1948.07.29

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 111η

Πέμπτη 29 Ἰουλίου 1948

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.05′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ε. Λουλακάκης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ε. ΛΟΥΛΑΚΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἔβρου κ. Π. Δαπέργολας, διαμαρτύρεται διὰ τὴν κατὰ τρίτην φορὰν προσβολὴν τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως ὑπὸ τῶν συμμοριτῶν καὶ ζητεῖ ἄμεσον ἀποστολὴν ἐπαρκῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Οἱ βουλευταὶ Κοζάνης κ. κ. Ι. Ἀντωνιάδης, Σ. Σαμαρᾶς καὶ Δ. Ζησόπουλος, ζητοῦν ὅπως ἀναθεωρηθῇ ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ ἀσφαλείας σίτου εἰς δραχμὰς 1850 κατ’ ὀκᾶν, καθ’ ὅσον αὕτη δὲν καλύπτει τὰ ἔξοδα παραγωγῆς. Οἱ Αὐτοκινητισταὶ Βορείου Ἑλλάδος, διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ νόμου 118)45 ἐπὶ μισθωτῶν ἐπιχειρήσεων μεταφορᾶς δι’ αὐτοκινήτων καὶ ζητοῦν ὅπως μὴ ὑπαχθῶσιν εἰς τὸν ὡς ἄνω νόμον. Ὁ Θέμης Ἰατροῦ μέλος τῆς Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτικῆς ἐπιστρατεύσεως Ἀρκαδίας, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς ἀδελφῆς τοῦ φονευθέντος ἐφέδρου Ἀνθυπολοχαγοῦ Τάκη Μπουρούνη, Εὐρυδίκης Μπουρούνη, ὑπηρετούσης εἰς Υ.Ε.Κ.Α. καὶ ζητεῖ ἐπαναδιορισμόν της. Ὁ Σύνδεσμος Κατασκευαστῶν Ἁμαξωμάτων Αὐτοκινήτων Θεσ)νίκης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγωγὴν ἑτοίμων μεταλλικῶν ἁμαξωμάτων καὶ ζητεῖ τὴν ματαίωσιν τῆς εἰσαγωγῆς ταύτης. Ὁ Π. Θεοδοσόπουλος ἀνάπηρος πολέμου 1915, κάτοικος Ἀθηνῶν, ζητεῖ τὴν χορήγησιν συντάξεως, λόγῳ τῆς προκεχωρημένης ἡλικίας καὶ τῆς βαρείας ἀναπηρίας του. Ὁ Σύλλογος τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἄδικον καὶ ἄνισον ἐκ μέρους τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τῶν λοιπῶν ἁρμοδίων μεταχείρισιν τοῦ ἐργαζομένου κόσμου τῆς Ἑλλάδος καὶ ζητεῖ ἄμεσον ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων των. Ὁ Θ. Πέρρος ἐνωμοτάρχης Λακκώματος Σαμοθράκης, ζητεῖ τὴν προαγωγήν του εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἀνθυπομοιράρχου, ὡς ὑπηρετήσας ἐπὶ ἑξάμηνον τοὐλάχιστον εἰς Ἐθνικὰς Ὁμάδας Ἑλλήνων ἀνταρτῶν. Ἡ Ἕνωσις ἠσφαλισμένων Σιδηροδρομικῶν Ἑλλάδος, διαμαρτύρεται διὰ τὴν τελείαν ἐγκατάλειψιν τῶν ἀπολυθέντων ὑπερηλίκων Σιδηροδρομικῶν καὶ ζητεῖ ἄμεσον πληρωμὴν καθυστερουμένων συντάξεων, σύναψιν δανείου διὰ πληρωμὴν ἐφ’ ἅπαξ κλπ. Ἡ Ἕνωσις Ἐφέδρων Πολεμιστῶν, Ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν καὶ ὁ Σύλλογος ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Λασηθίου, διαμαρτύρεται κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, τοῦ προβλέποντος τὴν μεταφορὰν κεφαλαίων τῶν ἐφεδρικῶν Ταμείων δι’ ἐκτέλεσιν ἔργων εἰς ἄλλας περιφερείας καὶ ζητοῦν ὅπως ἡ περιουσία ἑκάστου τῶν καταργουμένων τούτων Ἐφεδρικῶν Ταμείων διατεθῇ δι’ ἔργα κοινῆς ὠφελείας τῆς περιφερείας των. Τὸ Παράρτημα Ἑλλήνων Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν Τριπόλεως, διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην περικοπὴν κεκτημένων δικαιωμάτων συνταξιούχων καὶ ἐλάττωσιν γλίσχρων ἀποδοχῶν των. Ἡ Ὁμοσπονδία Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου Κρήτης 1912–22, διαμαρτύρεται διὰ τὸ κατατεθὲν νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας «περὶ καταργήσεως τῶν Ταμείων Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης καὶ περὶ τρόπου διαθέσεως τῆς περιουσίας αὐτῶν». Ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Τεχνιτῶν Ὑαλουργῶν Πειραιῶς, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας ἀπόλυσιν 206 τεχνιτῶν ὑαλουργῶν, λόγῳ ἐλλείψεως ἐργασίας (νόμος 118) καὶ ζητεῖ ὅπως διὰ νόμου ὑποχρεωθῇ ἡ Ἑταιρεία εἰς ἀποζημίωσιν τῶν ἀπολυθέντων, ἀναστολὴν ἐξώσεων ἐκ τῶν οἰκημάτων τῆς Ἑταιρείας κλπ. Τὸ Ἐργατοϋπαλληλικὸν Κέντρον Νομοῦ Ξάνθης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ μέχρι σήμερον λειτουργίαν τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ ζητεῖ ἄμεσον ἔναρξιν λειτουργίας τούτου. Ἡ Ἕνωσις Παλαιῶν καὶ Νέων Πολεμιστῶν Μακεδονίας, ζητεῖ ὅπως εἰς τὴν παράγραφον 4 τοῦ ἄρθρου 2 τῆς 59 Σ. Π. προστεθοῦν αἱ λέξεις «οἱ πολεμισταὶ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ νόμου 28)31 Ὀκτωβρίου 1935, οἱ πολεμισταὶ τοῦ 1940–41 κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ Διατάγματος 1799)42 κλπ.». Ἡ Ὀργάνωσις Ἀναστάσεως Γένους (Ο.Α.Γ.) Ἀθηνῶν, ζητεῖ ὅπως ἐν τῷ νόμῳ περὶ ἠθικῶν ἀμοιβῶν περιληφθῇ καὶ αὕτη. Ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Ἐμπόρων Στερεῶν Καυσίμων Ἀθηνῶν, ζητεῖ ὅπως ἅπασαι αἱ ποσότητες καυσίμων αἱ εἰσαγόμεναι εἰς τὴν Ἑλλάδα διατίθενται εἰς τὴν κατανάλωσιν μέσῳ τοῦ ἱδρυθέντος Πανελληνίου Ἐπαγγελματικοῦ Συνεταιρισμοῦ καυσίμων ὑλῶν (Π.Σ.Ε.Κ.Υ.) κλπ. Ἡ Ἕνωσις Ἑλλήνων Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν καὶ ὁ Σύλλογος Πολιτικῶν Συνταξιούχων Χανίων, ζητεῖ τὴν μὴ περικοπὴν τῶν συντάξεών των. Ὁ Συνασπισμὸς Ἐθνικῆς Δράσεως Β. Ἑλλάδος, ὑποβάλλει ἔκθεσιν τῶν ὑπὸ τούτου πεπραγμένων εἰς τὸν Ἐθνικὸν–Κοινωνικὸν Τομέα. Τὸ Προσωπικὸν τοῦ Ὑποκαταστήματος τῆς Ἑλληνικῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας Ζακύνθου, ζητεῖ τὴν παροχὴν ἐπιδόματος πολυετοῦς ὑπηρεσίας ἀνὰ πενταετίαν ἀνὰ 5%, ἐπίδομα βελτιώσεως τροφῆς φυματικῶν ὑπαλλήλων, ἐπίδομα βαθμοῦ ἠλεκτροτεχνικοῦ κλάδου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Ν. Μαλλιάκας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συν)σμῶν Λέσβου, διαμαρτυρομένης κατὰ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, τὸ ὁποῖον ἐνῷ ἐξήγαγε κατὰ Μάϊον 1.900 τόννους ἐλαιολάδου ἀνήκοντας εἰς συνεταιρισμένους μικροπαραγωγοὺς ἐπλήρωσεν εἰς τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς μόνον τὰς 6.200 δραχμάς, ζητεῖ δὲ ὅπως ἀναπροσαρμόσῃ τὴν τιμὴν ἐπὶ τῆς ἐξαγωγῆς κατὰ 2000 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν, τὰς ὁποίας νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς ἐξασφαλίζον οὕτω τιμὴν ἀγορᾶς πρὸς αὐτοὺς 8.200 κατ’ ὀκᾶν. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ι. Λαυρεντίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Νομοῦ Σερρῶν ζητούσης μείωσιν φόρου ἐπιτηδεύματος εἰς 50% καὶ διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1948–1949. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ι. Λαυρεντίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῶν ἀνταρτοπλήκτων Νέας Ζίχνης (Σερρῶν), ζητοῦντος ἀναστολὴν καταβολῆς τοῦ φόρου ἐπιτηδεύματος οἰκοδομῶν. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Α. Μουστρούφης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἀνώμαλον λειτουργίαν τῶν Θεσσαλικῶν Σιδηροδρόμων καὶ ζητεῖ ἄμεσον καταβολὴν τῶν καθυστερουμένων χρηματικῶν ἀμοιβῶν εἰς τὸν προσωπικὸν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Μπέης–Ἀντωνόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων Τ.Τ.Τ. Πατρῶν, ζητούντων ὅπως τύχωσιν ἴσης μεταχειρίσεως μετὰ τῶν λοιπῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Ὁ κ. Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεών τινων τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Κ. Ν. 4952)41, ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως περὶ ὁρίου ἡλικίας Πρεσβευτῶν, ὑπαλλήλων καὶ ὑπηρετῶν Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν». Ὁ κ. Γ. ΜΕΛΑΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 263 τῆς Ποιν. Δικονομίας». Ὁ κ. Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 353 καὶ 872 τοῦ 1947 Πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ ἐγκρίσεως διαθέσεως συμπληρωματικῆς δαπάνης διὰ τὴν ἐπισκευὴν ἐπιτάκτων οἰκημάτων Λαυρίου, πρὸς στέγασιν πολιτικῶν φυγάδων». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Σγουρόγλου, καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῆς παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ Κωδικοποιημένου ἀν. νόμου ὑπ’ ἀριθ. 1621)1939 «περὶ Ταμείου Συντάξεως Νομικῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «περὶ τοῦ ἀριθμοῦ καὶ τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὑπαλλήλων τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων καὶ Εἰσαγγελιῶν» καὶ 2) «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 699)48 «περὶ ἀπονομῆς ἰσοβίας συντάξεως εἰς τὴν χήραν καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀειμνήστου ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης Χρήστου Λαδᾶ». Ἡ ἐπὶ τῆς Γεωργίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 1274)1919 «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 527)1914, «περὶ ἐμπορίας τῶν χημικῶν λιπασμάτων». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως εἰς τοὺς τραυματίας καὶ τὰς οἰκογενείας τῶν παρὰ ληστρικῶν συμμοριῶν ἢ ἐνόπλων στασιαστῶν κλπ. φονευομένων στρατιωτικῶν, πολιτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἰδιωτῶν ἐν γένει». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Πλατῆς καὶ Γ. Ἀστερίου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως εἰς τοὺς τραυματίας καὶ τὰς οἰκογενείας τῶν παρὰ ληστρικῶν συμμοριῶν ἢ ἐνόπλων στασιαστῶν κλπ. φονευομένων στρατιωτικῶν κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Καλαμαρᾶς, Π. Κάντζιας, Α. Μπουκουβάλας, Γ. Ἀστερίου καὶ Π. Οἰκονομίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγγραφῆς εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης διὰ τὸ 1948–49 τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Ν. Δ. 775)1941 θεωρηθέντων ὡς ἐπιτυχόντων φοιτητῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Στεφανόπουλος καὶ Β. Στεφανόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως Ἐκκλησιαστικῶν τινῶν ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Βύζας, Α. Καραθόδωρος, Σ. Παπάζης, Ν. Κώττας καὶ Ι. Λαυρεντίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγγραφῆς εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης διὰ τὸ 1948–49 τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Ν. Δ. 775)1941 θεωρηθέντων ὡς ἐπιτυχόντων». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Παπαληγούρας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως εἰς τοὺς τραυματίας καὶ τὰς οἰκογενείας τῶν παρὰ ληστρικῶν συμμοριῶν ἢ ἐνόπλων στασιαστῶν κλπ. φονευομένων στρατιωτικῶν, πολιτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἰδιωτῶν ἐν γένει». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Κώης, Π. Χατζηδάκης, Κ. Σταμούλης, Γ. Ἀριστείδου, Κ. Παπακωνσταντίνου, Χ. Ἀλιβιζᾶτος, Γ. Βογιατζῆς κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως εἰς τοὺς τραυματίας καὶ τὰς οἰκογενείας τῶν παρὰ ληστρικῶν συμμοριῶν κλπ., φονευομένων στρατιωτικῶν, πολιτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἰδιωτῶν ἐν γένει».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Κύριοι βουλευταί, θέλετε νὰ διεξέλθωμεν τὴν ἡμερησίαν διάταξιν καὶ νὰ γίνουν δεκτὰ τὰ νομοσχέδια τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν συζήτησιν;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκον. ἔτη 1944–1945 (Βʹ περίοδος), 1945–1946, 1946–1947 καὶ 1947– 1948 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου».

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκον. ἔτη 1944–1945 (Βʹ περίοδος), 1945–1946, 1946–1947 καὶ 1947– 1948 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ὑπηρεσιακῶν τινων ζητημάτων τῆς Τ.Τ.Τ. Ὑπηρεσίας».

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς πρώτην κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως ὑπηρεσιακῶν τινῶν ζητημάτων τῆς Τ.Τ.Τ. Ὑπηρεσίας». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Ταχυδρομικῶν Δεμάτων».

§12ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς πρώτην κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ Ταχυδρομικῶν Δεμάτων». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 434)1947 Ν. Δ., «περὶ ἀναγνωρίσεως γάμων στρατιωτικῶν».

§14ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς πρώτην κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 434)1947 Ν. Δ., «περὶ ἀναγνωρίσεως γάμων στρατιωτικῶν». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὴν περὶ τῶν Ταμείων Προνοίας Δικηγόρων Νομοθεσίαν». Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ν. Μαλινδρέτος.

§16Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ νόμος περὶ ἱδρύσεως ταμείου προνοίας τῶν δικηγόρων, ὁρίζει εἰς μίαν διάταξιν ὅτι τὸ ἱδρυτικὸν καταστατικὸν ἑκάστου ταμείου δύναται νὰ ὁρίσῃ ἕνα ποσοστὸν τὸ ὁποῖον θὰ ὑποχρεοῦται ἕκαστος δικηγόρος νὰ καταβάλῃ εἰς τὸ ταμεῖον ἐκ τῶν καθέκαστα ἀμοιβῶν του. Ποῖον θὰ εἶναι τὸ ποσοστὸν αὐτὸ δὲν ὁρίζει ὁ νόμος, τὸ ἀφίνει ἀόριστον, διότι ὁ δικηγόρος ὡς ἐπιστήμων θὰ καθορίσῃ ἕνα λογικὸν ὅριον. Τῆς ἀοριστίας αὐτῆς ἐπωφελήθησαν δικηγόροι τινὲς καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ νὰ ὁρίσουν ὅτι ὁ δικηγόρος θὰ καταβάλλῃ ἐκ τῆς ἀμοιβῆς τὴν ὁποίαν λαμβάνει κατὰ τὸν κώδικα τῶν δικηγόρων τὰ 50%, δηλαδὴ τὸ ἥμισυ τῆς ἀμοιβῆς του.

§17Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ τὸ περιορίσωμεν τὸ ποσοστόν. Εἶπον ὅτι εὐχαρίστως ἐπανέρχομαι εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχεν δεχθῆ ὁ ἀείμνηστος Λαδᾶς, δηλαδὴ νὰ ὁρίσωμεν μέχρι 10%.

§18Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Λέγω ἐπίσης τὸ ἑξῆς εἰς τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν εἰσάγετε συμφώνως πρὸς τὸ νομοσχέδιον τοῦ ἀειμνήστου Λαδᾶ. Ὑπάρχει ἡ πρώτη παράγραφος τοῦ ἐδαφίου 3 ἡ ὁποία λέγει ὅτι: «Τὸ καταστατικὸν δὲν δύναται νὰ........... (ἀναγινώσκει).......». Ὁ κ. ὑπουργὸς ὀρθῶς εἶπεν ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁρίζομεν μέχρι 10% περιττεύει αὐτὴ ἡ παράγραφος, αὐτὸ ὅμως νομίζω ὅτι ἔδει νὰ λεχθῇ διὰ νὰ γραφῇ εἰς τὰ πρακτικά, ὥστε νὰ μὴ γεννηθῇ εἰς τὸ μέλλον κανένα ζήτημα.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κουσαῆς ἔχει τὸν λόγον.

§20Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, εἰς τὸ τέλος τῆς παραγράφου 2 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἐκεῖ ποὺ λέγει τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ συλλόγου τούτου κέκτηται πάσας τὰς ἁρμοδιότητας τῆς γενικῆς συνελεύσεως ἐφ’ ὅσον αἱ ἐπὶ τούτου ἀποφάσεις λαμβάνονται κατὰ πλειονοψηφίαν. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ προστεθῇ μετὰ γνωμοδότησιν τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας, διότι τὰ θέματα αὐτά, τὰ ὁποῖα διαχειρίζεται τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ συλλόγου μὲ τὴν πλειονοψηφίαν τῶν ⅔ δὲν εἶναι ἁπλᾶ θέματα ἐκ τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ συμβουλίου τοῦ συλλόγου, ἀλλὰ εἶναι θέματα ἁρμοδιότητος ἰδίως τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας, διότι προκειμένου περὶ ἀποφάσεων διὰ τὴν αὐξομείωσιν, εἴτε τῶν παροχῶν, εἴτε τῶν πόρων πρέπει νὰ γίνουν διάφοροι ἀναλογιστικαὶ μελέται ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἀναλογιστικῶν μελετῶν θὰ ληφθῇ ἀπόφασις. Πρέπει λοιπὸν τὸ συμβούλιον τοῦ συλλόγου τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι ἴσως ἐν πολλοῖς ἀκατατόπιστον, νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του τὴν γνωμοδότησιν τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς νὰ λαμβάνῃ ἀποφάσεις. Νομίζω λοιπόν, ὅτι πρέπει νὰ προστεθῇ εἰς τὸ τέλος τῆς βʹ παραγράφου μετὰ γνωμοδότησιν τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας. Τὸ ἀποδέχεσθε, κ. ὑπουργέ;

§21Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἀποδέχομαι τὴν τροπολογίαν τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης ἐν τῷ συνόλῳ της, ἡ ὁποία νομίζω ὀρθῶς λέγει ὅτι, ἐφ’ ὅσον θέματα ἀναγόμενα εἰς τὴν δράσιν καὶ τὰ ἔργα τοῦ ταμείου προνοίας πρόκειται νὰ ρυθμισθοῦν διὰ τῆς κατ’ ἐξαίρεσιν ὁριζομένης πλειονοψηφίας τοῦ συμβουλίου, ὀρθὸν εἶναι ὄχι μόνον νὰ ὑπάρχῃ γνωμοδότησις, ἀλλὰ νὰ γίνεται ἀπὸ κοινοῦ μία συνεδρίασις τῶν δύο Σωμάτων, ὡς ὁρίζει ἡ τροπολογία. Ἑπομένως εἶμαι διατεθειμένος εἰς τὸ βʹ ἐδάφιον τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ νομοσχεδίου νὰ τεθῇ ἡ τροπολογία τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Δικαιοσύνης.

§22Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Ἡ τροπολογία τῆς Ἐπιτροπῆς δὲν πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ διὰ τὸν ἑξῆς λόγον. Διὰ νὰ λάβῃ ἀπόφασιν τὸ συμβούλιον τοῦ συλλόγου πρέπει νὰ τὴν λάβῃ ἀπὸ κοινοῦ, συμπαρισταμένου καὶ συνυπογράφοντος καὶ τοῦ ταμείου προνοίας. Νομίζω ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ὀρθὸν διὰ τὸν ἑξῆς λόγον, διότι τὸ συμβούλιον τοῦ ταμείου προνοίας δὲν εἶναι ἰσότιμον μὲ τὸ συμβούλιον τοῦ συλλόγου. Τὸ συμβούλιον τοῦ ταμείου προνοίας εἶναι ἓν ὄργανον, τὸ ὁποῖον διορίζεται ἀπὸ τὸ συμβούλιον τοῦ συλλόγου. Τὸ συμβούλιον προτείνει καὶ ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης διορίζει. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι πρέπον τὸ ὑφιστάμενον ὄργανον νὰ συμπαρίσταται καὶ νὰ συναποφασίζῃ. Δύναται ἑπομένως νὰ συμβῇ τὸ ἑξῆς. Μίαν ἡμέραν ποὺ θὰ συνέλθουν ἀπὸ κοινοῦ τὰ δύο συμβούλια τὰ περισσότερα ἐκ τῶν μελῶν νὰ εἶναι τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας καὶ τὰ ὀλιγώτερα νὰ εἶναι τοῦ συλλόγου. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἐχέγγυον αὐτὸ μιᾶς κρίσεως σοβαρᾶς, ὅπως θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐπὶ τοιούτων θεμάτων κρίσις. Φρονῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία αὐτὴ τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀφεθῇ τὸ συμβούλιον τοῦ συλλόγου, τὸ ὁποῖον ἔχει τὴν εὐθύνην καὶ τὴν ἐγκυρότητα, νὰ ἀποφασίζῃ αὐτὸ μετὰ γνωμοδότησιν τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας.

§23Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐμμένω εἰς τὴν ἀντίληψιν ὅτι ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὀρθῶς ἀπεφάνθη. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει ζήτημα ὑποτιμήσεως τοῦ ἑνὸς Σώματος διότι θὰ συνεδριάσῃ ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τοῦ ἄλλου.

§24Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Τὰ συμβούλια τῶν συλλόγων εἶναι ὄργανα αἱρετὰ ἐκλεγόμενα ἀπὸ τὰς γενικὰς συνελεύσεις τῶν δικηγόρων, καὶ συνεπῶς ἔχουν ὅλην τὴν ἐγκυρότητα καὶ παρουσιάζουν κἄποιον ἐχέγγυον κρίσεως. Νομίζω ὅτι, ἐὰν γίνῃ ἀποδεκτὴ ἡ τροπολογία τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς μειοῦται τὸ κῦρος τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ συλλόγου καὶ δὲν νομίζω ὅτι ἡ ἀπόφασις αὐτή, λαμβανομένη καθ’ ὃν τρόπον θὰ λαμβάνεται συμμετεχόντων καὶ τῶν δικηγόρων τῶν ἀπαρτιζόντων τὸ συμβούλιον τοῦ ταμείου προνοίας, θὰ εἶναι ἔγκυρος, ὡς θὰ ἦτο ἐὰν μόνον τὸ ὄργανον τὸ ὁποῖον ἤθελον οἱ δικηγόροι ἐλάμβανε τὴν ἀπόφασιν.

§25Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Τὸ κατατεθὲν ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν ἀνταποκρίνεται πλήρως καὶ πρὸς τὴν γνώμην καὶ πρὸς τὴν θέλησιν ὅλων τῶν δικηγορικῶν συλλόγων καὶ ταὐτοχρόνως ἀνταποκρίνεται καὶ πρὸς τὸ δίκαιον καὶ πρὸς τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῶν δικηγόρων, διότι ἐπιδιώκει νὰ δοθῇ μεγαλυτέρα ἐξουσία εἰς τοὺς δικηγορικοὺς συλλόγους νὰ κατανοήσουν τὰ τῶν ταμείων των, καὶ ὡς τοιοῦτον εἶναι ἄξιον νὰ ψηφισθῇ. Δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Ἀντίρρησιν ἔχω μόνον ὡς πρὸς τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ὑπέβαλον οἱ συνάδελφοι κ.κ. Παπαδογιάννης καὶ Στεφανόπουλος. Βέβαια ἡ πατρότης τῆς τροπολογίας αὐτῆς δὲν ἀνήκει εἰς τοὺς ὑποβαλόντας τὴν πρότασιν. Ἡ τροπολογία αὐτὴ ὑπεδείχθη ἀπὸ τὸν συνάδελφον κ. Μαλινδρέτον καὶ μολονότι φέρει μίαν γενικότητα εἰς τὴν διατύπωσιν, ἀποβλέπει κυρίως εἰς τὴν κατάργησιν τῶν διατάξεων τοῦ καταστατικοῦ τοῦ ταμείου προνοίας Δράμας, τοῦ ὁποίου ὁ κ. Μαλινδρέτος ἀποτελεῖ μέλος, διότι ἦλθεν εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν ὁμόφωνον θέλησιν ὁλοκλήρου τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου.

§26Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἡ πατρότης τῆς διατάξεως αὐτῆς δὲν ὀφείλεται οὔτε εἰς τὸν κ. Μαλινδρέτον, οὔτε εἰς ἡμᾶς, ὀφείλεται ἁπλῶς καὶ μόνον εἰς τὸν ἀείμνηστον Λαδᾶν. Καὶ ἐθεωρήσαμεν ἐπιβεβλημμένον νὰ φέρωμεν τὴν τροπολογίαν αὐτὴν ἐνώπιον τοῦ Σώματος ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου.

§27Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι, καίτοι ἡ τροπολογία φέρει μίαν γενικότητα, ἀποβλέπει ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ ταμείου προνοίας Δράμας. Καὶ ἐξηγοῦμαι. Ἡ δικαιολογία τὴν ὁποίαν προβάλλουν οἱ ὑποβαλόντες τὴν τροπολογίαν ὅτι δῆθεν εἶναι ἀτελὴς ὁ νόμος περὶ ταμείου προνοίας δὲν εὐσταθεῖ. Διότι ὁ νομοθέτης σκοπίμως ἀφῆκεν ἐκείνην τὴν περίπτωσιν τοῦ ἐδαφίου 3 τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Α. Ν.....(δὲν ἠκούσθη) 1936. Δὲν καθώρισε τὸ ποσοστὸν τὸ ὁποῖον θὰ παρέχεται εἰς τὰ ταμεῖα προνοίας ἐκ μέρους τῶν δικηγόρων, ἀλλὰ τὸ ἀφῆκεν ἐπὶ τούτῳ νὰ τὸ καθορίσουν τὰ ταμεῖα προνοίας.

§28Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Πρὸ ὀλίγου, ἐνῷ ἠγόρευον μὲ διέκοψεν ἡ Βουλὴ καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ εἶπεν ὅτι δέχεται τὴν τροπολογίαν. Εἶναι ὀρθὸν λοιπόν, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐπανερχώμεθα ἐπὶ θεμάτων ἀποφασισθέντων ὑπὸ τῆς Βουλῆς;

§29Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Ἐγὼ ἔχω ἀντίρρησιν. Ἔχω δικαίωμα νὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου καὶ τὰς ἀντιρρήσεις μου. Σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἐὰν ἐξετάσητε ἐπισταμένως, θὰ ἴδητε ὅτι οὐδαμοῦ εἰς τὰ ταμεῖα προνοίας τῶν δικηγόρων ὑπάρχει πλέον τῶν 5%. Καὶ ἐὰν μὲν ἡ τροπολογία γίνῃ δεκτή, ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρώτην παράγραφον δὲν γεννᾶται ζήτημα. Ὑπάρχει ὅμως ἡ δευτέρα παράγραφος κατὰ τὴν ὁποίαν: «Οἱ πόροι τοῦ ταμείου προνοίας θὰ δύνανται............ (ἀναγινώσκει)....................

§30Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νομοθετοῦμεν δι’ ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι κατὰ περιοχάς.

§31Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Κύριοι, ἐρχόμεθα τότε εἰς ἀντίθεσιν μὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ψηφίζομεν. Δηλαδή, ἡ τροπολογία τὴν ὁποίαν ἔχουν ὑποβάλει οἱ συνάδελφοι ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον κατατίθεται. Διότι σήμερον δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἐφαρμόσωμεν εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα τὰς αὐτὰς περιπτώσεις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου. Διότι εἰς τὴν πόλιν τῆς Δράμας λόγῳ τοῦ περιορισμοῦ τῶν ἐργασιῶν τῶν δικηγόρων ἔχουν ἀποφασίσει οἱ δικηγόροι νὰ διανέμεται ἕνα ποσοστὸν μεταξύ των.

§32Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Κολχὸζ δηλαδή.

§33Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Δὲν εἶναι κολχόζ. Εἶναι ὁμόφωνοι ὅλοι οἱ δικηγόροι σ’ αὐτό. Ἀπεφάσισαν οἱ δικηγόροι λόγῳ τοῦ περιορισμοῦ τῶν ἐργασιῶν νὰ διαθέσουν μεταξύ των ἕνα ποσοστόν, ἐκτὸς ἐκείνου τὸ ὁποῖον χρειάζεται διὰ τὸ ταμεῖον προνοίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν σεῖς μὲ ἕνα νόμον νὰ περιορίσητε τὴν βούλησιν τῶν δικηγόρων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποβλέπουν εἰς μίαν προσωρινὴν πρόνοιαν, λόγῳ τῶν ἐξαιρετικῶν περιστάσεων τὰς ὁποίας διερχόμεθα.

§34Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τί ποσοστὸν καταβάλλουν, κ. συνάδελφε;

§35Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Μόνον 5%. Ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δίδουν τὰ εἰσπράττουν μεταξύ των.

§36Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δηλαδὴ ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι ὁ δικηγόρος παίρνει 700 πόσας πρέπει νὰ πληρώσῃ κατὰ τὴν γνώμην σας;

§37Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. 5%.

§38Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δηλαδὴ νὰ δώσῃ 35.000.

§39Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἀπεφάνθη διὰ τὸ 10%, ἐπὶ τῆς ἄλλης τροπολογίας, λόγῳ τῶν ἐξαιρετικῶν περιστάσεων, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν, εἰς διαφόρους δικηγορικοὺς συλλόγους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κοινὰ ταμεῖα μεταξύ των.

§40Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης)........ (Δὲν ἠκούσθη).

§41Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Ἐὰν ἀποδεχθῶμεν τὴν δευτέραν τροπολογίαν, κ. ὑπουργέ, τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἐφαρμόσωμεν.

§42Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, θὰ δημιουργηθοῦν κηφῆνες.

§43Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Δὲν δημιουργοῦνται κηφῆνες.

§44Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης). Διὰ νὰ τελειώνωμεν, κ. συνάδελφοι, δέχομαι νὰ ποῦμε τὸν τρόπον τῆς διαθέσεως.

§45ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἡ Βουλὴ ἀπεφάνθη, κύριοι συνάδελφοι, συνεπῶς δὲν δυνάμεθα νὰ ἐπανέλθωμεν.

§46Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Ἐὰν κάμετε δεκτὰς τὴν 2αν καὶ 3ην περίπτωσιν, ἐκτὸς τῆς πρώτης περιπτώσεως, θὰ εἶναι τελείως ἀντίθετον πρὸς τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον κατετέθη, διότι κατ’ ἀκολουθίαν θὰ ἀποκλεισθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν δικηγορικῶν συλλόγων. Αὐτὸ εἶναι τελείως ἀπαράδεκτον.

§47Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ εἶμαι καὶ ἐγὼ δικηγόρος δὲν θὰ λάβω τὸν λόγον, καὶ ὀρθὸν θὰ ἦτο βουλευταὶ μὴ δικηγόροι νὰ ἀποφασίσουν περὶ τοῦ θέματος.

§48Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἴσως τὸ ζήτημα νὰ ἀφορᾷ τὸν Νομὸν Δράμας, ἀλλὰ ἔχω τὴν γνώμην ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον συζητήσεως ἐν τῇ Βουλῇ. Πληροφοροῦμαι ἀπὸ συναδέλφους ὅτι τὸ ταμεῖον προνοίας δικηγόρων Δράμας, ἐπιχειρεῖ τὴν εἴσπραξιν τῶν ἐσόδων τῶν διαφόρων ὀργανισμῶν, ἀλλὰ αὐτὸ κατὰ τὴν γνώμην μου εἶναι ἀντισυνταγματικόν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅλα τὰ ἔσοδα τῶν δικηγόρων νὰ τίθενται εἰς κοινὰ ταμεῖα. Συνεπῶς ἀναγνωρίζω ὅτι ὀρθῶς διαμαρτύρονται ὡρισμένοι βουλευταὶ δικηγόροι ἐκ Δράμας. Ἔχω λοιπόν, τὴν γνώμην ὅτι πρέπει ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ δεχθῇ κἄποιαν τροπολογίαν καὶ νὰ ὁρισθοῦν τὰ ποσὰ αὐτὰ εἰς 15%.

§49ΦΩΝΑΙ. Ὄχι 15%, 10%.

§50Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Συνεπῶς θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὴν τροπολογίαν αὐτήν. Ἐπεθύμουν ἐπίσης νὰ τονίσω ὅτι ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, ἐπεξεργαζομένη τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα, προκειμένου περὶ τοῦ ταμείου προνοίας Ἀθηνῶν, εἶπεν ὅτι ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ μετέχῃ τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ συλλόγου, καὶ τὸ συμβούλιον προνοίας. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι τὸ ἁρμοδιότερον ὅλων εἶναι τὸ συμβούλιον προνοίας· δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθῃ βλάβη, διότι θὰ μετάσχῃ τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ συλλόγου καὶ τὸ συμβούλιον τῆς προνοίας. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ἡ τροποποίησις τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ εἶναι ὀρθὴ καὶ πρέπει νὰ γίνῃ δεκτή, διότι τὰ συμβούλια τῶν δικηγορικῶν συλλόγων δὲν κάμνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ βάζουν φορολογίας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὀρθὸν θὰ εἶναι τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ ταμείου προνοίας, ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τοῦ συμβουλίου τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου νὰ κανονίζουν τὰ ποσά. Δὲν νομίζω ὅτι οὕτω θίγεται τὸ κῦρος τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου. Ἀντιθέτως παρέχεται ἡ εὐχέρεια πρὸς λῆψιν ἀρτιωτέρας ἀποφάσεως.

§51ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν ἀρκεῖ ἡ γνωμοδότησις τοῦ συμβουλίου προνοίας;

§52Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Νομίζω ὅτι ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ τὰ συζητοῦν μαζί, οἱ σύμβουλοι τοῦ συμβουλίου καὶ τοῦ ταμείου διὰ νὰ λαμβάνουν ἀπὸ κοινοῦ ἀπόφασιν. Νομίζω ὅτι ἡ τροποποίησις πρέπει νὰ γίνῃ δεκτή.

§53Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὀρθὸν εἶναι νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν καὶ ἡ γνώμη τοῦ συμβουλίου τοῦ ταμείου προνοίας.

§54Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπουργ. Δικαιοσύνης). Ἐξεφράσθην, κύριε συνάδελφε, εἶπον καὶ τὰ δύο συμβούλια.

§55Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Ἐφ’ ὅσον, κύριε ὑπουργέ, ἐδέχθητε τὴν τροπολογίαν τῶν κ.κ. Στεφανοπούλου καὶ Παπαδόγιαννη, παρακαλῶ νὰ γίνῃ ἡ ἑξῆς προσθήκη. Ἐφ’ ὅσον ἡ τροπολογία αὐτὴ ἀφορᾷ τὰ ταμεῖα προνοίας ὡρισμένων ταμείων τῆς Ἐπικρατείας καὶ ὄχι ὅλα τὰ ταμεῖα προνοίας, καὶ ἐπειδὴ ἡ τροπολογία αὐτὴ διατυποῦται κάπως ἀσαφῶς, εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ, ὅτι ὅλα τὰ ταμεῖα τοῦ Κράτους εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ προεισπράττουν τὴν ἀμοιβήν. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ μία προσθήκη εἰς τὸ τέλος, ὅτι ἡ τροπολογία αὐτὴ ἀφορᾷ τὰ ταμεῖα, τὰ ὁποῖα προεισπράττουν τὰς ἀμοιβὰς, διότι ἄλλως θὰ γεννηθῇ σύγχυσις.

§56Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Ὁ νόμος λέγει ὅτι δύναται νὰ ὁρίζῃ.

§57Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικ.). Ὅσοι προβαίνουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἀκολουθοῦν αὐτὴν τὴν διαδικασίαν.

§58Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Διατὶ νὰ μὴ τεθῇ ἡ τροπολογία αὐτή;

§59Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Δὲν ἀφορᾷ ἐκεῖνα τὰ ταμεῖα τῶν ὁποίων θὰ ἀποφαίνεται ἡ γενικὴ συνέλευσις. Ἀφορᾷ τὰ ἄλλα.

§60Ε. ΚΟΥΣΑΗΣ. Ὄχι. Ἀφορᾷ μόνον τὰ ταμεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχουν καθιερώσει τὸ σύστημα νὰ προεισπράττουν τὰς ἀμοιβὰς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐγὼ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω αὐτὴν τὴν τροπολογίαν, διότι θὰ ὑπάρξουν δυσχέρειαι ἐκ τῆς ἑρμηνείας τοῦ νόμου.

§61Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ἀντικρούσω τὸν συνάδελφον κύριον Καραΐσκον. Ἡ τροπολογία τὴν ὁποίαν ὑπέβαλον οἱ κ.κ. Παπαδόγιαννης καὶ Στεφανόπουλος, δὲν ἀφορᾷ τὸ ταμεῖον προνοίας Δράμας, ἀλλὰ ὅλα τὰ ταμεῖα τῶν δικηγορικῶν συλλόγων τῶν ἐπαρχιῶν, διότι παρουσιάσθη τὸ ἑξῆς ὀξύμωρον σχῆμα. Διάφοροι συνάδελφοί μας, καθ’ ὅλα ἔντιμοι, ἀλλὰ μὴ σταδιοδρομήσαντες, ἠθέλησαν τὸν κόπον ἄλλων συναδέλφων των, νὰ τὸν καρποῦνται, καὶ συνέβη τὸ ἑξῆς περίεργον γεγονός. Εἰς ὡρισμένους ἐπαρχιακοὺς δικηγορικοὺς συλλόγους, διότι ἡ πλειονοψηφία ἦτο μὲ τὸ μέρους των, ἔκαμαν μίαν ἀπόφασιν καὶ εἶπον ὑποχρεωτικῶς ὅλαι αἱ ἀμοιβαὶ τῶν δικηγόρων, θὰ πᾶνε εἰς κοινὸν ταμεῖον καὶ θὰ μοιρασθοῦν ἐξ ἴσου. Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλά, καὶ αἱ ἄλλαι ἀποδοχαὶ τῶν δικηγόρων καὶ ὅσων ἦσαν εἰς διαφόρους Τραπέζας οἱ μισθοί των, ἔπρεπε νὰ δοθοῦν. Αὐτὸ δὲν ἴσχυσε καὶ πολύ, 2–3 μῆνας. Δὲν ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ἄλλωστε καὶ οἱ διάφοροι πολῖται εἶχον ἐμπιστοσύνην εἰς τὸν Αʹ ἢ Βʹ δικηγόρον καὶ ἀνέθετον τὰς ὑποθέσεις των εἰς αὐτούς. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄποψις, τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθη ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης εἶναι σωστὴ καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Καραΐσκον νὰ μὴ ὑποστηρίζῃ τὸ ἀντίθετον, διότι δὲν εἶναι δίκαιον καὶ ὀρθόν.

§62Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Καὶ οἱ παλαιοὶ δικηγόροι τὸ ἠθέλησαν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§63Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νομίζω, ὅτι κατέστησα σαφὲς εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι μὲ τὰς προσθήκας, τὰς ὁποίας ἐπρότεινον συνάδελφοι, δηλ. τοῦ καθορισμοῦ ἑνὸς ποσοστοῦ, πέραν τοῦ ὁποίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ παρακράτησις μέχρι 10% ὡς μάξιμουμ, καὶ τὴν ἄλλην περὶ τῆς ἀπὸ κοινοῦ διοικήσεως τῶν σχετικῶν ὑποθέσεων ἀπὸ τὰ 2 συμβούλια, ἀφοῦ κοινὰς ὑποθέσεις κρίνουν, καὶ τὸ ἄλλο συμβούλιον ἀποτελεῖται ἐπίσης ἀπὸ δικηγόρους, λύεται τὸ ζήτημα καὶ τὸ νομοσχέδιον εἶναι πλῆρες καὶ θεραπεύει ὅλας τὰς ἀνάγκας.

§64Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, εἴχατε εἴπει, προηγουμένως, ὅτι δέχεσθε τὴν παράγραφον τοῦ μακαρίτη Λαδᾶ, ὅτι: «Οἱ πόροι..................... .......... (ἀναγινώσκει).....................». Καὶ ἐπειδὴ εἴπατε θὰ τὴν ἐδέχεσθε, δι’ αὐτὸ δὲν ἀνέπτυξα τὴν γνώμην μου.

§65Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐπειδὴ ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ ἀφήσωμεν ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλυτέραν αὐτονομίαν εἰς τὰς διοικήσεις, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ σύλλογοι θὰ κάμουν καλὴν χρῆσιν τοῦ δικαιώματός των.

§66Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Μὰ ὑπάρχουν παραδείγματα, κύριε ὑπουργέ.

§67Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Λυποῦμαι, ἀλλὰ ὑπάρχουν μόνον ἐξαιρέσεις καὶ ὄχι παραδείγματα.

§68Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ δικηγορικὸς σύλλογος Δράμας, διὰ νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν κ. Καραΐσκο...

§69Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Τοῦ ὁποίου ὅμως μόνον σεῖς εἶσθε ἀντίθετος εἰς τὴν ὁμόφωνον γνώμην του.

§70Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. .... καθώρισεν ὅτι ἕκαστος δικηγόρος θὰ καταβάλλῃ ὑποχρεωτικῶς ὁλόκληρον τὴν ἀμοιβήν, τὴν ὁποίαν καθορίζει ὁ νόμος περὶ δικηγόρων καὶ ὑποχρεοῦνται οἱ δικασταί, συμφώνως πρὸς τὸν νόμον περὶ ταμείου προνοίας, νὰ μὴ δεχθοῦν τὸν δικηγόρον εἰς παράστασιν, ἐὰν δὲν παρουσιάσῃ διπλότυπον τῆς καταβολῆς ὁλοκλήρου τῆς ἀμοιβῆς του. Καὶ κατόπιν, κάθε ἑβδομάδα θὰ λαμβάνουν μόνον τὰ 50%. Τὰ ἄλλα 50% θὰ τὰ μοιράζωνται μεταξύ των, θὰ κάμουν δηλαδὴ κολχόζ, εἰσάγουν τὸν κομμουνισμόν. Αὐτὸν τὸν σκοπὸν ἔχει τὸ 2ον ἐδάφιον τῆς παραγράφου αὐτῆς.

§71Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. (Ἀργολιδοκορινθίας). Ἡ ἀπόφασις τοῦ συλλόγου Δράμας ἦτο ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸ δικαστήριον;

§72Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Θὰ σᾶς ἐξηγήσω τί συμβαίνει. Δὲν τὸ εἰσήγαγον μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, τόσον ἔκδηλον, ὥστε νὰ φανῇ. Ἀλλὰ ἔλεγον ὅτι εἰς τὸ ταμεῖον προνοίας καταβάλλεται αὐτό, ὡς εἰσφορὰ εἰς τὸ ταμεῖον προνοίας καὶ ὅπως γνωρίζετε ὁ νόμος.........

§73Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ὑπῆρχεν ἀπόφασις τοιαύτη;

§74Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Ὑπάρχει.

§75Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Καὶ δὲν τοὺς ἔστειλαν εἰς τὸ φρενοκομεῖον;

§76Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Μὰ ἔκαμαν διάταγμα καὶ αὐτὸ ἠθέλησε νὰ μεταβάλῃ ὁ μακαρίτης ὁ Λαδᾶς.

§77Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. (Ἀργολιδοκορινθίας). Τὸ διάταγμα αὐτὸ ἐξεδόθη βάσει μιᾶς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Καὶ ἐρωτᾶται: Τέτοιο πρᾶγμα συνέβαινε τότε; Ὄχι ἀσφαλῶς. Καὶ ἐρωτῶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει· κατὰ ποίαν ἔννοιαν, κατὰ ποίαν λογικὴν δικαιολογοῦνται οἱ δικασταὶ νὰ δεχθοῦν νὰ θεωρήσουν ὅτι εἶναι ὑποχρεωτικὰ τὰ διπλότυπα καταθέσεως ὁλοκλήρου τῆς ἀμοιβῆς εἰς τὸ ταμεῖον προνοίας; Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον.

§78Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μὲ ἐρωτήσατε, νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Δὲν γράφει ὁλόκληρον τὴν ἀμοιβήν. Γνωρίζετε ὅτι ὁ κῶδιξ δικηγόρων ὁρίζει ὅτι ὁ δικηγόρος θὰ λάβῃ ἐλάχιστον ὅριον ἀμοιβῆς 10 δρχ. μεταλλικάς, αἱ ὁποῖαι πολλαπλασιάζονται μὲ τὸν ἑκάστοτε τιμάριθμον. Ἐπῆρε λοιπὸν ὁ δικηγορικὸς σύλλογος τὸν τιμάριθμον καὶ τὴν ἀμοιβὴν καὶ ἔγραψεν ὁλόκληρον τὸ ποσόν, καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας τὸ ἐδέχθη. Αὐτὸ εἶναι κολχόζ. Ἐὰν δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ κομμουνιστικὸν σύστημα, ἔχει καλῶς.

§79Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Διαμαρτύρομαι. Διαστρέφετε τὴν ἀλήθειαν.

§80Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Ἐάν, κ. βουλευταί, θέλετε νὰ ἐξακολουθήσῃ τὸ κομμουνιστικὸν αὐτὸ σύστημα, τότε δεχθῆτε τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Καραΐσκου. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§81Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικ.). Εἶπον πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι ἐφ’ ὅσον περιορίζομεν τὸ ποσὸν τῆς παρακρατήσεως μέχρι 10%, νομίζω ὅτι πᾶς περαιτέρω περιορισμὸς εἶναι μάταιος.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ νομοσχέδιον ὡς ἐτροπολογήθη;

§83Ν. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ. Νὰ ζητηθῇ τὸ σύμφωνον τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς τροπολογίας. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, κ. Πρόεδρε. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§84ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν ὡς ἐτροπολογήθη τὸ σχέδιον νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὴν περὶ τῶν Ταμείων Προνοίας Δικηγόρων Νομοθεσίαν». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχεῖον ΜΣΤʹ τοῦ ἔτους 1948 ψηφίσματος, «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ἀπὸ 25 Μαρτίου 1924 ψηφίσματος τῆς Δʹ Συντακτικῆς Συνελεύσεως, «περὶ ἐκπτώσεως τῆς Δυναστείας καὶ ἀνακηρύξεως τῆς Δημοκρατίας». Ὁ κ. Γ. Παραβάντης ἔχει τὸν λόγον, ὡς εἰσηγητής.

§86Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο, κ. βουλευταί, εἶναι ὅλως τυπικόν. Τὸ ἐπεξειργάσθη ἡ ἁρμοδία Ἐπιτροπὴ καὶ ἐπρότεινε τὴν κύρωσίν του. Παρακαλῶ λοιπόν, νὰ γίνῃ δεκτόν, διότι εἶναι ἐντελῶς τυπικὸν καὶ ὑπηρεσιακόν, δοθέντος ὅτι δι’ αὐτοῦ τακτοποιεῖται καὶ τυπικῶς μία νομίμως ὑφισταμένη κατάστασις.

§87ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὸ σχέδιον ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχεῖον ΜΣΤʹ τοῦ ἔτους 1948 ψηφίσματος, «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ἀπὸ 25 Μαρτίου 1924 ψηφίσματος τῆς Δʹ Συντακτικῆς Συνελεύσεως, «περὶ ἐκπτώσεως τῆς Δυναστείας καὶ ἀνακηρύξεως τῆς Δημοκρατίας». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ΜΖʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948 περὶ ἐκδικάσεως τῶν κακουργημάτων ἐν τῇ περιφερείᾳ Δωδεκανήσου παρὰ τῶν Ἐφετῶν».

§89ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὸ σχέδιον ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ΜΖʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948, «περὶ ἐκδικάσεως τῶν κακουργημάτων ἐν τῇ περιφερείᾳ Δωδεκανήσου παρὰ τῶν Ἐφετῶν». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχ. ΜΗʹ τοῦ ἔτους 1948 ψηφίσματος, περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 509)1947 Α.Ν., «περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους τοῦ Πολιτεύματος, τοῦ Κοινωνικοῦ καθεστῶτος, τῆς προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν».

§91ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὸ σχέδιον ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχ. ΜΗʹ τοῦ ἔτους 1948 ψηφίσματος, περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 509)1947 Α.Ν., «περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους τοῦ Πολιτεύματος, τοῦ Κοινωνικοῦ καθεστῶτος, τῆς προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν», ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. ὁ ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος, περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχεῖον ΜΘʹ τοῦ ἔτους 1948 ψηφίσματος, «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 516)48 Α. Ν. «περὶ ἐλέγχου τῆς νομιμοφροσύνης τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ὑπηρετῶν» ἀναβάλλεται αἰτήσει τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ.

§93Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὅταν θὰ ἐπανέλθῃ πρὸς συζήτησιν τὸ σχέδιον τοῦ ψηφίσματος τούτου, νὰ συγκεντρώσῃ στοιχεῖα καὶ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ περὶ τοῦ τρόπου, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐφηρμόσθη μέχρι τοῦδε καὶ εἰς ποίαν ἔκτασιν.

§94Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσ.). Προθύμως, κ. συνάδελφε, Πάντως σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τὸ ψήφισμα ἐφαρμόζεται κανονικῶς, ἱδρυθείσης ἤδη καὶ τῆς ὁρισθείσης κατὰ νόμον Δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς, ἀπὸ ἁρμόδια πρόσωπα.

§95Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Νομίζω, ὅτι, κατὰ τὸ ψήφισμα δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη συστάσεως Ἐπιτροπῶν. Δὲν βλέπω λοιπόν τὸν λόγον, διατὶ λειτουργεῖ ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη.

§96Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσ.). Δὲν βλάπτει ἡ ὕπαρξις τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς. Τουναντίον ἀποτελεῖ μίαν ἐγγύησιν καλῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ψηφίσματος.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ΝΕʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948 «περὶ καταργήσεως τοῦ ΛΘʹ ψηφίσματος «περὶ προσωρινῆς ἀπαγορεύσεως τῆς διακοπῆς τῆς παραγωγῆς καὶ ἀναστολῆς τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας». Ὁ κ. Α. Δημητρᾶτος ἔχει τὸν λόγον.

§98Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριοι βουλευταί, φρονῶ ὅτι βάσει ὡρισμένων κανόνων θὰ πρέπει νὰ ρυθμίζωνται τὰ πάσης φύσεως ζητήματα, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν ἐφαρμογὴν μιᾶς συγκεκριμένης πολιτικῆς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ἤδη ἐνώπιόν μας ἔρχεται μία πρᾶξις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἡ ὁποία κατήργησε τὸ ἀντιαπεργιακὸν ψήφισμα. Ἐνθυμεῖσθε τὰς προσπαθείας ποὺ κατεβλήθησαν ἐκ μέρους μιᾶς ὁμάδος βουλευτῶν, διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ ἐπιβάλῃ τὸ ψήφισμα. Ἐνθυμεῖσθε τί προσπάθειαι κατεβλήθησαν, διὰ νὰ πεισθῇ ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς, νὰ μὴ δεχθῇ τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, Παρὰ ταῦτα ὅμως ἡ Βουλή, ὑπεχώρησε πρὸ τῆς πιέσεως τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐδέχθη ἐξ ὁλοκλήρου τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπροκάλεσεν, ὅπως εἶχε προβλεφθῆ ἐκ μέρους ἡμῶν, ἕνα σάλον, μεταξὺ τῶν ἐργατικῶν τάξεων, ἀλλὰ εἶχεν ἀντίκτυπον εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐζημίωσε καὶ τὴν Κυβέρνησιν, καὶ τὴν ἐθνικήν μας ὑπόθεσιν. Ἡ Κυβέρνησις, ἔπειτα ἀπὸ μίαν τοιαύτην κατάστασιν, ἐπαρουσίασεν ἕνα ἄλλο ψήφισμα καὶ κατήργησε τὸ ἀντιαπεργιακὸν ψήφισμα. Καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ φέρων πρὸς κύρωσιν ἐνώπιον τοῦ Σώματος τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, πρέπει νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ὑπῆρξε σφάλμα ἡ ὑποβολὴ τοῦ ψηφίσματος ἐκείνου καὶ ἀκριβῶς πρὸς ἐπανόρθωσιν τοῦ σφάλματος ἐκείνου, ὑπεβλήθη τὸ μετέπειτα ψήφισμα περὶ καταργήσεως αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἤδη ἐκυρώθη. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπείσθη ὅτι, διέπραξε σφάλμα μὲ τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, καὶ μὲ εὑρίσκει σύμφωνον εἰς τὴν ἐπανόρθωσιν αὐτοῦ.

§99Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Προσκυνημμένο κεφάλι δὲν κόβεται.

§100Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξε ὀλεθρία. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἐργατικῶν ζητημάτων, κ. συνάδελφοι, ἦτο ἀνύπαρκτος, ἢ μᾶλλον ἦτο πολιτικὴ θαλασσοποιήσεως τῶν πάντων. Αἱ πληροφορίαι τοῦ ἐργατικοῦ κόσμου εἶναι ὅτι, ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἕνεκα τῆς ἀπεργίας, κατήργησε τὸ ψήφισμα κατόπιν ἐξαιρετικῶν ξένων διαβημάτων, ἀλλὰ δὲν ἤλλαξε πολιτικήν.

§101Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσ.). Λέγετε μίαν ἀναλήθειαν, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐπέβαλε τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ὄχι διὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἐργαζομένους, ἀλλὰ διὰ νὰ προλάβῃ περίπτωσιν σαμποτάζ. Καὶ γνωρίζει τὸ Σῶμα, πῶς ἀκριβῶς ἐγένοντο τὰ πράγματα καὶ δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ τὰ ἐπαναλάβω καὶ πάλιν. Ἡ κατάργησις ἐγένετο εὐθὺς ὡς ἀποκατεστάθησαν τὰ πράγματα καὶ γνωρίζετε, ὅτι δὲν ἐφηρμόσθη ἐν τῇ πράξει τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο.

§102Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ συμφωνήσω μαζύ σας, ὅτι τὸ ψήφισμα ἦτο τόσον τερατῶδες, ὥστε δὲν ἐφηρμόσθη Ἑπομένως, εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ συμφωνοῦμεν. Ἀλλὰ ὅταν ἡ Κυβέρνησις μᾶς ἔφερε τὸν νόμον ὁ μακαρίτης Λαδᾶς, δὲν εὐθύνετο διὰ τὸν νόμον αὐτόν· εὑρέθη πρὸ τετελεσμένου γεγονότος καὶ ἔδωσε τὴν συγκατάθεσίν του. Ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις συνεχίζει τὴν πολιτικὴν τὴν παλαιὰν ἢ ἤλλαξε τὴν πολιτικήν της, ἢ ἁπλῶς ρίχνει στάχτη στὰ μάτια τῆς διεθνοῦς γνώμης, εἰς βάρος τῆς ἐργατικῆς τάξεως, διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ ψηφίσματος. Ἡ κατάργησις τοῦ ψηφίσματος, ἔπρεπε νὰ συνδεθῇ καὶ μὲ κάτι οὐσιαστικώτερον, διότι εἶναι γεγονὸς ἡ ἐπέμβασις τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἀφορᾷ τὴν ἐλευθέραν ἐκδήλωσιν τῶν φρονημάτων τοῦ ὑπαλληλικοῦ καὶ ἐργατικοῦ κόσμου. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Ἀντιπροέδρου της προσέδωσε μορφὴν πολιτικὴν, εἰς ἕνα ἀγῶνα, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε χαρακτῆρα πολιτικὸν καὶ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα, τὸ ὅτι ὁ ἐργατοϋπαλληλικὸς κόσμος, μὲ μίαν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν, ἀπεδοκίμασε τὴν πολιτικὴν πρᾶξιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου, εἶναι ἀρκετό. Ἡ δὲ ἀποδοκιμασία δὲν εἶχε χαρακτῆρα προσωπικόν, εἶχε χαρακτῆρα συγκεκριμένον, ἤτοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν πολιτικήν, τὴν κοινωνικὴν καὶ ἐργατικήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ δὲν εἶχε δίκαιον. Λέγω εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ ἀλλάξῃ αὐτὴν τὴν πολιτικὴν, διότι εἰς ὅλα τὰ σημεῖα της ὑπῆρξεν ἀτυχὴς, καὶ ὅτι ἔπρεπε νὰ καταργήσῃ τὸ ψήφισμα, μαζὶ δὲ μὲ τὸ ψήφισμα νὰ ἀλλάξῃ καὶ νὰ ἀναθεωρήσῃ μίαν νέαν πολιτικὴν, ἡ ὁποία θὰ ἐπέτρεπε νὰ ἀνέβῃ ἡ στάθμη τῆς ζωῆς τῶν ἐργαζομένων. Ἀλλὰ ταὐτοχρόνως, ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ ἀλλαγὴ ἢ κατάργησις ἑνὸς νόμου σημαίνει τὴν μὴ ἐφαρμογὴν αὐτοῦ. Καὶ ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω τοῦτο ὅτι ἡ ἀπεργία τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἀποτελεῖ μίαν προειδοποίησιν καὶ αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τὸν κακὸν χειρισμὸν τὸν ὁποῖον κάμνει ἡ Κυβέρνησις πρὸς ἀντιμετώπισιν αὐτοῦ τοῦ μεγάλου οἰκονομικοῦ προβλήματος. Αὐτὰ τὰ ὀλίγα ἤθελα νὰ εἴπω, διὰ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ κινήσω τὸ ἐνδιαφέρον της ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων τάξεων.

§103Γ. ΜΕΛΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσ.). Κύριε Πρόεδρε, μίαν μόνον λέξιν ἔχω νὰ εἴπω. Δὲν εἶναι σήμερον ἡμέρα ἐλέγχου, ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ὑποχρέωσιν, οὔτε καὶ ἀνάγκην νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. συνάδελφον, ἀλλ’ ἐπειδή, ἐγεννήθη ζήτημα, γενικώτερον τῆς Κυβερνήσεως, ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν ὑποχρεώσεων πρὸς τὸν ἐργαζόμενον κόσμον ἐξ ἀφορμῆς αὐτοῦ θὰ εἴπω κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, ἡ ὁποία νομίζω, ὅτι, εἶναι πράγματι ἀντίληψις καὶ τῶν πλέον ὑπευθύνων ἐμοῦ, ὅτι εἰς τὰ ζητήματα αὐτὰ ἡ κατάργησις τοῦ ψηφίσματος ἀποτελεῖ πρᾶξιν συνειδητήν. Νομίζω, ὅτι αὐταὶ αἱ δύο λέξεις, ἐκφράζουν ἀρκετὰ περιεκτικῶς τὴν ἔννοιαν τῶν προθέσεων καὶ τῶν ἀντιλήψεων τῆς Κυβερνήσεως.

§104ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὸ σχέδιον ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ΝΕʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948, «περὶ καταργήσεως τοῦ ΛΘʹ ψηφίσματος, «περὶ προσωρινῆς ἀπαγορεύσεως τῆς διακοπῆς τῆς παραγωγῆς καὶ ἀναστολῆς τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχεῖον ΝΣΤʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948, «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 1.5.48 Διατάγματος, «περὶ κηρύξεως εἰς κατάστασιν πολιορκίας τῆς περιοχῆς τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης».

§106ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὸ σχέδιον ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπὸ στοιχεῖον ΝΣΤʹ ψηφίσματος τοῦ ἔτους 1948, «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 1.5.48 Δ)τος, «περὶ κηρύξεως εἰς κατάστασιν πολιορκίας τῆς περιοχῆς τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης». Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 8 τῆς ἡμερησίας διατάξεως σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 899)48, «περὶ ἀπονομῆς ἰσοβίας συντάξεως εἰς τὴν χήραν καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ ἀειμνήστου ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης Χρ. Λαδᾶ», ἀναβάλλεται προτάσει τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγγραφῆς εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης διὰ τὸ ἔτος 1948–1949 τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 3 τοῦ Ν. Δ. 775) 1941 θεωρηθέντων ὡς ἐπιτυχόντων φοιτητῶν». Ὁ κ. Κ. Τσάτσος ἔχει τὸν λόγον.

§108Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ προκείμενον νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀθρόαν ἐγγραφὴν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔλαβον τὸν βαθμόν, ὁ ὁποῖος κατὰ τοὺς βασικοὺς νόμους ἀπαιτεῖται διὰ τὴν εἴσοδον εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Εἰς τὰς ὁμαλὰς περιόδους, ὅταν τὰ πράγματα ἐλειτούργουν κανονικῶς, ὁ φοιτητὴς ἔπρεπε εἰς τὰ 4 μαθήματα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐξετάζεται διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, νὰ πάρῃ τουλάχιστον τὸν βαθμὸν 5. Καὶ οὕτω ἔπρεπε νὰ πάρῃ 4 πέντε κατ’ ἐλάχιστον ὅριον διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, ἐφ’ ὅσον ἐξητάζετο εἰς 4 μαθήματα. Τὸ 1945 ἐγένετο ἡ πρώτη κάμψις, διετηρήθη μὲν τὸ 5 εἰς τὰ δύο βασικὰ μαθήματα, ἀλλ’ ἐπετράπη εἰς τὰ ἄλλα δύο νὰ λάβουν ἀθρόως τὸν ἀριθμὸν 10 ὁπότε θὰ ἠμποροῦσε ὁ φοιτητὴς νὰ ἔχῃ ὀλιγώτερον εἰς τὸ ἕνα μάθημα ἢ εἰς τὸ ἄλλο. Τὸ 1946 ἐπροχώρησεν ἡ ἐπιείκεια ἔτι περαιτέρω, καὶ ὡρίσθη, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ πάρῃ ἀθροιστικῶς 10 εἰς τὰ δύο βασικὰ μαθήματα καὶ 10 εἰς τὰ ἄλλα μαθήματα. Καὶ ἤδη εἰσερχόμεθα εἰς τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐνδιαφέρει νὰ πάρῃ 20 εἰς τὸ σύνολον, ἀλλὰ νὰ πάρῃ τὸ 18. Ὁ Ν. 775 εἶχε διὰ πρώτην φορὰν ὁρίσει, ὅτι ὅταν ὁ φοιτητὴς λάβῃ ἡμίσειαν μονάδα ὀλιγωτέραν δύναται νὰ θεωρηθῇ ἐπιτυχών, ἐχάριζε δηλαδή, ἡμίσειαν μονάδα, ἀντὶ τοῦ 20 ἐδέχετο τὸ 19½. Παρὰ ταῦτα ἡ ἑρμηνεία αὐτὴ ἡ ὀρθὴ τοῦ νόμου δὲν ἴσχυσε καὶ ἐκράτησεν ἡ ἀντίληψις, ὅτι ἠδύνατο ὁ φοιτητὴς νὰ λάβῃ εἰς ἕκαστον μάθημα ἡμισείαν μονάδα ὀλιγωτέραν. Οἱ φοιτηταί, οἱ ὁποῖοι ἀπερρίφθησαν κατὰ τὰ ἔτη 46–47 καὶ 47–48 προσέφυγον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, βάσει τοῦ νόμου 775, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχεν ἐφαρμοσθῆ κατὰ τὰ δύο προηγούμενα ἔτη. Εὑρέθη οὕτω ὁ ὑπουργὸς τῆς Παιδείας πρὸ μιᾶς δυσχερείας. Ὤφειλε νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του, τὸν νόμον αὐτόν, ὡς καὶ τὴν ἑρμηνείαν ποὺ ἔδωσε τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Τὸ Πανεπιστήμιον συμμορφούμενον πρὸς τὴν ἀπόφασίν του, ἐνέγραψεν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰσήρχοντο εἰς τὸ πλαίσιον τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ, διότι, καθὼς γνωρίζετε, ὑπάρχει καὶ μία ἀρχὴ παλαιὰ ἀπὸ τὴν ὁποίαν διέπεται τὸ Πανεπιστήμιον, ἡ ἀρχὴ τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ. Ὁρίζεται ἑκάστοτε κλειστὸς ἀριθμὸς ἄλλοτε διὰ Β. Δ. καὶ ἐπ’ ἐσχάτων δι’ ὑπουργικῆς ἀποφάσεως. Οἱ κ. κ. ὑπουργοὶ καὶ ὁ τέως καὶ ὁ νῦν, καὶ ὀφείλω νὰ τὸ ἐξάρω τοῦτο πρὸς τιμήν των, οὐδέποτε ἠθέλησαν νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς προσέφερον πραγματικὴν ὑπηρεσίαν πρὸς τὸ Πανεπιστήμιον. Πρέπει δὲ νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι μεταξὺ τοῦ νὰ καταργήσωμεν αὐτὸ τὸ σύστημα ἢ τοῦ νὰ δημιουργήσωμεν ἕναν ἐξαιρετικὸν νόμον, ἐγὼ προτιμῶ αὐτὴν τὴν λύσιν τοῦ ἐξαιρετικοῦ νόμου. Εἰσάγεται ἑπομένως, νόμος ἐξαιρετικός, ὁ ὁποῖος ἔχει σκοπόν, κατ’ ἐξαίρεσιν μόνον νὰ παραβιάσῃ τὴν ἀρχὴν τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἐγγραφήν, ὡς ὑπεραρίθμων, ὅλων ἐκείνων τῶν φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ προσόντα τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὸν νόμον 755, ὡς καλῶς ἢ κακῶς, ἡρμηνεύθη ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, καὶ ὡς καλῶς ἢ κακῶς, ἡμεῖς ἑρμηνεύομεν τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας.

§109Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Πῶς ἡρμηνεύθη ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας;

§110Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, κατὰ τὰς πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἔχω, ἔδωσε τὴν ἑρμηνείαν, ὅτι πρέπει νὰ ὑπολείπωνται τῆς γενικῆς βάσεως κατὰ ἡμίσειαν μονάδα, δηλαδὴ νὰ ἔχουν σύνολον 19½. Παρὰ ταῦτα ἡ ἑρμηνεία ἡ δοθεῖσα εἰς τὴν ἀπόφασιν καὶ δὴ ὑπὸ τὸ Πανεπιστήμιον, εἶναι ὅτι ὁ φοιτητὴς θὰ λάβῃ ἡμίσειαν μονάδα εἰς κάθε μάθημα, ἑπομένως 18 ἐν συνόλῳ. Τὸ ἀποτέλεσμα, ἐὰν γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον, ὡς τὸ εἰσήγαγεν ὁ κ. ὑπουργὸς, εἶναι ὅτι μόνον εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν θέλουν εἰσαχθῆ 554 νέοι φοιτηταὶ —δὲν κατώρθωσα νὰ ἔχω τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης — ἐὰν δὲ γίνῃ δεκτὴ μὲ τὸ νομοσχέδιον τοῦ κ. ὑπουργοῦ καὶ ἡ σειρὰ τῶν τροπολογιῶν, τὰς ὁποίας εἰσηγοῦνται οἱ κ. συνάδελφοι, θὰ φθάσωμεν αἰσίως εἰς τὰ 2 Πανεπιστήμια νὰ εἰσέλθουν 1.500 περίπου φοιτηταί.

§111Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Πῶς τὸ κρίνετε αὐτό;

§112Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Διότι εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, μόνον, μὲ τὸ νομοσχέδιον εἰσάγονται 554.

§113Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης δὲν συνεπληρώθη ὁ ἀριθμὸς, ὁ ὁποῖος καθωρίσθη.

§114Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἐγὼ θὰ σᾶς εἴπω πόσοι εἰσέρχονται μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό.

§115Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Βάσει ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου δὲν καθορίζεται ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν; Δὲν ὑποβάλλεται ἐρώτημα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας καὶ ἀποφασίζει ἡ Σύγκλητος;

§116Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Προτείνει ἡ σχολὴ καὶ τὸ Ὑπουργεῖον διὰ διατάγματος καθορίζει τὸν ἀριθμὸν.

§117Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Οἱ ἀριθμοὶ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν εἶναι αὐθεντικοί. Διὰ τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Θεσσαλονίκης δὲν ἔχω παρὰ μόνον ἕνα ἀριθμόν. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ εἰσαγάγωμεν 554 ἀποτυχόντας φοιτητάς, θὰ ἐλέγαμεν ὅτι, εἶναι ἕνας ἀριθμὸς ἐπὶ τέλους ὡρισμένος. Ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται νὰ σταματήσωμεν ἐδῶ. Ἐὰν ἐπιτρέψωμεν νὰ ἐγγραφοῦν μὲ τὸν βαθμὸν 18 οἱ τῶν ἐτῶν 1946–47 καὶ 1947–48, ἔχομεν δικαίωμα νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν αὐτὴν ἐπιείκειαν εἰς τοὺς τῶν ἐτῶν 1948–49; Καὶ μὲ ποῖον δικαίωμα θὰ ἀρνηθῶμεν τοῦτο εἰς τοὺς τῶν ἐτῶν 1944–45 καὶ 1945–46, οἱ ὁποῖοι ἐπέρασαν ὅλας τὰς περιπετείας τῆς κατοχῆς. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐταλαιπωρήθησαν ἔκτοτε θὰ μείνουν ἔξω καὶ θὰ εἰσέλθουν οἱ τῶν ἐτῶν 1946 –1947 καὶ 1947–1948 καὶ τέλος μὲ ποῖον δικαίωμα θὰ ἀρνηθῶμεν εἰς τοὺς φοιτητὰς, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον γενικὴν βάσιν ὑπὲρ τὸ 20 ἀλλ’ ὑστεροῦν καὶ τὸ ¼ μονάδος εἰς ἓν κύριον μάθημα. Ἐὰν ἀνοίξωμεν τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου, δὲν θὰ μείνῃ ὁ μισὸς ἄνεμος μέσα καὶ θὰ βγῇ ὁ ἄλλος μισὸς ἔξω. Θὰ βγῇ ὅλος ὁ ἄνεμος ἔξω. Ἐὰν δεχθῶμεν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἰς τὴν βάσιν, εἴμεθα ἠναγκασμένοι διὰ νὰ εἴμεθα δίκαιοι, νὰ ἐπιτρέψωμεν τὴν εἰσαγωγὴν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων μὲ ἀποτέλεσμα διὰ τὰς σχολὰς τῆς ἰατρικῆς, ὀδοντοϊατρικῆς καὶ τῶν φυσικομαθηματικῶν, νὰ καταστήσωμεν ἀδύνατον καὶ τὴν ἐλαχίστην ἐκείνην διδασκαλίαν, ἡ ὁποία συντελεῖται μὲ τὰ ἐλάχιστα ὑφιστάμενα μέσα. Εἶναι τεχνικῶς ἀδύνατον ἀπολύτως, νὰ γίνῃ σήμερον διδασκαλία μὲ 35 θέσεις ἐργαστηρίων εἰς τὴν χημείαν, εἰς 300 ἢ 500 φοιτητάς. Θέλομεν νὰ εἰσαγάγωμεν μόνον μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἕναν ἀριθμόν, ὁ ὁποῖος μόνον διὰ τὴν μαθηματικὴν σχολὴν ἀνέρχεται εἰς 81 διὰ τὸ 1947–1948 καὶ εἰς 67 διὰ τὸ 1946–1947. Ἀναλογίζεσθε ποίαν εὐθύνην ἀναλαμβάνομεν διὰ νὰ δημιουργήσωμεν σπουδαστὰς, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ μορφωθοῦν ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας. Τὸ πρόβλημα εἶναι βεβαίως τὸ τὶ θὰ γίνουν αὐτοί. Πρέπει ὅμως, νὰ λάβωμεν πρὸ παντὸς ἕνα πρᾶγμα ὑπ’ ὄψει μας, πρέπει νὰ περισώσωμεν τὸ ἵδρυμα τοῦ Πανεπιστημίου ἀπὸ τὸν πληθωρισμὸν, ὁ ὁποῖος κατεβάζει τὸ ἐπίπεδον τῆς διδασκαλίας καὶ τὸ ἐπίπεδον τῶν ἐπιστημόνων καὶ δημιουργεῖ τὸ πνευματικὸν προλεταριᾶτον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν μεγαλυτέραν δεξαμενὴν τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἐὰν εἴμαστε πράγματι ἀντικομμουνισταί, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα μόνον μὲ τὰ λόγια, ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ἀλλὰ πρέπει νὰ κάμωμεν πολιτικὴν ἀντικομμουνιστικήν, καὶ ἓν στοιχεῖον θεμελιῶδες τῆς ἀντικομμουνιστικῆς πολιτικῆς εἶναι νὰ κυτάξωμεν νὰ μὴ δημιουργήσωμεν ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους αὔριον τὸ ρεῦμα θὰ παρασύρῃ πρὸς τὰ ἀριστερά. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ζητῶ τὴν ἀπόρριψιν τοῦ νομοσχεδίου.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Κανελλόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§119Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, κατ’ ἀρχὴν εἰς τὰς γενικὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ἐξέθεσεν ὁ κ. Τσάτσος συμφωνῶ, ἀλλὰ δὲν ἠμπορῶ νὰ παρασυρθῶ καὶ εἰς ὅλα ὅσα εἶπεν, διότι ὁ κ. Τσάτσος προσφάτως ἐγκατέλειψε τὸ Πανεπιστήμιον, ἐνῷ ἐγὼ ἔπαυσα ἀπὸ 13 ἐτῶν νὰ εἶμαι καθηγητὴς καὶ συνεπῶς ἔχω ἀποβάλει τὴν... (δὲν ἠκούσθη)... ἐκείνην, ἡ ὁποία εἶναι κάπως ἔμμονος εἰς τοὺς καθηγητάς. (Χειροκροτήματα). Κατ’ ἀρχὴν ὅμως ἔχει δίκαιον. Παρέλειψεν ὅμως ἕνα οὐσιῶδες πρᾶγμα ἢ μᾶλλον δύο οὐσιώδη πράγματα. Τὸ πρῶτον, τὴν διαφοράν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης καὶ τὸ δεύτερον, ὅτι εἰς τὴν βάσιν του, τὸ σύστημα τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ εἶναι ἀνακόλουθον καὶ ἴσως μάλιστα ἀνήθικον. Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας αὐτῆς, διὰ νὰ τονίσω τὸ ἀνήθικον τοῦ συστήματος τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ. Βεβαίως ἡ πολιτεία, εἶναι ὑποχρεωμένη εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις νὰ ἀδικῇ τοὺς πολίτας, διότι ὅταν ὑπάρχουν δύο θέσεις εἰς ἕνα Ὑπουργεῖον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ὁ διαγωνισμός, παρὰ μόνον διὰ τὰς δύο αὐτὰς θέσεις. Εἰς τὴν κοινωνίαν ὅμως, εἰς τὸ σύνολον τῆς κοινωνίας, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα ἡ πολιτεία νὰ προβαίνῃ εἰς τοιούτου εἴδους φραγμούς. Ἀποτελεῖ τοῦτο μίαν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν δὲν θέλω αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀπασχολῶν τὴν Βουλὴν ἐπὶ μακρόν, νὰ ἀναλύσω, ἀλλὰ τὴν θέτω, διότι εἰς πολλὰς περιπτώσεις θὰ εὕρωμεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν προβλήματα, συνδεόμενα μὲ τὴν ἀρχὴν αὐτὴν καὶ πιστεύω, ὅτι εἰς πολλὰς περιστάσεις θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ ἀρχὴ τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ, εἶναι κατὰ βάσιν ἀνήθικος καὶ ἀθέμιτος.

§120Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Νὰ τὴν καταργήσωμεν ὡς σύνολον, τότε.

§121Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ πολιτεία προκειμένου περὶ τοῦ Πανεπιστημίου ἔχει καθῆκον νὰ ἐπιβάλῃ ἀσκοῦσα τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν ἐποπτείαν, αὐστηρὰς ἐξετάσεις εἰς τοὺς ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ γυμνάσια καὶ ἔχει ἐπίσης καθῆκον νὰ ἐπιβάλῃ αὐστηρὰς ἐξετάσεις εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, ἀλλὰ δὲν εἶναι νοητὸν νὰ ὑπάρχῃ Ἕλλην πολίτης ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ γίνῃ ἐπιστήμων, διότι ἔκλεισεν ὁ ἀριθμός. Ποῖος ὥρισε τὸν ἀριθμόν; Ὁ ὀργανισμὸς ἑνὸς Ὑπουργείου ἀποτελεῖ, κατ’ οἰκονομίαν μίαν ἀνάγκην. Ὅταν αὐτὸς ὁρίζει δύο θέσεις, εἶναι κλειστὴ περαιτέρω ἡ θύρα διὰ τὴν εἴσοδον τρίτου, ἀλλὰ ἡ κοινωνία ἔχει κλειστὴν τὴν θύραν διὰ τὴν εἴσοδον τοῦ ἀξίου καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ μετρηθῇ ὁ ἄξιος βάσει τοῦ περιέργου ἐκείνου σταγονομέτρου ποὺ χρησιμοποιοῦν, ὄχι πάντοτε, οἱ ἐλάχιστοι εὐφυεῖς καθηγηταί; Διότι δὲν εἶναι πάντοτε ἐλάχιστα εὐφυεῖς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν τὸ σταγονόμετρον αὐτό. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι κατ’ ἀρχὴν τὸ θέμα πρέπει νὰ ἐξετασθῇ. Εἶμαι βέβαιος ὅτι καὶ ὁ ἴδιος ὁ κ. Τσάτσος θὰ συμφωνήσῃ εἰς τὴν ἀρχὴν αὐτὴν, ὅπως καὶ ἐγὼ συνεφώνησα εἰς τὴν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος ἔθεσε, τῆς αὐστηρότητος, τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος τῆς νεολαίας κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ μὴ ἐνισχύουν οἱ νέοι μας τὴν στρατιὰν τῶν ἀσυδότων νέων, οἱ ὁποῖοι βαίνουν πρὸς τὸν κομμουνισμόν. Δέν εἶναι τὸ ἀποτελεσματικώτερον μέσον, καὶ ὁδός, ἡ ὁδὸς τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ.

§122Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ὡς πρὸς τὰς θεωρητικὰς ἐπιστήμας θὰ ἠμποροῦσα νὰ συμφωνήσω μαζί σας, ἀλλὰ προκειμένου περὶ ἐργαστηρίων δὲν νομίζετε ὅτι, ἐκ τῶν πραγμάτων ὑπάρχει ὁ κλειστὸς ἀριθμός, λόγῳ τῆς ἀδυναμίας τοῦ Πανεπιστημίου νὰ τοὺς μορφώσῃ ἐπαρκῶς τοὺς φοιτητὰς τῆς κατηγορίας αὐτῆς;

§123Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὡμίλησα περὶ τῆς γενικῆς ἀρχῆς. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ἐξαιρετικαί, ὅπως εἶναι ὁ ὀργανισμὸς ἑνὸς Ὑπουργείου ἢ ὅπως εἶναι ὁ ὀργανισμὸς ἑνὸς νοσοκομείου, χρησιμοποιουμένου ὡς ἐκπαιδευτηρίου, διότι τὸ νοσοκομεῖον τοῦ Πανεπιστημίου εἶναι ἐκπαιδευτήριον. Βεβαίως, αὐτὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν. Ἀλλά, ἐθεώρησα καθῆκον, ἐξ ἀφορμῆς τῆς γενομένης συζητήσεως νὰ θεσπίσω αὐτὴν τὴν ἀρχήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀκραδάντως πιστεύω. Αἱ θύραι τῆς κοινωνίας, κατ’ ἀρχὴν καὶ κατὰ κανόνα, ἐξαιρέσει τῶν περιπτώσεων ἐκείνων, εἰς τὰς ὁποίας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως, πρέπει νὰ εἶναι ἀνοικταί, εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν, κατ’ ἀρχὴν τὰ μέσα τὰ ἠθικὰ καὶ διοικητικὰ διὰ νὰ χρησιμοποιήσουν τὰς ἀνοικτὰς θύρας. Εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, πᾶς ὅστις κριθῇ ἄξιος, πᾶς ὅστις δὲν εἶναι ἀγράμματος, πᾶς ὅστις ἔχει καλῶς διέλθει ἀπὸ τὰ στάδια τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ εἰσέλθῃ. Τὸ δεύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελον νὰ θίξω, εἶναι τὸ θέμα τῆς διακρίσεως τῶν δύο Πανεπιστημίων, Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης. Πράγματι εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν ἔχουν ἀνοίξει οἱ πόρτες... (δὲν ἠκούσθη)... εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, αὐτὸ δὲ σημαίνει, ὅτι ἐξακολουθοῦμεν κακῶς νὰ εὐνοοῦμεν τὴν εἴσοδον παλαιοελλαδιτῶν εἰς τὸν κύκλον τῶν ἐπιστημόνων καὶ νὰ περιορίζωμεν τὴν δυνατότητα τῆς ἀνόδου τῆς κοινωνικῆς, ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὰς βορείους ἐπαρχίας τῆς Ἑλλάδος. Εἰς μίαν διακοπήν, τὴν ὁποίαν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας προεκάλεσεν, εἶπεν, ἤθελε νὰ εἴπῃ, ὅτι εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης δὲν συνεπληρώθη ὁ ἀριθμὸς ὁ προβλεφθείς.

§124Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Δὲν εἶναι ἀκριβὲς αὐτό. Ποῖος σᾶς ἔδωσε τὴν πληροφορίαν αὐτήν; Τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης συνεπλήρωσε τὸν ἀριθμόν. Ἐὰν ἐννοεῖτε τὸ χημικὸν τμῆμα, τότε λυποῦμαι, πολύ, διότι δὲν δύναται οὔτε κἂν νὰ ἐκπαιδεύσῃ τὸ χημικὸν τμῆμα. Ὁ κ. Βαμβέτσος ἔκαμε μίαν ὀρθὴν παρατήρησιν. Ἐὰν θέλετε νὰ ἐκπαιδεύσετε τοὺς Ἕλληνας εἰς χημικούς, εἰς ἰατρούς, καὶ εἰς φαρμακοποιούς, προφορικῶς καὶ διὰ τῆς παλαιᾶς μεθόδου τῆς Σωκρατικῆς διδασκαλίας εἶμαι πρόθυμος νὰ ἀνοιγοῦν αἱ θύραι τοῦ Πανεπιστημίου.

§125Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, ὡρίσθησαν οἱ εἰσακτέοι, διὰ τὴν χημικὴν σχολήν, εἰς 15. Δὲν εἰσήχθησαν δὲ καὶ 7 πλήρως ἐπιτυχόντες, διότι δῆθεν δὲν τὸ ἐπέτρεπεν ὁ ἀριθμός. Σημειωτέον ὅτι εἰς κάθε σχολὴν εἶναι ζήτημα ἐὰν εἰσέρχωνται 5.

§126Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Πάντως ἐπειδή, καὶ πάλιν θίγεται τὸ ζήτημα τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ, ἐπανέρχομαι εἰς τὸ προηγούμενον θέμα, διότι εἶναι οὐσιῶδες, Τὸ γεγονὸς ὅτι, τὸ Κράτος θεσπίζει κλειστὸν ἀριθμόν, εἶναι ὡς νὰ λέγῃ ὅτι δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνην, οὔτε εἰς τὴν Μέσην ἐκπαίδευσιν, οὔτε εἰς τοὺς καθηγητὰς τοῦ Πανεπιστημίου, οἱ ὁποῖοι ἀναλαμβάνουν νὰ ἐξετάσουν τοὺς φιλοδοξοῦντας νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Ἐὰν εἶχεν ἐμπιστοσύνην τότε θὰ ἄφηνεν ὅλους νὰ μποῦν, διότι δὲν θὰ ἦσαν τόσοι. Πράγματι ἐξέρχονται πολλοὶ ἀγράμματοι ἀπὸ τὰ γυμνάσια τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι λόγος διὰ νὰ θεσπίσωμεν ἡμεῖς ἕναν ἀνήθικον κανόνα, ἕναν ἀνήθικον θεσμόν, τὸν θεσμὸν τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ, ἐκεῖ ποὺ δὲν μᾶς ἀναγκάζουν αἱ περιστάσεις. Συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Βαμβέτσον. Ἐκεῖ ὅπου μᾶς ἀναγκάζουν αἱ περιστάσεις δὲν ἔχω ἀντίρρησιν, ἐκεῖ ὅμως ποὺ μᾶς ἀναγκάζουν αἱ περιστάσεις, ἐκεῖ ἀνάγκα καὶ ἡ συνείδησις πείθεται. Ἡ συνείδησις πείθεται μὲ τὴν ἀνάγκην αὐτήν, ἀλλὰ μόνον ἐφ’ ὅσον παρουσιάζεται ὑπὸ μορφὴν ἀμείλικτον ἡ ἀνάγκη αὐτή. Διαφορετικὰ νομίζω, ὅτι ὁ κλειστὸς ἀριθμὸς, εἶναι ἀπαράδεκτος καὶ ἀνήθικος. Τὸ Κράτος ἂς φροντίσῃ νὰ παρακολουθῇ τὰς ἐξετάσεις τῶν Γυμνασίων κατὰ τρόπον πραγματικὸν καὶ νὰ μὴ ἀφήνῃ νὰ ἐξέρχωνται ἀπὸ τὰ γυμνάσια τόσοι ἀγράμματοι, οἱ ὁποῖοι οὕτως ἢ ἄλλως μεταβάλλονται εἰς πνευματικὸν προλεταριᾶτον, εἴτε μποῦν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον εἴτε ὄχι, ἐνῷ δὲν θὰ ἐγίνοντο πνευματικοὶ προλετάριοι, ἐὰν ἐσταματοῦσαν εἰς τὴν δευτέραν γυμνασίου, εἰς τὴν πρώτην γυμνασίου, εἰς τὴν εἰσαγωγήν των εἰς τὸ γυμνάσιον, ἢ ἔστω καὶ εἰς τὴν δευτέραν γυμνασίου ἀκόμη, ὁπότε θὰ εἶχον τὴν δυνατότητα νὰ ἀναπτύξουν μέχρι τοῦ 19ου ἔτους τῆς ἡλικίας των, νὰ ἀναπτύξουν θεωρητικὰς διαθέσεις, θὰ εἶχον τὸν πιθανότητα νὰ στραφοῦν πρὸς τὴν γεωργίαν κτλ. Ἀλλὰ ἀφοῦ τοὺς ἀφήνομεν νὰ φθάσουν εἰς τὴν τελευταίαν τάξιν τοῦ γυμνασίου εἰς ἡλικίαν 19 ἐτῶν δὲν τοὺς ἐπιτρέπομεν ἐξ ὑπαιτιότητος ἡμῶν διότι δὲν ἔχομεν τὸν πραγματικὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ δὲν ἔχομεν πραγματικὴν παρακολούθησιν τῶν καθηγητῶν, διατὶ δὲν τοὺς ἐπιτρέπομεν νὰ μποῦν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον; Ἔ, κύριοι, αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἀποτελεῖ βασικήν, ὁμολογῶ, χρεωκοπίαν τοῦ Ὑπουργείου τῆς Παιδείας καὶ γενικῶς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. (Χειροκροτήματα). Ἑπομένως πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, διότι βεβαίως αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον δὲν στρέφονται, οὔτε κατ’ αὐτοῦ, οὔτε κατὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, εἶναι παλαιὰ ἁμαρτήματα, διότι τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικὸν δὲν ἐπρόσεξεν ἐπαρκῶς τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ ἀφῆκεν ἀσύδοτον τὴν παιδείαν, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν σημερινὸν ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ὅπως προσέξουν ἰδιαιτέρως τὸ θέμα αὐτό. Θὰ πρέπει νὰ ἀποκαταστήσουν πραγματικὴν αὐστηρότητα, ἡ ὁποία νὰ βασίζεται ἐπὶ παιδαγωγικῶν κριτηρίων καὶ ὄχι ἐπὶ ἀστείων καὶ ἀνηθίκων τεχνητῶν κριτηρίων, ὅπως εἶναι τὸ κριτήριον τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ. Ὑπάρχουν παιδαγωγικὰ κριτήρια αὐστηρά, βάσει τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐπιλογὴ τῶν ἀξίων διὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ γυμνάσια καὶ τῶν ἀξίων διὰ νὰ μποῦν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Αὐτὴ εἶναι ἡ γενικὴ ἀρχή, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπανέρχομαι, διότι ἦτο ἀνάγκη νὰ προβῶ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν ἀναλυτικώτερον τῆς ἀρχῆς αὐτῆς. Καὶ νομίζω καὶ πάλιν ὅτι θὰ πρέπει, ὅσον ἀφορᾷ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, νὰ εἶσθε πολὺ ἐπιεικέστεροι διότι εἶναι ἀνάγκην νὰ μποῦν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης ὡρισμένοι φοιτηταί, οἱ ὁποῖοι εἶναι καλοί. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν καὶ προσωπικῶς νὰ ἐπικοινωνήσω, κατὰ τὴν πρόσφατον ἐπίσκεψίν μου εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, μὲ ἄριστα παιδιὰ εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπει τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος νὰ γίνουν Ἕλληνες ἐπιστήμονες, παιδιὰ τὰ ὁποῖα καὶ εἰς μορφήν, καὶ εἰς ψυχήν, καὶ εἰς πνεῦμα, εἶναι ἔκτακτα, ἐνῷ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν ἔχομεν δεκάδας καὶ ἑκατοντάδας φοιτητῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὑπάρχουν καὶ πάμπολλοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔπρεπεν, ὄχι μόνον τὸ Πανεπιστήμιον νὰ ἀτενίσουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἀπὸ τὸ γυμνάσιον νὰ ἐξέλθουν. Ἔχω συγκεκριμένως ὑπ’ ὄψιν ὡρισμένους φοιτητάς, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ὑποστοῦν μίαν ψυχικὴν κρίσιν, φοβούμενοι ἀποκλεισμὸν τῆς εἰσόδου των εἰς τὴν σχολὴν τὴν χημικήν. Πρόκειται περὶ 11 παιδιῶν τὰ ὁποῖα εἶναι ὥριμα, σχεδόν, ὅπως εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ διαπιστώσω, ἄξια ἀπὸ ἀπόψεως ἤθους καὶ πνεύματος. Διατὶ νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἐξαίρεσις εἰς βάρος τῶν παιδιῶν αὐτῶν τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν ἐπετρέψαμεν ἐλευθέρως τὴν εἴσοδον; Ἐὰν τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος νομίζῃ, πράγματι, ὅτι δὲν ὑπάρχει δυνατότης διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης νὰ ἐκπαιδεύῃ, ἁπλούστατα θὰ ἔπρεπε νὰ περιορίσῃ τὴν εἴσοδον εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ τὴν εἴσοδον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν πάρει κἂν τὴν βάσιν, νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ἐπιτυχόντας τὴν βάσιν ἐν Θεσσαλονίκῃ, νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τὴν σχολὴν τῆς χημείας καὶ νὰ τοὺς δώσῃ καὶ τὰ μέσα διὰ νὰ ζήσουν εἰς Ἀθήνας, διότι βεβαίως διὰ τοὺς Μακεδόνας, διὰ τοὺς κατοικοῦντας εἰς Βόρειον Ἑλλάδα εἶναι δύσκολον νὰ ἔλθουν καὶ νὰ ζήσουν εἰς Ἀθήνας. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας καὶ τὴν Βουλὴν νὰ συμφωνήσουν μαζί μου, νὰ διαγράψουν ἀπὸ τὸ ἄρθρον 1ον τὴν δευτέραν παράγραφον τοῦ μόνου ἄρθρου — καὶ κατὰ τὴν διατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου ποὺ ἔκαμεν ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ὅπως τὸ κατήρτισεν ἡ Ἐπιτροπὴ πρόκειται ἐπίσης περὶ τῆς 2ας παραγράφου τοῦ μόνου ἄρθρου— νὰ διαγραφῇ ἡ φράσις «πλὴν τῆς Φυσικομαθηματικῆς Σχολῆς..... (ἀναγινώσκει).........».

§127ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἀφορᾷ τοὺς φοιτητὰς τῆς χημείας οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς πλεονεκτικὴν θέσιν, οἱ ὁποῖοι εἶναι οὐσιαστικῶς ἐπιτυχόντες καὶ δὲν θὰ εἰσέλθουν διότι εἶναι περιωρισμένος ὁ ἀριθμός.

§128Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὴν διαγραφὴν αὐτῆς τῆς φράσεως.

§129Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Τότε τὰ μέτρα ἐπιεικείας τοῦ νομοσχεδίου ὑποστηρίζετε διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης;

§130Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κατ’ ἀρχὴν διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης.

§131Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§132Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ κάμω μίαν διευκρίνησιν καὶ εὐχαριστῶ τὸν κ. Τσάτσον, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν αὐτήν. Ἐὰν λόγοι τεχνικοὶ ἀποκλείουν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἀρχῆς, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξα προηγουμένως, δηλαδὴ τῆς ἀρχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὁ κλειστὸς ἀριθμὸς δὲν πρέπει νὰ ἰσχύῃ διὰ λόγους τεχνικοὺς ἢ ἐκείνους περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. Βαμβέτσος, τότε βεβαίως περιορίζω τὴν σύστασίν μου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης.

§133Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. (Ὑπ. Παιδείας). Δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν διὰ τοὺς ἔχοντας βαθμολογίαν ἄνω τοῦ 20 καὶ ἄνω τοῦ 10 διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης. Δὲν ἠμπορῶ νὰ τὸ ἐπεκτείνω εἰς τὰς Ἀθήνας.

§134Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Συμφωνῶ καὶ εἰς αὐτό, διότι τὸ 20 ἀποτελεῖ τὴν ὀρθὴν βάσιν τῆς μορφώσεως, τὴν ὀρθὴν βάσιν. Νὰ τεθῇ ὡς βάσις τὸ 20 καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει νὰ μὴ γίνῃ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην διαστολὴ μεταξὺ φοιτητῶν τῆς χημείας καὶ ἄλλων φοιτητῶν.

§135Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Κύριοι βουλευταί, παρὰ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας, διὰ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, διὰ τὰ ζητήματα τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὑπῆρξεν οὗτος ὑπεράγαν αὐστηρός. Ἀντιθέτως πρὸς τὸν προλαλήσαντα κ. ἀρχηγὸν τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος, τὸν κ. Κανελλόπουλον, ὁ ὁποῖος ὀρθῶς ἐξαίρει τὴν σημασίαν καὶ ἀποστολὴν, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, ἐγὼ δὲν θὰ ζητήσω νὰ ἐπικαλεσθῶ εὐνοίας, λόγῳ τῆς θέσεώς της διακρίνων τὴν Βόρειον Ἑλλάδα ἢ τοὺς φοιτητάς της. Αὐτὸ νομίζω ἄλλωστε, ἀποτελεῖ μίαν τάσιν ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ λείψῃ μέσα εἰς τὴν Βουλήν. Ἐγώ, θὰ ἀναφερθῶ εἰς γεγονότα καὶ ἀριθμοὺς, διὰ νὰ ἴδητε κατὰ τίνα τρόπον, γίνεται ἡ μεταχείρισις τῶν φοιτητῶν, τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Κατὰ τὸ ἔτος 1947–48 δὲν συνεπληρώθη, οὔτε ὁ κλειστὸς ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι, τὰ ζητήματα αὐτὰ τῶν Πανεπιστημίων, τὰ τελευταῖα ἔτη τὰ ἐδημιούργησαν δύο ἀτυχεῖς προϋποθέσεις, δύο ἀτυχεῖς συμπτώσεις. Πρῶτον, ὁ περιορισμὸς τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν, μέτρον καθιερωθὲν τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ διὰ τοῦ ὁποίου νομίζω, ἐπιδιώκεται ἡ ἀντιμετώπισις μιᾶς βαθυτέρας πραγματικότητος, ὡς εἶπε καὶ ὁ κ. Κανελλόπουλος καὶ δεύτερον, ἡ ἀτυχία, τὴν ὁποίαν εἶχον οἱ νέοι τῶν τελευταίων ἐτῶν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀτέλειαν εἰς τὰς προπαρασκευαστικὰς γυμνασιακὰς σπουδάς των. Ἀλλὰ ἀκριβῶς δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ἐπιβάλλεται νὰ ληφθοῦν αὐτὰ τὰ μέτρα, διὰ τὰ ὁποῖα συζητεῖ ἀπόψε ἡ Βουλή, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ νομοσχεδίου. Διότι οἱ φοιτηταὶ τοῦ 1947–48, τοὺς ὁποίους ἀφορᾷ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, δηλαδὴ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ὑπελείφθησαν κατὰ ποσοστὸν μονάδος ¼, ¾, ½, ἐπέτυχαν τὴν βάσιν, ἀλλὰ ὑπελείφθησαν κατὰ ἐλάχιστον κλάσμα εἰς ἕνα μάθημα. Αὐτοὶ οἱ φοιτηταὶ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἐξακολουθοῦν καὶ φοιτοῦν ὡς ἀκροαταί. Δὲν πρόκειται περὶ φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κόψει κάθε σχέσιν μὲ τὸ Πανεπιστήμιον, ἀγωνίζονται ἕνα ἔτος τὰ παιδιὰ αὐτά, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ κριθοῦν ἐπιεικέστερον καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, εἶναι μέτρον ἐπιβεβλημένον δικαιοσύνης, μία τακτοποίησις αὐτῶν τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ εἰσαχθοῦν πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν εἰσακτέων, εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης. Κατὰ τὸ 1947–48 ἔπρεπε νὰ εἰσαχθοῦν 200 εἰς τὴν Νομικήν, 75 εἰς τὴν Θεολογικήν, 80 εἰς τὴν Φιλοσοφικήν, 100 εἰς τὴν Ἰατρικήν, 35 εἰς τὴν Γεωπονίαν, 40 εἰς τὴν Μαθηματικήν, δὲν γνωρίζω πόσοι εἰς τὴν Φυσικὴν καὶ 15 εἰς τὴν Χημείαν. Ἐν τούτοις, εἰσήχθησαν μόνον 168 εἰς τὴν Νομικήν, 50 περίπου εἰς τὴν Θεολογικὴν, 57 εἰς τὴν Φιλοσοφίαν. 62 εἰς τὴν Ἰατρικήν, 30 εἰς τὴν Γεωπονίαν, 25 εἰς τὴν Μαθηματικὴν καὶ 15 εἰς τὴν Χημείαν. Δηλαδή, δὲν συνεπληρώθη ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων. Διὰ τοὺς φοιτητὰς αὐτοὺς, ὑπῆρξε τὸ προηγούμενον μιᾶς προσφυγῆς εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖον ἔκρινεν, ὅτι βάσει ἑνὸς κατοχικοῦ νόμου, ὅταν ὑπολείπεται ἕνας φοιτητὴς κατὰ ἡμίσειαν μονάδα, θεωρεῖται ἐπιτυχὼν κατὰ πλήρη μονάδα, δηλαδὴ ὁ λαβὼν 19½ θεωρεῖται ὅτι ἔλαβεν 20. Ἐν τοσούτῳ παρὰ τὸν νόμον, ὁ τότε ὑπουργὸς τῆς Παιδείας δὲν ἐδέχθη νὰ εἰσαχθοῦν αὐτοὶ οἱ ἐπιτυχόντες διὰ νὰ συμπληρωθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων. Δὲν εἶναι δὲ ἀληθὲς αὐτό, ποὺ εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι εἰσήχθησαν διότι εἰς μίαν ἐπερώτησίν μας τότε, ἀνεγνώσθη εἰς τὴν Βουλὴν σχετικὸν ἔγγραφον τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἐξ οὗ προκύπτει, ὅτι δὲν εἶναι ἀληθὲς, ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος συνεπληρώθη ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων, πλὴν τῆς χημείας, ὅπου ὑπάρχει ἄλλη περίπτωσις. Εἰς τὴν χημείαν ἐπέτυχον πλήρως 15 καὶ 7 ἤτοι 22. Ἐπειδὴ ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων ἦτο 15, οἱ 7 ὑπελείφθησαν. Διὰ τοὺς ἑπτὰ αὐτοὺς πρέπει νὰ ληφθῇ ἕνα μέτρον. Σημειώσατε, ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους, εἴτε λόγῳ στρατεύσεως, εἴτε ἐξ ἄλλων λόγων, δὲν ἀσκοῦνται οὔτε 15 εἰς τὴν χημείαν, παρὰ μόνον 7–8, εἰς τρόπον ὥστε, ἐὰν ηὐξάνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσακτέων, ἔπρεπε νὰ αὐξηθῇ κατὰ 7, ὅσοι ἐπέτυχαν θὰ ἦτο δυνατὸν τὸ χημικὸν τμῆμα νὰ λειτουργήσῃ πλήρως μὲ τοὺς 22 φοιτητάς. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι, δι’ οὓς πρέπει νὰ ληφθῇ πρόνοια διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, εἰδικῶς διὰ τοὺς φοιτητὰς 1947–1948. Τὸ νομοσχέδιον ἔχει ὑπ’ ὄψιν καὶ προηγούμενα ἔτη καὶ ὁ κ. Τσάτσος τότε ἔθεσε ζήτημα καὶ προηγουμένων ἐτῶν, ἀλλ’ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι, διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης δὲν ὑφίστανται προηγούμενα ἔτη, διότι οἱ φοιτηταί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δικαίας προσδοκίας τακτοποιήσεως, εἶναι οἱ τοῦ 1947–48, ὑποστάντες εἰσιτηρίους ἐξετάσεις.

§136Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἀφορᾷ καὶ τὸ 1946–47. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ).

§137Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι οἱ ἐνδιαφερόμενοι φοιτηταί, διὰ τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης εἶναι τοῦ 1947–48. Τὸ νομοσχέδιον προβλέπει διὰ τοὺς φοιτητάς, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ἐπιτυχόντες. Τώρα ἐν τῷ ἐλάσσονι, δὲν εὑρίσκεται τὸ μεῖζον. Νομίζω, ὅτι, πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι οἱ ἐπιτυχόντες ὁπωσδήποτε εἰσάγονται, ὅλοι δὲ αὐτοὶ νὰ εἰσαχθοῦν καθ’ ὑπέρβασιν τοῦ κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ ἀριθμοῦ τῶν εἰσακτέων, διὰ νὰ μὴ ἀδικηθοῦν οἱ νέοι φοιτηταὶ ποὺ θὰ δώσουν τώρα ἐξετάσεις. Ἐν τοσούτῳ φαίνεται ὅτι ἡ σχολὴ τῆς χημείας ἐμμένει εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν 15, διότι ὁ κ. ὑπουργὸς λέγει ἐν παραγράφῳ 2 τοῦ νομοσχεδίου του: «Ἡ ἐγγραφὴ τῶν ἐν παραγράφῳ...... (ἀναγινώσκει)........». Διὰ τοῦτο ἡμεῖς προτείνομεν μίαν τροποποίησιν, διότι εἶναι ὀρθὸν καὶ εἰς φυσικομαθηματικὴν σχολὴν νὰ ἐγγραφοῦν οἱ φοιτηταὶ ἐφ’ ὅσον ἐπέτυχαν. Εἰδικῶς διὰ τὸν Πανεπιστήμιον τῆς Θεσσαλονίκης δὲν πρέπει νὰ ὑφίσταται ζήτημα διὰ ἑπτὰ ἐπιτυχόντας φοιτητὰς τῆς χημείας. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, ἡ παράγραφος 2 νὰ γίνῃ δεκτή, περιοριζομένης μόνον μέχρι τοῦ σημείου ἐκείνου.

§138Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ (Ὑπ. Παιδείας). Ὄχι δι’ ὅλους, μόνον διὰ τὴν Θεσσαλονίκην, διὰ τοὺς ἔχοντας λάβει 10 καὶ 20.

§139Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν εἰς τὴν χημείαν ὁ ἀριθμὸς ἦτο 31 καὶ εἰσήχθησαν ἄλλοι 30 ἐπιτυχόντες. Εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, ὁ ἀριθμὸς ἦτο 15 καὶ ἔμεινε 15 καὶ δὲν ἐπιτρέπει ἡ σχολὴ τὴν ἐγγραφὴν τῶν ἑπτὰ. Ἰδοὺ μία ἄνισος μεταχείρισις εἰς τὸ σημεῖον αὐτό.

§140Γ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. Διὰ ποῖον λόγον ἔγινεν αὐτὸ, δι’ ἔλλειψιν μέσων;

§141Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι δι’ ἑπτὰ φοιτητὰς τῆς χημείας δὲν ἐπετράπη ἡ ἐγγραφή, οὔτε ἡ εἰσαγωγή των.

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κουλουμβάκης ἔχει τὸν λόγον.

§143Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἴσης σπουδαιότητος συζητήσεις διεξήχθησαν καὶ ἄλλαι ἐνώπιον τοῦ Σώματος, μεγαλυτέρας ὅμως σπουδαιότητος συζήτησις δὲν διεξήχθη. Καὶ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὴν γνώμην μου, τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικὰ μιᾶς τοιαύτης συζητήσεως, νὰ ἐκτυποῦνται ἰδιαιτέρως καὶ νὰ κυκλοφοροῦν εἰς ὅλας τὰς ἐπαρχίας τῆς Χώρας. Κύριοι βουλευταί, συγχωρήσατέ μοι νὰ εἴπω πρὸς ὑμᾶς ὅτι πρὸ τεσσαράκοντα ἀκριβῶς ἐτῶν ὑπῆρξε μία περίπτωσις τοῦ βίου μου, διὰ τὴν ὁποίαν αἰσθάνομαι ὑπερηφάνειαν, διότι συνέταξα καὶ ἐδημοσίευσα τὴν καλυτέραν ἴσως πνευματικὴν ἐργασίαν τοῦ μακροῦ μου βίου, μίαν μελέτην, διὰ τὴν ὁποίαν ἔγραψεν ἐνθουσιωδέστατα ὁ μεγαλύτερος καὶ ὁ σπουδαιότερος τότε δημοσιογράφος τῆς Ἑλλάδος, ὁ μακαρίτης Βλάσιος Γαβριηλίδης καὶ διὰ τὴν ὁποίαν μελέτην εἶχον τὴν τιμὴν νὰ μὲ καλέσῃ τότε πρὸς συνδιάλεξιν ὁ ἀείμνηστος Βενιζέλος καὶ νὰ μοῦ ἐκφράσῃ τὰ συγχαρητήριά του. Εἰς τὴν μελέτην μου ἐκείνην, ἐξήταζον τοὺς σπουδαιοτέρους θεσμοὺς τοῦ Κράτους μας, συνεπῶς καὶ τὴν ἐφαρμοζομένην ἐκπαίδευσιν. Εἰς τὴν μελέτην μου, λοιπόν, ἐκείνην, ἐπραγματεύθην καὶ τὸ πόσον σπουδαιότατον ἦτο τὸ θέμα, νὰ ἐγράφωνται ἀνίκανοι μαθηταὶ ἀπὸ τοῦ σχολαρχείου, ὡς ἐλέγετο τότε, εἰς τὸ γυμνάσιον, μαθηταὶ ἀνίκανοι νὰ προχωρήσουν εἰς σπουδάς, ἀκόμη περισσότερον δὲ διότι ἐνεγράφοντο οἱ ἔχοντες ἀπολυτήριον γυμνασίου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Ἐκτὸς δὲ τούτου, κύριοι, εἶχον λάβει πολλάκις τὴν τιμὴν νὰ εἴπω καὶ πρὸς ὑμᾶς, πόση εἶναι ἡ καταστροφὴ τῆς Πατρίδος μας, ποῦ ὀφείλονται κυρίως οἱ κίνδυνοι οἱ σημερινοὶ τῆς Ἑλλάδος. Ὀφείλονται κυριώτατα εἰς τὸ ἀπὸ τοῦ 1917 ἐκπαιδευτικὸν σύστημα. Ἀλλὰ δυστυχῶς, δύο ἔγκριτοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος κ. Κανελλόπουλος καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Κ. Τσάτσος, δὲν θέλουν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν καὶ νὰ αἰσθανθοῦν μίαν τύψιν συνειδότος, διότι συνεργάζονται μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καθιέρωσαν τὸ ἄτιμον καὶ προδοτικὸν ἐκπαιδευτικὸν σύστημα ἀπὸ τοῦ 1917 εἰς τὴν Πατρίδα μας καὶ οὕτω διέφθειρον τὰς ψυχὰς μεγάλου μέρους τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί, ἐπρότεινα, πρὸ 40)ετίας, νὰ εἶναι θηριώδεις αἱ ἐξετάσεις ἀπὸ τοῦ σχολαρχείου διὰ τὸ γυμνάσιον. Κατὰ τὸ 1911 ἐγὼ διεφώνησα νὰ διεξάγωνται ἐξετάσεις διὰ τὴν ἐγγραφὴν ἀπὸ τοῦ γυμνασίου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Ἀλλὰ βεβαίως ἐφρόνουν, ὅτι ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ ἐπιβλέπῃ, ὅπως μὴ ἐξέρχωνται τῶν γυμνασίων μαθηταί, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἤξιζον νὰ εἶναι μαθηταὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ σχολείου. Δὲν ἐδώσαμεν προσοχὴν εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας. Μοῦ ἔλεγε πρὸ ὀλίγων στιγμῶν ὁ συνάδελφος κ. Κ. Τσάτσος, ὅτι ὅτε ἦτο καθηγητής, ἠρώτησε τελειόφοιτον τῆς νομικῆς σχολῆς πότε συνετάχθη τὸ μέγα νομοθέτημα τὸ καλούμενον τὰ «Βασιλικά», ἀπήντησε δὲ ὁ ἐξεταζόμενος, ὅτι συνετάγη μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως: Τὸν ἠρώτησε πότε συνέβη ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἀπήντησεν εἰς τὸν κ. καθηγητὴν ὅτι ἀναρμοδίως τὸν ἐρωτᾷ, διότι αὐτὸ εἶναι θέμα τοῦ γυμνασίου, αὐτὸς δὲ ἠγνόει πότε συνέβη ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως! Ἐγώ, κύριοι βουλευταί, ἔχω λάβει ἐπιστολὴν γυμνασιάρχου μὲ 4 ἀνορθογραφίας! Τὸ περίεργον δέ, καὶ ἄξιον προσοχῆς εἶναι ὅτι μεταξὺ τῶν σημερινῶν προδοτῶν, οἱ ὁποῖοι μάχονται ἀπὸ τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως μέχρι τῆς Ζακύνθου καὶ ἀπὸ τῆς Κερκύρας μέχρι τῆς Φλωρίνης, δὲν ὑπάρχει οὔτε εἷς ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι γλωσσικῶς μαλλιαρός. Αὐτὰ ὅλα, διότι δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ἰδιαίτατα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλους ἡμᾶς, ὅτι τὸ ἐκφράζεσθαι ἐπηρεάζει τὸ σκέπτεσθαι, ἡ σκέψις ἐπηρεάζει τὸ συναίσθημα, ἡ δὲ σκέψις καὶ τὸ συναίσθημα, καθὼς καὶ ἄλλοτε ἐξέθεσα, ὅταν ἔχουν ἀνυψωθῆ εἰς ἀνώτερον βαθμόν, σημαίνουν τὸν ἀνώτερον βαθμὸν τοῦ πολιτισμοῦ ἑνὸς Ἔθνους καὶ ἰδίως τοῦ Ἑλληνικοῦ. Καὶ λέγομεν ἰδίως τοῦ Ἑλληνικοῦ, διότι κατὰ τὸ 1924, κύριοι, ὁ μέγας Πρύτανις τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κολούμπια, τῆς Νέας Ὑόρκης, ὁ Νικόλαος Μπῶτλερ, τόσον σοφός, τόσον πάνσοφος δύναμαι νὰ εἴπω ὅτι ἦτο, ὥστε κἄποτε νὰ κληθῇ ὑπὸ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ τὸν συμβουλευθῇ καὶ περὶ πολιτικῶν ἀκόμη ζητημάτων, ἐδογμάτισεν ὁ σοφώτατος ἐκεῖνος ἀνήρ, ὅτι ὅταν ἡ ἀνθρωπότης ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν Ἑλληνομάθειαν θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν βαρβαρότητα. Καὶ ὅμως εἰς τὸν τόπον μας, εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὑπάρχουν οἱ προπαγανδισταὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν Ἑλληνομάθειαν, καὶ ὄχι μόνον τὰ ἀρχαῖα κείμενα ἀλλὰ καὶ τὰ πρὸ ὀλίγων ἀκόμη ἐτῶν δημοσιευθέντα κείμενα ἐπιστημονικὰ καὶ τὰ ἐπίσημα, πρέπει νὰ τὰ μεταφράσωμεν εἰς τὴν γλῶσσαν τῶν λεμβούχων καὶ τῶν ποιμένων, καὶ τῶν καρραγωγέων! Δηλαδὴ δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ καθῆκόν μας, νὰ ὑψώσωμεν εἰς ἀνώτερον πνευματικὸν βαθμὸν τὰς κατωτέρας τάξεις, ἀλλὰ καθῆκόν μας τάχα εἶναι νὰ καταβιβάσωμεν ἡμᾶς αὐτοὺς εἰς τὸ ἐπίπεδον ἐκείνων! Αὐταὶ εἶναι, κύριοι, αἱ γενικαὶ γραμμαὶ τοῦ ζητήματος. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἰδίως ὅσοι προέρχεσθε ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας νὰ μὴ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι οἱ χειρότεροι πολῖται, οἱ ἀνηθικώτεροι πολῖται, ἀκριβῶς διότι εἶναι καὶ οἱ ὀκνηροί, οἱ ἄνεργοι, εἶναι οἱ ἀπόφοιτοι ἀπὸ μίαν τάξιν τοῦ γυμνασίου, μαθηταὶ τῆς 2ας, 3ης, 4ης τάξεως τοῦ γυμνασίου, ἀδυνατήσαντες νὰ προχωρήσουν εἰς τὰς σπουδάς των, καὶ ἀποσυρθέντες εἰς τὰ χωρία των, εἶναι οἱ τεμπέληδες καὶ διεφθαρμένοι, εἶναι, λέγω, οἱ χειρότεροι τῶν πολιτῶν. Χειρότεροι δὲ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι μόνον μερικοὶ ἄλλοι, ἐπίσης μὴ ἀποφοιτήσαντες τοῦ γυμνασίου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χειροτονηθῆ εἰς τὰς Ἀθήνας ὡς λογοτέχναι, ἢ μᾶλλον «λογοτέχνηδες!». Εἶναι, κύριοι, τὸ σπουδαιότερον τῶν ζητημάτων τῆς Πατρίδος μας αὐτό. Δὲν ὑπάρχει οὐδὲν ἄλλο σπουδαιότερον, ὅσον εἶναι τὸ ζήτημα τῆς ἐκπαιδεύσεως. Καὶ τὴν ἐκπαίδευσιν ἀπὸ τοῦ 1917 τὴν ἔχομεν ἐμπιστευθῆ εἰς μίαν προπαγάνδαν, ἡ ὁποία φυσικὰ καὶ σκοπίμως ἐπεζήτησε νὰ ἔχῃ ὄχι πεπαιδευμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἀνθρώπους τοῦ δρόμου, ἀγραμμάτους, μαθητὰς τοῦ δημοτικοῦ σχολείου καὶ αὐτοὶ νὰ ἀναδειχθοῦν μίαν ἡμέραν καὶ ἀρχηγοὶ τοῦ Κράτους, ὅπως πράγματι τὸ ἐπεζήτησαν νὰ ἀναδειχθοῦν, διότι μαθητὴς τοῦ δημοτικοῦ σχολείου ἦτο καὶ ὁ Ζαχαριάδης, μαθητὴς τῆς δευτέρας τάξεως τοῦ δημοτικοῦ σχολείου ἦτο καὶ αὐτὸς ὁ Μάρκος, ὡς ὁ ἴδιος τὸ εἶπε. Καὶ εἶναι σήμερον τάχα ἀρχηγὸς Κυβερνήσεως! Καὶ ἀνέχονται αἱ Κυβερνήσεις μας νὰ γίνεται λόγος καὶ περὶ δημοσιογράφων οἱ ὁποῖοι ἔρχονται εἰς τὴν Πατρίδα μας καὶ φιλοδοξοῦν καὶ πηγαίνουν καὶ κατατρίβονται νὰ συναντηθοῦν μὲ ἓν τοιοῦτο ἄθλιον κάθαρμα! Κύριοι, ὑπῆρξα ἀπὸ τοῦ 1913 μέγας θαυμαστὴς τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, προσῆλθον δὲ εἰς τὸ κόμμα του, τὴν 30ὴν Μαρτίου 1914, ἀλλὰ ὑπῆρξε μία ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν διεφώνησα πρὸς αὐτὸν κατὰ τρόπον σκληρότατον. Διότι μοῦ συνέβη εἰς μίαν συνομιλίαν μας σχεδὸν νὰ τὸν κάμω νὰ λιποθυμήσῃ! Διότι κατῆλθεν εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ ὡμίλησε πρὸς τοὺς ἐργάτας, ἕνα λόγον θαυμάσιον, ὑπέροχον, ἀπαράμιλλον καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὰς Ἀθήνας.....

§144ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἰς ποίαν γλῶσσαν ὡμίλησε;

§145Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἰς τὴν γλῶσσαν τοῦ εὐπαιδεύτου Ἕλληνος. Ὡμίλει καὶ ἔγραφεν, ἄλλο τὶ ἔπραξεν; Ὡμίλει θαυμάσια, διότι καὶ τὴν γλῶσσαν ἐγίγνωσκε καὶ εἶχεν εἰς ἓν ὑπέρτατον βαθμὸν τὸ προτέρημα νὰ διακρίνῃ μεγάλας γραμμὰς ἀπὸ τὰς λεπτομερείας. Ἀλλὰ ὅταν μὲ ἠρώτησε πῶς μοῦ ἐφάνη ὁ λόγος του, ἀπήντησα εἰς αὐτόν: «Ἐλεεινὸς καὶ τρισάθλιος!». Λέγει, «πῶς;» Διότι εἶχε, φυσικά, πλήρη τὴν συνείδησιν ὅτι ὁ λόγος του ἦτο ὑπέροχος. «Διότι», εἶπον ἐγώ, «ἐμιμήθητε, τὴν αἶγα, ἥτις δι’ ἑνὸς λακτίσματος ἔχυσε τὸ γάλα τὸ περίφημον τὸ ὁποῖον ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ μαστοῦ της». Διότι εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου του εἶπε: «Καὶ τώρα, ἐργάται, κρίνατε μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Μπεναλόγια!» Ἦτο δὲ ὁ Μπεναλόγιας ἕν κάθαρμα ἑβραιοβουλγαρικὸν, τὸ ὁποῖον ἦλθεν ἐκ τῆς Βουλγαρίας εἰς τὴν προκυμαίαν τοῦ Πειραιῶς, καθὼς καὶ ὁ Ζαχαριάδης, διότι καὶ ἐκεῖνος ἦτο κάθαρμα τῆς προκυμαίας, καὶ ὡμίλουν ἀμφότεροι εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν μὲ τὸν γνωστὸν τρόπον, τὸν τρόπον τοῦ μαλλιαροῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος. Αὐτὴ ἦτο ἡ κατεύθυνσις τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος ἀπὸ τοῦ 1917, νὰ ἐκπαιδεύῃ ἰνστρούχτορας, καθοδηγητὰς καὶ νὰ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν κατάρρευσιν τῆς Ἑλληνικῆς συνειδήσεως, εἰς τὴν κατάπτωσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ εἰς τὴν ἀπαθλίωσιν καὶ ἀποσύνθεσιν αὐτῆς ψυχικῶς, δηλαδὴ ἐθνικῶς. Κατὰ τὰ λοιπὰ, εἶχε δίκαιον ὁ κ. Κανελλόπουλος κηρυσσόμενος ἐναντίον τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ. Συμμερίζομαι τὴν γνώμην του θεωρητικῶς καὶ πρέπει τὸ ζήτημα εἰς μελλοντικὸν νομοθέτημα νὰ ρυθμισθῇ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ μελετηθῇ προηγουμένως βαθύτερον ἂν θέλωμεν νὰ ἐκπαιδευθῇ ἡ νεότης καθὼς πρέπει. Ἔλεγον πρὸς ὑμᾶς πρὸ μηνῶν καὶ τὸ ἔγραψα πρό τινος, ὅτι ἐγὼ θὰ προετίμων τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Θεσσαλονίκης νὰ ἔχῃ μόνον αὐτὸ σχολὴν φιλολογίας, νομικῆς, θεολογίας, μαθηματικῶν, ἀλλὰ σχολαὶ ἰατρικῆς φυσικῆς καὶ χημείας νὰ ὑπάρχουν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὰς Ἀθήνας. Διότι τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι κατηρτισμένον διὰ τὰς θεωρητικὰς ἐπιστήμας, στερούμενον ἐργαστηρίων. Ἀφήνω ὅμως τώρα τὴν θεωρητικὴν συζήτησιν διὰ νὰ ἔλθω εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν ζητήματος. Ἐκ τῆς ὅλης γενομένης συζητήσεως καὶ τῆς ὑπαρχούσης καταστάσεως ὑπαγορεύεται καὶ εἰς ἐμὲ νὰ δεχθῶ τὰς παρατηρήσεις τὰς ὁποίας διετύπωσεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας καὶ νὰ ληφθῇ μία μέση λύσις κατὰ οἰκονομίαν. Ἀλλ’ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ τὸ δικηγορικὸν ἐπάγγελμα, τὸ ὁποῖον μελετᾷ ὅλα τὰ ἄλλα ἐπαγγέλματα καὶ διὰ τοῦτο ἔχει θέσιν ἐν τῷ Κοινοβουλίῳ ἐξαιρετικήν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας, τονίζω, ὁ ὁποῖος προέρχεται καὶ ἔχει θέσιν ἐξαιρετικήν, ἐν τῇ αἰθούσῃ τοῦ Κοινοβουλίου, διότι προέρχεται καὶ ἀπὸ τὸν στρατόν, τὸν ὁποῖον πρέπει κατ’ ἐξοχὴν νὰ ἐμπνέῃ τὸ ὑψηλὸν συναίσθημα τοῦ καθήκοντος πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ τὸ συναίσθημα τῆς ὑπερηφανείας, τοῦ νὰ λέγεται κανεὶς Ἕλλην, ὀφείλει νὰ θέσῃ τὸ ζήτημα εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἔλθῃ ἐνώπιον ἡμῶν νομοσχέδιον τῆς ἐκπαιδεύσεως διὰ τοῦ ὁποίου θὰ σαρωθῇ τὸ ἐκπαιδευτικὸν σύστημα τοῦ 1917, τὸ καθιερωθὲν ὑπὸ προδοτικῶν καθαρμάτων, τὰ ὁποῖα ἐπεκάθησαν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ Ἔθνους τότε καὶ ἔφθειρον καὶ διέφθειρον σημαντικῶς τὴν Ἑλληνικὴν νεότητα. (Χειροκροτήματα).

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μιχαλακόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§147Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ παρὸν νομοσχέδιον φέρει πάλιν ὑπὸ συζήτησιν τὸ μέτρον τοῦ περιωρισμένου ἀριθμοῦ τὸ ὁποῖον ἐφαρμόζεται διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν φοιτητῶν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Ἔχω τὴν ἀντίληψιν ὅτι τὸ θέμα τοῦτο πρέπει νὰ κριθῇ ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν μέσων τὰ ὁποῖα διαθέτει τὸ Κράτος διὰ τὴν ἀνωτέραν ἐκπαίδευσιν τῆς νεολαίας, ἀλλὰ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων ἐκείνων τὰ ὁποῖα θὰ προκύψουν ἐκ τῆς ἐξετάσεως τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν. Καὶ ἡ ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ ἀκόμη μόρφωσις δὲν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κάμνει τὸν ἄριστον ἐπιστήμονα. Ἔχομεν ὡς παράδειγμα τὸν μακαρίτην Καλλιγᾶν, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ Πανεπιστίμιον μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ προλύτου καὶ ὅμως ἔφθασε μετὰ ταῦτα εἰς τὸ σημεῖον τὸ ὁποῖον ὅλοι μας γνωρίζομεν.

§148ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ ὁ Μομφερᾶτος καὶ ἄλλοι ἦσαν προλῦται καὶ διέπρεψαν.

§149Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ μεγάλος περιορισμὸς ἔχει, νομίζω, ἀντίθετα ἀποτελέσματα, διότι οἱ μαθηταί, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονται τὸν ἑαυτόν των ἀδικηθέντα, θὰ τρέπωνται πολλάκις εἰς ἄλλην ὁδόν. Ἔχω δύο παραδείγματα τοιούτων ἀδικιῶν, τὰ ὁποῖα μὲ ἔκαμαν νὰ σκεφθῶ τὸ κατωτέρω προτεινόμενον μέτρον εἰσαγωγῆς εἰς τὴν ἀνωτάτην ἐκπαίδευσιν. Τὸ ἕνα εἶναι μία μαθήτρια ἀριστεύσασα εἰς ὅλας τὰς γυμνασιακὰς τάξεις καὶ ἡ ὁποία δώσασα ἐξετάσεις κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος εἰς τὴν ὀδοντιατρικὴν σχολήν, ἀπερρίφθη διότι ἔτυχε νὰ μὴ κατέχῃ καλῶς τὸ θέμα τῆς ἐκθέσεως. Τὸ ἄλλο, ἕνας νέος ὁ ὁποῖος ἀπέτυχε εἰς τὴν ἰατρικὴν σχολὴν διὰ τὸν αὐτὸν λόγον. Θὰ ἔπρεπε λοιπόν, νομίζω, τὸ Κράτος νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸ κρατοῦν σύστημα μὲ ἄλλο δικαιότερον. Ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, βέβαια ὅτι διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νέου τούτου συστήματος θὰ ἔπρεπε νὰ δημιουργηθοῦν σχολαί, γεωργικαὶ καὶ βιοτεχνικαί, πρακτικαί. Τὸ σύστημα τοῦτο θέτω ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ καὶ τῆς Βουλῆς. Φρονῶ, δηλαδή, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσέρχωνται εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, οἱ μαθηταὶ οἱ ὁποῖοι, τελειώνουν τὰς τρεῖς τελευταίας τάξεις τοῦ γυμνασίου, ἕκτην, ἑβδόμην καὶ ὀγδόην, μὲ τὸν βαθμὸν λίαν καλῶς καὶ ἄριστα. Μαθητής, δηλαδή, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν Εʹ τάξιν τοῦ γυμνασίου, διὰ νὰ προαχθῇ εἰς τὴν ΣΤʹ, δὲν ἐπῆρε τὸν βαθμὸν «λίαν καλῶς» δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγγραφῇ εἰς τὴν ΣΤʹ τάξιν. Θὰ πηγαίνῃ εἰς τὰς γεωργικὰς ἢ βιοτεχνικὰς σχολάς. Τὸ σύστημα τοῦτο ἐγγυᾶται φρονῶ, περισσότερον τὴν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν ἔθεσα, διότι δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν ἕνας μαθητής, ὁ ὁποῖος ἐπῆρε τοὺς βαθμοὺς αὐτοὺς εἰς τὰς τρεῖς τελευταίας τάξεις τοῦ γυμνασίου, νὰ μὴ ἀποδώσῃ εἰς τὸ μέλλον, νὰ μὴ εἶναι καλλίτερον παντὸς νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν ἐπιστήμην, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἐγγραφῇ. Βέβαια, ἠμπορεῖ νὰ προταθῇ, ὅτι εἰς τὰ γυμνάσια ἡ βαθμολογία γίνεται χαριστικῶς. Φρονῶ, ὅμως, ὅτι ὅταν οἱ βαθμοὶ αὐτοὶ λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν καὶ διὰ τὰς τρεῖς τελευταίας τάξεις, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν καὶ κατὰ τὰ τρία αὐτὰ ἔτη, οἱ καθηγηταί, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι διάφοροι νὰ χαρισθοῦν εἰς τοὺς μαθητάς. Ἐκ τῆς ἐρεύνης, τὴν ὁποίαν ἔκαμα, διεπίστωσα ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εἰσακτέων δὲν θὰ εἶναι πολὺ μεγαλύτερος καὶ θὰ φθάνῃ περίπου τὸν ἀριθμόν, ὁ ὁποῖος ὁρίζεται σήμερον. Ἔλαβα ὑπ’ ὄψει μου τρία γυμνάσια, καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῶν τριῶν τελευταίων τάξεων αὐτῶν. Ἐκ τῆς ἐρεύνης ἀποδεικνύεται, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὰς τρεῖς τελευταίας τάξεις ἔλαβον τοὺς βαθμοὺς αὐτούς, δὲν εἶναι μεγαλύτερος τοῦ 25–30%. Θέτω, λοιπόν, ὅλας αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις μου ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. ὑπουργοῦ καὶ τὸν παρακαλῶ νὰ μελετήσῃ τὸ ζήτημα καὶ νὰ ἴδῃ ἐὰν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ μέτρον τοῦ ἤδη κλειστοῦ ἀριθμοῦ μὲ τὸ μέτρον τοῦτο τὸ ὁποῖον καὶ δικαιότερον εἶναι καὶ παρέχει περισσοτέρας ἐγγυήσεις καλῆς μορφώσεως.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Μαντούβαλος ἔχει τὸν λόγον.

§151Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον ἔρχεται νὰ τακτοποιήσῃ ὑπόθεσιν, ἡ ὁποία καὶ ἄλλοτε μᾶς ἀπησχόλησε. Καὶ ὅπως ἐνθυμεῖσθε, πέρυσι, μὲ τὸν ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ἐγένετο εὐρυτάτη συζήτησις διὰ νὰ εἰσαχθοῦν καθ’ ὑπέρβασιν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον καὶ οἱ μὴ λαβόντες τὴν βάσιν κατὰ τὰ ἔτη 1946–47 καὶ 1947–48 εἰς τὰ 4 μαθήματα. Ἀλλ’ ὅπως εἶπεν, ὁ κ. Κανελλόπουλος καὶ ὁ κ. Κουλουμβάκης, τὸ ζήτημα τῆς Παιδείας γενικώτερον πρέπει νὰ ἀπασχολήσῃ τὸ Σῶμα. Μὲ τὸ ἐπικρατοῦν σήμερον σύστημα τῆς διδασκαλίας τῆς δημοτικῆς εἰς τὰ δημοτικὰ σχολεῖα καὶ κατόπιν τῆς καθαρευούσης, μπερδεύεται κατὰ τοιοῦτον τρόπον τὸ μυαλὸ τῶν παιδιῶν, ποὺ καὶ αὐτὰ εἰς τὸ τέλος δὲν γνωρίζουν πὼς νὰ τακτοποιήσουν τὴν ὕλην, τὴν ὁποίαν ἐδιδάχθησαν. Ἐνῷ τὸ παλαιὸν σύστημα τὸ πρὸ τοῦ 1917, μὲ τὰς 4 τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, τὰς τρεῖς τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τὰς 4 τοῦ γυμνασίου, τὰ πράγματα ἐκανονίζοντο διαφορετικὰ καὶ δὲν ὑπῆρχε διάκρισις μεταξὺ δημοτικῆς καὶ καθαρευούσης. Ὑπῆρχε τότε ἡ διάθεσις εἰς τὸ διδακτικὸν προσωπικὸν καὶ ἡ ἀπόδοσις ἦτο καλυτέρα. Σήμερον τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά. Παρουσιάσθησαν βέβαια καὶ δύσκολοι ἐποχαί. Ἰδίως ἡ τελευταία δεκαετία ὑπῆρξε πολὺ δυσχερὴς καὶ διὰ τοὺς διδάσκοντας καὶ διὰ τοὺς διδασκομένους. Πολλοὶ ἐκ τῶν διδασκόντων ἄφηναν σκοπίμως τοὺς μαθητὰς χωρὶς κατάρτισιν, διὰ νὰ μποροῦν κατόπιν εἰς τὰς διακοπὰς νὰ ἔχουν ἰδιαίτερα μαθήματα. Ἡ ἀγραμματωσύνη αὐτὴ πρέπει νὰ σταματήσῃ. Ὁ κ. Τσάτσος, ὁ ἀγαπητός μου καθηγητής, εἶπεν ὅτι εἶναι ἕνας ἀριθμὸς διὰ τὰ δύο Πανεπιστήμια περὶ τοὺς 1500. Τί θὰ γίνῃ; Ἔχω πληροφορίας ὅτι εἰς ὡρισμένας πόλεις, κυρίως τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἐζητήθησαν πολλοὶ τελειόφοιτοι Γυμνασίου διὰ τὰ Κέντρα Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ δὲν ἀνευρέθησαν. Πρὸ δύο μηνῶν εἶχα πάει εἰς τὴν Ρόδον, ὅπου συνέβη νὰ προκηρύξῃ τὸ Στρατολογικὸν Γραφεῖον Ρόδου διαγωνισμὸν διὰ δύο γραφεῖς καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν Ρόδον δὲν ἀνευρέθησαν δύο τελειόφοιτοι Γυμνασίου.

§152Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Αὐτὸ ὀφείλεται εἰς ἄλλους λόγους, εἰς τὸ ὅτι δὲν ὑπῆρχον ἑλληνικὰ Γυμνάσια εἰς τὴν Δωδεκάνησον.

§153Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι, δὲν πρέπει νὰ περιορίσωμεν τὴν Παιδείαν εἰς τοὺς πολυταλαντούχους καὶ νὰ ἀφήσωμεν τοὺς χωρικοὺς ἀμορφώτους, νὰ ἔχωμεν εἰς τὰς πόλεις ὑπερπληθώραν ἐπιστημόνων καὶ νὰ λείπουν ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον. Σᾶς λέγω, ὅτι ἰατροὶ εἰς ὅλας τὰς βορείους πόλεις τῆς Ἑλλάδος δὲν ὑπάρχουν. Ἔχουν συγκεντρωθῆ ὅλοι εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπαρκέσουν τὰ Νοσοκομεῖα τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ ἀπὸ ὅλην τὴν Ἑλλάδα ἕνας ποὺ θὰ ἀρρωστήσῃ ἀπὸ ἕνα σοβαρὸν νόσημα, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ κατέλθῃ εἰς τὰς Ἀθήνας. Δι’ αὐτὸ βλέπομεν τὰ δωμάτια ὅλων τῶν ξενοδοχείων τῶν Ἀθηνῶν νὰ ἔχουν μεταβληθῆ εἰς Νοσοκομεῖα. Μένουν ἐκεῖ ἕως ὅτου εὕρουν κλίνην.

§154Χ. ΑΛΕΤΡΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ξέρετε πόσοι ἰατροὶ ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα;

§155Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Οἱ ἰατροὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι περὶ τὰς 9.000.

§156Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. 7.500.

§157Χ. ΑΛΕΤΡΑΣ. Δὲν εἶναι πλέον τῶν 7.000, ἐκ τῶν ὁποίων 5.000 ὑπηρετοῦν εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ 2.000 εἰς ὁλόκληρον τὴν ἄλλην Ἑλλάδα.

§158Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Δέν ἠξεύρω ἐὰν αἱ πληροφορίαι σας εἶναι ἀληθεῖς, ὅτι ὑπάρχουν 7.500 ἰατροί. Αἱ ἰδικαί μου πληροφορίαι, διότι διετέλεσα περὶ τὰ 6 χρόνια Πρόεδρος τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου καὶ εἶχα ἐπικοινωνίαν μὲ ὅλους τοὺς συλλόγους τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ὁ κ. Καρζῆς ἤθελε νὰ καταργήσῃ τὸν Πανελλήνιον καὶ ἀντετάχθην καὶ ἔσωσα τὸν Πανελλήνιον, εἶναι ὅτι τότε ὑπῆρχον περὶ τοὺς 8.500 ἰατροί. Βεβαίως, ἐν τῷ μεταξύ, ἔφαγαν οἱ κατακτηταὶ καὶ τὸ Κίνημα ἀρκετοὺς ἰατροὺς καὶ μπορεῖ νὰ ἔχῃ γίνει ἡ ἐλάττωσις αὐτή. Ἐκεῖνο πού βλέπω ὅτι συμφωνοῦμεν, εἶναι τὸ ὅτι ἔχουν μαζευθῆ εἰς τὰ κέντρα. Δι’ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον εἴπει ἄλλοτε καὶ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας καὶ εἰς συγκέντρωσιν τοῦ Πανελληνίου Ἰατρικοῦ Συλλόγου, ὅτι οἱ νεοεξερχόμενοι τοῦ Πανεπιστημίου πρέπει νὰ ὑπηρετοῦν ἐπὶ 5 χρόνια εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, διὰ νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ἐγκαταστάσεώς των εἰς τὰ μεγαλίτερα ἀστικὰ κέντρα (Χειροκροτήματα). Ἄλλως, νὰ μὴν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ὑπηρετοῦν εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα. Καὶ ἐπανέρχομαι, κύριοι, ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ θὰ ἐπρότεινα τὰ ἑξῆς: Οἱ τῶν ἐτῶν 1946–1947 καὶ 1947–1948 τῶν Ἀθηνῶν νὰ μποῦν καὶ νὰ ἐπανδρώσουν εἰς φοιτητὰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, ἀναλόγως, βεαίως, τῆς ἐπιτυχίας των. Διότι ἔχω καὶ τὸ ἑξῆς γεγονὸς ὑπ’ ὄψιν. Ἤκουσα προηγουμένως, ὅτι εἰς κάποιαν Σχολὴν ὑπάρχουν 15 καὶ 30 φοιτηταὶ καὶ ἔχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου, οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὴν Θεσσαλονίκην κάθηνται ἐδῶ εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ δὲν προσφέρουν οὐδεμίαν ὑπηρεσίαν ἐκεῖ. Πηγαίνουν μίαν φορὰν τὴν ἑβδομάδα, καὶ ἐὰν εἶναι δυνατόν, κύριοι, ἔστω καὶ 15 φοιτηταί, νὰ ἐκπαιδευθοῦν μὲ μίαν φορὰν τὴν ἑβδομάδα, δηλαδὴ 24 φορὰς εἰς τοὺς 6 μῆνας τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἔτους. Μέ 24 μαθήματα ὁ κάθε μαθητής τὸ χρόνο, δὲν εἶναι δυνατόν, ὅσην ἱκανότητα καὶ νὰ ἔχῃ ὁ καθηγητὴς νὰ μεταδώσῃ καὶ ὅσην ἱκανότητα νὰ ἔχουν οἱ μαθηταὶ αὐτοί, νὰ τὰ βάζουν μέσα εἰς τὸ μυαλό τους, δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἐκπαιδευθοῦν, ὅταν οἱ ὑπηρετοῦντες καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης......

§159Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Αὐτὸ ποὺ εἴπατε προηγουμένως διὰ τοὺς καθηγητὰς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὅτι ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος διδάσκουν, αὐτὸ εἶναι ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐλέγξῃ ἡ Πρυτανεία τοῦ Πανεπιστημίου. Δὲν εἶναι δυνατόν, φαντάζομαι, οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης νὰ ἔχουν ὥρας διδασκαλίας καὶ νὰ τὰς ἐγκαταλείπουν καὶ νὰ ἔρχωνται εἰς Ἀθήνας. Εἶναι μία βαρεῖα κατηγορία, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἐξακριβωθῇ.

§160Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Δὲν εἶναι βαρεῖα κατηγορία, κύριε συνάδελφε, οἱ συνάδελφοι τῆς Βορείου Ἑλλάδος μποροῦν νὰ τὸ εἰποῦν καὶ νὰ τὸ πιστοποιήσουν. Εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἔχω νὰ πάω ἀπὸ τὸ 1941, δὲν μπορῶ νὰ ἠξεύρω, ἀλλὰ ἀπὸ ὅσας πληροφορίας ἔχω, ἐγγράφους καὶ προφορικάς, προκύπτει ὅτι τὸν περισσότερον καιρὸν οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εὑρίσκονται εἰς Ἀθήνας.

§161Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Αὐτὸ ἐλέχθη ἐδῶ, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀληθές.

§162Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἐὰν εἶναι ἔτσι, τότε διατί λέγονται αὐτά;

§163Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ (Ὑπ. Παιδείας). Οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εὑρίσκονται εἰς τὴν δουλειά τους.

§164Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κατηγγέλθησαν μερικὰ ἔκτροπα, ἀλλὰ ἦσαν ἐλάχιστα.

§165Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἐὰν εἶναι ἀληθὲς ἢ ὄχι, κύριε ὑπουργέ, ἐξετάσατέ το καὶ θὰ ἰδῆτε.

§166Μ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ. Λυποῦμαι πολύ, κύριοι, διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς βεβαιώσω, ὅτι ὁ κ. Μαντούβαλος δὲν λέγει τίποτε ὀλιγώτερον ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν. Ὑπάρχουν, πράγματι, καθηγηταί....

§167Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ποίας Σχολῆς;

§168Μ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ. Μὴ μὲ ἐρωτᾶτε. Δὲν εἶμαι ὁ ἁρμόδιος. Ὑπάρχουν εἰς τὴν πραγματικότητα καθηγηταί, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν 5 μαθήματα μόνον καὶ εἶχαν τὴν ἀξίωσιν μετὰ ταῦτα ἀπὸ τοὺς φοιτητάς, οἱ ὁποῖοι ἤκουσαν 5 μαθήματα, νὰ παρουσιασθοῦν νὰ δώσουν ἐξετάσεις.

§169Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (Ἀργολιδ)θίας). Ποῖοι εἶναι αὐτοί;

§170Μ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ. Νὰ ἐρωτήσετε τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ποῖοι εἶναι αὐτοὶ καὶ νὰ ζητήσετε πληροφορίας. Δὲν μπορῶ νὰ τὸ εἴπω ἐγώ.

§171Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔλθωμεν εἰς ἀντεγκλήσεις. Ἐγὼ σᾶς λέγω τὸ ἑξῆς: Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας ἄς ἀναλάβῃ νὰ κάμῃ μίαν ἐπείγουσαν καὶ αὐστηρὰν διαταγὴν εἰς τὴν Πρυτανείαν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

§172Μ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ. Ὑπάρχουν καθηγηταί, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ 1½ ἔτος δὲν ἐπῆγαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην.

§173Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Εἶναι ἀληθές, ὅτι καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς λειτουργίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παραμένουν εἰς Ἀθήνας. Εἰσέρχονται εἰς τὸ τραῖνο τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς, κάνουν 2 ἡμέρας μάθημα καὶ γυρίζουν πίσω εἰς τὰς Ἀθήνας. Ὅταν τελευταίως ἡ πρόοδος τοῦ πολιτισμοῦ ἔφερε τὸ ἀεροπλάνον εἰς τὴν χώραν, εὑρῆκαν ὡς εὐχερεστέραν μέθολον τὸ ἀεροπλάνον. Ἀλλὰ οἱ καθηγηταὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἱπτάμενοι, εἶναι οἱ ἐλάχιστοι. Οἱ περισσότεροι καθηγηταὶ εἶναι εὐσυνείδητοι. Ἤδη, σήμερον, κατεβλήθη προσπάθεια νὰ διορισθοῦν καθηγηταὶ ἐκ Μακεδονίας. Δίδω τὰς ἐξηγήσεις αὐτὰς, διότι εἶναι δυνατὸν ἐκ τῶν λεγομένων σας νὰ προκληθῇ ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ σύνολον τῶν καθηγητῶν Θεσσαλονίκης....

§174Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Φαίνεται ὅτι δὲν μπήκατε εἰς τὸ νόημα τῶν σκέψεών μου. Διότι ἐγὼ δέν εἶπα ὅλοι οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τὸ πλεῖστον.

§175Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Τὸ ἐλάχιστον!

§176Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Οἱ περισσότεροι. Αἱ πληροφορίαι μου — ἐὰν ἐπιμένετε θὰ σᾶς φέρω καὶ ἐπιστολήν — αἱ πληροφορίαι μου εἶναι τοιαῦται, διότι ὁσάκις ἀνεβαίνω ἐδῶ ἐπάνω, δὲν ἀνεβαίνω νὰ εἰπῶ ἀνακρίβειες. Θὰ εἰπῶ τὴν πραγματικότητα. Καὶ ἐλάχιστοι ἐὰν ἦσαν, κ. τέως ὑπουργέ, τῆς Παιδείας, τί τοὺς ἐκάματε αὐτοὺς τοὺς ἐλαχίστους;

§177Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ἐπαύθησαν ἢ ἠναγκάσθησαν νὰ παραιτηθοῦν. Μάλιστα καὶ εἷς πατριώτης σας, διακεκριμένος καθηγητής.

§178Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Διατὶ δὲν ἦλθε τὸ ζήτημα αὐτὸ εἰς τὴν Βουλήν; Ἔπρεπε νὰ τὸ φέρω ἐγὼ διὰ νὰ ἔλθῃ. (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί, ἐγεννήθη, βέβαια, μία ἀνωμαλία, καὶ ἡ ἀνωμαλία αὐτὴ ταλαιπωρεῖ ἕνα μεγάλο ἀριθμὸ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι οὔτε τελειόφοιτοι τοῦ Γυμνασίου εἶναι, οὔτε φοιτηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου. Παίρνουν παραδάκι, ἐὰν ἔχουν βέβαια οἱ γονεῖς των, τσιγαράκι, καφενεῖο καὶ ἔρωτα μαζὺ (γέλωτες) καὶ τοὺς εὑρίσκουν εὔκολα οἱ καθοδηγηταὶ καὶ τοὺς εἰσάγουν εἰς νέας θεωρίας. Εἶναι ἀνάγκη, λοιπόν — φταῖμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ἐν μέρει εἴμεθα ἔνοχοι, διότι πέρυσι καὶ πρόπερσι τοὺς ἐδώσαμε τὰς ἐλπίδας ὅτι ὁ καθένας, σύμφωνα μὲ τὴν πίεσί του, εἴτε λίγο εἴτε πολύ, θὰ ἐνεργούσαμε διὰ νὰ γίνῃ τροποποίησις τοῦ νόμου, νὰ κατεβάσουμε παρακάτω τὴν βάσιν, διὰ νὰ μπορέσουν καὶ αὐτοί, οἱ μὴ καλῶς καταρτισθέντες, ὑστερήσαντες κατ’ ὀλίγον ἀπὸ τὴν βάσιν, νὰ ἐλαττωθῇ ἡ βάσις καὶ νὰ εἰσαχθοῦν καὶ αὐτοὶ — μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, κ. ὑπουργέ, νὰ τακτοποιηθοῦν καὶ αὐτοί καὶ νὰ εἰσαχθοῦν ἔστω καὶ ὡς ὑπεράριθμοι. Οἱ τοῦ 1946–1947 χάνουν δύο χρόνια οἱ τοῦ 1947–48 χάνουν ἕνα χρόνο. Καὶ μοῦ φαίνεται, ὅτι αὐτὸ τὸ πάθημα θὰ τοὺς γίνῃ μάθημα, διὰ νὰ στρωθοῦν καὶ νὰ γίνουν, ἐὰν θέλουν, καλοὶ ἐπιστήμονες. Γενικώτερα, ὅμως, κ. ὑπουργέ, πρέπει νὰ παρακολουθήσετε τὴν νεολαίαν, διότι σᾶς λέγω τὸ ἑξῆς: Εἰς ἕνα Γυμνάσιον ὑφίσταται ἕνα σύστημα βαθμολογοῦν τὸν ἐξεταζόμενον οἱ μαθηταὶ καὶ ὄχι ὁ καθηγητής. Οἱ μαθηταὶ ἔχουν σύστημα δικό τους. Σηκώνομαι ἐγὼ π.χ. εἰς τὴν τάξιν. Ἄλλο βαθμὸ θὰ βάλῃ ὁ καθηγητής — κατὰ τὸ κουκουεδίστικο σύστημα — ἄλλο βαθμὸ θὰ βάλῃ μία ἐπιτροπὴ μαθητῶν ἢ μαθητριῶν. Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω εἶναι γεγονότα ἐξηκριβωμένα. Καὶ ἐὰν δὲν συμφωνῇ ὁ βαθμὸς αὐτὸς, τὸν ὁποῖον βάνουν οἱ μαθηταί τῆς τάξεως, μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ καθηγητοῦ, λέγει ὁ καθηγητὴς εἰς τὸν μαθητήν: Μὰ οἱ συνάδελφοί σας σᾶς ἔχουν βαθμολογήσει παρακάτω ἀπὸ ἐμένα. Ἐκτίθεμαι ἐγώ, νὰ σᾶς βάλω μεγαλύτερο βαθμό. Αὐτό, κύριοι, γιὰ μένα εἶναι ἀκατανόητο.

§179ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πότε ἔγινε αὐτό;

§180Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Τώρα ἔγινε. Ξυπνῆστε! Τώρα.

§181Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. Ἐγνωστοποιήσατε τὸ περιστατικὸν αὐτὸ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας;

§182Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Δὲν τὸ ἐγνωστοποίησα. Σ’ αὐτὸ ἔχω λάθος. Οὔτε τώρα θὰ τὸ ἔλεγα. Ἀλλὰ ἐπειδὴ γνωρίζω, ὅτι ὁ κ. Βουρδουμπᾶς θὰ λάβῃ τὰ μέτρα, θὰ τοῦ εἰπῶ ἐγὼ σὲ ποιὸ Γυμνάσιο τοῦ Πειραιῶς γίνεται αὐτό. Πῆγα μόνος μου ἐγὼ στὸ Γυμνάσιο αὐτό. Εὑρῆκα καθηγητὰς καὶ μοῦ τὸ ἐπιστοποίησαν.

§183ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Σέ ποιὸ Γυμνάσιο;

§184Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Στὸν κ. ὑπουργὸ θὰ εἰπῶ τὸ Γυμνάσιο. Εἶναι, λοιπόν, πολλὰ τὰ τρωτά, κ. συνάδελφοι. Καὶ ἐὰν θέλουμε νὰ κάμουμε καλοὺς Ἕλληνας πολίτας, οἱ ὁποῖοι νὰ φορτωθοῦν μὲ περισσότερα ἀπὸ ἡμᾶς βάρη, πρέπει νὰ τοὺς κάνουμε ἱκανοὺς καὶ ἄξιους γιὰ νὰ ἔχουν καὶ δυνατοὺς ὤμους νὰ τὰ βαστάζουν. Διότι, ἀλλοιῶς πως, ἀλλοίμονον καὶ τρισαλλοίμονον. (Χειροκροτήματα).

§185ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀριστείδου ἔχει τὸν λόγον.

§186Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁμολογουμένως, ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ νομοσχεδίου τιμᾶ ἰδιαιτέρως τὸν ἀξιότιμον ἐπὶ τῆς Παιδείας κ. ὑπουργόν, διότι σεβόμενος μίαν ἀπόφασιν τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, κατήρτισε τοῦτο καὶ τὸ ἔφερε πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Μοῦ ἐνθυμίζει ἡ ἀπόφασις αὐτὴ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καὶ μίαν ἄλλην ὁμοίαν τοῦ 1937, ὅτε ὑποψήφιοι, ὑποστάντες εἰσιτηρίους ἐξετάσεις κατὰ τὸ 1937 εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν, προσέφυγον ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, καὶ ἀτυχῶς, καίτοι ἐδικαιώθησαν, δὲν εἰσήχθησαν, διότι δὲν ἐγένετο σεβαστὴ ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἐπὶ τῆς δικτατορίας Μεταξᾶ.

§187Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας δὲν κατήργησε τὸν κλειστὸν ἀριθμόν. Ὁρίζει ἐντὸς τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ νὰ εἰσαχθοῦν ὅλοι οἱ ἐπιτυχόντες κατὰ σειρὰν ἐπιτυχίας.

§188Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Ἐφ’ ὅσον οἱ φοιτηταὶ προσέφυγον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ ἐδικαιώθησαν, δίκαιον καὶ ὀρθὸν εἶναι νὰ εἰσαχθοῦν, ἔστω καὶ καθ’ ὑπέρβασιν τοῦ ἀριθμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ ὁρισθῇ κατὰ τὸ πανεπιστημιακὸν ἔτος 1948–1949. Σημειωτέον, ὅτι οὗτοι ἐστερήθησαν τῶν ἐτῶν 1946–1947 καὶ 1947–48.

§189Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ὑπάρχουν καὶ παλαιότεροι τούτων, κ. συνάδελφε, οἱ ὁποῖοι, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν αὐτὴν κατηγορίαν. Ὑπάρχουν οἱ τῶν ἐτῶν 1946–1947 καὶ ἐκεῖθεν, μέχρι τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1941–1942, πολλοὶ τῶν ὁποίων σήμερον μάχονται εἰς τὸν Γράμμον. Συνεπῶς, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ ἄποψις, τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζετε, θὰ πρέπει ἡ ἰδία πρόνοια νὰ ληφθῇ καὶ δι’ αὐτούς. Ἐπίσης ὑπάρχει ἀνάλογος περίπτωσις καὶ εἰς τὸ Πολυτεχνεῖον.

§190Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὑπεχρέωσε τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ φέρῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, καὶ τοῦτο εἶναι πρὸς τιμήν του. Ἔχομεν, λοιπόν, μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν τῶν ὑποψηφίων τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1947–1948, οἱ ὁποῖοι ἐδικαιώθησαν ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ αὐτῶν τὴν ἄποψιν ὑποστηρίζω. Πρέπει, ἀναμφισβητήτως, νὰ ὑπάρξῃ αὐστηρότης καὶ εἰς τὰ Σχολαρχεῖα καὶ εἰς τὰ Γυμνάσια. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι ὅταν καὶ ἐγὼ ἤμην μαθητής, ὑφιστάμεθα δύο δοκιμασίας, μίαν διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ Σχολαρχεῖον καὶ μίαν διὰ νὰ εἰσαχθῶμεν εἰς τὸ Γυμνάσιον, καὶ δι’ αὐτὸ οἱ παλαιότεροι ἐπιστήμονες διακρίνονται διὰ τὴν μόρφωσιν αὐτῶν. Φρονῶ, ὅμως, ὅτι πρέπει ἡ Βουλή, διὰ τῆς ἀποφάσεως, τὴν ὁποίαν θὰ λάβῃ, νὰ ἐπιδείξῃ σεβασμὸν πρὸς τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπεστηρίχθη ἡ ἄποψις, ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχουν ἐργαστήρια δὲν πρέπει νὰ εἰσαχθοῦν φοιτηταί. Ἀλλὰ ὁ πόθος τοῦ δοκιμαζομένου μαθητοῦ, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον εἶναι πῶς νὰ ἀποκτήσῃ τὸν τίτλον τοῦ φοιτητοῦ καὶ τὸ δικαίωμα αὐτὸ εἶναι ἄδικον νὰ τοῦ τὸ στερήσωμεν, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπέτυχεν ἢ ἐδικαιώθη, ὡς ἐπιτυχὼν διὰ δικαστικῆς ἀποφάσεως. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποκτήσῃ τὸν τίτλον, ἀδιαφορεῖ, ἐὰν, ἐξ ἐλλείψεως ἐργαστηρίων, πάρῃ τὸ δίπλωμά του μετὰ 6–7 ἔτη. Ἀρκεῖ νὰ ἐνταχθῇ εἰς τὰς τάξεις τῶν φοιτητῶν. Ἐπίσης δὲν ξεύρω, ἂν ὁ κ. Τσάτσος, ὁ ὁποῖος ἐπανειλημμένως ἔχει ἐκδηλώσει τὸν σεβασμόν του πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων, ἔχῃ ἀντίρρησιν νὰ εἰσαχθοῦν καθ’ ὑπέρβασιν οἱ ἐπιτυχόντες τοῦ 1947–48. Τὶ θὰ γίνουν αὐτὰ τὰ παιδιά; Πότε θὰ τοὺς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ὑποστοῦν νέαν δοκιμασίαν; Διὰ τοῦτο, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον μὲ τὰς ἐπενεχθείσας τροπολογίας.

§191Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Προτείνετε, δηλαδή, νὰ ἀνοίξωμεν διάπλατα τὶς πόρτες τοῦ Πανεπιστημίου. Ξεχνᾶτε τὴν μάστιγα τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν; Ξεχνᾶτε ὅτι διὰ διαφόρων χαριστικῶν διατάξεων καὶ νοσοκόμοι ἀκόμη, κατώρθωσαν νὰ ἀποκτήσουν τὸν τίτλον τοῦ δικηγόρου; Θέλετε νὰ δημιουργήσωμεν ἐπιστημονικὸν προλεταριάτον;

§192Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ὁ νόμος 775, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐβασίσθη ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας δὲν ἀφορᾷ τὸν κλειστὸν ἀριθμόν, ὁ ὁποῖος οὔτε κατηργήθη, οὔτε ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὑπουργὸς ὁ προκάτοχος οὐδέποτε ἠθέλησε νὰ θίξῃ αὐτὸν τὸν κλειστὸν ἀριθμὸν καὶ εἶναι τοῦτο πρὸς τιμήν του. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἀφορᾶ τὸν νόμον 775. Ἐτροποποίησεν ὁ νόμος οὗτος τὴν βαθμολογίαν καὶ ὄχι τὸν κλειστὸν ἀριθμόν. Καὶ ἐφήρμοσε τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Ἀθηνῶν τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, δεχθὲν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπῆραν τὴν βαθμολογίαν τὴν ἀκριβῶς ὁριζομένην εἰς τὸν νόμον 775. Ἐσταμάτησεν, ὅμως, εἰς τὸν κλειστὸν ἀριθμόν.

§193Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Δὲν ἐσταμάτησεν.

§194Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Διότι δὲν ὑπῆρχε νόμος ποὺ νὰ καταργήσῃ τὸν κλειστὸν ἀριθμόν. Ὑπῆρχε, ἀπεναντίας, ἡ ἀπόφασις τοῦ ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία ὥριζε τὸν ἀριθμὸν καὶ δὲν ἐδικαιοῦτο κἂν τὸ Πανεπιστήμιον νὰ εἰσαγάγῃ πέραν τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις.

§195Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Κύριε Τσάτσο, ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ὅτι ὑποβάλλεται ἐρώτημα ἐκ μέρους τῆς Πρυτανείας πρὸς τὸν κ. ὑπουργόν. Ὁ κ. ὑπουργὸς καθορίζει τὸν ἀριθμὸν τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν, ἀλλ’ ἐν προκειμένῳ δὲν πρόκειται νὰ τηρήσωμεν τὴν διάταξιν τοῦ νόμου αὐτοῦ, ποὺ ὁρίζει τὸν ἀριθμόν. Ἐδῶ, διὰ τὰ παιδιὰ αὐτά, τὰ ὁποῖα ἠδικήθησαν καὶ ἦλθον ὡς ἐπιτυχόντες καὶ ἔχασαν δύο ἔτη, ἂς κάμωμεν μίαν ἐξαίρεσιν.

§196Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Πρέπει ἡ Βουλὴ νὰ ἐννοήσῃ ἕνα πρᾶγμα. Τὸ διάταγμα ποὺ ἐκδίδει ὁ ὑπουργὸς περὶ τῶν εἰσαχθησομένων γίνεται μετὰ βάσανον ἑκάστης Σχολῆς. Ἐπειδὴ μένει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὴν ἐντύπωσιν πραγμάτων ἀναληθῶν, πρέπει νὰ λεχθοῦν αὐτά. Ἐὰν εἴπῃ μία Σχολὴ ὅτι πρέπει νὰ εἰσαχθοῦν 100, θὰ εἰσαχθοῦν 100. Ὅσους εἴπει ἡ Σχολὴ καὶ τώρα ἐὰν εἴπῃ ἡ Σχολὴ περισσοτέρους θὰ εἰσαχθοῦν περισσότεροι.

§197Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Θεωρῶ εὐτυχῆ τὴν εὐκαιρίαν, τὴν ὁποίαν ἔδωσε τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον, ὥστε νὰ ἀκουσθοῦν ἐνταῦθα τόσον ἐνδιαφέρουσαι καὶ πατριωτικαὶ γνῶμαι, διὰ τόσον φλέγοντα ζητήματα, ὅπως εἶναι τὸ ζήτημα τοῦ περιορισμοῦ τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, καὶ τοῦ τρόπου τῆς διεξαγωγῆς τῶν ἐξετάσεων, ὅπως εἶναι καὶ τὸ ζήτημα τῆς γλώσσης καὶ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ ἀκουσθοῦν τόσαι ὡραῖαι καὶ τόσαι ἐθνικαὶ ὁμιλίαι. Ὁμολογῶ, ὅτι μὲ συγκίνησιν ἤκουσα τὰς συζητήσεις καὶ τὰς διευκρινήσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμε καὶ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος καὶ τόσοι ἄλλοι διαπρεπεῖς ὁμιλήσαντες. Διότι, πράγματι, δὲν εἶναι οὔτε ἠθικόν, οὔτε ἀνεκτὸν, οὔτε ἐθνικόν, νὰ ἔχωμεν περιωρισμένον ἀριθμόν. Μὲ τοῦτο δέν συντελοῦμεν εἰς τὴν ἐξύψωσιν τὴν πνευματικήν, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν εἰς τὸν λαόν. Δὲν εἶναι ἡ ἐπιστήμη φέουδον ὡρισμένων τάξεων, ἀλλὰ οὔτε καὶ πληθωρισμὸς πρόκειται νὰ γίνῃ. Ἐγώ, τοὐλάχιστον, φρονῶ, ὅτι ἔχομεν ἔλλειψιν ἐπιστημόνων. Καὶ μόνον τὸ γεγονὸς, ὅτι ἐπὶ 7.000 ἰατρῶν οἱ 5.500 εἶναι εἰς τὰς Ἀθήνας......

§198Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Δὲν εἶναι ἀκριβὲς αὐτό.

§199Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ὑπάρχουν ὁλόκληροι Δῆμοι ὀρεινοὶ, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἰατρούς καὶ ὁ πατὴρ τοῦ συναδέλφου κ. Παπακωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπερῆλιξ ἐξακολουθεῖ νὰ κάμνῃ τὸν ἰατρόν, διότι δὲν ὑπάρχουν ἰατροὶ ἐκεῖ. Καὶ δικηγόροι δὲν ὑπάρχουν. Ὁ πληθωρισμὸς εἶναι μόνον εἰς τὰς πόλεις, εἰς τὰ κέντρα.

§200Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Ἀθηνῶν, μεταξὺ ἄλλων μέτρων τὰ ὁποῖα ἠθέλησε νὰ λάβῃ, ἔκαμεν καὶ ἕνα διάταγμα, εἰς τὸν καταρτισμὸν τοῦ ὁποίου συμμετέσχετε καὶ ἐσεῖς καὶ ἐζήτησε νὰ ληφθοῦν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου μέτρα περιοριστικά. Σεῖς ὡς Πρόεδρος τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Πειραιῶς, ἐλάβατε καὶ σεῖς μέρος.

§201Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Θέλετε νὰ παρεξηγῆτε τὰ λεγόμενα ὑπ’ ἐμοῦ. Ἐγὼ δὲν εἶπον νὰ γίνεται ὁ οἱοσδήποτε δικηγόρος καί, ἂν διεμαρτυρήθην, διεμαρτυρήθην ἐντόνως ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται εἰς τὰ διάφορα ἐπαγγέλματα ἀπὸ τὸ παράθυρο. Ὄχι, ὅμως, ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν εἰς τὴν σπουδάζουσαν νεολαίαν νὰ πηγαίνῃ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον καὶ νὰ γίνωνται ἐπιστήμονες. Νομίζω, ὅτι θὰ ἔλθῃ μία στιγμή, πού, ὅπως ἄλλοτε εἰς τὴν Εὐρώπην, καθ’ ἥν στιγμὴν ἔφθασαν τὰ κράτη νὰ κυβερνῶνται μόνον συνδικαλιστικῶς, μόνον μὲ τὰ σωματεῖα καὶ ἐφθάσαμεν εἰς μίαν ἐπανάστασιν, ὅπου κατήργησε καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι, θὰ ἔλθῃ μία ἡμέρα ποὺ θὰ γίνῃ καὶ ἐδῶ αὐτό. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαγορεύσωμεν εἰς τοὺς νέους τὴν ἐλευθερίαν δράσεως καὶ ἐπικρατήσεως εἰς τὴν ζωήν. Τὸ νομοσχέδιον, λοιπόν, τὸ ὁποῖον ἔδωκε τὴν εὐκαιρίαν εἰς τόσας συζητήσεις, ὁμολογῶ ὅτι εἶχεν δίκαιον καὶ ἐπεβάλετο νὰ τὸ εἰσηγηθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας. Διότι, τὶ πρόκειται νὰ ρυθμίσῃ; Εἶναι γνωστὸν, ὅτι ὅταν προεκηρύχθησαν αἱ ἐξετάσεις, διὰ νὰ εἰσέλθῃ καὶ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον ἔπρεπε νὰ εὑρίσκεται ἐντὸς τοῦ ὁρισθέντος ἀριθμοῦ δι’ ἑκάστην Σχολήν. Π. χ. εἰς τὴν Νομικὴν Σχολὴν προεκηρύχθησαν ἐξετάσεις διὰ τὸν ἀριθμὸν 300 φοιτητῶν καὶ βάσις καὶ προϋπόθεσις ἐπιτυχίας ἦτο νὰ συγκεντρώσουν 20 ἐν συνόλῳ βαθμούς, ἐκ τῶν ὁποίων 10 εἰς τὰ βασικὰ μαθήματα. Πρέπει, ὅμως, νὰ σημειωθῇ, ὅτι διεξήχθησαν αἱ ἐξετάσεις μὲ τόσην αὐστηρότητα, ὥστε ἀντὶ 300, ὅσοι εἶχε καθορισθῆ νὰ εἰσαχθοῦν, ἐπέτυχον καὶ εἰσήχθησαν μόνον 248, ἐπὶ ὑπερχιλίων διαγωνισθέντων, ἤτοι ὀλιγώτεροι κατὰ 52 τοῦ καθορισθέντος ἀριθμοῦ εἰσακτέων.

§202Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ἐὰν, κ. συνάδελφε, σᾶς ἐδίδετο ἡ εὐκαιρία νὰ λάβετε γνῶσιν τοῦ περιεχομένου τῶν γραπτῶν τῶν ὑποψηφίων αὐτῶν, ὅπως ἔκαμα ἐγώ, ἀσφαλῶς θὰ ἐπείθεσθε ὅτι οἱ 248 δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσαχθοῦν. Διότι θὰ ἐβλέπατε λάθη, πρὸ τῶν ὁποίων θὰ ὠρθοῦντο αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας. Ὁ Λέων ὁ Σοφός ἐγράφετο τὸ ων μὲ ο, τὸ δὲ ρῆμα «ἀγαπῶ» ἐγράφετο ἀπὸ δεσποινίδας, εἰς τὴν φύσιν τῶν ὁποίων εἶναι ὁ ἔρως καὶ ἡ ἀγάπη, μὲ ο καὶ ὀξεῖαν.

§203Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἐκρίθησαν εἰσακτέοι μόνον 248. Οἱ ἀποτυχόντες ἐπεκαλέσθησαν διὰ προσφυγῆς των εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τὸν νόμον 775, ὁ ὁποῖος ἐρρύθμιζε κάπως ἐπιεικέστερον τὸ ζήτημα. Ἐνῶ, δηλαδή, ἡ Ἐπιτροπὴ ἠξίωσε 20 συνολικὰ καὶ 10 εἰς τὰ βασικά, οἱ ἀποτυχόντες μαθηταί, ἐπειδὴ εἶχον συγκεντρώσει 9 καὶ κάτι εἰς τὰ βασικὰ καὶ 18 συνολικὰ εἰς τὰ 4 μαθήματα, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον 775 ἐδικαιοῦντο τοῦ εὐεργετήματος νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἐπιτυχόντες. Ἦλθεν ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἡ ὁποία τοὺς ἐδικαίωσε. Τὸ Πανεπιστήμιον πραγματικῶς συνεμορφώθη πρὸς τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, ἀλλὰ μέχρι συμπληρώσεως τοῦ καθωρισμένου ἀριθμοῦ. Ἐκεῖθεν ἀρχίζει τὸ δίκαιον αἴτημα τῶν ὀλίγων ἀκόμη ὑπολειπομένων ὑποψηφίων φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι ὄχι μόνον καὶ αὐτοὶ ἐδικαιώθησαν, ἀλλὰ τινὲς ἐξ αὐτῶν συνέβη νὰ εἶναι κάτι περισσότερον ἀπὸ ἐπιτυχόντες ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἰσήγαγεν ἡ ἀπόφασις. Διότι ἐθεωρήθη ἐπιτυχὼν μὲ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὁ ἔχων εἰς τὰ βασικὰ 9 καὶ συνολικῶς 18, ἀπεκλείσθη ὅμως, ὁ ἔχων εἰς τὰ βασικὰ 8–9 καὶ συνολικῶς 23 ἢ 24. Αὐτὸ τὸ δίκαιον αἴτημα ἑνὸς μικροῦ ἀριθμοῦ φοιτητῶν ἔρχεται νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον.

§204Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι οἱ φοιτηταὶ πρέπει νὰ εἰσάγωνται διὰ τῶν Σχολῶν καὶ ὄχι διὰ τῶν Βουλῶν.

§205Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Ὅταν, λοιπόν, ὑπελείφθησαν τινὲς τῶν φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐδικαιώθησαν....

§206Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Εἶναι 1500.

§207Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Οἱ γονεῖς τῶν φοιτητῶν αὐτῶν, κ. τέως ὑπουργὲ τῆς Παιδείας, διεβίβασαν αἴτησιν εἰς ὑμᾶς, διὰ τῆς ὁποίας ἔλεγον, ὅτι δέν εἶναι ὀρθόν, οὔτε δίκαιον νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον οἱ ἔχοντες 9 καὶ 18 καὶ νὰ μὴ εἰσέλθουν οἱ ἔχοντες 20, 23 καὶ 24 ἀκόμη. Εἶναι φυσικὸν τὸ αἴσθημα τῆς ἀδικίας, τὸ ὁποῖον τοὺς κατέχει.

§208Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ (Ὑπ. Παιδείας). Εἰς τὴν βάσιν τὶ ἔχουν;

§209Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Ὀκτώ.

§210Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ (Ὑπ. Παιδείας). Τότε ἀπέτυχον, διότι ὁ νόμος ἀπαιτεῖ σύνολον βαθμολογίας 18, εἰς τὰ κύρια δὲ μαθήματα τὴν βάσιν, ἤτοι τὸν βαθμὸν 5 εἰς ἕκαστον τούτων.

§211Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Καὶ οἱ ἄλλοι εἶχον ἀποτύχει. Οἱ γονεῖς τῶν φιοτητῶν αὐτῶν, ἐπαναλαμβάνω, καὶ οἱ ἴδιοι ἐθεώρησαν ἑαυτοὺς ἀδικηθέντας καὶ ὑπέβαλον μίαν αἴτησιν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ὁ ὁποῖος υἱοθέτησε τὴν αἴτησιν καὶ τὴν διεβίβασεν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον. Τὸ Πανεπιστήμιον διὰ κοινῆς γνώμης καὶ κοινῆς ἀποφάσεως τόσον τῆς Συγκλήτου, ὅσον καὶ τῆς Νομικῆς Σχολῆς εἰδικῶς, ἀνεγνώρισεν ὅτι οἱ φοιτηταὶ αὐτοὶ ἔχουν δικαίωμα καὶ δίκαιον εἶναι νὰ ἐγγραφῶσιν.

§212Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ἐπρόκειτο διὰ 12 καὶ τώρα εἶναι 1500.

§213Γ. ΠΑΡΑΒΑΝΤΗΣ. Τὸ Πανεπιστήμιον, εἶπον, ἐθεώρησε τὴν αἴτησιν δικαιοτάτην καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας τὴν υἱοθέτησεν. Ἔστειλε, μάλιστα, τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 16398 ἔγγραφον πρὸς τὴν Σύγκλητον, εἰς τὸ ὁποῖον λέγει: «Ἐν ὄψει.......... (ἀναγινώσκει)..........». Οἱ μαθηταὶ αὐτοὶ ἔσπευσαν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον καὶ ἔκτοτε εἶναι φοιτηταί. Τὶ συνέβη, ὅμως; Τότε ὡρθώθη τὸ νομικὸν ζήτημα, περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησεν ὁ κ. Βαμβέτσος. Ἐκ τῶν ὑστέρων ἀνεκάλυψαν ἡ Σύγκλητος καὶ ἡ Νομικὴ Σχολή, ὅτι νομικῶς, λόγῳ τοῦ κλειστοῦ ἀριθμοῦ τῶν εἰσακτέων φοιτητῶν, δὲν ἦτο δυνατὸν οἱ φοιτηταὶ αὐτοὶ νὰ ἐγγραφῶσι. Καὶ ἔχομεν τώρα τὴν κατηγορίαν αὐτὴν τῶν φοιτητῶν, ἡ ὁποία φοιτᾷ καὶ ἀκροᾶται. Καὶ φοιτᾷ δικαίως καὶ εὐλόγως, διότι καὶ ἡ Σύγκλητος καὶ ἡ Νομικὴ Σχοληλὴ καὶ τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον, τοὺς εἶπεν ὅτι εἶναι φοιτηταὶ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ τυπικὸν ἐκεῖνο κώλυμα νὰ μὴ ἔλθῃ νὰ τὸ τακτοποιήσῃ ἡ Βουλή. Φρονῶ ὅτι πρέπει καὶ παρακαλῶ τὸ Σῶμα νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ μὲ τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας ὑποδεικνύω καὶ διὰ τῆς παραγράφου 5. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἀποδώσετε δικαιοσύνην εἰς τοὺς φοιτητὰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι νομίζουν καὶ δικαίως, ἑαυτοὺς ἀδικημένους, καὶ θὰ χαρίσετε τὴν γαλήνην καὶ θὰ ἀποκτήσετε καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην τῶν γονέων, τοὺς ὁποίους σήμερον ἀπασχολεῖ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν τους. (Χειροκροτήματα).

§214Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἤθελα νὰ ἐρωτήσω, κ. βουλευταί, ἂν ἡ Βουλὴ θὰ δεχθῇ νὰ συζητήσῃ, μετὰ τὸ πέρας τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καὶ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀπολυομένων ἐφέδρων;

§215Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. (Ἀργολιδοκορινθίας). Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶναι τυπικὸν καὶ κατεπεῖγον καὶ νὰ τὸ ψηφίσωμεν ἀπόψε.

§216ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἶναι ἀργὰ καὶ ἔχει καὶ τροπολογίας.

§217Ι. ΜΠΕΡΝΙΤΣΑΣ. Νὰ τὸ συζητήσωμεν πρῶτον αὐτό, τὴν Δευτέραν.

§218ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις νὰ συζητηθοῦν πρῶτον τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν.

§219Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Τότε μετὰ τὰ νομοσχέδια τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν.

§220ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Σύμφωνοι.

§221ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§222ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§223ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφορὰς, ἐρωτήσεις καὶ ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 10.35′ μ.μ.)