1946.11.19

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 68η

Τρίτη 19 Νοεμβρίου 1946

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 6.30′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Σγουρόγλου ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Σ. ΣΓΟΥΡΟΓΛΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Καζαντζῆς ἀποστέλλει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τῶν κατοίκων τῆς περιφερείας Νομοῦ Ἄρτης, ζητούντων ἀποστολὴν ἱκανῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων πρὸς προστασίαν τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς ἐκ τῶν ἐαμοκομμουνιστῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Τσιρώνης καταθέτει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν Ἐπιτροπῆς Κοινότητος Πλουτοχωρίου Κρεσταίνων, διαμαρτυρομένης διὰ φορολογίαν οἴνου καὶ ζητούσης ὅπως αὕτη ἐπιβληθῇ ἐπὶ ποσοστοῦ ἄνω τῶν 500 ὀκάδων. Πολιτικοὶ ἐξόριστοι Ἁγίου Εὐστρατίου, ζητοῦν ἀποστολὴν τροφίμων καὶ ἐξομοίωσίν των μετὰ τῶν λοιπῶν κρατουμένων. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Κτηματικοῦ Συνεταιρισμοῦ Αἰγιαλείας διαμαρτύρεται δι’ ἐπιβληθεῖσαν φορολογίαν οἴνου καὶ ζητεῖ ἐξαίρεσιν ἐπὶ ποσότητος ἐκ 1000 ὀκάδων. Ἡ Ἕνωσις Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν Ἀθηνῶν διαμαρτύρεται διὰ τὴν οἰκτρὰν οἰκονομικὴν κατάστασίν των καὶ ζητεῖ ἀναπροσαρμογὴν συντάξεων μὲ σημερινὸν τιμάριθμον ζωῆς. Πανελλήνιος Ἕνωσις Ἀναπήρων καὶ Τραυματιῶν τοῦ Ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ Ἀγῶνος 1941–44 ζητεῖ παροχὴν συντάξεως καὶ ἐξομοίωσιν τούτων μετὰ τῶν λοιπῶν Ἀναπήρων. Οἱ πυροπαθεῖς τῆς παραμεθορίου Ἀνατολικῆς Μακεδονίας ζητοῦν, ὅπως καταβληθῇ τὸ τρίτον τῆς ἀξίας τῶν χορηγουμένων ἡμιόνων. Ἡ Διοίκησις τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Πύργου ἐκφράζει ἀγανάκτησιν πάντων τῶν μελῶν του διὰ τὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα Βορείου Ἑλλάδος καὶ ζητεῖ τὴν δίωξιν παντὸς ὑπονομευτοῦ τῆς ἡσυχίας καὶ ἀκεραιότητος τῆς Χώρας. Οἱ ἰδιοκτῆται αὐτοκινήτων ἐπιταχθέντων παρὰ τοῦ Κράτους κατὰ τὸν Ἑλληνοϊταλικὸν πόλεμον, ζητοῦν τὴν μὴ τροποποίησιν Ν. Δ. 140)1946. Οἱ ἔκτακτοι ὑπάλληλοι διαλογῆς ἐμπορευμάτων Θεσσαλονίκης ζητοῦν, ὅπως ἐγκριθῇ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 11601)3.7.46 ἀπόφασις τῆς Ἐπιτροπῆς Ε.Ζ.Θ. «περὶ αὐξήσεως μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων». Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος Ἀθηνῶν, διαμαρτύρεται διὰ τὰς συχνὰς ἐκτελέσεις συμπατριωτῶν Βορειοηπειρωτῶν παρ’ Ἀλβανῶν, καὶ ζητοῦν ἄμεσον λῆψιν μέτρων ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ἀξιωματικοὶ Χωροφυλακῆς, ἔφεδροι ἐκ μονίμων, ἀνακληθέντες κατὰ τὸν πόλεμον 1940–41 καὶ ὑπηρετήσαντες εἰς τὴν ζώνην τῶν πρόσω, ζητοῦν ὅπως ληφθῇ ὑπ’ ὄψει τὸ κατατεθὲν νομοσχέδιον «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 29)1945 Σ. Π.». Οἱ Ἐργατοϋπάλληλοι συνταξιοῦχοι Ἀθηνῶν, διαμαρτύρονται διὰ τὴν οἰκτρὰν οἰκονομικὴν κατάστασίν των καὶ ζητοῦν ἀναπροσαρμογὴν συντάξεων, ἵδρυσιν Ταμείου Προνοίας κλπ. Ὁ Ἐμποροεπαγγελματικὸς κόσμος Καβάλλας, διάφοροι ὀργανώσεις Δράμας, αἱ ἀναπηρικαὶ ὀργανώσεις Γουμενίτσης, ὁ Διοικητὴς Κοζάνης καὶ ὁ Λαὸς Φιλιππιάδος, διαβιβάζουν τὴν βαθυτάτην των ὀδύνην διὰ τὰ θλιβερὰ γεγονότα Σκρᾶ καὶ ζητοῦν ὅπως τεθοῦν ἐκτὸς νόμου πᾶσαι αἱ ἀντεθνικαὶ ὀργανώσεις. Ὁ βουλευτὴς Καβάλλας κ. Π. Παπαδόπουλος, ἀπέστειλε τὸ κάτωθι τηλεγράφημα: «Πρὸς Τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Κύριε Πρόεδρε, Ἐπειδὴ ἀσθενῶν χθὲς τὴν νύκτα δὲν ἠδυνήθην νὰ παρακολουθήσω τὴν συνεδρίασιν τοῦ Σώματος, παρακαλῶ ἡ παροῦσα μου δήλωσις νὰ ἀναγνωσθῇ εἰς τὸ Σῶμα σήμερον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως. Δήλωσις Παναγιώτου Παπαδοπούλου, βουλευτοῦ Καβάλλας Κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, Κύριε Ἀντιπρόεδρε καὶ καθ’ ὅλα Σεβαστέ μοι Ἀρχηγέ, Κύριοι ὑπεύθυνοι Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, Κύριοι Ἀρχηγοὶ Κομμάτων, Κύριοι βουλευταί. Δὲν θέλω οὔτε κἂν νὰ φαντασθῶ, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἔστω καὶ ἕνας ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ νὰ μὴ ἤθελε νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ζωή, ἡ τιμὴ καὶ ἡ περιουσία τοῦ ἡρωϊκοῦ μας ἀκριτικοῦ πληθυσμοῦ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Καὶ ἀφοῦ ὅλους μᾶς βασανίζει ἡ αὐτὴ σκέψις, συζητοῦμεν περὶ μέτρων ἐπιεικείας καὶ περὶ μέτρων κατευνασμοῦ, ποὺ ἐνθαρρύνουν τοὺς ἀναρχικοὺς καὶ ἀπογοητεύουν τὸν ἐθνικόφρονα πληθυσμόν. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ τὰ τοιαῦτα μέτρα πληρώνει ἡ Ἑλλὰς μὲ ἄφθονον αἷμα τῶν γνησίων τέκνων της. Ὅταν τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1944 ἐγένετο μία τοιαύτη συζήτησις μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ἀναρχικῶν Ἐαμοσλαύων, ἀπηυθύνετο μία ἐπιστολὴ ὑπευθύνου ταγματάρχου τοῦ ΕΛΑΣ πρὸς τοὺς κατοίκους Παγγαίου ἐν τῇ ὁποίᾳ βεβαιοῦται ὅτι οἱ Βούλγαροι εἶναι ἀδελφοί των. Τὴν ἐπιστολὴν ταύτην, ἐν φωτοτυπίᾳ, καταθέτω εἰς τὸ Προεδρεῖον. Ὡς Γενικὸς Γραμματεὺς μιᾶς τιμίας Ἑλληνικῆς Ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ δηλώσω, κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ἑξῆς: Ἐὰν ἐντὸς ἐλαχίστων ἡμερῶν δὲν ληφθοῦν τὰ μέτρα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἐξησφάλιζον τὴν ζωήν, τὴν τιμὴν καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ ἡρωϊκοῦ μας ἀκριτικοῦ πληθυσμοῦ, ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν ἔχω θέσιν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Θὰ μεταβῶ εἰς τὴν περιοχήν μου καὶ μαζὺ μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ ὁπλίτας τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, θὰ προβῶμεν εἰς τὴν ἀποτελεσματικὴν καταπολέμησιν τοῦ ἀναρχισμοῦ. Ἐάν, κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, θὰ θελήσετε νὰ ἀναθέσητε τὴν δίωξιν τῶν ἀναρχικῶν εἰς δοκιμασμένους ἱκανοὺς πατριώτας, ἡ καταπολέμησις αὐτῶν δὲν εἶναι προβληματική. Εὔχομαι καὶ πιστεύω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοθετικὸν διάταγμα περὶ μέτρων κατευνασμοῦ καὶ θὰ λάβῃ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, ἅτινα θὰ σώσουν ἀπὸ τοὺς κακούργους ἐαμοσλαύους τὰ πραγματικὰ τέκνα τῆς πατρίδος μας. Εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν ἐθνικὴν προσπάθειαν, προσφερόμεθα νὰ ἐξυπηρετήσωμεν τὴν Κυβέρνησιν ὡς ἁπλοῖ στρατιῶται. Ταῦτα ἐκ μέρους τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης. Παναγιώτης Παπαδόπουλος Βουλευτὴς Καβάλλας. Ὁ κ. Δ. Χέλμης (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἡνωμένων Πολιτειῶν Β. Ἀμερικῆς Συμφωνίας, διὰ τὴν ἀποδέσμευσιν τῶν ἐν ταῖς Ἡνωμέναις Πολιτείαις Ἑλληνικῶν περιουσιακῶν στοιχείων». Ὁ κ. Π. Χατζηπᾶνος (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης) καταθέτει σχέδιον ψηφίσματος «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Θʹ ψηφίσματος «περὶ ἐξυγιάνσεως τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν κ.λ.π.». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Βύζας καὶ Α. Μπακᾶκος καταθέτουν τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τῶν Ὑπηρεσιῶν ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ ἀναστολῆς τῆς διώξεως ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ ψηφίσματος καὶ τῶν περὶ παρανόμου ὁπλοφορίας διατάξεων». Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος ἔχει τὸν λόγον.

§6Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἐπεθύμουν πρῶτον νὰ ἐκφράσω τὴν ἀπορίαν διὰ τὸν ἀκρωτηριασμὸν τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος τῆς Δημοσίας Τάξεως. Διὰ νυκτὸς ἐξηντλήθησαν οἱ ρήτορες, ἄλλοι καταπονηθέντες καὶ ἄλλοι ἀπουσιάσαντες, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐπισπεύδηται σήμερον τὸ πέρας τῆς συζητήσεως. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει μεγαλύτερον θέμα πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλήν, καὶ θὰ ἐθεώρουν εὐτύχημα, ἐὰν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι συνάδελφοι ἀνέπτυσσον ἀπὸ τοῦ βήματος καὶ τὰς γενικωτέρας ἀπόψεις των καὶ ἰδίως τὰς συνθήκας τῆς περιφερείας των, εἰς τρόπον ὥστε νὰ καταστῶμεν περισσότερον ἐνήμεροι. Διότι αἱ Ἀθῆναι ζοῦν εἰς τὴν μακαριότητα ἐνῷ ἡ Ἑλλὰς ἔχει βυθισθῆ εἰς τὴν τραγῳδίαν. (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί, θὰ ἔπρεπε πρῶτον νὰ προσδιορίσωμεν τὴν φύσιν τοῦ θέματος. Εἶναι θέμα δημοσίας τάξεως; Ὁ ὅρος εἶναι ἀπολύτως ἀτυχής. Ἡ δημοσία τάξις διασαλεύεται ἀπὸ σποραδικὰ καὶ μεμονωμένα κρούσματα παρανομίας. Σήμερον ὅμως εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ὠργανωμένης κομμουνιστικῆς στάσεως ἐναντίον τῆς πατρίδος. Ἡ πρώτη φάσις αὐτῆς τῆς κομμουνιστικῆς στάσεως, ὑπῆρξεν ἡ συμμοριακὴ δρᾶσις. Ἡ δευτέρα φάσις ἡ συνοριακὴ εἰσβολή. Καὶ εὑρισκόμεθα ἐν ἀναμονῇ τῶν νεωτέρων φάσεων. Ποῖα εἶναι τὰ ὅπλα, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιεῖ ὁ κομμουνισμὸς εἰς αὐτὴν τὴν νέαν του ἐξόρμησιν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος; Ὅπως εἰς ὅλους τοὺς ἀγῶνας, καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, τὰ ὅπλα εἶναι δυναμικὰ καὶ πολιτικά. Εἶναι ἡ ὑλικὴ δύναμις τῶν ὅπλων καὶ ἡ ἠθικὴ δύναμις τῶν ἰδεῶν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑλικὴν δύναμιν, τὰ πράγματα πιστοποιοῦν, ὅτι ὁ κομμουνισμός, ἐκτελέσας τὴν συμφωνίαν τῆς Βάρκιζας, παρέδωσεν ὀλίγον μόνον μέρος τοῦ ὁπλισμοῦ του, διετήρησε τὸ περισσότερον, τὸ ὁποῖον ὅπως φαίνεται, ἔχει ἐν τῷ μεταξὺ σοβαρῶς ἐπαυξήσει. Ἀλλ’ ἔχει ἐπίσης καὶ τὸν ἠθικόν του ἐξοπλισμόν. Εἶναι πρῶτον ἡ δημαγώγησις τῆς ἐξαθλιώσεως, τῆς δυστυχίας τοῦ λαοῦ μας. Εἶναι τὸ παλαιὸν καὶ γνώριμον πνευματικὸν ὁπλοστάσιον τοῦ Μαρξισμοῦ. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν σύγχρονον ἐπικαιρότητα, ἡ κατηγορία ἐναντίον τοῦ ἐθνικοῦ Κράτους ὡς μοναρχοφασισμοῦ, δοσιλογισμοῦ καὶ ἐκμεταλλευτικοῦ καπιταλισμοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ μεγάλα συνθήματα, μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθεῖ νὰ ἐπηρεάσῃ καὶ τὴν δημοκρατικὴν συμμαχικὴν κοινὴν γνώμην καὶ πρὸ παντὸς τὴν Ἑλληνικὴν νεότητα, ἡ ὁποία σφύγεται ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ἰδεώδους καὶ παραπλανωμένη διολισθαίνει εἰς τὴν ἐθνικὴν προδοσίαν. Ἀπέναντι τῆς κομμουνιστικῆς αὐτῆς «θέσεως», ποία εἶναι ἡ ἐθνικὴ «θέσις»; Ἡ ἐθνικὴ θέσις εἶναι τὸ ὅτι τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ μίαν μικρὰν ἔνοπλον μειοψηφίαν. Ὅτι ἡ μειοψηφία αὐτὴ εἰς τὸ παρελθὸν ἐπανειλημμένως ἐπεχείρησε τὴν δυναμικὴν ἐπικράτησιν. Τὴν ἐπεχείρησε καὶ τὴν εἶχε περίπου κατορθώσει κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν, ἀπὸ ἀπόψεως ἀντιστάσεως, μόνον ὁ ἡγέτης τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος κατώρθωσε νὰ διατηρήσῃ τὴν ὑπόστασιν τῆς ἐθνικῆς του κινήσεως, ὅλαι δὲ σχεδὸν αἱ ἄλλαι κινήσεις τῆς ὑπαίθρου, ἐξωντώθησαν ἀπὸ τὴν τρομοκρατίαν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα κατώρθωσε, πράγματι, τότε νὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν ὥραν τῆς ἀπελευθερώσεως κύριον τῆς ὑλικῆς δυνάμεως τοῦ ἐσωτερικοῦ. Καὶ τότε διέπραξε τὸ θανάσιμον καὶ ἀπαρηγόρητον δι’ αὐτὸ σφάλμα νὰ μὴ ἐπιχειρήσῃ τὴν δυναμικήν του ἐπικράτησιν, ἀλλὰ ἐπέτρεψε εἰς τὴν ἐθνικὴν Ἑλλάδα νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν Πρωτεύουσαν καὶ μὲ τὴν ἐπικουρίαν τῶν Βρεττανῶν συμμάχων νὰ ἐπιβάλῃ τὸ κῦρος τοῦ ἐθνικοῦ κράτους ἔναντι τῆς κομμουνιστικῆς στάσεως τοῦ Δεκεμβρίου. Ἔκτοτε, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, διατηρεῖ τὴν ἐπαναστατικήν του γραμμήν. Καί, ὅπως συνηθίζω νὰ λέγω εἰς τοὺς ἀνταποκριτὰς τῶν ξένων ἐφημερίδων, ὅταν συνομιλοῦμεν, τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα τῆς Εὐρώπης εἶναι ἐπαναστατικὰ εἰς τὴν θεωρίαν, ἐνῷ τὸ ἰδικόν μας εἶναι ἐπαναστατικὸν εἰς τὴν πρᾶξιν, εἶναι τραγικῶς ἐπαναστατικὸν εἰς τὴν πρᾶξιν. Τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα τῆς Ἑλλάδος κατέχεται ἀπὸ τὸν ἐφιάλτην μιᾶς τριπλῆς μνήμης, ἡ ὁποία δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προσαρμοσθῇ εἰς τὸν μετριόφρονα ρόλον ἑνὸς μικροῦ πολιτικοῦ κόμματος τῆς μειοψηφίας. Ἔχει τὴν μνήμην τῆς δυναμικῆς ἐπικρατήσεως κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς· ἔχει τὴν ὑπερήφανον μνήμην ὅτι ἔκαμε πόλεμον μὲ τὴν Μ. Βρεττανίαν καὶ ἔχει τὴν πρόσκλησιν τῶν συνόρων, ὥστε ἑκάστοτε νὰ ἐπιχειρῇ μίαν νέαν προσπάθειαν διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἐπὶ τέλους τὸ διαφυγὸν ἀποτέλεσμα. Τοιουτοτρόπως τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα τῆς Ἑλλάδος εὑρίσκεται εἰς χρόνιον ἐπαναστατικὸν ὀργασμὸν καὶ ἀναμένει τὰς εὐκαιρίας τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ πρὸς ἐντονωτέραν ἀνάπτυξιν τῆς στασιαστικῆς του δράσεως, καὶ ἐνόμισε κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας ὅτι ἐπέστη ἡ εὐκαιρία καὶ ἔχει ἐπιδοθῆ μὲ νέαν τακτικὴν καὶ νέαν μέθοδον, εἰς τὴν ἐπαναστατικήν του ἐξόρμησιν. Ποῖος εἶναι ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς κομμουνιστικῆς στάσεως; Θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι προέχων χαρακτὴρ μιᾶς κομμουνιστικῆς στάσεως θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ κοινωνικὴ ἐπανάστασις. Εἰς τὰς ἡμέρας μας, ἡ παλαιὰ αὐτὴ Μαρξιστικὴ ἐντολή, ἔχει ὑπερβληθῆ. Ἀντικειμενικὸς σκοπὸς πλέον, κύριοι, καὶ πρωτεύων δὲν εἶναι τὸ κοινωνικὸν καθεστώς, εἶναι τὸ Ἔθνος. Ὁ τελικὸς ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος εἶναι πλέον ἡ κατάλυσις τῆς ἐθνικῆς μας ἀνεξαρτησίας, ἡ κατάλυσις τῆς ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος, ἡ κατάλυσις τῆς πολιτικῆς μας ἐλευθερίας, ἡ κατάλυσις τῆς ἐννοίας τῆς Ἑλλάδος. (Χειροκροτήματα). Ἀπέναντι ἑπομένως αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος καὶ αὐτῶν τῶν μεθόδων, ἡ ἐθνικὴ θέσις εἶναι ὅτι ὑπερασπίζομεν ἀπέναντι τῆς ἐπαναστατικῆς δυναμικῆς μειοψηφίας τοῦ κομμουνισμοῦ τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἐθνικῆς μας ἀνεξαρτησίας, τῆς ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος, τῆς πολιτικῆς μας ἐλευθερίας, τῆς ἱερᾶς ἰδέας τῆς Ἑλλάδος. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἔχουν διαμορφωθῆ τὰ δύο μέτωπα. Ἀλλὰ διὰ νὰ διεξαγάγωμεν καὶ ἡμεῖς ἀποτελεσματικῶς τὸν ἀγῶνα, ἔχομεν ἐπίσης ἀνάγκην καὶ τῶν ὑλικῶν καὶ τῶν ἠθικῶν μέσων. Χρειαζόμεθα καὶ τὰ δυναμικὰ καὶ τὰ πολιτικὰ μέσα. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ ὑπετίμα τὴν σημασίαν, εἴτε τοῦ ἑνὸς, εἴτε τοῦ ἄλλου μέσου, θὰ ἦτο ἔξω ἀπὸ τὸ νόημα τοῦ ἀγῶνος, θὰ ἦτο μακρὰν ἀπὸ τὴν ἐπίτευξιν τῆς τελικῆς νίκης. Καὶ καθ’ ὅσον μὲν ἀφορᾷ τὰ ὑλικὰ μέσα, ἠθέλομεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι, ἐὰν εἰς τὰς ἰδικάς μας ἡμέρας τὸ μὲν Κράτος ἦτο ἀνύπαρκτον, διότι τὸ εἶχε διαλύσει ἡ κατοχή, ὁ δὲ κομμουνισμὸς παντοδύναμος — ὁ Θεὸς ηὐλόγησε μ’ ὅλα ταῦτα τὴν νίκην τῆς Ἑλλάδος — ἠθέλαμεν νὰ πιστεύωμεν, ὅτι τὸ Κράτος εἶχε καταστῆ ὑλικῶς αὐτοδύναμον καὶ εἰς τὴν ὑπεροχήν μας αὐτὴν τῆς ὑλικῆς πάλης δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ πρόβλημα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κυρίως ἔπρεπε νὰ ἐνδιαφέρῃ κατὰ τὴν τελικὴν αὐτὴν φάσιν τῆς πάλης μεταξὺ τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Κομμουνιστικῆς στάσεως, ὤφειλε νὰ εἶναι ἡ ἠθικὴ πάλη, τὰ πολιτικὰ μέσα. Βέβαια ἡ μεγάλη ἠθικὴ δύναμις τοῦ ἰδικοῦ μας ἀγῶνος εἶναι ἡ ἱερὰ ἀκτινοβολία τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἐν ὀνόματι αὐτῆς τῆς ἠθικῆς δυνάμεως διεξάγεται ἡ ἀποφασιστικὴ πάλη. Πέραν ὅμως αὐτοῦ, ἡ συνήθεια τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος εἶναι ἡ συκοφαντία ἐναντίον τοῦ ἐθνικοῦ καθεστῶτος. Αἱ κατηγορίαι λοιπὸν τοῦ Κομμουνισμοῦ εἶναι: Ὁ Μοναρχοφασισμός, ὁ Δοσιλογισμὸς καὶ ὁ Ἐκμεταλλευτικὸς Καπιταλισμός. Θὰ πρέπει ἑπομένως, τὸ ἐθνικὸν Κράτος, δίδον τὴν μάχην, νὰ παρέχῃ ὅσον τὸ δυνατὸν ὀλιγώτερον βάσιμα ἐπιχειρήματα εἰς τοὺς θανασίμους ἐχθρούς του. Ἀποτελεῖ τοῦτο μέριμναν διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ ἀγῶνος. Βεβαίως ὁ Κομμουνισμὸς συνηθίζει νὰ ἀπονέμῃ τοὺς τίτλους αὐτοὺς εἰς τὸ σύνολον τῶν ἀντιπάλων του, καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἑκάστοτε, εἰς τοὺς περισσότερον ἐπικινδύνους ἀντιπάλους του. Ἐν τούτοις, θὰ εἶναι δύσκολον νὰ πείσῃ καὶ τὴν ἐξωτερικὴν συμμαχικὴν κοινὴν γνώμην, πρὸς τὴν ὁποίαν ἀπευθύνεται, καὶ τὴν Ἑλληνικὴν νεότητα, τὴν ὁποίαν θέλει νὰ παραπλανήσῃ, ἐὰν δὲν κατορθώσῃ νὰ ἐμφανίσῃ ὀλίγα, τοὐλάχιστον, θετικὰ καὶ βάσιμα ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ γενικεύσῃ. Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς μορφῆς τοῦ ἀγῶνος, εὑρέθη ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὅταν ἀνέλαβε τὴν Ἀρχὴν μετὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 31ης Μαρτίου. Ἐβαρύνετο μὲ τὴν παρεξήγησιν ἡ ὁποία ὑφίστατο εἰς τὴν φύσιν της, ὅτι ἦτο Κυβέρνησις τῆς δεξιᾶς. Ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει οὔτε δεξιά, οὔτε Κέντρον, οὔτε ἀριστερά. Ὑπάρχει τὸ Ἔθνος. Καὶ ὁ Κομμουνισμός. Καὶ ἡ ἄποψις εἶναι περίπου βάσιμος. Νομίζω, ὅτι ἴσως ὑπῆρξα ὁ πρῶτος ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῶν σπουδῶν μου, μὲ μίαν μικρὰν μελέτην «Τὸ Ἑλληνικὸν Μέλλον», ὅπου προσδιώρισα, ὅτι ἡ Κοινωνικὴ Οἰκονομικὴ Ὁμοιομορφία τῆς Ἑλλάδος, ἢ ἔλλειψις διαφοροποιήσεως Οἰκονομικῆς, ὁδηγεῖ ἀναποφεύκτως εἰς τὸν σχηματισμὸν προσωπικῶν πολιτικῶν κομμάτων, διότι ὅλα εἶναι ἐθνικὰ κόμματα, ὅλα διὰ νὰ κατακτήσουν τὴν πλειοψηφίαν ἀπευθύνονται εἰς τὴν αὐτὴν εὐρυτέραν κοινωνικὴν τάξιν τῶν μικρονοικοκυραίων, καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ὑπάρχει περίπου ὁμοιομορφία πολιτικῶν προγραμμάτων καὶ διαφορὰ μόνον εἰς τὴν ποιότητα τῆς ἡγεσίας καὶ τῶν ἐπιτελείων των. Καὶ ὅσον καὶ ἂν παρῆλθεν ἔκτοτε ἀρκετὸς χρόνος, ἡ διαφοροποίησις ἔχει προχωρήσει μὲ βραδύτατα βήματα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κατ’ ἐξοχὴν ἐχαρακτήρισε τὰ Ἑλληνικὰ Κόμματα τῆς γενεᾶς μας, δὲν ἦτο ἡ διαφορὰ εἰς τὰς ἐπαγγελίας τῶν κοινωνικῶν μεταρρυθμίσεων ὑποθέτω. Καὶ θὰ συνίστων εὐχαρίστως, εἰς κανένα ἀπὸ τοὺς νεωτέρους μας συναδέλφους νὰ ἐπιδοθῇ εἰς μίαν μελέτην καὶ συγκεντρώσῃ τὰ πολιτικὰ προγράμματα ὅλου τοῦ αἰῶνος. Θὰ ἔπειθον τὰ κείμενα ὅτι αἱ ἀποστάσεις μεταξὺ τῶν ἐπαγγελιῶν περίπου ἦσαν ἀνύπαρκτοι. Εἰς τὰς περισσοτέρας περιστάσεις ὑπάρχει μόνον διαφορὰ ὕφους. Ἀλλὰ πέραν τῆς ἀνυπάρκτου διαφορᾶς τῶν προγραμμάτων, ὑπάρχει ἡ μεγάλη διαφορὰ τῆς ἡγεσίας ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξαρτᾶται ἡ μοῖρα τῆς Ἑλλάδος, ὅ,τι κυρίως ἐδιαφοροποίησε τὰ πολιτικὰ κόμματα τῆς γενεᾶς μας ὑπῆρξε πρῶτον: Τὸ Ἐθνικὸν θέμα, ὁ ἐξωτερικὸς προσανατολισμός, καὶ δεύτερον, συνέπεια αὐτοῦ τοῦ θέματος, τὸ Πολιτειακόν. Αὐτὸ πράγματι ἔδωσε διαφορετικὸν χαρακτῆρα εἰς τὰ πολιτικά μας κόμματα. Καὶ ὅπως εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλον τὸν κόσμον, τὰ βασιλόφρονα κόμματα λέγονται δεξιὰ καὶ τὰ δημοκρατικὰ κόμματα λέγονται κέντρον καὶ ἀριστερά. Καὶ ἄνευ ἀκόμη ἄλλων προγραμματικῶν κοινωνικῶν διαφορῶν, ἐκ μόνου αὐτοῦ τοῦ λόγου, σχηματίζεται ἡ ἐντύπωσις αὐτή, εἴτε τὸ θέλομεν εἴτε ὄχι. Δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς ὅμως τὸν λόγον ἀπετέλει καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία καὶ ἐνώπιον τῆς ἑλληνικῆς νεότητος, ἀλλά, κατ’ ἐξοχήν, ἐνώπιον τῆς δημοκρατικῆς συμμαχικῆς κοινῆς γνώμης, ἐνεφανίζετο μὲ αὐτὴν τὴν ἰδιότητα, νὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν, ὥστε εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ ὅλου ἠθικοῦ θέματος, ἄλλων κατηγοριῶν, νὰ παραμένῃ ἄτρωτος. Καὶ φοβοῦμαι ὅτι αὐτὴ ἡ προσοχὴ δὲν κατεβλήθη ἐπαρκῶς. Διότι ἔπρεπε διὰ νὰ ἐπικαλεσθῶμεν ἓν παράδειγμα, ἀπέναντι τῆς κομμουνιστικῆς στάσεως ἀντίπαλος νὰ εἶναι μόνον τὸ ἐλεύθερον Ἑλληνικὸν Κράτος δικαίου. Καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπιτραπῇ εἰς καμμίαν ὀργάνωσιν καὶ εἰς κανένα ἄτομον νὰ ὑποκαταστήσῃ τὸ Κράτος. Διότι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐδώσαμεν ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα, συκοφαντῶν, μεταχειρίζεται ὁ Κομμουνισμὸς ἐναντίον μας. Καὶ εἶναι μία ἀπὸ τὰς βαρείας παραλείψεις καὶ εὐθύνας τῆς Κυβερνήσεως εἰς αὐτὸ τὸ κεφάλαιον. Πέραν ὅμως αὐτῆς τῆς ἀνεπαρκοῦς διαχειρίσεως τῶν πολιτικῶν μέσων εἰς τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κομμουνισμοῦ, ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἤλπιζε κανείς, ὅτι θὰ διέθετε τοὐλάχιστον μὲ ἐπάρκειαν τὰ δυναμικὰ μέσα. Τὸ δυστύχημα εἶναι ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, δὲν εἶχε τὴν κατανόησιν τοῦ προβλήματος. Ὑπετίμησε τὸν κίνδυνον καὶ ἐσύρθη ἀπὸ τὰ γεγονότα. Τὴν ἀπόδειξιν παρέχει σήμερον τὸ ἀπογευματινὸν ὄργανον τῆς Κυβερνήσεως, τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσε κείμενον, δὲν δύναμαι νὰ εἴπω ἐπισήμου προελεύσεως, διότι εὐλόγως θὰ διαψευσθῇ ἡ βεβαίωσίς μου, ἀλλὰ τὸ ὁποῖον παρέχει ἀσφαλῶς τὴν ἐντύπωσιν ἐγκυρότητος. Λοιπὸν ἰδοὺ αἱ διαπιστώσεις εἰς τὰς ὁποίας ἀπὸ ἐκείνης τῆς πλευρᾶς (δεικνύει τὴν θέσιν τοῦ Κόμματός του) ἐπὶ μακρὸν προβαίνομεν παρεξηγούμενοι ὅτι μεροληπτοῦμεν ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως.

§7ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι ἡ «Βραδυνή»;

§8Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Μάλιστα. «Τὸ Κράτος........ (ἀναγινώσκει)......». Διαπιστοῦται, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἀπὸ ἀπροκαλήπτους παρατηρητὰς καὶ ἴσως ἀπὸ ὑπευθύνους ἀνθρώπους, ὅτι ὁλόκληρος ἡ δυναμικὴ διαχείρησις τοῦ ἀγῶνος ἀπετέλεσε σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως. Ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας παρενόησε καὶ ὑπετίμησε τὸν ἀγῶνα, ἐνόμισεν ὅτι ἐπρόκειτο περὶ σποραδικῶν ἐκδηλώσεων συμμοριῶν, ὅπως αἱ παλαιαὶ ληστρικαὶ συμμορίαι τὰς ὁποίας ἐγνωρίζομεν καὶ ὅτι διὰ τὴν καταδίωξιν θὰ ἤρκει ἡ Χωροφυλακή. Καὶ ὅταν κατόπιν αὐτὸ τὸ μέσον δὲν ἀπέδωκε, κατέφυγεν εἰς τὸν Στρατόν, ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐσφαλμένως, διότι ἐχρησιμοποίησεν τὸν Στρατὸν εἰς τὴν συνήθη τακτικήν του, ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ δώσῃ μάχην ἐναντίον συγκεκροτημένων ἀντιπάλων, ἐνῷ ἐπάλαιεν ἐναντίον τῶν φαντασμάτων τῶν συμμοριῶν καὶ μόλις βραδέως καταλήγει εἰς τὴν ἐπίγνωσιν ὅτι ἡ φύσις τοῦ ἀγῶνος, τοῦ ἀνταρτικοῦ ἀγῶνος, τοῦ «κλεφτοπολέμου», ἐπιβάλλει ἀνάλογον ἀντιμετώπισιν, διότι μόνον ἐὰν ἡ ἀντιμετώπισις εἶναι καὶ ἐπαρκὴς καὶ ἀντίστοιχος, εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ἀποτελέσματα. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, ὁ καταλογισμὸς βαρυτάτων εὐθυνῶν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι ἀπολύτως δίκαιος. Καὶ ἐφθάσαμεν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν σημερινὴν κατάστασιν ἡ ὁποία εἶναι πράγματι τραγική, ἔχομεν τὴν μορφὴν τῆς συνοριακῆς εἰσβολῆς, ἡ ὁποία μεταβάλλει εἰς καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως τὴν ἀναφορὰν καὶ πρὸς τοὺς Μεγάλους Συμμάχους καὶ πρὸς τὸν Ὀργανισμὸν τῆς Ἀσφαλείας. Ἔχομεν καὶ τὸ δικαίωμα καὶ τὸ καθῆκον νὰ θέσωμεν ὅλα τὰ ἔγκυρα στοιχεῖα ὑπ’ ὄψει τῶν Συμμάχων μας καὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀσφαλείας καὶ νὰ ζητήσωμεν συμπαράστασιν ἐναντίον τῆς ἀπαραδέκτου εἰσβολῆς. Θὰ εἴμεθα ἀκόμη εὐτυχεῖς ἐὰν ἐδέχοντο οἱ Σύμμαχοι νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν παλαιάν των ἀπόφασιν ἡ ὁποία ἀνεστάλη μὲ τὸ VETO τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ νὰ ἐξετάσουν οἱ ἴδιοι τὴν κατάστασιν. Τίποτε δὲν ἐπιθυμεῖ περισσότερον ἡ μαρτυρικὴ αὕτη χώρα, ἀπὸ μίαν ἐξέτασιν τοῦ συνόλου τῶν συνθηκῶν της, ἐθνικῶν, στρατιωτικῶν, οἰκονομικῶν, διότι γνωρίζει ὅτι ἔχει δίκαιον, ὅτι πάσχει καὶ δικαιοῦται εἰς συμπαράστασιν. Ἀλλ’ ἡ ἀντιμετώπισις τῶν συνοριακῶν εἰσβολῶν, εἶναι θέμα τραγικὸν βεβαίως, καὶ ὡδήγησε ἴσως εἰς μεγάλας θυσίας, θυσίας τῶν γενναίων τέκνων τοῦ Λαοῦ μας, πρὸ τῶν ὁποίων ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ὑποκλίνεται μὲ εὐλάβειαν, ἀλλ’ ἔχει ἁπλότητα, ὡς θέμα πρὸς ἀντιμετώπισιν. Τὸ θέμα τὸ περίπλοκον διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν, εἶναι τὸ ἐσωτερικὸν μέτωπον. Ἐκεῖ συντελεῖται ἡ διάβρωσις καὶ ἡ σῆψις. Ἐκεῖ ὑπάρχει ὁ μεγάλος κίνδυνος. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα, κύριοι συνάδελφοι: Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς τραγικῆς καταστάσεως, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, μὲ τὸ σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον θέτει ἐνώπιον ὑμῶν, παρέχει τὴν ἐμπιστοσύνην ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἀποτελεσματικῶς τὴν Κομμουνιστικὴν ἀνταρσίαν; Θὰ ἐπεθύμουν, χωρὶς τὴν ἰδιότητα τοῦ μέλους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὡς Ἕλλην πολίτης, νὰ θέσω αὐτὸ τὸ ἐρώτημα εἰς τὴν συνείδησιν ὅλων τῶν συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως. Πιστεύουν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἠθικῶς παντοδύναμος τότε ἀπὸ τὴν πρόσφατον λαϊκὴν ἐντολήν, καὶ ἐνώπιον ἀσημάντου κομμουνιστικῆς ἐκδηλώσεως, ἐσύρθη ἀπὸ τὰ γεγονότα καὶ ὡδήγησεν εἰς τὴν σημερινὴν τραγῳδίαν, θὰ δυνηθῇ σήμερον, μὲ τὴν ἀπόστασιν ἡ ὁποία τὴν χωρίζει ἀπὸ τὴν λαϊκὴν ἐντολήν, μὲ τὴν ἀποτυχίαν εἰς τὴν διαχείρισιν τοῦ ἀγῶνος, μὲ τὴν ἀνεπάρκειαν καὶ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν δυναμικῶν μέσων εἰς τὴν σκληρὰν αὐτὴν πάλην, θὰ ἠμπορέσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ὑπερφαλαγγίσῃ τὴν κομμουνιστικὴν ἀνταρσίαν καὶ νὰ δώσῃ εἰς τὴν χώραν, ὅπως ἡ χώρα δικαιοῦται, τὴν τάξιν, τὴν ἀσφάλειαν, τὴν εἰρήνην, τὴν εὐημερίαν; Κύριοι, συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅσοι τὸ πιστεύετε, περιβάλατε μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην σας τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ καταλήξετε εἰς ἀπόφασιν, σᾶς ἀπευθύνω μίαν ἐγκάρδιον ἔκκλησιν. Συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως, ἀναμετρήσατε τὰς εὐθύνας σας. (Χειροκροτήματα).

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος ἔχει τὸν λόγον.

§10Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Παρήλθον, κύριοι βουλευταί, ἕξ καὶ πλέον μῆνες ἀπὸ τὴν ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐδῶ ἡ αὐτὴ Κυβέρνησις, πάντως μὲ τὸν αὐτὸν Πρόεδρον, ἔφερεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος αὐτοῦ τὸ θέμα τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ὅπως αὐτὸ ἀπεκάλεσε, καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ τῆς δώσῃ τὰ μέσα ὅπως ἀντιμετωπίσῃ ἀποτελεσματικῶς τὸν ἀναρχισμὸν ἢ τὸν κομμουνισμόν, ὅπως τον ἀπεκάλει. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, εἰδικῶς τὸ Ἐθνικὸν Κόμμα Ἑλλάδος, ἐθεώρησε καθῆκον νὰ δώσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν τῆς χώρας, ὅλον τὸν ἠθικὸν ἐκεῖνον ὁπλισμὸν ὁ ὁποῖος τῆς ἐχρειάζετο διὰ τὴν τελεσφόρον ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀναρχισμοῦ. Καὶ τότε εὕρομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν γνώμην μας ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὑπὸ κρίσιν θέμα. Καὶ εἴπομεν, ἂν καλῶς θὰ ἐπαναλάβω τοῦτο, εἴπομεν τότε ὅπως νομίζω, ὅτι θὰ ἐνθυμῆσθε καὶ ὑμεῖς, εἴπομεν ὅτι δὲν πρόκειται περὶ διασαλεύσεως τῆς Δημοσίας Τάξεως, οὔτε κἂν περὶ Συμμοριακῆς δράσεως, ἀλλὰ εἴπομεν, ὅτι πρόκειται περὶ ἑνὸς εἴδους πολέμου καί, ἂν ἐνθυμῆσθε, τὸν ἀπεκαλέσαμεν ἀκήρυκτον πόλεμον καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκρίναμεν ὡς ἀπείρως σκληρότερον ἀπὸ τὸν πραγματικὸν πόλεμον. Ὄχι μὲ πικρίαν, ἀλλὰ ἁπλῶς διὰ νὰ εἴμεθα ἐντὸς τῶν πραγμάτων θὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὰ εἰρωνικὰ μειδιάματα τοῦ ἀξιοτίμου τότε Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀδιαφορίαν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ἐθεωρήθημεν ὡς ὑπερβολικοί, πιθανῶς ὡς Κασσάνδραι, πιθανῶς ὡς πάσχοντες ἀπὸ μίαν ὑστερίαν ἢ ἀπαισιοδοξίαν, καίτοι ἐτονίσαμεν, ὅτι εἴμεθα μέχρις ἀθεραπεύτου βαθμοῦ αἰσιόδοξοι καὶ ὅτι πιστεύομεν ἀπολύτως, ὅτι τὸ Ἔθνος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἐπιβιώσῃ καὶ ὅτι οἱαδήποτε προσπάθεια, ἀπὸ ὁθενδήποτε προερχομένη, ὁσονδήποτε ἰσχυρά, εἶναι ἀδύνατον νὰ σαλεύσῃ τὰ θεμέλια τῆς Ἐθνικῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἐζήτησε τότε ἡ Κυβέρνησις νὰ τὴν βοηθήσωμεν, ὅπως λάβῃ ἐκεῖνα τὰ σκληρὰ μέτρα, βάσει καὶ δυνάμει τῶν ὁποίων θὰ ἐπέβαλε τὸ Κράτος τοῦ νόμου. Καὶ εἴπομεν, ὅτι δὲν χρειάζεται μέτρα. Οἱ νόμοι, οἱ ὑπάρχοντες, εἶναι ἐπαρκεῖς, ἀλλὰ ἀφοῦ τὰ θέλετε, νὰ τὰ ἔχετε καὶ αὐτά. Καὶ ὑπερεψηφίσαμεν, ἂν ἐνθυμῆσθε καλῶς, τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔθεσεν ὑπ’ ὄψιν ἡμῶν ἡ Κυβέρνησις. Μετὰ τὴν πάροδον τοῦ ἑξαμήνου, ἡ αὐτὴ Κυβέρνησις, μὲ τὴν αὐτὴν ἡγεσίαν, ζητεῖ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν λῆψιν ἄλλων μέτρων, κατευνασμοῦ, ἐπιεικείας. Δὲν χρειάζεται σοφὸς νοῦς διὰ νὰ ἀντιληφθῇ κανείς, ὅτι ἀπὸ τοῦ Ζενὶθ κατήλθομεν εἰς τὸ Ναδίρ, ἀπὸ τὴν μίαν ἄκραν εἰς τὴν ἄλλην, ἀπὸ τὴν ἄκραν αὐστηρότητα εἰς τὴν ἄκραν ἐπιείκειαν. Καί, συνεπῶς, δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο σοβαρὸν νὰ λεχθῇ ἀπὸ ἡμᾶς ὅτι αὐτὸ σημαίνει ἀποτυχίαν τῆς Κυβερνητικῆς προβλέψεως. Δὲν προεῖδεν ἡ Κυβέρνησις τὰ πράγματα, δι’ αὐτὸ ἀπὸ τῆς ἄκρας ἐκείνης σκληρότητος, μὲ τὴν ὁποίαν ἐνόμισεν ὅτι ὤφειλε νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν ἀναρχισμόν, φθάνει σήμερον νὰ ζητῇ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ τῆς δώσῃ τὴν νέαν ἠθικὴν πανοπλίαν, νὰ τῆς δώσωμεν τὸ μέσον τοῦ νὰ δύναται νὰ εἴπῃ εἰς τὸν ἀναρχισμόν: Ἰδού, πρόβατα ἀπολωλότα, ἐπανέλθετε εἰς τὰς τάξεις τὰς ἐθνικάς. Τὸ μέσον αὐτὸ τὸ χαρακτηρίζει διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος περὶ κατευνασμοῦ καὶ ἐπιεικείας. Ὑπῆρξε βασικὴ ἡ ἀντίθεσίς μας, πρὸς τὰ μέτρα καὶ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον τὰ μέτρα ταῦτα ἐλαμβάνοντο ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Καὶ ἐπειδὴ ἐνομίζομεν χρέος μας νὰ ἐνημερώσωμεν τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἰδιαίτερα τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον αὐτῆς περὶ τοῦ σφαλεροῦ τῆς ἀντιλήψεώς του, ἐπωφελήθημεν μιᾶς εὐνοίας του, διὰ τῆς ὁποίας μᾶς περιέβαλε, καὶ σχεδὸν ἐπὶ τρίωρον προσπαθήσαμεν νὰ τοῦ εἴπωμεν, ὅτι κακῶς ἀντιλαμβάνεται τὸ θέμα τῆς λεγομένης Δημοσίας Ἀσφαλείας καὶ μὲ ἁπλᾶ καὶ σοφὰ λόγια, εἴπομεν πῶς θὰ ἠδύνατο τοῦτο τελεσφόρως νὰ ἀντιμετωπισθῇ. Καὶ μὲ τὴν αὐτὴν ἁπλότητα καὶ τὴν αὐτὴν σαφήνειαν θὰ εἴπωμεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα πρὸ ἕξ μηνῶν καὶ πλέον εἴχομεν εἴπει εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὰ ὁποῖα δυστυχῶς, ἢ δὲν ἐγένοντο ἀντιληπτὰ ἤ, ἂν ἐγένοντο, δὲν ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν. Ἤδη προσπαθοῦμεν νὰ διαπράξωμεν νέαν πλάνην, νέον σφάλμα. Προσπαθοῦμεν καὶ ἐπιχειροῦμεν νὰ μετατοπίσωμεν τὸ θέμα τῆς ἐσωτερικῆς ἀσφαλείας, εἰς τοιοῦτον ἐξωτερικῆς πιέσεως. Ὀλέθριον τὸ σφάλμα καὶ προβλέπω, ὅτι ἂν ἐκεῖ ἐντοπισθῇ τὸ θέμα τῆς ἀσφαλείας, ἡ Κυβέρνησις θὰ διαπράξῃ νέον βαρύτερον, ὄχι σφάλμα—ἔγκλημα. (Χειροκροτήματα). Οὐδεὶς δύναται νὰ παραγνωρίσῃ τὸν παράγοντα τὸν ἐξωτερικόν, οὐδεὶς δύναται νὰ ἀντείπῃ, ὅτι δυστυχῶς ἡ κακὴ γειτνίασις συντελεῖ κατὰ ἕνα ποσοστὸν εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς καταβαλλομένης ἀπὸ τὸν ἀναρχισμὸν προσπαθείας. Δὲν εἶναι ὅμως ἐκεῖ τὸ βάρος τῆς προσπαθείας τοῦ ἀναρχισμοῦ, τὸ βάρος εἶναι ἐδῶ, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ εἶναι ἀμβλύωψ ἐκεῖνος ὁ Ἕλλην, ὁ ὁποῖος τοῦτο δὲν θὰ τὸ ἔχει κατανοήσει. Καὶ ἂν δι’ οἱονδήποτε Ἕλληνα τοῦτο πιθανῶς νὰ εἶναι ἐπιτρεπτόν, εἰς τοὺς κυβερνῶντας καὶ μόνον δὲν ἐπιτρέπεται τοῦτο νὰ συμβῇ. Ἀλλὰ θὰ φέρουν πλέον ἐγκληματικὴν εὐθύνην, ἂν καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν αὐτὴν δὲν κατανοήσουν ποῖον εἶναι τὸ πρέπον νὰ πράξουν. Μὲ πόσην ἁπλότητα καὶ μὲ πόσην σαφήνειαν ἀναπτύξαμεν, τὸ λεγόμενον σύστημά μας, τὸ ἀποκαλούμενον ὅπως εἴθισται κοινῶς νὰ λέγεται, αὐγὸν τοῦ Κολόμβου. Ἁπλόν, ἁπλούστατον. Δὲν ἔχομεν ὅπλα, νὰ ἀναπτύξωμεν τὴν Χωροφυλακήν, νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὸν Στρατόν. Μοῦ εἶπαν καὶ τότε, καὶ ἠκούσθη καὶ ἐδῶ ἀπὸ ὅλους σας καὶ εἶχον καὶ τότε τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι κακὸς ὁ δρόμος, τὸν ὁποῖον ἀκολουθεῖτε. Τὸν Στρατὸν μάλιστα, τὴν Χωροφυλακὴν μάλιστα, ἀλλὰ ποῦ; Καὶ πῶς; Ἰδοὺ ἡ ἁπλότης καὶ ἡ σαφήνεια τῆς ἀπόψεώς μας· ὁ Στρατὸς εἰς τὰ σύνορα, τὸ πολὺ εἰς τὰς ὁδικὰς ἀρτηρίας. Ἡ Χωροφυλακὴ εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα, τὸ πολὺ εἰς τὰς πεδινὰς περιοχάς, ἀλλὰ ἕνα κομμάτι Στρατοῦ, θέλετε πέστε το, ἢ ἕνα κομμάτι Χωροφυλακῆς, ἐκεῖ, ποὺ ἔχει στήσει τὰ λημέρια του ὁ Κομμουνισμός. Εἶναι τόσον ὀφθαλμοφανὲς τὸ βάσιμον τοῦ ἐπιχειρήματος τούτου, ὥστε δι’ ὅλους ἡμᾶς, ὅσοι ἔτυχε νὰ βγῆτε ὀλίγον ἔξω τῶν Ἀθηνῶν — καὶ πιστεύω, ὅτι ὅλοι θὰ εἴχατε αὐτὴν τὴν εὐτυχίαν — θὰ δύνασθε μόνοι σας νὰ τὸ κρίνετε. Καὶ ἐφθάσαμεν, κύριοι, εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἐπιρίπτωμεν τὰς εὐθύνας εἰς τὴν Χωροφυλακὴν καὶ εἰς τὸν Στρατὸν καὶ νὰ λέγωμεν αὐτοὺς ἀνεπαρκεῖς. Κακῶς διεχειρίσθησαν τὸ ζήτημα αὐτὸ οἱ ἡγέται ἢ οἱ ὑπ’ αὐτούς. Καὶ πότε τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν θρηνοῦμεν, τὰς ἑκατόμβας, τὰ θύματα τῶν γενναίων μαχητῶν μας Χωροφυλακῆς καὶ Στρατοῦ. Ποῦ ἔγκειται ἡ σφαλερὰ αὐτὴ ἀντίληψις τῆς Κυβερνήσεως; Πόθεν ἠρύσθη αὐτὴν τὴν ἀπόφασιν νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸν Στρατὸν καὶ τὴν Χωροφυλακὴν ὅπως τὴν ἐχρησιμοποίησεν; Μήπως ἡ Κυβερνητικὴ ἡγεσία Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς, οἱ λεγόμενοι Ὑπουργοὶ Στρατιωτικῶν καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας ἦσαν οἱ εἰσηγηταὶ αὐτῆς τῆς σφαλερᾶς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν ἡ Κυβέρνησις; Ἐὰν εἶναι αὐτοί, εἶναι ὑπόλογοι ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους. Δὲν εἶναι αὐτοί, εἶναι ὁ Κυβερνήτης τῆς Χώρας, εἶναι ὁ πρῶτος ὑπόλογος καὶ ὑπεύθυνος διὰ τὸ κακόν, εἰς τὸ ὁποῖον ἔφθασεν σήμερον ἡ Χώρα μας. Ἀλλὰ θὰ μοῦ εἴπητε· μποροῦμεν νὰ ἀποδώσωμεν εὐθύνας εἰς μέλη τῆς Κυβερνήσεως μὴ στρατιωτικὰ μὴ ἔχοντα κἂν ἰδέαν τοῦ ζητήματος τῆς διώξεως τοῦ ἀναρχισμοῦ καὶ ἑπομένως πολὺ περισσότερον, τοῦ τρόπου χρησιμοποιήσεως Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς διὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν δίωξιν; Μποροῦμεν νὰ ἀποδώσωμεν εἰς αὐτοὺς τὰς εὐθύνας; Κατὰ τὴν ἰδικήν μας ἀντίληψιν, αὐτοὶ πταίουν καὶ αὐτοὶ θὰ πταίουν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς εἰς περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξακολουθοῦν μὲ τὴν αὐτὴν ἐγκληματικὴν γραμμὴν νὰ συνεχίζουν τὴν προσπάθειάν των, πρὸς ἀπαλλαγὴν τῆς δυστυχισμένης αὐτῆς Χώρας, ἀπὸ τὴν δραματικὴν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν περιῆλθεν. Καὶ ἡ ἡγεσία τοῦ Στρατοῦ καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Χωροφυλακῆς; Μήπως καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι ἴσως ὑπόλογος; Θὰ μὲ ἐρωτήσετε, καὶ δικαίως. Δὲν ξεύρω τί ἔπραξεν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἡ ἡγεσία, ἀλλὰ ἐὰν ὅμως ἡ ἡγεσία Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς δὲν ὑπέδειξεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τοὺς ὑπευθύνους Ὑπουργούς, ὅτι κακὸς ἦτο ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον διετάσσετο νὰ χρησιμοποιήσῃ τὰ τμήματα τοῦ Στρατοῦ καὶ τῆς Χωροφυλακῆς, πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀναρχισμοῦ, τότε ἀσφαλῶς καὶ τὴν ἡγεσίαν αὐτήν, Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς, ὀφείλομεν νὰ τὴν θεωρήσωμεν συνυπεύθυνον καὶ συνυπόλογον. Πῶς θὰ δικαιολογήσωμεν τὴν ἀνωτάτην ἡγεσίαν τοῦ Στρατοῦ, ἐὰν τυχὸν ἐγκαίρως δὲν εἶπεν εἰς τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἰς τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργούς, ὅτι ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον διατάσσεται νὰ χρησιμοποιήσουν Στρατὸν καὶ Χωροφυλακήν, δὲν ἄγει πουθενὰ ἀλλοῦ, παρὰ εἰς μίαν παντελῆ ἐξάρθρωσιν Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς καὶ κυρίως εἰς μίαν ὁριστικὴν ἐξουθένωσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θὰ φέρῃ τὴν πλήρη πλέον δυσπιστίαν αὐτοῦ πρὸς τὸ Κράτος. Δὲν ἠξεύρω, λέγω, ἐὰν ἡ ἡγεσία ἐγκαίρως ἰδοῦσα τὸν κακὸν δρόμον, μὲ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ ὑπεύθυνος κυρίως Ὑπουργός της, ἀντιμετωπίζουν τὸ θέμα τῆς πολεμικῆς προσπαθείας, ὄχι στάσεως, ὅπως ὁ ἀξιότιμος κ. ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ, ὠνόμασε προηγουμένως, ἐὰν προέβη εἰς τὰς δεούσας ὑποδείξεις, ὀφείλομεν νὰ ζητήσωμεν εὐθύνας ἀπὸ τὴν ἡγεσίαν Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς καὶ νὰ φροντίσωμεν νὰ ἴδωμεν, κατὰ ποῖον τρόπον ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, μὲ ποίους ἡγέτας, θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν πολεμικὴν αὐτὴν προσπάθειαν τοῦ ἀναρχοκομμουνισμοῦ. Κοινὰ πλέον λόγια, ἄνευ σημασίας, κατὰ τὴν ταπεινήν μας γνώμην, τοῦ νὰ λέγωμεν καὶ νὰ ὀνομάσωμεν τὰ περὶ δράματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, καὶ περὶ τραγωδίας, καὶ περὶ τραγικότητος τῆς σημερινῆς καταστάσεως. Τὸ διατί, ὅλοι σας ἔχετε σαφῆ τὴν ἀντίληψιν, καὶ παρέλκει νὰ ἀκούσετε καὶ ἀπὸ ἐμὲ ὁμοίας φύσεως λόγους. Καὶ ἐπειδὴ ὅτι ἐγένετο, δὲν ἀπογίγνεται καὶ ἐπειδὴ καὶ μετὰ τὴν 12ην, πιστεύομεν ἀκραδάντως, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι πιθανῶς εἰς τὸ παρελθὸν ἐθεωρήθημεν ὡς ἀπαισιόδοξοι, πιστεύομεν, ὅτι καὶ μετὰ τὴν 12ην, δύναται ἡ Ἑλλὰς νὰ γίνῃ κυρία τοῦ οἴκου της, ἐπιλαμβανομένη τοῦ θέματος τῆς ἀναζητήσεως εὐθυνῶν καὶ καταλογισμοῦ εὐθυνῶν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἢ τοὺς ἡγήτορας τοῦ στρατεύματος. Θὰ εἴπωμεν μὲ τὴν σειράν μας, καὶ μετὰ τὴν δωδεκάτην, ἡ δυστυχισμένη Χώρα μας θὰ συνέλθῃ. Εἶναι καιρὸς νὰ ἐπιληφθῇ αὐτοῦ τοῦ θέματος κατὰ τρόπον σοβαρώτερον, κατὰ τρόπον ὅστις εἶναι ὁ μοναδικὸς καὶ ὁ δυνάμενος νὰ ἐπιφέρῃ τὴν τάξιν καὶ τὴν ἡσυχίαν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Ἐὰν δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο ὑπ’ ὄψει της ἡ Κυβέρνησις, θὰ ὤφειλε νὰ μὴ λησμονήσῃ ὅτι ὅταν ἡ δύστυχος αὐτὴ Χώρα κατελήφθη ἀπὸ τὸν ἄξονα, μία μικρὰ γωνία αὐτῆς ἔμεινεν ἐλευθέρα, καὶ ἡ γωνία αὐτὴ οὐδέποτε ἐμολύνθη ἀπὸ τὸ πόδι τοῦ ἀναρχισμοῦ, οὔτε ἀκόμη καὶ τοῦ κατακτητοῦ. Παροδικὰ καὶ σποραδικὰ ἦσαν τὰ βέβηλα βήματα, τὰ ὁποῖα ἐπάτησαν τὴν γῆν τῆς ἐλευθέρας αὐτῆς γωνίας τῆς Ἑλλάδος. Καὶ μόνον τοῦτο τὸ μικρὸν ἔργον, ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἐὰν ἀντέγραφε ἡ Κυβέρνησις, θὰ εἶχε σώσει ἤδη τὸν τόπον καὶ σήμερον θὰ τὴν ἐμακάριζον πάντες οἱ Ἕλληνες καὶ ἀσφαλῶς καὶ οἱ σύμμαχοι θὰ τὴν ἐθεώρουν ὡς τὴν μόνην ἱκανὴν Κυβέρνησιν τῆς Χώρας μας. Θὰ θεωρηθῇ ἴσως περιαυτολογία, ἐὰν εἴπωμεν ὅτι εἰς τὴν θέσιν τῆς Κυβερνήσεως ἢ τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν, ἐὰν εὑρισκόμεθα, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει θὰ μᾶς βλέπατε εἰς τὰ ἑδώλια αὐτὰ ἢ ἐκεῖνα. Θὰ εἴμεθα εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ ὄχι εἰς τὰ ἀστικά της κέντρα, συμβολικῶς ἔστω, διότι μόνον κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἠττᾶτο ὁ ἀναρχισμὸς εἰς τὸν τόπον μας, ἀλλὰ καὶ οἱ ἔξωθεν ἐνεδρεύοντες σύμμαχοί του θὰ ἐμάνθανον ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἀποφασισμένη νὰ διατηρήσῃ ἀνόθευτον καὶ παρθένον τὸ ἐθνικόν της ἔδαφος. Εἶναι καιρὸς νὰ πράξῃ τοῦτο καὶ σήμερον ἡ Κυβέρνησις. Χρειάζεται μόνον πνοή, χρειάζεται μόνον ἀπόφασις. Μία ὅμως ἀλόγητος, κατὰ τὴν ταπεινήν μας γνώμην, αἰσιοδοξία, ἢ μία ἐὰν θέλετε ἀδιάφορος ἀντιμετώπισις τῆς καταστάσεως ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερον νὰ παρακολουθῇ Πρόεδρον καὶ μέλη τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν εἶναι λόγοι ἀντιπολιτεύσεως αὐτοὶ τοὺς ὁποίους λέγω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ὄχι μόνον δὲν κάνω ἀντιπολίτευσιν αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετον. Δέχομαι νὰ γίνω ὁ τελευταῖός της στρατιώτης καὶ νὰ χρησιμοποιηθῶ ὅπου δεῖ, καὶ κυρίως ὅπου εἶναι ἀνάγκη, καὶ ἡ μεγίστη τῶν ἀναγκῶν. Ἀλλὰ ὡς Ἕλλην, ἀποβαλὼν τὸν τίτλον αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἴτε τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ τοῦ βουλευτοῦ, ἔρχομαι καὶ πάλιν νὰ εἴπω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὡς πρὸς ἑξαμήνου τῆς εἶπον. Μὴ πλανᾶται. Εὑρίσκεται πρὸ πολεμικῆς ἐξεγέρσεως τοῦ ἀναρχισμοῦ καὶ ὁ κίνδυνος εἶναι ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος. Ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι εἰς τὸ ἐξωτερικόν, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ μετατοπίζωμεν τὸν κίνδυνον αὐτὸν ἀπὸ ἐδῶ, ὅπου κυρίως ἐνδημεῖ καὶ κυρίως ἔχει ἐπιβληθεῖ ὡς δημοσία πλέον συνείδησις εἰς τοὺς κόλπους μας, διότι ἐὰν ἐξακολουθήσῃ νὰ διαπράττῃ τὴν πλάνην αὐτὴν, τὴν ἐγκληματικήν, ὁ κίνδυνος αὐτὸς καὶ μετὰ τὴν δωδεκάτην, ὅπως εἶπον, εἶναι εὔκολον νὰ ἀντιμετωπισθῇ. Θὰ μοῦ εἴπητε: Πόσος στρατὸς θὰ ἐχρειάζετο δι’ αὐτὴν τὴν δουλειάν; Ἐὰν ἀκούσετε πόσος, ἀξιότιμοι συνάδελφοι, ἴσως καὶ σεῖς θὰ θεωρήσητε τοῦτο παράδοξον. Οὔτε τὸ ὑποδεκαπλάσιον τοῦ διατεθέντος στρατοῦ καὶ χωφυλακῆς. Καὶ ἔξοδα; Οὔτε τὰ ὑποεικοσαπλάσια τῶν ἐξόδων. Σχεδὸν μηδαμινά. Ἐχαλάρωσαν τὸν στρατόν, ἔκαναν τὴν χωροφυλακὴν νὰ μαρτυρήσῃ μὲ ἀποτέλεσμα μηδέν. Ἕν θὰ σᾶς εἴπω μόνον. Μὲ ἓν σχέδιον ἐπιστημονικώτατον, ἐπιτελικώτατον καταρτισθὲν ἀπὸ ἓν Σῶμα Στρατοῦ, διηυλακώθη ἕνα βουνό, ὁ Πάϊκος. Ἐπιτυχεστάτη ἡ ἄσκησις. Συνηντήθησαν ὅλοι οἱ λόχοι ἐπὶ τὸ αὐτὸ εἰς τὴν κορυφήν. Εἰς τὴν βάσιν οἱ κομμουνισταὶ ἔσφαζαν... Παιᾶνες, πολυβόλα, ὁπλοπολυβόλα, μπροστὰ εἰς τὰ αὐτοκίνητα, διασχίζουν τὰς ὁδούς. Ἐγύριζε νικητὴς ὁ Στρατός. Κομμουνιστὴς κανείς! Εἰς μίαν περιοχὴν τῆς Πελοποννήσου: Καὶ ἐκεῖ Στρατός, ὀργάνωσις. Ὁ Πάρνων ἀπὸ πάνω. 70 κομμουνισταί. Σφάζει ὁ κομμουνισμός. Ὁ ἡρωϊκὸς Στρατὸς τίποτε! Τὸ Πήλιον. Κατέχεται ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς. Τὸ Πήλιον! Ὁ Στρατὸς τίποτε! Καὶ ἂν ἀνέβαινε καὶ ἂν ἀνέβῃ καὶ ἂν πάῃ εἰς τὰ Χάσια, καὶ ἐὰν πάῃ εἰς τὸν Ὄλυμπον καὶ ἂν περάσῃ τὴν Πίνδο; Θὰ ξαναφύγῃ. Τὸ ἔζησα αὐτό, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἔζησα τρία χρόνια συναπτά. Πέρασαν μεραρχίες Γερμανῶν μαζὺ μὲ τὸν κομμουνισμόν. Διηυλακώθησαν τὰ ὄρη μου, ἀλλὰ ἐπλήρωσαν ἀκριβὰ καὶ ὡς προεῖπον, μόνον πρὸς στιγμὴν ἐμόλυναν μὲ τὰ βέβηλα βήματά τους τὴν ἐλευθέραν ὀρεινὴν Ἑλλάδα. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ κατάντημα εὑρίσκεται τὸ σημερινὸν Κράτος. Εἴχατε τὸ ἔργον τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τοῦ Στρατοῦ, ἐὰν περιωρίζετο ἡ μὲν διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν ἀστικῶν κέντρων, ἢ ἀκόμη ἐὰν θέλετε διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν πεδινῶν περιοχῶν, καὶ εἴχατε τὸ ἔργον τοῦ Στρατοῦ, ἐὰν περιωρίζετο εἰς τὴν φρούρησιν τῶν συνόρων καὶ τὸ πολὺ–πολὺ εἰς τὴν ἀσφάλειαν ὡρισμένων ὁδικῶν ἀρτηριῶν. Ἐκεῖνος ὁ Στρατὸς ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιβάλλῃ τὴν τάξιν, μὲ τοὺς ἡγέτας του ἐπὶ κεφαλῆς, ὀφείλει νὰ εἶναι εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος, καὶ οἱ ἡγέται τοῦ Στρατοῦ αὐτοῦ ὀφείλουν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ θέσις τους δὲν εἶναι εἰς τὰ κέντρα τὰ ἀστικά, ἀλλὰ εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Κυβερνήσεως, ἔχουσα τὴν εὐθύνην τῆς διατηρήσεως τῆς τάξεως, συμβολικῶς ὤφειλε νὰ εὑρίσκεται εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος. Τοιοῦτος εἶναι ὁ κίνδυνος, τὸν ὁποῖον ἀντιμετωπίζει τὸ Ἔθνος καὶ τοιαύτη πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἀπόφασις ἡμῶν. Μοῦ ἐζήτησαν καὶ οἱ ξένοι φίλοι μας νὰ τοὺς εἴπω τὴν συνταγήν. Ἔχετε, μοῦ εἶπον, ἕνα σύστημα, διὰ τοῦ ὁποίου λέγετε ὅτι θὰ ἐπιβάλετε ἀμέσως τὴν τάξιν. Συνταγὴ μάλιστα, εἶμαι ὁ ἰατρὸς καὶ ὡσὰν ἰατρὸς θὰ πάω εἰς τοὺς πάσχοντας, καὶ οἱ πάσχοντες εἶναι οἱ ὀρεινοὶ πληθυσμοί, καὶ θὰ τοὺς ἐπισκεφθῶ ἀπὸ κοντά, κύριοι. Ἐσήμανεν ἡ δωδεκάτη καὶ καιρὸς διὰ σκέψεις ἄλλας δὲν ὑπάρχει, διὰ χρησιμοποίησιν τῶν μεθόδων, τῶν γνωστῶν, ὅτι αὐτὸς ὁ Στρατὸς δὲν ἐπαρκεῖ, ἀλλὰ χρειάζεται δεκαπλάσιος αὐτοῦ. Μᾶς εἶπον, καὶ μάλιστα ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, θὰ χρησιμοποιήσωμεν τοὺς πολίτας, μήπως καὶ σεῖς δὲν ἐχρησιμοποιήσατε πολίτας; Ἰδοὺ ἡ διαφορὰ τῶν ἀντιλήψεών μου καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ πολλῶν ἄλλων κυρίων, οἱ ὁποῖοι δὲν κατώρθωσαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν γνώμην μας καὶ τὴν σκέψιν μας. Ἀσφαλῶς δὲν πρόκειται νὰ ἐπιβάλωμεν τὴν τάξιν μὲ ροπαλοφόρους καὶ ἀσφαλῶς δὲν πρόκειται νὰ μεταφέρωμεν ἔξωθεν ἄλλους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς ἐπιβάλουν τὴν τάξιν, θὰ χρησιμοποιήσωμεν πολίτας καί, ἐὰν θέλετε, ἐκείνους τοὺς πολίτας, οἱ ὁποῖοι κυρίως ἔχουν αἰσθανθῆ τὸ μαρτύριον, τὸ ὁποῖον διαρκῶς καὶ ἀενάως ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως βλέπουν νὰ ὑφίσταται, ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν. Θὰ χρησιμοποιήσωμεν μάλιστα αὐτοὺς τοὺς πολίτας τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς. Καὶ τί θὰ δώσωμεν μὲ αὐτούς. Δύο τινά· πρῶτον ἀναβίωσιν τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν πολιτῶν αὐτῶν ἐπὶ τὸ Κράτος, δεύτερον μετεκπαίδευσιν αὐτῶν εἰς τὰ νέα ὅπλα. Θὰ τοὺς κάμωμεν στρατόν, ὡσὰν αὐτὸν ποὺ θέλει ἡ Ἑλλὰς καὶ τὸν ὁποῖον ἐνδέχεται, εὔχομαι νὰ ἀπατηθῶ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, νὰ χρειασθῇ ἐντὸς ὀλίγου. Καὶ δὲν θὰ τοὺς μετακινήσωμεν ἀπὸ τὴν θέσιν τους, θὰ σπείρουν τὰ χωράφια τους, θὰ κυττάξουν καὶ τὰ σπίτια τους καὶ θὰ ἀρχίσουν νὰ ἀντιλαμβάνωνται ὅτι τὸ Κράτος εἶναι ἱκανὸν νὰ ἐπιβληθῇ. Ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ αὐτό, χρειάζονται τὰ ἡγετικὰ ἐκεῖνα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα λόγῳ τῆς κατανοήσεως τοῦ τρόπου καὶ τῆς μεθόδου δράσεως νὰ ἐπιβάλουν τὴν τάξιν. Καὶ νὰ ὁ φόβος μας, τὸν ὁποῖον ἐδείξαμεν καὶ προχθὲς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, τὸ ὅτι στοιχεῖα τοιαῦτα, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐν πλησμονῇ ἡ Χώρα καὶ ἔχει, ὄχι μόνον μένουν ἀχρησιμοποίητα, ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ διώκονται. Φέρω ὑπ’ ὄψιν τῆς Κυβερνήσεως ἕνα συγκεκριμένον γεγονός. Ἐζήτησεν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς μίαν τῶν συσκέψεών μας, νὰ τοῦ εἴπω ἐὰν ἔχω παράπονα γραπτὰ νὰ τοῦ ἐπιδείξω, καὶ εἶχα τὴν ἀφέλειαν νὰ τοῦ ἀπαντήσω: ὀκάδες διαμαρτυριῶν, κύριε Πρόεδρε, ἐγγράφων, ἐὰν θέλετε νὰ σᾶς φέρω ἐδῶ αὐτὲς τῆς ὀκάδες, καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἐνθυμοῦνται οἱ ἀξιότιμοι συνάδελφοι ἀρχηγοὶ τῶν ἄλλων κομμάτων, τὴν ἀπάντησίν μου αὐτήν. Ἐάν, ἀξιότιμοι κύριοι βουλευταί, δὲν ἐμπεδώσωμεν εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν παράγοντα ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ Κράτος, ἑτοιμασθῆτε νὰ θρηνήσετε συντόμως, ὄχι ἁπλῶς τὴν δημιουργίαν ἑνὸς πραγματικοῦ πλέον καὶ ἰσχυροτάτου πολεμικοῦ ὀργασμοῦ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀναρχοκομμουνιστικῆς, ἀλλ’ ἑτοιμασθῆτε νὰ θρηνήσωμεν καὶ τὴν ἀπώλειαν ὡρισμένου μας ἐθνικοῦ ἐδάφους. Ἔχομεν ἀπαυδήσει ἀπὸ τοῦ νὰ κάμωμεν ἐκκλήσεις. Δὲν εἶναι καιρὸς τῶν ἐκκλήσεων, ἐὰν μάλιστα εἶναι ἀληθὴς καὶ ἡ διατύπωσις, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι παρὼν κατὰ τὴν βραδυνὴν συνεδρίαν, τὸ ὅτι ὀκτὼ μῆνες ἐπέρασαν, ἄλλοι σαράντα μένουν, ἑπομένως ζήτημα ἐθνικῆς πλέον ἑνώσεως δὲν ὑφίσταται, βεβαίως πᾶσα ἔκκλησις παρέλκει. Θὰ κάμωμεν μόνον παράκλησιν καὶ τὴν δωδεκάτην ὥραν ὅπως εἶναι καὶ εὑρίσκεται ἡ Κυβέρνησις, χωρὶς νὰ ὑποστῇ καμμίαν ἀλλοίωσιν καὶ χωρὶς νὰ φοβεῖται ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευσιν οἱανδήποτε ἄρνησιν, εἰς πᾶσαν προσπάθειάν της διὰ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ Κράτους τοῦ νόμου, ἔχομεν νὰ κάμωμεν τὴν παράκλησιν καὶ τὴν τελευταίαν στιγμήν, ἐνωτιζόμενοι τῶν μεγάλων κινδύνων, ποὺ διατρέχει ἡ Χώρα μας, θὰ θελήσουν νὰ ἀλλάξουν μέθοδον καὶ τρόπον δράσεως στρατοῦ καὶ χωροφυλακῆς.

§11Π. ΓΥΠΑΡΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει νὰ ἀγνοῇ τὸν σκοπὸν τοῦ Ὑπουργείου τῆς Ἐννόμου Τάξεως καὶ νὰ πιστεύῃ πῶς εἶναι Ὑπουργεῖον ἐθιμοτυπίας, ἄδικον κόπον κάμετε καὶ σεῖς καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι. (Χειροκροτήματα).

§12Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ἐὰν τυχὸν δὲν συμβῇ αὐτό, μήπως τυχὸν θὰ ἔλθωμεν ἡμεῖς σήμερον νὰ ἀπειλήσωμεν καὶ νὰ εἴπωμεν ὅτι θὰ ζητήσωμεν εὐθύνας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, τότε, κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις καὶ τὴν ὑστάτην αὐτὴν ὥραν δὲν θελήσῃ νὰ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τῆς φρονήσεως καὶ τῆς λογικῆς, ἐὰν ἐξακολουθήσῃ κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον νὰ ἀντιμετωπίζῃ τὸ δρᾶμα τοῦ Ἔθνους, τότε δὲν θὰ ὑπάρχῃ Κράτος οὔτε καὶ δι’ ἡμᾶς, οὔτε καὶ διὰ κανένα Ἕλληνα, θὰ ἔχωμεν ὅλοι ταφῆ ὑπὸ τὰ αὐτὰ ἐρείπια. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα).

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐνωτικοῦ Κόμματος ἔχει τὸν λόγον.

§14Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα συνδέεται ἀμεσώτατα μὲ τὰς ἐντυπώσεις, τὰς ὁποίας ἀπεκόμισα ἀπὸ τὴν περιοδείαν μου εἰς τὴν Μακεδονίαν. Σήμερον ἀκριβῶς, ἐπέστρεψα ἀπὸ τὴν περιοδείαν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν μὲ συνώδευον οἱ πολύτιμοι συνεργάται μου βουλευταὶ Θεσσαλονίκης κ.κ. Θεμελῆς καὶ Βογιατζῆς. Χθὲς ἀκόμη εὑρισκόμην εἰς τὴν Ἔδεσσαν καὶ εἰς τὰ Γιαννιτσά. Προχθές, τὴν Κυριακήν, εἰς τὴν Ἀρδέαν καὶ τὴν ἀμέσως προηγουμένην ἡμέραν εὑρισκόμην εἰς τὴν Νάουσαν καὶ τὴν Βέρροιαν. Προχθὲς εἰς τὴν Ἀρδέαν, ἐθεώρησα καθῆκον μου νὰ ρίψω ὀλίγα ἄνθη εἰς τοὺς τάφους τῶν ἡρωϊκῶν νεκρῶν μας. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλης τῆς αἰθούσης καὶ τῶν θεωρείων). Κύριοι βουλευταὶ—καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἐντύπωσις τὴν ὁποίαν ὀφείλω νὰ διατυπώσω ἐνώπιόν σας—ἐθαύμασα τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ στρατιώτας μας. (Χειροκροτήματα). Ἐθαύμασα τὸ μέγεθος καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἐθνικοῦ των φρονήματος, ἀλλὰ καὶ τῆς ψυχραιμίας καὶ τὸ μέγεθος τῆς αὐτοθυσίας, ἡ ὁποία τοὺς διακρίνει. Ἐθαύμασα, κύριοι βουλευταί, ἰδιαιτέρως τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰς μικροὺς σχηματισμοὺς ποὺ ἐπεσκέφθην εὑρίσκοντο καὶ εὑρίσκονται τεταγμένοι εἰς ἐπάλξεις ἀπολύτως ἀπομεμακρυσμένας. Τὸ ἠθικόν, κύριοι βουλευταί, ὄχι μόνον τῶν δυνάμεων ἐκείνων αἱ ὁποῖαι ἀπὸ χθὲς σημειώσασαι τὴν παρουσίαν των ἐβελτίωσαν κάπως τὴν κατάστασιν, ἀλλὰ καὶ τῶν δυνάμεων τῶν μικρῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκοντο προηγουμένως ἐκεῖ, διεπνέετο καὶ διαπνέεται ὑπὸ πνεύματος ἀφαντάστως ὑψηλοῦ. Δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ προβῶ δημοσίᾳ εἰς ἀνάλυσιν τῶν ὅσων εἶδα, ἀπὸ ἀπόψεως στρατιωτικῆς. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπίσης, νομίζω, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτήν, εἶναι καὶ ἡ κριτικὴ εἰς βάρος τῆς ἡγεσίας τοῦ στρατοῦ. Ὅπως ἀφ’ ἑνὸς ἐθαύμασα τὸν ἡρωϊσμὸν καὶ τὴν αὐτοθυσίαν τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τῶν στρατιωτῶν μας, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ἐξ ἄλλου, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι κατελήφθην ὑπὸ βαθέος σεβασμοῦ ἀπέναντι τῆς μεγάλης καὶ δυσχεροῦς προσπαθείας τῆς στρατιωτικῆς μας ἡγεσίας. Ἄλλως τε, κύριοι βουλευταί, ποῦ νομίζετε ὅτι δρᾷ καὶ πίπτει, ὁσάκις εἶναι ἀνάγκη νὰ πέσῃ ὁ στρατιώτης μας; Μήπως νομίζεται ὅτι ζεῖ καὶ κινεῖται εἰς περιοχὴν ἐλεγχομένην ὑπὸ τοῦ Κράτους; Κύριοι βουλευταί, ὁ στρατιώτης δρᾷ καὶ κινεῖται εἰς περιοχάς, τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῶν ὁποίων δὲν ἐλέγχεται πολιτικῶς ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κατὰ τὴν μεγάλην αὐτὴν καὶ δραματικὴν ὥραν, βασιζόμενος ὄχι ἐπὶ πληροφοριῶν, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς ἀμέσου προσωπικῆς μου ἐμπειρίας, νὰ ὁμιλήσω τὴν γλῶσσαν τῆς ἀνεπιφυλάκτου εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας. Καὶ αὐτὸ ἴσως τὸ γνωρίζετε, κύριοι, ὅτι ἡ ὕπαιθρος ἀπὸ Ὀλύμπου μέχρι τῶν συνόρων δὲν εὑρίσκεται διόλου ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, ἐκτὸς τῆς ὑπαίθρου, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔχουν ἀπομακρυνθῆ ὅλα σχεδὸν τὰ σημεῖα Κρατικῆς παρουσίας, καὶ αἱ πόλεις, ὡρισμέναι, κύριοι, πόλεις, δὲν εὑρίσκονται ὑπὸ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον τοῦ Κράτους. Μία πόλις μάλιστα, ἡ μαρτυρικὴ καὶ ἀπομακρυσμένη Νάουσα, τὴν ὁποίαν ἐπεσκέφθην τὸ παρελθὸν Σάββατον, δὲν ἐλέγχεται διόλου ὑπὸ τοῦ Κράτους. Ἡ πόλις αὐτὴ δὲν ὑπάρχει κἂν ὡς ἀστικὸς ὀργανισμὸς κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην. Ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Ναούσης ἔχουν ἀπομακρυνθῆ, κ. Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως καὶ κύριοι Ὑπουργοί, ἅπαντες οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, πλὴν ἑνὸς δημοδιδασκάλου.

§15ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ (ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Αἶσχος. (Θόρυβος. Κωδωνοκρουσίαι).

§16Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ ἠρεμήσατε, κύριοι βουλευταί, διότι νομίζω ὅτι πρόκειται περὶ γεγονότων τὰ ὁποῖα ἴσως νὰ ἀγνοῇ ἡ Κυβέρνησις. Εἰς τὴν Νάουσαν, λοιπόν, ὑπάρχουν τρία δημοτικὰ σχολεῖα καὶ ἓν γυμνάσιον. Ἀπεσπάσθησαν κατὰ τὸ διάστημα τῶν τελευταίων μηνῶν πάντες οἱ ἀπαρτίζοντες τὸ διδακτικὸν προσωπικὸν — καὶ τὸ ἀνακοινῶ αὐτὸ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας — ἀπεσπάσθησαν ἅπαντες, πλὴν ἑνὸς μαρτυρικοῦ δημοδιδασκάλου, τοῦ κ. Μακρίδη, διότι ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ ἑνός, εἶναι γνωστὸν ὅτι περὶ αὐτοῦ πρόκειται.

§17Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας). Ἔλαβον ἐκ μέρους τῆς Ἀστυνομίας τηλεγράφημα, ἡ ὁποία μὲ παρακαλεῖ δι’ ἓν δημοδιδάσκαλον, ὄχι ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἀνεφέρατε, νὰ τὸν ἀποσπάσω, διότι ὅταν εἰσῆλθον ἐκεῖ τὰ σώματα τὰ ἀνταρτικὰ ἐζήτησαν νὰ τὸν εὕρουν καὶ νὰ τὸν ἐκτελέσουν, ἀλλὰ οὗτος εἶχε καταφύγει εἰς ἄλλην οἰκίαν. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἐλέγχονται ὡς ἀκριβῆ, ὅσα σᾶς μετέδωκαν ἀναληθῶς.

§18Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, νὰ μεταβῇ εἰς Θεσσαλονίκην, διὰ νὰ γνωρίσῃ ποία εἶναι ἡ κατάστασις εἰς Νάουσαν.

§19Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Λέγετε δὲν ὑπάρχουν καθηγηταί· σᾶς ἐρωτῶ: ὑπάρχει τάγμα, ναὶ ἢ ὄχι; Γνωρίζετε πόση χωροφυλακὴ ὑπάρχει;

§20Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν τοῦ κ. Θεμελῆ, μετὰ τοῦ ὁποίου εἴμεθα μαζὶ εἰς τὴν Νάουσαν.

§21Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ. Ἡ πόλις τῆς Ναούσης ἐλέγχεται μόνον εἰς τὰ ἐργοστάσια Λαναρᾶ.

§22Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας). Δὲν νομίζω ὅτι ἐλέχθησαν τὰ ἀληθῆ. Πάντως, ὅσα λέγονται ἀνακριβῶς, πρέπει νὰ ἀνασκευάζωνται. Καὶ ἐρωτῶ: Ἀφοῦ ἡ πόλις τῆς Ναούσης δὲν ἐλέγχεται ἀπὸ τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικόν, ἀλλὰ ἀπὸ ὁμάδας ἀνταρτικὰς καὶ ἀπὸ ξένους, πῶς σεῖς ἄοπλος μετέβητε εἰς Νάουσαν;

§23Γ. ΘΕΜΕΛΗΣ. Μὲ τεθωρακισμένα αὐτοκίνητα μετέβημεν.

§24Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας)...... (Θόρυβος. Κωδωνοκρουσίαι).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ ἡσυχίαν.

§26Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Ἐπληροφορήθητε ὅτι ἔφυγον οἱ Ναουσαῖοι; Ὄλοι οἱ καλύτεροι ἐπῆγαν εἰς τὸν ἄλλον κόσμον. Οἱ βιομήχανοι......

§27Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι καλύτεροι οἱ βιομήχανοι.

§28Ν. ΚΩΤΤΑΣ. Ἔχει ὑποστῆ τέσσαρας ἐπιδρομὰς ἡ πόλις. 60 σπίτια ἐκάησαν καὶ οἱ διδάσκαλοι ἠναγκάσθησαν νὰ φύγουν......

§29Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἑπομένως, ὡς βεβαιοῖ καὶ ὁ κ. τέως Γενικὸς Διοικητὴς Μακεδονίας, εἶναι πραγματικὰ γεγονότα τὰ ὅσα εἶπα..... (Φωναί, θόρυβος). Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ μὲ προστατεύσῃ καὶ νὰ προστατεύσῃ καὶ τὸ βῆμα, ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ὁ ὁποῖος δὲν κάμνει μόνον διακοπάς, ἀλλὰ ἀγορεύσεις.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ρήτωρ, δὲν ἐπιτρέπει διακοπάς. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§31Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας). Νομίζω, ὅτι ἀφ’ ἧς ὑπάρχει Βουλή, δικαιοῦνται οἱ Ὑπουργοὶ καὶ μάλιστα ὅταν πράττουν τοῦτο μετὰ σεμνότητος, νὰ ὑποβάλλουν ἐρωτήσεις. Ἠρώτησα τὸν ἀξιότιμον ἀγορεύοντα πόθεν ἔχει τὰς πληροφορίας, ὅτι δηλαδὴ ἕνας καὶ μόνον διδάσκαλος ὑπάρχει ἐν Ναούσῃ. Τὸν ἠρώτησα ἐπίσης, πῶς ἀντελήφθη ὅτι ἡ περιφέρεια δὲν ἐλέγχεται ὑπὸ τῶν Κρατικῶν ἀρχῶν καὶ ὅτι δὲν κυματίζει ἐκεῖ Ἑλληνικὴ Σημαία. Πῶς λοιπὸν δὲν συνελήφθη;

§32Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ πόλις τῆς Ναούσης δὲν ἀποτελεῖ πλέον ὀργανισμὸν πόλεως συγκεκροτημένης. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Τάγμα, τοῦτο δὲν ἐλέγχει οὐσιαστικῶς τὴν πόλιν, καὶ δὲν εὑρίσκεται οὐσιαστικῶς εἰς τὴν πόλιν. Εἶναι περιχαρακωμένον εἰς ὡρισμένην συνοικίαν τῆς πόλεως. Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἔχουν φύγει ἅπαντες. Ἡ κατάστασις εἶναι ἐκτάκτως δραματική. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Ἦτο ἐπιτετραμμένον ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Βουλῆς, νὰ ἐπιτρέψῃ ἡ Κυβέρνησις ὅπως εἰς τὴν καρδίαν τῆς Μακεδονίας, δηλαδὴ εἰς τὴν καρδίαν τῆς Ἑλλάδος, καταργηθῇ μία πόλις Ἑλληνική; Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφιερωθῇ μία δύναμις εἰς τὴν προστασίαν τῆς Ἑλληνικότητος τῆς Ναούσης. Ἐγένετο, κύριοι βουλευταί, λόγος καὶ περὶ τῆς Χωροφυλακῆς, καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας ὡμίλησε περὶ τηλεγραφήματος, ληφθέντος ἐκ μέρους τῆς Χωροφυλακῆς. Σᾶς πληροφορῶ, κύριοι, ὅτι ὑπάρχει ἐκεῖ ἕνας Κρὴς ἡρωϊκὸς Μοίραρχος μὲ ἐλαχίστην δύναμιν, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἀπεστάλη κἂν μία εὐαρέσκεια, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οὗτος μόνος μὲ ὀλίγους ἄνδρας ἀντετάχθη πρό τινος εἰς τὴν κατὰ τῆς πόλεως ἐπίθεσιν. Ἐπὶ ἐννέα μῆνας εὑρίσκεται συνεχῶς ἐκεῖ, ὁ μαρτυρικὸς αὐτὸς ἄνθρωπος, χωρὶς ν’ ἀντικατασταθῇ καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Χωροφυλακῆς δὲν φαίνεται νὰ γνωρίζῃ ὅτι οὗτος δὲν δύναται νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐκτελῶν τὰ καθήκοντά του. Ἤδη, κύριοι βουλευταί, ἀπαντῶ εἰς τὴν ἐρώτησιν, πῶς κατώρθωσα νὰ μεταβῶ ἐκεῖ, ἐφ’ ὅσον ἐπικρατεῖ ἡ κατάστασις τὴν ὁποίαν σᾶς περιέγραψα. Δὲν μπορῶ βεβαίως νὰ ἀποκαλύψω πῶς, ἀλλὰ πάντως λαβὼν τὰς προφυλάξεις ποὺ λαμβάνει κανεὶς εἰς περιοχὰς μὴ ἐλεγχομένας παρ’ οὐδενὸς καὶ εὑρισκομένας μεταξὺ δύο στρατοπέδων. Ἐκτὸς τῆς Ναούσης καὶ εἰς τὰς ἄλλας πόλεις ἔχουν ἐν μέρει διαλυθῆ αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι. Εἰς τὴν Ἔδεσσαν δὲν ὑπάρχει κἂν Εἰσαγγελεύς, οὔτε Πρόεδρος, οὔτε Εἰρηνοδίκης.

§33Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπ. Δικαιοσ.). (Ἐν θυμῷ). Εὑρίσκεται καὶ Εἰσαγγελεὺς καὶ Πρόεδρος. Ὁ μετατεθεὶς Πρόεδρος θὰ εὑρίσκεται μετ’ ὀλίγας ἡμέρας εἰς τὴν θέσιν του, προεδρεύει δὲ ἤδη κανονικῶς ὁ ἀρχαιότερος Πρωτοδίκης, καὶ ὑπάρχει πλῆρες Πρωτοδικεῖον λειτουργοῦν ἀνελλιπῶς.

§34Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶπα αὐτό. Καὶ ἀφῆστε τοὺς θυμοὺς κ. Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης.

§35Γ. ΓΡΑΦΑΚΟΣ. Διαρκῶς προκαλεῖτε.

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ (τῆς δεξιᾶς διαμαρτύρονται κατὰ τοῦ ρήτορος).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ νὰ γίνῃ ἡσυχία.

§38Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἰσχυρίσθην ὅτι εἰς τὴν Ἔδεσσαν δὲν ὑπάρχει Πρωτοδικεῖον. Εἶπα ὅτι δὲν ὑπάρχει Πρόεδρος οὔτε Εἰσαγγελεύς.

§39Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Διαρκῶς προκαλεῖτε τὴν Βουλήν. (Θόρυβος).

§40Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Λυποῦμαι διότι ὡρισμένοι ἐκ τῶν βουλευτῶν τῆς συμπολιτεύσεως προτιμοῦν τὴν ἀποσιώπησιν τῆς ἀληθείας καὶ θεωροῦν πρόκλησιν τὴν ἁπλῆν μνείαν γεγονότων. Θὰ σᾶς δώσω μίαν πληρεστέραν εἰκόνα. Εἰς τὴν Ἔδεσσαν, τὸ Ταμεῖον δὲν ἠμπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ διότι ὑπάρχει μόνον ὁ Ταμίας καὶ οὐδεὶς ἄλλος ὑπάλληλος. Λυποῦμαι διότι ἡ ἁπλῆ καὶ συνδεδεμένη μὲ βαθυτάτην θλῖψιν μνεία ὡρισμένων περιστατικῶν, ἐξεγείρει ὡρισμένους βουλευτάς. Πρέπει νὰ σκεφθῆτε περισσότερον καὶ πρέπει νὰ κραυγάζετε ὀλιγώτερον. Θὰ ἔπρεπε νὰ σᾶς πῶ καὶ περὶ τῆς Ἀρδέας, ὅπου ὑπάρχει μόνον ὁ Ἐπιθεωρητὴς χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς δάσκαλος. Θὰ σᾶς ἔλεγα καὶ ἄλλα, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον διαμαρτύρεται ἡ πτέρυξ αὐτή......

§41ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ (ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Ἔχετε ὑποχρέωσιν νὰ τὰ πῆτε.

§42Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ βασικὴ διαπίστωσις εἰς τὴν ὁποίαν προέβην εἶναι ὅτι ἐνῷ ὁ στρατὸς μάχεται καὶ ἀγωνίζεται, ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ἔχει ἐγκαταλείψει τὰς κρισίμους αὐτὰς περιοχάς. Κάμνω αὐτὴν τὴν διαπίστωσιν ἂν καὶ ἀντιπολιτευόμενος, μὲ βαθυτάτην θλῖψιν διότι θὰ προετίμων νὰ εἶχε πράξει ἡ Κυβέρνησις τὸ καθῆκον της. Ἐνώπιον τοιαύτης καταστάσεως ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ συζητήσωμεν διάφορα σχέδια ψηφισμάτων καὶ νόμων, καὶ ἐνῷ πρὸ μηνῶν ἐζήτησε νὰ συζητήσωμεν ψήφισμα μεγαλυτέρας αὐστηρότητος, σήμερον ἔρχεται καὶ μᾶς ζητεῖ νὰ ἐγκαινιάσωμεν τὸν κατευνασμόν. Οὔτε δυναμικά, οὔτε ἠθικά, οὔτε πολιτικὰ μέτρα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσουν εἰς ἀποτέλεσμα, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις εἶναι μονόπλευρος καὶ ἔχει εἰς βάρος της τὸ τελευταῖον ἑπτάμηνον. Δὲν ἔχει νόημα νὰ δώσωμεν τὴν ψῆφον μας εἰς τοιαῦτα μέτρα, διότι καταλήγομεν μετὰ τόσους μῆνας εἰς ἐκεῖνο ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἴχομεν ἀρχίσει, δηλαδὴ εἰς τὴν δυσπιστίαν ποὺς τὴν Κυβέρνησιν. Ἀπὸ τῆς 31ης Μαρτίου μᾶς χωρίζει κάτι ποὺ ἴσως νὰ μὴ ἔχουν πάντες σχηματίσει περὶ αὐτοῦ ἀκριβῆ ἀντίληψιν, μᾶς χωρίζει τὸ χάος ποὺ ἐδημιουργήθη εἰς ὡρισμένας περιοχὰς καὶ ποὺ ἐξαπλοῦται. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητήσωμεν περὶ τῆς ἐννοίας τῆς 31ης Μαρτίου, ὅταν τοιαῦτα συγκλονιστικὰ γεγονότα ἐπηκολούθησαν. Μόνον ἐν ὀνόματι τοῦ χάους, τὸ ὁποῖον κατ’ οὐσίαν ἀντιμετωπίζει μόνος ὁ στρατὸς —καθ’ ὅσον βεβαίως ἠμπορεῖ καὶ αὐτὸς ὑπὸ τὰς περιστάσεις ταύτας —εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς ἀποφάσεις. Παραιτηθῆτε τῶν ἐννοιῶν τῶν τυπικῶν καὶ τῶν συνταγματικῶν, διότι αὐταὶ δὲν ἰσχύουν εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην. Ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς περιοχῆς τὴν ὁποίαν διέσχισα, οἱ κάτοικοι, οἱ πραγματικοὶ Ἕλληνες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἀγνοοῦντες καὶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὰ Κόμματά μας, εἴτε συμπολιτευόμενα, εἴτε ἀντιπολιτευόμενα, ἐψιθύριζον ὅλοι χωρὶς ἐξαίρεσιν, πελιδνοί, μὲ ἀγωνίαν βαθυτάτην, μίαν καὶ μόνον λέξιν, ἡ ὁποία ἀναιρεῖ τὴν βάσιν ἐφ’ ἧς στηρίζεται ἡ Κυβέρνησίς σας, τὴν λέξιν «Ἑνωθῆτε». (Χειροκροτήματα).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§44Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερν.). Κύριοι βουλευταί, ἡ συζήτησις τυπικῶς διεξάγεται ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς. Οὐσιαστικῶς ηὐρύνθη καὶ πάλιν ἀπὸ ἄλλης πλευρᾶς ἐντελῶς, τὴν ὁποίαν οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ρητόρων καὶ ἀρχηγῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἔθεσαν ὠμῶς, ὠμότατα, τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καθαρῶς καὶ οὐχὶ τῆς πραγματικῆς ἐθνικῆς πλευρᾶς, μὲ τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίζετο ἡ συζήτησις ἐνταῦθα ἀπόψε ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰς προηγουμένας ἡμέρας. Ἄλλοι τῶν Ἀρχηγῶν συνέπεσε νὰ ταξιδεύσουν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ ἐπανελθόντες μᾶς ἐξέθεσαν, μόλις πρὸ ὀλίγου, τὰς ἀντιλήψεις των, ὡς περιφερείας ἐγκαταλελειμμένης ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ ἤδη ἀνηκούσης, θὰ ἔλεγον, εἰς τὸ Κράτος τοῦ Τίτο.

§45Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ προσθέσετε αὐτό; (Θόρυβος).

§46Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Δὲν διέκοψα κανένα. Σᾶς παρακαλῶ. Ὅταν ὁμιλεῖ ὁ κύριος Κανελλόπουλος ἀπὸ τοῦ βήματος ἐπισήμως καὶ ἔλεγεν ὅτι ἀπὸ τοῦ Ὀλύμπου μέχρι τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων ἡ περιοχὴ αὐτὴ δὲν ἐλέγχεται ἀπὸ Ἑλληνικῆς πλευρᾶς, τί ἐννοεῖ εἰμὴ ὅτι αὕτη ἔχει περιέλθει εἰς τὸν ἀναρχισμόν, ὁ ὁποῖος ἀναρχισμὸς εἶναι τὸ ΕΑΜ; Δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ λόγους δῆθεν νὰ καλύπτωμεν τὴν οὐσίαν. Διεξάγεται μία μορφὴ ἀντιπολιτεύσεως ἐκ μέρους τινῶν ἡ ὁποία καταλήγει νὰ εἶναι καθαρῶς ἀντεθνική...... (Θόρυβος. Φωναί). (Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐγείρεται καὶ ἀποχωρεῖ τῆς αἰθούσης πλὴν τοῦ κόμματος τοῦ κ. Ζέρβα. Ὁ κύριος Παπανδρέου ἐπανέρχεται πρὸς στιγμὴν ἐν μέσῳ τοῦ ἐπιτεινομένου θορύβου καὶ τῶν ἀντεγκλήσεων λέγει).

§47Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ ἐπιστρέψωμεν ὅταν ὁ κύριος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνακαλέσῃ τὴν ὕβριν.

§48Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερν.). Σᾶς παρακαλῶ. (Ὁ θόρυβος ἐπιτείνεται). Δὲν δυνάμεθα νὰ ἀκούωμεν διαρκῶς τὰ αὐτὰ τροπάρια. Οὐδέποτε ἐπροκάλεσα. Δὲν προκαλῶ. Προκαλοῦμαι.

§49Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Σεῖς παρεδώσατε τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ ΕΑΜ ὁ κύριος Κανελλόπουλος εἶναι ὁ παραδώσας τὰ ὅπλα εἰς τὸ ΕΑΜ. Φεύγει καὶ ὑποχωρεῖ ὁ κύριος Παπανδρέου διότι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀποστείλας ἐξ Αἰγύπτου τὴν 13ην Σεπτεμβρίου.....

§50Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅλοι γνωρίζομεν καὶ τὴν σύνεσίν σας καὶ τὸν πατριωτισμόν σας καὶ κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιλέξῃ μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὅσον ἀφορᾷ, τὰ ἐξαιρετικὰ προσόντα, τὰ ὁποῖα σᾶς κοσμοῦν. Θὰ ἤθελα σεῖς, ὁ ὁποῖος ὑπήρξατε ἄριστος πάντοτε καὶ ὁ ὁποῖος ἐκρατήσατε πάντοτε μετὰ τόσης σεμνότητος τὴν Βουλὴν εἰς τὸ ὕψος της, θὰ θελήσετε τώρα νὰ δημιουργήσωμεν αὐτὴν τήν, κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην, βλεβαρὰν ὀξύτητα; Θὰ σᾶς παρακαλέσω μὲ ὅλον τὸ θάρρος, τὸ ὁποῖον μοῦ δίδει ἡ ἐκτίμησις καὶ ἡ ἀγάπη μὲ τὴν ὁποίαν μὲ περιβάλλετε, νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ θελήσετε καὶ δώσετε πρῶτος σεῖς τὸ στοιχεῖον κατευνασμοῦ ἐδῶ εἰς τὴν Βουλήν. Θὰ μὲ ὑποχρεώσητε καὶ νομίζω ὅτι τὸ σῶμα ὁμοφώνως συμφωνεῖ καὶ μὲ τὴν γνώμην μου, ἐὰν δώσητε τὴν πρέπουσαν λύσιν εἰς τὸ δημιουργηθὲν ἐπεισόδιον.

§51Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερν.). Εἶναι κύριοι βουλευταὶ ἀληθῆ, τολμῶ νὰ εἴπω, ὅσα ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος πρὸ ὀλίγου εἶπεν. Ὡς γνωστὸν οὐδέποτε μέχρι σήμερον ἠθέλησα νὰ δώσω καμμίαν ἀφορμὴν εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν, τοὐναντίον τιμίως καὶ εὐσυνειδήτως ἔτεινα τὴν χεῖρα, ὅπως ἐπανειλημμένως εἶχον ἀφορμὴν νὰ εἴπω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὄχι μόνον κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας ὁπότε καὶ ὑπῆρξεν ἄρνησις ἐκ μέρους τῆς ἀντιπολιτεύσεως νὰ συνεργασθῇ, ὅτε ἠγέρθη τὸ οἰκονομικὸν ἀδιέξοδον πρὸ τοῦ ὁποίου εὑρισκόμεθα τότε, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀρνήσεώς της, ἔτεινα πάντοτε τιμίως καὶ εὐσυνειδήτως ἐπαναλαμβάνω τὴν χεῖρα καὶ δὲν ἠθέλησα ποτὲ νὰ μὴ ἐφαρμόσω τὴν πολιτικὴν τοῦ κατευνασμοῦ, ἡ ὁποία ἀνέκαθεν ὑποστηρίζω ὅτι πρέπει ν’ ἀσκηθῇ ἀπέναντι ὅλων τῶν Ἑλλήνων.

§52Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἐὰν νομίζητε ὅτι πρέπει νὰ ἀσκηθῇ πολιτικὴ κατευνασμοῦ σᾶς παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε νὰ διακοπῇ ἐπ’ ὀλίγα λεπτὰ ἡ συνεδρίασις καὶ διὰ προσωπικῶν ἐπαφῶν νὰ ἐπανέλθῃ ἡ ἀντιπολίτευσις εἰς τὴν αἴθουσαν. Δὲν πρέπει νὰ ἐξακολουθήσητε νὰ ὁμιλῆτε ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων τῆς ἀντιπολιτεύσεως.

§53Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερν.). Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ συζήτησις ἔβαινε μετὰ σχετικῆς ὁμαλότητος, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίσω ὡς ὑπεύθυνος Κυβερνήτης αὐτῶν τῶν στιγμῶν τῆς χώρας τὰς ὑπερβολὰς τὰς ὁποίας ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου εἶπεν ὁ κύριος Κανελλόπουλος αἵτινες ἦσαν τοιαύτης ἐκτάσεως ὥστε πράγματι ἀκουόμεναι ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχουν ἀπηχήσεις τὰς ὁποίας ἔπρεπε ἴσως μετὰ δριμύτητος νὰ καυτηριάσω. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν μετεχειρίσθην ἴσως φράσιν διὰ τὴν ὁποίαν βεβαίως λυποῦμαι διότι τὴν μετεχειρίσθην, ἐὰν μετεχειρίσθην φράσιν, ἡ ὁποία νὰ παρεξηγηθῇ ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν βεβαίως δὲν εἶχον σκοπόν, οὔτε σκέπτομαι νὰ θεωρήσω ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀσκεῖ ἀντεθνικὴν πολιτικήν. Εἶπον ὅτι μέλη τινα τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἀσκοῦντα, ὡς ἀσκοῦν αὐτὴν τὴν ἑσπέραν ἐδῶ τὸ ἔργον τῆς βλάπτουν τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα. (Χειροκροτήματα).

§54Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Παρακαλῶ καὶ πάλιν νὰ διακοπῇ ἡ συνεδρίασις.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις δι’ ἓν τέταρτον. (Ὥρα 9.20′ μ. μ.).

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 9.40′ μ. μ.).

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ἐπειδὴ ἡ χθεσινὴ συνεδρίασις ἐτελείωσεν εἰς τὰς 5½ σήμερον καὶ ἐπειδὴ ἡ Βουλὴ εἶναι ἤδη ἀρκετὰ κουρασμένη, προτείνω, ὅπως λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ νὰ τὴν ἐπαναλάβωμεν αὔριον τὸ ἀπόγευμα.

§57ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ ἀναστολῆς τῆς διώξεως ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ τῶν περὶ παρανόμου ὁπλοφορίας διατάξεων», ἀναβάλλεται. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ. μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 9. 45′ μ. μ.).