1947.06.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 134η

Δευτέρα 16 Ἰουνίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7 μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Δρόσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΔΡΟΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Σγουρόγλου ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Σ. ΣΓΟΥΡΟΓΛΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Β. Στεφανόπουλος καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ προέδρου τῆς κοινότητος Λαμπείας ζητοῦντος λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν κατοίκων τῶν ὀρεινῶν χωρίων, οἵτινες λόγῳ τῆς ἀνομβρίας εὑρίσκονται ἐν ἀπογνώσει. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Β. Στεφανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ κηπευτικοῦ συνεταιρισμοῦ Ἀμαλιάδος, ζητοῦντος καθορισμὸν κατωτάτης τιμῆς ἐπὶ τῆς πωλήσεως πατάτας εἰς τὸ ποσὸν τῶν 1.300 κατ’ ὀκᾶν χονδρικῶς. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Β. Στεφανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς ἑνώσεως ζαχαροπλαστῶν, καφεπωλῶν, ποτοποιῶν καὶ ἑστιατόρων Πύργου διαμαρτυρομένων διότι ἡ ἀποσταλεῖσα σάκχαρις ἦτο τελείως ἀνεπαρκὴς καὶ ζητούντων τὸν διπλασιασμὸν τῆς ποσότητος ταύτης. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Α. Νικολαΐδης καταθέτει τηλεγράφημα τῆς Ἐπιτροπῆς ἀνταρτοπλήκτων Ἐλασσόνος Δ. Μηλιώνη καὶ Α. Καρασίμου διαμαρτυρομένης διότι ἐνῷ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 63671)3347 τῆς 26.5.47 τηλεγραφικῆς διαταγῆς Ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ χορηγοῦνται 2.000 θερμίδες εἰς Βορειοηπειρώτας, εἰς ἀνταρτοπλήκτους Ἐλασσόνος δὲν παρέχεται οὐδεμία οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις. Ὁ σύνδεσμος συνταξιούχων Ἀθηνῶν ζητεῖ χορήγησιν δανείου 250 ἕως 300.000.000 δραχμῶν διὰ τὸ Ταμεῖον των πρὸς ἐξόφλησιν τῶν καθυστερουμένων ἐκτάκτων μηνιαίων ἐπιδομάτων. Ἐπιτροπὴ κατοίκων Ἄργους διὰ τηλεγραφήματός της συγχαίρει τοὺς βουλευτάς, οἵτινες ἔλαβον τὸν λόγον ἐν τῇ Βουλῇ διὰ τὰ αἱματηρὰ γεγονότα Πελοποννήσου. Ὁ Ε. Ἀνερούσης κάτοικος Ἀθηνῶν, μάρτυς κατηγορίας τῆς κατὰ τοῦ Ἰωάννου Σοφιανοπούλου μηνύσεως ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ, ζητεῖ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ διαβατηρίου τοῦ ὡς ἄνω, ἵνα μὴ περιέρχηται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δυσφημῶν τὴν Πατρίδα. Ὁ δήμαρχος Κερκύρας, οἱ σύλλογοι δικηγορικός, ἰατρικός, συμβολαιογραφικός, ὀδοντιατρικὸς κλπ. ὡς καὶ πλεῖστα Κερκυραϊκὰ σωματεῖα διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην ἀπόσπασιν ἐξ Ἐφετείου Κερκύρας Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας. Ὁ Μ. Γυαλιτάκης, συνταγματάρχης Χωρ)κῆς διαμαρτύρεται διὰ τὸν ὑποβιβασμόν του καὶ ζητεῖ τὴν ἀποκατάστασίν του εἰς τὸν βαθμὸν ὃν πρότερον εἶχεν. Οἱ πωληταὶ ἀκινήτων Πειραιῶς, Χαλανδρίου καὶ Μαρκοπούλου ζητοῦν ἐπιστροφὴν τῶν πωληθέντων ἀκινήτων των. Οἱ ἀγορασταὶ ἀκινήτων περιφερείας Ἀγρινίου ζητοῦν κατάργησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 114 Σ. Π. Ὁ σύνδεσμος συνταξιούχων ὁδηγῶν αὐτοκινητιστῶν Ἑλλάδος ζητεῖ χορήγησιν ἐπιδόματος διὰ φυματικοὺς Ι.Κ. Α. πρὸς ἀεροθεραπείαν. Ὁ σύνδεσμος συνταξιούχων ἐργατῶν καπνῶν Θεσσαλονίκης ζητεῖ ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων καὶ τῶν ἡμερομισθίων κατὰ 85%, χορήγησιν ἐπιδόματος πρὸς ἀεροθεραπείαν τῶν φυματικῶν, ἀσφάλειαν τούτων κατὰ τῶν ἀσθενειῶν κλπ. Ὁ καπνεργατικὸς κόσμος Καβάλας διαμαρτύρεται διὰ τὰ χορηγούμενα ἡμερομίσθια καὶ μισθοὺς καὶ ζητεῖ αὔξησιν τούτων κατὰ 75%. Τὸ Τεχνικὸν Ἐπιμελητήριον Ἑλλάδος ζητεῖ χορήγησιν τοῦ ἐπιδόματος τοῦ χορηγουμένου εἰς τοὺς δημοσίους τεχνικοὺς ὑπαλλήλους. Ἡ ἐπιτροπὴ μισθωτῶν ὁδηγῶν Πατρῶν ζητεῖ χορήγησιν αὐτοκινήτων μὲ τοὺς ἰδίους ὅρους μὲ τοὺς ὁποίους παρεχωρήθησαν καὶ εἰς τοὺς πληγέντας αὐτοκινητιστάς. Οἱ ἀνάπηροι καὶ θύματα πολέμου Ἀθηνῶν–Πειραιῶς διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἀθλίαν οἰκονομικήν των κατάστασιν καὶ ζητοῦν αὔξησιν τῶν συντάξεών των εἰς τὸ 200πλάσιον τοῦ προπολεμικοῦ ὡς καὶ τῶν εἰδικῶν ἐπιδομάτων. Ὁ σύλλογος πολυτέκνων Μεσολογγίου διαμαρτύρεται διὰ τὰς ἐκτοξευθείσας κατηγορίας ἐναντίον τοῦ δημάρχου Μεσολογγίου Χ. Εὐαγγελάτου ὡς δῆθεν ἐργασθέντος μετὰ τοῦ κατακτητοῦ. Ὁ Ε. Γεωργιάδης κάτοικος Ἀθηνῶν παραχωρήσας κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου εἰς τὸν στρατὸν τὰ ἐργαλεῖα τοῦ συνεργείου του καὶ ἀπωλέσας ταῦτα, ζητεῖ εἰς ἀντάλλαγμα τούτων ὅπως τοῦ παραχωρηθῇ ἕνα σασὶ αὐτοκινήτου πρὸς ἐξάσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ ὁδηγοῦ. Οἱ ἐμπορικός, ἰατρικός, δικηγορικὸς κλπ. σύλλογοι Ἁγίου Νικολάου Κρήτης διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην ἀπόσπασιν τοῦ ὀροπεδίου Λασηθίου καὶ ὑπαγωγὴν τούτου εἰς τὸν νομὸν Ἡρακλείου. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Χούτας καταθέτει τηλεγράφημα ἐξ Ἰωαννίνων τῶν συναδέλφων του κ. κ. Παπαδοπούλου καὶ Ἰωάννου συνιστώντων εἰς τὰ μέλη τῆς Βουλῆς ὅπως μεταβοῦν εἰς τὰς ἐπαρχίας των καὶ ἐμψυχώσουν τὸ φρόνημα τοῦ πληθυσμοῦ διὰ τὴν εὐόδωσιν τοῦ διεξαγομένου κατὰ τῶν ἀναρχικῶν ἀγῶνος. Ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 335 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πρωτοπαπαδάκη. «Γνωρίζω τὰς ἀνάγκας τῆς ἐπιθεωρήσεως Ἐμπορικῶν πλοίων περὶ τῆς ἐνισχύσεως τοῦ τεχνικοῦ προσωπικοῦ της, δεδομένης τῆς ἀναπτύξεως τῶν ἐργασιῶν της τῆς προκαλουμένης μὲ τὰς συνεχεῖς ἐπιθεωρήσεις τῶν ὑφισταμένων πλοίων καὶ τῶν μελλόντων νὰ προστεθῶσι τοιούτων. Ἔχω ζητήσει ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ναυτικῶν νὰ μοῦ διαθέσῃ δύο ἐπὶ πλέον μηχανικοὺς Ἀξιωματικούς, τοὺς ὁποίους ὅμως ἀκόμη δὲν κατώρθωσε νὰ μοῦ διαθέσῃ. Τοὺς δύο ὀνομαστικῶς ζητηθέντας δὲν τοὺς διέθεσε καὶ μοὶ ἀπήντησεν ὅτι πρέπει νὰ ζητήσω ἄλλους. Κατόπιν αὐτοῦ, παρεκάλεσα τὸ Ὑπουργεῖον Ναυτικῶν νὰ διαθέσῃ δύο οἱουσδήποτε μηχανικοὺς Ἀξιωματικοὺς τῆς ἐκλογῆς του. Ἐζήτησα ἐπίσης δύο λεβητοποιοὺς Ὑπαξιωματικοὺς καὶ κατόπιν μάλιστα ἀλληλογραφίας μοῦ ἀπήντησε τὴν 9 Ἰουνίου 1947 ὅτι ἀνακαλεῖ ἐκ τῆς ἐφεδρείας εἰς τὴν ἐνέργειαν τοὺς λεβητοποιοὺς Μποῦκον καὶ Λουκᾶν».

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΟΦ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπ. Ἐθν. Οἰκον.) καταθέτει σχέδια νόμων 1) «περὶ παρατάσεως προθεσμιῶν ἐκτελέσεως ἐρευνητικῶν ἔργων ἐν Δημοσίοις μεταλλείοις» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ Α. Ν. 966 τῆς 21.2.1946». Ὁ κ. Σ. Γονατᾶς (Ὑπ. Μεταφ.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 542 τῆς 13 Σεπτεμβρίου — 6 Ὀκτωβρίου 1941 «περὶ λειτουργίας τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐπιχειρήσεων παραγωγῆς καὶ διανομῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ὡς συνεπληρώθη ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. 1801)1942». Ὁ κ. Α. Παπαδῆμος (Ὑπ. Θρησκ. καὶ Ἐθν. Παιδ.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀναγραφείσης πιστώσεως εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῆς χρήσεως 1946–47 διὰ τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰς πνευματικὰς καὶ καλλιτεχνικὰς ἐκδηλώσεις τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τῶν περὶ τῆς διαθέσεως αὐτῆς ἀποφάσεων». Ὁ κ. Α. Ἀλεξανδρῆς (Ὑπ. Δικ.) καταθέτει σχέδια νόμων 1) «περὶ ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἀξίας τοῦ ἀντικειμένου τῆς ἀγωγῆς καὶ τοῦ ἐπιβαλλομένου τέλους κατὰ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ νόμου ΓΟΟΗʹ τοῦ 1912 «περὶ δικαστικῶν ἐνσήμων» καὶ 2) «περὶ καταργήσεως τοῦ Ν. Δ. ὑπ’ ἀριθ. 163)1946». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπογραφείσης συμβάσεως μεταξὺ Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ προσωρινῆς Ἐπιτροπῆς τῆς παγκοσμίου Ὀργανώσεως Ὑγείας» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ Κ. Ν. 4952)1931 ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ἡ ἐπὶ τῆς Γεωργίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναδιανομῆς ἀγροτικῶν κτημάτων». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς Ἱερομονάχους καὶ Ἱεροδιακόνους», 2) «περὶ πληρώσεως τῶν παρὰ τοῖς ἐμμίσθοις Ὑποθηκοφυλακείοις κενῶν θέσεων Γραμματέων βʹ τάξεως» καὶ 3) «περὶ παρατάσεως τῆς προθεσμίας τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 331 νόμου κλπ.». Ἡ ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει 1) τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1038)1946 τῆς 2)2 Μαρτίου (Α. 79) Α. Ν. «περὶ ἑρμηνείας, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 228)1946 Αʹ. Ν.» καὶ 2) τὰς ἐκθέσεις πλειοψηφίας καὶ μειοψηφίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ ἀπὸ 25.2.1947 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. τῆς 19.4.1924 «περὶ συστάσεως Ἐπιτροπῶν Δημοσίας Ἀσφαλείας». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Μητσόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Α. Ν. 1563)1939 «περὶ Κώδικος ἀσκήσεως τοῦ Ἰατρικοῦ λειτουργήματος μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ Α. Ν. 698) 1941». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Ζολώτας καὶ Ι. Λάμπρου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου ὑπολογισμοῦ καὶ ἐξοφλήσεως ἀπαιτήσεων ἐκ πολεμικῶν ἢ μὴ ἀτυχημάτων ἐπισυμβάντων εἰς ἐργάτας θαλάσσης». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Ζολώτας καὶ Ι. Λάμπρου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ προσθήκης διατάξεων εἰς τὰς περὶ Ἀσφαλιστικοῦ Ὀργανισμοῦ Κινδύνων Πολέμου (Α.Ο.Κ.Π.) κειμένας διατάξεις». Οἱ βουλευταὶ κ. Α. Δημητρακόπουλος, Χ. Λαδᾶς, Π. Παπαληγούρας, Χ. Τούντας κλπ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων περὶ Δημοσίου Λογιστικοῦ καὶ ἄλλων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Νικολαΐδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν τινων νόμων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Θεοδωρόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 200)1946 Ν. Δ.».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ὑπουργὸς Δημοσίων Ἔργων.

§6Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ (Ὑπ. Δημ. Ἔργων). Ἔχομεν καταθέσει σχέδιον νόμου «περὶ παροχῆς διευκολύνσεων διὰ τὴν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἀνοικοδόμησιν». Τὸ νομοσχέδιον, καίτοι ἐκρίθη ἀπὸ τὰ πλέον ἐπείγοντα καὶ ἀπὸ τὰ πλέον ἀναγκαῖα, εἶχε μερικὰς περιπετείας. Εἰς τὴν ἀρχὴν κατετέθη ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης καὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ἔπειτα ἐπενέβημεν ἡμεῖς ὡς Ὑπουργεῖον Ἀνοικοδομήσεως καὶ τέλος κατετέθη ἐκ μέρους τεσσάρων Ὑπουργῶν, Δικαιοσύνης, Ἀνοικοδομήσεως, Οἰκονομικῶν καὶ Συντονισμοῦ. Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, περιῆλθεν εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ἐπιτροπῆς Δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἐκ τῆς συζητήσεως προέκυψε καὶ εἶναι σύμφωνος τόσον ἡ πλειοψηφία, ὅσον καὶ ἡ μειοψηφία, ὅτι θὰ ἦτο προτιμότερον ἐὰν τὸ νομοσχέδιον ἐχωρίζετο εἰς 2 μέρη ἐκ τῶν ὁποίων τὸ πρῶτον μέρος ἀποτελεῖ ἀντικείμενον ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον θὰ περιλαμβάνῃ ὅλας ἐκείνας τὰς διατάξεις περὶ φορολογικῆς διευκολύνσεως κλπ., διὰ τὰς ὁποίας καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι προτιμοῦν νὰ ἔχουν μίαν ἰσχύν, ἀνωτέραν τῆς τοῦ νόμου ἐπηυξημένης δυνάμεως, διότι καὶ ἄλλοτε εἶχον παρασχεθῆ διευκολύνσεις, τὸ 1923, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν ἰδικῶν μας, καὶ κατόπιν ἦλθε τὸ Κράτος καὶ τὰς περιώρισεν. Αὐταὶ εἶναι ἓν πλῆθος δικονομικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀπῄτουν μακροτάτας συζητήσεις ἐν τῇ Βουλῇ καὶ θὰ κατήντα τὸ ἴδιον ὡσὰν τὸ ἐνοικιοστάσιον, τὸ ὁποῖον ὅλοι ἔχετε τὴν πεποίθησιν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθῇ ἐν τῇ Βουλῇ.

§7Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Διαμαρτύρομαι, κ. Πρόεδρε, ἐντονώτατα. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἡ Βουλὴ δὲν μπορῇ νὰ συζητήσῃ τὸ ἐνοικιοστάσιον. Τότε θὰ διαλυθῇ.

§8Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ (Ὑπ. Δημ. Ἔργων). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδὴ εἶναι πάρα πολλαὶ δικονομικαὶ διατάξεις, τὸ ψήφισμα παρέχει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὰς ἐκδώσῃ ἐφ’ ἅπαξ διὰ διατάγματος κατόπιν προτάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Τὸ ψήφισμα θὰ παραπεμφθῇ εἰς τὴν Συνταγματικὴν Ἐπιτροπήν.

§9Χ. ΛΑΔΑΣ. Καὶ τὸ ἄλλο δὲν νομίζετε, ὅτι πρέπει νὰ πάῃ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Συντονισμοῦ, καλύτερα;

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§11Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διενεμήθη εἰς ὅλους τοὺς κυρίους συναδέλφους ἓν γραφομηχανημένον κείμενον, ὅτι μᾶς χαρίζουν τὰ λουτρά. Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ 100.000 δραχμῶν, μᾶς χαρίζουν τὴν μίαν. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς, ἀλλά, διὰ τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ Σώματος, δὲν ἔπρεπε νὰ διανεμηθῇ τὸ κείμενον αὐτό.

§12Χ. ΛΑΔΑΣ. Ὀρθότατα.

§13Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἂς λείψουν αὐταὶ αἱ ἐλεημοσύναι.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰς τὸ κείμενον γνωστοποιεῖται ὅτι, δυνάμει τῶν ὑφισταμένων συμβάσεων, ἔχουν τὸ δικαίωμα οἱ κ.κ. βουλευταὶ τῆς ἐκπτώσεως αὐτῆς. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 39 ἀναφορᾶς, ὁ κ. Η. Μπάτζιος ἔχει τὸν λόγον.

§15Η. ΜΠΑΤΖΙΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ ἑνὸς δικαίου αἰτήματος τῶν στρατευσίμων πτυχιούχων Βορείου Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ μέτωπον καὶ ἀγωνίζονται. Ζητοῦν ὅπως τοὺς παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια τῆς ἀποκτήσεως τῆς ἀδείας τοῦ δικηγορεῖν ἄνευ ἐξετάσεων, ἡ ὁποία εἶχε παρασχεθῆ καὶ ἄλλοτε εἰς παρομοίας περιπτώσεις.

§16Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, διαμαρτύρομαι. Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δικηγόρου εἶναι τὸ ὕψιστον τῶν ἐπαγγελμάτων καὶ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δικολάβου, ἴσως, εἶναι τὸ κατώτερον. Νὰ κάμωμεν, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, καὶ τοὺς κομπογιαννίτες ἰατρούς.

§17Η. ΜΠΑΤΖΙΟΣ. Πρόκειται περὶ πτυχιούχων.

§18Χ. ΛΑΔΑΣ. Δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέπεται νὰ γίνωνται δικηγόροι ἄνευ ἐξετάσεων.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κουλουμβάκης, ἐρωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ἐὰν εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ ἐν Ἀθήναις ἀσκῶν καθήκοντα Ἀντεπιτρόπου, εἶπεν ἀπὸ τῆς ἕδρας του, τὴν 21.4.47, τὰ ἑξῆς: «Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ παραγνωρίζωμεν ὅτι τὸ ΕΑΜ ὑπῆρξεν ὀργάνωσις ἐθνικὴ καὶ προσέφερε μεγάλας ὑπηρεσίας ἐθνικὰς καὶ κατεπολέμησε τὸν κατακτητήν».

§20Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ ἐρωτῶ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἂς ἀπαντήσῃ. Καὶ ἂν δὲν ἀπαντήσῃ καλῶς....

§21Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ (Ὑπ. Δικ.). Μοῦ ἀνεφέρθη, ὅτι δὲν ἐλέχθη τίποτε ἀπὸ αὐτά.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Καραΐσκος ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Δράμας.

§23Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Δράμας, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἀπόσπασιν ἐκ τοῦ Εἰρηνοδικείου Δράμας τῶν Κοινοτήτων Ἡλιουπόλεως, Ἡλισκόμενης κλπ. καὶ τὴν ὑπαγωγήν των εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον Σερρῶν. Ἡ ἀπόφασις αὕτη προὐκάλεσε τὰς διαμαρτυρίας τῶν κατοίκων καὶ τὴν ἔκπληξιν τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν, καθ’ ὅσον ἡ ἀπόσπασις ἐγένετο παρὰ τὴν γνώμην των. Ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι ἡ ἀπόφασις αὕτη, ἐλήφθη μόνον διὰ τῆς πολιτικῆς ἐπιβολῆς τῶν βουλευτῶν Σερρῶν. Θὰ παρεκάλουν νὰ ἀνακληθῇ τὸ διάταγμα αὐτό, ὥστε αἱ Κοινότητες αὗται νὰ ὑπαχθοῦν καὶ πάλιν εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον Δράμας, διότι τοῦτο ἀπαιτεῖ καὶ τὸ συμφέρον τῶν Κοινοτήτων αὐτῶν.

§24Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ (Ὑπ. Δικ.). Ἡ ἀπόσπασις τῶν περὶ ὧν πρόκειται Κοινοτήτων ἐγένετο πρὸ ἐμοῦ, κατόπιν προτάσεως τῶν ἁρμοδίων δικαστηρίων.

§25Χ. ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ. Θὰ παρεκάλουν, κ. Ὑπουργέ, ὅπως ζητηθῇ ἡ γνώμη τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν Δράμας.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 8 ἐπερωτήσεως, τῆς ἀφορώσης τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ὑπάρχει ἀπόφασις τῆς Βουλῆς περὶ περιορισμοῦ τοῦ χρόνου τῆς ἀγορεύσεως εἰς 15′ λεπτά. Ὁ κ. Φ. Μακρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§27Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Παρῆλθον 2½ καὶ πλέον ἔτη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Χώρας μας ἀπὸ τὸν ζυγὸν τοῦ βαρβάρου κατακτητοῦ, καὶ ἐνῷ θὰ ἐπερίμενε κανεὶς ὅτι ἐπὶ τέλους θὰ καθίστατο δυνατὸν νὰ περιμαζέψῃ τὰς πληγάς, νὰ ἀνορθώσῃ κάπως τὰ ἐρείπιά της, νὰ διαγράψῃ μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὸν λαόν μας νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ στοιχειώδη προβλήματα τῆς ζωῆς, ἐν τούτοις, μὲ πικρίαν, μὲ θλῖψιν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διαπιστώσωμεν ὅτι εὑρισκόμεθα καὶ πάλιν πρὸ νέων τραγικῶν ἐρειπίων καὶ ὅτι ὁ λαός μας εὑρίσκεται, κυρίως αἱ λαϊκαὶ τάξεις, ἡ τάξις τῶν ἀγροτῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων καὶ μισθοδιαίτων, πρὸ μιᾶς ἀπαθλιώσεως ἀσυνήθους. Βεβαίως τεραστίας εὐθύνας φέρει διὰ τὴν κατάστασιν ὁ Σλαυϊκὸς πρακτορισμός, ὁ ὁποῖος παρουσιάζεται εἰς τὴν Χώραν μας κατ’ εὐφημισμὸν ὡς πολιτικὸν Κόμμα, τὸ λεγόμενον Κομμουνιστικὸν Κόμμα Ἑλλάδος. Ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι φέρουν μικροτέραν εὐθύνην καὶ αἱ Κυβερνήσεις τόσον ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶχον τὸ ἔρεισμα τῆς λαϊκῆς ἐτυμηγορίας, ὡς καὶ αἱ μετὰ ταῦτα. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι προῆλθον ἀπὸ τὴν λαϊκὴν ἐτυμηγορίαν, δὲν κατηύθυνον τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν των πρὸς θεραπείαν τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν. Χαρακτηρίζεται ἡ πολιτική, ἡ ἀσκηθεῖσα εἰς τὸν τομέα αὐτόν, ἀπὸ ἔλλειψιν παντὸς ἐλέγχου ἐπὶ τῆς παραγωγῆς καὶ ἐπὶ τῶν τιμῶν. Χαριστικὴ προστασία διεπιστώθη ὑπὲρ ὡρισμένων ὁμάδων ἢ ὑπὲρ ὡρισμένων ἀτόμων. Διάθεσις συναλλάγματος ἐγένετο δι’ εἰσαγωγὰς οὐχὶ εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, ἀκόμη δὲ καὶ φυγαδεύσεως κεφαλαίων ἔξω τῆς Χώρας, διότι λείπει ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς κυρίους ἡ πίστις πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἀκόμη καὶ ἡ κάλυψις τῶν ἀναγκῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως, βλέπομεν, γίνεται διὰ τῆς προσφυγῆς κυρίως εἰς τὴν ἔμμεσον φορολογίαν, εἰς τὴν καταδυνάστευσιν τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ τελευταίως ἀκόμη παριστάμεθα, ἀπὸ τὴν παράλειψιν τῆς λήψεως ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τῶν ἐνδεδειγμένων μέτρων, παριστάμεθα μάρτυρες μιᾶς αὐξήσεως τῶν τιμῶν τῶν εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, τὴν ὁποίαν ὅπως χαρακτηρίζουν οἱ ἁρμόδιοι, χαρακτηρίζομεν καὶ ἡμεῖς, ὡς ἐντελῶς ἀδικαιολόγητον. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ πραγματικότης καὶ μέσα εἰς τὴν Ἑλληνικὴν αὐτὴν πραγματικότητα καὶ μέσα εἰς τὴν τραγῳδίαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ὑφίσταται τὸ Ἔθνος ἀπὸ τὴν ἐπιβουλὴν τῶν Σλαύων καὶ τῶν πρακτόρων των, τῶν ἐμφανιζομένων ὡς πολιτικὸν κόμμα, μέσα εἰς τὴν τραγῳδίαν αὐτὴν τοῦ Ἔθνους τοποθετεῖται, κύριοι βουλευταί, τὸ δρᾶμα τῶν μισθωτῶν καὶ μισθοβιώτων. Διότι εἶναι ἐκτὸς πάσης ἀμφιβολίας, εἶναι πανθομολογούμενον ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐργοδοτικῆς τάξεως, ὅτι ὅλος ὁ κόσμος τῶν μισθοβιώτων διέρχεται ζωὴν αὐτόχρημα δραματικήν. Ἐγράφη ὅτι ἐὰν δὲν ἤρχετο, ἐπὶ τέλους ἡ μεγάλη καὶ ἀποκλειστικὴ ἐπέμβασις τῆς ὑπερατλαντικῆς Δημοκρατίας, ἡ ἐνίσχυσις αὐτῆς εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ὑπόθεσιν, ἐγράφη, λέγω, ὅτι θὰ κατεκρημνίζετο ὄχι μόνον τὸ οἰκονομικόν, ἀλλὰ καὶ τὸ κοινωνικὸν οἰκοδόμημα μέσα εἰς τὴν ἀθλιότητα καὶ τὸ αἷμα. Δύναμαι νὰ ἀνακοινώσω ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου τούτου βήματος ὅτι, ἐὰν ἔλειπεν ὁ πατριωτισμὸς ἀπὸ τὴν συνείδησιν τῶν Ἑλλήνων, κυρίως ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι φέρουν τὸ μέγα βάρος τῆς κρατούσης καταστάσεως, ἡ καταβαράθρωσις αὐτὴ θὰ εἶχεν ἀσφαλῶς γίνει, πολὺ πρὶν ἢ ἔλθῃ ἡ τόσον γενναία, ἀποκλειστικὴ Ἀμερικανικὴ συμβολὴ καὶ ἐνίσχυσις.

§28Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. Εἴμεθα σύμφωνοι, κύριοι συνάδελφοι. Ἐπειδὴ ἐγὼ τὰ ἔγραψα αὐτά. Εἴμεθα σύμφωνοι.

§29Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Καὶ τώρα, κύριοι βουλευταί, ἂς ἔλθωμεν εἰς τὰ ἀφορῶντα αὐτὴν τὴν τάξιν τῶν μισθωτῶν, περὶ τῆς ὁποίας ἡ περὶ ἧς πρόκειται ἐπερώτησις, ἡ ὁποία μολονότι παρῆλθεν ἕνας χρόνος, εἶναι τόσον ἐπίκαιρος, ὥστε νὰ ὑποστηρίζεται διὰ σωρείας ἀναφορῶν, τινὲς τῶν ὁποίων καὶ πρὸ ὀλίγου ἀνεγνώσθησαν ὑπὸ τοῦ Προεδρείου. Ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ὑπάρχουν δύο κατηγορίαι μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Εἶναι τὰ λεγόμενα ὀνομαστικὰ ἡμερομίσθια καὶ τὰ λεγόμενα πραγματικά. Τὰ ὀνομαστικὰ εἶναι τὰ καθοριζόμενα ὑπὸ τοῦ ἐπιβληθέντος ὑπὸ τοῦ κομμουνιστοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας Πορφυρογένη, συστήματος, καὶ τὰ πραγματικὰ εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀνάγκην οἱ κύριοι ἐργοδόται νὰ δώσουν, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν αὐτὸ τοῦτο τὸ συμφέρον των. Καὶ ὅπως ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς ἐργοδοτικῆς τάξεως, οἱ ἐργοδόται εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ δώσουν μεγαλυτέραν ἡμερομίσθια, διὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὰς ἀνάγκας τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἀφήνει ὁ νόμος 28, δὲν τοὺς ἀφήνει ἡ κρατικὴ παρέμβασις. Καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἐργατικὰ ἡμερομίσθια, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ὑπάρχουν πολὺ περιωρισμένως καὶ δὴ μόνον εἰς τὰς Ἀθήνας, τὸν Πειραιᾶ, ἐνδεχομένως εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ μίαν ἢ δύο ἄλλας πόλεις τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ λίαν περιωρισμένως. Ἡ ἐπαρχιακὴ Ἑλλὰς στενάζει κάτω ἀπὸ τὰς διατιμήσεις. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἐπαρχία μαστίζεται ἀπὸ μεγάλην ἀνεργίαν καὶ ὅπου ὑπάρχει ὀλίγη ἐργασία, στενάζουν κάτω ἀπὸ τὴν κρατικὴν διατίμησιν οἱ ἐργάται. Ἀλλὰ τόσον τὰ ἐργατικὰ ἡμερομίσθια, ὅσον καὶ τὰ πραγματικὰ εἶναι ὀλίγα, ἀναμφισβητήτως. Εἶναι γεγονὸς πανθομολογούμενον, ὅτι ὑστεροῦν καταπληκτικῶς εἰς ἀγοραστικὴν ἱκανότητα, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν κάλυψιν τῶν στοιχειωδῶν ἀναγκῶν τῶν ἐργαζομένων. Ὑπάρχουν διάφοροι καὶ μὲ διάφορα συστήματα τιμάριθμοι. Τὸ γεγονὸς ὅμως εἶναι ἕνα, ὅτι ἡ σημερινὴ ἀγοραστικὴ ἱκανότης, τὴν ὁποίαν ἐπιτρέπουν τὰ παρεχόμενα ἡμερομίσθια καὶ οἱ μισθοί, ὄχι ὀνομαστικῶς, ἀλλὰ τὰ πραγματικά, ὑπολείπονται τῆς προπολεμικῆς τοιαύτης, τοὐλάχιστον κατὰ 50–60%. Διὰ τὴν ἀνεργίαν, ἐλέχθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου διάφοροι ἀριθμοί. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι ἀκριβές, εἶναι ὅτι ἐλλείπουν παντελῶς στοιχεῖα στατιστικῆς, ἀπὸ τὰ ὁποῖα νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ μετὰ πεποιθήσεως, ποῖον ἀκριβῶς εἶναι τὸ πραγματικὸν ποσοστὸν τῆς ἀνεργίας κατὰ τὴν περίοδον ταύτην. Ἐξ ὅσων δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν πληροφοριῶν, εἶναι γεγονός, ὅτι εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ εἰς τὸν Πειραιᾶ, ἡ ἀνεργία εἶναι ἀρκετὰ περιωρισμένη. Ὑπολογίζεται εἰς ἀριθμὸν 30–40 χιλιάδας. Εἶναι κάπως περιωρισμένη, ἀναλόγως πρὸς τὴν κρατοῦσαν ἀνεργίαν εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα. Καὶ εἶναι ἐπίσης ἀληθές, ὅτι πλεῖστοι ἐκ τῶν ἀπασχολουμένων εἰς ἐργασίας παραγωγικάς, ἐξετράπησαν ἤδη εἰς διάφορα παρασιτικὰ ἐπαγγέλματα, λόγῳ τῆς ἀνωμαλίας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν πέρασε γενικῶς ἡ Χώρα. Καὶ ἔχομεν τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας. Διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἀνεργίας, ἡ ὁποία ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ νόμου 118 καὶ τὴν ἐν συνεχείᾳ κατάργησιν τοῦ Ν. 424, πολλὰ ἐλέχθησαν. Θὰ ἔπρεπε νὰ λεχθῇ ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου τούτου βήματος, ὅτι τὸν νόμον 424, πρῶτος κατήργησε πάλιν ὁ κομμουνιστὴς Ὑπουργὸς Ἐργασίας σύντροφος Πορφυρογένης, διὰ τοῦ νόμου 44 τοῦ 1944. Ἀλλ’ ἡμεῖς ἔχομεν τὸ θάρρος νὰ διακηρύξωμεν, κύριοι βουλευταί, λέγω «ἡμεῖς», οἱ ὁποῖοι ἡγούμεθα καὶ ἀπεδείξαμεν πολλάκις ὅτι ἡγούμεθα τῆς μεγαλυτέρας μάζης τῆς ἐργατοϋπαλληλικῆς τάξεως τῆς Χώρας μας, ἔχομεν τὸ θάρρος νὰ εἴπωμεν ὅτι ἐγκρίνομεν τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 424. Τὴν ἐγκρίνομεν δέ, διότι πανταχόθεν διεπιστώθη ὅτι ὁ νόμος αὐτός, εἰς τὰς χεῖρας τῆς κομμουνιστικῆς ἐκπροσωπήσεως τῆς ἐργατικῆς τάξεως, κατέστη αὐτόχρημα νόμος ἀντικοινωνικός, ἀντιπαραγωγικὸς καὶ ἀκόμη κατέστησεν αὐτὴν ταύτην τὴν δῆθεν ἐκπροσώπησιν τῶν συνδικαλισμένων ἐργατῶν, δυνάστην αὐτῆς ταύτης τῆς ὑπαλληλικῆς τάξεως. Ἐν τούτοις ἔχομεν τὸ θάρρος νὰ διακηρύξωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι ὅπως ἐκηρύχθημεν διὰ τοὺς ἀνωτέρω λόγους ἐναντίον τῆς ὑπάρξεως τοῦ νόμου 424, ἔχομεν τὸ θάρρος νὰ διακηρύξωμεν ὅτι εἴμεθα ἐξ ἴσου καὶ ἐναντίον τοῦ κρατοῦντος σήμερον καθεστῶτος. Διότι, τί συνέβη, κύριοι βουλευταί; Κατηργήσαμεν τὴν ὀλιγαρχίαν, τὴν ἀπολυταρχίαν ἢ τὴν δυναστείαν, ἐὰν θέλετε....

§30Α. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. Σεῖς ὑποστηρίζετε, δηλαδή, ὅτι ὁ ἐργοδότης πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν ἱκανότητα εἰς οἱανδήποτε στιγμὴν νὰ ἀπολύῃ τὸν ἐργαζόμενον;

§31Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ὄχι.

§32Α. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ σημαίνει ἡ κατάργησις τοῦ 424.

§33Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Λέγω, ὅτι ὁ νόμος 424 εἰς τὰς χεῖρας τῶν κομμουνιστῶν ἐκπροσώπων τῶν συνδικαλισμένων ἐργατῶν, ἐδημιούργει μίαν κατάστασιν καταπιεστικήν. Ἐν τούτοις, ἡ ἐξ ὁλοκλήρου ἄφεσις τῆς τύχης τοῦ ἐργαζομένου κόσμου εἰς χεῖρας τοῦ ἐργοδότου, ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἄλλο ἄκρον καὶ ἔχει ἤδη δημιουργηθῆ μία κατάστασις τραγικὴ εἰς βάρος τῆς ἐργαζομένης τάξεως. Συνεπῶς θὰ πρέπει νὰ σκεφθῶμεν καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ ὑποδείξω ὡρισμένα μέτρα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς τὴν θεραπείαν τῶν σχέσεων τῶν μισθωτῶν πρὸς τοὺς ἐργοδότας, εἰς τρόπον ὥστε νὰ διασφαλίζεται ἡ ἐναρμόνισις τῶν συμφερόντων τῶν δύο τάξεων καὶ ἡ ἄμβλυνσις τῶν ἀντιθέσεων μεταξὺ αὐτῶν, ἀλλὰ πρὸς παντὸς θὰ ἐπιτύχωμεν νὰ μὴ ἀφίνωνται ἔκθετοι οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὰς αὐθαιρεσίας τῶν ἐργοδοτῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἀσφάλισις, ἡ καθορισθεῖσα διὰ τοῦ νόμου 118, εἶναι πολὺ περιωρισμένη, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως προϋποθέσεων, ὅσον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως καλύψεως κλάδων ἐργαζομένων. Ὁλόκληροι κλάδοι, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον μεγάλο ποσοστὸν ἐργαζομένων, ὅπως οἱ κλάδοι τῶν βιοτεχνικῶν ἐπιχειρήσεων, τῶν τουριστικῶν ξενοδοχείων, μεταλλείων, θαλασσίων καὶ χερσαίων μεταφορῶν, δασικῶν κλπ. παραμένουν ἔξω τῆς ἀσφαλίσεως τῆς καθορισθείσης διὰ τοῦ νόμου 118. Σήμερον, καὶ ἐκεῖνοι οἱ κλάδοι, οἱ ὁποῖοι ὑπήχθησαν εἰς τὰς ἀσφαλίσεις τοῦ νόμου αὐτοῦ, ὑπήχθησαν ὑπὸ προϋποθέσεις τοιαύτας, ὥστε σήμερον οἱ ἐπιδοτούμενοι ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι πάρα πάνω ἀπὸ 9.500 καὶ 900 φυματικούς. Τὸ ποσοστὸν αὐτὸ εἶναι λίαν χαρακτηριστικὸν καὶ μᾶς δεικνύει τὸ μέγεθος τοῦ περιορισμοῦ ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλίσεως κλάδων ὡς καὶ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐπεκράτησεν.

§34Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Ἐνῷ τὰ ἔσοδα τοῦ Ταμείου ἀνέρχονται εἰς ποσὸν 42 δισεκατομμυρίων.

§35Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Κατὰ μέσον ὅρον δέ, τὸ ἐπίδομα, τὸ παρεχόμενον εἰς τοὺς ἐργάτας εἶναι 45.000, εἰς δὲ τοὺς ὑπαλλήλους 72.000. Καταλαβαίνετε ἐὰν εἶναι δυνατὸν αὐτὸ νὰ λέγεται ἀσφάλισις τῆς ἀνεργίας...

§36Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Δὲν ἔχει παρὰ νὰ αὐξήσῃ τὰ ποσὰ ὁ κ. Ὑπουργός.

§37Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Καὶ τώρα εἰσέρχομαι εἰς τὴν ἄλλην κατηγορίαν τῶν συνταξιούχων, τῶν ὁποίων τὸ δρᾶμα ὅλοι καθημερινῶς παρακολουθοῦμεν καὶ τῶν ὁποίων τὴν τραγικότητα τῆς ζωῆς οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ. Ἡ κατάστασις, ἡ ἐμφανιζομένη σήμερον εἰς τοὺς ἀσφαλιστικούς μας ὀργανισμούς, καὶ κυρίως εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸν μεγαλύτερον ἀριθμὸν τῶν ἠσφαλισμένων, καὶ ἐν συνεχείᾳ καὶ τῶν συνταξιοδοτουμένων, χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν πόρων οἰκονομικῶν. Καὶ τέτοιοι εἶναι τὸ Ι.Κ.Α., ὁ πρῶτος ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν φορέα τῆς ἀσφαλιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Κράτους, τὸ Ταμεῖον τῶν Μεταλλευτῶν, τῆς Η.Ε.Α.Π., τῶν Σιδηροδρόμων, τοῦ Καλυκοποιείου κλπ. Καὶ οἱ λόγοι, βέβαια, εἶναι πολλοί. Πρῶτος λόγος εἶναι ὅτι κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον, οἱ ὀργανισμοὶ αὐτοὶ ἀπεγυμνώθησαν ἀπὸ τὰ κεφάλαιά των, διότι τὸ Κράτος, ὡς γνωστόν, ἐπένδυσε ταῦτα εἰς δάνεια. Ἄλλος λόγος εἶναι ἡ ἐξανέμισις καὶ τῶν ὑπολοίπων διὰ τοῦ νόμου 18. Ὕστερα ἕνας λόγος σημαντικὸς εἶναι ἡ κάλυψις τῶν κινδύνων τῆς φυματιώσεως. Ὁ κίνδυνος αὐτός, λόγῳ τῆς μακρᾶς κατοχῆς καὶ τῆς ἐξαθλιώσεως κυρίως τῆς τάξεως τῶν ἐργαζομένων, εἶναι μέγιστος... Χαρακτηριστικὸν εἶναι ὅτι, τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ἔχει αὐτὴν τὴν στιγμὴν 3.000 ἐπιδοτουμένους φυματικοὺς καὶ 200 συνταξιούχους φυματικούς.

§38Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Καὶ πόσους ὑπαλλήλους;

§39Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἐπίσης ἕνας λόγος εἶναι ὁ πληθωρισμὸς τῶν ὑπαλλήλων. Δυστυχῶς, τὸ κατοχικὸν τοῦτο πνεῦμα, ἐπεκράτησε καὶ σήμερον. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζουν τὴν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχουν περιέλθει σήμερον οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως δὲ διοικήσεως αὐτῶν, πλήρης ἀνομοιομορφία καὶ ἀνισότης ἐπικρατεῖ. Οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ δύνανται νὰ χαρακτηρισθοῦν ὅτι εἶναι ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ μᾶλλον τῶν ὑπηρετούντων εἰς αὐτοὺς ὑπαλλήλων. Ἡ μέση σύνταξις, τὴν ὁποίαν λαμβάνει σήμερον ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν συνταξιούχων, εἶναι 45.000 σὺν 50.000 τὸ ἔκτακτον ἐπίδομα δηλαδὴ 95.000 δραχμαί. Ἀντιλαμβάνεσθε ἐὰν εἶναι δυνατὸν ὁ συνταξιοῦχος νὰ ζήσῃ μὲ τὸ ποσὸν τῶν 95.000 δραχμῶν ὑπὸ τὰς σημερινὰς περιστάσεις. Ἔχω πρόχειρον μίαν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Προνοίας, κατὰ τὴν ὁποίαν καθορίζονται τὰ ἐλάχιστα εἴδη διατροφῆς τῶν ὁποίων ἔχει ἀνάγκην ὁ ἄνθρωπος δι’ ἕνα μῆνα. Ἡ ἀξία τῶν εἰδῶν αὐτῶν ἀνέρχεται περίπου εἰς 116.000 δραχμὰς σήμερον, ἐὰν δὲ εἰς αὐτὰ προσθέσετε τὰ ἔξοδα κινήσεως, φωτισμοῦ, ἐνδύσεως, ὑποδήσεως, περιθάλψεως κλπ. καὶ ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι ἕνας ἐργαζόμενος ἔχει καὶ οἰκογενειακὰ βάρη ἕνα πρὸς τρία, δηλαδὴ ἐν συνόλῳ τέσσαρα ἄτομα, βλέπομεν ὅτι οἱ σημερινοὶ μισθοὶ δὲν καλύπτουν οὔτε αὐτὰς τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας, τὰς ὁποίας καθορίζει δι’ ἕνα ἄνθρωπον ὄχι ἐργαζόμενον, ὁ Ὑπουργὸς τῆς Προνοίας διὰ τῆς 103701) 1946 ἀποφάσεώς του. Ἡ ὑγιεινὴ κατάστασις τῶν ἐργαζομένων, κύριοι βουλευταί, σᾶς εἶναι ἐλπίζω γνωστή. Λόγῳ τοῦ κατοχικοῦ ὑποσιτισμοῦ καὶ τῶν συνθηκῶν τῆς διαβιώσεως καὶ τοῦ συνεχιζομένου καὶ σήμερον ὑποσιτισμοῦ, ἡ κατάστασις τῶν ἐργαζομένων ἀπὸ ἀπόψεως ὑγιεινῆς εἶναι ἀθλία. Ἡ φυματίωσις εὑρίσκεται εἰς εὐρυτάτην ἔκτασιν. Ὑπάρχουν σχετικαὶ ἐκθέσεις καὶ ξένων εἰδικῶς ἀσχοληθέντων μὲ τὸ θέμα τοῦτο, αἱ ὁποῖαι μᾶς δίδουν πράγματι ἀπογοητευτικοὺς ἀριθμούς. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς κρατικῆς ἀντιλήψεως ἀντιμετωπίζεται μᾶλλον ἡ κατάστασις μὲ ἔλλειψιν παντὸς ἐνδιαφέροντος καὶ πάσης στοργῆς καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ ἐπιβαρύνονται κατὰ τρόπον ἀφόρητον καὶ αὐτὸς εἶναι εἷς ἐκ τῶν λόγων, οἱ ὁποῖοι ἐκλόνισαν τὴν οἰκονομικὴν των εὐστάθειαν. Καὶ ἐνῷ αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις τῶν μισθωτῶν καὶ τῶν ἀποχειροβιώτων καὶ αὕτη εἶναι ἡ κατάστασις ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀνεργίας καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ δρᾶμα τῶν συνταξιούχων τόσον τῶν κρατικῶν, ὅσον καὶ τῶν ἰδιωτικῶν ὑπηρεσιῶν, θὰ πρέπει νὰ ἴδωμεν ποῖα εἶναι τὰ μέτρα ἐκεῖνα, μὲ τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισεν, ἢ ἀντιμετωπίζει τὴν κατάστασιν αὐτήν. Κύριοι βουλευταί, εἶμαι ὑποχρεωμένος, διότι εἶπον προηγουμένως ὅτι ὄχι ἡ ἐπέμβασις καὶ ἡ συμβολὴ τῆς μεγάλης ὑπερατλαντικῆς δημοκρατίας, ἡ ὁποία φθάνει εἰς τόσον κρίσιμον ὥραν, εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία σώζει τὴν Ἑλληνικὴν πατρίδα, ὅσον ὁ πατριωτισμὸς τῶν Ἑλλήνων, εἶμαι ὑποχρεωμένος, λέγω, μὲ αὐτὴν τὴν ἐνατένισιν πρὸς τὸ δρᾶμα πρὸς τὴν τραγῳδίαν τοῦ Ἕλληνος, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀντιμετωπίσω καὶ τὸ θέμα τὸ συζητούμενον καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ χαρακτηρίσω κατὰ τὸν λεπτότερον τρόπον τὴν τακτικὴν τῆς κρατικῆς ἀντιλήψεως ἔναντι αὐτοῦ τοῦ δράματος. Τὸ ὀλιγώτερον, κύριοι βουλευταί, ἡ τακτικὴ ἡ κρατική, ἡ ὁποία ἐπεδείχθη ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἄστοργος, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς δὲ τῆς κεφαλαιοκρατικῆς ἔχομεν τελείαν ἐγκατάλειψιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Θὰ ἀναφέρω μερικὰ χαρακτηριστικὰ γεγονότα. Τὸ σύνθημα τῆς ἐπιθέσεως τῆς κεφαλαιοκρατίας ἐναντίον τῆς τάξεως τῶν ἐργαζομένων τὸ ἔδωσεν αὐτὸς οὗτος ὁ πρῶτος οἰκονομικὸς ὀργανισμὸς τῆς χώρας, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα, ἡ ὁποία προέβη εἰς μονομερῆ κατάργησιν προστατευτικῶν διατάξεων τοῦ ὀργανισμοῦ της καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς σωρείαν ἄλλων πράξεων μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε νὰ μὴ ἀναγνωρίζῃ ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ στοιχειῶδες δικαίωμα τῆς συνδικαλιστικῆς ὀργανώσεως καὶ συνδικαλιστικῆς ἐκπροσωπήσεως τοῦ προσωπικοῦ της. Μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 424, καὶ προεῖπον τοὺς λόγους, δι’ οὓς κατηργήθη, ἐψηφίσθη δυστυχῶς ἀπὸ τὴν παροῦσαν Βουλὴν νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου τὸ προσωπικὸν τῆς ΥΕΚΑ ἀπεστερεῖτο τῶν στοιχειωδῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχει ἐκ τοῦ νόμου 2112. Καὶ μάλιστα, ὡς ἐλέχθη ἐνταῦθα, ὑπεστηρίχθη ἡ ψήφισις τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, διότι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁδηγοὺς τῆς ΥΕΚΑ συνελήφθησαν μεταφέροντες ὅπλα εἰς τοὺς ἀντάρτας. Ἀλλ’ ἐὰν εἶναι ἀληθὲς αὐτό, ὄχι μόνον δικαίωμα ἀποζημιώσεως δὲν ἔχουν, ἀλλ’ ἔπρεπε νὰ εἶχον πάει εἰς τὸν εἰσαγγελέα. Ἀλλὰ δὲν ἔπρεπε νὰ ἀποστερήσωμεν ὅλους τοὺς ἐργαζομένους τῆς ὑπηρεσίας αὐτῆς αὐτῶν τῶν στοιχειωδῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα τοὺς παρέχει ἡ κειμένη νομοθεσία. Ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν τὴν μεταχείρισιν τῶν ἐργαζομένων ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία βέβαια εὑρίσκεται πρὸ τῶν ἀποφάσεων τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχω νὰ εἴπω ὅτι δὲν εἶναι οἱ ξένοι τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν αὐτὰς τὰς ἀντιλήψεις, ἀλλ’ εἴμεθα πρὸ παντὸς καὶ ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι μετεφυτεύσαμεν αὐτὰς τὰς ἀντιλήψεις εἰς τοὺς ξένους τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ Κυβέρνησις, ὀχυρωμένη ὄπισθεν τῶν ἀποφάσεων τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, εἶναι γνωστὸν πῶς μετεχειρίσθη τοὺς ἐργαζομένους κατὰ τὸ Πάσχα. Ἀπεστέρησε τοὺς μισθωτοὺς δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἐστηρίζοντο εἰς ἔθιμα καὶ εἰς κανονισμούς. Ἤδη δὲ τὸ προσωπικὸν τῶν Ἀγγλικῶν ὑπηρεσιῶν ἔλαβε τὴν ὁδὸν τῶν δικαστηρίων καὶ ἀναμένεται νὰ ἐκδοθοῦν σωρεία ἀποφάσεων ὄχι μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὴν νομιμότητα τῶν διεκδικήσεων ἐπὶ τοῦ δώρου τοῦ Πάσχα, ἀλλὰ θὰ ἐπιβαρύνουν τοὺς ὀργανισμοὺς καὶ μὲ σημαντικὰ ἔξοδα ἐκ τοῦ λόγου τούτου. Ἐν συνεχείᾳ, κύριοι βουλευταί, ἔχομεν τὴν ἀπόφασιν 69 τοῦ 1947 τοῦ Ἀρείου Πάγου, διὰ τῆς ὁποίας ὁ Ἄρειος Πάγος παραδέχεται ὅτι δύνανται ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας, τῶν ὁποίων τὸ προσωπικὸν διέπεται ὑπὸ εἰδικῶν κανονισμῶν καὶ γνωρίζετε ὅτι διὰ νὰ γίνουν αὐτοὶ οἱ εἰδικοὶ κανονισμοὶ ἐγένοντο ἀγῶνες καὶ θυσίαι καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξις ὑπεβλήθη εἰς θυσίας καὶ τὸ Κράτος ἀνεγνώρισε τὸ δίκαιον τῶν ἐργαζομένων, ἔρχεται, λέγω, ὁ Ἄρειος Πάγος καὶ διὰ τῆς ἀποφάσεώς του αὐτῆς λέγει ὅτι δύνανται αἱ ἐπιχειρήσεις ὁτὲ μὲν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸν νόμον 118, ὁτὲ δέ, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ ἐπιθυμοῦν, τοὺς κανονισμούς. Κατὰ συνέπειαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ κανονισμοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποτέλεσμα ἀγώνων, θυσιῶν καὶ κατανοήσεως ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, κατανοήσεως, ἡ ὁποία ἐδέησε νὰ ἐπέλθῃ πρὸ 25 καὶ 30 ἐτῶν, οἱ κανονισμοὶ αὐτοὶ ἀχρηστεύονται, καταργοῦνται καὶ ἀποστερεῖται τὸ προσωπικὸν τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν τῶν νομίμων δικαιωμάτων του. Ἀντιλαμβάνεσθε, κύριοι βουλευταί, ὅτι, ἐὰν δὲν ληφθῇ συντόμως νομοθετικὴ μέριμνα ὅπως διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ καλυφθῇ ἡ κατάστασις, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἐκ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἀντιλαμβάνεσθε ὁποίαν κατάστασιν θὰ δημιουργήσῃ ἡ ἀπόφασις αὐτὴ εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν ἐπιχειρήσεων αὐτῶν, διότι πρόκειται περὶ ἐπιχειρήσεων σημαντικῶν, ὅπως εἶναι αἱ ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας. Ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 139 τοῦ 1947 ἀπόφασιν τοῦ Ἀρείου Πάγου, διὰ τῆς ὁποίας οὐδεὶς μισθωτὸς δύναται νὰ λάβῃ πλέον τῶν 250.000 δραχμῶν μηνιαίως, διότι, ὅπως εἶπον, διὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν ἔχομεν τοὺς ὀνομαστικοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ὀνομαστικὰ ἡμερομίσθια. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου παραδέχεται ὅτι οὐδεὶς μισθωτὸς δύναται νὰ λάβῃ πέραν τῶν ὀνομαστικῶν αὐτῶν μισθῶν δύναται δὲ ὁ ἐργοδότης νὰ μὴ τὸν μεταβάλῃ καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ λόγον καταγγελίας τῆς συμβάσεως. Ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν ἑτέραν ἀπόφασιν τοῦ Ἐφετείου, διὰ τῆς ὁποίας χαρακτηρίζονται ὡς μὴ μισθοσυντήρητοι οἱ ἐργάται. Καὶ τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τοῦ Ἐφετείου τὴν ἐπεδοκίμασεν ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης.

§40Χ. ΛΑΔΑΣ. Ξεύρετε ὅτι ἐνῷ ἐξεδόθη καὶ μία ἀντίθετος ἀπόφασις, ἐξεδόθη καὶ τρίτη σύμφωνα μὲ τὴν πρώτην ὅτι δὲν εἶναι μισθοσυντήρητοι.

§41Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τοῦ Ἐφετείου ἐπεδοκίμασεν ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ χαρακτηριστικὸν δεῖγμα τῆς ἀντιλήψεως καὶ στοργῆς μὲ τὴν ὁποίαν περιβάλλει ἡ Κυβέρνησις τοὺς ἐργαζομένους. Ἡ ἀπόφασις δὲ αὐτὴ δημιουργεῖ καὶ τοῦτο τὸ τραγικόν. Ὁ Διευθυντὴς τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης εἶναι μισθοσυντήρητος καὶ δύναται νὰ ἀπολαμβάνῃ τῆς προστασίας τοῦ ἐνοικιοστασίου, ἕνας ἐργάτης μιᾶς ἐπιχειρήσεως ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἀνώνυμος ἑταιρεία ἢ πρόσωπον νομικοῦ Δικαίου, εἶναι εἰς ἥσσονα μοῖραν καὶ δὲν τυγχάνει τῆς προστασίας τοῦ ἐνοικιοστασίου. Νομίζω ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις, συζητουμένου μάλιστα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς προσεχῶς τοῦ ἐνοικιοστασίου, θὰ σπεύσῃ νὰ λάβῃ μέτρα, ὥστε νὰ ἐκδηλώσῃ τὴν στοργὴν ἐκείνην καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται πρὸς τὸν κόσμον τῶν ἐργαζομένων. Ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, χαρακτηριστικὸν νομίζω τῆς ἐλλείψεως πάσης ἐργατικῆς πολιτικῆς............

§42Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Σᾶς ἀκούω μετὰ μεγίστης προσοχῆς, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν ἐφαρμόζεται τὸ τέταρτον.

§43Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Ὁ κύριος Μακρῆς εἶναι ἐκπρόσωπος τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ πρέπει νὰ τοῦ δοθῇ τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσῃ κάπως περισσότερον ἐπὶ τοῦ θέματος.

§44Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Οἱ βουλευταὶ εἶναι ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους: Κοινοβούλιον εἰς τὸ ὁποῖον οἱ βουλευταὶ θὰ εἶναι ἀντιπρόσωποι τάξεων θὰ σημαίνῃ Ἐθνικὸν σπαραγμόν. Καὶ οἱ μεγάλοι συγγραφεῖς εἰς τὸν κόσμον ἀποκλείουν τὴν Βουλὴν τῶν συντεχνιῶν.

§45Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Εὐχαριστῶ περισσότερον, διότι ἀναγνωρίζετε ὅτι κάποιος λόγος ἐπιβάλλει εἰς ἐμὲ ὅπως ἐναργέστερον ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν. Ἔλεγον, κύριοι βουλευταί, χαρακτηριστικὸν διὰ νὰ τονίσω τὸν τομέα αὐτὸν εἰς ἐκδηλώσεις τῆς κρατικῆς μερίμνης ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων, χαρακτηριστικὸν εἶναι ὅτι εἰς μίαν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν νομίζω ὅτι τὸν κεντρικὸν φανὸν τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς ἐργασίας καὶ καθόλου ἐὰν ἐτίθετο ἡ κατεύθυνσις ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ μέσα εἰς τὸ μεταπολεμικὸν πνεῦμα χαρακτηριστικὸν εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἔχομεν ἀνυπαρξίαν τοῦ Ὑπουργείου τῆς Ἐργασίας. Χαρακτηριστικὸν εἶναι ὅτι ὁ κ. Παπαθανάσης ὁ ὁποῖος προΐσταται τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας ἔχει καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Ἐργασίας, ἀναμφισβητήτως ὑποβάλλεται εἰς ὑπερανθρώπους κόπους καὶ ὁ ἴδιος ἀνομολογεῖ καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι δὲν δύναται νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸν φόρτον καὶ τῶν δύο αὐτῶν Ὑπουργείων τὰ ὁποῖα ἔχουσιν ἀρκετὰ σημαντικὰ καὶ ἐκτεταμένα πεδία δράσεως.

§46Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἀντίθετον γνώμην ὁ κ. Παπαθανάσης ὁ ὁποῖος εἶναι κατ’ ἐξοχὴν Κοινοβουλευτικός.

§47Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, ἐθεώρησα καθῆκόν μου, νὰ τονίσω ὅτι ὁ κύριος Παπαθανάσης ὑποβάλλεται πράγματι εἰς ὑπερανθρώπους προσπαθείας καὶ ἐργάζεται ὑπερβολικά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶπον ὅτι χαρακτηριστικὸν εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς μίαν περίοδον τόσον οὐσιαστικὴν ὅσον ἡ σημερινὴ δὲν ἔχομεν Ὑπουργεῖον Ἐργασίας. Καὶ τώρα, κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι ἡ τόση ἐπικαιρότης τῆς παρούσης συζητήσεως, ἥτις θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἀνόρθωσιν τῆς χώρας μας, νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐγκαινιασθῇ μὲ μίαν νέαν περίοδον εἰς τὸν τομέα αὐτόν. Ἡμεῖς θὰ εἴχομεν νὰ ὑποδείξωμεν μίαν σειρὰν μέτρων εἰς αὐτὸν τὸν τομέα καὶ πρῶτον νομίζομεν ὅτι θὰ πρέπει νὰ διαρρυθμισθῇ ἡ φορολογία κατὰ τρόπον ὥστε τὸ μέγιστον βάρος νὰ ἐπιπίπτῃ ἐπὶ τῶν εὐπορωτέρων τάξεων, διότι ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 39–40 τῶν ἀμέσων φόρων ἀνήρχετο εἰς 23%, ὁ προϋπολογισμὸς 46–47 ἀνέρχεται εἰς 17%. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸν τῆς τακτικῆς ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται. Ζητοῦμεν ἔντασιν τῆς παραγωγῆς. Ἡ ἐργατικὴ τάξις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ρίψῃ ὅλην της τὴν δύναμιν εἰς τὸν τομέα αὐτὸν καὶ νὰ ἀποδώσῃ τὸ μέγιστον δυνατὸν κέρδος καὶ νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἔχομεν ἁπτὰς ἀποδείξεις τῆς ἀποφάσεως τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων.

§48Χ. ΛΑΔΑΣ. Μπορεῖ νὰ ἐξακολουθήσῃ αὐτὴ ἡ θεωρία τοῦ LAISES TAITE χωρὶς νὰ ἔχωμεν ἕνα λελογισμένον ἔλεγχον;

§49Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἀσφαλῶς ὄχι. Ζητοῦμεν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν τιμῶν καὶ ἔλεγχον ἐπὶ τῆς καταναλώσεως, διότι μπορεῖ νὰ εἰπῇ κανεὶς ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι ἀγανακτισμένος ἀπὸ τὰ μαρτύρια τῆς κατοχῆς. Ἐν τούτοις διατρέχομεν ἀκόμη περίοδον καὶ θὰ διατρέξωμεν τοιαύτην περίοδον ὅπου τὰ ἀγαθὰ θὰ εἶναι περιωρισμένα. Καὶ ἐφ’ ὅσον θὰ συμβῇ τοῦτο, νομίζω, ὅτι ἐπιβάλλεται τὸ γενικὸν δελτίον διὰ τὰ εἴδη ἐκεῖνα τὰ βασικὰ μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ζήσῃ ὁ ἐργατικὸς κόσμος. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν καθορισμὸν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἀσφαλείας τὰ ὁποῖα θὰ καλύπτουν τὰς ἀνάγκας τῆς ζωῆς οὗτος ἐνδείκνυται νὰ γίνῃ ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν καθιέρωσιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐπὶ τῇ βάσει ὡρισμένων κριτηρίων ὅπως τοῦ γενικοῦ κόστους τῆς ζωῆς κλπ. Νομίζω ὅτι τὸ σύστημα αὐτὸ εἶναι τὸ ἐνδεδειγμένον μὲ διαιτησίαν συλογικοῦ ὀργάνου, τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἐκπροσώπους ἴσου ἀριθμοῦ τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ἐργοδοτῶν ὑπὸ τοῦ ἀντιπροσώπου τῆς Διοικήσεως. Ἡ διαιτησία θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἐφ’ ὅσον οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων ἤθελον ἀποδεχθῆ ταύτην διὰ τῆς πλειοψηφίας τῶν ⅔. Ἐπίσης ἐν συνεχείᾳ ὑποδεικνύομεν τὸν σχηματισμὸν μικτῶν ἐπιτροπῶν κατὰ ἐπιχειρήσεις ἰδίᾳ δὲ ἐκείνας διὰ τὰς ὁποίας τὸ Κράτος ἐνδιαφέρεται ἀμέσως ἢ ἐμμέσως διὰ τὴν ἐπίβλεψιν τῆς παραγωγῆς καὶ ἐκμεταλλεύσεως, τὴν ἐφαρμογὴν κανονισμῶν κλπ. Τὸ σχῆμα αὐτὸ τῶν ἐπιτροπῶν ἐφηρμόσθη, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ Γαλλίαν μὲ ἄριστα σχετικῶς ἀποτελέσματα. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ κεφάλαιον τῆς προστασίας τῶν ἀνέργων, τὸ Κράτος ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ παρέχῃ ἐργασίαν εἰς πάντα ἱκανὸν πρὸς ἐργασίαν συμφώνως πρὸς τὴν διακήρυξιν τῆς Φιλαδελφείας εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάγονται οἱ Ἕλληνες ἐργάται. Ὁ ἐργατικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος οὐδέποτε ἀπέβλεψε νὰ μεταβληθῇ εἰς παράσιτον. Δὲν δέχεται νὰ μεταβληθῇ εἰς παράσιτον, θέλει νὰ εἶναι συντελεστὴς τῆς παραγωγῆς. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ ἐπειδὴ ἡ χώρα καὶ ὑπὸ τὰς καλυτέρας περιστάσεις ἔχει μίαν ἀνεργίαν, ὑφίσταται περιοδικὴν ἀνεργίαν, εἶναι φανερὸν ὅτι θὰ ἔχωμεν ἕνα ἀριθμὸν ἀνέργων. Ἐνδείκνυται λοιπὸν ὁ ὀργανισμὸς ὁ προβλεπόμενος ὑπὸ τοῦ νόμου 118 πλαισιούμενος ὅμως διὰ τῆς δημιουργίας γραφείων εὑρέσεως ἐργασίας εἰς ὅλα τὰ ἐργατικὰ κέντρα τῆς χώρας μὲ πραγματικὴν λειτουργίαν, διότι τὰ ὑπάρχοντα σήμερον γραφεῖα πέραν τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Πειραιῶς ὑπάρχουν μόνον εἰς τὰ χαρτιά. Τὰ γραφεῖα αὐτὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν ὀργανισμὸν ἀνεργίας μὲ ἐπόπτην ἐκ μέρους τοῦ Κράτους. Ἀπὸ τὰ γραφεῖα αὐτὰ γίνεται ἡ τοποθέτησις ὅλων τῶν ἐργατῶν εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις καὶ τῶν ὑπαλλήλων κατὰ τὰ ¾· κατὰ τὸ ¼ ὑπάρχει τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιλογῆς. Ἐπίσης ἐπιβάλλεται συντονισμὸς δράσεως τοῦ ταμείου ἀνεργίας μετὰ τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν οὕτως ὥστε ν’ ἀποβαίνῃ εὐχερὴς ὁ ἔλεγχος. Ἐπίσης νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ καθολίκευσις τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ἀνεργίας καθ’ ὅλην τὴν χώραν καὶ δι’ ὅλους τοὺς κλάδους καὶ ἀναπροσαρμογὴ τῶν ἐπιδομάτων εἰς ποσοστὸν 75% τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἀσφαλείας. Ἐπίσης νομίζω ὅτι ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς πρέπει νὰ ἀναλάβῃ τὸν προσανατολισμὸν τῶν ἀνέργων ἐκ τῶν ἐπαγγελματικῶν ἐκείνων κλάδων οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑποστῆ συμφόρησιν πρὸς ἄλλους κλάδους οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν συμφόρησιν. Εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομίζομεν ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ προσαρμογὴ τῆς ἀσφαλιστικῆς νομοθεσίας πρὸς τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς πείρας. Ἐπίσης ἐπιβάλλεται, καὶ εἶναι ἀξίωσις ἡ ὁποία εἰς τὴν περίοδον αὐτὴν προσβάλλεται πανταχόθεν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους, ἐπιβάλλεται ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἀσφαλίσεως καὶ ἡ ἀνασύνταξις καὶ πλήρης οἰκονόμησις τῶν σχετικῶν ὀργανισμῶν τοῦ Κράτους ἀσκοῦντος μόνον ἐποπτείαν ὅσον ἀφορᾷ τὴν λειτουργίαν αὐτῶν. Κύριοι βουλευταί, πιστεύομεν ὅτι εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ Κράτος ὑπῆρξε κακὸς σύμβουλος τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν καὶ ὅπως προηγουμένως ἀνέφερον δὲν φέρει μικρὰν εὐθύνην διὰ τὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν περιήχθησαν οἱ ὀργανισμοὶ αὐτοί. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον προτείνω τὴν πλήρη αὐτονόμησιν τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν. Θὰ πρέπει νὰ περιέλθουν εἰς χεῖρας ἐκείνων οἱ ὁποῖοι προσφέρουν τὰ χρήματα διὰ νὰ ἔχουν τὴν ἀσφάλειαν αὐτὴν τῆς ἐργοδοτικῆς καὶ τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ τὸ Κράτος νὰ περιορισθῇ εἰς τὸν ἔλεγχον τῆς λειτουργίας αὐτῶν ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς κειμένης νομοθεσίας. Ἐπίσης ζητοῦμεν τὴν συμμετοχὴν τοῦ Κράτους εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ βάρη καὶ ἐξασφάλισιν οὐσιαστικῆς παροχῆς μὲ καθωρισμένον κατώτατον ὅριον συντάξεως ἴσου πρὸς τὰ 80% τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἀσφαλείας. Ἐπίσης εἶναι ἀδύνατον οἱ ἀσφαλιστικοὶ αὐτοὶ ὀργανισμοὶ νὰ κρατήσουν τὸ βάρος τῶν κινδύνων τῆς φυματιώσεως. Νομίζω ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ σκεφθῇ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ἐπὶ πραγματικωτέρων βάσεων τοῦ μεγάλου αὐτοῦ κινδύνου τῆς φυματιώσεως ἡ ὁποία μαστίζει μέγιστον ποσοστὸν τῶν ἐργαζομένων. Πάντως ὑπογραμμίζω τὴν ἀνάγκην, ὅπως ὁ κίνδυνος αὐτός, παύσῃ νὰ καλύπτεται ἀπὸ τοὺς ὑφισταμένους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς.

§50Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, μὲ συγχωρεῖτε νὰ σᾶς εἴπω κάτι. Αἱ συζητήσεις εἰς τὴν Βουλὴν γίνονται διὰ νὰ διαφωτίζεται ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, τὰς δὲ ὑφισταμένας διαφορὰς τὰς ρυθμίζει ἡ Κυβέρνησις. Τώρα ὅμως οὔτε Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, οὔτε Κυβέρνησις παρίσταται.

§51Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Τὶ πταίω ἐγώ, κύριε συνάδελφε, δι’ αὐτό;

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ ἐλέγοντο ὅσα ἐλέχθησαν παρὰ τοῦ κυρίου συναδέλφου, διότι καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, εἶναι παροῦσα καὶ ἡ Κυβέρνησις, παρακολουθεῖ τὰς ἐργασίας της.

§53Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἐπίσης ἕνα θέμα τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολῇ εἶναι τὸ θέμα τῶν πλεοναζόντων κεφαλαίων τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Ἐγράφη, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι μελετᾶται ἡ διάθεσις τῶν πλεοναζόντων κεφαλαίων τῶν ὀργανισμῶν τούτων, διότι δυστυχῶς ἐλάχιστοι εἶναι οἱ ὀργανισμοὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι διαθέτουν πλεονάζοντα κεφάλαια, ἐγράφη λέγω ὅτι ἡ Κυβέρνησις σκέπτεται τὰ πλεονάζοντα αὐτὰ κεφάλαια νὰ τὰ διαβιβάσῃ εἰς τὴν κτηματικὴν Τράπεζαν. Οἱ ἀσφαλιζόμενοι ἔχουν τὴν ἀξίωσιν καὶ ἀπευθύνουν δι’ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν παράκλησιν ὅπως τὰ κεφάλαια τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν προορίζωνται μόνον διὰ κάλυψιν τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν, τῶν ἠσφαλισμένων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκας. Ἔχομεν ἀνάγκην, κύριοι συνάδελφοι, δημιουργίας σανατορίων καὶ ἐργατικῶν κατοικιῶν, ὥστε ἐὰν ὑπάρχουν πλεονάζοντα κεφάλαια τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει καθῆκον πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν, νὰ φροντίσῃ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν χρησιμοποίησιν τῶν κεφαλαίων αὐτῶν. Ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, θὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπ’ ἐλάχιστον μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς ὑφισταμένης ἐργατικῆς νομοθεσίας. Ὁ νόμος 2112 ὡς συνεπληρώθη καὶ ἐτροποποιήθη διὰ τοῦ 4558. Ὡς πρὸς τὴν παροχὴν ἀποζημιώσεως τῆς καταγγελίας τῆς συμβάσεως ἐργασίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναπροσαρμοσθοῦν οἱ νόμοι αὐτοί. Διότι ἡ παρεχομένη ἀποζημίωσις σήμερον εἶναι πράγματι γλίσχρα. Μεθ’ ἑνὸς ἔτους ἐργασίαν, ὁ ἀπολυόμενος ἐργάτης παίρνει μόλις πέντε ἡμερομίσθια, εἰς τὸν τομέα αὐτὸν ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ νομίζω ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἡ ἀναπροσαρμογὴ καὶ ἀναθεώρησις τῆς νομοθεσίας. Ἐνδείκνυται ἡ πλήρης ἐξίσωσις τοῦ ἐργάτου πρὸς τὸν ὑπάλληλον, διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀποζημιώσεως καὶ τὴν λύσιν τῆς συμβάσεως ἐργασίας. Ἐπίσης ἐπιβάλλεται ἡ ἀναπροσαρμογή, ὅσον ἀφορᾷ τὸν χρόνον ἀπουσίας λόγῳ ἐργασίας. Ἔχομεν ἀποφάσεις τοῦ δικαστηρίου, ὁ κ. Λαδᾶς θὰ τὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του ὡς εἰδικὸς, ὅτι ἐργαζόμενος ὁ ὁποῖος ἀπουσιάζει δικαιολογημένως καὶ εἶναι πλήρης ἡ ἀπόδειξις τοῦ γεγονότος τῆς ἀσθενείας, ἀποδεικνύεται διὰ τοῦ ΙΚΑ, ὅτι δικαιολογημένως ἀπουσιάζει πέραν τοῦ ὁρίου διὰ τὸ ὁποῖον δικαιοῦται, ἀποζημιώσεως, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς λύσεως τῆς συμβάσεως, ἡ σύμβασις θεωρεῖται καταγγελθεῖσα, καὶ κατ’ ἀκολουθίαν, δὲν θὰ πάρῃ σύνταξιν καὶ δὲν θὰ πάρῃ ταμεῖον ἀνεργίας. Ἀντιλαμβάνεσθε εἰς ποῖον τραγικὸν ἀδιέξοδον φθάνει οὕτω ὁ ἐργαζόμενος.

§54Χ. ΛΑΔΑΣ. Ὁ ἔχων σοβαρωτάτην ἀσθένειαν καὶ πραγματικῶς ἀσθενὴς στερεῖται τῶν εὐεργετημάτων, ἐνῷ ὁ ἔχων ψευτοασθένειαν ἀπολαμβάνει ὅλων τῶν εὐεργετημάτων.

§55Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἐπιβάλλεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὰ νομοσχέδια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ θεραπεύσουν τὴν ὑφισταμένην αὐτὴν κατάστασιν. Ἀκόμη θὰ ἤθελον νὰ ὑποδείξω ὡρισμένα μέτρα διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἐργατικῶν διαφορῶν. Ἡ ἵδρυσις εἰς τὰ κυριώτερα Πρωτοδικεῖα εἰδικοῦ τμήματος ἐπιλύσεως ἐργατικῶν διαφορῶν καὶ ἡ σύντμησις τῶν προθεσμιῶν, εἶναι ἀναγκαῖα διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐργατικῶν συμφερόντων.

§56Χ. ΛΑΔΑΣ. Εἶναι ἀντισυνταγματικόν, αὐτό.

§57Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἐπίσης, ἕνα μέτρον ἐπιβεβλημένον, εἶναι ἡ πλήρης ἀναδιοργάνωσις τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἡ δημιουργία ἐποπτικῶν ὀργάνων καὶ οὐσιαστικῶς ἡ ὕπαρξις Ὑπουργείου Ἐργασίας. Αὐτὰ κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, κύριοι, εἶναι τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐνδείκνυνται διὰ τὴν θεραπείαν τῆς καταστάσεως, τὴν ὁποίαν περιέγραψα καὶ τὴν ὁποίαν ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία πολλάκις ἀνεγνώρισε. Πολλάκις, κ.κ. συνάδελφοι, σᾶς ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ χαρακτηρίσητε τοὺς Ἕλληνας ἐργάτας, ὅταν κατὰ τὰς κρισίμους στιγμὰς τῆς Ἐθνικῆς μας ζωῆς, ἔπραξαν μέχρι τελευταίων τὸ καθῆκον των. Νομίζω, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἀσχέτως πολιτικῶν φρονημάτων καὶ ἀποχρώσεων, θὰ βοηθήσῃ τὴν τάξιν αὐτήν. Καὶ νομίζω, ἀκριβῶς, ὅτι τώρα ποὺ δίδεται ἡ εὐχέρεια, ἡ προερχομένη ἐκ τῆς συμβολῆς τῆς Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας μας, δημιουργοῦνται αἱ προϋποθέσεις αὗται. Καὶ ἀπευθύνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ θελήσῃ νὰ σκεφθῇ καὶ ἀποφασίσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα τῆς Ἑλληνικῆς ἐργατιᾶς, τῆς ἐργατιᾶς τῆς χώρας μας, διότι ἡ κατάστασίς της ἔχει περιέλθει εἰς ἀληθῶς κρίσιμον σημεῖον, καὶ πρέπει νὰ τὴν συνδράμωμεν. Μὲ τὴν τραγῳδίαν τὴν ὁποίαν διέρχεται τὸ Ἔθνος, δὲν γνωρίζω ἂν ἐπὶ πολὺ θὰ τῆς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑφίσταται τὰς στερήσεις αὐτάς. Πρὸ παντὸς τὴν ἐπίθεσιν ἐκ μέρους τῆς κεφαλαιοκρατίας, ἡ ὁποία οὐδὲν ἐδιδάχθη ἐκ τοῦ παρελθόντος καὶ ἡ ὁποία εἶναι κυρίως ὑπεύθυνος διὰ τὴν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν τόσον κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς, ὅσον καὶ σήμερον, ὅπου χρηματοδοτεῖ τὸ Κομμουνιστικὸν κόμμα διὰ τῶν κεφαλαίων της καὶ ἐξακολουθεῖ εἰσέτι καὶ σήμερον μετερχομένη τὴν ἰδίαν τακτικὴν ἀπέναντι τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων. (Χειροκροτήματα).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Τούντας ἔχει τὸν λόγον.

§59Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. Κύριοι βουλευταί, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀγορητὰς τῆς Συμπολιτεύσεως ἤσκησαν τὸν ἔλεγχόν των, ἀνέπτυξαν τὸ θέμα καὶ διεφώτισαν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὥστε μπορεῖ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι οἱ ἀγορηταὶ οἱ ἀνήκοντες εἰς τὰς τάξεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἶναι σχεδὸν ἀπηλλαγμένοι συνεχίζοντες τὰς ἐπικλήσεις στοιχείων νέων. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἔχει σημειωθῆ μία παράλειψις κατὰ τὴν διερεύνησιν τοῦ θέματος. Τὸ ὅτι δὲν ἐτέθη πρὸς σύγκρισιν ἡ σημερινὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἐν τῷ παρελθόντι ἤσκησαν ἄλλαι Κυβερνήσεις. Νομίζω, ὅτι ὁ παράγων τῆς συγκρίσεως ἐξαίρει τὸ στοιχεῖον τῆς φανερώσεως τῶν ἐλαττωμάτων τοῦ κρινομένου καὶ καθιστᾷ βασιμώτερον τὸν ἔλεγχον. Θὰ προχωρήσω καὶ θὰ ἀρχίσω τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀπόψεών μου, ἐξετάζων τὸ θέμα τὸ ἐργατικὸν ἐν Ἑλλάδι, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς κυρίως τῆς γεννήσεώς του, δι’ οὓς λόγους εἶπον προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ διότι πρέπει νὰ δοθῇ μία ἀπάντησις εἴς τινας συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι, ὄχι βέβαια ἀπολύτως εὐθαρσῶς, ἀλλὰ κάπως μὲ ὑπονοούμενα, προσεπάθησαν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἱστορικὴν πραγματικότητα. Διότι ὑπενοήθη, κ.κ. συνάδελφοι, ὅτι δῆθεν, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων εἶναι κόμμα ἀστικόν», ὑπὸ τὸν χαρακτῆρα τῆς λέξεως τὸν οἰκονομικοπολιτικόν. Βεβαίως, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, εἶναι κόμμα ἀστικόν, ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι δὲν εἶναι κόμμα καθ’ αὑτὸ ἀγροτικὸν ἢ ἐργατικόν. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων εἶναι ἀστικὸν κόμμα, ἐθνικόν, εἶναι ὑπὲρ τὰς κοινωνικὰς τάξεις. Καὶ ὡς τοιοῦτον, συναίσθησιν ἔσχεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἐμφανίσεώς του, τῆς ἀξίας τὴν ὁποίαν κατέχει εἰς τὴν ἐθνικὴν ζωὴν ὁ παράγων τῆς ἐργασίας, ὄχι μόνον διὰ λόγους δικαιοσύνης καὶ ἀμοιβῆς ἐκείνων οἱ ὁποῖοι μοχθοῦν διὰ τὴν θεμελίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ λόγους γενικωτέρου συμφέροντος ἀφορῶντος τὴν ὁλότητα. Ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἐμφανίσεώς του, ἤσκησε πολιτικὴν προστασίας τῶν ἐργαζομένων. Χάριν τῶν νεωτέρων, πρὸ παντός, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς μνημονεύσω ἀπὸ ἕνα πίνακα ἐκ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας, ὄχι ὅλους τοὺς ἐργατικοὺς νόμους τοὺς ὁποίους ἐψήφισε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διότι θὰ ἐχρειάζετο πρὸς τοῦτο πολὺς χρόνος, ἀλλὰ τοὺς βασικωτέρους ἐκ τῶν νόμων ἐκείνων. Καὶ ἀρχίζω, κ. βουλευταί, ἀπὸ τὸ 1911, ὅτε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἔδωσε τὸν νόμον ΓΠΛΔʹ)1911 «περὶ ὑγιεινῆς καὶ ἀσφαλείας τῶν ἐργατῶν». Ἐπακολουθεῖ ὁ νόμος ΔΧΘʹ καὶ ὁ νόμος ΓΠΟΔʹ) 1911, ὁ θεμελιώδης αὐτὸς νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου θεσπίζεται τὸ πρῶτον διαδικασία ταχίστης ἐκδικάσεως τῶν διαφορῶν μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν, διότι κατενοήθη, ὅτι εἰς τοὺς ἀτέρμονας ἀγῶνας τῶν δικαστηρίων, ὁ οἰκονομικῶς ἰσχυρότερος ἐξήρχετο πάντοτε νικητής. Προχωροῦμεν εἰς τὸν νόμον ΛΔʹ)1912 «περὶ πληρωμῆς τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἐργατῶν». Εἰς τὸν νόμον τοῦτον τίθεται ποινικὴ διάταξις καὶ προβλέπεται κύρωσις κατὰ τῶν ἐργοδοτῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ἤθελον νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν τῶν ἐργαζομένων καὶ θὰ καθυστεροῦσαν ἔστω καὶ ἡμέρας τινὰς τὸ ὀφειλόμενον ἡμερομίσθιον καὶ θεσπίζεται ἡ ὑποχρέωσις τοῦ ἐργοδότου τῆς ἀνελιποῦς καταβολῆς τοῦ ἡμερομισθίου, ἄλλοτε μὲν κατὰ τὸ πέρας αὐτῆς τῆς ἡμέρας τῆς ἐργασίμου καὶ ἄλλοτε κατὰ τὸ πέρας τῆς ἑβδομάδος. Προχωροῦμεν εἰς τὸν νόμον 281)1914 «περὶ Σωματείων». Ὁ νόμος αὐτὸς θεμελιοῖ τὸν συνδικαλισμὸν ἐν τῇ Χώρᾳ καὶ ὁπλίζει τὴν ἐργαζομένην τάξιν μὲ τὰ συνδικάτα, ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν ὁποίων τόσας καὶ τόσας τὸ ἐργατικὸν στοιχεῖον ἐπέτυχε κατακτήσεις. Καὶ φθάνομεν εἰς τὸν περίφημον νόμον 551) 1914 περὶ τῆς εὐθύνης τῶν ἐργοδοτῶν διὰ τὰ ἐν τῇ ἐργασίᾳ ἐργατικὰ ἀτυχήματα. Καὶ εἰς τὸν νόμον αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐθεμελίωσε τὴν ἀπόλυτον εὐθύνην τοῦ ἐργοδότου καὶ εἰς περίπτωσιν ἀνυπαρξίας πταίσματος τοῦ ἐργοδότου, ὑπάρχει τὸ σπέρμα τῆς θεσπίσεως ἐν τῷ μέλλοντι τοῦ θεσμοῦ τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Εἰσηγούμενος τοῦτον ὁ ἀείμνηστος Μιχαλακόπουλος, ἔλεγε: «Δὲν παραβλέπω, ὅτι ὁ νόμος οὗτος, ἔχει ταύτην τὴν ἀτέλειαν, ὅτι προσκόπτει εἰς τὴν ἐνδεχομένην ἀφερεγγυότητα τοῦ ὑποχρέου ἐργοδότου καὶ θὰ πρέπει ἐν τῷ μέλλοντι νὰ χωρήσωμεν εἰς τὴν ἀναγκαστικὴν ἀσφάλισιν διὰ μέσου ὀργάνου φερεγγύου». Προέβλεψεν οὕτω καὶ ἤνοιξε τὸν δρόμον, ἵνα ἡ ἐργατικὴ νομοθεσία τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἐπιτύχῃ τὸ ἐπιστέγασμά της διὰ τοῦ νόμου τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ἀκολουθεῖ ὁ γνωστὸς νόμος 2112)1920 περὶ τῆς ὑποχρεώσεως τῶν ἐργοδοτῶν πρὸς ἀποζημίωσιν τῶν ἀπολυομένων ὑπαλλήλων, τὸ διάταγμα τῆς 16.7.1920 περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ νόμου τούτου καὶ ἐπὶ τῶν ἐργατῶν, ὁ νόμος 2114) 1920 «περὶ περιθάλψεως τῶν ἐν τοῖς μεταλλείοις παθόντων καὶ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν» καὶ ὁ 2274)1920 περὶ ἐργασίας τῶν γυναικῶν πρὸ καὶ μετὰ τὸν τοκετόν. Καὶ ὡς ἐπιστέγασμα τῆς ὅλης ταύτης στοργικῆς ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων νομοθεσίας ἔρχεται ὁ νόμος 5733)1932. Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ, ἐπειδὴ κατὰ τὴν ἀγόρευσιν προχθὲς τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Πειραιῶς συναδέλφου καὶ τέως Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐφοδιασμοῦ κ. Κάντζια, ἐγεννήθη ζήτημα, ἐὰν ὁ νόμος οὗτος εἶναι δημιούργημα τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἢ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς δώσω τὸ στοιχεῖον ὅτι ὁ νόμος οὗτος εἰσήχθη εἰς τὴν Βουλήν, Ὑπουργοῦ ὄντος τοῦ Π. Βουρλούμη καὶ ἐψηφίσθη κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1932 Ὑπουργοῦ ὄντος τοῦ κ. Σ. Κωστοπούλου. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ Λαϊκὸν Κόμμα προσέφερε καὶ αὐτὸ ὑπηρεσίας ἐν προκειμένῳ, διότι ἀφοῦ ἀμφιταλαντεύθη ἐπὶ τοῦ ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ προχωρήσῃ κατενίκησεν ἑαυτό, καὶ πράγματι προέβη τὴν 11 Ὀκτωβρίου 1932 εἰς τὴν δημοσίευσιν τοῦ νόμου ἐκείνου. Ἀλλὰ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, τότε δὲν ἠρκέσθη μόνον εἰς τὴν θέσπισιν τῶν νομικῶν αὐτῶν διατάξεων διὰ τῶν ὁποίων ἀπεσκοπήθη ἡ προστασία τῶν ἐργαζομένων. Ἔλαβε παραλλήλως καὶ μέτρα καθ’ αὑτὸ κοινωνικά. Καὶ, λέγω τοῦτο, διότι αὐτὸ δύναται νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἀπάντησις εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι, θὰ ἐπικαλεσθοῦν τὴν σημερινὴν οἰκονομικὴν κρίσιν ὡς ἐμπόδιον ἐπιλύσεως τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργαζομένων. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τότε, ἐχώρησεν εἰς τὴν ἐπιψήφισιν νόμων, οἵτινες τὸ πρῶτον εἶδον τὸ φῶς ἐν Ἑλλάδι, ἐχώρησεν εἰς τὴν ἐπιβολὴν φορολογίας ἐπὶ τῶν εὐρώστων οἰκονομικῶς τάξεων καὶ ἠμπόδισε τὴν ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἡμερομισθίου...

§60ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Κάθε αὔξησις ἡμερομισθίου ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα γενικὸν νὰ ἐπιπίπτῃ ἐπὶ τῆς καταναλώσεως. Κάθε νόμος παρόμοιος ἔχει τὸ καταστάλαγμα αὐτό.

§61Χ. ΛΑΔΑΣ. Ὄχι, ἂν ἔχωμεν ἔλεγχον τῶν τιμῶν.

§62Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. Ὅταν δὲν εἶναι ἱκανὴ ἡ Κυβέρνησις. Σᾶς ὑπενθυμίζω ὅτι εἰς Ἡν. Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς ὅπου τὸ ἡμερομίσθιον εἶναι διπλάσιον, ὑπάρχει τοιαύτη ρύθμισις, ὥστε λέγεται ὅτι τὸ δολλάριον εἰς χεῖρας τοῦ ἐργάτου ἔχει τετραπλασίαν ἀξίαν ἀπὸ ὅ,τι ἔχει εἰς χεῖρας τοῦ ἀνήκοντος εἰς τὰς εὐπόρους τάξεις. Ἐπεξηγῶν τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι ἀνεξαρτήτως τοῦ ὕψους τοῦ ἐργατικοῦ ἡμερομισθίου, ἡ φορολογία εἶναι τοιαύτη, ὥστε οἱ οἰκονομικῶς εὔρωστοι νὰ βλέπουν τὴν πραγματικὴν ἀξίαν τοῦ νομίσματος μειουμένην εἰς χεῖράς των, διότι φορολογοῦνται τεραστίως πρὸ παντὸς αἱ προαναφερόμεναι ὑπηρεσίαι καὶ τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα καταναλίσκονται ἀπὸ τὰς τάξεις ἐκείνας, ἐνῷ ὑπάρχει μία σχεδὸν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰς φορολογίας τῶν κατὰ μάζας παραγομένων προϊόντων τῶν καταναλισκομένων ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Ἔλεγον, λοιπόν, ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν ἠρκέσθη εἰς τὴν θέσπισιν κανόνων δικαίου διὰ νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐργάτας, ἀλλά, παραλλήλως, ἔλαβε καὶ μέτρα οἰκονομικά. Διὰ τοῦ νόμου 1640 περὶ φορολογίας τῆς καθαρᾶς προσόδου ἐπεβάρυνε τὰς εὐρώστους οἰκονομικῶς τάξεις, παρασχὸν συγχρόνως τὰ μέσα εἰς τὴν ἐργαζομένην τάξιν νὰ ὑψώσῃ τὸ μορφωτικόν της ἐπίπεδον. Ἀλλὰ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἀπὸ τοῦ ἔτους 1933 ἀπουσίασεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ 13 σχεδὸν ἔτη. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ βεβαίως δὲν δύναται νὰ ἔχῃ καμμίαν εὐθύνην καὶ δύναται νὰ ἐπικαλεσθῇ ὅτι τὴν Χώραν τὴν διεκυβέρνησεν ἀνεξαρτήτως τῶν πολιτικῶν καὶ πολιτειακῶν μορφῶν, ὁ κύριος ἀντίπαλός του, τὸ Λαϊκὸν Κόμμα τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῶν διαδόχων καταστάσεων. Ὅ,τι συνεπῶς ἐγένετο κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην πρέπει νὰ καταλογισθῇ εἰς βάρος τῶν διαδόχων του. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐξακολουθεῖ νὰ λογοδοτῇ ἀφ’ ἧς ἐπανέρχεται εἰς τὴν ἐξουσίαν. Καὶ ἐπανέρχεται κατὰ τὸν Δεκέμβριον 1945 μέχρι τοῦ Μαρτίου 1946. Κατὰ τὸ τετράμηνον αὐτὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ὑπ’ αὐτοῦ διακυβερνήσεως τῆς χώρας πρέπει νὰ διακρίνωμεν τὸ μεταβατικὸν χρονικὸν διάστημα, μικρὸν ἀπὸ ἀπόψεως οὐσιαστικῆς ἐργασίας, τὸ διάστημα Δεκεμβρίου–Ἰανουαρίου, τὸ ὁποῖον κατηναλώθη εἰς τὰς συνεννοήσεις μετὰ τῶν συμμαχικῶν παραγόντων διὰ τὴν νομισματικὴν σταθεροποίησιν. Συνεπῶς, ἀπομένει μόνον ὁ Φεβρουάριος 1946, δοθέντος ὅτι ὁ Μάρτιος διετέθη διὰ τὴν προπαρασκευὴν τῶν ἐκλογῶν. Κατ’ αὐτὸν ἔχομεν τὰς ἀποφάσεις 3600 καὶ 3601 τῶν Ὑπουργῶν Ἐργασίας καὶ Οἰκονομικῶν, διὰ τῶν ὁποίων γίνεται ἀναπροσαρμογὴ τῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων καὶ τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἐργατῶν, εἰς ἕνα ὕψος τὸ ὁποῖον, ἀληθῶς, δὲν φθάνει τὸ προπολεμικὸν ἡμερομίσθιον. Ὑπολείπεται τοῦ προπολεμικοῦ ἴσως κατὰ 40%, διότι ἐκείνην τὴν στιγμὴν τὸ θεμελιακὸν τὸ ὁποῖον ἐπεδιώκετο νὰ ἐπιτευχθῇ ἦτο ἡ νομισματικὴ σταθεροποίησις. Ἀλλ’ ὑπῆρχε μία πρόοψις τοῦ Κόμματος περὶ πτώσεως τῶν τιμῶν. Ἐν ταὐτῷ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ἐν κατανοήσει εὑρισκόμενον, ὅτι ἔγινεν ἕνας πόλεμος, ὅτι ὁ ὁλοκληρωτικὸς αὐτὸς πόλεμος καὶ ἡ Κατοχὴ ἔφερεν ἐρείπια καὶ ὅτι παρίστατο πλέον ἢ ἀναγκαῖον ὁ τρόπος νὰ ἀνασυγκροτηθῇ, ὅτι ἀπὸ τὸν πόλεμον ἐβγῆκαν ἄλλοι κερδισμένοι καὶ ἄλλοι χαμένοι, κερδισμένη ἡ ὀλιγαρχία τοῦ πλούτου καὶ χαμένη ἡ ἐργαζομένη μᾶζα, μεταξὺ τῶν ἄλλων φιλολαϊκῶν του νόμων ἐδημοσίευσε καὶ τὸν νόμον 1073 τῆς 7ης Μαρτίου 1946. «περὶ ἐπιβολῆς ἐφ’ ἅπαξ εἰδικοῦ φόρου ἐπὶ τῶν ἐξοφλησάντων πάσης φύσεως ὑποχρεώσεις». Προχθὲς διακόπτων τὸν κύριον Κάντζιαν εἶπον ὅτι δὲν δύναται νὰ ὑποστηρίζῃ ἡ βιομηχανία καὶ τὸ μεγάλον ἐμπόριον ὅτι διέθεσαν ἐν τῇ χώρᾳ τὸ στὸκ τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποίησαν διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ πολέμου, δὲν δύναται νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἐχρησιμοποιήθησαν ἀποκλειστικῶς ἴδια κεφάλαια, ἀφοῦ ὡς γνωστόν, ὑπὸ τῆς ἐσωτερικῆς χρηματαγορᾶς ἡ βιομηχανία καὶ τὸ ἐμπόριον εἶχον χρηματοδοτηθῆ δι’ 60 δισεκατομμυρίων προπολεμικῶν δραχμῶν. Ὁ κύριος Κάντζιας ὑπέλαβεν ὅτι μὲ τὸ ποσὸν τῶν 60 δισεκατομμυρίων ἠννόουν ὅτι ἐχρηματοδοτήθη μόνον τὸ Ἑλληνικὸν ἐμπόριον καὶ παρετήρησεν ὅτι τὸ ποσὸν τοῦτο ἀνέρχεται διὰ τὸ ἐμπόριον εἰς 13 δισεκατομμύρια μόνον. Τὸ δέχομαι μὴ ἔχων λόγον νὰ τὸ ἀμφισβητήσω, καὶ ὑποστηρίζω ὅτι τὰ ὑπόλοιπα διετέθησαν εἰς χρηματοδότησιν τῆς Ἑλληνικῆς βιομηχανίας ἡ ὁποία ἐξῆλθεν εὐτυχῶς ἀλώβητος ἀπὸ τὴν κατοχήν. Ἡ περιουσία αὐτὴ ἡ ἀπομένουσα εἰς τὸ Ἔθνος, νομίζω ὅτι δὲν ἀνήκει εἰς τοὺς τυπικοὺς κυρίους, ἀνήκει εἰς τὴν ὁλότητα. Ἡ περιουσία αὐτὴ μπορεῖ νὰ φαλκιδευθῇ ἀπὸ τὸ Κράτος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἰσχύοντος δικαίου, ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει πολιτικῶν μέτρων καὶ πολιτικῶν ἀντιλήψεων θεωρουμένων ἀριστερῶν ἢ καινοφανῶν ἐν Ἑλλάδι. Θὰ λάβωμεν ἀπὸ ἐκείνους ὅ,τι ὀφείλουν εἰς τὸ σύνολον, ποὺ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸ Κράτος, καὶ τὸ ὁποῖον δύναται νὰ διεκδικήσῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει χάσει ἕνας ἕκαστος διὰ τοῦ ἐκμηδενισμοῦ τῶν ὀφειλῶν βάσει τοῦ νόμου 18)1944. Τὸ Κράτος ὄχι δικαιοῦται ἀλλ’ ὑποχρεοῦται κατ’ ἐμέ, νὰ κάμῃ τὴν φαλκίδευσιν αὐτὴν καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τοὺς ἔχοντας ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὀφείλουν, ἔπειτα ἀπὸ τὸν ἐκμηδενισμὸν τῆς ὀφειλῆς των. Ἡμφισβητήθη ὅμως εἰς τὸ Κράτος ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἡ χρῆσις ἀκόμη καὶ περαιτέρω καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ ἔλεγχος ἐπὶ ὡρισμένων ἐργοστασίων. Ὑπὸ τοιαύτας ἀντιθέτους ἀντιλήψεις ὁ ρηθεὶς νόμος 1073 ἔτους 1946 ὅστις προβλέπει τὴν ἔκδοσιν ἐκτελεστικῶν διαταγμάτων τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἐξεδόθησαν, ἐτέλει εἰς ἀχρηστίαν ὑπὸ τῶν μετεκλογικῶν Κυβερνήσεων. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐγνώριζεν ἐπίσης ὅτι ἔγινε μία κατάχρησις εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων ὡς ἑξῆς. Διάφοροι ἐργοδόται καὶ διάφοροι ἐπιχειρήσεις, κατὰ τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς εἶχον καθυστερήσει τὰ ἀσφάλιστρα ἰδίως πρὸς τὸ ΙΚΑ καὶ εἶδον τὰς ὀφειλάς των αὐτὰς ἐκμηδενιζομένας βάσει τοῦ νόμου 18)1944. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐπενέβη καὶ διὰ τοῦ νόμου 1022 τῆς 27.2.1946 ὥρισεν ὅτι αἱ οὕτω καθυστερούμεναι εἰσφοραὶ πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς ὑπολογίζονται βάσει τοῦ μισθολογίου τοῦ ἰσχύοντος διὰ τοὺς μισθωτοὺς κατὰ τὸν χρόνον τῆς καταβολῆς. Ἀλλὰ καὶ ὁ νόμος αὐτὸς καθ’ ἃς ἔχω πληροφορίας ἐτέθη ἐν ἀναστολῇ, κατὰ τὰς πληροφορίας ποὺ ἔλαβον καὶ ἃς μεταδίδω πρὸς ὑμᾶς, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, μὲ ὅλην τὴν ὀφειλομένην ἐπιφύλαξιν ἐπὶ τῆς ἀκριβείας των. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁμιλοῦμεν περὶ ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν, ἐπανερχόμενος εἰς ὅσα οἱ κ.κ. συνάδελφοι, οἱ ἀγορεύσαντες εἶπον περὶ αὐτῶν, θεωρῶ σκόπιμον νὰ προσθέσω τοῦτο. Ὅτι κατ’ ἀνατροπὴν βασικοῦ κανόνος διέποντος τὴν ἀσφάλισιν καθ’ ὃν τὰ ἔξοδα διοικήσεως ἐπ’ οὐδενὶ εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἀνέρχωνται εἰς μὲν τοὺς μικροὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς τοῦ 10%, εἰς δὲ τοὺς μεγάλους 3% ἐπὶ τῶν πραγματοποιουμένων εἰσφορῶν, κατὰ τὰς πληροφορίας μου, τὰ γενικὰ ἔξοδα εἰς ἄλλους μὲν ὀργανισμοὺς ὑπερκαλύπτουν τὰς εἰσφοράς, εἰς τὸ ΙΚΑ δὲ ἀνέρχονται εἰς ἕνα ποσοστὸν 70 –80% ἐπὶ τῶν πραγματοποιουμένων εἰσφορῶν. Ἂν τοῦτο πράγματι συμβαίνῃ, ἀναμφισβητήτως εὑρισκόμεθα πρὸ χρεωκοπίας. Καὶ δύναμαι νὰ ἐκφράσω συγχαρητήρια, ἐξετάζων τὸ θέμα τοῦτο, πρὸς τὸν κ. Μακρῆν, δι’ ὅσα ὀρθῶς εἶπε περὶ τοῦ πῶς πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν τὰ χρήματα, τὰ εὑρισκόμενα εἰς τὰ ταμεῖα τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Οὔτε συζήτησις ἐπιτρέπεται ἐπὶ τοῦ ὅτι, δὲν δύνανται νὰ χρησιμοποιηθοῦν διὰ σκοποὺς ἀλλοτρίους. Νομίζω, βέβαια, ὅτι τὴν πρώτην θέσιν κατέχει ἡ ἀνάγκη τοῦ ἐργάτου νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν στέγην του, ἀλλ’ ἐν ταὐτῷ, ὅτι ἐπίσης μία σοβαρὰ ἀνάγκη τῶν ἀσφαλιζομένων καὶ τῶν ἐργατῶν εἶναι ἡ ἐπαναλειτουργία τῶν τεχνικῶν σχολῶν εἰς τὰς ὁποίας ἐβελτιώθη ἡ ἱκανότης των πρὸς παραγωγήν. Θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ θὰ ἦτο εὔκολον μὲ ἓν μικρὸν ποσὸν νὰ ἐπαναλειτουργήσῃ ἡ Σιβιτανίδειος Σχολή, ἀργοῦσα ἐπὶ τόσα ἔτη. Κύριοι βουλευταί, ἀντὶ ὅλων αὐτῶν τὰ ὁποῖα ἐγένοντο εἰς τὸ παρελθὸν καὶ χθὲς ἀκόμη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῶν Φιλελευθέρων, ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινὴ καὶ αἱ πρὸ αὐτῆς δὲν ἔπραξαν ἀπολύτως τίποτε. Τὸ ὕψος τῶν ἡμερομισθίων, τὸ ὁποῖον ὡρίσθη κατὰ Φεβρουάριον 1946 ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τὸ αὐτό. Ἐλέγχεται συνεπῶς ἡ Κυβέρνησις, διὰ πλήρη ἀπραξίαν καὶ παραλείψεις, παρ’ ὅλον ὅτι γνωστόν της εἶναι ὅτι, ἀπὸ Φεβρουαρίου 1946 μέχρι σήμερον ὁ τιμάριθμος τοὐλάχιστον ἐδιπλασιάσθη. Εἶναι δυνατὸν ἴσως νὰ παρατηρηθῇ καὶ ἀσφαλῶς θὰ συντελέσῃ βάσιν τῆς ἐπερωτήσεως τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν, ἡ ἀντιξοότης καὶ ἀντικειμενικὴ ἀδυναμία, πρὸ τῶν ὁποίων εὑρέθησαν. Θὰ δύναται νὰ παρατηρηθῇ, ὅτι ἡ Χώρα διεξάγει αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἕνα ἀγῶνα ἀνορθώσεως παρ’ ὅλον ὅτι χειμάζονται ἐκ τῆς ἀνταρσίας πλεῖστοι ὅσοι τομεῖς ἐν τῇ Χώρᾳ. Νομίζω, ὅμως ὅτι τίποτε δὲν συγχωρεῖ τὰς παραλείψεις της, οὔτε δύναται νὰ τῆς χρησιμεύσῃ καὶ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι φοβεῖται ἐπίπτωσιν τῶν αὐξήσεων τῶν ἡμερομισθίων εἰς τὸ κόστος τῶν παραγομένων προϊόντων. Δὲν νομίζω, ὅτι δύναται νὰ ἀντιμετωπισθῇ εἰς μίαν πρόχειρον ὁμιλίαν τὸ ὅλον οἰκονομικόν μας πρόβλημα, ἐν συσχετίσει πρὸς τὸ ὁποῖον τελεῖ ἡ ἐργατικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τοῦ ὁποίου αὕτη ἠκολούθησε τὸν δρόμον τοῦ οἰκονομικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, τῆς πλήρους, δηλαδή, ἀσυδοσίας τῆς κεφαλαιοκρατίας μας. Ἐδιδάσκετο, κύριοι βουλευταί, καὶ πρὸ τοῦ πολέμου ἐπὶ τῇ βάσει καὶ μόνον τῆς οἰκονομικῆς συγκρούσεως, ἡ ὁποία τότε ὑπῆρχεν, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν μία χώρα νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἄλλως τὸ οἰκονομικόν της πρόβλημα, παρὰ διὰ τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Κράτους εἰς τὴν ρύθμισιν τῶν οἰκονομικῶν ζητημάτων. Τοιαύτη ἐπέμβασις τοῦ Κράτους εἶχε γίνει διὰ τῆς πολιτικῆς τοῦ ἀειμνήστου Ροῦζβελτ ἐν Ἀμερικῇ καὶ τοῦ Ἐλ. Βενιζέλου ἐν Ἑλλάδι. Καὶ ὅταν ταῦτα ἐδιδάσκοντο εἰς ἐποχὴν καθ’ ἣν ὁ κόσμος δὲν ἐκαλύπτετο ἀπὸ τὰ ἐκ τοῦ πολέμου ἐρείπια, ὅταν ὁ κόσμος δὲν ἐδοκιμάζετο ἀπὸ τὰ σημερινὰ πολιτικὰ πάθη, ὅταν δὲν ἐχειμάζετο ἀπὸ μίαν ἐπίθεσιν, ἡ ὁποία διεξήγετο κατὰ τοῦ κρατοῦντος καθεστῶτος, οὔτε ὑφίστατο ὅπως σήμερον εἰς τὴν Χώραν μας, ἡ ἀδήριτος ἀνάγκη τῆς ἀνασυγκροτήσεως, δυνάμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ὄχι τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ Κράτους νὰ ἐπέμβῃ ὡς ρυθμιστής; Ἀλλὰ σήμερον, πλήρη μεταβολήν, ἔχει ὑποστῆ ἡ πραγματικὴ κατάστασις, ὑφ’ ἣν ἔχουν ὑπερωριμάσει αἱ συνθῆκαι καὶ οἱ ὅροι οἱ ὁποῖοι προπολεμικῶς ἐδικαιολόγουν τὴν ρυθμιστικὴν ἐπέμβασιν τοῦ Κράτους. Σήμερον ἐν Ἑλλάδι εἴτε τὸ ἠθελήσαμεν, εἴτε ὄχι, ἔχομεν ἀχθῆ εἰς μονοπώλησιν τοῦ εἰσαγωγικοῦ ἐμπορίου, καὶ διότι οἱ ἐξαγωγαὶ ἐκ τῶν ἐξαγουσῶν χωρῶν εἶναι ἐμποδισμέναι, καὶ διότι αἱ εἰσαγωγαί μας εἶναι ρυθμισμέναι καὶ ὑποτεταγμέναι εἰς τοὺς ὑφισταμένους περὶ τὴν διάθεσιν τοῦ συναλλάγματος ποικίλους περιορισμούς. Μήπως ὅμως δὲν ἔχει μονοπωληθῆ καὶ ἡ βιομηχανικὴ παραγωγὴ εἰς χεῖρας τῆς σημερινῆς ἐν τῇ Χώρᾳ βιομηχανίας, ἀφοῦ ὡς πάντες γνωρίζομεν, οὐδεμία νέα βιομηχανικὴ ἐπιχείρησις εἶναι δυνατὸν νὰ ἱδρυθῇ ἐλλείψει κεφαλαίων καὶ μηχανῶν; Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς, ἔδαφος ἐφαρμογῆς τοῦ ἐλευθέρου οἰκονομικοῦ ἀνταγωνισμοῦ, καὶ ἔπαυσεν οὗτος νὰ ὑπάρχῃ καὶ συνεπῶς καὶ τὸ μέσον, τὸ ὁποῖον ἄλλοτε εἶχεν ὁ καταναλωτὴς εἰς χεῖρας του διὰ νὰ ἀντιδράσῃ καὶ ἀντιμετωπίσῃ τὸν σχηματισμὸν ἐμπορικοῦ μονοπωλίου, ἢ μονοπωλήσεως τῆς παραγωγῆς. Καὶ ὅταν τὸ πρᾶγμα ἔχει οὕτω, ὅταν ἐφθάσαμεν ἀπὸ τοῦ σταδίου τῆς ἁπλῆς δασμολογικῆς προστασίας τῆς βιομηχανίας εἰς τὴν ἐγκαθίδρυσιν μονοπωλίου, —καὶ εἶναι γνωστὸν, κύριοι, ὅτι τὰ μονοπώλια ὁδηγοῦν εἰς τὸν ὑψωμὸν τῶν τιμῶν, διότι ἐλλείπει ὁ ἐλεύθερος ἀνταγωνισμός— νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖ τὰ συμφέροντα τῆς ὁλότητος, καὶ συγκεκριμένως, τὰ συμφέροντα τῆς καταναλωτικῆς μάζης, εἶναι ὑποχρεωμένη, ἀφοῦ αὕτη διαθέτει τὴν δύναμιν τὴν κρατικήν, νὰ ἐπέμβῃ ἐναντίον αὐτῆς τῆς ἀσυδότου ἐκμεταλλεύσεως, ἡ ὁποία γίνεται σήμερον. Καὶ ὡμίλησεν ὁ κ. Κάντζιας, καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω ὡς στοιχεῖον ἐκ τῆς ὁμιλίας του, χαρακτηριστικὸν μάλιστα, περὶ ἀναρχίας τῶν τιμῶν ἐν τῇ Χώρᾳ μας. Καὶ βεβαίως εἶναι ἀναρχία αὐτή, κύριοι βουλευταί, αὐτὸ τὸ ἀντίνομον, ἐνῷ ὑφίστανται δημιουργημένα μονοπώλια, νὰ ἀρνούμεθα τὸν ἔλεγχον, καὶ νὰ ἐμποδίζωμεν τὴν ἐπέμβασιν τοῦ Κράτους. Καὶ διὰ νὰ τελειώσω, ἐπανέρχομαι εἰς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐν ἀρχῇ ὑπεστήριξα, ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, εἶναι κόμμα οὐχὶ ταξικόν, ἀλλὰ κόμμα Ἐθνικόν, ὑπηρετοῦν τὸ συμφέρον τῆς ὁλότητος. Καὶ ὑπενθυμίζω, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ εἰς πάντας ὑμᾶς, οἵτινες τελευταίως τοὐλάχιστον, εὐκαιρίας διδομένης ἐκφράζετε σεβασμὸν πρὸς πᾶν ὅ,τι ἐλέχθη ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον Ἐλευθέριον Βενιζέλον, τὸν πρῶτον πολιτικὸν φοβοῦμαι μήπως, καὶ ἀντικαταστάτην τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος, ὑπενθυμίζω εἰς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, καὶ δι’ ὑμῶν εἰς τὸ ἔξω τῆς Βουλῆς κοινόν, ὅ,τι εἶπεν οὗτος εἰς τὴν ἀγόρευσίν του εἰς τὴν Γερουσίαν κατὰ τὸ 1930. Ὅτι ὑπῆρξεν εὐτύχημα διὰ τοὺς ἐργαζομένους, ὅτι δὲν συνετάχθησαν εἰς κόμμα ταξικόν, ἀλλ’ ὅτι τὴν ὑπόθεσίν των τὴν εἶχε πάρει εἰς τὰ χέρια του τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διότι ἀπέφυγον τὴν συσπείρωσιν τῶν ἄλλων κομμάτων ἐναντίον των καὶ συγχρόνως ἐπέτυχον νὰ πραγματοποιήσουν κατακτήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐχρειάσθησαν εἰς τοὺς ἐργαζομένους ἄλλων Κρατῶν θυσίας καὶ ποταμοὺς αἱμάτων. Καὶ ἐπειδὴ περὶ τοῦ ἀειμνήστου ἐκείνου, ὁ λόγος, διὰ νὰ συμπληρώσω καὶ νὰ περάνω, ὑπενθυμίζω ἐπίσης, ὅ,τι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος εἰς καιροὺς διαφόρους ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς εἰς καιροὺς εἰδυλλιακοὺς ἐν σχέσει μὲ τοὺς σημερινούς, εἶπεν ἀγορεύων ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος καὶ ἐννοῶ τὴν ἀγόρευσίν του εἰς τὴν Ἀναθεωρητικὴν τοῦ 1911. «Προσέξατε, κύριοι, ἐκ τῶν κάτω (ἐννοῶν τὴν ἐργατικὴν μᾶζαν) εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψῃ μίαν ἡμέραν ἕνας κίνδυνος σοβαρός». Ἐπαναλαμβάνω: Ἂς προσέξωμεν, κύριοι, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς χαρακτηρίζουν μόνον αἱ φλυαρίαι καὶ αἱ ἁπλαῖ φράσεις περὶ πατριωτισμοῦ καὶ Ἐθνικοῦ συμφέροντος. Ὁ πατριωτισμὸς δὲν εἶναι κάτι τι ρηχό. Ἡ Πατρὶς δὲν εἶναι ἔννοια στατική, εἶναι ἔννοια ἐνεργός, καὶ ἐκφράζει τὴν συνισταμένην τῶν ὑλικῶν καὶ ἠθικῶν συμφερόντων τῆς ὁλότητος καὶ πρὸ παντὸς τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν σπονδυλικὴν στήλην τοῦ Ἔθνους. Δὲν δικαιούμεθα τῆς ἀναγνωρίσεως, ὅτι ὑπηρετοῦμεν τὴν Πατρίδα μας, ἐὰν δὲν ἀποδείξωμεν, ὅτι ἐργαζόμεθα διὰ τὴν προαγωγὴν αὐτῶν τῶν συμφερόντων. (Χειροκροτήματα).

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§64ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ. μ. μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 9.10′ μ. μ.).