρσιν ἐσωτερικῶν λόγων παρεμποδιζόντων τὴν ἐξαγωγὴν Ἑλληνικῶν προϊόντων καὶ κατὰ συνέπειαν προώθησιν αὐτῶν πρὸς μείωσιν τοῦ διαρθρωτικοῦ ἐλλείμματος τῆς χώρας, εἰς τὴν μείωσιν τοῦ κόστους παραγωγῆς τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων διὰ παροχῆς καλλιεργητικῶν δανείων ἐπὶ μειωμένῳ ἐπιτοκίῳ, εἰς ἐπαρκῆ χρηματοδότησιν τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου, μείωσιν δαπανῶν μεταφορᾶς, ἁπλούστευσιν τοῦ μηχανισμοῦ τῆς πίστεως. Μέτρα ἐπίσης ἀποβλέποντα εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν εἶναι: Ἡ προσπάθεια τῆς αὐξήσεως τῶν ἀδήλων πόρων, ἰδίᾳ τῶν ἐκ τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας ἐμβασμάτων. Ἡ ἀνάπτυξις τοῦ τουρισμοῦ. Ἡ προσέλκυσις ξένων κεφαλαίων. εʹ) Ἐνίσχυσις τῆς παραγωγῆς. Τὸ ἐπὶ ταύτης πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως ἀποβλέπει: εἰς τὴν μείωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς διὰ μειώσεως τοῦ τόκου, διὰ μειώσεως τῶν κερδῶν καὶ τῶν ποσοστῶν νομίμου κέρδους καὶ δημιουργίας συναγωνιστικῶν διαθέσεων, δι’ αὐξήσεως τῆς ἀποδοτικότητος τῶν ἐπιχειρήσεων δι’ ἀνανεώσεως καὶ ἐπεκτάσεως τοῦ κεφαλαιουχικοῦ αὐτῶν ἐξοπλισμοῦ καὶ δι’ ὀρθολογικωτέρας ὀργανώσεως αὐτοῦ. Εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἐγχωρίου γεωργικῆς καὶ βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἐπὶ σκοπῷ μειώσεως τῶν εἰσαγωγῶν. Εἰς τὴν αὔξησιν ταύτην θέλει πλήρως συντελέσει ἡ ἐκτέλεσις ἐνεργειακῶν ἠλεκτρικῶν ἔργων καὶ ἵδρυσις βασικῶν βιομηχανιῶν περιλαμβανομένων εἰς τὸ πρόγραμμα ἀνασυγκροτήσεως μὲ ἀποτελέσματα τὴν μείωσιν τοῦ κόστους αὐτῆς καὶ τὴν ἐξοικονόμησιν συναλλάγματος. στʹ) Ἀναδιοργάνωσις τῆς διοικήσεως. Ἡ Κυβέρνησις περιλαμβάνουσα μεταξὺ τῶν κυρίων παραγόντων τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ τὴν διοικητικὴν τῆς Χώρας ἀναδιοργάνωσιν ἔλαβε καὶ θὰ λάβῃ μέτρα: 1) Διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων θεσπίζουσα νέον βασικὸν μισθολόγιον αὐτῶν. Τὸ μισθολόγιον τοῦτο δὲν ἀποτελεῖ ἀμελέτητον ποσοστιαίαν αὔξησιν τῶν μισθῶν, ἀλλὰ λελογισμένην ἀνακατάταξιν αὐτῶν, βάσιν τῆς ὁποίας ἀπετέλεσεν ἡ ἀρχὴ τῆς ἑνιαίας ἀμοιβῆς δι’ ἑνιαίαν ὑπηρεσίαν καὶ ἡ ἀξιολόγησις τῶν ὑπηρεσιῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴν βαθμολογικὴν καὶ μισθολογικὴν κατάταξίν των. 2) Διὰ τὴν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τῆς ὀργανώσεως τῶν συντονιστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς καταρτίσεως καὶ ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως. Ὡς γνωστὸν ὁ σχετικὸς νόμος περὶ ὀργανισμῶν τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἐψηφίσθη, ἐντὸς δὲ τῆς ὑπὸ τοῦ νόμου ὁριζομένης προθεσμίας θέλουν ἐκδοθῆ καὶ τὰ σχετικὰ ἐκτελεστικὰ Διατάγματα. 3) Εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Παραλλήλως συμπληρώνει τὰ κενὰ τῆς στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως καὶ τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν Ταχυδρομείων ὡς καὶ ἄλλων τινῶν κλάδων τῆς διοικήσεως. ζ) Σᾶς ἀνέλυσα τὰ συνθέτοντα τὸ πρόγραμμα τῆς ἀνασυγκροτήσεως θέματα. Ἡ κατὰ τὸ ἔτος 1950–51 διαθετέα βοήθεια διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος μὴ εἰσέτι καθορισθεῖσα ὁριστικῶς προβλέπεται κατὰ τὴν κατωτέρω παρεχομένην ἀνάλυσιν.

Ἡ κατὰ κλάδους ἀνασυγκροτήσεως κατανομὴ τοῦ ἀνωτέρω εἰς δραχμὰς ποσοῦ ἐκ 1.760 δισεκ. προγραμματίζεται διὰ τὸ ἔτος 1950–51, ὡς ἑξῆς:

Ἡ ἀνωτέρω κατανομὴ χαράσσει ἁπλῶς τὰ γενικὰ πλαίσια ἐντὸς τῶν ὁποίων θὰ κινηθῇ ἡ ἀνασυγκρότησις καὶ δὲν ἀποτελεῖ πρόγραμμα τοῦ ὁποίου ἡ ἐφαρμογὴ δὲν δύναται ν’ ἀποκλίνῃ τῶν ἀρχικῶς προβλεφθέντων κονδυλίων. Κύριοι Βουλευταί, Ἡ Κυβέρνησις ἐξαγγέλουσα ἅμα τῇ ὑπ’ αὐτῆς ἀναλήψει τῆς ἀρχῆς τὰς προγραμματικὰς αὐτῆς δηλώσεις, διέγραψε τὴν ἀκολουθητέαν ὑπ’ αὐτῆς οἰκονομονικὴν πολιτικήν, ἔχουσαν ὡς ἑξῆς, εἰς τὰς κυρίας αὐτῆς γραμμάς. α) Ἐφαρμογὴ τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων διὰ τὴν ταχυτέραν, ἀβίαστον καὶ ἄνευ δεσμευτικῶν ἢ περιοριστικῶν παρεμβολῶν τοῦ Κράτους, λειτουργίαν τῶν οἰκονομικῶν νόμων, κατάργησιν τῶν μονοπωλίων καὶ προνομίων καὶ τῆς ὑποκαταστάσεως τοῦ Κράτους, εἰς τὰς ἐμπορικὰς καὶ παραγωγικὰς ἐνεργείας τοῦ ἀτόμου, περιορισμὸς δὲ τῆς παρεμβατικῆς ἐξουσίας αὐτοῦ, μόνον εἰς τὸν ἔλεγχον διὰ τὴν καλὴν λειτουργίαν τῶν οἰκονομικῶν νόμων πρὸς ὄφελος τοῦ συνόλου. β) Αὔξησις τῶν δημοσίων ἐσόδων, δι’ αὐξήσεως τῶν φόρων ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν τάξεων καὶ τῶν πάσης φύσεως προνομιούχων, καὶ μείωσις ὑπέρ τῶν ἐμμέσων φόρων τῆς μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν ἀμέσων φόρων, σχέσεως ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν δημοσίων ἐσόδων, καταπολέμησις τῆς φοροδιαφυγῆς, περιορισμὸς τῶν δαπανῶν τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ κατάργησις τῶν ἐξωπροϋπολογιστικῶν δαπανῶν, ἐπὶ σκοπῷ ἐπιβολῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης καὶ ἀποδεσμεύσεως τοῦ μεγίστου δυνατοῦ ὁρίου δραχμῶν ἐκ τῆς βοηθείας πρὸς ἐπένδυσιν αὐτῶν εἰς τὰ παραγωγικὰ ἔργα τῆς ἀνασυγκροτήσεως. γ) Μείωσις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἐξωτερικῶν πληρωμῶν τῆς Χώρας δι’ αὐξήσεως τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, καὶ αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως ἀδήλων πόρων. δ) Ἀξιοποίησις τῆς βοηθείας διὰ τῆς διοχετεύσεως αὐτῆς εἰς τὴν βάσιν τῆς παραγωγῆς, γεωργικῶς καὶ βιομηχανικῶς καὶ διὰ τῆς ἐνισχύσεως τῶν μηχανικῶν καὶ ἐμψύχων παραγωγικῶν στοιχείων τῆς οἰκονομίας. Αἱ γενικαὶ αὗται γραμμαὶ τῆς Κυβερνητικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἀπετέλεσαν τὰς βάσεις τοῦ διὰ τὸ 1950–51 γενικοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως, ἀφορῶντος, ὡς εὐρύτερον εἶχα τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω εἰς τὴν Βουλὴν προηγουμένως. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, δύναται νὰ αἰσθάνεται τὴν ἱκανοποίησιν αὐτῆς διότι ἐξησφάλισε διὰ τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς τιθεμένου κατὰ τὴν ἀποψινὴν Συνεδρίασιν αὐτῆς οἰκονομικοῦ αὐτῆς σχεδίου τὰ εἰς δραχμὰς ἀπαιτούμενα κεφάλαια διὰ τὴν ὑπὸ τῶν ὑπευθύνων ὑπηρεσιῶν ἐκτέλεσιν ὁλοκλήρου τοῦ διὰ τὸ 1950–51 προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως, καὶ ἔτι πλέον καὶ σημαντικὸν ἀποθεματικὸν διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς δυνατότητος χρησιμοποιήσεως αὐτῶν ἐντὸς τοῦ ἔτους διὰ τὸ ἔργον αὐτῆς. Ἴσην ἱκανοποίησιν αἰσθάνεται ἡ Κυβέρνησις διότι διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1950–51 ἐξησφάλισεν, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς καθ’ ὅλον τὸ ἔτος διατηρήσεως τῶν σημερινῶν συνθηκῶν, τὰ ἀπαιτούμενα χρηματικὰ μέσα διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας. Πιστεύει δὲ ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ εἰς νικηφόρον τέρμα φέρουσα τοὺς ἀναλαμβανομένους ὑπ’ αὐτῆς ἀγῶνας, εἰς τὰ πολεμικὰ πεδία, νικηφόρως θὰ τερματίσῃ καὶ τὸν ἀναληφθέντα ὑπ’ αὐτῆς ἀγῶνα εἰς τὸ οἰκονομικὸν πεδίον, ἐξασφαλίζουσα εἰς ἐπίπεδον πολιτισμοῦ τὴν βιωσιμότητα τῆς Φυλῆς. (Χειροκροτήματα).

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§33ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6½ μ. μ., μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.00′ μ. μ.)