1949.05.03

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 32α

Τρίτη 3 Μαΐου 1949

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.30′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Κύριοι βουλευταί, ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς ἡμερησίας συνεδριάσεως εἶναι ἡ ψηφοφορία διὰ τὴν παροχὴν ἢ μὴ ψήφου ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Οἱ ἐκφράζοντες τὴν ἐμπιστοσύνην των πρὸς τὴν Κυβέρνησιν λέγουσι ΝΑΙ. Οἱ μὴ περιβάλλοντες ταύτην διὰ τῆς ἐμπιστοσύνης των λέγουσιν ΟΧΙ. Παρακαλῶ, ὅπως προσέλθουν ἐπὶ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ καταλόγου ὁ κ. Γεώργιος Τζωρτζόπουλος καὶ ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Α. Ταλιαδοῦρος καὶ Ν. Μαλλιάκας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Γκίνης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς κατατεθείσας δηλώσεις.

§4Γ. ΓΚΙΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει).

ΔΗΛΩΣΙΣ

Ἰωάννου Μελᾶ Βουλευτοῦ Πειραιῶς καὶ Γεωργίου Τσουδεροῦ Βουλευτοῦ Ρεθύμνης Αἱ μετεκλογικαὶ Κυβερνήσεις, ὑπὸ τὸ εὐχερὲς πρόσχημα τῆς ἀποκλειστικῆς καθοσιώσεώς των εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ πολέμου, ἐγκατέλειψαν τὸν λαὸν σχεδὸν ὁλοσχερῶς εἰς τὴν τύχην. Καὶ αἱ μεγάλαι μάζαι τοῦ λαοῦ μας ἀφέθησαν ἀνυπεράσπιστοι εἰς χεῖρας ἀνεξελέγκτων, πρωτοφανῶν εἰς τὰ χρονικά του ἐκμεταλλευτῶν. Μὲ ἀνυπέρβλητον συναίσθησιν πατριωτισμοῦ ὁ γενναῖος λαός μας προσφέρει ἐκ τοῦ ὑστερήματος καὶ μέχρις ἐξαντλήσεως τὰ πάντα. Καὶ αἱ Κυβερνήσεις τοῦ ἀρνοῦνται τὰ πάντα. Ὑπεράνω τῆς ἐσωτερικῆς ἐξαρθρώσεως καὶ σήψεως ἵσταται ἐν τούτοις ἀλώβητος ἡ ὑγιὴς καὶ μοχθοῦσα παμψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἡ ἱερὰ δεξαμενὴ καὶ ἐγγύησις διὰ τὴν πορείαν τοῦ μέλλοντος. Καὶ ὑπάρχει ὁ Ἐθνικὸς στρατός, τὰ τέκνα τοῦ ἐργαζομένου αὐτοῦ λαοῦ, ποὺ ἀδιάφορος διὰ τὰ σφάλματα τῶν Κυβερνήσεων, ὑπερασπίζεται ἀνενδότως τὸ πάτριον ἔδαφος. Καὶ ὑπάρχει ἀκόμη βάθρον ζωῆς, ἡ συμπαράστασις τῶν συμμάχων. Ἀκόμη διὰ μίαν φορὰν ἐπαναλαμβάνομεν τὴν πεποίθησιν ἡμῶν, ὅτι ἐπιβάλλεται ἀναθεώρησις τῆς μέχρι τοῦδε εἰς ὅλους σχεδὸν τοὺς τομεῖς τοῦ ἐθνικοῦ βίου ἀκολουθηθείσης τακτικῆς. Καὶ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ γίνεται ἀκόμη μεγαλυτέρα ἐν ὄψει ἀπροόπτων διεθνῶν ἐξελίξεων. Ἐπειδὴ κατὰ οἱανδήποτε ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν παγκοσμίων πραγμάτων, εὐτυχῆ λύσιν τοῦ ἐθνικοῦ θέματος, ἐγκατάλειψις τῶν ἐσωτερικῶν μας θεμάτων εἰς περαιτέρω σῆψιν, θ’ ἀπετέλει τὴν ἐπικίνδυνον πηγὴν ὑποτροπῆς καὶ ἐπιδεινώσεως τῶν πραγμάτων τῆς Πατρίδος, εἰς βαθμὸν ποὺ νὰ εὑρεθῶμεν ἐνώπιον τοῦ κινδύνου νὰ καταστῇ ἀνεπαρκὴς ἡ εὐτυχὴς λύσις τοῦ ἐξωτερικοῦ θέματος. Ἀμέτοχοι τῆς μέχρι τοῦδε ἀκολουθηθείσης διακυβερνητικῆς κατευθύνσεως, ἀναφερόμεθα εἰς τὴν προηγηθεῖσαν σχετικὴν ἄποψιν ἡμῶν, τῆς ἐπιβαλλομένης ἀνάγκης προσφυγῆς εἰς τὴν γραμμὴν τῶν γενναίων καὶ ἀποφασιστικῶν μέτρων ἐσωτερικοῦ καθαρμοῦ καὶ ἐξυγιάνσεως πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Καθὼς καὶ εἰς τὴν γραμμὴν τῆς γενναιοτέρας καὶ ὑπερηφάνου ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐξωτερικῶν προβλημάτων. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω, διϊστάμενοι τόσον μὲ τὴν Συμπολίτευσιν, ὅσον καὶ μὲ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ἀκολουθητέας ἀποφασιστικῆς ἐθνικῆς κατευθύνσεως, ἀπέχομεν τῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν περιττὴν καθ’ ἡμᾶς νέαν ἀπαρίθμησιν τῶν ψήφων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Μαΐου 1949 Οἱ Δηλοῦντες Ι. Μελάς, Γ. Τσουδερός Πρὸς Τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Κύριε Πρόεδρε, Προκειμένου νὰ ἀπουσιάσω εἰς Λονδῖνον ἐπί τινας ἡμέρας, λόγῳ ἀντιπροσωπεύσεως τῆς Βουλῆς, παρὰ τῷ ἐκεῖσε συνερχομένῳ Εὐρωπαϊκῷ Συνεδρίῳ, δηλῶ ὅτι παρέχω ἔκθυμον τὴν ὑποστήριξίν μου εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας καὶ θὰ ἐψήφιζον ἐὰν ἤμην παρών. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Ἀπριλίου 1949 Μετὰ σεβασμοῦ

Ὁ Δηλῶν

Π. ΡΟΖΑΚΗΣ

Βουλευτὴς Χίου Πρὸς Τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Ἐνταῦθα Κύριε Πρόεδρε, Λόγῳ τῶν κρισίμων περιστάσεων, ἃς διέρχεται τὸ δοκιμαζόμενον Ἔθνος καὶ πεποιθώς, ὅτι ὁ Σεβαστὸς Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως θέλει ἐξαγάγει τοῦτο ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἐσωτερικῆς δίνης, δηλῶ, ὅτι θέλω δώσει ψῆφον ἀνοχῆς εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Μαΐου 1949

Ὁ Δηλῶν

ΚΩΝ. ΓΟΥΛΗΣ

Βουλευτὴς Κερκύρας

ΔΗΛΩΣΙΣ

Δημ. Κ. Σφαέλλου Βουλευτοῦ Πειραιῶς καὶ Νήσων Ι. Ἡ σημερινὴ ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Βουλῆς Κυβέρνησις οὐδόλως κατὰ τὴν σύνθεσιν καὶ ἐπὶ τὰ βελτίῳ — ἀναλόγως καὶ πρὸς τὰς ἀνάγκας τῆς στιγμῆς — διαφέρει ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν εἰς ἣν τὴν 4 Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. διὰ τοὺς τότε ἐκτεθέντας καὶ κατ’ ἐξακολούθησιν ἰσχύοντας λόγους ἠρνήθημεν ψῆφον ἐμπιστοσύνης. Καὶ ἡ ἔκτοτε ἕως σήμερον ἀπόδοσις τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης, ἧς συνέχειαν ἀποτελεῖ ἡ σημερινὴ ἐπὶ τῶν μεγάλων ζητημάτων τῆς χώρας, οὐδόλως μᾶς ἄγει εἰς μεταβολὴν κρίσεως τῶν ἱκανοτήτων αὐτῆς. ΙΙ. Ἐξ ἄλλου ὅμως ἡ προηγηθεῖσα τῆς κυβερνητικῆς ἀνασυγκροτήσεως ἀρρυθμία καὶ ἡ ἐν συνεχείᾳ ἐκδηλωθεῖσα κυβερνητικὴ κρίσις οὔτε ἐπιτρέπεται, οὔτε συμφέρει ἐθνικῶς, κατὰ μῆνα νὰ ἐπαναλαμβάνεται. Καὶ πρὸ τοῦ — ὑπὸ τὰς σημερινὰς ἐσωτερικὰς καὶ διεθνεῖς συνθήκας τῆς στιγμῆς— κινδύνου ἔτι χαλαρώσεως τοῦ, ἄνευ Πρωθυπουργοῦ, ρυθμοῦ τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας, τοῦ ἀγῶνος καὶ τῶν τυχῶν τοῦ Ἔθνους, ἡ παρουσία οἱασδήποτε Κυβερνήσεως μέχρις οὗ φθάσωμεν εἰς τὴν ὀρθὴν λύσιν γίνεται κατ’ ἀνάγκην ἐθνικῶς συμφερωτέρα. ΙΙΙ. Ὑπὸ τὰς ἄνω προϋποθέσεις, καὶ ἀφοῦ εἰσέτι δὲν ἀνεγνωρίσθη γενικῶς ἡ ἐπιβεβλημένη λύσις τῆς Κυβερνήσεως ἑνιαίας εὐθύνης βάσει τῶν κοινοβουλευτικῶν δημοκρατικῶν ἀρχῶν καὶ τῶν ἀποκλίσεων τῆς Κοινῆς Γνώμης τῶν ἐκδηλωθεισῶν διὰ τῆς ἐτυμηγορίας τῆς 31)3)46 ἢ τῆς ἐπιβολῆς τῆς σήμερον ἀξιουμένης ὑπὸ τῶν περιστάσεων καὶ τῆς κοινῆς γνώμης ἰσχυρᾶς πολεμικῆς πολιτικοστρατιωτικῆς Κυβερνήσεως τῶν ἀριστέων τῆς Βουλῆς ὑπὸ ὑπάρχουσαν Κοινοβουλευτικὴν προσωπικότητα πυγμῆς συγκεντροῦσαν τὴν κοινοβουλευτικὴν καὶ λαϊκὴν ἐμπιστοσύνην, ἐξαναγκαζόμεθα νὰ ἀποδεχθῶμεν τὰς ἀποφάσεις τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς, μὴ προβάλλοντες, ἀκαίρως ἐμπόδια ἢ μὴ θέλοντες νὰ συγχέεται ἡ ἔννοια τῆς ψήφου ἀποδοκιμασίας ἡμῶν, ἀλλ’ ἐν ταὐτῷ καὶ μὴ δυνάμενοι ἐπὶ πλέον νὰ συμμετέχωμεν τῶν ὁλονέν, σωρευομένων βαρέων εὐθυνῶν τῆς παντελῶς ἀναξίως πρὸς τὰς θυσίας τοῦ λαοῦ καὶ ἐξοργιστικῶς στερουμένης Πρωθυπουργοῦ Κυβερνήσεως, ἥτις εἶχε προκαλέσει προκαταβολικῶς καὶ ἐπεβεβαίωσεν ἤδη διὰ τῶν πεπραγμένων της τὰς ἀπογοητευτικὰς καὶ μὴ συνοδευομένας ὑπὸ ἐμπιστοσύνης κρίσεις τῆς Κοινῆς Γνώμης περὶ αὐτῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαΐου 1949

Ὁ Δηλῶν βουλευτὴς

ΔΗΜ. Κ. ΣΦΑΕΛΛΟΣ

Βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων

ΔΗΛΩΣΙΣ

τοῦ ἀνεξαρτήτου βουλευτοῦ κ. Φώτη Μακρῆ Κατὰ τὴν ψηφοφορίαν τῆς 4ης Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. τὴν ἐπακολουθήσασαν τὰς πρώτας προγραμματικὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, ἐδηλώσαμεν, ὅτι αὗται οὐδόλως ἱκανοποιοῦν τὸν ἐργαζόμενον κόσμον καὶ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐστάθη προφανῶς ἱκανὴ νὰ συλλάβῃ οὔτε τὸ νόημα τοῦ διεξαγομένου κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀγῶνος, οὔτε τὴν λαϊκὴν ἐπιταγὴν περὶ κοινωνικῶν μεταρρυθμίσεων καὶ ὅτι ἐδίδομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ψῆφον ἐμπιστοσύνης μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ προφυλάξωμεν τὸν τόπον ἀπὸ τὸν διαγραφόμενον τότε κίνδυνον πολιτικῶν καὶ πολιτειακῶν ἀνωμαλιῶν. Αἱ πράξεις τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὸ διαρρεῦσαν τρίμηνον, ἀκόμη δὲ περισσότερον αἱ νεώτεραι χθεσιναὶ δηλώσεις της, ἀποδεικνύουν πόσον δίκαιον ἔχομεν νὰ μὴ ἐλπίζωμεν ἐξ αὐτῆς τίποτε τὸ ἄξιον λόγου ὑπὲρ τῶν δυστυχουσῶν λαϊκῶν τάξεων, αἱ ὁποῖαι ὑποφέρουν οἰκονομικῶς ὅσον οὐδέποτε ἄλλοτε, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς Κατοχῆς, διότι μόνον πρὸς τὴν μαύρην ἐκείνην περίοδον δύνανται νὰ συγκριθοῦν αἱ σημεριναὶ τραγικαὶ συνθῆκαι ὑφ’ ἅς, χάρις εἰς τὴν ἀναλγησίαν ὅλων τῶν μέχρι σήμερον Κυβερνήσεων διαβιοῦν αἱ μᾶζαι τῶν ἐργαζομένων. Ἐν τούτοις, ἐφ’ ὅσον ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ δώσῃ εἰς τὸν τόπον τὴν Κυβέρνησιν ἣν ἀξιοῦν αἱ περιστάσεις, θὰ δώσωμεν καὶ αὐτὴν τὴν φορὰν ψῆφον ἐμπιστοσύνης διὰ τρεῖς κυρίως λόγους: αʹ) Διὰ νὰ ἀποθαρρύνωμεν τοὺς συνωμοτοῦντας κατὰ τῶν πολιτικῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. βʹ) Διὰ νὰ παράσχωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν εὐκαιρίαν νὰ συνεχίσῃ τῆς κυβερνητικῆς καὶ διοικητικῆς μηχανῆς τὴν ἠθικὴν ἐξυγίανσιν, τὴν ὁποίαν ἀξιοῖ ἐπιτακτικῶς τὸ μαχόμενον Ἔθνος. γʹ) Διότι, πιστεύοντες, ὅτι ἡ προσωπικῶς ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου Ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ἀνάληψις τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ἀποτελεῖ σιωπηρὰν ἀναγνώρισιν τῶν ὑποχρεώσεων τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν ἐργατικὴν τάξιν, θέλωμεν νὰ δώσωμεν εἰς τὸν κ. Βενιζέλον, τὸν ἀναγκαῖον χρόνον ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι εἶναι ἄξιος συνεχιστὴς τῶν παραδόσεων, ἃς ἐκληρονόμησεν εἰς τὸν τομέα τῆς φιλεργατικῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ριζοσπαστικῶν κοινωνικῶν μεταρρυθμίσεων. Φ. Μακρῆς

Βουλευτὴς Ἀθηνῶν

ΔΗΛΩΣΙΣ

Α. Μιχαλακοπούλου Ἡ παρεχομένη παρ’ ἐμοῦ ψῆφος ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν παρέχεται ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι δὲν θέλει αὕτη δυσχεράνει τὴν περαιτέρω κανονικὴν λειτουργίαν τοῦ Κοινοβουλίου, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἐκτὸς τοῦ ἄλλου νομοθετικοῦ αὐτοῦ ἔργου καὶ ἡ ἀναθεώρησις τοῦ Συντάγματος, ἥτις ἀποτελεῖ τὸ κύριον ἔργον, διὰ τὸ ὁποῖον ἐξελέγη τοῦτο ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Μετὰ τὴν ἐξέλιξιν μάλιστα, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὁ κατὰ τῶν συμμοριτῶν ἀγὼν τοῦ Στρατοῦ, οὐδεμία δύναται νὰ ὑπάρξῃ δικαιολογία τῆς, διὰ τὴν ἐπανειλημμένην διακοπήν, καταργήσεως περίπου τοῦ κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος.

Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Βουλευτὴς Ἀχαΐας

ΔΗΛΩΣΙΣ

Ἀνεξαρτήτων Βουλευτῶν Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι ἀνεξάρτητοι βουλευταί, θεωροῦντες τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν συνέχειαν τῆς προηγουμένης καὶ πεπεισμένοι διὰ τὴν ἀνεπάρκειαν αὐτῆς πρὸς ἐπίλυσιν τῶν μεγάλων τῆς χώρας προβλημάτων, ἀλλὰ μὴ ὑπαρχούσης κατὰ τὴν παροῦσαν στιγμὴν δυνατότητος ἄλλης πολιτικῆς λύσεως, δηλοῦμεν ὅτι θὰ παράσχωμεν πρὸς αὐτὴν ψῆφον ἀνοχῆς διὰ βραχὺ χρονικὸν διάστημα, ὥστε νὰ δοθῇ χρόνος διὰ τὴν ἀνάδειξιν καλλιτέρας κοινοβουλευτικῆς καὶ ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν δημοκρατικῶν ἀρχῶν τοῦ Πολιτεύματός μας Κυβερνήσεως. Ἀθῆναι 3 Μαΐου 1949 Οἱ Δηλοῦντες βουλευταὶ Π. Κάντζιας, Γ. Γραφᾶκος, Εὐστ. Κομνηνός, Χρ. Φουσιάνης, Κ. Καλαμαρᾶς. Πρόεδρον Βουλῆς Ἑλλήνων, Ἀθήνας Ἀσθενῶν ἀδυνατῶ κατέλθω στόπ. Ἀπόψεις μου ὑπὲρ νέας ἀνασχηματισθείσης Κυβερνήσεως.

ΞΑΡΧΑΚΟΣ

Βουλευτὴς Πρόεδρον Βουλῆς, Ἐνταῦθα. Λόγῳ ἀσθενείας μου ἀδυνατῶ παραστῶ ψηφοφορίαν. Παρακαλῶ δηλώσατε ὅτι ἐκφράζω ἐμπιστοσύνην μου πρὸς Κυβέρνησιν.

ΠΡΟΜΠΟΝΑΣ

Βουλευτὴς Κυκλάδων Πρόεδρον Βουλῆς, Ἀθήνας Ἀσθενῶν ἀδυνατῶ προσέλθω Βουλήν. Παρέχω ψῆφον πλήρους ἐμπιστοσύνης Κυβέρνησιν ἧς μετέχει Ἀρχηγὸς Λαϊκοῦ Κόμματος.

ΑΛΕΚΟΣ ΔΗΜΑΚΗΣ

Βουλευτὴς Λακωνίας

ΔΗΛΩΣΙΣ

Ἀδαμαντίου Νικολαΐδου Βουλευτοῦ Λαρίσης Ἀδυνατῶν λόγῳ ἀσθενείας μου νὰ παρευρεθῶ εἰς τὴν γενομένην ψηφοφορίαν ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, δηλῶ, ὅτι παρέχω εἰς ταύτην ψῆφον ἐμπιστοσύνης λαμβάνων ὑπ’ ὄψει τὰς κρισίμους περιστάσεις καὶ τὸ ὑπέρτατον συμφέρον τῆς Πατρίδος.

ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

Βουλευτὴς Λαρίσης

ΔΗΛΩΣΙΣ

Ἐμμανουὴλ Γ. Μηλιαρᾶ Βουλευτοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος Νομοῦ Λασηθίου Πρὸς τὸν Ἀξιότιμον Κον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Κύριε Πρόεδρε, Λόγῳ ἀσθενείας δὲν δύναμαι νὰ προσέλθω καὶ λάβω συμμετοχὴν εἰς τὴν διεξαχθησομένην συζήτησιν ἐπὶ τῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, ὡς ἐκ τούτου δηλῶ διὰ τῆς παρούσης μου, ὅτι παρέχω ψῆφον ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν σχηματισθεῖσαν Κυβέρνησιν.

Διατελῶ μετὰ πάσης τιμῆς

ΕΜΜΑΝ. ΜΗΛΙΑΡΑΣ

(Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία). (Διεξαγομένης τῆς ψηφοφορίας καὶ ἐκφωνηθέντος τοῦ ὀνόματος τοῦ βουλευτοῦ Σερρῶν, κ. Παντελῆ Παπαδάκη, ὁ κ. Α. Βαμβέτσος λέγει τὰ ἑξῆς): Αʹ. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν δύναται νὰ κληθῇ εἰς ψηφοφορίαν ὁ προαναφερθείς, διότι μετὰ τὴν καταδίκην του ὑπὸ τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς, δι’ ἧς ἐστερήθη τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων, ἐξέπεσε τοῦ βουλευτικοῦ ἀξιώματος καὶ ἑπομένως δὲν πρέπει νὰ ἀναφέρεται τὸ ὄνομά του, καὶ παρακαλῶ νὰ διαγραφῇ ἐκ τοῦ καταλόγου, ἄλλως ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίρρησις, νὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλή.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ, Προεδρεύων Βʹ Ἀντιπρόεδρος). Τὸ Προεδρεῖον ἔχει ἀντίθετον γνώμην, ἀλλὰ νὰ ἀφίσωμεν νὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ ἐπ’ αὐτοῦ.

§6Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ ἡμεῖς εὑρίσκομεν ὀρθὴν τὴν γνώμην τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Τρικάλων βουλευτοῦ.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ, Προεδρεύων Βʹ Ἀντιπρόεδρος). Εἴπομεν, ὅτι ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλή.

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 276. Ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως 224, κατ’ αὐτῆς 47 καὶ ἠρνήθησαν ψῆφον 5. Συνεπῶς ἡ Κυβέρνησις ἔτυχε τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς ἀπολύτου πλειοψηφίας τῆς ὁλομελείας τοῦ Σώματος. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει πρότασις ὑπογεγραμμένη παρὰ πολλῶν βουλευτῶν περὶ συστάσεως ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς κατόπιν τῆς δηλώσεως τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων κ. Βενιζέλου, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ λάβῃ ἀπόφασιν περὶ συζητήσεώς της ἢ μή. Παρακαλῶ νὰ ἀναγνωσθῇ ὑπὸ τοῦ κ. Γραμματέως ἡ πρότασις.

§9Γ. ΓΚΙΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). «Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι βουλευταὶ λαβόντες ὑπ’ ὄψιν τὴν κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς γενομένην δήλωσιν καὶ πρότασιν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων καὶ βουλευτοῦ Σερρῶν κ. Σοφοκλῆ Βενιζέλου περὶ συστάσεως ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς σχετικῶς πρὸς τὴν ἐν αὐτῇ αἰτίασιν τουτέστιν «ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι ἤγαγον τὴν δικαιοσύνην νὰ ἀναμίξῃ εἰς τὸ βούλευμα διὰ τὴν λαθρεμπορίαν συναλλάγματος μίαν καθαρῶς προσωπικὴν ὑπόθεσιν τελείως ἄσχετον πρὸς τὴν εἰς τὸ σημειωματάριον Νικολαΐδη δοσοληψίαν καὶ οἱανδήποτε ποινικὴν παράβασιν». Προτείνομεν ὅπως συσταθῇ τοιαύτη ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων ἐπιτροπὴ ἐκ 18 βουλευτῶν μὲ πλήρη δικαιώματα καὶ ἁρμοδιότητας κατὰ τὸ ἄρθρον 58 τοῦ Συντάγματος καὶ 8 παρ. τελευταία τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Νόμου ΓΨΟΗ «περὶ λειτουργίας τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 58 τοῦ Συντάγματος ἐξεταστικῶν τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῶν». Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαΐου 1949 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Λ. Κουτσοπέταλος, Α. Βαχλιώτης, Γ. Μπακατσέλος, Χ. Ψαρρός, Σ. Κωστόπουλος, Γ. Σκουλᾶς, Α. Ἀναγνωστόπουλος.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πᾶσα πρότασις νομοθετικοῦ περιεχομένου δύναται νὰ συζητηθῇ ἅμα τῇ ὑποβολῇ ὑπὸ 10 βουλευτῶν καὶ ἀφοῦ ἀναγνωσθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ὑπὸ τοῦ Προέδρου ἢ τοῦ Γραμματέως. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄρθρον 35. Συνεπῶς, ἐὰν ἡ Βουλὴ ἐπιθυμῇ νὰ γίνῃ ἀμέσως συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως, τότε δυνάμει τοῦ ἄρθρου 42, θὰ ὁμιλήσῃ εἷς ὑπὲρ καὶ εἷς κατὰ τῆς προτάσεως, ἡ δὲ Βουλὴ θὰ ἀποφανθῇ διὰ τὴν περαιτέρω συζήτησιν. Ὁ κ. Ψαρρὸς ἔχει τὸν λόγον.

§11Χ. ΨΑΡΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀπροσδόκητος δημοσίευσις τοῦ βουλεύματος τῶν Πλημμελειοδικῶν Ἀθηνῶν, ἐπὶ τῆς γνωστῆς ὑποθέσεως τοῦ συναλλάγματος, δηλαδὴ παράβασις τοῦ νόμου περὶ προστασίας τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος, εἶχεν ἓν ἀπροσδόκητον ἀποτέλεσμα. Ἀποσδόκητον, διότι ἀνέμιξε διὰ πρώτην φορὰν τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, κ. Βενιζέλου. Τὸ βούλευμα περιέχει πολλὰ περίεργα. 1) Εἰς τὸ διατακτικὸν ἀποφαίνεται ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ κατηγορία κατὰ τοῦ κ. Βενιζέλου ἐπὶ παραβάσει τῶν σχετικῶν νόμων, χωρὶς ὁ κ. Βενιζέλος νὰ κληθῇ εἰς ἀπολογίαν καὶ χωρίς, ἀφοῦ δημιουργεῖται δίωξις ἐπὶ παραβάσει τοῦ σχετικοῦ νόμου, νὰ ζητηθῇ ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Ἡ ἔκπληξις τοῦ κ. Προέδρου τοῦ Κόμματός μας εἶναι καὶ ἔκπληξις ἡμῶν, διότι ἐνῷ τὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ βούλευμα καὶ τὴν ἐνεργηθεῖσαν ἀνάκρισιν ἀποτελοῦν τὸ ἀντικείμενον τοῦ ἀδικήματος, τὰ περιστατικὰ αὐτὰ κατὰ τὴν μίαν ἐκτίμησιν δύνανται νὰ ἀποτελέσουν παράβασιν τῶν σχετικῶν νόμων, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον, ὡς πάντες γνωρίζομεν, ἀντικείμενον τῆς ἀνακρίσεως, αἰτίαν τῆς ἀνακρίσεως, ἀπετέλεσε τὸ περίεργον σημειωματάριον τοῦ Νικολαΐδη καὶ εἰς τὸ ὁποῖον οὐδαμῶς προκύπτει οὐδὲ ἀναγραφὴ τοῦ ὀνόματος τοῦ κ. Βενιζέλου. Ἐνῷ λοιπόν, ὅλα αὐτὰ τὰ περιστατικὰ αὐτὰ καθ’ ἑαυτά δὲν δύνανται νὰ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον τῆς διώξεως, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν ὑποψίας πρὸς διάπραξιν οἱουδήποτε ἀδικήματος, παραδόξως τὸ βούλευμα ἀποφαίνεται ὅτι δὲν συντρέχει περίπτωσις διώξεως, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχουν τὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ ἀποτελέσουν παράβασιν τοῦ σχετικοῦ νόμου. Εἶναι περίεργον, πῶς εἰς τὸ βούλευμα αὐτὸ ἀναμιγνύεται τὸ ὄνομα τοῦ κ. Βενιζέλου ὡς συμμετέχοντος εἰς τὴν σπεῖραν τοῦ συναλλάγματος, ἐνῷ κατ’ οὐδένα λόγον ἐπετρέπετο ἐκ τῶν περιστατικῶν τῆς ἀνακρίσεως, ἡ ἀνάμιξις αὐτοῦ. Ἡ δικαιοσύνη, βέβαια, εἶναι ἀπολύτως ἀνεξάρτητος καὶ πρῶτοι ἡμεῖς πιστεύομεν εἰς τὴν μεγαλειότητα τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ μέχρι τοῦ σημείου μετὰ μεγάλης, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασις, ἀφελείας καὶ ἀμελείας εἰς τὰς περιστάσεις αὐτὰς νὰ ἀναμίξῃ τὸ πρόσωπον τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων εἰς μίαν ὑπόθεσιν, ἡ ὁποία τελευταίως συνεκλόνισε τὸ Πανελλήνιον, ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Εἶναι εὐνόητον, ὅτι ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἔπρεπε νὰ τύχῃ μιᾶς λεπτοτάτης μεταχειρίσεως. Οἱ ὑποβάλλοντες τὴν πρότασιν περὶ συστάσεως ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς, δὲν ἔχουν τὴν γνώμην ἐπεκτάσεως τῆς ἐπιτροπῆς καὶ ἐπὶ ἄλλων πολιτικῶν προσώπων· δι’ ἡμᾶς εἶναι ἀπαράδεκτον, εἰς μίαν ὑπόθεσιν, ἡ ὁποία ἔλαβε αὐτὴν τὴν τροπήν, καὶ τὴν ἔκτασιν, νὰ ἀναμιγνύεται τὸ πρόσωπον τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, ἔστω καὶ ἀκροθιγῶς καὶ διὰ τοῦτο πρὸς διόρθωσιν τοῦ ζητήματος καὶ ἀπόδοσιν τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι, πρέπει, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 58 τοῦ Συντάγματος νὰ συσταθῇ ἐξεταστικὴ ἐπιτροπή, ἡ ὁποία εἰδικῶς νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ ζήτημα ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖον ὁ κ. Βενιζέλος ὑπέβαλε τὴν γνωστὴν δήλωσιν. Πρέπει νὰ συσταθῇ μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία νὰ ἐρευνήσῃ πῶς τὸ συμβούλιον ἐνέπλεξε τὸν κ. Βενιζέλον εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ νὰ ἐπιχυθῇ πλῆρες φῶς εἰς τὸ ζήτημα αὐτό, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς χαρακτηρίζομεν ἐπαίσχυντον. (Χειροκροτήματα). Ἡ ἐπιτροπὴ θὰ ἀσχοληθῇ ἐν τῇ κυριαρχίᾳ της εἰς τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς θέτομεν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Θηβαῖος ἔχει τὸν λόγον.

§13Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ. Ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, παρεμπιπτόντως χθὲς ἐθίξαμε καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς καὶ μᾶς ἐδόθη ἡ εὐκαιρία τόσον εἰς ἐμέ, ὅσον καὶ εἰς τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον κ. Λυκουρέζον, ν’ ἀσχοληθῶμεν περὶ τῆς ἀξίας τῆς ἐκ μέρους τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ὑποβληθείσης προτάσεως ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ ἐξετάσῃ τοὺς λόγους, οἵτινες ἤγαγον τὴν δικαιοσύνην ν’ ἀναμίξῃ αὐτὸν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ συναλλάγματος. Ἐδηλώσαμεν χθές, πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ ἐπαναλαμβάνομεν καὶ σήμερον, ὅτι οὐδέποτε ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς οὐδὲ ἡ ἐλαχίστη ἀμφιβολία, ὅτι ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, εἶναι ξένος πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ συναλλάγματος, ὅπως ξένος εἶναι καὶ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Νέου Κόμματος καὶ ὁ κ. Θεοτόκης καὶ ἡ πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ κ. Βενιζέλου ἐκτίμησις καὶ σεβασμὸς ἡμῶν εἶναι ἀπεριόριστος. Ἡ πρότασις αὕτη εἶναι καθ’ ἑαυτὴν ἀκατανόητος, διότι πῶς εἶναι δυνατόν, ὁ κ. Βενιζέλος νὰ ζητῇ ἔλεγχον διατὶ ἔκρινε ὅτι οὐδὲ σκιὰ ὑποψίας ὑφίσταται ἐναντίον του. Διαφωνεῖ πρὸς τὴν περὶ αὐτοῦ γνώμην τῆς δικαιοσύνης καὶ εὑρίσκει ὅτι ἔσφαλε ἐν τῇ κρίσει της, περὶ αὐτοῦ; Ἀλλὰ πλὴν τούτου, ἡ πρότασις αὕτη διώκουσα τὸν ἔλεγχον δικαστικῆς ἀποφάσεως, εἶναι συνταγματικῶς ἀπαράδεκτος καὶ διαφεύγει τὰ ὅρια τῆς ἐκ τοῦ Συντάγματος ἁρμοδιότητος τῆς Βουλῆς. Ἐπειδὴ τὸ θέμα θίγει τὰς θεμελιώδεις βάσεις τοῦ δημοκρατικοῦ ἡμῶν πολιτεύματος καὶ ἀποτελεῖ ζήτημα διὰ τὸ Νέον Κόμμα, καταθέτει τοῦτο τὴν ἑξῆς δήλωσιν. «Δήλωσις τοῦ Νέου Κόμματος» Ἐπὶ τῆς προτάσεως τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων καὶ ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας, κ. Σοφ. Βενιζέλου, πρὸς σύστασιν ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ ἐξακριβώσῃ ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι, οἵτινες ἤγαγον τὴν δικαιοσύνην ν’ ἀναμίξῃ αὐτὸν εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ συναλλάγματος, τὸ Νέον Κόμμα δηλοῖ. Ὅτι ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν συζήτησιν καὶ εἰς τὴν τυχὸν ἀποφασισθησομένην συγκρότησιν τῆς ζητουμένης ἐπιτροπῆς, διότι ἔλεγχος τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων ὑπὸ τῆς Βουλῆς εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτος, καθ’ ὅσον ἀντίκειται εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καὶ ἀποτελεῖ παραβίασιν τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος καὶ εἰδικῶς εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἀποτελεῖ καὶ ἀπαράδεκτον ὕβριν τῆς δικαιοσύνης. Εὑρίσκω ἄστοχα τὰ κατὰ τοῦ βουλεύματος διατυπωθέντα ἐρωτήματα τοῦ προλαλήσαντος ἀξιοτίμου συναδέλφου, διότι εἰς πάντα ταῦτα δίδει τοῦτο πλήρη καὶ σαφῆ ἀπάντησιν, εἰς ὃ ἀναφέρεται, ὅτι οὐδὲ σκιὰ ὑποψίας βαρύνει τὸν ἀρχηγὸν τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν τῆς ὁμιλίας τῶν κ.κ. συναδέλφων, ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν ἐὰν δέχεται νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως περὶ συστάσεως ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς. Οἱ παραδεχόμενοι ὅπως γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη ὅπως γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως «περὶ συστάσεως ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς». (Εἷς τὸ σημεῖον τοῦτο πάντες οἱ βουλευταὶ τοῦ Νέου Κόμματος ἀποχωροῦν τῆς αἰθούσης). Ποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ ὁμιλήσουν;

§15Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Τὸν λόγον, παρακαλῶ.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Τουρκοβασίλης ἔχει τὸν λόγον.

§17Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω πὼς εἶναι ἀπαράδεκτος, ὅπως τίθεται ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ἡ ἀρχὴ αὐτή. Φρονῶ καὶ ἐγὼ ἀδιστάκτως ὅτι τὰ νομοθετικὰ Σώματα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλέγχουν τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις. Ἡ Δικονομία μας καὶ τὸ Σύνταγμά μας καθορίζουν τὸν τρόπον τῆς προσβολῆς τοῦ βουλεύματος, μιᾶς ἀποφάσεως δικαστικῆς. Ἐὰν ἐξαντληθοῦν τὰ μέσα αὐτά, τότε ἡ Βουλὴ θὰ ἠμποροῦσε νὰ σχηματίσῃ μίαν ἐπιτροπήν, διὰ νὰ κρίνῃ ἐὰν ἡ δικαιοσύνη κάμνῃ ἢ ὄχι τὸ καθῆκόν της. Ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἐξαντληθοῦν τὰ μέσα αὐτά, δηλαδὴ ἡ ἀνακοπὴ κατὰ τοῦ βουλεύματος, δὲν ἐννοῶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συσταθῇ ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων ἐπιτροπή, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου, διὰ νὰ ἐξετάσῃ ἐὰν καλῶς τὸ βούλευμα ἐδέχθη ἢ ὄχι τὸν κ. Βενιζέλον ὡς κατηγορούμενον ἢ ὡς ὁπωσδήποτε ἐνεχόμενον εἰς τὴν πρᾶξιν τοῦ λαθρεμπορίου τοῦ συναλλάγματος, διότι τοῦτο θὰ ἀπετέλει μίαν ἐπέμβασιν τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας εἰς τὸ ἔργον τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Θὰ ἤμην ἐντελῶς σύμφωνος νὰ ἐγένετο μία ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων ἐπιτροπή, ἐνώπιον τῆς ὁποίας θὰ ἐφέρετο ὁλόκληρον τὸ ζήτημα, ὄχι μὲ εἰδικὸν ἐρώτημα. Νομίζω ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ δεχθῶμεν αὐτό. Νὰ δεχθῶμεν, βεβαίως, ἐὰν εἶναι ἀνάγκη καὶ πρέπει, νὰ γίνῃ μία ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία νὰ ἐλέγξῃ τὸ ὅλον ζήτημα τοῦ σκανδάλου τῆς λαθρεμπορίας τοῦ συναλλάγματος, σᾶς βεβαιῶ ὅτι αὐτὸ μὲ εὑρίσκει ἀπολύτως σύμφωνον. Διαφωνῶ δὲ ἀπολύτως ἐπὶ τοῦ ὅτι πρέπει νὰ ἐλέγξωμεν δικαστικὴν ἀπόφασιν ἢ δικαστικὸν βούλευμα, διότι ἡ Δικονομία, ἐπαναλαμβάνω, προβλέπει τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ προσβληθῇ μία ἀπόφασις καὶ ἓν βούλευμα.

§18Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Θὰ ἤθελον νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Τουρκοβασίλην. Ὅταν διαβάσατε τὸ βούλευμα, δὲν σᾶς ἔκαμεν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ περίπτωσις, ἡ ὁποία μὲ ἀφορᾷ, εἶναι τελείως ξένη μὲ τὴν ὅλην ὑπόθεσιν τοῦ λαθρεμπορίου τοῦ συναλλάγματος;

§19ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Βεβαίως, βεβαίως.

§20Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Μάλιστα, μάλιστα.

§21Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐρωτῶ λοιπόν. Διατὶ νὰ μὴ γίνῃ μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπαφὴν μὲ τοὺς δικαστικοὺς καὶ νὰ τοὺς ἐρωτήσῃ ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἠνάγκασαν νὰ ἀναμίξουν τὸ ὄνομά μου; (Χειροκροτήματα). Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου δημιουργεῖται δι’ ἐμὲ ζήτημα πολιτικῆς εὐθιξίας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου παρακαλῶ, ἡ Βουλὴ νὰ δεχθῇ τὴν σύστασιν τῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία, νομίζω, ὅτι ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν, ἠμπορεῖ νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὸ ἔργον της.

§22Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εἶναι εὔλογος ἡ διαμαρτυρία τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων. Πράγματι, τὸ βούλευμα συνδυάσαν τὰ ὀνόματα τῶν τριῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἔσφαλε. Καὶ πρῶτος ἐγώ, καὶ ἐὰν ἦτο ἐδῶ ὁ κ. Βενιζέλος, θὰ μὲ ἤκουε χθὲς ὁμιλοῦντα, ἐκάκισα τὴν συνοχὴν αὐτήν, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν τὸ ὄνομα τοῦ κ. Βενιζέλου, τὸ ὁποῖον δὲν ἀναφέρεται οὐδαμοῦ, νὰ... (δὲν ἠκούσθη). Ἡμεῖς δὲ εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἠρχίσαμε τὸν ἀγῶνα, δὲν ἐπρόκειτο κἂν περὶ τοῦ κ. Βενιζέλου, καὶ ἐδοκιμάσαμεν κατάπληξιν κυριολεκτικῶς, ὅταν εἴδαμεν ὅτι τὰ ὀνόματα 3 πολιτικῶν ἀνδρῶν ἐξέρχονται λευκὰ ἐκ τοῦ βουλεύματος καὶ μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ κ. Βενιζέλου. Αὐτὸ ἐμπνέει μίαν κατάπληξιν. Ἐγὼ ὅμως ὑποστηρίζω ὅτι ἡ Βουλὴ ἐσχημάτισε περὶ αὐτοῦ γνώμην. Ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἡ κοινὴ γνώμη ἐσχημάτισε καὶ αὐτὴ τὴν ἰδικήν της. Δὲν θὰ ἤθελον ὅμως νὰ ἀποδεχθῶμεν αὐτὸ ὡς ἀρχήν, ὅτι τὰ βουλεύματα καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν δικαστῶν, ἠμποροῦν νὰ τὰς ἐλέγχουν τὰ νομοθετικὰ Σώματα. Ὡς ἀρχὴν τὸ ἀρνοῦμαι. Ἡ εὐθιξία τοῦ κ. Βενιζέλου εἶναι πάνυ καλῶς δικαιολογημένη καὶ σᾶς εἶπον ὅτι χθὲς πρῶτος διεμαρτυρήθην, διότι ἔξαφνα μὲ πολλὴν σατανικότητα παρεισέφρυσε τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων.

§23Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ποῖοι τὸ παρεισέφρυσαν μὲ πολλὴν σατανικότητα;

§24Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ποῖοι εἶναι αὐτοί;

§25Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Τὸ βούλευμα εἶναι ἀπρόσωπον. Ποῖοι τὸ παρεισέφρυσαν ἐπὶ τέλους; (Χειροκροτήματα).

§26Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Αὐτὸ τὸ «ποῖοι» θὰ τὸ εὕρῃ τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ φθάσῃ τὸ βούλευμα. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἠμπορεῖ νὰ μᾶς διαβεβαιώσῃ, ἐὰν ὁ παρ’ Ἐφέταις εἰσαγγελεὺς ἀνέκοψε τὸ βούλευμα. Αὐτὸ θέλω.

§27ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν τὸ ἀνέκοψε.

§28Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀνακόψῃ καὶ δὲν τὸ ἀνέκοψε.

§29Γ. ΜΕΛΑΣ (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Μετὰ πολλῆς προσοχῆς ἤκουσα τὰ λεχθέντα ἀπὸ τοὺς διαφόρους ρήτορας καὶ συντάσσομαι ἐν γενικαῖς γραμμαῖς μὲ τὰς ἀντιλήψεις, τὰς ἀναπτυχθείσας ἀπὸ τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Ἐθνικοφρόνων, ὅτι ἡ εὔλογος, κατὰ πάντα ἐπιθυμία τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, ὅπως ἐπιχυθῇ ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου τῆς Ἀντιπροσωπείας, πλῆρες φῶς εἰς τὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν διὰ τὸ ὄνομά του. Οὕτω πως χαρακτηριζόμενα, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκταθοῦν πέραν τῶν ὁρίων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐγὼ νομίζω ὅτι εὐσταθοῦν, ἵνα χαρακτηρίσουν τὰς σχέσεις τῶν ἐξουσιῶν πρὸς ἀλλήλας. Ὅταν τοῦτο λέγω, δὲν θέλω νὰ ὑποδηλώσω, ὅτι δὲν ἔχει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία κυριαρχικά, πράγματι, δικαιώματα. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι καὶ ἡ ἔννοια καὶ ὁ σκοπὸς καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Συντάγματος, ἀφορᾷ μᾶλλον πολιτικὰ θέματα, ἔστω καὶ ἐὰν ἐν τῇ ἀσκήσει τοῦ ἔργου τούτου, τοῦ ρητῶς καθοριζομένου, δυνατὸν νὰ νοηθῇ ἔκτασις περίπου εἰς τὰ ὅλα μέρη τοῦ θέματος. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πιστεύω καὶ πιστεύω δικαιολογημένως, εἶναι ὅτι ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ἐπιθυμεῖ, μὲ τὴν διακρίνουσαν αὐτὸν πολιτικὴν εὐθιξίαν, ἡ ὁποία εἶναι, νομίζω τὸ πρώτιστον χαρακτηριστικὸν καὶ πρέπει νὰ εἶναι τὸ πρώτιστον χαρακτηριστικὸν ἑνὸς γνησίου πολιτικοῦ ἀνδρὸς καὶ δημοσίου ἀνδρός, ἐπιθυμεῖ τὴν διαλεύκανσιν τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς. Ἡ ἐπέκτασις τοῦ ἔργου τῆς ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς, ἐπεκτεινομένη εἰς τὴν ἐξέτασιν τοῦ πράγματος, βεβαίως, θὰ ἔχῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκταθῇ ἐπὶ τῶν πλευρῶν, ἀλλὰ δὲν θὰ εἶχον τὴν γνώμην ὅτι θὰ ἔπρεπε ἡ ἔννοια τῆς ἀποφάσεώς μας νὰ εἶναι ὡς αὕτη ἐζητήθη. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καὶ τοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον ἐπαναλαμβάνω, αὐτὴν τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁμιλῶμεν, εὑρίσκεται εἰς τὸ στάδιον τῆς ὁριστικότητος. Αὐτὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἀφιστάμεθα τῶν ὁρίων καὶ τῆς πολιτικῆς εὐπρεπείας καὶ τοῦ ὀφειλομένου εἰς πάντα δημόσιον ἄνδρα σεβασμοῦ τῆς ἀληθείας, ἐὰν ἠθέλομεν παραγνωρίσει τὴν εὔλογον ἐπιθυμίαν τοῦ κ. Προέδρου νὰ ριφθῇ πλῆρες φῶς ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Παπανδρέου ἔχει τὸν λόγον.

§31Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ὁμιλῶν χθές, ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, προέβην εἰς διάκρισιν τῶν θεμάτων. Παρετήρησα, ὅτι ἡ κατηγορία τῶν εὐθυνῶν, τῶν σχετιζομένων μὲ τὴν παραμονὴν καὶ τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Νέου Κόμματος εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἶχε τὴν θέσιν της πρὸς ἐξέτασιν κατὰ τὴν χθεσινὴν πολιτικὴν συζήτησιν. Καὶ ὄχι ἡ δευτέρα κατηγορία τῶν εὐθυνῶν, τῶν σχετιζομένων πρὸς τὴν δίκην τῶν λαθρεμπόρων τοῦ συναλλάγματος, θὰ ἐπηκολούθει ὅταν θὰ ἤρχιζεν ἡ συζήτησις τῶν σχετικῶν ἐπερωτήσεων. Ἡ πρόθεσις ἡμῶν ἦτο, ὡς ἔκβασις τῆς συζητήσεως τῶν ἐπερωτήσεων νὰ ἔλθῃ ἡ πρότασις γενικῆς ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς. Ἐπῆλθεν ὅμως τὸ ἀδόκητον γεγονὸς τῆς ἀναφορᾶς τοῦ ὀνόματος τοῦ κ. Σ. Βενιζέλου εἰς τὸ βούλευμα. Καὶ ἡμεῖς ἐδοκιμάσαμεν δυσάρεστον ἔκπληξιν καὶ δὲν ἀμφεβάλλαμε ὅτι θὰ ἐβλέπομεν ἀμέσως εἰς τὸ βῆμα, ὅπως καὶ συνέβη, τὸν εὐαίσθητον καὶ φιλότιμον δημόσιον ἄνδρα νὰ ζητῇ ἀμέσως ἀπὸ τὴν Βουλὴν διευκρίνισιν τοῦ ζητήματος. Ἐξεφράσαμεν χθὲς καὶ ἐπαναλαμβάνομεν καὶ σήμερον τὴν ἀμέριστον συμπάθειάν μας πρὸς τὸν κ. Σοφοκλῆν Βενιζέλον, καθὼς καὶ τὴν τιμὴν μὲ τὴν ὁποίαν περιβάλλομεν τὸ ἄψογον καὶ ἀνεπίληπτον πολιτικὸν ἦθος του. (Χειροκροτήματα). Καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι τὸ αἴσθημα αὐτὸ εἶναι καὶ αἴσθημα ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς. Ὁ κ. Σοφ. Βενιζέλος ἐπρότεινε τὴν σύστασιν ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν ὑπόθεσίν του. Τὸ πρῶτον ζήτημα τὸ ὁποῖον τίθεται ἐνώπιον ἡμῶν, εἶναι τοῦ: Εἶναι σκόπιμον νὰ γίνουν περισσότεραι ἐξεταστικαὶ Ἐπιτροπαί; Ἡμεῖς ἀποβλέπομεν εἰς μίαν συνολικὴν Ἐξεταστικὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ ἐξαντλήσῃ ὅλας τὰς πλευρὰς τοῦ θέματος. Δηλοῦμεν ὅμως ὅτι, ἐφ’ ὅσον θὰ ἦτο ἐπιθυμία τοῦ κ. Βενιζέλου, νὰ γίνῃ ἀμέσως μία Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπὴ διὰ τὴν ὑπόθεσίν του, τιμῶμεν τὴν εὐαισθησίαν του καὶ ἀποδεχόμεθα τὴν πρότασίν του. (Χειροκροτήματα). Καὶ ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸ θέμα τὸ συγκεκριμένον. Ποία θὰ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς; Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι παρὰ τὴν ἐντύπωσιν τῆς διαφωνίας καὶ τῆς συγχύσεως, θὰ μείνωμεν σύμφωνοι. Ὁ κ. Σοφ. Βενιζέλος, βεβαίως, δὲν ἐπαγγέλλεται τὸν νομικόν. Εἶμαι διὰ τοῦτο βέβαιος, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπιμείνῃ οὔτε εἰς τὴν νομικὴν διατύπωσιν προτάσεως, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη, οὔτε τῆς διατυπώσεως τὴν ὁποίαν ἐπροτίμησε διὰ τὸν προσδιορισμὸν τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς. Ὅ,τι ἐνδιαφέρει οὐσιαστικῶς τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων εἶναι νὰ ὑπάρξῃ μία Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία νὰ βεβαιώσῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ κοινὴν συνείδησιν, ὅτι δὲν ὑπῆρξε πράγματι σκιὰ ὑποψίας, ἀλλὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἀπηγόρευε τὴν ἀναφοράν του εἰς τὸ ἀπαλλακτικὸν βούλευμα. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Κατὰ ποῖον τρόπον τοῦτο θὰ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτευχθῇ; Ὑποθέτω ὅτι ὁ κ. Σοφ. Βενιζέλος τὸ ἐμπιστεύεται εἰς τοὺς νομικοὺς τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα. Κύριοι βουλευταί, πράγματι ἡ δικαστικὴ ἐξουσία εἶναι ἀνεξάρτητος. Ἀνεξάρτητος ὅμως ἐξουσία δὲν σημαίνει ἐξουσία ἀνεξέλεγκτος. (Φωναί: Μπράβο! Χειροκροτήματα). Τὸ εἴπομεν χθές, τὸ ἐπαναλαμβάνομεν καὶ σήμερον. Ἰσχύει καὶ διὰ τὴν δικαιοσύνην καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν καὶ διὰ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἡ ὁποία ἀσκεῖ κυριαρχικὴν ἐξουσίαν, ὅτι δὲν εἶναι ἀνεξέλεγκτοι. Ἡ ἀρετὴ τῆς Δημοκρατίας εἶναι ὅτι καὶ οἱ κρίνοντες κρίνονται. (Χειροκροτήματα). Τὸ ζήτημα εἶναι μόνον κατὰ ποῖον τρόπον ἕκαστος κρίνεται. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία κρίνεται ἀπὸ τὸν λαόν. Ἡ δικαιοσύνη ἐπίσης κατὰ τὸ Σύνταγμα ἔχει καὶ αὐτὴ τοὺς κριτάς της, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι κανεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας δὲν θὰ ἐζήτει νὰ ὁρισθοῦν ἄλλοι κριταὶ ἀπὸ ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ὁρίζει τὸ Σύνταγμα καὶ οἱ νόμοι. Συμφώνως πρὸς αὐτούς, ἡ κρίσις τῆς δικαιοσύνης συντελεῖται κατὰ δύο τρόπους. Πρῶτον, ἀπὸ τὴν ἰδίαν τῆς ἱεραρχίαν, ἀπὸ τὴν ἰδίαν της κορυφήν, καὶ δεύτερον, ἀπὸ τὴν πειθαρχικὴν ἐξουσίαν τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς ἀνεξαρτήτου, ἀλλὰ ὄχι ἀνεξελέγκτου δικαστικῆς ἐξουσίας μὲ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ μὲ τὴν ἐκτελεστικὴν ἐξουσίαν. Φορεὺς τῶν ἀντιλήψεων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τῶν Ἐξεταστικῶν της Ἐπιτροπῶν, διότι εἶναι λειτουργίαι τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, φορεὺς τῶν ἀντιλήψεων τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, καὶ ἀσκεῖ πειθαρχικὴν ἐξουσίαν. Ἑπομένως, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν αὐτῶν, θὰ πρέπει νὰ γίνῃ ἡ διατύπωσις τῆς προτάσεως πρὸς σύστασιν Ἐξεταστικῶν Ἐπιτροπῶν. Δὲν ἔχω καμμίαν ἀμφιβολίαν ὅτι αὐθορμήτως, ἐν τῇ συνειδήσει τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ ἰδίου καθήκοντος, ἡ δικαστικὴ ἡγεσία θὰ κρίνῃ, ὅτι θὰ πρέπει νὰ προβῇ εἰς μίαν αὐστηρὰν ἐξέτασιν τοῦ θέματος, ὄχι ὑπήκουσα εἰς ἰδικήν μας ἀξίωσιν, ἀλλ’ ὑπήκουσα εἰς τὴν ὑψηλὴν καὶ ἀναμφισβήτητον συνείδησιν τοῦ ἰδίου καθήκοντος. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ πέραν τούτου, ὑπάρχει ἡ πειθαρχικὴ ἐξουσία τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Καὶ ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης προχθὲς ἀκόμη παρέσχεν τὴν ἀπόδειξιν, ὅτι ἐννοεῖ νὰ εἶναι γνήσιος ἐκπρόσωπος τῆς θελήσεως καὶ τῆς εὐαισθησίας τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, καὶ τῆς κοινῆς συνειδήσεως. Ὅταν ἐδηλώσαμεν ὅτι ἐθεωρήσαμεν περίεργον τὴν ἐλάττωσιν τῶν ποινῶν ἀπὸ τὸ Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον, τὸ Ἐφετεῖον, διὰ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς σπείρας, ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἀπήντησεν ὅτι διέταξε διοικητικὴν ἀνάκρισιν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ γνωρίζει τὰ καθήκοντά του καὶ ἔχει τὴν θέλησιν καὶ τὴν δύναμιν, νὰ τὰ θέτῃ εἰς ἐφαρμογήν. Ἰδοὺ διατὶ ὑπάρχει διὰ τὸν ἀξιότιμον ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης στάδιον ἐνεργείας, ὅπως προχθές, τοιουτοτρόπως καὶ αὔριον, στάδιον αὐστηρᾶς διοικητικῆς ἐξετάσεως. Ποῖον ἑπομένως εἶναι τὸ συμπέρασμα; Τὸ συμπέρασμα ἡμῶν εἶναι, πρῶτον, ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, θεωρεῖ διὰ τὴν πολιτικήν του τιμὴν ἐπιβεβλημένην τὴν συγκρότησιν ἐξεταστικῆς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς, εἶναι ἀδύνατον ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἱκανοποίησιν τῆς ὑπερηφάνου καὶ φιλοτίμου αἰτήσεως. (Χειροκροτήματα). Δεύτερον, ὅτι ἡ διατύπωσις πρέπει νὰ μεταβληθῇ. Οἱ ὑποβαλόντες τὴν αἴτησιν, θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν τροποποιήσουν καὶ νὰ προσδώσουν ἐκεῖνον τὸν τύπον, ὁ ὁποῖος προσαρμόζεται πρὸς τὴν συνταγματικὴν ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, εἰς τρόπον ὥστε, ἡ μὲν Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπὴ νὰ ἐξετάσῃ τὸ σύνολον τῶν πραγματικῶν γεγονότων, ὅσα συνδέονται εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως, μὲ τὴν ὑπόθεσιν καὶ θὰ ὁδηγηθῇ εἰς τὸ συμπέρασμά της, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτελέσῃ ὁδηγὸν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, πρὸς ἄσκησιν τῆς πειθαρχικῆς ἐξουσίας του. Δὲν ὑπολείπεται ἑπομένως παρὰ μόνον θέμα διατυπώσεως, τὸ ὁποῖον βεβαίως δὲν εἶναι ἄξιον διαμάχης. Θὰ ἐπεθύμουν νὰ προσθέσω ὀλίγας λέξεις ἀκόμη. Νὰ ἐκφράσω τὴν ζωηρὰν ἀπορίαν μου, πῶς, εἰς τὸ ἀπαλλακτικὸν βούλευμα, ἀναφέρωνται τὰ ὀνόματα βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διωχθοῦν ἀφοῦ δὲν ἐζητήθη ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας των;

§32ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὸ εἶναι θέμα τῆς Ἐπιτροπῆς.

§33Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ τὴν ζωηρὰν αὐτὴν ἀπορίαν μου ἀπευθύνω πρὸς τὴν Ἀνωτάτην Δικαστικὴν Ἀρχὴν καθὼς καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, καὶ εἰδικώτερον, πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης. Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτὴν θὰ ἐπεθύμουν νὰ καθιερώσωμεν προσθέτους ἀρχάς. Φρονῶ, ὅτι θὰ πρέπει νὰ καθιερωθῇ ὡς παράδοσις κοινοβουλευτική, ὅτι, ὅταν ζητῆται ἡ δίωξις βουλευτοῦ, πρέπει πάντοτε νὰ παρέχεται ἡ ἄδεια ἀπὸ τὴν Βουλήν, ἐκτὸς μιᾶς μόνον περιπτώσεως, ἐὰν ὑπάρχῃ ἡ ἐντύπωσις ὅτι ὑφίσταται πολιτικὴ ὑστεροβουλία, ὅτι ὑπάρχει πρόθεσις ἀλλοιώσεως τῆς πολιτικῆς συνθέσεως τῆς Βουλῆς. Ἐκτὸς μόνον αὐτῆς τῆς περιπτώσεως, ἀποτελεῖ ζήτημα ὑπερηφανείας τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ σπεύδῃ νὰ τίθεται εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Δικαιοσύνης, διότι εἶναι ἀδύνατον, ἐντὸς τῆς Δημοκρατίας, νὰ ἀπαρτίσωμεν ἡμεῖς μίαν τάξιν προνομιούχων, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦμεν νὰ παραβιάζωμεν τοὺς νόμους, τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι καθιεροῦμεν, χωρὶς νὰ δύναται ἡ Δικαιοσύνη νὰ τοὺς ἐφαρμόζῃ καὶ δι’ ἡμᾶς. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίστοιχος ἄποψις. Ὅταν δὲν ζητῆται ἄδεια διώξεως βουλευτοῦ, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὑπάρξῃ δικαστικὴ ἀπόφασις, ἡ ὁποία νὰ ἀναφέρῃ τὸ ὄνομα πολιτικοῦ προσώπου, εἴτε πρὸς δίωξιν εἴτε πρὸς ἀθώωσιν. (Χειροκροτήματα).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος κ. Ν. Ζέρβας, ἔχει τὸν λόγον.

§35Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Κύριοι βουλευταί, δικαιολογημένην κατάπληξιν ᾐσθάνθη, ὄχι ὁ ὑποφαινόμενος, μόνον, ὄχι ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἀλλὰ ἐπιτρέψατέ μου νὰ πιστεύω, ὅλος ὁ ἐθνικόφρων καὶ τίμιος Ἑλληνικὸς λαός. Δικαιολογημένην κατάπληξιν, λέγω, ὅταν ἀνέγνωσε σήμερον τὴν πρωΐαν ὁλόκληρον τὸ βούλευμα τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν, τὸ σχετικὸν μὲ τὴν λαθρεμπορίαν τοῦ συναλλάγματος. Διατὶ ᾐσθάνθη κατάπληξιν; Διότι εἶδε νὰ ἀναγράφεται εἰς τὸ βούλευμα, ὡς πρῶτον ὄνομα, τὸ ὄνομα τοῦ Σ. Βενιζέλου. Καὶ ὅταν ὁ ἀναγνώστης ἐπροχώρησεν, εἶδεν ὅτι τὰ ἐν τῷ βουλεύματι γραφόμενα —καὶ ἂν ἀκόμη εἶχε στοιχεῖα νοὸς— δὲν ἦτο εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχεν· πρῶτος δηλαδή, ἐν τῷ βουλεύματι ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῆς Ἐργασίας ὑπουργὸς κ. Βενιζέλος. Δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς εὐφυὴς διὰ νὰ καταλάβῃ. Καὶ εἶναι τοῦτο ζήτημα καχυποψίας, ἀρκεῖ νὰ ἔχῃ ὀλίγον νοῦν καὶ καλὴν πίστην, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ καὶ νὰ χαρακτηρίσῃ ἀναλόγως τὸ ἐσκεμμένον τοῦ πράγματος. Δύο κυρίως εἶναι ἐκεῖνα τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα μετὰ πραγματικῆς θλίψεως ἀναγκάζομαι νὰ σημειώσω καὶ νὰ εἴπω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Τὸ πρῶτον σημεῖον εἶναι, ὅτι ἀντὶ τὸ περίφημον βούλευμα νὰ ἔχῃ ἐκδοθῆ πρὸ πολλοῦ καὶ εἰδικώτερον νὰ ἔχῃ ἐκδοθῆ, ὅταν διὰ τοῦ στόματος τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐλάβομεν τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι τοῦτο θὰ ἐξεδίδετο συντόμως, ἀντὶ λέγω τὸ περίφημον αὐτὸ βούλευμα νὰ εἶχε κοινολογηθῆ ἀπὸ τῆς 11ης Ἀπριλίου, ἡμέρας Δευτέρας, καθ’ ἣν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐν συνεννοήσει μετὰ τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν, μᾶς ἀνήγγειλεν ὅτι μέχρι τῆς ἡμερομηνίας ἐκείνης θὰ ἐξεδίδετο τὸ περιβόητον αὐτὸ βούλευμα, βλέπομεν τὸ βούλευμα ἐκδιδόμενον καὶ κοινολογούμενον ἀκριβῶς τὴν ἡμέραν τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς καὶ δὲν τὸ βλέπομεν μόνον τὴν ἡμέραν αὐτὴν κοινολογούμενον, ἀλλὰ τὸ πληροφορεῖται καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, καὶ φαντάζομαι ὅτι τοῦτο θὰ κατέπληξε τοὺς πλείστους ἐξ ὑμῶν. Τὸ πληροφορεῖται ἀπὸ τῶν χειλέων ἐκείνων καὶ μόνον τῶν μελῶν της, τὰ ὁποῖα πάντα λόγον εἶχον νὰ γνωρίζουν τὰ καθέκαστα, τὰ ἐν τοῖς ἰδιαιτέροις γραφείοις πραττόμενα ἐκ μέρους, εὐτυχῶς, ἑνὸς ἢ δύο δικαστικῶν λειτουργῶν. Θὰ ἤθελα οἱ κ.κ. συνάδελφοι, οἱ ἀνήκοντες εἰς τὸ «Νέον Κόμμα», νὰ μὴ ἀνέφερον τίποτε περὶ τοῦ βουλεύματος αὐτοῦ χθές, ἢ ἐφ’ ὅσον ἔφερον τὸ θέμα, θὰ ἠθέλαμε νὰ τοὺς ἴδωμεν καὶ αὐτοὺς συντασσομένους μὲ τὴν εὐθαρσῆ γνώμην καὶ στάσιν, τὴν ὁποίαν ἐτήρησεν ὁ ἐκλεκτὸς συνάδελφος καὶ πολύτιμος φίλος κ. Σοφοκλῆς Βενιζέλος. Τὸ δεύτερον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἐπίσης φαντάζομαι καὶ ὑμᾶς θὰ ἐξένισε καὶ κατέπληξεν ὅπως καὶ ὁλόκληρον τὴν κοινὴν γνώμην, τὸ δεύτερον σημεῖον εἶναι τοῦτο, ἐνῷ αἰφνιδιάσθη ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία μὲ τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ βουλεύματος χθὲς κατὰ τὰς ἑσπερινὰς ὥρας, ὅλος ὁ κόσμος, ὁ τελευταίως συνταχθεὶς μὲ ἐκείνους τοὺς πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἐθίγοντο, ὄχι μόνον δὲν αἰφνιδιάσθη, ὄχι μόνον ἐγνώριζε τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἦλθε παρασκευασμένος, μόνον καὶ μόνον ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου νὰ ὁμιλήσῃ. Καὶ γεννᾶται τὸ εὔλογον ἐρώτημα: Καὶ τὰ δύο αὐτὰ σημεῖα, εἶναι ζητήματα συμπτώσεως; Ἐπιτρέψατέ μοι, κύριοι πληρεξούσιοι τοῦ Ἔθνους, νὰ ἔχω ἀντίρρησιν ἐπ’ αὐτοῦ. Δὲν εἶναι συμπτώσεις. Κύριοι, συνεχίζων τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος, θὰ ἤθελον νὰ τονίσω τοῦτο ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, διότι ἴσως κατὰ τὴν χθεσινήν μου παρέμβασιν νὰ ἔμεινε σκιά τις παρερμηνείας τῶν ὅσων εἶπον κατὰ τὴν χθεσινήν μου παρέμβασιν, μὴ ὀφειλομένην εἰς ἐμέ, ἀλλὰ εἰς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἔφερον τὸ θέμα χθές. Ὁ κ. ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης ὑπουργός, κηδόμενος τοῦ Σώματος τῆς Δικαιοσύνης, ἐνόμισεν ὅτι ἡμεῖς σκοπὸν εἴχομεν νὰ θίξωμεν τὸ λαμπρόν, τὸ ἐξαίρετον, τὸ θαυμάσιον αὐτὸ Σῶμα τῶν Ἑλλήνων δικαστῶν. Πολλοῦ γὲ καὶ δή, κύριε ὑπουργὲ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, ἀναλώσαντες τὴν ζωὴν μας εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ ζήσαντες ἐν περιπετείαις, ἐγνωρίσαμεν ἄριστα πόσον ἀνώτερον, πόσον ὑπέροχον, πόσον θεῖον, θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω, εἶναι τὸ Σῶμα τῆς Δικαιοσύνης. Πολλὰ ἔθνη θὰ ἠδύναντο νὰ ζηλεύσουν τοὺς Ἕλληνας δικαστάς. Ἑπομένως, θὰ ἤθελον νὰ ἀπαλειφθῇ ἀπὸ τὴν σκέψιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης ὑπουργοῦ οἱαδήποτε πιθανῶς σχηματισθεῖσα γνώμη, ὅτι ἡμεῖς πρόθεσιν εἴχομεν νὰ θίξωμεν καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον τὸ Σῶμα τῶν Ἑλλήνων δικαστῶν. Ἀλλὰ ὅταν κατὰ σκληρὰν ἀνάγκην, ὑποχρεούμεθα νὰ ἀναφέρωμεν ζήτημα, τὸ ὁποῖον συνδέεται μὲ τὴν Ἑλληνικὴν Δικαιοσύνην, διευκρινίζομεν, ὅπως διηυκρινίσαμεν καὶ χθές, ὅτι τοῦτο συνδέομεν μόνον μὲ ἐκείνους τοὺς λειτουργούς, οἱ ὁποῖοι ἐπελήφθησαν τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ ζητήματος. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δεχθῶμεν ὡς ἀπολύτως σεβαστὴν τὴν ἀρχὴν τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν. Ἡ δικαστικὴ ἐξουσία εἶναι διακεκριμένη τοιαύτη καὶ πρέπει νὰ εἶναι καὶ νὰ μείνῃ τοιαύτη. Ἀλλὰ δὲν δυνάμεθα νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι ἐν τῷ διακεκριμένῳ αὐτῆς ὑπάρχει καὶ τὸ ἀνεξέλεγκτον. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὴν χώραν αὐτήν, κρίνονται, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, οὐδεὶς ἐξαιρεῖται, μηδὲ αὐτὴ ἡ ἀνωτάτη κορυφὴ τοῦ Ἔθνους. Ὑπάρχει ὅμως ἡ ἱεραρχία κρινομένων καὶ τρόπος διακεχωρισμένος κρίσεως. Τὸν ἀνώτατον ρυθμιστὴν κρίνει ἡ συνείδησις τοῦ Ἔθνους, τὴν Κυβέρνησιν κρίνει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἀλλὰ Κυβέρνησιν καὶ Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν κρίνει ὁ μόνος κυρίαρχος, ὁ μεγαλειώδης κύριος, ὅστις καλεῖται Ἑλληνικὸς λαός. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὡς φορεὺς τῆς δυνάμεως αὐτῆς τὴν ὁποίαν ἀντλεῖ ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δύναται νὰ κρίνῃ καὶ νὰ κρίνῃ ὅλας τὰς ἐξουσίας. Καὶ διὰ τοῦτο ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἐκλέγει τὸν ἐκλεκτόν της, τὸν ὁποῖον τοποθετεῖ εἰς τοὺς ὑπουργικοὺς θώκους καὶ τὸν καλεῖ ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης. Ποῖον ἄλλο εἶναι τὸ ἔργον τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης καὶ ποίαν ἄλλην ἀποστολὴν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐκπληρώσῃ, ἀντὶ μόνον ταύτην; Εἶναι ὁ ἐντολοδόχος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὁ ὁποῖος ἔρχεται νὰ παρακολουθήσῃ καὶ ἐφορεύει ἐπὶ τοῦ ἔργου τῆς Δικαιοσύνης καὶ ὅταν βλέπῃ ὑπαρχούσας παρεκτροπὰς νὰ παρεμβαίνῃ, ἔχων πρὸς τοῦτο ὡς ἄμεσα ὄργανά του τὴν ἱεραρχίαν τοῦ δικαστικοῦ σώματος, τὴν ἀνωτάτην αὐτοῦ ἱεραρχίαν. Ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι, περίπτωσις τοιαύτη, ἡ ὁποία νὰ ἐπιβάλῃ εἰς τὸν ἐντολοδόχον τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης νὰ παρέμβῃ; Καθ’ ἡμᾶς, τοὺς ἀνήκοντας εἰς τὸ Ἐθνικὸν Κόμμα Ἑλλάδος, δὲν γεννᾶται οὐδεμία ἀμφιβολία. Ὑπάρχει ἡ περίπτωσις αὐτή, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει εἰς τὸν ἀξιότιμον ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης νὰ παρέμβῃ, διότι ἡ ἐκτροπὴ ὡρισμένων, εὐτυχῶς ἐλαχίστων, εὐτυχῶς ἑνὸς ἢ καὶ πιθανῶς δύο ἐκ τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν, εἶναι ὄντως ἀποδεδειγμένη. Δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς τὴν ἀπαρίθμησιν τῆς πληθύος τῶν περιστατικῶν, τὰ ὁποῖα πείθουν περὶ τῆς ὀρθότητος τῆς γνώμης μου αὐτῆς. Θὰ ἐπικαλεσθῶ μόνον ἓν σοβαρὸν τοιοῦτον περιστατικόν. Ὅπως μὲ κατάπληξιν ἤκουσα ἀναφερόμενον τὸ πρῶτον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ ὄνομα τοῦ Σοφοκλῆ Βενιζέλου, μὲ τὴν αὐτὴν κατάπληξιν δὲν ἤκουσα ἀναφερόμενον τὸ ἰδικόν μου ὄνομα. Ἡ δικαιοσύνη ἠσχολήθη καὶ μὲ τὸν ὑποφαινόμενον. Καὶ ἠσχολήθη, κύριοι Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, τοῦτο εἶναι τὸ λυπηρόν, ὄχι μόνον χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ λόγος, ἀλλὰ ἠσχολήθη διὰ νὰ δημιουργήσῃ λόγους, διὰ νὰ σχηματίσῃ ἀφορμὴν νὰ ἀσχοληθῇ. Καὶ τοῦτο ἔστω, παρήγορον, διὰ τὸν ἐξαιρετικὸν φίλον, τὸν κ. Σοφοκλῆν Βενιζέλον. Δὲν εἶναι μόνον αὐτὸς παθός, εἶμαι καὶ ἐγώ. (Χειροκροτήματα). Μία μόνον ὑπῆρξεν ἡ μικρὰ διαφορά, ὅτι ἡμεῖς δὲν εἴμεθα πρωτόπειροι καὶ δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπεχρεώθημεν νὰ παρακολουθήσωμεν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἄλλας ὑπηρεσίας καί, καί, καὶ ἄλλα πολλὰ «καὶ» διὰ τὰ ὁποῖα φαντάζομαι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία θὰ ἔχῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὰ ἀκούσῃ αὔριον ἢ μεθαύριον. Καὶ διότι δὲν εἴμεθα πρωτόπειροι, ἅμα ὡς περιῆλθεν εἰς τὸ ὠτίον μας ὁ ψίθυρος αὐτός, ἐθεωρήσαμεν χρέος τιμῆς, ἐθεωρήσαμεν καθῆκον μας ἐπιτακτικὸν νὰ σπεύσωμεν πρὸς τὴν δικαιοσύνην. Δὲν ἀνεμέναμεν νὰ μᾶς καλέσῃ, ἐσπεύσαμεν πρὸς αὐτήν. Καὶ πότε ἐσπεύσαμεν; Ἐσπεύσαμεν, κύριοι βουλευταί, ὅταν ἐβλέπαμεν πὼς ὀνόματα, τὰ ὁποῖα ἐπὶ σειρὰν ἑβδομάδων ἐφέροντο ὡς ἀναμεμιγμένα εἰς τὸ σκάνδαλον τῆς λαθρεμπορίας τοῦ συναλλάγματος, δὲν ἐκαλοῦντο ἀπὸ τὴν δικαιοσύνην. Μᾶς ἔσωσεν ἡ πεῖρα μας, ἡ ὁποία εἶναι τὸ πολυτιμότερον ἀγαθὸν δι’ ἕνα κοινὸν ἄνθρωπον, ὅπως εἶναι ὁ ὑποφαινόμενος. Ἠσθάνθημεν πικρίαν, ἠσθάνθημεν κατάπληξιν δι’ ὅ,τι εἴδομεν, ὅτι μὲ ἡμᾶς ἠσχολήθη ἡ δικαιοσύνη καὶ μὲ ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους ἀνησύχησε τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν ἠσχολήθη. Ἡμᾶς, κύριοι ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, δὲν ἐδέχθη ἡ δικαιοσύνη, καίτοι ἀσθενεῖς εἴμεθα, καίτοι εἴχομεν πιστοποίησιν ἰατρικὴν ὅτι δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἀνέλθωμεν τὰς κλίμακας καὶ δυστυχῶς καί τώρα ἀκόμη κουραζόμεθα, δὲν ἐδέχθη ἡ δικαιοσύνη νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν οἶκον μας νὰ μᾶς ἐξετάσῃ. Οἱ δικονομικοὶ τύποι, δὲν ἐπέτρεψαν τοῦτο καὶ εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀρχηγὸς κόμματος. Διὰ τὸν δεύτερον ὅμως ἀρχηγὸν κόμματος, τοῦ «Νέου Κόμματος» τὸν ἀρχηγόν, ἡ δικαιοσύνη ἔλαβε τὴν ἄγουσαν πρὸς τὸν οἶκον του. Εἶναι ἢ δὲν εἶναι τοῦτο μία διάκρισις, καὶ ἓν περιστατικόν, τὸ ὁποῖον ἀξίζει τὸν κόπον νὰ ἐξετάσῃ ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης κ. ὑπουργός;

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Βεβαίως, βεβαίως.

§37Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀποδίδω τόσην βαρεῖαν σημασίαν εἰς τὸ θέμα, ὥστε δὲν θὰ ἐπεθύμουν νὰ παρέλθῃ χωρὶς τὴν παρέμβασίν μου. Ἐπιθυμῶ, πρῶτον, νὰ διαπιστωθοῦν κατὰ ἤρεμον τρόπον τὰ πραγματικὰ περιστατικὰ καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος διὰ νὰ ἀκούσω ἐκ νέου καὶ ἐγὼ καὶ ἡ Βουλὴ τὸ πρᾶγμα. Ἐκλήθητε ἀπὸ τὸν ἀνακριτὴν καὶ ἐπέμεινε καὶ νὰ τὸν ἐπισκεφθῆτε καὶ νὰ ἀνέλθητε κλίμακας;

§38Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ὄχι μόνον ἁπλῶς τὸν παρεκάλεσα, ἀλλὰ εἰδοποίησα τὸν κ. ἀνακριτὴν ὅτι ἰατροὶ δὲν μοῦ ἐπέτρεψαν τοῦτο.

§39Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ ὁ κ. ἀνακριτὴς ἐπέμεινε;

§40Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Μάλιστα.

§41Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τὸ πρῶτον περιστατικόν. Ἐρωτῶ, ἐπίσης.

§42ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἀπρεπές.

§43Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν εἶναι οἱ χαρακτηρισμοὶ ποὺ ἐνδιαφέρουν. Ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ διαπίστωσις πραγματικῶν περιστατικῶν. Οἱ χαρακτηρισμοὶ καὶ αἱ συνέπειαι θὰ ἐπακολουθήσουν αὐτομάτως. Μᾶς ἐνδιαφέρει τώρα τὸ δεύτερον περιστατικόν. Ἀνέγνωσα εἰς τὸν τύπον καὶ θὰ παρακαλοῦσα τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ βεβαιώσῃ, ἂν γνωρίζῃ ἢ ἐνθυμῆται ὅτι ὁ ἀνακριτὴς ἐπεσκέφθη τὸν ἀρχηγὸν τοῦ «Νέου Κόμματος» μετὰ τὴν παραίτησίν του, διότι, ἂν ἦτο ὑπουργός, δὲν ὑπάρχει ὁμοιότης συνθηκῶν καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, νομίζω, ὅτι ἦτο καθῆκον του, καθῆκον ἁβρότητος, ἡ ἐπίσκεψις πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, τυπικῶς, θὰ ἠδύνατο νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι αὐτὴ ἦτο ἡ ἀντίληψίς του. Ἂν ὅμως εἶναι ἀληθές, ὅπως φαίνεται εἶναι ἀληθές, καὶ ὁ κ. Ζέρβας εἶχε λόγους νὰ ἐπιστήσῃ τὴν προσοχήν του, νομίζω, ὅμως ὅτι ὅλοι τὸ αὐτὸ περίπου ἐνθυμούμεθα, ὅτι ὁ ἀνακριτὴς ἐπεσκέφθη τὸν κ. ἀρχηγὸν τοῦ Νέου Κόμματος μετὰ τὴν παραίτησίν του, ἂν, κύριε ὑπουργέ, εὑρισκώμεθα ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ πραγματικοῦ γεγονότος τῆς προνομιακῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως, ζητοῦμεν ἐξακρίβωσιν τοῦ γεγονότος καὶ ἀπάντησιν ἀπὸ ὑμᾶς.

§44Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν πληροφοροῦμαι παρὰ τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος, ὅτι ἡ ἐξέτασις ἐγένετο εἰς τὸ ἀνακριτικὸν γραφεῖον, κατὰ παρέκκλισιν τοῦ ἐπὶ ἄλλου ἀρχηγοῦ ἐφαρμοσθέντος καὶ ὁμολογῶ, ὅτι καὶ εἰς ἐμὲ δημιουργεῖ ἐντύπωσιν τὸ πρᾶγμα, ἡ διαπίστωσις ὅμως ἐγένετο ὑπ’ ἐμοῦ διὰ πρώτην φοράν. Ἡ ἐξέτασις τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Νέου Κόμματος ἐγένετο ὄντως κατ’ οἶκον, ἂν δὲν μὲ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου καὶ ζητῶ ἐπ’ αὐτοῦ τὴν ἐπιείκειαν τῆς Βουλῆς, ἐλαχίστας ἴσως ὥρας μετὰ τὴν πτῶσιν τῆς Κυβερνήσεως. Τὴν σημειωθεῖσαν αὐτὴν διαφοράν, ἐπαναλαμβάνω, διὰ πρώτην φορὰν μανθάνω καὶ θὰ σημειώσω τὸ γεγονός.

§45Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀναμένομεν ἀπάντησιν.

§46Γ. ΤΖΩΡΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκτὸς τοῦ ἀνακριτοῦ, ἐπεσκέφθη τὸν κ. Μαρκεζίνην καὶ ὁ ἐποπτεύσας τὴν ἀνάκρισιν ἀρεοπαγίτης κ. Κυριακόπουλος.

§47Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ παράκλησις τῆς Βουλῆς εἶναι ἐπίσης, ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν αὐτὴν εἰς τὰς ἐπερωτήσεις, ἡ ἀπάντησις νὰ ἤρχετο ἐγκαίρως, ἵνα ἀποτελέσῃ στοιχεῖον τῶν συζητήσεων.

§48Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ ἤθελον, ὅμως, νὰ προσθέσω, διὰ νὰ εἶμαι συνεπὴς καὶ πρὸς τὴν δικαιοσύνην, ὅτι δὲν θὰ ἐνόμιζον δεδικαιολογημένην τὴν δυσφορίαν τοῦ σεβαστοῦ καὶ τετιμημένου ἀρχηγοῦ, διότι ἂν ἓν ἀθῶον περιστατικόν, πληροφοριακὸν στοιχεῖον, περιῆλθεν εἰς τὴν ἀνάκρισιν, τὴν ἤγαγεν εἰς τὸ νὰ φθάσῃ μέχρις αὐτοῦ διὰ νὰ κάμῃ μία ἐξέτασιν, δὲν θὰ ἐνόμιζον ὅτι τὸ πρᾶγμα θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν θίξῃ. Καὶ θὰ ηὐχόμην, ἂν ἡ ἐξέτασις καὶ ἄλλου συναδέλφου εἶχε λάβει χώραν.

§49Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἀντελήφθημεν τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, τί εἶπεν. Εἴπατε, ἀθῶον περιστατικόν.

§50Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἂν ἀχθεῖσα ἀπὸ μία πληροφοριακὴν ἀνάγκην ἡ ἀνάκρισις ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ κάμῃ τὴν ἐξέτασιν καὶ τοῦ κ. ἀρχηγοῦ, δὲν νομίζω ὅτι αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν θίξῃ.

§51Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐκεῖνο ποὺ θίγει, εἶναι ἡ διαφορὰ τῆς μεταχειρίσεως. Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀληθές, τὸ πρᾶγμα κάμνει κατάπληξιν, διότι ὁ κ. Ζέρβας εἶναι μεγαλείτερος καὶ ἀρχηγὸς ἀντιστάσεως καὶ ἐδικαιοῦτο ὑπὲρ πάντα ἄλλον αὐτῆς τῆς μεταχειρίσεως. Ἀναμένομεν ἀπάντησιν.

§52Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Κύριοι βουλευταί, μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρίαν ὁ ἀγαπητός μου ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης κ. Μελᾶς, διὰ μίαν ἄλλην φορὰν νὰ τονίσω τοῦτο τὸ γεγονός. Δὲν ἐφοβήθηκα ποτὲ τὴν δικαιοσύνην τῆς πατρίδος μου. Ὑπῆρξαν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ἀντιμετώπισα τὴν δικαιοσύνην τῆς χώρας μου εἰς πολὺ ὀξυτάτας πολιτικὰς διαμάχας καὶ ἐν τούτοις, θέλω νὰ βεβαιωθῆτε καὶ νομίζω ὅτι εἶναι παρὼν ἐδῶ εἷς ἐκ τῶν τότε συνηγόρων μου, ὁ κ. Καλκάνης, εἶχον τόσην πεποίθησιν καὶ ἐμπιστοσύνην ἐπὶ τὴν θείαν, τὴν θειοτάτην αὐτὴν μορφὴν τῆς δικαιοσύνης, τόσην πεποίθησιν καὶ ἐμπιστοσύνην, ὥστε, ὅταν οἱ φίλοι μου ἀνησύχουν, ἐγὼ ἐμειδίων.

§53Π. ΓΥΠΑΡΗΣ. Δὲν κατηγορηθήκατε δι’ ἀνήθικα πράγματα.

§54Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Παυλῆ μου, ξέρεις διατὶ κατηγορήθηκα. Δι’ αὐτὰ ποὺ κατηγορήθηκες καὶ σὺ μιὰ φορά. Ζοῦμε, βλέπεις, κάπως ἐπικίνδυνα... Συνεπῶς, δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ γεγονός, κύριοι βουλευταί, τὸ ὁποῖον μὲ ἔκαμε νὰ αἰσθανθῶ πικρίαν καὶ δυσφορίαν, ὅπως εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης. Δυσφορίαν νὰ αἰσθανθῶ ὅταν ἔχω πάρει τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀντιμετωπίζω καὶ τὸν Θεὸν κατάφατσα καὶ τὸν Διάβολον ἀκόμα κατάφατσα; Δὲν εἶμαι ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος θὰ ὀρρωδήσῃ, ἔστω καὶ ἂν ἔβλεπα κανένα κίνδυνον. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν αἰσθάνομαι μεγαλυτέραν χαρὰν παρὰ ὅταν εὑρίσκω εὐκαιρίαν, ἔστω καὶ εἰς βάρος μου ἀκόμη ἂν πρόκειται νὰ ἀπολήξῃ —καὶ πολλὰς φορὰς κατέληξεν εἰς βάρος μου, ὅταν εὑρίσκω, λέγω, εὐκαιρίαν νὰ δώσω λόγον ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης τῆς πατρίδος μου. Ἐπομένως, διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, τονίζω, ὅτι δὲν ᾐσθάνθην πικρίαν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό. Πικρίαν ᾐσθάνθην διὰ τὴν διάκρισιν τῶν πολιτῶν εἰς εὐνοουμένους καὶ μή, ὅπως συνέβη μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Νέου Κόμματος. Ὁ νέος ἀρχηγὸς τοῦ Νέου Κόμματος, ἐδήλωσεν ὅτι ἡ νέα Κυβέρνησις ἦτο προοδευτική, φιλελευθέρα καὶ δημοκρατική. Ἐὰν ἔτσι φαντάζεται τὴν προοδευτικότητα, τὴν δημοκρατικότητα καὶ τὴν φιλελευθερότητα, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ, ἂν καὶ ἀπών, νὰ τὸν συλλυπηθῶ. Διότι ἔπρεπε καὶ ὁ ἴδιος νὰ σεβασθῇ τὴν πρώτην ἀρχὴν τῆς δημοκρατίας, τὴν ἀρχὴν δηλαδὴ τῆς ἰσότητος ἐνώπιον τῶν νόμων ὅλων τῶν πολιτῶν, καὶ ἔπειτα νὰ ἔρχεται νὰ διαλαλῇ τὰς μεγάλας ἀρχὰς τοῦ Νέου Κόμματος. Μοῦ ἀπηγγέλθη κατηγορία, κύριοι; Ὄχι! Δι’ αὐτὸ ἠρώτησα ἀμέσως τὸν ἀνακριτήν: Διατὶ μὲ ἐζητήσατε; Εἶμαι κατηγορούμενος; —Ὄχι, μοῦ ἀπήντησε. —Ὡς τί μὲ ἐκαλέσατε; —Ὡς μάρτυρα, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς ἀπαγγείλω κατηγορίαν. —Καίτοι αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς εἴπω, κ. ἀνακριτὰ —ἀπήντησα— θὰ ἰσχυρισθῆτε ὅτι εἶναι σχῆμα λόγου, ἐν τούτοις, γνωρίζων ὅτι δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἀπαγγείλετε κατηγορίαν εἰς ἐμέ, ἀπολαμβάνοντα τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας, ἔρχομαι νὰ σᾶς παρακαλέσω ἡ ἐξέτασίς μου νὰ εἶναι μορφῆς τοιαύτης, ὥστε ἐξ αὐτῆς νὰ ἐμφαίνηται ὅτι εἶμαι κατηγορούμενος.

§55Ν. ΚΑΡΑΜΠΕΛΛΑΣ. Τὸ βούλευμα, διατὶ δὲν ἀναφέρει καὶ σᾶς, νὰ σᾶς ἀπαλλάσσῃ;

§56Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἡ ἐρώτησις τοῦ κ. συναδέλφου, ἔχει σημασίαν καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς διαφωτίσῃ ἐπ’ αὐτοῦ. Ἡ παράλειψις τοῦ ὀνόματός σας ἐκ τοῦ βουλεύματος, θὰ ἔχῃ τὴν ἔννοιαν ὅτι διὰ σᾶς ὑφίσταται κάτι τί ὀλιγώτερον καὶ ἀπὸ ἔλλειψιν σκιᾶς ὑπονοίας ἢ ὅτι παραμένουν ἐκκρεμότητες ὡς πρὸς ὑμᾶς καὶ ἐπίκειται ἄλλη πρᾶξις, διὰ τῆς ὁποίας πρόκειται νὰ σᾶς διώξουν. Τὸ μάξιμουμ, δηλαδή, τὸ ὁποῖον περιλαμβάνει τὸ βούλευμα, εἶναι ἡ ἀνυπαρξία καὶ σκιᾶς ὑπονοίας. Διὰ σᾶς εἶναι περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον, ὁπότε θὰ ἔχωμεν συνέχειαν;

§57Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τοῦτο, κ. ἐκ Τρικάλων συνάδελφε, καὶ δὲν ἀσχολοῦμαι περὶ αὐτοῦ. Ἐν τούτοις, κύριοι, ἐνῷ ἐξηταζόμην, ὡς σᾶς εἶπον, ὡς μάρτυς, χωρὶς νὰ μοῦ ἔχῃ ἀπαγγελθῇ κατηγορία, εἶχε σχηματισθῆ ὁλόκληρος φάκελλος εἰς βάρος μου μὲ πληθώραν μαρτυρικῶν καταθέσεων. Πιθανὸν νὰ συμβαίνῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ κ. Βαμβέτσος ὑποπτεύεται. Πάντως ἡμεῖς θὰ ἀφήσωμεν τὴν δικαιοσύνην, ὅπως ἀνεπηρέαστος συνεχίσῃ τὸ ἔργον της καὶ ἐκδώσῃ τὴν ἀπόφασίν της. Ἀλλ’ ἐρωτᾶται! Αὐτὸ τὸ περιστατικόν, ἀξιότιμε κ. ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης ὑπουργέ, τὸ ὁποῖον σᾶς ἀνέφερα, δὲν εἶναι ἓν περιστατικόν, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐπιβάλλει, ὡς ἐντολοδόχον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, νὰ καλέσητε τὴν δικαστικὴν ἱεραρχίαν καὶ νὰ ἐρωτήσητε αὐτὴν ποία ὑπῆρξεν ἡ στάσις της ἔναντι τοῦ μοναδικοῦ, ὅπως θέλω νὰ πιστεύω, ἐκτραπέντος ἀπὸ τὸ ἔργον του δικαστοῦ, τοῦ ἀνακριτοῦ;

§58Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἀπήντησα ἐπ’ αὐτοῦ.

§59Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Σᾶς ἀπηύθυνα, κ. ὑπουργέ, μία ἐπιστολήν. Καὶ ἐπειδὴ ἐγνώριζον ὅτι εἶσθε πάντοτε καὶ ἁβρὸς καὶ εὐγενὴς καὶ λεπτὸς τοὺς τρόπους, ἀνέμενον, ὁμολογουμένως, μετὰ βεβαιότητος, μίαν ἀπάντησιν. Δὲν κατεδέχθητε νὰ μοῦ ἀπαντήσητε. Δὲν πειράζει, ὅμως. Εἶναι ζήτημα κρίσεως ἑνὸς ἑκάστου, τὸ πῶς νομίζει ὅτι ἠμπορεῖ νὰ φέρεται πρὸς τοὺς συνανθρώπους του. Καὶ ἐρωτᾶται ἤδη, κύριοι βουλευταί: Εἶναι δυνατὸν ν’ ἀρνηθῶ ὅπως γίνῃ ἀποδεκτή, ὑπὸ οἱονδήποτε πνεῦμα, ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις ἐκ μέρους τῶν 40 βουλευτῶν περὶ συγκροτήσεως ἐξεταστικῆς ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐπιτροπῆς; Κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξῃ οὔτε ἕνας πληρεξούσιος, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ δεχθῇ τοῦτο. Πρέπει ὅμως νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειράν μου, ὅτι ἡ συγκρότησις μιᾶς τοιαύτης ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς δὲν σημαίνει παρέμβασιν ἢ κατάλυσιν τοῦ διακεκριμένου τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Δὲν σημαίνει παρέμβασιν εἰς τὰ ἔργα τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Τὸ ἀντίθετον, ἡ συγκρότησις τῆς τοιαύτης ἐπιτροπῆς σημαίνει κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου ἐνίσχυσιν τοῦ ἐντολοδόχου τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, τοῦ ἐφορεύοντος ἐπὶ τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας κ. ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἀκόμη σημαίνει καὶ ἐνίσχυσιν τῆς δικαστικῆς ἱεραρχίας πρὸς ἄσκησιν πληρεστέρου τοῦ ἔργου της.

§60Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δίδω μία ἐξήγησιν ἐπὶ θέματος, τὸ ὁποῖον ἐθίξατε καὶ τὸ ὁποῖον θὰ ἠμποροῦσε νὰ μὲ παραστήσῃ ὡς παραλείψαντα καθῆκον ἁβροφροσύνης. Τὴν ἐπιστολήν σας μοὶ ἐκόμισαν δύο ἀγαπητοὶ συνάδελφοι καὶ μέλη τοῦ κόμματός σας, εἰς τοὺς ὁποίους ἔδωσα προχείρως ἐκείνην τὴν ἀπὸ ψυχολογικῆς ἀπόψεως ἐντύπωσιν ἢ ἐξήγησιν, εἰς τὰ ὅσα μοῦ ἀνεκοίνωσαν καὶ τὰ ὁποῖα κατὰ λέξιν συνέπιπτον μὲ τὸ περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς σας. Ἐπληροφορήθην πρὸς τούτοις, ὅτι ὁμοίαν ἀπαράλακτον ἐπιστολὴν εἶχε λάβει καὶ ὁ εἰσαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου, παρ’ ὑμῶν. Δὲν παρέλειψα, καὶ τοῦτο σᾶς πληροφορῶ σήμερον, ζητῶ δὲ συγγνώμην ἐὰν ἐν τῷ μεταξὺ παρῆλθον αἱ ἡμέραι χωρὶς νὰ ἀπαντήσω, διότι ἐμεσολάβησε μία ἑξαήμερος ἀσθένειά μου κατ’ οἶκον ἐκ γρίππης καὶ σᾶς ζητῶ συγγνώμην, ἀλλὰ λέγω δὲν παρέλειψα νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τοῦ προϊσταμένου εἰδικοῦ ἐπόπτου τῆς ἀνακρίσεως τὰ ὅσα ἐν τῇ ἐπιστολῇ σας ἀνεκοινοῦντο, μολονότι εἰς τοὺς ἀγαπητοὺς συναδέλφους εἶχον δώσει μία ψυχολογικὴν ἐκτίμησιν περὶ τοῦ τί ἠμποροῦσαν νὰ εἶναι τὰ αἴτια, ποὺ ἤγαγον ἕνα δικαστὴν βεβαρημένον μὲ τρομερὸν φόρτον τοιούτου ἔργου εἰς τὸ νὰ κάμῃ μία τοιαύτην ἐνέργειαν. Εἶπον ὅτι τοῦτο δὲν ἦτο ἡ ἀντικειμενικὴ ἐξήγησις.

§61Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ἡ σύμπτωσις τῆς ἀσθενείας σας, ὅμως, φαίνεται ὅτι ἄλλως ἐξηγήθη καὶ ἀπὸ τὴν δικαστικὴν ἱεραρχίαν, διότι ὡς Ἕλλην πολίτης ἀπετάθην εἰς τὸν κ. εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τὸν κ. Εἰσαγγελέα τῶν Ἐφετῶν, χωρὶς νὰ ἀξιώνω ἰδιαιτέραν διάκρισιν καὶ μεροληπτικὴν θέσιν, ἐν σχέσει μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνας πολίτας, εἶχον τὴν ἀξίωσιν νὰ μὴ μιμηθῇ τὸ παράδειγμά σας καὶ ὁ ἀξιότιμος εἰσαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου, καθὼς καὶ ὁ κ. εἰσαγγελεὺς τῶν Ἐφετῶν. Φαίνεται ὅμως, ὅτι ὑπῆρξε κολλητικὸν τὸ νόσημα.

§62Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν πρόκειται περὶ νοσήματος, διότι δὲν νομίζω ὅτι ἐπὶ δικαστικῆς ὑποθέσεως ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἀξιοῖ ἔγγραφον ἀπάντησιν.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λόγῳ τῆς καταπονήσεως ἐκ τῆς χθεσινῆς νυκτερινῆς συνεδριάσεως τῶν κ.κ. συναδέλφων, ὑποβάλλω τὴν ἐρώτησιν εἰς τὸ Σῶμα, θέλετε νὰ διακόψωμεν δι’ αὔριον;

§64ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὲ ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ συνέχειαν τῆς σημερινῆς συζητήσεως...

§66Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὄχι ἀναφορὰς καὶ ἐπερωτήσεις, κύριε Πρόεδρε. Ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς καὶ πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ προσδιορίσωμεν τὸν τρόπον τῶν ἐργασιῶν μας κατὰ τὰς προσεχεῖς συνεδριάσεις. Ἡ πρότασίς μας εἶναι νὰ προχωρήσωμεν σταθερῶς εἰς αὐτὴν τὴν συζήτησιν, χωρὶς νὰ παρεμβάλωμεν ἀναφορὰς καὶ ἐρωτήσεις, διὰ νὰ τελειώσωμεν μὲ αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν. Λήγοντος αὐτοῦ τοῦ θέματος, προτείνω νὰ εἰσέλθωμεν ἀμέσως εἰς τὴν συζήτησιν τῶν κατατεθειμένων ἐπερωτήσεων, διὰ νὰ τελειώσωμεν καὶ μὲ ἐκείνας καὶ μόνον ὅταν τερματίσωμεν ἐν τῷ συνόλῳ τὴν ὑπόθεσιν, νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν κανονικὴν σειρὰν τῶν ἐργασιῶν μας.

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Αὔριον ἔχωμεν συνέχειαν τῆς σημερινῆς συζητήσεως. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6ην μ.μ. (Ὥρα 10.25′ μ.μ.).