1947.12.09

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 26η

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 6.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὑπάρχει ἀντίρρησις ἐπὶ τῶν πρακτικῶν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως;

§2Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁμιλῶν χθὲς εἶπον διὰ τοὺς προσκαλουμένους νὰ πολεμήσουν· καὶ εἰπὼν «χθεσινοὶ μαθηταὶ γυμνασίου μόλις ἐγκαταλείψαντες τὰ θρανία», σήμερον διαβάζω στὰ φύλλα «μαθηταὶ γυμνασίου».

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ δώσητε μίαν διόρθωσιν.

§4Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Πάντως πρέπει νὰ καταβάλλεται καὶ κάποια προσοχή, διότι μὲ τὰς διορθώσεις δὲν γίνεται τίποτε. Καὶ ἐγὼ εἶπον προχθὲς «Σπήλαιον» καὶ ἐγράφη «Κομοτηνή».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως ὡς διωρθώθησαν. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Οἱ βουλευταὶ Ἠπείρου κ. κ. Ν. Ἀθανασίου καὶ Γ. Μπάρδας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν σωματείων Ἰωαννίνων ζητούντων τὴν ἀποστολὴν στρατιωτικῶν δυνάμεων πρὸς κατάληψιν ἐπικαίρων σημείων, πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς δημοσίας τάξεως ἐν Ἠπείρῳ. Οἱ βουλευταὶ Ἠπείρου κ.κ. Ν. Ἀθανασίου καὶ Γ. Μπάρδας καταθέτουν ἀναφορὰν διαφόρων σωματείων Φιλιατῶν, ζητούντων τὴν τοποθέτησιν καὶ παραμονὴν τάγματος εἰς Φιλιάτας πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Α. Λαδᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Κέντρου Προνοίας Γρεβενῶν, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ διανομὴν κατὰ τὸν μῆνα Σεπτέμβριον ἀλεύρου καὶ ἀποστολὴν ξυλείας διὰ τὰ παραπήγματα καὶ ζητεῖ ἄμεσον ἀποστολὴν τούτων. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Α. Λαδᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ σωματείου τῆς ἐθνικῆς ἑνώσεως Γρεβενῶν ζητοῦντος τὴν ἀποστολὴν εἰς τοὺς μαχομένους ἀκρίτας (μαλλίνων εἰδῶν, σιγαρέττων, χαρτοφακέλλων κλπ.). Ὁ σύνδεσμος Σ.Π.Κ.Π. Ἄργους καὶ ἡ Ἕνωσις Συνεταιρισμῶν Π. Κ. Ἀργολίδος ζητοῦν, ὅπως ἡ φορολογία 5% διὰ τὸν ραντισμὸν τῶν ἑσπεριδοειδῶν γίνῃ κατὰ δένδρον διὰ τὴν μὴ διαρροὴν τῆς φορολογίας ὡς συνέβη καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Κορίνθου, διαμαρτύρεται κατὰ τοῦ τελετάρχου τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἐ. ἔ., διατάξαντος τὴν κάθοδον τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου ἐκ τῆς κεκανονισμένης θέσεως, ἣν κατεῖχεν ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ, βάσει τοῦ ἄρθρου 214 τοῦ κώδικος περὶ δικηγόρων καὶ τὴν τοποθέτησιν τούτου ἐν τῷ ἐκκλησιάσματι κλπ. Τὸ σωματεῖον ὑδραυλικῶν ἔργων Ἄρτης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν κακόβουλον δημοσίευσιν περὶ προσχωρήσεως μελῶν του εἰς συμμοριακὰ συγκροτήματα καὶ ζητεῖ τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ ὑπαιτίου τῆς ἀνταποκρίσεως. Ὁ πρόεδρος τῆς Κοινότητος Νεαπόλεως Κοζάνης διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς περιφερείας του εἰς τὴν διάθεσιν τῶν ἀνταρτῶν καὶ ζητεῖ τὴν ἀποστολὴν στρατιωτικῆς δυνάμεως πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Ὁ σύνδεσμος ἑλλήνων βιομηχάνων Ἀθηνῶν ἀποκρούει τὰς κατηγορίας ὅτι συνάπτει δάνεια ἀπὸ τὴν κρατικὴν Τράπεζαν πρὸς ἀγορὰν λιρῶν. Ἡ ἀδελφότης Ἐκκλησιοχωριτῶν (Τσεκοβιστινῶν) «ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος» Πειραιῶς, διαμαρτύρεται διὰ τὴν μετάθεσιν τῶν ὑπηρετούντων εἰς τὴν ἰδιαιτέραν των πατρίδα δύο δημοδιδασκάλων καὶ ζητεῖ ἀνάκλησιν τῆς μεταθέσεώς των. Οἱ πωληταὶ ἀκινήτων κατὰ τὴν περίοδον κατοχῆς Λακεδαίμονος, ζητοῦν τὴν ἀκύρωσιν τῶν ἀγοραπωλησιῶν. Οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Ταμείου Ἐπαγγελματιῶν Ἡρακλείου Κρήτης καὶ Σερρῶν, διαμαρτύρονται κατὰ τοῦ νομοσχεδίου δι’ οὗ τὰ χρηματικὰ κεφάλαια Τ.Ε.Β.Ε. περιέρχονται εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον. Ὁ σύλλογος πυροπαθῶν Πύργου–Ἠλείας, ζητεῖ τὴν ἀνοικοδόμησιν ὁλοκλήρου τοῦ τετραγώνου ἀπὸ πλατείας Ἀνεξαρτησίας, Ἑρμοῦ καὶ Λετρίνων μέχρι μεγάρου Ἐθνικῆς Τραπέζης, ἀποτεφρωθέντος ὑπὸ τῶν ἀνταρτῶν τοῦ

ΕΛΑΣ.

Ὁ Πρόεδρος τῆς ΕΣΕΑ Ἀκριτῶν καὶ τῆς ὀργανωτικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ Ἐθνικοῦ συναγερμοῦ Θεσσαλονίκης, ζητεῖ ἄμεσον λῆψιν μέτρων διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἀνταρτοπλήκτων, ἀποστολὴν πολεμικοῦ ὑλικοῦ, διασφάλισιν τῶν συνόρων κλπ. Ἐπιτροπὴ ἀπολυομένων ὑπαλλήλων τῆς ὑπηρεσίας Κοινωνικῆς προνοίας Θεσσαλονίκης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἐπαναφορὰν 38 μόνον ὑπαλλήλων ἐκ τῶν 114 ἀπολυθέντων, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ πλεῖστον ἔχουσιν οἰκονομικὴν εὐεξίαν καὶ ζητοῦν τὴν κατὰ δίκαιον τρόπον ρύθμισιν τοῦ ζητήματός των. Ὁ κ. Α. Ὀρφανίδης (Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς), ἀποσύρει τὸ κατατεθὲν σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Α. Ν. 1565]39 «περὶ Κώδικος ἀσκήσεως τοῦ ἰατρικοῦ λειτουργήματος» μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ Ν. Δ. 698]41 καὶ τῆς δημοσιεύσεως αὐτῶν εἰς ἑνιαῖον κείμενον». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Παπαδόγιαννης, καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 109)1945». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της, ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ τῶν στρατευομένων ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἐργατῶν νομοθεσίας». Ἡ ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῶν Σχ. Νόμων 1) «περὶ καθορισμοῦ τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀνθυπασπιστῶν τοῦ στρατοῦ ξηρᾶς». 2) «περὶ παρατάσεως τῆς ἀναστολῆς διατάξεων τοῦ Α. Ν. 2800)1941 «περὶ Στρατιωτικοῦ Ποινικοῦ Κώδικος», καὶ 3) «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 151)41 Ν. Δ. «περὶ διαθέσεως θεραπαινίδος εἰς ἀναπήρους Ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας ὡρισμένων κατηγοριῶν συνεπείᾳ τραυμάτων πολέμου ὡς οὗτος συνεληρώθη διὰ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ὑπ’ ἀριθ.

2094)1945 Ν. Δ.».

Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Διακουμόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἐπιβολῆς οἰκονομικῶν βαρῶν διὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἐν Εὐβοίᾳ ἀνταρσίας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Πολυχρονόπουλος, Ν. Βαρβιτσιώτης, Β. Κρῖκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τακτοποιήσεως τῆς θέσεως τῶν Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀνθυπασπιστῶν τῆς Χωροφυλακῆς τῶν τελούντων ἐκτὸς ὑπηρεσίας καὶ ὀργανικῶν θέσεων».

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὡς προανηγγέλθη, ἀπὸ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ εἰσηγηθῇ σήμερον τὸν προϋπολογισμόν. Συνεπῶς ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§7Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.) Ὅτε κατὰ Ἰούνιον 1946 εἶχον τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ οἰκον. ἔτους 1946–47, τὸν πρῶτον μεταπολεμικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους, ὁμολογῶ κ. συνάδελφοι, ὅτι, παρὰ τὴν βαθεῖαν πίστιν ὅλων μας εἰς τὴν ζωτικότητα καὶ ἐργατικότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, κατειχόμην ἀπὸ τὴν ἀόριστον ἀνησυχίαν ποὺ προεκάλει ἡ γενικὴ ἀβεβαιότης, ἡ ὁποία ἐπλανᾶτο ἀπὸ τοῦ πολέμου καὶ ἐντεῦθεν, ὑπεράνω τῶν οἰκονομικῶν τῆς Χώρας. Ὄντως ἡ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἴχομεν διέλθει, ἦτο τόσον πρωτοφανὴς εἰς ἔκτασιν, ὥστε αἱ συνέπειαί της νὰ δίδουν καὶ σήμερον ἀκόμη τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὁ σάλος, ὁ ὁποῖος ἤρχισε διὰ τὴν Χώραν ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1940, συνεχίζεται ἀμείωτος καὶ ὅτι ἡ ἀστάθεια ἐξακολουθεῖ ν’ ἀποτελῇ τὸ κύριον χαρακτηριστικὸν τοῦ οἰκονομικοῦ βίου αὐτῆς. Τ’ ἀποτελέσματα ὅμως τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκ. ἔτους 1946–47, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε τὸ πρῶτον μεταπολεμικὸν ἐπίσημον στοιχεῖον διὰ τοῦ ὁποίου κατεβλήθη προσπάθεια καθολικῆς διαπιστώσεως καὶ ἐμφανίσεως τῶν δημοσιονομικῶν δεδομένων τοῦ τόπου, ἔρχονται νὰ ἐπικυρώσουν τὴν πίστιν μας πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ νὰ προσθέσουν, ὡς θετικὸν στοιχεῖον εἰς τὰ δεδομένα, μὲ τὰ ὁποῖα ὅλοι καταβάλλομεν προσπάθειαν νὰ ἀναστηλώσωμεν τὴν ζωὴν τῆς Χώρας, τὴν πιστοποίησιν ὅτι κάτω ἀπὸ τὰς ἐπιφανειακὰς ἐντυπώσεις, ἔχουν ἀρχίσει νὰ θεμελιοῦνται σταθερὰ στοιχεῖα ἀναρρώσεως αὐτῆς. Ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα, τὰ ὁποῖα λεπτομερῶς ἐμφανίζονται εἰς τὸν κατατεθέντα ἀπολογισμόν, θὰ ἀντιληφθῆτε, ὅτι ἡ γενομένη ἐκτίμησις τῶν δυνατοτήτων τῆς Χώρας ὑπῆρξεν ἀκριβὴς καὶ ὅτι ἤδη, παρὰ τὰς ἀναριθμήτους ἀντιξοότητας, ἤρχισε νὰ δημιουργῆται μία σταθερὰ κατάστασις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Βεβαίως, κύριοι βουλευταί, ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ λήξαντος ἔτους, δὲν ὑπῆρξε προϋπολογισμὸς εὐημερίας. Ὑπῆρξεν ἁπλῶς προϋπολογισμὸς συντηρήσεως· συντηρήσεως μάλιστα σαφῶς ἀνεπαρκοῦς. Δὲν ἐπαύσαμεν ποτὲ νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἀποκατάστασις εἰς ἀνθρωπίνως ἀνεκτὸν βαθμὸν τῆς δημοσιονομικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς μας, γενικώτερον, ζωῆς, δὲν ἦτο δυνατὴ ἄνευ ἔξωθεν ἐνισχύσεως. Διὰ τοῦ περυσινοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τῆς μικρᾶς ἐπὶ τούτου εἰσηγήσεώς μας, ἐκρίναμεν ἐπιβεβλημένον νὰ ἀναπτύξωμεν ἐνώπιον τῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὰ δεδομένα τῆς οἰκονομίας μας μὲ πᾶσαν εἰλικρίνειαν καί, θέτοντες οὕτω πρὸ τῶν μεγάλων μας φίλων γυμνὸν τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος, νὰ ζητήσωμεν ὅπως μᾶς παρασχεθῇ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἡ διὰ τὴν ἀναστήλωσιν τῶν ἐρειπίων μας ἀναγκαία βοήθεια. Ἡ ἀνασυγκρότησις εἰδικώτερον τοῦ καταστραφέντος κεφαλαίου τῆς Χώρας, ὡς εἶναι εὐνόητον, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ θεραπευθῇ διὰ τῶν τακτικῶν ἐσόδων ἑνὸς ἀναιμικοῦ πρώτου μεταπολεμικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλ’ οὔτε καὶ διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ χρέους τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ἥτις θὰ ἐδημιούργει ἀσφαλῆ πληθωρισμόν, δεδομένης τῆς εἰς πολὺ ἀπώτερον χρόνον ἀπιδόσεως τοῦ διατεθησομένου κεφαλαίου. Τὰ ἔργα ταῦτα ἐπιτυγχάνονται μόνον διὰ δανειακοῦ πορισμοῦ τῶν ἀπαραιτήτων κεφαλαίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἰδίως, τὸ κατατετμημένον βάρος τῶν ὁποίων ἐπιπίπτει εἰς σειρὰν γενεῶν, αἱ ὁποῖαι καὶ θὰ εἶναι αἱ κυρίως ὠφεληθησόμεναι ἐκ τῶν ἔργων τὰ ὁποῖα θὰ ἐκτελεσθοῦν. Συνεπῶς, ὡς καὶ εἰς τὰς ἐπὶ τῇ καταθέσει τοῦ ἀπολογισμοῦ ἀνακοινώσεις μας ἐτονίσαμεν, ἡ ἀσκηθεῖσα διὰ τοῦ τύπου ἐξ ἀντιπολιτευτικοῦ πνεύματος κριτική, περὶ ἐλλείψεως δῆθεν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ μεγαλοπνόων γραμμῶν, ὡς καὶ περὶ τῆς ἀσταθείας αὐτοῦ, ὀφειλομένης εἰς τὴν ἐν μεγάλῃ κλίμακι συνδρομὴν τῶν ἐκτάκτων ἀντὶ τῶν τακτικῶν ἐσόδων πρὸς ἐπιτυχίαν τῶν ἀποτελεσμάτων του, δὲν νομίζομεν ὅτι ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν ἐνδεδειγμένην ἐπιστημονικὴν παρατήρησιν. Διότι, ὡς ἀνωτέρω ἐξετέθη, ὁ πρῶτος μεταπολεμικὸς προϋπολογισμὸς ἀναδυθεὶς ἐκ τοῦ προτέρου χάους, διὰ νὰ τακτοποιήσῃ, νὰ νοικοκυρεύσῃ καὶ σταθεροποιήσῃ τὴν δημοσίαν διαχείρισιν καὶ ἐμπεσὼν εἰς μίαν ἀπρόοπτον ἔντασιν ἑνὸς οἰκτροῦ πολέμου, ὃν ἔκτοτε ἐν συνεχείᾳ διεξάγομεν, δὲν ἦτο δυνατόν, ἀλλ’ οὔτε ὤφειλε νὰ χαράξῃ ἀντεπιστημονικῶς μεγαλοπνόους γραμμὰς ἀνασυγκροτήσεως, αἵτινες δὲν θὰ ἠδύναντο νὰ ὑπάρξουν καὶ ἂν ἀκόμη ἡ περίοδος ἦτο εἰρηνική· διότι θὰ ἦτο ἀδύνατον αὕτη νὰ ἀποδώσῃ ἐκ τῶν ἐσόδων της μόνον καὶ δὴ τῶν τακτικῶν εἰς τὸ πρῶτον ἔτος τῆς τακτοποιήσεώς της, δυνατότητας ἀνασυγκροτήσεως, ἄνευ ξένης βοηθείας. Διὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους δὲν ἦτο λογικὸν νὰ ἀναμένῃ τις κάλυψιν δαπανῶν καὶ δὴ πολεμικῶν διὰ τῶν τακτικῶν ἐσόδων. Ἦτο εὐτύχημα ἡ ὕπαρξις τῶν ἐκτάκτων ἐσόδων καὶ τὸ μόνον ἀπομεῖναν καθῆκον μας, ἦτο ἡ πραγματοποίησίς των, δι’ ἐντάσεως τοῦ ρυθμοῦ τῆς ἀποδόσεως τακτικῶν τε καὶ ἐκτάκτων ἐσόδων, ὥστε νὰ καλυφθοῦν τὰ ἐλλείμματα καὶ διέλθωμεν οὕτω τὰς κρισίμους αὐτὰς στιγμάς, καθ’ ἃς ἀντεμιτωπίσαμεν νέας ἀπροβλέπτους δαπάνας ἄνευ πληθωρισμῶν καὶ νομισματικῶν διαταραχῶν, αἵτινες θ’ ἀπετέλουν τὸ ἕτερον, ἴσης ἂν μὴ μείζονος βαρύτητος, πλῆγμα τῆς ἀκεραιότητος καὶ τῆς ἀσφαλείας τῆς Χώρας. Κατὰ ταῦτα λοιπόν, ὁ χαρακτὴρ τοῦ προϋπολογισμοῦ τούτου κατ’ ἀνάγκην δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι ἄλλος πλὴν τοῦ ταμιακοῦ, σκοποὶ δὲ αὐτοῦ ἡ ὀφειλομένη τακτοποίησις τῆς δημοσίας διαχειρίσεως καὶ ἡ ἀποτροπὴ τοῦ πληθωρισμοῦ διὰ τῆς ἀποφυγῆς ἐλλείμματος καὶ τῆς καλύψεως αὐτοῦ διὰ πληθωρικῆς ἐκδόσεως τραπεζογραμματίων. Καὶ οἱ σκοποὶ οὗτοι νομίζομεν, ὅτι ἐπετεύχθησαν πλήρως. Περὶ τούτου μαρτυρεῖ ὁ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς κατατεθεὶς ἤδη ἀπολογισμὸς τῆς ἐκτελέσεως αὐτοῦ εἰς τοῦ ὁποίου τὴν ἀνάπτυξιν προερχόμεθα ἀμέσως κατωτέρω. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47. Ὁ κατατεθεὶς εἰς τὴν Βουλὴν εἶχε προβλέψει:

Ἀπὸ τῆς καταθέσεώς του ὁ προϋπολογισμὸς ὑπέστη μεταβολάς, λόγῳ ἀναποτρέπτως ἀπροβλέπτων δαπανῶν, εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐξόδων, αἵτινες τελικῶς ἀνεβίβασαν τὸ ὕψος αὐτοῦ εἰς 1.939 δισεκατ. οὕτως ὥστε τὸ προβλεπόμενον ἔλλειμμα νὰ ἀνέλθῃ εἰς 538 δισεκατ. Ὁ Ἀπολογισμὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 βάσει τῶν συγκεντρωθέντων στοιχείων τοῦ ἀπολογισμοῦ αὐτοῦ ἐμφανίζει:

Ἐὰν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι, μεταξὺ τῶν πληρωτέων καὶ εἰσπρακτέων ὑπολοίπων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47, ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῶν προηγουμένων ἢ ἑπομένων αὐτοῦ προϋπολογισμῶν ἀφ’ ἑτέρου, καταλείπεται διαφορὰ εἰς βάρος αὐτοῦ ἐκ δραχμῶν 25 δισεκατομμυρίων, καὶ ὅτι ἐξ ἄλλου θὰ ἐξοικονομοῦντο 38 δισεκατομμύρια, ἀντιπροσωπεύοντα τὴν ἀξίαν ἐνταλθεισῶν πιστώσεων, κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47, διὰ παραγγελίας τοῦ δημοσίου εἰς τὸ ἐξωτερικόν, αἵτινες ὅμως δὲν ἐπραγματοποιήθησαν ματαιωθεῖσαι ὁριστικῶς τὸ οἰκονομικὸν ἔλλειμμα τῆς χρήσεως ὑποβιβάζεται εἰς 70 δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἀπομένει, ἐπὶ πλέον, ἡ ρύθμισις ἀφ’ ἑνὸς μέν, τοῦ διαχειριστικοῦ ἀποτελέσματος τοῦ ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ λογαριασμοῦ τῆς συγκεντρώσεως καὶ διαθέσεως τοῦ σίτου ἐσοδείας 1946, καταλιπόντος χρεωστικὸν ὑπόλοιπον ἐξ 120 δισεκατομμυρίων, ὡς ἐκ τῆς εἰς κατωτέρας τιμὰς τοῦ κόστους διαθέσεως τοῦ ἄρτου, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τοῦ ἐκ τῆς ἀγοραπωλησίας χρυσῶν λιρῶν μέσῳ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καταλειφθέντος, ἐπίσης ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ, πιστωτικοῦ ὑπολοίπου ὑπὲρ τοῦ δημοσίου ἐξ 181 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, ἐξ ἧς θέλει βελτιωθῆ ἔτι περαιτέρω τὸ ἐξ 70 δισεκατομμυρίων οἰκονομικὸν ἔλλειμμα τῆς χρήσεως 1946–47.

ΕΣΟΔΑ

Εἰς τὰ τακτικὰ ἔσοδα παρατηρεῖται ὑπεραπόδοσις τῶν ἀμέσων φόρων, παρὰ τὴν μὴ προλιβοῦσαν εἰς ὁλόκληρον ἐφαρμογήν, τοῦ φόρου ἐπιτηδεύματος καὶ τοῦτο εἶναι τὸ ἱκανοποιητικόν, κατὰ 79 δισεκατομμύρια, ὡς καὶ ὑπεραπόδοσις τῶν τελῶν χαρτοσήμου κατὰ 45 δισεκατομμύρια καὶ τῶν Τ.Τ.Τ. τελῶν κατὰ 18 δισεκατομμύρια. Εἰς δὲ τὰ ἔκτακτα ἔσοδα παρατηρεῖται ὑπεραπόδοσις τῶν εἰσπρακτέων ἐξ ἐκποιήσεως τῶν ἐφοδίων ἐξωτερικοῦ κατὰ 121 δισεκατομμύρια καὶ λειῶν πολέμου. Αʹ Τακτικὰ ἔσοδα. Τὰ τακτικὰ ἔσοδα, ἅτινα ἀπετέλουν τὰ 43% τοῦ συνόλου, τῶν ἀρχικῶς προβλεφθέντων ἐσόδων, ἀποτελοῦν ἤδη ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τὰ 47,7%. Ἐὰν δὲ συνυπολογισθῶσιν εἰς τὰς εἰσπράξεις τῶν τακτικῶν ἐσόδων, οἱ ἀναλογοῦντες δασμοὶ ἐπὶ τῶν πωλουμένων ἐφοδίων ἐξωτερικοῦ καὶ τῶν ὁποίων τὸ ποσὸν ἤδη περιλαμβάνεται εἰς τὸ ἐκ τῆς ἐκποιήσεως αὐτῶν πραγματοποιηθὲν ἔκτακτον ἔσοδον, τότε τὰ τακτικὰ ἔσοδα φθάνουν τὰ 52%, ποσοστὸν δηλαδή, ὅπερ χαρακτηρίζει τὴν καταβαλλομένην προσπάθειαν, διὰ τὴν ἐπάνοδον τῶν τακτικῶν ἐσόδων εἰς τὴν προπολεμικὴν σχέσιν αὐτῶν, ἐν ἀναλογίᾳ πρὸς τὸ σύνολον τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ προσπάθεια αὕτη ἐστράφη ἰδιαιτέρως εἰς τὸν τομέα τῆς ἀμέσου φορολογίας, ὡς ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀναφερομένων ἀποτελεσμάτων τῆς εἰσπράξεως. Σχετικῶς μὲ τὴν προσπάθειαν ταύτην καὶ γενικώτερον μὲ τὴν φορολογικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὰ εἰς ἐφαρμογὴν αὐτῆς ληφθέντα νομοθετικὰ καὶ διοικητικὰ μέτρα, διαλαμβάνομεν ἐκτενῶς κατωτέρω ἐν ἰδίῳ κεφαλαίῳ τῆς εἰσηγήσεώς μας ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48, κατὰ τὸ ὁποῖον θὰ εὕρωσι κυρίως τὴν ἀπόδοσίν των τὰ μέτρα ταῦτα καὶ εἰδικώτερον τὰ διὰ τῶν προσφάτως κατατεθέντων νομοσχεδίων λαμβανόμενα. Βʹ Ἔκτακτα ἔσοδα. αʹ) Ἐφόδια Οὔνρρα. Κυρία πηγὴ τῶν ἐκτάκτων ἐσόδων κατὰ τὸ ἔτος 1945–47 ὑπῆρξεν ἡ διάθεσις τῶν ἐφοδίων τοῦ ἐξωτερικοῦ τῆς Οὔνρρα κατὰ πρῶτον λόγον καὶ τῶν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου εἰσαγομένων ἀπ’ εὐθείας εἰδῶν ἱματισμοῦ κατὰ δεύτερον, τῶν ἐκ ταύτης εἰσπράξεων κατὰ τὸ ὑπόλοιπον ἔτος, ἀνελθουσῶν εἰς τὸ καθαρὸν ποσὸν τῶν 688.000 ἑκατομμυρίων, ἔναντι ὑπολογισθέντων 567 δισεκατομμυρίων. Ἡ τοιαύτη ηὐξημένη ἀπόδοσις τοῦ ἐκ τῆς ἐκποιήσεως τῶν ἐφοδίων ἐξωτερικοῦ ἐσόδου, ὀφείλεται εἰς τὴν ἐντὸς τοῦ ἔτους τούτου καταβληθεῖσαν ἔντονον προσπάθειαν διὰ τὴν ὀργάνωσιν τοῦ τρόπου ρευστοποιήσεως καὶ θέσεως εἰς τὴν κατανάλωσιν τοῦ παντοειδοῦς ὑλικοῦ τῆς Οὔνρρα, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο συσσωρευμένον εἰς τὰς ἀποθήκας ἢ ὑπαίθρους χώρους, χωρὶς νὰ ἔχῃ γίνῃ καμμία συστηματικὴ αὐτοῦ ἀπογραφή, οὐδὲ ἀποτίμησις τῆς ἀγοραίας αὐτοῦ ἀξίας. Τὴν εἰκόνα τῆς καταστάσεως, ἣν εὕρομεν ἀρχομένου τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47, ἐδώσαμεν ἀναλυτικῶς ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους τούτου. Ἀποτέλεσμα τῆς καταστάσεως ταύτης ἦτο, ὅτι ὁλόκληρος ἡ περίοδος ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1945 μέχρι 31 Μαΐου 1646, ὄχι μόνον δὲν ἐνεφάνισε πλεόνασμά τι πρὸς διάθεσιν δι’ ἔργα ἀνασυγκροτήσεως, ἀλλ’ ἀντιθέτως, ὑπῆρξεν ἔλλειμμα ἐκ δραχμῶν 8.789 ἑκατομμ. Ἀφ’ ἑτέρου κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47 διετέθησαν δωρεὰν ἐφόδια ἀξίας 326.885 ἑκατομμ. ἀναλυόμενα ὡς κατωτέρω. Διὰ τὴν παιδικὴν διατροφὴν δραχ. 80 δισεκ., διὰ τοὺς ἀπόρους δρχ. 147 δισεκ., διὰ τοὺς ἀνταρτοπλήκτους δρχ. 11.700 ἑκατ., διὰ τοὺς πρόσφυγας Β. Ἠπείρου δρχ. 1.798 ἑκατ., διὰ τοὺς ἐκτοπισμένους δρχ. 1.620 ἑκατ., διὰ τοὺς πολιτικοὺς φυγάδας δρχ. 1.275 ἑκατ., διὰ τοὺς μυλεργάτας καὶ ἀρτεργάτας δρχ. 1.180 ἑκατ. λόγῳ χορηγήσεως τῶν σιτηρῶν ἀρτοποιήσεως εἰς τιμὰς κατωτέρας τοῦ κόστους κτήσεως αὐτῶν δρχ. 82.312 ἑκατ. Κατὰ τὸ αὐτό, τέλος, ἔτος διετέθησαν εἰς δημοσίας ὑπηρεσίας, ἄνευ ἀντιστοίχου καταβολῆς τῆς ἀξίας αὐτῶν, ἐφόδια ἀξίας 88 ἑκατ. δολλ. ἢ δρχ. 444 δισεκ. βʹ) Λεῖαι πολέμου. Μεταξὺ τῶν ἐκτάκτων ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1646–47, προεβλέφθη καὶ ποσὸν δραχμῶν 2 δισεκ. ἐκ τῆς ἐντὸς τοῦ ἔτους τούτου διαθέσεως τῶν λειῶν πολέμου, ἤτοι τῶν διαφόρων περιουσιακῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἀνήκοντα εἰς τὰς τέως ἀρχὰς κατοχῆς, εἴτε ἐγκατελείφθησαν ὑπ’ αὐτῶν ἐν τῇ χώρᾳ κατὰ τὴν ἐκ ταύτης ἀποχώρησίν των, εἴτε εἶχον, διαρκούσης τῆς κατοχῆς, μεταβιβασθῆ εἰς τρίτους καὶ τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν, κατὰ τὸν νόμον, περιουσίαν τοῦ Δημοσίου. Τὸ ἐκ λειῶν πολέμου ἔσοδον ἐπραγματοποιήθη ἐντὸς τοῦ 1646–47 εἰς ὑπερδιπλάσιον ποσὸν τοῦ προβλεφθέντος κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνελθὸν εἰς 4.740 ἑκατ. γʹ) Ἐχθρικαὶ περιουσίαι ὑπὸ μεσεγγύησιν. Ἡ ρευστοποίησις τῶν ὑπὸ μεσεγγύησιν ἐχθρικῶν ἐν Ἑλλάδι περιουσιῶν, ἐμφανίζεται ἐν τῷ κατατεθέντι προϋπολογισμῷ 1946–47, ὡς μία εἰσέτι πηγὴ ἐκτάκτου αὐτοῦ ἐσόδου, προϋπολογισθέντος εἰς 30 δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἔναντι τῆς προβλέψεως οὐδὲν ποσὸν ἐπραγματοποιήθη κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47. Τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν μή, μέχρι λήξεως τοῦ ἔτους τούτου, πλήρωσιν τῶν ἀναγκαίων νομικῶν προϋποθέσεων, ὑφ’ ἃς θὰ καθίστατο δυνατὴ νομικῶς ἡ ἐκποίησις τῶν περιουσιῶν τούτων. Ἦσαν δὲ αὗται, ὡς πρὸς μὲν τὰς Γερμανικὰς περιουσίας ἡ ψήφισις νόμου περὶ κυρώσεως τῆς περὶ Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων Συμφωνίας τῶν Παρισίων, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 6, τῆς ὁποίας ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις παρακρατεῖ, ἔναντι ἐπανορθώσεων, τὰς ἐν Ἑλλάδι τοιαύτας περιουσίας, ὡς πρὸς δὲ τὰς Ἰταλικάς, Βουλγαρικὰς καὶ Ἀλβανικάς, ἡ ἐπικύρωσις τῶν σχετικῶν Συνθηκῶν τῆς Εἰρήνης. Ἡ μὴ ψήφισις κυρωτικοῦ, τῆς περὶ Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων Συμφωνίας τῶν Παρισίων νόμου, ὀφείλεται εἰς πολιτικοὺς λόγους, διατυπωθέντας ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, ὅταν εἶχεν ἤδη κατατεθῆ ὁ προϋπολογισμός, συνεπείᾳ δὲ τοῦ λόγου τούτου ἀπεσύρθη τὸ κατατεθὲν εἰς τὴν Βουλὴν σχετικὸν Νομοσχέδιον, ὅπως μὴ θεωρηθῇ ἡ δι’ αὐτοῦ γενομένη κύρωσις τῆς Συμφωνίας τῶν Παρισίων, ὡς σημαίνουσα ἀναγνώρισιν τῆς Ἀλβανίας, ὡς συμπολέμου, περὶ τοῦ ὁποίου ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔχει εὐλόγως, ἀντιρρήσεις. Διὰ νὰ παρακαμφθῇ τὸ ἀνακῦψαν κώλυμα, μελετᾶται ἤδη μετὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ἡ περίπτωσις τῆς ρυθμίσεως τοῦ ζητήματος τῆς ἐκκαθαρίσεως καὶ ἐκποιήσεως τῶν ἐχθρικῶν τούτων περιουσιῶν δι’ ἰδίου νόμου, αὐτοτελῶς καὶ ἀσυσχετίστως μὲ τὴν νομοθετικὴν κύρωσιν τῆς Συμφωνίας, κατηρτίσθη ἤδη δὲ σχετικὸν Νομοσχέδιον. δʹ) Ἀγορὰ καὶ διαχείρισις πλεονάζοντος συμμαχικοῦ ὑλικοῦ. Ὡς γνωστόν, αἱ συμμαχικαὶ κυβερνήσεις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν πληγεισῶν ἐκ τοῦ πολέμου χωρῶν, παρέσχον εἰς ταύτας εὐκολίας διὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ἐκ μέρους τῶν στρατευμάτων αὐτῶν μετὰ τὴν λῆξιν τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀπομείναντος καὶ ἐκποιουμένου παρ’ αὐτῶν στρατιωτικοῦ ὑλικοῦ. Τῶν εὐκολιῶν τούτων, αἱ ὁποῖαι συνίστανται εἰς ἐπὶ χαμηλῇ τιμῇ πωλήσεως τοῖς μετρητοῖς, ἢ εἰς πωλήσεις διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως, εἰδικῶς ἐπὶ τούτῳ, παρασχεθεισῶν πιστώσεων ἢ καὶ εἰς δωρεὰν παροχὰς τοιούτου ὑλικοῦ, ἔκαμε χρῆσιν καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις. Διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ πλεονάζοντος συμμαχικοῦ ὑλικοῦ ἐσκοπήθη: αʹ) Ὁ ἐφοδιασμὸς τῆς χώρας διὰ παντοειδοῦς πολυτίμου ὑλικοῦ χρησίμου διὰ τὴν προσπάθειαν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. βʹ) Ἡ ἐνίσχυσις τῶν ἀναλωσίμων ἀγαθῶν ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς συμπιέσεως καὶ σταθεροποιήσεως τῶν τιμῶν. γʹ) Ἡ ἀνακούφισις τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῆς χώρας διὰ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἀναγκαιοῦντος, διὰ τὴν εἰσαγωγὴν ἀγαθῶν συναλλάγματος, καὶ δʹ) Ἡ δημιουργία ἐκτάκτου ἐσόδου εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους ἐκ τῆς ἐκποιήσεως τοῦ περὶ οὗ πρόκειται ὑλικοῦ. Πιστώσεις–Προέλευσις ὑλικοῦ–Ἀγοραί. Τὸ ὑπὸ τὴν διαχείρισιν τοῦ συσταθέντος Ὀργανισμοῦ, ὡς ἀνωτέρω ὑλικόν, ὁρίζεται ὡς τριῶν προελεύσεων. 1) Τὸ ἀποκτηθὲν διὰ χρησιμοποιήσεως τῶν εἰς λίρας Ἀγγλίας κεφαλαίων ἐν συνόλῳ 1.587.645.85. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο περιλαμβάνονται: α) 500.000, αἵτινες ἐδόθησαν ὑπὸ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως ὑπὸ μορφὴν πιστώσεως καὶ ἐχρησιμοποιήθησαν εἰδικῶς διὰ τὴν ἀγορὰν ἐνταῦθα φορτηγῶν αὐτοκινήτων καὶ τζίπ. βʹ) Ὁμοίως 500.000, αἵτινες ἀπετέλεσαν πίστωσιν τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀγορὰν στρατιωτικοῦ ἱματισμοῦ, ἀρβυλῶν καὶ γεωργικῶν ἐργαλείων. γʹ) Ποσὸν 221.182.12.5 προϊόν ἐράνου τοῦ Λόρδου Δημάρχου τοῦ Λονδίνου, χρησιμοποιηθὲν διὰ τὴν ἀγορὰν πολιτικοῦ ἱματισμοῦ. δʹ) Ποσὸν 250.000, ἀποδεσμευθὲν ἐκ τοῦ παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἀγγλίας καλύμματός μας, διατεθὲν καὶ τοῦτο διὰ τὴν ἀγορὰν εἰδῶν ἱματισμοῦ καὶ τέλος εʹ) Ποσὸν 122.000, χορηγηθὲν ἐκ τῶν διαθεσίμων κεφαλαίων τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος, διὰ τὴν ἀγορὰν ὡσαύτως ἱματισμοῦ ἐν Ἀγγλίᾳ. 2) Τὸ ὑλικὸν τὸ προελθὸν ἐκ τῆς ἀπὸ 26–3–47 συμφωνίας μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως, παραχωρηθὲν δωρεὰν παρὰ τῶν ἐνταῦθα Ἀγγλικῶν στρατιωτικῶν ἀρχῶν. Τοῦτο συγκεντρωμένον εἰς τρεῖς ὄρχους ἐνταῦθα καὶ ἑτέρους τρεῖς ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀποτελεῖται κυρίως ἐξ αὐτοκινήτων φορτηγῶν, ρυμουλκουμένων καὶ τεθωρακισμένων αὐτοκινήτων καὶ σιδηρικῶν, ξυλείας, μεταχειρισμένου ἱματισμοῦ κλπ. ἀξίας, κατὰ τὰ μέχρι σήμερον στοιχεῖα, ἐν συνόλῳ 536.000 λιρῶν. 3) Τὸ ὑλικόν, τὸ ἀποκτηθὲν καὶ μέλλον ν’ ἀποκτηθῇ διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν εἰδικῶς παρὰ τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν χορηγηθεισῶν πιστώσεων 55 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἐν συνόλῳ, δυνάμει τῶν κάτωθι συμφωνιῶν: Δυνάμει τῆς συμφωνίας τῆς 16]5]1946 10.000.000.— τῆς 26]9]1946 10.000.000.— τῆς 4]10]1946 25.000.000.— τῆς 15]5]1947 10.000.000 —. Μέχρι σήμερον ἐκ τῶν πιστώσεων τούτων ἐξησφαλίσθη ἡ ἀγορὰ ὑλικοῦ δολλαρίων 47 ἑκατομμυρίων; ἀναμένεται δέ, ὅτι ἐντὸς τοῦ τρέχοντος μηνὸς θὰ ἐξαντληθῇ δι’ ἀγορῶν καὶ ἄλλου ὑλικοῦ καὶ τὸ ὑπόλοιπον τῶν πιστώσεων τούτων καὶ ὅτι ἐντὸς 3 ἕως 4 μηνῶν, ὁλόκληρον τὸ ὑλικὸν θὰ ἔχῃ μεταφερθῆ εἰς Ἑλλάδα. Διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν Ἀμερικανικῶν πιστώσεων ἠγοράσθη ὑλικὸν ἐν Ἰταλίᾳ καὶ Βελγίῳ, ἤδη δὲ διενεργοῦνται ἀγοραὶ ἐκ τοῦ ἐν Γερμανίᾳ Ἀμερικανικοῦ ὑλικοῦ. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται, ὅτι αἱ Ἀμερικανικαί, ὡς ἄνω, πιστώσεις ἀποτελοῦσι τὴν κυρίαν πηγὴν τοῦ ἀποκτωμένου στρατιωτικοῦ συμμαχικοῦ ὑλικοῦ, τὸ ὁποῖον καὶ λόγῳ τοῦ ὄγκου του καὶ λόγῳ τῆς ποικιλίας του πρόκειται νὰ ἀσκήσῃ ἀξιόλογον ρόλον εἰς τὴν διαμορφουμένην σήμερον Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Κατὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ὑλικοῦ τούτου ἐν τῷ ἐξωτερικῷ καὶ ἰδίᾳ ἐν Γερμανίᾳ σήμερον, ὅπου συνεκέντρωσεν ὅλην τὴν προσοχὴν καὶ προσπάθειαν ἡ ἀποστολή μας, πλεῖσται δυσχέρειαι ἐνεφανίσθησαν, τὰς ὁποίας αὕτη κατὰ μέγα μέρος χάρις εἰς τὴν παρεχομένην ὑπὸ τῶν Ἀμερικανικῶν στρατιωτικῶν ἀρχῶν βοήθειαν, ἀντιμετωπίζει ἐπιτυχῶς. Αἱ δυσχέρειαι αὗται συνίστανται εἰς τὴν ἐξεύρεσιν καὶ τὴν ἐπιλογὴν τῶν πλέον ἀναγκαιούντων εἰς τὴν οἰκονομίαν μας ὑλικῶν, καὶ εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἀγοραζομένου ὑλικοῦ ἐκ τῶν κινδύνων κλοπῶν καὶ ἀπωλειῶν κατὰ τὴν παραλαβήν, τὴν μεταφορὰν ἀπὸ τὰς Ἀμερικανικὰς ἀποθήκας μέχρι τῶν ἀποθηκῶν τοῦ τόπου φορτώσεως καὶ ἐκ τῶν ἀποθηκῶν τούτων, εἰς τὰ ἀτμόπλοια. Ἐπίσης κατὰ τὴν μεταφορὰν δι’ ἀτμοπλοίου εἰς Ἑλλάδα. Τὸ ἐνδιαφέρον ἤδη τῆς Ἀποστολῆς μας ἐν τῷ ἐξωτερικῷ κατευθύνεται πρὸς τὴν ἀπόκτησιν σιδηροδρομικοῦ ὑλικοῦ εἰς ὃ περιλαμβάνονται 1050 βαγόνια, 47 ἀτμομηχαναὶ σιδηροδρομικαὶ ράγες, ὑλικὸν μεταλλικῶν καὶ ξυλίνων οἰκιῶν ἐν συνόλῳ 25,000 τόννων καὶ τὸ ὁποῖον ὑπολογίζεται ὅτι θὰ καλύψῃ τὸ μέγιστον μέρος τοῦ ἐναπομένοντος ὑπολοίπου τῆς συνολικῆς πιστώσεως τῶν 55 ἑκατομμυρίων. Ἰδιαιτέραν θέσιν κατέχει μεταξὺ τοῦ ἀγορασθέντος ὑλικοῦ τὸ πλωτὸν ὑλικόν, ὅπερ ἠρευνήθη καὶ ἐξητάσθη ἰδιαιτέρως ἵνα ἱκανοποιήσῃ κατὰ τὸ δυνατὸν καλλίτερον τὰς ἀνάγκας τῆς Χώρας μας.

ΕΞΟΔΑ

Ἄς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὰ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47. Ὁ κατατεθεὶς εἰς τὴν Βουλὴν προϋπολογισμὸς προέβλεψε πιστώσεις διὰ πολεμικὰ ὑπουργεῖα Δραχ. 227 δισεκατομ., διὰ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν Δρχ. 101 δισεκατ., διὰ τὰ πολιτικὰ ὑπουργεῖα Δρχ. 683 δισεκατ., διὰ τὴν ΕΦ–ΕΞ Δρχ. 465 δισεκατομ., καὶ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν Δρχ. 100 δισεκατομ., ἤτοι ἐν ὅλῳ Δρχ. 1.576 δισεκατ. Εἰς τὸ ποσὸν τῶν 683 δισεκατομμυρίων διὰ τὰ πολιτικὰ ὑπουργεῖα περιλαμβάνονται 60 δισεκατομ., δι’ ἀποθεματικὸν ἐνισχύσεως τῶν Νομικῶν Προσώπων, περιελθόντων λόγῳ τοῦ πολέμου εἰς οἰκονομικὴν ἀνεπάρκειαν καὶ 30 δισεκατομυρίων δι’ ἀποθεματικὸν ἐνισχύσεως τῶν ἀνεπαρκῶν πιστώσεων ὅλων τῶν Δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Αἱ μετὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ δημιουργηθεῖσαι συνθῆκαι κατέστησαν ἀναγκαίας ὡρισμένας μεταβολὰς εἰς τὰς ἀρχικὰς ἐκ 1.576 δισεκατομμυρίων προβλέψεις τῶν πιστώσεων. Διὰ τῶν μεταβολῶν τούτων ηὐξήθη τελικῶς τὸ ὕψος τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς 1.939 δισεκατομμύρια ἤτοι ἐχορηγήθησαν νέαι πιστώσεις ἐκ 363 δισεκατομμυρίων. Ἐὰν δὲ ληφθῶσιν ὑπ’ ὄψει καὶ αἱ αὐξήσεις τῶν πιστώσεων αἵτινες ἐξοικονομήθησαν δι’ ἐλαττώσεων ἄλλων πιστώσεων ἐξ 134 δισεκ. τὸ τελικὸν σύνολον τῶν χορηγηθεισῶν αὐξήσεων ἀνέρχεται εἰς 497 δισεκ. Ἤτοι ἐκ τῶν 497 δισεκ. τὰ μὲν 363 δισεκατομ. ἀποτελοῦν νέας πιστώσεις πέραν τῶν προβλεφθεισῶν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ τὰ δὲ 134 δισεκατομ. ἀποτελοῦν ἐνίσχυσιν προβλεφθεισῶν πιστώσεων ἐξοικονομηθεισῶν διὰ μεταφορᾶς ἐξ ἄλλων τοιούτων προβλεφθεισῶν ὡσαύτως ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐκ τοῦ ποσοῦ τούτου, 100 δισεκατομ. ἀφοροῦν αὐξήσεις τῶν πιστώσεων τῶν πολεμικῶν ὑπουργείων, 85 δισεκατ. ἀφοροῦν αὐξήσεις τῶν πιστώσεων τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, 37 δισεκατομ. ἀφοροῦν αὐξήσεις τῶν πιστώσεων ἀνασυγκροτήσεως καὶ 275 δισεκατ. ἀφοροῦν αὐξήσεις τῶν πιστώσεων τῶν πολιτικῶν ὑπουργείων λόγῳ κυρίως τῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν συντάξεων. Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι αἱ νέαι αὗται πιστώσεις τῶν 497 δισεκ. δὲν διετέθησαν ἐξ ὁλοκλήρου, ἀλλὰ κατέλιπον καὶ αὗται ἀδιάθετα ὑπόλοιπα ὑπολογιζόμενα εἰς τὸ ποσὸν τῶν 137 δισεκ., ἕπεται ὅτι τὸ πραγματικὸν βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 τὸ ἀναληφθὲν ὑπ’ αὐτοῦ διὰ πληρωμὴν νέων δαπανῶν μὴ προβλεφθεισῶν κατὰ τὴν κατάθεσίν του, ἀνέρχεται εἰς 360 δισεκατομμύρια. Ὄσον ἀφορᾷ τὸ σύνολον τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοῦτο ἀνέρχεται εἰς (1.939–1.655) 284 δισεκατομμύρια, ἀποτελούμενα ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω ποσὸν τῶν 137 ἐξοικονομηθέντων δισεκατομμυρίων καὶ ἐξ ἑτέρων 147 δισεκ., ἅτινα ἀποτελοῦν τὰ ἀδιάθετα ὑπόλοιπα τῶν λοιπῶν ἀρχικῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, μαρτυρεῖ τὸ πραγματικὸν πνεῦμα φειδοῦς τὸ ὁποῖον ἐπρυτάνευσεν ἐν τῇ διαχειρίσει τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀποτελέσματα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–1947. Ὡς ἐλέχθη τὸ ταμειακὸν ἀποτέλεσμα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–1947, κατέλιπεν ἔλλειμμα ἐκ δρχ. 83 δισεκατομμυρίων. Διὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ ἀποτελέσματος τούτου, θὰ ἔδει νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει τὰ ἑξῆς: αʹ) Ὄτι κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–1947, παρέστη ἀνάγκη πραγματοποιήσεως δαπανῶν μὴ προβλεφθεισῶν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀρχικῶς, ἀνερχομένων δὲ εἰς 360 δισεκ. περίπου, ἐξ ὧν 200 δισεκ. διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν καὶ συντάξεων, 100 περίπου δισεκ. διὰ τὴν ἐνίσχυσιν πιστώσεων τῶν πολεμικῶν ὑπουργείων καὶ τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, 15 δισεκ. διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πιστώσεων ἀνασυγκροτήσεως, 18 δισεκ. διὰ τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν σχηματισμὸν κεφαλαίων διεθνῶν Τραπεζῶν, 5 δισεκ. διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πιστώσεων ἀρτοτροφοδοσίας κρατουμένων καὶ 22 δισεκ. διὰ διαφόρους ἄλλας δαπάνας. βʹ) Ὄτι τὸ ἐξ 120 δισεκ. ἔλλειμμα τῆς διαχειρίσεως τοῦ σίτου, προέκυψε λόγῳ τῆς ἀνάγκης ἀσκήσεως ὑπὸ τοῦ Κράτους πολιτικῆς καθορισμοῦ κοινωνικῶν τιμῶν ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ ἄρτου. Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο, οὗτινος τὴν κάλυψιν μελετᾷ ἤδη ἡ Κυβέρνησις, ἀντικρύζεται πάντως ὡς πρὸς τὸ οἰκονομικὸν ἀποτέλεσμα τῆς χρήσεως, διὰ τοῦ ἐξ 181 δισεκ. δραχμῶν καταληφθέντος ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πιστωτικοῦ ὑπολοίπου, ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν χρυσῶν λιρῶν. γʹ) Ὄτι ὁ προϋπολογισμὸς ἀπώλεσεν ἔσοδα 325 δισεκ. περίπου, εἰς ὃ ποσὸν ἀνέρχεται ἡ ἀξία τῶν δωρεὰν ὑπὸ τοῦ Κράτους διανεμηθέντων τροφίμων, ἄρτου, σίτου κλπ. εἰς τοὺς ἀπόρους ἀνταρτοπλήκτους, ἐκτοπισμένους κλπ. δʹ) Αἱ γενικώτεραι συνέπειαι τῆς δημιουργηθείσης ἐκ τῆς ἐνόπλου κατὰ τοῦ Κράτους ἐπιβολῆς διαταραχῆς, ἐξ ἧς δὲν ἐκλήθη μόνον τὸ σκέλος τῶν ἐξόδων νὰ ὑποστῇ τὸ ἀπρόβλεπτον βάρος τῶν δαπανῶν τὰς ὁποίας συνεπάγεται ἡ ἄμυνα τοῦ Κράτους κατὰ τῆς ἀνταρσίας, ἀλλ’ ἐπλήγη σοβαρῶς καὶ τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων, διότι παρημποδίσθη ἡ οἰκονομικὴ δραστηριότης, σημαντικοῦ τμήματος τῆς Χώρας καὶ ἡ ἐντεῦθεν ὑπὲρ τοῦ δημοσίου ταμείου ἀπόδοσις. Ἐὰν ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–1947 ἐγίνετο ὑπὸ τὰς συνθήκας, ὑφ’ ἃς κατηρτίσθη οὗτος καὶ τὸ μικρὸν ἀκόμη ἔλλειμμα τῶν 175 δισεκ. τὸ ὁποῖον προεβλέφθη κατὰ τὴν κατάρτισίν του θὰ εἶχεν ὑπερκαλυφθῆ, τόσον ἀπὸ τὴν ὑπεραπόδοσιν τῶν ἐσόδων, κατὰ τὴν ἐκτίμησιν τῶν ὁποίων ἠκολουθήσαμεν τὴν τακτικὴν τῆς συντηρητικῆς προβλέψεως, ὅσον καὶ ἀπὸ τὴν ἐν τῇ διαθέσει τῶν πιστώσεων ἐπιδειχθεῖσαν αὐστηρότητα. Διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ πραγματοποίησις τοῦ ἀποτελέσματος τούτου, εἰς τὸν πρῶτον μεταπολεμικὸν προϋπολογισμὸν τῆς Χώρας, ἀπῃτήθησαν, καθ’ ὅλον τὸ διαρρεῦσαν ἔτος, συνεχεῖς καὶ ἐπίμονοι προσπάθειαι, ἀδιάπτωτος παρακολούθησις παντὸς ζητήματος, δυναμένου νὰ ἔχῃ ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, σχολαστικὸς ἔλεγχος ἐπὶ τῶν ἐγκρίσεων τῶν δαπανῶν, ἐνδελεχὴς προσπάθεια διὰ τὴν τόνωσιν τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἄγρυπνος εἰδικώτερον προσοχὴ καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρὸς παρεμπόδισιν δημιουργίας ἀνοίγματος μεταξὺ εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν, δυναμένου νὰ ρίψῃ τὴν χώραν εἰς τὸν πληθωρισμόν. Ὑπενθυμίζομεν δέ, ὅτι ὁ πληθωρισμὸς ἦτο ἐπὶ θύραις, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ὁ ρυθμός, καθ’ ὃν μέχρι τότε ηὔξανεν ἡ ὑπὸ τῆς ἐκδοτικῆς μηχανῆς τροφοδότησις τῶν διαρκῶς μεγενθυνομένων ἐλλειμμάτων τῆς δημοσίας διαχειρίσεως. Τὴν περὶ τοῦ τελευταίου τούτου εἰκόνα, δίδει ἡ κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1946–47 κίνησις τοῦ χρεωστικοῦ ὑπολοίπου τοῦ παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος λογαριασμοῦ εἰσπράξεις καὶ πληρωμαὶ Δημοσίου.

Ἐξ αὐτοῦ ἐμφαίνεται ὅτι ἡ διαρκὴς προοδευτικὴ κίνησις τοῦ λογαριασμοῦ τούτου, συνεχισθεῖσα κατὰ τοὺς δύο πρώτους, μετὰ τὰς ἐκλογὰς μῆνας, καταναλωθέντας εἰς προπαρασκευαστικὴν ἐργασίαν, ἀπὸ τοῦ Μαΐου ἤδη παρουσιάζει χαρακτηριστικὴν σταθερότητα συνεχισθεῖσαν καθ’ ὅλον τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47. Ἡ μὴ προσφυγὴ πλέον τοῦ Δημοσίου εἰς τὴν Ἐκδοτικὴν Τράπεζαν διὰ τὴν πληρωμήν, τῶν μὴ καλυπτομένων ὑπὸ τῶν εἰσπράξεων δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὀφείλεται εἰς τὴν μετὰ πάσης φειδοῦς διαχείρησιν τῶν δημοσίων δαπανῶν καὶ τὴν μετὰ πάσης ἐπιμελείας πραγματοποίησιν τῶν εἰσπράξεων, ἔκ τε τῶν τακτικῶν καὶ ἐκτάκτων ἐσόδων τοῦ Δημοσίου, διὰ τῶν ὁποίων οὕτω καλύπτονται πλέον σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου, αἱ διὰ λογαριασμὸν αὐτοῦ ἐνεργούμεναι κατὰ μῆνα πληρωμαί.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αὐτὰ ὑπῆρξαν, κύριοι βουλευταί, τὰ ἀποτελέσματα εἰς τὰ ὁποῖα εὗρε τὴν τελικὴν ἔκφρασίν της, ἡ κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἐφαρμοσθεῖσα δημοσιονομικὴ πολιτική.

§8Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Τί τελικὸν ἔλλειμα ἀφῆκεν ὁ προϋπολογισμὸς τότε;

§9Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). 83 δισεκατομμύρια. Ἤδη ἐρωτᾶται: ὁποία ὑπῆρξεν ἡ χαραχθεῖσα κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο γενικωτέρα οἰκονομικὴ πολιτική παρὰ τῆς Κυβερνήσεως, ἤτοι τῆς 11μήνου Κυβερνήσεως τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ τῆς ἐν συνεχείᾳ 2μήνου Κυβερνήσεως Μαξίμου, ἥτις ἠκολούθησε σαφῶς αὐτὴν τὴν ἰδίαν οἰκονομικὴν πολιτικήν; Καίτοι πολλάκις μᾶς ἐδόθη μέχρι σήμερον ἡ εὐκαιρία νὰ τὴν ἐκθέσωμεν, δὲν διστάζομεν ἐν τούτοις νὰ τὴν ἐπαναλάβωμεν ἀπαντῶντες οὕτω καὶ εἰς τοὺς ἐξ ἀντιπολιτευτικῶν λόγων ἐμφανιζομένους, ὡς μὴ κατορθώσαντας δῆθεν νὰ τὴν ἐννοήσουν ἢ ἀμφισβητοῦντας ἀκόμη καὶ τὴν ὕπαρξιν αὐτῆς. Κύριοι βουλευταί, ἡ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς χαραχθεῖσα οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἡμῶν, ὑπῆρξε σαφὴς καὶ διαυγὴς συνοψιζομένη εἰς τὴν καταβολὴν πάσης προσπαθείας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν ἢ διατήρησιν τῆς οἰκονομικῆς, δημοσιονομικῆς καὶ νομισματικῆς ἐσωτερικῆς σταθερότητος, ὡς ἀπαραιτήτου προϋποθέσεως διὰ τὴν ἐκκίνησιν καὶ προώθησιν τῆς παραγωγῆς καὶ ἀνάπτυξιν οἱασδήποτε ἄλλης οἰκονομικῆς ἐν τῇ χώρᾳ δραστηριότητος. Διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ἐπιδιωκομένης ταύτης οἰκονομικῆς εὐσταθείας, ἀπαιτοῦνται τρία τινά. 1ον. Ἐπὶ τοῦ δημοσιονομικοῦ τομέως. Σταθεροποίησις τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς πρώτη ἐπίτευξις καὶ περαιτέρω μείωσις, ἂν μὴ πλήρης ἰσοσκέλισις αὐτοῦ, πρὸς ἀποφυγήν, ὄχι μόνον τοῦ πληθωρισμοῦ αὐτοῦ καθ’ ἑαυτοῦ διὰ τὰς γνωστὰς καταστρεπτικὰς συνεπείας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῶν πληθωριστικῶν τάσεων, ἃς δημιουργεῖ ἡ ἀστάθεια τοῦ ἰσοζυγίου καὶ τῆς δημοσίας διαχειρίσεως, ἔχουσα τὸν ἄμεσον αὐτῆς ἀντίκτυπον ἐπὶ τῆς νομισματικῆς εὐσταθείας. 2ον. Ἐπὶ τοῦ καθαρῶς οἰκονομικοῦ τομέως: Ἡ διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς εἰσαγωγῆς καὶ πραγματοποιήσεως συμμέτρων πρὸς τὰς ἀνάγκας τῆς παραγωγῆς καὶ λοιπὰς ἀνάγκας τῆς χώρας εἰσαγωγῶν, ἀποκατάστασις τῆς ἰσορροπήσεως μεταξὺ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως καὶ τῆς ποσότητος τῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀγαθῶν, ἀναγκαία συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι, ἡ σταθερότης τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, καὶ 3ον. Ἡ νομισματικὴ σταθερότης: Αὐτὴ εἶναι ἀναγκαία συνεπεία τῶν ἀνωτέρω δύο παραγόντων, σὺν τῇ προσθήκῃ τοῦ συναλλαγματικοῦ ἰσοζυγίου. Ἡ ἔλλειψις τοῦ τελευταίου τούτου, ἐπηρεάζουσα δυσμενῶς τὸν νομισματικὸν παράγοντα, ὄχι μόνον ἀνακόπτει καὶ περιορίζει τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐξαρτωμένην παραγωγικὴν δραστηριότητα, ἀλλὰ καὶ διαταράσσει εἰς χώρους ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐξαρτωμένας, τὴν σταθερότητα τῶν τιμῶν, ὡς ἐκ τῆς ὑποτιμήσεως τοῦ ἐγχωρίου νομίσματος, ἔναντι τῶν ξένων συναλλαγμάτων, ὁσάκις, δρακόντεια μέτρα ἐλέγχου καὶ περιορισμοῦ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως δὲν δύνανται ἐπιτυχῶς νὰ ἐφαρμοσθοῦν. Αὗται ἦσαν, κύριοι βουλευταί, αἱ ἀρχαί, αἱ ὁποῖαι ἀπετέλεσαν τὸν γνώμονα τῆς κατὰ τὸ διαρρεῦσαν ἔτος, ἀκολουθηθείσης οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἡ ὀρθότης τῶν ὁποίων, δὲν νομίζω ὅτι δύναται εὐκόλως ν’ ἀμφισβητηθῇ. Ποῖαι ἦσαν αἱ ἐπιτευχθεῖσαι, βάσει τῶν ἀνωτέρω ἀρχῶν πραγματοποιήσεις! Εἰς γενικὰς γραμμὰς (ἐπιφυλασσομένης τῆς ἀμέσως κατωτέρω εἰδικωτέρας ἀναλύσεως) δύνανται νὰ λεχθοῦν τὰ ἑξῆς: Αʹ) Ἐπὶ τοῦ δημοσιονομικοῦ τομέως: 1ον) Σύνταξις τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ πρώτην, ὡς ἐλέχθη ἤδη φορὰν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, μὲ τὸ μικρὸν ἔλλειμμα τῶν 175 δισεκατομμυρίων. 2ον) Σταθεροποίησις τοῦ ἐλλείμματος καθ’ ὅλον τὸ ἔτος, καὶ τελικῶς 3ον) Παρὰ τὰς ἐκ πεντακοσίων περίπου δισεκατομμυρίων νέας καὶ ἀπροβλέπτους δαπάνας, μείωσις κάτωθεν τοῦ ἡμίσεως τοῦ μικροῦ κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ προβλεφθέντος ὡς ἄνω ἐλλείμματος. Συνεπῶς, πρὸς κάλυψιν διαρκῶς αὐξανομένων ἐλλειμμάτων ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ (προσφυγὴ εἰς τὸ ἐκδοτικὸν ἵδρυμα) ἀποτελεῖ τὴν κυρίαν καὶ βασικὴν τοῦ πληθωρισμοῦ αἰτίαν. Βʹ) Ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως: Αὔξησις τῆς παραγωγῆς. Αὕτη ἐμφαίνεται, εἰς τοὺς ἐν τῷ τμήματι περὶ τῶν ἐπιτεύξεων κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος παρατιθεμένους πίνακας παραγωγῆς τῶν δύο σπουδαιοτέρων παραγωγικῶν κλάδων τῆς γεωργίας καὶ τῆς βιομηχανίας μας. Ἡ αὔξησις αὕτη τῆς παραγωγῆς, ἐπέτρεψε τὸν πλουτισμὸν τῆς ἀγορᾶς διὰ τῆς προσφορᾶς ἀγαθῶν εἰς χώραν, ὡς ἡ ἰδική μας, ἥτις ἀπογυμνωθεῖσα ἐκ τοῦ πολέμου εἶχε τεραστίας καταναλωτικὰς ἀνάγκας. Ἀλλ’ ἡ αὔξησις αὕτη, ὡς εἶναι νοητόν, δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι ἐπαρκής. Πρὸς σχετικὴν ἱκανοποίησιν τῶν καταναλωτικῶν ἀναγκῶν, ἀλλὰ καὶ ταὐτόχρονον διατήρησιν τῆς ἰσοροπίας μεταξὺ ἀγοραστικῆς δυνάμεως καὶ τῆς ποσότητος τῶν ἀπαιτουμένων ἀγαθῶν, ἅτινα δὲν ἠδύνατο νὰ καλύψῃ ἡ ἐπιτόπιος παραγωγή, παρίστατο ἀνάγκη εἰσαγωγῶν.

§10Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εἰς ποῖον ποσοστὸν ἐκαλύφθησαν αἱ ἀνάγκαι;

§11Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ σᾶς τὸ ἀναφέρω ἀμέσως. Ἡ χώρα μας ἦτο ἀνέκαθεν εἰσαγωγικὴ καὶ εἰς ἐποχὰς ἀκόμη ἀνθηρότητος τῆς οἰκονομίας της, πολὺ δὲ μᾶλλον, κατὰ τοὺς χρόνους οὓς διανύομεν, ὥστε νὰ μὴ παρίσταται ἀνάγκη ἰδιαιτέρας ἐπεξηγήσεως τῆς ἀνάγκης ταύτης, τὴν ὁποίαν ἐκάλυψαν αἱ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγαὶ ὡς καὶ αἱ εἰσαγωγαὶ τῆς Οὔνρρα. Αἱ εἰσαγωγαὶ ἰδίως ἐκταθεῖσαι, κατὰ σύνολον σχεδόν, εἰς εἴδη πρώτης ἀνάγκης, ὄχι μόνον καθ’ ἑαυτὰ καταναλωτικά, ἀλλὰ καὶ εἰς πρώτας ὕλας καὶ κινητήριον δύναμιν (καύσιμα κλπ.) τῆς βιομηχανίας μας καὶ ἐνεργηθεῖσαι κατὰ τὸ δυνατόν, ἐν κανονικῷ ρυθμῷ, ἐπέτρεψαν τὴν ὁμαλὴν ἐπανατοποθέτησιν τῶν ἀποκομισθεισῶν δραχμῶν εἰς εἰσαγωγικὸν συνάλλαγμα, διατηρηθέντος τοῦ ἐπαμειβομένου κύκλου παραγωγῆς, εἰσαγωγῆς καὶ καταναλώσεως, οὕτως ὥστε νὰ ἀποφευχθῇ, κατὰ τὸ μέτρον δυνατότητος τῆς παροχῆς συναλλάγματος, ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν ἀγορὰν τῶν χρυσῶν λιρῶν. Περὶ τῆς ὀρθότητος τῆς πολιτικῆς ταύτης δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀμφιβολία. Ἐφ’ ὅσον ἡ παραγωγὴ δὲν ἔσχε τὸν χρόνον πρὸς ἱκανοποιητικὴν ἀποκατάστασίν της, εἶναι μοιραῖον νὰ κληθῇ ἡ εἰσαγωγὴ πρὸς κάλυψιν τῶν ἀπαραιτήτων κενῶν, πρὸς διατήρησιν τοὐλάχιστον, ἂν μὴ καὶ πρὸς ἐπαύξησιν—ὅτι εἶναι τὸ πρέπον—τῆς οἰκονομικῆς τῆς χώρας ἀντοχῆς καὶ δραστηριότητος. Τὴν ἀλήθειαν ταύτην προσεμαρτύρησε μετὰ ἓν ὁλόκληρον ἔτος, τὸ ἐν Παρισίοις συνέδριον τῆς ἐπιτροπῆς Μάρσαλ, δι’ ὑποβολῆς καθολικοῦ αἰτήματος εἰσαγωγικῆς ἐνισχύσεως παρὰ τῆς Ἀμερικῆς, τόσον εἰς καταναλωτικὰ ὅσον καὶ κεφαλαιοῦχα ἀγαθά, πρὸς ἐπαύξησιν τῆς παραγωγῆς μέχρις ὅτου, ἀποκαθισταμένης αὐτῆς εἰς ἀνεκτὰ ἐπίπεδα, παύσῃ ἡ ἀνάγκη τῆς ἐξωτερικῆς ἐνισχύσεως. Ἀποτελέσματα τῆς συνδυασμένης ταύτης ἀντιπληθωρικῆς πολιτικῆς, δηλαδὴ τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐν συσχετίσει πρὸς τὴν προσπάθειαν αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς, ἐξαγωγῆς καὶ εἰσαγωγῆς ἀπαραιτήτων εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης καὶ πρώτων ὑλῶν καὶ τὴν ἀσκηθεῖσαν πολιτικὴν χρυσοῦ, περὶ ἧς ἀμέσως κατωτέρω, καὶ ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ὑπὸ τῶν Τραπεζῶν αὐστηρὰν βραχυπρόθεσμον χρηματοδότησιν μόνον τῆς παραγωγῆς ὑπῆρξαν: 1) Ἡ ἀποφυγὴ τοῦ πληθωρισμοῦ. 2) Ἡ συγκρότησις σταθερῶς, ἐὰν μὴ καὶ ἐλάττωσις τοῦ τιμαρίθμου καθ’ ὡρισμένας περιόδους, ὡς καὶ ἡ σχετικὴ συγκράτησις τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, εἰς ὅρια ἐπιτρέψαντα τὴν διατήρησιν τῆς σταθερότητος τιμαρίθμων καὶ ἑπομένως τῆς σταθερότητος τῆς ἐσωτερικῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς. Οὕτω, κύριοι βουλευταί, διήλθομεν ὁλόκληρον τὸ ἔτος 1946, χωρὶς νὰ δύναται νὰ λεχθῇ ὅτι, ἐκ τῆς ἀσκηθείσης φορολογίας περιστολῆς δαπανῶν, ἐδεινοπάθησε τὸ Κράτος, ἐθίγη ἡ παραγωγικὴ δραστηριότης, οὔτε ὅτι διήλθομεν ἐπικινδύνους στιγμὰς πληθωρισμοῦ, μολονότι τὰ ἔκτακτα πολεμικὰ ἐν τῇ χώρᾳ μας γεγονότα, μὴ ἐπιτρέψαντα τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ ἐπὶ τὸ ἐθνικόν του νόμισμα, ἄφιναν νὰ αἰωρεῖται πάντοτε ὑπεράνω τῆς πολυπαθοῦς χώρας μας τὸ φάσμα τοῦ πληθωρισμοῦ. Ἡ ἀνταρσία καὶ αἱ συνέπειαί της. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, κ. βουλευταί, ὅτι οἰκονομικῶς ἡ χώρα μας θὰ εἶχε πρὸ πολλοῦ συνέλθη καὶ θὰ εἰσήρχετο γοργῶς εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀποκαταστάσεως, ἂν μὴ βάσκανος μοῖρα δὲν ἐπέρριπτεν ἐπ’ αὐτῆς τὴν συμφορὰν καὶ τὴν κατάραν τῆς κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας. Ὁ διαρκής, τὸν κόσμον ὁλόκληρον διατρέχων, κίνδυνος τρίτου καὶ φοβερωτέρου ὅλων τῶν προηγηθέντων διεθνῶν πολέμων, ἡ ἔντασις ἐν τῇ χώρᾳ μας κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας, ἐχούσης ἔξωθεν τὴν προέλευσίν της, ἡ ἄμεσος γειτνίασίς μας μετὰ χωρῶν σαφῶς κομμουνιστικῶν, ἐπιβουλευομένων τὴν ἀκεραιότητά μας, ἡ ἀνάμνησις τῶν κατοχικῶν οἰκονομικῶν συμφορῶν καὶ παντοειδῶν τεραστίων καταστροφῶν τοῦ ἐθνικοῦ μας κεφαλαίου, τὰς ὁποίας συνεχίζει καὶ ἐπαυξάνει σήμερον ἡ κομμουνιστικὴ ἀνταρσία, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἐκ καιρικῶν ἀτυχιῶν ἐλάττωσιν τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς καὶ τῆς ὡς ἐκ τῆς ἀνταρσίας ἐξαρθρώσεως τῆς, ἐν τῷ ἐσωτερικῷ κυκλοφορίας τῶν ἀγαθῶν καὶ τοῦ διαρκῶς αὐξάνοντος πλήθους τῶν προσφύγων, ἀνέκοψαν δυστυχῶς ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1946 καὶ ἰδίως ἀπὸ τοῦ τέλους αὐτοῦ, τὴν πρὸς τὰ πρόσω προσπάθειαν τῆς χώρας καὶ δὲν ἐπέτρεψαν τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ εἰς τὸ ἐγχώριον νόμισμά του, στραφέντος οὕτω πρὸς τὴν χρυσῆν λίραν, ὡς μέσον νομισματικῆς καὶ ἀποταμιευτικῆς ἀσφαλείας ὁσάκις δὲν ἀνευρίσκετο τοποθέτησις τῶν δραχμῶν εἰς εἰσαγωγικὸν συνάλλαγμα. Ἡ ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω λόγων παρεμβολὴ τοῦ παράγοντος τοῦ χρυσοῦ εἰς τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας μας, ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητον ἀνωμαλίαν, ἥτις δὲν ἐπιτρέπει τὴν ὁμαλὴν ἐφαρμογὴν καὶ ἀπόδοσιν τῶν ἐν εἰρηνικῇ περιόδῳ παγίως δρώντων οἰκονομικῶν νόμων. Οἱ λόγοι ἦταν καὶ εἶναι πάντοτε ψυχολογικοί, ὡς, κατωτέρω δι’ ἀριθμῶν, θ’ ἀποδείξωμεν. Πάντως, ὁ χρυσὸς ὑπῆρξε, καθ’ ὅλον τὸ ἔτος 1946 ἕνας ἀνώμαλος παράγων, ἡ ἰσχυρὰ ἐπίδρασις τοῦ ὁποίου διὰ τοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν, δὲν διέφυγε τῆς προσοχῆς οὐδεμιᾶς τῶν μέχρι σήμερον Κυβερνήσεων. Πέραν αὐτοῦ, ἡ διαρκὴς προπολεμικὴ συναλλαγματική μας ἀνεπάρκεια, ἐνταθεῖσα ὡς ἐκ τῆς ἀνακοπῆς λόγῳ τοῦ σκληροῦ πολέμου, ὃν διεξάγομεν, τῆς ἀνασυγκροτικῆς προσπαθείας μας καὶ τῶν μεγίστων δαπανῶν ἃς ἀπαιτεῖ ἡ διεξαγωγὴ ἑνὸς τοιούτου πολέμου, κατέστησαν ἔκδηλον εἰς τὴν Κυβέρνησιν 1946 ὡς καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς ὅλας τὰς μεταγενεστέρας Κυβερνήσεις, ὅτι ἡ χώρα δὲν δύναται νὰ συνεχίσῃ ἐπιτυχῶς τὸν διμέτωπον στρατιωτικὸν καὶ οἰκονομικὸν ἀγῶνα, ὃν διεξάγει, ἄνευ σοβαρὰς ἔξωθεν βοηθείας, ἐὰν πράγματι ὁ ἐλεύθερος κόσμος ἀποδίδει, ὡς εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἀποδίδει, τὴν πρέπουσαν σημασίαν εἰς τὴν διατήρησιν τῆς σημαίας τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Δημοκρατίας εἰς τὸν προμαχῶνα τοῦτον τοῦ πολιτισμοῦ, ὃν ἀποτελεῖ ἡ ἱστορικὴ καὶ πολυπαθής μας χώρα. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ταὐτοχρόνως μὲ τὸ θέμα τοῦ χρυσοῦ—ὡς παρεμπίπτοντα μέν, ἀλλ’ ἀναγκαῖον παράγοντα μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα ἀντιπληθωρικὰ μέτρα—ἐστράφη ἡ προσοχὴ τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἀφοῦ ἐκ λόγων, ὄχι πλέον δικαιοσύνης ἀναγνωρισθείσης ὑφ’ ὅλων τῶν μεγάλων κριτῶν τοῦ μεταπολεμικοῦ κόσμου, ἀλλ’ ὑπερτέρας ὑπὲρ τῆς σταθεροποιήσεως τῆς παγκοσμίου εἰρήνης σκοπιμότητος, ἠναγκάσθημεν καὶ ἡμεῖς, μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἐκ τοῦ πολέμου ζημιωθέντας νικητάς, κύπτοντες πρὸ τῆς ὑπερτέρας ἀνάγκης, νὰ δεχθῶμεν οὐσιωδεστάτην περικοπὴν νομίμων ἐξ ἐπανορθώσεων ἀπαιτήσεών μας, δὲν ὑπελείπετο παρὰ ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἀμέσου ἀνάγκης ἔξωθεν βοηθείας, πρὸς ἣν κατεύθυνσιν καὶ ἐστράφησαν, διπλωματικῶς καὶ οἰκονομικῶς αἱ προσπάθειαι τῆς Κυβερνήσεως μέχρις ὅτου κατορθώθη ἡ διεθνὴς δικαίωσίς μας, ἐξ ἀμφοτέρων τῶν πεδίων, τῆς διεθνοῦς τουτέστιν ἀναγνωρίσεως τῆς ἔξωθεν ἐπιβουλῆς, ὡς καὶ τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ἀνάγκης τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας μας, παρ’ ἀμφοτέρων τῶν μεγάλων συμμάχων μας, Μεγάλης Βρεταννίας, ἀρχικῶς, καὶ ἤδη τῆς μεγάλης Δημοκρατίας τῶν Ἡνωμ. Πολιτειῶν, πρὸς οὓς δὲν ἔχομεν ἢ νὰ ἐκφράσωμεν καὶ ἐκ τῆς θέσεως ταύτης, τὴν βαθεῖαν τοῦ Ἔθνους εὐγνωμοσύνην. Αὐτό, κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξε τὸ κατὰ τὸ διαρρεῦσαν ἔτος οἰκονομικόν μας πρόγραμμα. Αὐταὶ ὑπῆρξαν αἱ πραγματοποιήσεις μας. Αὐταὶ ὑπῆρξαν αἱ προσπάθειαί μας. Βεβαίως, εἰς μίαν τοιαύτην κολοσσιαίαν Κυβερνητικὴν προσπάθειαν ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως, διὰ νὰ περιορισθῇ δ’ ἐν τῇ ἁρμοδιότητί μου, εἶναι πιθανὸν καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι θὰ διεπράχθησαν, ἀκουσίως πάντοτε καὶ παραλείψεις καὶ σφάλματα καθ’ ὅλον τὸ ὑπόλοιπον ἔτος, ἀλλὰ δὲν νομίζομεν ὅτι θὰ δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ ἡ ὀρθότης τῆς ἀκολουθηθείσης οἰκονομικῆς πολιτικῆς, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς κατευθυντηρίους γραμμάς, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν ὄχι μόνον σαφεῖς, ἀλλ’ ἔσχον ἐπιτυχῆ ἀποτελέσματα ἀφοῦ κατωρθώσαμεν, ἀναδυθέντες πρὸς στιγμὴν ἐξ ἑνὸς πρότερον χάους καὶ περιπεσόντες εὐθὺς ἀμέσως εἰς μίαν κόλασιν πολέμου καὶ καταστροφῶν, νὰ ἀποφύγωμεν, διὰ τῆς πολιτικῆς ταύτης, πληθωρισμούς, νὰ ζήσωμεν μὲ σχεδὸν ἀπόλυτον σταθερότητα τιμαρίθμου καὶ μισθῶν καὶ νὰ ἐπιτύχωμεν τελικῶς, τὴν διεθνῆ ἀναγνώρισιν τῆς ἀνάγκης τῆς περαιτέρω βοηθείας μας διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἐπιτυχίας μας, ἥτις καὶ θὰ σημάνῃ τὸν νικηφόρον θρίαμβον, δι’ ἄλλην μίαν φορὰν τῆς ἐνδόξου Ἑλλάδος. Καὶ ἤδη, θὰ ἀναπτύξωμεν κατὰ σειρὰν τοὺς εἰδικωτέρους καθ’ ἕκαστα παράγοντας τῆς ὡς ἄνω οἰκονομικῆς πολιτικῆς μας, οἵτινες καθ’ ἡμᾶς ἔχουν ἀνάγκην ποιᾶς τινος εὐρυτέρας ἐξηγήσεως καὶ συνεπῶς πληρεστέρας κατανοήσεως. Ἐξυγίανσις νομισματικῆς κυκλοφορίας. Ἡ κυκλοφορία τῆς δραχμῆς, ἥτις κατὰ τὸν Ἀπρίλιον 1946, πρῶτον μῆνα τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–1947, ἀνήρχετο εἰς 364 δισεκατομμύρια, ἐξελίσσεται, ὁμαλῶς καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους τούτου, τὸν δὲ Μάρτιον τοῦ 1947 εἶχε φθάσει εἰς 550 δισεκ. δραχμῶν, ποσὸν ἀνάλογον πρὸς τὸν ὄγκον τῶν κυκλοφορούντων ἀγαθῶν καὶ τὴν ζήτησιν χρήματος. Οἱ κύριοι παράγοντες διὰ τῶν ὁποίων ἐπεδιώχθη καὶ ἐπραγματοποιήθη ἡ ἐξυγίανσις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας εἶναι οἱ ἑξῆς: 1) Ὁ ἀνωτέρω ἀναφερθεὶς περιορισμὸς τῶν προκαταβολῶν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος διὰ δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ χρεώσει παρ’ αὐτῇ λογαριασμοῦ «εἰσπράξεις καὶ πληρωμαὶ δημοσίου» καὶ ἡ ἔκδοσις συνεπῶς πληθωρικῶν τραπεζογραμματίων, οἷα εἶναι τὰ διὰ τὴν πληρωμὴν ἐλλειμμάτων τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ. Ἐκτὸς τοῦ ἀνωτέρω γενικοῦ λογαριασμοῦ, τηρεῖται παρὰ τῇ Τραπέζῃ εἰδικὸς λογαριασμὸς, ὑφ’ ὃν ἐμφανίζεται ἡ κίνησις τῆς ὑπὸ τοῦ δημοσίου ἐνεργουμένης προμηθείας τροφίμων καὶ λοιπῶν ἐφοδίων καὶ διαθέσεως αὐτῶν εἰς τὸν πληθυσμόν. Ὁ λογαριασμὸς ὅμως οὗτος, ἀντιπροσωπεύων τὸ ἀποτέλεσμα ἐμπορικῶν συναλλαγῶν τοῦ δημοσίου, περιλαμβάνεται εἰς τὰς κατωτέρω ἀναφερομένας παραγωγικὰς χορηγήσεις τῆς Τραπέζης, ἀπὸ τὰς ὁποίας οὐδόλως διαφέρει. 2) Ἡ ὑγιὴς πιστωτικὴ πολιτικὴ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Προκειμένου, μετὰ τὸν σάλον τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ κινήματος τοῦ Δεκεμβρίου, νὰ ἐπαναληφθῇ ἡ κίνησις τῶν διαφόρων κλάδων τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, οὗτοι παρουσίαζον τεραστίας πιστωτικὰς ἀνάγκας τῶν ὁποίων ἡ ἱκανοποίησις, κατὰ τὴν πρώτην τοὐλάχιστον περίοδον καὶ μέχρις ἀποκαταστάσεως στοιχειώδους τινὸς πίστεως, ἐπέβαλεν τὴν ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος χρηματοδότησιν. Ὁ μηχανισμὸς τῆς προπολεμικῆς ἀποταμιεύσεως καὶ τῆς διοχετεύσεώς της εἰς τὴν οἰκονομίαν διὰ μέσου τοῦ τραπεζιτικοῦ καὶ πιστωτικοῦ συστήματος τῆς χώρας εἶχε τελείως ἐξαρθρωθῆ λόγῳ τοῦ προηγηθέντος πληθωρισμοῦ τῆς κατοχῆς. Ὑπὸ τὰς συνθήκας ταύτας ἐκρίθη ὅτι ἦτο ἐπιβεβλημένον ὅπως ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος προσέλθῃ ἀρωγός, διὰ λελογισμένης καὶ μετὰ φειδοῦς χορηγήσεως παραγωγικῶν βραχυπροθέσμων πιστώσεων εἰς τὴν ἰδιωτικὴν οἰκονομίαν, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ γενικωτέρου συμφέροντος τῆς χώρας. Τὸ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς πολιτικῆς ταύτης νεοεκδιδόμενον χαρτονόμισμα, ἐφ’ ὅσον προωρίζετο καὶ ἔμελλεν ὄντως νὰ διατεθῇ διὰ παραγωγικοὺς σκοπούς, δὲν ἐπρόκειτο νὰ εἶναι πληθωρικόν. Ἔναντι τούτου θὰ ἐνεφανίζοντο εἰς τὴν ἀγορὰν τὰ νεοπαραγόμενα ἀγαθά, οὕτω δὲ πᾶσα πληθωρικὴ συνέπεια τῆς νέας ἐκδόσεως χαρτονομίσματος θ’ ἀπετρέπετο. Αἱ ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος χορηγηθεῖσαι πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῆς ἐπαναλειτουργίας τῆς παραγωγῆς καὶ τῶν συναλλαγῶν πιστώσεις, πρὸς τὴν οἰκονομίαν ἐν γένει, ἀνῆλθον κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–1947 εἰς 693 δισεκατομμύρια δραχμῶν κατανεμόμενα ὡς ἀκολούθως: Εἰς τὴν γεωργίαν 493 δισεκ., εἰς τὸ καπνεμπόριον 102 δισεκ., εἰς τὰς Τραπέζας 36 δισεκ., εἰς τὴν βιομηχανίαν 26 δισεκ., εἰς τὸ ἐμπόριον 19 δισεκ., εἰς τὴν Κτηματικὴν Τράπεζαν 4 δισεκατομμύρια, εἰς διαφόρους ἄλλους κλάδους 13. 3) Τὸ μέτρον τῆς ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος πωλήσεως χρυσῶν νομισμάτων εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν, ἐπὶ σταθερᾷ κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον τιμήν. Εἶναι, δι’ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας τουλάχιστον γνωστὴ ἡ σκληρὰ ἀπὸ τῆς κατοχῆς δημιουργουμένη πραγματικότης, καθ’ ἥν, πᾶς ἐξ οἱασδήποτε αἰτίας κάτοχος ἑλληνικῶν νομισμάτων, προσπαθεῖ λόγῳ τῆς ἀσταθείας αὐτῶν νὰ τὰ ἐπενδύσῃ διὰ σταθερωτέρας ἀξίας. Ἐπὶ κατοχῆς, προχειρότερον τρόπον ἐπενδύσεως, ἐλλείψει παραγωγῆς καὶ ἀγαθῶν, εἶχεν εὕρει τὸν χρυσὸν καὶ τὴν συνήθειαν ταύτην, ὀλεθρίαν ἀσφαλῶς, ἐξακολουθεῖ νὰ ἔχῃ πᾶς κάτοχος σημερινῶν δραχμῶν, ὁσάκις δὲν εὑρίσκει ἕτερον πρόσφορον τρόπον ἐξασφαλίσεως τῆς κτητικῆς ἀξίας τῶν δραχμῶν ποὺ κατέχει. Εἶναι εὔκολον βεβαίως νὰ σχολιάζῃ κανεὶς τὴν ἀκατανόητον ἀσφαλῶς διὰ τοὺς εὐτυχεῖς καὶ πλουσίους λαοὺς ἐκδήλωσιν ταύτην, τῆς παραπαιούσης εἰσέτι Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὑπενθυμίζουσαν μεσαιωνικὰς ἢ ἀνατολικὰς μεθόδους ἐπενδύσεως. Δὲν εἶναι ὅμως ἐξ ἴσου εὔκολον ν’ ἀντικαταστήσῃ τὴν θέσιν ταύτην δι’ ἄλλης ὑγιεστέρας, ἐὰν μὴ πρότερον στηρίξῃ τὰ θεμέλια τῆς ὑγιεστέρας ταύτης οἰκονομικῆς θέσεως. Ἄν βεβαίως ὁ εἰσαγωγεὺς ἔχει τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐπενδύῃ τὰ ρευστά του κεφάλαια εἰς ἐμπορεύματα, δὲν θὰ ἔχῃ λόγους νὰ προσδράμῃ εἰς τὸν ἀπρόσοδον χρυσόν. Ὁμοίως καὶ ὁ βιομήχανος, ἂν εἶναι βέβαιος διὰ τὴν εὐχερῆ καὶ σύντομον ἐπαναπρόσκτησιν τῶν πρώτων του ὑλῶν, δὲν στερεῖται εὐφυΐας, ὥστε νὰ προτιμᾷ ἀπρόσοδον ἐπένδυσιν τῆς ἀσφαλῶς παραγωγικῆς τοιαύτης κ.ο.κ. Πρὸς τοῦτο, ὅμως ἀπαιτεῖται ἐπάρκεια ἀγαθῶν, ἀπαιτεῖται σταθερότης τοῦ νομίσματος. Ἡ ἀνάπτυξις τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ εὐχέρεια τῶν εἰσαγωγῶν, θ’ ἀποτρέψουν τὰς ἀνυπομόνους εἰς χρυσὸν ἀπροσόδους ἐπενδύσεις καὶ συνδυαζόμεναι μὲ τὴν σταθερότητα τοῦ νομίσματος θὰ συντελέσουν εἰς τὴν ἀναβίωσιν τῆς ἤδη ἐν μαρασμῷ τελούσης πίστεως, ὥστε ν’ ἀναβιώσουν καὶ πάλιν ἑλκυστικαὶ αἱ παρὰ Τραπέζαις καταθέσεις, δι’ ὧν καὶ τὸ πλεονάζον τοῦ νομίσματος θὰ ἀπορροφᾶται καὶ ἐπὶ μᾶλλον ἐντονώτερον πρὸς νέας εἰς ἀγαθὰς ἐπενδύσεις θὰ τρέπεται τοῦτο. Εἰς τὴν ἀποκατάστασιν ὅμως τῆς σταθερότητος τοῦ νομίσματος καὶ τὴν διατήρησιν τῆς πρὸς αὐτὸ ἐμπιστοσύνης, ἡ ὁποία παρ’ ὑμῖν ἔχει ὑποστῆ βαρὺν καὶ δυσθεράπευτον τραυματισμόν, κατόπιν τῶν ἀλλεπαλλήλων πληθωρισμῶν τοῦ ἀπωτέρου, ἀλλὰ καὶ τοῦ προσφάτου ἀκόμη παρελθόντος καὶ τῆς ὡς ἐκ τῆς διεθνοῦς καὶ ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας ἀναπτυχθείσης ἐμφόρου ψυχολογίας τοῦ κοινοῦ, προαπαιτεῖται καὶ τὸ ψυχολογικὸν στοιχεῖον. Εἰς τὴν καταπολέμησιν κυρίως τοῦ στοιχείου τούτου κατατείνει ἡ ἀσκηθεῖσα πολιτικὴ τῆς χρυσῆς λίρας. Ἡ πολιτικὴ αὕτη, ἐγκαινιασθεῖσα ἀπὸ τοῦ Φεβρουαρίου 1946 ὡς προσωρινὸν μέτρον καὶ ἀποβλέπουσα εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς πρὸς τὸ νόμισμα ἐμπιστοσύνης, ἐκρίθη ἀπαραίτητον νὰ διατηρηθῇ καθ’ ὅλον τὸ ἔτος 1946, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶχον ἐκλείψει οἱ ψυχολογικοὶ λόγοι, οἵτινες τὴν ἐπέβαλον. Θ’ ἀπετέλη δὲ ὄντως βαρὺ σφάλμα, ἡ διὰ θεωρητικοὺς λόγους ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τῆς πολιτικῆς ταύτης, ὅταν παρατεινομένης καὶ ἐντεινομένης τῆς ἐκρύθμου καταστάσεως, παρετείνετο ἀμετάβλητος ἡ αὐτὴ ψυχολογία. Ἡ κατὰ τοὺς ἔκτοτε διαρρεύσαντας μῆνας ἀποκτηθεῖσα πεῖρα, δεικνύει ἀναμφισβητήτως, ὅτι τὸ μέτρον τοῦτο εἶναι συνδεδεμένον μὲ θυσίας τινὰς τοῦ εἰς χρυσὸν ἀποθέματος τῆς χώρας, ἐκ τοῦ ὁποίου διετέθη πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον συνολικὸν ποσὸν ἀξίας 2.500.000 χρυσῶν λιρῶν. Διὰ νὰ κριθοῦν ὅμως τὰ ἀποτελέσματά του, δέον νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει καὶ ἄλλοι τινὲς παράγοντες, οἱ ὁποῖοι συνήθως διαφεύγουν τὴν προσοχὴν τοῦ παρατηρητοῦ, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ὀλιγώτερον σημαντικοί. Κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου, ἡ νομισματικὴ κυκλοφορία ἀνήρχετο εἰς 131 δισεκ. δραχμῶν περίπου, ἡ δὲ τιμὴ τῆς χρυσῆς λίρας εἰς 130.000 δραχμῶν. Ἤτοι, ἡ ἀξία τῆς κυκλοφορίας ταύτης ἀνήρχετο εἰς 1.000.000 χρυσῶν λιρῶν, περίπου. Τῇ 31ῃ Μαρτίου 1947 ἡ κυκλοφορία ἀνήρχετο εἰς 559 δισεκ. δραχμῶν περίπου, ἡ τιμὴ δὲ τῆς χρυσῆς λίρας εἰς 128.000 δραχμῶν, ἤτοι ἡ ἀξία τῆς κυκλοφορίας ἀνήρχετο εἰς 4.400.000 χρυσῶν λιρῶν. Ἡ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπελθοῦσα ὡς ἄνω σημαντικὴ αὔξησις τῆς κυκλοφορίας ἔλαβε χώραν, παρὰ τὰς μεσολαβησάσας πωλήσεις χρυσῶν νομισμάτων, διὰ τῶν ὁποίων ἐπεστράφη εἰς τὴν Τράπεζαν ποσὸν δραχμῶν, τὸ ὁποῖον, ἄλλως τε, θὰ εἶχε καὶ τοῦτο προστεθῇ εἰς τὴν κυκλοφορίαν. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ ἐν τῷ μεταξὺ ἐπελθοῦσα αὔξησις τῆς κυκλοφορίας ἀπερροφήθη ὑπὸ τῆς ἀγορᾶς, καθόσον ἐν ἐναντίᾳ, περιπτώσει τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ ἔδει νὰ ἔχῃ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Τράπεζαν ὑπὸ μορφὴν ζητήσεως χρυσῶν νομισμάτων. Μὲ ἄλλους λόγους, ἡ ζήτησις χρήματος ηὐξήθη σημαντικῶς κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς πολιτικῆς τῆς πωλήσεως χρυσῶν νομισμάτων, συμβαλούσης εἰς τοῦτο καὶ τῆς εἰς ἣν ἀπεσκόπει αὕτη ἀποκαταστάσεως, προϊούσης σχετικῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ νόμισμα καὶ τῆς ἐκ τούτου σταθερότητος τῶν τιμῶν, ἥτις ἐβράδυνεν εἰς τὴν προώθησιν τῆς παραγωγικῆς μηχανῆς διὰ τὴν τροφοδότησιν, τῆς ὁποίας ἀπῃτοῦντο νέα χρήματα.

§12Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ὥστε τὸ μέτρον τῆς Τραπέζης τῆς ἀγοραπωλησίας χρυσοῦ ἀπεδείχθη λυσιτελές.

§13Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐχάσαμεν ὅμως μέρος ἐκ τοῦ ἀποθέματος χρυσοῦ. Ἐξετάζοντες ἤδη τὴν διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῶν σημαντικῶν τούτων ἀποτελεσμάτων γενομένην θυσίαν ὡρισμένου ποσοῦ ἐκ τοῦ εἰς χρυσὸν ἀποθέματος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, παρατηροῦμεν τὰ ἑξῆς: Τὸ διατεθὲν ἀπὸ τῆς κατὰ τὰ μέσα Φεβρουαρίου ἐνάρξεως ἐφαρμογῆς τοῦ μέτρου τούτου μέχρι σήμερον συνολικὸν ποσὸν χρυσοῦ ἀντιπροσωπεύει, ὡς ἐλέχθη, ἀξίαν 2.500.000 χρυσῶν λιρῶν περίπου. Ἐκ τοῦ ποσοῦ τούτου ποσὸν 500.000 περίπου λιρῶν, εἶχε διατεθῇ μέχρι τῆς ἐνάρξεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47 (1 Ἀπριλίου 1946). Τὸ διαρκούσης οὕτω τῆς χρήσεως 1946–47 διατεθὲν ποσὸν τῶν 2.000.000 περίπου χρυσῶν λιρῶν ἀντιστοιχοῦν πρὸς 80.000.000 περίπου δρχ. ἐπὶ τῇ βάσει τῆς διεθνοῦς αὐτοῦ ἰσοτιμίας (1 χρυσῆ λίρα ἴσον πρὸς δύο χαρτίνας λίρας) πλέον ἐξόδων μεταφορᾶς, ἀσφαλίστρων κλπ., ἤτοι 40.000 δρχ. περίπου ἑκάστην χρυσῆν λίραν, δὲν ἀποτελεῖ σοβαρὸν τίμημα τῆς εἰς ἀντάλλαγμα ἐπιτευχθείσης ἐπὶ ἕνα καὶ ἥμισυ ἔτος νομισματικῆς εὐσταθείας ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀντιπληθωρικοῦ καὶ ταμιευτικοῦ ἀποτελέσματος, ἤτοι τῆς ἀπορροφήσεως 300 δισεκατ. δραχμῶν τμηματικῶς ἐκ τῆς κυκλοφορίας καὶ προσπορισμοῦ ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου θησαυροῦ τῆς αὐτῆς διαφορᾶς μεταξὺ τῆς τιμῆς κόστους καὶ τιμῆς πωλήσεως διαφορᾶς ἀνερχομένης εἰς 181 περίπου δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἠκολουθήσαμεν αὐτὴν τὴν πολιτικὴν τῆς πωλήσεως λιρῶν καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ διατεθεῖσα ποσότης ὑπῆρξεν ἐλάχιστον τίμημα ἔναντι τοῦ ἀποτελέσματος νὰ κρατηθῇ κἄποια εὐστάθεια.

§14Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Μία χρυσῆ λίρα ἔχει δύο χαρτίνας;

§15Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μάλιστα.

§16Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ). Αἱ διατεθεῖσαι 2.500 ἑκατομμύρια λίρες ἀντιπροσωπεύουν 15 ἡμερῶν εἰσαγωγικὸν συνάλλαγμα.

§17Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἡ πολιτικὴ τῆς προωθήσεως τῶν εἰσαγωγῶν, τεθεῖσα εἰς ἐφαρμογὴν μετὰ τὰς συμφωνίας τοῦ Λονδίνου ἀπὸ τῶν μέσων Φεβρουαρίου 1946 καὶ ἐκδηλωθεῖσα διὰ τῆς χορηγήσεως συναλλάγματος πρὸς διενέργειαν εἰσαγωγῶν ὑπὸ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου ὡς καὶ τοῦ Δημοσίου ἀπέβλεπε τόσον εἰς τὸν ἐφοδιασμὸν τῆς χώρας δι’ ἀγαθῶν ὅσον καὶ τὴν αὔξησιν τῆς προσφορᾶς αὐτῶν, συνεπείᾳ τῆς ὁποίας θὰ ἦτο ἡ πρὸς τὰ κάτω ὤθησις τῶν τιμῶν καὶ ἡ μείωσις τοῦ κυκλοφοροῦντος χρήματος. Ὄντως οἱ ἐπιδιωκόμενοι σκοποὶ οὗτοι ἐπραγματοποιήθησαν ἐπιτευχθείσης τόσον τῆς μειώσεως τῶν τιμῶν, ὅσον καὶ τῆς διατηρήσεως αὐτῶν εἰς σταθερόν, σχετικῶς, ἐπίπεδον καθ’ ὅλην τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐφηρμόσθη ἡ πολιτικὴ αὕτη. Τὰ ἐκ τῶν εἰσαχθέντων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47, τεθέντα εἰς τὴν κατανάλωσιν εἴδη, ἀνέρχονται συνολικῶς εἰς 860.696 τόννους ἀξίας 730 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, ἤτοι 146 περίπου ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Εἰς τὰς εἰσαγωγὰς αὐτὰς δὲν περιλαμβάνονται τὰ ὑπὸ τῆς Οὔνρρα κομισθέντα ἐφόδια, περιλαμβάνονται ὅμως εἰσαγωγαὶ ἐνεργηθεῖσαι ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἡ ἀξία τῶν ὁποίων κατεβλήθη ἀμέσως ὑπ’ αὐτοῦ. Ἐξισορρόπησις τιμῶν ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ. Παρὰ τὰ ἀνωτέρω ἀποτελέσματα, τὸ ζήτημα τῆς ἀνισοτιμίας τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῆς δραχμῆς καὶ τῶν κυριωτέρων ξένων νομισμάτων ἐξηκολούθησε ν’ ἀποτελῇ κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 κεντρικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ὡς ἐκ τοῦ δημιουργουμένου πρὸς τοῖς ἄλλοις προβλήματος ἀδυναμίας ἐξαγωγῆς ἑλληνικῶν προϊόντων, κατὰ τὸ πλεῖστον γεωργικῶν, διὰ τὰ ὁποῖα αἱ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ προσφερόμεναι ἀνάλογοι πρὸς τὰ ἐκεῖ ἐπίπεδα τιμαί, δὲν εἶναι ἱκανοποιητικαὶ διὰ τοὺς Ἕλληνας παραγωγοὺς μὲ τὸ ἐν Ἑλλάδι ἐπικρατοῦν γενικὸν ἐπίπεδον τιμῶν. Ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ εἰδικωτέρου τούτου προβλήματος πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ συστήματος τῶν ἀποδεικτικῶν συναλλάγματος εἶχεν ἐπιζητηθῆ κατὰ τὸ 1946–47 διὰ τοῦ μέτρου τῆς ἐμμέσου ἐνισχύσεως τῶν παραγωγῶν τῶν μᾶλλον ἐνδιαφερόντων τὴν Ἐθνικὴν οἰκονομίαν προϊόντων. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν γενομένων κατὰ τὸ ἔτος 1946 (1 Ἰανουαρίου–31 Δεκεμβρίου) εἰσαγωγῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ παντοίων χρησίμων, περιορίζομαι νὰ συνοψίσω διὰ βραχυτάτων, ὅσα ἐξέθηκεν ἐν πλάτει, ἐπ’ ἄλλῃ εὐκαιρίᾳ εἰς τὴν Δʹ Ἀναθεωρητικὴν Βουλὴν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο αἱ εἰσαγωγαὶ ἐνηργοῦντο ἐκ τῶν ἑξῆς πηγῶν, ἤτοι: αʹ) Ἐκ κρατικοῦ συναλλάγματος, ὅπερ παρείχετο ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος δι’ ἀνοίγματα πιστώσεων πρὸς πρόσκτησιν εἰδῶν εἰσαγομένων διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου, εἴτε ἐχορηγεῖτο πρὸς τὸ ἰδιωτικὸν ἐμπόριον διὰ τὸ διὰ λογαριασμὸν τοῦ τελευταίου ἄνοιγμα τῶν πιστώσεων. βʹ) Ἐκ συναλλάγματος μὴ χορηγουμένου ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἀλλ’ ἀνήκοντος, εἴτε εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς, εἴτε εἰς πρόσωπα διαμένοντα ἐν τῇ ἀλλοδοπῇ, ἅτινα ἀπέστελλον πρὸς τοὺς ἐν Ἑλλάδι συγγενεῖς των, ἀντὶ συναλλάγματος, διάφορα ἐμπορεύσιμα εἴδη πρὸς οἰκονομικήν των ἐνίσχυσιν. γʹ) Ἐκ κλῆριγκ ἢ ἰδιωτικῶν εἰσαγωγῶν. δʹ) Ἐκ δανείου ἀγορᾶς συμμαχικοῦ ὑλικοῦ. εʹ) Ἐκ συναλλάγματος τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως, καὶ στʹ) Ἐξ εἰσαγωγῶν τῆς Οὔνρρα. Ἀνοιγεῖσαι πιστώσεις ἐκ Κρατικοῦ συναλλάγματος Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1946, τὸ σύνολον τῶν πιστώσεων, αἱ ὁποῖαι ἠνοίχθησαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος, ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, δι’ εἰσαγωγὰς ἐμπορευμάτων ἀνῆλθον εἰς τὰ ἑξῆς ποσά: αʹ) Πιστώσεις διὰ προμηθείας τοῦ Δημοσίου δολλάρια 52.864.110, καὶ βʹ) Πιστώσεις δι’ εἰσαγωγὰς τοῦ ἰδιωτικοῦ ἐμπορίου δολλάρια 125.750.620, ἤτοι ἐν συνόλῳ δολλ. 178.614.730. Ἐκ τοῦ ποσοῦ τούτου ἐν τούτοις ἠκυρώθησαν μεταγενεστέρως πιστώσεις ἐκ δολλαρίων 30.300.874, λόγῳ μὴ ἐμπροθέσμου ἐκτελέσεως αὐτῶν ἀπὸ τοὺς ἐν τῷ ἐξωτερικῷ οἴκους καὶ οὕτω αἱ ἀνοιγεῖσαι πιστώσεις κατὰ τὸ 1946 δι’ εἰσαγωγὰς ἀνέρχονται εἰς 148.313.856 δολλάρια, ἐκ τῶν ὁποίων 44.563.234 ἀφορῶσιν εἰς πιστώσεις πρὸς εἰσαγωγὴν εἰδῶν διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου καὶ 103.750.620 ἀφορῶσιν εἰς πιστώσεις δι’ εἰσαγωγὰς εἰδῶν διὰ λογαριασμὸν τοῦ ἰδιωτικοῦ ἐμπορίου. Ἐκτελεσθεῖσαι πιστώσεις ἐκ Κρατικοῦ συναλλάγματος Ἔναντι τῶν ἀνωτέρω ἀνοιγεισῶν πιστώσεων συνολικοῦ ποσοῦ 148.313.856 ἐξετελέσθησαν, διαρκοῦντος τοῦ ἔτους 1946 πιστώσεις διὰ ποσὸν δολλαρίων 112.643.442. Εἰσαγωγαὶ ἄνευ παροχῆς Κρατικοῦ συναλλάγματος (Ἐξ ἰδίου συναλλάγματος οἰκονομικαὶ ἐνισχύσεις ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς κλπ.). Αἱ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγαί, αἱ πραγματοποιηθεῖσαι δηλονότι χωρὶς νὰ διατεθῇ κρατικὸν συνάλλαγμα ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἀνῆλθον κατὰ τὸ 1946 εἰς δολλάρια 5.836.412. Πλὴν τῶν ἀνωτέρω εἰσαγωγῶν ἐνηργήθησαν, δι’ ἐλευθέρου κρατικοῦ συναλλάγματος εἰσαγωγαὶ καυσίμων τῆς προμηθείας τῶν γενομένης φροντίδι τῆς Οὔνρρα ποσοῦ δολλαρίων 5.959.000. Ἐξ ἄλλου διὰ κλῆριγκ καὶ ἰδιωτικῶν ἀνταλλαγῶν ἐγένοντο ἰδιωτικαὶ εἰσαγωγαὶ δολλαρίων 2.202.600. Αἱ λοιπαὶ εἰσαγωγαὶ τοῦ ἔτους 1946 καὶ δι’ ἃς δὲν διετέθη συνάλλαγμα εἶναι αἱ ἑξῆς:

Οὕτω τὸ ἐκ παντοίων αἰτιῶν σύνολον τῶν γενομένων κατὰ τὸ 1946 εἰσαγωγῶν ἔχει ὡς ἑξῆς:

Τὸ ἀνωτέρω ποσὸν ἐκ δολλαρίων 112.643.442 δι’ οὗ ἐπραγματοποιήθησαν ἐκ κρατικοῦ συναλλάγματος εἰσαγωγαὶ δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς ὑπερβολικόν, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι εἰς τοὺς πίνακας εἰσαγωγῶν τοῦ ἔτους 1947 περιελήφθη ποσόν, δολλαρίων 376.699.989, ὅπερ ἐθεωρήθη ὡς ἀπαραιτήτως ἀναγκαῖον διὰ τὴν κάλυψιν τρεχουσῶν ἀναγκῶν καὶ πρὸς ἐξασφάλισιν στοιχειώδους διαβιώσεως τοῦ λαοῦ. Τοῦτο δὲ καθίσταται ἔτι σαφέστερον, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι μεταξὺ τῶν εἰσαγωγῶν τῆς Οὔνρρα ἀνελθουσῶν εἰς δολλάρια 210.000.000 περιελαμβάνοντο ἀγαθὰ ἀνασυγκροτήσεως, οἷον ἐργαλεῖα, μηχανήματα κλπ. δι’ ὧν δὲν ἐκαλύφθησαν τρέχουσαι ἀνάγκαι, ἐπὶ πλέον δὲ ὅτι ἀπὸ τοῦ Φεβρουαρίου 1946 τὰ καύσιμα κατεβάλλοντο ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, ἀπὸ δὲ τοῦ Ὀκτωβρίου 1946 καὶ ἡ ἀξία σιτηρῶν καὶ ἀλεύρων. Ἐκ τῆς δημοσιευθείσης ἀναλύσεως ἐξ ἄλλου τῶν κονδυλίων τόσον τοῦ πίνακος τῶν εἰσαγωγῶν, τῶν γενομένων διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος, ὅσον καὶ τῶν γενομένων ἐξ ἰδιωτικοῦ τοιούτου, καταφαίνεται σαφῶς καὶ ἄνευ ἀμφιβολίας, ὅτι ὁ μέγας ὄγκος τῶν γενομένων εἰσαγωγῶν περιελάμβανεν εἴδη πρώτης ἀνάγκης ἢ πάντως ἀπαραίτητα διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἑνὸς ὁπωσδήποτε ἀνεκτοῦ ἐπιπέδου ζωῆς. Διὰ τῶν εἰσαγωγῶν τούτων ἱκανοποιήθησαν πραγματικαὶ καὶ ζωτικαὶ ἀνάγκαι τοῦ πληθυσμοῦ. Ὁ θόρυβος ὁ γενόμενος δι’ εἰσαχθέντα τινὰ εἴδη τὰ ὁποῖα ἀπεκλήθησαν πολυτελείας δὲν εἶναι βάσιμος οὐδὲ δεδικαιολογημένος, διότι ταῦτα ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν δύνανται νὰ χαρακτηρισθῶσι πάντα ὡς εἴδη πολυτελείας, δὲν ἀντιπροσωπεύουν παρὰ ἐλάχιστον ποσοστὸν προέρχεται δὲ κατὰ μέγα μέρος ἐκ τοῦ καλουμένου ἰδίου συναλλάγματος. Δέον νὰ σημειωθῇ ἐνταῦθα ὅλως ἰδιαιτέρως ὅτι, μετὰ τὰς συμφωνίας τοῦ Λονδίνου κατὰ Ἰανουάριον 1946, αἱ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγαὶ περιελάμβανον ἐμπορεύματα τῆς ἀπολύτου ἀρεσκείας τοῦ εἰσαγωγέως καὶ ὅτι μόνον περὶ τὰ μέσα Μαΐου 1946 αἱ εἰσαγωγαὶ αὗται ὑπήχθησαν εἰς τὸ σύστημα τῆς προηγουμένης ἀδείας. Πάντως αἱ τοιαύτης φύσεως εἰσαγωγαὶ ἀνῆλθον κατὰ τὸ 1946 εἰς δολλάρια 5.836.412 ἔναντι τῶν διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος ἐνεργηθεισῶν αἵτινες ἀνῆλθον εἰς δολλάρια 118.602.442 καὶ οὕτω τὰ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαχθέντα καὶ μὴ δυνάμενα νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς εἴδη ἀπολύτου χρησιμότητος εἶναι κατ’ ἀνάγκην περιωρισμένα. Ἐνδεικτικῶς μνημονεύομεν κατωτέρω εἴδη τινά, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύναντο νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς μὴ ἀπολύτου χρησιμότητος, ἵνα καταδείξωμεν ἐκ τῆς φύσεως αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν ποσοτήτων καθ’ ἃς εἰσηγήθησαν πόσον ὁ γενόμενος περὶ αὐτὰ θόρυβος ὑπῆρξεν ὑπερβολικὸς καὶ ἀδικαιολόγητος. Αʹ) Αὐτοκίνητα. Τὰ εἰσαχθέντα διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος αὐτοκίνητα, ἀντιπροσωπεύουσι ποσοστὸν 0.66 τοῖς ἑκατὸν τοῦ ὅλου διατεθέντος δι’ εἰσαγωγὰς κρατικοῦ συναλλάγματος, τὸ δὲ δι’ αὐτὰ διαταχθὲν ποσὸν ἐκ δολλαρίων 747.911, συνετέλεσεν εἰς εἰσαγωγὴν 171 ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων, 254 φορτηγῶν, 61 βάσεων αὐτοκινήτων, 14 λεωφορείων καὶ 4 χιονοκαθαριστικῶν. Ἀλλὰ προπολεμικῶς ἐκυκλοφόρουν ἐν τῇ χώρᾳ περίπου 8.800 ἐπιβατικὰ αὐτοκίνητα, 2.70) λεωφορεῖα καὶ 6.500 φορτηγὰ αὐτοκίνητα, νῦν δὲ τὰ κυκλοφοροῦντα ὑπολογίζονται εἰς 3.500 μόνον τὰ ἐπιβατικά, τὰ λεωφορεῖα εἰς 1.600 καὶ τὰ φορτηγὰ εἰς 10.500 περίπου, ἐκ τῶν ὁποίων μέγας ἀριθμὸς (7.500) προέρχεται ἐξ εἰσαγωγῆς ἐνεργηθείσης ὑπὸ τῆς Οὔνρρα. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀριθμὸς οὗτος τῶν φορτηγῶν λόγῳ τῆς ἐδαφικῆς ἰδιομορφίας τῆς χώρας, καὶ ἰδίᾳ λόγῳ τῆς καταστροφῆς τοῦ σιδηροδρομικοῦ δικτύου, εἶναι τελείως ἀνεπαρκὴς πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν μεταφορικῶν ἀναγκῶν. Ἐκ τῶν λεχθέντων ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ διατεθὲν κρατικὸν συνάλλαγμα κατὰ μικρὸν μόνον μέρος ἐκάλυψε τὰ κενά, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς περιόδου. Τὰ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος ἐξ ἄλλου εἰσαχθέντα αὐτοκίνητα καὶ ποδήλατα, διὰ τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄνω ἐκτεθέντας λόγους, δὲν δύνανται νὰ θεωρηθῶσιν ὅτι εἰσήχθησαν καθ’ ὑπέρβασιν τῶν ὑπαρχουσῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας. Τέλος, δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν εἰσαγωγῶν τῶν ἐνεργηθεισῶν ἔκ τε κρατικοῦ καὶ ἰδίου τῶν εἰσαγωγέων συναλλάγματος, τὰ εἰσαχθέντα αὐτοκίνητα ἀντιπροσωπεύουσι ποσοστὸν 1.19%. Βʹ. Ραδιόφωνα: Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰ ραδιόφωνα, καίτοι εἶναι λίαν ἀμφίβολον ἂν δέον νὰ καταταχθῶσι ταῦτα εἰς τὰ εἴδη πολυτελείας, ἀφοῦ ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ζωῆς ἀποτελοῦσιν ἓν τῶν κυριωτέρων μέσων πνευματικῆς ἐπικοινωνίας τῶν ἀνθρώπων, τὰ εἰσαχθέντα ἐκ κρατικοῦ συναλλάγματος ἀνέρχονται εἰς δολλάρια 174.420, δηλαδὴ εἰς ποσοστὸν 0,16% ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ διατεθέντος διὰ τοιαύτας εἰσαγωγάς, ποσοῦ. Τὰ ἐξ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαχθέντα, ἀνῆλθον εἰς δολλάρια 320.148, ἀποτελοῦσι δὲ κατὰ μέγα μέρος καὶ ἐστάλησαν πρὸς οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν ἀπὸ Ἕλληνας τῆς ἀλλοδαπῆς, πρὸς ἐν Ἑλλάδι συγγενεῖς καὶ φίλους. Τὸ ποσοστὸν ὅλων τῶν ραδιοφώνων, εἴτε εἰσήχθησαν ἐκ κρατικοῦ, εἴτε ἐξ ἰδίου συναλλάγματος, ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ διατεθέντος συναλλάγματος κρατικοῦ καὶ μή, ἀνέρχεται εἰς 0,24%. Γʹ. Ὡρολόγια. Οὐδεμία ποσότης τοιούτων εἰσήχθη διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος. Τοιαῦτα εἰσήχθησαν μόνον ἐξ ἰδίου συναλλάγματος καὶ ἀνῆλθον εἰς δολλ. 572.520, δηλαδὴ εἰς ποσοστὸν 0,48% ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἔκ τε κρατικοῦ καὶ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγῶν. Διὰ ταῦτα, θὰ ἔδει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἕν τινι μέτρῳ καὶ ἡ μεγάλη φθορά, ἣν ὑπέστησαν τὰ ὑπάρχοντα ἐπὶ κατοχῆς, ἅτινα παρέμειναν ἐλλείψει ἀνταλλακτικῶν ἄνευ ἐπιδιορθώσεως. Δʹ. Ψιλικά: Οὐδεμία ποσότης τοιούτων εἰσήχθη διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος. Τοιαῦτα εἰσήχθησαν μόνον ἐξ ἰδίου συναλλάγματος καὶ ἀνῆλθον εἰς δολλάρια 309.606, ἤτοι εἰς ποσοστὸν 0,25% ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἔκ τε κρατικοῦ καὶ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγῶν. Εʹ. Καλλυντικά. Οὐδεμία ποσότης τοιούτων εἰσήχθη διὰ κρατικοῦ συναλλάγματος. Τοιαῦτα εἰσήχθησαν μόνον ἐξ ἰδίου συναλλάγματος καὶ ἀνῆλθον εἰς δολλάρια 77.914, ἤτοι εἰς ποσοστὸν 0.06% ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἔκ τε κρατικοῦ καὶ ἰδίου συναλλάγματος εἰσαγωγῶν. Τὰ καλλυντικὰ ταῦτα, κατὰ μέρος τοὐλάχιστον, δὲν δύνανται νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς εἴδη πολυτελείας, ἀφοῦ περιλαμβάνουσι χειροσάπωνας καὶ ξυριστικὰ εἴδη. Τέλος, τὰ φερόμενα ὑπὸ τὴν ὀνομασίαν «Διάφορα» περιλαμβάνουσι σάκκους κενούς, ξυλείαν πάσης φύσεως, χάρτην πάσης φύσεως πλὴν δημοσιογραφικοῦ, γραφικὴν ὕλην, ταινίας γραφομηχανῶν, μελάνας, οἰκιακὰ σκεύη, σκελετοὺς καὶ κρύσταλλα διοπτρῶν, κλεῖθρα, κλεῖδας, φελούς, ζεμπίλια, θρυαλίδας ὑπονόμων, πλίνθους πυριμάχους καὶ γῆν πυρίμαχον, κομβία, κτένια, κλπ. εἴδη, δηλαδὴ χρησιμότατα διὰ τὸν λαὸν καὶ μὴ δυνάμενα νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς εἴδη πολυτελείας. Ἀληθὲς εἶναι ὅτι ἐν τῇ ἀγορᾷ ἐνεφανίσθησαν ποσότητες εἰδῶν καλλυντικῶν, στυλογράφων, καραμελλῶν κλπ. ἐμποιοῦσαι ἐντύπωσιν τινὰ ἐν δυσαρμονίᾳ τελοῦσαν πρὸς τὴν γνωστὴν τοῦ τόπου καχεξίαν. Ἀλλὰ διὰ τὰ εἴδη ταῦτα, δὲν διετέθη κρατικὸν συνάλλαγμα. Αἱ εἰσαγωγαὶ τοιούτων εἰδῶν, ἐγένοντο κυρίως: α) Διὰ τῶν εἰσαχθέντων δεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπεστάλησαν ἀπὸ τοὺς ἐν τῷ ἐξωτερικῷ ὁμογενεῖς πρὸς τοὺς ἐν Ἑλλάδι φίλους καὶ συγγενεῖς των, καὶ τὰ ὁποῖα ὑπερέβαινον τὰς ἀνάγκας τῶν τελευταίων πωληθέντα παρ’ αὐτῶν εἰς τὴν ἀγοράν. βʹ) Δι’ εἰδῶν τὰ ὁποῖα ἀπεστάλησαν ὑπὸ διαφόρων ἐν Ἑλλάδι λειτουργουσῶν ξένων Ὀργανώσεων πρὸς τὸ προσωπικόν των, ὅπερ ἐπώλει τὰ περισσεύοντα εἴδη (Οὔνρρα, Σ.Π.Π. κλπ.) καὶ γʹ) Τέλος εἰσαγωγαὶ τοιούτων εἰδῶν ἐγένοντο ἀπὸ ἐκποιήσεις ἐκ μέρους ξένων στρατιωτικῶν καὶ ἄλλων ὑπηρεσιῶν, ὡς ἐπίσης καὶ ἀπὸ ἐκποιήσεις γενομένας ὑπὸ τοῦ Δημοσίου τῶν εἰς αὐτὸ παραχωρηθέντων εἰδῶν (συμμαχικοῦ ὑλικοῦ, Οὔνρρα κλπ.). Αἱ ἀνάγκαι τῆς χώρας ἦσαν τόσον μεγάλαι, ὥστε ἦτο ἀπαραίτητον νὰ εἰσαχθοῦν καὶ αὐτὰ τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι εἴδη πολυτελείας. Τὰ εἴδη πολυτελείας εἰσήχθησαν κυρίως διὰ δεμάτων τὰ ὁποῖα ἔστειλαν ὁμογενεῖς τοῦ ἐξωτερικοῦ. (Σταφίδες, σιγαρέττα, σῦκα, καραμέλλες κλπ.). Ἐξαγωγαί. Ἡ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ 1946 ἐξέλιξις τῶν ἐξαγωγῶν, παρουσιάζει μίαν ὡσημέραι αὔξουσαν βελτίωσιν. Οὕτως, ἐνῶ καθ’ ὁλόκληρον τὸ ἔτος 1946 (Ἰανουάριος, Δεκέμβριος) ἐξήχθησαν 66.466, τόννοι ἀξίας 202 περίπου δισεκατομμυρίων δραχμῶν κατὰ τοὺς ἑπτὰ μόνον πρώτους μῆνας τοῦ 1947 (Ἰανουάριος–Ἰούλιος) ἡ ἐξαγωγὴ ἀνῆλθεν εἰς 105.856 τόννους, ἀξίας 188 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, εἶναι δὲ γνωστὸν ὅτι ἡ κυρίως ἐξαγωγικὴ περίοδος εἶναι τὸ τελευταῖον τετράμηνον τοῦ ἔτους. Ἀναλυτικώτερον ἡ ἐξαγωγικὴ κίνησις ὑπῆρξεν ἡ ἑξῆς εἰς τὰ κυριώτερα προϊόντα:

Ἡ σημειουμένη ὅσον ἀφορᾷ τὸν καπνὸν μείωσις, ἐξηγεῖται ἐκ τοῦ ὅτι τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς ἐξαχθείσης κατὰ τὸ 1946 ποσότητος τοῦ προϊόντος τούτου, ἀπετέλουν τὰ κρατικὰ καπνά, ἅτινα ἦσαν καπνὰ τὰ ὁποῖα ὡς γνωστὸν διεσώθησαν κατὰ τὴν φυγὴν τῶν Βουλγάρων τοῦ Σεπτεμβρίου 1944. Τὰ κυριώτερα ἐμπόδια διὰ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς ἐξαγωγῆς, ἐκτὸς τῆς συνεπείᾳ τῶν καταστροφῶν τοῦ πολέμου μειωμένης παραγωγῆς, εἶναι τὸ ἀναφερθὲν ὑψηλὸν κόστος τῶν προϊόντων μας, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸν εὐγενῆ χαρακτῆρα τῶν κυριωτέρων ἐξ αὐτῶν καὶ ὅστις ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας, ἀποτελεῖ σοβαρὰν αἰτίαν τῆς διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας δυσχερείας, λόγῳ τῆς ἀπανταχοῦ καταβαλλομένης προσπαθείας πρὸς περιορισμὸν τῆς καταναλώσεως εἰδῶν κρινομένων ὡς πολυτελείας καὶ ὡς τοιούτων μὴ ἀπαραιτήτων ἢ δυναμένων νὰ ἀντικατασταθοῦν δι’ ἄλλων εὐτελεστέρας ἀξίας. Σπουδαίως ἐπίσης παρημπόδισε τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐξαγωγῆς ἡ ἀπώλεια διαφόρων ἀγορῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἡ ἔλλειψις ἐμπορικῶν συμβάσεων μετὰ τῶν διαφόρων χωρῶν. Σὺν τῷ χρόνῳ ὅμως, ὡρισμένα τῶν ἐμποδίων τούτων αἴρονται. Καὶ οὕτω, κατόπιν τοῦ Ν.Δ. 481 δι’ οὗ ἐθεσπίσθησαν τὰ ἀποδεικτικὰ συναλλάγματος, θὰ καταστῶσι τὰ προϊόντα μας, ἀπὸ ἀπόψεως τιμῆς, προσιτὰ εἰς τὴν διεθνῆ κατανάλωσιν, ἐνῷ ἐξ ἄλλου ἤρχισεν ἡ συμβατικὴ ἐπανασύνδεσις τῆς χώρας μας μετὰ τῆς ἀλλοδαπῆς. Σημειοῦμεν ἐνταῦθα ὅτι μέχρι σήμερον συνήφθησαν συμβάσεις μετὰ τῆς Ἑλβετίας, Γαλλίας, Ἰταλίας, Τσεχοσλοβακίας, Γερμανίας (Ἀγγλοαμερικανικῆς ζώνης κατοχῆς), Αὐστριακοῦ Μονοπωλείου Καπνῶν καὶ Σουηδικοῦ Μονοπωλείου Καπνῶν, διεξάγονται δὲ διαπραγματεύσεις ἐπὶ τοῦ παρόντος, πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπόν, μετὰ τῆς Φιλανδίας καὶ τῆς Δανίας. Τέλος ἡ ηὐξημένη ἐφέτος παραγωγὴ τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων μας, ἰδίᾳ δὲ τοῦ ἐλαιολάδου, τοῦ ὁποίου ἱκανὴ ποσότης προβλέπεται νὰ ἐξαχθῇ, θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐνεργητικοῦ σκέλους τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Ἡ ἀναφερθεῖσα παθητικότης ἰσοζυγίου πληρωμῶν τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου, ἀποτελεῖ ὀργανικὴν ἀδυναμίαν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἐπηρεάζουσαν τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἐξωτερικῶν πληρωμῶν, τὸ ὁποῖον οὕτω, παρὰ τὴν συνδρομὴν τῶν λοιπῶν εἰς συνάλλαγμα πόρων τῆς χώρας, προερχομένων ἐκ μεταναστευτικῶν ἐμβασμάτων, ναυτιλιακοῦ συναλλάγματος τοῦ Τουρισμοῦ καὶ τμήματος τῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν Ἑλληνικῶν τοποθετήσεων, ἐνεφανίζετο καὶ προπολεμικῶς παθητικὸν μὲ ἐτήσιον συναλλαγματικὸν ἔλλειμμα κατὰ μέσον ὅρον 20.000.000 δολλαρίων τοῦ 1938, εἰς τρόπον, ὥστε ἡ διατήρησις ἀνεκτοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως καὶ ἡ ἐκτέλεσις οἱουδήποτε ἀξιολόγου ἔργου, νὰ ἐπιτυγχάνεται μόνον διὰ προσπορισμοῦ κεφαλαίων ἰδίως ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ κυρίως ὑπὸ μορφὴν δανεισμοῦ. Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ ἀδυναμία αὕτη τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, ὅπως καλύψῃ, κατὰ ἄξιον λόγου ποσοστόν, τὸ ἔλλειμμα τοῦτο, ἐμφανίζεται πολὺ μεγαλύτερον σήμερον. Ὁ πόλεμος καὶ ἡ κατοχὴ ἐπεδείνωσαν τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τῆς χώρας διὰ τῆς καταστροφῆς μεγάλου μέρους τοῦ τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ γενικώτερον τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν τῆς χώρας, τῆς διαρπαγῆς καὶ ἀποστραγγίσεως ὑπὸ τῶν κατακτητῶν, τῶν πάσης φύσεως ἀποθεμάτων εἰς καταναλωτικὰ ἀγαθά, τῆς μειώσεως ἀποδόσεως τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς, τόσον τῆς γεωργικῆς, ὅσον καὶ τῆς βιομηχανικῆς τῶν προπολεμικῶν ὁρίων λόγῳ ἐλλείψεως καλλιεργητικῶν μέσων καὶ τοῦ ἐξαντλητικοῦ πληθωρισμοῦ. Οὕτω, ὡς προκύπτει ἐκ σχετικῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου μελέτης τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τοῦ ἰσοζυγίου τούτου, κατὰ τὸ ἔτος 1946, ἤτοι μετὰ δύο ὅλα ἔτη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ἐπὶ συνόλου 421 ἑκατομμ. δολλαρίων, διατεθέντων κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο, μόλις 192 ἑκατομμ. δολλαρίων καλύπτονται ἐκ γηγενῶν πόρων, τὰ δὲ ὑπόλοιπα 319 προέρχονται ἐξ ἐκτάκτων πηγῶν καὶ συγκεκριμένως 210 ἐκ τῆς κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο βοηθείας τῆς Οὔνρρα. 40 ἑκατομμ. εἶναι τὸ ἰσότιμον τοῦ ἐκ 10 ἑκατομμ. λιρῶν δανείου τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως, τὸ δὲ ὑπόλοιπον ἐξ 69 ἑκατομμ. δολλαρίων καλύπτεται κατὰ τὸ μέγιστον ποσοστὸν ἐκ τοῦ εἰς συνάλλαγμα ἀποθέματος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Λαμβανομένου συνεπῶς ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ ἐγχωρία παραγωγὴ παρ’ ὅλην τὴν ἔντασιν τῆς δραστηριότητος καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι ἐπὶ ὡρισμένα εἰσέτι ἔτη οὐσιωδῶς μικροτέρα τῆς προπολεμικῆς, ἐνῷ ἐξ ἑτέρου τὰ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγόμενα προϊόντα εἶναι πολὺ ἀκριβώτερα τῶν προπολεμικῶν, τὰ δὲ ἐξαγόμενα γεωργικά μας προϊόντα ζητοῦνται εἰς τιμὰς πολὺ χαμηλὰς ἐν σχέσει πρὸς τὰς τιμὰς τῶν εἰσαγωγῶν, καθίσταται φανερὰ ἡ ἀδήριτος ἀνάγκη, ὅπως πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς ἐπιβιώσεως τῆς χώρας ἡμῶν ἐπικουρηθῇ ἡ πρὸς τοῦτο ἀγωνιώδης προσπάθεια αὐτῆς εἰς μεγάλην κλίμακα, ὑπὸ τῶν μεγάλων μας συμμάχων, καθ’ ὅλην τὴν μέχρι ἀνασυγκροτήσεως τῆς οἰκονομίας μας μεταβατικὴν περίοδον. Ἐπιτεύξεις καὶ δεδομένα τῆς Ἑλλην. οἰκονομίας κατὰ τὸ 1946–47 Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἡμῶν ἔκθεσιν, ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1946–47, παρετέθησαν, ἐν πάσῃ δυνατῇ ἀναπτύξει, τὰ μέχρι τέλους Μαρτίου 1946 μεταπολεμικὰ δεδομένα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ ἐσημειώθη ἡ μέχρι τῆς αὐτῆς χρονολογίας ἐξέλιξις, μετὰ τὸν πόλεμον, τῶν δεικτῶν τῆς δραστηριότητος τῶν κλάδων αὐτῆς. Ἀπὸ τὰ δεδομένα ταῦτα εἶχε διαπιστωθῆ, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία, μὲ τὰς ἀπομεινάσας αὐτῇ ἐλαχίστας δυνάμεις, κατέβαλεν, ὑπὸ τὰς δυσμενεστέρας τῶν συνθηκῶν, ἡρωϊκὴν προσπάθειαν νὰ ἐπανεύρῃ τὸν ρυθμόν της καὶ ὅτι δὲν ἦτο ἡ θέλησις καὶ ἡ πρὸς ἐργασίαν διάθεσις, ἡ ὁποία ἔλειπεν ἀπὸ τὰς ἀναγκαίας, διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς χώρας, προϋποθέσεις. Χρησιμοποιοῦσα τὰ ὀλίγα κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ καὶ πρώτας ὕλας, τὰς ὁποίας ἡ συμμαχικὴ βοήθεια εἶχε θέσει εἰς τὴν διάθεσίν της, ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία εἶχε φθάσει εἰς μὲν τὴν γεωργίαν νὰ καλύψῃ τὰ 75% τῆς προπολεμικῆς καλλιεργείας, εἰς δὲ τὴν βιομηχανίαν νὰ ὑπερβῇ εἴς τινας κλάδους τὴν προπολεμικὴν παραγωγὴν εἰς γενικὸν δὲ συντελεστὴν ν’ ἀποδίδῃ τὰ 50% τῆς προπολεμικῆς παραγωγῆς. Τὰ παρατιθέμενα στοιχεῖα δεικνύουν τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 καὶ τὴν ἐπὶ ταύτης ἐπίδρασιν τῆς κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτοῦ ἀσκηθείσης δημοσιονομικῆς καὶ οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Ἐὰν εἰς ὡρισμένους τῶν δεικτῶν τούτων δὲν παρουσιάζεται αἰσθητὴ διαφορὰ ἀπὸ τοὺς ἀντιστοίχους τοῦ προηγουμένου ἔτους, εἰς ὅλους ὅμως τοὺς δείκτας εἶναι ἔκδηλα τὰ σημεῖα τῆς πρὸς τὰ ἄνω τροπῆς. Ἡ βιομηχανία μας συμφώνως πρὸς τοὺς δείκτας τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀνασυγκροτήσεως, ἔφθασε κατὰ τὸν τελευταῖον μῆνα τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους εἰς τὰ 75% τῆς προπολεμικῆς της ἀποδόσεως κατ’ ἀξίαν καὶ τὸ 68% τοῦ προπολεμικοῦ ἐπιπέδου ἀπασχολήσεως. Εἰς τὴν γεωργίαν ἡ ἄνοδος αὕτη ἀφορῶσα τὰς καλλιεργησίμους ἐκτάσεις καὶ ὡρισμένα εἴδη καλλιεργείας δὲν συνοδεύεται μὲ ἀνάλογον ἀπόδοσιν εἰς τὰ σιτηρά, ἡ ὁποία εἶναι μικροτέρα τῆς περυσινῆς, τοῦτο ὅμως ὀφείλεται εἰς ἀπροβλέπτους δυσμενεῖς καιρικὰς συνθήκας κατὰ τῶν ὁποίων καὶ ἡ δρᾶσις τῶν ἀτόμων καὶ ἡ πρόνοια τῶν Κυβερνήσεων εἶναι ἀσθενεῖς. Ἐὰν εἰς τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα προστεθῇ, ὅτι ἤδη ἡ Ἑλληνικὴ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία ἀπεκατέστησε, κατὰ τὸ μεῖζον αὐτῆς τμῆμα, τὴν προπολεμικὴν της χωρητικότητα, ὅτι τὸ ἀποκατασταθὲν καὶ ἀποδοθὲν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν σιδηροδρομικὸν δίκτυον ἔφθασε τὰ ⅘ τοῦ προπολεμικοῦ μήκους αὐτοῦ, ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἀπεκτήθη ὑπὸ τῆς χώρας σημαντικὸν ποσὸν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν ἐκ τοῦ ἀξιοποιηθέντος τμήματος τῆς πιστώσεως τῶν 25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ὡς καὶ τῶν πιστώσεων τοῦ συμμαχικοῦ ὑλικοῦ καὶ ὅτι ἀπεδόθη εἰς τὴν δραστηριότητα τῆς παντοειδοῦς παραγωγῆς τὸ νεκρὸν μέχρι τοῦδε παραγωγικὸν κεφάλαιον τῶν ἀποθηκευμένων ἐφοδίων τῆς Οὔνρρα, δύναται γενικῶς νὰ λεχθῇ, ὅτι μὲ τὴν λῆξιν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47, ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία ἐμφανίζεται ὑγιεστέρα καὶ περισσότερον ἀπὸ πέρυσιν ἐνισχυμένη. Τοῦτο συντελεσθὲν ὑπὸ τὰς περιστάσεις, τὰς ὁποίας ἔζησεν ἡ χώρα εἶναι κάτι περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐδικαιούμεθα ν’ ἀναμείνωμεν.

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ

1) Σιδηρόδρομοι. Καθ’ ὅλον τὸ ἔτος 1946–47 συνεχίσθη σύντονος ἡ προσπάθεια διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων τῆς χώρας μὲ λίαν ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα. Ἤδη ἔχουσιν ἀποκατασταθῆ καὶ ἀποδοθῆ εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν ὑπὲρ τὰ 1.500 χλμ. γραμμῆς, πέραν τῶν διαφυγόντων τῆς καταστροφῆς 670 χλμ., ἤτοι περὶ τὰ ⅘ τοῦ ὅλου δικτύου. Ἀνεπληρώθη, ἐπίσης, κατὰ 2.000, περίπου, μονάδας τὸ τροχαῖον ὑλικόν, τοῦ ὁποίου ἡ καταστροφὴ εἶχεν ὑπερβῆ τὰ 90% (ἐπὶ 7.810 μονάδων ἀπέμειναν 618). Ἐκ τούτων τὸ ⅓ μόνον εἰσήχθη ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τὰ δὲ ⅔ κατεσκευάσθησαν διὰ τῆς συναρμολογήσεως καὶ ἐπισκευῆς τοῦ καταστραφέντος ὑλικοῦ. Δυστυχῶς τὸ ἔργον τῆς ἀποκαταστάσεως, ὄχι μόνον ἐδυσχεράνθη ἐκ τῆς κακοποιοῦ συμμοριτικῆς δράσεως, ἀλλὰ καὶ νέαι καταστροφαὶ καὶ ζημίαι ἐπεσωρεύθησαν εἰς τὸ σιδηροδρομικὸν δίκτυον τῆς χώρας διὰ τῆς ἀνατινάξεως γεφυρῶν καὶ σιδηροτροχιῶν, καταστροφῆς κτιρίων, σταθμῶν, ἐμφράξεως σηράγγων κλπ., ἡ ἀποτίμησις τῶν ὁποίων ὑπερβαίνει τὰ 25.000.000 προπολεμικῶν δραχμῶν τοῦ 1938. 2) Αὐτοκίνητα. Διὰ τῆς εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ αὐτοκινήτων καὶ ἀνταλλακτικῶν, διὰ τὴν ὁποίαν διετέθη κατὰ τὸ 1946 ἐκ τοῦ κρατικοῦ συναλλάγματος ποσὸν 3.500.000 δολλαρίων διὰ τῆς διαθέσεως τοιούτων ἐκ τοῦ συμμαχικοῦ ὑλικοῦ καὶ τῆς κατασκευῆς αὐτῶν διὰ συναρμολογήσεως ἐξαρτημάτων κατεστραμμένων, ἀπεδόθη ἱκανοποιητικὸς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐν κυκλοφορίᾳ αὐτοκινήτων ἀνερχομένων κατὰ τὸν τελευταῖον μῆνα τοῦ οἰκον. ἔτους 1946–47 εἰς 15.529, ἐξ ὧν φορτηγὰ 10.521, λεωφορεῖα 1.558 καὶ ἐπιβατικὰ 3.450, ἐξ ὧν ὅμως ἀκινητοῦν ὑπὲρ τὸ 25% δι’ ἔλλειψιν ἀνταλλακτικῶν, τὸ ποσοστὸν δὲ τοῦτο ηὐξήθη ἤδη σημαντικῶς λόγῳ περιορισμοῦ τῆς κυκλοφορίας ἐκ τῆς ἀνωμάλου καταστάσεως τῆς ὑπαίθρου. Αἱ συνθῆκαι ὅμως ἐκμεταλλεύσεως τῶν δι’ αὐτοκινήτων μεταφορῶν εἶναι δυσμενεῖς καὶ ἀντιοικονομικαὶ λόγῳ ἰδίᾳ τῆς ἀθλίας καταστάσεως τῶν ὁδῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐλλείψεως ἀνταλλακτικῶν καὶ τῆς κατὰ τὸ πλεῖστον ἀκαταλληλότητος δι’ οἰκονομικὴν ἐμπορικὴν ἐκμετάλλευσιν τροχαίου ὑλικοῦ καὶ τῶν συνεπείᾳ πάντων τούτων ὑπερβολικῶν δαπανῶν καὶ καύσιμα ἀνταλλακτικὰ κλτ. 3) Ὁδικὸν δίκτυον: Ὑπὸ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ μέχρι τοῦδε διάθεσις διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῆς χώρας πιστώσεων ἀντιστοιχουσῶν εἰς 12.500.000 δολλάρια ἐξ ὧν 6.500.000 δολλάρια ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκον. ἔτους 1946–47 ὡς καὶ ἡ πρὸς τοῦτο προσπάθεια τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, διὰ προσωπικῆς ἰδίᾳ ἐργασίας τῶν κατοίκων, ἐλάχιστα εἶχον ἀποτελέσματα ἔναντι τῶν τεραστίων ζημιῶν τὰς ὁποίας ὑπέστη καὶ ὑφίσταται τὸ ὁδικὸν δίκτυον τῆς χώρας. Ὁπωσδήποτε κατεσκευάσθησαν 545 γέφυραι συνολικοῦ μήκους ζευγμάτων 8.000 μέτρων. Ὅσον ἀφορᾷ εἰδικώτερον τὰς ὁδοὺς ἡ ἔλλειψις συντηρήσεως αὐξάνει διαρκῶς διὰ τὴν φθορὰν αὐτῶν. Εἰς ταύτας προσετέθη καὶ ἡ μάστιγξ τῆς συμμοριτικῆς δράσεως διὰ τῆς ἀνατινάξεως διαφόρων τεχνικῶν ἔργων, εἴτε ἐκ τῶν διασωθέντων εἴτε ἐκ τῶν ἀνακατασκευασθέντων καὶ εἰδικώτερον 283 γεφυρῶν συνολικοῦ μήκους ζευγμάτων 2.500. Πρόκειται ὡς εἶναι ἀντιληπτὸν περὶ τομέως τῆς ἀνασυγκροτήσεως ἐξ ἐκείνων ποὺ μόνον δι’ ἐξωτερικῆς βοηθείας εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθοῦν. 4) Λιμένες–Διώρυγες. Διὰ τὸν ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τῶν Λιμενικῶν Ταμείων διατεθεισῶν μέχρι σήμερον πιστώσεων ἀντιστοιχουσῶν εἰς 3.000.000 δολλάρια καὶ μὲ τὴν σημαντικὴν εἰς τὸν τομέα τοῦτον βοήθειαν τῆς Οὔνρρα διὰ τῶν παρ’ αὐτῆς εἰσαχθέντων μηχανημάτων ὡς καὶ τὴν συμβολὴν τοῦ ἰδιωτικοῦ ἐμπορίου, συντρέξαντος διὰ ποσοῦ 1.200.000 δολλαρίων, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν εἰδικῶς τῶν ἀποθηκῶν τοῦ Λιμένος Πειραιῶς, κατωρθώθη ἡ κατά τινα τρόπον ἐπαναλειτουργία τῶν κυριωτέρων λιμένων τῆς χώρας καὶ ἀντιμετώπισιν τῆς ὁλοὲν αὐξανομένης κινήσεως αὐτῶν, ἥτις ἔφθασε διὰ τὸν Λιμένα εἰδικῶς τοῦ Πειραιῶς εἰς τὰ 75% τῆς προπολεμικῆς. Ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἀρξαμένων ἔργων ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς λειτουργίας τῆς διώρυγος τῆς Κορίνθου θὰ ἀπαιτήσῃ δαπάνην πέντε δισεκατομμυρίων δραχμῶν, ὁ δὲ ἀπαιτηθησόμενος πρὸς τοῦτο χρόνος ὑπολογίζεται πρὸς 4 μόνον ἔτη. Ἐν τῷ μεταξὺ ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας τῆς Διώρυγος ἐνισχυθεῖσα ὑπὸ τοῦ Κράτους διὰ δανείου ἔχει ἐνεργήσει ὡρισμένα προπαρασκευαστικά, διευκολυνθείσης οὕτω κατὰ πολὺ τῆς ἀναμενομένης ταχείας ἀποπερατώσεως τοῦ ἔργου. 5) Ἐμπορικὴ Ναυτιλία, Φορτηγὸς Ναυτιλία. Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐπετεύχθη μία σημαντικὴ πρόοδος εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ναυτιλίας μας. Ἑκατὸν μεγάλα ὠκεανοπόρα φορτηγὰ πλοῖα ὑπὸ Ἑλληνικὴν Σημαίαν προσετέθησαν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ ἐμπορικοῦ μας στόλου. Τὰ πλοῖα ταῦτα ἠγοράσθησαν ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τῇ ἀμέσῳ καταβολῇ τῶν 25% τῆς ἀξίας των καὶ ἐπὶ πιστώσει τῶν ὑπολοίπων 75% διὰ τὴν πίστωσιν δὲ ταύτην ἐκτὸς τῆς πρώτης ὑποθήκης τῆς ἐγγραφείσης ἐπὶ τῶν πλοίων ὑπὲρ τοῦ Ἀμερικανικοῦ Δημοσίου ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις παρέσχε καὶ τὴν ἐγγύησιν αὐτῆς. Ἐκ τῶν ἀγορασθέντων 100 πλοίων τὰ μὲν 98 εἶναι τύπου Λίμπερτυ, χωρητικότητος 7.200 περίπου τόννων ἕκαστον ἢ 10.500 τόννων φορτίου καὶ 2 εἶναι πλοῖα τύπου I–M μὲ μηχανὰς ἐσωτερικῆς καύσεως χωρητικότητος 2.605 ἕκαστον καὶ φορτίου 5.023. Εἰς τὰ 98 Λίμπερτυ περιλαμβάνονται καὶ τὰ 14 τοιαῦτα, τὰ ὁποῖα ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις εἶχε δανείσει εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸν πόλεμον καὶ τὰ ὁποῖα ἐπεστράφησαν εἰς αὐτὴν κατὰ τὸν Δεκέμβριον 1946. Ἡ ὁλικὴ ἀξία τῶν πλοίων κατὰ τὰ συμβόλαια ἀγοραπωλησίας ἀνέρχεται εἰς 54,5 ἑκατομμύρια δολλαρίων, ἐξ ὧν τὰ μὲν 13,6 κατεβλήθησαν ἅμα τῇ ἀγορᾷ τὰ δὲ ὑπόλοιπα 40,4 θέλουν πληρωθῆ δι’ ἐτησίων ἴσων δόσεων εἰς 16–18 ἔτη ἐπὶ τόκῳ 1,5%. 6) Ἐπιβατηγὸς Ναυτιλία. Δὲν ἐσημειώθη ἀτυχῶς μεταξὺ τῶν ἐφοπλιστῶν κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος ἀξία λόγου προσπάθεια εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ τῶν ἐπιβατηγῶν μας πλοίων. Πλὴν ἐλαχίστων ἐπιβατηγῶν πλοίων μικρᾶς χωρητικότητος καὶ ἑνὸς μεγάλου μεσογειακοῦ ἐπιβατηγοῦ τὸ ὁποῖον ἠγόρασεν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἡ Ἀκτοπλοΐα τῆς Ἑλλάδος, ἄλλα ἐπιβατικὰ δὲν προσετέθησαν εἰς τὴν ἑλληνικὴν σημαίαν. 7) Ὑπερωκειάνειος Ἐπιβατηγὸς Ναυτιλία. Τὸ μοναδικὸν ὑπερωκεάνειον ἐπιβατηγὸν πλοῖον ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν «ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ» διασωθὲν ἐκ τοῦ πολέμου ἀπεδόθη ἤδη εἰς τοὺς πλοιοκτήτας ὑπὸ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως εἰς ἣν ἦτο χρονίως μισθωμένον καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τοῦ πολέμου. Ἤδη τὸ πλοῖον ἐπισκευασθὲν ἐπανέλαβε τὴν μεταφορὰν ἐπιβατῶν εἰς τὴν γραμμὴν Πειραιῶς–Νέας Ὑόρκης. 8) Ἱστιοφόρος Ναυτιλία. Ζωηρὰ παρετηρήθη κίνησις εἰς τὴν ναυπήγησιν, εἰς ἑλληνικὰ ναυπηγεῖα, ξυλίνων πλοίων, ἐπὶ τῶν ὁποίων τοποθετοῦνται ἱστία καὶ πετρελαιομηχαναί. Σήμερον ἡ δύναμις τῶν ἄνω τῶν 30 κόρων χωρητικότητος ἱ)φ ἀνέρχεται εἰς πλοῖα 214 ὁ.χ.κ. 19.450 ἐκ τῶν ὁποίων 45 πλοῖα ὁ.χ.κ. 4.300 ἤτοι ὑπὲρ τὸ 20% τῆς χωρητικότητος ἐναυπηγήθησαν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐν Ἑλλάδι καὶ ἐτέθησαν ἐν κινήσει. Ἐκ δὲ τῶν μικροτέρων, χωρητικότητος 10–30 τόννων ὅλ. χωρητ. 96 πλοῖα συνολικῆς χωρητ. κορ. 2.606 ἐναυπηγήθησαν εἰς ἑλληνικὰ ναυπηγεῖα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀναβιβαζομένης οὕτω τῆς δυνάμεως αὐτῶν εἰς 744 ὁλικῆς χωρητικότητος τόννων 17.750. 9) Πλοῖα ἐπανορθώσεων. Ὡς εἶναι γνωστὸν παρεχωρήθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔναντι ἐπανορθώσεων διὰ τὰς ἀπωλείας τοῦ ἐμπορικοῦ της στόλου ἐκ τῶν κατασχεθέντων γερμανικῶν πλοίων, 40 πλοῖα 47.000 τόν. ὅλ. χωρητικότητος τῶν ὁποίων τὰ πλεῖστα εὑρίσκοντο εἰς τοὺς γερμανικοὺς λιμένας παροπλισμένα καὶ μὲ μικρὰς ἢ μεγάλας ζημίας, πλὴν 3 παραδοθέντων παλαιοτέρων πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀκτοπλοϊκῶν μας συγκοινωνιῶν καὶ μεταφορῶν καὶ 2 ἢ 3 ἄλλων εὑρισκομένων εἰς λιμένας τῆς βορείου Εὐρώπης. Ἐκ τούτων κατέστη δυνατὸν νὰ παραληφθῶσιν, ἐπισκευασθῶσιν μὲ μικρὰς δαπάνας καὶ μὲ ἀπόκτησιν κλάσεως ΛΟΫΔ μέχρι τοῦδε 25, ὁλικῆς χωρητικότητος 26.500 τόννων, ἤδη δὲ μεριμνῶμεν διὰ τὴν παραλαβὴν ἢ ἐπὶ τόπου ἐκποίησιν τῶν λοιπῶν. 10) Τηλεπικοινωνία. Διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἀστικῆς τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας τῆς πρωτευούσης μετὰ τῶν ἐπαρχιακῶν κέντρων, ὡς καὶ τὴν ἐπανασύνδεσιν τῆς χώρας μὲ τὸ ἐξωτερικὸν διετέθησαν μέχρι τοῦδε ἐκτὸς ὑπὸ τῆς ΕΜ–ΕΛ ἀρχικῶς καὶ τῆς Οὔνρρα κατόπιν εἰσαχθέντων ὑλικῶν τηλεπικοινωνίας ἀξίας ὑπὲρ τὰς 700 χιλιάδας δολλαρίων, ὑπὸ μὲν τῶν ὀργανισμῶν ἐκμεταλλεύσεως περὶ τὰ 1.700.000 δολλάρια ἐκ δὲ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ περὶ τά 2.000.000 δολλάρια. Διὰ τὴν ἀποκατάστασιν γραμμῶν τηλεπικοινωνίας ἐπετεύχθη ἡ κατὰ 100% ἀνταπόκρισις μετὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τῆς προπολεμικῶς διεξαγομένης κατὰ 80% τῶν προπολεμικῶν ἐσωτερικῶν καὶ 60% τῶν ἐσωτερικῶν τηλεφωνικῶν συνδιαλέξεων. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ συμμοριακὴ δρᾶσις στραφεῖσα εἰδικώτερον εἰς τὴν καταστροφὴν τοῦ τηλεπικοινωνιακοῦ συστήματος τῆς χώρας, ἐπέφερεν εἰς τοῦτο ζημίας, μεγαλυτέρας τῶν κατὰ τὴν κατοχικὴν περίοδον προξενηθεισῶν· ἡ ἀνάγκη δὲ ὅπως διὰ τὴν ἐπισκευὴν τῶν ζημιῶν τούτων χρησιμοποιοῦνται ὑλικά, προοριζόμενα διὰ τὴν μόνιμον ἀνασυγκρότησιν ἐπιβραδύνεται οὕτω αὕτη ἔτι περισσότερον.

ΓΕΩΡΓΙΑ–ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ–ΔΑΣΗ

Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκον ἔτους 1946–47 συνεχίσθη ἡ προσπάθεια διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς κατεστραμμένης γεωργικῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Τά εἰσαχθέντα μέσῳ τῆς Οὔνρρα, εἴτε ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ Κράτους ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ γεωργικὰ ἐφόδια ἤτοι μηχανήματα καὶ ἐργαλεῖα, ζῷα, σπόροι, λιπάσματα, ὑλικὰ καταπολεμήσεως φυτονόσων καὶ διάφορα ἄλλα εἴδη ἀπαραίτητα εἰς τὴν γεωργίαν, ἐκάλυψαν σημαντικὸν μέρος τῶν ἀναγκῶν καὶ συνέβαλον μετὰ τῶν ἐκ τοῦ προϋ)σμοῦ διατεθεισῶν πιστώσεων καὶ λοιπῶν ὑπὲρ τῆς γεωργίας κυβερνητικῶν μέτρων, εἰς τὴν αὔξησιν τῶν καλλιεργηθεισῶν κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐκτάσεων, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἐκτάσεις τοῦ προηγουμένου ἔτους καὶ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς τῶν προϊόντων ἐκείνων τὰ ὁποῖα δὲν ὑπέστησαν ζημίας ἐκ καιρικῶν αἰτίων. Διὰ τῶν διατεθεισῶν ἐπίσης πιστώσεων καὶ ὑλικῶν πρὸς καταπολέμησιν τῶν ἀσθενειῶν καὶ ἐχθρῶν τῆς παραγωγῆς (ἀκρίδες, ἀρουραῖοι, περονόσπορος, ᾠΐδιον, δᾶκος ἐλαίας, ψωρίασις ἑσπεριδοειδῶν κλπ.) ἐγένετο ἀντιμετώπισις τῶν κινδύνων τούτων κατὰ τρόπον ἀποτελεσματικόν. Διὰ τῆς συγκεντρώσεως τῶν πλεονασμάτων τῆς συγκομιδῆς σιτηρῶν 1946 διὰ τῆς ἀγορᾶς μέσῳ τῆς ΚΥΔΕΠ διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς ἐκκοκκισμένου βάμβακος καὶ διὰ τῆς χορηγήσεως δανείων ἐπ’ ἐνεχύρῳ συσπόρου βάμβακος καὶ καννάβεως ἐπροστατεύθησαν αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων τούτων καὶ ἀπερροφήθησαν τὰ εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν ἀποθέματα· διὰ δὲ τῆς ἐνεργείας κρατικῆς σποροπαραγωγῆς καὶ διαθέσεως σπόρων ἐκ τῆς συγκεντρώσεως, ἐξησφαλίσθησαν καὶ διετέθησαν εἰς τοὺς καλλιεργητὰς σημαντικαὶ ποσότητες σπόρων σιτηρῶν καὶ ψυχανθῶν καταλλήλων διὰ τοὺς ἀγρούς των. Ὁμοίως ἡ κτηνιατρικὴ ὑπηρεσία ἀντιμετώπισεν ἐπιτυχῶς τὰς ἐμφανισθείσας ζωονόσους, διαθέσασα χιλιάδας ἐμβολίων καὶ βιολογικῶν προϊόντων ἐκ τῶν ὑπὸ τῶν κρατικῶν κτηνιατρικῶν μικροβιολογικῶν ἐργαστηρίων παραχθέντων. Ἡ Κρατικὴ ἐκμετάλλευσις τῶν κεκαυμένων δασῶν, ἀπέδωσε λίαν ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα διὰ τῆς παραγωγῆς καὶ διαθέσεως εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν 153.000 κυβικῶν μέτρων ξυλείας, μεταξὺ τῶν ὁποίων 30.000 τηλεγραφικοὶ στύλοι. Συνεχίσθη ἡ ἐπισκευὴ τῶν κατὰ τὴν κατοχὴν καταστραφέντων ξυλοπριστηρίων. Ἐγκατεστάθησαν πρὸς λειτουργίαν τρία φορητὰ ἐργοστάσια πρίσεως ξυλείας. Τὰ γεωργικὰ Ἱδρύματα, Ἰνστιτοῦτα καὶ σταθμοὶ ἐρεύνης, φυτώρια καὶ ἀγροκήπια, σταθμοὶ γεωργικοὶ καὶ κτηνοτροφικοί, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς εἶχον ὑποστῆ μεγάλας καταστροφὰς καὶ διαρπαγάς, ἤρχισαν ἐνισχυόμενα, νὰ ἀποκαθιστοῦν τὰς ζημίας καὶ νὰ τίθενται ἐν λειτουργίᾳ. Εἰς τὴν περιοχὴν τῶν παραγωγικῶν ἔργων Μακεδονίας ἤρχισεν ἡ ἐκτέλεσις φυτοκομικῶν ἔργων εἰς τὰς ὀρεινὰς λεκάνας ἀπορροῆς τῶν χειμάρρων, ἡ συντήρησις καὶ συμπλήρωσις τῶν ὑπαρχόντων γεωργοτεχνικῶν δασοτεχνικῶν ἔργων κατασκευαὶ μικρῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων καὶ διάφοροι μελέται μελλοντικῶν ἔργων. Ἀνασυγκρότησις. Τὰ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ζημιῶν τοῦ παγίου γεωργικοῦ κεφαλαίου (ἀρδευτικά, ἀποστραγγιστικά, ἀντιπλημμυρικὰ καὶ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἐν γένει ἔργα, γεωργικαὶ βιομηχανίαι, γεωργικὰ μηχανήματα καὶ ἐργαλεῖα κλπ.) διατεθέντα ποσὰ κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47, εἶναι τὰ ἀκόλουθα:

1. ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Οὕτω διὰ τῶν διατεθεισῶν κατὰ τὸ λῆξαν οἰκονομικὸν ἔτος ὑπὲρ τῆς γεωργίας οἰκονομικῶν ἐνισχύσεων καὶ τῶν λοιπῶν ὑπὲρ αὐτῆς ληφθέντων μέτρων, ὅσον καὶ τῆς ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν συνεχισθείσης προσπαθείας ὑπὸ τὰς δυσμενεστέρας τῶν συνθηκῶν ἀπὸ ἀπόψεως διατροφῆς καὶ ἐνδύσεως καὶ ἔλλειψις καλλιεργητικῶν μέσων καὶ ἐν μέσῳ τῶν ἐκ τῆς συμμοριακῆς δράσεως, περιπετειῶν ἐγένετο σταθερὸν βῆμα πρὸς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς Ἑλληνικῆς γεωργίας.

§18ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ. Ἡ βιομηχανικὴ παραγωγὴ μικρὰ καὶ μὲ βραδύτατον ρυθμὸν βαίνουσα κατὰ τὸ ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ ἔτους 1946 διάστημα, λόγῳ τῶν πολλῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δυσχερειῶν, ἤρχισεν ἀπὸ τοῦ Μαρτίου 1946 νά σημειώνῃ σταθερὰν ἄνοδον, ὡς ἐκ τῆς δημιουργίας εὐνοϊκῶν συνθηκῶν διὰ τὴν ἐνθάρρυνσιν τῆς βιομηχανικῆς δραστηριότητος καὶ γενικῶς πάσης παραγωγικῆς ἐργασίας. Ἡ εἴσοδος τῆς χώρας εἰς ὁμαλὸν πολιτικὸν βίον, ἡ ὕπαρξις κυβερνητικῆς σταθερότητος καὶ ἡ μὴ ἐναλλαγὴ οὕτω τῶν γενικῶν κατευθύνσεων, ἡ διατήρησις καθ’ ὅλον τὸ ἔτος σταθεροῦ νομίσματος καὶ ὁμαλὴ οὕτω καὶ ἄνευ ἀποτόμων διακυμάνσεων ἐξέλιξις τῆς ἀγορᾶς τῆς ἐργασίας, διατηρηθέντων ἀμεταβλήτων ὑπὸ τοῦ Κράτους τῶν κατὰ Φεβρουάριον 1946 ὁρισθέντων μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, ἡ συνεπείᾳ καταργήσεως τοῦ Α.Ν. 424 ἐλευθερία προσλήψεων καὶ ἀπολύσεων προσωπικοῦ καὶ αὔξησις κατὰ 40% τῶν ἀπασχολουμένων ἡ ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν ἐξ ἧς ἐδημιουργήθη ρεῦμα προσφορᾶς ἔναντι τῆς σημειουμένης ἐλλείψεως 1945–46 καὶ τὰ ὑπὸ τοῦ Κράτους διατεθέντα εἰς τὰς βιομηχανίας ἐφόδια ὑπὸ τῆς Οὔνρρα ἰδίᾳ εἰσαχθέντα, προώθησαν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς βιομηχανίας καὶ ἐβοήθησαν εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ συντελεστοῦ τῆς παραγωγῆς, ὑπῆρξαν οἱ κύριοι συντελεσταὶ τῆς δημιουργίας εὐνοϊκωτέρων ἢ πρότερον συνθηκῶν διὰ νὰ βελτιωθῇ ὁ δείκτης τῆς βιομηχανικῆς τῆς χώρας δραστηριότητος. Οὕτω ἐνῶ λήγοντος τοῦ 1945 ἡ ἀπόδοσις τῆς ὅλης βιομηχανικῆς παραγωγῆς κατὰ μέσον ὅρον μόλις ἔφθανεν τὰ 33% ἔναντι τῆς προπολεμικῆς καὶ κατὰ Μάρτιον 1946 τὰ 40% περίπου ὡς ἐκ τῶν παρατιθεμένων πινάκων ἐμφαίνεται ὁ σταθμικὸς δείκτης κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἔφθασε τὸ 58% ἔναντι 33% κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἤτοι ἔχομεν διπλασιασμὸν περίπου τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἐντὸς ἑνὸς ἔτους. Ἀπὸ ἀπόψεως πρώτων ὑλῶν, αἱ βιομηχανίαι αἱ προμηθευόμεναι ταύτας ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς ἠδυνήθησαν νὰ ἐφοδιασθῶσιν ἐπαρκῶς, ὅπως ἐπίσης ἐπαρκὴς καὶ ἀνελλιπὴς ὑπῆρξεν ὁ ἐφοδιασμὸς τοῦ συνόλου τῆς βιομηχανίας διὰ τῶν ἀναγκαιουσῶν εἰς αὐτὴν ποσοτήτων καυσίμου ὕλης. Ὁ ἀκολουθῶν πίναξ δεικνύει τὰ ποσοστὰ τῆς βιομηχανικῆς ἀποδόσεως διαφόρων βιομηχανικῶν κλάδων κατὰ τοὺς δώδεκα μῆνας ἀπὸ Ἀπριλίου 1946 μέχρι Μαρτίου 1947 ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν παραγωγὴν τοῦ 1939.

ΠΙΝΑΞ

Ἐμφαίνων τὸν μέσον ὅρον τῆς βιομηχανικῆς ἀποδόσεως κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἔτος 1939 (=100)

§19Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶχεν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν τιμῶν ἡ αὔξησις αὕτη;

§20Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Βεβαίως εἶχεν. Βιομηχανία εἰδῶν διατροφῆς:

Χημικαὶ βιομηχανίαι:

Σταθμικοὶ δεῖκται βιομηχανικῆς παραγωγῆς, κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 (Ἀπρίλιον–Μάρτιον 1947). Ἔτος βάσεως 1939=100

Γενικὸς δείκτης βιομηχανικῆς παραγωγῆς 58%. Ἀλιεία. Ἡ ἁλιευτικὴ πολιτικὴ τοῦ Κράτους μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀπέβλεπε πρῶτον εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ ἁλιευτικοῦ κλάδου μέχρι τοῦ προπολεμικοῦ ἐπιπέδου καὶ δεύτερον εἰς τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τοῦ παραγωγικοῦ αὐτοῦ κλάδου καὶ τὴν ἀναδιοργάνωσιν ἐν γένει τῆς Ἑλληνικῆς ἁλιείας διὰ τῆς ἐπεκτάσεως τῶν ἁλιευτικῶν πεδίων καὶ τῆς ὀργανώσεως τῆς διαθέσεως τῶν ἁλιευμάτων. Πρὸς ἐπίτευξιν τῶν ἀνωτέρω σκοπῶν ἐζητήθησαν μέσῳ τῆς Οὔνρρα ὅλα τὰ ἀπαιτούμενα ἐφόδια διὰ λεπτομερῶν πινάκων ἐγκριθέντων ὑπὸ τῆς ὀργανώσεως ταύτης. Μέχρι τῆς 1–4–46 ἐλάχιστα τῶν αἰτηθέντων ἐφοδίων ἐκομίσθησαν. Ἕνεκα τούτου ἡ ἁλιευτικὴ παραγωγὴ τῆς Ἑλλάδος ὑπελείπετο τότε σημαντικῶς τῆς προπολεμικῆς. Κατὰ τὸ λῆξαν οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἡ προσπάθεια πρὸς τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ ἁλιευτικοῦ κλάδου προήχθη σημαντικὰ διὰ τῆς διανομῆς σημαντικοῦ μέρους τῶν ἐν τῷ μεταξὺ ἀφιχθέντων 1.700 περίπου τόννων ἁλιευτικῶν ἐφοδίων. Οὕτω ὁ ἁλιευτικὸς στόλος ἐλάχιστα ἤδη ὑπολείπεται τοῦ προπολεμικοῦ. Εἰς τοῦτο συνετέλεσε καὶ ἡ διὰ ἰδιωτικῶν κεφαλαίων ἢ τραπεζιτικῶν δανείων ἀντικατάστασις μέρους τῶν ἀπωλεσθέντων κατὰ τὴν κατοχὴν σκαφῶν καὶ μηχανῶν. Ἐνεργειακὴ οἰκονομία (Βιομηχανίαι ἠλεκτρισμοῦ καὶ ἀεριόφωτος) α) Βιομηχανία ἠλεκτρισμοῦ. Τὰ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος διατεθέντα ποσά, μετὰ τῆς ἐκ 2.000.000 δολλαρίων ἀξίας τῶν προμηθευθέντων ὑπὸ τῆς Οὔνρρα ὑλικῶν ἀνέρχονται εἰς 6.000.000 περίπου δ)λλάρια. Εἰς ταῦτα δέον νὰ προστεθοῦν ἡ ἐκ τοῦ προϊόντος τοῦ δανείου τῶν 25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων προβλεπομένη προμήθεια ἠλεκτρολογικοῦ ὑλικοῦ ἀξίας 500 περίπου χιλιάδων δολλαρίων, ὡς καὶ τὸ κατακυρωθὲν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔναντι τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων Ἐργοστάσιον Βρέμης, ἡ συμβολὴ ὅμως τοῦ ὁποίου εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἠλεκτρικῆς οἰκονομίας θὰ εἶναι βραδεῖα λόγῳ τῶν ἀπαιτουμένων ἐπισκευῶν καὶ συμπληρώσεων αὐτοῦ. Αἱ βιομηχανίαι παραγωγῆς καὶ διανομῆς ἠλεκτρισμοῦ (Πάουερ) ἔφθασαν τὸ προπολεμικὸν ποσοστὸν παραγωγῆς, αἱ δὲ βιομηχανίαι ἐφαρμογῆς ἠλεκτρισμοῦ τὸ 70%. Ἐπετεύχθη ἐπίσης ἡ ἐπαναλειτουργία τῶν πλείστων ἐκ τῶν ἐπαρχιακῶν ἐγκαταστάσεων παραγωγῆς ἠλεκτρισμοῦ. β) Βιομηχανία ἀεριόφωτος. Μολονότι αἱ γενόμεναι, μέσῳ τῆς Οὔνρρα, παραγγελίαι μηχανημάτων καὶ ὑλικῶν δὲν ἐπραγματοποιήθησαν εἰσέτι, ἡ παραγωγὴ τῶν ἐργοστασίων ἀεριόφωτος Ἀθηνῶν–Πειραιῶς διὰ τῶν ἰδίων πόρων των ἐκμεταλλεύσεως ἔφθασε περίπου τὸ προπολεμικὸν ἐπίπεδον. Μεταλλεῖα–Ὀρυχεῖα. Διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν μεταλλείων, ὀρυχείων καὶ ἀναζωογόνησιν τῆς μεταλλευτικῆς παραγωγῆς διετέθησαν περὶ τὰς 400.000 δολλαρίων ἐκ τῶν ὁποίων ὑπὲρ τὰς 100.000 ἐκ κρατικῶν πιστώσεων. Ἡ κατὰ τὸ 1946 μεταλλευτικὴ παραγωγὴ ἰσοῦται μόλις πρὸς τὸ 13% τῆς προπολεμικῆς καὶ τὸ 40% εἰδικῶς τῶν λιγνιτωρυχείων. Δημοσία ὑγεία. Ἡ κατάστασις τῆς δημοσίας ὑγείας τῆς χώρας, κατὰ τὸ διαρρεῦσαν ἔτος 1946, παρουσιάζει βελτίωσιν ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ προηγούμενα ἔτη. Ἡ γεννητικότης ἀνῆλθεν εἰς 23,080% ἔναντι 23,0% τοῦ 1945 καὶ 19,04% τοῦ 1944. Ἡ γενικὴ θνησιμότης κατῆλθεν εἰς 10,6% ἔναντι 13,30% τοῦ 1945 καὶ 15,5% τοῦ 1944, ἡ δὲ βρεφικὴ θνησιμότης ἐμειώθη σημαντικῶς. Τὰ ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου Ὑγιεινῆς παρασχεθέντα στατιστικὰ ταῦτα στοιχεῖα ἀφοροῦν 30 πρωτευούσας Νομῶν, ἤτοι πληθυσμὸν 1.957.000.

§21Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ποῦ τὰ ηὕρατε τὰ στοιχεῖα αὐτά; Ἡ περισπούδαστος μελέτη τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀνασυγκροτήσεως δὲν τὰ ἀναφέρει.

§22Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὰ ἔχομεν εἰς τὰ ὑπουργεῖα. Διὰ τῶν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 διατεθεισῶν πιστώσεων συνολικοῦ ποσοῦ 73.467.000.000 δραχμῶν, διὰ τῆς εἰς φαρμακευτικὸν καὶ παντοειδὲς ὑλικὸν συνδρομῆς τῆς Οὔνρρα ὡς καὶ τῆς ἐπικουρικῆς συνδρομῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως, τὸ ὑπουργεῖον τῆς Ὑγιεινῆς ἠδυνήθη νὰ ἀναπτύξῃ κατὰ τὸ λῆξαν οἰκονομικὸν ἔτος ἀξιόλογον δρᾶσιν τόσον εἰς τὸν τομέα τῆς δημοσίας ὑγιεινῆς (πρόληψις καὶ καταπολέμησις λοιμωδῶν νόσων, προστασία μητρότητος καὶ παιδικῆς ἡλικίας) ὅσον καὶ τῆς ἰατρικῆς ἀντιλήψεως (Νοσοκομεῖα–Ἰατρεῖα).

§23Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶσθε ἱκανοποιημένος ἀπὸ αὐτά;

§24Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶμαι ἐν συγκρίσει μὲ τὰ μέσα ποὺ διεθέσαμεν. Ἐὰν θέλετε νὰ διακόψωμεν διὰ 10 λεπτά.

§25Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, δὲν εἶσθε εἰς κατάστασιν νὰ συνεχίσετε. Νὰ ἀναβάλωμεν καὶ νὰ συνεχίσετε αὔριον.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀντὶ διακοπῆς νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας καὶ νὰ ψηφίσωμεν ὅσα νομοσχέδια δὲν θὰ ἔχουν συζήτησιν καὶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις, ὥστε νὰ δώσωμεν τὸν καιρὸν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἀναπαυθῇ.

§27ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§28Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ζητῶ τὸν λόγον, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 64 τοῦ Κανονισμοῦ.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσαρτήσεως τῆς Δωδεκανήσου εἰς τὴν Ἑλλάδα». Ὑπάρχει ἀντίρρησις;

§30Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἀντίρρησις βεβαίως δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ θέτω τὸ ζήτημα τοῦτο: Ἡ Κυβέρνησις δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάμῃ μίαν δήλωσιν σχετικῶς μὲ τὸν χρόνον καθ’ ὃν προτίθεται νὰ διενεργήσῃ ἐκλογὰς εἰς τὴν Δωδεκάνησον, διὰ νὰ ἴδωμεν ἀντιπροσώπους τῆς ἡρωϊκῆς Δωδεκανήσου ἐν τῇ Ἑλληνικῇ Βουλῇ, δοθέντος ὅτι ἡ παροῦσα Βουλή, ὡς φαίνεται, θὰ ἐξαντλήσῃ τὸ ἀνώτατον ὅριον τῆς ζωῆς της; Δὲν δύναται νὰ γίνῃ δεκτὸν ὅτι ἐπὶ δύο χρόνια ἡ Δωδεκάννησος δὲν θὰ ἔχῃ ἀντιπροσώπους της εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην.

§31Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ. Καὶ ἐγὼ συντάσσομαι ἀπολύτως μὲ τὴν γνώμην τοῦ κ. Βαμβέτσου καὶ νομίζω ὅτι ὑπάρχει καὶ μία ἐρώτησις ἑτέρου βουλευτοῦ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος. Νομίζω ὅτι ἐγένοντο ἀντίθετοι δηλώσεις εἰς τὰς ἐφημερίδας ὅτι δὲν δύνανται νὰ γίνουν ἐκλογαὶ εἰς τὴν Δωδεκάνησον παρὰ ταὐτοχρόνως μὲ γενικὰς ἐκλογὰς καὶ ὅτι τὸ ἴδιον ἐγένετο καὶ κατὰ τὴν προσάρτησιν τῆς Μακεδονίας. Ἀλλ’ ἐδῶ οὔτε τὸν χρόνον ἠμποροῦμε νὰ προσδιορίσωμεν τῶν μελλοντικῶν ἐκλογῶν, ἀλλ’ οὔτε δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν γνώμην ἐπὶ διαφόρων θεμάτων ἀφορώντων τὴν Δωδεκάνησον ὅπως αὐτὰ τὰ ὁποῖα ψηφίζωμεν σήμερον· ἔχομεν τηλεγραφήματα τῶν Δημάρχων, οἱ ὁποῖοι ἐκθέτουν διαφόρους γνώμας. Εἶναι ἑπομένως ἀπαραίτητον νὰ ἔχωμεν ἐπὶ τῶν διαφόρων αὐτῶν θεμάτων τὴν γνώμην τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων καὶ θὰ συνίστων εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποδεχθῇ νὰ καθορίσῃ τὰς ἐκλογὰς διὰ τὴν Δωδεκάνησον ὅσον τὰ πράγματα ἐπιτρέπουν τοῦτο.

§32Π. ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ. Καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, διατυπώνω τὴν εὐχὴν τῶν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου τοὺς ὁποίους ἐπεσκέφθην καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν μεγάλον ἐνθουσιασμὸν μὲ τὸν ὁποῖον ὑπεδέχθησαν τὴν ἕνωσιν, ἀναμένουν ἐναγωνίως νὰ μετάσχωσι τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸν καθορισμὸν τῶν Νομῶν καὶ τῆς ρυθμίσεως τῶν τῆς διοικήσεως ἐν γένει, φροντίσῃ καὶ διὰ τὸν καθορισμὸν τὸ ταχύτερον τῶν ἐκλογῶν εἰς τὴν Δωδεκάνησον.

§33Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Συμμεριζόμεθα ὡσαύτως τὴν ἄποψιν τῆς ταχείας ἐκπροσωπήσεως τῆς Δωδεκανήσου εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλήν.

§34Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Συμμεριζόμεθα καὶ ἡμεῖς τοῦτο διὰ δύο λόγους: Πρῶτον διότι εἶναι ἀβέβαιον πότε θὰ γίνουν αἱ νέαι ἐκλογαὶ καὶ δεύτερον, διότι ἡ Βουλή μας εἶναι Ἀναθεωρητικὴ καὶ δύναται νὰ λάβῃ οἱανδήποτε ἀπόφασιν. Δὲν βλέπω, λοιπόν, τὸν λόγον, διατί ἡ Δωδεκάνησος νὰ μὴ συμμετάσχῃ εἰς τὴν Βουλήν.

§35Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δὲν γεννᾶται καμμία ἀμφιβολία ὅτι ζωηροτάτη ἐπιθυμία ὅλων μας εἶναι νὰ ἴδωμεν ἐδῶ τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς ἱστορικῆς καὶ ἡρωϊκῆς Δωδεκανήσου. Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν στιγμήν, καθ’ ἣν δὲν γνωρίζομεν ποῦ εὑρισκόμεθα καὶ ἔχομεν τόσους ἄλλας ἀπασχολήσεις νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ ἐκλογὰς νομίζω, ὅτι εἶναι δύσκολον. Οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι ἀνεφέρθησαν διὰ νὰ δικαιολογήσουν τοῦτο δὲν εἶναι λόγοι οὐσιαστικοί. Δὲν ὑπάρχει παράδειγμα εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ὅταν μεμονωμένον τμῆμα προσαρτᾶται εἰς τὴν Ἑλλάδα, νὰ γίνωνται ἐκλογαί, ἀλλὰ αἱ ἐκλογαὶ ἀναβάλλονται διὰ νὰ συγχρονισθοῦν μὲ τὰς ἐκλογὰς εἰς ὁλόκληρον τὴν χώραν. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι οἱ συμπολῖται μας Ἕλληνες, οἱ ἀδελφοί μας ἐν Δωδεκανήσῳ, θὰ ἀναγνωρίσουν καὶ αὐτοὶ τὴν ἀνάγκην καὶ ἑπομένως δὲν θὰ σπεύσουν καὶ θὰ ἔχουν ὀλίγον περισσοτέραν ὑπομονὴν ἕως ὅτου φθάσωμεν εἰς νέας ἐκλογάς. Ἐλπίζω ὅτι ἡ ἀνταρσία θὰ κατασταλῇ προσεχῶς. Τὸ λεγόμενον ὅτι εἶναι ἀβέβαιον πότε θὰ κατασταλῇ ἡ ἀνταρσία δὲν εἶναι ὀρθὸν διότι ἐπαναλαμβάνω, εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ ἀνταρσία θὰ κατασταλῇ πολὺ προσεχῶς Ἔπειτα, μετὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας τὸ Ἔθνος εἰσέρχεται εἰς ὁμαλὴν ὁδὸν καὶ ἡ πρώτη του πρᾶξις εἶναι νὰ προσφύγῃ εἰς τὸν Λαὸν διὰ τὴν ἀνανέωσιν τῆς ἐντολῆς. Τότε θὰ ἔχωμεν τὴν εὐτυχίαν νὰ ἴδωμεν μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοὺς συναδέλφους τῆς Δωδεκανήσου.

§36Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, τὸ ζήτημα αὐτὸ μελετᾶται καὶ παρακολουθεῖται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Ἐλπίζω, ὅτι τάχιστα θὰ ληφθοῦν τὰ ἀνάλογα μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ προπαρασκευάσουν τὸ ἔργον τῶν διενεργηθησομένων ἐκεῖ ἐκλογῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόφασιν καὶ τὰς ἐξαγγελίας τὰς ὁποίας θὰ κάμῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις πρὸς τὸν Δωδεκανησιακὸν Λαόν, αὗται θὰ συμπέσουν κατὰ τὰς ἑορτὰς αἱ ὁποῖαι θὰ συντελεσθοῦν ἐπὶ τῇ ἐνσωματώσει τῶν Νήσων. Διότι μετὰ τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως θὰ κατέλθῃ καὶ ἀντιπροσωπεία τῆς Βουλῆς καὶ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἐξαγγελθοῦν τὰ μέτρα τῶν ὁποίων θὰ τύχῃ ἡ Δωδεκάνησος ἀπὸ ἀπόψεως συμμετοχῆς εἰς τὸ Κοινοβούλιον. Τί εἴδους ἐκπροσώπησις θὰ γίνῃ ἐν τῇ Βουλῇ τῆς Δωδεκανήσου, αὐτὸ θὰ τὸ ἀποφασίσῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Δωδεκανησιακοῦ Λαοῦ.

§37Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ μὴ ἀφήσω ἀναπάντητον τὸν ἐξ Ἀρκαδίας κ. συνάδελφον εἰς τὸ ὅτι ὑπάρχει οἱαδήποτε ἀνωμαλία διὰ τὴν ἄμεσον διενέργειαν ἐκλογῶν ἐν Δωδεκανήσῳ, ἥτις εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὰς ἐνοχλήσεις τὰς ὁποίας ἔχομεν ἡμεῖς ἐδῶ. Ὁ συμμοριακὸς ἀγὼν ὅστις διεξάγεται ἐδῶ δὲν δύναται νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν διενέργειαν ἐκλογῶν ἐν Δωδεκανήσῳ. Εἴμεθα Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ καὶ ὡς τοιαύτη δυνάμεθα νὰ ψηφίσωμεν ἐλευθέρως διὰ τὴν συμμετοχὴν τῆς Δωδεκανήσου εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν.

§38Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Φαντασθῆτε τόσα Κόμματα νὰ ἐκδράμωμεν δι’ ἐκλογὰς εἰς Δωδεκάνησον.

§39Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ὀφείλω νὰ σᾶς γνωρίσω, ὅτι καταρτίζονται ἤδη οἱ ἐκλογικοὶ κατάλογοι.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτῶ τὴν Βουλήν, δέχεται τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου;

§41ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ προσαρτήσεως τῆς Δωδεκανήσου εἰς τὴν Ἑλλάδα». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τῆς ἰθαγενείας τῶν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου ἢ ἐκ ταύτης καταγομένων.

§43ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου «περὶ τῆς ἰθαγενείας τῶν κατοίκων τῆς Δωδεκανήσου ἢ ἐκ ταύτης καταγομένων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἐπιβολῆς οἰκονομικῶν βαρῶν διὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἐν Εὐβοίᾳ ἀνταρσίας.

§45ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτή.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὴ εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον ἡ πρότασις νόμου τῶν βουλευτῶν κ.κ. Π. Χατζηπάνου, Χ. Θηβαίου, Α. Κακκαρᾶ, Κ. Μπακόλα, Κ. Καλλία, Ι. Μπουρνιᾶ, Κ. Βλαχοθανάση, καὶ Γ. Βογιατζῆ, ὡς ἐτροποποιήθη παρὰ τῶν ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Δημοσίας Τάξεως «περὶ ἐπιβολῆς οἰκονομικῶν βαρῶν διὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἐν Εὐβοίᾳ ἀνταρσίας». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ταχυδρομικῆς ἀνταποκρίσεως διατάξεων».

§47ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ταχυδρομικῆς ἀνταποκρίσεως διατάξεων». Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τῶν σχεδίων νόμων. 1) «Περὶ ἄρσεως καταψηφισμῶν εἰς βάρος ὁπλιτῶν δι’ ἀπωλείας δημοσίων ἀτομικῶν εἰδῶν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐν τῷ στρατῷ ὑπηρεσίας των κλπ.», 2) «περὶ τηρήσεως ὑπὸ τὰ ὅπλα ἐθελοντῶν ὁπλιτῶν μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ὑποχρεώσεώς των» καὶ 3) «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὸ Σῶμα Γραμματέων Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης».

§49ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτά.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένοντο δεκτὰ εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὰ ὡς ἄνω σχέδια νόμων. 1) «Περὶ ἄρσεως καταψηφισμῶν εἰς βάρος ὁπλιτῶν δι’ ἀπωλείας δημοσίων ἀτομικῶν εἰδῶν κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐν τῷ στρατῷ ὑπηρεσίας των κλπ.», 2) «περὶ τηρήσεως ὑπὸ τὰ ὅπλα ἐθελοντῶν ὁπλιτῶν μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ὑποχρεώσεώς των» καὶ 3) «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὸ Σῶμα Γραμματέων Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης». Ἡ βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσλήψεως προσωρινῶν ἀναπληρωτικῶν στρατευομένων ὑπαλλήλων Τ.Τ.Τ.», ἀναβάλλεται.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον, ἵνα συνεχίσῃ τὴν εἰσήγησίν του ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§52Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ σᾶς κουράσω πολὺ μὲ τὴν εἰσήγησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Θὰ σᾶς ἀναφέρω μόνον μερικοὺς ἀριθμοὺς ἐκ τῶν ὁποίων συνάγονται τὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔξοδα καὶ τὸ βραχύτατον ἔλλειμμα, ὡς ἐπίσης θὰ σᾶς ἀναφέρω καὶ γενικώτερον ἓν κεφάλαιον, προκειμένου περὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ὑπόλοιπα ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῆς ἐκθέσεως θὰ τὰ παρακολουθήσητε καὶ θὰ τὰ ἴδητε. Κοινωνικὴ Πρόνοια: Αʹ. Κλειστὴ περίθαλψις: (Ὀρφανοτροφεῖα–Παιδικοὶ σταθμοὶ–Νηπιοτροφεῖα–Ἀγροτικαὶ Οἰκοκυρικαὶ Σχολαί). αʹ) Κατὰ τὸ λῆξαν οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 συνεχίσθη ἡ προσπάθεια τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῶν Ἐθνικῶν Ὀρφανοτροφείων καὶ Οἰκοτροφείων τὰ ὁποῖα καταστραφέντα ἐν πολλοῖς κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς ἐκλήθησαν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἀπελευθερώσεως νὰ θεραπεύσωσι τὰς ἀνάγκας τῶν δεομένων ἀμέσου περιθάλψεως ὀρφανῶν τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς συνεπείᾳ τοῦ πολέμου καὶ τῶν δεινῶν τῆς κατοχῆς ὑπολογίζεται εἰς 150.000. Ἡ ἔλλειψις κτιρίων, ἐφοδίων καὶ εἰδικῶς κατηρτισμένου προσωπικοῦ καθιστῶσιν ἀδύνατον τὴν σύστασιν καὶ ἵδρυσιν νέων Ἐθνικῶν Ὀρφανοτροφείων. Διὰ τὴν περίθαλψιν καὶ προστασίαν τοῦ μεγάλου τούτου ἀριθμοῦ ὀρφανῶν, ὧν ἡ εἰσαγωγὴ εἰς τὰ Ἐθνικὰ Ὀρφανοτροφεῖα καὶ Οἰκοτροφεῖα εἶναι φυσικῶς ἀδύνατον νὰ πραγματοποιηθῇ, διὰ κοινῆς συμφωνίας τοῦ Κράτους μετὰ τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως ἀπεφασίσθη ἡ χορήγησις εἰς τοῦτο μηνιαίας οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως, τῆς σχετικῆς πρὸς τοῦτο δαπάνης καταβαλλομένης κατὰ τὸ ἓν μὲν τρίτον παρὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους κατὰ τὰ ὑπόλοιπα δὲ δύο τρίτα ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως. Ὁ θεσμὸς οὗτος ἤρξατο ἐπιτυχῶς ἐφαρμοζόμενος εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ Νομοῦ Δράμας ἐπεκταθεὶς βραδύτερον καὶ εἰς τὰς περιφερείας Κοζάνης, Λέσβου, Χίου, Λακωνίας καὶ Πειραιῶς. Ἤδη ἐπιδοτοῦνται εἰς τὰς ὡς ἄνω περιφερείας 2.500 περίπου ὀρφανὰ καὶ ἀπροστάτευτα παιδιὰ τὰ ὁποῖα ὑπολογίζεται ὅτι θὰ φθάσωσι τὸν ἀριθμὸν τῶν 8.000, ἐλπίζεται δὲ ὅτι θὰ ἀρχίσῃ συντόμως ἡ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις καὶ τῶν ὀρφανῶν καὶ ἀπροστατεύτων παιδιῶν τῆς περιφερείας Σερρῶν, Ξάνθης, Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικῆς, Ἠλείας, Μαγνησίας, Ἰωαννίνων, Κερκύρας, Λήμνου, καὶ Ἡρακλείου Κρήτης, θὰ καταβληθῇ δὲ προσπάθεια εὐρυτέρας ἐπεκτάσεως τοῦ θεσμοῦ εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τοῦ Κράτους ἐντὸς τοῦ πρώτου τριμήνου τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους. βʹ) Κατὰ τὸ ἔτος 1946–1947 ἐλειτούργησαν 47 Ἐθνικοὶ Παιδικοὶ Σταθμοὶ εἰς οὓς ἔτυχον ἡμερησίας περιθάλψεως 4.500 περίπου νήπια ἀπόρων ἐργαζομένων γυναικῶν ἡλικίας 3–6 ἐτῶν. γʹ) Διὰ τὴν ἐκ παραλλήλου παροχὴν ἡμερησίας περιθάλψεως εἰς νήπια ἡλικίας 3–6 ἐτῶν ἀπόρων ἐργαζομένων ἀγροτίδων ἐλειτούργησαν 24 Ἐθνικὰ Ἀγροτικὰ Νηπιοτροφεῖα μὲ δύναμιν 1.500 νηπίων. Κατὰ τοὺς μῆνας Ἰούνιον, Ἰούλιον καὶ Αὔγουστον καθ’ οὓς ἐν Ἑλλάδι παρατηρεῖται ἐντατικὴ ἀπασχόλησις τῶν ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν εἰς γεωργικὰ ἔργα, τὰ Ἐθνικὰ Ἀγροτικὰ Νηπιοτροφεῖα μετατρέπονται εἰς θερινὰς κατασκηνώσεις δεχόμενα καὶ παιδιὰ ἡλικίας 13 ἐτῶν. δʹ) Μέχρι 31 Μαρτίου 1947 ἐλειτούργησαν 28 Ἀγροτικαὶ Μεταβατικαὶ Οἰκοκυρικαὶ Σχολαί, εἰς ἃς ἐφοίτησαν 1.300 μαθήτριαι. εʹ) Εἰς τὰς Σχολὰς ταύτας γίνονται δεκταὶ τελειόφοιτοι τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου νεαραὶ ἀγρότιδες, κατὰ προτίμησιν ὀρφαναί, τῶν ὁποίων ἡ εἰς Ἐθνικὰ Ὀρφανοτροφεῖα Θηλέων εἰσαγωγὴ πρὸς περαιτέρω περίθαλψιν καὶ μόρφωσιν δὲν εἶναι δυνατὴ λόγῳ διαφόρων αἰτιῶν. Βʹ. Ἀνοικτὴ περίθαλψις: (Παιδικαὶ ἐξοχαὶ–Παιδικὴ διατροφὴ–Ἀναρρωτήρια–Ἱδρύματα) Τὸ ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας ἔχον ὑπ’ ὄψει τὴν μεγάλην ὠφέλειαν ποὺ δύναται νὰ ἔχῃ διὰ τὴν ὑγείαν τῶν ἀπόρων παιδιῶν, ὁ θεσμὸς τῶν παιδικῶν ἐξοχῶν, ἐπεδίωξε τὴν ἀνάπτυξιν τούτου καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα. Ἀποτέλεσμα τῆς προσπαθείας ταύτης ὑπῆρξεν ἡ διὰ παιδικῶν ἐξοχῶν ἐξυπηρέτησις κατὰ τὸ παρελθὸν θέρος 150.000 περίπου παιδιῶν καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα δαπανηθέντος πρὸς τοῦτο ποσοῦ δραχμῶν 3.750.000.000 ἐκτὸς τῶν βασικῶν τροφίμων, ἅτινα διετέθησαν ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ. Ἐπεδίωξεν ἐπίσης τὴν συνέχισιν τοῦ ἔργου τῆς παιδικῆς διατροφῆς, ἣν εἶχεν ἐγκαινιάσει ἐν Ἑλλάδι ὁ Ἑλβετικὸς Ἐρυθρὸς Σταυρὸς ἐκδοθέντος τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 623)45 Α.Ν., διὰ τοῦ ὁποίου αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι τοῦ τέως Ἑλβετικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ μετεβιβάσθησαν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, συνεχίσθη δὲ ἡ χορήγησις τῶν ἀναγκαίων τροφίμων ἐκ μέρους τοῦ ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ. Ἀπεδόθη ἡ δέουσα προσοχὴ εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς καλλιτέρας λειτουργίας τῶν παιδικῶν ἀναρρωτηρίων, ὡς καὶ τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν ἀνάπτυξιν αὐτῶν, ἐπεσπεύθη ἡ λειτουργία τοῦ ἐν Πεντέλῃ ἀναρρωτηρίου τοῦ Π.Ι.Κ.Π.Α. καὶ συνετελέσθη ἡ μεταφορὰ τῶν δύο μεγάλων συγκροτημάτων παιδικῶν ἀναρρωτηρίων τῶν δωρηθέντων παρὰ τῆς Ἑλβετικῆς ὀργανώσεως «ΝΤΟΝ ΣΟΥΙΣ», τὰ ὁποῖα ἐγκαθιστάμενα εἰς Φιλιππιάδα καὶ Βέρροιαν θὰ δύνανται ἐντὸς ὀλίγου νὰ ἐξυπηρετοῦν περὶ τὰ 1.000 παιδιὰ τῶν περιφερειῶν Ἠπείρου καὶ Μακεδονίας. Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς 1947–48 Καὶ ἤδη, κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48. Αἱ ἀνώμαλοι συνθῆκαι, αἵτινες δὲν κατέστησαν δυνατὴν τὴν ἐντὸς τῶν συνταγματικῶν προθεσμιῶν κατάθεσιν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47, συνεχιζόμεναι ἐξακολουθητικῶς ἔκτοτε καὶ συνδεθεῖσαι καὶ μὲ τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ βοήθειαν καὶ ἐπιβεβλημένην συνεργασίαν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως μετὰ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς διὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος ἔτους δὲν κατέστησαν δυνατὴν τὴν ἐντὸς τῶν συνταγματικῶν προθεσμιῶν κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ὑπὸ ἐκτέλεσιν οἰκονομικοῦ ἔτους, ἥτις πραγματοποιεῖται ἤδη κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην. Πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἐνώπιον ὑμῶν, κύριοι βουλευταί, ἀνάλυσιν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ 1947–48 κρίνομεν σκόπιμον νὰ προβῶμεν εἰς ἀνασκόπησιν τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἐκτελέσεως τῶν προϋπολογισμῶν τῶν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς χώρας μέχρι τῆς 31 Μαρτίου 1947 οἰκονομικῶν ἐτῶν. Ὡς καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς καταθέσεως εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 ἀνεκοινώσαμεν, κατόπιν τοῦ νόμου 18 τῆς 11 Νοεμβρίου 1944 ἐμηδενίσθησαν τὰ ἀποτελέσματα τῆς διαχειρίσεως τοῦ Δημοσίου Ταμείου μέχρι τῆς 11 Νοεμβρίου 1944. Τὰ ἀπὸ τῆς χρονολογίας ταύτης ἀποτελέσματα τῶν χρήσεων ἔχουσιν ὡς ἑξῆς: Χρῆσις 1944–45 (ἀπὸ 11 Νοεμβρίου 1944 μέχρι 31 Μαρτίου 1945).

Χρῆσις 1945–46 (ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1945 μέχρι 31 Μαρτίου 1946).

Χρῆσις 1946–47 (ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1946 μέχρι 31 Μαρτίου 1947).

Εἰς τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα δέον νὰ προστεθῶσι καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῆς διαχειρίσεως τοῦ Δημοσίου Ταμείου τῆς γενομένης ὑπὸ τῶν ἐν τῇ ξένῃ, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς, Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων, μὴ ἐλεγχθέντα εἰσέτι ὑπὸ τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, εἰς ὃ ἀνετέθη ὁ ἔλεγχος διὰ τοῦ Ν. 741)1945.

Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΡΕΧΟΥΣΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ

Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 προβλέπει: Ἔσοδα:

Ἔξοδα:

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀναλυτικὴν ἐξέτασιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων καὶ τῶν ἐξόδων 1947–48, κρίνομεν σκόπιμον, ὅπως δώσωμεν τὴν γενικὴν εἰκόνα αὐτοῦ βάσει τοῦ χαρακτῆρος τῶν ἐσόδων καὶ τῶν ἐξόδων του, χαρακτῆρος συνδεομένου ἀπολύτως μὲ τὰς διανυομένας ἀνωμάλους συνθήκας. Αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἔξοδα (εἰς δισεκ. δραχμῶν).

Σημειοῦται ὅτι εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἀριθμοὺς, δὲν περιλαμβάνεται οὐδόλως Ἀμερικανικὴ βοήθεια. Ὁ χαρακτὴρ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ χαρακτὴρ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους, εἶναι, ὁ τῆς ὑπερτάτης ἀνάγκης ὅπως κληθῇ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς διὰ μίαν εἰσέτι φοράν, ἂς ἐλπίσωμεν τὴν τελευταίαν εἰς τὰς πλέον ὀδυνηρὰς οἰκονομικὰς θυσίας, τὰς ὁποίας ἀπαιτεῖ ἡ ἄμυνα ἐναντίον τοῦ μεγαλυτέρου κινδύνου, ὁ ὁποῖος ἠπείλησε ποτὲ ὄχι μόνον τὴν ἐλευθερίαν του καὶ τὴν ἐθνικήν του ἀνεξαρτησίαν, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν φυλετικήν του ἐπιβίωσιν, διὰ τὴν προάσπισιν τῆς ὁποίας χύνει τὴν στιγμὴν αὐτὴν τὸ πολύτιμον αἷμα της, ἡ Ἑλληνικὴ νεότης εἰς τὰ βόρεια σύνορα τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Τὸ δεινὸν οἰκονομικὸν πρόβλημα τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἐτέθη πρὸ τῆς Κυβερνήσεως ἦτο πολλαπλοῦν: 1ον) Πῶς θὰ συμβιβασθῇ ἡ ὀφειλομένη ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρὸς τὴν Ἀμερικανικὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν, πῶς δηλαδὴ θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἐντὸς τῶν δεδομένων πλαισίων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας ἀντιμετώπισις τῶν οὐσιωδῶν κρατικῶν ἀναγκῶν, μὲ ταυτόχρονον, ἂν μὴ ἰσοσκέλισιν, πάντως περιορισμὸν τοῦ ἐλλείμματος, ἐπὶ τοσούτῳ ὥστε νὰ ἀποφευχθῇ ὁ ἐκ τοῦ λόγου τούτου πληθωρισμὸς καὶ συνεπῶς ἡ ἀπειλὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. 2ον) Πῶς καὶ μέχρι ποίου σημείου θὰ ἔπρεπε καὶ θὰ ἠδύνατο ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς νὰ κληθῇ εἰς ὑπερτάτην φορολογικὴν προσπάθειαν, δίδων οὕτω τὸ μέτρον τῆς συμβολῆς του εἰς τὸν ἀγῶνα τὸν ὁποῖον διεξάγει καὶ τέλος 3ον) Ποία θὰ ἦτο ἡ ἐν γένει διαγραφησομένη οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, οὕτως ὥστε νὰ συμβιβάσῃ τόσον τὰς ἐκ φορολογίας ἐπιβαρύνσεις πρὸς τὴν εὐστάθειαν τοῦ τιμαρίθμου καὶ τοῦ νομίσματος, ὅσον καὶ ταύτας πρὸς τὸ συναλλαγματικόν μας ἰσοζύγιον, τὸ ὁποῖον χωλαῖνον, ὤφειλε νὰ εὕρῃ τρόπον αὐξήσεως τῶν ἐξ ἐξαγωγῶν ἐσόδων του, χωρὶς ὅμως ἐντεῦθεν νὰ ἐπέλθῃ καὶ οὐσιώδης διατάραξις τοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν καὶ τῶν μισθῶν καὶ συνεπῶς τῆς ἐσωτερικῆς ἀξίας τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Τὸ πρόβλημα παρ’ ὅλας τὰς ἐμφανιζομένας δυσχερείας του, δὲν φαίνεται νὰ εἶναι ἐκ τῶν ἀλύτων, σαφὴς δὲ εἶναι καὶ ἡ ἐπ’ αὐτοῦ χαραχθεῖσα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως πολιτική, ἥτις δύναται νὰ διαγραφῇ ὡς ἑξῆς εἰς τὰς γενικάς της γραμμάς. 1ον) Ἐφ’ ὅσον ἐτίθετο ὡς δεδομένη ἡ εἰς εἰδικοὺς τομεῖς καὶ διὰ εἰδικοὺς σκοποὺς συμφώνως πρὸς τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κογκρέσσου διάθεσις τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, θὰ ἔπρεπεν ἐν πρώτοις νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ σχετικὴ αὐτοδύναμος ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ. 2ον) Ἡ ἰσοσκέλισις αὕτη δὲν ἠδύνατο ἄλλως νὰ ἐπιτευχθῇ ἢ διὰ περικοπῆς δαπανῶν καὶ αὐξήσεως διὰ τῆς φορολογίας τοῦ σκέλους τῶν ἐσόδων μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε τὸ καταλιπόμενον ἔλλειμμα νὰ μὴ ἀπειλήσῃ τὴν εὐστάθειαν τοῦ νομίσματός μας. 3ον) Αἱ ἐντεῦθεν φορολογικαὶ ἐπιβαρύνσεις, αἵτινες φυσικὸν θὰ ἦτο, λόγῳ ἐπιπτώσεως, νὰ αὐξήσουν τὸ κόστος τῶν ἐμπορευμάτων, νὰ ἀπορροφηθοῦν ἐντὸς τῶν περιθωρίων ἅτινα δίδει ὁ μεγάλος εἰσέτι διαφορισμὸς τῶν ἐσωτερικῶν καὶ ἐξωτερικῶν τιμῶν. Τοῦτο θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπιτευχθῇ κατὰ βάσιν διὰ τῆς παντὶ σθένει αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς, ὡς καὶ τῆς ταχείας ἐν τῷ μεταξὺ εἰσαγωγῆς τῶν εὐρείας καταναλώσεως εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης. Ἡ εἰσαγωγὴ ὅμως ἔχει ὡς προϋπόθεσιν τὴν ἐπάρκειαν συναλλάγματος πρὸς εἰσαγωγὴν ὄχι μόνον καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ καὶ πρώτων ὑλῶν καὶ ἐργαλείων ἢ ἀνταλλακτικῶν διὰ νὰ προωθηθῇ εἰς τὸ μάξιμουμ τῆς ἀποδόσεως ἡ παντοειδὴς παραγωγή. Θὰ ἔπρεπε συνεπῶς, δεδομένης τῆς συναλλαγματικῆς ἀνεπαρκείας μας, παρὰ τὴν εἰδικὴν εἰς τὸ κεφάλαιον τοῦτο Ἀμερικανικὴν βοήθειαν, νὰ εὑρεθῇ τρόπος ἐνισχύσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας, ὥστε ἐξ αὐτῶν νὰ καλύψωμεν κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ ἐν προκειμένῳ συναλλαγματικόν μας ἔλλειμμα. Συμπληρωματικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχισθῇ ἡ λῆψις μέτρων ἀποτελεσματικῶν ἐλέγχου τῶν τιμῶν. 4ον) Παραλλήλως θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχισθῇ ἀδιαπτώτως ἡ λῆψις ἀντιπληθωρικῶν μέτρων ὡς ἡ τῆς αὐστηρῶς παραγωγικῆς μόνον τοποθετήσεως τῶν Τραπεζιτικῶν πιστώσεων κλπ, καὶ νὰ διατηρηθῇ πάσῃ θυσίᾳ ἡ σταθερότης τῆς τιμῆς τῆς λίρας, ἡ ἐπὶ τὸν τιμάριθμον ἐπίδρασις τῆς ὁποίας κατέληξε παρ’ ἡμῖν νὰ εἶναι αὐτοδύναμος, ἀσκουμένη δηλαδὴ καὶ εἰς περίπτωσιν ἔτι καθ’ ἣν οἱ λοιποὶ οἰκονομικοὶ παράγοντες ἰσορροποῦν, ἐνῶ ἐξ’ ἑτέρου ἡ ὕψωσις αὐτῆς δὲν ὀφείλεται πάντοτε εἰς πληθωρικά, ἀλλὰ καὶ ψυχολογικά, ὅπως συμβαίνῃ σήμερον, αἴτια. Τέλος ὑπὸ τὰς ἄνω προϋποθέσεις θὰ πρέπῃ νὰ ὑπάρξῃ σαφὴς πολιτικὴ συγκρατήσεως τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, δεδομένου ὅτι αὔξησις αὐτῶν ἄνευ ἀντιστοίχου αὐξήσεως τῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ ἀγαθῶν ἄγει εὐθέως, πρὸς τὸν πληθωρισμόν. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καταφαίνεται ὅτι ἡ οἰκονομικὴ πολιτική μας, ἀποτελεῖ συνέχειαν τῆς διαγραφείσης κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἤτοι 1. Ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ 2. Ἐνίσχυσις τῆς παραγωγῆς 3. Ταχύτης εἰσαγωγῆς εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης 4. Ἔλεγχος τῶν τιμῶν 5. Σταθεροποίησις τῆς χρυσῆς λίρας καὶ συνεπῶς σταθεροποίησις κατὰ τὸ δυνατὸν τοῦ τιμαρίθμου καὶ κατ’ ἀκολουθίαν τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων εἰς ὅρια ἀνεκτά, πάντως δὲ ἀποτρέποντα τὸν πληθωρισμόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη δυναμένη νὰ ἀκολουθηθῇ πολιτική, οὔτε καὶ δύναται νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἄλλη. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἐκ τῆς ἀσκήσεως τῆς πολιτικῆς ταύτης θὰ ἐνεφανίζετο ἡ ὀργανικὴ ἀνεπάρκεια τῶν μέσων μας διὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀπόδοσίν της, τότε θὰ ἔπρεπε πάλιν νὰ προσφύγωμεν εἰς τοὺς μεγάλους Συμμαχικοὺς παραστάτας μας, ὅπως πειθόμενοι καὶ οὗτοι περὶ τοῦ ἀδυνάτου τῆς διὰ τῶν ἰδίων μας μέσων, ἀντιμετωπίσεως τῆς ὀργανικῆς ἀδυναμίας τῆς οἰκονομίας μας, θελήσουν νὰ μᾶς βοηθήσουν ἄλλην μίαν φοράν, ἵνα ἐξέλθωμεν ἐκ τοῦ ἀδιεξόδου ἐν τῇ καὶ παρ’ αὐτῶν συναισθήσει, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς ἀποφασιστικότητος καὶ τοῦ ἀνυπερβλήτου μεγέθους τῆς προσπαθείας μας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπιβιώσεώς μας, κατὰ τῆς ἔξωθεν σαφοῦς ἐπιβουλῆς. Καὶ τὴν πολιτικὴν ταύτην ἐχάραξεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἡ Κυβέρνησις, ὡς καὶ ὅλαι αἱ προκάτοχοι αὐτῆς καὶ ταύτην προσπαθεῖ νὰ ἀκολουθήσῃ ἐν τῷ μέτρῳ τῶν παρεχομένων αὐτῇ δυνατοτήτων. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἐννοηθῇ καλλίτερον ὅλον τὸ μέγεθος τῆς προσπαθείας, ὀρθὸν θὰ εἶναι νὰ προβῶμεν εἰς μίαν σύντομον εἰδικωτέραν ἀνάλυσιν τῶν καθ’ ἕκαστα αὐτῆς στοιχείων. 1. Ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια. Αὕτη ὡς γνωστόν, ἀνέρχεται εἰς 300 ἑκατ. δολλάρια σὺν τῇ προσθήκῃ ἑτέρων 50 ἑκατ. δολλαρίων ἐκ τοῦ κεφαλαίου τῆς μεταουνρρικῆς βοηθείας. Κατὰ τὰς σαφεῖς καὶ μέχρι τῆς στιγμῆς ἀμεταβλήτους ἀποφάσεις τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κογκρέσσου, τὰ ποσὰ ταῦτα κατενεμήθησαν ὑπ’ αὐτοῦ ὡς ἑξῆς: 150 ἑκατ. δολλάρια διὰ τὸν στρατόν, 75 ἑκατ. δολλάρια δι’ εἰσαγωγὰς καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, τὸ προϊόν, τὸ ὁποῖον εἰς δραχμὰς θὰ διετίθετο ἀποκλειστικῶς δι’ ἔργα ἀνασυγκροτήσεως, 40 ἑκατ. δολλαρίων ἐπίσης δι’ ἀνασυγκρότησιν τῆς γεωργίας καὶ τῆς ἁλιείας καὶ διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν. Ὅσον δ’ ἀφορᾷ τὰ 50 ἑκατ. δολλάρια τῆς μεταουνρρικῆς βοηθείας, ταῦτα θὰ εἰσήγοντο εἰς καταναλωτικὰ ἀγαθά, τὸ ἐκ δραχμῶν ἀντίτιμον τῆς πωλήσεως τῶν ὁποίων θὰ διετίθετο ἀποκλειστικῶς διὰ σκοποὺς κοινωνικῆς προνοίας. Συνεπῶς δὲν παρείχετο ἡ εὐχέρεια οὔτε δι’ αὐξομειώσεις τῆς διαθέσεως τῶν κονδυλίων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἀλλ’ οὔτε καὶ διαθέσεως αὐτῶν δι’ ἄλλους ἐκτὸς τῶν ἀποφασισθέντων, σκοπούς. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἐξεφράσθη σταθερῶς ἡ γνώμη τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, ἡ ὁποία ἐκφράζουσα ἐν τούτῳ τὰς ἀποφάσεις τοῦ Κογκρέσσου, ἀπέκλεισε πᾶσαν ἀντίθετον ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου συζήτησιν ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ προϋπολογισμοῦ. 2) Ὁ Ἑλληνικὸς προϋπολογισμός. Ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις ταύτας, τὸ πρόβλημα τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν εἰς δραχμὰς δαπανῶν ἐτίθετο ὡς ἑξῆς: Τί ἦτο ἄραγε προτιμότερον νὰ ὑπάρξῃ, ἕνα τεράστιον ἔλλειμμα αὐτοῦ, μὲ συνέπειαν τὸν ἄμεσον πληθωρισμόν, ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ περιορισθῇ τὸ ἔλλειμμα τοῦτο, μὲ αἱματηρὰς θυσίας περικοπῆς δαπανῶν καὶ φορολογίας εἰς ποσὸν ἀκίνδυνον διὰ τὴν εὐστάθειαν τοῦ νομίσματος; Ἡ Κυβέρνησις ἄλλας δυνατότητας δὲν εἶχεν. Εὑρεθεῖσα δὲ πρὸ τοῦ διλήμματος τούτου, οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν ἐδίστασε νὰ ἀποδεχθῇ τὴν δευτέραν ἄποψιν διὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς οὐσιώδεις λόγους. 1) Διότι τὸ ἀντίθετον θὰ ἔφερεν ἀμέσως τὸν πλήρη πληθωρισμόν, δημιουργουμένου οὕτω τοῦ οἰκονομικοῦ χάους καὶ τῆς καταστροφῆς, ἥτις θὰ ἀπετέλει δολοφονικὸν αὐτόχρημα πλῆγμα κατὰ τῆς ἀμύνης τῆς χώρας, εἰς στιγμὰς κρισίμους ὑπερτάτου ἀγῶνος. 2) Διότι θὰ ἔπρεπε, πρῶτος ὅλων, ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς νὰ δώσῃ τὸ δεῖγμα καὶ τὸ μέτρον τῶν θυσιῶν του, διὰ νὰ δικαιοῦται κατόπιν, εὐπροσώπως μετὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἰδίου αὐτοῦ καθήκοντος, ἀποδεικνύων τὴν περαιτέρω ὀργανικὴν ἀδυναμίαν του, νὰ ἐπιζητήσῃ εὐλόγως πᾶσαν περαιτέρω βοήθειαν. 3) Διότι ὅσον καὶ ἂν ἔκρινεν ἡ Κυβέρνησις τὸ ἐνδεχόμενον τῆς ἐκ τῆς ἐπιπτώσεως τῶν φόρων ὑπερτιμήσεως τῶν ἐμπορευμάτων, αὐτὴ δὲν ἐνεφανίζετο ὡς μοιραία συνέπεια, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ἀπεκλείετο, διατηρουμένης σταθερᾶς τῆς εἰς δραχμὰς τιμῆς τῆς χρυσῆς λίρας καὶ διὰ τῶν ἀθρόων εἰσαγωγῶν ὡς καὶ τῶν λοιπῶν προαναφερθέντων ἀντιπληθωρικῶν μέτρων νὰ συγκρατηθῇ ἡ τιμὴ εἰς βάρος τῶν περιθωρίων, ἅτινα ἀφήνει ὑπὲρ τῶν ἐμπορευμάτων ὁ διαφορισμὸς τῆς τιμῆς κόστους καὶ τιμῶν πωλήσεως. Ἢ, ἐὰν αἱ τιμαὶ συνέβαινε, παρ’ ὅλα ταῦτα, νὰ ἀνέλθουν, πάντως θὰ ὑπῆρχε πάντοτε περιθώριον δράσεως πρὸς ἀποφυγὴν τοῦ κινδύνου τοῦ ἀμέσου πληθωρισμοῦ, ὅστις ἄλλως διὰ καὶ μόνης τῆς ἀναγγελίας τοῦ μεγάλου ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ἦτο ταὐτόχρονος πρὸς αὐτήν. Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι δύναται σοβαρῶς νὰ ἀμφισβητηθῇ ἡ ἀλήθεια, ὅτι τὸ πρώτιστον καθῆκον πάσης Κυβερνήσεως, προκειμένης τῆς συγκροτήσεως καὶ σταθεροποιήσεως μιᾶς δυσχεροῦς καὶ ἀνωμάλου οἰκονομικῆς καταστάσεως, εἶναι ἡ ἰσοζύγισις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὴν ἀλήθειαν ταύτην προσεπικύρωσε κατὰ τρόπον ἀναμφισβήτητον τὸ ἐν Παρισίοις συνελθὸν Συνέδριον τῶν ἐλευθέρων χωρῶν τῆς Εὐρώπης διὰ τῆς γενικῆς του ἐκθέσεως ἐπὶ τοῦ σχεδίου Μάρσαλ. Ἰδοὺ τὶ λέγει σχετικῶς ἡ ἔκθεσις αὕτη (σελ. 29). Αἱ Κυβερνήσεις τῶν ἐνδιαφερομένων χωρῶν, ἀναλαμβάνουν νὰ θέσουν εἰς ἐφαρμογήν, ἀνεξαρτήτως πάσης ἐξωτερικῆς βοηθείας, ἐσωτερικὰ μέτρα, ἐν τῷ φορολογικῷ καὶ τῷ Νομισματικῷ πεδίῳ ὡς καὶ εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν παραγωγὴν ἐπὶ σκοπῷ νὰ ἐλαττώσουν ἀμέσως τὰς προσφυγὰς εἰς τὰς ἐκδοτικὰς Τραπέζας καὶ εἰς ἄλλας μεθόδους χαρακτῆρος πληθωρικοῦ, ὡς καὶ νὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγὴν τῶν καταναλωτικῶν καὶ κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν. Ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις ἐξέφρασε δι’ ἑαυτὴν σαφῶς τὴν θέλησιν νὰ καλύψῃ ὅλας τὰς δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1948, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Περαιτέρω: Ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνησις ἐπὶ τῷ αὐτῷ σκοπῷ ἀπεφάσισεν ὅπως οὐδεμία νέα δαπάνη ἐγκρίνεται ἄνευ φορολογικῆς προβλέψεως ἀπαγορευθείσης τῆς προσφυγῆς τοῦ θησαυροφυλακίου εἰς τὴν Ἐκδοτικὴν Τράπεζαν ἄνευ προηγουμένης εἰδικῆς ἑκάστοτε ἐγκρίσεως τοῦ Κοινοβουλίου. Ὅλαι αἱ δαπάναι τοῦ 1947–48 θὰ καλυφθοῦν διὰ φόρων ἐκτὸς τῶν ἐκτάκτων δαπανῶν ἀνασυγκροτήσεως, αἵτινες θέλουν καλυφθῆ διὰ ἐσωτερικῶν ἢ ἐξωτερικῶν δανείων. Ἐπίσης ἀναφέρεται καὶ ἡ πρόθεσις τῆς Ἑλλάδος νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ἰσοζύγιον τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ καταλήγει ἡ ἔκθεσις: Εἶναι ἀπαραίτητον διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ σχεδίου Μάρσαλ, ὅπως ἡ ἐσωτερικὴ ἑκάστης χώρας σταθεροποίησις πραγματοποιηθῇ κατὰ τὸ δυνατὸν ταχύτερον. Διὰ τοῦτο τὸ ἔτος 1948 θὰ ἔχῃ ἐξαιρετικὴν σημασίαν. Αὐτὸ θὰ ἀποφασίσῃ περὶ τῆς ἐπιτυχίας τῶν προσπαθειῶν ἐν ὄψει σταθεροποιήσεως ὑπὸ τὴν διπλῆν αὐτῆς μορφήν: Ἤτοι ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ ἰσοζυγίου μεταξὺ ἀγοραστικῆς δυνάμεως καὶ ποσότητος ἀγαθῶν ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς προλήψεως—ὅπου τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον—τῆς δημιουργίας ἀγοραστικῆς δυνάμεως διὰ τοῦ συνήθους μέσου τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ...». Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω, δὲν τίθεται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν ὅτι καὶ τὰ φορολογικὰ βάρη ἔπρεπε νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ αἱ δαπάναι νὰ περικοποῦν, ὥστε τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ νὰ καταστῇ ἀκίνδυνον. Ὡς ἐκ τῆς ἀμέσως κατωτέρω ἀναπτύξεως τοῦ κεφαλαίου τῶν ἐξόδων καὶ τῶν ἐσόδων τοῦ ὑπὸ κρίσιν προϋπολογισμοῦ θὰ καταφανῇ, ἐὰν αἱ περικοπαὶ τῶν ἐξόδων εἰς τὰ πολιτικὰ ὑπουργεῖα ὑπῆρξαν ἀπόλυτοι, ὥστε νὰ ἀπομείνῃ ὅ,τι ἦτο ἀπολύτως ἀπαραίτητον, ἐν στενωτάτῃ ἐννοίᾳ, διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν ὑπηρεσιῶν, τῶν ἐντεῦθεν ἐξοικονομηθέντων ποσῶν διατεθέντων ὅλων διὰ τὴν πλήρωσιν τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν καὶ τοῦ ἐκτάκτου προϋπολογισμοῦ τῶν ἀνταρτοπλήκτων προσφύγων μας. Βεβαίως ἐγένοντο οἰκονομίαι καὶ εἰς τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν στρατιωτικῶν ὑπουργείων, ἀλλὰ δύναμαι νὰ βεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι αὗται δὲν θίγουν τὴν μαχητικότητα τοῦ στρατοῦ, κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν πρὸς τοῦτο ἀποσταλέντων εἰδικῶν Ἀμερικανῶν στρατιωτικῶν ἐμπειρογνωμόνων. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς φορολογίας εἰς τὸν τομέα τῆς προσπαθείας, αὗται ἐκτίθενται εἰς τὸ περὶ φορολογίας πολιτικὸν ἴδιον κεφάλαιον τῆς παρούσης ἐκθέσεως. Καὶ ταῦτα μὲν ἀπὸ πλευρᾶς δημοσιονομικῆς καὶ προϋπολογισμοῦ. Ἡ Οἰκονομικὴ εἰδικώτερον πολιτική. Ἡ πολιτική μας αὕτη στρέφεται περὶ τοὺς ἑξῆς τέσσαρας βασικοὺς ἄξονας: Παραγωγὴ–Εἰσαγωγὴ–Συγκρότησις τιμαρίθμου–Ἐξαγωγή. Τὸ βασικὸν πρόβλημα εἶναι νὰ ἰσορροπήσωμεν τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν πρὸς τὰ ὑπάρχοντα ἀγαθά, χάριν τῆς σταθερότητος τοῦ τιμαρίθμου. Εἶναι συνεπῶς φανερόν, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ ἐνισχύσωμεν πρῶτον τὴν παραγωγὴν καὶ δεύτερον νὰ ἐπικουρήσωμεν τὰ κενὰ αὐτῆς διὰ τῶν εἰσαγωγῶν, ἐντεινομένου τοῦ ρυθμοῦ αὐτῶν. Ἡ πρὸς γεωργικὴν εἰδικώτερον παραγωγὴν προσπάθεια τοῦ λαοῦ πρέπει ἐνισχυομένη νὰ ἐνταθῇ ἐκ παντὸς τρόπου, εἰς τρόπον ὥστε ἀποδιδομένου, διὰ τῆς ἀποκαταστάσεως εἰς τὴν ὕπαιθρον τῆς τάξεως, εἰς τὸν ἱερὸν μόχθον τῆς εἰρηνικῆς ἐργασίας τοῦ ὅλου χώρου τῆς Ἑλληνικῆς γῆς νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ θερμή μας διάθεσις, ὅπως μὴ μείνῃ οὐδὲ σπιθαμὴ τοῦ ἐδάφους ἀκαλλιέργητος. Πρὸς τοῦτο εἰς τοὺς ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς συζητουμένους πίνακας εἰσαγωγῶν τὸ σημαντικώτερον μετὰ τὰ εἴδη διατροφῆς ποσόν, ἀναφέρεται εἰς τὴν κατὰ τὸ 1947–48 πρόσκτησιν τῶν ἀναγκαίων γεωργικῶν ἐφοδίων καὶ μηχανημάτων. Παραλλήλως θὰ βοηθηθῇ ἡ εἰσαγωγὴ πρώτων ὑλῶν καὶ ἡ περαιτέρω, οὕτω, ὤθησις τῆς βιομηχανικῆς δραστηριότητος προβλεφθείσης εἰς τοὺς αὐτοὺς πίνακας ἐκτὸς τῶν ἀναγκαίων πρώτων ὑλῶν καὶ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν ἀπαραιτήτων διὰ τὴν ἐπαναλειτουργίαν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρων ἐκ τῶν προπολεμικῶν μηχανῶν, ἀνταλακτικῶν. Ἐπιδιώκεται ἐπίσης ἡ ἐντὸς τοῦ βραχυτέρου δυνατοῦ χρόνου ἐνίσχυσις τῆς Ἑλληνικῆς βιομηχανίας διὰ τῆς θέσεως εἰς λειτουργίαν καὶ νέων βιομηχανιῶν, εἴτε ἐκ τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων, εἴτε ἐκ τῶν ὑπὸ τῆς Οὔνρρα εἰσαχθεισῶν. Διὰ τῆς δημιουργίας, ἐξ ἄλλου εὐχερείας πραγματοποιήσεως συμμέτρων, κατὰ τὸ δυνατόν, πρὸς τὰς λοιπὰς ἀνάγκας τῆς χώρας εἰσαγωγῶν, θὰ προχωρήσωμεν πρὸς τὴν ποθητὴν προσέγγισιν τοῦ ἐπιπέδου διεθνῶν καὶ ἐγχωρίων τιμῶν, τὴν πτῶσιν δηλαδὴ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων προϊόντων, παρὰ τοὺς αὐξηθέντας δασμοὺς καὶ τὴν ἐκ τῶν ἀποδεικτικῶν εἰσαγωγῆς παρομαρτοῦσαν ἐπιβάρυνσιν, διότι πιστεύομεν ὅτι ὑπάρχουν ἱκανὰ περιθώρια κέρδους τὰ ὁποῖα θὰ μειώσῃ κατὰ πρῶτον μὲν λόγον τῆς προσφορᾶς ἡ αὔξησις, συγχρόνως ὅμως καὶ τοῦ Κράτους ὁ ἔλεγχος τὸν ὁποῖον θὰ ἀσκήσωμεν, ἐλπίζομεν ἀποτελεσματικώτερον, ὥστε νὰ παύσῃ ἡ ἐκ τῆς ἀσυδοσίας ἀκίνδυνος παρ’ ἑνὸς ἑκάστου κερδοσκοπία. 2ον) Θὰ πρέπῃ νὰ αὐξήσωμεν τὸ συναλλαγματικόν μας ἀπόθεμα. Μὲ τὰ ἀποδεικτικὰ συναλλάγματος, τῶν ὁποίων ἡ πληρωμὴ ἐπεβλήθη πρὸς διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς μας, καὶ λοιπὰ ληφθέντα ὑπὲρ αὐτῆς μέτρα, ἔχομεν βάσιμον τὴν προσδοκίαν ὅτι ἐπικουρούσης καὶ τῆς ἐκδήλου προστατευτικῆς διαθέσεως τῶν Συμμάχων, θὰ καταστήσωμεν δυνατὴν τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἐξακτέων, γεωργικῶν μας ἰδίᾳ προϊόντων. Μεγάλας ἐπίσης βασίζομεν ἐλπίδας ἐπανευρέσεως τῶν ἀγορῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τῶν συναφθεισῶν καὶ συναφθησομένων ἐμπορικῶν συμβάσεων. 3ον) Θὰ πρέπῃ νὰ λάβωμεν διάφορα ἀντιπληθωρικὰ μέτρα μεταξὺ τῶν ὁποίων πρωτίστην θέσιν κατέχουν ἡ μὴ παροχὴ πιστωτικῶν εὐκολιῶν, εἰς τρόπον ὥστε χωρὶς νὰ παραβλάπτεται ἡ πρόοδος τῆς παραγωγῆς νὰ ἀποφευχθῇ ἡ ἀποθησαύρισις ὑπὸ οἱανδήποτε μορφήν, εἴτε χρυσῆς λίρας εἴτε καὶ δημιουργίας ἐμπορικῶν ἀποθεμάτων καὶ ἡ συγκράτησις τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Μεταξὺ τῶν μέτρων τούτων κατατάσσομεν ἐπίσης ὡς ἓν τῶν ἀποτελεσματικωτέρων καὶ τὴν δημιουργίαν ἀσφαλιστικῶν ἀποθεμάτων, εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, εἰς χεῖρας τοῦ Δημοσίου πρὸς ρυθμιστικὴν ἐπέμβασίν του ἐπὶ τῶν τιμῶν τῆς ἀγορᾶς. Δεδομένων τέλος τῶν ἰδιορρύθμων παρ’ ἡμῖν συνθηκῶν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διατηρήσωμεν σταθερὰν τὴν τιμὴν τῆς χρυσῆς λίρας, ἡ ὕψωσις τῆς ὁποίας κατὰ παλαιοτέραν, ἀλλὰ καὶ πρόσφατον πεῖραν, ἐπιδρᾷ ἀνατιμητικῶς καὶ δὴ πολλαπλασίως ἐπὶ τῶν τιμῶν τῶν ἐμπορευμάτων καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον ὡς ἐλέχθη αὐτοδύναμον. Ἐὰν ὅλα τὰ μέτρα ταῦτα ληφθοῦν ταὐτοχρόνως καὶ μετὰ τῆς δεούσης γοργότητος, δὲν δύνανται ἢ νὰ ἔχουν τὴν ἀμέσως εὐεργετικήν των ἀπόδοσιν. Καθ’ ὃ δὲ μέρος ἀποδεικνύεται ἐν τῇ ἐφαρμογῇ αὐτῶν, ἡ ἀδυναμία τῆς ἐσωτερικῆς οἰκονομίας τῆς χώρας ὅπως προσφέρῃ τὰ πρὸς τοῦτο μέσα θὰ ἐπικουρηθῇ, εἴμεθα βέβαιοι, ἐγκαίρως καὶ ἀποτελεσματικῶς διὰ ἐξωτερικῆς βοηθείας. Ἤδη ἔχομεν τὴν τύχην νὰ ἐπικουρηθῶμεν εἰς τὰς εἰσαγωγάς μας διὰ τὸ τρέχον ἔτος διὰ ποσοῦ 125 περίπου ἑκατ. δολλαρίων ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἠμπορεῖ ἴσως νὰ ἀμφισβητηθῇ παρά τινων ἡ ἐπάρκεια τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ. Πάντως ἡ περαιτέρω ἐξωτερικὴ ἐνίσχυσις, εἴτε διὰ τοῦ σχεδίου Μάρσαλ, εἴτε καὶ ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, δὲν ἠδύνατο νὰ νοηθῇ ἐξαιτουμένη, ἐφ’ ὅσον τοὐλάχιστον δὲν κατεβλήθη εἰς ὁλόκληρον ἡ ἐσωτερικὴ προσπάθεια καὶ δὲν ἀπεδείχθη ἡ ἐσωτερικὴ τῆς οἰκονομίας μας ἀνεπάρκεια πρὸς συγκράτησιν τῆς καταστάσεως. «Οὐδεμία χώρα, λέγει ἡ ἔκθεσις Μάρσαλ, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀναμένῃ ὅπως αἱ ἐξωτερικαὶ πηγαὶ τεθοῦν εἰς τὴν διάθεσίν της, ἐφ’ ὅσον τοὐλάχιστον δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποδείξῃ κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικόν, ὅτι θὰ χρησιμοποιηθοῦν ὑπ’ αὐτῆς διὰ τὴν πραγματοποίησιν ἑνὸς προγράμματος σταθεροποιήσεως, μέλλοντος νὰ καταλήξῃ εἰς τὴν ἀνταλλαξιμότητα νομίσματος (δηλ. τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ νομίσματος) καὶ ὄχι εἰς τὸ νὰ δαπανηθοῦν πρὸς χρηματοδότησιν εἰσαγωγῶν». Τὰ ἀνωτέρω σημαίνουν ὅτι δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ συγκράτησις τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐξυγίανσις αὐτῆς διὰ τῆς λήψεως ὅλων τῶν ἐνδεδειγμένων μέτρων, ἐνίσχυσιν ἁπλῶς τῶν ὁποίων ἐπὶ σκοπῷ ἐπιτυχίας τῆς ἐξυγιάνσεως θέλει εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ βοήθεια. Τοῦτο δικαιολογεῖ νομίζομεν ἐπαρκῶς καὶ τὸ Κυβερνητικὸν πρόγραμμα καὶ τὴν προσπάθειαν ἥτις πρὸς τὰς ἀνωτέρω διαγραφείσας κατευθύνσεις ὑπ’ αὐτῆς καταβάλλεται, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ εὐσταθήσῃ ἡ τόσον προχείρως διατυπουμένη συνήθης κατηγορία, περὶ τῆς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἀμέσου καὶ ἀκόπου προσφυγῆς εἰς τὸ αἴτημα τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας, χωρὶς τοὐλάχιστον παραλλήλως νὰ καταβληθῇ εἰς ὁλόκληρον ἡ ἐνδεδειγμένη προσπάθεια. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις, κ. βουλευταί, δὲν παραγνωρίζει τὰς ἰδιαζούσας Ἑλληνικὰς συνθήκας, τὸν ἄγριον πόλεμον ὃν διεξάγει ἀπὸ μακρὸν ἡ πτωχὴ Ἑλλάς, ὅστις διαταράσσει πᾶσαν προσπάθειαν σταθεροποιήσεως, εἰς ἣν ἐπεδόθησαν ἄλλα εὐτυχέστερα ἡμῶν, Κράτη ζῶντα ἐν εἰρήνῃ ὡς π.χ. τὸ Βέλγιον, ἡ Ὁλλανδία κλπ. καὶ ἐφ’ ὧν ἔχουν πλήρη ἐφαρμογὴν τὰ ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς Μάρσαλ ἐξαγγελλόμενα. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, ἔχουσα πλήρη καὶ σαφῆ συνείδησιν τῶν ἀνωτέρω, δύναται νὰ διαβεβαιώσῃ τὴν Βουλὴν ὅτι τρέφει διαρκῶς τὴν ἔντονον δραστηριότητά της πρὸς ὅλας τὰς ἀνωτέρω κατευθύνσεις, χωρὶς νὰ παραλείψῃ ἐπ’ οὐδενὸς σημείου τὸ πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν καθῆκον της, προσπαθοῦσα νὰ ὑπερπηδήσῃ ὅλα τὰ πρὸ αὐτῆς παρεμβαλλόμενα ἀθελήτως ἐμπόδια. Δὲν ἔχει δὲ κανένα λόγον νὰ ἀμφιβάλλῃ διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς προσπαθείας της. Κατανοεῖ σαφῶς, ὅτι ἀπαραίτητος προϋπόθεσις διὰ τὴν δυνατότητα ἐφαρμογῆς οἱασδήποτε οἰκονομικῆς, ἀλλὰ καὶ δημοσιονομικῆς κυρίως πολιτικῆς, εἶναι νὰ ἐπανεύρῃ ἡ χώρα τὴν ἀπωλεσθεῖσαν ἐσωτερικὴν ἡσυχίαν. Ἡ παραγωγὴ τῶν ἀγαθῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αὐξηθῇ, ἐὰν ὁ παραγωγὸς δὲν εἶναι ἀσφαλὴς ὅτι θὰ συγκομίσῃ τοὺς καρποὺς τῶν κόπων του καὶ τῶν δαπανῶν τῆς καλλιεργείας του. Ἡ σταθερότης ἐπίσης τῶν τιμῶν εἶναι ἀκατόρθωτος ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἀσφάλεια εἰς τὴν κυκλοφορίαν τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν προσώπων. Ἀλλὰ καὶ περὶ σταθερῶν δημοσιονομικῶν δὲν δύναται νὰ γίνεται λόγος, ὅταν ἀπὸ μὲν τῆς πλευρᾶς τῶν δημοσίων ἐσόδων δὲν ὑπάρχει ἀσφάλεια διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν πραγματοποιουμένων φόρων ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ φόβου καὶ τῆς δυσπιστίας καὶ ὅταν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐξόδων προστίθενται εἰς ταῦτα τὰ ἔξοδα ἑνὸς πραγματικοῦ πολέμου καὶ δὴ εἰς στιγμὴν καθ’ ἣν δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἐπούλωσις τῶν χαινόντων ἀκόμη τραυμάτων τῆς χώρας ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τῆς δῃώσεως αὐτῆς, κατὰ τὴν τετραπλῆν κατοχήν. Ἀνταρσία ἐν ἑνὶ λόγῳ καὶ οἰκονομικὴ σταθεροποίησις εἶναι δύο ἀσυμβίβαστοι ἔννοιαι. Χωρὶς νὰ θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς τὸν ξένον πρὸς ἐμὲ στρατιωτικὸν τομέα, δύναμαι καὶ ἐγὼ νὰ βεβαιώσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καταβάλλει διὰ τὸν ἐπιτυχῆ τερματισμὸν τῆς κάθε ἐπιβεβλημένην πρός τοῦτο προσπάθειαν. Ἐν τῷ μεταξὺ τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ συγκρατήσωμεν τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν ὁλονὲν καὶ προσπαθοῦντες νὰ τὴν σταθεροποιήσωμεν ἐφ’ ὧν σημείων καὶ καθ’ ὅσον τοῦτο καθίσταται δυνατόν. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν τῆς σχετικῆς προσπαθείας μας ταύτης, ἔρχεται καὶ ὀφείλει νὰ ἔλθῃ ἡ εἰς ὁλόκληρον συμβολὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς ἀνωτέρω διεγράφη. Εἰς συμπλήρωσιν αὐτῆς πραγματοποιεῖται κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἡ βοήθεια τῆς μεγάλης προστάτιδός μας Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας, ἥτις διὰ τῆς ἐνταῦθα εἰδικῆς οἰκονομικῆς ἀποστολῆς της, δεικνύει πλήρη κατανόησιν τόσον τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνεπαρκείας, ὅσον καὶ τοῦ μεγέθους τῶν θυσιῶν μας οὕτως ὥστε, παρὰ μερικὰς ὡς ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων ἀναποτρέπτους ἐπιβραδύνσεις, νὰ αἰσιοδοξῶμεν διὰ τὸ μέλλον. Καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ μὴ αἰσιοδοξῶμεν, ὅταν ἔχωμεν παρὰ τὸ πλευρόν μας, τὴν μεγάλην δύναμιν τῆς Ἡνωμένης Συμπολιτείας, σπεύσασα ἐξ ἀποστάσεως χιλιάδων μιλλίων, διὰ νὰ σταθῇ παραστάτις καὶ ἐγγυήτρια τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐπιτυχίας μας ἐν τῷ σκληρῷ ἀγῶνι, ὃν ἀδιακόπως ἀπὸ τόσων ἐτῶν διεξάγομεν, μαχόμενοι ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων διὰ τὴν ἐλευθερίαν μας καὶ τὴν ἐλευθερίαν ὅλου τοῦ κόσμου. Φορολογικὴ πολιτικὴ Τὰς γενικὰς γραμμάς, αἵτινες διέπουσι τὴν φορολογικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐξεθέσαμεν ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἡμῶν ἐκθέσει ἐπὶ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1946–47. Ἡ Κυβέρνησις—ἐλέγομεν τότε—ἀναγνωρίζει, ὅτι ἡ φορολογικὴ πολιτικὴ δέον νὰ χρησιμεύῃ ὡς μέσον πραγματοποιήσεως ὄχι μόνον καθαρῶν ταμιευτικῶν σκοπῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς γενικωτέρας κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς πολιτικῆς τοῦ Κράτους. Ἐπιδιώκοντες τὴν κατανομὴν τῶν φορολογικῶν βαρῶν ἀναλόγως τῆς φορολογικῆς ἀντοχῆς ἑκάστου καὶ τὴν μικροτέραν φορολόγησιν τῶν ἐκ τῆς ἐργασίας εἰσοδημάτων ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἐκ τῆς περιουσίας προσόδους, αἵτινες δέον νὰ πλήττωνται βαρύτερον πρέπει νὰ στραφῶμεν κυρίως πρὸς τὴν ἄμεσον φορολογίαν, δι’ ἧς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῶσιν οἱ ὡς ἄνω σκοποί, ἀποφεύγοντες κατὰ τὸ δυνατόν, τὴν διὰ τῶν ἐμμέσων φόρων ἐπιβάρυνσιν τῶν λαϊκῶν μαζῶν, ἰδίᾳ ὅσον ἀφορᾷ τὰ εἴδη πρώτης ἀνάγκης. Ἐπιβάλλεται ὅμως πρὸς τούτοις, ὅπως ἡ, ἀναλόγως τῆς φορολογικῆς ἑκάστου ἀντοχῆς, προοδευτικότης τῆς ἀμέσου φορολογίας μὴ ἐξικνῆται μέχρι σημείου θίγοντος πᾶσαν ἔννοιαν ἀποταμιεύσεως καὶ καταργοῦντος τὴν δυνατότητα σχηματισμοῦ νέων παραγωγικῶν κεφαλαίων ἀπαραιτήτων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας. Ἡ Κυβέρνησις, ἐμμένουσα εἰς τὴν ὀρθὴν ταύτην φορολογικὴν πολιτικὴν αὐτῆς, εὑρέθη ἐν τούτοις εἰς τὴν ἀναπόδραστον ἀνάγκην τῆς ἐξευρέσεως πόρων πρὸς κάλυψιν τῶν διὰ τὴν καταπολέμησιν τῆς ἀνταρσίας ἀπαιτουμένων ἐκτάκτων στρατιωτικῶν δαπανῶν. Πιστεύουσα, ὅτι πρωταρχικὸν μέλημα πάντων δέον νὰ ᾖ ἡ προσπάθεια ἐπαναφορᾶς τῆς χώρας εἰς τὴν ὁμαλότητα ἐντὸς τοῦ βραχυτέρου δυνατοῦ χρονικοῦ διαστήματος, εἶναι ὑποχρεωμένη, παρεκκλίνουσα κατά τι προσκαίρως ἀπὸ τῶν βασικῶν κατευθυντηρίων γραμμῶν τοῦ οἰκονομικοῦ αὐτῆς προγράμματος, νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν θυσίας οἰκονομικὰς πρὸς ἐξεύρεσιν τῶν ἀπαιτουμένων πόρων διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀναγκαιούντων κατασταλτικῶν τῆς ἀνταρσίας μέτρων, θυσίας συνισταμένας, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν αὔξησιν μέχρι τοῦ ἀνωτάτου δυνατοῦ ὁρίου τῆς ἐξ ἀμέσων φόρων ἀποδόσεως, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς μικρὰν σχετικῶς ἐπιβάρυνσιν ὅλων τῶν πολιτῶν δι’ αὐξήσεως τῶν ἐμμέσων φόρων. Κατωτέρω ἐκθέτομεν ἀναλυτικῶς τὰ μέτρα ἐκεῖνα, νομοθετικὰ καὶ διοικητικά, ὧν τὴν λῆψιν ἐθεώρησεν ἡ Κυβέρνησις ἀπαραίτητον πρὸς ἐπίτευξιν τοῦ ἐπιδιωκομένου τούτου σκοποῦ. Ἄμεσοι φόροι. Ὡς ἐπανειλημμένως εἰς διαφόρους ἀνακοινώσεις ἡμῶν ἔχομεν τονίσει, οἱ φορολογικοὶ συντελεσταὶ τῆς ἀμέσου φορολογίας, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει καὶ τῆς ἐκ τοῦ συνθετικοῦ φόρου ἐπὶ τῆς συνολικῆς καθαρᾶς προσόδου ἐπιβαρύνσεως, εἶναι ἤδη ἀρκούντως ὑψηλοὶ συνεπῶς περαιτέρω αὔξησις τούτων δὲν εἶναι δυνατὴ ἄνευ κάμψεως τῆς φορολογικῆς ἀντοχῆς τῶν πολιτῶν. Ἐκεῖνο ὅθεν, ὅπερ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ τὸ πρωταρχικὸν ἡμῶν μέλημα, ἦτο ἡ ἐξακρίβωσις τῆς φορολογητέας ὕλης, ἵνα ἐπ’ αὐτῆς ὑπολογισθῇ ἡ κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις ἀρκούντως ἐπαχθὴς φορολογία. Τὰ ληφθέντα ὑφ’ ἡμῶν μέτρα ἀνάγονται, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τῶν πραγματοποιηθεισῶν ἤδη ἐν τῷ παρελθόντι διαφυγῶν ἀπὸ τῆς φορολογίας καὶ τὴν ἐπιβολὴν αὐστηρῶν κυρώσεων εἰς βάρος τῶν μὴ ἐκπληρωσάντων ἢ ἐλλιπῶς ἐκπληρωσάντων τὰς φορολογικὰς αὐτῶν ὑποχρεώσεις, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν προπαρασκευὴν τοῦ ἐδάφους διὰ τὴν ἐν τῷ προσεχεῖ μέλλοντι ἐφαρμογὴν τῆς ὀρθῆς φορολογικῆς πολιτικῆς, τῆς κατανομῆς δηλονότι τῶν φορολογικῶν βαρῶν μεταξὺ πάντων τῶν πολιτῶν ἀναλόγως τῆς φοροδοτικῆς ἱκανότητος ἑκάστου. Κατωτέρω ἀναλύομεν μίαν ἑκάστην τῶν φορολογιῶν, τῶν τε ἤδη ὑφισταμένων καὶ τῶν ὑπὸ ψήφισιν παρὰ τῆς Βουλῆς τελουσῶν παραθέτοντες τὴν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος πραγματοποιηθεῖσαν ἀπόδοσιν αὐτῶν καὶ παρέχοντες τὰ στοιχεῖα, βάσει τῶν ὁποίων ὑπολογίζεται ἡ εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν 1947–48 προϋπολογισμένη ἀπόδοσις ἑκάστης τῶν φορολογιῶν τούτων.

Αʹ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΠΡΟΣΟΔΩΝ

1. Πρόσοδοι ἐξ οἰκοδομῶν. (Κατηγορία Αʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). Αἱ ἐξ οἰκοδομῶν πρόσοδοι εἶναι πενιχραὶ ἐν σχέσει μὲ τὴν σημερινὴν νομισματικὴν κατάστασιν διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ σύνολον τῶν οἰκοδομῶν τελεῖ ὑπὸ ἐνοικιοστάσιον ἀφ’ ἑτέρου δὲ σημαντικὸς ἀριθμὸς οἰκοδομῶν κατεστράφη ἢ ὑπέστη οὐσιώδεις ζημίας, συνεπείᾳ τῶν πολεμικῶν γεγονότων. Οἱ ἰδιοκτῆται τούτων δὲν ἠδυνήθησαν κατὰ τὸ πλεῖστον νὰ ἐπανοικοδομήσουν τὰς οἰκοδομάς των ἢ νὰ ἐπανορθώσουν τὰς ζημίας, ἐλλείψει οἰκοδομικῶν ὑλικῶν ἢ οἰκονομικῶν μέσων. Τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου ἀνέρχεται εἰς 33%. Προκειμένου δὲ περὶ μισθώσεων οἰκοδομῶν κειμένων ἐν Ἀθήναις ἐπὶ ποσοστοῖς ἐπὶ τῶν ἀκαθορίστων εἰσπράξεων, ἐπιβάλλεται καὶ πρόσθετος φόρος ἀπὸ 8–14%. Λόγῳ αὐξήσεως τῶν ὑπὸ τοῦ ἐνοικιοστασίου καθοριζομένων μισθωμάτων ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου διὰ τὸ 1947– 48 ἔδει νὰ ὑπολογισθῇ ὑπερτέρα τῆς τοῦ 1946–47 ἀνελθούσης εἰς δρχ. 14.591 ἑκατ. Ἡ αὔξησις ὅμως αὕτη ἰσοφαρίζεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐκ τῆς διὰ τοῦ Ν. Δ. 419]1947 θεσπισθείσης ἀπαλλαγῆς ἐκ τοῦ φόρου τῶν οἰκοδομῶν, τῶν ὁποίων τὸ ἀκαθάριστον ἐτήσιον εἰσόδημα κατὰ τὸ 1940– 41 δὲν ὑπερέβαινε τὰς δρχ. 3.600 καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς ἀπαλλαγῆς ἐκ τοῦ φόρου, συμφώνως πρὸς τὸ ΚΗʹ Ψήφισμα «περὶ παροχῆς διευκολύνσεων διὰ τὴν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἀνοικοδόμησιν» καὶ τὸ πρὸς ἐκτέλεσιν τούτου ἐκδοθὲν ἐκτελεστικὸν διάταγμα, τῶν οἰκοδομῶν ἢ τμημάτων αὐτῶν τῶν ἀνεγερθεισῶν ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1945 καὶ τῶν ἐφεξῆς ἀνεγερθησομένων μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1952. 2. Πρόσοδοι ἐξ ἐκμισθουμένων γαιῶν. (Κατηγορία Βʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου τούτου δὲν παρουσιάζει ἐνδιαφέρον ἀνελθοῦσα διὰ τὸ ἔτος 1946–47 εἰς 115 ἑκατομμύρια καὶ προϋπολογιζομένη διὰ τὸ 1947–48 εἰς 175 ἑκατομμύρια. Τοῦτο διότι καὶ αἱ μισθώσεις γαιῶν τελοῦν ὑπὸ ἐνοικιοστάσιον καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι προσηρμοσμένα τὰ ἐκ τούτων εἰσοδήματα πρὸς τὴν σημερινὴν νομισματικὴν κατάστασιν. Ἡ ἀπόδοσις δὲ τοῦ ἐσόδου τούτου εἶναι πάντοτε μικρά, διότι ἡ γεωργικὴ ἰδιοκτησία ἐν Ἑλλάδι αὐτοκαλλιεργεῖται καὶ κατ’ ἀκολουθίαν εἶναι μικρὸς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκμισθουμένων γαιῶν. Ἐπιπροσθέτως ὅμως πρέπει νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει καὶ αἱ σήμερον κρατοῦσαι ἀνώμαλοι συνθῆκαι τῆς ὑπαίθρου. Τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου ἀνέρχεται εἰς 40%. 3. Πρόσοδοι ἐκ κινητῶν ἀξιῶν καὶ ἐκ τόκων ἐνυποθήκων ἢ μὴ δανείων. (Κατηγορία Γʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). α) Τόκοι. Τόκοι ἐκ παλαιῶν ἐντόκων δανείων δὲν ὑφίστανται διότι τὰ προπολεμικῶς συναφθέντα δάνεια ἐξηνεμίσθησαν διὰ τοῦ πληθωρισμοῦ. Καὶ νέα ἔντοκα δάνεια ὅμως εἰς δραχμὰς δὲν συνάπτονται λόγῳ τῆς νομισματικῆς ἀσταθείας. Βεβαίως συνάπτονται δάνεια εἰς χρυσᾶς λίρας βραχυπρόθεσμα, ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἀπαγορεύσεως συναλλαγῶν εἰς χρυσόν, δὲν συντάσσονται ἐπίσημα ἔγγραφα καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐξακρίβωσις τῶν καταβαλλομένων τόκων καθίσταται ἀνέφικτος. Διὰ τοὺς ἀνωτέρω λόγους ἡ ἀπόδοσις καὶ τοῦ φόρου τούτου δὲν ὑπῆρξεν ἀξία λόγου διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἀνελθοῦσα εἰς 511 ἑκατομ. οὐδὲ προσδοκᾶται αὔξησις αὐτῆς κατὰ τὸ 1947–48 προϋπολογισθείσης εἰς 485 ἑκατομ. δραχμῶν. β) Μερίσματα. Λόγῳ τῆς μὴ ἐπανόδου τῆς παραγωγικῆς ἱκανότητος καὶ ἐν γένει ἐπιχειρηματικῆς δραστηριότητος τῶν ἐπιχειρήσεων εἰς τὰ προπολεμικὰ ἐπίπεδα δὲν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ὅλαι αἱ ἐπιχειρήσεις πραγματοποιοῦν κέρδη. Πολλαὶ ἐν τούτοις τῶν ἐπιχειρήσεων λόγῳ τῆς μεγάλης ζητήσεως ὡρισμένων προϊόντων, πραγματοποιοῦν κέρδη ἀνώτερα καὶ τῶν προπολεμικῶν. Διὰ πολλοὺς ὅμως λόγους καὶ αἱ πραγματοποιοῦσαι κέρδη ἐπιχειρήσεις δὲν διανέμουν ταῦτα εἰς τοὺς μετόχους, ἀλλὰ εἴτε τὰ μεταφέρουν εἰς τὰ ἀποθεματικά των εἴτε τὰ καταβάλλουν ὑπὸ τύπον μισθῶν, εἰς τὰ μέλη τοῦ Διοικ. Συμβουλίου ἢ λοιποὺς ἀνωτέρους ὑπαλλήλους, οἵτινες εἶναι καὶ μέτοχοι τῆς ἑταιρείας, δεδομένης καὶ τῆς οἰκογενειακῆς μορφῆς ἣν κατὰ τὸ πλεῖστον ἔχουν αἱ ἐν Ἑλλάδι λειτουργοῦσαι ἐπιχειρήσεις. Καὶ ἐπὶ μὲν τῆς ἀποθεματοποιήσεως τῶν κερδῶν, οὐδεμία ζημία ὑφίσταται διὰ τὸ Δημόσιον διότι κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις καὶ τὰ ἀποθεματοποιούμενα κέρδη φορολογοῦνται εἰς τὴν Δʹ κατηγορίαν τῶν καθαρῶν προσόδων εἰς τὴν ὁποίαν μάλιστα ἰσχύει τὸ αὐτὸ ποσοστὸν φόρου (40%). Εἰς τὴν περίπτωσιν ὅμως διαθέσεως τῶν κερδῶν ὑπὸ τὸν τύπον καταβολῆς μισθῶν κλπ., εἰς τὰ μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, ἀνωτέρους ὑπαλλήλους μετόχους κλπ. πράγματι ὑφίστατο κίνδυνος σοβαρᾶς διαρροῆς τοῦ ἐσόδου, δεδομένου ὅτι τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου εἰς τὴν ΣΤʹ κατηγορίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐφορολογοῦντο οἱ μισθοί, ἀνήρχετο εἰς 10%. Ἤδη ὅμως καὶ ὁ κίνδυνος οὗτος ἐκλείπει καθόσον ὡς ἐκτεθήσεται κατωτέρω (εἰς τὸ ἀφορῶν τὴν φορολογίαν τῶν μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν μέρος) ἐλήφθη ἤδη νομοθετικὴ πρόνοια περὶ ἀναλόγου πρὸς τὰς προσόδους ἐξ ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων φορολογίας τῶν μεγάλων μισθῶν. Διὰ τοὺς ἐκτεθέντας λόγους ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου μερισμάτων ἀνῆλθε μόνον εἰς δρχ. 6.187 ἑκατομμ. διὰ τὴν χρῆσιν 1946–47. Διὰ τὴν χρῆσιν 1947–48 προβλέπεται εἰς δρχ. 16.000 ἑκατομμύρια. Τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου δι’ ὅλας τὰς κλάσεις τῆς κατηγορίας ταύτης ἀνέρχεται εἰς 40%. 4. Πρόσοδοι ἐξ ἐμπορικῶν, βιομηχανικῶν κλπ. ἐπιχειρήσεων (Κατηγορία Δʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). Ἡ φορολογία αὕτη καὶ εἰς τὸν τρέχοντα προϋπολογισμὸν θ’ ἀποτελέσῃ τὴν πηγὴν ἑνὸς σοβαροῦ ἐσόδου, δι’ οὓς λόγους καὶ εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47, ἀνεπτύξαμεν. Τὸ εἰσόδημα τῶν ἐμπόρων, βιομηχάνων καὶ γενικῶς τῶν ἀσκούντων πᾶν κερδοσκοπικὸν ἢ βιοποριστικὸν ἐπάγγελμα ὑπόκειται εἰς δύο φορολογίας. Εἰς τὴν φορολογίαν ἐπιτηδεύματος καὶ τὴν φορολογίαν Δʹ κατηγορίας τῶν καθαρῶν προσόδων Τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι τὰ εἰσοδήματα ταῦτα πλήττονται διὰ δύο φόρων, ἀλλὰ ὅτι τὸ εἰσόδημα διαχωρίζεται εἰς δύο τμήματα, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ μὲν ἓν ὑπόκειται εἰς τὸν φόρον ἐπιτηδεύματος, τὸ δ’ ἕτερον εἰς τὴν φορολογίαν τῆς Δʹ κατηγορίας. Τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου τῆς Δʹ κατηγορίας εἶναι 40%. Καὶ ἤδη ἂς ἐξετάσωμεν ἐὰν ἐλήφθησαν ὅλα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ὡς σκοπὸν θὰ εἶχον τὴν μεγαλυτέραν ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας τῶν ἐμπόρων, βιομηχάνων κλπ. Διότι ἡ φορολογία αὕτη ἀποτελεῖ τὸ προσφιλὲς θέμα τῆς ἀντιπολιτευτικῆς κριτικῆς, διὰ νὰ ἀποδείξῃ τάχα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐχαρίσθη εἰς τὰς πλουσιωτέρας τάξεις εἰς βάρος τῶν πτωχοτέρων. Τίποτε τούτου ἀναληθέστερον. Ἡ ἀπόδοσις τῶν ἐμπορικῶν φόρων (ἐπιτηδεύματος Φ. Κ.Π. Δʹ κατηγορίας, Φ. Κ.Π. Γʹ κατηγορίας) κατὰ τὴν προπολεμικὴν τριετίαν 1937–38 ἕως 1939–40, ἀνῆλθεν εἰς 600 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἅτινα πολλαπλασιαζόμενα ἐπὶ 135, σχέσιν συνθηκῶν προπολεμικῶν καὶ τοιούτων 1946–47, (τιμὴ χρυσῆς λίρας Ἀγγλίας) ἀποδίδουσι σημερινὰς δραχμὰς 81.000 ἑκατομμ. Ἔναντι τοῦ ποσοῦ τούτου κατὰ τὸ 1946–47 ἐπραγματοποιήθησαν ἔσοδα ἐκ φόρων ἐπιτηδεύματος καὶ φόρου καθαρῶν προσόδων κατηγοριῶν Γʹ καὶ Δʹ δρχ. 51.000 ἑκατομμ., εἰς τὰ ὁποῖα δέον νὰ προστεθῶσι δρχ. 53.500 ἑκατομμ., ἅτινα ἀφορῶσι φόρον ἐπιτηδεύματος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47, βεβαιωθέντα ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 καθ’ ὃ κατέστησαν ὁριστικαὶ αἱ σχετικαὶ φορολογικαὶ ἐγγραφαί. Ἑπομένως ἡ ὁλικὴ ἀπόδοσις τῶν ἐμπορικῶν φόρων διὰ τὸ 1946–47 ἀνῆλθεν εἰς 104.500 ἑκατομμ. ἔναντι 81.000 προπολεμικῆς ἀποδόσεως. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι ἡ εἰς ὑγιὲς νόμισμα ἀπόδοσις τοῦ 1946–47 εἶναι σημαντικῶς μεγαλυτέρα τῆς προπολεμικῆς, μολονότι τὸ ἀντίστοιχον ἐθνικὸν εἰσόδημα ἦτο καὶ εἶναι οὐσιωδῶς ἠλαττωμένον. Ἡ ἐπιτυχία τῆς φορολογίας ταύτης θεωρεῖται ἐξησφαλισμένη καὶ διὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος 1947–48 διότι διὰ τῶν ληφθέντων μέτρων κατέστη εὐχερέστερον τὸ ἔργον τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξακρίβωσιν τῆς φορολογητέας ὕλης καὶ τείνει νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὴν φορολογικὴν διαφυγήν, ἥτις πρότερον ἐλάμβανε χώραν ἐλλείψει κυρίως ἐπαρκῶν καὶ συγκεκριμένων στοιχείων, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ ἔδει νὰ στηρίζωνται αἱ φορολογικαὶ ἐγγραφαί. 5. Φορολογία ἐπιτηδεύματος. Ἡ διαδικασία τῆς φορολογίας ἐπιτηδεύματος προκειμένου περὶ τῶν ὑποκειμένων εἰς ταύτην διὰ κατατάξεως εὑρίσκεται εἰς τὸ τέρμα της σχεδόν, ὥστε τὸ ἐκ ταύτης προβλεπόμενον διὰ τὸ 1947–48 ἔσοδον δρχ. 155.525 ἑκατομμ. εἶναι ἀσφαλές, ἐφ’ ὅσον στηρίζεται ἐπὶ ὁριστικῶν φορολογικῶν ἐγγραφῶν. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου ἐπιτηδεύματος τῶν εἰδικῶν περιπτώσεων (μηχανικοί, ἐργολάβοι, ἀντιπρόσωποι οἴκων ἐξωτερικοῦ) θὰ εἶναι ηὐξημένη καθ’ ὅσον διὰ κατατεθέντος νομοσχεδίου αὐξάνονται τὰ ποσοστὰ τοῦ φόρου. Οὕτω ὁ φόρος τῶν ἐργολάβων, προμηθευτῶν καὶ ἐνοικιαστῶν δημοσίων κλπ. προσόδων αὐξάνεται ἀπὸ 1–1–1948 ἀπὸ 1 εἰς 2%, ὁ φόρος τῶν ἀντιπροσώπων, πρακτόρων κλπ. ἀλλοδαπῶν οἴκων ἀπὸ 10 εἰς 20%, ὁ φόρος τῶν ἀρχιτεκτόνων ἢ μηχανικῶν ἀπὸ 8 εἰς 15%. Ἡ εἰς τὸ διπλάσιον αὔξησις τῶν συντελεστῶν τοῦ φόρου ἐκρίθη σκόπιμος, διότι οἱ μέχρι τοῦδε ἰσχύοντες φορολογικοὶ συντελεσταὶ δὲν εὑρίσκονται εἰς δικαίαν ἀναλογίαν πρὸς συντελεστὰς ἄλλων φορολογιῶν, αἵτινες πλήττουσιν ἐκ παρεμφεροῦς πηγῆς εἰσοδήματα. Ἐπίσης προβλέπεται ἡ αὔξησις τοῦ φόρου ἐπὶ τοῦ ἐξαγομένου εἰς φύλλα καπνοῦ ἢ τοῦ μεταπωλουμένου ἐν τῷ ἐσωτερικῷ. Διὰ τοῦ αὐτοῦ κατατεθέντος νομοσχεδίου προβλέπεται ἡ ἰσχὺς τῆς φορολογίας ἐπιτηδεύματος μέχρι καὶ τοῦ Ἰουνίου 1948, κατόπιν τῆς ἀποφασισθείσης ἐπεκτάσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 μέχρι καὶ τοῦ Ἰουνίου 1948. Ἡ βεβαίωσις τοῦ φόρου θὰ ἐνεργηθῇ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁριστικῶν στοιχείων τοῦ παρόντος οἰκονομικοῦ ἔτους. Ἀπὸ 1ης Ἰουλίου 1948 προβλέπεται, διὰ τοῦ αὐτοῦ νομοσχεδίου, ἡ κατάργησις τῆς φορολογίας ταύτης. Κατὰ τὸ μεσολαβοῦν μέχρι τότε χρονικὸν διάστημα ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐξετάσῃ τὸ ὅλον ζήτημα τῆς φορολογίας τῶν ἐμπορικῶν καὶ βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων, ἵνα αὕτη τεθῇ—ὡς ἐκτίθεται καὶ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ νομοσχεδίου—ἐπὶ δικαιοτέρας καὶ ὑγιεστέρας ἀπὸ ἀπόψεως δημοσιονομικῶν ἀρχῶν βάσεως. 6. Πρόσοδοι ἐκ γεωργικῶν καὶ κτηνοτροφικῶν ἐπιχειρήσεων. Ἡ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47 ἐκτιθεμένη κατάστασις τῆς γεωργίας καὶ κτηνοτροφίας τῆς χώρας καὶ δὴ εἰς τὰς πλέον ἀποδοτικὰς περιοχὰς αὐτῆς, λόγῳ τῆς ἐντάσεως τοῦ συμμοριακοῦ ἀγῶνος, χειροτέρευσιν μᾶλλον ἢ βελτίωσιν παρουσιάζει. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἠδύνατο νὰ γίνῃ πολὺ εὐνοϊκωτέρα, ἐν σχέσει πρὸς τὴν περυσινὴν ἀπόδοσιν ἐκ δραχ. 521 ἑκατομμ. πρόβλεψις ἀποδόσεως τοῦ ἐν ἰσχύϊ στρεμματικοῦ φόρου ὁρισθεῖσα εἰς 600 ἑκατομμ. πολὺ δὲ ὀλιγώτερον δὲν δύναται νὰ γίνῃ σκέψις περὶ ἐπιβολῆς ἄλλης τινὸς ἐγγείου καθολικῆς φορολογίας. Ἐξαίρεσιν ἐν σχέσει μὲ τὴν κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκον. ἔτος ἀπόδοσιν, θὰ ἀποτελέσῃ ἡ ἐν ἰσχύϊ φορολογία ἐπὶ τοῦ ἐλαίου καὶ τῶν ἐλαιῶν, λόγῳ τῆς ἐξαιρετικῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς, ἥτις δύναται νὰ θεωρηθῇ κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἐξησφαλισμένη ἤδη. Διὰ τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄνω λόγους καὶ ἡ φορολογία τῶν διαιτωμένων ζώων δὲν θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος. 7. Πρόσοδοι ἐκ μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν. (Κατηγορία ΣΤʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). Μέχρι τῆς 30|9|1947 οἱ μισθοί, συντάξεις καὶ γενικῶς αἱ ἀποδοχαὶ τῶν ὑπαλλήλων καὶ ἐργατῶν ἐφορολογοῦντο μὲ ποσοστὸν 1% μετ’ ἔκπτωσιν ἀφορολογήτου ὁρίου δραχ. 120.000 κατὰ μισθὸν ἢ 5.000 δραχ. καθ’ ἡμερομίσθιον. Κατόπιν ὅμως τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου ἐκρίθη ὀρθὸν ὅπως αὐξηθῇ τὸ ἀφορολόγητον ὅριον εἰς δραχ. 500.000 κατὰ μισθὸν ἢ δραχ. 20.000 κατὰ ἡμερομίσθιον. Τὰ ποσὰ ταῦτα τῶν ἀφορολογήτων ὁρίων καθορισθέντα διὰ τοῦ Ν.Δ. 419]1947 ἰσχύουν ἐπὶ τῶν ἀπὸ 1]10]1947 καταβαλλομένων ἀποδοχῶν. Διὰ τοῦ αὐτοῦ Ν. Διατάγματος καθωρίσθη ὁ φορολογικὸς συντελεστὴς εἰς 1%, ὅσος δηλαδὴ ἦτο καὶ πρότερον. Ἐπειδὴ ὅμως ἐκ γενομένης ἐρεύνης ἀπεδείχθη ὅτι πολλοὶ ἀνώτεροι ὑπάλληλοι ἰδίως ξένων ἑταιρειῶν ἀλλὰ καὶ ἡμεδαπῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν ἐλάμβανον μεγάλους μισθοὺς καὶ ἐπειδὴ πολλάκις εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν ὑπεκρύπτετο διανομὴ κερδῶν εἰς μετόχους ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, οἵτινες ἐνεφανίζοντο ὡς ὑπάλληλοι τούτων, ἐθεωρήθη δίκαιον, ὅπως ὁ φορολογικὸς συντελεστὴς ὁρισθῇ εἰς ἀνάλογα ἐπίπεδα. Οὕτω διὰ τὰς πέραν τῶν 3 ἑκατομμ. τριμηνιαίας ἀποδοχὰς ὁ συντελεστὴς τοῦ φόρου ὡρίσθη εἰς 6–40% ἀναλόγως τοῦ ποσοῦ τῶν τριμηνιαίων ἀποδοχῶν. Ὁ ἀνώτερος οὗτος συντελεστὴς 10% ἰσχύει διὰ τὰς πέραν τῶν 12 ἑκατομμυρίων τριμηνιαίας ἀποδοχάς. Ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ συντελεστοῦ τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν ἀπὸ ⅒]47 καὶ ἐφεξῆς ἀποδοχῶν προβλέπεται καὶ ἀνάλογος αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τοῦ ἐσόδου κατὰ τὸ 1947–48 προβλεφθέντος εἰς 10.000 ἑκατ. ἔναντι 5.086 ἑκατ. πραγματοποιηθέντος κατὰ τὸ 1946–47. 8. Πρόσοδοι ἐξ ἐλευθέρων ἐπαγγελμάτων. (Κατηγορία Ζʹ φορολογίας καθαρῶν προσόδων). Ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας ταύτης οὔτε ὑπῆρξεν οὔτε ἀναμένεται ἀξία λόγου (1946–47) εἴσπραξις 19 ἑκατομμ. 1947–48 πρόβλεψις 20 ἑκατ. Καὶ τοῦτο διότι αἱ ἀμοιβαὶ τῶν ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων αἱ ὁποῖαι καὶ ἀποτελοῦν τὸ ἀντικείμενον τῆς φορολογίας δὲν ἀναπροσηρμόσθησαν πρὸς τὴν σημερινὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν. Ἐξαιρέσει μικροῦ ἀριθμοῦ δικηγόρων καὶ ἰατρῶν, ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῶν λοιπῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι κακὴ καὶ εἴς τινας περιπτώσεις χειροτέρα καὶ τῆς τῶν μισθοσυντηρήτων. Ἐξ ἄλλου αἱ μέχρι 24 ἑκατομμ. ἀμοιβαὶ ὑπόκεινται εἰς τὴν φορολογίαν ἐπιτηδεύματος καὶ μόνον αἱ ἄνω τῶν 24 ἑκατομμ. ἀμοιβαὶ ὑπόκεινται εἰς τὴν φορολογίαν τῆς Ζʹ κατηγορίας. Ἐπειδὴ δὲ διὰ τοὺς προεκτεθέντας λόγους οἱ ἀποκομίζοντες ἀμοιβὰς ἄνω τῶν 24 ἑκατομμ. εἶναι ὀλίγοι καὶ ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας θὰ εἶναι ἀναλόγως πενιχρά. 9. Συνθετικὸς φόρος. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου θὰ εἶναι πάντοτε περιωρισμένη (1946–47 98 ἑκατομμ.) λόγῳ τοῦ ὅτι τὰ εἰσοδήματα τῶν διαφόρων τάξεων δὲν ἔχουν ἀναπροσαρμοσθῆ (εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν, γαιῶν, μισθοὶ κλπ.). Πάντως ὅμως κατόπιν τῆς νέας φορολογικῆς κλίμακος, ἥτις καθωρίσθη διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1947–48, ὡς καὶ τῆς ὑπαγωγῆς ἀπὸ τοῦ 1948–49 τῶν ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ κατοικούντων Ἑλλήνων ὑπηκόων εἰς τὸν συνθετικὸν φόρον προβλέπεται, ὅτι ἡ ἀπόδοσις ἐκ τοῦ φόρου τούτου θὰ φθάσῃ τὰ 2.800 ἑκατ. 10. Φορολογία φορτηγῶν πλοίων. Ἐκ τῆς φορολογίας αὐτῆς δύναται νὰ προκύψῃ σοβαρὸν ἔσοδον, προβλεφθὲν ἤδη εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν εἰς δρχ. 29.375 ἑκατομμ. Ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, ἁρμοδίου νὰ παράσχῃ τὰ στοιχεῖα περὶ τῶν βάσει τῶν συνθηκῶν τῆς ναυλαγορᾶς πραγματοποιουμένων κερδῶν, μελετῶμεν τὰ τῆς διαρρυθμίσεως τῆς φορολογίας ταύτης, λίαν δὲ προσεχῶς θέλομεν φέρει ἐνώπιον τῆς Βουλῆς σχετικὸν σχέδιον νόμου.

Βʹ. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΚΥΚΛΟΥ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Ὡς γνωστὸν ὁ φόρος ἐπιβάλλεται α) ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων ἐσόδων τῶν βιομηχανιῶν καὶ Τραπεζῶν καὶ β) ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς προερχομένων ἐμπορευμάτων καὶ πάσης φύσεως ἀντικειμένων. Τὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου διὰ τὰ ἔσοδα τῶν βιομηχανιῶν καὶ διὰ τὰ εἰσαγόμενα εἴδη (πλὴν ὡρισμένων εἰδῶν μεγάλης καταναλώσεως) εἶναι 6%. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου τούτου ἀνελθοῦσα κατὰ τὸ ἔτος 1946–47 εἰς 65.704 ἑκατομμ. προβλέπεται μᾶλλον σημαντικὴ κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος 1947–48, προϋπολογιζομένη εἰς 132.500 ἑκατομμ. καὶ τοῦτο ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι τὰ ἀκαθάριστα ἔσοδα τῶν βιομηχανιῶν αὐξάνουν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι προβλέπεται αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν. Ἡ αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τοῦ φόρου θὰ ὀφείλεται καὶ εἰς τὸ διὰ τοῦ Ν.Δ 419)1947 ληφθὲν μέτρον πρὸς πρόληψιν τῆς διαφυγῆς τοῦ φόρου εἰς τὴν περίπτωσιν βιομηχανοποιήσεως προϊόντων τρίτων. Πρὸς τοῦτο διὰ θεσπισθείσης διατάξεως ὁρίζεται ὅτι ὑπόχρεως εἰς τὸν φόρον εἶναι ὁ βιομήχανος ὁ ἐνεργήσας τὴν βιομηχανοποίησιν καὶ ἀσχέτως τῆς ἰδιότητος τοῦ τρίτου (ἂν δηλαδὴ εἶναι βιομήχανος ἢ μὴ) δικαιούμενος νὰ παρακρατήσῃ τὸν φόρον παρὰ τοῦ τρίτου. Σπουδαῖος λόγος ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἡ αὔξησις τοῦ φόρου θὰ ἀποβῇ σημαντικὴ εἶναι ἡ διὰ κατατεθέντος νομοσχεδίου προβλεπομένη ἐπέκτασις τοῦ φόρου καὶ ἐπὶ τῶν βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων. Μέχρι τοῦδε εἰς τὸν φόρον ὑπήγοντο, ὡς προελέχθη, αἱ βιομηχανίαι. Ἐκ τῆς παρακολουθήσεως ὅμως τοῦ φόρου διεπιστώθη ὅτι σημαντικὸν μέρος τῆς παραγωγῆς διέφευγε τῆς φορολογίας, διότι παρήγετο ὑπὸ ἐπιχειρήσεων αἵτινες ἔχουν χαρακτηρισθῆ ὡς βιοτεχνίαι. Ὁ ἀριθμὸς τούτων εἶναι σημαντικὸς καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ ἡ διαφυγὴ τοῦ φόρου ἀρκετὰ ὑπολογίσιμος. Ἐκτὸς ὅμως τούτου ἡ ἐπιβάρυνσις μόνον τῶν βιομηχανιῶν διὰ τοῦ φόρου, ἐπέτρεπεν εἰς τὰς βιοτεχνίας συναγωνισμόν, πρὸς βλάβην ἰδίως τῶν μεσαίων καὶ μικρῶν βιομηχανιῶν, ὅστις συναγωνισμός, δεδομένου τοῦ σοβαροῦ συντελεστοῦ τοῦ φόρου (6%), ἔφθανε πολλάκις μέχρι οἰκονομικῆς καταστροφῆς τῶν μικρῶν βιομηχανιῶν. Ἐπειδὴ ἡ συνέχισις τοῦ ἀτόπου τούτου, ἀποστεροῦντος τὸ δημόσιον σημαντικοῦ ἐσόδου καὶ προκαλοῦντος γενικωτέραν ζημίαν εἰς τὴν βιομηχανικὴν παραγωγήν, δὲν εἶναι ἐπιτρεπτή, ἐκρίθη σκόπιμον ἡ ἐπέκτασις τοῦ φόρου καὶ εἰς τὰς βιοτεχνίας. Ἐλήφθη ὅμως πᾶσα μέριμνα νὰ μὴ θιγοῦν οἱ μικροὶ βιοτέχναι.

Γʹ. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

1. Φορολογία περιουσίας. — Ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 εἴχομεν ἀναφέρει τοὺς λόγους δι’ οὓς καθίστατο ἀνέφικτος ἡ ἐπιβολὴ γενικῆς φορολογίας ἐπὶ τῆς περιουσίας. Οἱ λόγοι οὗτοι ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται καὶ διὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος καὶ συνεπῶς δὲν δύναται νὰ γίνῃ σκέψις περὶ ἐπιβολῆς γενικῆς φορολογίας ἐπὶ τῆς περιουσίας. Μερικῶς ὅμως ἐπεβλήθη τοιαύτη φορολογία ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν διὰ κατατεθέντος ἐσχάτως εἰς τὴν Βουλὴν σχεδίου νόμου, περὶ οὗ διαλαμβάνομεν κατωτέρω. 2. Φορολογία ἐπὶ τῶν κληρονομιῶν, δωρεῶν καὶ προικῶν.—Κατὰ τὴν δοθεῖσαν ὑπόσχεσιν ἐν τῇ καταθέσει τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 περὶ καταρτίσεως νομοθετήματος διαρρυθμίζοντος τὴν φορολογίαν ταύτην βάσει τῆς μεταπολεμικῆς νομισματικῆς καταστάσεως κατεθέσαμεν πρὸ καιροῦ εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ φορολογίας κληρονομιῶν δωρεῶν καὶ προικῶν νόμων». Λόγῳ ὅμως τῆς καθυστερήσεως τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου τούτου καὶ τῶν τασσομένων διὰ τούτου προθεσμιῶν διὰ τὴν ὑποβολὴν δηλώσεων (εἴτε ἀρχικῶν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐπεδόθησαν ἤδη, εἴτε συμπληρωματικῶν) δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ νομοθετικὸν τοῦτο μέτρον νὰ ἀποδώσῃ σοβαροὺς καρποὺς κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος. Δι’ ὃ καὶ εἴμεθα συντηρητικοὶ εἰς τὰς προβλέψεις ἡμῶν περὶ τῆς ἀποδόσεως τοῦ ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης ἐσόδου, προϋπολογισθείσης εἰς δραχμὰς 6.000 ἑκατ. ἔναντι 2.980 ἑκατ. βεβαιωθεισῶν κατὰ τὸ 1946–47.

Δʹ. ΤΕΛΗ ΧΑΡΤΟΣΗΜΟΥ

Τέλη μεταφορῶν, ταχυδρομικὰ τέλη. 1. Τέλη χαρτοσήμου.—Τὰ πάγια τέλη χαρτοσήμου ηὐξήθησαν κατὰ Ἰανουάριον τοῦ τρέχοντος ἔτους καὶ συνεπῶς δὲν ἐνδείκνυται περαιτέρω αὔξησις τούτων. Ἐπίσης δὲν ἐνδείκνυται αὔξησις τῶν συντελεστῶν τῶν ἀναλογικῶν τελῶν καθ’ ὅσον εἶναι οὗτοι ἀρκετὰ ὑψηλοί. Ἄλλως τε τὸ ἔσοδον τοῦτο βαίνει διαρκῶς αὐξανόμενον λόγῳ τῆς παρατηρουμένης διευρύνσεως τοῦ κύκλου τῶν συναλλαγῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ διενεργουμένου συνεχοῦς καὶ ἐμπεριστατωμένου ἐλέγχου δι’ εἰδικῶν συνεργείων. Βάσει τῆς μέχρι τοῦδε ἀποδόσεως καὶ κατὰ τοὺς διαρρεύσαντας ἤδη μῆνας τοῦ τρέχοντος οἰκον. ἔτους καὶ λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν συναλλαγῶν καὶ τῶν ληφθέντων μέτρων ἐλέγχου, προβλέπομεν σημαντικῶς ηὐξημένην ἀπόδοσιν ἐκ τῶν τελῶν τούτων ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους (1946–47: 51574–1947–48: 147.548). 2. Τέλη μεταφορῶν.—Ὁ συντελεστὴς τῶν τελῶν ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων καὶ κομίστρων εἶναι ἀρκετὰ ὑψηλὸς ὥστε δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος περὶ αὐξήσεώς του. Τὸ γεγονὸς μάλιστα ὅτι αἱ θαλάσσιαι μεταφοραὶ ἐπιβαρύνονται σημαντικῶς καὶ δι’ ἑτέρων φόρων καὶ δικαιωμάτων ὑπὲρ τρίτων, ἔδωκεν ἀφορμὴν νὰ μειωθῶσι τὰ τέλη ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων ἀπὸ 1ης Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ. κατὰ 2%, διὰ τὸ Δημόσιον ἀπὸ 15% εἰς 13% καὶ κατὰ 18% διὰ τοὺς τρίτους, ἀνερχομένης ἤδη τῆς συνολικῆς ἐπιβαρύνσεως εἰς 26% ἀντὶ τῆς πρότερον τοιαύτης 46%. Λόγῳ τῆς μειώσεως ταύτης θὰ ἐδικαιολογεῖτο πρόβλεψις τοῦ ἐσόδου μικροτέρα τῆς περυσινῆς. Ἡ αὔξησις ὅμως τῆς κινήσεως δικαιολογεῖ τὴν πρόβλεψιν ἐσόδου μείζονος τοῦ περυσινοῦ καθ’ ἃ καὶ ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε ἀποδόσεως κατὰ τοὺς διαρρεύσαντας μῆνας διαπιστοῦται. Οὕτω προεβλέφθη διὰ τὸ 1947–48 ποσὸν δραχ. 10.001 ἑκατ. ἔναντι πραγματοποιηθέντος ἐσόδου κατὰ τὸ 1946–47 ἐκ δραχ. 7.329 ἑκατομμυρίων.

Εʹ. ΕΚΤΑΚΤΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΙ

Ὡς ἐλέχθη ἤδη, τὸ βάρος τῶν ἐκτάκτων δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἦτο δυνατὸν ν’ ἀντιμετωπισθῇ μόνον ἐκ τῶν ἐσόδων τῶν τακτικῶν φορολογιῶν. Δι’ ὃ ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη εἰς τὴν ἀναπόδραστον ἀνάγκην νὰ προσφύγῃ καὶ εἰς ἐκτάκτους φορολογίας, μίαν ἑκάστην τῶν ὁποίων ἀναλύομεν κατωτέρω. 1. Ἔκτακτος πολεμικὴ εἰσφορά.—Διὰ κατατεθέντος νομοσχεδίου ἐπιβάλλεται ἔκτακτος πολεμικὴ εἰσφορὰ διὰ τὸ ἀπὸ 1–11–1947 μέχρι 30–6–1948 ὀκτάμηνον διάστημα ἐπὶ τῶν κατωτέρω ὑποχρέων. α) Ἐπὶ τῶν κτωμένων εἰσόδημα ἐξ οἰκοδομῶν ἐκμισθουμένων ὡς κατοικιῶν καὶ τελουσῶν ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ ἐνοικιοστασίου ἢ ἐξ οἰκοδομῶν ἰδιοκατοικουμένων πρὸ τῆς 1 Ὀκτωβρίου 1946, ἐφ’ ὅσον τὸ κατ’ Ὀκτώβριον 1940 μίσθωμα ἑκάστης αὐτοτελοῦς κατοικίας ἀνήρχετο εἰς δραχμὰς 5.000 καὶ ἄνω. Ἡ εἰσφορὰ καθορίζεται εἰς πολλαπλάσιον τοῦ κατ’ Ὀκτώβριον 1940 μισθώματος ἀπὸ 15–120. Ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ ἐκμισθώσεως τῶν οἰκοδομῶν ἐπιρρίπτεται εἰς τοὺς μισθωτάς. β) Ἐπὶ τῶν κτωμένων εἰσόδημα ἐξ οἰκοδομῶν ἐκμισθουμένων, μὴ τελουσῶν ὑπὸ ἐνοικιοστάσιον, ὡς καὶ ἐπὶ ἰδιοκατοικήσεων ἢ ἰδιοχρησιμοποιήσεων ἀρξαμένων τὸ πρῶτον μετὰ τὴν 1–10–1946. Ἡ εἰσφορὰ καθορίζεται εἰς 17% ἐπὶ τοῦ φορολογητέου κατὰ τὴν φορολογίαν οἰκοδομῶν εἰσοδήματος. γ) Ἐπὶ τῶν ἐπιτηδευματιῶν τῶν ὑπαχθέντων εἰς τὴν φορολογίαν διὰ κατατάξεως (πλὴν ὡρισμένων ἐν τῷ νόμῳ ἐξαιρέσεων). Ἡ εἰσφορὰ καθορίζεται εἰς πολλαπλάσιον ἀπὸ 7–50 τοῦ μηνιαίου προπολεμικοῦ μισθώματος. δ) Τῶν ὑποκειμένων ἢ ὑπαχθησομένων εἰς τὸν φόρον κύκλου ἐργασιῶν. Ἡ εἰσφορὰ ὁρίζεται ἴση πρὸς τὰ ⅔ τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν. Τὸ ἐκ τῆς ἐκτάκτου ταύτης φορολογίας ἔσοδον κατὰ τὸ 1947–48 προϋπολογίζεται εἰς 95.000 ἑκατ. 2. Φορολογία εἰσαγωγέων.—Ἡ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς μείωσις τῆς παραγωγῆς ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ ἐξάντλησις τῶν ἀποθεμάτων τούτων, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν ἀθρόαν εἰσαγωγὴν σημαντικῶν ποσοτήτων ἐμπορευσίμων εἰδῶν. Λόγῳ ὅμως τῆς διαφορᾶς τοῦ ὕψους τῶν τιμῶν μεταξὺ τῆς διεθνοῦς καὶ ἑλληνικῆς ἀγορᾶς τὰ κέρδη τῶν εἰσαγωγέων ἦσαν σημαντικὰ καὶ ἀναμφισβητήτως ὑψηλότερα τῶν συνήθων. Τὰ κέρδη ταῦτα ὑπέκειντο εἰς τὴν φορολογίαν τῆς Δʹ κατηγορίας τῶν καθαρῶν προσόδων. Ἡ ἐφαρμογὴ ὅμως τῆς φορολογίας ταύτης ἔχει τὸ μειονέκτημα τῆς βραδύτητος ἐν τῇ διαδικασίᾳ τῆς βεβαιώσεως. Ἀπαιτεῖ μακροχρονίους ἐλέγχους, δεδομένου μάλιστα ὅτι αἱ πλεῖσται ἐπιχειρήσεις ἢ δὲν παρουσιάζουν βιβλία καὶ στοιχεῖα ἢ παρουσιάζουν τοιαῦτα ἐλλειπῆ. Ἕνεκα τούτου ἐκρίθη σκόπιμον ὅπως τὰ ἐκ τῶν εἰσαγωγῶν κέρδη φορολογηθοῦν κατὰ διάφορον τρόπον, ὥστε αἱ ἀμφισβητήσεις περὶ τῶν φορολογητέων κερδῶν νὰ ἐκλείψουν καὶ ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου νὰ εἶναι κατὰ τὸ δυνατὸν ταχεῖα. Διὰ τοῦ ψηφισθέντος ὑπ’ ἀριθ. 456)1947 Ν. Δ. καθορίζεται ὅτι τὰ κέρδη τῶν ἀπὸ 11.11.1944–31.3.1947 εἰσαγωγῶν φορολογοῦνται πρὸς 40%. Ὡς κέρδος δέ, θεωρεῖται ἡ διαφορὰ μεταξὺ τιμῆς κόστους καὶ τρεχούσης τιμῆς χονδρικῆς πωλήσεως, ἡ ὁποία καθωρίσθη ὑπὸ τῆς τελωνειακῆς Ἀρχῆς κατὰ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, πρὸς ἐξίσωσιν τῶν τιμῶν ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ. Ἐὰν τὰ εἰσαχθέντα εἴδη, κατὰ τὴν διάθεσιν τούτων εἰς τὴν κατανάλωσιν, ἐπωλήθησαν εἰς ἀνωτέραν τιμὴν ἐκείνης ἥτις ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν (ὡς τρέχουσα τιμὴ χονδρικῆς πωλήσεως) κατὰ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, τὸ ἐπὶ πλέον ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης ποσὸν θὰ φορολογηθῇ κατὰ τὴν Δʹ κατηγορίαν τῶν καθαρῶν προσόδων. Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν 1947–48 προβλέπεται ἔσοδον δραχμῶν 100.000 ἑκατομμυρίων. 3. Φορολογία τῶν ἐκ τοῦ πληθωρισμοῦ ὠφεληθέντων.— Κατὰ τὸν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας ὑπὸ τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς χρόνον, ἐχορηγήθησαν ὑπὸ τῶν Τραπεζῶν καὶ κυρίως ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, δάνεια ἢ πιστώσεις εἰς διαφόρους ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι διέθεσαν ταῦτα διὰ τὰς ἀνάγκας των. Διὰ τῆς τοιαύτης διευκολύνσεως αἱ ἐπιχειρήσεις ἀφ’ ἑνὸς μὲν δὲν περιῆλθον εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ρευστοποιήσεως τῆς περιουσίας των, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διέθεσαν τὰ ἐμπορεύματα ἢ προϊόντα των ἐν χρόνῳ ἀνατιμήσεως, πραγματοποιήσασαι οὕτω σημαντικὴν ὠφέλειαν, κατὰ μέγιστον μέρος προκύψασαν ἀπὸ τὰς χορηγηθείσας πιστώσεις. Δίκαιον, ὅθεν, εἶναι ὅπως ἡ ὠφέλεια αὕτη ὑποβληθῇ εἰς φορολογίαν. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον κατετέθησαν δύο νομοσχέδια α) τὸ νομοσχέδιον «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ εἰδικοῦ φόρου ἐπὶ τῆς προκυψάσης ὠφελείας ὑπὲρ ἀγοραστῶν καπνῶν ἐκ χορηγηθεισῶν εἰς τούτους πιστώσεων». Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου ἐπιβάλλεται φόρος εἰς βάρος τῶν καπνεμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, εἰς ἃς ἐχορηγήθησαν πιστώσεις ἀπὸ 4 Ἰουνίου 1945, μέχρις 25 Ἰανουαρίου 1946 ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἢ ἄλλων Τραπεζῶν διὰ τὴν ἀγορὰν καπνῶν. Ὡς ὠφέλεια θεωρεῖται ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς τιμῆς ἀγορᾶς τῶν καπνῶν καὶ τῆς τοιαύτης τῆς 30 Νοεμβρίου 1946 ἢ ἐπὶ πωληθέντων πρότερον καπνῶν ἢ ἐξοφλήσεως τοῦ χρέους, ἡ τιμὴ τοῦ καθ’ ἕκαστα χρόνου. Ὁ φόρος ἐπὶ τῆς ὠφελείας ὁρίζεται εἰς 90%. Τὸ ἔσοδον προβλέπεται ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς 11 δισεκ. δραχμῶν, ὁ ὑπολογισμὸς δὲ οὗτος στηρίζεται εἰς τὸ ὅτι τὰ διὰ τῶν πιστώσεων ἀγορασθέντα καπνὰ εἶναι περὶ τὰ 2.000.000 χιλιόγρ. μὲ μέσον ὅρον ὠφελείας δρχ. 5.500 κατὰ χιλιόγραμμον. β) Τὸ νομοσχέδιον «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ εἰδικοῦ φόρου ἐπὶ τῶν χορηγηθεισῶν ὑπὸ Τραπεζῶν πιστώσεων ἢ δανείων εἰς βιομηχανικὰς ἢ ἐμπορικὰς ἐπιχειρήσεις». Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου ἐπιβάλλεται φόρος εἰς βάρος τῶν βιομηχανικῶν καὶ ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, εἰς ἃς ἐχορηγήθησαν δάνεια ἢ πιστώσεις κατὰ τὸν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας χρόνον μέχρι τῆς 25 Ἰανουαρίου 1946. Πρὸς ἐξεύρεσιν τῆς ὠφελείας γίνεται ἀναγωγὴ τοῦ ποσοῦ ἑκάστης πιστώσεως εἰς δραχμάς, βάσει τῆς σχέσεως τῆς δραχμῆς πρὸς τὴν χρυσῆν λίραν, τὸ μὲν κατὰ τὸν χρόνον τοῦ δανεισμοῦ, τὸ δὲ κατὰ τὴν 26 Ἰανουαρίου 1946 ἢ ἐπὶ γενομένων πρότερον ἐξοφλήσεων κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἐξοφλήσεως. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο τούτων ποσῶν, ἀποτελεῖ τὴν ὠφέλειαν ἐφ’ ἧς ἐπιβάλλεται φόρος 75%. Τὸ ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης ἔσοδον λόγῳ τῶν ὑπὸ τοῦ νομοσχεδίου προβλεπομένων ἐκπτώσεων, μειώσεων καὶ ἐξαιρέσεων, δὲν δύναται νὰ ὑπολογισθῇ ἐπακριβῶς. Πάντως ἐν ὄψει ὅτι τό, ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, χορηγηθὲν ποσὸν πιστώσεων (πλὴν τῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν) κατὰ τὸ διάστημα ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι 25 Ἰανουαρίου 1946 ἀνέρχεται εἰς 8 περίπου δισεκ. δρχ. δύναται, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ μετ’ ἀναγωγὴν φορολογητέον ποσὸν θὰ ἀνέλθῃ εἰς 25 περίπου δισεκ., νὰ ὑπολογισθῇ ἀπόδοσις φόρου περὶ τὰ 15 δισεκ. δραχμῶν, ὡς καὶ ἡ ἐν τῷ κατατιθεμένῳ προϋπολογισμῷ ἀναγραφομένη πρόβλεψις. Καὶ ταῦτα μὲν ὡς πρὸς τοὺς ὠφεληθέντας ἐκ τῶν μεταπολεμικῶν χρεῶν. Ὡς πρὸς τοὺς ὠφεληθέντας ἐκ τῆς ἐξοφλήσεως προπολεμικῶν χρεῶν των, τὸ ζήτημα τῆς φορολογίας παρουσιάζει σοβαρὰς δυσχερείας, λόγῳ ἀλληλεξαρτήσεως τῶν ὠφελειῶν καὶ τῶν ζημιῶν αἵτινες προέκυψαν ἐκ τοῦ πληθωρισμοῦ. Πάντως τὸ ζήτημα τοῦτο θὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον μελέτης πρὸς ἐξεύρεσιν τρόπου φορολογίας καὶ τῆς ὠφελείας ταύτης. 4. Φόρος κεφαλαίου ἀνωνύμων ἑταιρειῶν.—Ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946–47 ἀνεπτύχθησαν τὰ περὶ φορολογίας τοῦ κεφαλαίου τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν διὰ τοῦ ἐπὶ κατοχῆς ἐκδοθέντος Ν. Δ. 2021)42 καὶ αἱ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ὑφιστάμεναι ἐκκρεμότητες τῆς φορολογίας ταύτης Ἤδη συντελεσθείσης τῆς προσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἐκρίθη ὅτι δέον νὰ χωρήσῃ καὶ ἡ νομοθετικὴ ρύθμισις τοῦ φορολογικοῦ τούτου ζητήματος, ἐπὶ νέων ὅμως βάσεων. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον κατηρτίσθη καὶ κατετέθη ἐσχάτως εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου, δι’ οὗ καταργεῖται τὸ κατοχικὸν Ν.Δ. 2021)42 καὶ διαμορφοῦται ἡ φορολογία κατὰ τρόπον συνάδοντα πρὸς τὰς ὑφισταμένας οἰκονομικὰς συνθήκας. Οὕτω ὁ φόρος ὁρίζεται εἰς 10% ἐπὶ τῆς ἀναπροσηρμοσμένης καθαρᾶς περιουσίας τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἐξαιρουμένων τῆς φορολογίας τῶν ἑταιρειῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐκ τοῦ Ν.Δ. 2021)42 ὑποχρεώσεώς των παρέδωκαν εἰς τὸ Δημόσιον μετοχάς, ἃς ἐξεποίησε τοῦτο κατὰ τὴν κατοχήν. Ὡς πρὸς τὰς ἑταιρείας, αἱ ὁποῖαι παρέδωκαν μετοχὰς εἰς τὸ Δημόσιον, κατεχομένας εἰσέτι ὑπ’ αὐτοῦ, ὁρίζεται ἐπιστροφὴ τῶν μετοχῶν, ὡς πρὸς δὲ τὰς ἑταιρείας αἵτινες τὸ ἰσότιμον τῶν μετοχῶν κατέβαλον εἰς μετρητὰ κατὰ τὴν πληθωρικὴν περίοδον, ὁρίζεται ἔκπτωσις ἀπὸ τοῦ φόρου τοῦ κατ’ ἀναγωγὴν τῶν πληθωρικῶν εἰς σημερινὰς δραχμὰς προκύπτοντος ποσοῦ. Τὸ ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης ἔσοδον ὑπολογίζεται ὅτι δύναται νὰ ἀνέλθῃ εἰς 75 δισεκατ. δραχμῶν, ἐν ὄψει ὅτι τὰ καθ’ ὑπολογισμόν, προσηρμοσμένα κεφάλαια τῶν ὑποχρέων εἰς φόρον ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἀνέρχονται εἰς 760 περίπου δισεκατ. δραχμῶν. Ἡ καταβολὴ ὅμως τοῦ ὡς ἄνω προβλεπομένου ποσοῦ ὁρίζεται μέχρι τέλους Μαρτίου 1950. Συνεπῶς ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ τρέχοντος οἰκον. ἔτους, ἀναγράφει ἔσοδον δραχμῶν 25.000 ἑκατομμυρίων. 5. Φορολογία πλουτησάντων.—Ἡ κατὰ τὸ παρελθὸν ἐπιβληθεῖσα ἔκτακτος φορολογία εὑρίσκεται ἤδη εἰς τὸ τέρμα της. Ἡ φοροτεχνικὴ ὑπηρεσία καὶ αἱ ἁρμόδιαι ἐπιτροπαὶ ἀσχολοῦνται ἤδη μόνον μὲ τὰς ὑποθέσεις τῶν πλουτησάντων, οἱ ὁποῖοι ἔχουσι καταδικασθῆ ὡς δοσίλογοι καὶ τῶν ὑποθέσεων τῶν ὁποίων ἐζητήθη ἡ ἀναθεώρησις ὑπὸ τοῦ Προέδρου τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 357)1947. Πρόβλεψις τῆς φορολογίας αὐτῆς δὲν δύναται νὰ γίνῃ. 6. Φορολογία τῶν εἰσαγωγῶν ἐπὶ κατοχῆς.—Καὶ ἡ ἔκτακτος αὕτη φορολογία εὑρίσκεται ἤδη πρὸς τὸ τέρμα της μὴ προβλεπομένης ἀξίας λόγου ἀποδόσεως κατὰ τὸ τρέχον ἔτος.

ΙΙ. ΕΜΜΕΣΟΙ ΦΟΡΟΙ

1. Εἰσαγωγικοὶ δασμοί.—Κατὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν φορολογιῶν, ἥτις ἐγένετο κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾷ τοὺς εἰσαγωγικοὺς δασμοὺς εἶχε κριθῆ σκόπιμον νὰ παραταθῇ τὸ μεταπολεμικὸν καθεστὼς τῆς διευκολύνσεως τοῦ ἀνεφοδιασμοῦ τῆς χώρας δι’ ἀγαθῶν τῶν ὁποίων ὑπῆρχε μεγάλη ἔλλειψις λόγῳ τῆς πολυετοῦς κατοχῆς. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον διετηρήθη ἡ δασμολογικὴ ἐπιβάρυνσις εἰς πολὺ χαμηλὰ ἐπίπεδα, ἤτοι εἰς τὸ τεσσαρακονταπλάσιον τῆς πρὸ τοῦ πολέμου ἰσχυούσης. Ἠλπίζετο ἄλλως τε ὅτι ἡ τοιαύτη διευκόλυνσις, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ σύστημα τῆς πλήρους ἀπαλλαγῆς τῶν ἀφθόνως ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων βοηθημάτων, ἐξ εἰδῶν ἱματισμοῦ, ὑποδήσεως καὶ τροφίμων καὶ τὴν βοήθειαν τῆς Οὔνρρα, θὰ συνεκρατοῦντο αἱ τιμαὶ εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα. Ἐὰν τὰ πράγματα ἔβαινον ὁμαλῶς, θὰ ἔπρεπεν ἴσως τὸ καθεστὼς τοῦτο τῆς ἐλαφρᾶς δασμολογήσεως νὰ παρετείνετο καθόσον, παρ’ ὅλον ὅτι αἱ κατὰ τὸ 1946 γενόμεναι εἰσαγωγαὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς τοῦ 1945 ἦσαν σημαντικαί, δὲν δύναται νὰ λεχθῇ ὅτι ἡ χώρα ἔχει ἀνεφοδιασθῆ καὶ πληρώσει τὸ κενὸν τοῦ πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τῶν καταστροφῶν. Παρουσιάσθη ὅμως ἡ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη τῆς ἐντάσεως τῆς φορολογικῆς προσπαθείας εἰς τὸ ἀνώτατον δυνατὸν ὅριον, ἰδίως λόγῳ τῆς ἀνάγκης τῆς καταστολῆς τῆς ἀνταρσίας, ἥτις συνεπάγεται ἀπαραιτήτους καὶ σοβαρὰς δαπάνας. Ἡ φορολογικὴ αὕτη προσπάθεια, ἥτις ἐξεδηλώθη διὰ μεγάλων αὐξήσεων τῆς ἀμέσου φορολογίας καὶ δὴ τῶν πλουσίων καὶ εὐπόρων τάξεων, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καλύψῃ μόνη τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ συνδυασθῇ καὶ πρὸς τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν δασμῶν, μέχρις ἑνὸς ὁρίου, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ συνεπέφερε διαταραχὴν εἰς τὰς τιμάς. Ἡ ἀναπροσαρμογὴ αὕτη ἄλλωστε ἐπεβάλλετο καὶ διότι οἱ χαμηλοὶ δασμοί, οὐσιαστικῶς ἀπέβαινον ἐντελῶς μηδαμινοί, ἐν σχέσει πρὸς τὰς τιμὰς τῆς ἐν τῇ χώρᾳ πωλήσεως τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν, αἵτινες ἦσαν κατὰ πολὺ ἀνώτεραι τῶν τιμῶν τῶν ξένων ἀγορῶν, οὕτως ὥστε οἱ μὲν εἰσαγωγεῖς ἀπεκόμιζον ὑπερβολικὰ κέρδη, ἐνῶ οἱ καταναλωταί, παρὰ τὴν χαμηλὴν φορολογίαν, δὲν ἐπωφελοῦντο ἐκ τῆς ὅλης ταύτης καταστάσεως τῆς ὁποίας τὰς συνεπείας ὑφίστατο ἀδικαιολογήτως ὁ προϋπολογισμός. Ὁπωσδήποτε ἡ γενομένη ἀναπροσαρμογὴ δὲν ἔφθασεν οὔτε τὸ ἀνώτατον ἐπιτρεπτὸν ὅριον περιορισθεῖσα εἰς τὸ 100πλάσιον ἀντὶ τοῦ 125πλασίου τῶν προπολεμικῶν ἐπιπέδων, παραλλήλως δὲ ἐξῃρέθησαν τῆς αὐξήσεως τὰ εἴδη τῆς βοηθείας τῆς παρεχομένης ἐν συνεχείᾳ τῆς Οὔνρρα, διατηρηθέντος καὶ τοῦ ἀρκετὰ εὐρέος συστήματος δασμολογικῶν ἀπαλλαγῶν τῶν ἰδιωτικῶν βοηθημάτων, ὡς καὶ τῶν ὑπὲρ φιλανθρωπικῶν ὀργανώσεων εἰσαγομένων, οὕτως ὥστε δεδικαιολογημένως νὰ μὴ ἀναμένεται ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης διαταραχὴ εἰς τὰς τιμὰς τῆς ἀγορᾶς, ἰδίᾳ τῶν εἰς τὰς ἀπορωτέρας τάξεις ἀναγκαιούντων εἰδῶν. Ἐπὶ πλέον, πρὸς τὸν ἴδιον σκοπὸν συγκρατήσεως τῶν τιμῶν, τείνει καὶ ἡ μελετωμένη διαρρύθμισις τῆς φορολογίας εἰδῶν πολυτελείας, ἥτις θὰ περιορισθῇ μόνον εἰς τὰ εἴδη πολυτελείας, καταργουμένης τῆς κατὰ τὴν κατοχὴν ἐπιπτώσεώς της ἐπὶ πλήθους εἰδῶν, μὴ ἐπιδεκτικῶν τοιαύτης ἐπιβαρύνσεως λόγῳ τοῦ εὐτελοῦς χαρακτῆρος των, ἐπιπτώσεως, ἥτις μόνον ὡς ταμιευτικὸν μέτρον, κατὰ τὸν χρόνον τῆς κατοχῆς καὶ ὑπὸ τύπον προσωρινότητος ἦτο ἀνεκτή. Τέλος τὸ ληφθὲν μέτρον ἀποδεικτικῶν συναλλάγματος, ἐνῶ καλύπτει τὴν ἀπόλυτον ἀνάγκην ἐπιδοτήσεως τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων τῶν ἐξαγομένων εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἄνευ ἐπιβαρύνσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς περαιτέρω φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις, διότι ἐν τῇ πράξει τὸ ἐμπόριον κατὰ τὴν κοστολόγησιν τῶν εἰσαγομένων ἐμπορευμάτων ἐτήρει τὴν τακτικήν, ἐκ λόγων ἐμπορικῆς προνοίας οὐχὶ ἀμοίρου κερδοσκοπίας, τῶν ὑψηλῶν τιμῶν, πολὺ ἀνωτέρων τῶν τιμῶν κτήσεως καὶ ἑπομένως δικαιολογεῖται ἡ συμμετοχὴ τούτων, κατά τι ποσοστὸν εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἐξαγωγῆς, χωρὶς τὴν ὁποίαν δὲν θὰ ὑπῆρχον οἱ εἰς ἐξωτερικὸν συνάλλαγμα ἐθνικοὶ πόροι διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς πληρωμῆς τῶν εἰσαγωγῶν. Τὸ ληφθὲν μέτρον ἀποτελεῖ ἁπλῶς προσέγγισιν εἰς τὴν προϋφισταμένην ἐν τῷ ἐμπορίῳ πραγματικότητα μὴ δικαιολογοῦσαν οὐδεμίαν νέαν ὑπερτίμησιν καὶ τελικῶς ἀσφαλίζει εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς τὴν συνέχισιν τοῦ ρυθμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν των, ἄλλως ἀπειλουμένην νὰ περιορισθῇ αἰσθητῶς. Διὰ τῶν διαρρυθμίσεων τούτων (εἰς ἃς δὲν συμπεριλαμβάνεται τὸ μέτρον τῶν ἀποδεικτικῶν συναλλάγματος, ὅπερ οὐδὲν ἔσοδον ἐν τῷ προϋπολογισμῷ ἀποφέρει), ἐπιτυγχάνεται αὔξησις τῶν ἐσόδων διὰ τοὺς ὑπολειπομένους μῆνας τῆς χρήσεως κατὰ 260 δισεκατομμύρια δραχμῶν περίπου. 2. Ἔγγειος φόρος ἐπὶ τοῦ καπνοῦ εἰς φύλλα.—Ὁ φόρος οὗτος ἐπιβάλλεται ἐπὶ τῆς τιμῆς τοῦ καπνοῦ κατὰ τὴν πώλησίν του ὑπὸ τῶν καπνοπαραγωγῶν καὶ κατὰ συνέπειαν εὑρίσκεται ἐν συναρτήσει πρὸς τὴν παραγομένην ποσότητα, τὴν πωλουμένην τοιαύτην καὶ τὰς ἐπιτυγχανομένας τιμάς. Διὰ τῆς χρηματοδοτήσεως τοῦ καπνεμπορίου κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἐπραγματοποιήθησαν πωλήσεις 34 ἑκατομμυρίων χιλιογράμμων καπνοῦ, ἐφ’ ὧν εἰσεπράχθη ἔγγειος φόρος 24.688 ἑκατομμ. ποσὸν δηλαδὴ ὅπερ ἐκάλυψε σχεδὸν τὸν προϋπολογισθέντα φόρον ἐξ 26 δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 1947, λόγῳ τῆς κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἀπορροφήσεως ὑπὸ τοῦ καπνεμπορίου μεγάλου μέρους τῶν ἀποθεμάτων, οἱ καπνοπαραγωγοὶ ἐνεθαρρύνθησαν καὶ προέβησαν εἰς τὴν καλλιέργειαν 810 χιλιάδων στρεμμάτων, ἤτοι ἔκτασιν ἀνωτέραν κατὰ 120 χιλιάδας στρέμματα ἀπὸ τὴν καλλιεργηθεῖσαν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1946. Οὕτω λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς καλλιεργηθείσης ἐκτάσεως καὶ λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν ἡ παραχθεῖσα ποσότης κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 1947, προβλέπεται, ὅτι δὲν θὰ εἶναι κατωτέρα τῶν 45 ἑκατομμυρίων χιλ]μων. Γενικῶς δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ καπνοκαλλιέργεια παρουσιάζει κατ’ ἔτος σταθερὰν αὔξησιν καὶ τείνει νὰ ἀνακτήσῃ τὰ προπολεμικὰ αὐτῆς ἐπίπεδα εἰς τὰ ὁποῖα θὰ φθάσῃ ἐὰν βελτιωθῶσι παραλλήλως καὶ αἱ ἀπαραίτητοι πρὸς τοῦτο προϋποθέσεις καὶ ἰδίᾳ ἡ ἀποκατάστασις τῆς τάξεως εἰς τὴν ὕπαιθρον κλπ. Ἐκ τῆς ἀνωτέρω ποσότητος τῶν 45 ἑκατομμυρίων χιλιογράμμων, 12 ἑκατομμύρια χιλ)μα περίπου προβλέπεται, ὅτι θὰ ἀγορασθῶσιν ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Καπνοβιομηχανίας διὰ τὴν παραγωγὴν σιγαρέττων πρὸς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τὴν δημιουργίαν ἀποθεμάτων. Κατὰ συνέπειαν θὰ ἀπομείνῃ ποσότης 33 ἑκατ. χιλ)μων, διὰ τὴν ὁποίαν θέλει καταβληθῆ μέριμνα διὰ τὴν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πώλησίν της. Ἡ Κυβέρνησις μὲ ἰδιαιτέραν προσοχὴν ἀπέβλεψεν εἰς τὸ ζήτημα τοῦ καπνοῦ, λόγῳ τῆς ἐξαιρετικῆς σημασίας τὴν ὁποίαν κέκτηται τοῦτο διὰ τὴν καθ’ ὅλου οἰκονομίαν τῆς χώρας καὶ τὴν εἰσαγωγὴν συναλλάγματος. Δὲν πρέπει νὰ διαφεύγῃ τῆς ἀντιλήψεως ὑμῶν, ὅτι ὁ πόλεμος καὶ αἱ ἐξ αὐτοῦ συνέπειαι ἀνέτρεψαν ἐκ βάθρων τὰς συνθήκας τὰς ἀναφερομένας εἰς τὴν κίνησιν τοῦ προϊόντος μας εἰς τὸ διεθνὲς πεδίον τῆς καταναλώσεως. Αἱ χῶραι τῆς ἠπειρωτικῆς Εὐρώπης, αἵτινες προπολεμικῶς ἦσαν αἱ καλλίτεραι καταναλωτικαὶ ἀγοραὶ τῶν καπνῶν μας καὶ ἰδίᾳ ἡ Γερμανία, ἥτις ἐπρομηθεύετο πλέον τοῦ ἡμίσεος τῆς παραγωγῆς μας, ἔπαυσαν νὰ εἶναι ὑπολογίσιμοι ἀγοραί, λόγῳ τῶν ἐπικρατουσῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν συνθηκῶν. Ἐξ ἄλλου οἱ κύριοι συναγωνισταὶ τῶν καπνῶν μας εἰς τὴν διεθνῆ κατανάλωσιν, δηλαδὴ ἡ Τουρκία καὶ ἡ Βουλγαρία ἔχουν ἄθικτον τὴν καπνικήν των οἰκονομίαν καὶ δύνανται νὰ ἀσκήσωσιν ἐπιτυχῆ συναγωνισμὸν εἰς τὰς τιμὰς τούτου. Ἐπὶ πλέον ὅμως εἰς τὴν διεθνῆ καπνικὴν κατανάλωσιν ὑπεισῆλθεν ἤδη ἡ μεγαλυτέρα καπνοπαραγωγὸς χώρα ὅλου τοῦ κόσμου, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, τῆς ὁποίας ἡ παραγωγὴ κατὰ τὸ ἔτος 1946 ἀνῆλθεν εἰς 800 ἑκατομμύρια χιλιόγραμμα περίπου, ἔναντι μέσου ὅρου προπολεμικῆς παραγωγῆς 650 ἑκατομμυρίων περίπου χιλιογράμμων. Ἕτερος οὐσιώδης λόγος τῆς δυσχερείας διαθέσεως τῶν καπνῶν μας εἰς τὴν Διεθνῆ ἀγορὰν εἶναι ἡ ὑψηλὴ τιμὴ τῶν καπνῶν μας, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς τιμὰς τῶν καπνῶν τῶν ὡς εἴρηται συναγωνιστῶν μας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἄλλως τε παρατηρεῖται εἰς ἅπαντα τὰ γεωργικὰ καὶ βιομηχανικὰ προϊόντα ἐγχωρίου παραγωγῆς. Κατόπιν τοῦ εἰς τὴν ὑποστήριξιν τῆς διαθέσεως εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τῶν προϊόντων μας μεταξὺ τῶν ὁποίων ἐξέχουσαν θέσιν κατέχει ὁ καπνός, ἀποσκοποῦντος καὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 481 Ν. Δ. «περὶ ἐνισχύσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου» δι’ οὗ προβλέπεται, ὅτι 60% τῆς εἰς δραχμὰς ἀξίας τῶν ἀποδεικτικῶν συναλλάγματος θὰ διατίθεται πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν καπνοπαραγωγῶν, εἰσάγονται ἱκαναὶ προϋποθέσεις διὰ τὴν διάθεσιν τῶν καπνῶν μας εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ τὴν ὁποίαν παραλλήλως ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθεῖ τὴν πολιτικὴν συνάψεως ἐμπορικῶν συμβάσεων μετὰ τῶν διαφόρων χωρῶν εἰς ἃς προπολεμικῶς εἰσήγοντο τὰ καπνά μας, συνῆψε δὲ ἤδη τοιαύτας συμβάσεις μετὰ τῆς Ἰταλίας, Τσεχοσλοβακίας καὶ Αὐστρίας. Τελευταίως δὲ εὑρίσκεται εἰς συνεννοήσεις μετὰ ἐκπροσώπων Ἄγγλων καὶ Ἀμερικανῶν τῆς στρατιωτικῆς κατοχῆς τῆς Γερμανίας, ἐλπίζεται δέ, ὅτι θὰ καταλήξωμεν εἰς ἱκανοποιητικὸν ἀποτέλεσμα διὰ τὴν ἐπίτευξιν εἰσαγωγῆς καπνοῦ μας εἰς τὴν σπουδαιοτάτην ταύτην προπολεμικὴν ἀγοράν μας. Τοῦτο ὅσον ἀφορᾷ τὴν διάνοιξιν τῶν ἀγορῶν τῶν καπνῶν μας. Παραλλήλως ὅμως ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ καπνεμπορίου καὶ τῆς καπνοβιομηχανίας, διατεθέντων ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου μέχρι τέλους Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ. 141 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, ἵνα ἀγορασθῶσιν ἐγκαίρως τὰ καπνὰ τῆς ἐσοδείας 1947 καὶ διευκολυνθῶσιν οἱ καπνοπαραγωγοί. Ἐπίσης παρεσχέθη μέσῳ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης οἰκονομικὴ βοήθεια εἰς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς διὰ τῆς χορηγήσεως καλλιεργητικῶν καὶ πλασματικῶν δανείων εἰς μεγάλην ἔκτασιν καὶ εἰς σημαντικὸν ποσοστὸν τῆς ἀξίας τῶν καπνῶν. Συνεχίζουσα τὴν ὑπὲρ τῶν καπνοπαραγωγῶν μέριμναν αὐτῆς ἡ Κυβέρνησις διέθεσεν ἤδη εἰς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς ἐκ τῆς ἀξίας τῶν καπνῶν τῆς Συντ. Πράξ. 55)1945 α) πρὶμ εἰς τοὺς πωλητὰς παραγωγοὺς εὐγενῶν καπνῶν δραχμὰς 5 δισεκ. καὶ β) Γεωργικὰ ἐργαλεῖα καὶ εἴδη ἱματισμοῦ ἀξίας δραχμῶν 23 δισεκ. Ἤτοι ἐν ὅλῳ 28 δισεκ. δραχμῶν. Τελεῖ δὲ ὑπὸ ἐκτέλεσιν καὶ νέα διανομὴ εἰδῶν ἀξίας ἓξ (6) δισεκ., δι’ ἣν ἐγένοντο ἤδη πᾶσαι αἱ προκαταρτικαὶ ἐργασίαι διὰ τὴν ταχεῖαν ἀποστολὴν καὶ διανομὴν αὐτῶν εἰς τοὺς καπνοπαραγωγούς. Ἅπαντα τὰ χορηγηθέντα γεωργικὰ ἐργαλεῖα, καὶ εἴδη ἱματισμοῦ ἦσαν ἀπολύτως χρήσιμα εἰς αὐτούς, ἐδόθησαν δὲ εἰς τιμὰς λίαν χαμηλάς. Συνεπείᾳ τῶν ἀνωτέρω φρονοῦμεν ὅτι ἡ ἐκ 33 ἑκατομ. χιλ)μων ποσότης καπνοῦ, ἥτις θὰ ἀπομείνῃ εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν, δὲν θὰ συναντήσῃ σοβαρὰς δυσχερείας εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῆς ἐν τῷ ἐξωτερικῷ, λόγῳ τῆς καλῆς ποιότητος τοῦ καπνοῦ καὶ λόγῳ τῶν ληφθέντων μέτρων διὰ τοῦ ρηθέντος ὡς ἄνω Ν. Δ., ἅτινα δημιουργοῦν εὐνοϊκὰς προϋποθέσεις πρὸς τοῦτο. Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν ὑπελογίσθη ἔσοδον 31.250 ἑκατ. δραχμῶν, ἔχει δὲ εἰσπραχθῆ ἀπὸ 1 Ἀπριλίου μέχρι τέλους Ὀκτωβρίου ποσὸν δρχ. 15 δισεκ. Ἡ πρόβλεψις περὶ τοῦ ἐσόδου τούτου ἐλπίζεται ὅτι θὰ καλυφθῇ κατὰ τὸ ἀπομένον χρονικὸν διάστημα μέχρι λήξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους (30–6–48) λόγῳ τῆς ζωηροτέρας κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας κινήσεως. 3. Φόρος καταναλώσεως καπνοῦ. Μεταξὺ τῶν φόρων καταναλώσεως ὁ ἐπὶ τῶν σιγαρέττων τοιοῦτος κέκτηται ἀπὸ δημοσιονομικῆς ἀπόψεως ἰδιαιτέραν σημασίαν, καθόσον ἡ ἐκ τούτου ἀπόδοσις διὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ προβλέπεται νὰ ἀνέλθῃ εἰς 340 δισεκ. δραχμῶν, ἤτοι ἡ ἀπόδοσις τούτου ἀντιπροσωπεύει ποσοστὸν 21% τοῦ συνόλου τῶν τακτικῶν ἐσόδων. Κατὰ τὸ 1946–47 αἱ εἰσπράξεις ἐκ τοῦ ἐσόδου τούτου ἀνῆλθον εἰς 207.169 ἑκατ. καλύψασαι τὰ 27,50% τῶν τακτικῶν ἐσόδων τοῦ ἔτους τούτου. Ἡ ἐπὶ τοῦ φόρου τούτου ἀσκηθεῖσα πολιτικὴ ἐπέτρεψε τὴν διατήρησιν τῶν τιμῶν πωλήσεως τοῦ σιγαρέττου ἐπίσης εἰς ἐπίπεδα κατώτερα τοῦ γενικοῦ ἐπιπέδου ὑπερτιμήσεως τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, καθόσον αἱ τιμαὶ πωλήσεως τῶν σιγαρέττων, ἐν σχέσει πρὸς τὰς τιμὰς τοῦ ἔτους 1940 ἔχουσιν αὐξηθῆ διὰ μὲν τὰ βασικὰ σιγαρέττα εἰς τὸ 100πλάσιον διὰ δὲ τὰ σιγαρέττα πολυτελείας κατὰ μέσον ὅρον εἰς τὸ 125πλάσιον. Ἡ ἀσκηθεῖσα ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν σιγαρέττων πολιτικὴ συνετέλεσεν ἐπίσης εἰς τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως, ἥτις, κατὰ μὲν τὸν οἰκον. ἔτος 1946–47 ἀνῆλθεν εἰς χιλιόγρ. 7.390.863 κατὰ δὲ τοὺς διαρεύσαντας 7 μῆνας τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους εἰς 5.055.503 χιλιόγραμμα, ἔναντι προπολεμικῆς ἐτησίως καταναλώσεως 6.000.000 χιλιογράμ. περίπου. Ἡ αὔξησις αὕτη, ἡ ὁποία βεβαίως ἔχει ὡς συνέπειαν ἀντίστοιχον αὔξησιν τοῦ ἐκ φόρου καταναλώσεως καπνοῦ ἐσόδου, θὰ ἦτο ἔτι μεγαλυτέρα, ἐὰν αἱ ἐσωτερικαὶ ἀνώμαλαι συνθῆκαι δὲν παρημπόδιζον τὴν ἐλευθέραν κυκλοφορίαν εἰς πολλὰ διαμερίσματα τῆς χώρας καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὴν ὕπαιθρον. Κατὰ Μάρτιον τοῦ ἔτους 1947 ἐπεβλήθη εἰδικὴ φορολογία ἐπὶ τοῦ καπνιστικοῦ κοινοῦ διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἀναγκαιούσης ποσότητος σιγαρέττων εἰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις τῆς χώρας. Ἡ φορολογία αὕτη εἰσπράττεται ἐπὶ μὲν τῶν βασικῶν σιγαρέττων εἰς εἶδος, ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν ποιοτήτων εἰς χρῆμα. Τὸ προϊὸν τῆς φορολογίας ταύτης δὲν ἐμφανίζεται διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ κατατίθεται εἰς εἰδικὸν λογαριασμὸν εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ διατίθεται δι’ ἀποφάσεων τῶν ὑπουργῶν Στρατιωτικῶν, Οἰκονομικῶν καὶ Ἐφοδιασμοῦ. Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ της, ὅπως διατηρήσῃ τὰς τιμὰς πωλήσεως τῶν σιγαρέττων εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν χαμηλότερα ἐπίπεδα, ὅτε κατὰ τὸ παρελθὸν θέρος διεπιστώθη ἐξ ἐρεύνης, ἡ ὁποία ἐνηργήθη καὶ ὑπὸ εἰδικῶν Ἄγγλων κοστολόγων, ὅτι τὸ παρεχόμενον εἰς τὰς καπνοβιομηχανίας περιθώριον ἦτο ἀνεπαρκὲς διὰ νὰ καλύψῃ τὸ κόστος παραγωγῆς τῶν σιγαρέττων, προετίμησεν ἀντὶ τῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν πωλήσεως τῶν σιγαρέττων, νὰ προέλθῃ εἰς ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τούτου διὰ τῆς καλύψεως τῆς διαφορᾶς τοῦ κόστους ἐκ τοῦ ἐσόδου τῆς φορολογίας. Εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ ἐσόδου ἐκ τοῦ φόρου ἐπὶ τοῦ καπνοῦ σημαντικῶς ἐπιδρᾷ, ἐκτὸς τοῦ ποσοῦ τοῦ φόρου καὶ τοῦ ὕψους τῆς καταναλώσεως καὶ ἡ κατὰ ποιότητας διάρθρωσις τῶν παραγομένων καὶ καταναλισκομένων σιγαρέττων, καθ’ ὅσον ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ποιοτήτων σιγαρέττων, ὡς εἶναι εὐνόητον, ἀντιστοιχεῖ μεγαλύτερον ποσὸν φόρου. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου τὰ ἀποτελέσματα, τῆς ἐπὶ τοῦ σιγαρέττου πολιτικῆς, δύνανται νὰ θεωρηθῶσιν ὡς πλέον ἢ ἱκανοποιητικὰ καθ’ ὅσον, ἐνῶ καθ’ ὅλον τὸ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1945 μέχρι καὶ τοῦ μηνὸς Ἰουνίου 1946 χρονικὸν διάστημα ἡ παραγωγὴ τῶν βασικῶν σιγαρέττων, ἤτοι τῆς κατωτέρας ποιότητος αὐτῶν, ἀντιπροσώπευε τὰ 95% περίπου τῆς συνολικῆς καταναλώσεως τῆς παραγωγῆς, τῶν λοιπῶν ποιοτήτων μόλις καλυπτουσῶν ποσοστὸν 5%. Ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου 1946 ἤρχισε νὰ σημειοῦται σταθερὰ βελτίωσις τῆς παραγωγῆς τῶν καλλιτέρων ποιοτήτων σιγαρέττων εἰς τρόπον ὥστε, αὕτη σήμερον ἀνέρχεται εἰς τὰ 40% περίπου τῆς συνολικῆς καταναλώσεως, ἤτοι προσεγγίζει αἰσθητῶς τὰ προπολεμικὰ ἐπίπεδα. Διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὴ ἡ σημασία ἀπὸ ἀπόψεως προϋπολογισμοῦ τῆς αὐξήσεως τῆς καταναλώσεως, τῶν καλλιτέρων ποιοτήτων σιγαρέττων, σημειοῦμεν, ὅτι ἐνῶ κατὰ μῆνα Ἰούλιον 1946 μὲ σύνολον καταναλώσεως 612.000 χιλ)μων ἐπραγματοποιήθη ἔσοδον δρχ. 17.700.000.000, κατὰ μῆνα Ὀκτώβριον τοῦ 1947 μὲ σύνολον καταναλώσεως 745.000 χιλιογράμμων τὸ ἔσοδον ἀνῆλθεν εἰς δρχ. 24.200.000.000, ἤτοι ἐνῶ ἡ κατανάλωσις ηὐξήθη κατὰ 133.000 χιλιόγραμμα ἢ κατὰ ποσοστὸν 20% ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἐσόδου ηὐξήθη κατὰ δρχ. 6.500.000.000, ἤτοι κατὰ ποσοστὸν 36%. Αἱ σήμερον ὅμως ἰσχύουσαι τιμαὶ πωλήσεως τῶν σιγαρέττων πρέπει νὰ θεωρῆται βέβαιον, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διατηρηθῶσιν ἐπὶ μακρὸν εἰσέτι, καθ’ ὅσον μετεβλήθησαν διάφοροι ἐκ τῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι διαμορφώνουν τὸ κόστος τῶν σιγαρέττων. Αἱ ἐσχάτως ληφθεῖσαι ἀποφάσεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων, ἐπιφέρουσιν ἀναγκαίως αὔξησιν τῆς σχετικῆς δαπάνης τῶν καπνοβιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων. Ἡ ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων τῶν ἀποσκοπούντων εἰς τὴν διευκόλυνσιν τῶν ἐξαγωγῶν, ἐπίσης ἐπιφέρει αὔξησιν τῆς ἀξίας τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν καπνοβιομηχανιῶν προμηθευομένων εἰδῶν. Τέλος καὶ ἡ λῆψις τῶν μέτρων διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἐγχωρίων προϊόντων καὶ διευκόλυνσιν τῆς ἐξαγωγῆς αὐτῶν θὰ ἐπιφέρῃ καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὸν καπνόν, βελτίωσιν τῶν παραγωγικῶν τιμῶν αὐτοῦ. Ἀναγκαίως ὅθεν, τὰ διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τούτου ληφθησόμενα μέτρα θὰ ἐπιφέρουν αὔξησιν τῶν τιμῶν πωλήσεως τῶν σιγαρέττων. Ἐν τούτοις ὅμως δὲν θέλομεν παραλείψει, ὅπως κατὰ τὴν λῆψιν τῶν μέτρων τούτων, ἐξετασθῶσιν ὅλαι αἱ δυναταὶ περιπτώσεις πρὸς τὸν σκοπόν, ὅπως, ἀφ’ ἑνὸς μὲν αἱ αὐξήσεις αὗται περιορισθῶσιν εἰς τὸ ἀκριβῶς ἀναγκαῖον μέτρον, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει καὶ τῆς ἀνάγκης διατηρήσεως τῶν λαϊκῶν σιγαρέττων εἰς ἐπίπεδα χαμηλά, καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ὅπως αἱ διαρρυθμίσεις αὗται μὴ ἐπιφέρουσι δυσμενεῖς συνεπείας ἐπὶ τοῦ ἀντιστοίχου ἐσόδου τοῦ προϋπολογισμοῦ. 4. Φόροι καταναλώσεως ἐκρηκτικῶν ὑλῶν καὶ πυρίτιδος, ἀνθρακασβεστίου, ἀκαθάρτου πετρελαίου: Ὡς καὶ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ παρελθόντος οἰκον. ἔτους 1946–47 ἀνεφέρθη, τὸ ἔσοδον τῶν ἀντικειμένων τούτων δὲν παρουσιάζει ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον, λόγῳ τῆς περιωρισμένης κατ’ ἀρχὴν παραγωγῆς, εἰσαγωγῆς καὶ καταναλώσεως τῶν ὑποκειμένων εἰς τὴν φορολογίαν εἰδῶν. Δεδομένου ὅτι ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ τρέχοντος οἰκον. ἔτους ηὐξήθη ὁ φόρος κατὰ 50% διὰ τὰ δύο πρῶτα ἐκ τῶν εἰδῶν τούτων, ἡ δὲ παραγωγή, εἰσαγωγὴ καὶ κατανάλωσις ἔχει κάπως αὐξηθῆ, ὁ πρ)σμὸς 1947–48 προβλέπει ἔσοδον δρχ. 625 ἑκατομμ. ἔναντι τοῦ κατὰ τὸ λῆξαν οἰκον. ἔτος τοιούτου ἐκ δρχ. 231 ἑκατομμυρίων. 5. Φόρος καταναλώσεως φωτιστικῶν οὐσιῶν (ἠλεκτρικοῦ ρεύματος καὶ φωταερίου). Ἡ φορολογία ἐπὶ τῆς καταναλώσεως ἠλεκτρικοῦ ρεύματος καὶ φωταερίου, διετηρήθη εἰς τὰ αὐτὰ ἐπίπεδα, ἤτοι εἰς 15% ἐπὶ τῆς τιμῆς διαθέσεως τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, πλὴν τῆς περιφερείας Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ Προαστείων, ἔνθα, συμβατικῶς ὡρίσθη, ὅτι ὁ φόρος δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ τὸ 5%, καὶ εἰς 7% ἐπὶ τῆς τιμῆς διαθέσεως τοῦ φωταερίου. Πάντως, ἡ κατανάλωσις εἴς τινας δὲ περιπτώσεις καὶ αἱ τιμαὶ διαθέσεως ηὐξήθησαν ἔναντι τῶν τοῦ παρελθόντος οἰκον. ἔτους, συνεπῶς ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἐσόδου τούτου προϋπολογίζεται εἰς δρχ. 6.275 ἑκατομμ. ἔναντι τοῦ κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος πραγματοποιηθέντος εἰς δρχ. 4.083 ἑκατομμ. 6. Φόρος καταναλώσεως οἴνου. Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ οἶνος ὑπὸ τὴν μορφὴν καθ’ ἣν ὑποβάλλεται εἰς τὴν παροῦσαν φορολογίαν (δὲν περιλαμβάνονται οἱ πολυτελεῖς οἶνοι καὶ οἱ ἐμφιαλωμένοι τοιοῦτοι, δι’ οὓς, ἰσχύει εἰδικὸς φόρος), τυγχάνει ἐκ τῶν βασικῶν εἰδῶν διατροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῶν λαϊκῶν τάξεων, ἐγκρίναμεν, ὅτι κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος θὰ ἔδει τὰ ποσὰ τοῦ φόρου, νὰ καθορισθῶσι κατὰ τρόπον ἀνταποκρινόμενον εἰς τὴν φύσιν τοῦ φόρου, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ δημιουργῆται ἐπιβάρυνσις ἀνωτέρα τῆς ἐπιτρεπομένης. Πρὸς τοῦτο, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 430]1947 Ν.Δ. κατηργήθη ὁ διὰ τοῦ Ν. Διατάγματος 52]1946 τεθεὶς περιορισμός, ὅσον ἀφορᾷ τὸ κατώτατον ὅριον τοῦ φύρου, παρεχομένης οὕτω τῆς εὐχερείας διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ φόρου κατὰ περιφερείας ἀναλόγως τῶν ἰσχυουσῶν τιμῶν πωλήσεως τοῦ οἴνου. Κατόπιν τούτου, διὰ προσφάτως ἐκδοθείσης ἀποφάσεως ἡμῶν, ὁ φόρος ἐπὶ τοῦ οἴνου καθωρίσθη βάσει τῶν ἰσχυουσῶν κατὰ περιφερείας τιμῶν χονδρικῆς πωλήσεως τούτου καὶ μὲ ἀναλογίαν ποσοστοῦ μὴ ὑπερβαίνοντος τὸ 10% τούτων, ὡς καὶ προπολεμικῶς ὑπελογίζετο εἰς δραχμὰς 70 μέχρι 200 κατ’ ὀκᾶν. Ἐν ὄψει τῶν πληροφοριῶν ἐπὶ τῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς, ἥτις δὲν ἐμφανίζεται ὑπολειπομένη τῆς τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ 1947–48, ἀναγράφεται ἔσοδον ἐκ δρχ. 14.000 ἑκατ. ἔναντι τοῦ ἐκ δρχ. 7.371 ἑκατομμ. ἐσόδου τοῦ ἔτους 1946–47. 7. Φόρος εἰδῶν πολυτελείας. Ὁ φόρος πολυτελείας, ἔχει βεβαίως δικαιολογητικὸν λόγον νὰ πλήττῃ τοὺς καταναλίσκοντας εἴδη, ἅτινα σήμερον ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην ἐποχήν, δὲν θεωροῦνται ὡς προοριζόμενα διὰ τὴν ἱκανοποίησιν στοιχειωδῶν ἀναγκῶν, δι’ ἃ ἄλλας τε καὶ ἡ Κυβέρνησις λαμβάνει μέτρα περιορισμοῦ τῆς εἰσαγωγῆς των. Πλὴν ὅμως, τὸ φορολογικὸν καθεστὼς τὸ ἰσχῦον σήμερον ἔχει διαμορφωθῆ κατὰ τρόπον ὥστε, ἡ ἐπιβολὴ τῆς φορολογίας νὰ μὴ περιορίζεται ἐπὶ τῶν πράγματι πολυτελῶν εἰδῶν, ἀλλὰ νὰ ἐπεκτείνεται καί ἐπὶ τοιούτων, ἅτινα προώρισται νὰ ἱκανοποιήσουν στοιχειώδεις βιωτικὰς ἀνάγκας. Ἡ κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἐπιβολὴ τοῦ φόρου τούτου ὑπηγορεύθη καὶ ἐκ λόγων παραλλήλου ἀσκήσεως δασμολογικῆς πολιτικῆς τοῦ Κράτους, καθόσον διὰ τοῦ τρόπου τούτου ἐπεδιώχθη ἡ προσαρμογὴ τῶν συντελεστῶν τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν, πρὸς τὰς διαμορφωθείσας οἰκονομικὰς συνθήκας κατ’ ἐσφαλμένην δημοσιονομικὴν τακτικήν. Ἤδη ὅμως, ὅτε οἱ δασμοὶ ἀναπροσηρμόσθησαν, ἐπεβλήθη δὲ καὶ εἰσφορὰ ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων εἰδῶν, δὲν δικαιολογεῖται ἡ διατήρησις τοῦ φόρου πολυτελείας ὑπὸ τὴν σημερινήν του μορφὴν καὶ ὡς ἐκ τούτου, λίαν προσεχῶς θὰ εἰσηγηθῶμεν εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου, δι’ οὗ, ἀφ’ ἑνὸς θὰ περιορίζηται ἡ ἐπιβολὴ τοῦ φόρου εἰς τὰ πράγματι πολυτελῆ εἴδη, εἰσαγόμενα ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς ἢ παραγόμενα ἐν τῇ ἡμεδαπῇ, ἀφ’ ἑτέρου δέ, θὰ περιορίζηται τὸ ποσοστὸν εἰς ἐπίπεδα δικαιολογοῦντα τὴν φύσιν καὶ τὸν προορισμὸν τοῦ φόρου τούτου. Παρὰ ταῦτα, τὸ ἀναγραφόμενον εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1947–48 ἔσοδον ἐκ δρχ. 22.000 ἑκατ., προβλέπεται ὅτι θὰ καλυφθῇ, διότι ἡ πρόβλεψις ἐγένετο μετὰ συντηρητικότητος καὶ ἐν ὄψει τῆς μελετωμένης μεταρρυθμίσεως, ἡ ἀπόδοσις δὲ τοῦ φόρου τούτου, κατὰ τὸ διαρρεῦσαν Αʹ ἑξάμηνον τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἐκάλυψε τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἀναγραφομένου εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἐσόδου. Κατὰ τὸ 1946–47 ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης, ἐπραγματοποιήθη ἔσοδον ἐκ δρχ. 15.039 ἑκατ. 8. Τέλη ψυχαγωγίας: (Θεάματα κέντρα διασκεδάσεως καὶ πολυτελείας, αὐτοκίνητα ἰδιωτικῆς χρήσεως, ποδήλατα, παίγνια). Ὡς καὶ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1946–47 ἀνεφέρθη, αἱ φορολογίαι αὗται, ἐξαιρέσει τοῦ φόρου δημοσίων θεαμάτων οὗτινος τὸ ἔσοδον εἶναι λίαν σημαντικόν, ἀποβλέπουσι κυρίως, εἰς τὴν ἐξασφάλισιν φορολογικῆς δικαιοσύνης καὶ ὀλιγώτερον εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν ταμιευτικῶν σκοπῶν. Αἱ σημεριναὶ δημιουργηθεῖσαι ἐν τῇ χώρᾳ μας κοινωνικαὶ καὶ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι, ἐπιβάλλουν ὑπὲρ ποτὲ ἢ ἄλλοτε τὴν βαρεῖαν φορολογίαν τῶν πολυτελῶς διαβιούντων (χρῆσις αὐτοκινήτων κλπ.) καὶ ἐν γένει διασκεδαζόντων (κέντρα διασκεδάσεως κλπ.) Ἕνεκα τῶν λόγων τούτων, καίτοι εἰς περιπιώσεις τινὰς ἀπὸ τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους, ἡ φορολογία ἦτο βαρεῖα, ἀναπροσηρμόσθησαν τὰ ἰσχύοντα ποσὰ φόρου, αὐξηθέντα ἔτι περαιτέρω. Εἰδικώτερον ἐπὶ ἑκάστης τῶν ἄνω φορολογιῶν, σημειοῦμεν τὰ ἑξῆς: α) Φόρους Δημοσίων Θεαμάτων: Ὡς γνωστὸν τὸ θέαμα καὶ εἰδικώτερον ὁ κινηματογράφος καὶ τὸ θέατρον, ἀποτελεῖ ψυχαγωγίαν ἀναγκαίαν καὶ ἀπαραίτητον καὶ διὰ τὰς πλέον λαϊκὰς καὶ οἰκονομικῶς ἀσθενεῖς τάξεις. Παρὰ ταῦτα, ἡ φορολογία τούτων καὶ ἰδίᾳ τῶν κινηματογράφων, ἔχει ἀνέλθει εἰς ὑψηλὰ ἐπίπεδα μὴ ἐπιτρέποντα τὴν περαιτέρω αὔξησιν ταύτης. Τὸ φορολογικὸν ποσοστόν, ἐπὶ μὲν τῶν κινηματογράφων ἀνέρχεται εἰς 45% περίπου (ἐπὶ εἰσιτηρίου τιμῆς δρχ. 3.000 ὁ φόρος εἶναι δρχ. 1.375), ἐπὶ δὲ τῶν θεάτρων εἰς 35% περίπου (ἐπὶ εἰσιτηρίου δρχ. 5.000 ὁ φόρος εἶναι 1.727). Πάντως, λόγῳ τοῦ ὅτι, ἡ φορολογία ἐπιβάλλεται ἐπὶ ποσοστοῖς, καὶ τόσον ἡ κίνησις τῶν θεαμάτων, ὅσον καὶ αἱ τιμαὶ τῶν εἰσιτηρίων τελευταίως ηὐξήθησαν, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48, προβλέπεται ἔσοδον δραχμῶν 43.000 ἑκατ. ὅπερ εἶναι ὑπερδιπλάσιον τοῦ κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος, πραγματοποιηθέντος ἐκ δρχ. 20.908 ἑκατ. λαμβανομένης δὲ ὑπ’ ὄψει καὶ τῆς μέχρι τοῦδε ἀποδόσεως τῆς φορολογίας ταύτης, τὸ προβλεφθὲν ποσὸν θὰ καλυφθῇ. β) Κέντρα διασκεδάσεως καὶ πολυτελείας: Διὰ κατατεθέντος ἤδη σχεδίου νόμου, μεταβάλλεται ὁ τρόπος καθορισμοῦ τοῦ φόρου καὶ ἐπιδιώκεται ἡ βαρυτέρα φορολογία τῶν εἰς τὰ κέντρα ταῦτα συχναζόντων, ὁριζομένου τοῦ φόρου διὰ μὲν τὰ κέντρα διασκεδάσεως, τὰς κοσμικὰς ταβέρνας, τὰ χορευτικὰ κέντρα καὶ τὰ καμπαρὲ εἰς 33% ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων εἰσπράξεων, διὰ δὲ τὰ μπὰρ πολυτελείας, εἰς 20%. Ἄν καὶ ὡς προελέχθη αἱ φορολογίαι αὗται δὲ ἔχουσι ταμιευτικὸν κυρίως σκοπόν, ἐν τούτοις κατόπιν καὶ τῆς νέας ταύτης διαρρυθμίσεως τῆς φορολογίας, τὸ ἀναγραφὲν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 ἔσοδον ἐκ δρχ. 750 ἑκατ. ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ὑπερκαλυφθῇ. Ἡ κατὰ τὸ 1946–47 φορολογία τῶν κέντρων τούτων ἀπέδωσεν δρχ. 643 ἑκατ. γ) Αὐτοκίνητα ἰδιωτικῆς χρήσεως. Οἱ κάτοχοι ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων ὑπεβλήθησαν διὰ τὸ ἑξάμηνον Ἰουλίου μέχρι Δεκεμβρίου 1947 εἰς βαρυτάτην εἰσφορὰν ὑπὲρ τῶν μαχομένων δι’ ὃ καὶ δὲν ηὐξήθησαν τὰ ἀπὸ τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους ἰσχύοντα ποσὰ φόρου, ἀνερχόμενα εἰς τὸ 100πλάσιον τῶν προπολεμικῶν. Ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1948 ὅμως, ἀφ’ ἧς παύει ἰσχύουσα ἡ εἰσφορά, ἐφ’ ὅσον δὲν ἤθελον ἀποφασισθῆ ἡ παράτασις τοῦ χρόνου ἐπιβολῆς ταύτης, λαμβάνεται πρόνοια, ὅπως ἡ ἰσχύουσα φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις τῶν ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως αὐξηθῇ εἰς ποσὰ ἀνταποκρινόμενα πρὸς τὰς σημερινὰς οἰκονομικὰς συνθήκας καὶ ἀποβλέποντα εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ δημοσίου αἰσθήματος διὰ τῆς βαρείας φορολογίας τῶν χρησιμοποιούντων, ὑπὸ τὰς σημερινὰς δυσμενεῖς συνθήκας διαβιώσεως τοῦ λαοῦ, αὐτοκίνητα ἰδιωτικῆς χρήσεως. Τὸ ἀναγραφόμενον εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 ἐκ δρχ. 4.625 ἑκατομμ. ἔσοδον εἶναι ἀσφαλές, ὅτι θὰ ὑπερκαλυφθῇ. Τὸ ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης ἔσοδον τοῦ 1946–47 ἀνῆλθεν εἰς δρχ. 1.058 ἑκατ. δ) Παίγνια. Ἡ σχετικὴ φορολογία ἔχει ἀναπροσαρμοσθῆ εἰς ἐπίπεδα ἀνερχόμενα, διὰ μὲν τὰ τεχνικὰ παίγνια εἰς τὸ 200πλάσιον τῶν προπολεμικῶς ἰσχυόντων ποσῶν φόρων, διὰ δὲ τὰ μικτὰ τοιαῦτα (Λέσχαι) εἰς τὸ 800πλάσιον. Ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου τούτου κατὰ τὸ 1946–47 ἦτο δρχ. 532 ἑκατομμ. (εἰσπράξεις), εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 ἀναγράφεται ἔσοδον ἐκ δρχ. 1.250 ἑκατ.

ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΑ ΕΙΔΗ

αʹ) Ἅλας. Ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου τοῦ ἔτους 1946 ἡ διάθεσις τοῦ ἅλατος, ὡς καὶ τῶν λοιπῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν ἀφέθη ἐλευθέρα, εἰς τοῦτο δὲ μεγάλως συνετέλεσεν ἡ ἐπάρκεια καὶ ἡ βελτίωσις τῶν μέσων μεταφορᾶς χάρις εἰς τὰ ὁποῖα ἐπετεύχθη ἄνετος ἀνεφοδιασμὸς τῶν ἀποθηκῶν τοῦ μονοπωλίου. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47 ἡ κατανάλωσις τοῦ ἅλατος ἀνῆλθεν εἰς 50.187 τόννους ἔναντι προπολεμικῆς ἐτησίας καταναλώσεως 66.000 τόννων. Κατὰ τὸ τρέχον οἰκονομικὸν ἔτος ἀπὸ 1–4–47 ἕως 30–6–48 ὑπολογίζεται, ὅτι ἡ συνολικὴ κατανάλωσις τοῦ ἅλατος θὰ ὑπερβῇ τοὺς 75.000 τόννους. Ἡ τιμὴ τοῦ ἅλατος, ἥτις τὸν Μάϊον τοῦ 1946 ἀνήρχετο εἰς 300 δραχμὰς κατὰ χιλιόγραμμον, ηὐξήθη τὸν Ἰούλιον τοῦ αὐτοῦ ἔτους εἰς δραχμὰς 350 κατὰ χιλ)μον. Ἔκτοτε, πλὴν μιᾶς προσθέτου ἐπιβαρύνσεως δρχ. 20 κατὰ χιλ)μον ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν, οὐδεμία ἑτέρα αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ ἅλατος ἐγένετο καὶ τοῦτο, διότι πρόκειται περὶ εἴδους πρώτης ἀνάγκης ἀπαραιτήτου διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ λαοῦ. Συνεπῶς σήμερον ἡ μονοπωλιακὴ τιμὴ τοῦ ἅλατος εἶναι δρχ. 370 κατὰ χιλ)μον ἔναντι προπολεμικῆς τοιαύτης δρχ. 250 κατὰ χιλ)μον. Ἤτοι αὔξησις κατὰ 148 φοράς. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω δεδομένων τὸ ἔσοδον ἐκ τοῦ ἅλατος προϋπελογίσθη εἰς δρχ. 34.250 ἑκατ. ἔναντι εἰσπραχθέντων 15.374 ἑκατ. τῆς παρελθούσης χρήσεως. βʹ) Πυρεῖα. Τὸ Κρατικὸν Μονοπώλιον προμηθεύεται τὰ πυρεῖα ἐκ τῆς Σουηδίας ἐπὶ τῇ βάσει συμβάσεως ἡ ὁποία συνήφθη τὸ 1927 διαρκείας 27 ἐτῶν. Ἀπὸ τοῦ Μαρτίου τοῦ 1946 ἐπανήρχισαν τακτικαὶ ἀποστολαὶ ἐκ Σουηδίας πυρείων τύπου «Λαμπαδηδρόμος» τῶν 55 ξυλαρίων. Ἡ κατανάλωσις τῶν πυρείων πλουσιάζει σημαντικωτάτην μείωσιν, κυριώτερος δὲ λόγος τῆς μειώσεως ταύτης εἶναι ἡ εὐρυτάτη διάδοσις τῆς χρήσεως τῶν ἀναπτήρων. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκον. ἔτος 1946–47, ἡ κατανάλωσις τῶν πυρείων μόλις ἀνῆλθε εἰς τὰ 40.300.000 κυτία ἔναντι προπολεμικῆς ἐτησίας καταναλώσεως 117.600.000. Κατὰ τὸ τρέχον οἰκον. ἔτος προβλέπεται, ὅτι ἡ συνολικὴ κατανάλωσις τῶν πυρείων θὰ ἀνέλθῃ εἰς 75.000.000 κυτία. Ἀπὸ τοῦ Μαρτίου 1946 ἡ τιμὴ τῶν πυρείων παραμένει σταθερὰ εἰς δραχμὰς 300 κατὰ κυτίον. Ἡ προπολεμικὴ τιμὴ αὐτῶν ἦτο δρχ. 1,80 κατὰ κυτίον, συνεπῶς ἐπῆλθεν αὔξησις κατὰ 166 φοράς. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δεδομένων αὐτῶν προβλέπεται, ὅτι τὰ ἐκ τῶν πυρείων ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48, θὰ ὑπερκαλύψουν τὸ προβλεφθὲν ποσὸν τῶν δραχ. 20.000 ἑκατ. Εἰς τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως ἐλπίζομεν ὅτι θὰ συντελέσῃ κατὰ πολὺ ἡ βελτιωμένη ποιότης τῶν πυρείων, ἐνῶ προηγουμένως διετίθεντο εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ πυρεῖα διαφόρων ἄλλων προελεύσεων κατωτέρας ποιότητος. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκον. ἔτος 1946–47, τὰ πραγματοποιηθέντα ἔσοδα ἐκ τῶν πυρείων ἀνῆλθον εἰς δραχμὰς 11.583 ἑκατομμύρια. γʹ) Παιγνιόχαρτα. Τὰ παιγνιόχαρτα τοῦ Μονοπωλίου κατασκευάζονται εἰς ἐργοστάσιον τοῦ ἐσωτερικοῦ, ὁ χρησιμοποιούμενος ὅμως χάρτης εἰσάγεται ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν παρουσιάσθησαν πλεῖσται ὅσαι δυσχέρειαι εἰς τὴν κατασκευὴν τῶν παιγνιοχάρτων, αἵτινες πρὸ πολλοῦ ἤρθησαν καὶ ἤδη ἐξησφαλίσθη ὁ τακτικὸς ἀνεφοδιασμὸς τῶν ἀποθηκῶν μονοπωλίου μὲ τὰς ἀναγκαιούσας ποσότητας παιγνιοχάρτων. Πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς αὐξήσεως τῆς καταναλώσεως τῶν παιγνιοχάρτων καὶ συνεπῶς καὶ τοῦ ἐξ αὐτῶν ἐσόδου τοῦ Δημοσίου, ἐμειώθη ἀπὸ τὸν Αὔγουστον ἐ.ἔ. ἡ τιμὴ αὐτῶν ἀπὸ δραχμὰς 12.000 εἰς δραχ. 6.000 κατὰ δεσμίδα τῶν 53 φύλλων. Ἄμεσον ἀποτέλεσμα τῆς μειώσεως τῆς τιμῆς ὑπῆρξεν ἡ αὔξησις τῆς καταναλώσεως ἀπὸ 11.000 εἰς 27.000 κατὰ δεσμίδα τὸν μῆνα Αὔγουστον, εἰς 37.000 τὸν ἑπόμενον μῆνα Σεπτέμβριον καὶ εἰς 47.000 τὸν μῆνα Ὀκτώβριον 1947, προβλέπεται ὅτι καὶ κατὰ τὸ ὑπολειπόμενον χρονικὸν διάστημα μέχρι τῆς λήξεως τῆς τρεχούσης χρήσεως ἡ κατανάλωσις τῶν παιγνιοχάρτων θὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὰ προπολεμικὰ ἐπίπεδα. Συγκρίνοντες τὴν τρέχουσαν τιμὴν τῶν παιγνιοχάρτων πρὸς τὴν ἐκ δρχ. 44 κατὰ δεσμίδα προπολεμικὴν τιμὴν αὐτῶν, παρατηροῦμεν ὅτι αὕτη ηὐξήθη 136 φοράς. Ἐπὶ τῇ βάσει τῆς μέχρι σήμερον καταναλώσεως, τῆς προβλεπομένης τοιαύτης, μέχρι τέλους τῆς 15μήνου χρήσεως καὶ τῶν ἰσχυουσῶν τιμῶν προεβλέφθη εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 ἔσοδον ἐκ δραχμῶν 2.500 ἑκατομμ. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος αἱ εἰσπράξεις ἐκ παιγνιοχάρτων ἀνῆλθον εἰς δρχ. 1.385 ἑκατομμύρια. δʹ) Πετρέλαιον. Τὸ μονοπώλιον τοῦ φωτιστικοῦ πετρελαίου ἰσχύει μόνον διὰ τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα. Εἰς τὴν Νέαν Ἑλλάδα τὸ φωτιστικὸν πετρέλαιον εἰσήγετο προπολεμικῶς διὰ τοῦ ἐμπορίου, σήμερον δὲ ἀποστέλλεται ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου Μεταφορῶν (Δ]νσις Καυσίμων). Ἡ μέση μηνιαία προπολεμικὴ κατανάλωσις τοῦ πετρελαίου ἦτο 1.000 τόννοι περίπου. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος 1946–47, ἡ μηνιαία κατανάλωσις κατῆλθεν ἔναντι τῆς προπολεμικῆς τοιαύτης εἰς 800 περίπου τόννους. Ἡ μείωσις αὕτη δὲν ἦτο φυσιολογικὴ ἀλλ’ ὠφείλετο εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκῶν ἀποθεμάτων, καὶ μέσων μεταφορᾶς καὶ δοχείων συσκευασίας. Ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους ἡ κατανάλωσις τοῦ πετρελαίου ηὐξήθη εἰς 1.000 τόννους μηνιαίως. Ἀπὸ τοῦ Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. ἡ ζήτησις τοῦ πετρελαίου ἤρχισε νὰ αὐξάνῃ ἁλματωδῶς. Ἡ ζήτησις αὕτη ὀφείλεται εἰς τὴν γενίκευσιν τῆς χρήσεως μαγειρικῶν συσκευῶν, λόγῳ ἐλλείψεως καὶ ἀκριβείας τῶν στερεῶν καυσίμων, εἰς τὴν χρησιμοποίησιν πετρελαίου ὑπὸ τῆς ὑπηρεσίας ἀνθελονοσιακοῦ ἀγῶνος, εἰς τὴν ἔλλειψιν βενζίνης, εἰς τὰς διακοπὰς τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος κλπ. Κατὰ τὸν μῆνα τοῦτον διετέθησαν εἰς τὴν κατανάλωσιν διὰ τῶν ἀποθηκῶν τοῦ Μονοπωλίου 1.500 τόννοι φωτιστικοῦ πετρελαίου, χωρὶς διὰ τῆς ποσότητος ταύτης νὰ ἱκανοποιηθῶσι πλήρως αἱ ἀνάγκαι τῆς καταναλώσεως. Συνεπείᾳ τῆς ὁλονὲν αὐξανομένης ζητήσεως ἐκρίθη ἀναγκαῖον νὰ ἐπαναφέρωμεν τὴν διὰ δελτίου τῶν παντοπωλῶν διανομὴν πετρελαίου, ἥτις ἤρχισεν ἀπὸ 1ης Νοεμβρίου ἐ. ἔ. καὶ συνεχίζεται κανονικῶς. Ἡ τιμὴ τοῦ πετρελαίου ὡρίσθη τὸν Αὔγουστον τοῦ 1946 ἀπὸ δραχ. 600 εἰς δραχ. 700 κατὰ χιλ)μον, ηὐξήθη δὲ κατόπιν εἰς δραχ. 750 τὸν Ἰούλιον τοῦ 1947 καὶ εἰς δραχ. 850 τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1947. Ἡ μικρὰ αὕτη αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ φωτιστικοῦ πετρελαίου ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ κόστους ἀγορᾶς καὶ τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς αὐτοῦ. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 ἀνεγράφη ἔσοδον ἐκ φωτιστικοῦ πετρελαίου δρχ. 10.000 ἑκατομμυρίων, ἔναντι δραχ. 7.598 ἑκατομμυρίων τοῦ παρελθόντος οἰκονομικοῦ ἔτους. εʹ) Σακχαρίνη. Ἡ σακχαρίνη εἰσάγεται ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ Κρατικοῦ Μονοπωλίου, πωλεῖται δὲ διὰ τῆς Κεντρικῆς Ἀποθήκης Κινίνης καὶ Σακχαρίνης τοῦ Κράτους καὶ τῶν Δημοσίων Ταμείων, εἴτε εἰς δισκία διὰ θεραπευτικοὺς σκοπούς, εἴτε εἰς κόνιν διὰ βιομηχανικὰς χρήσεις. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος ἡ κατανάλωσις σακχαρίνης ἀμφοτέρων τῶν τύπων ἀνῆλθεν εἰς 605 χιλ)μα μὲ ἀντίστοιχον ἔσοδον 554 ἑκατομμ. δραχμῶν.

ΕΣΟΔΑ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Ἔσοδα εἰς δισεκατομμύρια δραχμῶν

Καὶ ἐνταῦθα σημειοῦται ὅτι εἰς τὰ ἀνωτέρω ποσὰ δὲν περιλαμβάνεται ὡς ἔσοδον ἡ ἀξία τῶν ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας παρεχομένων εἰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις τῆς χώρας ἐφοδίων. Κατὰ τὰς ἀνωτέρω λοιπὸν διακρίσεις τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 ἔχομεν:

ΕΙΔΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ 1947–48

Εἰσερχόμεθα ἤδη εἰς τὴν κατ’ ἰδίαν ἐξέτασιν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48.

Ι. ΕΣΟΔΑ

Τὰ προβλεπόμενα ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 ἔσοδα ἔχουν ὡς ἑξῆς:

ΝΕΑΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΙ

Διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων κατέστη ἀναπόφευκτος ἡ ἐξεύρεσις νέων ἐσόδων δι’ ἐπιβολῆς νέων φορολογιῶν ἢ αὐξήσεως ὑφισταμένων τοιούτων. Οὕτω διὰ τῶν κατατεθέντων νέων νομοσχεδίων ὡς καὶ τῶν ὑπὸ τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως τοιούτων, ἡ προβλεπομένη ἀπόδοσις ὑπολογίζεται μέχρι λήξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ὡς ἑξῆς:

Ἐπὶ πλέον τῶν ἀνωτέρω αὐξήσεων ἀφορωσῶν τὰ τακτικὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ προβλέπονται καὶ αἱ κατωτέρω ἐφ’ ἅπαξ φορολογίαι, κατὰ τὰ ὑποβληθέντα εἰς τὴν Βουλὴν σχετικὰ νομοσχέδια.

Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους μῆνας τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 εἰσεπράχθησαν ἐκ τακτικῶν ἐσόδων (πλὴν ἐπιστροφῶν χρημάτων) 482 δισεκατομμύρια προβλέπεται ὅτι δι’ ὁλόκληρον τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1947–48 θὰ εἰσπραχθοῦν 1.602 δισεκατομμύρια. Ἐπίσης καὶ τῶν προβλεπομένων ἐκτάκτων ἐσόδων δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς βεβαία ἡ εἴσπραξις αὐτῶν. II. ΕΞΟΔΑ

Ζητηθεῖσαι πιστώσεις ὑπὸ τῶν Ὑπουργείων. 2. Ἡ κατάργησις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων 1947–48 ἀντιμετώπισεν εἰς ἄκρον σοβαρὰς δυσχερείας. Αἱ πιστώσεις τὰς ὁποίας ἐζήτησαν τὰ ὑπουργεῖα διὰ τῶν ὑποβληθέντων σχεδίων τῶν εἰδικῶν αὐτῶν προϋπολογισμῶν ἐν οἷς συμπεριελαμβάνετο καὶ ἡ ἀξία τῶν ἐφοδίων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἀνερχομένη εἰς δρχ. 800 δισεκ. περίπου, ἀνήρχετο ἀρχικῶς εἰς τὸ ποσὸν τῶν 4.395 δισεκ., τὸ δὲ σκέλος τῶν ἐσόδων δὲν ἐκάλυπτεν οὔτε τὸ ἥμισυ ἐξ αὐτῶν. Τὸ ἀπομένον ἄνοιγμα ηὐξάνετο ἐν συνεχείᾳ κατὰ 280 δισεκ. περίπου συνεπείᾳ τῆς ἐγκριθείσης αὐξήσεως τῆς δυνάμεως τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ δεομένου περιθάλψεως ἀνταρτοπλήκτου πληθυσμοῦ.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΙ

Παρίστατο συνεπῶς ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη περιορισμοῦ τοῦ ἀνοίγματος τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ ἐλάχιστον διὰ περιορισμοῦ τῶν δαπανῶν καὶ αὐξήσεως τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Περὶ τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ ὡμιλήσαμεν ἤδη ἀνωτέρω. Ὁ περιορισμὸς ὅμως τῶν κρατικῶν δαπανῶν ἀντιμετώπιζε δυσχερείας. Ἐκ τῆς ἐξετάσεως ἑκάστης κατ’ ἄρθρον τοῦ προϋπολογισμοῦ πιστώσεως διεπιστοῦτο, ὅτι ἐλάχισται ἦσαν ἐκεῖναι αἵτινες θὰ ἠδύναντο νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς περιτταί. Πᾶσαι ἀπέβλεπον εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ σκοποῦ τῶν ἐνδιαφερομένων ὑπηρεσιῶν καὶ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ προγράμματος αὐτῶν. Ἡ ἀνάγκη ὅμως τοῦ περιορισμοῦ τῶν δαπανῶν ἦτο ἀδυσώπητος. Ἡ ἀντιμετώπισις τῆς ἀναρχικῆς κινήσεως καὶ τῆς περιθάλψεως τῶν πληττομένων πληθυσμῶν ἔδιδεν χαρακτῆρα ἀπολύτου προτιμήσεως εἰς τὰς σχετικὰς δαπάνας, περικοπτομένης ἢ καὶ ἀναστελλομένης πάσης ἄλλης τοιαύτης, ἔστω καὶ ἂν ἐκ τῆς περικοπῆς ἢ ἀναστολῆς ταύτης θὰ παρέμενον εἰς σχετικὴν ἀδράνειαν ὑπηρεσίαι ἢ καὶ ἡ λειτουργία τούτων θὰ περιωρίζετο εἰς μικρὰ πεδία δράσεως. Βεβαιοῦμεν τὴν Βουλήν, ὅτι προσωπικῶς ἠλέγξαμεν μίαν πρὸς μίαν τὰς πιστώσεις τοῦ προϋπολογισμοῦ, συνεκρίναμεν ταύτας πρὸς τὰς ἀντιστοίχους δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ προηγουμένου ἔτους, ὄχι τὰς προβλεφθείσας, ἀλλὰ τὰς πραγματοποιηθείσας, ἐλάβομεν ὑπ’ ὄψει τὸν χαρακτῆρα τὸν σκοπὸν καὶ τὴν σημασίαν αὐτῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὸ ἀδιέξοδον τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀφ’ ἑτέρου καὶ καθωρίσαμεν ταύτας εἰς ὅρια στενά, πολὺ στενὰ ὁμολογοῦμεν, ὅρια ὅμως ὑπαγορευόμενα ὑπὸ τῆς ἀδηρίτου ἀνάγκης τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἐλλείμματος αὐτοῦ εἰς τὸ ἐλάχιστον ἐπιτρεπόμενον ὅριον αὐτοῦ. Αἱ γενόμεναι περικοπαί, μετὰ τὴν ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ χρησιμοποίησιν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας διὰ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις (800 δισεκ. περίπου ἀνῆλθον εἰς 901 δισεκ., περιορισθέντος οὕτω τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων τοῦ ὑπὸ κρίσιν προϋπολογισμοῦ εἰς 2.960 δισεκ. κατὰ τὴν κατωτέρω ἐκτιθεμένην ἀνάλυσιν αὐτοῦ.

Κατὰ κατηγορίας δαπανῶν τὰ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–1948 συγκρινόμενα πρὸς τὰ πραγματοποιηθέντα ἔξοδα τοῦ προηγουμένου οἰκονομικυῦ ἔτους 1946–47 διακρίνονται ὡς ἑξῆς: Διὰ τὴν σύγκρισιν ταύτην ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι αἱ μὲν πιστώσεις τοῦ 1947–48 δεικνύουσι τὰ προβλεπόμενα νὰ πραγματοποιηθῶσιν ἔξοδα διὰ 15 μῆνας τῆς αὐξήσεως τῆς χρονικῆς αὐτοῦ περιόδου κατὰ τρεῖς μῆνας, τὰ δὲ ἔξοδα τοῦ 1946–47 ἀποτελοῦσι τὰς πραγματοποιηθείσας πληρωμὰς διὰ 12 μῆνας. Ἤτοι ὁ προϋπολογισμὸς 1947–48 προβλέπει ἐπὶ πλέον δαπάνας τοῦ 1946–47 κατὰ 1.305.000 ἑκατ. ἐν τῇ πραγματικότητι ὅμως ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ ἀνέρχεται εἰς 1.799.000 ἐὰν ἤθελε ληφθῆ ὑπ’ ὄψιν ὅτι δαπάναι τινὲς τοῦ 1946–47 δὲν ἐπαναλαμβάνονται εἰς τὸ 1947–48. Ἡ αὔξησις κατὰ 1.799 δισεκ. τῶν δαπανῶν τοῦ 1947– 48 ἔναντι τῶν δαπανῶν τοῦ 1946–47 ὀφείλεται κατὰ γενικὸν μὲν λόγον εἰς τὸ ὅτι αἱ δαπάναι τοῦ 1947–48 ὡς ἐλέχθη, προβλέπονται διὰ 15 μῆνας καὶ οὐχὶ διὰ 12 μῆνας ὡς αἱ τοῦ 1946–47, καὶ εἰς ἄλλας αἰτίας, κατωτέρω ἐκτεθειμένας δι’ ἑκάστην κατηγορίαν δαπάνης: 1. Ἀποδοχαὶ προσωπικοῦ πολιτικῶν Ὑπουργείων

καὶ Ὑπουργείου Ἐμπ. Ναυτιλίας ·········· 635.000 ἑκ.

Ἡ αὔξησις ὀφείλεται πλὴν τῆς ἀναλογίας τοῦ νέου τριμήνου καὶ εἰς τὸ ὅτι εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 προβλέπονται πλήρεις πιστώσεις: α) Διὰ τὴν ἀπὸ 1 Ἰουνίου 1946 γενομένην αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν κατὰ 25% ἐξ ἧς ὁ προϋπολογισμὸς 1946–47 ἐβαρύνθη διὰ 10 μῆνας. β) Διὰ τὴν ἀπὸ 1 Φεβρουαρίου 1947 αὔξησιν κατὰ 100.000 τοῦ μισθοῦ, ἐξ ἧς ὁ προϋπολογισμὸς 1946–47 ἐβαρύνθη διὰ 2 μῆνας καὶ γ) Διὰ τὴν τελευταίαν ἀπὸ 1 Σεπτεμβρίου 1947 αὔξησιν τῶν μισθῶν, δι’ ἣν διετέθη κονδύλιον 100 δισεκ.

2. Συντάξεις ··························· 248.409 ἑκ.

Ἡ αὔξησις ὀφείλεται εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιούχων συνεπείᾳ τῆς ὑπὸ τῶν οἰκείων ἐπιτροπῶν ἀπονομῆς συντάξεων, ἀναγνωρίσεως νέων συνταξιούχων, δικαιουμένων κατὰ νόμον συντάξεως καὶ εἰς τὴν πρόβλεψιν πλήρων πιστώσεων, πλὴν τῆς ἀναλογίας τοῦ τριμήνου διὰ τὴν πληρωμὴν τῆς ἀπὸ 1 Ἰουνίου 1946 γενομένης αὐξήσεως κατὰ 25%, τὴν πληρωμὴν τοῦ ἀπὸ 1 Φεβρουαρίου 1947 χορηγηθέντος ἐπιδόματος τῶν 50.000 δρχ. καὶ τὴν ἐγγραφὴν κονδυλίου 84.000 ἑκατ. διὰ τὴν αὔξησιν τῶν συντάξεων.

3. Δαπάναι κοινωνικῆς προνοίας·········· 441.387 ἑκατ.

4. Λοιπαὶ δαπάναι πολεμικῶν Ὑπουργείων

καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας·················· 298.800 ἑκατ.

Ὀφειλόμεναι εἰς τὰς ἀνωμάλους ὑπὸ τῆς

χώρας ἀντιμετωπιζομένας συνθήκας········ 12.000 ἑκατ.

5. Ἐγγραφὴ πιστώσεως διὰ τὸ πρὶμ········ 12.000 ἑκατ.

6. Ἐγγραφὴ πιστώσεως διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ προβλεπομένου ἐλλείμματος τοῦ προ-

ϋπολογισμοῦ τῆς Δωδεκανήσου············· 15.000 ἑκατ.

7. Πρόβλεψις ἀποθεματικοῦ··············· 68.405 ἑκατ.

Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀνεπαρκῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ ἢ ἀντιμετώπισιν μὴ προβλεφθεισῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐκτάκτων δαπανῶν

8. Διὰ λοιπὰς δαπάνας··················· 80.487 ἑκατ.

Ἤτοι σύνολον αὐξήσεων··················· 1.799.424 ἑκατ.»

Ἀναλογία ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν τῶν διαφόρων δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48. 1. Ἐξετάζοντες τὰς διαφόρους κατηγορίας τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 κατὰ ποσοστὸν τοῖς ἑκατὸν ἐπὶ τοῦ συνόλου αὐτῶν ἔχομεν:

2. Διακρίνοντες ὡσαύτως τὰς δαπάνας εἰς τοιαύτας τῆς διοικήσεως καὶ τὰς δημιουργηθείσας ἐκ τῆς ἀναρχικῆς κινήσεως ἔχομεν τὰς ἑξῆς ἀναλογίας:

Ἐκ τούτων: Αἱ τακτικαὶ καὶ συνήθεις ἔκτακτοι δαπάναι ἀπορροφοῦν τὸ 93,85% τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πόρων ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνερχομένων εἰς 2.192.000 ἑκατ. Τὸ ἀπομένον πλεόνασμα τῶν ἐσόδων τούτων 6,15% διατίθεται ὁμοῦ μὲ τὰ ἐκ συμμαχικῶν πηγῶν ἔκτακτα ἔσοδα διὰ τὴν κάλυψιν τῶν δαπανῶν ἀναρχικῆς κινήσεως καὶ κοινωνικῆς προνοίας. Εἰδικὴ ἐξέτασις δαπανῶν τινων τοῦ 1947–1948 Μισθολόγιον Αἱ διὰ δαπάνας προσωπικοῦ πιστώσεις τοῦ 1947–48 ὑπελογίσθησαν βάσει τοῦ πρὸ τῆς 1 Σεπτεμβρίου 1947 μισθολογικοῦ καθεστῶτος διὰ τοὺς μῆνας Ἀπρίλιον ἕως Αὔγουστον καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νέου μισθολογικοῦ καθεστῶτος διὰ τοὺς μῆνας Σεπτέμβριον 1947—ἕως Ἰούνιον 1948. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ νέου μισθολογίου ἐπιθυμῶ νὰ ἀπασχολήσω δι’ ὀλίγων τὴν Βουλήν. Ἐθεωρήθη τοῦτο ὑπὸ τῶν ὑπαλληλικῶν τάξεων ὡς μὴ δίκαιον λόγῳ τοῦ προβλεπομένου ὑπ’ αὐτοῦ διαφορισμοῦ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ὑποστηριζομένην βαθμολογικὴν ἢ μισθολογικὴν ἢ βαθμολογικὴν καὶ μισθολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους. Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἡ Κυβέρνησις δηλοῖ ὅτι τὸ μισθολόγιον τοῦ Σεπτεμβρίου δὲν εἶναι ὁριστικόν. Τοῦτο ἀποτελεῖ προσωρινὸν καθεστὼς μέχρις οὗ παρερχομένων τῶν σημερινῶν ἀντιξόων περιστάσεων καὶ καταρτιζομένου τοῦ νέου καταστατικοῦ χάρτου τῶν ὑπαλλήλων καὶ τῶν ὀργανισμῶν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καταρτισθῇ καὶ ὁ μισθολογικὸς κῶδιξ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν ὅστις θέλει πλέον ρυθμίσει ὁριστικῶς τὸ ὁμολογουμένως σοβαρὸν ἀλλὰ καὶ δυσχερὲς ζήτημα. Τὴν ὁριστικὴν τακτοποίησιν τοῦ ζητήματος τούτου θέλει ἐπιδιώξει ἡ Κυβέρνησις ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἁρμοδίων τεχνικῶν συμβούλων τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἀναγνωριζομένης τῆς ἰδιαιτέρας σημασίας ἣν ἔχει τοῦτο τόσον διὰ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν τῆς κρατικῆς μηχανῆς ὅσον καὶ διὰ τὴν εἰς ἱκανὸν σημεῖον ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς ζωῆς ὑπὸ τῶν κρατικῶν ὀργάνων. Ποσὸν διατεθὲν διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν. Τὸ διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων ἐγκριθὲν ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ποσόν, ὡρίσθη εἰς 11.6 δισεκατομμύρια μηνιαίως ἤτοι διὰ τοὺς μῆνας Σεπτέμβριον 1947 ἕως Ἰούνιον 1948 εἰς 116 δισεκατομμύρια, ὑπελογίσθη δὲ ὅτι τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ ἀντιμετωπίζετο κατὰ 70 μὲν δισεκατομμύρια δι’ αὐξήσεως τοῦ βάρους τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ 36 δὲ δισεκ. δι’ οἰκονομιῶν προερχομένων ἐκ τῆς ἀπολύσεως 15.000 ὑπαλλήλων, τῆς καταργήσεως τῶν ἀποζημιώσεων ἐξ ὑπερωριῶν καὶ περιορισμοῦ τῶν λοιπῶν προσθέτων ἀπολαυῶν τῶν ὑπαλλήλων εἰς ποσοστὸν 75% ἐπὶ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ κατὰ μῆνα. Ἐπίσης ἐκ τῶν αὐξήσεων τοῦ μισθολογίου τοῦ Σεπτεμβρίου διὰ τοὺς στρατιωτικοὺς ἐν γένει ὑπελογίσθη βάρος 129 δισεκατομμ. ἀντιμετωπισθὲν κατὰ 80 δισεκατ. δι’ αὐξήσεως τοῦ βάρους τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ κατὰ 49 δισεκ. ἐκ τῆς οἰκονομικωτέρας διαρρυθμίσεως τῶν εἰδικῶν πολεμικῶν ἐπιδομάτων. Ἡ οἰκονομία αὕτη σήμερον ηὐξήθη ἔτι πλέον λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1947–48 δὲν προβλέπονται πιστώσεις διὰ τὴν καταβολὴν τῶν ἐπιδομάτων τούτων πέραν τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου ἀπομείνοντος πρὸς μελέτην τοῦ ζητήματος τῆς συνεχίσεως μόνον τοῦ ἐπιδόματος μεταβατικῆς ὑπηρεσίας εἰς τὸ οἰκονομικώτερον διαρρυθμιζομένου, ὅτι ἡ οἰκονομία αὕτη θέλει ἀναλόγως περιορισθῆ. Ἀριθμὸς ὑπαλλήλων. Ὁ ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 προβλεπόμενος ἀριθμὸς δημοσίων ὑπαλλήλων, ἐμφανίζεται ὡς ἑξῆς δι’ ὅλα τὰ ὑπουργεῖα: Τακτικοὶ 58.936, ἔκτακτοι 7.326, ἐπὶ συμβάσει 570, ἡμερομίσθιοι 5.946, ἐπὶ ἐπιμισθίῳ 167, ἐργατοτεχνικὸν προσωπικὸν 3.208, ἤτοι σύνολον 76.153. Εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἀριθμοὺς περιλαμβάνονται καὶ οἱ ἐκ τῶν μετὰ τὴν 1ην Σεπτεμβρίου 1947 ἀπολυθέντες καὶ ἀπολυθησόμενοι ὑπάλληλοι, κατόπιν τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ἧς καθωρίσθη ἀπολυτέος ἀριθμὸς 15.000 ἐξ αὐτῶν ἐντὸς τριῶν μηνῶν, ἤτοι ἀνὰ 5.000 κατὰ τὴν 15ην Ὀκτωβρίου, 15ην Νοεμβρίου καὶ 15ην Δεκεμβρίου 1947. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν κίνησιν διορισμῶν καὶ ἀπολύσεων δημοσίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων, αἱ σχετικαὶ τῶν ὁποίων πράξεις δημοσιεύονται εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς διὰ τὸ ἀπὸ 1ης Ἀπριλίου 1946 ἕως 3ης Σεπτεμβρίου 1947 χρονικὸν διάστημα: Διορισμοὶ 7.337, ἀπολύσεις 11.634 ἤτοι ἐπὶ πλέον ἀπολύσεις 4.297. Εἰς τὸ ἀνωτέρω σύνολον τῶν ἐπὶ πλέον ἀπολύσεων περιλαμβάνονται οἱ κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ψηφίσματος τῆς ἐξυγιάνσεως ἀπολυθέντες, δὲν περιλαμβάνονται ὅμως ἐντὸς τοῦ ἀριθμοῦ τῶν 15.000 ἀπολυθέντων, καθ’ ὅσον ἡ ἀπόλυσις τούτων ἀπεφασίσθη μετὰ τὴν 30ὴν Σεπτεμβρίου 1947. Προβλέψεις προσωπικοῦ διὰ Δικαιοσύνην, Παιδείαν καὶ Τ.Τ Τ. Σχετικῶς μὲ τὸν ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 προβλεπόμενον ἀριθμὸν ὑπαλλήλων, κρίνομεν σκόπιμον νὰ μνημονεύσωμεν ἰδιαιτέρως, τὴν Δικαιοσύνην, τὴν Παιδείαν καὶ τὰ Τ.Τ.Τ. συγκρίνοντες τοῦτον πρὸς τὸν ἀριθμὸν τοῦ τελευταίου προπολεμικοῦ ἔτους 1940–41. αʹ) Δικαιοσύνη. Προβλέπεται ἐπὶ πλέον ἀριθμὸς 118 δικαστικῶν, 28 βοηθητικοῦ προσωπικοῦ τῶν δικαστηρίων καὶ 576 προσωπικοῦ φυλακῶν ἔναντι τῆς προβλεπομένης διὰ τὸ 1940–41. βʹ) Τ.Τ.Τ. Προσωπικὸν Κεντρικῆς ὑπηρεσίας ἀνωτέρου καὶ κατωτέρου προσωπικοῦ Τ.Τ.Τ. 7.358 ἔναντι 7.423 τοῦ 1940– 41, ἤτοι ὁ προϋπολογισμὸς 1947–48 προβλέπει ἐπὶ ἔλαττον προσωπικὸν 65 ὑπαλλήλων τῶν Τ.Τ.Τ. Δέον ὅμως νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 προβλέπονται ἐπὶ πλέον 26 ὑπάλληλοι ἀσυρμάτων ὑπηρεσίας μὴ λειτουργούσης κατὰ τὸ 1940–41, 509 ἀναπληρωταὶ προσωπικοῦ Τ.Τ.Τ., 310 ἔκτακτοι διὰ τὰ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ δέματα, ἔτι δὲ καὶ ὅτι τὸ προσωπικὸν τῶν Τ.Τ.Τ. ἐπικουρεῖται σήμερον καὶ ὑπὸ μέρους τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ταχ. Ταμιευτηρίων, ὅπερ λόγῳ μὴ ἐπανόδου τῶν ἐργασιῶν τῶν Ταχ. Ταμιευτηρίων εἰς τὴν προπολεμικὴν ἔκτασιν διετέθη διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς Τ.Τ.Τ. ὑπηρεσίας. γʹ) Παιδεία. Μέση Ἐκπαίδευσις Κατὰ τὰ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας παρασχεθέντα στοιχεῖα ἔχομεν: Λειτουργοῦντα Γυμνάσια, παραρτήματα αὐτῶν καὶ ἀστικὰ σχολεῖα 578 ἔναντι 396, ἤτοι ἐπὶ πλέον 182. Ἀριθμὸς φοιτώντων μαθητῶν 152.835 ἔναντι 135.894 ἤτοι ἐπὶ πλέον 16.942. Ἀριθμὸς διδακτικοῦ προσωπικοῦ 3.836 ἔναντι 3.218 ἤτοι ἐπὶ πλέον 618. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀριθμῶν προκύπτει ὅτι πρὸ τοῦ πολέμου ἡ ἀναλογία μεταξὺ ἀριθμοῦ μαθητῶν καὶ ἀριθμοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ ἦτο 42 πρὸς 1, σήμερον δὲ 40 πρὸς 1. Δημοτικὴ Ἐκπαίδευσις Λειτουργοῦντα Δημοτικὰ Σχολεῖα καὶ Νηπιαγωγεῖα 9.776 ἔναντι 9.677 ἤτοι ἐπὶ πλέον 99. Ἀριθμὸς μαθητῶν 1.274.346 ἔναντι 1.048.000 ἤτοι ἐπὶ πλέον 226.346. Ἀριθμὸς διδακτικοῦ προσωπικοῦ 17.316 ἔναντι 17.935 ἤτοι ἐπὶ πλέον 619. Ἤτοι σχέσις ἀριθμοῦ μαθητῶν πρὸς διδασκάλους πρὸ τοῦ πολέμου μὲν 58 πρὸς 1, σήμερον δὲ 74 πρὸς 1. Αἱ ἀνωτέρω δυσχερεῖς σχέσεις διὰ τὴν μέσην καὶ τὴν δημοτικὴν κατέστησαν ἔτι ἐπιβαρυντικαὶ λόγῳ τῆς ἀπολύσεως προσωπικοῦ κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ψηφίσματος περὶ ἐξυγιάνσεως τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν ἐχειροτέρευσαν δ’ ἔτι πλέον ἐκ τοῦ ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευθέντων, καὶ τῶν λόγῳ ἀσθενείας ἀπουσιαζόντων καθηγητῶν καὶ διδασκάλων εἶναι κατὰ τὸ 1947–48 μεγαλύτερος τοῦ ἀντιστοίχου τοῦ 1940–41 καὶ συνεπῶς τὰ κενὰ περισσότερα. Θὰ ἔδει παραλλήλως νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι συνεπείᾳ τῆς ἐκρύθμου ἐν τῇ ὑπαίθρῳ καταστάσεως ἐκ τῶν πραγμάτων κατέστη δυσχερής, ἐν πολλοῖς δὲ καὶ ἀδύνατος ἡ λειτουργία πολλῶν σχολείων, ὧν τὸ διδακτικὸν προσωπικὸν καταφυγὸν εἰς ἀστικὰ κέντρα ἐνίσχυσε τὸ προσωπικὸν τῶν ἐκεῖ σχολείων. Πάντως ἡ Κυβέρνησις ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν θέλει ἐξετάσει μετ’ ἰδιαιτέρας προσοχῆς τὸ ζήτημα τῆς λαϊκῆς ἰδίᾳ ἐκπαιδεύσεως, ὅπου παρατηρεῖται σημαντικὴ δυσαναλογία μαθητῶν καὶ διδασκάλων, ἐν συνδυασμῷ πάντοτε καὶ μὲ τὴν ποιοτικὴν σύνθεσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ. Ἐπὶ τοῦ παρόντος θέλει ἐπιταχυνθῆ ἡ πλήρωσις τῶν ἐκ τῆς ἐξυγιάνσεως δημιουργηθέντων κενῶν ἅτινα καὶ δὲν ὑπέστησαν οὐδεμίαν περικοπὴν εἰς τὰς ἀριθμητικὰς προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ, καθισταμένης οὕτω ἀμέσως δυνατῆς τῆς προσλήψεως 1.600 περίπου δημοδιδασκάλων. Συντάξεις Διὰ τὰς συντάξεις ὁ προϋπολογισμὸς 1947–48 προβλέπει ἀπαιτουμένας πιστώσεις διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ἀνεγνωρισμένων καὶ προβλεπομένων νὰ ἀναγνωρισθοῦν μέχρι τέλους Ἰουνίου 1948 νέων συνταξιούχων. Ἐπὶ πλέον προβλέπει κονδύλιον 81.000 ἑκατ. διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συντάξεων, κατὰ τὴν περὶ τούτου ληφθησομένην ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θέλουσι τεθῆ πάντα τὰ στοιχεῖα ὡς καὶ αἱ σχετικαὶ ἀπόψεις τῆς Ἀμερικανικῆς Οἰκονομικῆς Ἀποστολῆς. Ἡ Βουλὴ γνωρίζει καλῶς τὸ ζήτημα τῶν συντάξεων, τὸ ὁποῖον ἐπηρεάζει σοβαρῶς τὸν προϋπολογισμὸν ἰδίᾳ ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιοδοτουμένων προσώπων, ὅστις ηὐξήθη οὐ μόνον λόγῳ τοῦ τελευταίου μεγάλου πολέμου, ἀλλὰ καὶ συνεπείᾳ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν δημιουργηθείσης ἀνωμάλου καταστάσεως. Πρὸς ὁριστικὴν διαρρύθμισιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ ζητήματος κατηρτίσθη ἤδη τὸ σχέδιον τοῦ κώδικος τῶν συντάξεων, ὑπὸ τῆς πρὸς τοῦτο συσταθείσης πρὸ ἔτους καὶ πλέον Ἐπιτροπῆς, ἐτέθη δὲ ἤδη ὑπ’ ὄψει τῆς Ἀμερικανικῆς Οἰκονομικῆς Ἀποστολῆς καὶ μετὰ τὴν ὑπὸ ταύτης ἐπεξεργασίαν αὐτοῦ, θέλουσιν ληφθῆ ἀπὸ συμφώνου μετὰ τῆς Κυβερνήσεως αἱ ὁριστικαὶ ἀποφάσεις. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἤδη ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου συνταξιοδοτουμένων, οὗτος παρουσιάζει τὴν ἑξῆς ἐξέλιξιν.

Κοινωνικὴ Πρόνοια Ἕν τῶν σημαντικωτέρων κονδυλίων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 ἀποτελοῦν καὶ αἱ δαπάναι τὰς ὁποίας οὗτος προβλέπει διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς κοινωνικῆς προνοίας. Ἡ ἔκτασις τῶν δαπανῶν τούτων εἶναι σοβαρῶς κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ηὐξημένη καθ’ ὅσον ὁ προϋπολογισμὸς 1947– 48 ὠφείλει ν’ ἀναγράψῃ κονδύλια δι’ ἀνάγκας κοινωνικῆς προνοίας, αἵτινες κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος δὲν ἐβάρυνον αὐτόν, καταβαλλόμεναι ὑπὸ τῆς Οὔνρα καὶ τοιαῦται εἶναι ἡ πρόνοια ὑπὲρ τῶν ἀπόρων, ἡ μαθητικὴ πρόνοια καὶ ἡ ἀξία τῶν εἰς τὰ Νοσοκομεῖα καὶ Φιλανθρωπικὰ Ἱδρύματα παρεχομένων τροφίμων. Ἀλλὰ καὶ πέραν τῶν διὰ τὰς περιπτώσεις ταύτας δαπανῶν, αἱ ἐκ τῆς κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας δημιουργηθεῖσαι συνθῆκαι διὰ τοὺς δεινοπαθοῦντας ἐκ ταύτης πληθυσμοὺς ἐπέβαλον ὅπως εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1947–48 γίνῃ πρόβλεψις διὰ τὴν πρόνοιαν αὐτῶν, πλέον ἢ ἀναγκαίαν ἐν ὄψει τοῦ ἐπερχομένου χειμῶνος ὅστις δημιουργεῖ καὶ ζήτημα προσωρινῆς τῶν ἀνταρτοπλήκτων στεγάσεως. Ἡ Βουλὴ καὶ πρὸ ἡμερῶν συνεζήτησε τὸ ζήτημα τῆς προνοίας καὶ περιθάλψεως τῶν οὕτω πασχόντων ἀδελφῶν ἡμῶν, σχετικὰς δὲ ἐπ’ αὐτοῦ πληροφορίας παρέσχεν αὐτῇ τόσον ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὅσον καὶ ὁ κ. ἐπὶ τῆς Ἀνοικοδομήσεως συνάδελφος εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς προσωρινῆς στεγάσεως τῶν ἀνταρτοπλήκτων. Παρέχεται καὶ εἰς ἐμὲ εὐκαιρία σήμερον νὰ γνωρίσω ὑμῖν ὅτι διὰ τὸν συντονισμὸν τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Κράτους ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόνοιαν καὶ περίθαλψιν τῶν ἀνταρτοπλήκτων συνεστήθη παρὰ τῷ ὑπουργείῳ Συντονισμοῦ κεντρικὴ ἐπιτροπὴ περιθάλψεως ἀνταρτοπλήκτων συγκειμένη ἐκ τριῶν μελῶν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ ἀντιπροσώπων τῶν ὑπουργείων Προνοίας, Ἐφοδιασμοῦ, Ἀνοικοδομήσεως, Ὑγιεινῆς, Στρατιωτικῶν, Μεταφορῶν, Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν καὶ ἐκ τοῦ Προέδρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἥτις γνωμοδοτεῖ περὶ τῶν ἐπιβαλλομένων μέτρων πρὸς ταχυτέραν καὶ ἀποτελεσματικωτέραν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῶν ἀνταρτοπλήκτων καὶ περὶ ὧν ἀποφασίζουν οἱ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, Προνοίας καὶ Οἰκονομικῶν ὑπουργοί. Ἡ ὡς ἄνω κεντρικὴ ἐπιτροπὴ συνεργάζεται μετὰ τῶν συσταθεισῶν κατὰ Νομοὺς ἢ Ἐπαρχίας τοπικῶν ἐπιτροπῶν περιθάλψεως ἀνταρτοπλήκτων, οἵτινες προεδρευόμενοι ὑπὸ τοῦ οἰκείου Νομάρχου ἢ Ἐπάρχου, ἐκτελοῦσι τὰς ἐγκρινομένας ἀποφάσεις, ὑποδεικνύουν δὲ τὰ ἀναγκαιοῦντα ἑκάστοτε νὰ ληφθῶσι μέτρα. Θεωρῶ ὑποχρέωσιν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Ἐθνικὴν ταύτην ἀνάγκην, ὅπως ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνην τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν Α. Μ. τὴν Βασίλισσαν, ἥτις ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ἀνέλαβεν ἐξαίρετον πρωτοβουλίαν διὰ τὴν παροχὴν περιθάλψεως εἰς τὸν πληττόμενον ὑπὸ τῶν κομμουνιστῶν πληθυσμόν, παρευρισκομένη διαρκῶς μεταξὺ αὐτοῦ καὶ διὰ τῶν πόρων τοῦ διενεργουμένου ὑπ’ Αὐτῆς ἐράνου ἀντιμετωπίζουσα κατὰ τὸ δυνατὸν τὰς ἀνάγκας αὐτοῦ. Εὐγνωμοσύνην ὡσαύτως αἰσθανόμεθα ἀπέναντι τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς διὰ τὰς ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων αὐτῆς μελῶν καταβαλλομένας ἀόκνους προσπαθείας, πρὸς περίθαλψιν τῶν ἀνταρτοπλήκτων ὡς καὶ εὐχαριστίας θερμὰς ἔχομεν νὰ ἀπευθύνωμεν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Ἐρυθρὸν Σταυρόν, ὅστις διὰ τῶν ὑπηρεσιῶν αὐτοῦ τόσον πολύτιμον συνεργασίαν καὶ συνδρομὴν παρέχει εἰς τὸ Κράτος κατὰ τὰς δυσκόλους ταύτας στιγμὰς ἃς διέρχεται. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ τὸ ζήτημα τῆς παροχῆς ἱκανοποιητικῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς δεινοπαθοῦντας Ἕλληνας, ἰσάξιον πρὸς τὴν προστασίαν τῶν συνόρων τῆς Πατρίδος, εἶναι δὲ ἀποφασισμένη ἐπὶ τούτου νὰ λάβῃ πᾶν ἀναγκαῖον μέτρον πεπεισμένη ὅτι ἡ προσπάθειά της αὕτη θὰ τύχῃ τῆς ὑποστηρίξεως ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ καὶ ὅτι θὰ γίνῃ κατανοητὴ ὑπὸ πασῶν τῶν τάξεων αὐτοῦ. Ἀναλύομεν ἤδη τὰς ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ προβλεπομένας δαπάνας διὰ τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν. Αὗται ἔχουσιν ὡς ἑξῆς: Περίθαλψις ἀνταρτοπλήκτων Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον προβλέπονται πιστώσεις: 1) Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ Ὑπουργείου Προνοίας: Δι’ ἀρτοτροφοδοσίαν δρχ. 164.500 ἑκατ., δι’ ἱματισμὸν 14.200 ἑκατ., δι’ ὑπόδησιν 3.000 ἑκατ., διὰ κλινοσκεπάσματα 40.000 ἑκατ., διὰ κλίνας καὶ στρώματα 6.000 ἑκατ., διὰ φωτισμὸν διὰ πετρελαίου 1.000 ἑκατ., διὰ μεταφορὰν καὶ μετακίνησιν ἀνταρτοπλήκτων 500 ἑκατ., διὰ παλιννόστησιν εἰς τὰς ἑστίας 200 ἑκατ., διὰ μεταφορικὰ ὑλικῶν 2.000 ἑκατ., δι’ ὑγειονομικὴν περίθαλψιν 2.417 ἑκατ., ἤτοι ἐν συνόλῳ δρχ. 233.817 ἑκατομμύρια. 2) Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ Ὑπουργείου Ἀνοικοδομήσεως: Διὰ προσωρινὴν στέγασιν δρχ. 18. δισεκ. Πλὴν τοῦ ποσοῦ τούτου διατίθεται ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας καὶ ποσὸν 14.000 ἑκατ. διὰ τὴν στέγασιν τῶν ἀνταρτοπλήκτων, ἥτις ἐπιλαμβανόμεθα τῆς εὐκαιρίας νὰ τονίσωμεν, ἔχει μόνον προσωρινὸν χαρακτῆρα, ἀποκλειομένης οἱασδήποτε σκέψεως ὅπως λάβῃ τὴν μορφὴν μονίμου στεγάσεως. Σύνολον πιστώσεων διὰ περίθαλψιν ἀνταρτοπλήκτων δρχ. 251.817 ἑκατομμύρια. Βοηθήματα οἰκογενειῶν στρατευθέντων Δι’ ἀξίαν τροφίμων παρεχομένων εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν στρατευθέντων προβλέπεται ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας, πίστωσις δρχ. 19 δισεκατομμυρίων. Διὰ τροφὴν καὶ παλιννόστησιν ἐκτοπιζομένων δρχ. 15.375 ἑκατομμυρίων. Διατροφὴ παραδιδομένων ἀνταρτῶν 187 ἑκατομμυρίων. Δαπάναι μεταφορᾶς δεμάτων εἰς ἀνταρτοπλήκτους κλπ. 916 ἑκατομμ. Περίθαλψις ἐκδιωχθέντων ὁμογενῶν Βορείου Ἠπείρου 900 ἑκατ. Ἐφεδρικὰ ἐπιδόματα 36.970 ἑκατ. Σύνολον δαπανῶν προνοίας δημιουργηθεισῶν ἐξ αἰτίας τῆς ἀνταρτικῆς κινήσεως δρχ. 325.165 ἑκατ. Λοιπαὶ δαπάναι κοινωνικῆς προνοίας Διὰ τὰς λοιπὰς ἀνάγκας κοινωνικῆς προνοίας προβλέπονται ἐν τῷ προϋπολογισμῷ αἱ ἑξῆς πιστώσεις: Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ Ὑπουργείου Παιδείας διὰ μαθητικὰ συσσίτια καὶ μαθητικὰς ἐξοχάς, δρχ. 35 δισεκ. Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ Ὑπουργείου Προνοίας: Δι’ ἀξίαν ἄρτου ἢ σίτου ὅπου δὲν παρασκευάζεται ἄρτος εἰς ἀπόρους 65 δισεκ. Διὰ συσσίτια ἀπόρων φοιτητῶν κλπ. 3.500 ἑκατ. Διὰ περίθαλψιν ὀρφανῶν 4.550 ἑκατομμύρια. Τὸ ποσὸν τοῦτο καλύπτεται κατὰ τὰ ⅔ ἐκ συνδρομῆς τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως. Διὰ παιδικὰς ἐξοχὰς ὀργανουμένας ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας 6 δισεκ. Διὰ δαπάνας λειτουργίας εἰδικῶν ἑστιῶν, ἀναληφθεισῶν κατόπιν τῆς ἀποχωρήσεως τοῦ Ἑλβετικοῦ Σταυροῦ ὑπὸ τοῦ Πατριωτικοῦ Ἱδρύματος 4.200 ἑκατομμύρια. Διὰ περίθαλψιν πολιτικῶν φυγάδων ξένων Κρατῶν 2.140 ἑκατ. Διὰ περίθαλψιν ὑπηκόων Ἡνωμ. Ἐθνῶν 300 ἑκατ. Διὰ περίθαλψιν ἀναξιοπαθούντων ὁμογενῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ (Γερμανίαν καὶ Ρουμανίαν) μέσῳ διεθνῶν ὀργανισμῶν 576 ἑκατ. Διὰ περίθαλψιν ἀναξιοπαθούντων ἐν τῷ ἐσωτερικῷ (σεισμοπαθεῖς κλπ.) 412 ἑκατ. Διὰ παλιννόστησιν τῶν ἐκπατρισθέντων Ἑλλήνων συνεπείᾳ τῶν πολεμικῶν γεγονότων (ὅμηροι Γερμανίας κλπ.) 562 ἑκατομμ. Δι’ ἐπιχορηγήσεις εἰς φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα 30.900 ἑκατ. Δι’ ἀξίαν τροφίμων νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων λόγῳ διακοπῆς παροχῆς αὐτῶν κατόπιν τῆς λήξεως τῆς βοηθείας τῆς Οὔνρρα 25.000 ἑκατ. Ἤτοι σύνολον 178.140 ἑκατομμύρια. Ἐὰν δὲ εἰς αὐτὰς προσθέσωμεν καὶ τὰς δαπάνας διὰ τὴν ἀναρχικὴν κίνησιν ἔχομεν γενικὸν σύνολον δαπανῶν κοινωνικῆς προνοίας δρχ. 53.305 ἑκατομμύρια. Δαπάναι δημοσίας ὑγείας Διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν, ἐξαιρέσει τῶν δαπανῶν προσωπικοῦ καὶ τῶν ἐξόδων ἐν γένει λειτουργίας τῶν ὑγειονομικῶν ὑπηρεσιῶν, ἐγγράφονται ἐν τῷ προϋπολογισμῷ πιστώσεις δρχ. 59.221.5 ἀναλυόμεναι ὡς ἑξῆς: Διὰ δαπάνας καταπολεμήσεως: ἑλονοσίας 3.043 ἑκατ., λοιμωδῶν καὶ ἄλλων νόσων 1.433 ἑκατ., διὰ δαπάνας ὑγειονομικοῦ καὶ φαρμακευτικοῦ ὑλικοῦ 17.041 ἑκατ., δι’ ἀγορὰν D.D.T. 3 δισεκ., διὰ δαπάνας λειτουργίας νοσηλευτικῶν κρατικῶν ἱδρυμάτων 8.256 ἑκατ., δι’ ἐπιχορηγήσεις εἰς νοσηλευτικὰ ἱδρύματα ἰδιωτικοῦ δικαίου 25.191 ἑκατ., δι’ ἀγορὰν κινίνης καὶ ναρκωτικῶν 1.257.5 ἑκατ., ἤτοι σύνολον 59.221.5. Εἰς τὰς ἀνωτέρω δαπάνας τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων δὲν περιλαμβάνεται τὸ ἀνωτέρω εἰς τὰς ἀμέσως προηγουμένως ἀναλυθείσας δαπάνας κοινωνικῆς προνοίας ἀναγραφόμενον ποσὸν τῶν 25.000 ἑκατ. δι’ ἀξίαν τροφίμων παρεχομένων ὑπὸ τῆς Οὔνρρα μέχρι τῆς ἀποχωρήσεως αὐτῆς καὶ βαρῦνον ἤδη τὸν προϋπολογισμόν. Δαπάνη πολεμικῶν Ὑπουργείων καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας Διὰ δαπάνας τῶν πολεμικῶν Ὑπουργείων καὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας προβλέπονται ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1947–48 πιστώσεις βάσει τῆς ἐγκεκριμένης συνθέσεως αὐτῶν, ἐξαιρέσει τῆς ἀξίας τῶν ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας παρεχομένων ἐφοδίων. Εἰδικῶς διὰ τὴν τροφοδοσίαν τῶν ἀνδρῶν ὁ προϋπολογισμὸς 1947–48 προβλέπει κονδύλιον καὶ διὰ τὴν πέραν τῆς ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας παρεχομένης τροφοδοτικῆς μερίδος βελτίωσιν αὐτῆς, ἰδίᾳ δὲ τῶν μαχομένων, ὅπου αἱ εἰδικαὶ συνθῆκαι ὑφ’ ἃς οὗτοι εὑρίσκονται ἐπιβάλλουν εἰδικὴν ὑπὲρ αὐτῶν μέριμναν. Ἡ ἐκτίμησις τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 ἐγένετο κατόπιν εἰδικῆς ἐξετάσεως τῶν ἀναγκῶν τοῦ στρατεύματος ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν ἁρμοδίων συμμαχικῶν παραγόντων κατὰ τρόπον ἐξασφαλίζοντα τὴν μαχητικὴν αὐτοῦ ἱκανότητα. Παρέσχομεν ἤδη εἰς τὴν Βουλὴν ἀνωτέρω γενικὴν εἰκόνα τῶν δαπανῶν τῶν πολεμικῶν ὑπουργείων ὅσον ἀφορᾷ τὸν χαρακτῆρα αὐτῶν, διακρίνοντες ταύτας εἰς δαπάνας τακτικὰς καὶ συνήθεις ἐκτάκτους, ὡς καὶ εἰς τοιαύτας ὀφειλομένας εἰς τὴν ἀναρχικὴν κίνησιν. Ἐφόδια ἐξωτερικοῦ Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ 1947–48 δὲν ἀναγράφονται πιστώσεις διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου προμήθειαν ἐφοδίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τῶν σχετικῶν παραγγελιῶν ἐνεργουμένων ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Δεκεμβρίου 1946 δι’ εἰδικοῦ παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος λειτουργοῦντος λογαριασμοῦ πιστουμένου μὲ τὴν ἀξίαν τῶν προμηθευομένων ἐφοδίων καὶ τὰ ἔξοδα ἐν γένει διαχειρίσεως αὐτῶν χρεουμένου δὲ μὲ τὰς ἐκ τῆς ἐκποιήσεως αὐτῶν πραγματοποιουμένας εἰσπράξεις. Ἀναγράφονται ὅμως ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ 1947–48 πιστώσεις δρχ. 12.730 ἑκατ. ἐξ ὧν δρχ. 1 δισεκ. διὰ δαπάνας διαχειρίσεως συγκεντρωθέντος ἐλαίου ἐσοδείας 1946, δρχ. 30 ἑκατ. διὰ δαπάνας διαχειρίσεως καὶ προμηθείας εἰδῶν ἱματισμοῦ, δρχ. 6.500 ἑκατ. διὰ βιομηχανοποίησιν φωσφορικοῦ προελεύσεως Οὔνρρα καὶ δρχ. 5.200 ἑκατ. διὰ δαπάνας διαχειρίσεως καὶ προωθήσεως ὑπολοίπων ἐφοδίων Οὔνρρα. Κάλυψις ἐλλείμματος προϋπολογισμοῦ Δωδεκανήσου Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1947–48 προβλέπεται ὡσαύτως πίστωσις δρχ. 15.000 ἑκατ. διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς Δωδεκανήσου διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν τῆς Διοικήσεως, τῆς ὁποίας δὲν ἐπαρκοῦν οἱ πόροι αὐτῆς. Ἀμοιβὴ ἐξαγωγέων ἑλληνικῶν προϊόντων Συμφώνως σχετικῷ νομοσχεδίῳ, προβλέπεται ἡ παροχὴ ἀμοιβῆς (πρὶμ) εἰς τοὺς ἐξαγωγεῖς σταφίδος, λόγῳ τῆς ἀνάγκης διαθέσεως αὐτῆς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, αἱ ὑπὸ τῶν ἀγορῶν τοῦ ὁποίου προσφερόμεναι τιμαὶ δὲν εἶναι ἱκανοποιητικαὶ διὰ τοὺς σταφιδοπαραγωγούς. Ἐκτέλεσις θαλασσίων μεταφορῶν καὶ ἀκτοπλοϊκῶν συγκοινωνιῶν Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας ἐγγράφονται πιστώσεις, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν θαλασσίων μεταφορῶν χάριν τῶν στρατιωτικῶν ἀναγκῶν, εἴτε διὰ κρατικῶν πλοίων, εἴτε δι’ ἐπιτασσομένων τοιούτων. Τόσον ἡ σχετικὴ δαπάνη διὰ τὰς μεταφορὰς ταύτας, ὅσον καὶ ἡ ἀπαιτουμένη διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς Διευθύνσεως θαλασσίων μεταφορῶν, θέλουσιν ἐκλείψει εὐθὺς ὡς ἐκλείψουν καὶ οἱ λόγοι οἱ ἐπιβάλλοντες τὴν ἀνάγκην τούτων. Προβλέπονται ὡσαύτως πιστώσεις ἐν τῷ αὐτῷ προϋπολογισμῷ διὰ τὴν μέχρι τέλους Μαρτίου 1948 ἐκτέλεσιν ὑπὸ τοῦ Κράτους τῶν ἀκτοπλοϊκῶν τῆς χώρας συγκοινωνιῶν, ἥτις ἀναληφθεῖσα ὑπ’ αὐτοῦ συμφώνως τῷ Α.Ν. 340)1945 μέχρι τῆς 15 Φεβρουαρίου 1946 καὶ ἐκτελουμένη διὰ κρατικῶν, ἐν τῷ συνόλῳ σχεδόν, πλοίων, παρετάθη δι’ ἐπανειλημμένων ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου μὴ καταστάσης εἰσέτι δυνατῆς τῆς ἀναλήψεως τῶν συγκοινωνιῶν τούτων ὑπὸ τῶν πλοιοκτητῶν. Ἤδη κατόπιν τῆς ἐγκρίσεως τοῦ τελευταίου νόμου περὶ ἐκποιήσεως τῶν εἰς τὸ Κράτος ἀνηκόντων πλοίων, θέλει ἐπιδιωχθῆ ἡ ἀνάθεσις τῶν συγκοινωνιῶν τούτων εἰς τοὺς φυσικοὺς αὐτῆς ἐκτελεστάς, ἀπαλλασσομένου καὶ τοῦ Δημοσίου ἀπὸ τοῦ ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως ταύτης προκύπτοντος βάρους, ὑπολογιζομένου διὰ τὸ 1947–48 εἰς 6.000 περίπου ἑκατομμύρια.

ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1947–48 δὲν προβλέπονται πιστώσεις δι’ ἐκτέλεσιν τεχνικῶν ἔργων, δι’ ὃ κατὰ τὸ 1946–47 προεβλέποντο ἴδιαι πιστώσεις πέραν τῶν λεγομένων δαπανῶν ἀνασυγκροτήσεως. Τοῦτο δὲ διότι καὶ ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἔργων θέλει γίνει ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἐξ ἧς θέλουσιν ἀποδοθῆ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τόσον τὰ διὰ τὴν ἀπὸ 1ην Ἀπριλίου μέχρι τῶν μέσων Ὀκτωβρίου ἐκτέλεσιν αὐτῶν δαπανηθέντα, ὅσον καὶ τὰ κατὰ τὸ αὐτὸ χρονικὸν διάστημα δαπανηθέντα, ἐγκρίσει τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων ἀνασυγκροτήσεως. Παρέμεινεν μόνον εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ ἡ ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου καὶ ἐφεξῆς ἐκτέλεσις τῶν ὑπὸ τῆς ἑταιρείας Μποὺτ ἐκτελουμένων ὑδραυλικῶν ἔργων ἐν Θεσσαλίᾳ, Ἠπείρῳ καὶ Κρήτῃ, ἀναγραφείσης πρὸς τοῦτο σχετικῆς πιστώσεως εἰς 3.200 ἑκατ. ὡς καὶ ἡ δαπάνη συνήθους ἐπισκευῆς καὶ συντηρήσεως δημοσίων κτιρίων. Ἔτι πλέον ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνελήφθη καὶ ἡ δαπάνη τῆς ἐκ δραχ. 18.000 ἑκατ. προσωρινῆς στεγάσεως τῶν ἀνταρτοπλήκτων, περὶ ἧς ὡμιλήσαμεν ἀνωτέρω ἐν τῷ σχετικῷ κεφαλαίῳ. Ἀποθεματικόν Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1947–48 προβλέπεται καὶ ἀποθεματικὸν 68.405 ἑκατ. διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ, οἵτινες ἤθελον κριθῆ ἀνεπαρκεῖς διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ἐκτάκτων δαπανῶν, ἡ πραγματοποίησις τῶν ὁποίων ἤθελε προηγουμένως ἐλεγχθῆ ὡς ἀπολύτως ἀναγκαία. Ἡ διάθεσις τοῦ ἀποθεματικοῦ θέλει γίνει μετ’ αὐστηρᾶς φειδοῦς καὶ κατόπιν συμφώνου πάντοτε γνώμης τῆς Ἀμερικανικῆς Οἰκονομικῆς Ἀποστολῆς. Ἀποτέλεσμα τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 Ὑπὸ τοιαύτας, ὡς ἐξεθέσαμεν, βάσεις καὶ προϋποθέσεις συνετάγη ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1947–48 προβλέπων ἔλλειμμα 207 δισεκατομμύρια. Ἡ προβλεπομένη, κατὰ τὰς ἐκτεθείσας βάσεις αὐτοῦ, ἐκτέλεσις τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ, ἐξαρτᾶται βεβαίως ἐκ τῆς ἐξελίξεως τῶν ἀντιμετωπιζομένων ἀνωμάλων συνθηκῶν, πᾶσα ἐπιδείνωσις ἢ βελτίωσις τῶν ὁποίων θέλει ἔχει καὶ ἀνάλογον ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ ἀποτελέσματος αὐτοῦ. Ἔχω ὅμως καθῆκον νὰ τονίσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ἡ Κυβέρνησις παρ’ οἱασδήποτε χείρονας συνθήκας, ἔχει ἀπόφασιν σταθερὰν ὅπως ἀντιμετωπίσῃ ἐπικίνδυνον τροπὴν τοῦ προβλεπομένου διαχειριστικοῦ ἀποτελέσματος τοῦ ὑπὸ ἐκτέλεσιν προϋπολογισμοῦ, διαφυλάσσουσα τὴν χώραν ἀπὸ οἰκονομικὴν καταστροφήν, πρὸς ἀποτροπὴν τῆς ὁποίας, ἐνισχυομένη καὶ ἀπὸ τὴν πολύτιμον βοήθειαν τῆς Μεγάλης ἡμῶν ἐκεῖθεν τοῦ Ἀτλαντικοῦ φίλης καταβάλλει πᾶσαν αὐτῆς τὴν προσπάθειαν. Αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι βασίμως ἴσως θὰ θεωρήσουν ἀνεπαρκῆ τὰ διατιθέμενα ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48 χρηματικὰ μέσα διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος αὐτῶν, ἔστω καὶ περιωρισμένου. Ἐτονίσαμεν ὅμως καὶ ἐν τοῖς ἀνωτέρω ὅτι αἱ ἀνάγκαι τῆς διεξαγωγῆς τοῦ Ἐθνικοῦ ἀγῶνος πρωτεύουν πάσης ἄλλης οἱασδήποτε δαπάνης ἐπιβάλλουσαι παντοῦ τὴν οἰκονομίαν. Δὲν θεωροῦμεν δὲ ἐξαντληθὲν τὸ ἔδαφος τῆς περικοπῆς τῶν δαπανῶν μὲ τὸν περιορισμὸν τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1947–48. Διὰ τὴν κατοχύρωσιν τῆς ἀκινδύνου διὰ τὸ νόμισμα καὶ τὴν οἰκονομίαν ἐκτελέσεως αὐτοῦ θὰ προχωρήσωμεν καὶ περαιτέρω εἰς τὴν περιστολὴν τῶν δαπανῶν καὶ κατὰ τὴν διαχείρισιν τῶν πιστώσεων, καὶ διὰ τῆς νομοθετικῆς ἐξαλείψεως ἄλλων ἐξ αὐτῶν, ἐν ἀνάγκῃ δὲ καὶ εἰς τὴν ἐξεύρεσιν καὶ νέων πόρων. Ἐπιβάλλεται σήμερον οἰκονομικὴ εἰς πᾶσαν πλευρὰν πειθαρχία καὶ παραμερισμὸς συμφερόντων, ἡ προστασία τῶν ὁποίων ὑπὸ ὁμαλὰς συνθήκας καὶ εἰρηνικὴν διαβίωσιν, θὰ εὕρισκεν καὶ ἡμᾶς ἔτι συμφώνους.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ

Πραγματοποιηθεισῶν εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν τοῦ Δημοσίου Ταμείου ἀπὸ 1ης Ἀπριλίου ἕως 31ης Ὀκτωβρίου 1947. Αʹ. Εἰσπράξεις Ἔσοδα Προϋπολογισμοῦ (α) Εἰς ἑκατομμύρια

Βʹ. Πληρωμαὶ Ἔξοδα Προϋπολογισμοῦ

(α) Ὅρα συνημμένην ἀναλυτικὴν κατάστασιν ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα κατὰ κύρια κεφάλαια καὶ ὡς πρὸς τὰ ἔξοδα καθ’ Ὑπουργεῖον.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΞ

Προβλεπομένων δαπανῶν ἀνασυγκροτήσεως καὶ ἐλλειμμάτων συντηρήσεως διὰ τὴν τετραετίαν 1948–51. Αʹ. Δαπάνη ἀνασυγκροτήσεως

Βʹ. Ἔλλειμμα συντηρήσεως:

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Οἰκονομικὴ Συνεργασία καὶ ἡ Ἑλλάς. Πρὶν ἢ τερματίσω τὴν παροῦσαν μου εἰσήγησιν, ἐπιθυμῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς συντελουμένης ἐργασίας διὰ τὴν ἔνταξιν τῶν ἀναγκῶν τῆς Ἑλλάδος ἐντὸς τοῦ διὰ τῆς προτάσεως τοῦ στρατηγοῦ Μάρσαλλ διαγραφέντος σχεδίου οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως τῆς καταστραφείσης Εὐρώπης, διὰ μιᾶς Πανευρωπαϊκῆς οἰκονομικῆς συνεργασίας. Τὸ σχέδιον Μάρσαλλ θέτει δύο βασικοὺς περιορισμοὺς καὶ δύο βασικὰς ἀρχὰς ἐφαρμογῆς του. Βασικαὶ ἀρχαὶ τοῦ σχεδίου εἶναι πρῶτον, ὅτι ἑκάστη χώρα ὀφείλει νὰ ἐξαντλήσῃ πρωτίστως ὅλας τὰς δυνατότητας αὐτῆς ὅπως βοηθήσῃ ἑαυτὴν διὰ τὴν ἀνασυγκρότησίν της καὶ δεύτερον, ὅτι ὀφείλει νὰ εἰσφέρῃ μὲ εἰλικρίνειαν τὴν μετὰ τῶν ἄλλων χωρῶν συνεργασίαν της διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ σχεδίου. Ἡ Ἑλλὰς πιστεύουσα βαθύτατα εἰς ἀμφοτέρας τὰς ἀρχὰς ταύτας, ἀπεδέχθη τὴν γενναιόφρονα πρόσκλησιν μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ μὲ πρόθυμον καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν νὰ εἰσφέρῃ τὸ καθ’ ἑαυτὴν διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ σχεδίου τῆς Μεγάλης Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας, ὅπως διαθέσῃ τὴν τεραστίαν ὑλικὴν δύναμιν, τὴν ὁποίαν ἡ εὐλογία μιᾶς μακρᾶς εἰρηνικῆς ἐργασίας τοῦ ὑπερόχου λαοῦ της συνεκέντρωσε, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν χωρῶν ἐκείνων αἱ ὁποῖαι ἐπιθυμοῦν, ὅπως ἡ Ἑλλάς, νὰ ἐργασθοῦν διὰ τὴν εἰρήνην, τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὸν ἀνθρώπινον πολιτισμόν. Ἐμπράκτως ἐφαρμόζουσα ἡ Ἑλλὰς τὴν εἰς τὰς ἀνωτέρω ἀρχὰς πίστην της, ἔχει ἐπιστρατεύσει ἤδη πάσας τὰς ἀπομενούσας αὐτῇ ἰδίας δυνάμεις καὶ πόρους, χρησιμοποιοῦσα αὐτοὺς ὡς πρώτην ὕλην τῆς οἰκονομικῆς της ἀνοικοδομήσεως, προσκλητήριον δὲ σάλπισμα διὰ περαιτέρω θυσίας ἀποτελεῖ καὶ ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμός, ὡς κατεδείχθη ἐκ τῆς εἰς ἣν προήλθομεν ἀναπτύξεως αὐτοῦ. Πιστεύουσα ἡ Ἑλλὰς ἐξ ἑτέρου εἰς τὴν ἀναγκαιότητα τῆς στενῆς μεταξὺ τῶν Κρατῶν τῆς Εὐρώπης οἰκονομικῆς συνεργασίας, ἐξ ἧς, πρὸς τοῖς ἄλλοις, προσδοκᾶ τὴν ἐπαναπόκτησιν τῶν ἀγορῶν τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης διὰ τὴν τοποθέτησιν τῶν προϊόντων της, ἔχει συνεισφέρει ἤδη εἰς τὴν ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Συνερσίας γινομένην, σοβαρωτάτην προεργασίαν ἐπὶ γενικοῦ ἐνδιαφέροντος θεμάτων, ὡς τὸ περὶ στενωτέρας ἐμπορικῆς μεταξὺ τῶν Κρατῶν τῆς Εὐρώπης ἐπικοινωνίας καὶ ἐνδεχομένως συνάψεως περιφερειακῶν τελωνειακῶν ἑνώσεων, τῆς προωθήσεως τοῦ συστήματος τοῦ κλῆριγκ κλπ. Οἱ δύο βασικοὶ περιορισμοὶ τοῦ σχεδίου ἀφοροῦν, ὁ μὲν εἷς, εἰς τὸν τελικὸν σκοπὸν τοῦ σχεδίου καὶ ὡς τοιοῦτος καθορίζεται ἡ ἀποκατάστασις ἁπλῶς τῆς οἰκονομίας τῶν συμμετεχουσῶν χωρῶν εἰς τὸ προπολεμικὸν αὐτῆς ἐπίπεδον, μὴ προβλεπομένης τῆς περιπτώσεως βοηθείας ἐκ τοῦ σχεδίου διὰ περαιτέρω ἀνάπτυξιν αὐτῆς, ὁ δὲ δεύτερος, εἰς τὴν χρονικὴν διάρκειαν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου ὁριζομένην τετραετῆ, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἑκάστη βοηθουμένη χώρα δέον νὰ καταστῇ αὐτάρκης καὶ μὴ δεομένη περαιτέρω βοηθείας. Αἱ ὑποβληθεῖσαι διὰ τὴν εἰς τὸ σχέδιον συμμετοχὴν Ἑλληνικαὶ προτάσεις, συνταχθεῖσαι ὑπὸ τῆς ὑπὸ τὸν κ. Διομήδην ἐπιτροπῆς, εἶναι συνεπεῖς πρὸς τὰς ἀναφερθείσας ἀνωτέρω βασικὰς ἀρχὰς καὶ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ σχεδίου. Ὄντως καὶ ἡ δι’ αὐτῶν ὑπολογιζομένη ὡς ἀναγκαία βοήθεια δὲν ἀποτελεῖ ἢ συμπλήρωμα τῆς ἀγωνιώδους προσπαθείας τῆς χώρας διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνόρθωσιν αὐτῆς, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχει ἐξαντλήσει προηγουμένως ὅ,τι ἐξ ἰδίων πόρων καὶ δυνάμεων ἦτο δυνατὸν νὰ διατεθῇ, καὶ διότι ἡ ζητουμένη βοήθεια κατ’ οὐδὲν ἀφορᾷ εἰς ἀνάπτυξιν τῶν πόρων τῆς χώρας πέραν τοῦ προπολεμικοῦ ἐπιπέδου. Ἡ πραγματικὴ ὅμως θέσις εἰς ἣν εὑρίσκεται ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία, ὡς αὕτη παραστατικώτατα ἐκτίθεται εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς ἐπιτροπῆς, εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ εἶναι ἀμφίβολον ὄχι μόνον ἡ Ἑλλὰς καὶ μετὰ τὸ πέρας τῆς τετραετίας τοῦ σχεδίου θέλει καταστῆ ὡς ἀποσκοπεῖ τὸ σχέδιον αὐτάρκης, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν ὅτι θὰ ἔχῃ ἐπανέλθη εἰς τὸ προπολεμικὸν χαμηλὸν ἐπίπεδον διαβιώσεως. Διὰ τοῦτο ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἀνάγκην περισσότερον μακροχρονίου βοηθείας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν καταστροφῶν καὶ ζημιῶν της, ἀλλὰ καὶ εἰδικωτέρας μορφῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀξιοποίησιν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν της πόρων, τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐθνικοῦ της εἰσοδήματος καὶ ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου αὐτῆς. Εἶμαι εὐτυχής, διότι δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι καὶ ἡ αὐστηρὰ περισυλλογὴ καὶ ἡ σκληρὰ ἐργασία ἡ ὁποία καταβάλλεται διὰ τὴν ἐξ ἰδίων μας, πρωταρχικῶς, ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας, ἐξετιμήθη ἤδη δεόντως καὶ ἡ ἀνάγκη μιᾶς εὐρυτέρας βοηθείας ἔχει τύχει γενικῆς πλέον ἀναγνωρίσεως καὶ εἰδικώτερον ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Οἰκονομικῆς Ἀποστολῆς, ἡ ὁποία καὶ καταβάλλει εἰλικρινῆ προσπάθειαν διὰ τὴν ἐν τῷ εὐρυτέρῳ δυνατῷ μέτρῳ πραγματοποίησίν της. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐν τῇ ἐπιβολῇ τῶν βαρῶν ἀκολουθηθεῖσαν πολιτικήν, αὕτη ἐκτίθεται ἐν λεπτομερείᾳ εἰς τὸ περὶ φορολογικῆς πολιτικῆς ἀμέσως κατωτέρω κεφάλαιον τῆς παρούσης ἐκθέσεως. Ἐκεῖνο, ὅπερ θὰ ἠδύνατο νὰ τονισθῇ ἐνταῦθα εἶναι τοῦτο. Ὅτι ἡ Κυβέρνησις πιστεύει ἀφ’ ἑνὸς μέν, ὅτι διὰ τῆς ἀμέσου καὶ μόνον φορολογίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ δικαιοτέρα κατανομὴ τῶν φορολογικῶν βαρῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ὅτι ἡ ἄμεσος φορολογία τότε μόνον ἀνταποκρίνεται πρὸς τοὺς κανόνας τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης, ὅταν δι’ αὐτῆς ἐπιτυγχάνεται ἡ παρ’ ἑκάστου πολίτου συνεισφορὰ εἰς τὰς Κρατικὰς ἀνάγκας, ἀναλόγως τῆς οἰκονομικῆς αὐτοῦ ἀντοχῆς. Οἱ σκοποὶ οὗτοι δύνανται νὰ ἐπιτευχθῶσιν ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τοῦ καθορισμοῦ φορολογικῶν συντελεστῶν πληττόντων βαρέως τοὺς πραγματοποιοῦντας μεγάλα εἰσοδήματα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ—καὶ κυρίως—διὰ τῆς συλλήψεως καὶ ὑποβολῆς εἰς φορολογίαν ἁπάσης τῆς φορολογητέας ὕλης. Καὶ περαιτέρω μὲν αὔξησις τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν δὲν εἶναι ἐφικτή, ἀφοῦ εἰς πάντας τοὺς τομεῖς τῆς ἀμέσου φορολογίας οἱ φορολογικοὶ συντελεσταὶ ἔχουσιν ἤδη φθάσει εἰς τὸ διπλάσιον τῶν προπολεμικῶς ἰσχυόντων. Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὴν σύλληψιν τῆς φορολογητέας ὕλης, αὕτη ἀπετέλεσεν ἓν τῶν σοβαρωτέρων μελημάτων τῆς Κυβερνήσεως. Σειρὰ μέτρων, ἅτινα κατωτέρω ἀναπτυχθήσονται, ἀπέβλεψεν εἰς τὸν κατὰ τὸ δυνατὸν δικαιότερον προσδιορισμὸν ταύτης. Ἐν τῇ προσπαθείᾳ μας ταύτῃ εὑρέθημεν πολλάκις εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ εἰσηγηθῶμεν τὴν θέσπισιν τεκμηρίων, εἰς ἃς περιπτώσεις ὁ βάσει πραγματικῶν δεδομένων προσδιορισμὸς τῆς φορολογητέας ὕλης ἦτο δυσχερὴς ἢ θὰ ἀπῄτει μακροχρόνιον διαδικασίαν. Εἶναι πιθανὸν νὰ ὑπάρχωσιν εἰσέτι περιθώρια ἐπιβολῆς φορολογίας ἐπὶ μὴ συλληφθείσης εἰσέτι φορολογητέας ὕλης. Πάντως ὅμως, αἱ ἐπὶ τῆς μὴ συλληφθείσης ταύτης ὕλης φορολογίαι, δὲν πιθανολογεῖται νὰ εἶναι ἀμέσου ἀποδόσεως. Ἡ περὶ τοῦ τελευταίου τούτου ἀνάγκη, ἐμφανίζεται κατ’ ἐξοχὴν ἐπείγουσα σήμερον, ἐξ οὗ καὶ ἦτο μοιραῖον νὰ προσφύγωμεν καὶ εἰς δασμολογικὰς αὐξήσεις ἄνευ ὅμως σοβαρᾶς ἐκ τούτων ἐπιβαρύνσεως, ὡς προκύπτει ἐκ τῆς εἰδικῆς ἀναπτύξεως τοῦ θέματος τούτου ἐν τῷ περὶ φορολογικῆς πολιτικῆς κεφαλαίῳ. Ὁπωσδήποτε δὲν ἐπαύσαμεν νὰ μελετῶμεν καὶ τὴν περίπτωσιν ταύτην καὶ δὲν θέλομεν διστάσῃ, ἂν ἐκ τῆς μελέτης προκύψῃ περίπτωσις λήψεως καὶ ἄλλων φορολογικῶν μέτρων, νὰ εἰσηγηθῶμεν τὴν λῆψιν τούτων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τὸ ἔτος 1946 ἦτο διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν ὡς εἴπομεν καὶ προηγουμένως, ἔτος ἀναμονῆς. Ἀναμονῆς τῶν γενικωτέρων ἀποφάσεων τῶν Μεγάλων, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ καθωρίζετο εἰς ποίαν ἔξωθεν συνδρομὴν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ στηριχθῇ ἡ Ἑλλάς, διὰ τὴν ἐπούλωσιν τῶν ἐκ τοῦ πολέμου τραυμάτων της καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν της πηγῶν. Ὡς καὶ κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1946– 47 ἐτονίσθη, ἄνευ τοιαύτης συνδρομῆς δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἐπιχειρήσωμεν οἱανδήποτε προσπάθειαν μονίμου βελτιώσεως τῶν οἰκονομικῶν μας, τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶναι, ἐντελῶς διάφορα οἱουδήποτε ἄλλου συμμάχου Κράτους. Ἡ στάσις αὕτη τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἦτο στάσις ἐπαιτούντων τὴν ἐλεημοσύνην τοῦ κόσμου. Ἦτο στάσις λαοῦ καταβάλλοντος σκληρὰν προσπάθειαν διὰ νὰ ἐπανεύρῃ μίαν στοιχειώδη οἰκονομικὴν ἰσορροπίαν ἐν μέσῳ τῶν ἐρειπίων τοῦ πολέμου, εἰς ὃν ἐθυσίασε τὸ πᾶν, καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ἐπισωρεύονται διαρκῶς καὶ νέα ἐρείπια ἀπὸ ἕνα νέον πόλεμον ποὺ ἀποτελεῖ ἁπλῆν συνέχειαν τοῦ προηγουμένου καὶ ἦτο στάσις λαοῦ ἀξιοῦντος τὴν πραγματοποίησιν τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπέκτησεν ἀγωνιζόμενος εἰς τὴν πρώτην γραμμήν. Παρουσιάσαμεν τοὺς λογαριασμοὺς τῶν δικαιωμάτων μας καὶ ἐζητήσαμεν τὴν ἐξόφλησίν των ἀπὸ τοὺς ὀφειλέτας μας τοὺς ἡττημένους τοῦ πολέμου. Οἱ μεγάλοι ἔκριναν διὰ γενικωτέρους λόγους, ὅτι οἱ λογαριασμοὶ αὐτοὶ δὲν ἔπρεπε νὰ πληρωθοῦν ἀπὸ τοὺς ἡττημένους. Ἡμεῖς δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἔχωμεν ἀντίρρησιν, ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι ἡ παρασχεθεῖσα εἰς τοὺς καταστροφεῖς μας συμπάθεια δὲν θὰ ἐγένετο ἀναλώμασι τῆς ὑπάρξεως καὶ ἐπιβιώσεώς μας. Ὁ ὅρος οὗτος διὰ τῆς Ἀμερικανικῆς ἤδη βοηθείας πληροῦται, κατὰ τὸν ἱκανοποιητικώτερον τρόπον. Δι’ αὐτῆς μᾶς δίδονται διὰ πρώτην φορὰν τὰ μέσα νὰ ἀρχίσωμεν τὴν ἀποκατάστασιν καὶ περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας, διότι παρ’ ὅλην τὴν σκληρὰν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν κατεβάλομεν καὶ εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ καταβάλωμεν ἐν ἀδιαπτώτῳ συνεχείᾳ, δὲν ἦτο δυνατὸν μέχρι τοῦδε νὰ ἐπιτύχωμέν τι τὸ μόνιμον. Ἡ διαχείρισις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν κατὰ τὸ 1946–47 ὑπῆρξε τοιαύτη, ὥστε τὸ ἔτος τῆς ἀναμονῆς τὸ ὁποῖον διήλθομεν, νὰ μὴ προσθέσῃ νέα προβλήματα εἰς τὴν οἰκονομίαν μας. Πέραν αὐτοῦ μάλιστα κατωρθώθη διὰ τῆς ἐμπιστοσύνης ἡ ὁποία ἀπέρρευσεν ἀπὸ τὴν σταθερότητα ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη, νὰ ἀναπτυχθῇ ἔν τινι μέτρῳ εἰσέτι ἡ δραστηριότης τῶν διαφόρων κλάδων, καθ’ ὃ μέτρον τοῦτο ἦτο εἰσέτι δυνατὸν ἐξ ἰδίων μέσων νὰ ἐπιτευχθῇ. Ἀπὸ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 εὑρισκόμεθα πρὸ νέων δεδομένων. Ἡ Ἑλληνικὴ προσπάθεια διὰ τὴν Ἐθνικήν της ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἀναστήλωσιν καὶ πρόοδον ἔχει συμπαραστάτην ἰσχυρόν, δίκαιον καὶ γενναιόφρονα. Ἔχομεν ἐμπιστοσύνην, ὅτι ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ τόπου ἀπὸ τὸν ἐφιάλτην τῆς ἔξωθεν ἐπιβολῆς, θὰ εἶναι ταχεῖα καὶ ὅτι συντόμως ὄχι μόνον τὰ δημόσια οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ ἡ οἰκονομία γενικώτερον θὰ ἐμφανίσουν πέραν τῶν σημείων τῆς ἀναρρώσεως, τὰς πρώτας ἐκδηλώσεις τοῦ ὑγιοῦς πλέον ὀργανισμοῦ, τοῦ ὁποίου ἡ πειθαρχικὴ θέλησις, βοηθουμένη μὲ τὰ ὑλικὰ μέσα θὰ χαλυβδώσῃ τοὺς μῦς διὰ τὴν μεγάλην προσπάθειαν ποὺ ἀρχίζει πρὸς ἀποκατάστασιν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν ὑλικῶν στοιχείων τῆς Ἐθνικῆς μας ζωῆς. (Χειροκροτήματα).

§53Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπακόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§55Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ πρώτην φορὰν ἀπὸ τοῦ 1945, ὁπότε ὑπεβλήθη εἰς τὴν Βουλὴν ὁ προϋπολογισμός, ἐπιχειρεῖται ὅ,τι συνέβη τὴν ἑσπέραν ταύτην. Διὰ πρώτην φορὰν ὑποβάλλεται ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς ἀπολογισμὸς προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἔτυχε τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς ψήφου τῆς Βουλῆς. Κατὰ ρητὴν διάταξιν τοῦ Συντάγματος καὶ κατὰ ρητὴν διάταξιν τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 60 τοῦ Συντάγματος καὶ κατὰ τὸ ἄρθρον 64 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, ὁ προϋπολογισμὸς ὑποβάλλεται, κατατίθεται ἐντὸς τῆς πρώτης διμηνίας τῆς συνόδου, διορίζονται εἰσηγηταί, διαβιβάζεται εἰς τὴν ἐπιτροπήν, ἡ ἐπιτροπὴ ἀκούει τοὺς εἰσηγητὰς καὶ οἱ εἰσηγηταὶ ὑποβάλλουν τὴν ἔκθεσιν εἰς τὴν ἐπιτροπὴν καὶ ἡ ἐπιτροπὴ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ψηφίζεται ὁ προϋπολογισμός. Ὁ προϋπολογισμὸς δὲν εἶναι ἄθροισμα καὶ συνονθύλευμα ἀριθμῶν, οὔτε ἐξ αὐτῶν καὶ τῆς διαφορᾶς τῶν σκελῶν ἠμποροῦμεν νὰ εὕρωμεν τὸ ἔλλειμμα αὐτοῦ, οὔτε αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ ὁ προϋπολογισμὸς εἶναι πρᾶξις τῆς διοικήσεως, ἡ ὁποία καὶ κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς περὶ τῶν Δημοσίων Οἰκονομικῶν νόμους, πρέπει ὑποχρεωτικῶς νὰ ὑποβάλλεται ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Βουλῆς.

§56Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Μᾶς ἀφῆκεν ἡ ἀνταρσία;

§57Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ συζήτησις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐνώπιον τῆς ἐπιτροπῆς δὲν ἔχει σημασίαν, τοὐναντίον ἡ συζήτησις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἡ κατ’ ἐξοχὴν κοινοβουλευτικὴ αὕτη πρᾶξις εἶναι τὸ σπουδαιότερον χαρακτηριστικὸν ἑνὸς κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος. Ὅταν, ὅμως, ἔρχεται μετὰ τὴν ἐκτέλεσιν αὐτοῦ, τοῦτο νομίζω ὅτι εἶναι ἄσκοπον, διότι ἐὰν ἤρχετο κανονικῶς θὰ ἐμάνθανεν ἡ Βουλή, πῶς ἐπετεύχθη ἡ προσέγγισις τῶν σκελῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κατέβαλε πᾶσαν ὀφειλομένην προσπάθειαν πρὸς ἕνα καὶ μόνον σκοπόν: Νὰ προσεγγίσῃ τὰ σκέλη τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ εἶναι βεβαίως μία ἀπὸ τὰς κυριωτέρας ἀποστολὰς τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ προσεγγίζῃ τὰ σκέλη τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ πότε καὶ πῶς; Ὅταν ἐπιτακτικαὶ ἀνάγκαι παραμένουν ἀνικανοποίητοι, ὅταν στοιχειώδεις ἀνάγκαι κοινωνικαὶ δὲν πληροῦνται;

§58Β. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὰ εἶναι συζήτησις, ἐπὶ τῆς οὐσίας κ. συνάδελφε.

§59Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν λοιπὸν ὁ προϋπολογισμὸς θὰ ἤρχετο ἐγκαίρως ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, θὰ ἔβλεπεν ἡ Βουλὴ τί θὰ ἔκαμνε καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἐγὼ παραπονοῦμαι αὐτὴν τὴν στιγμήν, διότι κατετέθη ὁ ἀπολογισμὸς πρὶν ἐγκριθῇ ὑπὸ τῆς Βουλῆς ὁ προϋπολογισμός. Κατὰ τὴν θεωρίαν, πρᾶξις συντελεσθεῖσα χωρὶς νὰ ψηφισθῇ ὑπὸ τῆς Βουλῆς καὶ μὴ ὑπαγομένη εἰς τὸν νόμον περὶ προσωρινῆς διοικήσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, εἶναι ἄκυρος. Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ προϋπολογισμὸς δὲν ἔπρεπε νὰ ἐκτελεσθῇ πρὶν ἐγκριθῇ, διότι ἴσως ἡ Βουλὴ εἶχεν ἀντιρρήσεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν διάθεσιν ὡρισμένων κονδυλίων προκειμένου περὶ τῶν ἐκτάκτων ἀναγκῶν, προκειμένου περὶ τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν. Παραδείγματος χάριν, μᾶς ὡμίλησεν ὁ κ. ὑπουργὸς περὶ τῆς πολιτικῆς του διὰ τὴν ὑγείαν τῆς χώρας. Καὶ περὶ τῶν 400.000 φυματικῶν τῶν ὑπαρχόντων ἐν Ἑλλάδι, ἐκ τῶν ὁποίων 150.000 μὲ ἀνοικτὴν φυματίωσιν, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν 6.000 δραχμὰς τὴν ἡμέραν, τί θὰ κάμῃ ἡ Βουλή; Δὲν θὰ ἔπειθε τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δώσῃ περισσότερα διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ λαοῦ; Ἐὰν κατετίθετο ἐγκαίρως ὁ προϋπολογισμός, θὰ ἐμανθάνοντο τὰ περὶ ἀπωλείας 2.000 λιρῶν. Τὸ Δημόσιον θὰ ἐγνώριζε ποῦ καὶ πῶς ἔχασεν 2.000 λίρας. Ἴσως εἶναι ἐκεῖναι τὰς ὁποίας ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος κατακρατεῖ αὐθαιρέτως. Θὰ ἐμάνθανεν ἡ Βουλὴ ὅτι διὰ τὰς εἰσαγωγὰς προμηθειῶν διὰ τῆς Τραπέζης ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχουν διατεθῆ ποσὰ ἑκατομμυρίων εἰς προμηθείας τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Τώρα ὅμως ὑποχρέωσιν ἔχει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ προωθήσῃ μέχρι τῆς Βουλῆς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1946–47. Μοῦ εἶχεν ἀνατεθῆ ἡ τιμὴ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας. Τὸ πρᾶγμα, ἀληθῶς, δὲν εἶναι εἰς βάρος τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ οὔτε προτίθεμαι νὰ κάμω ἀντιπολίτευσιν ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ οἰκονομικῶν ζητημάτων, πρέπει νὰ λέγηται ἡ ἀλήθεια, διότι ἄλλως δημιουργοῦνται ψευδαισθήσεις αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι ἐπιτετραμμέναι, προκειμένου μάλιστα νὰ προσφύγωμεν εἰς τοὺς παράγοντας ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ ζητήσωμεν ἐνίσχυσιν τῶν οἰκονομικῶν τῆς χώρας.

§60Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Σεῖς γνωρίζετε πολὺ καλά, ὅτι ἐὰν μέχρι σήμερον δὲν ἐψηφίσθη ὁ προϋπολογισμός, αὐτὸ δὲν εἶναι λάθος ἰδικόν μου, οὔτε τῆς Κυβερνήσεως. Ἔστειλα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τὸν προϋπολογισμὸν καὶ κατὰ τὰ καθιερωμένα ἔθιμα ἔπρεπε νὰ ὑπάρξουν εἰσηγηταὶ καὶ ἐκ τῆς πλειοψηφίας καὶ ἐκ τῆς μειοψηφίας. Δυστυχῶς ὅμως ἐπὶ 8 ὁλοκλήρους μῆνας πρὶν ἀνατεθῇ εἰς σᾶς ἡ εἰσήγησις, διάφοροι εἰσηγηταὶ ὁρισθέντες δὲν ἐπεράτωσαν τὸ ἔργον των καὶ παρῃτήθησαν ἀλληλοδιαδόχως. Ἐν συνεχείᾳ δὲ μὲ τὰς μακρὰς διακοπάς, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ἡ Βουλή, διότι ὁ προϋπολογισμὸς ἔπρεπε νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ὄχι εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, δὲν παρεσχέθη ὁ χρόνος διὰ νὰ καταστῇ ὥριμος ἡ ἐντὸς τῆς Βουλῆς συζήτησις. Συνέβη, λοιπόν, τοῦτο καὶ μέχρις ὅτου ψηφισθῇ ὁ προϋπολογισμὸς ὑπῆρξεν ἕτοιμος καὶ ὁ ἀπολογισμός, καὶ κατὰ τοῦτο εἶναι ἐξαιρετικόν: ὅτι ἀπὸ δεκάδας ἐτῶν διὰ πρώτην φορὰν ἅμα τῷ πέρατι τῆς χρήσεως ἐντὸς τριμήνου εἶναι ἕτοιμος καὶ κατατίθεται καὶ ὁ ἀπολογισμός. Οὕτω ἀπέμεινε νὰ ψηφισθῇ ὁ προϋπολογισμὸς μαζὶ μὲ τὸν ἀπολογισμὸν καὶ εἶναι τοῦτο καλύτερον, διότι θὰ δυνηθῆτε νὰ κρίνετε τοῦτον ὄχι προϋπολογιστικῶς ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων.

§61Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀνάγκη ὑπῆρξεν, ἀλλὰ ὄχι καὶ καλύτερον.

§62Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὁ ἀπολογισμὸς δίδει τὸ μέτρον τῆς ἐκτιμήσεως τῶν προβλέψεων καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἐν συνεχείᾳ μετὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ πρέπῃ κατὰ τὴν πρώτην συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς νὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν.

§63Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εἶναι πρωτότυπος ἡ σκέψις τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ὁ κύριος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι εἶναι καλύτερον νὰ καταθέτῃ τὸν ἀπολογισμὸν παρὰ τὸν προϋπολογισμόν. Κύριε ὑπουργέ, δὲν ἐφαντάσθην ποτὲ ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς δὲν ἔχει ἐγκριθῆ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν διὰ τὸν λόγον ὅτι δὲν ἐδόθη καιρός. Ἐγὼ ἐνόμιζον ὅτι ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι καὶ ἄλλα τὰ αἴτια διὰ νὰ μὴ ἀχθῇ ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1946–47 ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Διότι δὲν εἶχον χρόνον οἱ εἰσηγηταί; Ποῦ ἠκούσθη αὐτό; Ἐδῶ εἶναι παράβασις τοῦ Συντάγματος βασική, σεῖς ἔπρεπε νὰ διατάξητε νὰ δοθῇ εἰς ἄλλους εἰσηγητάς. Κύριε ὑπουργέ, ἡ εὐθύνη σας εἶναι βαρυτάτη διὰ τὸν λόγον αὐτόν.

§64Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Νὰ μὲ ἐπερωτήσητε διὰ νὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§65Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ὄχι, ἀλλὰ νὰ μὴ μᾶς ἐμφανίζετε εἰς τὴν κενὴν θεωρίαν ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς εἶναι καλύτερον νὰ ἐπακολουθῇ τὴν κατάθεσιν τοῦ ἀπολογισμοῦ.

§66Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μὴ παραποιῆτε τοὺς λόγους μου, διότι αὐτὸ δὲν ἁρμόζει εἰς σᾶς. Εἶπον, ἁπλούστατα, ὅτι ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐπέρασεν ἡ χρῆσις, εἶναι κατὰ τοῦτο καλύτερον εἰς τὴν Βουλήν, ἀντὶ νὰ κρίνῃ τὸν προϋπολογισμὸν ἐπὶ προβλέψεων, νὰ τὸν κρίνῃ ἐπὶ ἀποτελεσμάτων.

§67Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ὡς ἐξαίρεσις λοιπόν, ὄχι ὡς κανών. (Φωναί, θόρυβος).

§68Δ. ΧΕΛΜΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἔρχεται ἀπολογισμὸς.......... (Θόρυβος, φωναί, ἀντεγκλήσεις).