1946.06.17

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 22α

Δευτέρα 17 Ἰουνίου 1946

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 6.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Σγουρόγλου, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Σ. ΣΓΟΥΡΟΓΛΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ Δῆμος Μοσχάτου ὑποβάλλει ψήφισμα διαμαρτυρίας διὰ τὴν μὴ ἐπίλυσιν διευθετήσεως κοίτης Κηφισσοῦ. Οἱ βουλευταὶ Κ. Μαυροειδῆς, Ι. Δούμας καὶ Κ. Ἀλεξανδρίδης καταθέτουν ὑπόμνημα τῶν ἐν Σέρραις συμβουλαιογράφων ζητούντων ρύθμισιν τῶν θέσεών των ἐν ἑκάστη Εἰρηνοδικειακῇ περιφερείᾳ τῆς Ἀν. Μακεδονίας καὶ Δ. Θράκης ὡς καὶ κατάργησιν τοῦ νόμου 1366)38. Ἐπιτροπὴ ἐνοικιαστῶν 1941–46 ἐμπόρων καὶ καταστηματαρχῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς ζητεῖ τὴν ὑπαγωγήν των εἰς τὸ ἐνοικιοστάσιον. Ὁ βουλευτὴς Κ. Μακεδονίας, Κ. Μπέλλας καὶ οἱ βουλευταὶ Νομοῦ Ροδόπης Ὀσμὰν Οὐστενέρ, Χουσεΐν Σαλῆ Ζεϊμπέκ, Χαφοὺζ Φαῒκ ζητοῦν 1) καθιέρωσιν τιμῆς ἀσφαλείας καπνῶν εἰς τὸ ἑκατονταπλάσιον τῆς προπολεμικῆς τοιαύτης, 2) χορήγησιν προσθέτων πλασματικῶν δανείων εἰς τοὺς καπνοπαραγωγούς, 3) αὔξησιν τιμῆς καπνικοῦ συναλλάγματος (ΠΡΙΜ) κλπ. Ἡ Ἕνωσις ἐργατῶν φορτοεκφορτωτῶν λιμένος Καλαμῶν διαμαρτύρεται δι’ ἀπομάκρυνσιν λιμενεργατῶν Καλαμῶν καὶ κατὰ τοῦ τελώνου Καλαμῶν ζητοῦντος τὴν ἐπιστροφὴν τῶν φορ)κῶν δικαιωμάτων διὰ τὴν ἐκφόρτωσιν 222 τόννων σίτου τὴν 17–3–46 ἐκ τοῦ ἀτμοπλοίου ΖΑΜΕΣ ΔΥΤΤΕΣ καὶ ζητοῦν ἀκύρωσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 15393)36)4) 45 διαταγῆς Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ὁ Χαράλαμπος Σπυρόπουλος κάτοικος Αἰγίου ζητεῖ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν Μοναστηριακῶν κτημάτων, τὴν διανομὴν τῶν κτημάτων Ἰταλῶν, Γερμανῶν, Βουλγάρων κλπ. Ὁ Σ. Καραγιάννης ὑπολοχαγός, κάτοικος Ἀθηνῶν, ζητεῖ ὅπως καθορισθῇ ὡς ἡμέρα ἐνάρξεως ἀποδοχῶν του ἡ ἑπομένη τῆς δραπετεύσεώς του ἐκ τοῦ Ἰταλικοῦ Στρατοπέδου καὶ τῷ καθορισθῇ ἐφ’ ἅπαξ χρηματικὸν ποσόν. Ἡ Ὁμοσπονδία Ἐμπόρων ὑφασμάτων καὶ εἰδῶν νεωτερισμοῦ Θεσσαλονίκης, ζητεῖ τὴν ἀναστολὴν ἀγορανομικοῦ νόμου μέχρι τῆς συστάσεως νέων Ἐπιτροπῶν κοστολογήσεως. Ἐπιτροπὴ Ἐπαρχίας Καλαβρύτων, διαμαρτύρεται διὰ νόμους 410)1945 καὶ 771)1946 ἀφορῶντας τὴν πληρωμὴν ἐκ νέου τῶν παρ’ αὐτῶν κατεχομένων ζώων. Ὁ Σύλλογος πληγέντων Αὐτοκινητιστῶν καὶ ὁ Σύνδεσμος Ἰδιοκτητῶν Αὐτοκινήτων Ἀρκαδίας, διαμαρτύρονται κατὰ τῆς ὑπηρεσίας ΥΕΚΑ καὶ ζητοῦν ἄμεσον λῆψιν μέτρων. Ὁ βιοτεχνικὸς κόσμος Μακεδονίας, διαμαρτύρεται διὰ τὴν κατάργησιν δικαιώματος μετατροπῆς ποινῶν ἀγορανομικῶν παραπτωμάτων καὶ ζητεῖ τὴν κατάργησιν τοῦ ἄρθρου 78 ἀγορανομικοῦ κώδικος. Οἱ κρατούμενοι εἰς φυλακὰς Βόλου δοσίλογοι, ζητοῦν τὴν κατάργησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 19)1945 Σ. Π. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Καλαντζόπουλος, καταθέτει αἴτησιν δημοδιδασκάλων Ναυπακτίας–Τριχωνίδος, παρακαλούντων ὅπως θεωρηθῇ ὡς συντάξιμος ὁ χρόνος καθ’ ὅν οὗτοι εἶχον ὑπηρετήσει ὡς διδάσκαλοι τῆς Ἑλληνικῆς εἰς Μουσουλμανικὰ Σχολεῖα Θράκης. Ὁ Σύλλογος Τραπεζιτικῶν ὑπαλλήλων διαμαρτύρεται διὰ ψήφισιν νόμου περὶ ἐκκαθαρίσεως προσωπικοῦ Ἀγροτραπέζης καὶ ζητεῖ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ νόμου τούτου. Τὸ Σωματεῖον Βιοτεχνῶν Ἐπαγγελματιῶν Μικροεμπόρων καὶ Ἐργατοϋπαλλήλων ἀγοραστῶν μικροακινήτων 1941–44 δι’ ὑπομνήματός του ζητεῖ τὴν ἀκύρωσιν τῆς Σ. Π. 114 «περὶ ἀκυρώσεως ἀγοραπωλησιῶν 1941–44». Ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος Πειραιῶς διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν Ἐμπορικοῦ Ὀργανισμοῦ. Τὸ Παράρτημα Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν Κομοτινῆς διαμαρτύρεται διὰ τραγικὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν ἀξιωματικῶν καὶ ζητεῖ, ὅπως ἡ σύνταξις κανονισθῇ εἰς 85% τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὁμοιοβάθμων των. Ὁ βουλευτὴς Α. Τσιρώνης καταθέτει τηλεγράφημα Κοινότητος Ζάχας κλπ. παρακαλούσης ὅπως συμπεριληφθῇ εἰς τὸ πρόγραμμα ἐπισκευῆς ὁδοῦ Ζάχας–Πύργου. Ἐπιτροπὴ οἰκογενειῶν κρατουμένων δοσιλόγων εἰς φυλακὰς Καλλιθέας, διαμαρτύρεται δι’ ἄδικον ὑποδικίαν τῶν συζύγων καὶ ἀδελφῶν καὶ ζητεῖ ἄμεσον ἀποφυλάκισιν αὐτῶν καὶ κατάργησιν τῆς 8)45 Συντακτικῆς Πράξεως. Ὁ Λαϊκὸς Πολιτικὸς Σύλλογος Θεσπρωτίας ζητεῖ ἀκύρωσιν νόμου 1116 «περὶ προσαυξήσεως μισθωμάτων ἐλαιοκάρπου». Ἡ Ἕνωσις Πωλησάντων Ἀκίνητα Μεσσήνης καὶ κάτοικοι Βόλου ἐκποιήσαντες ἀκίνητα κατὰ περίοδον Κατοχῆς, ζητοῦν τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 114)46 Συντακτικῆς Πράξεως. Τὸ Δημοσιοϋπαλληλικὸν Κέντρον Ἀθηνῶν ζητεῖ: 1) Τιμαριθμικὸν μισθολόγιον, 2) Προσωρινὴν αὔξησιν μισθῶν, 3) Κατάργησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 59 Συντακτικῆς Πράξεως, 4) Ἐνίσχυσιν τῶν Συνεταιρισμῶν, 5) Στέγασιν, ἰατρικήν, φαρμακευτικήν, νοσοκομειακὴν Περίθαλψιν, 6) Ἐφαρμογὴν τῆς 113 Συντακτικῆς Πράξεως κλπ. Οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι τοῦ Νομοῦ Ροδόπης, ζητοῦν μονιμοποίησιν καὶ διαβάθμισιν τῶν τακτικῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων ἀπὸ τῆς εἰσόδου των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν, προαγωγὴν καὶ αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν των κλπ. Ὁ Σύλλογος Πυροπαθῶν Δυτικῆς Μακεδονίας, ζητεῖ τὴν ὑποχρεωτικὴν στέγασίν των εἰς τὰ οἰκήματα τὰ ὁποῖα κατέχουν ἐν Θεσσαλονίκῃ, τὴν ἐξαίρεσίν των ἐκ τῆς ὑποχρεωτικῆς παλινοστήσεως, τὴν διάθεσιν τροφίμων καὶ ἐφοδίων τῆς ΟΥΝΡΡΑ. Ὁ Δημήτριος Γρηγορόπουλος κάτοικος Ἀθηνῶν ζητεῖ ἀναπροσαρμογὴν τῆς δραχμῆς συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 634 τῆς Π. Δ. εἰς τὰς ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν ἐπιδικαζομένας προσωρινῶς ἀποζημιώσεις διατροφὰς κ.λ.π. Τὰ Διοικητικὰ Συμβούλια τῶν ἐργατικῶν ἐπαγγελματικοβιοτεχνικῶν καὶ λοιπῶν σωματείων Καρδίτσης, διαμαρτύρονται κατὰ τῆς διαταγῆς περὶ μεταφορᾶς 900.000 ὀκάδων σίτου ἐκ τῆς ὡς ἄνω περιφερείας καὶ ζητοῦν τὴν ματαίωσιν τῆς ἀποφάσεως ταύτης. Ὁ Γεωργικὸς πιστωτικὸς Συνεταιρισμὸς Βερροίας, διαμαρτύρεται κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 27 ἀγορανομικῆς ἀποφάσεως νηματοποιήσεως τοῦ βάμβακος. Ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις Καπνεργατῶν Θεσ)νίκης διαμαρτύρεται διὰ τὸν διορισμὸν Ἐαμοκομμουνιστικοῦ Συμβουλίου εἰς Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως καπνεργατῶν καὶ ζητεῖ τὴν ἄμεσον ἀντικατάστασίν του. Ὁ Παγκτηματικὸς Σύνδεσμος Θεσ)νίκης ζητεῖ τὴν μὴ παράτασιν νόμου 484. Ὁ Σύλλογος Πυροπαθῶν καὶ Πολεμοπαθῶν Χορτιάτη Θεσ)νίκης ζητεῖ τὴν χορήγησιν ἱματισμοῦ, τὴν ὑποχρεωτικὴν ἐπίταξιν οἰκιῶν καὶ καταστημάτων, τὰ ὁποῖα κατέχουσιν, οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν καὶ τὴν ἀνοικοδόμησιν κατεστραμμένων χωρίων των κ.λ.π. Ἡ προσωρινὴ ἐπιτροπὴ πλοιοκτητῶν μηχανοτρατῶν Πειραιῶς καὶ ὁ ἐν Κιάτῳ Σύνδεσμος συρομένων στρατῶν ζητοῦν τὴν ἄρσιν ἀπαγορευτικῆς διαταγῆς ἁλιείας ἀπὸ 1 Ἰουνίου μέχρι 31 Αὐγούστου. Ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις Ἀναπήρων Ἀξ)κῶν πολέμου 1940–41, Δημόσιοι Ὑπάλληλοι, ζητοῦν ὅπως μετατίθενται μόνον κατόπιν αἰτήσεώς των καὶ παροχὴν πάσης ἰατρικῆς περιθάλψεως. Ὁ Ἐπαγγελματικὸς κόσμος Ἀθηνῶν, διαμαρτύρεται διὰ τὸν τρόπον ρυθμίσεως φορολογίας ἐπιτηδεύματος καὶ ζητεῖ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ νόμου καὶ τὴν δικαίαν ρύθμισιν τῆς φορολογίας. Οἱ Αὐτοκινητισταὶ Σάμου καὶ Λαρίσης ζητοῦν τὴν διάλυσιν τῆς ΥΕΚΑ καὶ τὴν ἀποκατάστασιν πληγέντων αὐτοκινητιστῶν. Ὁ Πρόεδρος Ἀστικῆς Ἑνώσεως Ἄργους παρακαλεῖ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως προκειμένου νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἐνοικιοστάσιον ἀποδοθῶσιν αἱ οἰκίαι ἰδιοκτητῶν πρὸς ἰδιόχρησίν των. Ἡ Παλληνιακὴ Ἐπιτροπὴ διαμαρτύρεται διά τὴν ἄνευ λόγου ἀναχώρησιν Εἰρηνοδίκου καὶ προσωπικοῦ καὶ ζητεῖ τὴν ἄμεσον τοποθέτησιν Εἰρηνοδίκου. Οἱ κάτοικοι Κοινοτήτων Καλαμιᾶς καὶ Βουταίμου Αἰγιαλείας διαμαρτύρονται διὰ ἐπιβληθείσας ποινὰς ἐπὶ παραβάσει αὐστηρῶν τύπων περὶ ρητινοκαλλιεργείας. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Φιλιππιάδος διαμαρτύρεται διὰ δολοφονικὰς ἐνεργείας ἀναρχικῶν συμμοριῶν εἰς Γεροπλάτανον Ἰωαννίνων καὶ ζητεῖ τὴν ἄμεσον σύλληψιν ἠθικῶν αὐτουργῶν. Ἡ Ὁμοσπονδία ἠλεκτρισμοῦ καὶ ἐπιχειρήσεων κοινῆς ὠφελείας ζητεῖ ὅπως πρὸς καλυτέραν λειτουργίαν τῶν ὀργανισμῶν ἐξακολουθήσῃ, ὡς καὶ μέχρι σήμερον ἐγένετο, ἡ λειτουργία εἰς ὄφελος τῶν ἠσφαλισμένων κ.λ.π. Ὁ Σύνδεσμος Μακαρονοτεχνιτῶν Πατρῶν διαμαρτύρεται διὰ Κρατικὴν παρέμβασιν εἰς Ἀσφαλιστικὰς ὀργανώσεις καὶ ζητεῖ τὴν κατάργησιν ταύτης. Οἱ πωληταὶ ἀκινήτων περιόδου 1941–44 περιφερείας Ἀμαλιάδος καὶ ὁ Σύλλογος πολεμοπαθῶν μικροϊδιοκτητῶν Θεσσαλονίκης ζητοῦν τὴν ἐπικύρωσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ.

114 Σ. Π.

Οἱ πωληταὶ ἀκινήτων ἐπὶ Κατοχῆς Πύργου, ζητοῦν ἀκύρωσιν ἀγοροπωλησιῶν συμφώνως πρωτόκολλον Λονδίνου. Ἡ Ἐπιτροπὴ Παγοπλήκτων Σταφιδοπαραγωγῶν Ἀμαλιάδος, ζητεῖ τὴν ἀποστολὴν εἰδικῆς ὑπηρεσίας πρὸς ἐξακρίβωσιν ζημιῶν καὶ τὴν ταχίστην ἀποζημίωσιν αὐτῶν. Ὁ Ὑποναύαρχος ἐ. ἀ. Ἀκαδημαϊκὸς Στυλιανὸς Ἐμμαν. Λυκούσης παραπονεῖται διὰ τὴν ὑποδεῆ θέσιν του ἐν τῇ χορείᾳ τῶν ἀποστράτων τοῦ Β. Ν. καὶ ζητεῖ ἐπανόρθωσιν τῆς προσγενομένης αὐτῷ ἀδικίας. Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ ἀποζημιώσεως βουλευτῶν». Ἡ ἐπὶ τῶν Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 15)17 Ἀπριλίου 1946 Νομοθετικοῦ Διατάγματος «περὶ ἀναστολῆς τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1128]1946 Ν. Δ. περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀνοικοδομήσεως». Ὁ Βουλευτὴς κ. Κ. Τσάτσος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ ἐκτάκτων μέτρων κατὰ τῶν ἐπιβουλευομένων τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀκεραιότητα τῆς χώρας». Ὁ Βουλευτὴς κ. Ξ. Ριζόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ ἐπιβολῆς ποινικῶν κυρώσεων κατὰ τῶν συνεργασθέντων μετὰ τοῦ ἐχθροῦ». Ὁ κ. Σ. Γονατᾶς (Ὑπουργὸς Δημοσίων Ἔργων) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1443)42 Νομοθετικοῦ Διατάγματος «περὶ διακανονισμοῦ τῆς διοικήσεως καὶ διαχειρήσεως τῶν ἀρδευτικῶν ὑδάτων τοῦ χειμάρρου Γλαύκου καὶ Χαράδρου Συχαινῶν». Ὁ κ. Α. Καλλαντζᾶκος (Ὑπουργὸς Ὑγιεινῆς) καταθέτει σχέδια νόμων 1) «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 10 Μαΐου 1946 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Τ.Σ.Α.Υ. νομοθεσίας». 2) «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 30 Ἀπριλίου]2 Μαΐου 1946 Νομοθετικοῦ Διατάγματος «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α. Ν. 913)46 «περὶ συμπληρώσεως τοῦ Α.Ν. 965)37 καὶ 2369) 1940 ὡς πρὸς τὸν τρόπον συνθέσεως τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ προβλεπομένου ἐπιστημονικοῦ συμβουλίου», 3) «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8)11 Μαΐου 1946 Ν. Δ. «περὶ καταργήσεως τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 972)46 Α.Ν. «περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως ἐνίων διατάξεων περὶ ἱδρύσεως καὶ ἐπιθεωρήσεως φαρμακείων». 4) «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 27)30 Ἀπριλίου 1946 Ν. Δ. «περὶ συστάσεως παρὰ τῇ Γενικῇ Διευθύνσει Ὑγιεινῆς τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς Κρατικῶν Μονοπωλίων κινίνης καὶ ναρκωτικῶν». καὶ 5) περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8)11 Μαΐου 1946 Ν. Δ. «περὶ διαρρυθμίσεων τῶν Κεντρικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Κασιμάτης καταθέτει πρότασιν ψηφίσματος «περὶ προσθήκης ἄρθρου 43α εἰς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Δεδούσης καὶ Χ. Ψαρρὸς καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ ὑλικῆς καὶ ἠθικῆς ἀμοιβῆς τῶν ἀξιωματικῶν καὶ ὁπλιτῶν τοῦ 5)42 ἀνταρτικοῦ Συντάγματος Εὐζώνων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Κίνιας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ βουλευτικῆς ἀποζημιώσεως». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Κασιμάτης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ ἀποζημιώσεως βουλευτῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Μπακόλας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς εἰδικῆς συντάξεως εἰς τοὺς Διοικήσαντας Μεγάλας Μονάδας ἀξιωματικοὺς κατὰ τὸν Πόλεμον 1940–41». Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν: Ι. Ὑπουργείου Στρατιωτικῶν. Αʹ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ κ. Κοθρῆ ὑπ’ ἀριθ. 71 ἐρωτήσεως καὶ παρακαλῶ ὅπως τεθῇ αὕτη εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἐρωτῶντος. ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ ὑπ’ ἀριθ. 71. Οἱ μόνιμοι ὑπαξιωματικοὶ βάσει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 312)45 Ε.Δ.Υ.Σ. συμμετέχουσι τῶν εἰσιτηρίων ἐξετάσεων τοῦ Αὐγούστου, ἐφ’ ὅσον ἔχουσιν τὴν ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπομένην ἡλικίαν, ἡ ὁποία πρὸ τοῦ πολέμου ἦτο 26 ἐτῶν μὴ συμπεπληρωμένη καὶ ἤδη κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 28 ἐτῶν μὴ συμπεπληρωμένη ἤτοι ηὐξημένη κατὰ δύο ἔτη. Περαιτέρω αὔξησις τῆς ἡλικίας δὲν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον οὔτε τῆς ὑπηρεσίας, οὔτε καὶ τῶν ὑποψηφίων, διότι οὗτοι θὰ ἐξέλθωσιν τῆς Σχολῆς ἄγοντες τὸ 35 ἔτος τῆς ἡλικίας των. Ἀθῆναι τῇ 13 Ἰουνίου 1946.

Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

Βʹ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ κ. Κοθρῆ ὑπ’ ἀριθ. 72 ἐρωτήσεως καὶ παρακαλῶ ὅπως τεθῇ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἐρωτῶντος. ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ ὑπ’ ἀριθ. 72 Διὰ τοὺς ἀξιωματικοὺς Χωροφυλακῆς τοὺς ὑπαγομένους εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 560)43 ἁρμόδιον τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Τάξεως εἰς ὅ εὑρίσκονται ἅπαντα τὰ σχετικὰ τῶν ἀξιωματικῶν τῆς Χωροφυλακῆς. Κατὰ συνέπειαν, τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο δέον νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως. Ἀθῆναι τῇ 13 Ἰουνίου 1946.

Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

Γʹ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ κ. Κοθρῆ ὑπ’ ἀριθ. 73 ἐρωτήσεως καὶ παρακαλῶ ὅπως τεθῇ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἐρωτῶντος.

ΕΠΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΣ

Διὰ τὸν Ταγματάρχην Πεζικοῦ Φιλιππάκην Εὐάγγελον

Α. Μ. 15783.

Ὁ ἀνωτέρω ὠνομάσθη ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγὸς τὴν 27–3–1919. Προήχθη εἰς ἔφεδρον ὑπολοχαγὸν τὴν 10–8–1922. Ἐμονιμοποιήθη εἰς ὑπολοχαγὸν τὴν 18–3–1924. Κατόπιν ἀποφάσεως Στρατιωτικοῦ Συμβουλίου συσταθέντος βάσει τοῦ ἀπὸ 20–12–1926 ψηφίσματος τῆς Βουλῆς: Ἐτέθη εἰς αὐτεπάγγελτον ἀποστρατείαν διὰ λόγους ἐπαγγελματικῆς ἀνικανότητος (Ε. Δ. 333)1927 καὶ 47)1928) τὴν 2 9–1927. Ἀνεκλήθη ὡς ἔφεδρος ἐκ μονίμων ὑπολοχαγὸς κατὰ τὴν ἐκστρατείαν 1940–41 καὶ εἰς λοχαγὸν καὶ ταγματάρχην ἀπὸ 24–3–1938. Ὑπήχθη εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 510)41, ἐγγραφεὶς εἰς τὸν πίνακα Α ὑπήχθη εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 560)43 καὶ προήχθη εἰς λοχαγὸν ἀπὸ 20–3–38. Ἐτέθη εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν «ἐκτὸς ὑπηρεσίας καὶ Ὀργανικῶν θέσεων τελούντων ἀξιωματικῶν» συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῆς ὑπ’ ἀριθ. 7)45 Σ. Π. ἄνευ κρίσεως, ὡς μὴ ἐμπίπτων εἰς οὐδεμίαν κατηγορίαν τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ ἄρθρ. 1 § 1 ἐδάφια αʹ, βʹ, γʹ καὶ δʹ, ὡς συνεληρώθη τοῦτο, διὰ τοῦ ἄρθρου 1, τῆς ὑπ’ ἀριθ. 18]45 Σ. Π., ἤτοι δὲν ὑπήγετο εἰς τὰς κάτωθι διατάξεις. 1) Δὲν ἦτο μόνιμον στέλεχος τοῦ στρατεύματος κατὰ τὴν 20 Ἀπριλίου 1941. 2) Δὲν ἦτο μόνιμος ἀξιωματικὸς ἀπομακρυνθεὶς τῶν τάξεων τοῦ στρατοῦ διὰ πολιτικοὺς λόγους, συνεπείᾳ τῶν κινημάτων, τῶν ἐτῶν 1933 καὶ 1935, οὐδὲ ἀπομακρυνθεὶς κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 5979)34 καὶ ἐκ τῶν ἀπομακρυνθέντων δυνάμει τῆς ΙΒ]1935 Σ. Π., οὔτε εἶχε τιμωρηθῆ δι’ ἀργίας, δι’ ἀπολύσεως ἢ προσκαίρου παύσεως, ἀποστρατευθεὶς μεταγενεστέρως αὐτεπαγγέλτως ἢ τῇ αἰτήσει του. 3) Δὲν ἦτο ἔφεδρος ἐκ μονίμων ἀξιωματικὸς ἀποκατασταθεὶς εἰς τὴν ἐνέργεια ὡς μόνιμος εἰς τὸν στρατὸν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἢ μετὰ τὴν 12 Ὀκτωβρίου 1944. 4) Δὲν εἶχε ἀποκτήσῃ τὸ πρῶτον τὸν βαθμὸν τοῦ μονίμου ἀξιωματικοῦ εἰς τὸν στρατὸν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἢ μετὰ τὴν 12 Ὀκτωβρίου 1944. Οὗτος ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ ἄρθρου 2 τῆς 7)45 Σ. Π., δυνάμει τοῦ ὁποίου ἐτέθησαν εἰς τὸν πίνακα Βʹ, ἅπασαι αἱ λοιπαὶ κατηγορίαι τῶν ἀξιωματικῶν ἄνευ κρίσεως. Ὁ εἰρημένος, συνεπῶς, ὅστις δὲν προήχθη εἰς λοχαγὸν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐκστρατείας 1940–41, ὡς ἀναγράφεται ἐν τῇ ἐπερωτήσει, ἔτυχεν, ὡς ἐκ τῆς πολεμικῆς του δράσεως, ὅλων τῶν εὐεργετημάτων τῶν νόμων 510)41 καὶ 560)43 καίτοι ἀπεστρατεύθη ἀπὸ τοῦ ἔτους 1927, ὡς ἐπαγγελματικῶς ἀνίκανος, ἀποκατεστάθη εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ταγματάρχου ἀπὸ τὸν τοιοῦτον τοῦ ὑπολοχαγοῦ, ὃν ἔφερε κατὰ τὴν αὐτεπάγγελτον ἀποστρατείαν του καὶ ἀνεγνωρίσθησαν ἅπαντα τὰ ἔτη τὰ διανυθέντα ἐκτὸς τοῦ στρατεύματος, ἤτοι 19 ὁλόκληρα ἔτη, ἐπὶ πλέον τῶν ληφθεισῶν ἠθικῶν ἀμοιβῶν.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἰουνίου 1946

Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

ΙΙ. Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Λαρίσης κ. Ἀποστόλου Μουστρούφη (ἀρ. βιβ. ἐρωτήσεων 49, διεκ. 31) ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Τὸ ζήτημα τῆς ἀπαλλαγῆς τῶν θαλασσίων μεταφορῶν ἀπὸ τὰς διαφόρους φορολογίας ἐπὶ τῶν διὰ θαλάσσης μεταφερομένων προϊόντων ἀπασχολεῖ τὸ Υ.Ε.Ν., ὅπερ φρονεῖ, ὅτι δέον νὰ ἐλαττωθῶσι σημαντικῶς τὰ βαρύνοντα τὰ κόμιστρα τέλη καὶ δικαιώματα ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου καὶ διαφόρων ἄλλων ὀργανισμῶν, ἀλλὰ ἡ λύσις τοῦ ζητήματος προϋποθέτει σύμφωνον γνώμην τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐνδιαφερομένων Ὑπουργείων. 2) Ὁ Λιμὴν τοῦ Βόλου ἔχει τακτικὴν ἐκ Χαλκίδος συγκοινωνίαν τρὶς τῆς ἑβδομάδος διὰ τοῦ ἀτμοπλοίου «Καλαμάρα». Ἤδη ἐντὸς τοῦ προσεχοῦς 15θημέρου θέλομεν δρομολογήσει ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος καὶ ἐκ Πειραιῶς ἀτμόπλοιον διὰ Χαλκίδα–Αἰδηψὸν–Βόλον–Θεσσαλονίκην. Μὲ τὰ ὑπάρχοντα ἐπίτακτα, κρατικὰ καὶ φορτηγὰ 14 ἐν ὅλῳ ἀτμόπλοια, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετηθῶσιν ὅλαι αἱ προπολεμικῶς λειτουργοῦσαι γραμμαὶ εἰς τὴν κλίμακα, εἰς τὴν ὁποίαν ἐλειτούργουν τότε καὶ μάλιστα ὑπὸ τὰς ὑφισταμένας σήμερον οἰκονομικὰς συνθήκας ἐκμεταλλεύσεως, αἵτινες ἀφίνουσι σημαντικὰ ἐλλείμματα εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου, πᾶν ὅμως μέτρον λαμβάνεται διὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν μὲ τὰ ὑπάρχοντα πλοῖα ὅλαι αἱ γραμμαὶ ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ν. ΑΒΡΑΑΜ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνιστῶ εἰς τοὺς καθημένους εἰς τὰ θεωρεῖα ὅπως ἀποφεύγωσι τὰ χειροκροτήματα καὶ τὰς ζωηρὰς ἐκδηλώσεις, διότι εἰς τὴν πρώτην νέαν ἐκδήλωσιν θὰ διατάξω τὴν ἐκκένωσιν τῶν θεωρείων.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ ἐκτάκτων μέτρων κατὰ τῶν ἐπιβουλευομένων τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Χώρας». Ὁ Εἰσηγητὴς κ. Μ. Βαρβιτσιώτης ἔχει τὸν λόγον.

§6Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα, ὡς δείκνυται ἐκ τοῦ τίτλου αὐτοῦ καὶ τῶν εἰσηγητικῶν ἐκθέσεων, τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν Δημοσίας Τάξεως καὶ Δικαιοσύνης, αἵτινες τὸ συνώδευσαν, ὡς καὶ τῶν συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συνεπείᾳ αἰτήσεων καὶ ἀναφορῶν τῶν διαφόρων πόλεων καὶ τῶν καθημερινῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἀναγινώσκονται εἰς τὸν καθημερινὸν τύπον, καταδεικνύει ἀπολύτως τὴν ἀνάγκην τῆς λήψεως τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ δικαιολογεῖ πλήρως τὴν λῆψιν τούτων. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, λόγῳ τῆς γενικῆς ταύτης καταστάσεως καὶ ἀντιλήψεως, ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑπῆρξε σύμφωνος εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Αἱ προκληθεῖσαι ἀντιρρήσεις ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἰδικῶς ὅσον ἀφορᾷ τὸ Κόμμα τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, ὑπῆρξαν, ὅτι δὲν ἦτο ἀναγκαία ἡ ψήφισις τοιούτου νομοσχεδίου, ἀλλ’ ἦτο ἡ ἐπιβολὴ τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου εἰς τὰς διαφόρους ἐπαρχίας, ἐκ μέρους δὲ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἡ προκληθεῖσα ἀντίρρησις ἐπὶ τῆς κατ’ ἀρχὴν ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου περιωρίσθη εἰς τὰς τροποποιήσεις διαφόρων διατάξεων αὐτοῦ.

§7ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὑπάρχει ἡ δήλωσις καὶ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§8Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν ἀπόσπασμα τῶν πρακτικῶν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ ὁποῖον λέγει τὰ ἑξῆς: (Ἀναγινώσκει τὴν ἔκθεσιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς).

§9ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μέρος τῶν πρακτικῶν εἶναι λανθασμένον.

§10Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίρρησις ἐκ μέρους τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων...

§11Ο ΑΥΤΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ναί, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ δηλῶνται πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐλέχθησαν.

§12Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐγὼ ἐκ τῶν πρακτικῶν σᾶς ἐδιάβασα. Τὸ Κόμμα τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ἐδήλωσεν: «.............(Ἀναγινώσκει).............». Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐγώ, ὡς μέλος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, εἶμαι ὑποχρεωμένος ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης νὰ ἐξάρω τὴν στάσιν τῶν μελῶν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν διὰ τὴν ἀντικειμενικήν των κρίσιν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον των καὶ ἐπιπροσθέτως νὰ τονίσω, ὅτι πολλαὶ τροποποιήσεις οὐσιώδεις ἐγένοντο δεκταὶ τῇ ὑποδείξει τῶν μελῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα ἀποτελεῖται ἐκ 18 ἄρθρων περιέχει δὲ καὶ οὐσιαστικὰς καὶ δικονομικὰς διατάξεις. Αἱ οὐσιαστικαὶ αὐτοῦ διατάξεις περιλαμβάνονται εἰς τὰ ἄρθρα 1–10. Περιλαμβάνει μίαν διάταξιν οὐσιώδη, προληπτικὴν τῶν ἀστυνομικῶν μέτρων καὶ ἐπιπροσθέτως καὶ τὰ ἄρθρα 11–18 περιλαμβάνουν καθαρῶς δικονομικὰς διατάξεις. Τὸ ἄρθρον 1 τοῦ ψηφίσματος ὁμιλεῖ περὶ ἐσχάτης προδοσίας. Εἶναι ἀκριβῶς πιστὴ ἀντιγραφὴ τοῦ ἄρθρου 123 τοῦ ἰσχύοντος ποινικοῦ νόμου, μάλιστα ἄνευ τροποποιήσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἐπέλθει διὰ μεταγενεστέρων νόμων.

§13Χ. ΛΑΔΑΣ. Πιστόν, ὄχι διότι εἶναι τὸ ἴδιον ἄρθρον.

§14Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὸ ἴδιον εἶναι. Κατὰ τὴν συζήτησιν προέκυψαν ὡρισμένα ζητήματα. Τὸ κυβερνητικὸν σχέδιον ὡμίλει περὶ συνωμοσίας ἐντὸς τοῦ Κράτους. Ἡ Ἐπιτροπὴ συνεζήτησε διὰ μακρῶν καὶ κατέληξεν εἰς τὴν ἀπόφασιν ὅπως διαγραφῇ ἡ φράσις «ἐντὸς τοῦ Κράτους», διὰ νὰ μὴ ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς διατάξεως αὐτῆς, προκύψουν ἀμφιβολίαι, ὅτι Ἕλληνες συνωμοτοῦντες εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δι’ ἐνεργείας αὐτῶν στρεφομένας καὶ ἐκδηλωθησομένας εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Χώρας μένουν ἀτιμώρητοι. Διότι τὸ ἄρθρον λέγει τὰ ἑξῆς: «... (ἀναγινώσκει)...» Ἡ Ἐπιτροπὴ κατέληξεν ὁμοφώνως εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς ἀπαλείψεως τῆς φράσεως αὐτῆς καὶ ἑπομένως ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 1, ἡ ὁποία ὡς εἴρηται, εἶναι ἀντιγραφὴ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρ. 123 τοῦ ποινικοῦ νόμου, παραμένει πλέον ὡς ἔχει ἐν τῷ ὑποβαλλομένῳ τροποποιητικῷ σχεδίῳ. Ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἐπιτροπὴ προέβη εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ βʹ ἐδαφίου, τὸ ὁποῖον προβλέπει καὶ τιμωρεῖ πᾶσαν ἐκ προθέσεως προπαρασκευαστικὴν ἐνέργειαν τῆς προηγουμένης πράξεως. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ὀφείλω νὰ δηλώσω τοῦτο, ὅτι ἡ γνώμη μου, εἶναι ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι ἐπικρατεστέρα τοῦ ἰσχύοντος ποινικοῦ νόμου. Κατὰ τὸν ἰσχύοντα ποινικὸν νόμον, εἰδικῶς κατὰ τὸ ἄρθρον 124, μᾶς δίδονται τὰ στοιχεῖα τῆς συνωμοσίας. Τὰ συστατικὰ τοῦ ἀδικήματος αὐτοῦ, κατὰ τὸν ἀείμνηστον Κωστῆν τὸν πατέρα τῆς ποινικῆς ἐπιστήμης ἐν Ἑλλάδι, τιμωρεῖται ὄχι πᾶσα προπαρασκευαστικὴ ἐνέργεια, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ σκέψις διὰ τὴν ἐνέργειαν τῆς συνωμοτικῆς ἐνεργείας. Σᾶς τὸ διαβάζω, διότι ἔχω ἀντιγράψει ἐπὶ λέξει τὴν σχετικὴν ἑρμηνείαν τοῦ Κωστῆ: «....... ... (ἀναγινώσκει).....» Παρ’ ὅλην αὐτὴν τὴν παγίαν νομολογίαν, ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησε καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἐδέχθη, ὅπως τιμωρηθῇ, ὄχι μόνον ἡ διάνοια, ἀλλὰ πᾶσα ἐκ προθέσεως προπαρασκευαστικὴ ἐνέργεια, τῆς ἡγουμένης μάλιστα πράξεως συνωμοσίας.

§15Χ. ΛΑΔΑΣ. Καλὰ ἔκαμεν ἡ Ἐπιτροπὴ νὰ τὸ δεχθῇ, διότι εἰς τὸ ἄρθρον 124 εἶναι ἡ συνωμοσία.

§16Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἡ συνωμοσία τῆς ἡγουμένης πράξεως. Ἐγὼ λέγω τοῦτο, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ δὲν ἀπεδέχθη τὴν ἄποψιν αὐτήν, δὲν τὴν ἀπεδέχθη, διότι εἶναι ἐπιεικεστέρα καὶ εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν σύγχρονον ἀντίληψιν τοῦ ποινικοῦ δικαίου, ἡ ὁποία δέχεται μὲν τὴν ἔννοιαν τῆς συνωμοσίας ὡς τὴν δέχεται ὁ Κωστῆς, πλὴν ὅμως τὴν τιμωρεῖ ἐπὶ τὸ ἐπιεικέστερον. Τὰ ἄρθ. 2–3 τοῦ ψηφίσματος ὁμιλοῦν περὶ τῆς προστασίας τῶν ἀρχῶν. Παρίσταται ἀνάγκη δηλ., ὅπως αἱ ἀρχαὶ προστατευθοῦν κατὰ ἕνα ἰδιαίτερον τρόπον. Αἱ διατάξεις τοῦ ἰσχύοντος Ποινικοῦ Νόμου δὲν παρέχουν τὴν πρέπουσαν προστασίαν εἰς τὰς ἐκτάκτους αὐτὰς περιστάσεις, παρὰ μόνον διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς διὰ βίας ἀντιστάσεως, ὁπότε τιμωρεῖται καὶ διὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου. Εἰς τὸ ἄρθρον 2 λέγει: «ὅστις καταρτίζει ὁμάδα.... ..., (ἀναγινώσκει)....» Τὸ δὲ ἄρθρον 3 ἐπίσης τιμωρεῖ πάντα, ὅστις ἐνόπλως προσβάλλει, κ.λ.π. Ἐνῷ εἰς τὸ ἄρ. 2 ἔχομεν τὴν κατάρτισιν ὁμάδων, τὸ ἄρθρον 3 τιμωρεῖ πάντα, ὅστις ἐνόπλως προσβάλλει τὰς Ἀρχὰς καὶ κάμνει τὴν διάκρισιν τοῦ ἀρχηγοῦ. Ἐπὶ τῶν διατάξεων τούτων τῶν ἄρθρων 2 καὶ 3 ὑπῆρξεν ὁμόφωνος ἡ γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι καλῶς ἔχουσι καὶ οὐδεμίαν ἐπ’ αὐτῶν ἐπέφερε τροποποίησιν. Τὸ ἄρθρον 4 ρυθμίζει τὰ ζητήματα τῆς δημοσίας συναθροίσεως ἐν ὑπαίθρῳ. Ἐγεννήθη ζήτημα ἐὰν θὰ ἔπρεπε ν’ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὴν κρίσιν τοῦ Δικαστηρίου ὁ καθορισμὸς τῆς ἐννοίας «συνάθροισις ἐν ὑπαίθρῳ». Διότι θὰ ἠμποροῦσεν ὁ Ἕλλην ἐν τῇ στρεψοδικίᾳ του νὰ κάμῃ τὴν συγκέντρωσίν του ἐν κλειστῷ χώρῳ, ὁ ὁποῖος νὰ περιλαμβάνῃ 50 ἀνθρώπους καὶ νὰ ἔχῃ ὅλον τὸν ἄλλον κόσμον ἔξω. Ἑπομένως θὰ ἐγεννᾶτο ζήτημα, τὶ εἶναι αὐτό, εἶναι ὕπαιθρον; Καὶ θὰ ἐπέφταμεν εἰς τὴν νομολογίαν. Ἐγένετο λοιπὸν δεκτόν, ὅπως «ὁ μετέχων δημοσίας συναθροίσεως ,............ (ἀναγινώσκει)............».

§17ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὶ ἐννοεῖ κατὰ νόμον;

§18Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Θὰ κάμῃ ἀνακοίνωσιν. Τὰς ἐν ὑπαίθρῳ συναθροίσεις δύναται ἡ Ἀστυνομικὴ Ἀρχὴ ν’ ἀπαγορεύσῃ, τὰς ἐν κλειστῷ χώρῳ δὲν δικαιοῦται, ἀλλ’ οἱ καλοῦντες ὀφείλουν νὰ προειδοποιήσουν τὴν Ἀστυνομικὴν Ἀρχήν. Δὲν ἠθέλησε δηλ. ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ν’ ἀπομακρυνθῇ τῆς συνταγματικῆς αὐτῆς ἐλευθερίας τοῦ συνέρχεσθαι.

§19Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Λέγει τὸ ἄρθρον 4 «ἄνευ τῆς κατὰ νόμον προειδοποιήσεως πρὸς τὴν Ἀστυνομικὴν Ἀρχήν». Τοιοῦτος νόμος δὲν ὑπάρχει. Πρέπει νὰ τεθῇ ἄνευ ἀδείας τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς.

§20Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 5 οὐδεμία συζήτησις ἐγένετο ἐν τῇ Ἐπιτροπῇ καὶ ἐθεωρήθη, ὅτι καλῶς ἔχει. Κατὰ τὸ Κυβερνητικὸν σχέδιον εἰς τὸ ἄρθρον 6 περιλαμβάνεται μία περίπτωσις ἐπιβαρυντικῆς αἰτίας τῶν καταδικασθέντων καὶ ἀπαλλαγέντων, δυνάμει τῶν νόμων περὶ ἀποσυμφορήσεως. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἐθεώρησε σκόπιμον νὰ περιλάβῃ καὶ τὰ μεταγενέστερα ἀδικήματα. Ὡς πρὸς τὴν θέσιν τοῦ ἄρθρου τούτου, τοῦ 6, ἡ Ἐπιτροπὴ τὸ μετέφερε περαιτέρω μετὰ τὴν ἀναγραφὴν ὅλων τῶν προβλεπομένων ἀδικημάτων. Τὸ ἄρθρον 8 ὁμιλεῖ περὶ τῶν ἀδικημάτων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὰ δικαιώματα τῶν ἀπεργῶν ἢ ἀπεργοσπαστῶν. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου 8 ἐγένετο μακροτάτη συζήτησις, ἐδηλώθη δὲ ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις οὐδόλως προτίθεται ν’ ἀγνοήσῃ, ὅτι ἡ ἀπεργία εἶναι δικαίωμα. Ἐφ’ ὅσον ὅμως τοῦτο εἶναι δικαίωμα, ὑφίσταται καὶ ἀντίστοιχος ὑποχρέωσις, ἡ ὑποχρέωσις, ὅτι ὁ ἀπεργὸς ὀφείλει νὰ περιορισθῇ ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς ἀπεργίας πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν οἰκονομικῶν του αἰτημάτων. Δι’ αὐτό, εἶναι ἀδύνατον ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τοὺς διαφόρους σαμποτὲρ καὶ ἐπιπροσθέτως δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι παρακωλύουν ἢ ἐξηκριβωμένως ἐμποδίζουν τὴν ἐργασίαν. Ὅλοι γνωρίζετε, ὅτι κηρύσσεται ἀπεργία διὰ τὸ α οἰκονομικὸν ἐλατήριον καὶ ὅταν πρόκειται νὰ τερματισθῇ ἡ ἀπεργία ἐπὶ τοῦ ἐλατηρίου αὐτοῦ, προβάλλονται ἄλλαι ἀξιώσεις, οὕτως ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ καταλήξῃ ποτὲ εἰς ἓν τέρμα αὐτὴ ἡ ἀπεργία. Δι’ αὐτό, «τιμωρεῖται ὅστις.................. (ἀναγινώσκει)............». Ἐδῶ δὲ προσετέθη ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ «τῶν λιμένων», διότι τὸ ἄρθρον αὐτὸ προβλέπει, ὄχι πᾶσαν ἀπεργίαν ἐκδηλουμένην ἢ τιμωρουμένην, ἀλλ’ ἀπεργίαν ὡρισμένων σωματείων ἢ μᾶλλον τῶν ἱδρυμάτων κοινῆς ὠφελείας. Ἀλλ’ ἡ Ἐπιτροπὴ προσέθεσε δύο περαιτέρω διατάξεις, τὰς ὁποίας ἐνόμισε σκοπίμους. Κατὰ τὴν μίαν διάταξιν εἰς τὰς ποινὰς αὐτὰς πρέπει νὰ ὑποβάλλωνται καὶ οἱ ἐγκαταλείποντες τὴν ἐργασίαν των, ἄνευ νομίμου προειδοποιήσεως πρὸς τὸν ἐργοδότην καὶ τὴν Ἀστυναμικὴν Ἀρχήν. Καθωρίσθη δὲ καὶ ἓν χρονικὸν ὅριον ἐντὸς τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ γίνῃ ἡ προειδοποίησις, ὅριον 36 ὡρῶν. Ἐθεωρήθη δὲ ἀπαραίτητος αὐτὴ ἡ διάταξις διὰ νὰ μὴ παρουσιάζηται ἐκεῖνο ποὺ ἐζήσαμεν. Τὰς παραμονὰς π. χ. τῶν Χριστουγέννων ἀπήργησαν οἱ αὐτοκινητισταί. Καὶ ἔμεινεν ἡ πόλις τῶν Ἀθηνῶν χωρὶς κρέας, καθ’ ὃν χρόνον τὰ κρέατα ἐσήποντο εἰς τὰς ὁδοὺς τὰς ἀγούσας πρὸς τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, δηλαδή, ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ν’ ἀφήσῃ ἀτιμώρητον τὴν ἀπροειδοποίητον κήρυξιν τὴν 7ην ὥραν τὸ πρωΐ καὶ τὴν 12ην τὸ βράδυ τῆς ἀπεργίας νὰ σταματήσουν οἱ φοῦρνοι ἢ τὸ ἠλεκτρικὸν καὶ ὅλα τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀνάγονται εἰς τὴν ὅλην κοινωνικὴν ζωήν. Ἐπιπροσθέτως ἡ Ἐπιτροπὴ ἠθέλησεν ἰδιαιτέρως νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἀπεργοσπάστας. Καὶ προσέθεσε τὴν διάταξιν, ὅτι διὰ τῆς αὐτῆς ποινῆς τιμωρεῖται καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δι’ ἀπειλῶν ἢ διὰ βιαίας ἐνεργείας, ἐμποδίζει τὸν ἀπεργοσπάστην νὰ ἐπαναλάβῃ τὰς ἐργασίας του, ὡς καὶ πάντα ἐλεύθερον μισθωτόν, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ καὶ ἐπιθυμεῖ ν’ ἀναλάβῃ τὴν ἐργασίαν αὐτήν.

§21Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἐπειδὴ ἀνεφέρατε περὶ τῆς ἀπεργίας τῶν Χριστουγέννων, θέλω νὰ σᾶς ὑπενθυμήσω, ὅτι ἡ ἀπεργία αὕτη ἦτο τῶν ἐργοδοτῶν καὶ μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν τὸ γεγονός, διατὶ ἡ ἁρμοδία Ἐπιτροπὴ παίρνει ὑπ’ ὄψει της μόνον τὴν μίαν ἄποψιν τοῦ ζητήματος καὶ δὲν βλέπω καμμίαν διάταξιν, ἡ ὁποία νὰ περιλαμβάνῃ τὸ λὸκ— ἄουτ τῶν ἐργοδοτῶν. Κατὰ συνέπειαν, πρέπει νὰ θέσωμεν εἰς ἴσην μοῖραν τὸν ἐργάτην μὲ τὸν ἐργοδότην.

§22ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ (τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος). Τὸ ζήτημα ἐθίγη ἐκ μέρους τοῦ κόμματος τοῦ ἰδικοῦ μας καὶ ἐπιφυλάσσομαι νὰ τὸ ἀναπτύξω.

§23Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν εἰς τὴν παραδοχὴν τῆς προτάσεως αὐτῆς, διότι ἐνδιαφερόμεθα καὶ ἡμεῖς, ἐνδιαφερόμεθα διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς ἐννόμου τάξεως. Ὁποθενδήποτε καὶ ἂν προέρχηται ἡ διατάραξις, πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ ἡ δημοσία τάξις.

§24Ε. ΓΟΝΗΣ. Περιέργως παρελείφθη ἡ ἐργοδοτικὴ πλευρά. Οὐσιαστικῶς προβαίνετε εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας. Διότι ποῖος θὰ κρίνῃ τὸ ἀδικαιολόγητον τῆς ἀπεργίας καὶ τὴν κακόβουλον προαίρεσιν.

§25Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ἐὰν προσέξατε τὴν σχετικὴν ἔκθεσιν, ἐπρότεινα, ὅπως τὴν ποινικὴν ἀγωγὴν διὰ τὴν κακόβουλον παῦσιν τῆς ἐργασίας ἢ μᾶλλον τὸ ἀδικαιολόγητον τῆς ἀπεργίας νὰ μὴ τὴν ἀσκῇ ἡ Εἰσαγγελικὴ Ἀρχὴ ἢ ἡ Ἀστυνομικὴ Ἀρχή, ἀλλὰ ν’ ἀσκῆται πάντοτε κατ’ ἔγκρισιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας ἢ τῆς ἁρμοδίας ἐπιθεωρήσεως τῆς ἐργασίας. Δι’ ἐμέ, ἡ διαταγὴ αὕτη, ἡ ὁποία ἀπερρίφθη κατὰ πλειοψηφίαν, διότι ὑπάρχουν καὶ μειοψηφοῦντες ἀποδεχθέντες τὴν ἄποψιν τὴν ἰδικήν μου, ἔχει καὶ νομικὴν σημασίαν καὶ πολιτικὴν σκοπιμότητα. Ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι μετὰ τὴν κήρυξιν τῆς ἀπεργίας ἀρχίζουν αἱ διαπραγματεύσεις μεταξὺ τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν ἀπεργῶν καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐὰν πρόκειται περὶ Ἐπαρχίας, μετὰ τῶν ἁρμοδίων Ἐπιθεωρητῶν τῆς Ἐργασίας.

§26Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς. Αὐτὸ εἶναι τὸ οὐσιῶδες, ὅτι δὲν παρέχεται τὸ ὄργανον, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§27Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Αἱ διαπραγματεύσεις αὐταὶ ἔχουν κάποιον περιεχόμενον καὶ ἑπομένως τὸ περιεχόμενον τῶν διαπραγματεύσεων αὐτῶν τὸ γνωρίζουν μόνον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὰς ἐνεργοῦν. Ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις ἢ μᾶλλον ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει ὅτι ἡ παρέλκυσις τῆς ἀπεργίας προέρχεται ἐκ κακοβούλου διαθέσεως τῶν ἀπεργῶν. Ἔχω λοιπὸν τὴν γνώμην, καὶ τὴν εἰσηγήθην, ὡς τροποποίησιν, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς διατάξεως αὐτῆς, δηλαδὴ ἡ ἄσκησις τῆς ποινικῆς ἀγωγῆς, νὰ μὴ ἀσκῆται οἴκοθεν παρὰ τῶν καταδιωκτικῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ πάντοτε κατ’ ἔγκλησιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας ἢ τῶν ἁρμοδίων αὐτοῦ ἀναπληρωτῶν, τῶν Ἐπιθεωρητῶν τῆς Ἐργασίας προκειμένου περὶ ἐπαρχιῶν.

§28Ε. ΓΟΝΗΣ. Ποῖον θὰ εἶναι τὸ ὄργανον τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ ἐὰν ὑπάρχῃ κακόβουλος ἐγκατάλειψις ἐργασίας;

§29Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὸ δικαστήριον, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ τὰ πραγματικὰ περιστατικά, ἐὰν ὑπάρχῃ κακόβουλος ἐγκατάλειψις. Ἡ τροποποίησις τὴν ὁποίαν ἔκαμα ἐγὼ εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐργατῶν διὰ νὰ μὴ εὑρίσκεται τὸ Ἀστυνομικὸν ὄργανον ἢ ὁ Εἰσαγγελεὺς νὰ εἴπῃ, ὅτι «κατὰ τὴν κρίσιν μου ἡ ἀπεργία παρατείνεται κακοβούλως καὶ τοὺς εἰσάγει εἰς δίκην» ὁπότε τὴν εἰσαγωγὴν δὲ εἰς δίκην εἶναι δυνατὸν ἡ ἀντίστασις νὰ τὴν σταματήσῃ. Ἑπομένως ἀπεργία ἐπειδὴ εἶναι, ἂς τὴν ποῦμε, καὶ μία πολιτικὴ πρᾶξις, ἄφησα τὴν Κυβέρνησιν νὰ τὴν κρίνῃ. Ἡ πρότασις αὕτη ἡ δική μου δὲν ἐγένετο ἀποδεκτὴ καὶ ἑπομένως δὲν ἐτέθη, τὴν ὑποβάλλω ὅμως ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς ἡ ὁποία δύναται, ἐὰν θέλῃ, νὰ τὴν ἀποδεχθῇ.

§30Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Τὸ ἄρθρον 7, ὡς διετυπώθη, δὲν εἶναι σύμφωνον μὲ ὅσα ἐλέχθησαν ἐν τῇ ἐπιτροπῇ. Εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ὑπῆρξαν 3 περιπτώσεις. Μία περίπτωσις εἶναι αὐτὴ τὴν ὁποίαν διατυπώνει τὸ ἄρθρον αὐτὸ καὶ διὰ τῆς ὁποίας ὅστις κάνει αὐτὰ τὰ πράγματα, δηλαδὴ ἐγκαταλείπει τὴν ἐργασίαν, καταστρέφει κ.λ.π. τιμωρεῖται. Δευτέρα περίπτωσις, τὴν ὁποίαν συνεζήτησε καὶ ἀπεδέχθη ἡ ἐπιτροπὴ ἦτο ἡ ἀπροειδοποίητος κήρυξις τῆς ἀπεργίας, ἡ ὁποία εἶναι ἄσχετος πρὸς αὐτήν. Ἐνῷ τώρα συνεχωνεύθησαν αἱ δύο περιπτώσεις.

§31Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐὰν προσέξητε τὴν τελευταίαν διατύπωσιν θὰ ἰδῆτε ὅτι προσετέθη ἡ λέξις «ἢ» γίνεται δηλαδὴ διαζευκτική.

§32Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Ἡ τρίτη περίπτωσις ἦτο ἡ περίπτωσις τῆς παρεμποδίσεως τῆς ἐλευθερίας τῆς ἐργασίας, δηλαδὴ αὐτὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι διακεκριμένα.

§33Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Εἶναι κ. Λόντο. Ἀκοῦστε πῶς εἶναι διατυπωμένα: «..............» (ἀναγινώσκει) Τὸ ἄρθρον 9 τοῦ ψηφίσματος χορηγεῖ τὸ δικαίωμα εἰς τὰς Ἀστυνομικὰς ἀρχὰς κατὰ τὴν κρίσιν τους νὰ προβαίνουν εἰς δύο πράξεις. 1) Νὰ ἐπιτρέπουν τὰς κατ’ οἶκον ἐρεύνας κατὰ παρέκκλισιν τῶν Συνταγματικῶν διατάξεων, ἐπιπροσθέτως δὲ νὰ ἀπαγορεύουν εἰς ὡρισμένας περιφερείας τὴν κυκλοφορίαν ἐν καιρῷ νυκτός. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως, παριστάμενος κατὰ τὴν συζήτησιν, ἐζήτησα ὅπως τοῦτο τὸ δικαίωμα περιορισθῇ (Εἷς βουλευτὴς διακόπτων: κακῶς) πρὸς περιστολὴν καταχρήσεων ἐκ μέρους Ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων καὶ εἶπεν ὅτι θὰ τίθεται εἰς ἰσχὺν ἡ διάταξις αὕτη, ἡ περιοριστικὴ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, μόνον κατόπιν Βασιλικοῦ Διατάγματος ἐκδιδομένου τῇ προτάσει Του. Ἡ ἐπιτροπὴ εἰς τὴν πρότασιν αὐτὴν εἶχε ἀντίρρησιν καὶ ὅπως ἀκούω ἔχει ἀντίρρησιν καὶ μέρος τῆς Βουλῆς. Πλὴν ὅμως ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε νὰ περιορίσῃ τὰ δικαιώματά της, ἵνα εὐχερέστερον, ἀναλόγως τῶν περιστάσεων, ἐφαρμόσῃ τὴν διάταξιν αὐτήν, ἡμεῖς, φυσικῷ τῷ λόγῳ, δὲν ἔχομεν κανέναν λόγον νὰ δώσωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν δικαιώματα περισσότερα ἀπὸ ὅσα αὕτη θέλει. Ἑπομένως ἐγένετο δεκτὴ ἡ πρότασις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας καὶ προσετέθη εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό.

§34ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι περιορισμὸς τῶν δικαιωμάτων τῆς Κυβερνήσεως. Ἀντιθέτως εἶναι αὔξησις τῶν δικαιωμάτων της.

§35Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ὅταν θέλῃ Βασιλικὸν Διάταγμα, μέχρι τῆς ἐκδόσεως τοῦ Βασιλικοῦ Διατάγματος, περιορίζεται τὸ δικαίωμα αὐτό. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ. Δὲν δύναται ὁ Αʹ Νομάρχης νὰ παραγγείλῃ αὐτὴν τὴν ἔρευναν. Διότι ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἡ ἔκδοσις τοῦ Βασιλικοῦ Διατάγματος.

§36Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7 τὶ θὰ εἴπῃ νὰ μὴ ἐπροξενήθη κατάστασις ἀνάγκης; «Κατάστασις ἀνάγκης» εἶναι πρωτότυπος ἔκφρασις.

§37Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Δηλαδὴ ἠθέλησαν νὰ δώσουν μίαν εὐρυτέραν σημασίαν, προκειμένου περὶ ἐπιβολῆς ποινῶν μέχρι καὶ εἱρκτῆς. Ἠθέλησε ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ἄρθρου 6 νὰ μὴ πατάξῃ ἀπεργίας ἁπλῶς ἐκδηλουμένας, ἀλλὰ μόνον ἂν παρουσιάζουν κοινὴν ἀνάγκην, μίαν ἔλλειψιν, μίαν δυσφορίαν ἕνα ἐξαιρετικὸν δηλαδὴ γεγονός. Παρατείνεται π.χ. ἡ ἀπεργία τῶν ἀρτοποιῶν, παρουσιάζεται μία κατάστασις κοινῆς ἀνάγκης, ἁπλῶς διότι ἐκηρύχθη μία ἀπεργία ἔστω καὶ ἂν παρατείνεται μέχρι 2–3 ἡμέρες, δὲν εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ ἐπισύρῃ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν κυρώσεων.

§38Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Θέλει νὰ παρουσιάσῃ τὴν ἔκταση δηλαδή.

§39Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Τὸ ἄρθρον 10 δὲν ἐτέθη κἂν εἰς ψηφοφορίαν.

§40Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὸ ἄρθρον 10 τοῦ τροποποιητικοῦ ψηφίσματος εἶναι τὸ ἄρθρον 6 τοῦ κυβερνητικοῦ ψηφίσματος. Εἰς αὐτὸ καθορίζεται ὡς ἐπιβαρυντικὴ αἰτία διὰ τὴν περίπτωσιν παραβάσεως ἀδικήματος προβλεπομένου ὑπὸ τοῦ ψηφίσματος, ἡ ἰδιότης τοῦ μέχρι σήμερον ὠφεληθέντος ἐκ τοῦ νόμου τῆς ἀποσυμφορήσεως, ἡ ἰδιότης τοῦ ἀποσυμφορηθέντος, θὰ θεωρηθῇ ὡς ἐπιβαρυντικὴ αἰτία, καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἦσαν ὅλοι σύμφωνοι. Καὶ μάλιστα ὑπὸ μελῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐπροτάθη, ὅπως ἡ ἄρσις τῆς προστασίας ἐπεκτείνεται μέχρι τοῦ ἀδικήματος τοῦ ἀποσυμφορηθέντος, ὑπεστηρίχθη δηλ. τοῦτο, ὅτι ἄν τις ἐκ τῶν ἀπεργῶν τιμωρηθῇ, δι’ ἀδικήματα προβλεπόμενα ὑπὸ τοῦ ψηφίσματος καὶ ἔχει τύχει τῶν εὐεργετημάτων τῆς ἀποσυμφορήσεως νὰ ἀναβιοῖ, τὸ ἀποσυμφορηθὲν ἀδίκημα, ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἐγένετο δεκτόν, διότι θὰ ἦτο καὶ ἀντεπιστημονικὸν καὶ θὰ ἐδημιούργει ζητήματα καὶ ἀπὸ ἀπόψεως σκοπιμότητος.

§41Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἠξεύρετε ποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ πρῶτον ἄρθρον τοῦ ψηφίσματος; Καταργεῖται ὁ νόμος περὶ ἀποσυμφορήσεως.

§42ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ πρᾶγμα μένει ὡς πρότασις διὰ τὴν Βουλήν, διότι, ἡμεῖς ὑποστηρίζομεν τὴν διάταξιν, ἐπιμένομεν, ὅτι εἶναι οὐσιωδεστάτη.

§43Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν παραμείνῃ ἡ διάταξις αὐτὴ ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, σημαίνει, ὅτι πλέον, ἡ Κυβέρνησις παραδέχεται τὸν νόμον περὶ ἀποσυμφορήσεως ὡς παγίαν διάταξιν, ἐνῷ μόλις πρὸ ἡμερῶν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ὑπεσχέθη ὅτι θὰ τὸ καταργήσῃ.

§44Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Αὐτὸ θὰ ἦτο ἀνάγκη νὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον θέλομεν νὰ λάβωμεν πρόνοιαν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ Κράτους, θὰ ἔπρεπε κατὰ πρῶτον νὰ γίνῃ καὶ ἡ κατάργησις.

§45Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἡ ἄποψις ἡ ἰδική σας ὑπεστηρίχθη καὶ εἴπομεν τὸ ἑξῆς, ὅτι μέχρι τῆς καταργήσεως τοῦ νόμου ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται οὗτος ἐν ἰσχύϊ καὶ πρέπει νὰ προβλέπεται ὡς ἐπιβαρυντικὴ περίπτωσις ἡ ἰδιότης τοῦ ἀποσυμφορηθέντος. Τὸ ἄρθρον 11 περιέχει δικονομικὰς διατάξεις.

§46Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Τὰ περὶ φυγοδικίας δὲν τὰ εἴπατε.

§47Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἔχετε δίκαιον. Διὰ τοῦ ἄρθρου 8, διὰ νὰ περιορισθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν φυγοδίκων θεσπίζεται ἡ ἀπαλλαγὴ τόσον διὰ τὰς πράξεις τῆς φυγοδικίας, ὅσον καὶ διὰ τὰς πράξεις τῆς παρανόμου ὁπλοφορίας. Ἡ ἐπιτροπὴ διεφώνησε ἀπολύτως μὲ τὴν διατύπωσιν αὐτήν, διότι εἶχε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ κακοποιοὶ οἱ ἀσεβήσαντες πρὸς τὰς δικαστικὰς ἀρχάς, νὰ ἀπαλλάσσωνται τῆς ποινῆς, διότι αὐτὸ θὰ ἔδιδε μίαν νέαν μορφὴν ἀποσυμφορήσεως δι’ ὡρισμένους κακοποιούς. Δι’ αὐτὸ τὸ ἄρθρον 9 τὸ ὁποῖον προβλέπει περὶ αὐτοῦ ἀντικατεστάθη ὁλοκληρωτικῶς καὶ προετάθη ἡ λύσις καὶ ἐγένετο δεκτὸν ὅπως χορηγηθῇ ἀναστολὴ ἐπὶ μίαν διετίαν δι’ ὅλους τοὺς καταδικασθέντας διὰ παράβασιν τῆς διατάξεως περὶ παρανόμου ὁπλοφορίας καὶ ἐπίσης ἐπὶ μίαν διετίαν νὰ γίνῃ ἀναστολὴ τῆς διώξεως τῶν κατηγορουμένων. Διότι ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ εἶχαν ἕνα πιστολάκι ἢ ἕνα μαχαῖρι, κατηγορήθησαν καὶ ἐδικάσθησαν εἰς τὰς ποινὰς αὐτάς. Ἐδόθη δὲ ὑπὸ μορφὴν ἀναστολῆς ἡ διετία, ὥστε εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν δικασθοῦν διὰ τὰ ἀδικήματα αὐτά, νὰ ἐκτίουν καὶ τὴν ποινὴν τὴν ἀνασταλεῖσαν καὶ νὰ ἀναβιοῖ καὶ ἡ ποινικὴ ἀγωγή. Ἀλλὰ ἡ ἐπιτροπὴ τὸ ἰδιαίτερον αὐτὸ μέτρον δὲν τὸ ἔθεσε γενικῶς, ἀλλὰ εἶπε, ὅτι ἂν οἱ εἰσαγγελεῖς νομίζουν, ὅτι τις ἐκ τῶν ὠφελουμένων ἐκ τῆς προκειμένης διατάξεως, εἶναι ἐπικίνδυνος εἰς τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν, νὰ δύναται τὸ Συμβούλιον τῶν πλημμελειοδικῶν ν’ ἀναστέλλῃ ἐπὶ ὡρισμένον χρόνον τὴν ἐφαρμογὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι ὑπάρχουν βέβαια περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐπιβάλλεται ἡ ἐφαρμογὴ τῆς διατάξεως, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κακοποιοὶ μεγίστης ὁλκῆς ἐξ ἀμφοτέρων τῶν παρατάξεων, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ τύχουν τοῦ τοιούτου εὐεργετήματος.

§48Χ. ΛΑΔΑΣ. Μόνον νὰ περιχαρακώσητε τὸ μέτρον αὐτό, γιὰ νὰ μὴ κρέμεται στὸν ἀέρα.

§49Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Θὰ ἔχουν καὶ Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν εἰς τὸ ὁποῖον χορηγεῖται καὶ ἀνακοπή, ἑπομένως θὰ ἔχουν καὶ τὸ Συμβούλιον τῶν Ἐφετῶν, δηλαδὴ θὰ ἔχουν δύο κρίσεις. Ἡ διάταξις δὲ τῆς ἀναστολῆς, δὲν εἶναι ἀντιεπιστημονική, ἐσφαλμένη. Ὅπως καὶ ἐξ ὑμῶν, πιθανὸν οἱ περισσότεροι θὰ γνωρίζετε, ὑπάρχει μεγάλη νομοθετικὴ τάσις διὰ τὴν ἐπιβολὴν ποινῶν ἀορίστου διαρκείας. Καταδικάζεται ὁ κατηγορούμενος εἰς ποινὴν ἀορίστου διαρκείας, τὴν ἔκτισιν δὲ τῆς ποινῆς αὐτῆς τὴν καθορίζει ὁ Εἰσαγγελεὺς ἢ ὁ Διευθυντὴς τῶν Φυλακῶν ἀναλόγως τῆς διαγωγῆς. Τὴν στιγμὴν λοιπὸν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ τάσις τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου καθορίζεται ἀπὸ αὐτὴν τὴν γραμμήν, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἔκτισιν τῆς ποινῆς, νομίζω ὅτι τὴν διάταξιν ταύτην εἰσάγοντες προκειμένου περὶ ἑνὸς τοιούτου ἀδικήματος, δὲν εὑρισκόμεθα μακρὰν τῶν ἐπιστημονικῶν ὁρίων.

§50ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὑπάρχει τεθειμένη διάταξις τοιαύτη;

§51Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ὄχι ἐδῶ· εἰς τὴν ἀλλοδαπήν. Αὐτὸ προϋποθέτει βέβαια ἄλλο Σωφρονιστικὸν Σύστημα.

§52Χ. ΛΑΔΑΣ. Διατὶ ἀπασχολεῖσθε νὰ δικαιολογήσητε διάταξιν ἡ ὁποία ἰσχύει ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μπερανζέ.

§53Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἡμεῖς ἐθέσαμεν μιὰν διάταξιν καὶ λέγομεν ὅτι, ὅταν ὁ εἰσαγγελεὺς νομίζῃ ὅτι ὁ ἐπωφελούμενος ἐκ τῆς ἀναβολῆς εἶναι πρόσωπον ἐπικίνδυνον εἰς τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν, δύναται νὰ ζητηθῇ ἀπὸ τὸ συμβούλιον ὅπως δι’ ὡρισμένον χρόνον, ἀνασταλῇ ἡ διάταξις αὐτοῦ τοῦ εὐεργετήματος. Καὶ σᾶς λέγω ὅτι δὲν πρέπει μὲ τὰ καλὰ νὰ βγοῦνε καὶ τὰ κακά. Ἄν πρόκειται νὰ βγῇ ἕνας ὁ ὁποῖος εἶχεν ἕνα πιστολάκι, δὲν ἠμποροῦν νὰ βγοῦν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον δεκάδας ἢ ἑκαντοντάδας ὅπλων. Τὸ ἄρθρον 11 ἐν συνεχείᾳ καθορίζει τὸν τρόπον καὶ τὴν διαδικασίαν τῶν διατάξεων τῆς ἐκδικάσεως τῶν ἀδικημάτων. Καθορίζει δὲ δύο εἰδῶν δικαστήρια. Προκειμένου περὶ τῆς Βορείου ἐν γένει Ἑλλάδος, καθορίζει τὰ Στρατοδικεῖα, συνιστώμενα δυνάμει νόμου παλαιοῦ. Καθορίζει δὲ ἐπιπροσθέτως καὶ τὸν τρόπον τῆς ἀσκήσεως τῆς ποινικῆς ἀγωγῆς, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 144 τῆς στρατιωτικῆς ποινικῆς νομοθεσίας, προκειμένου δὲ περὶ τῶν περιφερειῶν τῶν ἄλλων, καθίστανται ἁρμόδια τὰ πενταμελῆ ἐφετεῖα, βάσει τῆς διαδικασίας τοῦ νόμου περὶ ληστείας. Ἐκ τοῦ Κυβερνητικοῦ σχεδίου ἐγενᾶτο ἀμφιβολία ἂν καὶ τὰ πλημμελήματα τὰ ὁποῖα τιμωροῦνται εἰς βαθμὸν πλημμελήματος, θὰ παραπέμπωνται εἰς τὰ δικαστήρια αὐτά. Πρὸς ἄρσιν πάσης ἀμφιβολίας ἐγένετο δεκτὸν ὅτι, ὅλα αὐτὰ ὑπάγονται, τόσον εἰς τὰ στρατοδικεῖα, ὅσον καὶ εἰς τὰ πενταμελῆ ἐφετεῖα. Ἑπομένως, διὰ τὴν ἐκδίκασιν τῶν ἀδικημάτων τῶν ἀναγομένων, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ κειμένου Ποινικοῦ Νόμου, εἰς τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας, ὡς καὶ τὰ ὑπὸ τοῦ ψηφίσματος προβλεπόμενα, καθίστανται ἁρμόδια τὰ στρατοδικεῖα διὰ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, καὶ τὰ πενταμελῆ ἐφετεῖα διὰ τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα.

§54Χ. ΛΑΔΑΣ. Ἄν γίνῃ μία παράνομος συγκέντρωσις 3 προσώπων θὰ ἀσχοληθῇ τὸ πενταμελὲς ἐφετεῖον.

§55Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Εἶναι ἀπαραίτητος αὐτὴ διάταξις.

§56Χ. ΛΑΔΑΣ. Μὴ λησμονῆτε ὅτι ἔχετε καὶ μίαν διάταξιν ὅτι, ὁ χρόνος προφυλακίσεως δὲν ὑπολογίζεται. Δηλαδὴ ἠμπορεῖ νὰ μείνῃ 4 χρόνια προφυλακισμένος.

§57Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Δὲν γίνεται αὐτὸ εἰς τὴν πραγματικότητα. Ἡ ἐκδίκασις θὰ γίνεται βάσει τῶν διατάξεων περὶ ἐκδικάσεως τῶν ἐπ’ αὐτοφόρῳ ἀδικημάτων.

§58ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τίθεται δικονομικὴ διάταξις, δυνάμει τῆς ὁποίας τὰ ἀδικήματα αὐτὰ ὑπάγονται εἰς τὰ ἔκτακτα αὐτὰ δικαστήρια, ὁρίζεται ὅμως περαιτέρω ὅτι, εἰς τὰ ἀπὸ 6ης Ἰουνίου 1946 τελεσθέντα ἀδικήματα, δηλαδὴ πρὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ ψηφίσματος, θὰ ἐπιβάλλωνται αἱ ἐν τῷ ψηφίσματι ποιναί. Διότι, ὅπως εἶναι διατυπωμένον, ἔτσι εἶναι.

§59Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἔτσι εἶναι, ἀπὸ τῆς καταθέσεως τοῦ ψηφίσματος.

§60ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἄλλο εἶναι ἡ ἐκδίκασις καὶ ἄλλο ἡ ποινή.

§61Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐδημιουργήθη μία κατάστασις ἰδιαιτέρα διὰ τῆς καταθέσεως τοῦ ψηφίσματος.

§62Χ. ΛΑΔΑΣ. Παραβιάζεται οὕτω μία θεμελιώδης ἀρχὴ nulla poena sine lege Βεβαιοῖτε σεῖς ὡς εἰσηγητὴς ὅτι θὰ ἐπιβληθῇ ὁ νόμος πρὸ τῆς ψηφίσεώς του;

§63Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὸ ψήφισμα ἐν τῷ συνόλῳ του θὰ ἰσχύσῃ ἀπὸ τῆς 6 Ἰουνίου.

§64Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Δηλαδὴ χαρακτηρίζεται ὡς φορολογικὸν νεμοσχέδιον.

§65Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ὄχι, κύριε συνάδελφε, διότι ἐὰν ὁμιλῆτε περὶ αὐτοῦ, θὰ ἔλθω εἰς νέαν συζήτησιν καὶ θὰ σᾶς ζητήσω νὰ μοῦ ἀπαντήσητε διὰ τὰς συντακτικὰς πράξεις μετ’ ἀναδρομικῆς δυνάμεως, τὰς ὁποίας ἔκαμε κυβέρνησις τῆς πλευρᾶς τῆς ἰδικῆς σας, πράξεως ἀντισυνταγματικῆς ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ἕως τὸ τέλος.

§66Σ. ΣΑΒΒΙΔΗΣ. Ἐθεσπίζετο ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου;

§67Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Μάλιστα. Ἔχετε τὰ δικαστήρια τῶν δοσιλόγων καὶ τόσα ἄλλα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀντισυνταγματικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ἕως τὸ τέλος.

§68Μ. Δ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ πρέπει νὰ ἐπαναληφθῇ αὐτό;

§69Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἐγὼ θὰ ἤμην σύμφωνος νὰ ἀποδεχθῶ τὴν ἄποψιν τὴν ἰδικήν σας.

§70Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. Αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 11 εἶναι δικονομικοῦ χαρακτῆρος καὶ ὄχι οὐσιαστικοῦ δικαίου καὶ συνεπῶς ὡς ἀναδρομικὸς ἠμπορεῖ νὰ ἰσχύσῃ.

§71Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ἡ πολιτεία ἐνδιαφερομένη διὰ τὰ τελεσθέντα ἀδικήματα ἀπὸ τῆς 6 Ἰουνίου καὶ ἐντεῦθεν, ἐνδιαφέρεται διὰ τὸ ποῖος θὰ τὰ δικάσῃ ἢ ποίαν ποινὴν θὰ ἐπιβάλῃ; Τότε θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ ἡ λέξις «καὶ τιμωροῦντα»—«ἐκδικάζονται καὶ τιμωροῦνται».

§72Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Πρόκειται περὶ διατάξεως καθαρῶς δικονομικοῦ περιεχομένου. Ἀδίκως γίνεται ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτησις.

§73Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Τὰ ἄρθρα 14 καὶ 15 ἀπαγορεύουν τὴν ἄσκησιν τῶν ἐνδίκων μέσων καὶ τὰ εὐεργετήματα τῆς προσωρινῆς ἀπολύσεως καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς ποινῆς. Τὸ ἄρθρον 17 περιέχει καὶ μίαν ἄλλην διάταξιν, στερητικὴν τῶν δικαιωμάτων τῶν ἄρθρων 21–24 τοῦ Π. Νόμου. Αὐταὶ εἶναι αἱ ἀντιλήψεις, αἱ ὁποῖαι ἐκράτησαν παρὰ τῇ Κοινοβουλευτικῇ Ἐπιτροπῇ καὶ αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα. Περαίνων τὸν λόγον ἐπὶ τῆς εἰσηγήσεως, τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξω ἐνώπιόν σας, μίαν εὐχὴν ἔχω νὰ ὑποβάλλω, ὅπως τὰ λαμβανόμενα, ἔκτακτα αὐτὰ μέτρα, ἀποδώσουν τοὺς καρπούς των καὶ κατορθώσουν οἱ κύριοι Ὑπουργοὶ Ἀσφαλείας καὶ Δικαιοσύνης νὰ ἐμπεδώσουν τὴν ὄντως ἐπικινδύνως διασαλευθεῖσαν δημοσίαν τάξιν. (Χειροκροτήματα).

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Σίδερης ἔχει τὸν λόγον.

§75Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἡ ἀποκατάστασις τῆς δημοσίας τάξεως καὶ ἀσφαλείας ἀποτελεῖ ἐθνικὴν ἐπιδίωξιν, πρὸς τοὺς σκοποὺς τῆς ὁποίας δὲν δύναται παρὰ νὰ εἶναι ἀπολύτως σύμφωνον καὶ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. (Χειροκροτήματα). Ὄχι μόνον, διότι δὲν εἶναι νοητὸν Κράτος ἄνευ τάξεως καὶ δημοσίας ἀσφαλείας, ὄχι μόνον διότι, ἄνευ τούτων, οὐδὲ Κοινωνία εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ, ἀλλὰ καὶ διότι, ἂν δὲν δημιουργηθῇ καὶ δὲν ἐμπεδωθῇ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ εἶναι ματαία οἱαδήποτε προσπάθεια διὰ τὴν ἠθικήν, τὴν κρατικὴν καὶ τὴν οἰκονομικήν του ἀνασυγκρότησιν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ μὲ τὰς κατευθύνσεις αὐτάς, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ συζητούμενον ψήφισμα μᾶς εὑρίσκει συμφώνους. Ἐὰν ὅμως εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τοὺς ἐπιδιωκομένους σκοπούς, ἔχομεν ἐπιφυλάξεις καὶ ἀντιρρήσεις, ὡς πρὸς τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ἔκρινεν ὀρθὰ ἡ Κυβέρνησις, διότι πρόκειται μὲν περὶ ψηφίσματος, εἰσαγομένου ὑπὸ τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν ὑπὸ τὴν βουλευτικήν των ἰδιότητα, ἡ οὐσία ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θέτει αὐτὸ ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Διότι, φρονοῦμεν, ὅτι ἡ προσφυγὴ εἰς ἔκτακτα μέτρα τότε μόνον δικαιολογεῖται, ὅταν ὑπάρχῃ πεποίθησις, ὅτι ἐκ τῆς κειμένης νομοθεσίας, τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων, ἐχρησιμοποιήθησαν ὅλα τὰ νόμιμα ὅπλα πρὸς ἐπιβολὴν τῆς τάξεως καὶ ἀποκατάστασιν τῆς ἀσφαλείας. Δυστυχῶς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ δεχθῶμεν, ὅτι ἐχρησιμοποιήθησαν ὅλα τὰ μέσα ἐκ τοῦ Συντάγματος καὶ τῆς κειμένης νομοθεσίας. Διότι τὸ διοικητικὸν μέρος, ἡ πλευρὰ δηλαδὴ τῶν μέτρων τῆς διοικήσεως εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, δὲν ὑπῆρξε πλήρης. Εἶναι ἡ διοικητικὴ πλευρὰ ἡ σπουδαιοτάτη ἁπασῶν, καὶ εἶναι ἐκείνη, εἰς τὴν ὁποίαν κυρίως ἔπρεπε νὰ ἀποβλέψῃ ἡ Κυβέρνησις. Εἶναι, βεβαίως, καὶ ὁ δικαστικὸς κολασμὸς σπουδαιότατος, ἀλλ’ εἶναι ἀπείρως σπουδαιοτέρα ἡ διοικητικὴ λειτουργία τῆς Πολιτείας. Ἐπειδὴ ἐκ τῆς ταχείας μεθοδικῆς καί ἀποτελεσματικῆς δράσεως τῆς διοικητικῆς ἀρχῆς ἐπέρχονται πολὺ σπουδαιότερα ἀποτελέσματα παρὰ ἐκ τῆς δράσεως τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς. Εὑρισκόμεθα πρὸ διαταράξεως τῆς δημοσίας τάξεως τοιαύτης, ὥστε νὰ μὴ παραβλέψωμεν τὸ γεγονός, ὅτι, ὁσονδήποτε ταχεῖα καὶ ἂν εἶναι ἡ δρᾶσις τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας, ἂν δὲν εἶναι ταχίστη ἡ δρᾶσις τῆς διοικητικῆς λειτουργίας τῆς Πολιτείας, τὰ ἀποτελέσματα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι οἷα πάντες εὐχόμεθα καὶ οἷα πάντες ἀναμένομεν. Ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, λαβὼν τὸν λόγον πρό τινων ἡμερῶν—πρὸ τῆς καταθέσεως τοῦ συζητουμένου ψηφίσματος—ἐτόνισε τὰς δυσκολίας, αἱ ὁποῖαι ἐπιπροσθοῦν εἰς τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως, ὑπέδειξε τὴν ἀνάγκην τῆς συμπληρώσεως τῶν δυνάμεων εἰς τὰς ὁποίας ἔλαχεν ὁ κλῆρος—ἡ ἔκφρασίς μου εἶναι τοιαύτη, διότι δὲν εἶναι μόνον ἡ Χωροφυλακή, ἀλλὰ καὶ αἱ στρατιωτικαὶ δυνάμεις—τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς τάξεως, ἀνέφερε τὰς δυσκολίας, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν, λόγῳ τοῦ ὅτι αἱ ἐντεταλμέναι τὴν δίωξιν Ὑπηρεσίαι στεροῦνται βαρέος ὁπλισμοῦ καί, τέλος, κατέληξεν ὑποστηρίζων, ὅτι εἶναι ἀνάγκη καὶ λήψεως μέτρων, θιγόντων τὰ πλαίσια τοῦ Συντάγματος διὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν δίωξιν τῶν κακοποιῶν. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ φέρω εἰς τὴν Βουλὴν διαδόσεις καὶ δι’ αὐτὸ δὲν δίδω ἰδιάζον βάρος εἰς τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἐπρόκειτο μεταξὺ τῶν ἐκτάκτων μέτρων νὰ περιληφθῇ καὶ τοιοῦτον φιμώσεως μέρους τοῦ τύπου. Φρονῶ, λοιπόν, ὅτι δὲν ἐξηντλήθησαν αἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων καὶ ὅτι αἴσθημα ἀδυναμίας τῆς Κυβερνήσεως, ἤγαγεν αὐτὴν εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Ἡ διατύπωσις ἐγένετο μετὰ ποιᾶς τινος σπουδῆς. Διότι, ἂν δὲν ὑπῆρχεν ἡ σπουδή, θὰ ἐπείθετο κατόπιν δευτέρων σκέψεων ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν παρίσταται ἀνάγκη νὰ περιληφθοῦν εἰς τὸ σχέδιον τοῦ ψηφίσματος διατάξεις, ἀποτελοῦσαι πλήρη ταὐτολογίαν, ἐφ’ ὅσον αἱ διατάξεις αὐταὶ εἶναι τεθειμέναι ἀπὸ πολλοῦ διὰ τοῦ Ποινικοῦ Νόμου. Ἄν δὲν ἔσπευδεν ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἠδύνατο νὰ ἀκολουθήσῃ κανονικωτέραν ὁδὸν καὶ νὰ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, κατὰ πρῶτον καὶ κύριον λόγον, τροποποιήσεις τῆς ποινικῆς νομοθεσίας, τοῦ Ποινικοῦ Νόμου καὶ τῆς Ποινικῆς Δικονομίας, διὰ τῶν ὁποίων καὶ αἱ ποιναὶ θὰ καθίσταντο αὐστηρότεραι καὶ ἡ ἐκδίκασις τῶν παραβάσεων ταχυτέρα καὶ ἡ διάνυσις τοῦ σταδίου, πρὸ τῆς προσφυγῆς εἰς μεταρρυθμίσεις συνταγματικοῦ περιεχομένου, δεδικαιολογημένη. Ἀντὶ τούτου ἐπροτίμησε τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Κατὰ τὴν πρώτην ἐμφάνισιν τοῦ ψηφίσματος ἡ δημιουργηθεῖσα ἐντύπωσις εἰς τοὺς κύκλους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑπῆρξεν ἐντύπωσις δυσάρεστος—καὶ διεβαθμίσθη ἡ ἐντύπωσις αὐτὴ ἀπὸ τοῦ δυσαρέστου μέχρι τῆς σκέψεως, ὅτι ἡ διατύπωσις εἶναι ἐπικίνδυνος ὑπὸ πολλὰς ἐπόψεις. Διότι, ἀπὸ ἀπόψεως μὲν ἐξωτερικῆς, εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ἀναγνωρίζωμεν, ὅτι ὑπάρχουν Ἕλληνες πολῖται, οἱ ὁποῖοι, εἴτε ἐν τῷ ἐσωτερικῷ, εἴτε ἐν τῷ ἐξωτερικῷ, ἐπιβουλεύονται τὴν ἀκεραιότητα τῆς Χώρας. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§76Δ. ΚΟΥΤΣΙΚΑΣ. Εἶναι δυστύχημα, ὅτι ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὑπάρχουν.

§77Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Σᾶς ἐξέφυγεν ἡ φράσις, κ. Σίδερη.

§78Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν μοῦ ξεφεύγει τίποτε. Διὰ τῆς φράσεως αὐτῆς, λέγω, ὄχι μόνον δημιουργοῦμεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἔχομεν αὐτονομιστικὸν κίνημα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ δεχθῶμεν..... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§79Χ. ΛΑΔΑΣ. Αὐτοὶ εἶναι Βούλγαροι, δὲν εἶναι Ἕλληνες. Ἔχει δίκαιον ὁ κ. Σίδερης.

§80Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. .... ὅτι δὲν εἶναι Ἕλληνες, οἱ ἐπιβουλευόμενοι τὴν ἀκεραιότητα τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ διὰ τῆς ἀρχικῆς διατυπώσεως τοῦ σχεδίου δημιουργεῖται εἰς πολλοὺς ἐξ ἡμῶν, ὅτι διὰ τῆς ἀναγραφῆς διατάξεων, αἱ ὁποῖαι αἴρουν ἀτομικὰς καὶ πολιτικὰς ἐλευθερίας, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος τείνει νὰ μεταβληθῇ εἰς ἀστυνομικὸν Κράτος. Ἡ Κυβέρνησις, θέλουσα νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ πλαίσιον τῶν Συνταγματικῶν διατάξεων, θὰ ἠδύνατο, εἰσάγουσα ψήφισμα περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ Συντάγματος, νὰ ζητήσῃ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου κατὰ τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, εὐρύνουσα τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιτρέπεται ἡ κήρυξις τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου, διότι τὸ Σύνταγμα ἐπιτρέπει τὴν κήρυξιν καταστάσεως πολιορκίας μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ πολέμου καὶ ἐπιστρατεύσεως. Ἀλλ’ ἡ τοιαύτη τροποποίησις τοῦ Συντάγματος, τὴν ὁποίαν τοῦτο περιβάλλει μετ’ ἰδιαιτέρας ἐγγυήσεως, θὰ εἶχεν ἐντελῶς ἄλλην σημασίαν ἀπὸ ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ εἰσαγόμενον ψήφισμα. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν—ὁμιλῶ πάντοτε περὶ τοῦ ἀρχικοῦ σχεδίου—διότι ἡ κατάστασις πολιορκίας θὰ ἔπρεπε νὰ λυθῇ ταχύτερον, διότι ἡ κατάστασις πολιορκίας θὰ ἐκηρύσσετο ὑπὸ εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως, κατόπιν ἐγκρίσεως τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ δὲν θὰ ἐμείωνε τὴν εὐθύνην αὐτήν, ὅπως τὴν μειώνει τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα, διότι διὰ τοῦ ψηφίσματος τούτου, ὅπως ἀρχικῶς διετυπώθη δημιουργῶνται ἀνελεύθεραι ἐντελῶς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι θὰ κινδυνεύουν νὰ καταστοῦν μόνιμον κτῆμα τῆς ἀστυνομικῆς ἀρχῆς. Παραδείγματος χάριν, ὅπως εἶναι διατυπωμένον τὸ σχετικὸν ἄρθρον, καταλύεται τὸ ἄσυλον ἐπ’ ἀόριστον χρονικὸν διάστημα καὶ δὲν εἶναι βέβαια τὰ Σώματα Ἀσφαλείας ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, θὰ εἶχον καὶ θὰ ἔχουν πάντοτε τὸ μέτρον ἐκεῖνο τῆς ἠθικῆς, τὸ ὁποῖον θὰ καθωδήγει καὶ θὰ καθοδηγῇ τὰς πράξεις του. Διότι, καθ’ ἃ εἶπεν καὶ ὁ ἐκ τῆς πλειοψηφίας προερχόμενος ἀξιότιμος κ. εἰσηγητὴς δὲν θὰ ἐμφανίζεται τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ὅτι καταργεῖ ἢ περιορίζει τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, διεθνῶς ἀνεγνωριζόμενον καὶ διεθνῶς προστατευόμενον, διότι δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ κακίστη διάκρισις μεταξὺ Ἑλλήνων πέραν τῆς Ὄθρυος καὶ ἐντεῦθεν αὐτῆς, διότι καὶ αὐτὸς ὁ τίτλος τοῦ διατάγματος περὶ κηρύξεως πολιορκίας θὰ ἦτο ἀπηλλαγμένος οἱασδήποτε παρεξηγήσεως. Ἀπὸ τοῦ πρώτου σχεδίου καὶ μετὰ μίαν πρώτην ἐλαφρὰν τροποποίησιν αὐτοῦ καὶ μετὰ τὴν ἐπεξεργασίαν του ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς ὑπάρχουν πιθανότητες, ὅτι τὸ ψήφισμα θὰ προσελάμβανε μορφὴν ἀπηλλαγμένην τῶν εἰρημένων παρεξηγήσεων. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, τὸ ψήφισμα θὰ κριθῇ ὑπὸ τῆς ἐφαρμογῆς του καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει κυρίως, δὲν εἶναι τόσον ἡ θέσις τῶν κανόνων δικαίου, ποὺ προτείνω ἢ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ γίνουν δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Βουλήν, ἀλλ’ ὁ τρόπος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἀντιμετωπίζονται τὰ πράγματα. Αὐστηρότερα μέτρα, σκληρότερα μέτρα, ἐνδέχεται νὰ προκαλέσουν σκληροτέραν ἐπίδρασιν. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὸ καθῆκον νὰ ζυγίσῃ τὸν τρόπον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν σκληροτέρων καὶ αὐστηροτέρων μέτρων. Ἀπόκειται δὲ εἰς τὴν εὐθύνην καὶ τὴν εὐθυκρισίαν της νὰ κανονίσῃ τὰ τῆς μεθόδου, τῆς διαχειρίσεως καὶ καταστολῆς παντὸς ἀναρχικοῦ κινήματος. Καὶ ἐνδέχεται μὲν ἡ αὐστηρὰ δρᾶσις τοῦ Κράτους νὰ εἶναι ταχεῖα καὶ ἀποτελεσματική, ἀλλά, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπεύχομαι, ἐνδέχεται καὶ ἡ δρᾶσις τοῦ Κράτους νὰ προκαλέσῃ μεγαλειτέρας ἀντιδράσεις καὶ νὰ μεταβάλῃ πλεῖστα μέρη τοῦ Κράτους εἰς πεδία μαχῶν. Δι’ αὐτό, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τελικῶς λάβῃ ἀνὰ χεῖρας τὰ ὅπλα, τὰ ὁποῖα θὰ τῆς δώσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὀφείλει ταυτοχρόνως νὰ δώσῃ εἰς χεῖρας τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς καὶ τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι τυχὸν θὰ γίνουν θύματα τῶν ὑπερβασιῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, πρέπει νὰ τοὺς δώσῃ τὰ μέσα, ὥστε νὰ μὴ γίνῃ ἀνεκτὴ οἱαδήποτε ὑπερβασία καὶ οἱαδήποτε κατάχρησις. Νὰ πληγοῦν, καὶ νὰ πληγοῦν ἀμειλίκτως οἱ διαταράσσοντες τὴν τάξιν, ἀλλὰ πέραν τούτου νὰ ἐγερθῇ φραγμός, διότι ἐκ τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα θὰ δοθοῦν εἶναι πολὺ πιθανόν, ὅτι ἡ δίωξις θὰ ἐκταθῇ πέραν τοῦ στρατοπέδου τοῦ δημιουργοῦντος τὰς ταραχὰς καὶ τὰς ἀνωμαλίας καὶ δι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχουν κυρώσεις ἔναντι τῶν ὀργάνων, τὰ ὁποῖα τυχὸν θὰ ὑπερβοῦν τὸν νόμον καὶ τὰς ἐντολὰς τῆς Κυβερνήσεως. Μόνον ὑπ’ αὐτὸν τὸν ὅρον θὰ ὑπάρξῃ πράγματι ἀσφάλεια, διότι, ὅταν λαμβάνωνται ἐξαιρετικὰ μέτρα, τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας μειοῦται, ἀποκαθίσταται δὲ μόνον, ὅταν τὰ ἐξαιρετικὰ μέτρα παύσουν νὰ ἰσχύουν, ἐπιβληθέντος τοῦ Κράτους τοῦ νόμου. Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ ὑπάρξουν καὶ κυρώσεις τοιαῦται, οὕτως ὥστε οἱαδήποτε παραβίασις ἀσύλου, γενομένη ἄνευ λόγου νὰ ὑφίσταται κύρωσιν σχετικήν. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ διὰ τὰς ἄλλας διατάξεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀποκλειστικῶς συνταγματικοῦ περιεχομένου, θὰ πρέπει καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, καθ’ ὃ θὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ ψήφισμα, ἡ παρακολούθησις τῶν ὀργάνων τῆς τάξεως νὰ εἶναι αὐστηροτάτη, διότι εἶναι ἐνδεχόμενον εἰς τοὺς μὲν νὰ ὑπάρχῃ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας καὶ εἰς ἄλλους, τοὺς μὴ κακοποιοὺς νὰ δημιουργῇ τὸ αἴσθημα ἐλλείψεως πάσης ἀσφαλείας. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος κ. βουλευτὴς ἐξ Ἀθηνῶν καὶ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπέβαλε κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν σχέδιον ψηφίσματος περὶ τοῦ Δημοψηφίσματος. Ἅμα τῇ ἐπιψηφίσει τοῦ σχεδίου αὐτοῦ, εἶναι φυσικὸν καὶ εἶναι καὶ ἐπιβεβλημένον, νὰ ἀρχίσῃ ὁ πολιτειακὸς ἀγών. Εἶναι ἀδύνατον νὰ διεξαχθῇ πολιτειακὸς ἀγών, ἄν ἀσκῆται εἰς τὴν κρίσιν τοῦ πρώτου τυχόντος χωροφύλακος, ἡ κρίσις, ἂν μία πολιτικὴ συγκέντρωσις εἶναι παράνομος. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς κρίσεως ἑνὸς τυχόντος χωροφύλακος, ἂν μία συγκέντρωσις πέντε πολιτευομένων, εἶναι ἕνωσις πρὸς δρᾶσιν ἐναντίον τοῦ Κράτους, διότι τυγχάνει οὗτοι νὰ μὴ εἶναι Βασιλόφρονες. Καὶ δι’ αὐτό, ἐπειδὴ ὁ ἀγὼν θὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τῆς ἑπομένης τῆς ψηφίσεως τοῦ σχεδίου, θὰ εὑρίσκηται δὲ ἡ χώρα ὑπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ ψηφίσματος, τοῦ ὁποίου τὴν ἔγκρισιν ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις, ἓν ἐκ τῶν δύο πρέπει νὰ γίνῃ, ἢ θὰ ἀναμείνωμεν τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως καὶ τὴν πλήρη ἐμπέδωσιν τοῦ αἰσθήματος ἀσφαλείας καὶ κατόπιν θὰ χωρήσωμεν εἰς τὸ δημοψήφισμα ἢ τὸ ψήφισμα αὐτὸ αὐτομάτως θὰ παύσῃ πλέον χρόνον τινα πρὸ τῆς ἡμέρας, ἡ ὁποία θὰ ὁρισθῇ διὰ τὸ Δημοψήφισμα. Ὄχι νὰ ἀφεθῇ εἰς τὴν κρίσιν τῆς Κυβερνήσεως τὸ δικαίωμα νὰ κρίνῃ αὐτή, πότε θ’ ἀνασταλῇ ἡ ἰσχὺς τοῦ ψηφίσματος. Ἐπαναλαμβάνω καὶ τονίζω, εἶναι ἀδύνατος ἡ μετάβασις εἰς Δημοψήφισμα, ἂν δὲν συμβῇ ἓν ἐκ τῶν δύο: νὰ ἀποκατασταθῇ πλήρως ἡ τάξις καὶ νὰ παρέλθῃ ἀρκετὸν χρονικὸν διάστημα, διὰ νὰ προσφύγωμεν εἰς τὴν ἐτυμηγορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἢ θὰ πρέπει ν’ ἀνασταλῇ αὐτομάτως καὶ ἀπὸ ρητῆς προθεσμίας, πρὸ τῆς ἡμέρας τοῦ Δημοψηφίσματος ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ.

§81Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Φρονεῖτε, ὅτι τὸ ψήφισμα τὸ ἐπενόησεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τὸν μετ’ οὐ πολὺ ἀρξάμενον πολιτειακὸν ἀγῶνα;

§82Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν εἶπον αὐτό. Εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ γίνῃ πολιτειακὸς ἀγὼν ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ ψηφίσματος.

§83Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Φρονεῖτε ὡς ἔχει ἡ κατάστασις σήμερον εἰς τὴν ὕπαιθρον, ὁπόθεν λαμβάνομεν χιλιάδας τηλεγραφημάτων, ὅτι ὑπάρχει ὠργανωμένη κομμουνιστικὴ δρᾶσις, θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ παραμείνῃ μὲ τὰς χεῖρας ἐσταυρωμένας διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὴν ὑπόνοιαν, ὅτι τὸ κάνει αὐτὸ διὰ τὸ Δημοψήφισμα. Θὰ ἔπρεπε νὰ εἴμεθα περισσότερον εἰλικρινεῖς, διότι αἱ περιστάσεις εἶναι κρίσιμοι.

§84Χ. ΛΑΔΑΣ. Τὰ αὐτὰ εἶπε καὶ ἡ 4η Αὐγούστου, ἡ ὁποία ἐπεβλήθη μὲ τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα.

§85Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν διαφωνεῖ εἰς τοὺς σκοπούς, τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων διαφωνεῖ εἰς τὰ μέσα. Εἶπον, ὅτι ὑπὸ τὸ Κράτος τοιούτου ψηφίσματος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ πολιτειακὸς ἀγὼν καὶ ἓν ἀπὸ τὰ δύο ἢ αὐτομάτως τὸ ψήφισμα χρόνον τινὰ πρὸ τοῦ Δημοψηφίσματος θὰ παύσῃ ἰσχῦον, καὶ ὄχι νὰ ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ δικαίωμα νὰ ἀναστείλῃ ὁλοκλήρους ἢ μερικὰς διατάξεις, καὶ τὸ Δημοψήφισμα θὰ γίνῃ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως, διὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς φυσικὰ δὲν ἔχομεν καμμίαν δυσκολίαν νὰ δώσωμεν ψῆφον εἰς τὴν Κυβέρνησιν.

§86Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Νὰ ὁρίσωμεν, ὅτι ἕνα μῆνα πρὸ τοῦ Δημοψηφίσματος θὰ ἀρθῇ ἡ ἰσχύς του.

§87Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἄν καὶ πρὸ πόσου χρόνου πρέπει νὰ μὴ ἰσχύσῃ τὸ ψήφισμα διὰ νὰ ὑπάρχουν αἱ ἀπόλυτοι ἐγγυήσεις περὶ τοῦ πολιτειακοῦ ἀγῶνος, θὰ ἤθελον νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μοῦ δώσητε μίαν πληροφορίαν: σεῖς καὶ τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων πιστεύετε, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ ἀγῶνα πολιτειακὸν διὰ νὰ μορφώσῃ γνώμην;

§88Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Βεβαίως.

§89Χ. ΛΑΔΑΣ. Βεβαίως ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ εἴπωμεν.

§90Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εἰς ἐρώτησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἀσφαλείας, ἂν παρίσταται ἀνάγκη ἀγῶνος διὰ τὸ πολιτειακόν, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων εἶπε ναί. Φοβοῦμαι, ὅτι διαφωνεῖ ριζικῶς πρὸς τὸν ἀρχηγόν του ὁ ὁποῖος δίδων ἑρμηνείαν τῆς σημασίας τῆς ἐκλογῆς τῆς 31 Μαρτίου, εἶπεν ὅτι ἡ ἐκλογὴ αὕτη δὲν ἔχει ἄλλο νόημα παρὰ ἀντικομμουνιστικὸν ὑπὸ τὴν ἀντίθετον μορφὴν τοῦ μοναρχισμοῦ. Δηλ. ἐψήφισεν ὁ Λαὸς τὸ Λαϊκὸν κόμμα, διότι ἦτο βασιλικόν. Ἆρα πῶς παρίσταται ἀνάγκη ἀγῶνος; (χειροκροτήματα).

§91Χ. ΛΑΔΑΣ. Τότε φέρτε τον ἂν ἠμπορῆτε, δίχως δημοψήφισμα. Τί τὸ θέλετε τὸ δημοψήφισμα;

§92Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν ἐννοῶ οὔτε τὸν ἐνθουσιασμόν, οὔτε τὴν ἀγανάκτησίν σας. Ἄν εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἔχετε τὴν πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, διατὶ ταράττεσθε; Οὔτε ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἀνεγνώρισε βασιλικὴν πλειοψηφίαν, οὔτε ἦτο δυνατὸν ν’ ἀναγνωρίσῃ, οὔτε ἡμεῖς ἀναγνωρίζομεν ὅτι ὑπάρχει ἐκδήλωσις λαϊκὴ ὑπὲρ τῆς βασιλείας. Κύριοι, ἐὰν εἴχετε τὴν πεποίθησιν αὐτήν, θὰ ἠδύνασθε νὰ πράξητε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν βουλευτής, νὰ φέρετε τὸν βασιλέα,

§93Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Αὐτὸ τὸ ζήτημα ἔχει λυθῆ, ὅτι ἡ ἐπάνοδος τοῦ Βασιλέως θὰ γίνῃ διὰ δημοψηφίσματος.

§94Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν εἶναι σκόπιμον νὰ προτρέξωμεν τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ εὐρεῖα, εὐρυτάτη ἐπὶ τοῦ σχεδίου τοῦ δημοψηφίσματος. Σεῖς προκαλεῖτε τὴν συζήτησιν, διότι μοῦ εἴπατε, ὅτι ἔχει κρίνει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς περὶ τοῦ πολιτεύματός του. Τότε παίζομεν, κύριοι, ὅταν ζητοῦμεν δημοψήφισμα, δὲν σοβαρευόμεθα. Δὲν ἠξεύρομεν, ποία θὰ εἶναι ἡ ἐτυμηγορία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, σεῖς τὴν νομίζετε βασιλόφρονα, ἡμεῖς τὴν νομίζομεν ὅτι θὰ εἶναι ἀντίθετος. (Χειροκροτήματα).

§95Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. (Ψιθυρίζων). Τὸ πρᾶγμα προκαλεῖ ἀγανάκτησιν.

§96Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἐκθέτομεν τὰς ἰδέας μας.

§97Χ. ΛΑΔΑΣ. Εἶναι ἀπόδειξις τῶν ἐλευθεριῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ εἰσαχθοῦν μετὰ τὸ δημοψήφισμα, ὅτι δὲν δυνάμεθα, κύριε Πρόεδρε, μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Βουλῆς νὰ ἐκφράζωμεν ἐλευθέρως τὰς γνώμας μας. Καινούργια 4η Αὐγούστου.

§98Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Αὐταὶ εἶναι ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, αἱ ἀπόψεις τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπεκταθῶ εἰς λεπτομερείας. Ὡμίλησα ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ σχετικοῦ ψηφίσματος. Ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ὁ τίτλος δὲν εἶναι ὀρθός, ἐὰν τὸ πρῶτον ἢ τὸ δεύτερον ἄρθρον ἔπρεπε ν’ ἀπαλειφθοῦν, ἢ μή, ἐὰν παρεμβάλλωνται φράσεις, αἱ ὁποῖαι, εἶναι ἐντελῶς ἀσυνήθεις, ὅπως π.χ. ὅτι πρέπει νὰ ζητηθῇ κατὰ νόμον ἡ ἄδεια τῆς Ἀστυνομίας, ὅτι κακῶς ἡρμηνεύθη ὑπό τινων τῶν κ. συναδέλφων ἡ διάταξις περὶ ἀναδρομῆς τῶν διατάξεων τοῦ ψηφίσματος, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἀναδρομὴ ὅσον ἀφορᾷ τὰς ποινάς, ἀλλ’ εἶναι ἀναδρομὴ ὅσον ἀφορᾷ τὴν δικονομικὴν διαδικασίαν, εἰς τὰς καθ’ ἕκαστον ἄρθρον παρατηρήσεις αὗται θὰ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον συζητήσεως καὶ θὰ λάβουν τὸν λόγον καὶ ἄλλοι εἰδικώτεροι ἐμοῦ, διὰ νὰ τονίσουν, πῶς θὰ πρέπει νὰ διατυπωθοῦν αἱ διατάξεις αὐταί. Κατερχόμενος τοῦ βήματος θέλω καὶ πάλιν νὰ τονίσω, ὅτι, ἐὰν ἐκ τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία θὰ διεξαχθῇ, δημιουργηθῇ πεποίθησις, ὅτι χωρὶς θίξιν ἢ ἐλαχίστην τοιαύτην τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος, τῶν διατάξεων, ποὺ θίγουν τὰς ἀτομικὰς καὶ πολιτικὰς ἐλευθερίας, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν τὴν βάσιν καὶ τὸ Παλάδιον τοῦ φιλελευθέρου καὶ δημοκρατικοῦ πολιτεύματός μας, θὰ εἶναι ἀπείρως προτιμότερον ν’ ἀπομακρυνθῶμεν ὅσον τὸ δυνατὸν ὀλιγώτερον ἀπὸ τῶν θεμελιωδῶν συνταγματικῶν διατάξεων καὶ ἀσφαλῶς, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ μέτρον εἰς τὴν ἐπιστήμην, διὰ τὴν διάκρισιν τῶν θεμελιωδῶν καὶ μὴ θεμελιωδῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος, διὰ τὰς ἀτομικὰς καὶ πολιτικὰς ἐλευθερίας, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ ὑπάρχῃ ὁμόφωνος γνώμη καὶ ἀπόφασις τῆς Συνελεύσεως ὅτι αὗται ἀποτελοῦν τὴν θεμελιωδεστάτην τῶν διατάξεων τοῦ δημοσίου ἡμῶν δικαίου (Χειροκροτήματα).

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος ἔχει τὸν λόγον.

§100Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἡ ἀποκατάστασις τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας ἀποτελεῖ βασικὸν στοιχεῖον τῆς ὑπάρξεως καὶ τῆς κανονικῆς λειτουργίας πάσης εὐνομουμένης πολιτείας. Καθ’ ἣν στιγμὴν τὸ Κράτος ἐπεκτείνει τὴν ἁρμοδιότητά του εἰς τὰς σχέσεις τῆς κανονικῆς διαβιώσεως τῶν ἀτόμων, εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ἐμφανίζεται τοῦτο ἀδυνατοῦν νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι στοιχεῖον ἀπαραίτητον διὰ τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῶν πολιτῶν του. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ μακρὰ κατοχὴ καὶ ἡ τελευταία ἀναρχικὴ περίοδος ἐν Ἑλλάδι, ἐπέφερον ἀναρχίαν εἰς τὰ πνεύματα μερίδος τῶν Ἑλλήνων καὶ διὰ τοῦτο νομίζω, ὅτι ἔχομεν ὅλοι ὑποχρέωσιν νὰ συμβάλωμεν τὸ ταχύτερον ὅπως ἐπιβληθῇ τὸ κράτος τοῦ νόμου καθ’ ὅλην τὴν ἐπικράτειαν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων εἶναι πρόθυμον νὰ συντρέξῃ τὴν Κυβέρνησιν εἰς κάθε μέτρον τεῖνον εἰς τὴν ἐπιτυχίαν καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ σκοποῦ τούτου. (Χειροκροτήματα). Ὀφείλομεν ὅμως νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ μιᾶς ἀπόψεως, τὴν ὁποίαν θεωροῦμεν θεμελιώδη. Πιστεύομεν ὅτι ἡ ἀποκατάστασις τῆς τάξεως δὲν εἶναι ζήτημα νόμων, ἀλλὰ τῆς ἁπλῆς ἢ μᾶλλον τῆς αὐστηρᾶς ἐφαρμογῆς τῶν κειμένων νόμων. (χειροκροτήματα). Φρονοῦμεν ὅτι καὶ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἡ κειμένη νομοθεσία ἐφαρμοζομένη μετ’ ἀποφασιστικότητος δύναται ἀσφαλῶς νὰ ἐπιφέρῃ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. (χειροκροτήματα). Διερωτώμεθα κατὰ τί θὰ προαχθῇ ἡ ἀσφάλεια τῆς χώρας, ἐὰν πρόκειται νὰ ψηφισθοῦν νέοι νόμοι καὶ ἐὰν καὶ οἱ νέοι οὗτοι νόμοι ἐφαρμοσθοῦν καθ’ ὃν τρόπον ἐφηρμόσθησαν οἱ μέχρι σήμερον ἰσχύοντες. Οὔτε καὶ κυρώσεις θὰ ἔφερον κανὲν ἀποτέλεσμα, ἐφ’ ὅσον καὶ αἱ κυρώσεις αὐταὶ ἐλάμβανον τὴν τύχην τῶν προηγουμένων. Δεδομένου ὅτι τὸ προτεινόμενον ψήφισμα, πλὴν ὡρισμένων θεσπιζομένων νέων ἀδικημάτων, δὲν ἀποτελεῖ παρὰ ἁπλῆν παραλλαγὴν τοῦ νόμου ΔΞΘ περὶ καταστάσεως πολιορκίας, ὁ ὁποῖος νόμος ἀπὸ μακροῦ καὶ ἐσχάτως ἀκόμη τόσον εὐδοκίμως ἐφηρμόσθη ἐν Ἑλλάδι. Ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ζητήσῃ διεύρυνσιν τῶν περιπτώσεων, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ ἠδύνατο νὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ στρατιωτικὸς νόμος καὶ νὰ ἐφαρμοσθῇ εἰς τὰ διαμερίσματα τοῦ Κράτους, ὅπου, κατὰ τὴν κρίσιν τῆς Κυβερνήσεως, θὰ συντρέχῃ ὁ πρὸς τοῦτο λόγος. Οὕτω θὰ ἀπεφεύγετο ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου εἰς τὰ διαμερίσματα τοῦ Κράτους, ὅπου ἡ ἄσκοπος ἐπέκτασις αὐτοῦ θὰ ἐκινδύνευε νὰ δημιουργήσῃ δεδικαιολογημένας ἀνησυχίας. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία διαθέτει τὴν πλειοψηφίαν τῆς Βουλῆς, εἶναι προφανὲς ὅτι θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ψήφισιν τοῦ ψηφίσματος ὡς τοῦτο τὸ παρουσίασεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω ὅτι ἐνῷ θὰ εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ συμφωνήσωμεν εἰς τὰ ἄρθρα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν νέα ἀδικήματα μὴ προβλεπόμενα ὑπὸ τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, εἴμεθα τελείως ἀντίθετοι εἰς ὡρισμένας βασικὰς διατάξεις τοῦ ψηφίσματος. Εἰδικώτερον τὸ ἄρθρον 8 ὡς τοῦτο εἶναι διατυπωμένον, φοβοῦμαι, ὅτι θὰ δημιουργήσῃ παρεξηγήσεις εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ὅτι τοῦτο ἐπιβουλεύεται τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας καὶ μάλιστα εἰς μίαν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ διεθνὴς κοινὴ γνώμη εἶναι τόσον εὔθικτος ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Καὶ ναὶ μέν, αἱ κυρώσεις ἐπιβάλλονται μόνον προκειμένου περὶ ἐπιχειρήσεων κοινῆς ὠφελείας καὶ ἡ Κυβέρνησις λαμβάνει μέριμνα ὅπως προστατεύσῃ τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα ἀπὸ τὸν αἰφνιδιασμὸν τῶν πολιτικῶν ἀπεργιῶν, ἀλλὰ θὰ ὁμολογήσητε μαζί μου ὅτι εἶναι δύσκολον καὶ πρακτικῶς καὶ θεωρητικῶς νὰ καθορισθοῦν τὰ ὅρια τῶν πολιτικῶν ἀπεργιῶν.

§101ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἀπὸ τὰ αἰτήματα καταφαίνεται. Εἶναι ἄλλως τε τόσον ξετσίπωτοι, ὥστε δὲν διστάζουν νὰ θέτουν καὶ πολιτικὰ αἰτήματα.

§102Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Διὰ τοῦτο ζητοῦμεν τὴν τροποποίησιν τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 8. Αἱ κυρώσεις νὰ μὴ ἐπιβληθοῦν ἐὰν ἔχῃ γίνει προειδοποίησις, συγχρόνως δὲ τὸ Κράτος νὰ λάβῃ μέριμναν ὅπως θεσπισθῇ ὡς πάγιος θεσμός, ἡ διαιτησία, προκειμένου περὶ ἐργατικῶν ζητημάτων. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Διεκηρύξαμεν πάντοτε τὴν ἀνάγκην εἰλικρινοῦς συνεργασίας μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν. Ἐὰν καὶ ἡ Κυβέρνησις συμφωνῇ, ὀφείλει ν’ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας της καὶ νὰ μὴ θεσπίσῃ διατάξεις τοιαύτας, αἱ ὁποῖαι θὰ δίδουν τὴν ἐντύπωσιν, τοὐλάχιστον εἰς τὸν διεθνῆ κόσμον, ὅτι διὰ τοῦ μέτρου τούτου, θέλει νὰ μεταχειρισθῇ μέσα καταπιέσεως τοῦ ἐργαζομένου κόσμου. Ἐπίσης ἔχομεν νὰ διατυπώσωμεν ἀντιρρήσεις ἐπὶ τῶν ἄρθρων 10 καὶ 11, διὰ τῶν ὁποίων καταργοῦνται αἱ βασικαὶ διατάξεις τοῦ Συντάγματος, διὰ τῶν ὁποίων προστατεύονται αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι. Καὶ ναὶ μὲν τὸ Σύνταγμα εἰς ὡρισμένας περιστάσεις προβλέπει, δίδει τὴν εὐχέρειαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναστείλῃ τὰς διατάξεις ταύτας, ἐφ’ ὅσον παρίσταται ἀνάγκη, ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ νὰ χρησιμοποιῇ αὐτὸ τὸ δικαίωμα, προτιμᾷ νὰ δώσῃ τὴν εὐχέρειαν ταύτην εἰς τὰ ὄργανα τῆς τάξεως. Ἐάν, παρὰ ταῦτα, ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, ὡς ἔχει, ἔχει καθῆκον νὰ ἐπισύρῃ τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐπὶ τῶν σοβαρωτάτων μέτρων τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ληφθοῦν καὶ νὰ ζητήσῃ ὅπως ληφθῇ πρόνοια καὶ δοθοῦν ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις ὅτι τὰ μέτρα ταῦτα πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθοῦν μετ’ ἀπολύτου ἰσότητος, πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις καὶ ὅτι δὲν πρόκειται ν’ ἀποτελέσουν μέσον πιέσεως εἰς τὰς χείρας τῶν κρατικῶν ὀργάνων, ἀλλὰ θὰ χρησιμεύσουν διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν μόνον τοῦ σκοποῦ διὰ τὸν ὁποῖον θεσπίζονται. (Χειροκροτήματα).

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Φ. Μανουηλίδης ἔχει τὸν λόγον.

§104Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Τὸ Δημοκρατικὸν Σοσιαλιστικὸν Κόμμα, διὰ τοῦ ἀρχηγοῦ του, εἶχε προβῆ εἰς δηλώσεις κατὰ τὰς ὁποίας θὰ συνέδραμε καὶ θὰ ἐβοηθοῦσε τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ψηφισθοῦν πρὸς παγίωσιν τῆς τάξεως.

§105Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε πρόεδρε, εἰς τὴν πλατεῖαν τοῦ Συντάγματος αὐτὴν τὴν στιγμὴν τυφεκίζονται· αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις.

§106Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Φρονοῦμεν καὶ ἡμεῖς ὅτι ἄνευ τῆς παγιώσεως τῆς Δημοσίας τάξεως, ἡ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸ ἔργον της. Καθῆκον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἶναι, νὰ συνδράμῃ καὶ αὐτὴ πρὸς παγίωσιν τῆς τάξεως, διότι ἄνευ αὐτῆς, οὔτε ἡ διοικητικὴ εὐρυθμία δύναται νὰ ὑπάρξῃ, οὔτε ἡ ἀνασυγκρότησις, οὔτε τὰ οἰκονομικὰ μέτρα τῶν ὁποίων τόσην ἔχομεν ἀνάγκην, δύνανται νὰ καρποφορήσουν. Θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἐν τούτοις νὰ νομίζωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις, κατὰ τὸ διάστημα τῶν δύο καὶ ἡμίσεος μηνῶν, κατὰ τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχήν, δὲν ἐφρόντισεν ὥστε νὰ ἐφαρμόσῃ μὲ αὐστηρότητα τὰς κειμένας διατάξεις τῶν ἐν ἰσχύϊ νόμων, πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως καὶ κατόπιν τούτου εὑρισκόμεθα σήμερον εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ λάβωμεν τὰ ἔκτακτα μέτρα. Θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἀκόμη νὰ πιστεύσωμεν, ὅτι δὲν ἀρκοῦν μόνον τὰ ἔκτακτα μέτρα, πρὸς παγίωσιν τῆς τάξεως, ἀλλὰ παραλλήλως πρὸς αὐτὰ πρέπει νὰ καταβληθῇ φροντὶς ὥστε καὶ ἡ διοικητικὴ μηχανὴ τοῦ Κράτους, νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς δημοσίας τάξεως. Ἀτυχῶς ἀπὸ δύο καὶ ἡμίσεος μηνῶν, παριστάμεθα πρὸ τοῦ θεάματος, ὅτι ἡ διοίκησις ὄχι μόνον δὲν ἔχει ἐξυγιανθῆ, ἀλλὰ κατὰ τὴν ὁμολογίαν τῶν συναδέλφων τῆς πλειοψηφούσης πτέρυγος, οἵτινες καθημερινῶς διαμαρτύρονται διὰ τὴν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν, ἔχομεν διαπιστώσει ὅτι καὶ διὰ τὴν διοικητικὴν ἐξυγίανσιν, ἡ Κυβέρνησις, δὲν προέβη μετὰ τῆς ἀπαιτουμένης φροντίδος καὶ ἐπιμελείας εἰς τὴν παγίωσιν αὐτῆς. Ὡς πρόσφατον παράδειγμα φέρω κύριον ἄρθρον ἐπισήμου Κυβερνητικῆς ἀπογευματινῆς ἐφημερίδος, δημοσιευθὲν πρὸ 15 ἡμερῶν, κατὰ τὸ ὁποῖον, οὔτε ὀλίγον, οὔτε πολύ, κατηγορεῖται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι κατὰ τὸν διορισμὸν τῶν Νομαρχῶν γενικῶς καὶ τῶν Γενικῶν Διοικητῶν, ἠστόχησεν. Καὶ ἐρωτῶ δὲν εἶναι συνυφασμένον τὸ ζήτημα τῆς καλῆς Διοικήσεως, μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἐμπεδώσεως τῆς δημοσίας τάξεως; Φρονῶ ἀκόμη ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐκκαθαρίσεως τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν συνετέλεσε καὶ αὐτὴ πρὸς χειροτέρευσιν τῆς δημοσίας τάξεως. Καθημερινῶς, κυβερνητικοὶ κατὰ τὸ πλεῖστον βουλευταί, ἀναγινώσκουν ἀναφοράς, κάμνουν ἔκκλησιν πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν περὶ ἐκκαθαρίσεως τοῦ Σώματος τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Εἶναι κοινὸν μυστικόν, ὅτι μέγα μέρος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἀντιτίθεται πρὸς τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, πρὸς παγίωσιν τῆς τάξεως καὶ πρὸς εὔρυθμον λειτουργίαν τῆς κρατικῆς μηχανῆς, λόγῳ τῆς ἀντιθέτου των κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας. Τὰ ὄργανα αὐτὰ τοῦ Κράτους, δημιουργοῦν καθημερινῶς ζητήματα. Ἐκ τῶν ζητημάτων αὐτῶν ὑπάρχει κίνδυνος μείζονος διασαλεύσεως τῆς τάξεως, διότι τὰ ὄργανα αὐτὰ δὲν ὑπακούουν εἰς τὰς προϊσταμένας των Ἀρχάς, ἀλλ’ ἔχουν ἴδιον πρόγραμμα τὸ ὁποῖον ἐφαρμόζουν. Ἤθελα νὰ κάμω τὴν παρατήρησιν αὐτήν, διὰ νὰ ὑπογραμμίσω ὅτι καὶ μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον ἤχθη ἐνώπιον ἡμῶν σήμερον, ἐὰν παραλλήλως δὲν ληφθοῦν καὶ τοιαῦτα μέτρα, ἀδίκως θὰ περιμένωμεν σοβαρὰν καὶ πραγματικὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Αὐτὰ δι’ ὀλίγων, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀρχὴν τοῦ ὑπὸ ψήφισιν ψηφίσματος. Διὰ τὰς κατ’ ἄρθρον λεπτομερείας ἐκλεκτοὶ συνάδελφοι τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ἀποτελοῦντες μέλη τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, θὰ ἀναπτύξωσιν εὐρύτερον τὰς ἀντιλήψεις των. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ μερικὰς λέξεις ἐπὶ τῶν ἐπιμάχων ἄρθρων. Ἕν ἐξ αὐτῶν εἶναι τὸ ἄρθρον 8 περὶ ἀπεργῶν. Ἔχομεν ὑποφέρει εἰς τὸ παρελθὸν ἀπὸ τὰς ἀπεργίαις. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ ἀπεργίαι ὅταν ἔχουν ἀφορμὰς πολιτικάς, ὅπως συνήθως εἶχον ἀφορμὰς πολιτικὰς αἱ ἀπεργίαι τὸν τελευταῖον καιρόν, εἶναι πρόξενοι ἀναταραχῶν καὶ παρεμποδίζουν καὶ τὴν ὁμαλὴν κοινωνικὴν καὶ οἰκονομικὴν κατάστασιν τοῦ τόπου. Ἔπρεπε συνεπῶς, ὡς ὀρθῶς εἰς τὰς συζητήσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐξήρθη, νὰ γίνῃ διαστολὴ μεταξὺ τῶν τοιούτων ἀπεργιῶν καὶ τῶν ἄλλων αἵτινες ἔχουσιν οἰκονομικὸν περιεχόμενον καὶ αἵτινες σκοποῦν νὰ προστατεύσωσιν τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν βεβαίως ὁ ἐργαζόμενος κόσμος νὰ μένῃ ἀνυπεράσπιστος ἔναντι τῶν αὐθαιρεσιῶν αἱ ὁποῖαι ἐνίοτε συμβαίνουν ἐκ μέρους τῶν ἐργοδοτῶν.

§107Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἠμπορῶ νὰ σᾶς δώσω μίαν πληροφορίαν κ. συνάδελφε; Τὴν στιγμὴν αὐτὴν κομμουνισταὶ συγκεντρωμένοι εἰς τὴν πλατεῖαν Συντάγματος διαπληκτίζονται μετὰ τῆς Ἀστυνομίας θέλοντες νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν Βουλήν. Τώρα καθῆστε σεῖς καὶ μιλῆστε περὶ μέτρων. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ὑπάρχουν συνάδελφοι διαφωνοῦντες μὲ τὴν λῆψιν τῶν μέτρων.

§108Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἐὰν εἴσαστε ἐξ ἀρχῆς καὶ εἴχατε παρακολουθήσει τὸ σύνολον τῆς ἀγορεύσεως δὲν θὰ ἐκάνατε τὴν παρατήρησιν αὐτήν.

§109Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἤκουσα τὸν ἐκπρόσωπον τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§110Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἐννοεῖτε βεβαίως ὅτι αὐτὸ εἶναι ἕτερον ἑκάτερον.

§111Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Ἡ παρέλκυσις τῆς παύσεως τῆς ἐργασίας, εἶναι κίνδυνος κοινωνικός, δὲν ὑπάρχει ὅμως τὸ ὄργανον τὸ ὁποῖον νὰ καθορίζῃ τὰς περιπτώσεις αἵτινες θὰ ἐμπίπτουν εἰς τὴν ἔννοιαν αὐτήν. Δὲν ὑπάρχει ἁρμοδία Ἀρχὴ ἡ ὁποία νὰ κρίνῃ πότε ἡ παρέλκυσις τῆς παύσεως τῆς ἐργασίας ἀποβαίνει κακόβουλος. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς νομίζω ὅτι θὰ ἐξευρεθῇ τρόπος πλήρης διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου καθόσον ἡ ἐν τῇ Κοινοβουλευτικῇ Ἐπιτροπῇ συζήτησις ἔχει προλιάνει τὸ ἔδαφος. Ἐπίσης ὑπάρχουν διαφοραὶ ἐπὶ τῆς διατυπώσεως τῶν ἄρθρων 10 καὶ 11. Διὰ τὸ ἄρθρον 10 ὑπεδείξαμεν τὴν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀναφορὰν τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς εἰς τὸν ἁρμόδιον Εἰσαγγελέα, ἀλλ’ ἡ ὑπόδειξις αὐτὴ δὲν ἐγένετο δεκτή. Τελικῶς φρονῶ ὅτι δὲν ὑπάρχουν οὐσιώδεις διαφοραὶ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον διατύπωσιν. Ἐὰν ὑπάρχουν, ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς συζητήσεως θὰ λάβωμεν καὶ πάλιν τὸν λόγον. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω πρὶν κατέλθω τοῦ βήματος, ἐφ’ ὅσον συνεφωνήσαμεν κατ’ ἀρχὴν ἐπὶ τῆς ψηφίσεως τοῦ ψηφίσματος, θὰ εἶναι ὅπως ἐπιστήσω ὅλως ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως περὶ τοῦ τρόπου καὶ περὶ τῶν μέσων μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἐφαρμοσθοῦν αἱ διατάξεις τοῦ ψηφίσματος. Εἶναι ἕνα ζήτημα θεμελιῶδες, τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς εὕρῃ ἀντιθέτους τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων συμβοῦν ἄτοπα τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ἐνδεχόμενον ἀντὶ τῆς καταπαύσεως τῆς ἀναταραχῆς καὶ ἀντὶ τῆς ἐμπεδώσεως τῆς τάξεως νὰ δημιουργήσουν περισσοτέραν ἀταξίαν καὶ περισσοτέραν ἀναστάτωσιν. Βεβαίως ἡμεῖς μὲν παρέχομεν ὅλην μας τὴν ὑποστήριξιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως διατηροῦμεν ὅμως ὅλας μας τὰς ἐπιφυλάξεις πρὸς καταλογισμὸν εὐθυνῶν ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον καὶ τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἐφαρμοσθοῦν αἱ διατάξεις αὗται. (Χειροκροτήματα).

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ Κόμματος κ. Ζέρβας ἔχει τὸν λόγον.

§113Ν. ΖΕΡΒΑΣ. 20 μῆνες, κύριοι συνάδελφοι, ἔχουν περάσει ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Πατρίδος μας καὶ ἀκόμη δυστυχῶς καὶ αὐτὴν τὴν ὥραν ποὺ ὁμιλοῦμεν, ἡ ζωὴ δὲν ἔχει ἐπανέλθει εἰς τὸν τόπον μας καὶ ὁ μαρτυρικὸς λαός μας δὲν ἔχει εὕρει τὴν ζωήν του. Καθ’ ἡμᾶς τὸ ὑπὸ ψήφισιν ψήφισμα εἶναι ψήφισμα τοιαύτης σημασίας ὥστε νὰ δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ἔχει τὴν πρώτην, τὴν πρωτίστην θέσιν καὶ ὅτι προσθέτως εἶναι ἀπὸ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὀφείλομεν ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς συνελεύσεως νά λάβωμεν. Θὰ ἔπρεπε τὸ ὑπὸ ψήφισιν ψήφισμα, τὸ τονίζομεν, νὰ εἶναι τὸ πρῶτον ψήφισμα τὸ ὁποῖον νὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς Συνελεύσεως ἡμῶν. Μὴ πλανώμεθα καὶ μὴ αὐταπατώμεθα ἀγαπητοί μου συνάδελφοι. Ἐὰν τυχὸν δὲν ἐμπεδωθῇ ἡ τάξις, ἐὰν ὁ λαὸς δὲν ἀποκτήσῃ τὸ συναίσθημα τῆς ἀσιφαλείας του, ἐὰν ὁ ἀναρχισμὸς δὲν πεισθῇ καὶ δὲν ἀντιληφθῇ ὅτι τὸ Κράτος τοῦ νόμου θὰ ἐπιβάληται ἐν παντὶ καὶ ἐπὶ παντός, μὴ πλανώμεθα, λέγω καὶ τονίζω, ἡ ζωὴ δὲν θὰ ἔχῃ ἐπανέλθει εἰς τὸν δύσμοιρον αὐτὸν τόπον. Δὲν ἔφθασαν τὰ τόσα καὶ τόσα μαρτύρια τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν ἔφθασαν αἱ καταστροφαὶ καὶ ἀφανισμοὶ τοῦ συνόλου τοῦ Ἔθνους μας, καὶ ἔρχεται μία δρὰξ βρυκολάκων, ἔρχεται μία πουλημένη σπεῖρα ἀναρχικῶν νὰ συνεχίσῃ τὸ ἔργον τῆς καταστροφῆς, τὸ ἔργον τῆς ἀπαθλιώσεως, τῆς ἀποσυνθέσεως καὶ τοῦ ἀφανισμοῦ τὸ μακάβριον ἔργον τῆς πλήρους ἐξουθενώσεως τῆς χώρας. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ἐπαναλαμβάνω, θὰ ἔπρεπε ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς καθ’ ἥν ἐνεφανίσθημεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὸ πρῶτον μέτρον τὸ ὁποῖον ὠφείλαμε νὰ λάβωμε, καὶ ὁ πρῶτος λόγος ὁ ὁποῖος θὰ ἔπρεπε νὰ ἠκούετο νὰ ἦτο πῶς θὰ ἐπαναφέρωμεν ἀμέσως τὴν χώραν εἰς τὴν ὁμαλότητα καὶ νὰ ἐπιβάλωμε τὴν τάξιν, ἐφαρμόζοντες τοὺς νόμους τοὺς κειμένους μετὰ πάσης μὲν αὐστηρότητος ἀλλὰ καὶ δικαιοσύνης. Ἐὰν τοιοῦτον τι ἐπράττομεν ἀπὸ τῆς πρώτης ὥρας, πεισθῆτε, κύριοι βουλευταί, ὅτι αὐτὴν τὴν ὥραν δὲν θὰ εἴχομεν ἀνάγκην νὰ συζητοῦμεν τὰ ὅσα συζητοῦμεν, καὶ νὰ ἀκούωμεν, τὰ ὅσα ἀκούομεν περὶ προθέσεων καὶ ἐκδηλώσεων κομμουνιστῶν καὶ τὰ τοιαῦτα.

§114Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Νομίζω ὅτι προσφέρεται κακὴ ὑπηρεσία νὰ μεταφέρωνται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν εἰδήσεις ἔξωθεν, ὅτι δηλαδὴ οἱ κομμουνισταὶ ἔκαμον μίαν διαδήλωσιν, αὐτὸ τὸ χαρακτηρίζω ἄτοπον, διότι ἡ Βουλὴ εἶναι ἀκλονήτως ἀποφασισμένη νὰ λάβῃ τὰ μέτρα της καὶ νὰ πατάξῃ πᾶσαν ἀναρχίαν.

§115Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Νομίζω ὅτι ἐπαναλαμβάνετε αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω.

§116Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἤθελον νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς: Νὰ λάβῃ ἀπόψε ἀπόφασιν ἡ Βουλή, νὰ συλληφθοῦν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κουκουέδων ἀμέσως.

§117Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, κύριοι, ὄχι μόνον ἁπλῶς συμφωνοῦμεν μὲ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ ὑπὸ ψήφισιν ψήφισμα, περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, ἀλλά, ἂν ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ καὶ σκληροτέρα καὶ αὐστηροτέρα ἡ διατύπωσις αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα). Δὲν πρόκειται, τὸ πιστεύω ἀπαρασαλεύτως, νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ ψήφισμα αὐτό, ὅπως εἶπον τινὲς τῶν προλαλησάντων συναδέλφων, ἐναντίον Ἑλλήνων. Δὲν ἔχομεν νὰ κάμωμεν μὲ Ἕλληνας, ἔχομεν νὰ κάμωμεν μὲ Βουλγάρους. (Χειροκροτήματα). Συνεπῶς δὲν πρέπει νὰ φοβούμεθα ὅτι ἡ τοιαύτη ἢ τοιαύτη διατύπωσις τῶν ὑπὸ ψήφισιν ἄρθρων τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ θὰ συνετέλει εἰς τὴν δημιουργίαν ἀδικιῶν εἰς βάρος Ἑλλήνων πολιτῶν, εἶμαι πεπεισμένος ὅτι, καὶ τὰ κατὰ ἱεραρχίαν, κατώτερα ἀκόμη ὄργανα, δὲν θὰ θελήσουν ποτὲ νὰ βλάψουν πολίτην Ἕλληνα, καὶ ὅτι, ἂν τυχὸν ἐλαχίστη ἀπό μέρους τῆς Κυβερνήσεως καταβληθῇ προσπάθεια ὥστε κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ ψηφίσματος τούτου ἀντιληφθοῦν πλήρως τὰ χρέη των τὰ διοικητικὰ ὄργανα, τότε, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πρέπει νὰ εἴμεθα ἀπολύτως βέβαιοι ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀκούσωμεν οὔτε μίαν λέξιν περὶ προσγενομένης ἀδικίας, καθ’ οἱουδήποτε Ἕλληνος πολίτου. Δὲν θὰ ἦτο πάρεργον ἐὰν ἐτονίζομεν, καίτοι τοῦτο θὰ ἐκρίνετο ὡς κοινοτυπία, ὅτι πρῶτος καὶ κύριος σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως ἑνὸς Κράτους, εἶναι τοῦτο, τὸ πῶς νὰ ἀσφαλίζῃ τὴν τάξιν καὶ τὴν ἡσυχίαν τῶν φιλονόμων πολιτῶν. Θὰ τὸ τονίσωμεν ὄχι διότι ἔχομεν ξεχάσει, ὅτι αὐτὸ τοῦτο ἐστὶν ἡ ἔννοια τοῦ Κράτους, ἀλλὰ διότι δυστυχῶς ἔχει ὑπάρξει μία σύγχυσις, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον καὶ τὰ μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα τὴν ἔννοιαν αὐτὴν τοῦ Κράτους πρέπει νὰ στερεώσωμεν, κυροῦντες τοὺς νόμους. Καὶ ἐξηγοῦμαι. Ἐὰν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἀπελευθερώσεώς μας, ἀντιλαμβανώμεθα, ὅτι ὁ ἀναρχισμὸς ἐν Ἑλλάδι δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο, παρὰ μία σπεῖρα μισθάρνων ὀργάνων, (χειροκροτήματα), μία μαφία μιᾶς κακῆς καὶ σκοτεινῆς δυνάμεως, ἐὰν λέγω, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἀπελευθερώσεώς μας ἀντιλαμβανόμεθα τοῦτο, πεισθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ὑπῆρχον ἴσως οὔτε τὰ Δεκεμβριανά. Ἐπαίζαμεν ἐν οὐ παικτοῖς τότε καὶ ἐπληρώσαμεν τὸ κακὸ ἐκεῖνο παιγνίδι μὲ τόσας θυσίας καὶ μὲ τόσον ἀφανισμόν. Καὶ ἐν συνεχείᾳ ὑπείκοντες εἰς μίαν θολὴν σκοπιμότητα, κατὰ ἕνα μάλιστα κακὸν καὶ περίεργον τρόπον, ἐπιβαλομένην πρὸς τὰς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, ὑπείκοντες λέγω, εἰς μίαν θολὴν σκοπιμότητα οἱ ἀγαπημένοι μας καὶ φίλτατοι σύμμαχοι, κατώρθωσαν χωρὶς νὰ τὸ θέλουν καὶ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω ὅτι σήμερον λυποῦνται δι’ αὐτό, (χειροκροτήματα), κατώρθωσαν αὐτὴν τὴν ἔννοιαν τοῦ Κράτους ἐν τῷ συνόλῳ νὰ στραγγαλίσουν καὶ νὰ ἀφανίσουν. Καὶ εὑρέθημεν εἰς τὴν σκληρὰν ἀνάγκην τὰ καθάρματα αὐτὰ τῆς κολάσεως, αὐτοὺς τούς σφαγεῖς, τοὺς ἐκδορεῖς, ὄχι μόνον νὰ διατηροῦμεν σώους καὶ ἀβλαβεῖς, ἀλλὰ καὶ νὰ περιβάλλωμεν διὰ πάσης εὐνοίας μας, δυστυχῶς καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐκδηλουμένην. Καὶ συνεχίζοντες κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἐφθάσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν ἡμέραν, ὅπου ἡ Κυβέρνησις, μὴ ἀρκουμένη εἰς τοὺς κειμένους νόμους, ἐθεώρησε ἐπιβεβλημένον νὰ φέρῃ πρὸς ψήφισιν τὸ ὑπὸ κρίσιν μας ψήφισμα. Ἐπαναλαμβάνομεν καὶ τονίζομεν ἐὰν οἱ νόμοι ἐλειτούργουν, δὲν θὰ ἐχρειάζετο τὸ ψήφισμα. Ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ ὡς σκόπιμον καὶ ὠφέλιμον νὰ ζητήσῃ καὶ τὴν λῆψιν ἐπὶ πλέον μέτρων, δὲν θὰ εἴμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠρνούμεθα τὴν πλήρη συμφωνίαν μας πρὸς ψήφισιν καὶ τῶν νέων αὐτῶν μέτρων, ἀπαιτοῦντες καὶ ἀξιοῦντες τοῦτο μόνον, νὰ ἴδωμεν τάχιστα εἰς αὐτὸν τὸν τόπον νὰ ἐπανέλθῃ ἡ ὁμαλότης, ἡ τάξις καὶ ἡ γαλήνη καὶ νὰ ἐπανεύρῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τὴν ἀπολεσθεῖσαν ζωήν του. Ὡμίλησαν οἱ προλαλήσαντες περὶ ὡρισμένων ἀντιρρήσεων, τὰς ὁποίας ἔχουν, ὅσον ἀφορᾷ ὡρισμένας διατάξεις τοῦ ψηφίσματος. Μᾶς εὑρίσκει συμφώνους ἡ γνώμη τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἐφαρμοζομένου τοῦ νόμου περὶ καταστάσεως πολιορκίας εἰς ὡρισμένας περιοχάς, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ ἐλαμβάνετο ἀνάγκη ψηφίσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Ἐν τούτοις ὅμως ἔχω νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς: Ἄν τυχὸν αἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ περὶ πολιορκίας ἄρθρου, ἐν τούτοις λέγω, διότι εἶναι ἐπάναγκες νὰ ληφθοῦν τάχιστα πάντα τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ζωὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νομίζω ὅτι παρ’ ὅτι συμφωνοῦμεν πλήρως μὲ τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Κόμματος τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει ἡ συμφωνία μας αὐτὴ νὰ μᾶς ἀγάγῃ εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡμεῖς δὲν πιστεύομεν ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ δώσωμεν πλήρη μας τὴν συγκατάθεσιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὥστε νὰ λάβῃ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν κρίσιν της θὰ εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν πλήρη ἀσφάλειαν καὶ τὴν πλήρη γαλήνευσιν τῆς χώρας. Συμφωνοῦμεν ἐπίσης μὲ τοὺς προλαλήσαντας ὅσον ἀφορᾷ τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 10 καὶ 11. Θὰ ἠθέλαμεν καὶ ἡμεῖς κάπως νὰ περιορισθῇ τὸ μέτρον τοῦτο τῆς καταργήσεως τοῦ ἀσύλου τῆς οἰκογενείας. Θὰ ἠθέλαμεν, ἐν πάσῃ περιπτώσει, νὰ παρίσταται κατὰ τὴν ἐνέργειαν τῶν ἐρευνῶν δικαστικὸς ἀντιπρόσωπος, ὅπου εἶναι δυνατόν, ἢ πάντως ἀνώτερος ἢ κατώτερος διοικητικὸς ὑπάλληλος, ἢ ἐν ἐλλείψει τοιούτων, καὶ στρατιωτικὸς τοιοῦτος, εἰς τρόπον ὥστε κατὰ ἕνα οἱονδήποτε δικαιολογημένον τρόπον νὰ δώσωμε νὰ ἀντιληφθοῦν πάντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐνόμιζον ὅτι ἀπὸ ἄλλας ὡρμήθη ἀφορμὰς προβαίνοντες εἰς τὴν κατάλυσιν τοῦ οἰκογενειακοῦ ἀσύλου, νὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἀντίληψιν, λέγω, ὅτι τοῦτο γίνεται διὰ λόγους ἀνάγκης καὶ ὅτι ὁ σεβασμὸς τοῦ ἀπαραβιάστου τοῦ ἀσύλου των δὲν πρόκειται νὰ θιγῇ ἀπὸ μίαν οἱασδήποτε μορφῆς ἔρευναν, ἡ ὁποία λόγῳ ἀναποτρέπτου ἀνάγκης καὶ μόνον θὰ λάβῃ χώραν.

§118ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἄν παρίστατο ἀνάγκη νὰ πιάσουν μίαν συμμορίαν τί θὰ γίνῃ;

§119Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Μερικὰ πράγματα τὰ ὁποῖα μποροῦν νὰ γίνωνται, καὶ δύνανται νὰ γίνωνται χωρὶς νὰ λέγωνται, τοῦτο θὰ ἦτο κατὰ τὴν γνώμην μου προτιμότερον. (Χειροκροτήματα). Κύριοι συνάδελφοι, μὴ πλανώμεθα, ὅπως ἐτόνισα καὶ ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου μου, ἂν τυχὸν δὲν σπεύσωμεν νὰ δώσωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅλα τὰ μέσα τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ζητήσῃ ὄχι μόνον τὰ προληπτικὰ ἀλλὰ καὶ τὰ πάσης ἄλλης μορφῆς διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τάξιν, ἐὰν τυχὸν δὲν κατοχυρώσωμεν τὴν Κυβέρνησιν μὲ πάσης μορφῆς δυναμικότητα ὥστε νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐπαναδώσῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὴν ζωήν του, μὴ πλανώμεθα, λέγω, δὲν θὰ ἔχωμεν ὡς Κυβέρνησις καὶ ὡς Βουλὴ πράξει τὸ χρέος μας πρὸς τὸν μαρτυρικὸν λαόν μας. (Χειροκροτήματα).

§120Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ ½ ὥρας εἰς τήν πλατεῖαν τοῦ Συντάγματος πολυάριθμος ὁμὰς προδοτικῶν καὶ ἐγκληματικῶν στοιχείων διετάραξε τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἀκόμη εὑρέθησαν ἔνοπλοι. Εἰς τὰ ἀποχωρητήρια τῆς πλατείας εἶχον συγκεντρώσει ὅπλα καὶ πολεμοφόδια ὅπως καὶ χειροβομβίδας. Πρὸ ὀλίγης ὥρας ἀκόμη. Εἶναι ἀνάγκη ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία τὸ ἀντιληφθῇ ποῖον εἶναι τὸ καθῆκον της.

§121ΧΡ. ΛΑΔΑΣ. Εἶναι ἀκριβῆ αὐτὰ κ. Ὑπουργέ;

§122Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Μετέβην ἐγὼ ὁ ἴδιος εἰς τὴν πλατείαν τοῦ Συντάγματος καὶ ἀντελήφθην ἀμέσως τὰ γεγονότα. Νὰ διαταχθῇ ἡ σύλληψις τῶν ἀρχηγῶν τῆς συμμορίας.

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Π. Κανελλόπουλος.

§124Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, θέματα ὅπως τὸ θέμα τῆς Δημοσίας Τάξεως καὶ Ἀσφαλείας ἀπαιτοῦν μεγίστην ψυχραιμίαν, ἀπαιτοῦν ψύχραιμον ἐξέτασιν καὶ βαθεῖαν ἀντιμετώπισιν. Ὅσον κρισιμωτέρα εἶναι μία κατάστασις τόσον μεγαλειτέρα ἐπιβάλλεται ψυχραιμία εἰς τὴν ἀντιμετώπισίν της. Ἡ συνείδησις τοῦ νομοθέτου πρέπει νὰ λειτουργῇ ὡς συνείδησις εὐθύνης ἱστορικῶς παρατεταγμένη καὶ ὄχι ἁπλῶς ὡς συνείδησις ὑποκειμένη εἰς στιγμιαίας ἐξάψεις καὶ εἰς στιγμιαῖα αἰσθήματα. Ἡ κρισιμότης, κ. κ. βουλευταί, εἶναι πραγματικῶς μεγίστη. Τὴν γνωρίζω ἐξ ἰδίας ἀντιλήψεως, τὴν γνωρίζω, θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω, ἐξ ἰδίας ἁφῆς. Πρὸ ἑνὸς ἀκριβῶς ἔτους παρέδωσαν διὰ πρώτην μετὰ τὸν πόλεμον φοράν, τὴν Μακεδονίαν ὁλόκληρον καὶ εἰδικώτερα, τὴν Δ. Μακεδονίαν. Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ εὑρισκόμην εἰς τὴν Φλώρινα, πρὸ ἑνὸς ἀκριβῶς ἔτους, ὅταν δὲν εἶχαν ἀκόμη ἐγκατασταθῆ εἰς τὴν ὕπαιθρον οἱ ἀστυνομικοὶ σταθμοί, ἦτο σχεδὸν ἀδύνατον νὰ ἐξέλθῃ τῶν ὁρίων τῆς πόλεως ἀντιπρόσωπος τοῦ Κράτους, ἦτο σχεδὸν ἀδύνατον νὰ ἐξέλθῃ τῶν ὁρίων τῆς πόλεως χωροφύλαξ, χωρὶς νὰ φονευθῇ. Οἱ δύο πρῶτοι, οἱ ὁποῖοι ἐτόλμησαν νὰ ἐξέλθουν, καὶ αὐτὸ συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ εὑρισκόμην ἐκεῖ’ διὰ νὰ κατευθυνθοῦν πρὸς σκοπιάν, χωρίον τὸ ὁποῖον ἀπέχει δύο τρία χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν πόλιν, ἐφονεύθησαν ὑπὸ ἀγνώστων. Ἔκτοτε ἡ τακτικὴ αὐτὴ συνεχίζεται καὶ τελευταίως ἡ κατάστασις ἔχει ἐπιδεινωθῆ. Καὶ δὲν εἶναι πράγματι δυνατόν, κύριοι βουλευταί, νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἔννοια τῆς ἀσφαλείας διὰ τοὺς πολίτας ὅταν δὲν ὑπάρχῃ κἄν ἡ ἔννοια τῆς ἀσφαλείας ὑπὲρ αὐτῶν τούτων τῶν ὀργάνων τῆς ἀσφαλείας. Ὅταν οἱ ἔνοπλοι κινδυνεύουν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, σκεφθῆτε πόσον κινδυνεύουν οἱ ἄοπλοι πολῖται. Πρὸ ἑνὸς μηνὸς, ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τῆς συγκλήσεως τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀντιπροσωπείας, περιώδευσα διὰ τρίτην φορὰν τὴν Δ. Μακεδονίαν καὶ τμῆμα τῆς Θεσσαλίας. Κύριοι, πρέπει νὰ τονίσω καὶ τὸ ἐτόνισα καὶ τότε εἰς δηλώσεις, εἰς τὰς ὁποίας προέβην, ὅτι ἡ κατάστασις ἔχει ἐπιδεινωθῆ. Περιοχαί, ὅπως ἡ περιοχὴ τῆς Ἐλευσῖνος, τῆς Αἰκατερίνης, τῆς Φλωρίνης, τῆς Ἐδέσσης εὑρίσκονται εἰς ἐξαιρετικὰ κρίσιμον ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας κατάστασιν. Εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἐδέσσης κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ εὑρισκόμην ἐκεῖ, ἀπήχθησαν μέσα ἀπὸ τὴν πόλιν δύο πολῖται καὶ ἐξηφανίσθησαν. Κύριοι βουλευταί, δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, γνωρίζων ὅσα γνωρίζω ἐξ ἀμέσου ἀντιλήψεως διότι, συνηθίζω νὰ ζητῶ ἐξ ἀμέσου ἀντιλήψεως νὰ πληροφοροῦμαι τὴν κατάστασιν, δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ ἀμφισβητήσω τὴν ἀνάγκην τῆς ὅσον τὸ δυνατὸν σθεναρωτέρας ἀντιμετωπίσεως τῆς καταστάσεως. Τὶ ἔκαμεν ὅμως ἡ Κυβέρνησις μέχρι τοῦδε καὶ ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν κειμένων νόμων, ὅπως ἐτονίσθη καὶ ὑπὸ ἄλλων ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων; Ἠδύνατο καὶ ἀνέμενεν ὁ λαὸς νὰ κινηθῇ δραστηρίως. Κύριοι βουλευταί, τὴν ἐντύπωσιν περὶ ἰδιαιτέρας τινὸς δραστηριότητος τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὸ διάστημα τῶν δύο αὐτῶν μηνῶν, ἐγώ, τοὐλάχιστον, δὲν ἔχω σχηματίσει. Καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω ὅτι λυποῦμαι διὰ τοῦτο. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνήκω εἰς τὴν πτέρυγα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, θὰ ἤμην εὐτυχής, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὸν τομέα τοῦτον, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους κρισίμους τομεῖς εἶχεν ἐπιδείξει δραστηριότητά τινα οὐσιώδη. Θὰ ἤθελα νὰ γνωρίζω π. χ., ποῖοι ἐκπρόσωποι τῆς Κυβερνήσεως καὶ ποῖα ἐκ τῶν κυριωτέρων καὶ ἁρμοδιωτέρων στελεχῶν της μετέβησαν ἐπὶ τόπου εἰς τὴν Νάουσαν, ποῖα μετέβησαν ἐπὶ τόπου εἰς τὴν Αἰκατερίνην καὶ εἰς τὴν Ἔδεσσαν, ποῖα εἰς τὸ Ἀμύνταιον, τὴν Βεύην, τὸ Ξυνὸ Νερὸ καὶ εἰς τὰς ἑλληνικωτάτας ἐκείνας κορυφάς, κορυφὰς ἐθνικοῦ αἰσθήματος, αἱ ὁποῖαι ὀνομάζονται Κλεισούρα καὶ Λέχοβο; (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀντιμετώπισις κρισίμων περιστάσεων δὲν γίνεται ποτέ, μόνον καὶ μόνον, διὰ τῶν ἐκτελεστικῶν ὀργάνων. Γίνεται πάντοτε διὰ τῆς παρουσίας τῆς ἡγεσίας καὶ διὰ τῆς πνοῆς τῶν κατ’ ἐξοχὴν ὑπευθύνων, εἴτε εἶναι στρατηγοὶ ἐν ὥρᾳ πολέμου, εἴτε κυβερνῆται ποὺ διευθύνουν τὰς τύχας τῶν λαῶν. (Χειροκροτήματα).

§125ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μήπως ὁμιλεῖτε ἐξ ἰδίας πείρας;

§126Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Κυβέρνησις, ἑπομένως κ. βουλευταί, πρὶν χρησιμοποιήσῃ τὰ ὑπάρχοντα μέσα δράσεως, τὰ ὁποῖα καὶ εἰς τὸ χαρτὶ εὑρίσκονται, ἀλλὰ κυρίως θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ ἀναζητήσῃ εἰς τὴν ψυχήν της καὶ εἰς τὸ πνεῦμα της, πρὶν λέγω, προσπαθήσῃ διὰ τῶν ὑπαρχόντων μέσων δράσεως, νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν, ζητεῖ περισσότερα μέσα νὰ τῆς χορηγηθοῦν ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Τὰ ὑπάρχοντα μέσα ἐχρησιμοποίησε, κ. βουλευταί, εἰς μὲν τὴν βορείως τοῦ Ὀλύμπου περιοχήν, κατὰ τρόπον ἀνεπαρκέστατον, εἰς δὲ τὴν νοτίως τοῦ Ὀλύμπου περιοχήν, κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δὲν συνιστᾷ ἀπόλυτον ἀντικειμενικότητα εἰς τὴν ἐφαρμογήν των. Καὶ ἀντὶ ἡ Κυβέρνησις μετὰ δίμηνον νὰ ἔλθῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ νὰ ἀγγείλῃ πράξεις οὐσιώδους βελτιώσεως τῆς καταστάσεως, ἢ τουλάχιστον, διότι πιθανὸν αἱ δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἀνθίστανται νὰ εἶναι πολὺ ἰσχυραί, τοὐλάχιστον νὰ ἀναπτύξῃ καὶ νὰ ἀναλύσῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὰς ἐνεργείας της, τὸ μέγεθος τῆς προσπαθείας της καὶ νὰ μᾶς πείσῃ, ὅτι ἔκαμε πᾶν ὅ,τι ἠδύνατο, ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν κειμένων νόμων, ἀντὶ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς ἀναγγείλῃ πράξεις ἀποτυχούσας μέν, ἀλλὰ μεγάλης προσπαθείας, ἔρχεται καὶ φέρει εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα χαρτί. Παρὰ τὴν βαθεῖαν δυσπιστίαν μας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, δηλαδὴ πρὸς αὐτὴν ταύτην τὴν ἱκανότητά της ὅπως ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν ἀντικειμενικότητα, μὲ τὴν ὁποίαν εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία ἡ ἐφαρμογὴ νόμων ἐκτάκτων, παρὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, καθῆκον μας εἶναι νὰ ἐξετάσωμεν τὸ σχέδιον ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον μᾶς ὑπέβαλε μὲ ἀπόλυτον ἀντικειμενικότητα καὶ ψυχραιμίαν. Θὰ τὸ ἐξετάσωμεν, ὄχι πλέον ὡς ἐλεγκταὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ ὡς νομοθέται ἀντικειμενικοί, Ὅπως συνετάγη, κ. βουλευταί, τὸ σχέδιον ψηφίσματος, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς συλληφθὲν καὶ συνταγὲν κατὰ τρόπον ἐσφαλμένον. Γίνεται—καὶ γίνεται κακῶς—μία διεθνὴς διαφήμισις αὐτονομιστικοῦ κινήματος..... (Χειροκροτήματα).

§127Γ. ΜΕΛΑΣ. Μπράβο. Εὖγε!

§128Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἀναφαίνεται, αὐτὸ εἶναι τὸ χειρότερον ἀπ’ ὅλα, διότι αὐτὸ προκαλεῖ ἀκριβῶς τὴν ἐπικίνδυνον διαφήμισιν, ἀναφαίνεται τὸ θέμα τοῦτο, τὸ θέμα τοῦ αὐτονομιστικοῦ κινήματος, μὲ μέτρα ἀφορῶντα τὰς δημοσίας συναθροίσεις καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἀκόμη δὲ καὶ μὲ διατάξεις ἐργατικοῦ δικαίου, ὡς ἐὰν ἡ αἰτία, ἡ θεμελιώδης, ὁλοκλήρου τοῦ ψηφίσματος, ἦτο μία καὶ ἡ αὐτὴ καὶ ἐσημειώθη ἤδη παρεξήγησις εἰς τὴν συνείδησιν ὅλων τῶν ξένων φίλων μας. (Χειροκροτήματα). Χρειάζεται μεγαλύτερον αἴσθημα εὐθύνης καὶ ὅταν διατυποῦνται ἀκόμη λέξεις. Τὰ αὐτὰ μέτρα, διατυπούμενα εἰς χωριστὰ σχέδια, δὲν θὰ ἔδιδον ἀφορμὴν εἰς τόσας παρεξηγήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργήθησαν ἤδη εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ὅλα αὐτά, κύριοι βουλευταί, ἀποδεικνύουν μίαν σπασμοδικότητα, σπασμοδικότητα, ἡ ὁποία δὲν προοιωνίζει ἀγαθὰς ἐξελίξεις διὰ τὸν τόπον καὶ ἀποδεικνύει πλήρη ἔλλειψιν συστηματικῆς σκέψεως, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐν τούτοις, εἰς τόσον κρισίμους στιγμὰς κατ’ ἐξοχὴν θὰ ἔπρεπε νὰ βασίζεται πᾶσα πρᾶξις καὶ ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως. Τὰ συμπεράσματα, εἰς τὰ ὁποῖα ἔχω νὰ καταλήξω, διότι θέλω νὰ εἶμαι σύντομος καὶ θέλω νὰ δώσω τὸ παράδειγμα τῆς συντομίας καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀκολουθήσουν, τὰ συμπεράσματα εἶναι τὰ ἑξῆς: Τὰ ἄρθρα τὰ συμπληροῦντα τὸν Ποινικόν μας Νόμον, τὰ ἕξ πρῶτα ἄρθρα τοῦ νέου σχεδίου τοῦ τροποποιηθέντος, θὰ ἔπρεπε ἢ θὰ πρέπει, ἐὰν τὸ ἐγκρίνητε, νὰ ἀποτελέσουν ἰδιαίτερον σχέδιον, καὶ δὴ ἁπλοῦν σχέδιον νόμου. Οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχε, κύριοι βουλευταί, νὰ δημιουργήσωμεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν θεσπίζομεν διατάξεις, αἱ ὁποῖαι προϋπῆρχον, οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχε νὰ διαφημίσωμεν ὅλην αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τρόπον συνυφαίνοντα τὰ ἄρθρα, τὰ ὁποῖα τροποποιοῦν, τὰς βασικὰς περὶ ἐσχάτης προδοσίας διατάξεις τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, μὲ τὰς ἀτασθαλίας τὰς ἐνδεχομένας, τῶν ἐργατῶν, μὲ τὰς συγκεντρώσεις εἰς τὴν Πλατεῖαν τοῦ Συντάγματος, μὲ τὰς ἐκδηλώσεις ὡρισμένων κομμάτων καὶ ὡρισμένων τμημάτων τοῦ λαοῦ. Θὰ ἔπρεπε νὰ προσέξωμεν ἀπὸ ἀπόψεως διατυπώσεων, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχωμεν συνείδησιν περισσότερον ἐκπροσώπων τοῦ Ἔθνους πρὸς τὰ ἔξω καὶ ὀλιγώτερον ἐκπροσώπων τοῦ Ἔθνους ἔναντι τῶν ἐπαρχειῶν μας (χειροκροτήματα) διότι τὴν ἱστορίαν της ἡ Ἑλλάς, τὴν γράφει εἰς τὸ πλαίσιον τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας, καὶ ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ προσέχῃ, διότι ἔφθασεν πολὺ ὑψηλὰ καὶ ὑπάρχει ὁ κίνδυνος αἱ παρεξηγήσεις καὶ αἱ παρερμηνεῖαι νὰ ὁδηγήσουν εἰς πτώσεις καὶ ζημίας. (Χειροκροτήματα). Προτείνω λοιπὸν εἰς τὴν Βουλήν, κ. βουλευταί, ὅπως χωρίσῃ καὶ περιλάβῃ εἰς ἰδιαίτερον σχέδιον νόμου ὅλας τὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι συμπληρώνουν τὸν Ποινικὸν Νόμον. Θὰ εἶχα βέβαια νὰ προβῶ εἰς ὡρισμένας παρατηρήσεις καὶ ὡς πρός τὰς διατάξεις αὐτάς, ἀλλὰ ἀρκοῦμαι εἰς 2–3 παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας παρακαλῶ ὅπως ἰδιαιτέρως προσέξῃ ἡ Βουλὴ καὶ ἐὰν θελήσῃ, ὅπως τὰς υἱοθετίσῃ. Εὑρίσκω ὅτι τὸ ἐδάφιον 2 τοῦ ἄρθ. 1 καὶ ἰδίως ἡ 2α παράγραφος τοῦ 2ου ἐδαφίου ἔχει μίαν ἀσάφειαν, ἀσάφειαν, ἡ ὁποία δὲν γνωρίζω κἄν, ἐὰν θὰ ἀποβῇ πρὸς ὄφελος ἢ εἰς βάρος τῶν μέτρων ἀσφαλείας, τὰ ὁποῖα ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ. Νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ τύχῃ μεγαλυτέρας μελέτης καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ ὑπάρχουν φράσεις, ὅπως ἡ φράσις «ἢ καθ’ οἱονδήποτε ἄλλον τρόπον». Οἱ τρόποι ἐκδηλώσεως ἐγκλημάτων πρέπει νὰ περιγράφωνται κατὰ τρόπον ἀπολύτως θετικόν. Δὲν εἶναι νοητόν, κ. βουλευταί, νὰ ἐγκαινιάσωμεν τὸ σύστημα τῶν ἀσαφειῶν προκειμένου περὶ θεσπίσεως ποινικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι πρέπει κατὰ τρόπον ἀπολύτως συγκεκριμένον νὰ πλαισιώνουν τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀδικήματος.

§129ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ μάλιστα διὰ προπαρασκευαστικὰς πράξεις.

§130Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἄρθρον 2 ἐπίσης νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ συμπληρωθῇ ὅπως ἐπρότεινεν ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ἐθνικοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ὡς ἑξῆς: «ὅστις καταρτίζει ἔνοπλον ὁμάδα» καὶ ὄχι ἁπλῶς «ὅστις καταρτίζει ὁμάδα». Καὶ εἰς 2ον ἐδάφιον ἐπαναλαμβάνεται ἡ αὐτὴ φράσις καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλήν, ὅπως υἱοθετήσῃ τὴν συμπλήρωσίν της. Πολὺ περισσότερον θὰ ἤμην διατεθειμένος νὰ διεγράφετο ἀπὸ τὸ ἄρθρον 3 ἡ μία τῶν δύο λέξεων «ἐνόπλως» καὶ «διὰ βίας», ποὺ εἶναι καὶ ταυτολογία ἡ χρῆσις τῶν παρὰ νὰ λείψῃ ἀπὸ τὸ ἄρθρον 2 ἡ λέξις «ἔνοπλος», διότι ἡ πρᾶξις τῆς προσβολῆς ἔναντι τῶν ἀρχῶν ἢ οἱωνδήποτε ἐκπροσώπων ἐκκλησιαστικῶν κλπ. τοῦ Ἔθνους, εἶναι πρᾶξις, ἡ ὁποία ὑπὸ οἱανδήποτε μορφὴν ἐκδηλουμένη, πρέπει νὰ κολάζηται. Ἀντιθέτως τὸ ἄρθρον 2 ὁμιλεῖ περὶ καταρτίσεως ὁμάδος, περὶ προπαρασκευῆς ὑπὸ μίαν ἰδιότυπον ἔννοιαν συνωμοσίας, συνωμοσίας, τῆς ὁποίας ἡ μορφὴ πρέπει νὰ ὑλοποιηθῇ καὶ ἐὰν ἡ πρᾶξις τῆς συνωμοσίας εἶναι ἀπόσπασις τμημάτων τοῦ ἐδάφους, τότε, καὶ βάσει τῆς παλαιοτέρας ἑρμηνείας τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, καὶ ἡ ἁπλῆ σκέψις, δὲν εἶναι σκέψις, ἀλλὰ εἶναι πρᾶξις, διότι ὁ ἀποφασίζων τὴν ἀπόσπασιν πράττει κάτι τὸ ὁποῖον εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὰ συμφέροντα καὶ τὴν ὑπόστασιν τοῦ ἔθνους, ἐνῷ ἀντιθέτως προκειμένου περὶ καταρτίσεως ὁμάδος, ἡ ὁποία ἀποβλέπει πρὸς ἕνα σκοπὸν Α ὁπωσδήποτε σοβαρόν, ἀλλὰ μὴ συνδεόμενον πρὸς αὐτὴν ταύτην τὴν ὑπόστασιν τοῦ Κράτους, πρέπει νὰ διατυπωθῇ τὸ ἄρθρον πληρέστερον.

§131Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Ὅστις καταρτίζει ὁμάδα ἐπὶ σκοπῷ βίας, λέγει τὸ ἄρθρον.

§132Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι θὰ εἶναι περισσότερον θετικὸν καὶ ἀπὸ ἐπιστημονικῆς καὶ ἀπὸ ἠθικῆς ἀπόψεως, ἐὰν τὴν χρῆσιν μέσων βίας, ὅπλων κλπ., δὲν τὴν τεκμαίρομεν ἁπλῶς, ὡς εὑρισκομένην ἐν τῷ νῷ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι καταρτίζουν ὁμάδα. Πρὸς ὕπαρξιν τοῦ κακουργήματος θὰ πρέπει καὶ κατ’ αὐτὴν ταύτην τὴν διαδικασίαν τοῦ καταρτισμοῦ τῆς ὁμάδος, νὰ γίνεται χρῆσις ὅπλων, ἐξευρέσεις ὅπλων κ.ο.κ. Φοβοῦμαι, κ. βουλευταί, τὴν ὑπέρβασιν, διότι ἡ ὑπέρβασις προκαλεῖ ἀντίδρασιν καὶ ἡ ἀντίδρασις ἀνατρέπει ὁλόκληρον τὸν σκοπὸν τοῦ νομοθετήματος.

§133Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Αὐτὸ εἶναι ζήτημα τοῦ Δικαστηρίου, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ τὴν ὑπόθεσιν.

§134Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα, ἀλλὰ τὸ δικαστήριον θὰ βασισθῇ ἐπὶ μαρτυρικῶν καταθέσεων καὶ εἶναι πολὺ εὔκολον οἱ μάρτυρες νὰ καταθέτουν πράγματα μὴ ἀκριβῆ.

§135Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Μοῦ ἐπιτρέπει ὁ κ. Ἀρχηγὸς μίαν ἐρώτησιν; Νομίζω, ἂν δὲν πλανῶμαι, ἡ διάταξις τεθεῖσα, ὅπως ἐτέθη καὶ ἡ φράσις, λεχθεῖσα ὅπως λέγεται καὶ γράφεται ἔχει ἕνα σκοπόν, ὁ ὁποῖος στηρίζεται ἐπάνω εἰς μίαν πραγματικότητα. Ποία εἶναι ἡ πραγματικότης; Ὅταν θέσωμεν «ἔνοπλον ὁμάδα» μόνον τὰ κατώτερα ἐκτελεστικὰ ὄργανα θὰ ἔχωμεν εἰς χεῖρας μας, διότι νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ὁ Ζαχαριάδης δὲν πρόκειται νὰ καταρτίσῃ ἔνοπλον ὁμάδα, ἀλλὰ ὁ Ζαχαριάδης καὶ ἡ παρέα του θὰ κάνουν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κάνουν ἕως τώρα. Δὲν γνωρίζω κατὰ πόσον ἡ διαστολὴ αὐτὴ θὰ δημιουργήσῃ ἀδικίας καὶ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὰ μέτρα εἶναι μονομερῆ ἢ μεροληπτικά, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον γνωρίζω εἶναι, ὅτι ἂν δὲν διατυπωθῇ, ὅπως διατυποῦται, οὐδέποτε πρόκειται νὰ ἡσυχάσωμεν. Οἱ ἀρχηγοὶ τῆς ἀναρχίας θὰ μείνουν πάντοτε ἀτιμώρητοι.

§136Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ παρατήρησις τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἐθνικοῦ κόμματος τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀφορᾷ τὰς σκέψεις τὰς ἰδικάς μου. Ἐγὼ δὲν ἰσχυρίσθην ὅτι πρέπει νὰ τροποποιηθῇ ἡ διάταξις καὶ νὰ διατυπωθῇ ὡς ἀκολούθως: «ὅστις ἔνοπλος ἂν ὁ ἴδιος καταρτίζῃ ἔνοπλον ὁμάδα». Ἐγὼ εἶπον «ὅστις καταρτίζει ἔνοπλον ὁμάδα». Ὁ ἴδιος ὡς ἀρχηγὸς ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἄοπλος. Ἑπομένως δὲν νομίζω, ὅτι ἀνατρέπεται ἡ σκέψις μου μὲ τὰς παρατηρήσεις τοῦ κ. Ζέρβα.

§137Μ. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Μέχρι τοῦ ἐξοπλισμοῦ φυσικὸν εἶναι ἡ ὁμὰς νὰ εἶναι ἄοπλος. Μέχρι τότε δὲν θὰ ἔχωμεν ἀδίκημα;

§138Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἔπρεπε τότε νὰ θεσπισθῇ μία διαφορετικὴ διάταξις διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς καταρτίσεως ἁπλῆς ὁμάδος, ἡ ὁποία ἀποβλέπει νὰ ὁπλισθῇ βραδύτερον καὶ τὸ ἀδίκημα αὐτὸ νὰ μὴ συνδυάζεται διὰ θανάτου.

§139ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ ἂν ἀποβλέπῃ ἡ ὁμὰς εἰς θανάτωσιν προσώπων;

§140Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἐπειδὴ εὔχεται ἢ καὶ ἐκδηλοῖ ὡρισμένας προπαρασκευαστικὰς προσπαθείας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀνεπαρκεῖς, διὰ νὰ ὁδηγήσουν καὶ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ σκοποῦ, ὅτι πρέπει ὁ συλλαμβανόμενος ἑταῖρος νὰ τυφεκισθῇ. Πρέπει νὰ ὑπάρχουν διαβαθμίσεις εὐθύνης. Ἡ ἔννοια τῆς Δικαιοσύνης, κ.κ. βουλευταί, εἶναι ἔννοια διαβαθμίσεως κατ’ ἐξοχὴν καὶ ἐπειδὴ νομίζω, ὅτι τὰ ἄρθρα τὰ ὁποῖα ζητῶ ὅπως ξεχωρίσωμεν ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπον σῶμα τοῦ ψηφίσματος, πρέπει ν’ ἀποτελέσουν μόνιμον τροποποίησιν τοῦ Π. Νόμου, δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς θεωρῶ καθῆκον μου νὰ προβῶ εἰς μίαν ἐξαιρετικὰ προσεκτικὴν ἀνάλυσιν ἑκάστου θέματος μὲ τὸ ὁποῖον συνδέονται αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος διατάξεις. Ἐπίσης, κ. βουλευταί, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 4, θὰ ἤθελον νὰ προτείνω εἰς τὴν Βουλὴν ὅπως τὸ συλλάβῃ κατὰ τρόπον ὀρθότερον, «ὁ μετέχων δημοσίας συναθροίσεως ἐν ὑπαίθρῳ ἀπαγορευθείσης κλπ». Ἄν ἀπηγορεύθη π. χ. νὰ γίνῃ συγκέντρωσις εἰς τὸ Σύνταγμα καὶ ὡρίσθη τὸ Παναθηναϊκὸν γήπεδον καὶ παρὰ ταῦτα γίνεται εἰς τὸ Σύνταγμα. Αὐτὸ σημαίνει νὰ εἴπωμεν παράνομον συγκέντρωσιν καὶ ἡ ἀστυνομία ἔχει τὸ δικαίωμα τῆς διαλύσεως. Οἱ συλλαμβανόμενοι πρέπει ἀσφαλῶς νὰ τιμωροῦνται, ἀλλὰ νομίζω, καὶ εἶναι ἡ διάθεσίς μου νὰ ἴδω τὰς διατάξεις αὐτὰς ἐνσωματουμένας μονίμως εἰς τὴν ποινικήν μας νομοθεσίαν, νομίζω ὅτι εἶναι μεγάλη ἡ ποινή, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται, διότι πρόκειται περὶ περιπτώσεως, ποὺ τὸ ἄτομον δὲν δρᾷ ἐν ἀπολύτῳ συνειδήσει καὶ ἐλευθερίᾳ τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὁ μετέχων μιᾶς μεγάλης ὁμάδος, πολλοὶ ἀπὸ σᾶς θὰ ἔχετε μετάσχει ὁμάδων, αἱ ὁποῖαι προβαίνουν εἰς ἐκδηλώσεις, ὁ μετέχων, λέγω, εἰς μεγάλην ὁμάδα εἶναι φυσικώτατον νὰ χάνῃ τὴν ἀπόλυτον κυριαρχίαν ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὀρθότατα τὸ ἄρθρον 5 προβλέπει ποινὰς, αἱ ὁποῖαι εἶναι βαρεῖαι, διότι ἐκεῖ σημειοῦται μία πρᾶξις, ἡ ὁποία σημαίνει καθαρὰν ἀδικοπραγίαν. Ὀρθότατα τὸ ἐδάφιον 2 θεσπίζει ποινὰς δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ μακράν, ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ψυχραίμως σκηνοθετοῦν πράξεις ἀντιδράσεως κατὰ τῶν ἀρχῶν τοῦ Κράτους. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἡ συστηματική μου τάσις νὰ ζητήσω τὴν μείωσιν τῶν ποινῶν, αἱ ὁποῖαι θεσπίζονται εἰς ὅλας τὰς διατάξεις, εἶναι ἁπλούστατα ἡ συστηματική μου σκέψις, ἡ ὁποία μοῦ ἐπιβάλλει τοῦτο. Νομίζω ὅτι πρέπει τὸ ἄρθρον 4 νὰ τροποποιηθῇ καὶ θὰ πρέπει νὰ μὴ ἐπιβάλωμεν τόσον βαρείας ποινὰς καὶ μάλιστα μὲ ἀπεριόριστον δικαίωμα φυλακίσεως μέχρι 5 ἐτῶν. Δὲν νομίζω ὅτι τοῦτο εἶναι ὀρθόν.

§141ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶναι ἀντιγραφὴ τοῦ σχεδίου τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος τοῦ τελευταίου.

§142Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχει σημασίαν, λανθασμέναι σκέψεις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχουν καὶ εἰς τὸ σχέδιον ἐκεῖνο. Τὸ συμπέρασμά μου, κύριοι βουλευταί, εἶναι ὅτι αὐταὶ αἱ διατάξεις πρέπει νὰ ἀποτελέσουν ἰδιαίτερον σχέδιον νόμου. Σχέδιον ἰδιαιτέρου ψηφίσματος πρέπει νὰ ἀποτελέσουν αἱ δικονομικαὶ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀνάγκη νὰ συμπληρώσουν κατὰ τὴν κρίσιν τῆς Κυβερνήσεως, καὶ ἐν πολλοῖς, καὶ κατὰ τὴν κρίσιν ἡμῶν, τὰς τροποποιήσεις τοῦ Ποινικοῦ νόμου. Δηλαδὴ αἱ διατάξεις αἱ περιεχόμεναι εἰς τὰ ἄρθρα 10, 11, 12, κλπ. αἱ ὁποῖαι θεσπίζουν νέας δικονομικὰς διαδικασίας καὶ αἱ ὁποῖαι σημειοῦνται κατὰ παρέκκλισιν ὡρισμένων βασικῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος. Αἱ διατάξεις αὐταί, αἱ ὁποῖαι δὲν πρέπει νὰ ἀποτελέσουν βεβαίως μονίμους τροποποιήσεις τῆς ποινικῆς μας δικονομίας, αἱ διατάξεις αὐταὶ πρέπει νὰ περιληφθοῦν εἰς ἰδιαίτερον σχέδιον ψηφίσματος, τοῦ ὁποίου ἡ ἰσχὺς ἡ χρονικὴ νὰ εἶναι περιωρισμένη. Καὶ ἐρχόμεθα, κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ κρίσιμον ἄρθρον 8 τοῦ πρώτου σχεδίου 7 τοῦ τροποποιηθέντος σχεδίου. Ἀναγνωρίζω, ὅτι εἶναι ἀπόλυτος ἡ ἀνάγκη ἀντιμετωπίσεως ἐκείνων τῶν περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι συνδέονται μὲ καταστροφὰς καὶ μὲ σαμποτάζ. Καὶ παραδέχομαι ἐπίσης ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν ὡρισμένα μέτρα, τὰ ὁποῖα νὰ καθιστοῦν, ἀπὸ ἀπόψεως ζωῆς τοῦ λαοῦ καὶ ἀνασυγκροτήσεως τοῦ τόπου, ἀνώδυνον, ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον ἀνώδυνον τὸ δικαίωμα τοῦ ἐργάτου ὅπως ἀπεργῇ. Πιστεύω ὅμως, ὡρμώμενος ἀπὸ συστηματικὴν διάθεσιν ἀντιμετωπίσεως καὶ αὐτοῦ τοῦ προβλήματος, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ξεχωρίσωμεν τὰς πράξεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ ἐργατικοῦ δικαίου καὶ αἱ πράξεις αὐταὶ εἶναι αἱ πράξεις σαμποτὰζ κλπ., περὶ αὐτῶν νὰ θεσπίσωμεν ποινάς, τὰς ποινάς, τὰς ὁποίας προβλέπει τὸ ἄρθρον 7. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὴν ἀπεργίαν, νομίζω, ὅτι περὶ αὐτῆς δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ νομοθετήσωμεν ὡς ποινικοὶ νομοθέται, πρὶν νομοθετήσωμεν ὡς νομοθέται τοῦ ἐργατικοῦ δικαίου. Ἀναμένομεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ θεσπίσῃ τὴν ἐργατικὴν Δικονομίαν, διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ μείωσις εἰς τὸ ἐλάχιστον τῶν κινδύνων, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ τὰς περιπτώσεις τῶν ἀπεργιῶν καί, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἐργατικὴν Δικονομίαν, τὴν ὁποίαν θὰ προτείνῃ ἡ Κυβέρνησις, θὰ εἴμεθα διατεθειμένοι, κατ’ ἀρχήν, νὰ λάβωμεν καὶ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν ποινικὸν χαρακτῆρα. Χρέος τῆς Κυβερνήσεως εἶναι, μετὰ ταχύτητος νὰ μελετήσῃ τὸ ζήτημα καὶ νὰ προτείνῃ εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἀνάγκην ἐργατικῆς διαδικασίας, διότι πρὸ αὐτῆς, δὲν ἔχει τὸ ἠθικὸν δικαίωμα καὶ δὲν ἔχετε καὶ σεῖς, κύριοι βουλευταί, τὸ ἠθικὸν δικαίωμα νὰ θεσπίσητε ποινικὰς διατάξεις καὶ δὴ τόσον βαρείας.

§143ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐν τῷ μεταξύ;

§144Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐν τῷ μεταξὺ ἂς εἶχεν ἐκτελέσει τὸ καθῆκον της καὶ ἂς εἶχε φέρει εἰς τὴν Βουλὴν τοιοῦτον σχέδιον νόμου ἡ Κυβέρνησις. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 9, κύριοι βουλευταί, ὀρθῶς ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις καὶ προέβη εἰς τὴν συμπλήρωσίν του διὰ τοῦ ἐδαφίου 3. Ἡ κατάργησις τοῦ ἀσύλου κατοικίας, ἔστω καὶ ὡς ἀρχὴ συνυφασμένη μὲ ἔκτακτα μέτρα, δὲν ἦτο σκέψις ὀρθὴ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔβλαψε τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ ἐξωτερικόν, διότι ἐσχολιάσθη καὶ προεκάλεσε παρατηρήσεις εἰς βάρος μας. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, δὲν ἦτο ὀρθὸν νὰ σκεφθῇ οὐδὲ πρὸς στιγμήν, ὅτι εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῆς εὐθύνης διὰ τὴν λῆψιν τοιούτων μέτρων ἀπὸ τῶν ἰδίων της ὤμων εἰς τοὺς ὤμους τῆς Βουλῆς. Ἡμεῖς εἴμεθα νομοθέται, δὲν εἴμεθα ἐκτελεσταί. Ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς εἴπῃ, ὅπως τὸ εἶπεν εἰς τὴν ἀρχήν, κακῶς καὶ ἀμελετήτως: ἐλᾶτε, κύριοι, νὰ θεσπίσητε διατάξεις διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ ἀσύλου κατοικίας, ἔστω καὶ εἰς ὡρισμένας περιστάσεις. Ἡ Κυβέρνησις ἐν ὄψει τῆς καταστάσεως, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχει τὴν εὐθύνην, εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς εἴπῃ· κύριοι, δώσατέ μου τὴν δυνατότητα εἰς ὡρισμένας περιστάσεις νὰ ἐφαρμόσω τὴν ἐξουσιοδότησιν, τὴν ὁποίαν θὰ μοῦ παράσχητε. Καὶ ὀρθῶς, ἑπομένως, προέβη εἰς τὴν μεταβολὴν τῆς βάσεως τοῦ ἄρθρου 9, διότι ὁλόκληρος ἡ βάσις τοῦ ἄρθρου 9 μεταβάλλεται διὰ τοῦ τελευταίου ἐκείνου ἐδαφίου, τὸ ὁποῖον προσετέθη. Διὰ τῆς προσθήκης τοῦ ἐδαφίου αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνην τῆς ἐφαρμογῆς, ὁσάκις καὶ ὅπου αἱ κρίσιμοι περιστάσεις τὸ ἐπιβάλλουν, τοῦ ἐκτάκτου αὐτοῦ μέτρου. Καὶ εἰς ἑκάστην εἰδικὴν περίπτωσιν ἡ Βουλὴ ἐπιφυλάσσεται παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι θὰ ψηφίσῃ τὸ ἄρθρον τοῦτο, ἐπιφυλάσσεται νὰ ἐλέγξῃ τὴν Κυβέρνησιν, ἐὰν διαπιστώσῃ ἀδικαιολόγητον ἐφαρμογήν. Ἑπομένως, ἡ Βουλὴ παραδεχομένη τὴν ἐξαιρετικὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, περιοριζομένης εἰς εὐτυχῶς ὀλίγας περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος, ἐξουσιοδοτεῖ τὴν Κυβέρνησιν, δι’ εἰδικῶν Βασιλικῶν Διαταγμάτων νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτὴν τῶν ἐκτάκτων μέτρων, τὰ ὁποῖα καθ’ ὑπέρβασιν τοῦ Συντάγματος, θεσπίζονται εἰς τὸ ἄρθρον 9. Ἀλλ’ ἡ Βουλὴ δὲν καθίσταται συνυπεύθυνος μὲ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὰς πράξεις αὐτάς. Θὰ ἦτο ὑπεύθυνος ἐὰν εἶχε τὴν ἐξουσίαν καὶ ἐὰν εἶχε τὴν ἁρμοδιότητα διά τὴν ἐκτέλεσιν τῶν μέτρων. Ἡ Βουλὴ ἐπιφυλάσσεται εἰς ἑκάστην εἰδικὴν περίπτωσιν νὰ ἐξετάσῃ καὶ νὰ ἐλέγξῃ, ἐὰν ὀρθῶς ἢ ἐσφαλμένως, ἐὰν ἀγομένη ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ ἀντικειμενικὰς σκέψεις, ἢ ἀπὸ ὑποκειμενικὰς πολιτικὰς καὶ κομματικὰς σκέψεις προέβη εἰς τὴν λῆψιν τοῦ ἐκτάκτου αὐτοῦ μέτρου. Τὴν εὐθύνην λοιπὸν τὴν φέρει — καὶ ἐπιφυλασσόμεθα εἰς τὴν κριτικὴν καὶ εἰς τὸν ἔλεγχον — τὴν φέρει ἡ Κυβέρνησις. Εἶναι ἤδη εἰς τὴν ἐξουσίαν ἐπὶ 2 ὁλοκλήρους μῆνας καὶ πρέπει νὰ συνηθίσῃ εἰς τὴν αἴσθησιν τῆς πολιτικῆς καὶ Κυβερνητικῆς εὐθύνης. Δὲν εἶναι δυνατὸν πλέον νὰ λέγῃ, ὅπως εἶπεν εἰς ἐμέ, ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς μίαν διοκοπὴν τοῦ λόγου μου, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησα εἰς ἀπάντησιν τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως. Ἠξεύρετε, κύριοι, διατὶ ἔχομεν φθάσει εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον τῆς ἀκαταστασίας, ἀπὸ ἀπόψεως τάξεως καὶ ἀσφαλείας; Διότι δὲν ἐκτελοῦνται αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις! Θὰ ἤθελον νὰ ἐρωτήσω τὴν Κιβέρνησιν: Ποίας ἀποφάσεις ἐξετέλεσεν κατὰ τὸ τελευταῖον δίμηνον ἢ μᾶλλον ποίους ἐκ τῶν καταδικασθέντων εἰς θάνατον ἐξετέλεσεν κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν; (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§145Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Προηγήθησαν αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις. Διατί δὲν τὸ ἔκαμον;

§146Χ. ΛΑΔΑΣ. Δὲν ἐζήτησαν τοιαῦτα μέτρα αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις.

§147ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐταὶ ἦσαν ὑπηρεσιακαὶ Κυβερνήσεις, δὲν ἦσαν Λαοπρόβλητοι.

§148Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, δὲν θέλομεν, ἐφ’ ὅσον διεπόμεθα ὑπὸ συνειδήσεως ἐθνικῆς, εὑρισκομένης εἰς κατάστασιν ἀγωνίας, νὰ ἀρνηθῶμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὰς ηὐξημένας ἐξουσίας τὰς ὁποίας ζητεῖ. Δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα κἂν εἰς τοῦτο ἐφ’ ὅσον, ἡ Κυβέρνησις δὲν κατώρθωσεν ἢ δὲν ἠθέλησεν ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν κειμένων νόμων νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς τάξεως καὶ δὴ τάξεως βασιζομένης ἐπὶ πραγματικῆς καὶ ἀπολύτου συνειδήσεως ἀντικειμενικῆς. Βέβαια, βαθεῖα μᾶς κατέχει ἀνησυχία, ὡς πρὸς τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀσκήσῃ τὰς ηὐξημένας ἐξουσίας, τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνει. Ὡς ἐκ τούτου νομίζω, ὅτι ἐνῷ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἀρνηθῶμεν τὰς ηὐξημένας ταύτας ἐξουσίας, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα ἐπίσης, ἔναντι τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς συνειδήσεώς μας, νὰ χορηγήσωμεν τὰς ἐξουσίας αὐτὰς κατὰ τρόπον γενικῶς ἀπεριόριστον. Ἔχομεν ὑποχρέωσιν καὶ εἶναι ὑποχρέωσις συνδεδεμένη καὶ μὲ τὸ γεγονὸς τῆς ἰδιαιτέρας κοινοβουλευτικῆς εὐθύνης μας, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ ζητήσωμεν, καὶ ζητῶ ἀπὸ τὴν Βουλὴν ὅπως θεσπίσῃ ὡρισμένον χρόνον διαρκείας διὰ τὴν ἰσχὺν τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Ὅσον ἀφορᾷ μὲν τὰς τροποποιήσεις τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, αὐταὶ ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, θὰ εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι μόνιμοι. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ ἄρθρον 9, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὰ ἄρθρα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν ἐκδίκασιν τῶν ὑποθέσεων αἱ ὁποῖαι ἐμπίπτουν εἰς τὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Σχεδίου, νομίζω ὅτι τὰ ἄρθρα αὐτὰ θὰ πρέπει, ἀπαρτίζοντα ἰδιαίτερον σῶμα ψηφίσματος νὰ ἔχουν ἰσχὺν δίμηνον. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρότασις τὴν ὁποίαν ἐν συνειδήσει τοῦ χρέους, τὸ ὁποῖον μὲ κατέχει ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους, διατυπώνω ἀπέναντι τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Βουλῆς. Ἐλπίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ συναισθανομένη τὸ μέγεθος τῆς εὐθύνης της, ὅπως αἰσθάνεται καὶ τὸ μέγεθος τῆς κρισιμότητος τῆς καταστάσεως, θὰ θελήσῃ νὰ ἀποδεχθῇ τὴν πρότασίν μου. (Χειροκροτήματα).

§149ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Τουρκοβασίλης ἔχει τὸν λόγον.

§150Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, παρατηρῶ ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀπὸ ἀπόψεως βραχυλογίας δὲν ἔχομεν καμμίαν ἀτυχῆ σχέσιν μὲ τοὺς συντόμους προγόνους μας. Καὶ ἐνῷ ὅλοι ἐπαγγελλόμεθα, ὅτι, ἀνερχόμενοι εἰς τὸ βῆμα, θὰ ὁμιλήσωμεν δι’ ὀλίγων, συμβαίνη συχνὰ ν’ ἀνερχώμεθα εἰς τὸ βῆμα καὶ ἔπειτα νὰ λησμονῶμεν νὰ κατέλθωμεν. Ἀλλὰ καὶ δὲν παραλείπομεν νὰ ἐπικρίνωμεν τὸ Σῶμα, ὅτι ἐπὶ δύο μῆνας ἀπασχολεῖται μὲ συζητήσεις καὶ δὲν κατέληξεν εἰς καμμίαν ἐργασίαν, ἐνῷ ὅλοι ἡμεῖς εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦμεν τὴν ἀφορμὴν διὰ νὰ μὴ καταλήγῃ τὸ Σῶμα εἰς ὡρισμένα συμπεράσματα. Φέρ’ εἰπεῖν, τὸ νομοσχέδιον περὶ συγκροτήσεως Συμβουλίου Συντονισμοῦ, συνεζητήθη ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας καὶ ὅμως παρ’ ὅτι ὅλοι ὡμολόγησαν τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπιψηφίσεως αὐτοῦ ἐπειγόντως, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ παραμένει ἐκκρεμὲς εἰσέτι.

§151ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἦτο ἀτελές.

§152Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν κατὰ τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ δώσω τὴν ἀπάντησιν. Ἐλπίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ αἰσθανθῇ τὴν ἀνάγκην αὐτήν, καὶ θὰ δώσῃ τὴν προσήκουσαν ἀπάντησιν εἰς ὅσας ἐπικρίσεις ἐγένοντο εἰς βάρος της. Ἐγὼ θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας τοῦ ἄρτι κατελθόντος ἀπὸ τοῦ βήματος καὶ συγκεκριμένως τοῦ γενικωτέρου μέρους αὐτῆς κατὰ τὸ ὁποῖον: Ποῦ ἦτο ἡ Ἑλλάς, πόσον ὑψηλὰ ἦτο, νὰ σκεφθῶμεν, καὶ ποῦ εὑρίσκεται σήμερον; Ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι τὸ κύριον ζήτημα ποὺ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ. Εἰς ποίαν αἴγλην καὶ δόξαν ἔφθασεν ἡ Ἑλλὰς τοῦ 1940–41 καὶ εἰς ποῖον ἀπροσμέτρητον κατάντημα εὑρίσκεται σήμερον! (Χειροκροτήματα). Καὶ ἀντὶ νὰ σκεπτώμεθα αὐτά, ἡμέραν τε καὶ νύκταν, δὲν πράττομεν τίποτε ἄλλο, εὑρισκόμενοι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, παρὰ πῶς θὰ ἀναμοχλεύσωμεν τὸ παρελθόν, πῶς θὰ εὑρίσκωμεν ἀντιθέσεις μεταξύ μας, διὰ νὰ μὴ κατορθώσῃ ποτὲ νὰ εὕρῃ τὸ Σῶμα τοῦτο ἕνα πνεῦμα συμπνοίας, ἀκόμη καὶ ἐπὶ ζητήματος τόσον κεφαλαιώδους σημασίας, ἀφορῶντος αὐτὴν ταύτην τὴν διασφάλισιν τῆς ὑποστάσεως τοῦ Ἔθνους. Τὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς τεθὲν ψήφισμα, κ. συνάδελφοι, ἔπρεπε νὰ τὸ συζητήσωμεν, ὄχι μὲ τὰς θεωρίας περὶ ἐργατικοῦ δικαίου καὶ μὲ τὴν ἐντύπωσιν, τὴν ὁποίαν κάνουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐκφωνοῦνται ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ τὸ κρίνωμεν, κυρίως, ἀπὸ ἀπόψεως Ἑλληνικῆς πραγματικότητος (χειροκροτήματα). Νὰ διαφωτίσωμεν δ’ ἐπαρκῶς τοὺς ἐν τῷ σκότει διατελοῦντας ξένους σχετικῶς. Ἡ ἀναρχία εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ἀτυχῶς, ἐκορυφώθη· ἡ ἀναρχία ἔφθασεν εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε νὰ λαμβάνωμεν καθ’ ἑκάστην σωρείαν τηλεγραφημάτων, διὰ τῶν ὁποίων νὰ ἐπισείηται σοβαρὸς κίνδυνος ἐνάρξεως νέας αἱματοχυσίας. Οὕτω, συμμορία ὑπὸ τὸν τάδε ἐαμοκομμουνιστὴν λήσταρχον κατέρχεται ἐκεῖ, ἑτέρα συμμορία ὑπὸ τὸν Α ἐνεφανίσθη ἀλλοῦ, συμμορία ἄλλη κατέλαβε τὸ χωρίον τοῦτο ἢ ἐκεῖνο, ἅτινα καὶ ἐλεηλάτησε, σφαγαὶ ἐθνικοφρόνων πολιτῶν ἐξ ἐνέδρας ὑπὸ κομμουνιστῶν ἀναγγέλλονται καθ’ ἑκάστην. Εἰς τὴν Τάραψαν ἐν μέσῃ ἁμαξιτῇ ὁδῷ, μεταξὺ Σπάρτης καὶ Γυθείου καὶ ἐν πλήρει μεσημβρίᾳ, ἐπυροβόλησαν οἱ κομμουνισταὶ στρατιωτικὸν αὐτοκίνητον χωροφυλακῆς μὲ τέσσαρα θύματα, δύο ἐπὶ τόπου καὶ δύο τραυματισθέντα. Εἰς τὴν Ἐλάτειαν τῆς Θεσσαλίας, ἐνῷ ὁ Πρόεδρος καὶ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κοινότητος διένειμον τὰ ἐφόδια τῆς ΟΥΝΡΡΑ εἰς τοὺς κατοίκους, συμμορία ἐξ ἑπτὰ ἐνόπλων κομμουνιστῶν ἐξετέλεσαν ἐπὶ τόπου Πρόεδρον καὶ Ἀντιπρόεδρον. Αἱ ἐφημερίδες ἀναγράφουν καθ’ ἑκάστην, καὶ κατεχόμεθα ἀπὸ αἴσθημα ὑστάτης ἀγανακτήσεως, ὁσάκις τὰς ἀναγινώσκομεν, διὰ τὴν ἀρξαμένην ἔντονον καὶ ἐξαιρέτως ὀργανουμένην δρᾶσιν τῶν τυράννων αὐτῶν, μισθάρνων ὀργάνων ξένων προπαγανδῶν καὶ ἡ ἀγανάκτησις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς ἐκ τούτου, ἔχει φθάσει εἰς τὸ κατακόρυφον· ἡ κατάστασις ἤγγισεν εἰς τὰ μὴ περαιτέρω. Καὶ ἀντὶ νὰ ἔχωμεν ταῦτα καὶ μόνον ὑπ’ ὄψει μας, κ. βουλευταί, ὡς ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους οἵτινες συνήλθομεν ἐδῶ διὰ νὰ σκεφθῶμεν κατὰ τίνα τρόπον τὴν ταλαίπωρον καὶ μαρτυρικὴν ταύτην χώραν, τὴν ὁποίαν ἐβασάνισαν τόσαι κακαὶ καταστάσεις, ἀντὶ λέγω, νὰ προσπαθήσωμεν, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, νὰ τὴν συγκρατήσωμεν, ὥστε νὰ σταθῇ εἰς τὰ πόδια της καὶ νὰ μὴ καταρρεύσῃ, ὁμιλοῦμεν ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς περὶ θεωριῶν κενῶν, τὸ «ε» μὲ ἔψιλον καὶ μὲ «αι». (Χειροκροτήματα). Ὁμολογῶ, κύριοι, ὅτι δὲν ἀνέμενον νὰ ἔχῃ τόσον αὐστηρὰν τὴν κρίσιν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν θέματος, ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, κρίσιν τόσον αὐστηράν, ὥστε νὰ διαβλέπῃ εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα κινδύνους ἀφορῶντας τοὺς δημοκρατικοὺς δῆθεν πολίτας, ὡσὰν ἡμεῖς οἱ ἄλλοι νὰ μὴ εἴμεθα δημοκρατικοὶ πολῖται. Ἔχασε καὶ αὐτὴ ἡ λέξις ἢ μᾶλλον αὐτὴ ἡ λέξις ἔχασε περισσότερον ἀπὸ πᾶσαν ἄλλην τὴν σημασίαν της. Πόσον εἶναι δυσάρεστον καὶ λυπηρόν, ἀπὸ ἄνθρωπον τῆς ἰδικῆς του εὐφυΐας, ὁ ὁποῖος δὲν ἀοριστολογεῖ ἀκουσίως, ἀλλ’ ὁσάκις ἀοριστολογεῖ, ἀοριστολογεῖ ἑκουσίως, νὰ λέγῃ, ὅτι τὸ ψήφισμα αὐτὸ θὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς μέσον πιέσεως τοῦ λαοῦ κατὰ τὸ Δημοψήφισμα καὶ πρέπει νὰ τεθῇ ἑπομένως κατὰ μέρος. Θὰ εἶναι ἄτιμος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ μεταχειρισθῇ τὰς κυρώσεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος, ἐναντίον πολιτῶν Ἑλλήνων. Τὸ ψήφισμα ἕνα μόνον σκοπὸν ἔχει: στρέφεται ἐναντίον τῶν τεράτων αὐτῶν τῶν ἀποφωλίων τεράτων, τὰ ὁποῖα διαταράσσουν διαρκῶς τὴν ἡσυχίαν καὶ τὴν γαλήνην τῆς χώρας καὶ τὰ ὁποῖα ἀτυχῶς κολακεύουν, ἴσως ἀκόμα καὶ τὰ ὁποῖα τὰ περιθάλπουν ἡμέτεροι καὶ ξένοι, αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ εἴπωμεν, κύριοι, καὶ λυποῦμαι διότι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ τονίσω ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης. Ἀλλ’ ἐκτελῶ τὸ καθῆκον μου ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐνταῦθα. Τὸ ΚΚΕ ἠνδρώθη, ὠργανώθη καὶ ἠπείλησεν αὐτὴν ταύτην τὴν ὑπόστασιν τῆς Χώρας, διότι τὸ περιέθαλψαν πανταχόθεν, φίλοι μας μεγάλοι ξένοι. Ἀτυχῶς τὸ ἐχάϊδευσαν τόσον πολύ, ὥστε τὰ χαϊδέματα αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν μίαν προσβολὴν κατὰ τῆς θελήσεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ αἰσθήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὰ ὁποῖα τελείως περιεφρόνησαν. (Χειροκροτήματα). Διατί, κύριοι, δὲν θὰ τὸ εἴπωμεν αὐτό; Ἐμὲ μὲ συγχωρεῖτε, εἶμαι ἄμοιρος τῶν μυστηρίων τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ διὰ τοῦτο ἀποβλέπω περισσότερον εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς ὅ,τι εἶναι Ἑλληνικόν. (Χειροκροτήματα).

§153Γ. ΜΕΛΑΣ. Κύριε Τουρκοβασίλη, δὲ ἠμπορεῖτε νὰ προβάλητε ἄγνοιαν καὶ ἔχετε ὑποχρέωσιν νὰ μορφώνητε γνώμην ἀφ’ ἧς εἰσήλθετε ἐδῶ, ὀφείλετε νὰ ἔχητε γνῶσιν καὶ ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Ὑπουργείων.

§154Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐλπίζω ἀγαπητέ μου φίλε καὶ συνάδελφε, ὅτι θὰ ἀντελήφθητε τὸ σχῆμα λόγου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς αἰθούσης καὶ τῶν θεωρείων).

§155Γ. ΜΕΛΑΣ. Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτέον, κ. Πρόεδρε, νὰ συμμετέχουν καὶ τὰ θεωρεῖα εἰς τὴν συζήτησιν.

§156Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. (Ἐν μέσῳ θορύβου). Ἐπειδὴ ὁ κ. συνάδελφος, δὲν ἀντελήφθη τὸ σχῆμα λόγου, νὰ σᾶς κάμω μίαν ἐρώτησιν ἁπλουστάτην. (Θόρυβος καὶ ἀποδοκιμασίαι ἐκ τῆς δεξιᾶς). Μεροληπτεῖτε κ. Πρόεδρε! Θέλω νὰ ἐρωτήσω τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον, ἂν ἐγκρίνῃ τὴν ὕπαρξιν μιᾶς συμμορίας ὑπὸ ἕνα ἀρχηγὸν φέροντα τὸ ὄνομα Μαγγανᾶς.

§157Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἀπολύτως ὄχι. Ἀλλά προτιμῶ τὴν συμμορίαν αὐτήν, ἡ ὁποία τελεῖ ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Μαγγανᾶ, διότι ἐργάζεται κατὰ τρόπον ἐθνικὸν καὶ ἔσωσε τὴν πρωτεύουσαν τῶν Καλαμῶν, παρὰ τὰς κομμουνιστικὰς ὀργανώσεις. Προτιμῶ οἱανδήποτε ἄλλην ὀργάνωσιν. Μὰ ἀπολύτως οἱανδήποτε ἄλλην. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς, θόρυβος καὶ κωδωνοκρουσίαι).

§158Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἔννοια Κράτους δικαίου. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι καὶ διαπληκτισμοὶ μεταξὺ τῶν κ. κ. βουλευτῶν).

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις διὰ μίαν ὥραν.

(Ὥρα 9.45′ μ. μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 10.45′ μ.μ.)

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας.

§161Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν εὐχαρίστησιν νὰ καταθέσω ἐνώπιον ὑμῶν ψήφισμα τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας τῶν ἐπαγγελματιῶν αὐτοκινητιστῶν τῆς Ἑλλάδος δυνάμει τοῦ ὁποίου, καταδικάζοντες τὴν αὐριανὴν ἀπεργίαν, τίθενται εἰς τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως καὶ δὲν θὰ συμμετάσχουν εἰς αὐτήν. Διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν οἱ Ἕλληνες αὐτοκινητισταὶ ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι ἄξιοι τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἕλληνος. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα).

§162ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Τουρκοβασίλης.

§163Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, πάρα πολὺ λυποῦμαι διὰ τὸ ἐπεισόδιον τὸν ὁποῖον ἔλαβε χώραν, καὶ ἕνεκα τοῦ ὁποίου ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Σώματος ἠναγκάσθη νά διακόψῃ τὴν συνεδρίασιν. Ἀσφαλῶς ἡ Συνέλευσις καὶ οἱ κ. βουλευταί, θὰ ἔπρεπε μὲ κάθε τρόπον νὰ ἀποφεύγουν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ μᾶς ἐρεθίζῃ, καὶ νὰ προσπαθῶμεν ὅλοι μας μὲ πνεῦμα συμπνοίας, ποὺ πρέπει νὰ κυριαρχῇ εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὸ ἔργον διὰ τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπέστειλεν ἐδῶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Καὶ ταῦτα, κύριοι βουλευταί, ὅσον ἀφορᾶ τὸ λαβὸν χώραν ἐπεισόδιον διὰ τὸ ὁποῖον οὐδεμίαν εὐθύνην φέρω. Ἤδη συνεχίζω τὴν ὁμιλίαν μου. Εἶχον σταματήσει εἰς τὴν ἐπίκρισιν τῆς ὁμιλίας τοῦ ἀξιοτίμου ἐκπροσώπου τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, καὶ ἔλεγον ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον ψηφίσματος, μὲ τὰς κυρώσεις τὰς ὁποίας διαγράφει νὰ στραφῇ, κατὰ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, τῶν ἐχόντων διαφόρους πολιτειακὰς ἀντιλήψεις ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, καὶ ὅλους ἡμᾶς τοὺς ἄλλους οἱ ὁποῖοι πιστεύομεν εἰς τὴν Βασιλευομένην Δημοκρατίαν. Θὰ ἦτο δὲ τρομερὸν νὰ ὑποτεθῇ ὅτι ἡ Κυβέρνησις λαμβάνει τοιαῦτα μέτρα πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον. Διὰ τοῦτο νομίζω ὅτι, δὲν θὰ ὑπῆρχε δυσκολία ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὅταν πλησιάσῃ τὸ δημοψήφισμα καὶ ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ προδημοψηφισματικὴ συνεργασία Δημοκρατικῶν, καὶ κομμουνιστῶν δὲν συγκαλύπτει ἀντεθνικὰς ἐνεργείας τῶν τελευταίων, τὰ μέτρα αὐτὰ νὰ καταστοῦν πολὺ ἠπιώτερα, ἢ καὶ νὰ ἐκλείψουν τελείως. Πιστεύω δὲ ἀδιστάκτως ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ ἔχῃ ἀποκατασταθῇ τελείως ἡ τάξις, εἰς τρόπον ὥστε νὰ καθίσταται τελείως περιττὸν τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα. Κύριοι βουλευταί, ὑποθέτω πῶς, ὀλιγώτερον παντὸς ἄλλου, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπικρίνῃ τὸ νομοθέτημα τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων διότι, τὸ Κόμμα αὐτό, εὑρεθὲν εἰς τὴν ἐξουσίαν καθ’ ὃν ἀνώμαλον καὶ ἐξωελληνικὸν τρόπον εὑρέθη, διὰ τῶν νομοθετικῶν αὐτοῦ μέτρων τὰ ὁποῖα ἔλαβεν συνετέλεσε σπουδαίως εἰς τὴν διαταραχὴν τῆς ἐννόμου τάξεως, ἐκτὸς πληθύος ἄλλων νόμων ἀντιλαϊκῶν φερ’ εἰπεῖν· ὁ νόμος περὶ ἀποσυμφορήσεως, διὰ τὸν ὁποῖον ἔχει γίνει τόσος λόγος, ἀπετέλεσε πραγματικῶς ἕνα στῖγμα εἰς τὴν νομοθεσίαν μας, νόμος, ὁποῖος εἶναι δὲ πρωτότυπος ὄχι μόνον διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ δι’ ὁλόκληρον τὴν ὑφήλιον. Διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ ἀπελύθησαν ἐκ τῶν φυλακῶν ὅλα τὰ θεοστυγῆ ἐκεῖνα τέρατα τὰ ὁποῖα σήμερον διασαλεύουν συστηματικῶς τὴν τάξιν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐψήφισε τὸν νόμον αὐτὸν βάσει τοῦ ὁποίου ἐξῆλθον ἐκ τῶν φυλακῶν ὅλοι οἱ στυγνοὶ αὐτοὶ κακοῦργοι, δὲν ἠμπορεῖ σήμερον νὰ παραπονῆται ὅτι δὲν ὑπάρχει δημοσία ἀσφάλεια, ὅτι δὲν ὑπάρχει τάξις, διότι εἰς τοῦτο ἐπαναλαμβάνω, συνετέλεσαν τὰ μέτρα τὰ νομοθετικὰ τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§164Χ. ΛΑΔΑΣ. Μόνον ποὺ λησμονεῖτε ὅτι προηγήθη ὁ νόμος τοῦ Λιβιεράτου, ἐπὶ Τσολάκογλου.

§165Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δὲν συγκρίνονται αἱ περιπτώσεις. Τελείως διάφοροι. Ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη ἦτο μία Κυβέρνησις ὑπὸ κατοχὴν καὶ ἡ πρᾶξις της αὐτὴ εἶναι κακιστέα ἐπίσης, ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις τοῦ κόμματός σας ἦτο Κυβέρνησις ἡ ὁποία δὲν ἐτέλει ὑπὸ κατοχὴν καὶ ἡ ὁποία, ἂν ὑποτεθῇ ὅτι ἐδέχετο καὶ καμμίαν πίεσιν, δὲν ἠξεύρω ἀπὸ ποῖον μέρος, θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀντιδράσῃ μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐγκαταλείψῃ καὶ τὴν ἀρχὴν λέγουσα ὅτι ἐγὼ τοιοῦτον νόμον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκδώσω. Καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ ἐκδοθῇ τοιοῦτος νόμος ἀπὸ Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. Δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ Ἑλληνικὴ χείρ, ἡ ὁποία νὰ θέσῃ ὑπογραφὴν κάτωθι τοῦ στίγματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον λέγεται «νόμος περὶ ἀποσυμφορήσεως» ἢ ὀρθότερον συμφορὰ ἀποσυμφορήσεως. Μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ ἡ τάξις προφανῶς διεσαλεύθη παντοῦ, ὡς ἦσο ἑπόμενον, διότι χιλιάδες βδελυρῶν ἐγκληματιῶν ἐξῆλθον τῶν φυλακῶν καὶ κυκλοφοροῦσιν ἐλευθέρως πρὸς δόξαν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου. Φαντάζεσθε δὲ τὸ αἴσθημα τῶν ἐθνικοφρόνων πολιτῶν, τῶν ὁποίων οἱ συγγενεῖς κατεκρεουργήθησαν ἐκ μέρους τῶν τεράτων αὐτῶν, Φαντάζεσθε τὸ αἴσθημα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν νὰ βλέπουν τοὺς σφαγεῖς καὶ τοὺς ἐκδορεῖς τῶν πατέρων των, τῶν τέκνων των, τῶν ἀδελφῶν των κομπαστικῶς νὰ περιφέρωνται ἐλεύθεροι. Ἂς καμαρώνουν τοὺς ἐγκληματίας τοὺς κακουργήσαντας κατὰ τοῦ Ἑλλ. Λαοῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος, ἂς τοὺς καμαρώνουν οἱ ἀποτελέσαντες τὴν τότε Κυβέρνησιν τῶν Φιλελευθέρων καὶ ὅσοι ἄλλοι ξένοι ἐβοήθησαν εἰς τὴν διάπραξιν τοῦ στίγματος αὐτοῦ κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ.

§166Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Εἶχον κάμει τὴν δήλωσιν οἱ σήμερον κυβερνῶντες ὅτι ἦτο ἡ τάξις ἄκρως ἱκανοποιητικὴ, ὥστε δὲν ὑπάρχει συνάφεια μεταξὺ τῶν ἐκδοθέντων νόμων καὶ τῶν σημερινῶν γεγονότων.

§167Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐγώ, ὁμιλῶν ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς, δὲν ἐκπροσωπῶ τὰς γνώμας τῆς Κυβερνήσεως ἀλλὰ τὰς ἰδικάς μου. Ἄλλωστε ἡ Κυβέρνησις εἶναι τόσον πολυπληθὴς ἐδῶ καὶ ὑπάρχουν τόσοι ρήτορες, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦν νὰ σᾶς ἀπαντήσουν ἐπ’ αὐτοῦ. Τὰ ἀποτελέσματα τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ νόμου ἐκδηλοῦνται ἤδη. Ἐγὼ αὐτὸ ἀκριβῶς λέγω ὅτι ἡ τάξις διεσαλεύθη καὶ ὅτι ἡ διασάλευσις τῆς τάξεως καὶ ἡ ὄξυνσις τῶν παθῶν ὀφείλεται εἰς τὸν περίφημον αὐτὸν νόμον περὶ ἀποσυμφορήσεως, διὰ τὸν ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνω, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εὑρεθῇ ἑλληνικὴ χείρ, ὑφ’ οἵαν δήποτε πίεσιν νὰ τὸν ὑπογράψῃ. Ἐγὼ δὲ σᾶς λέγω τὸ ἑξῆς: Ἐὰν ἠθέλατε νὰ λάβωμεν μέτρα ἀσφαλείας διὰ τὸ Κράτος, ὅπως προβλέπῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα, νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ ἐκεῖ. Καὶ εἰς μίαν διακοπήν, τὴν ὁποίαν ἔκαμα εἰς ἕνα τῶν προκαλεσάντων ρητόρων, εἶπον, ὅτι τὸ πρῶτον ἄρθρον τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι «κατάργησις τῆς συμφωνίας τῆς Βάρκιζας», δεύτερον, «κατάργησις τοῦ νόμου περὶ ἀποσυμφορήσεως», καὶ μόνον διὰ τῶν μέτρων αὐτῶν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὁπλισθῇ ἐπαρκῶς ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ κατοχυρώσῃ εἰς τὸ μέλλον τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν. Ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ὡμίλησε ἀνησυχαστικῶς ἐν σχέσει πρὸς τὸ Δημοψήφισμα, ὅτι δῆθεν τὸ Δημοψήφισμα δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ λάβῃ χώραν κατὰ τὴν προσδιορισθεῖσαν ὑπὸ τοῦ ὑποβληθέντος σχεδίου ψηφίσματος ἡμέραν, διὰ τὸν λόγον, ὅτι ἡ τάξις δὲν θὰ ἔχῃ ἀποκατασταθῆ. Ἐν τούτοις ὅταν πρὸ δύο καὶ ἡμίσεως μηνῶν διενηργήθησαν ἐκλογαὶ βουλευτῶν οὐδὲν ἠκούσθη τότε παράπονον διὰ τὴν τάξιν. Ἐλπίζω δὲ ὅτι κατὰ ἔτι μεγαλύτερον λόγον, ἐὰν μάλιστα ἐφαρμοσθοῦν αὐστηρῶς καὶ τὰ μέτρα τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος, θέλει ἀποκατασταθῆ τελείως ἡ τάξις, ὥστε νὰ μὴ γεννᾶται καμμία ἀμφιβολία ὅτι οὐδεὶς λόγος θὰ συντρέχῃ ἀναβολῆς τοῦ Δημοψηφίσματος, ἀλλὰ διενεργείας τούτου κατὰ τὴν ὁρισθεῖσαν ἡμέραν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ λήξῃ καὶ ἓν ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἀτυχῶς χωρίζει τοὺς Ἕλληνας καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἢ ὀρθότερον, χωρίζει τὴν Ἐθνικὴν ἀντιπροσωπείαν περισσότερον καὶ ὀλιγώτερον τὸν Ἑλλ. Λαόν, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ὑγιὲς του ἔνστικτον βλέπει τὸ κεφαλαιῶδες ζήτημα αὐτὸ ἐκ τῶν κάτω καὶ κατὰ τὸν δικαιότερον τρόπον ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἀτυχοῦς ἀνακινήσεώς του, διὰ νὰ μὴ εἴπω τῆς ἐγκληματικῆς ἀνακινήσεώς του. Κύριοι βουλευταί, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω καὶ μίαν ἄλλην γνώμην. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον βλέπω, εἶναι ὅτι δὲν αἰσθανόμεθα ἀκόμη ἐπαρκῶς τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους διατρέχει ἡ Πατρίς μας. Εἶναι φοβερὸν τοῦτο, ἀλλ’ ἔχομεν αὐτὴν τὴν τραγικὴν ἔλλειψιν συναισθήσεως τῆς πραγματικότητος, ἀκόμη καὶ μεθ’ ὅσα ἐπάθομεν. Καὶ τοῦτο διότι ἐδῶ διαπληκτιζόμεθα, ὁμιλοῦμεν οἱ μὲν κατὰ τῶν δέ, καὶ φερόμεθα ἀγνοοῦντες ὅτι ἅπαντας μᾶς ἀναμένει ἡ αὐτὴ τύχη, ἂν ὑποτεθῇ ὅτι ὁ τόπος ἔχει τὸ ἀτύχημα νὰ εἴδῃ ἐγκαθιδρυόμενον ἐδῶ τὸ κομμουνιστικὸν καθεστώς. Οὔτε ἡ πτέρυξ αὐτή, οὔτε ἡ πτέρυξ ἐκείνη εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ σωτηρίαν, ἂν ὑποτεθῇ ὅτι ἰσχύει αὐτὸ τὸ σύστημα τὸ ὁποῖον, ὄχι μόνον δὲν προάγει παντάπασι τὴν ἀνθρωπίνην ζωήν, ἀλλὰ τουναντίον, ἀπειλεῖ τὴν ζωὴν παντὸς ἐθνικόφρονος πολίτου. Καὶ ἂν μὲν τὸ σύστημα αὐτὸ δὲν τὸ ἐγνωρίζαμεν ἐν τῇ πράξει, θὰ ἔλεγε κανείς, ὅπως λέγει ὁ κ. Μανουηλίδης, ἂς τὸ δοκιμάσωμεν. Ἀλλὰ τὸ ἐδοκιμάσαμε, τὸ ἐδοκίμασεν ἐπὶ μίαν 3ετίαν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐν τῇ ὑπαίθρῳ ἐσφάζετο συστηματικῶς ὁ ἐθνικόφρων κόσμος. Ἐγέμισαν αἱ χαράδραι, τὰ φρέατα, αἱ τάφροι καὶ οἱ τράφοι, αἱ βουνοπλαγαὶ καὶ οἱ πηγάδες ἐγέμισαν ἀπὸ πτώματα Ἑλλήνων ἐθνικιστῶν. Ἐκθάπτονται ἀκόμη πτώματα ἀκέφαλα, ἠκρωτηριασμένα μαρτυροῦντα τὰ βασανιστήρια τῶν ἀνθρώπων μας. Ἡ Ἑλλὰς ὁλόκληρος μετεβλήθη ἀπὸ τὴν θηριωδίαν τῶν κομμουνιστῶν εἰς ἕνα ἀπέραντον νεκροταφεῖον. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐπιτρέπεται ἀκόμη καὶ σήμερον νὰ ἀμφιβάλωμεν περὶ τῶν διαθέσεων καὶ τῆς βρωμερότητος τῆς ψυχῆς τῶν ἀποτελούντων τὸ ΚΚΕ; Ἐπιτρέπεται νὰ συζητῶμεν περὶ ἐπιεικεστέρας διατυπώσεως τῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος; Ἐπιτρέπεται νὰ καταβάλωμεν προσπαθείας μὴ τυχὸν τὰ λαμβανόμενα μέτρα εἶναι βαρέα καὶ αὐστηρὰ διὰ τὰ τέρατα αὐτά; Ἐλησμονήσατε ἴσως ὅτι συνελάμβανον ὁλοκλήρους οἰκογενείας καὶ τὰς ἀπεκεφάλιζον; Συνελάμβανον γονεῖς καὶ τέκνα καὶ τὰ ἀπεκεφάλιζον τὴν ἰδίαν στιγμήν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέχεται κανεὶς ἐκ μέρους τῆς πτέρυγος ἐκείνης τοιαύτας ὑποδείξεις τροποποιήσεως τοῦ νομοθετήματος ἐπὶ τὸ ἐπιεικέστερον;

§168Γ. ΜΕΛΑΣ. Δὲν ἀνέχεται ἡ πτέρυξ.....

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ. Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς. (Κωδωνοκρουσίαι).

§170Γ. ΜΕΛΑΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε. Τὰ μέτρα ὀφείλουν νὰ ἔχουν τὴν ἐλπίδα, νὰ ἔχουν ἀποτελέσματα. (Φωναί: Κάτω–κάτω Κωδωνοκρουσίαι).

§171Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἀναπτύσσωνται ὀξύτητες μεταξὺ ἡμῶν ὅταν καλοπίστως συζητῶμεν. Ἐγὼ δηλῶ ὅτι δέχομαι τὰς διακοπάς.

§172Γ. ΜΕΛΑΣ. Ἡ ἔννοια τοῦ κινδύνου αὐτοῦ δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι προνόμιον τῆς πτέρυγος ἐκείνης... (Κωδωνοκρουσίαι). Λέγω, λοιπόν, ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ (νέαι κωδωνοκρουσίαι) πρέπει νὰ εἶναι πρόσφορα καὶ ἀποτελεσματικά.

§173ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν μὲ διακοπάς.

§174Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐγὼ δὲν ἔκαμα διάκρισιν διὰ κανένα ἀπὸ ὅσους εὑρίσκονται ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Ἐγὼ εἶπον ὅτι ὅλους ἐδῶ μᾶς ἀναμένει κακὴ τύχη καὶ ἀπορῶ πῶς πολλάκις, ἐπιπολαίως φερόμενοι, χωριζόμεθα εἰς πτέρυγας καὶ ἐπ’ αὐτῶν τῶν οὐχὶ ὀλιγώτερον ἐθνικῶν ζητημάτων ἀκόμη. Ἡ παροῦσα Βουλή, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι κατ’ ἐμὲ ἡ ἀρίστη ἐξ ὅλων τῶν Βουλῶν, τὰς ὁποίας ἠμποροῦσε ποτὲ νὰ ἐλπίσῃ τὸ Ἔθνος. Καὶ διατὶ τὴν λέγω ἀρίστην; Διότι εἶναι ὅλη ἡ Βουλὴ ἐθνικόφρων ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον. Μὲ αὐτὴν τὴν Βουλήν, λέγω, δὲν πρέπει νὰ χάσωμεν τὴν εὐκαιρίαν διὰ νὰ κάμωμεν τὴν Ἐθνικὴν ἀναθεμελίωσιν τῆς Πατρίδος μας, καὶ σᾶς βεβαιῶ εἰλικρινῶς, ὅτι λυποῦμαι βαθέως, ὁσάκις παρουσιάζονται ζητήματα τὰ ὁποῖα μᾶς χωρίζουν. Θὰ ἤθελον νὰ λείψῃ καὶ τὸ πολιτειακὸν καὶ θὰ λείψῃ εὐτυχῶς μετ’ ὀλίγους μῆνας, συμφώνως πρὸς τὰς ἐλπίδας τοῦ Ἔθνους καὶ μετ’ αὐτὸ καὶ ὅλα ὅσα μᾶς χωρίζουν ζητήματα, διὰ νὰ εὑρεθῶμεν ἐπὶ τέλους ἡνωμένοι ὅλοι εἰς μίαν σκέψιν, πῶς θὰ ὑπηρετήσωμεν τὴν Πατρίδα μας. Ἐπιτραπήτω νὰ ἐκθέσω σχετικῶς μίαν ἀπωτέραν μου σκέψιν, τὴν ὁποίαν εἶχον καὶ τὴν ὁποίαν διατηρῶ ἀκόμη. Ἐπίστευον ὅτι μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν θὰ ἐγίνετο μία Κυβέρνησις ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα, μὲ οἰκουμενικὸν χαρακτῆρα.

§175ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶσθε ἐντὸς τοῦ θέματος.

§176Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἀφήσατέ με, κ. Πρόεδρε, Ἐλευκάνθησαν αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς μας ἐκ τῆς αἰθούσης ταύτης. Ὁμιλῶν ἐπὶ τῶν κινδύνων οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν κατὰ τοῦ τόπου αὐτοῦ καὶ διὰ τοὺς ὁποίους ἀξιεπαίνως ἐνήργησεν ἡ Κυβέρνησις, ὑποβαλοῦσα τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Εἶμαι ἐντὸς ἀκριβῶς τοῦ θέματος, λυποῦμαι μόνον διὰ τὴν παρατήρησιν ἡ ὁποία φαίνεται σᾶς διέφυγεν.

§177Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἐντὸς τοῦ θέματος εἶναι ὁ ρήτωρ.

§178Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ὁ ρήτωρ εἶναι ἐλεύθερος νὰ εἶναι ὅ,τι θέλει. (Γέλωτες καὶ χειροκροτήματα).

§179Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Λυπηρὸν ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, διότι μοῦ ἐπροξένησε τὴν ἐντύπωσιν, ὁμοίως, μία ἄλλη παρατήρησις τῶν ἐκπροσώπων τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, εἶπεν, δηλαδή, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ λάβωμεν τόσον αὐστηρὰ μέτρα, διότι ἡ αὐστηρότης τῶν μέτρων εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξάψῃ τοὺς ἀναρχικούς. Ἀλλοίμονον ἂν ἡ θεωρία αὕτη ἠδύνατο νὰ ἔχῃ ἀξίαν ἢ βάσιν τινά. Τότε θὰ ἔπρεπε τὰ Κράτη προηγουμένως νὰ ὑφίστανται τὴν ταπείνωσιν, νὰ συνεννοοῦνται μὲ τοὺς κακούργους καὶ τοὺς ἐγκληματίας ὁποῖα εἴδη μέτρων καὶ ποινῶν θὰ τοὺς εἶναι εὐάρεστα, διὰ νὰ τὰ λαμβάνουν. Τὸ Κράτος θὰ λάβῃ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα νομίζει ὅτι θὰ διασφαλίσουν τὴν τάξιν καὶ τὸ Κράτος πρέπει νὰ εἶναι ἰσχυρὸν καὶ νὰ μὴ ὀρρωδῇ πρὸ οὐδενός. Καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, ἂς μοῦ συγχωρηθῇ νὰ ἀπευθύνω μίαν σύστασιν πρὸς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι μὲ περισσότερον σθένος καὶ περισσότερον θάρρος καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονῇ ποτέ, ὅτι ἔχει ὄπισθέν της τὸν συμπαγῆ ὄγκον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Πιστεύω ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγνοῇ τοῦτο τὸ κεφαλαιῶδες σημαντικὸν γεγονός, ὅτι σύρει ὄπισθέν της, 800 χιλ. Ἕλληνας ἐκλογεῖς. Ἑπομένως, τὴν ἤθελον μὲ περισσότερον σθένος καὶ θάρρος καὶ μὲ μίαν ρωμαλαιωτέραν πολιτικὴν σκέψιν. Αὐτὸ τὸ παράπονον τὸ αἰσθάνομαι καὶ πρέπει νὰ τὸ ἐκφράσω πρὸς τὴν φίλην Κυβέρνησιν. Ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἰσχυρίζεται ἡ ἀντιπολίτευσις ὅτι δὲν πρέπει νὰ λάβωμεν αὐστηρὰ μέτρα ἐναντίον τῶν κομμουνιστῶν, διότι θὰ τοὺς ἐξάψῃ τοῦτο, τὸ πρᾶγμα καταντᾶ ἀσύλληπτον. Οἱ κομμουνισταὶ καὶ ἄνευ λήψεως οὐδενὸς μέτρου καὶ ἂν ἀκόμη ἐπηγαίνατε καὶ τοὺς ἐκάνατε μίαν βαθεῖαν ὑπόκλισιν, κ. Σίδερη, ἑκάστην πρωΐαν, ἐν περιπτώσει ἐπικρατήσεώς των—νὰ εἶσθε βέβαιος— θὰ θέσουν τὸν τράχηλον ὅλων μας ὑπὸ τὸν πρίονα. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, θὰ ἤθελον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἀμέριστον, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ψήφισμα. Ἐπαναλέγω ὅτι εἶμαι σύμφωνος καὶ μὲ τὰς οὐσιαστικὰς καὶ μὲ τὰς δικονομικὰς αὐστηρότητας αὐτοῦ. Καὶ αὐστηρότερον ἀκόμη ἂν ἠδύνατο νὰ γίνῃ, θὰ τὸ ἤθελον. Ἀρκεῖ μόνον ἡ Κυβέρνησις νὰ τὸ ἐφαρμόσῃ, χωρὶς νὰ τρέμουν αἱ χεῖρες της, νὰ τὸ ἐφαρμόσῃ κατὰ τρόπον ὥστε νὰ ἔχῃ τὴν ἀπόδοσίν του. Καὶ θὰ τὴν ἔχῃ ἀναμφισβητήτως ἐὰν ἐγκαίρως καὶ καταλλήλως ἐφαρμοσθῇ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Κύριοι Βουλευταί, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω καὶ ἓν ἄλλο ἀκόμη. Ὅλοι ὅσοι εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, χάρις εἰς τὸ εὐτυχὲς γεγονὸς τῆς διενεργείας τῶν ἐκλογῶν διὰ τὰς ὁποίας, μεγάλας ὀφείλομεν χάριτας εἰς τοὺς μεγάλους συμμάχους μας, μίαν πρέπει νὰ ἔχωμεν κεντρικὴν σκέψιν, τὸ εἶπον ἐν ἀρχῇ καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω ἐν τέλει, πῶς θὰ ἀνασυγκροτήσωμεν τὴν Πατρίδα μας. Πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μας δὲν πρέπει νὰ ἔχωμεν τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὸν ἄξιον παντὸς σεβασμοῦ, τὸν ἱστορικὸν καὶ μαρτυρικὸν αὐτὸν λαόν. Ὁ λαὸς αὐτὸς διὰ τῆς ψήφου ἐνεπιστεύθη τὰ πάντα εἰς ἡμᾶς. Ἀντιλαμβάνεσθε, ἑπομένως, πόσον βαρεῖαι εἶναι αἱ εὐθῦναι μας ἀπέναντί του, εἶναι κρῖμα ν’ ἀσχολούμεθα ἢ ἂν θέλητε καὶ νὰ διαφωνοῦμεν μὲ ἄλλα ζητήματα ξένα πρὸς τὴν ἀποστολήν μας, διότι ἡ παροῦσα Βουλὴ δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς συνηθισμένας Βουλάς, ἔχει ἰδιάζουσαν καὶ ὅλως ἐξαιρετικὴν ἀποστολήν. Σᾶς κάμνω λοιπὸν μίαν ἔκκλησιν: Πρέπει νὰ παραμερίσωμεν πᾶν ὅ,τι μᾶς χωρίζει καὶ πρέπει νὰ ἐπικαλεσθῶμεν πᾶν ὅ,τι μᾶς ἑνώνει καὶ ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἑνώνει ὅλους ἡμᾶς ἐνταῦθα εἶναι ἡ ἔννοια τῆς Πατρίδος καὶ ὑπεράνω τῆς Πατρίδος δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο. (Χειροκροτήματα). Διότι ἂν λείψῃ ἡ Πατρίς μας, ἂν ὑποστῇ τὸ ἀτύχημα, τὸ ὁποῖον ὑπέστησαν ἄλλαι χῶραι γειτονικαὶ πρὸς ἡμᾶς, τί νὰ τὰ κάμω ἐγὼ ὅλα τὰ ἄλλα ζητήματα, τί νὰ τὰς κάμω τὰς συζητήσεις περὶ σηροτροφικοῦ ζητήματος, τί νὰ τὰς κάμω τὰς συζητήσεις διὰ τὸ καπνικόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπασχολήσῃ αὔριον τὴν Βουλήν, ὅταν ἡ Πατρίς μας εὑρίσκεται ἐπὶ τοῦ χείλους τῆς ἀβύσσου; Λοιπόν, τὴν Πατρίδα μας αὐτὴν ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τὴν κρατήσωμεν ἀντιδρῶντες κατὰ ὅλων τῶν ἐχθρῶν ἐσωτερικῶν καὶ ἐξωτερικῶν, ἐχθρῶν φανατισμένων, ἐχθρῶν μισθάρνων ὀργάνων ξένων προπαγανδῶν (χειροκροτήματα). Νὰ τὴν κρατήσωμεν, λέγω, ὑψηλά, ἀφοῦ τὴν ἀναθεμελιώσωμεν ἐθνικῶς, νὰ τὴν ἀνασυγκροτήσωμεν οἰκονομικῶς, πολεμοῦντες τὴν δυστυχίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἄν, κύριοι ἔχωμεν μίαν βαρεῖαν ἐντολὴν ἐκ μέρους τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, αὕτη συνίσταται εἰς τοῦτο: Νὰ καταπολεμήσωμεν τὴν δυστυχίαν του, ἡ ὁποία εἶναι μεγάλη καὶ ἀφόρητος καὶ αὐτὴ ἡ δυστυχία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ὁ ἐχθρὸς τῶν συμμάχων τῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν—καὶ ἰδίως τὰ μέλη αὐτῆς, τὰ ὁποῖα ἀσχολοῦνται εἰδικώτερον διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Χώρας—νὰ φέρωσιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὅλα τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα νομίζουν ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν, διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνασύνταξιν τῆς Χώρας μας, ἡ δὲ Βουλή, παραβλέπουσα καὶ παρελθὸν καὶ ὀξύτητας καὶ ἀντιθέσεις, νὰ ἐνισχύσῃ τὴν Κυβέρνησιν, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ σταθῇ ὁ τόπος αὐτὸς καὶ οἰκονομικῶς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως δημοσίας ἀσφαλείας. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἤθελον νὰ εἴπω πρὸς ὑμᾶς, κ. βουλευταί. Τίποτε ἄλλο δὲν πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας, παρὰ πῶς θὰ σώσωμεν τὴν Πατρίδα μας. Διότι ἡ Πατρίς μας μας εἶναι μεγάλη ὄντως καὶ δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἕνα μέγα παρελθόν, ἀλλὰ καὶ ἕνα ἔνδοξον παρόν, τὸ ὁποῖον ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν, κύριοι, νὰ τὸ κρατήσωμεν ὑψηλά, νὰ κρατήσωμεν ὑψηλὰ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ θὰ τὴν κρατήσωμεν ὑψηλά, σκεπτόμενοι ὡς Ἕλληνες ὅ,τι συμφέρει εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς μεγάλους συμμάχους της τοὺς ἐνδιαφερομένους δι’ αὐτήν. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔχει τὸν λόγον.

§181Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Κύριοι βουλευταί, δύο εἶναι αἱ βασικαὶ διαπιστώσεις, εἰς τὰς ὁποίας εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ Βουλὴ συνεφώνησεν. Ἡ κρισιμότης τῆς καταστάσεως, ἀφ’ ἑνός, καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς ἀντιμετωπίσεώς της ἀφ’ ἑτέρου. Εἰς τὰ δύο αὐτὰ σημεῖα νομίζω, ὅτι ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς ἔχουν μείνει ἀπολύτως σύμφωνοι. Δι’ αὐτὸ μεθ’ ἱκανοποιήσεως ἡ Κυβέρνησις παρατηρεῖ, ὅτι κατ’ ἀρχήν, οὐδεμία οὐσιώδης ἀντίρρησις ὑπάρχει ἐπὶ τῆς ἀνάγκης, τῆς ἀπολύτου ἀνάγκης, τοῦ νὰ ληφθοῦν ἔκτακτα μέτρα κατὰ τῆς κρισίμου καταστάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ Χώρα ἔχει περιέλθει. Ἕνα πρᾶγμα ἐλέγχθη ἀπὸ πολλοὺς ἐκ τῶν προλαλησάντων ρητόρων—καὶ εἰς αὐτὸ καὶ τὴν Κυβέρνησιν εὑρίσκω σύμφωνον—ὅτι πιθανὸν οἱ κείμενοι Ποινικοὶ Νόμοι νὰ εἶναι ἀρκετοὶ διὰ νὰ λύσουν ὅλα τὰ προβλήματα καὶ διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰς διαταράξεις τῆς δημοσίας τάξεως. Καὶ ὡς ὑπεύθυνος αὐτὴν τὴν στιγμὴν θὰ ἠδυνάμην καὶ ἐγὼ μαζί σας νὰ συμφωνήσω, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀδίκημα ἴσως τὸ ὁποῖον νὰ μὴ προβλέπῃ ὁ Ποινικὸς Νόμος. Ἀλλά, ὑπάρχει ἕνα «ἀλλά», εἰς τὸ ὁποῖον ἐπίσης εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ συμφωνήσητε ὅλοι μαζί μου. Καὶ τὸ «ἀλλὰ» αὐτὸ εἶναι, ὅτι χρειάζεται, ὄχι μόνον τιμωρία τοῦ ἀδικήματος, ἀλλὰ καὶ ταχεῖα τιμωρία αὐτοῦ, ραγδαία ἀντιμετώπισις αὐτοῦ. Δι’ αὐτό, ἐπειδὴ αἱ ἔκτακτοι περιστάσεις καί, ἰδίᾳ τῶν μεταπελευθερωτικῶν Κυβερνήσεων, εἶναι τοιαῦται, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ φαντασθῇ κανείς, ὅτι ἠμπορεῖ μὲ τὰς κειμένας διατάξεις, καὶ δὴ τὰς δικονομικάς, νὰ ἀντιμετωπίσῃ τοιαῦτα προβλήματα, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ συμφωνήσητε μαζί μου, ὅτι ἐπεβάλλοντο καὶ ἐπιβάλλονται ἄμεσα ἔκτακτα μέτρα, μὲ τὰ ὁποῖα καὶ μόνον θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἀντιμετώπισις τῆς καταστάσεως. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος ὡμίλησε περὶ αὐτονομιστικῆς κινήσεως. Ἐπειδὴ ἐκτίθεται ἡ Χώρα μας εἰς διεθνεῖς τυχὸν παρεξηγήσεις, ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος νὰ ἀμφισβητήσω τὴν ὑπόνοιαν, ὅτι διὰ τῶν λαμβανομένων μέτρων πρόκειται νὰ ἀντιμετωπίσωμεν αὐτονομιστικὸν κίνημα. Τοιοῦτόν τι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν εἶπε. Ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις, ἡ ὁποία συνοδεύει τὸ σχέδιον τοῦ ψηφίσματος, δὲν ὁμιλεῖ περὶ κινήματος καὶ οὔτε περὶ αὐτονομίας, ἀλλὰ μόνον περὶ μέτρων κατὰ τῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Δὲν ἔχομεν κειμένους νόμους, τῆς ἐσχάτης προδοσίας, οἱ ὁποῖοι ἀνταποκρίνονται—καὶ ἀνταποκρίνονται πλήρως—κατὰ τοιαύτης καταστάσεως, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ, ὅτι στρέφεται κατὰ τῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας; Ἄλλοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι νομίζουν, ὅτι δύνανται νὰ θέσουν τὴν Χώραν ἐν τοιούτῳ κινδύνῳ. Καὶ μοῦ ἐδόθη ἡ ἀφορμὴ κατ’ ἐπανάληψιν—καὶ ἐν τῇ εὐθύνῃ, τὴν ὁποίαν ἔχω, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ εὐθύνῃ τοῦ ἁπλοῦ πολίτου—νὰ ἀναγνώσω προκηρύξεις ἀναρχικῶν κύκλων, περιεχομένου καθαρῶς αὐτονομιστικοῦ. Καὶ μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία καὶ σήμερον ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀναγνώσω φύλλον ἐφημερίδος, ἐκδοθὲν σήμερον, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ζαχαριάδης ἀναγνωρίζει, ὅτι ὑπάρχει αὐτονομιστικὴ κίνησις ἐν Ἑλλάδι καὶ ὅτι ἡ τοιαύτη κίνησις κινεῖται καὶ ὑπάρχει ἀπὸ τὴν Ἀγγλίαν καὶ ἀπὸ τὰ φασιστικὰ καθεστῶτα! Δὲν εἴμεθα, λοιπόν, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦμεν περὶ αὐτονομιστικῶν κινημάτων. Ἁπλῶς ἀντιμετωπίζομεν μίαν κατάστασιν ἀπειλῶν καὶ κινδύνων, πρὸ τῶν ὁποίων εὑρισκόμεθα. Καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ συμφωνήσουν ὅλοι, ὅτι τοιούτους κινδύνους ἔχει ὑποχρέωσιν, ὄχι μόνον ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ σύμπας ὁ ἐθνικῶς σκεπτόμενος κόσμος, νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσῃ. Κύριοι, μία ἁπλῆ ἀνάγνωσις τοῦ συζητουμένου ψηφίσματος θὰ πείσῃ πάντας, ὅτι αἱ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι περιλαμβάνονται ἐν αὐτῷ, εἶναι διατάξεις ἐκ τῶν κειμένων νόμων, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, τόσον τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, ἀπὸ ἄρθρον 123–130 περὶ ἐσχάτης προδοσίας, ὅσον καὶ τοῦ σχεδίου Ποινικοῦ Νόμου τῶν ἄρθρων 152, 154 καὶ 159, τὰ ὁποῖα προβλέπουν ἀκριβῶς τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα τίθενται πρὸ ὑμῶν. Ἐὰν αἱ ἔκτακτοι περιστάσεις ἠθέλησαν νὰ μᾶς πείσουν—καὶ ἔπεισαν πάντας—ὅτι θὰ πρέπει αὐτὰ τὰ ἀδικήματα νὰ τὰ περιλάβωμεν εἰς ἓν ψήφισμα, εἰς αὐτὸ δὲν ἔχομεν ἄδικον (;) ὡς Κυβέρνησις, διότι ἡμεῖς, ὡς Κυβέρνησις, ἔχομεν εὐθύνας καὶ τὰς εὐθύνας αὐτὰς σεῖς θὰ μᾶς τὰς ζητήσητε, ἐὰν δὲν παρουσιάσωμεν πρὸ ὑμῶν μέτρα τοιαῦτα, ὥστε νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν δι’ αὐτῶν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων αὐτῶν, δὲν διστάζω νὰ εἴπω, ὅτι, βεβαίως ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἔχει καὶ τὰς εὐθύνας τῆς ἐφαρμογῆς των. Καὶ βεβαίως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐφαρμογήν, θὰ εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχον ὑμῶν, διότι πᾶσα πρᾶξις καὶ πᾶσα ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τῆς Βουλῆς. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀνεκτόν, ἀφ’ ἧς ἡ Χώρα εἰσῆλθεν εἰς τὸ Κοινοβουλευτικὸν καθεστώς, ἀφ’ ἧς ἡ Χώρα, λέγομεν, ὅτι ἐπανῆλθεν εἰς τὴν ὁμαλότητα, δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ ἐξακολουθῇ μία ἀναρχικὴ κατάστασις, δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ ὑπάρχῃ μία ἀναμφισβήτητος ἀναρχία, χωρὶς καὶ τὸ Κοινοβούλιον καὶ ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουν. Εἰς αὐτὸ αἱ εὐθῦναι εἶναι δι’ ὅλους μας ἀνεξαιρέτως αἱ ἴδιαι, ὀρθῶς δὲ εἶπεν ὁ κ. Τουρκοβασίλης πρὸ ὀλίγου, ὅτι πάντες, ἀπὸ τῆς μιᾶς ἄκρας ἕως τὴν ἄλλην τῆς αἰθούσης αὐτῆς, πάντες ἔχομεν τὰς αὐτὰς εὐθύνας καὶ πάντες εἰσήλθομεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀκριβῶς διὰ τὸν κίνδυνον, τὸν ὁποῖον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τοῦ θαυμασίου αὐτοῦ αἰσθητηρίου κατενόησε καὶ μᾶς ἀπέστειλεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ ὀρθῶς μᾶς εἶπε, προσέξατε ὅλοι μαζὶ ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τὸν κίνδυνον αὐτόν, διότι ὅλοι μαζὶ θὰ πάθωμεν. Νομίζω, ὅτι μὲ ὅλους αὐτοὺς θὰ πάθῃ καὶ ἡ μεγίστη πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ ἀπέναντι αὐτῆς ἡμεῖς ἔχομεν εὐθύνην. Δι’ αὐτὸ φέρομεν τὸ ψήφισμα αὐτὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν. Ὡς πρὸς τὰς καθ’ ἕκαστον διατάξεις τοῦ σχεδίου ψηφίσματος θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, κ. συνάδελφοι, ὅτι δὲν ἠρκέσθην διὰ τὴν διατύπωσιν τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ εἰς ἁπλῆν συνεργασίαν μὲ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον τῆς δημοσίας τάξεως, ἀλλὰ παρηκολούθησα καὶ παρηκολούθησε καὶ ὁ συνάδελφός μου κ. Σπ. Θεοτόκης, ὅλας τὰς συνεδριάσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ μετὰ μεγίστης προσοχῆς παρηκολούθησα πᾶσαν ἀντίρρησιν καὶ πᾶσαν σύστασιν τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τὸ σχέδιον τὸ ὁποῖον τίθεται πρὸ ὑμῶν εἶναι σχέδιον κοινῆς συμφωνίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὅλων τῶν κομμάτων, τὰ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύονται εἰς τὴν Ἐπιτροπήν. Υἱοθετεῖ, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις τὸ ψήφισμα αὐτὸ ὡς ἐτροποποιήθη μετὰ τὴν ἐπεξεργασίαν ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς. Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ μὴ ἐπιφέρῃ ἄλλας τροπολογίας, πρῶτον, διότι ἔχει τὸ θέμα ἐξαντληθῆ καὶ νομίζω, ὅτι πᾶσα ἄλλη τροπολογία μόνον βλάβην ἠμπορεῖ νὰ φέρῃ, δεύτερον, διότι ἔχω τὴν γνώμην ὅτι πᾶσα νέα τροπολογία, σημαίνει καθυστέρησιν τοῦ ψηφίσματος καὶ πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐξέλθωμεν τῆς αἰθούσης αὐτῆς ἀπόψε, χωρὶς νὰ ἔχῃ ψηφισθῆ τὸ ψήφισμα αὐτὸ (χειροκροτήματα). Κατελήξαμεν λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ σχέδιον αὐτὸ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ 2 ἢ 3 παρατηρήσεις ἀξιοτίμων προλαλησάντων νὰ ἀναφέρω. Ἡ μία ἐξ αὐτῶν εἶναι τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος, σύμφωνος ἄλλως τε πρὸς τὴν γνώμην ποὺ ἀνέπτυξεν ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος τούτου, εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐζήτησε νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὸ ἄρθρον 2 ἡ φράσις «καταρτίζων ἔνοπλον ὁμάδα». Ἀπηντήσαμεν εἰς τὸν συνάδελφον τὸν παριστάμενον ἐκ μέρους τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν, ὅτι ἡμεῖς δὲν ἀπασχολούμεθα ἁπλῶς μὲ τὴν ὁμάδα. Τὴν συνωμοσίαν θέλομεν νὰ κτυπήσωμεν. Ἔπειτα νὰ μὴ νομισθῇ, ὅτι ἡ κατάρτισις τῆς ὁμάδος, αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν δὲν ἀποτελεῖ ἀδίκημα, ὅταν γίνεται ἐπὶ σκοπῷ καταλύσεως τῶν Ἀρχῶν. Ἐγκλήματα δὲν γίνονται μόνον δι’ ὅπλων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐγκληματικὰς ὁμάδας μὲ πελέκεις ἢ καὶ μὲ λοστοὺς καὶ ἐρωτῶ, ἐὰν δι’ αὐτῶν τῶν μέσων ἐπιχειρηθῇ ὑπὸ μιᾶς ὁμάδος ἡ κατάλυσις τῶν ἀρχῶν εἶναι δυνατὸν ἡ πρᾶξις αὐτὴ νὰ μὴ ἔχῃ τὴν ἰδίαν ἐγκληματικὴν βάσιν, τὴν ἰδίαν ratio. Δι’ αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις ἐμμένει, ὅτι πρέπει νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις ὡς ἔχει ἄνευ τῆς λέξεως «ἔνοπλον». Ἔπειτα, κατ’ ἀντιδιαστολήν, ὅσον ἀφορᾷ διὰ μεμονωμένον ἄτομον, ὑπάρχει ἡ φράσις εἰς τὸ ἄρθρον 3, ἡ ὁποία λέγει ρητῶς, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι «ἔνοπλος», καὶ βεβαίως δὲν ἐννοεῖται ἔνοπλος ἐκεῖνος ὁ μεμονωμένος; ὁ ὁποῖος κρατεῖ ἕνα τσεκοῦρι ἢ ἕνα λοστόν. Ἄλλη ἐπίσης σοβαρὰ ἀντίρρησις, ἴσως καὶ δικαία, εἶναι ὄχι ἐπὶ τῶν καθαρῶς ἐγκληματικῶν πράξεων, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν αὐτάς, ἐκείνων, δηλαδή, οἱ ὁποῖοι προπαγανδίζοντες καὶ παραμένοντες ἀτιμώρητοι, μᾶς ἔφεραν εἰς τὴν σημερινὴν κατάστασιν, διότι ὅπως ἠξεύρωμεν ὅλοι, ἐὰν ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα σήμερον, ἐφθάσαμεν διότι ἔχομεν πρὸ ἡμῶν μίαν ἀτιμωρησίαν καὶ μίαν ἀσυδοσίαν, τὴν ὁποίαν ἀφήσαμεν ἐπὶ μακρόν. (Χειροκροτήματα). Ὅταν ὑπάρχῃ ἀτιμωρησία, δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ φθάσωμεν εἰς ἀποτελέσματα πραγματικῶς ἐθνικά, ὅταν ἀφήνωμεν ἐλευθέρας τὰς συγκεντρώσεις καὶ τὰς ἀπεργίας διὰ πολιτικοὺς λόγους, δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι αὐτὰ εἶναι τὰ σπέρματα τῆς ἀναρχίας, τὰ ὁποῖα προπαρασκευάζουν τὸ ἀδίκημα. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, καὶ κακῶς ἐλέχθη, ὅτι δὲν πρέπει νὰ τεθοῦν αἱ διατάξεις αὐταὶ εἰς τὸ ψήφισμα. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό, εἶναι καὶ κάτι τι ἄλλο, ὅτι αὐταὶ αἱ διατάξεις δὲν εἶναι τι τὸ καινοφανές, εἶναι ὅλαι ἀπὸ τὸ Σχέδιον τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Δὲν ὑπάρχει καμμία διάταξις ἐπ’ αὐτῶν τὴν ὁποίαν νὰ μὴ ἔχωμεν λάβει ἀπὸ τὸ Σχέδιον τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, τὸ ὁποῖον πόρισμα μακρῶν ἐτῶν μελέτης, ἔπρεπεν ἀπὸ πολλοῦ νὰ εἶχε γίνει Νόμος τοῦ Κράτους. Ἄν, λοιπόν, τὰ κενὰ αὐτὰ τοῦ Π.Ν. εἰς τοιαύτας ἐκτάκτους περιστάσεις δὲν τὰ καλύψωμεν, δὲν γνωρίζω πότε θὰ τὸ πράξωμεν. Θέτομεν, λοιπόν, οὐχὶ νέας διατάξεις, ἀλλ’ ἑτοίμους διατάξεις ἀπὸ τὸ σχέδιον Ποινικοῦ Κώδικος τῶν ἄρθρων 152, 154, 254 κλπ. Ἁπλῶς κ. βουλευταί, ἐδῶ ἀντιγράφονται. Μοῦ ἐλέχθη ἀπὸ φίλτατον συνάδελφον, ὅτι θὰ ἠδυνάμεθα εἴτε ἁπλῶς ν’ ἀναφέρωμεν τὰ ἄρθρα τοῦ σχεδίου Ποινικοῦ Κώδικος. Ἀλλ’ ἀπαντῶ ὅτι δὲν δυνάμεθα ν’ ἀναφέρωμεν ἁπλᾶς διατάξεις τοῦ σχ. Π. Ν., δὲν ἔχομεν δικαίωμα εἰς ἓν ψήφισμα, εἰς ἕνα νόμον νὰ λέγωμεν, ὅτι ἀναφερόμεθα εἰς τὸ τάδε ἄρθρον τοῦ σχεδίου ἑνὸς νόμου. Ὅλοι οἱ νομικοὶ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλά, πρέπει νὰ ὑφίσταται ἐκεῖνος ὁ νόμος, πρέπει νὰ ἔχῃ ψηφισθῆ ὁ νόμος αὐτός, διὰ νὰ δυνάμεθα νὰ τὸν ἀναφέρωμεν. Ἁπλῶς λοιπόν, παίρνομεν τὰς διατάξεις τοῦ σχεδίου καὶ τὰς ἀντιγράφομεν ἐδῶ ὁλοκλήρους.

§182ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μὲ πολὺ αὐστηροτέρας κυρώσεις.

§183Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὄχι. Κύριοι βουλευταί, ἀλλὰ δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω περισσότερον. Ἡ Βουλή, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ θελήσῃ διὰ τῆς ἐγκρίσεως τοῦ ψηφίσματος νὰ ἐμπεδώσῃ τὴν τάξιν διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ διὰ τὴν ἡσυχίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι ἐκ τῆς ἡσυχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἐξαρτῶνται ὕψιστα Ἐθνικὰ συμφέροντα, διότι ἄνευ ἡσυχίας καὶ τάξεως εἶναι ἀδύνατον ἡ Ἑλλὰς ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὰ μεγάλα προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἔχει πρὸ αὐτῆς. Ἑπομένως, αὐτὸ εἶναι τὸ θεμέλιον ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ στηριχθῶμεν διὰ νὰ δυνάμεθα πραγματικὰ ν’ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ τὴν ἡσυχίαν τοῦ τόπου καὶ πρὸ παντὸς τὴν ἐξασφάλισιν τῶν Ἐθνικῶν μας συμφερόντων. (Χειροκροτήματα).

§184ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως.

§185Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Κύριοι βουλευταί, εἴθισται, ὅταν ἐμφανίζωνται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς σχέδια ψηφισμάτων ἢ νόμοι ὑψίστης ἐθνικῆς σημασίας, ἐξονυχιστικὴ νὰ εἶναι ἡ εἰσήγησις ἐκ μέρους τῶν ὑπευθύνων προτεινόντων μελῶν τῆς Κυβερνήσεως. Αἱ ἑκάστοτε ὅμως ἐπὶ τῶν θεμάτων τῆς δημοσίας τάξεως ἀγορεύσεις τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἡ ἐνασχόλησις τοῦ ἡμερησίου τύπου καὶ τῶν ἄλλων μέσων διαφωτίσεως ἐπὶ τοῦ θέματος, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ἔχουν τόσον ἐξαντλητικῶς ἐρευνήσει τὸ ζήτημα τοῦτο, ὥστε θ’ ἀπετέλει ὑπὸ τὰς παρούσας κρισίμους συνθήκας κατάχρησιν χρόνου ἡ περαιτέρω ἐξονυχιστικὴ εἰσήγησις. Θὰ περιορισθῶ συνεπῶς, κ. κ. βουλευταί, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ὁμιλήσω διεξοδικώτερον ἐπὶ ὡρισμένων ἄρθρων τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος καὶ κατόπιν νὰ εἰσέλθω εἰς ὡρισμένας ἀποσαφηνίσεις εὐρυτέρας σημασίας. Ἡ διάταξις ἔναντι τῆς ὁποίας ὄντως ἠσκήθη σφοδροτάτη κριτική, εἶναι ἡ ἀφορῶσα τὸ θέμα τῶν ἀπεργιῶν. Ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διαμαρτύρομαι ἐντονώτατα ἐναντίον τῆς συκοφαντικῆς ταύτης ἐκστρατείας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐσκέφθη, ἔστω καὶ πρὸς στιγμήν, εἴτε νὰ περιορίσῃ, εἴτε νὰ βάλῃ ἐναντίον τοῦ ἱεροῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας, τὸ ὁποῖον ἔχει ὁ ἐργατικὸς κόσμος ἀνὰ τὸν κόσμον ὁλόκληρον (χειροκροτήματα). Ἀλλ’ ἂν τοῦτο τὸ δικαίωμα εἶναι ἀναφαίρετον καὶ ἱερόν, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἐξακολούθησις μιᾶς ἀπεργίας ἐχούσης πολιτικὰ καθαρῶς κίνητρα καὶ ὄχι ἐπιδιώξεις καθαρῶς ἐργατικάς, ὅταν μάλιστα ἡ ἀπεργία στρέφεται σὲ εἴδη πρωτίστης καὶ ὑψίστης σπουδαιότητος, πρέπει κατὰ κάποιον τρόπον νὰ περιορισθῇ. Καὶ δὲν νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι κανεὶς ἐκ τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τῆς συνελεύσεως αὐτῆς, θὰ ἠδύνατο νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην νὰ προκινδυνεύσῃ τὴν ἔλλειψιν ὕδατος ἢ τὴν ἔλλειψιν ἄρτου ἢ τὴν ἔλλειψιν φωτός, εἰς τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσῃ μία ἀπεργία ἐπὶ τῶν εἰδῶν τούτων πρώτης ἀνάγκης, ἐφ’ ὅσον κινεῖται ἀπὸ πολιτικὰ ἐλατήρια. Συνεπῶς, ἐὰν τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας παραμένῃ ἀκέραιον, προκειμένου ὅμως, εἰδικώτερον, περὶ τῶν τεσσάρων αὐτῶν εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, ἡ παρέλκυσις ἐκ δολίας προαιρέσεως προερχομένη, εἶναι δεδικαιολογημένως κολαστέα. Ἄς ἔλθωμεν ἤδη εἰς τὴν διάταξιν περὶ ἀπαγορεύσεως τῆς κυκλοφορίας καὶ τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας. Ἀμφιβάλλω κ. βουλευταί, ἄν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας, ὡς ἐδήλωσε, περιοδίας του, ἂν ἀντελήφθη τὸν πραγματικὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον δρῶσιν, αἱ ἐν τῇ ὑπαίθρῳ συμμορίαι. Διότι ἀσφαλῶς, κ. βουλευταί, ἄν τοῦτο εἶχεν ἀντιληφθῆ, δὲν νομίζω ὅτι θὰ ἤσκει κατὰ τὰς διατάξεις τὴν κριτικὴν τὴν ὁποίαν ἤσκησε. Εἶναι πράγματι ἀληθὲς ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι αὐστηρὰ καὶ ἐξαιρετική, ἀλλ’ ἐπιβάλλεται ἐκ τῆς ἀντικειμενικῆς ἐκτιμήσεως τῶν πραγμάτων. Καὶ ἰδού, κ. βουλευταί, διατὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲν ὑφίσταται μεμονωμένη, συγκεκροτημένη συμμορία, ὑφίστανται ὅμως μονίμως οἱ πυρῆνες τῶν συμμοριῶν. Αὐτοὶ μονίμως εὑρίσκονται, εἴτε εἰς τὰ ὄρη, εἴτε εἰς ὡρισμένα μέρη, ὅπου δύναται ἡ ὀργάνωσίς των νὰ τοὺς ἐπιτρέπῃ νὰ εὑρίσκουν καταφύγιον καὶ συνοδεύωνται μὲ ἕνα ἀριθμὸν συμμοριτῶν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἡμέραν ἀσκεῖ τὰ εἰρηνικά του καθήκοντα ἕτοιμος νὰ ἑνωθῇ μετὰ τοῦ μονίμου πυρῆνος, διὰ νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀναρχικὴν του, τὴν ἐγκληματικήν του, συγκεκριμένην ἐγκληματικὴν πρᾶξιν. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Βουλήν: Ἐὰν δὲν τεθῇ ἐμπόδιον εἰς τὴν ἐλευθέραν κυκλοφορίαν αὐτῶν τῶν ἐπιδρομέων, ἂς εἴπωμεν συμμοριτῶν, ἐὰν δὲν συνδυασθῇ τοῦτο μὲ τὴν ἀδυναμίαν κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς συγκεντρώσεως, χρησιμοποιήσεως ὁπλισμοῦ, ἐπικοινωνίας καὶ ἐπιμελητείας, δὲν νομίζετε, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἀντὶ νὰ ἐπιτυγχάνηται ὁ σκοπός, τὸν ὁποῖον πᾶσα Κυβέρνησις πρέπει νὰ ἐπιδιώκῃ, τουτέστι τὸν περιορισμὸν τῆς ἐκδηλώσεως ἐγκληματικῶν καὶ ἀναρχικῶν πράξεων, δίδεται ἡ εὐχέρεια νὰ αὐξάνηται ἡ ἐκδήλωσις διὰ τῆς διευκολύνσεως καὶ εἰς τὴν κυκλοφορίαν καὶ εἰς τὰς νυκτερινὰς συναντήσεις; Δὲν εἶναι ἔργον τῆς Κυβερνήσεως, οἱασδήποτε Κυβερνήσεως, νὰ ἐπιδιώκῃ τὴν αἱματηρὰν καταστολήν, ἔργον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ προλαμβάνῃ τοιαύτας καταστολάς. Καὶ τοῦτο, διότι, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἔχει πλέον πολλὰ περιθώρια αἱματοχυσίας. Αὐταί, κύριοι βουλευταί, εἶναι δύο παρατηρήσεις μου ἐπὶ τῶν ἄρθρων 7 ἢ 8. Καὶ τώρα θὰ ἤθελα ἀκόμη νὰ κάμω μερικὰς γενικὰς παρατηρήσεις, πρὶν εἰσέλθω εἰς τὰς ἀποσαφηνίσεις. Κατὰ τὰς ἀγορεύσεις ὡρισμένων ἐκ τῶν κ. κ. Πολιτικῶν Ἀρχηγῶν, μὲ ὅλον τὸν πρὸς αὐτοὺς ἐκ μέρους μου τρεφόμενον σεβασμόν, παρετήρησα ὡρισμένας περιέργους ἀντιθέσεις. Ἠσκήθη πράγματι κριτική, διότι τὸ ψήφισμα προβλέπει θέσπισιν διατάξεων κατὰ παρέκκλισιν τῶν συνταγματικῶν μας ἐγγυήσεων. Ἀλλ’ ἐνῷ ἀφ’ ἑνὸς μὲν κατηγορήθη ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν τακτικὴν αὐτήν, διὰ τὸ περιεχόμενον δηλαδὴ τοῦ ψηφίσματος, ἀφ’ ἑτέρου ἠλέγχθη ἡ Κυβέρνησις, διότι δὲν μεταχειρίζεται τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου περὶ καταστάσεως πολιορκίας. Καὶ λέγω εἰς τὴν Βουλήν, ἀκριβῶς ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησεν ἐπιβεβλημένον νὰ μεταχειρισθῇ τὴν ὁδὸν τοῦ ψηφίσματος, διότι δὲν ἐθεώρησεν ὅτι ἦτο ἀναγκαῖον, ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, νὰ ἐπιζητήσῃ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου περὶ καταστάσεως πολιορκίας εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς χώρας. Ὑποθέτω δέ, ὅτι τὰ ἀξιότιμα μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, θὰ παρετήρησαν ὅτι αἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος τῶν ὁποίων ἐπιδιώκεται διὰ τοῦ ψηφίσματος εἴτε ἡ μεταβολή, ἡ μερική, εἴτε καὶ ἡ ἀναστολή, δὲν εἶναι βέβαια ὅλαι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται ἀπὸ τὸν νόμον περὶ καταστάσεως πολιορκίας, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς προβλέπει ὡρισμένας προϋποθέσεις διὰ τὴν ἐφαρμογὴν των, αἱ ὁποῖαι εὐτυχῶς δὲν συντρέχουν τὴν στιγμὴν αὐτήν, ὅπως εἶναι οἱ ἐξωτερικοὶ κίνδυνοι, ἡ μερικὴ ἢ γενικὴ ἐπιστράτευσις κλπ. Ἠλέγχθη μάλιστα ἡ Κυβέρνησις, διότι ἀναφέρει ἐν τῷ ψηφίσματι ἢ μᾶλλον ἄφησε νὰ ἐννοηθῇ, ὅτι ἐπιδιώκει τὸν κολασμὸν πράξεων, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὴν αὐτονόμησιν τμήματος Ἑλλάδος. Δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ διαφωνήσω βασικῶς μὲ τὰς ἀπόψεις αὐτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν ἄποψιν τὴν χαραχθεῖσαν ἀπὸ τὸν πολύτιμον συνάδελφόν μου, κύριον Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος σαφῶς ἐτόνισεν ὅτι ἡ ἀντίληψις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ πατάξῃ, τὰς ἐγκληματικὰς καὶ ἀναρχικὰς πράξεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι στρέφονται κατὰ τῆς ἀκεραιότητος τῆς χώρας. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, κύριοι βουλευταί, ἐν ἐπιγνώσει τῆς εὐθύνης, τὴν ὁποίαν θὰ ἔχῃ ἡ δήλωσις, τὴν ὁποίαν θὰ εἴπω αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ εἴπῃ πρὸς τὴν πτέρυγα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως (δικνύει τὴν πτέρυγα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως) ὅτι εἶναι ἡ μᾶλλον ἀναρμοδία νὰ ὁμιλήσῃ περὶ διατάγματος περιέχοντος φράσεις προστασίας τῆς ἀκεραιότητος καὶ τῆς αὐτονομήσεως, διότι ἄλλοτέ ποτε πρὸ μιᾶς εἰκοσαετίας καὶ πλέον περίπου, ὑπάρχει ἕνα διάταγμα, τὸ ὁποῖον ἀκριβῶς τὴν αὐτὴν φρασεολογίαν περιλαμβάνει, ἐκδοθὲν ἀπὸ τὴν πτέρυγα αὐτὴν καὶ ἀφορῶν τὰς περιφερείας ἐκείνας, ἐπὶ τῶν ὁποίων σήμερον ἐπιδιώκεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος ἡ ἐφαρμογὴ τῶν δικονομικῶν διατάξεων τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου.

§186ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖον εἶναι αὐτό;

§187Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Μήπως θέλετε νὰ τὸ ἴδητε; Ἐὰν τὸ ἀμφισβητῆτε δὲν ἔχω καμμίαν δυσκολίαν νὰ σᾶς τὸ δείξω. Εἶναι διάταγμα φέρον τὴν ὑπογραφὴν τοῦ Ἀντιβασιλέως Κουντουριώτη καὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ Α. Παπαναστασίου «Περὶ κηρύξεως τοῦ νόμου ΔΞΘʹ περὶ καταστάσεως πολιορκίας «....... (ἀναγινώσκει)......» Τὸ διάταγμα αὐτὸ φέρει ἡμερομηνίαν 11)4)1924.

§188Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Αὐτὸ ζητοῦμεν καὶ ἡμεῖς.

§189Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Καὶ σᾶς ἀπήντησα κ. Ἀρχηγὲ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, ὅτι ὁ νόμος ΔΞΘʹ περιλαμβάνει γενικωτέρας ἀναστολὰς τῶν συνταγματικῶν ἐγγυήσεων καὶ ἐλευθεριῶν καί ὡς ἐκ τούτου ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐθεώρησε τὴν κατάστασιν τόσον κρίσιμον, ὥστε νὰ προτείνῃ τὴν εὐρυτέραν ἀναστολὴν τῶν συνταγματικῶν ἐλευθεριῶν.

§190Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ὁ νόμος ΔΞΘʹ εἶναι μέτρον ἐξαιρετικὸν καὶ ὄχι πάγιον. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ζητοῦμεν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου, ἐφ’ ὅσον τὸ ἐπιβάλλουν αἱ ἀνάγκαι καὶ προσέθεσα μάλιστα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἠμπορεῖ νὰ ζητήσῃ διεύρυνσιν τῶν περιπτώσεων, διὰ τὰς ὁποίας δύναται νὰ ἐπιβληθῇ ὁ στρατιωτικὸς νόμος.

§191Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, δὲν θὰ προσέξατε τὴν ἀκροτελεύτιον διάταξιν τοῦ σχετικοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος, ἡ ὁποία λέγει ἀκριβῶς ὅτι ἡ Κυβέρνησις δικαιοῦται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, νὰ ἀναστείλλῃ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ. Ἑπομένως, ἡ διάθεσις τῆς Κυβερνήσεως αὐτῆς βεβαίως δὲν εἶναι ἡ παγία ἐφαρμογὴ τοῦ ψηφίσματος, ἀλλ’ ἡ ὅσον ἔνεστι βραχυτέρα ἐφαρμογὴ αὐτοῦ, ἀρκεῖ ἡ κατάστασις νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀναστολήν του.

§192Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ ἐπαναφέρῃ, ἐφ’ ὅσον κρίνει σκόπιμον.

§193Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ὅπως συμβαίνει προκειμένου περὶ τῶν ἐκτάκτων περιστάσεων, σύμφωνα μὲ τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων ἐπιδιώκει νὰ ὁπλίσῃ τὴν Κυβέρνησιν.

§194Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν εἶναι ἴδιον, διότι κατὰ τὸ ἄρ. 91 τοῦ Συντάγματος ἡ κήρυξις πολιορκίας γίνεται ὑπὸ τὴν ἔγκρισιν τῆς Βουλῆς. Ἐὰν δὲ ἡ Βουλὴ δὲν ὑπάρχῃ καὶ ἐὰν ἀκόμη ἡ Βουλὴ εἶναι διαλελυμένη, καλεῖται διὰ νὰ δώσῃ τὴν ἔγκρισίν της. Ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ σχεδίου αὐτοῦ ζητεῖ ὅποτε θέλει νὰ ἐπαναθέτῃ ἐν ἰσχύει τὸν νόμον αὐτόν. Αὐτὸ τὸ τελευταῖον εἶναι τὸ ἀπαράδεκτον.

§195Β. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑφισταμένης Βουλῆς, εἶναι δυνατὴ ἡ κατάργησις καὶ τοῦ νόμου, οἱανδήποτε στιγμὴν ἡ Βουλὴ θελήσῃ.

§196Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἀλλὰ μὴ ὑφισταμένης Βουλῆς, ἐὰν ἐφηρμόζετο τὸ ἄρθρον 91 τοῦ Συντάγματος, θὰ κληθῇ ἡ Βουλὴ καὶ ἂν διελύθη, νὰ ἐγκρίνῃ, ἐνῷ μὲ τὸ σχέδιον τῆς Κυβερνήσεως δὲν γίνεται αὐτό. Ἡ Κυβέρνησις θὰ χωρήσῃ εἰς κατάργησιν–ἐπανάθεσιν.

§197ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποία Βουλὴ θὰ ὑπάρξῃ νὰ ἐπιβάλῃ τὸν στρατιωτικὸν νόμον, ὅταν μᾶς διαλύσουν οἱ ἀντάρτες. Ὅταν αὐτοὶ δὲν σέβωνται τὸ Κράτος καὶ βάλλουν κατὰ τοῦ Κράτους, ποία διάταξις μᾶς λέγει ὅτι πρέπει νὰ σεβασθοῦμε τὸ Σύνταγμα;

§198Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Δὲν θὰ ἤθελα, κύριοι βουλευταί, νὰ κουράσω τὴν Βουλήν, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐπειδὴ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος, πρὸς τὸ ἠθικὸν κῦρος τοῦ ὁποίου τρέφω ἄλλως τε μεγάλην ἐκτίμησιν, ἠθέλησε μετὰ κάποιας ἐμφάσεως νὰ εἴπῃ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἠδράνησεν, δὲν εἰργάσθη ὡς ὤφειλε νὰ ἐργασθῇ, χωρὶς βεβαίως νά ἐπαναλάβῃ τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν παρέλαβεν ἀπὸ ἀπόψεως ἐνόπλων δυνάμεων ἀσφαλείας καὶ ἐξοπλισμοῦ, καλὸν εἶναι νὰ μάθῃ ἡ Βουλὴ μερικούς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι θὰ τὴν ἐνδιαφέρουν. Οὕτω, κ. Βουλευταί, εἰς τὸ διάστημα ἀπὸ ¼–20) 5)46 ἐφονεύθησαν λησταὶ ἐν συμπλοκαῖς 16, ἐτραυματίσθησαν 4, συνελήφθησαν 17, συνελήφθησαν ἐν συμπλοκαῖς 13 καὶ προσῆλθον καὶ παρεδόθησαν αὐτοβούλως 16. Εἰς τὸ διάστημα ἀπὸ 20 Μαΐου μέχρι 11 Ἰουνίου .....

§199ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μήπως ἔχετε καὶ στατιστικὴν πόσοι εἶναι οἱ λησταί;

§200Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Μάλιστα, ἔχω.

§201Χ. ΛΑΔΑΣ. Καὶ πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς ἐδικάσθησαν;

§202Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Νομίζω, κ. Βουλευταί, ὅτι θὰ παρεκκλίνῃ ἡ συζήτησις ἐὰν ἀρχίσω ν’ ἀναφέρω διεξοδικῶς στατιστικὰς καὶ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα βέβαια παρουσιάζουν ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν Βουλήν, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς.

§203ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ ἀναφερθοῦν διὰ νὰ ἴδωμεν τὴν ἀξίαν τῶν ἀριθμῶν, τοὺς ὁποίους ἀνεφέρετε.

§204Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀπὸ 20 Μαΐου μέχρις 11 Ἰουνίου ἐν συνόλῳ ἐφονεύθησαν φυγόδικοι ἐν συμπλοκαῖς 17, συνελήφθησαν ἐν συμπλοκαῖς 27, συνελήφθησαν ἄνευ ἐνόπλου ἀντιστάσεως 26 καὶ 56 ἐνεχόμενοι εἰς προσβολὰς κατὰ σταθμῶν Χωροφυλακῆς. Ἀπὸ τὴν τελευταίαν στατιστικὴν τὴν ὁποίαν ἔχω μέχρι 20 Μαΐου ἐ. ἔ. συμμορίαι ἐν συνόλῳ 55 μὲ ἀριθμὸν ἀνθρώπων 557 ἐν συνόλῳ.

§205Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁλόκληρον;

§206Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Μάλιστα.

§207Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Εἰς τὴν ἐπαρχίαν μου μόνον εἶναι 25 συμμορίαι. Ἂν θέλετε, νὰ σᾶς πῶ καὶ τὰ ὀνόματα.

§208Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἠμπορῶ νὰ σᾶς δώσω τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰ ὀνόματα διεξοδικῶς κατὰ συμμορίαν ἂν καὶ αὐτὸ νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἦτο αὐτὴν τὴν στιγμὴν σκόπιμον.

§209Χ. ΛΑΔΑΣ. Δὲν ἀξίζει τὸν κόπον ν’ ἀναφέρωμεν τὰς προσωπικότητας αὐτὰς ἐδῶ εἰς τὴν Βουλήν.

§210Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Ἤδη, κύριοι βουλευταί, θὰ σᾶς παρακαλέσω, χωρὶς νὰ θεωρηθῇ αὐτὸ ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπροσωπείας ὡς κατάχρησις τῆς ὑπομονῆς της, θὰ σᾶς παρακαλέσω λέγω, νὰ ἐντείνητε ὀλίγον τὴν προσοχήν σας, μολονότι ἡ Βουλὴ γνωρίζει ὅτι ὁ ἀγορεύων αὐτὴν τὴν στιγμὴν παντάπασι δὲν ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὰς διακοπὰς καὶ νὰ θελήσητε νὰ μὴ μὲ διακόπτητε. Ἀπὸ τῆς ἡμέρας, κ. βουλευταί, κατὰ τὴν ὁποίαν κατετέθη ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἐμοῦ τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διετυμπανίσθη ποικιλοτρόπως καὶ ποικιλωνύμως ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει δι’ αὐτοῦ, ἐκ δολίας πολιτικῆς προελεύσεως ὁρμωμένη, νὰ θίξῃ ὡρισμένας πολιτικὰς κομματικὰς ὀργανώσεις μετὰ τῶν ὁποίων εὑρίσκεται εἰς ὀξυτάτην ἀντίθεσιν. Οὐδὲν τούτου, κύριοι βουλευταί, ἀνακριβέστερον καὶ ἀναληθέστερον καὶ συκοφαντικώτερον. Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον τῆς καταγγελίας ὅτι ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις τὸν στραγγαλισμὸν τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Λαοῦ, ἀποτελεῖ κατάφωρον ἀντίθεσιν πρὸς τὴν γνωστὴν κοινοβουλευτικὴν ἱστορίαν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος. Ἁπλῆ ἀναδρομή, κ. βουλευταί, εἰς τὴν κοινοβουλευτικὴν ἱστορίαν τοῦ παρελθόντος, δίδει ἀνάγλυφον ἐκ τῶν πραγματικῶν γεγονότων τὴν εἰκόνα τῆς προσηλώσεως τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος εἰς τοὺς κοινοβουλευτικοὺς θεσμούς, οἱ ὁποῖοι κοινοβουλευτικοὶ θεσμοί, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἀποτελοῦν τοὺς ἀποδεδειγμένως κυριωτέρους φρουροὺς τῆς ἐλευθερίας. Παρὰ ταῦτα, κ. βουλευταί, ἂς λεχθῇ ἅπαξ ἀκόμη, ἀπὸ τὸ ἐπίσημον τοῦτο βῆμα, ὅτι μετὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 31)3)46 κατὰ τὰς ὁποίας ὁ κυρίαρχος Ἑλληνικὸς Λαὸς ἐλευθέρως ἀπεφάνθη περὶ τοῦ τρόπου κατὰ τὸν ὁποῖον ἐπιθυμεῖ νὰ διακυβερνηθῇ, περὶ τοῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ διέπῃ τὴν κυβερνητικήν του ἐκπροσώπησιν, παραμένει ἓν γεγονός, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔδωσε σαφῶς τὴν ἐντολὴν εἰς τοὺς ἀντιπροσώπους του καὶ αὐτῶν πρὸς τὴν Κυβέρνησίν του, καὶ ἔδωσε, λέγω, τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ φεισθῇ ἡ Κυβέρνησίς του οὐδενὸς κόπου, οὐδενὸς μέτρου διὰ νὰ ἀπαλλάξῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὰς συνεπείας ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὰς ἐγκληματικὰς πράξεις ἀναρχικῆς ὑφῆς. Ἐν τούτοις, παριστάμεθα καθημερινῶς εἰς πράξεις ἐπιθέσεων προμελετημένων κατὰ τῶν ὀργάνων τῆς τάξεως, τῶν σταθμῶν Χωροφυλακῆς καὶ τῶν ὀργάνων τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ τῶν μελῶν τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων καὶ κύριοι βουλευταί, φθάνουν αἱ πράξεις αὗται μέχρι τοῦ φρικαλέου σημείου, ὥστε νὰ γίνεται ἐπίθεσις κατὰ διδασκάλου ἐντὸς ἐκκλησίας κατὰ τὴν ὥραν τῆς λειτουργίας, ὅπως συνέβη, δυστυχῶς, χθὲς τὴν πρωΐαν εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Βερροίας. Αὐταὶ αἱ πράξεις, κύριοι βουλευταί, δὲν ἔχουν πολιτικὰ ἐλατήρια, εἶναι καθαρῶς ἐγκληματικαί, ἀφθάστου ἐγκληματικότητος καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι οὐδὲν μέτρον θὰ εἶναι περιττὸν προκειμένου ἀποτελεσματικῶς νὰ παταχθοῦν τοιαῦται σαφῶς ἀναρχικαὶ ἐγκληματικαὶ πράξεις (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί. Οὐδέποτε εἰς τὸ διάστημα τῶν πολλῶν αἰώνων, τῆς κοινωνικῆς συμβιώσεως τῶν ἀνθρώπων δὲν ὑπεστηρίχθη, ὅτι ἀποτελεῖ καταδολίευσιν τῆς ἐλευθερίας ἡ πάταξις τῆς ἀναρχίας. Καὶ ἐρωτῶ: πῶς, ὅταν εὑρισκώμεθα πρὸ πράξεων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὁ χαρακτηρισμὸς ὡς ἀναρχικῶν εἶναι πλήρης, πῶς εἶναι δυνατόν, καὶ ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, δι’ ἐπισήμων δημοσιογραφικῶν ὀργάνων, ἐξυπηρετούντων ὠργανωμένους πολιτικοὺς ὀργανισμούς, κυβερνητικὰ μέτρα, ἐπιδιώκοντα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον νὰ ἐξουδετερώσουν ἀναρχικὰς πράξεις, νὰ χαρακτηρίζωνται ὡς πράξεις στραγγαλισμοῦ τῆς ἐλευθερίας, ὡς πράξεις φασιστικαί; Ὅταν συνεπῶς, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ζητῇ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν ἀπαραίτητον ἐθνικήν της συμμετοχὴν διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος καὶ τὴν δημιουργίαν, οὕτω πως, τοῦ ἀπαραιτήτου νόμου, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναρχικῶν πράξεων, δὲν νομίζω, ὅτι ὑπερβάλλω, ἐὰν εἴπω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ εἰς πλήρη ἀνταπόκρισιν μὲ τὸν ἐθνικῶς σκεπτόμενον Ἑλληνικὸν λαόν. Ἐδῶ ἀκριβῶς, δημιουργεῖται μία λεπτὴ σύνθεσις, τὴν ὁποίαν θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ παρακολουθήσῃ. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἦτο δυνατόν, ἐξ ἀντικειμένου νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ διαχωρισμὸς τῆς κατηγορίας τῶν ἀναρχικῶν, τὸ θέμα τῆς ἐσωτερικῆς τάξεως θὰ ἦτο ἁπλοῦν. Συνδυαζόμενον ὅμως μὲ μίαν πολιτικὴν σχέσιν τῶν ἀναρχικῶν αὐτῶν στοιχείων, ἐχόντων κυρίως ἀναρχικὴν τὴν δολίαν προαίρεσιν, σχέσιν λέγω, πολιτικῆς ὑφῆς μὲ ὡρισμένον πολιτικὸν ὀργανισμόν, τὸ θέμα ἐμφανίζεται ἀπείρως δυσκολώτερον πρὸς ἐπίλυσιν. Διότι ἀμέσως, ὑπὸ τὸ πολιτικὸν αὐτὸ ἐπικάλυμμα μιᾶς περιέργου συνθέσεως ἀναρχικῆς καὶ πολιτικῆς ἰδεολογίας, δημιουργοῦνται αἱ προϋποθέσεις τῆς κατασυκοφαντήσεως τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἐπιδιώκει δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ν’ ἀντιπολιτευθῇ δυναμικῶς κόμμα. Οὐδὲν τούτου ἀναληθέστερον. Ἡ πραγματικότης συνίσταται εἰς τὸ ὅτι δὲν εἶναι ἀνεκτὸν ὑπὸ τὸ ἐπικάλυμμα πολιτικῆς συνεργασίας ἢ ταὐτότητος ἰδεολογικῆς πρὸς ὡρισμένον πολιτικὸν ὀργανισμόν, νὰ ὑποκρύπτηται δολία προαίρεσις ἀναρχίας, ἡ ὁποία πραγματικῶς ὑποδαυλίζει καὶ ὑπονομεύει τὰ κυριώτερα ὑπόβαθρα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα).

§211Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅμως καὶ τὸ ἀντίθετον’ ὑπὸ τὸ πρόσχημα διώξεως τοῦ κομμουνισμοῦ νὰ διώκωνται ἄτομα ἀνήκοντα εἰς ὡρισμένην πολιτικὴν πλευράν.

§212Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως). Κύριοι Βουλευταί, ἡ θέσις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἔναντι τοῦ ὑπὸ κρίσιν προβλήματος, εἶναι ἤδη ἀπὸ πολλοῦ ἀποσαφηνισμένη διὰ τῶν κατηγορηματικῶν δηλώσεων τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος, ὡς καὶ τῶν ἐπιπροσθέτων τοιούτων τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν. Εἰς τὴν Ἑλλάδα μας εἶναι πᾶς τις ἐλεύθερος νὰ ἔχῃ τὰς πολιτικάς του πεποιθήσεις, νὰ ἀσκῇ τὰ πολιτικά του δικαιώματα, ἐντὸς ὅμως τῶν πλαισίων τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν βασικῶν νόμων τῆς πολιτείας. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν ἔξω τῶν πλαισίων αὐτῶν νὰ δημιουργοῦνται ὑπὸ τήν, ἂς εἴπωμεν, δικαιολογίαν πολιτικῆς ἐνεργείας, πράξεις καθαρῶς ἀναρχικαὶ μὴ ἀποβλέπουσαι εἰς τίποτε ἄλλο, παρὰ εἰς τὸν τορπιλλισμὸν τῆς Ἐθνικῆς μας ὑποστάσεως. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις προτείνουσα εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα, νομίζει, ὅτι ἐπετέλεσεν ἓν μέγα βῆμα πρὸς τὴν κατηγορηματικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐλπίζει καὶ εὔχεται, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ ἐσωτερικὴ κατάστασις, ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας καὶ τάξεως, νὰ τῆς ἐπιτρέψῃ τὸ ταχύτερον νὰ ἀναστείλῃ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Εἶναι ὅμως ὑποχρεωμένη ταὐτοχρόνως νὰ δηλώσῃ, ὅτι δὲν θὰ διστάσῃ πρὸ οὐδενὸς μέτρου καὶ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ψηφίσματος καὶ παντὸς ἄλλου ἀκόμη, τὸ ὁποῖον ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις θὰ θεωρήσῃ ἀπαραίτητον, μέχρις ὅτου ἐπέλθῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀπεφάσισεν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἐπιτύχῃ, τουτέστιν, τὴν ἐξασφάλισιν τῆς Ἐθνικῆς του ὑποστάσεως καὶ τὴν ἡσυχίαν. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, κ. βουλευταί, εἰς ὑμᾶς ἐναπόκειται νὰ δώσητε καὶ σεῖς τὴν συμβολήν σας εἰς τὸν ἐπιδιωκόμενον μέγα σκοπόν. Ἐστὲ βέβαιοι, ὅτι ἐπιψηφίζοντες τὸ ψήφισμα ἐπιτελεῖτε μέγα καθῆκον πρὸς τὰς ἱερώτερα δικαιώματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. (Ζωηρὰ Χειροκροτήματα).

§213Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριοι Βουλευταί, δὲν θὰ ἀνηρχόμην τοῦ βήματος τούτου, διὰ νὰ σᾶς ὁμιλήσω διὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα, ἐὰν δυστυχῶς δὲν ἤκουον γνώμας, αἱ ὁποῖαι δὲν εὑρίσκονται ἐντὸς τῆς πραγματικότητος καὶ δὲν ἐστρέφοντο, σαφῶς, δὲν ἦσαν καθαρῶς ἐχθρικαὶ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Κυρίως θὰ σᾶς ὁμιλήσω διὰ τὸ παλαιὸν ἄρθρον 8 τοῦ ψηφίσματος, διὰ τὸ σημερινὸν ἄρθρον 7. Κατηγορήθη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι προσπαθεῖ νὰ στραγγαλίσῃ τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας τοῦ ἐργαζομένου Ἕλληνος. Οὐδέποτε ἐσκέφθημεν τοιοῦτον τι, ἀπὸ ἡμᾶς εἶναι μακρὰν κἄθε τοιαύτη σκέψις. Πιστεύομεν, πρεσβεύομεν, νομίζομεν, ὅτι αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι τῶν ἐργαζομένων Ἑλλήνων πρέπει νὰ εἶναι ἱεραί. Ἀλλὰ μέχρις ἑνὸς σημείου, μέχρι τοῦ σημείου, ὅπου δὲν ὑποσκάπτονται τὰ θεμέλια τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Τί ζητοῦμεν; Ζητοῦμεν αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι, πραγματικῶς νὰ ὑφίστανται διὰ τοὺς ἐργάτας, διὰ τὰ δικαιώματά των, εἴτε οἰκονομικά, εἴτε συνδικαλιστικά, ὄχι ὅμως διὰ πολιτικὰς ἐπιδιώξεις, ὄχι ὅμως διὰ νὰ διαλυθῇ τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος. (Χειροκροτήματα). Εἰς ὡρισμένους τομεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀφοροῦν τὴν ζωὴν τῆς Ἑλλάδος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν πολιτικὰς ἀπεργίας. Εἰς ἄλλα Κράτη, εἰς ἄλλα Ἔθνη, πιὸ πλούσια, ἴσως πιὸ προηγμένα ἀπαγορεύονται καὶ αἱ ἁπλαῖ ἀπεργίαι. Διατὶ θέλετε σὲ μᾶς τοὺς πτωχούς, σὲ μᾶς τοὺς κατεστραμμένους, νὰ ἐπιτρέπωνται πολιτικαὶ ἀπεργίαι; Νὰ ἐπιτρέπηται ἕνα κόμμα ποὺ δὲν πιστεύει εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ ἔρχηται νὰ διαλύῃ τὴν προσπάθειάν μας νὰ ξαναγίνωμεν Κράτος, νὰ ξαναγίνωμεν Ἔθνος; (Χειροκροτήματα). Κύριοι, ἔξω ἀπὸ ἐδῶ, ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἕνας ὁλόκληρος λαὸς ἀγωνιᾷ. Ἀπὸ σᾶς, ἀπὸ μᾶς, περιμένει τὴν σωτηρίαν του. Ψηφίζοντες τὸ ψήφισμα αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς δώσῃ τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιβάλλωμεν τὸ Κράτος τοῦ νόμου, ἐπιτελεῖτε ἕνα ἱερὸν καθῆκον ἀπέναντι τῆς Πατρίδος. Ὅλοι σας, ὅλοι μας, ἀγωνιζόμεθα διὰ τὴν Πατρίδα μας, διὰ τὴν Φυλήν μας, διὰ τὴν Ἑλλάδα. (Χειροκροτήματα).

§214Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Θὰ ἤθελον νὰ ἐρωτήσω πρῶτον, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, δεύτερον, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἀσφαλείας καὶ τρίτον, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, κατὰ ποίαν λογικὴν λαμβάνονται μέτρα, διὰ τὰς ἀπεργίας καὶ δὲν λαμβάνονται μέτρα διὰ τὰ λὸκ ἄουτ τῶν ἐργοδοτῶν;

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Γ. Σαρρῆς.

§216Γ. ΣΑΡΡΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα εὑρίσκεται ἐν τῇ ἐπαναστατικῇ αὐτοῦ ἀναπτύξει. Συνεργαζόμενον μὲ ἄλλας ὀργανώσεις, αὐτονομιστικάς, ὀχρανιτῶν, σνοφιτῶν καὶ ἄλλας, θὰ ἐπεκτείνῃ τὴν ἐπαναστατικήν του ἀνάπτυξιν, μέχρις ὅτου εὑρεθῇ ἐν πλήρει ἐπαναστατικῇ δράσει. Ἄλλωστε αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον παρέμεινεν ἐκτὸς τῶν ἐκλογῶν, διὰ νὰ διακηρύξῃ ἀκριβῶς τὸν ἐπαναστατικόν του χαρακτῆρα. Γνωρίζετε, κύριοι βουλευταί, ὅτι ὁ ὁπλισμὸς τῶν συμμοριῶν, αἱ ὁποῖαι λυμαίνονται τὴν ὕπαιθρον, ὅπως, διεπιστώθη ἐπισήμως, εἶναι ἀνώτερος καὶ ὑπέρτερος καὶ ἰσχυρότερος τοῦ ὁπλισμοῦ, τὸν ὁποῖον διαθέτουν οἱ ἄνδρες τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Καὶ ἐνῷ σήμερον αἱ συμμορίαι εἶναι ὀλιγομελεῖς, ἐν τούτοις εἰς τοὺς προσεχεῖς μῆνας αἱ συμμορίαι αὐταὶ θὰ αὐξηθῶσι καὶ θὰ ἐπανδρωθῶσιν εἰς τρόπον ὥστε δὲν θὰ μᾶς φανῇ περίεργον, ὅταν μίαν ἡμέραν τοῦ Αὐγούστου ἢ τοῦ Σεπτεμβρίου πληροφορηθῇ ἡ Βουλή, ὅτι πραγματοποιοῦνται καὶ ρίψεις εἰς τὰ βουνὰ τῆς Μακεδονίας. Νομίζω, ὅτι θά κάμῃ ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν, ὅτι ἡ δρᾶσις αὐτὴ περιορίζεται, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἰς τὴν Κεντρικὴν καὶ Δυτικὴν Μακεδονίαν. Μὴ νομίσητε, ὅτι ὁ περιορισμὸς τῆς δράσεως εἰς τὴν περιοχὴν αὐτὴν εἶναι τυχαῖος. Ἐὰν καταστῇ δυνατὸν νὰ δημιουργηθῇ εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν μία κατάστασις τοιαύτη, ὥστε νὰ δικαιολογῇ καὶ παρέμβασιν ξενικῶν, ἴσως τῶν ὁμόρων κρατῶν, ἔ, τότε ἀντιλαμβάνεσθε εὐκόλως, ὅτι ἡ Βόρειος Ἑλλὰς καθίσταται αὐτομάτως Ἀνατολικὴ Πρωσσία. Συνεπῶς, ἡ ἔντασις τῆς δράσεως τῆς κομμουνιστικῆς εἰς Δυτικὴν Μακεδονίαν, ἔχει σκοπὸν σαφῶς καθωρισμένον. Νομίζω, ὅτι εἶναι ὑποχρέωσις αἱ συμμορίαι αὐταί, αἱ ὁποῖαι σήμερον εἶναι ὀλιγομελεῖς νὰ ἐξοντωθοῦν, προτοῦ καταστοῦν ἰσχυρότεραι, ὁπότε ἡ ἐξόντωσις αὐτῶν, ὄχι μόνον θὰ εἶναι δυσχερής, ἀλλ’ ἴσως καὶ ἀδύνατος. Νομίζω, ὅτι δὲν διαφεύγει τῆς προσοχῆς τοῦ Σώματος ἡ μεγάλη σημασία, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα διὰ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Εἶναι γεγονός, ὅτι παρῆλθον τρεῖς σχεδὸν μῆνες ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῶν ἐκλογῶν καὶ ἐν τούτοις ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἀντελήφθη ἴσως τὴν σημασίαν τῶν ἐκλογῶν. Καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διερωτᾶται· διὰ τίνα λόγον ἔγιναν αἱ ἐκλογαί; Διὰ τίνα λόγον ἐξέφρασα τὴν θέλησίν μου; Ποῖον εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Τοὐναντίον, ἡ κατάστασις, ὄχι μόνον δὲν ἐβελτιώθη, ἀλλὰ καὶ ἐπεδεινώθη χαρακτηριστικῶς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, νομίζω, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν τῆς Βουλῆς ψήφισμα εἶναι ἴσως τὸ μόνον νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ τὴν ἐντύπωσιν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι ὄντως κάτι μετεβλήθη κατὰ τὰς ἐκλογάς. (Χειροκροτήματα). Δύο εἶναι οἱ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀντιδρᾷ εἰς τὸ ψήφισμα τοῦτο. Ὁ πρῶτος εἶναι, ὅτι ὡρισμένη διάταξις τοῦ ψηφίσματος ἀντιτίθεται πρὸς τὸ ὑφιστάμενον Σύνταγμα. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον κατοχυρώνει τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας τῶν ἀτόμων, ἐννοεῖται, τῶν ἀτόμων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα διαβιοῦν εἰς τὴν κοινωνίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἰσχύει τὸ Σύνταγμα, προϋποθέτει, ὅτι αἱ διατάξεις αὐταὶ τοῦ Συντάγματος ἔχουν γίνει κακὴ συνείδησις τῶν πολιτῶν. Δὲν γνωρίζω, ἂν ἔχῃ σημασίαν τὸ Σύνταγμα εἰς κοινωνίαν μὴ συντεταγμένην. Καὶ γνωρίζετε καλά, κύριοι βουλευταί, ὅτι μία μερὶς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐν ἐπαναστάσει εὑρισκομένη, δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι συντεταγμένη πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος. Φρονῶ, ὅτι δὲν εἶναι νομιμοφροσύνη, ὅταν ἀκολουθῶμεν τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος, καθ’ ἣν στιγμὴν μία ἄλλη μερὶς χρησιμοποιεῖ τὸ αὐτόματον ἢ τὸ στυλέττο. Καὶ ὄχι μόνον δὲν εἶναι νομιμοφροσύνη, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἀδράνεια δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ καὶ μᾶλλον εἷς ἄλλος χαρακτηρισμὸς καὶ νὰ εἶναι βαρύτερος. Ὁ δεύτερος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον καταπολεμεῖται τὸ ὑπὸ συζήτησιν ψήφισμα εἶναι, ποία θὰ εἶναι ἡ ἐντύπωσις, ἡ ὁποία θὰ σχηματισθῇ εἰς τοὺς Συμμάχους ἀπὸ τὰ σκληρὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα προβλέπει τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διαχωρισθοῦν τὰ ὅρια εἰς τὰ ὁποῖα θὰ δεχθῶμεν τὴν ἐπέμβασιν καὶ τὰ ὅρια εἰς τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ ἔχουν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν ἐνεργείας. Ἴσως, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀνακοινώσω περισσότερα ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Τὸ ἀποτέλεσμα μόνον θὰ εἴπω. Ἴσως, δὲν πρέπει νὰ δεχώμεθα οἱ Ἕλληνες νὰ γίνωνται πειραματόζωα εἰς βλάβην συμφερόντων Ἐθνικῶν, νομίζω, ὅτι ἔχομεν ὑποχρέωσιν εἰς αὐτὰς τὰς δυσκόλους περιστάσεις, νὰ λάβωμεν ὅλα τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἐπέτρεπον νὰ ἀνασυγκροτήσωμεν τὸν λαόν μας, νὰ ἀνασυγκροτήσωμεν τὰς ὑπηρεσίας μας, νὰ ἀνασυγκροτήσωμεν τὸν στρατόν μας, ὥστε μίαν ἡμέραν— διότι ἡ διεθνὴς κατάστασις εἶναι ἀβεβαία καὶ ὑπάρχουν πολλὰ προβλήματα κοινωνικὰ καὶ πολιτικὰ—θὰ πρέπει ἡ Ἑλλὰς νὰ εὑρίσκηται χώρα συντεταγμένη εἰς δεδομένην στιγμὴν διὰ νὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της, ὅπως ἔπραξε καὶ ἄλλοτε. Ἡ Κυβέρνησις ἀναλαμβάνει τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας εἰς μίαν δύσκολον περίστασιν. Τὸ ἔργον αὐτῆς εἶναι βαρύτατον. Ἂν μὲν ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς προσδοκίας τοῦ Ἔθνους, ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα εἶναι μεγάλη. Ἄν ὅμως δὲν ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς προσδοκίας αὐτάς, αἱ εὐθῦναι εἶναι πολὺ μεγάλαι. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι προκειμένου νὰ διασφαλίσωμεν τὴν ζωὴν τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, ὄχι μόνον πρέπει, ἀλλὰ καὶ ἔχομεν ὑποχρέωσιν, ἂν παρίσταται ἀνάγκη, νὰ ἄρωμεν ὡρισμένας διατάξεις τοῦ Συντάγματος. Ἄν πρόκειται νὰ κατοχυρώσωμεν τμῆμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διστάσωμεν νὰ ἄρωμεν ἔτι περισσοτέρας διατάξεις τοῦ Συντάγματος, ἂν δὲ πρόκειται νὰ κινδυνεύσῃ ἡ ὑπόστασις τοῦ Ἔθνους καὶ ἡ Ἑλληνικὴ φυλή, νομίζω, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην δὲν χρειάζεται διόλου Σύνταγμα. Περαίνων, κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι εἶναι ὑποχρέωσις τῆς Βουλῆς νὰ υἱοθετήσῃ ἀπολύτως τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα διότι, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, εἶναι τὸ μόνον νομοθέτημα τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ εἰς τόν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ ἀντιληφθῇ τὴν πραγματικὴν σημασίαν τῶν ἐκλογῶν. (Χειροκροτήματα).

§217ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Τσάτσος ἔχει τὸν λόγον.

§218Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, καὶ αἱ ἀρχαὶ τοῦ κόμματος εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν ν’ ἀνήκω καὶ βαθεῖα προσωπικὴ πίστις, ἐμποδίζουν ἀπολύτως νὰ καταστῇ δι’ ἐμὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα ἀφορμὴ ἀντιπολιτευτικοῦ ἐλέγχου. Τὸ ζήτημα τῆς τάξεως εἶναι ζήτημα πρωταρχικὸν διὰ τὸν τόπον καὶ ὡς ζήτημα πρωταρχικὸν ὀφείλομεν νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν. Διὰ τοῦτο πιστεύομεν, ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσις ὀφείλει, καθ’ ὃ μέτρον εἶναι δυνατόν, νὰ παράσχῃ ὅλα τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις, ἐν ἐπιγνώσει τῆς καταστάσεως, θὰ ζητήσῃ διὰ νὰ δυνηθῇ αὕτη μὲ ἀκεραίας εὐθύνας νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τάξιν. Συνεπῶς, οἱαδήποτε παρατήρησις, ἡ ὁποία θὰ διατυπωθῇ παρ’ ἡμῶν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου ψηφίσματος, θὰ ἔχῃ τὴν ἔννοιαν παρατηρήσεως στρεφομένης κατὰ τῆς διατυπώσεως τῶν εἰδικωτέρων διατάξεων, ἐνδεχομένως κατὰ τῆς σκοπιμότητος ἐνίων ἐξ αὐτῶν, ἀλλ’ οὐδέποτε τὴν ἔννοιαν ἀντιρρήσεων κατὰ τῆς ἀρχῆς τοῦ ἐν λόγῳ ψηφίσματος. Ἐλέχθη, ὅτι ἠδύνατο ἀντὶ ψηφίσματος, νὰ ἐφαρμοσθοῦν οἱ ὑφιστάμενοι νόμοι. Φρονοῦμεν ὅτι, κατὰ βάσιν, ἦτο ἀπαραίτητον νὰ ὑπάρξῃ νόμος εἰδικός, διότι οὔτε καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὅλαι αἱ οὐσιαστικαὶ διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου περιείχοντο εἰς τὰς διατάξεις τῶν κειμένων νόμων, αἱ δικονομικαὶ διατάξεις τοῦ σχεδίου δὲν περιέχονται εἰς τοὺς κειμένους νόμους, καὶ πρέπει ἐν τούτοις νὰ ἐφαρμοσθοῦν, ἵνα καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐπιβληθῇ ἡ τάξις. Ἐπὶ πλέον, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ μία σύνδεσις τῶν δικονομικῶν διατάξεων, τὰς ὁποίας ὁ νόμος ὁρίζει, πρὸς τὰς διατάξεις τὰς οὐσιαστικὰς καὶ πρὸς τοῦτο εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπαναληφθοῦν οἱ διατάξεις αἱ οὐσιαστικαὶ ἐν τῷ κειμένῳ τοῦ νόμου, ὥστε νὰ ἐφαρμόζωνται κατὰ τὴν διαδικασίαν, τὴν ὁποίαν ὁ νόμος αὐτὸς θεσπίζει. Ἄλλωστε καὶ ἐὰν αἱ οὐσιαστικαὶ διατάξεις τοῦ σχεδίου, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐπαναλαμβάνουν διατάξεις κειμένων νόμων, ἐπαυξάνουν τὰς ποινάς, αἱ ὁποῖαι ἐπαπειλοῦν τὰς πράξεις τὰς καθοριζομένας ἐν τῷ νόμῳ. Ὑπάρχουν ὅμως ἐν τῷ ὑπὸ κρίσιν σχεδίῳ, διατάξεις οὐσιαστικαί, αἱ ὁποῖαι θεσπίζουν ἀδικήματα νέα. Τοιαύτη διάταξις, προκαλέσασα καὶ ἐπικρίσεις, εἶναι, πρὸ παντός, ἡ διάταξις τοῦ παλαιοῦ ἄρθρου 8, ἤδη 7, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ἀπεργίαν. Εἰς τὸ ἀρχικὸν σχέδιον περιείχετο ἀπειλὴ καὶ κατὰ τῆς ἁπλῆς ἀπεργίας. Αἱ συζητήσεις ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως ταύτης, τῆς ἀπειλούσης τὴν ἁπλῆν ἀπεργίαν, παρέμεινεν ὅμως ἐν τῷ νόμῳ ἡ διάταξις, ἡ ὁποία ἐπαπειλεῖ ποινὴν καὶ κατὰ τῆς κακοβούλου παρελκύσεως τῆς παύσεως ἐργασίας. Κύριοι βουλευταί, παρὰ τὴν κατ’ ἀρχὴν συμφωνίαν πρὸς τὸ σχέδιον τοῦ ψηφίσματος, ὀφείλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν καὶ τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ τῶν κινδύνων, τοὺς ὁποίους ἐγκυμονεῖ ἡ ψήφισις τοιαύτης διατάξεως ὁπωσδήποτε διατυπουμένης. Προέρχονται οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ πρὸ παντὸς ἐκ τοῦ ὅτι εἶναι νομικῶς ἀνεπίδεκτος προσδιορισμοῦ ἡ ἔννοια τῆς κακοβούλου παρελκύσεως τῆς παύσεως ἐργασίας, διότι δὲν ὑφίσταται σήμερον ἀρχὴ ἁρμοδία νὰ κρίνῃ ἀπὸ ποίου χρονικοῦ σημείου καὶ πέραν ἄρχεται ἡ τοιαύτη κακόβουλος παρέλευσις τῆς παύσεως ἐργασίας. Καὶ ἀπήντησεν ὁ ἀξιότιμος κ. εἰσηγητής, εἰς σχετικὴν παρατήρησιν, ὅτι θὰ ἀποβαίνῃ κριτὴς ὁ ἑκάστοτε δικαστής. Ἀλλ’ ὁσάκις ὁ ποινικὸς δικαστὴς καλεῖται νὰ ἐφαρμόσῃ τόσον ἀκαθορίστου περιεχομένου ποινικὰς διατάξεις, διατρέχομεν τὸν κίνδυνον ἀπεργίας μεγάλης ἐκτάσεως νὰ κριθῇ ἀπὸ τὰ δικαστήρια τῆς μιᾶς περιφερείας κατὰ τὸν Α τρόπον καὶ ἀπὸ τὸ δικαστήριον τῆς ἄλλης περιφερείας κατὰ τὸν Β τρόπον. Νομίζω, ὅτι παρόμοιος κίνδυνος εἶναι σοβαρὸς καὶ εἶναι νομικῶς κακότεχνος, ἀναμφιβόλως, ἡ διάταξις. Ἐπὶ πλέον ὅμως καὶ ἂν ὑπετίθετο, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ καθορισθῇ μὲ ἀπόλυτον, ὡς ἐπιβάλλεται προκειμένου περὶ ποινικῶν διατάξεων, ἀκρίβειαν καὶ κατὰ τρόπον τελείως ἀναμφισβήτητον ἡ ἔννοια τῆς κακοβούλου παρελκύσεως τῆς παύσεως ἐργασίας, θὰ ὑπέβαλον τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Τὶ θὰ γίνῃ διὰ νὰ συμμορφωθῇ ἐκεῖνος, ὅστις παρατείνει κακοβούλως τὴν παῦσιν τῆς ἐργασίας; Θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ ἐργασθῇ; Κύριοι, ἡ ὑποχρέωσις, ὁ ἐξαναγκασμὸς πρὸς ἐργασίαν, εἶναι κάτι τὸ πρωτοφανές. Μόνον εἰς ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα ἔχει καθιερωθῆ τοιαύτη ὑποχρέωσις. Κατὰ τοῦ ἀρνουμένου νὰ ἐργασθῇ δύνανται ἄλλαι κυρώσεις νὰ ἐπιβληθοῦν, ἀλλὰ οὐδέποτε ὁ ἐξαναγκασμὸς πρὸς ἐργασίαν. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἡ παρέλευσις, ἡ κακόβουλος, τῆς παύσεως ἐργασίας καθορίζεται ὅτι συνιστᾷ ἀδίκημα, ἕπεται, κατ’ ἀνάγκην, ὅτι καθιεροῦται ὑποχρέωσις καὶ διὰ τῆς ποινῆς ὁ ἐξαναγκασμὸς πρὸς ἐργασίαν. Τοῦτο εἶναι, νομίζω, ἐπικίνδυνον. Πρὸ παντός, δὲν εἶναι, αὐτὸ καθ’ ἑαυτό, ὀρθόν. Ἀλλά, πέραν τούτου, ὑπάρχει ἕνας μεγάλος κίνδυνος. Καὶ ἄλλοτε, ἐξ ἄλλης ἀφορμῆς, ἐπέστησα τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς ἀνάγκης νὰ μὴ λαμβάνῃ μέτρα, τὰ ὁποῖα δύνανται διεθνῶς νὰ διαβληθοῦν, τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ ἐμφανίσουν ἐν τῷ συνόλῳ τὴν Κυβέρνησιν, τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικόν, ὡς δῆθεν ρέπον πρὸς μίαν αὐταρχικήν, ἂς εἴπωμεν ὁλοκληρωτικήν, διαμόρφωσιν τῆς Πολιτείας. Ἐγώ, βεβαίως, δὲν πιστεύω ὅτι ὁδηγεῖται ἀπὸ τοιαύτην σκέψιν ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ φοβοῦμαι ὅτι μὲ μίαν παρομοίαν διάταξιν θὰ δώσῃ λαβὴν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ συκοφαντήσουν τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικόν, νὰ τὸ συκοφαντήσουν ἀποτελεσματικὰ καὶ νὰ ἐπιτύχουν, ἐν μεγίστῳ μέτρῳ, τῶν σκοπῶν των. Ἐπίσης περιέχεται καὶ μία ἄλλη νέα οὐσιαστικὴ διάταξις, ἡ ὁποία δὲν καλύπτεται ἀπὸ τὸ κείμενον δίκαιον. Εἶναι ἡ διάταξις, ἡ ὁποία αἴρει τὰς ἐγγυήσεις τὰς ὁποίας ὁρίζει τὸ Σύνταγμα ὡς πρὸς τὸ ἄσυλον τῆς κατοικίας. Παρὰ τὸ ἐξαιρετικὸν τοῦ μέτρου, δὲν δύναμαι παρὰ ν’ ἀναγνωρίσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δικαίως ζητεῖ νὰ ληφθῇ τὸ μέτρον τοῦτο. Ὅταν ἡ κατάστασις ἔχῃ περιέλθει εἰς ὃ σημεῖον περιῆλθεν, εἶναι ἀνάγκη—ἀσχέτως τοῦ εἰς ποῖον ἀποδίδομεν τὴν εὐθύνην διὰ τὴν τοιαύτην ἐκτροπὴν τῆς καταστάσεως — εἶναι, λέγω, ἀνάγκη νὰ δεχθῶμεν ἀδιστάκτως τὴν ἐφαρμογὴν παρομοίων σκληρῶν μέτρων. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἠδύνατο νὰ καθησυχάσῃ ὅλας τὰς ἀνησυχίας, ἐὰν εἶχε δεχθῆ τὰς προσθήκας, τὰς ὁποίας καὶ ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς προετείναμεν, ἐὰν εἶχε δηλονότι δεχθῆ, ὁσάκις ἡ Ἀστυνομικὴ Ἀρχὴ ἐφαρμόζει τὸ ἄρθρον τοῦτο, νὰ ὑποχρεοῦται αὐθημερὸν καὶ ἀπ’ εὐθείας, νὰ ὑποβάλῃ εἰς τὸν ἁρμόδιον ἑκασταχοῦ Εἰσαγγελέα ἔκθεσιν περὶ τῶν πεπραγμένων αὐτῆς. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ τελῇ, ἐκ τῶν ὑστέρων βεβαίως, ἡ ἐνέργεια τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς ὑπὸ δικαστικόν, οὕτως εἰπεῖν, ἔλεγχον, καὶ θὰ ἠδύνατο ἡ κατασταλτικὴ ἐπέμβασις τοῦ Εἰσαγγελέως ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπειλὴ τοιαύτης ἐπεμβάσεως, τοῦ Εἰσαγγελέως, νὰ ἀσκήσῃ καὶ δικαίαν προληπτικὴν ἐνέργειαν ἐπὶ τῆς δράσεως τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τὰς δικονομικὰς διατάξεις, συμφωνῶ ἀπολύτως πρὸς τὴν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ὑπουργός. Δὲν ἀρκεῖ τὸ οὐσιαστικὸν δίκαιον νὰ εἶναι ἐπαρκές, ὅσον ἀφορᾷ τὸν καθορισμὸν τῶν κολασίμων πράξεων. Ἀπαιτεῖται καὶ ἡ διαδικασία πρὸς ἐπιβολὴν τῶν ἀπειλουμένων ποινῶν νὰ εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ μὴ ἀποβαίνῃ βάσιμος ἡ ἐλπὶς τῆς διαφυγῆς τῆς διωκομένης, διὰ τῆς ἀσκήσεως διαφόρων δικονομικῶν προσφυγῶν. Ἡ ἀνάγκη τῆς ταχείας ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς, νομίζω, ὅτι δικαιολογεῖ ἀπολύτως τὰς προτεινομένας δικονομικάς, τοῦ νομοθετήματος, διατάξεις. Καὶ ἔρχεται ἔπειτα ἡ διάταξις, ἡ ὁποία διακρίνει τὴν Βόρειον Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα. Ἡ διάταξις αὕτη ἐπεκρίθη—κυρίως ἀπὸ βουλευτὰς προερχομένους ἀπὸ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα—καὶ ἐπεκρίθη μὲ κίνητρον, τὸ ὁποῖον ὁμολογῶ, ὅτι ἂν δὲν μὲ πείθῃ, μὲ συγκινεῖ. Ἀνησυχοῦν οἱ καταγόμενοι ἐκ Β. Ἑλλάδος βουλευταί, μήπως ἡ διαπίστωσις ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἀνάγκης νὰ ὑπάρξουν ἰδιαίτερα μέτρα ὡς πρὸς τὴν Β. Ἑλλάδα δημιουργήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἡ Β. Ἑλλὰς διατρέχει ἄμεσον κίνδυνον καὶ ὅτι ἔχει λάβει χώραν μεγάλης ἐκτάσεως αὐτονομιστικὸν κίνημα. Δὲν ἀντελήφθην πλήρως τὰς ἐξηγήσεις, τὰς ὁποίας ἔδωσεν ὁ ἀξιότιμος κ. ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως Ὑπουργός. Διότι δὲν νομίζω ὅτι μεταβάλλεται κατὰ πολὺ τὸ ζήτημα ἐὰν πρόκειται περὶ «ἀποχωριστικοῦ» καὶ ὄχι περὶ «αὐτονομιστικοῦ» κινήματος. Ἐγὼ νομίζω ὅτι ἡ διάταξις δικαιολογεῖται δι’ ἄλλον λόγον. Κύριοι, ὑπάρχει μία κατάστασις εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, μία κατάστασις, ἡ ὁποία, ἂν δὲν δημιουργῇ ἀμέσους γενικωτέρους κινδύνους, ἐν τούτοις εἶναι κατάστασις, εἰς τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν ὁπωσδήποτε νὰ θέσωμεν τέρμα. Καὶ εἶναι προτιμώτερον ἀντὶ νὰ προσπαθῶμεν ν’ ἀποκρύψωμεν τὴν ὕπαρξιν τῆς καταστάσεως ταύτης καὶ νὰ παρατείνωμεν τὴν διατήρησίν της, νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἡ κατάστασις αὐτὴ ὑπάρχει καὶ νὰ θέσωμεν τέρμα εἰς αὐτήν. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ὁρμώμενος, θεωρῶ ὅτι ἡ ἐν τῷ νόμῳ γενομένη διάκρισις δικαιολογεῖται. Δὲν μ’ εὑρίσκει σύμφωνον ὅμως ἡ ἀκροτελεύτιος διάταξις, ἡ ὁποία προσετέθη εἰς τὸν νόμον. Θὰ ἤμην σύμφωνος, ἐὰν ἐθεσπίζετο, ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς δύναται νὰ καταργηθῇ διὰ διατάγματος, τὸ ὁποῖον θὰ προκαλέσῃ ἡ Κυβέρνησις. Ἀλλ’ ἀντὶ τούτου ὁρίζεται, ὅτι ἁπλῶς ἀναστέλλεται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου καὶ διὰ διατάγματος θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τεθῇ καί πάλιν ὁ νόμος αὐτὸς εἰς ἐφαρμογήν. Τοῦτο νομίζω, ὅτι μεταβάλλει τὰς διατάξεις τοῦ ψηφίσματος εἰς πάγιον θεσμὸν τῆς Χώρας καὶ τοῦτο ἀντιτίθεται πρὸς τὸν ἔκτακτον χαρακτῆρα των, τὸν ὁποῖον θεσπίζει αὐτὸς οὗτος ὁ τίτλος τοῦ ψηφίσματος. Φρονῶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ δυνηθῇ νὰ ἐπιτύχῃ πολὺ εὐκολώτερον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὀφείλει νὰ ἐπιδιώξῃ, δηλαδή, τὴν ὁμόφωνον ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος, ἐάν καθησυχάσῃ ἐν τῷ συνόλῳ τὴν ἀντιπολίτευσιν, ὡς πρὸς τὴν προσωρινότητα τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Ἐγώ, κύριοι, δὲν πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει λόγους, διὰ τῆς παρατάσεως τῆς ἰσχύος τοῦ ψηφίσματος, νὰ καθιστᾷ πιστευτόν, ὅτι δὲν ὑφίσταται ἡ τάξις, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ὑφίσταται εἰς τήν Χώραν. Πιστεύω ἀντιθέτως, ὅτι ἔχει κάθε λόγον ἡ Κυβέρνησις νὰ θελήσῃ νὰ ἐμφανίσῃ τὰ μέτρα ταῦτα ὡς μέτρα ἀποτελεσματικά, τὰ ὁποῖα ταχέως θὰ παγιώσουν τὴν τάξιν καὶ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ λαοῦ. Διὰ τοῦτο ἀπευθύνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ εὕρῃ τρόπον, νομικῶς ἰσχυρόν, ὥστε ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης, νὰ δημιουργηθῇ εἰς ὅλους ἡ πεποίθησις, ὅτι πρόκειται περὶ μέτρων ἐκτάκτων καὶ ὡς ἐκ τούτου προσωρινῶν.

§219Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὑπάρχει ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 18 ἡ ὁποία προβλέπει τὴν κατάργησιν.

§220Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Διὰ νόμου. Νομίζω δὲ ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ ψηφίσματος εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἄνευ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 18 δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καταργηθῇ, εἰμὴ μόνον μὲ τὴν διαδικασίαν τοῦ ψηφίσματος καὶ μόνον ὑπὸ Βουλῆς κεκτημένης συντακτικὴν ἢ ἀναθεωρητικὴν ἁρμοδιότητα. Τὸ ἄρθρον 18 σκοπεῖ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν δυνατότητα τῆς δι’ ἁπλοῦ νόμου καταργήσεως. Ἐγὼ νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἐὰν πράγματι ἀποτελῇ πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ προσδώσῃ εἰς τὸ ψήφισμα χαρακτῆρα πραγματικὰ ἔκτακτον καὶ συνεπῶς προσωρινόν, ὅτι θὰ ἦτο πολὺ προτιμώτερον νὰ δύναται νὰ καταργῆται δι’ ἁπλοῦ διατάγματος καὶ χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἡ διάταξις αὕτη τοῦ ἄρθρου 19, ἡ ὁποία μεταβάλλει τὸ περιεχόμενον τοῦ ψηφίσματος εἰς πάγιον θεσμόν, ὁ ὁποῖος τίθεται ἐν ἰσχύϊ, καὶ τοῦ ὁποίου ἡ ἰσχὺς ἀναστέλλεται καὶ δύναται καὶ πάλιν νὰ τεθῇ ἐν ἰσχύϊ διὰ Διατάγματος.

§221Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς πρέπει νὰ ἀποσαφηνίσῃ ἐὰν ἀπεδέχθη τὸ σχέδιον ψηφίσματος τῆς ἐπιτροπῆς, ὥστε ἡ συζήτησις νὰ γίνῃ ἐπὶ τοῦ σχεδίου τῆς ἐπιτροπῆς.

§222Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Τὸ ἄρθρον 18 λέγει, ὅτι αἱ διατάξεις τοῦ παρόντος δύνανται νὰ καταργηθοῦν διὰ νόμου.

§223Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δηλαδὴ ἀποδέχεσθε καὶ τὸ ἄρθρον 19 τῆς ἐπιτροπῆς;

§224Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Μάλιστα.

§225Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Τότε ἡ ἰσχὺς τῆς παρατηρήσεως ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ ὁποῖον ψέγει ὁ ἀγορεύων.

§226Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἠμποροῦμεν ὅμως νὰ τὸ ἀποσύρωμεν ἐντελῶς.

§227Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἔχετε τρία δικαιώματα ὅμως καὶ ἑπομένως ἡ παρατήρησις παραμένει ἀκεραία.

§228Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δὲν θὰ ἦτο καλλίτερον νὰ συμψηφισθῶσιν αἱ δύο διατάξεις, τὰ ἄρθρα 18 καὶ 19, καὶ νὰ διατυπωθοῦν οὕτω: «Τὸ παρὸν ψήφισμα ἰσχύει διὰ μῆνας 4–5 καὶ μετὰ ταῦτα ἡ Βουλὴ ἐὰν τὸ κρίνῃ ἀναγκαῖον τὸ παρατείνῃ». Διότι ἐλπίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ ὑφίσταται καὶ μετὰ 5 μῆνας. Καὶ μία ἄλλη παρατήρησις ἐπειδή, κ. συνάδελφε, ὡμιλήσατε ὡς κατ’ ἐξοχὴν εἰδικός. Ἔχω εἰς τό ψήφισμα καὶ ἐγὼ μίαν διαφωνίαν. Πιστεύω ὅτι τὸ χειρότερον καὶ νομικῶς καὶ ἠθικῶς καὶ ὑπὸ τὴν ἔποψιν τοῦ πολιτισμοῦ τῶν σημερινῶν ἀνθρώπων, μολονότι τὸ θέμα εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τῆς Ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος, τὸ χειρότερον ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ ἀναδρομὴ ποινικῶν νόμων καὶ τοιαύτη ἀναδρομὴ ὑπάρχει εἰς τὸ ἄρθρον 11. Λέγεται: «Οἱ ἀπὸ 6 Ἰουνίου 1946... (Ἀναγινώσκει)...». Τὰ ὑπὸ τοῦ παρόντος προβλεπόμενα εἶναι ἀναδρομή.

§229Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Πρόκειται περὶ δικονομικῆς.

§230Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Νὰ προστεθῇ, ὅτι ἡ φράσις αὐτὴ εἶναι δικονομικῆς σημασίας.

§231Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, παρέχω τὴν πληροφορίαν ὅτι τοιαύτη παρατήρησις διετυπώθη καὶ κατὰ τὰς συζητήσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς, ἐδήλωσεν, ὅτι ἡ ἔννοια τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει εἰς τὸ ἄρθρον 11, εἶναι ἔννοια ἀναδρομικότητος ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ὡς πρὸς τὸ δικονομικὸν μέρος.

§232Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Λέγει ὅμως τελούμενα.

§233Θ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι βουλευταί, διετύπωσα παρατηρήσεις τινὰς ἐπὶ τοῦ σχεδίου τοῦ ψηφίσματος. Νομίζω ὅτι δὲν στεροῦνται σημασίας. Δηλῶ ἐν τούτοις, ὅτι θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου ὁπωσδήποτε, διότι ἡ πεποίθησίς μου εἶναι, ὅτι κατὰ τὴν παροῦσαν στιγμὴν δὲν δυνάμεθα ν’ ἀρνηθῶμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία γνωρίζει ὅλα τὰ δεδομένα τῆς καταστάσεως, τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα θεωρεῖ ἀναγκαῖα, διὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἡ τάξις ἀφοῦ γνωρίζομεν ποὺ ἔχει περιέλθει πλέον ἡ κατάστασις. Αὐτὸ βεβαίως δὲν μ’ ἐμποδίζει νὰ διατυπώσω μίαν γενικὴν παρατήρησιν. Ἐὰν μὲν ἡ κατάστασις αὐτὴ δὲν ὑπῆρχεν ἤδη κατὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἀνελάμβανε τὴν ἐξουσίαν, ὀφείλεται ἀναμφιβόλως ἡ ἐπιδείνωσις αὕτη, εἴτε εἰς μὴ ἐφαρμογὴν τῶν κειμένων νόμων, εἴτε καὶ εἰς μὴ ταχεῖαν λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων. Ἐὰν δὲ ἡ κατάστασις αὕτη ὑπῆρχεν ἤδη ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ἀφ’ ἧς ἡ Κυβέρνησις ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν, νομίζω, ὅτι τὴν Κυβέρνησιν βαρύνει εὐθύνη τελείως ἀντίστροφος ἀπὸ ἐκείνην, ἡ ὁποία τῆς ἐπεδόθη μέχρι τῆς στιγμῆς ἀπὸ τὸ μεγαλείτερον μέρος τῆς ἀντιπολιτεύσεως μὲ μίαν μόνην ἐξαίρεσιν. Νομίζω δηλαδὴ ὅτι ἡ Κυβέρνησις εὐθύνεται ἂν ἦτο ἤδη, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν ἡ κατάστασις τόσον κρίσιμος, ὅσον εἶναι σήμερον, διότι δὲν ἐζήτησεν ἐνωρίτερον νὰ ψηφισθοῦν τὰ ἔκτακτα μέτρα αὐτά. Ἡ ἀντίρρησις ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ψηφίσματος καὶ δὲν ὑπῆρχεν εἰσέτι ἡ δικονομία τῆς ἐπιψηφίσεως αὐτοῦ, νομίζω ὅτι δὲν εἶναι πράγματι ἐπαρκής. Ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ὅλην τὴν δύναμιν νὰ εἰσαγάγῃ καὶ ψήφισμα, τὸ ὁποῖον νὰ καθορίζῃ τὴν δικονομίαν τῶν ψηφισμάτων ἐνωρίτερον. Εἶχε μόνη ὅλην τὴν πλειοψηφίαν ἐν τῇ Βουλῇ, ἡ ὁποία ἀπῃτεῖτο διὰ νὰ ἐπιβάλῃ πᾶσαν ἀπόφασιν. Ἀλλὰ καὶ τίποτε δὲν δικαιολογεῖ τὴν Κυβέρνησιν νὰ πιστεύσῃ ὅτι θὰ πρέπει καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ τὴν συνδράμῃ. Συνεπῶς ἡ ὑπερψήφισις τοῦ ψηφίσματος δὲν ὑποδηλοῖ ὅτι παραλείπομεν τὸν ὀφειλόμενον Κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὡς ἐδηλώσαμεν, ἢ ἦτο ἡ κατάστασις κρίσιμος ἀφ’ ἧς ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐξουσίαν, ὁπότε αὕτη ἔδει νὰ λάβῃ τὰ σήμερον προτεινόμενα μέτρα πολὺ ἐνωρίτερον, ἢ ἐπεδεινώθη βραδύτερον ἡ κατάστασις καὶ τοῦτο ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν μὴ ἐφαρμογὴν τῶν κειμένων νόμων καὶ εἰς τὴν μὴ ἔγκαιρον ἄσκησιν τῆς νομοθετικῆς πρωτοβουλίας τῆς Κυβερνήσεως, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἐπιδεινουμένης καταστάσεως. Ἀλλ’ ἐὰν τοιαύτην διατυπώνωμεν ἐπίκρισιν, ἀπευθυνόμεθα πρὸς ὅλην τὴν Βουλὴν καὶ ἰδιαιτέρως πρὸς τὰς πτέρυγας τῆς ἀντιπολιτεύσεως, διὰ νὰ ἐπιστήσωμεν ὅλην τὴν προσοχὴν ἐπὶ τῆς ἀνάγκης, ὅπως διὰ τὸ ψήφισμα τὸ ὁποῖον περιορίζει ὡρισμένας ἐκ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ θεσπίζει διατάξεις αἱ ὁποῖαι ρυθμίζουν καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἀπεργίας, νὰ ὑπάρξῃ συμφωνία, συμφωνία ὅλων. Εἶναι ἀνάγκη ἕνα παρόμοιον ψήφισμα νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς. (Χειροκροτήματα). Διατυποῦμεν ἕκαστος τὰς ἀντιρρήσεις μας, διατυποῦμεν τὰς παρατηρήσεις ἡμῶν, ἀλλὰ ἐν τῷ συνόλῳ εἶναι ἀναμφίβολον, ὅτι κατεχόμεθα ὅλοι, ἄνευ ἐξαιρέσεως, ἀπὸ τὴν αὐτὴν σκέψιν, καὶ πιστεύω, ὅτι αὐτὴ ἡ τελευταία διαπίστωσις, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ πρυτανεύσῃ κατὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ κληθῶμεν νὰ ψηφίσωμεν τὸ ψήφισμα. Πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ὁμόφωνος ἀπόφασις, διότι τὸ ψήφισμα τοῦτο θὰ εἶναι ψήφισμα κατὰ τοῦ ὁποίου θὰ δώσῃ πείσμονα μάχην ὁ κοινὸς ἐχθρὸς ὁ κομμουνισμὸς καὶ εἰς τὴν μάχην αὐτὴν δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἴμεθα διῃρημένοι. Ὀφείλομεν ἔναντι τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ κινδύνου, (χειροκροτήματα) τὸν ὁποῖον ἀποτελεῖ ὁ Κομμουνισμός, νὰ παραμείνωμεν ἡνωμένοι διὰ νὰ δυνηθῶμεν ν’ ἀγωνισθῶμεν ἰσχυροὶ καὶ νὰ καταγάγωμεν οὕτω καὶ τὴν ὁριστικὴν νίκην. (Χειροκροτήματα).

§234ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη πρότασις ἀπὸ 20 βουλευτὰς πρὸς ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς περὶ περιορισμοῦ τοῦ χρόνου τῶν ἐφεξῆς ἀγορεύσεων εἰς τὸ χρονικὸν ὅριον τοῦ ἑνὸς τετάρτου τῆς ὥρας. Ἐξουσιοδοτεῖ ἡ Βουλὴ τὸ προεδρεῖον νὰ τὴν ἐφαρμόσῃ;

§235ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§236ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Λυκουρέζος.

§237Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶναι κ. κ. βουλευταὶ τόσον γνωστὴ ἡ κατάστασις τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ἠκούσθησαν ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς συγκλήσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τόσαι ἐπικρίσεις, ἐκ μέρους τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκ μέρους καὶ μελῶν αὐτῆς τῆς συμπολιτεύσεως, κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, διότι δὲν ἔσπευσε νὰ λάβῃ τὰ σύντονα ἐκεῖνα μέτρα, τὰ ὁποῖα, κατὰ τὴν κρίσιν των, θὰ ἀπεκαθίστων ταχύτερον τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀσφάλειαν, ὥστε ὁμολογῶ, ὅτι ἐδοκίμασα ἔκπληξιν ὅταν εἶδον ὅτι ἐκ μέρους δύο ἐκ τῶν κ. κ. ἀρχηγῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως, τοῦ ἀξιοτίμου κ. Σίδερη ἐκπροσώπου τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Ἑνωτικοῦ Κόμματος ἠσκήθη τόσον ζωηρὰ ἐπίκρισις τοῦ συζητουμένου σχεδίου ψηφίσματος. Καὶ λέγω, ὅτι ἐδοκίμασα ἔκπληξιν, καὶ ἡ ἔκπληξίς μου εἶναι ζωηρά, διὰ τὴν ἔντονον ὄντως καὶ ζωηρὰν ἐπίκρισιν τὴν ὁποίαν ἤσκησε ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, διότι ἐπίστευα, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λησμονῇ, ὅτι ἀκριβῶς τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἠναγκάσθη, εἰς τὸ παρελθόν, ἀντιμετωπίσαν ὀξείας ἀληθῶς καταστάσεις νὰ λάβῃ μέτρα ἔκτακτα τὰ ὁποῖα ἐπεβάλλοντο διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Καὶ εἰδικώτερον τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λησμονήσῃ, ὅτι ὁ ἀληθῶς μέγας Ἀρχηγός του ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τὸν Μάϊον 1932, εἰς ἐποχὴν δηλαδὴ ἡ ὁποία δὲν δύναται νὰ συγκριθῇ πρὸς τὴν σημερινήν, μόνον καὶ μόνον λόγῳ τῆς ὀξυτάτης ἀντιπολιτεύσεως ἡ ὁποία ἠσκήθη καὶ τῶν ὀξυτάτων συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον δημιουργήσει μίαν ἀνωμαλίαν εἰς τὴν χώραν, διεκήρυξεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, ὅτι ἔφθασε πλέον εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ κυβερνηθῇ ἐπὶ πλέον ἡ Χώρα ὁμαλῶς ἄνευ τῆς καθιερώσεως διατάξεων ἀναλόγων πρὸς τὰς τοῦ Γερμανικοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης. Ταῦτα διεκήρυξεν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἐν ἔτει 1932 καὶ εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ποῖαι εἶναι αἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης, τῶν ὁποίων τὴν ἐφαρμογὴν ἐπεζήτει νὰ εἰσαγάγῃ καὶ ἐν Ἑλλάδι ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος. Διὰ τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ Δημοκρατικοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης, τὸ ὁποῖον εἶναι ἔργον, κατὰ κύριον λόγον, τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος τῆς Γερμανίας, τὸ ὁποῖον ἐκυβέρνα τὴν Γερμανίαν ἐν ἔτει 1919, καθωρίσθη, ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ὡς ἀρχηγὸς τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας, δικαιοῦται εἰς ἐκτάκτους περιστάσεις, ἐν διαταράξει τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, ἢ ὅταν ἁπλῶς ἀπειλῆται ἡ διατάραξις τῆς δημοσίας τάξεως, νὰ λάβῃ ὅλα τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, μεταχειριζόμενος, κατὰ ρητὴν διάταξιν τοῦ Συντάγματος, καὶ αὐτὰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις, διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς τάξεως, ἀναστελλομένων ὅλων τῶν θεμελιωδῶν δικαίων τοῦ Γερμανικοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης, ἀσύλου, κατοικίας, προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἐλευθεροτυπίας κλπ.

§238Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Αὐτὸ θὰ ἐγένετο μὲ μίαν τροποποίησιν τοῦ Συντάγματος καὶ θὰ καθιεροῦτο κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Ἡμεῖς εἴπομεν νὰ διευρυνθῇ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 91 τοῦ Συντάγματος.

§239Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Δὲν διαβάζετε, κύριε συνάδελφε, τὴν ἀγόρευσιν τοῦ Ἐλ. Βενιζέλου;

§240Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Νομίζω, ὅτι αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε, κύριε Σίδερη, δὲν ἀναιρεῖ....

§241Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδὴ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας ἐπεκαλέσθη μίαν πρότασιν, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ εἶχα ὑπογράψει, θὰ τοῦ ὑπενθυμίσω ὅτι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐκτὸς τῆς περιπτώσεως τῆς διασαλεύσεως τῆς δημοσίας τάξεως, ὑπῆρχε καὶ ἡ περίπτωσις τῆς ὀξυτάτης οἰκονομικῆς κρίσεως, τὴν ὁποίαν διέτρεχεν ἡ Χώρα καὶ πρὸς ἀποτελεσματικὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ὁποίας... ....... (θόρυβος). Σταθῆτε, κύριοι, διότι εἶμαι ἐκ τῶν ὑπογραψάντων.

§242Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Ἐξ ἀφορμῆς τῆς καταθέσεως νομοσχεδίου περὶ τύπου ὁ ἀείμνηστος Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ἀρχηγός μου, ἐτόνισεν, ὅτι λόγῳ τῆς ἀχαλινωσίας τοῦ τύπου καὶ λόγῳ μιᾶς ἀπεργίας τῶν Τ.Τ.Τ. ἐπιβάλλεται νὰ υἱοθετήσω τὴν πρότασιν τῶν τριῶν βουλευτῶν, τοὺς ὁποίους ἀκούω μετὰ τόσης προσοχῆς καὶ δηλῶ, ὅτι δὲν θὰ δεχθῶ νὰ ἀναλάβω τοῦ λοιποῦ τὴν κυβέρνησιν, διότι ὁ τόπος αὐτὸς δὲν δύναται νὰ διοικηθῇ ὁμαλῶς, ἐὰν δὲν εἰσαχθῇ καὶ εἰς τὸ ἰδικόν μας Σύνταγμα ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ Συντάγματος, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὸ Πολωνικόν, τὸ Τσεχοσλοβακικόν, τὸ Τουρκικὸν καὶ τὸ Βουλγαρικὸν Σύνταγμα, ἀφήνω δὲ τὸ Σοβιετικὸν Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον τὰ πολιτικὰ δικαιώματα τὰ ἔχει μόνον διὰ τοὺς ἐργαζομένους. (Χειροκροτήματα).

§243Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν καὶ εἰς τὸν κ. Σίδερην καὶ εἰς τὸν κ. Κωστόπουλον. Αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε, κύριε Σίδερη, δὲν ἀναιρεῖ αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπον ἐγώ. Σήμερον δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ τῶν ἐνδεικνυομένων συνταγματικῶν μεταρρυθμίσεων καὶ ἀκριβῶς διὰ τοῦτο ἐπικαλοῦμαι τὰς γνώμας τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου. Ἀλλὰ λέγω ὅτι ἐὰν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τοῦ ὁποίου οὔτε ἐγὼ ἀμφισβητῶ, ἀλλὰ τοῦ ὁποίου ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ἀπόλυτον προσήλωσιν πρὸς τοὺς ἐλευθέρους θεσμούς, ἐὰν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος μετὰ τόσης κατηγορηματικότητος ἐξεφράζετο καὶ ἔλεγεν ὅτι δὲν δύναται νὰ κυβερνηθῇ μία χώρα, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν ἐκτελεστικὴν ἐξουσίαν νὰ λαμβάνῃ ἔκτακτα μέτρα πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως, ἐὰν ταῦτα ὑπεστηρίζοντο ὑπ’ ἐκείνου τότε πολλῷ μᾶλλον σήμερον, ἐφ’ ὅσον στερούμεθα τοιαύτης συνταγματικῆς διατάξεως, πρέπει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ δώσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅλα τὰ μέσα, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ διασφαλίσῃ τὴν τάξιν. Ἐν τούτῳ τῷ πνεύματι, κύριε Σίδερη, ἀνέφερα τὰς γνώμας τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, ὥστε αὐτό, τὸ ὁποῖον προηγουμένως εἴπατε, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ πρόφασιν πρὸς συνταγματικὰς μεταρρυθμίσεις, δὲν ἀναιρεῖ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξα, ὅτι καὶ αὐτὸς ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἀπὸ τοῦ 1932 εἶχε διαπιστώσει, ὅτι μόνον δι’ ἐκτάκτων μέτρων εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθῇ ἡ τάξις εἰς τὴν χώραν.

§244Χ. ΛΑΔΑΣ. Καὶ ἡ τότε Ἀντιπολίτευσις ἀπήντησεν ὅτι ἡ τοιαύτη τακτικὴ ἀποτελεῖ δικτατορίαν.

§245Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ὁ υἱὸς τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου τὰ ἴδια προτείνει σήμερον· τὴν διάταξιν τῆς Βαϊμάρης.

§246Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πρὸς τί ἡ διακοπή; Τὸ Σύνταγμα τῆς Βαϊμάρης προβλέπει τὸν στρατιωτικὸν νόμον, προβλέπει ἀναστολὴν ὅλων τῶν πολιτικῶν ἐλευθεριῶν, ἐνῷ σήμερον, ὅπως θὰ σᾶς ἀναπτύξω μετ’ ὀλίγον, μόνον δύο συνταγματικῶν διατάξεων ζητεῖται ἡ ἀναστολή.

§247Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἠθελήσατε, κύριε συνάδελφε, νὰ εὕρητε κἄποιαν ἀντίθεσιν τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων πρὸς τὰς γνώμας τοῦ ἀειμνήστου ἱδρυτοῦ του. Καὶ ἡμεῖς σᾶς ἀπηντήσαμεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίθεσις, διότι ὁ υἱὸς τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου ἐπρότεινε τὴν διεύρυνσιν τοῦ ἄρ. 91 τοῦ Συντάγματος καὶ ἐγὼ προηγηθεὶς αὐτοῦ, τὰ ἴδια εἶπον. Ὥστε δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίθεσις. Ἀντίθεσις ὑπάρχει μόνον εἰς τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐπιζητεῖται αὐτὴ ἡ οἱονεὶ ἐφαρμογὴ τῶν ἐκτάκτων μέτρων.

§248Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δηλαδὴ ἀντελήφθημεν ποία εἶναι ἡ διαφωνία, ὅτι ὅλοι εἴμεθα σύμφωνοι, ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν δραστήρια μέτρα, πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς τάξεως, ἀλλὰ νὰ μὴ προέρχεται ἡ πρωτοβουλία ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς κυρίους. (Χειροκροτήματα). Αὐτὰ εἶναι παιδαριώδη.

§249Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Πᾶσαν πρωτοβουλίαν ἀφήνομεν εἰς τὴν πτέρυγα αὐτὴν καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸν κ. Κουλουμβάκην. Δὲν θέλομεν κανὲν δίπλωμα εὑρεσιτεχνίας.

§250Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐπανερχόμενος, κύριοι, εἰς ὅσα ὑπεστήριξα, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἐξεπλάγην διὰ τὴν ἐκδηλωθεῖσαν ἀντίθεσιν τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων καὶ γενικώτερον διὰ τὴν ἐκδηλωθεῖσαν ἀντίθεσιν καὶ τῶν δύο μερίδων τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρρω, ὅτι ἡ πρόσφατος πολιτική μας ἱστορία δίδει πολλάκις παραδείγματα, κατὰ τὰ ὁποῖα ἠναγκάσθησαν αἱ Κυβερνήσεις καὶ Κυβερνήσεις μάλιστα, αἱ ὁποῖαι δὲν προήρχοντο κἂν ὑπὸ τὸν λαὸν καὶ οἱ ὁποῖαι εὑρέθησαν ὑπὸ ἄλλας τελείως περιστάσεις νὰ λάβουν μέτρα ἔκτακτα διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας. Σᾶς ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως ψήφισμα, τὸ ὁποῖον ἡ 4η Συνέλευσις ἐψήφισε κατὰ Μάρτιον τοῦ 1924.

§251Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Ποῦ ἀνεκηρύχθη ἡ Δημοκρατία;

§252Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Μάλιστα, ἀκριβῶς τότε εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ 1924, τὸ Βουλγαρικὸν Μακεδονικὸν κομιτᾶτον, διὰ τοῦ ἀρχηγοῦ του Ἀλεξανδρὼφ εἶχεν ὑπογράψει μετὰ τῆς Τρίτης Διεθνοῦς συμφωνίαν, διὰ τῆς ὁποίας τὸ μὲν Βουλγαρικὸν Μακεδονικὸν Κομιτᾶτον ἀνελάμβανε νὰ ἐνισχύσῃ τὸ Βουλγαρικὸν κομμουνιστικὸν κόμμα εἰς τὴν προσπάθειάν του τῆς ἀνατροπῆς τῆς κεφαλαιοκρατικῆς τάξεως ἐν Βουλγαρίᾳ, ἡ δὲ Τρίτη Διεθνὴς ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν νὰ δώσῃ ἐντολὴν εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα τῆς Βαλκανικῆς νὰ ἐργασθοῦν ὑπὲρ τῆς αὐτονομήσεως τῆς Μακεδονίας. Καὶ ἀκριβῶς ἐν συνεχίᾳ αὐτῆς τῆς συμφωνίας τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα τῆς Ἑλλάδος, ἀνεπέτασε τότε τὴν σημαίαν τῆς αὐτονομήσεως τῆς Μακεδονίας, πρᾶξιν, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἐδιώχθη ὑπὸ τῶν Ἑλληνικῶν ἀρχῶν. Ἀκριβῶς τότε ἡ ὑπὸ τὸν Ἀλ. Παπαναστασίου Κυβέρνησις ἐζήτησε καὶ ἔλαβε παρὰ τῆς Δʹ Συντακτικῆς Συνελεύσεως, εἰς τὴν ὁποίαν παρεκάθηντο τὰ πλεῖστα τῶν μελῶν τῆς σημερινῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἐζήτησεν καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὴν Δʹ Συντακτικὴν Συνέλευσιν διὰ ψηφίσματος ἐξουσιοδότησιν νὰ ἐπιβάλῃ τὸν Στρατιωτικὸν νόμον εἰς ὡρισμένας περιφερείας τοῦ Κράτους καὶ πράγματι διὰ τοῦ Διατάγματος τὸ ὁποῖον ἐμνημόνευσεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως ἐπεβλήθη ὁ Στρατιωτικὸς νόμος καὶ διὰ μεταγενεστέρου ψηφίσματος ἦλθεν ἡ Δʹ Συνέλευσις καὶ ἐκύρωσεν τὴν ἐπιβολὴν τοῦ Στρατιωτικοῦ νόμου. Ἐπεβλήθη ὁ Στρατιωτικὸς νόμος εἰς ὡρισμένας περιφερείας, τὴν Μακεδονίαν, τὴν Θράκην, τὴν Ἤπειρον, τὰ Βοδενά, Βόνιτσαν, Καλαμπάκαν, Ἐλασσῶνα, Τύρναβον, καὶ διὰ μεταγενεστέρου, μετ’ ὀλίγας ἡμέρας, Διατάγματος εἰς τὴν Λάρισαν καὶ Σάμον καὶ διὰ τὰ ἀδικήματα τῆς ἐσχάτης προδοσίας: «Ἐπιτρέπεται ἵνα ἐν περιπτώσει ἐξαιρετικῆς ἀνάγκης, διὰ λόγους ἀμύνης τῆς Χώρας καὶ δημοσίας ἀσφαλείας κατὰ τὴν προσεχῆ διακοπὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Δʹ Συνελεύσεως, τίθεται εἰς ἐφαρμογὴν διὰ Διατάγματος ὁ ΔΞΘʹ νόμος περὶ καταστάσεως πολιορκίας». Καὶ κατόπιν τοῦ ψηφίσματος τούτου τῆς 25–3–1924 ἐξεδόθησαν τά Διατάγματα τῆς 11 καὶ 23 Ἀπριλίου 1924, περὶ κηρύξεως τοῦ νόμου ΔΞΘʹ εἰς ὡρισμένας περιφερείας: «Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ δημοσία τάξις καὶ ἀσφάλεια ἔχει σοβαρῶς διασαλευθῆ ἐν Μακεδονίᾳ, Θράκῃ καὶ Ἠπείρῳ, ὡς ἐκ τῶν ἐπιδρομῶν ἀντεθνικῶν ὀργανώσεων ὁρμωμένων ἐκ τῶν παραμεθορίων γραμμῶν». Ἀναφέρω τὰ διατάγματα ταῦτα, ὄχι διὰ ἄλλον τινὰ λόγον, ἀλλὰ διὰ νὰ τονίσω ὅτι δὲν εἶναι πρώτη φορὰ καθ’ ἣν λαμβάνονται ἔκτακτα μέτρα. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, καθ’ ἣν ἐσωτερικαὶ ἀνώμαλοι καταστάσεις ἐπιβάλλουν, ὅπως ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσίας ἐνισχυθῇ διὰ μέτρων ἐκτάκτων, μέτρων ἀντικειμένων ἀναμφισβητήτως εἰς τὰς ὑφισταμένας Συνταγματικὰς διατάξεις, ἀλλὰ μέτρων, ἐξ ἄλλου ἐπιβαλλομένων διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως.

§253Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν;

§254Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εὐχαρίστως, κ. Μπακάλμπαση.

§255Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Μάλιστα, προκειμένου περὶ τῆς στάσεως τῆς Κυβερνήσεως Παπαναστασίου κατὰ τὸ 1924, πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ κομμουνιστικοῦ κινδύνου, σᾶς ὑπενθυμίζω μόνον τὸ ἑξῆς: ὅτι τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα κατὰ τὸ 1924 μέχρι τοῦ 1926, ἐπεδίωκεν αὐτονόμησιν τῆς Μακεδονίας, ἀλλ’ ἐντὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἐνῶ σήμερον, τὸ ἴδιον κόμμα ἐπιδιώκει αὐτονόμησιν, ἀλλὰ δυστυχῶς μετ’ ἀποσπάσεως τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὸν κόσμον τῆς Ἑλλάδος.

§256Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἕνας λόγος πάρα πάνω. Καὶ θὰ ἤθελα νὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ ἓν ἄλλο ἐπίσης γεγονός, ὅτι ἡ ἰδία Συνέλευσις ἡ Δημοκρατικὴ ἐκείνη, ἡ Δʹ Συντακτικὴ τοῦ 1924, μόνον καὶ μόνον διότι ἐξεδηλώθησαν ὡρισμένα κρούσματα καταχρήσεων, ἐπανειλημμένα, εἶναι ἡ ἀλήθεια, διὰ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἀντισυνταγματικόν, διότι καὶ πράγματι ἦτο ἀντισυνταγματικόν, ὑπήγαγε σωρείαν ἀδικημάτων κατὰ τῆς περιουσίας, ὄχι κατὰ τῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν ἢ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, εἰς τὰ 8μελῆ Ἐφετεῖα, τὰ ὁποῖα κατόπιν ἔγιναν 5μελῆ, εἰς τὰ ὁποῖα καὶ ἔκτοτε ἐκδικάζονται καὶ νομίζω, ὅτι κουτὴ εἶναι ἡ συνείδησις, ὅτι ὁ θεσμὸς τῶν 5μελῶν Ἐφετείων ἐπέτυχεν πλήρως εἰς τὴν ἐφαρμογήν. Εἶναι, λοιπόν, γνωστὴ ἡ κατάστασις, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει σήμερον τὴν λῆψιν ἐκτάκτων μέτρων καὶ ἴσως ἡ ἁπλουστέρα ὁδὸς θὰ ἦτο ἐκείνη τὴν ὁποίαν ὑπέδειξεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, νὰ ζητήσῃ δηλαδὴ ἡ Κυβέρνησις ἐξουσιοδότησιν διὰ νὰ ἐπιβάλῃ εἰς ὡρισμένας περιφερείας τοῦ Κράτους, ἐκεῖ ὅπου θὰ τὸ νομίσῃ, τὸν Στρατιωτικὸν νόμον. Ἀλλὰ νομίζω, τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἠθέλησεν ἡ Κυβέρνησις ἀκριβῶς νὰ ζητήσῃ τοιαύτην ἔκτακτον ἐξουσιοδότησιν, τὸ γεγονὸς ἀκριβῶς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε νὰ περιορίσῃ, ἔστω καὶ ἀντιμετωπίζουσα μίαν τόσον σοβαράν, ὅσο ἡ σημερινή, κατάστασιν. Τὰ δικαιώματα καὶ τὰς ἁρμοδιότητάς της ἐν τῇ ἀντιμετωπίσει τῆς καταστάσεως αὐτῆς, αὐτὸ λέγω τὸ γεγονός, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀποτελῇ ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον νὰ στραφῇ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι γνωστόν, κύριοι, ὅτι ἤδη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν Βάρκιζαν, ἤρθη ὁ Στρατιωτικὸς νόμος καὶ διὰ Συντακτικῆς Πράξεως, τὴν ὁποίαν ἐπηκολούθησε Διάταγμα ἀνεστάλησαν αἱ Συνταγματικαὶ διατάξεις περὶ ἀσύλου τῆς κατοικίας, τοῦ δικαιώματος τοῦ συνέρχεσθαι καὶ συνεταιρίζεσθαι, τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐπιστολῶν καὶ τῆς ἐκδικάσεως τῶν ἀδικημάτων τοῦ τύπου ὑπὸ τῶν ὁρκωτῶν δικαστηρίων. Καὶ ἡ ἀναστολὴ τῶν Συνταγματικῶν αὐτῶν διατάξεων, δηλαδή, ἐκείνων ἀκριβῶς ποὺ προέβλεπεν ὁ νόμος ΔΞΘ περὶ καταστάσεως πολιορκίας, διήρκεσεν μέχρι τῆς 26 Μαρτίου δηλαδὴ μέχρι σχεδὸν τῶν ἐκλογῶν, ὁπότε καὶ ἐπανέφερεν ταύτας ἐν ἰσχύϊ διὰ Συντακτικῆς Πράξεως ἡ τότε Κυβέρνησις. Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν ψήφισμα θὰ πρέπει νὰ διαιρεθῇ εἰς δύο κατηγορίας. Εἰς τὰς οὐσιαστικὰς διατάξεις καὶ τὰς δικονομικὰς διατάξεις. Αἱ οὐσιαστικαὶ διατάξεις, ὅπως ἐπαρκῶς καὶ πλήρως ἀνέπτυξαν ὅλοι οἱ προλαλήσαντες, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐπανάληψις ὡρισμένων διατάξεων ὑφισταμένων τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, εἰδίκευσις ἄλλων διατάξεων καὶ ἀντιγραφὴ διατάξεων τοῦ σχεδίου Ποινικοῦ Κώδικος αἱ ὁποῖαι εἶναι προϊὸν μακρᾶς ἐπιστημονικῆς ἐργασίας πολλῶν ἐπιτροπῶν ἐκ τῶν ἐγκριτοτέρων παρ’ ἡμῖν ἐπιστημόνων. Δὲν βλέπω εἰς τὰς οὐσιαστικὰς διατάξεις τοῦ ψηφίσματος νὰ θίγεται οἱαδήποτε Συνταγματικὴ διάταξις, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 7 τὸ ὁποῖον τόσον ἐπεκρίθη, νομίζω ὅτι ἡ ἐπίκρισις δὲν ἦτο ὀρθή, διότι δὲν καταργεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, περιορίζει τὴν ἀπρόοπτον ἔκκρηξιν τῆς ἀπεργίας καὶ τὴν κακόβουλον παρέλκυσιν αὐτῆς περιορίζον τὰ ὅρια τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὸ τὸ ἄρθρον τοῦ Σχεδίου Ποινικοῦ Κώδικος καθορίζει καὶ μόνον διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀπροειδοποιήτου ἐκδηλώσεως τῆς ἀπεργίας. Εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα καὶ ἐν γένει τὰ κόμματα τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, τὴν ἀπεργίαν καὶ διὰ λόγους στρατηγικῆς καὶ διὰ λόγους τακτικῆς τὴν χρησιμοποιοῦν ὡς μέσον πολιτικόν. Δὲν πρόκειται περὶ ἀπεργιῶν αἱ ὁποῖαι ἔχουν αἰτήματα οἰκονομικά, αἰτήματα τὰ ὁποῖα εἴτε διὰ διαιτησίας εἴτε κατ’ ἄλλον τρόπον, πρόκειται νὰ εὕρουν τὴν λύσιν των. Πρόκειται περὶ ἀπεργιῶν αἱ ὁποῖαι κινοῦνται ἀπὸ καθαρῶς πολιτικὰ ἐλατήρια, ἀπὸ συγκεκριμένα πολιτικὰ ἐλατήρια, καὶ δὲν νομίζω ὅτι δυνάμεθα νά ἀρνηθῶμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, τὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν ἁρμοδιότητα νὰ καταστέλλῃ τοιαύτας ἀπεργίας ἐκ τῶν ὁποίων κινδυνεύει ἡ λειτουργία ἐπιχειρήσεων κοινῆς ὠφελείας, τῆς τροφοδοτήσεως, κινήσεως καὶ φωτισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ. Δύο εἶναι αἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος αἱ ὁποῖαι θίγονται πράγματι, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς διατάξεως ταύτης θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν κρίσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Τάξεως, ἐὰν εἰς ὡρισμένας περιφερείας ἐνδείκνυται νὰ θέσῃ ταύτην εἰς ἐφαρμογὴν καὶ ἡ ἄλλη διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν συνιστῶνται τὰ ἔκτακτα δικαστήρια. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχουν ἄλλαι παρεκκλίσεις ἀπὸ τοῦ Συντάγματος.

§257ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ ἄσυλον τῆς κατοικίας;

§258Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι δὲν αἴρεται τὸ ἄσυλον τῆς κατοικίας, ἀλλὰ καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δημιουργηθησομένην κατάστασιν καὶ κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως ἄρσις. Αὐτὴ εἶναι ἡ μία παρέκκλισις. Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ σύστασις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ ἡ παραπομπὴ εἰς τὰ 5μελῆ Ἐφετεῖα. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι μὲ τὴν κειμένην τακτικὴν διαδικασίαν εἶναι ἀδύνατον ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποβλέψῃ εἰς ἐμπέδωσιν τοῦ Κράτους τοῦ νόμου ὑπὸ τὰς σημερινὰς ἐξόχως ἀνωμάλους περιστάσεις. Εἶναι τόση ἡ πολυτέλεια τῆς ἰσχυούσης νομοθεσίας ὥστε εἶναι ἀδύνατον ἡ Κυβέρνησις, μὲ τὰς παρελκύσεις τὰς ὁποίας κάθε κατηγορούμενος δύναται νὰ ἐπιτυγχάνῃ διὰ τῆς ἀσκήσεως πολλαπλῶν ἐνδίκων μέσων, νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἐφαρμογὴν καὶ τὸν σεβασμὸν τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων. Εἶναι δέ, νομίζω, ἀφελὲς νὰ ἔχωμεν τὴν ἀξίωσιν ἀπὸ τὸν ἁπλοῦν πολίτην τῆς Ἐδέσσης, τῆς Φλωρίνης, τῆς Καστορίας ἢ οἱασδήποτε περιοχῆς, ἡ ὁποία ἀνταρτοκρατεῖται, νὰ ἀνέλθῃ τὴν πρωΐαν εἰς τὸ ἑδώλιον τοῦ ἐνόρκου διὰ νὰ δικάσῃ ἐκείνου; οἱ ὁποῖοι χθὲς ἐπεβουλεύοντο τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀσφάλειαν εἰς τὴν περιφέρειάν του, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς αὐτὸν τὸν ἔνορκον τὴν ἀσφαλῆ μετάβασιν τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν οἰκίαν του. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τὸν πολίτην νὰ ἀσκήσῃ ἔργα λαϊκοῦ δικαστοῦ καὶ νὰ πατάξῃ τοιαῦτα ἀδικήματα, ὅταν δὲν εἶναι εἰς θέσιν τὸ Κράτος νὰ τοῦ παράσχῃ τὴν στοιχειώδη ἀσφάλειαν. Εἶναι ὡς ἐκ τούτου ἐξαιρετικῶς ἐπιβεβλημένη ἡ σύστασις τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ τῶν 5μελῶν Ἐφετείων, τὰ ὁποῖα διὰ τῆς ταχείας διαδικασίας τῆς Στρατιωτικῆς Ποινικῆς Νομοθεσίας θὰ δυνηθοῦν νὰ καταστείλουν καὶ νὰ διώξουν ἀποτελεσματικῶς τὸ ἔγκλημα καὶ τὴν ἀνταρσίαν καὶ νὰ δώσουν τὴν εὐχέρειαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν πλήρη ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας. (Χειροκροτήματα).

§259ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας ἔχει τὸν λόγον.

§260Ν. ΑΒΡΑΑΜ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Θὰ θίξω, κύριοι βουλευταί, κυρίως τὴν αὐστηρῶς συνταγματικὴν ἄποψιν τοῦ θέματος, τὴν συνδεδεμένην ὅμως ἀμέσως καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ἄποψιν. Δὲν γνωρίζω ἐὰν τὰ μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἔχουν ἀντιληφθῆ τὸ μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ διαπράξουν, ἐγκρίνοντα τὸ ὑπὸ κρίσιν αὐτῶν τεθὲν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως σχέδιον ψηφίσματος. Θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχον ἀναγνώσει τὴν διαμαρτυρίαν πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸς τὴν διεθνῆ κοινὴν γνώμην τοῦ αὐτοκαλουμένου «πνευματικοῦ κόσμου» τῆς χώρας διὰ νὰ τὸ ἔχουν μάθει! Καὶ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ καταγγείλω ἀπὸ τοῦ ὑπευθύνου τούτου βήματος ἐνώπιον τοῦ Ἔθνους τοὺς δράστας τοῦ καταπτύστου αὐτοῦ συκοφαντικοῦ κειμένου δῆθεν ἐκπροσώπους τοῦ πνευματικοῦ κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων εὐκόλως διακρίνει κανεὶς καὶ συγγραφεῖς τῶν ὕμνων τῆς 4 Αὐγούστου!

§261Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ὑπάρχει καὶ ὁ ὑβριστὴς τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῆς Σημαίας τῆς Ἑλληνικῆς, τὴν ὁποίαν ἔχει ὀνομάσει «κουρελόπανο», ὁ Κ. Βάρναλης.

§262Ν. ΑΒΡΑΑΜ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Ἀκούσατε λοιπόν, ἂν ἀντέχετε, κύριοι ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τὶ μᾶς καταμαρτυροῦν καὶ ἐνώπιον τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης ὑπὸ τὸν οἶστρον τῆς ἐσχάτης πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς διαστροφῆς οἱ «ποιητάδες μας» αὐτοὶ καὶ «λογοτέχνες!» Ἀκούσατε! καὶ θαυμάσατε τόσον τὴν σύνταξιν ὅσον καὶ τὸν εἱρμὸν τῆς σκέψεως τοῦ Ἑλληνικοῦ αὐτοῦ πνευματικοῦ ὑποκόσμου ἢ τοῦ οἰκτροῦ συνονθυλεύματος καὶ τερατουργήματος ποὺ ἔφερον εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος οἱ νοσηροὶ ἐγκέφαλοι τῶν δῆθεν ἐκπροσώπων αὐτῶν τῆς Ἑλληνικῆς διανοήσεως. Προσωπικῶς ὁμολογῶ ὅτι δὲν δοκιμάζω καὶ ἐξαιρετικὴν ἔκπληξιν ἐκ τῆς θλιβερωτάτης αὐτῆς καὶ ἀντεθνικῆς ἐκδηλώσεως. Μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία καὶ τὸν Νοέμβριον τοῦ 1944 ὡς Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἴδω καὶ νὰ μελετήσω κείμενα καὶ ὑπομνήματα ὁμοίου περιεχομένου τῶν ἰδίων ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα εὑρέθησαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν σφαγέων καὶ τῶν ἐκτελεστῶν. Διαβάζω τὰς ἡμέρας αὐτὰς ψηφίσματα τοῦ αὐτοῦ περιεχομένου προερχόμενα ἀπὸ τοὺς «δημοκρατικοὺς συλλόγους» τῶν συνοικισμῶν Καισαριανῆς, Κοκκινιᾶς, Βύρωνος. Οἱ ὑπογράφοντες δὲν εἶναι γνωστοὶ λόγιοι. Ἡ ψυχικὴ καὶ ἡ πνευματική των ὅμως συγγένεια εἶναι στενωτάτη καὶ ἡ σκέψις των κινεῖται καὶ ἐκδηλώνεται εἰ τὸ ἴδιον χαμηλὸν ἐπίπεδον πρὸς προστασίαν τοῦ «πανάρχαιου ἐθνικοῦ μας πολιτισμοῦ»!!! (Ἀναγινώσκει τὸ κείμενον τῆς διαμαρτυρίας). Ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἄξιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ν’ ἀσχοληθῇ περισσότερον ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἐπειδὴ συμπίπτει νὰ ἔχω ἀπὸ πολλοῦ ἐκ τοῦ σύνεγγυς παρακολουθήσει τὴν δημοσίαν μας ζωὴν ὡς ὑπευθύνως καὶ ἐνεργῶς πολιτευόμενος ἀπὸ τῆς ἐγκαταστάσεως τῆς Δημοκρατίας, ἀπὸ τοῦ 1923 καὶ ἐντεῦθεν, καὶ νὰ ἔχω μίαν ἐνεργὸν ἐπέμβασιν εἰς τὰς ἐκδηλώσεις αὐτῆς ὀφείλω νὰ ὑπομνήσω εἰς ὅλους οἱ ὁποῖοι ἢ ἀγνοοῦν ἢ ἐκ τοῦ μακρόθεν ἐγνώρισαν τὴν τελευταίαν κοινοβουλευτικὴν καὶ πολιτικήν μας ἱστορίαν ὡρισμένα γεγονότα. Ὁ φίλος συνάδελφος κ. Λυκουρέζος, ὁ πρὸ ὀλίγου ὁμιλήσας, ὑπέμνησε περικοπὰς ἀγορεύσεων τοῦ Ε. Βενιζέλου κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου «περὶ τύπου» σχετικὰς πρὸς τὰ ζητήματα τῆς Δημοσίας Τάξεως. Ἐπειδὴ ὡς γνωστὸν ὑπῆρξα ὁ εἰσηγητὴς εἰς τὰς Βουλὰς τοῦ «περὶ τύπου νόμου-5060» ἐνθυμοῦμαι ὅτι ὅταν ὁ Ε. Βενιζέλος εἶχε λάβει τὴν ἀπόφασιν τῆς εἰσηγήσεως τοῦ νόμου αὐτοῦ κατὰ τὴν σχετικὴν συνομιλίαν μας παρετήρησα ὅτι κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν θὰ προσκρούσωμεν εἰς τὴν διάταξιν τοῦ Συντάγματος, κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ ἀδικήματα τοῦ τύπου ὑπάγονται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν ὀρκωτῶν Δικαστηρίων. Ἴσως, εἶπα, θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῶμεν πῶς θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ μεταρρυθμίσωμεν τὸ Σύνταγμά μας καὶ νὰ εἰσαγάγωμεν τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ Γερμανικοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει τὴν ἀναστολὴν τῶν διατάξεων τῶν προστατευουσῶν τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας ὡς καὶ τὴν περὶ ἐλευθεροτυπίας ἐν περιπτώσει διαταράξεως τῆς ἐννόμου τάξεως. «Δὲν ἠμποροῦμεν» μοῦ ἀπήντησε τότε «νὰ κάμωμεν τώρα τοιούτας συνταγματικὰς μεταρρυθμίσεις». Ἦτο τότε Δεκέμβριος τοῦ 1930. Ἀλλὰ τὸν Μάϊον τοῦ 1932 εἰσηγούμενος νομοσχέδιον περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου αὐτοῦ περὶ τύπου εἰς τὴν Βουλὴν ἔλεγε μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Εἶναι ἀνάγκη νὰ διακηρυχθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου μὲ ὅλην τὴν ἐπισημότητα τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τὴν φωνήν μου ἡ θέσις τὴν ὁποίαν κατέχω ἀκόμη, αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀλλὰ καὶ τὸ παρελθόν μου ὡς ἑνὸς τῶν ἀρχαιοτέρων πολιτευομένων τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἄνευ μεταρρυθμίσεως τοῦ Συντάγματος εἶναι ἀδύνατον νὰ κυβερνηθῇ ὁμαλῶς ὁ τόπος αὐτός. Τὰ λεγόμενα ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ αἱ προσωπικαὶ ἐλευθερίαι αἱ τὸ πρῶτον διακηρυχθεῖσαι εἰς τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν δὲν εἶναι ἀπόλυτοι. Δύνανται καὶ πρέπει νὰ προστατεύωνται εἰς ὁμαλὰς περιστάσεις μιᾶς χώρας. Ἀλλ’ ὅταν ἡ χώρα διατελῇ ὑπὸ ἐκτάκτους περιστάσεις, αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι πρέπει νὰ περιορίζωνται εἰς τὸ προσῆκον μέτρον. Τὸ Σύνταγμά μας προβλέπει μόνον τὴν ἐν περιπτώσει πολέμου ἢ γενικῆς ἐπιστρατεύσεως ἐξ ἐξωτερικῶν λόγων ἀναστολήν. Εὐτυχῶς ὅτι δὲν προσέθεσε τὸ «ἐξωτερικὸς» εἰς τὸ πρῶτον μέρος ὥστε ὁ πόλεμος τοὐλάχιστον νὰ εἶναι βέβαιον ὅτι καὶ ἐξωτερικὸς καὶ ἐμφύλιος ἂν εἶναι, νὰ ἐπιτρέπῃ τὴν ἀναστολὴν τῶν ἐλευθεριῶν. Καὶ ὀφείλω νὰ δηλώσω ὅτι εἰς τὸ μέλλον, καλούμενος νὰ ἀναλάβω τὴν Κυβέρνησιν δὲν θὰ δεχθῶ παρὰ μόνον ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι θὰ ἐγκριθῇ παρὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ μεταρρύθμισις τοῦ Συντάγματος κατὰ τὴν ἔννοιαν ποὺ ὑπέδειξα διὰ τῆς ἀναγραφῆς διατάξεως ἀναλόγου πρὸς τὸ ἄρθρον 48 τοῦ Γερμανικοῦ Συντάγματος τῆς Βαϊμάρης. Κατὰ τὸ ἄρθρον αὐτό. «Ἐὰν ἐν τῇ Δημοκρατίᾳ διαταραχθῇ ἢ ἀπειλῆται σοβαρῶς ἡ δημοσία ἀσφάλεια δύνανται ν’ ἀνασταλῶσιν αἱ ἀφορῶσαι τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας διατάξεις». Ἑρμηνεύων δηλαδὴ τότε ὁ Ἐλ. Βενιζέλος τὴν ἐν τῇ συνταγματικῇ αὐτῇ διατάξει περίπτωσιν πολέμου ἔλεγεν ὅτι, περιέχει καὶ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἐσωτερικοῦ, τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. (Ἀναγινώσκει). Καὶ δὲν ἐσταμάτησεν ἕως ἐκεῖ. Συνέστησε μικτὴν Συνταγματικὴν Ἐπιτροπὴν, εἰς τὴν ὁποίαν συμμετέσχε καὶ ὁ ὁμιλῶν. Τὸ σχετικὸν μέρος τοῦ Συντάγματος τὸ εἰσηγήθη ὁ μακαρίτης γερουσιαστὴς Γ. Δουζίνας. Τὸ ἄλλο, τὸ περὶ τύπου, τὸ εἰσηγήθη ὁ τέως πρεσβευτὴς κ. Περικλῆς Ἀργυρόπουλος. Ἔχουν ὑποβληθῆ αἱ σχετικαὶ ἐκθέσεις καὶ ἔχουν κατατεθῆ εἰς τὴν Βουλήν. Εἰς αὐτὰς ἀναφέρεται ἡ ἀγόρευσις αὐτὴ τοῦ Ἐλ. Βενιζέλου καὶ προτείνεται ἀνεπιφυλάκτως νὰ υἱοθετηθῇ ἡ διάταξις τοῦ Συν/τος τῆς Βαϊμάρης, καὶ εἰσαχθῇ εἰς τὸ ἰδικόν μας Σύνταγμα, διότι ὡς τονίζεται προσθέτως εἰς αὐτὰς «εἶναι καιρὸς νὰ τονωθῇ ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, καὶ νὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν τὸ δικαίωμα νὰ κηρύσσῃ τὸν Στρατιωτικὸν νόμον, οὐ μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς διαταράξεως τῆς ἐννόμου τάξεως». Σημειωτέον, ὅτι παρομοία διάταξις ὑπάρχει καὶ εἰς τὸ Δημοκρατικὸν Τουρκικὸν Σύνταγμα. «Εἰς περιπτώσεις συγκεντρώσεων κ.λ.π. καθ’ ἃς συντρέχουν πιθανότητες διαταράξεως τῆς ἐννόμου τάξεως, δύναται νὰ κηρυχθῇ ὁ Στρατιωτικὸς νόμος». Ἐπίσης εἰς τὸ Τσεχοσλαβακικόν, καὶ τὸ Βουλγαρικόν, ἀκόμη Σύνταγμα. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου εἰς μίαν μετάφρασιν καὶ τὸ Σοβιετικὸν Σύνταγμα· Ἀλλ’ ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ Γκεπεοῦ διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, ὅπως λέγει καὶ ὁ μεταφραστὴς του. Καὶ ἀπὸ τοῦ 1932 μήπως ἐπηκολούθησε καὶ καμμία ἄλλη σχετικὴ συζήτησις ἐπὶ τῆς τοιαύτης μεταρρυθμίσεως τοῦ Συντάγματος; Πράγματι μετὰ τὸ γνωστὸν κίνημα τοῦ 1935, ἡ τότε Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος συνέστησεν ἐξωκοινοβουλευτικὴν Συνταγματικὴν Ἐπιτροπὴν εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχον καὶ οἱ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου Δένδιας, Πράτσικας καὶ Φαρδῆς. Ἔχουν καὶ αὐτοὶ εἰσηγηθῆ εἰς τὴν ἔκθεσίν των, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὴν Βουλήν, τὴν εἰσαγωγὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς περὶ κηρύξεως τοῦ Στρατιωτικοῦ νόμου εἰς περίπτωσιν διαταράξεως τῆς ἐννόμου τάξεως, ὄχι μόνον δὲ εἰς τῆς περίπτωσιν τῆς διαταράξεως τῆς ἐννόμου τάξεως ἀλλὰ καὶ ἀπειλῆς διαταράξεως αὐτῆς. Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος «ὅταν ἡ ἐλευθερία τοῦ τύπου φθάνῃ ἐκτραχηλιζομένη εἰς ἀχαλινωσίαν, καὶ ὅταν ὁ δημοσιοϋπαλληλικὸς συνδικαλισμὸς διαστέλλεται ἐπὶ τοσοῦτον, ὥστε οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἀπεργοῦντες νὰ παραλύουν τὴν λειτουργίαν τῆς κρατικῆς μηχανῆς». Τὰ κείμενα αὐτὰ ἀναγκαστικῶς θὰ πρέπει νὰ τὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν ὅταν ἐπιληφθῶμεν τοῦ ἔργου τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος καὶ διὰ λόγους στοιχειώδους ἱστορικῆς συνεχείας. Διότι ὡς εἶναι γνωστόν αἱ μεταρρυθμίσεις τοῦ Συντάγματος μας ἔχουν προταθῆ καὶ ἔχουν ὑποστηριχθῆ ἀπὸ τοῦ 1923. Βεβαίως ἔχομεν ἕνα σταθμὸν, τὸ 1927, ὅτε κατεσπευσμένως ἐψηφίσθη τὸ Σύνταγμα τῆς Δημοκρατίας. Ἦλθε κατόπιν ἡ τελευταία Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ τοῦ 1936 μετὰ τὴν θνησιγενῆ Βουλὴν τοῦ 1935. Εἰς τὴν Συνταγματικὴν Ἐπιτροπὴν, ὑπὸ τὸν μακαρίτην Παπαναστασίου ὑπεβλήθησαν ὅμοιαι προτάσεις παρ’ ἐξωκοινοβουλευτικῶν τότε παραγόντων. Ἀλλ’ εἶναι γνωστὸν ὅτι αὕτη δὲν ἠδυνήθη νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸ ἔργον της. Εἶναι λοιπὸν ἀναμφισβήτητον καὶ ἔχει καταστῆ κοινὴ συνείδησις ὅτι ὁ λόγος τῆς σοβαρᾶς διαταράξεως τῆς Δημοσίας τάξεως ἐπιβάλλεται νὰ δικαιολογῇ τὴν ἀναστολὴν τῶν ἰσχυουσῶν συνταγματικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι προστατεύουσι τὰ λεγόμενα ἀτομικὰ δικαιώματα ἢ ἀτομικὰς ἐλευθερίας. Τοῦτο ὡς εἶπον ἔχει ἀναγνωρισθῆ εἰς τὰ περισσότερα κράτη, ἰδιαιτέρως δὲ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἀνάγκη τῆς μεταρρυθμίσεως αὐτῶν παρ’ ἡμῖν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς πατρίδος μας. Διότι ὡς εἶναι γνωστὸν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ἐπῆλθε θλιβερὰ, ἀσυγχώρητος σύγχυσις τῆς ἐννοίας τῆς παρανομίας ἔναντι τοῦ κατακτητοῦ μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς προπολεμικῆς τοιαύτης παρανομίας εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο οἱ ὀπαδοὶ τοῦ παρανόμου, τοῦ ἐπαναστατικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ἔναντι τοῦ ἀστικοῦ Κράτους. Ὅταν ἐγένετο τὸ περίφημον σύμφωνον τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος μετὰ τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων τὸ γνωστὸν ὑπὸ τὸ ὄνομα Σοφούλη–Σκλάβαινα ὁ τότε ἀρχηγὸς τοῦ ἐν τῇ Βουλῇ κομμουνιστικοῦ κόμματος Γληνὸς εἶχε δηλώσει, ὅτι τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα ἔχει ἐνταχθῆ πλέον εἰς τὴν τὴν ὁδὸν τῆς νομιμότητος καὶ ὅτι θά ἐπιδιώξῃ τὴν διὰ τῆς πλειοψηφίας καὶ διὰ τῆς νομίμου ὁδοῦ κατάληψιν τῆς ἐξουσίας. Ἀλλ’ εὑρισκόμεθα σήμερον πρὸ ὁμοίων ἐκδηλώσεων, πρὸ ὁμοίας συμπεριφορᾶς τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος; Ὅταν ἀπηλευθερώθημεν καὶ ἦλθεν ἐδῶ ἡ Κυβέρνησις ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχε καὶ ὁ ὑποφαινόμενος ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἐνθυμούμεθα ὅλοι, ὅτι εἰς τὰς ὀχλώδεις κραυγὰς καὶ τὰ κηρύγματα περὶ λαοκρατίας ἀπήντησεν ὁ τότε Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως «Λαοκρατία, ἀλλὰ καὶ νόμος». Ἠθέλησε, φαντάζομαι νά τονίσῃ ὅτι εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ ἔννοια τῆς ἐννόμου τάξεως, ἡ ὁποία μόνον κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς εἶχε συγχωνευθῆ καὶ συγχυσθῆ μὲ τὴν παρανομίαν ἔναντι τοῦ κατακτητοῦ. Διότι πράγματι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς εὑρισκόμεθα ἐν παρανομίᾳ ἀπέναντι τοῦ κατακτητοῦ ἐφ’ ὅσον εἶχε καταλυθῆ ἡ ἐσωτερικὴ νομιμότης καὶ πᾶσα ἔννοια ἐσωτερικῆς ἐννόμου τάξεως δεδομένου ὅτι εἶχε καταλυθῆ ριζικῶς ἡ ἔννοια τῆς ἐσωτερικῆς λαϊκῆς κυριαρχίας διὰ τῆς βίας τοῦ κατέχοντος. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν αὐτομάτως ἀποκατεστάθη τὸ Κράτος καὶ ἔπρεπε νὰ καταστῇ γενικῶς ἀντιληπτὸν ὅτι θὰ ἐπεβάλλετο ἡ ἔννομος τάξις καί ἡ ἔννοια τοῦ νόμου. Συνέπεσε νὰ συναντηθῶ εἰς μίαν δίκην καὶ νὰ συζητήσω μὲ τούς αὐτοχειροτονήτους ἢ ξενοχειροτονήτους, ἀκριβέστερον, ἡγέτας τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος δημοσίᾳ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς δίκης αὐτῆς. «Εἶσθε, ἠρώτησα, παράνομον καὶ ἐπαναστατικὸν κόμμα ἔναντι τοῦ σημερινοῦ ἐθνικοῦ καὶ ἀστικοῦ καθεστῶτος»; Ἐζήτησαν διὰ περιστροφῶν ν’ ἀπαντήσουν ὅτι καὶ τὰ ἀστικὰ κόμματα ἔκαμαν ἐσωτερικὰς ἐπαναστάσεις». «Ἀλλὰ σεῖς, ἀπήντησα, διακηρύσσετε ἐλευθέρως καί, δυστυχῶς ἀσυδότως ὅτι εἶσθε ἐν συνεχείᾳ παράνομοι. Χθὲς ἀκόμη ἐκπρόσωπος τῆς ναυτεργατικῆς τάξεως εἰς τὸ ὑπουργικόν μου γραφεῖον καὶ εἰς συζήτησιν διὰ τὰ ναυτεργατικὰ ζητήματα μοὶ ἐδήλωσε θρασύτατα. «Ξεύρετε, κύριε ὑπουργέ, ὑπάρχει καὶ ἡ αὐτοάμυνα». «Ναὶ ἀλλ’ ὑπάρχει, ἀπήντησα, καὶ ἡ ἄμυνα τοῦ Κράτους, ἡ ὁποία θὰ συντρίψῃ διὰ τοῦ νόμου τὴν ἐπαναστατικὴν καὶ παράνομον ἰδικήν σας αὐτοάμυναν, δηλαδὴ τὴν στάσιν καὶ τὴν ἀναρχίαν». Τὰ λέγω αὐτά, κύριοι βουλευταί, διότι ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω μὲ κάποιο αἴσθημα ἀποκαρδιώσεως καὶ ἐξαιρετικῆς ὀδύνης, ὡς δημόσιος ἀνήρ, ὡς Ἕλλην, ὡς πολίτης, ἐπὶ τέλους νομοταγής, παρακολουθῶ τὴν κρατοῦσαν καὶ συνεχιζομένην ἀντικρατικὴν καὶ ἀντεθνικὴν ἀκόμη σύγχυσιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ καὶ τὰς θλιβερὰς ἐκδηλώσεις της. Ἐφημερίδες αἱ ὁποῖαι ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν εἶναι κομμουνιστικαὶ ἀλλὰ δῆθεν δημοκρατικαὶ καὶ ἔχουν διακόψει παλαιάς των σχέσεις πρὸς τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα καὶ τὸ ἔχουν ἀποκηρύξει ὡς «ξενοκίνητον», γράφουν καθ’ ἡμέραν: (Ἀναγινώσκει). «Στρατὸς καὶ χωροφυλακὴ τρομοκρατοῦν τὸν δημοκρατικὸν λαὸν εἰς τὴν Δ. Μακεδονίαν κλπ.». Καὶ εἶπεν ὀρθῶς ὁ συνάδελφος κ. Σαρρῆς, ὁ στρατιωτικός, ὁ μὴ συνταγματολόγος καὶ νομικός, ὅτι ὅταν τὸ Σύνταγμα ὁρίζῃ ὅτι προστατεύονται τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι, ἐννοεῖ, πρέπει ἀσφαλῶς νὰ ἐννοῇ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καὶ τὰς ἐλευθερίας τῶν νομοταγῶν πολιτῶν. Ἀλλ’ ὅταν ἕνας πολίτης κρατῇ τὸ πιστόλι καὶ τὸ μαχαῖρι καὶ ἐπιτίθεται κατὰ τοῦ ὀργάνου τοῦ Κράτους καὶ τό φονεύει, δὲν εἶναι προφανῶς ἄξιος οἱασδήποτε προστασίας ἀπὸ τὸ Σύνταγμα. Εἶναι παράνομος, εἶναι ἐγκληματίας, ἐναντίον τοῦ ὁποίου τὸ Κράτος, ὀφείλει νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον. (Χειροκροτήματα). Ἡ πραγματικὴ δημοκρατικὴ ἰσοπολιτεία εἶναι νοητὴ δι’ ὅλους τοὺς ὑποτασσομένους εἰς τὸν νόμον συνταγματικοὺς πολίτας. Καὶ τολμοῦν νὰ ἰσχυρίζωνται αἱ δῆθεν δημοκρατικαὶ αὐταὶ ἐφημερίδες ὅτι εἶναι δημοκρατικοὶ πολῖται οἱ ἐγκληματίαι ἐκεῖνοι καὶ συνωμόται τοῦ εἰς τὰς περιφερείας Βοδενῶν καὶ Φλωρίνης συμπράττοντες μετὰ τῶν ὀχρανιτῶν καὶ νοφικῶν δολοφονοῦν τὰ δυστυχισμένα Ἑλληνόπουλα τὰ ὄργανα τοῦ Κράτους, τοὺς χωροφύλακάς μας καὶ τοὺς Προέδρους τῶν Κοινοτήτων καὶ τοὺς διδασκάλους καὶ ἱερεῖς, τοὺς χωροφύλακας, τὰ ὄργανα, τοὺς φρουροὺς τοῦ Κράτους καὶ τῆς Πατρίδος μας ἐκεῖ ἐπάνω ποὺ εἶναι ἄξιοι ἀληθινῆς ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης. (Χειροκροτήματα). Ἡ ἐθνικὴ αὐτὴ εὐγνωμοσύνη ἰδίᾳ μετὰ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944 καὶ μετὰ τοὺς ἀγῶνας τῆς χωροφυλακῆς εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ Θράκην ἀγῶνας ἀμύνης ὑπὲρ τοῦ Κράτους καὶ πρὸς ἐπιβολὴν τῆς τάξεως, εἰς τοὺς ὁποίους τόσα εἶχε θύματα ἐπιβάλλεται νὰ ἐκδηλωθῇ δι’ ἀνεγέρσεως ἑνὸς χωριστοῦ μνημείου τοῦ ἀγνώστου χωροφύλακος. (Χειροκροτήματα). Διότι ὁ χωροφύλαξ πίπτει ἐπάνω εἰς τὰς ἐπάλξεις τοῦ καθήκοντός του καὶ δολοφονεῖται μόνον καὶ μόνον διότι φέρει τὴν τιμίαν στολὴν τοῦ χωροφύλακος, τὸ παιδὶ αὐτὸ τοῦ λαοῦ καὶ χαρακτηρίζεται ὡς χαφιὲς τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος καὶ μὲ τὴν νέαν δημοκρατικὴν φεῦ ὁρολογίαν πραιτωριανὸς καὶ φασίστας ποῦ ζητεῖ τάχα διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου νὰ ἐπιβάλῃ τὸν ἀνύπαρκτον ἐν Ἑλλάδι μοναρχοφασισμόν! Καὶ δοκιμάζει τις ἀληθῆ ἀγανάκτησιν ὅταν ἐνθυμῆται αὐτὰ τὰ περὶ μεταδεκεμβριανῆς χωροφυλακῆς καὶ περὶ μεταδεκεμβριανῆς δικαιοσύνης καὶ μεταδεκεμβριανοῦ Κράτους, τὰ ὁποῖα ἐλέχθησαν δυστυχῶς καὶ διεκηρύχθησαν καὶ λέγονται καὶ διακηρύσσονται καὶ ἀπὸ παλαιοὺς καὶ νεωτέρους δῆθεν Ἀρχηγοὺς δῆθεν δημοκρατικῶν κομμάτων καὶ πέραν τῶν Ἑλληνικῶν ὁρίων, ἐνῷ πρόκειται ἐν τῇ πραγματικότητι περὶ τῆς Ἑλληνικῆς μας Δικαιοσύνης καὶ τῶν Ἑλλήνων μας δικαστῶν καὶ τῶν ἐνόρκων πολιτῶν δι’ οὓς ἠμποροῦμεν νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ καὶ τῆς Ἐθνικῆς μας Χωροφυλακῆς ποῦ ἀπεκατέστησαν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τὴν τάξιν καὶ τὸ Κράτος μας. Ἀνέτρεξα, κύριοι, εἰς τὸ παρελθὸν διότι εὑρίσκω ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ τῆς δημοσίας τάξεως κατήντησεν ἀπὸ πολλοῦ ἀντικείμενον ταπεινῆς κομματικῆς καὶ στενώτατα πολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἐκδηλώσεις τῆς ὁποίας ἐσημειώθησαν καὶ ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ σώματος ψηφίσματος. Πταίει τάχα ἡ Κυβέρνησις ἡ μετεκλογικὴ διότι δὲν ἀπεκατεστάθη ἡ τάξις, κραυγάζει ἡ ἀντιπολίτευσις ἀποδίδουσα εἰς αὐτὴν τὴν πρόκλησιν εἰς τὰς ἐπιθέσεις τῶν συνωμοτῶν καὶ ἀναρχικῶν κατὰ τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ τὸ ζήτημα τῆς τάξεως ὑφίσταται ἀφ’ ἧς ἀπηλευθερώθημεν. Μετὰ τὰ Δεκεμβριανὰ ἦλθεν ἡ Κυβέρνησις Πλαστήρα, μὲ ἀποκλειστικὴν ἀποστολὴν νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν τάξιν καὶ νὰ προπαρασκευάσῃ τὰς προϋποθέσεις διὰ τὴν διενέργειαν τῶν ἐκλογῶν. Παύεται ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ ἀπὸ τὸν Μακαριώτατον Ἀντιβασιλέα διότι ὡς ἐτονίζετο εἰς τὸ ἔγγραφον τῆς ἀπολύσεώς της ἐξῆλθε τοῦ πλαισίου τῆς ὑπηρεσιακῆς ἀποστολῆς ἡ ὁποία συνίστατο μόνον εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν προϋποθέσεων περὶ ἐνεργείας τῶν ἐκλογῶν. Διορίζεται ἡ Κυβέρνησις Βούλγαρη τῆς ὁποίας μετεῖχον ἐπιστήμονες, Καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου κλπ. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ κ. Κ. Τσάτσος ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐκήρυξε πρὸ τινος ἐπιστημονικὰς ἀληθείας ἀκλονήτους καὶ ἐπὶ τοῦ πολιτειακοῦ ζητήματος καὶ ἐξήτασεν μετὰ τῆς ἀναλόγου σοβαρότητος τὸ θέμα αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἄλλοτε ὑπευθύνως ἐχειρίσθη ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, τῆς Δημοσίας Τάξεως. Διότι ὁ ἴδιος ἐθέσπισε τὸν νόμον 453 «περὶ ἐξαιρετικῶν μέτρων πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας». Ὁ νόμος αὐτὸς ἴσχυσεν ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1945, ἐφηρμόσθη δὲ τόσον ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν Βούλγαρη ὅσον καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου, ἡ ὁποία παρέτεινε τὴν ἰσχύν του μέχρι τέλους Φεβρουαρίου 1946. Ὁ νόμος αὐτός, ὅπως καὶ ὁ τίτλος του τὸ λέγει, ἀφεώρα τὴν λῆψιν ἐξαιρετικῶν μέτρων διὰ τὴν τήρησιν τῆς τάξεως καὶ ἀσφαλείας, προβλέπει δὲ τὴν κήρυξιν ἐν ἰσχύϊ καὶ τοῦ νόμου περὶ ληστείας τοῦ 1871, ἐπαναφέρει ἐν ἰσχύϊ τὸ Ν. Διάταγμα τοῦ 1924 περὶ Ἐπιτροπῶν ἀσφαλείας, ὑπὸ τὴν ἀρχικήν των σύνθεσιν. Ἐπειδὴ ἡ προθεσμία τῆς ἰσχύος αὐτοῦ εἶχεν ἐκπνεύσει, τὸν ἐπανέφερεν ἐν ἰσχύϊ ἡ Κυβέρνησίς μας, ἀφοῦ τὸν ἐτροποποίησεν ἐπὶ τὸ ἐπιεικέστερον, διότι καθώρισε τὴν πλειοψηφίαν τῶν Ἐπιτροπῶν ἐκ δύο Δικαστικῶν μελῶν. Αὐταὶ εἶναι αἱ Ἐπιτροπαὶ αἱ ὁποῖαι εἰς τὴν Μακεδονίαν καταπιέζουν δῆθεν τοὺς δημοκρατικοὺς πολίτας διὰ τῶν ἀποφάσεών των περὶ ἐκτοπίσεώς των, τὰς ὁποίας ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐφεσιβάλλουν οἱ ἐκτοπιζόμενοι ἐνώπιον τῶν δευτεροβαθμίων Ἐπιτροπῶν, τῶν ὁποίων ἐπίσης ἡ σύνθεσις εἶναι κατὰ πλειοψηφίαν δικαστική. Ἀλλ’ ἐγένετο λόγος καὶ ὑπεβλήθη ἡ γνώμη ὅτι θὰ ἦτο προτιμότερον ἂν ἀντὶ τῶν μέτρων τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ ἐκηρύσσετο ὁ στρατιωτικὸς νόμος. Ὡς εἶναι ὅμως γνωστὸν εἰς τὴν περίφημον συμφωνίαν τῆς Βάρκιζας, ἡ ὁποία δυστυχῶς παρουσίᾳ καὶ ξένων συνήφθη μεταξὺ τοῦ Κράτους καὶ τῶν στασιαστῶν καὶ ἀποτελεῖ στίγμα διὰ τὴν νομοθεσίαν καὶ τὴν ἱστορίαν τοῦ Κράτους μας ὑπάρχει ὁ ὅρος, κατὰ τὸν ὁποῖον συμφωνεῖται ὅτι θὰ ἀρθῇ μὲν ὁ Στρατιωτικὸς νόμος ἀλλ’ ἅμα τῇ ἄρσει αὐτοῦ θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν Συντακτικὴ Πρᾶξις πανομοιότυπος πρὸς τὴν ΚΔʹ Συντακτικὴν Πρᾶξιν τοῦ 1935 διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἐπιτρέπεται ἡ ἀναστολὴ τῶν ἐν τῇ ΚΔʹ Πράξει ἀναφερομένων ἄρθρων τοῦ Συντάγματος, ἀμέσως δὲ καθ’ ὅλην τὴν χώραν θὰ ἀνασταλῇ ἡ ἰσχὺς τῶν ἄρθρων 5, 10, 12, 20 καὶ 95 τοῦ Συντάγματος. Κατὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς αἰσχρᾶς αὐτῆς συμφωνίας ὁ Προεδρεύων τῆς Κυβερνητικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐφθέγξατο τότε: «Ἐγκλήματα διαπραχθέντα μὲ ἀνήκουστον θηριωδίαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τ’ ἀφίσῃ ἀτιμώρητα ὁ δρῶν πολιτικός, ὁ ὑποχρεωμένος καὶ τὴν ἔννοιαν τοῦ Κράτους νὰ προστατεύσῃ καὶ τὸ σκληρῶς δοκιμασθὲν δημόσιον αἴσθημα νὰ ἱκανοποιήσῃ, θὰ καθίστατο ἂν τὰ ἄφινεν ἀτιμώρητα ἠθικῶς ἀλληλέγγυος». Ὁ δὲ Μακαριώτατος εἰς τὸ σχετικὸν μετὰ τὴν ὑπογραφὴν αὐτῆς μήνυμά του ἐδήλου. «Ὁ κολασμὸς τῶν ἐγκλημάτων ἀποτελεῖ ὑπόθεσιν τῆς Δικαιοσύνης τῆς Πατρίδος ἡ ὁποία θὰ πράξῃ τὸ καθῆκόν της ἄνευ προκαταλήψεων ἢ ἐπηρεασμῶν, οἷον ἐμπρέπει εἰς Κράτος Δικαίου, οἷον σκοποῦμεν καὶ ὀφείλομεν πάντες ν’ ἀποκαταστήσωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα». Συνεπείᾳ λοιπὸν τῆς συμφωνίας αὐτῆς ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 15 τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1945 Συντακτικὴ Πρᾶξις ὁμοίου περιεχομένου πρὸς τὴν ὑπ’ ἀρ. ΚΔ τοῦ 1935 καὶ ἐπηκολούθησε διάταγμα ἀναστολῆς τῶν Συνταγματικῶν διατάξεων ποὺ προστατεύουν τὰς λεγομένας ἀτομικὰς ἐλευθερίας. (Ἀναγινώσκει). Τὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Συνελεύσεως ψήφισμα περιέχει προφανῶς διατάξεις ἐπιεικεστέρας τῶν διατάξεων τοῦ νόμου ΔΞΘ περὶ καταστάσεως πολιορκίας. Διότι ὁ Στρατιωτικὸς νόμος ἀναστέλλει τὰς περὶ ἐλευθεροτυπίας διατάξεις. Καὶ ἐξεγείρεται καὶ κραυγάζει ὁ τύπος ὅτι δῆθεν ἀναστέλλονται διὰ τοῦ ψηφίσματος ὅλαι αἱ σχετικαὶ διατάξεις καὶ καταργεῖται ἡ ἐλευθεροτυπία καὶ πᾶσα ἐλευθερία σκέψεως. Διότι, ὡς ἐξήγησεν τόσον εὐστόχως καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας ὁ Στρατιωτικὸς νόμος ὁ βαρύτερος ἀναστέλλει αὐτὰς τὰς διατάξεις. Ἐγένετο λοιπὸν μετὰ τὴν Βάρκιζαν ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 15 Συντακτικὴ Πρᾶξις κατὰ τὴν ὁποίαν «Ἐν περιπτώσει διαταράξεως ἢ ἀπειλῆς διαταράξεως τῆς δημοσίας τάξεως δύνανται ν’ ἀνασταλῶσι κλπ. (Ἀναγινώσκει.) Ἡ Συντακτικὴ δ’ αὕτη Πρᾶξις ἰσχύει ἀκόμη διότι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 112 Συντακτικῆς Πράξεως, ἡ ὁποία ἐξεδόθη ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν κατηργήθη μόνον τὸ Διάταγμα τὸ ἀναστέλλον τὰς διατάξεις περὶ συγκεντρώσεων κλπ. Ἐκτὸς ἐπίσης τοῦ νόμου 453, ὁ ὁποῖος ἐξεδόθη ἐπὶ Κυβερνήσεως Βούλγαρη καὶ τοῦ ὁποίου ὡς εἶπον ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου παρέτεινε τὴν ἰσχὺν μέχρι τέλους Φεβρουαρίου 1946, ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἐξεδόθη καὶ ὁ νόμος 820 ὁ περιέχων διατάξεις παρεμφερεῖς πρὸς τὴν διάταξιν τοῦ ἰδιωνύμου, τὸ ὁποῖον τὸ Φεβρουάριον 1946 κατήργησεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἐν σχέσει πρὸς τὰς πράξεις τῆς ἐπιβουλῆς τῆς ἀκεραιότητος τῆς χώρας. Ὡς πρὸς τὴν διάταξιν τοῦ ψηφίσματος καθ’ ἥν τιμωροῦνται αἱ προπαρασκευαστικαὶ πρὸς συνωμοσίαν καὶ προδοσίαν ἐνέργειαι, ὁμοία ἀκριβῶς διάταξις ὑπάρχει ἀπὸ τοῦ 1931 εἰς τὸν Ποινικόν μας νόμον.

§263ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὰ λέγουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ξεύρουν.

§264Ν. ΑΒΡΑΑΜ. (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Διότι ὁ πατὴρ τῆς τροποποιήσεως αὐτῆς τοῦ Π. Ν. εἶναι ὁ ὁμιλῶν ὡς Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ μάλιστα κατ’ εἰσήγησιν τοῦ τότε Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως Ἐλ. Βενιζέλου. Ἡ αἰτιολογία δι’ αὐτῆς ὑπῆρξεν ἡ νομολογία τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων ἐπὶ τῶν περιπτώσεων τῆς συνωμοσίας. Διότι τὰ δικαστήρια ἰδίᾳ εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν στρατιωτικῶν κινημάτων ἀποφαίνονται ὅτι δὲν ὑπῆρχον τὰ στοιχεῖα τῆς συνωμοσίας, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὸν Ποινικὸν νόμον, καὶ τὴν αὐθεντικὴν μνείαν διὰ τὴν ὕπαρξιν συνωμοσίας ἀπῃτεῖτο τὸ στοιχεῖον τῆς συναποφάσεως τῶν συνωμοτῶν πρὸς ἐκτέλεσιν ὡρισμένης πράξεως. Ὡς πρὸς τὸ ἄρθρον 2 τὸ ἀφορῶν τὴν κατάρτισιν ὁμάδων κλπ. θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Κανελλόπουλος νὰ ἐκφράσω τὴν ἔκπληξίν μου διὰ τὴν πρότασίν του ὅπως τροποποιηθῇ ἡ διάταξις ἡ ἀφορῶσα τὴν κατάρτισιν ὁμάδων προστιθεμένης τῆς λέξεως «ἐνόπλων». Διότι ὡς ἐξήγησα καλύπτεται ἡ περίπτωσις αὕτη ἀπὸ τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ ἄρθρου 123 περὶ τῶν προπαρασκευαστικῶν ἐνεργειῶν καὶ δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ προστεθῇ ἡ λέξις «ἐνόπλων». Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ εἰς τήν ἐξέτασιν τῶν ἄλλων ἄρθρων εἰ μὴ μόνον διὰ τὰ δύο, τὸ ἕν τὸ ἀφορῶν τὰς κατ’ οἶκον ἐρεύνας καὶ τὸ ἄλλο τὸ 7 τὸ ἀφορῶν τὰς πολιτικὰς ἀπεργίας. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον ὑπενθυμίζω, ὅτι ἀπὸ τοῦ Φεβρουαρίου 1945 ἰσχύει ἡ Συντακτικὴ Πρᾶξις ἡ ὁποία τιμωρεῖ τοὺς κατέχοντας ὅπλα. Ἡ Πρᾶξις αὕτη ἔχει ἐκδοθῆ ἐπίσης εἰς ἐκτέλεσιν τῆς συμφωνίας τῆς Βάρκιζας. Πῶς διαπιστοῦται καὶ πῶς ἀνακαλύπτεται ἡ κατοχὴ τῶν ὅπλων; Εἰς τὴν πρᾶξιν, κατ’ ἀνάγκην, πρὸς ἀνακάλυψιν τῆς κατοχῆς ὅπλων ἐνεργοῦνται κατ’ οἶκον ἔρευναι. Διότι, ὡς γνωστὸν, ἡ μὲν παράνομος ὁπλοφορία πρέπει νὰ διαπιστωθῇ ὅταν καταληφθῇ τις φέρων ὅπλον ἐπ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ διὰ τὴν κατοχὴν καὶ τὴν ἀπόκρυψιν τῶν ὅπλων ἀπαραιτήτως ἀπαιτεῖται ἡ κατ’ οἶκον ἔρευνα. Καὶ εἶναι γνωσταὶ αἱ περιπτώσεις, καθ’ ἅς εὑρέθησαν κεκρυμμένα ὅπλα τοῦ ἀντισυμβληθέντος πρὸς τὸ Κράτος εἰς τὴν Βάρκιζαν ΕΑΜ καὶ ἄλλαι μεμονωμέναι, καθ’ ἅς εἰσήχθησαν καὶ εἰσάγονται ἀκόμη οἱ ὑπαίτιοι εἰς τὰ πενταμελῆ Ἐφετεῖα. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερον τὸ ἀφορῶν τὰς ἀπεργίας, τοῦτο μόνον ὀφείλω νὰ ὑπομνήσω ἐξ ἀφορμῆς τῶν λεχθέντων περὶ προθέσεων τοῦ ἐν τῇ Κυβερνήσει Λαϊκοῦ Κόμματος προσβολῆς τοῦ δικαιώματος ἀπεργίας, ὅτι ἡ κλασσικωτέρα κοινοβουλευτικὴ ἀγόρευσις ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς ἀπεργίας εἶναι ἡ τοῦ μακαρίτου ἀρχηγοῦ καὶ ἱδρυτοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος Δ. Γούναρη ἐκφωνηθεῖσα κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου 325 «περὶ ἐπιστρατεύσεως τῶν σιδηροδρομικῶν ὑπαλλήλων» τὸν ὁποῖον εἰσηγήθη ἡ Κυβέρνησι Ἐλ. Βενιζέλου εἰς τὴν Βουλὴν τῷ 1914. Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ τονίσω καὶ ἐγὼ περισσότερον τὴν ἀνάγκην ὅπως ἡ Βουλὴ ἄνευ οὐδενὸς δισταγμοῦ ἐνισχύσῃ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἐθνικὴν καὶ ἱστορικήν της προσπάθειαν ὅπως ἀποκαταστήσῃ τὴν τοσοῦτον ἐπικινδύνως διασαλευθεῖσαν δημοσίαν τάξιν ἐν ὀνόματι τοῦ ὑπερτάτου νόμου τῆς Σωτηρίας καὶ τῆς Ἀμύνης τοῦ Κράτους καὶ τῆς Πατρίδος, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεράνω ὅλων! (Χειροκροτήματα).

§265ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσάτσος ἔχει τὸν λόγον.

§266Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ὑποθέτω, κ. βουλευταί, ὅτι εἶναι σαφὲς εἰς ὅλους, ὅτι ἡ προκειμένη συζήτησις, δὲν εἶναι συζήτησις ἐλέγχου τῆς Κυβερνήσεως, δι’ ὅσα ἔπραξεν ἢ δὲν ἔπραξεν διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως, ἀλλὰ εἶναι συζήτησις περὶ τοῦ, ἐὰν ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία θέλει νὰ δώσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νέας ἐξουσίας, διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Ἐκεῖ ἐντοπίζεται ἡ συζήτησις καὶ αὐτὸ συζητοῦμεν σήμερον. Δὲν παραπονοῦμαι, διότι ἡ συζήτησις αὐτὴ ἐπιμηκύνεται, ὅπως αἱ ἄλλαι συζητήσεις, διότι τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους αὐτή κρίνει ἀναγκαίους, ζητεῖ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν ψήφισιν τοῦ ψηφίσματος, διὰ τοῦ ὁποίου ἀπεμπολοῦνται πολύτιμα δικαιώματα ἀτομικὰ τοῦ Ἕλληνος πολίτου, νομίζω ὅτι ἔχει ὑψίστην ὑποχρέωσιν ἡ Βουλὴ νὰ συζητήσῃ μετὰ μεγίστης προσοχῆς καὶ μετὰ μεγίστης λεπτομερείας τὸ θέμα τοῦτο καὶ μόνον τότε θὰ δικαιοῦται νὰ δώσῃ τὰς ἐξουσίας αὐτάς, τὰς ζητουμένας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Ἰδίᾳ ἡ μερίς, ἡ ὁποία δὲν παρέσχε ψῆφον ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἔχει μείζονα ὑποχρέωσιν μετ’ αὐστηρότητος νὰ ἐξετάσῃ τὸ ὑποβαλλόμενον ψήφισμα. Διὰ νὰ κρίνωμεν τὸ ψήφισμα πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας τὴν ὑφισταμένην κατάστασιν. Ἐπειδὴ καὶ ἐγὼ ἔτυχε νὰ ἀναμιχθῶ εἰς τὰ κοινὰ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος καὶ νὰ ἔχω κάποιαν ἐπαφὴν ἀκριβῶς μὲ τὰ θέματα τῆς δημοσίας τάξεως, νομίζω ὅτι ἠμπορῶ νὰ παράσχω μερικὰ στοιχεῖα διαφωτιστικά, ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἐγώ, κύριοι, πιστεύω ἀδιστάκτως, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως ἤ, μᾶλλον, πρὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ὠργανώθη ἐν Ἑλλάδι μία μειοψηφία, ἡ ὁποία ἔχει ἀπόφασιν νὰ ἀπαθλιώσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ νὰ ὑποδουλώσῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς ξένας δυνάμεις. (Χειροκροτήματα). Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ μιᾶς ὀργανώσεως, ἡ ὁποία ἔχει ἄφθονα τὰ μέσα, ἐξαιρετικὴν ὀργανωτικὴν ἱκανότητα, ἕνα ἰδεολογικὸν μυστικισμόν, διὰ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ τὴν φθονοῦμε, καὶ φανατισμὸν καὶ πειθαρχίαν, τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς ἡμεῖς δὲν ἔχομεν. Ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ δημιουργεῖ καὶ τὰς ἀξιώσεις αὐτάς, τὰς ὁποίας ἐμφανίζομεν ὡς αὐτονομιστικὸν κίνημα.

§267Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Μὲ συγχωρεῖτε. Θὰ ἠθέλατε νὰ ἔχωμεν τόσην πειθαρχίαν, ὅσην ἔχουν ἐκεῖνοι;

§268Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ὄχι βεβαίως.

§269Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Διότι ἐκείνη εἶναι πειθαρχία ἀνδραπόδων.

§270Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Θὰ ἤθελα τὴν πειθαρχίαν ἀλλοῦ. Ὄχι εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς σκέψεως, ἀλλὰ εἰς τὴν τάξιν τῆς πράξεως. (Χειροκροτήματα). Ἔχομεν αὐτονομιστάς, δὲν ἔχομεν αὐτονομιστικὸν κίνημα. Δὲν ἔχομεν μειονότητα ἐπαρκῆ διὰ νὰ δημιουργήσῃ αὐτονομιστικὸν κίνημα, ἀλλ’ ἔχομεν μίαν ὠργανωμένην μειοψηφίαν, ἡ ὁποία ἀναπετάσσει τὸ πρόσχημα τῆς αὐτονομήσεως ἑνὸς ὡρισμένου τμήματος τῆς χώρας, διὰ νὰ ἀποκτήσῃ ἄλλα πολιτικὰ ὀφελήματα πολὺ μεγαλύτερα. Ἐκμετάλλευσις ἑνὸς ζητήματος γίνεται. Δὲν ὑπάρχει αὐτονομιστικὸν κίνημα καὶ ὀφείλω νὰ τὸ τονίσω αὐτό, διότι θὰ ἦτο βαρύτατον σφάλμα νὰ νομισθῇ, εἴτε ἐδῶ, εἴτε ἔξω, ὅτι ὑπάρχει ἱκανὸς ἀριθμὸς κατοίκων τῆς χώρας μας, ὁ ὁποῖος τυχὸν θὰ ἤθελεν αὐτὴν τὴν ἀπολύτως ἐθνικῶς ὁμοιογενῆ χώραν νὰ τὴν διασπάσῃ εἰς διάφορα τμήματα. Τοιοῦτον ζήτημα εἶναι ἀνύπαρκτον. (Χειροκροτήματα). Αὐτή, λοιπόν, ἡ μικρὰ ἰσχυρὰ μειοψηφία σήμερον, κύριοι, ἀσφαλῶς εὑρίσκεται εἰς τὴν ὥραν μιᾶς ὀξυτάτης νέας ἐξορμήσεως......

§271Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Βεβαίως.

§272Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις. Αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις τῆς ἀνωμαλίας. Δὲν εἶναι ἡ μόνη, διότι ἔχομεν καὶ ἄλλας ἀνωμαλίας. Πράγματι, ὑπάρχει καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς λεγομένης, συμβατικῆς, τοὐλάχιστον, δεξιᾶς μία τάσις πρὸς δημιουργίαν ἀνωμαλιῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ αὐταὶ σοβαρώταται καὶ πλήσσουν καὶ αὐταὶ τὴν συνείδησιν περὶ ἐλευθερίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§273ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι ἡ πραγματικὴ ἄμυνα.

§274Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι αὐτὸ συμβαίνει, κ. συνάδελφοι, κυρίως εἰς τὴν Νότιον Ἑλλάδα. Δὲν θέλω νὰ ἐξετάσω αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὰ αἴτια· αὐτὴν τὴν στιγμὴν κάμνω διαπιστώσεις μόνον. Εἰς τὴν Νότιον Ἑλλάδα παρουσιάζεται αὐτὸ τὸ φαινόμενον. Πόσον κακὸν κάμνουν εἰς τὸ Ἔθνος, καὶ εἰς τὴν ἰδέαν τῶν ἰδεολόγων ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι νομίζουν, ὅτι δι’ αὐτῶν τῶν μέσων ἠμποροῦν νὰ τὴν ἐξυπηρετήσουν, αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνονται ὅλοι οἱ ἔμπειροι συνάδελφοι ἐν τῷ Κοινοβουλίῳ. Καὶ νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ ἐντελῶς μοναδικὴν ἐξαίρεσιν μία ἐκδήλωσις, ἡ ὁποία ἐγένετο σήμερον εἰς τὴν Βουλὴν, ἡ ὁποία μᾶς ἔκαμεν νὰ ἀνησυχήσωμεν, μήπως μεταξὺ ἡμῶν ὑπάρχουν τινές, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀντιλαμβάνονται, ὅτι καὶ τὸ ἰδικὸν των συμφέρον δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ περιπίπτουν εἰς τοιαῦτα ὀλισθήματα. Κύριοι, ἐλέχθη ὅτι αὐτὸ εἶναι ἄμυνα, ἐγὼ θὰ τὸ διατυπώσω κατ’ ἄλλον τρόπον, ἡ ἀνωμαλία τῶν ἀριστερῶν εἶναι τὸ πρωτογενὲς, ἡ ἀνωμαλία αὐτὴ τῶν δεξιῶν εἶναι τὸ δευτερογενὲς φαινόμενον. Ἀλλά, ὅταν τὸ Κράτος ἑδραιωθῇ, ἡ ὕπαρξις τῆς ἰδιωτικῆς ἀμύνης ἀποτελεῖ ὀλίσθημα. (Διαμαρτυρίαι, φωναί).

§275Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Διὰ νὰ ἀποκατασταθῇ κάπως αὐτὴ ἡ τάξις τῆς δεξιᾶς καὶ τῆς ἀριστερᾶς. Ὑπῆρχον 140 κομμουνιστικαὶ συμμορίαι, καθ’ ἥν στιγμὴν συμμορίαι λεγόμεναι τῆς δεξιᾶς ἦσαν μόνον 12, κατά τὴν ἐπίσημον ἀνακοίνωσιν τοῦ Ὑπουργοῦ Δημοσίας Ἀσφαλείας.

§276Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Δὲν ὑπάρχει καιρὸς τώρα νὰ σᾶς δώσω ἐπ’ αὐτοῦ μίαν ἀπάντησιν λεπτομερῆ. Πολλαὶ ἀπὸ αὐτὰς τὰς στατιστικὰς ἐγένοντο ἀπὸ ἐμὲ τὸν ἴδιον.

§277ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶσθε σεῖς, ὁ ὁποῖος ἐφέρατε ἐπάνω εἰς τὴν Θράκην τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς Χωροφυλακῆς τοῦ

Ε.Α.Μ.

§278Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ σᾶς εἴπω καὶ πάλιν καὶ τὸ τονίζω, εἶναι ὅτι ἐγὼ καίτοι ἀνήκω εἰς αὐτὴν τὴν πτέρυγα, διότι εἶμαι δημοκρατικός, δὲν ἐδέχθην ποτὲ τὴν κατ’ ἰσομοιρίαν κατανομὴν τῶν ἀνωμαλιῶν. Θεωρῶ κυρίως ὑπευθύνους τοὺς ἀριστερούς. Ἡ κατ’ ἰσομοιρίαν κατανομὴ εἶναι ἄδικος, τὸ βάρος τῆς κατανομῆς πίπτει ἐπὶ τῆς ἀριστερᾶς, ἀλλὰ καὶ ἡ δεξιὰ ἔκαμεν ὀλισθήματα καὶ σφάλματα, τὰ ὁποῖα δὲν πρόκειται νὰ τὰ πληρώσῃ ἡ ἀριστερά· σεῖς θὰ τὰ πληρώσητε. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις, κ. συνάδελφοι, καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀφετηρίαν, διερωτῶμαι, ἡ κειμένη νομοθεσία εἶναι ἐπαρκὴς διὰ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὰς ἀνάγκας τῆς τάξεως ὅπως ἔχει σήμερον; Ἐγώ, κύριοι, εἰς τὴν ἐρώτησιν αὐτήν, μετὰ πολλῶν δισταγμῶν ὁμολογῶ, ἀπαντῶ ἀρνητικῶς, ὄχι δὲν εἶναι οἱ κείμενοι νόμοι ἐπαρκεῖς, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν σημερινὴν κατάστασιν, καὶ ἐγώ, ὅταν ἐπρότεινα τὸν νόμον 453, εἶχα πλήρη συνείδησιν, ὅτι εἰσηγούμην εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος ἦτο ἐξαιρετικὸς καὶ εἰς πολλὰ σημεῖα ἦτο αὐστηρότερος τοῦ νῦν ὑποβαλλομένου ψηφίσματος. Θὰ ἤμην ἑπομένως ὁ τελευταῖος, ὁ ὁποῖος θὰ ἠρχόμην καὶ θὰ ἔλεγον νὰ μὴ ψηφισθῇ τὸ μέτρον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἠναγκάσθην ἐγὼ ὡς ὑπηρεσιακὸς Ὑπουργὸς πέρυσι νὰ προτείνω. Ἀλλὰ δὲν σκέπτομαι μόνον ἔτσι καὶ προσωπικῶς. Οἱ ποινικοὶ νόμοι, ὁ ἱερὸς αὐτὸς νόμος, τὸν ὁποῖον ὀρθότατα ἐπισείει ὁ σεβαστὸς συνάδελφος ἐξ Ἀθηνῶν, ὁ νόμος αὐτὸς προβλέπει μίαν Πολιτείαν ἡ ὁποία εἶναι ὁμαλὴ καὶ ἐντὸς τῆς ὁποίας κατ’ ἐξαίρεσιν ἐμφανίζεται τὸ φαινόμενον τοῦ ἐγκλήματος. Αὐτὰ προβλέπει ὁ κοινὸς Ποινικὸς νόμος, ἀλλὰ κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη τὰ μεταπολεμικὰ γεγονότα ἐδημιούργησαν καταστάσεις ὁμαδικῆς ἐγκληματικότητος, τὴν ὁποίαν ἀναμφιβόλως δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Πολιτεία μὲ τοὺς ὑφισταμένους κοινοὺς Ποινικοὺς νόμους. Ἄλλοτε, κύριοι, ἐνεφανίζετο ἕνας Γιαγκούλας, δύο Ρετζαῖοι καὶ ἐλαμβάνοντο ἔκτακτα μέτρα, τηρουμένων δὲ τῶν ἀναλογιῶν, σοβαρώτατα μέτρα διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην καὶ ἐβλέπαμεν, ὅτι ἐσείετο τὸ σκάφος, διότι ἦτο δυνατὸν νὰ τρομοκρατῇ ἕνας λῃστὴς τὴν Ἤπειρον καὶ νὰ συλλαμβάνῃ ἕνα περιοδεύοντα ὑποψήφιον βουλευτήν. Σήμερον ὁπότε πράγματι ἔχομεν μίαν στρατιωτικὴν ὀργάνωσιν, μέσα εἰς τὸν τόπον μας, μὲ τέλειον σύστημα, ὁλόκληρον δίκτυον ὑπαλλήλων τῶν Τ.Τ.Τ., οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, μὲ ὁλόκληρον δίκτυον διδασκάλων, ἀνηκόντων εἰς τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, εἶναι δυνατὸν ἐγώ, ὡς Ἕλλην, νὰ μὴ δώσω τὴν ψῆφον μου διὰ νὰ ἀγωνισθῶ ἐναντίον τῆς τὸν ἀγῶνα τὸν ἱερόν; Τὰ πράγματα, κύριοι, ἔχουν ἑπομένως, φθάσει εἰς σημεῖον, ὥστε νὰ ἐπιβάλωνται τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ὑποβάλει ἡ Κυβέρνησις. Ἐγὼ θὰ τὰ ἐξετάσω συντομώτατα, ἀπὸ τρεῖς ἀπόψεις. Θὰ ἐξετάσω πρῶτον, ἂν ὁ τρόπος τῆς ἐμφανίσεως τῶν μέτρων αὐτῶν εἶναι ὀρθός, ἂν ἡ οὐσία εἶναι ὀρθὴ καὶ ἂν ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς πρόκειται νὰ εἶναι ὀρθός. Αὐτὰ εἶναι τὰ τρία θέματα. Ὁμολογῶ, κύριοι, ὅτι μὲ βασανίζει καὶ ἐμὲ κατ’ ἐξοχὴν τὸ ζήτημα τῆς διαβολῆς τὴν ὁποίαν ἔχει ὑποστῆ καὶ τὸ Κοινοβούλιον τὸ ἰδικόν μας καὶ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ἐξωτερικόν, διότι λαμβάνονται μέτρα αὐταρχικά. Δὲν θὰ σταματήσω εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων αὐτῶν ἀπὸ φόβον διαβολῆς, θὰ πολεμήσω ὅμως τὰ μέτρα, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ εἶμαι καὶ τόσον ἀδέξιος, ὥστε νὰ τὰ ὀργανώνω κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε ἐγὼ νὰ παρουσιάζω τὰ πλευρά μου ἀκάλυπτα εἰς τὴν διοβολήν. Πρέπει νὰ τὰ ὀργανώσω κατὰ τὸν καλύτερον δυνατὸν τρόπον. Ἐν πρώτοις, ὅπου ἠμπορεῖ νὰ παραλείψω μίαν διάταξιν, διότι εἶναι διάταξις τοῦ Π. Ν. διατὶ νὰ τὴν ἐπαναλάβω; Δεύτερον, ἐὰν ἔχω δύο βασικὰ θέματα, μὲ τὰ ὁποῖα παλεύω, τὸ ἕνα χωριστὸν ἀπὸ τὸ ἄλλο, διατὶ νὰ τὰ συγκολλήσω; Τρίτον, ὅταν ἔχω τὸ προηγούμενον, τὸ πολλάκις εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπάρξαν, κατὰ τὸ ὁποῖον οἱ νομοθέται, οἱ πάντοτε βιαστικοί, παίρνουν ἀπὸ τὰ σχέδια τῶν κωδίκων κατὰ συγκομιδὴν 3–4 διατάξεις καὶ τὰς θέτουν εἰς ἐφαρμογὴν—πῶς ἔγινεν ὁ νόμος περὶ διαζυγίου καὶ ὁ περὶ τῆς ἀδιαθέτου διαδοχῆς; τμήματα εἶναι τοῦ σχεδίου Ἀστικοῦ Κώδικος—διατὶ νὰ μὴ πάρω καὶ ἐγὼ τὰς διατάξεις, τὰς ὁποίας τινὲς τὰς ἐθεώρησαν ὡς ἀστικὰς καὶ αἱ ὁποῖαι εἶναι διατάξεις τοῦ Σχεδίου Ποινικοῦ Κώδικος εἰλημμέναι ἀπὸ πλείστους κώδικας τῆς δημοκρατικῆς Εὐρώπης, διατὶ ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ συνθλίψω μέσα εἰς ἕνα ψήφισμα καὶ νὰ δημιουργήσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὁμαδικὴν ἐμφάνισιν τῶν μέτρων μίαν ἀτμόσφαιρα ταραχῆς; Μήπως τυχὸν ὑπῆρξεν σκοπὸς ἐκφοβισμοῦ; Μὰ δὲν ἔχομεν πρὸ ἡμῶν ἀνθρώπους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐφαρμόζονται οἱ ψυχολογικοὶ αὐτοὶ νόμοι. Ἑπομένως, ἀπὸ ἀπόψεως ἐμφανίσεως ὑπῆρχον δυνατότητες νὰ καλυφθῶμεν περισσότερον ἀπὸ τὰς ἐξωτερικὰς διαβολάς. Ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας, κύριοι, δὲν θὰ σᾶς ταλαιπωρήσω καθόλου. Ὑπέβαλον εἰς τὴν Βουλὴν ὡρισμένας τροπολογίας, τὰς ἔχετε ἐνώπιόν σας, δὲν θὰ τὰς ἀναπτύξω. Θὰ ἐπεθύμουν ἡ προσβολὴ τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας νὰ μὴ ἐξετείνετο πέραν τῆς ἁρμοδιότητος τῶν Στρατοδικείων. Ὅπου ἔκρινεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πρέπει νὰ ἐπεκτείνῃ νὰ στρατοδικεῖα, ἐκεῖ ἂς ἐπεκτείνῃ καὶ τὴν προσβολὴν τοῦ ἀσύλου τῆς κατοικίας. Ἀλλ’ ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πέραν, νὰ μὴ ἐπεκτείνηται. Δεύτερον, θὰ ἐπεθύμουν καὶ ἐγὼ τοιαῦτα μέτρα ἐξαιρετικά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν κάποιαν ἀντίφασιν μέσα εἰς τὸ πνεῦμα τῆς νομοθεσίας μας νὰ ἔχουν περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα ἰσχύος. Τὶ τὸ φοβεῖσθε; Τὶ τὸ φοβᾶται ἡ Κυβέρνησις; Εἴπετε νὰ ἰσχύουν 2 μῆνες. Ἂν μετὰ δύο μῆνας ἔχομεν τὴν ἰδίαν κατάστασιν, θὰ εἴμεθα ἐδῶ μειοψηφοῦντες ἡμεῖς πλειοψηφοῦντες σεῖς, καὶ θὰ πάρετε ἐκ νέου μίαν παράτασιν διὰ νὰ ἠμπορέσητε νὰ ἐμπεδώσητε τὴν τάξιν. Μήπως ὑπάρχει εἰς τὴν σημερινὴν ἀντιπολίτευσιν πνεῦμα ἀντιδράσεως εἰς τοιαῦτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλονται ἀπὸ ἐθνικοὺς λόγους; Ἀλλά, κύριοι, καὶ ἂν ἀκόμη περιορίσωμεν τὸν νόμον αὐτὸν εἰς αὐτὰ τὰ ὅρια τὰ ὁποῖα εἶχα τὴν τιμὴν νὰ σᾶς προτείνω, πάλιν δὲν θὰ γεννηθοῦν εἰς συνειδήσεις εὐθίκτους ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῆς ἐλευθερίας κάποιοι δισταγμοὶ δι’ ἕνα νομοθέτημα τὸ ὁποῖον πράγματι θίγει τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα. Δὲν ὁμιλῶ δι’ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἴσως ἐμπνέονται ἀπὸ σκέψεις φιλελευθέρας, δὲν τὸ λέγω ἀκόμη διὰ τὰ μέλη τῆς ἀντιπολιτεύσεως· θὰ τὸ ἔλεγον διὰ μέλη τῆς συμπολιτεύσεως, τὰ ὁποῖα ἔχουν ὅμως μίαν δικανικὴν συνείδησιν. Κύριοι, αὐταὶ αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι, τὰς ὁποίας ἀπὸ 150 περίπου ἐτῶν γνωρίζει ἡ Εὐρώπη κατεκτήθησαν διὰ ποῖον λόγον; Ἔγιναν ἀγῶνες διὰ νὰ κατακτηθοῦν, ἀλλὰ ποῖος εἶναι ὁ σκοπός των; Κατωρθώθη διὰ μέσου αὐτῶν τῶν πολιτικῶν ἐλευθεριῶν μετὰ ἀγῶνας 150 χρόνων νὰ κατακτηθῇ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἑπομένως αὐταὶ αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι ὑπάρχουν διὰ νὰ ἀγωνίζωνται οἱ πολῖται τὸν εὐγενῆ ἀγῶνα τῆς κατακτήσεως τῆς οἰκονομικῆς δικαιοσύνης, δηλ. τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, οὐδεὶς ψόγος διὰ τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας. Εἶναι ἱεραὶ καὶ ἀπαραβίαστοι. Ἀλλ’ ἂν τυχὸν ἀντὶ νὰ στρέφωνται αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι εἰς τὴν κατάκτησιν τῆς οἰκονομικῆς δικαιοσύνης, στρέφονται εἰς σκοποὺς οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν καὶ αὐτὴν τὴν βάσιν τῆς κοινωνίας, τότε ποῖον θεμέλιον ἔχουν αἱ ἀτομικαὶ ἐλευθερίαι; Ὅταν αἱ κοινωνικαὶ ἐλευθερίαι κινοῦνται ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ κοινωνικοῦ συμβολαίου οὐδεὶς ψόγος, ὅταν ὅμως κινοῦνται διὰ νὰ θραύσουν τὸ κοινωνικὸν συμβόλαιον διὰ νὰ τὸ ἀνατρέψουν, ὑπάρχουν κοινωνικαὶ ἐλευθερίαι; Κατὰ παλαιὰς δημοκρατικὰς ἀντιλήψεις ἴσως ναί. Τὰ παλαιὰ χρόνια ὑπῆρχε μία ἀντίληψις ὅτι τὸ ἐλεύθερον πολίτευμα εἶναι ἕνας πανδέκτης ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν, ἕνας πανδέκτης σχετικισμοῦ ἀπολύτου, ὅπου ὁ καθεὶς ἠδύνατο νὰ ὑποστηρίξῃ ὅτι θέλει καὶ ἐφ’ ὅσον εἶχε τὴν πλειοψηφίαν θὰ ἀπέκτα τὴν ἐξουσίαν καὶ θὰ ἐπέβαλλε τὰς ἀπόψεις του. Ἐγὼ δὲν πιστεύω ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθὴς ἔννοια τῆς Δημοκρατίας. Ἐγὼ πιστεύω ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι μία θετικὴ ἰδεολογία, ἡ ὁποία ἀνθίσταται εἰς ὅσους θέλουν διὰ τῶν ἐλευθεριῶν νὰ καταλύσουν τὴν ἐλευθερίαν καὶ νὰ ἑδραιώσουν τὴν βίαν, ἔστω καὶ προσωρινῶς. Ὑποθέτω ὅτι ἡ Δημοκρατία ἀμύνεται κατὰ τῶν πολιτευμάτων τῆς βίας, δὲν ἐπιτρέπει τὴν διάδοσιν καὶ τὴν διδαχὴν τῆς βίας. Καὶ ἑπομένως ὅταν εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν διὰ τὴν διατήρησιν τῶν ἀρχῶν της, αἱ ὁποῖαι εἶναι μὲ θετικὸν περιεχόμενον, ἔχει ἀνάγκην νὰ θυσιάσῃ τὰς κατὰ μέρος ἀτομικὰς ἐλευθερίας, δικαίως τὰς θυσιάζει καὶ μένει Δημοκρατία καὶ εἶναι τότε ἀληθὴς Δημοκρατία. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ βέβαια τὰς θυσιάζει αὐτὰς τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας ὅταν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὰς θυσιάσῃ. Ἐγώ, κύριοι, θέλω νὰ πιστεύω ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν κρίνεται πράγματι ἱστορικὰ ἡ ὕπαρξις τοῦ Ἔθνους μας καὶ ὑπεράνω τῶν λεπτομερειῶν εἰς τὰς ὁποίας ἔχω ἀπείρους διαφωνίας, αἰσθάνομαι τὴν ἠθικὴν ὑποχρέωσιν νὰ συμφωνήσω εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς προσωρινῆς καταλύσεως ὡρισμένων ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Δὲν τὸ κάμνω δὲ ὡς ὑποχώρησιν τῆς δημοκρατικότητός μου, ἀλλὰ διότι πιστεύω ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθὴς ἀντίληψις περὶ Δημοκρατίας. Ὑπὸ ἕνα περιορισμόν, κύριε Ὑπουργέ, ὑπὸ τὸν περιορισμὸν ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος σᾶς δίδεται, πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ ἐν τῷ πνεύματι, ἐν τῷ ὁποίῳ εἶναι θεμιτὸν νὰ σᾶς δοθῇ. Πῶς θὰ ἐφαρμόσετε αὐτὸν τὸν νόμον; Θέλω ἐν πρώτοις νὰ ἐκφράσω τὴν βαθυτάτην μου ἐμπιστοσύνην πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Δικαιοσύνην, εἶμαι δὲ εὐτυχὴς ὅτι μοῦ δίδεται εὐκαιρία ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου νὰ διαδηλώσω ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη οὔτε ἐμερολήπτησε, οὔτε ἐφατριάσθη, ἀλλὰ μέσα εἰς μίαν σκληροτάτην δίνην παθῶν, προσεπάθησε νὰ εὕρῃ καὶ νὰ θέσῃ καὶ νὰ ἀπονείμῃ τὸ δίκαιον (χειροκροτήματα). Ἔχω βαθυτάτην ἐμπιστοσύνην καὶ εἰς τὰ πενταμελῆ Ἐφετεῖα, τὰ ὁποῖα πάντοτε ἐπέτυχαν καὶ πιστεύω ὅτι τὰ Στρατοδικεῖα μιμούμενα τὸ παράδειγμα τῶν πενταμελῶν Ἐφετείων δὲν θὰ κρίνουν κατὰ σκοπιμότητα, ἀλλὰ κατὰ δικαιοσύνην. Θέλω νὰ διαδηλώσω ἐπίσης τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις. Εἶμαι εὐτυχὴς ὅτι εἰς τὸ κρίσιμον σημεῖον τοῦ ἀγῶνος, τὸν ὁποῖον διεξάγομεν εἰς τὴν Δ. Μακεδονίαν ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἐνόπλων δυνάμεων εἶναι ὁ ἀντιστράτηγος Γεωργούλης, ἀνὴρ δημοκρατικώτατος κατὰ τὰς πεποιθήσεις του καὶ ἐθνικόφρων εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς του. Εἶμαι ἐπίσης εὐτυχὴς ὅτι ἀνώτερος διοικητὴς χωροφυλακῆς τῆς Δ. Μακεδονίας εἶναι ὁ συνταγματάρχης κ. Σαμουήλ, ἀνὴρ δημοκρατικώτατος κατὰ τὰς πεποιθήσεις του καὶ νικητὴς τοῦ συντάγματος τοῦ Μακρυγιάννη κατὰ τὸ κίνημα τοῦ 1944. Λυποῦμαι, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν δύναμαι νὰ εἴπω τὸ ἴδιον διὰ τὴν πολιτικὴν διοίκησιν τῶν περιφερειῶν αὐτῶν. Θὰ ἤθελα εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς περιφερείας τὰς κρισίμους νὰ μὴ ἐπρυτάνευε τὸ κομματικὸν κριτήριον διὰ τὴν ἐπιλογὴν τῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτέθησαν ἐπὶ κεφαλῆς τῆς διοικήσεως τῶν Νομῶν καὶ τῶν διοικήσεων, ἀλλὰ νὰ ἐπρυτάνευε ἕν πνεῦμα ὑπερκομματικόν, διότι ὅταν μᾶς ζητεῖ ἡ συμπολίτευσις ὑπερκομματικὴν τοποθέτησιν τοῦ ἀγῶνος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἔχει καὶ αὐτὴ ὑποχρέωσιν νὰ στέκεται ὑπερκομματικὰ ἀπέναντι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Αὐτὸ εἰς τὸν τομέα τῆς διοικήσεως δὲν τὸ ἔκαμε καὶ πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δημοσίας Τάξεως, ὅτι χωρὶς τὴν συνεπικουρίαν τῆς πολιτικῆς διοικήσεως θὰ χωλαίνῃ τὸ ἔργον σας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως. Ὡς πρὸς τὰ Σώματα ἀσφαλείας θὰ ὁμιλήσω διεξοδικώτερον. Μὲ συνδέει μὲ τὰ Σώματα αὐτὰ μία κοινὴ προσπάθεια καὶ ἑπομένως ἡ στοργή μου πρὸς αὐτὰ εἶναι βαθυτάτη. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ ὅτι μοῦ ἐδόθη πρὸ ἑνὸς ἔτους ἡ εὐκαιρία νὰ τὰ παραλάβω σχεδὸν ἄοπλα καὶ νὰ τὰ παραδώσω εἰς τοὺς διαδόχους μου ἐν τῇ γενέσει τῆς ὀργανώσεώς των, ἴσως θὰ ἔλεγα μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Ἄγγλων φίλων μας, σχεδὸν ὠργανωμένα. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ ὅτι ἐπῆρα 1500 ἀξιωματικοὺς τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τοὺς ἐξαπέστειλα ἀπὸ τὰς Ἀθήνας εἰς ὅλας τὰς ἐσχατιὰς τῆς χώρας, ἀνυποδήτους, πτωχούς, λεηλατημένους, μὲ σφιγμένα τὰ παιδιά τους ἐλεεινούς, ἀλλ’ ἀγογγύστως ἐκτελοῦντας αὐτὸ τὸ μέγα καθῆκον. Καὶ δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ ὅτι καὶ ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστερὰν ἐδέχθην ἐπαίνους διὰ τὴν πρόοδον, ποὺ ἐπετελέσθη λόγῳ τῆς ἐμφανίσεως τῆς Χωροφυλακῆς. Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ ὅτι διὰ τῆς ἐμφανίσεως τῆς Χωροφυλακῆς ἀπεστομώθησαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πολλάκις διαμαρτυρίαι διὰ τὴν ἔλλειψιν τάξεως, τὰς ὁποίας προεκάλει ἡ ἄκρα ἀριστερά. Ἀλλὰ δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ καὶ τὴν ψυχολογίαν τὴν ὁποίαν εἶχον μοιραίως αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ταῦτα παθόντες, ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ ἐκτελέσουν τὸ καθῆκον των ὡς ἐμπεδῶται τῆς τάξεως. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ 1500 ἀξιωματικοί, ἦσαν ἄνθρωποι μὲ ἀνθρώπινα πάθη καὶ μὲ ἀνθρωπίνας ἀδυναμίας. Ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ κάμω, διὰ νὰ συγκρατήσω αὐτὰς τὰς ἀδυναμίας, τὸ ἔπραξα, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν ἔκαμα ὅ,τι ἔπρεπε νὰ εἶχε γίνῃ, δὲν κατώρθωσα νὰ κάμω ὅ,τι ἤθελα καὶ νομίζω ὅτι εἰς αὐτὸν τὸν τομέα θὰ πρέπῃ καί ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ν’ ἀγωνισθῇ διὰ νὰ δημιουργήσῃ πράγματι ἀδιάβλητα Σώματα Ἀσφαλείας. Ἕνα κυρίως θέλω νὰ τονίσω, διότι ἐκεῖνο εἶναι τὸ μεγάλο ἀγκάθι τῆς ὑποθέσεως, ὁ περιορισμὸς τῆς ἐννοίας τοῦ ἐθνικόφρονος καὶ τοῦ νομιμόφρονος μόνον εἰς τοὺς βασιλόφρονας ἀποτελεῖ τὸ βαρύτερον ὀλίσθημα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ ποτὲ ἕνα κόμμα, μιὰ Κυβέρνησις εἰς βάρος τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα).

§279ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὁ Σαμουὴλ εἶναι δημοκρατικώτατος.

§280Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Κύριοι, γνωρίζων δυστυχῶς ἢ εὐτυχῶς τὸν μηχανισμὸν τῆς χωροφυλακῆς, σᾶς λέγω τοῦτο, ὅτι ἡ χωροφυλακὴ δὲν εἶναι στρατὸς στρατοπεδευμένος κατὰ μεγάλας μονάδας, ἀλλὰ κατὰ πεντάδας, κατὰ τριάδας, εὑρίσκεται σκόρπιος εἰς τὰ χωρία καὶ τὸ τί θέλει ὁ κ. Σαμουὴλ ἀπὸ τὴν Κοζάνην, δὲν τὸ ἐκτελεῖ ὁ μεμονωμένος χωροφύλαξ εἰς τὸ ἀπομεμονωμένον χωριό. Χρειάζεται μία παιδεία αὐστηρὰ καὶ μία πειθαρχία σκληρά, μία ἀτμόσφαιρα ἀντικειμενικότητος, τὴν ὁποίαν πρέπει ὅλοι μαζὶ νὰ προσπαθήσητε καὶ σεῖς ἀκόμη οἱ βουλευταί, νὰ δημιουργήσητε καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῶν ἐπαρχιῶν καὶ εἰς τοὺς ἄνδρας τῆς ἀσφαλείας. Ἐὰν δὲν κατωρθώσωμεν νὰ ἐπεκτείνομεν τὴν ἔννοιαν τοῦ ἐθνικόφρονος ἐπὶ ὅλων τῶν ἐθνικοφρόνων, εἴτε εἶναι βασιλόφρονες, εἴτε εἶναι δημοκρατικοί, δὲν πρόκειται νὰ δημιουργηθῇ κράτος δικαίου. Μάλιστα, θὰ σᾶς τονίσω τοῦτο, κύριοι, ὅτι τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχομεν ὅλοι κοινὸν συμφέρον καὶ κοινὸν καθῆκον νὰ περιορίσωμεν εἰς τὸ ἐλάχιστον ἀριθμὸν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους δὲν θεωροῦμεν πλέον Ἕλληνας, ἀλλὰ ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος, τὸ νὰ σπρώχνωμεν πρός αὐτοὺς ἄτομα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐθνικόφρονα, ἀλλὰ χωρίζονται μόνον ἀπὸ τὴν πολιτειακὴν ἰδεολογίαν εἶναι ὀλίσθημα, τὸ ὁποῖον εἶναι εἰς βάρος ὅλου τοῦ Ἔθνους καὶ ἂς μὴ τὸ κρύβωμεν, ἂς εἴμεθα εἰλικρινεῖς καὶ ἀπέναντι τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀπέναντι τῆς συμπολιτεύσεως, αὐτὸ πρέπει νὰ καταργηθῇ.

§281Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Δὲν γίνεται ἡ διάκρισις αὐτή. Σήμερον ὑπάρχουν μόνον δύο παρατάξεις, ὑπάρχει ἡ παράταξις αὐτὴ τῆς συμπολιτεύσεως καὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἐν τῇ Βουλῇ καὶ ὁ κομμουνισμὸς ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος.

§282Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Αὐτὸ πιστεύω καὶ ἐγώ. Ὅσον σαφέστερον καταστῆ αὐτὸ εἰς τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδυνάτους καὶ τοὺς παθόντας καὶ τοὺς σφαγέντας, ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἔχουν κάθε λόγον νὰ σκέπτωνται μὲ φανατισμόν, τόσον περισσότερον θὰ εἶναι ὡραία ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἔργου καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Κοινοβουλίου καὶ ἡ ἐπιτυχία τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ θὰ εἶναι μεγαλυτέρα. Δὲν ἀπευθύνομαι εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, διότι γνωρίζω ἀπολύτως, ποῖαι εἶναι αἱ ἀντιλήψεις αὐτοῦ καὶ δὲν διαφωνοῦμεν ποσῶς ἐπ’ αὐτῶν καὶ διότι γνωρίζω ὅτι καὶ ἐὰν ἀκόμη αὐτὰ τὰ πράγματα δὲν τὰ ἐπίστευεν, ἀπὸ τὴν εὐφυΐαν ἡ ὁποία τὸν διακρίνει, θὰ ἀντελαμβάνετο ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ συμφέρον καὶ τοῦ κόμματός του ἀκόμη. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ τὸν παρακαλέσω διὰ τὰ ἑξῆς ζητήματα. Αὔριον αὐτὸ τὸ ψήφισμα θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογήν. Αὐτὸ τὸ ψήφισμα πρέπει νὰ συνοδευθῇ ἀπὸ μίαν διαπαιδαγώγησιν τῶν Σωμάτων ἀσφαλείας. Πρέπει τὸ ψήφισμα νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ μίαν πανηγυρικὴν ἐγκύκλιον τοῦ Ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως, 2ον αὐτὴ ἡ ἐγκύκλιος ὡς κατακλεῖδα πρέπει νὰ ἔχῃ τὰς κυρώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιβάλλωνται, ἐὰν ἡ ἐγκύκλιος παραβιασθῇ, 3ον μελλοντικῶς θὰ παρεκάλουν, ἴσως τὴν Κυβέρνησιν νὰ δεχθῇ νὰ σχηματίσῃ Ἐξεταστικὰς τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπάς, αἱ ὁποῖαι εἰς ὡρισμένας Ἐπαρχίας νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως, 4ον δὲ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως νὰ ἀσκήσῃ πᾶσαν τὴν ἐπιρροήν του ἐπὶ τῶν συναδέλφων του, ὅπως καὶ τῶν ἄλλων τομέων, οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, οἱ διδάσκαλοι καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου τῶν Τ.Τ.Τ., κυρίως δὲ οἱ ἀσκοῦντες τὴν Διοίκησιν, ἐργάζωνται μὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα. Τότε μόνον αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγομεν θὰ ἐπιτύχουν! Θὰ ἐπιτύχουν; Θὰ ἀρκέσῃ αὐτό; Θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀκομμάτιστον ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων; Ἐάν, κύριοι, εὑρισκόμην πρὸ μιᾶς Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως, πρέπει νὰ εἶμαι εἰλικρινής, αὐτὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἐζήτησεν ἡ Κυβέρνησις, θὰ τῆς τὰ ἔδιδον ἀδιστάκτως μὲ τὰ δυό μου χέρια. Ἐὰν ὅπως εἶπεν προλαλήσας συνάδελφος εἴμεθα ὅλοι ἐμεῖς, ἡ Κυβέρνησις ἀδιστάκτως θὰ ἔλεγεν: Ἐμπρὸς εἰς τὸν κοινὸν ἀγῶνα. Τὸ πρᾶγμα ὅμως δὲν ἔχει οὕτω καὶ θὰ ἤμην ἀνειλικρινὴς καὶ ἀσυνεπὴς καὶ μὲ τὴν ψῆφον μου, ἐὰν ἔλεγον, ὅτι δὲν ὑπάρχει κάποια δυσπιστία, ὡς πρὸς τὸν τρόπον τῆς ἐφαρμογῆς. Σταθμίζων ὅμως, κύριοι, τοὺς μεγίστους κινδύνους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ τουλάχιστον ἀναγνωρίζω ὑπάρχοντας διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ τόπου ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν πιθανότητα, τὴν μεγάλην πιθανότητα νὰ ἴδω διὰ τῶν μέτρων τούτων ἀδικουμένους δημοκρατικοὺς πολίτας, ἐγώ, κύριοι, θυσιάζω τοὺς δημοκρατικοὺς πολίτας χάριν τοῦ Ἔθνους. Κύριοι, ἔχω πλήρη ἐπίγνωσιν ὅτι, ὅταν παρέχωμεν αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, θέτομεν ἐν κινδύνῳ δημοκρατικοὺς πολίτας, ἀλλὰ μεταξὺ τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας ὡρισμένων δημοκρατικῶν πολιτῶν καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς χώρας μου καὶ τῆς σωτηρίας τοῦ Ἔθνους μου προκρίνω τὴν θυσίαν τῶν πρώτων ὑπὲρ τῆς δευτέρας. Θέλω, κύριοι βουλευταί, νὰ σᾶς κάμω μίαν ἀκόμη ὁμολογίαν. Παρ’ ὅλας τὰς δυσμενεῖς περιστάσεις, εἴτε μετ’ ὀλίγας ἑβδομάδας εἴτε μετ’ ὀλίγους μῆνας, εἶμαι βέβαιος, ὅτι εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν τὸν ὁποῖον καλῶς ἢ κακῶς διεξάγωμεν σήμερον ἐναντίον ἑνὸς κακοῦ ἐχθροῦ, θὰ ἐξέλθῃ τελικῶς νικητὴς ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Περὶ αὐτοῦ δὲν ἔχω καμμίαν ἀμφιβολίαν. Ὅταν ὅμως νικήσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ συμβῇ κάτι τὸ ὁποῖον ἴσως τινὲς ἐξ ὑμῶν δὲν προβλέπουν ὅτι, κύριοι βουλευταί, ὅταν θὰ εἴμεθα οἱ ἀσφαλεῖς νικηταὶ θὰ κατασιγάσουν τὰ πάθη, ἡ ἀχλὺς ἡ ὁποία σήμερον περιβάλλει μερικοὺς ἐξ ἡμῶν θὰ διασκεδασθῇ καὶ τότε θὰ ἴδωμεν μερικὰ πράγματα μὲ ἄλλην προοπτικὴν ἀπὸ ἐκείνην μὲ τὴν ὁποίαν τὰ βλέπομεν σήμερον. Τότε, κύριοι, δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ στηρίζωμεν τὰς πράξεις παρὰ μόνον ἐπὶ μιᾶς μονιμωτέρας βάσεως, μιᾶς βάσεως, ἡ ὁποία δὲν ἔρχεται καὶ παρέρχεται μὲ τὰς περιστάσεις, καὶ ἡ μόνιμος αὐτὴ βάσις εἶναι μία καὶ μόνον: ἡ δημοκρατικότης τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς εἶναι ὁ δημοκρατικώτερος Λαὸς τοῦ κόσμου. Οὐδέποτε ἠνέχθη τὴν καταπίεσιν τῆς ἐλευθερίας του. Χάριν αὐτῆς τῆς κακῶς κάποτε ἐννοουμένης ἐλευθερίας ἔσχισε τὸν χάρτην τῶν 5 θαλασσῶν. Μὴ τὸ λησμονῆτε αὐτὸ κύριοι. Ἑπομένως, ἐὰν θέλωμεν νὰ κάμωμεν ἕναν μόνιμον ἀγῶνα πρέπει νὰ τὸν διεξαγάγωμεν ἐν ὀνόματι τῆς πραγματικῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι παρὰ μία συνομοσία καὶ οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὸ προσωπεῖον τῆς Δημοκρατίας καὶ ὑπὸ τὸ προσωπεῖον τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν ἀποβλέπουν εἰς τὴν κατάλυσιν τῆς ἐλευθερίας, τὴν ἀπαθλίωσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ τὴν διάλυσιν τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Ὅσον ὁ ἀγὼν τὸν ὁποῖον θὰ διεξαγάγωμεν σταθῇ ἐπὶ αὐτῆς τῆς μονίμου βάσεως, σταθῇ ἐπὶ τῆς ψυχολογικῆς βάσεως τῆς δημοκρατικότητος, ὅσον ὑπάρξῃ ὑψηλὰ εἰς δημοκρατικὸν τόνον, εἰς ἦθος, εἰς φιλελεύθερον πνεῦμα, τόσον ἡ νίκη, τὴν ὁποίαν θὰ κερδίσωμεν θὰ εἶναι μεγαλυτέρα καὶ τὸ γέρας θὰ ἀνήκῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα δεχόμεθα κατὰ βάσιν τὸ ψήφισμα τὸ ὁποῖον προτείνεται, τὸ ψηφίζομεν ὡς ἐθνικόφρονες δημοκρατικοί, οἱ ὁποῖοι μάχονται ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σφετερίζονται τὴν δημοκρατικὴν ἰδέαν, διὰ νὰ ἐπιβάλουν τὸ κράτος τῆς βίας, τὸ δεχόμεθα ὡς ἐθνικόφρονες δημοκρατικοί, αἱ ὁποῖοι πάντοτε ἔθεσαν τὴν Δημοκρατίαν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ ὁποῖοι, ἀντιθέτως, οὐδέποτε ἔθεσαν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν ὑπηρεσίαν οἱουδήποτε πολιτειακοῦ συμβόλου. (Χειροκροτήματα).

§283ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Ρέντης ἔχει τὸν λόγον.

§284Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι τὸ προεδρεῖον πρέπει νὰ ἐρωτήσῃ ἂν παραιτοῦνται οἱ ὑπόλοιποι ρήτορες.

§285ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτῶμεν τοὺς κ. συναδέλφους ἂν παραιτοῦνται τοῦ λόγου.

§286Χ. ΛΑΔΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅταν ἀκούωμεν 10 Ὑπουργοὺς καὶ 20 Ἀρχηγοὺς κομμάτων, καταργεῖται πλέον ὁ λόγος διὰ τοὺς ἄλλους βουλευτάς. Νὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ Κανονισμὸς δι’ ὅλους.

§287ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Ρέντη, ἔχετε τὸν λόγον.

§288Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ὑπάρχουν σημεῖα τινά, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὁλόκληρος ἡ αἴθουσα εἶναι σύμφωνος. Πράγματι νομίζω, ὅτι ὅλοι οἱ ἐν τῇ αἰθούσῃ, ἔχομεν τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ δράματος, τὸ ὁποῖον ἐξετυλίχθη εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τοῦ 1943 καὶ ἐντεῦθεν. Ὑπάρχουν ὅμως σημεῖα εἰς τὰ ὁποῖα αἱ ἀπόψεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως δὲν συμπίπτουν μὲ τὰς ἀπόψεις τῆς πλειοψηφίας. Ἡ πλειοψηφία φαίνεται θεωροῦσα τὸ ὅλον ἐσωτερικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη διὰ τοῦ κινήματος τοῦ κομμουνιστικοῦ, ὡς ἓν πρόβλημα μονομερὲς καὶ καθαρῶς Ἑλληνικόν. Ἡμεῖς τοὐναντίον βλέπομεν, ὅτι πλὴν τῆς Ἑλληνικῆς πλευρᾶς, ἔχει ἀπόψεις ἐξωτερικάς, ἔχει ἀπόψεις διεθνεῖς. Πράγματι, ἡ κίνησις τοῦ κομμουνισμοῦ ἐνεφανίσθη περίπου πανομοιότυπος εἰς ὅλην τὴν Εὐρώπην, εἰς ὅλας τὰς κατεχομένας ἀπὸ τὸν ἐχθρὸν χώρας. Ἡ 3η Διεθνὴς ἐθεώρησεν, ὅτι ὁ πόλεμος τῆς παρεῖχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν κοινωνικὴν ἐπανάστασιν εἰς ὅλην τὴν Εὐρώπην καὶ ἐκτὸς τῆς Εὐρώπης. Ὑπάρχουν ἰδιάζοντες τινὲς χαρακτηρισμοὶ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν κίνησιν. Πρῶτον εἰς τὴν ἔκτασιν τὴν μεγάλην, τὴν ὁποίαν προσέλαβε τὸ κομμουνιστικὸν κίνημα καὶ δεύτερον εἰς τὰ φρικαλεώτατα ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα διεπράχθησαν. Τὸ ὅτι Ἕλληνες ἐδέχθησαν νὰ τυραννῶνται τὰ θύματα πρὸ τῆς θανατώσεως, βαρύνει τὴν ἰδικήν μας φυλήν, διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν ὠμῶν αὐτῶν ἐκτελεστῶν, ὑπῆρξε μεγάλος. Πέραν αὐτοῦ, εἰς ἄλλα σημεῖα, διαφωνοῦμεν, ἡ ἀντιπολίτευσις πρὸς τὴν συμπολίτευσιν, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸν τρόπον τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος. Νομίζω, ὅτι ἡ πλειοψηφία, θεωροῦσα τὴν ὑπόθεσιν καθαρῶς Ἑλληνικήν, ἀποβλέπει διὰ τῆς τιμωρίας καὶ διὰ τῶν διώξεων, εἰς τὴν θεραπείαν τοῦ προβλήματος, ἐνῷ ἡμεῖς ἀποβλέπομεν εἰς πολιτικὰ μέσα πρὸς ἐλάττωσιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὀπαδῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ κινήματος. Οὕτω καὶ εἰς τὸ ὑπὸ συζήτησιν ψήφισμα ἡμεῖς θεωροῦμεν, ὅτι τὸ Κ.Κ. ἔστησε μίαν παγίδα εἰς τὴν ὁποίαν ἔπεσεν ἡ Κυβέρνησις μὲ κλειστοὺς ὀφθαλμούς. Δὲν ὑποθέτω νὰ φαντάζεται κανείς, ὅτι οἱ κομμουνισταὶ διαταράττοντες τὴν τάξιν, ἀποβλέπουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς τὸ νὰ καταλάβωσιν βιαίως τὴν ἀρχήν. Γνωρίζουν πολὺ καλά, ὅτι ἕνα τοιοῦτον ἐπιχείρημα εἶναι ἀδύνατον νὰ τελεσφορήσῃ. Εἰς ἄλλα ἀποβλέπουν. Ἀποβλέπουν εἰς τὸ νὰ ἐκνευρίσουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν διὰ τοῦ ψηφίσματος, διὰ νὰ καταγγείλουν αὔριον τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς διοικεῖται κατὰ φασιστικὸν τρόπον καὶ ὅτι κατήργησε τὰς ἐλευθερίας.

§289ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ τὰ κεφάλια, τὰ ὁποῖα ἐκόπησαν, τί εἶναι;

§290Δ. ΣΦΑΕΛΛΟΣ. Ὁ Βισίνσκυ ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει του ὡρισμένα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν ἀπὸ τὸν κ. Σοφούλην. Θὰ τὸ ἐνθυμεῖσθε, κύριοι.

§291Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Κ.Κ. Ἡ ὑποβολὴ τοῦ ψηφίσματος ἀποτελεῖ πολιτικὸν σφάλμα. Ἡ ἀντιμετώπισις τῆς ἀνωμαλίας θὰ ἠδύνατο πληρέστερον νὰ γίνῃ διὰ τῆς κοινῆς νομοθεσίας καὶ τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον εἰσηγήθη ὁ Ὑπουργὸς κ. Τσάτσος. Ἀλλὰ καὶ ἂν παρίστατο ἀνάγκη λήψεως ἐκτάκτων μέτρων εἰς ὡρισμένας περιφερείας, βεβαίως, δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀντίρρησις ἐκ μέρους τοῦ Σώματος οὔτε ἐκ μέρους τῆς ἀντιπολιτεύσεως νὰ ληφθῶσιν μέτρα, παρόμοια πρὸς ἐκεῖνα ποὺ ἐλάβομεν ἡμεῖς, προκειμένου περὶ τῆς ἀνταρσίας τῶν Καλαμῶν, διὰ τῆς κηρύξεως τοῦ Στρατιωτικοῦ νόμου. Ὑπάρχει διαφορὰ εἰς τὸ νὰ κηρύξῃ κανεὶς Στρατιωτικὸν νόμον εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις ἐπὶ ὡρισμένων περιφερειῶν, ἀπὸ τοῦ νὰ θεσπίσῃ τρόπον τινὰ παγίους θεσμούς, οἱ ὁποῖοι θίγουν θεμελιώδεις διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ μᾶς ἐκθέτουν εἰς κατηγορίας ἐνώπιον διεθνῶν ὀργανισμῶν. Ἐπεκαλέσθησαν τὸ προηγούμενον τῆς γνώμης τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων Ἐλευθερίου Βενιζέλου. Δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ τὸν ἐπικαλεσθοῦν. Εἴμεθα σύμφωνοι ἐπὶ τῶν ἀπόψεων, τὰς ὁποίας ἐξέθεσαν καὶ σήμερα προσυπογράφομεν, ἐὰν ὑπάρχῃ ἀνάγκη, νὰ κηρυχθῇ Στρατιωτικὸς νόμος εἴς τινα περιφέρειαν. Εἴμεθα σύμφωνοι νὰ τὸν δεχθῶμεν. Ἀλλὰ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως ἐπεκαλέσθη τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν συμφέρει νὰ γίνῃ μία βαθυτέρα διαταραχὴ καὶ ὅτι ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ λάβωμεν προληπτικὰ μέτρα, ὥστε νὰ μὴ ἐκδηλωθῇ μία τοιαύτη ἀπόπειρα. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, νομίζομεν, ὅτι τὰ προληπτικὰ μέτρα εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὰ ἀξιώματα τῆς πολιτικῆς. Διότι προκειμένου περὶ ἑνὸς εἴδους ἐμφυλίου πολέμου τὰ προληπτικὰ μέτρα ὁμοιάζουν πρὸς προληπτικὸν πόλεμον, ὁ ὁποῖος πάντοτε καταδικάζεται εἰς τὴν πολιτικὴν ἱστορίαν. Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς παθόντες, διότι τὸ 1935 ἐγένετο προληπτικὸν κίνημα καὶ γνωρίζομεν τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν.

§292ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὄχι δὰ προληπτικόν.

§293Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Τότε ἐπειδὴ θὰ ἐκινδύνευεν ἡ Δημοκρατία δι’ αὐτὸ ἐκινήθησαν. Καὶ ἡ δημοσία γνώμη δὲν παρηκολούθησε τοὺς κινηματίας. Γνωρίζετε, καὶ εἰς τοὺς ἐξωτερικοὺς πολέμους, τὸ 1913 εἴχομεν ἀποσύρει τὰ στρατεύματά μας εἰς μεγάλην ἔκτασιν πρὸς Θεσσαλονίκην, ἀκριβῶς διὰ νὰ φανῇ καθαρά, ὅτι ἡ ἐπίθεσις προήρχετο ἐκ μέρους τῆς Βουλγαρίας. Καὶ ἡ Γαλλία, κατὰ τὸν πόλεμον τοῦ 1914, εἶχεν ἀποσύρει τὰ στρατεύματά της, καὶ κατὰ τὸν λήξαντα πόλεμον ἡ Ἀμερικὴ ἐπερίμενε νὰ ὑποστῇ τὸ πλῆγμα τοῦ Πὲρλ Χάρμπορ, καὶ δὲν ἠθέλησε διὰ μιᾶς κηρύξεως πολέμου νὰ προλάβῃ τὰς ζημίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη εἰς τὸ Ναυτικόν της. Ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1945 ἐχωρήσαμεν εἰς μίαν πολιτικὴν ἐσωτερικοῦ κατευνασμοῦ καὶ εἰρηνεύσεως, θὰ πρέπει ν’ ἀφίσωμεν νὰ φανῇ καθαρὰ ἡ εὐθύνη, ὅτι τὴν πολιτικὴν αὐτὴν εἰρήνευσιν τὴν διασπᾷ τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Διὰ προληπτικῶν μέτρων εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ θελήσουν νὰ φέρουν σύγχυσιν εἰς τὰ αἴτια καὶ εἰς τὰ ἀποτελέσματα, καὶ νὰ εἴπουν: «Τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλάβατε μᾶς ἠνάγκασαν ν’ ἀνεβοῦμεν εἰς τὰ βουνά». Ἔχομεν πολιτικὸν συμφέρον νὰ ἀφίσωμεν νὰ ἐκδηλωθῇ πρῶτα ἡ κίνησις τῶν κομμουνιστῶν, καὶ τότε νὰ λάβωμεν μέτρα κατασταλτικά, ὅπως εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Στρατιωτικοῦ Νόμου.

§294ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς συνέβαιναν αὐτὰ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ γεμίσουν οἱ χαράδρες ἀπὸ πτώματα. Καὶ ἀκόμη ἐπιμένετε;

§295Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Δὲν ὑπάρχει ἀντίθεσις ἀντιλήψεως μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἡμῶν. Ἡμεῖς ὑπέστημεν τὰ περισσότερα πλήγματα ἐκ μέρους τῶν κομμουνιστῶν. Ἰδικοί μας εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐδολοφονήθησαν σκληρότατα εἰς τὴν Πελοπόννησον.

§296ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἑπτὰ χιλιάδας ὀκτακοσίους ἔχομεν μόνον εἰς τὸ Κιλκίς.

§297Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Καὶ ἡμᾶς θεωροῦν τοὺς μεγαλυτέρους ἐχθρούς των, διότι τὰ μέσα τὰ ὁποῖα μεταχειριζόμεθα εἶναι περισσότερον ἀποτελεσματικὰ ἀπὸ τὰ μέτρα τὰ ἰδικά σας. Ἡμεῖς ἀντιμετωπίσαμεν τὰ κινήματα τοῦ κομμουνισμοῦ, καὶ εἰς τὴν Αἴγυπτον ἡμεῖς ἐπνίξαμεν εἰς τὸ αἷμα τὴν ἐπαναστατικὴν στάσιν. Καὶ ἐδῶ ὁ στρατηγὸς Πλαστήρας κατέστειλεν τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου. Σεῖς ἐφθάσατε μέχρι τοῦ σημείου νὰ ὀργανώσητε ἀντικομμουνιστικὰς ὀργανώσεις μὲ τὴν σημαίαν τὴν μοναρχικήν, καὶ νὰ εἴπητε, ὅτι οἱοσδήποτε δὲν εἶναι μοναρχικός, εἶναι κομμουνιστής.

§298Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου δὲν τὸ κατέστειλε ὁ στρατηγὸς Πλαστήρας. Εἴπατε μίαν ἀνακρίβειαν, τὴν ὁποίαν ὑποθέτω, πρέπει νὰ ἐπανορθώσητε.

§299Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐπὶ ὡρισμένων σημείων τοῦ ψηφίσματος θὰ εἴμεθα σύμφωνοι, διὰ νὰ ἐπέλθουν ὡρισμέναι τροποποιήσεις εἰς τὴν νομοθεσίαν, τὸ σύνολον ὅμως, ὡς ἔχει συνταχθῆ, δὲν τυγχάνει τῆς ἐπιδοκιμασίας μας.

§300Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐκ τῆς ὅλης συζητήσεως προκύπτει, ὅτι κατ’ ἀρχὴν εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι. Νομίζω, ἐὰν συμφωνοῦν ὅλοι καὶ ἡ ἀντιπολίτευσις καὶ ἡ συμπολίτευσις, νὰ παραιτηθοῦν τοῦ λόγου οἱ κύριοι βουλευταί, οἱ ὁποῖοι τὸν ἔχουν ζητήσει καὶ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§301ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἴμεθα σύμφωνοι.

§302ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ σχέδιον ψηφίσματος καὶ εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§303Γ. ΜΕΛΑΣ. Κύριε Πρόεδρε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ πρώτου ἄρθρου.

§304ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Γ. Μελᾶς.

§305Γ. ΜΕΛΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἡ ἀξία ἑνὸς νομοθετήματος κρίνεται ἐκ τῆς πληρότητος αὐτοῦ νὰ ἐπιτύχῃ τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν, ἰδιαίτατα ὅταν πρόκειται περὶ ζητήματος τόσον λεπτοῦ, τόσον κρισίμου ὡς εἶναι σήμερον τὸ ζήτημα τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς δημοσίας τάξεως. Νομίζω, ὅτι εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν ἄρθρων αὐτῶν, ποὺ δὲν περιλαμβάνονται εἰς ἓν κοινὸν νομοθέτημα, ἀλλ’ εἰς ἓν εἰδικὸν συντακτικὸν ψήφισμα τῆς Βουλῆς, πρέπει νὰ εἴμεθα κατ’ ἐξοχὴν προσεκτικοί. Ἡ μνεία τοῦ ἄρθρου 1 εἶναι ὅλως περιττή, ἂν μὴ ἀπολύτως ἐπικίνδυνος. Ἡ διάταξις αὐτή, κατὰ λέξιν περίπου, περιλαμβάνεται εἰς τὸ ἰσχύον ἄρθρον 123 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου. Μάλιστα θὰ ἔλεγον, πολὺ διεξοδικώτερον καὶ λεπτομερέστερον, προβλέποντος τὰς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου τούτου ἀναφερομένας περιπτώσεις. Συνεπῶς, τὸ ἄρθρον 1ον ἀποτελεῖ περιττολογίαν. Ἀλλ’ ἂν περὶ τούτου μόνον ἐπρόκειτο, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ σιωπήσωμεν. Εἶναι ὅμως, νομίζω, κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀπολύτως ἐπικίνδυνον ἐθνικῶς νὰ δώσωμεν τὸ ὅπλον ὥστε νὰ ὑποστηριχθῇ, ἔστω καὶ κακοπίστως, ὅτι ὑπάρχει ὁλόκληρος κίνησις τόσον σοβαρά, πανηγυρικῶς ἀναγνωριζομένη, ὅσον ἀποτελεῖ ἡ εἰς συντακτικὸν ψήφισμα περίληψις τῆς διατάξεως αὐτῆς, καὶ νὰ τὸ διακηρύσσωμεν δι’ αὐτοῦ τοῦ ἐπισήμου τρόπου διεθνῶς. Ἄν ὑπάρχουν—καὶ ἀτυχῶς ὑπῆρξαν—ἴσως ὀλίγαι περιπτώσεις Ἑλλήνων τόσον κακῶν, ὥστε οὐδὲ τὸν τίτλον τοῦ Ἕλληνος νὰ δικαιοῦνται πλέον νὰ φέρουν, ὥστε νὰ κάμνουν τοιαύτας πράξεις ἀποβλεπούσας εἰς τὴν ἀπόσπασιν τμήματος Ἑλληνικοῦ ἐδάφους, ἡ παλαιὰ ὑπάρχουσα ἤδη διάταξις τοῦ ἄρθρου 123 τοῦ Ποινικοῦ μας Νόμου προβλέπει καὶ τιμωρεῖ τὴν πρᾶξιν των αὐτήν, ἐπιβάλλουσαν μάλιστα τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Ἄν ἐπρόκειτο τὸ νομοθέτημα νὰ ἐπαυξάνῃ τὴν ποινήν, θὰ εἶχεν ἔννοιαν ἡ διάταξις αὐτή. Ὑπὸ τὰς συνθήκας τὰς ὁποίας ἀνέφερον, νομίζω, ὅτι καὶ παρέλκει, ἀλλὰ καὶ εἶναι ἀπολύτως ἐπικίνδυνος ἡ διατήρησίς της. Κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τοὺς ὑπευθύνους Ὑπουργοὺς καὶ ἰδιαίτατα ὄχι τοὺς δύο Ὑπουργοὺς οἱ ὁποῖοι κατέθεσαν τὸ ψήφισμα, ἀλλὰ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ἐν τῇ ἰδιότητί του ὡς Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ ἀναλογισθῇ τὴν εἰδικὴν εὐθύνην περὶ τῆς ὁποίας κάμνω λόγον, νὰ μὴ παράσχῃ ὅπλα εἰς ἐκείνους ποὺ θὰ ἤθελον νὰ ἐπιβουλευθοῦν τὴν Ἑλληνικὴν ἀκεραιότητα, ἔξω τῶν συνόρων ἡμῶν εὑρισκόμενοι, μὲ βάσιν, ὅτι ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχει τοιαύτη κίνησις, ὥστε νὰ ἔχουν τὴν πανηγυρικὴν αὐτὴν στήριξιν τῶν ἰσχυρισμῶν των. Χωρὶς νὰ παραβλάψωμεν τίποτε ἀπὸ τοὺς σκοποὺς τοῦ ψηφίσματος, θὰ ἐξυπηρετούσαμε τὴν χώραν, ἀπαλείφοντες τὸ ἄρθρον τοῦτο καὶ ἰδιαιτέρως ἐπικαλοῦμαι τὴν προσοχὴν τοῦ Σώματος, τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ἀρχηγοῦ της, ἰδίως ἐν τῇ ἰδιότητί του, ἐπαναλαμβάνω, ὡς Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, διότι ἡ παραμονὴ τῆς διατάξεως αὐτῆς, συνδυαζομένης καὶ μὲ ἄλλας διατάξεις τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ ψηφίσματος, τοῦ διαχωρίζοντος τὴν Ἑλλάδα εἰς δύο ζώνας, προσλαμβάνει ἐπηυξημένην καὶ ἰδιάζουσαν σημασίαν.

§306ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 γίνεται συζήτησις.

§307Γ. ΜΕΛΑΣ. Ὁμιλῶ ἐπὶ τοῦ συνδυασμοῦ τοῦ ἄρθρου 1 μὲ τὸ ἄρθρον 11. Τονίζω τὸ ἐπικίνδυνον τῆς διατάξεως αὐτῆς καὶ εἰσηγοῦμαι τὴν πραγματικὴν καὶ ὁλοκληρωτικὴν ἀπάλειψιν τοῦ ἄρθρου τούτου.

§308ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὅταν ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις αὐτή, τότε ἡ περίπτωσις αὐτὴ θὰ ὑπαχθῇ εἰς τὰ ὁρκωτὰ Δικαστήρια.

§309Γ. ΜΕΛΑΣ. Δύναται, διὰ μιᾶς παραπομπῆς εἰς τὰ σχετικὰ ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, νὰ λυθῇ τὸ ζήτημα ἄριστα καὶ χωρὶς νὰ παρίσταται ἀνάγκη αὐτῆς τῆς πανηγυρικῆς διατάξεως, ἥτις ἐπαναλαμβάνει πράγματα περιττὰ μὲν διὰ τὴν ἀρτιότητα τοῦ μέτρου, ἀλλ’ Ἐθνικῶς, ἀσυζητητί, ἐπικίνδυνα.

§310Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἀπὸ μηνὸς καὶ πλέον γίνεται συζήτησις εἰς τὸν τύπον μὲ κάποιαν ἀντεθνικὴν ἔννοιαν, παρουσιάσθη, δηλονότι, ἡ Μακεδονία ὅτι τελεῖ εἰς μίαν κίνησιν ἀκατονόμαστον, μίαν κίνησιν αὐτονομιστικὴν καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν....... (Φωναί: Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου ὁμιλῶ, κύριοι. Εἶναι τὸ ἄρθρον 1. Προβλέπει καὶ ποινὰς δι’ ἐκείνους ποὺ ἐπιδιώκουν ν’ ἀποσπάσουν.

§311ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἡμεῖς κατηργήθημεν ἀπὸ τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ ψηφίσματος.

§312Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Καὶ θέλω νὰ δηλώσω, ὅτι ἀφορμὴ διὰ τὴν θέσπισιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, δὲν εἶναι ἡ Μακεδονία, δὲν εἶναι ὁ λαὸς τῆς Μακεδονίας.

§313Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Βεβαίως. Ὀρθότατα.

§314Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Εἶναι, ἁπλῶς, ἐπανάληψις ὑπαρχούσης διατάξεως. Τὸ λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις. Ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἠκούσθη, ὅτι εἰς τοὺς Νομοὺς Πέλλης, Φλωρίνης καὶ Καστοριᾶς ὑπάρχει μία κίνησις τὴν ὁποίαν ἐγὼ οὔτε κἂν νὰ τὴν ὀνομάσω δύναμαι. Πράγματι, εἰς τοὺς Νομοὺς αὐτοὺς ὑπάρχει δρᾶσις κομμουνιστική, ἀλλ’ αὕτη δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν λαὸν τῶν ἐπαρχιῶν αὐτῶν.

§315ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§316Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκούωνται ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ κρίσεις περὶ τοῦ λαοῦ ἐκείνου, οἷαι ἐξηνέχθησαν πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἤθελον νὰ τὸν διακόψω, ἀλλ’ ἐσεβάσθην τὴν ἰδιότητά του, διότι ὡμίλησε κατὰ τοιοῦτον περιφρονητικὸν τρόπον διὰ τὸν λαὸν ἐκεῖνον, ὥστε νομίζω.......

§317ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δὲν εἶναι ἀληθῆ αὐτά.

§318Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Μὴ μὲ διακόπτετε. Εἶπεν, ὅτι οἱ δημοκρατικοὶ πολῖται τοῦ Νομοῦ αὐτοῦ....

§319ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν εἶπε τοιαῦτα πράγματα.

§320Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ὁ λαὸς αὐτὸς ἔχει περγαμηνάς.... (Θόρυβος, φωναί: Ποῖος τὰ ἀρνεῖται αὐτά;).

§321Λ. ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΑΛΟΣ. Ἡμεῖς ἔχομεν ἀνάγκην νὰ ἀκούσωμεν κύριε Πρόεδρε.

§322Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Εἶπον ὅτι.......

§323Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Ὁ κ. Ἀβραὰμ εἶναι ἐδῶ. Δὲν εἶπε τοιαῦτα πράγματα.

§324Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Εἶπεν ὅτι εἰς τὸν Νομὸν Πέλλης καταδιώκονται οἱ δημοκρατικοὶ πολῖται καὶ ἐξέφερε μίαν κρίσιν. Ἤθελον νὰ σᾶς διακόψω, κ. Ἀβραάμ, διότι πρέπει νὰ ὁμιλῶμεν διὰ τὸν λαὸν αὐτὸν μὲ κάποιαν περισσοτέραν προσοχήν.

§325ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν εἶπε ποτὲ τοιαῦτα πράγματα.

§326Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἐγὼ τὸ ἀντελήφθην, διότι μὲ ἀφοροῦσε. Ἐγὼ τὸν ἤκουσα καὶ ἔδωσα προσοχήν. Διότι ὁ λαὸς αὐτός......

§327Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Κύριε συνάδελφε, προφανῶς δὲν ἀντελήφθητε τὴν ἔννοιαν τῶν λόγων μου σχετικῶς πρὸς τὰ ἀναγραφόμενα εἰς τὴν χθεσινὴν ἐφημερίδα «Μάχη». «Στρατὸς καὶ Χωροφυλακὴ βάλθηκαν νὰ ἐξοντώσουν διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου...... (ἀναγινώσκει)......». Καὶ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ὁ Γεν. Διοικητὴς Μακεδονίας μοῦ παρέχει τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἐξετοπίσθησαν ἀπὸ τὴν πρωτοβάθμιον Ἐπιτροπὴν ἕξ.

§328Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει.

§329Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Κύριε Καλλιγκάτση, δὲν δύνασθε νὰ προσάπτητε εἰς ἐμέ, ὅτι δῆθεν ὕβρισα τὸν λαὸν τῆς Μακεδονίας, οὔτε δύναται κανεὶς νὰ μονοπωλῇ τὴν προστασίαν καὶ τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ λαοῦ τῆς Μακεδονίας, πρὸς τὸν ὁποῖον ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔχομεν ἰδιαιτέραν στοργήν. Γνωρίζετε δέ, κ. Καλλιγκάτση—διότι συνηντήθημεν—ἐγὼ ποῖον πνεῦμα ἀνωτέρας ἐξάρσεως μετέδωκα εἰς τὸν Μακεδονικὸν λαόν, ὅταν περιώδευσα ἐκεῖ τὸν παρελθόντα Σεπτέμβριον καὶ Ὀκτώβριον. Μὲ συνηντήσατε ἐκεῖ, δὲν γνωρίζω ἂν σεῖς τότε εἴχατε περιοδεύσει εἰς τὴν ἐπαρχίαν σας. Ἐγὼ περιώδευσα εἰς τὴν ἐπαρχίαν σας, ὅπως καὶ εἰς τὴν ἐπαρχίαν Φλωρίνης καὶ εἰς τὴν Δ. Μακεδονίαν καὶ Θράκην, καὶ γνωρίζετε ὑπὸ ὁποῖον πνεῦμα ἀνωτέρου πατριωτισμοῦ καὶ ἐξάρσεως, ἀλλὰ καὶ στοργῆς ὡμίλησα, ὅπου ὡμίλησα. Διότι γνωρίζετε, ὅτι ἔχω καὶ ἰδιαίτερον λόγον, ὡς Ἕλλην, νὰ ἔχω ἰδιαιτέραν στοργὴν πρὸς τὸν λαὸν τῆς Μακεδονίας, διότι κατάγομαι ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν, ἀπὸ τὴν Ἀρδέαν τῆς Χαλκιδικῆς. (Χειροκροτήματα).

§330Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Εἶμαι ἐνθουσιασμένος, κύριοι, διότι ἔδωσα ἀφορμήν.

§331Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς παρακαλέσω καὶ σᾶς, εἶναι νὰ διαμαρτυρηθῆτε ἐδῶ δι’ αὐτὰ ποὺ γράφονται, ὅτι δῆθεν οἱ ἐκτοπιζόμενοι......

§332Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Θὰ εἴπω, ὅ,τι πιστεύω ἐγώ. Ἐγώ θὰ ὁμιλήσω δι’ αὐτὰ ποὺ γίνονται σήμερον. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Σᾶς ἀκούσαμεν ἐπὶ δίωρον, ἀφῆστε μας καὶ μᾶς, κ. Ἀβραάμ, ἐπὶ πέντε λεπτὰ νὰ ὁμιλήσωμεν.

§333Ν. ΑΒΡΑΑΜ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Ἔχετε τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἀκούσητε τὰς ἐξηγήσεις. Δὲν σᾶς δίδω τὸ δικαίωμα νὰ λέγητε, διὰ νὰ δημοκοπήσετε, ὅτι ἐγὼ ἐξύβρισα τὸν λαὸν τῆς Μακεδονίας.

§334Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλῆτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον πρὸς ἕνα μέλος τῆς Συνελεύσεως. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§335Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἐγὼ εἶμαι πιστὸς εἰς τὰς ἀρχάς μου καὶ ἐν ὀνόματι αὐτῶν τῶν ἀρχῶν ὁμιλῶ καὶ δὲν δημοκοπῶ.

§336Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἴπατε ὅτι ἐμεῖς δὲν ἐπονέσαμε διὰ τοὺς Μακεδόνας, ἐνῷ σεῖς ἐπονέσατε. Ἔχετε τὸ μονοπώλιον;

§337ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Οἱ Μακεδόνες εἴμεθα εὐγνώμονες πρὸς τὴν ἐντεῦθεν τοῦ Ὀλύμπου Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἐθυσίασε τόσον πολύτιμον αἷμα δι’ αὐτήν. Καὶ ἐπιτελοῦμεν πάντοτε μνημόσυνον, ὅταν διερχώμεθα τὰ πεδία τῶν μαχῶν ἀσκεπεῖς καὶ σιωπηλοί, ὅπου εὑρίσκονται νεκρὰ τὰ ἡρωϊκὰ παιδιὰ τῆς παλαιᾶς Ἑλλάδος.

§338Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Συμφωνῶ ἀπολύτως εἰς αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος.....

§339Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. ... (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§340Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, θὰ διευκρινήσω τὸ σημεῖον αὐτό, ὅτι ἀφορμὴ τῆς θεσπίσεως τοῦ ἄρθρου 1 δὲν εἶναι, ὅτι δῆθεν εἰς τὴν Μακεδονίαν ὑπάρχει κάποιο αὐτονομιστικὸν κίνημα. Πράγματι εἰς τὸν Νομὸν Πέλλης, εἰς τὸν Νομὸν Φλωρίνης καὶ τὸν Νομὸν Καστοριᾶς ὑπάρχει μιὰ ἐξαιρετικὴ κίνησις, ἀλλ’ αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι γειτνιάζομεν πρὸς τὰ Κράτη, ἐκ τῶν ὁποίων ὁρμῶνται αὐτοὶ οἱ ἀναρχικοὶ καὶ διὰ τοῦτο δεχόμεθα πρῶτοι τοὺς ἀναρχικοὺς αὐτοὺς καὶ ὑφιστάμεθα τὰς συνεπείας. Δι’ αὐτό, ὅταν εἶχον ὁμιλήσει πρὸ μηνός, ἐζήτησα νὰ ληφθοῦν ἐξαιρετικὰ μέτρα καὶ εἰς τὰ σύνορα καὶ ὄπισθεν αὐτῶν, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἀσφάλεια ἀπόλυτος εἰς τὸν λαὸν καὶ νὰ ἀντιπαλαίσωμεν κατ’ αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι εἰσέρχονται ἀπὸ τὴν γείτονα Γιουγκοσλαβίαν.

§341Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν, κ. συνάδελφε; (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἠμπορῶ, θὰ τὸ πῶ. (Κωδωνοκρουσίαι).

§342Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἤθελα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ διευκρινισθῇ αὐτὸ τὸ σημεῖον καὶ προχωρῶν, εἰσέρχομαι εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 11.

§343ΦΩΝΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§344Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Διὰ νὰ μὴ ἐπανέλθω, κύριοι. Εἰς τὸ ἄρθρον 11 ὑπάρχει ἄλλη διάκρισις μεταξὺ Ν. Χωρῶν καὶ τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος, ἄλλα δικαστήρια εἰς τὰς Ν. Χώρας, ἄλλα εἰς τὴν ὑπόλοιπον Ἑλλάδα. Διατί, ἆραγε, ἔγινεν αὐτό;

§345Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Γιατὶ ἐκεῖ ἔχει κομιτατζῆδες. Τὸ γιατὶ ρωτᾶς;

§346Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι γνωρίζομεν τὰ πράγματα, δὲν νομίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ ἡ διάκρισις αὐτή.

§347Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἤθελα νὰ σᾶς διακόψω γιὰ νὰ σᾶς πῶ, ὅτι, ἂν συνέβαιναν αὐτὰ εἰς τὴν πατρίδα μου, οἱ ἴδιοι οἱ κάτοικοι θὰ ἐκαθάριζαν τοὺς κομιτατζῆδες καὶ δὲν θὰ ἤθελον οὔτε χωροφύλακα, οὔτε τίποτε.

§348Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἦσαν ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου....

§349ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρῃτήθησαν.

§350Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Πρέπει νὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνή μας ἐδῶ, διότι κανεὶς ἐκ τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν δὲν πῆγε εἰς τὴν Μακεδονίαν, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ τὴν κατάστασιν, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ὁποίας εἶμαι ὁ πρῶτος, ὁ ὁποῖος ἐζήτησα νὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ στρατιωτικὸς νόμος. Πρέπει νὰ διαφωτισθῇ ἡ Ἐθνικὴ Συνέλευσις, διὰ νὰ ἴδωμεν πῶς θὰ ἐπιβάλωμεν τὴν τάξιν ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ καθένας νὰ λέγῃ, ὅτι τοῦ καπνίσει.

§351Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ἠκούσαμεν ἀπὸ ὅλους νὰ ἰσχυρίζωνται, ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ διατάξεις ὑπάρχουν καὶ δύνανται νὰ ἐφαρμοσθοῦν καί, ὅτι μόνον εἰς τὴν διαδικασίαν γίνονται ἐπὶ τὸ αὐστηρότερον. Σᾶς βεβαιῶ κύριοι, ὅτι, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις πρόκειται νὰ στηρίξῃ τὴν τάξιν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ἀπατᾶται, ἐὰν νομίζῃ, ὅτι δι’ αὐτοῦ ἡ τάξις θὰ ἀποκατασταθῇ. Σᾶς βεβαιῶ κύριοι, ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ θεσπίζετε τώρα γίνονται εἰς τὰς ἐπαρχίας, καὶ ἔρευναι γίνονται. Ποῖαι εἶναι λοιπὸν αἱ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι θὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν τὴν ἀσφάλειαν;

§352ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα κάμνετε σεῖς εἶναι κατὰ τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ τῆς Μακεδονίας. Δημοκοπεῖτε....

§353Π. ΚΑΛΛΙΓΚΑΤΣΗΣ. Ὄχι μόνον δὲν δημοκοπῶ, ἀλλὰ λέγω τὴν ἀλήθειαν, Νομίζω, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ σταλοῦν δυνάμεις εἰς τὰ σύνορά μας, νὰ ἐξασφαλίσητε τὰς διόδους, ἐὰν δὲ νομίζητε, ὅτι θὰ ἠμπορέσητε νὰ περιορίσητε τὸ κακὸν διὰ τοῦ ψηφίσματος εἶσθε ἀπατημένος. Εὔχομαι νὰ ἐμπεδωθῇ ἡ τάξις καὶ μετ’ οὐ πολὺ νὰ ἔλθω νὰ σᾶς συγχαρῶ, ἀλλὰ φοβοῦμαι, ὅτι δὲν θὰ παύσουν ἀπὸ ἐκεῖ αἱ διαμαρτυρίαι, διότι δὲν θὰ παύσῃ ἡ κατάστασις αὐτή.

§354ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατ’ ἀρχὴν γίνεται δεκτόν;

§355Σ. ΜΠΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐδῶ εἰς τὸ ἄρθρον 1 λέγει «(Ἀναγινώσκει)». Ἐρχόμεθα εἰς τὸ ζήτημα τῆς περιφερείας Φλωρίνης, ἐκεῖ τουφεκίζονται, ἀλλὰ πῶς θὰ παύσῃ αὐτὸ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἐπιβληθῇ εἰς τὰ ὅμορα Κράτη, τὴν Σερβίαν καὶ τὴν Ἀλβανίαν, τὰ ὁποῖα σήμερον εἶναι ἐχθρικὰ πρὸς ἡμᾶς καὶ τὰ ὁποῖα ἐξοπλίζουν τοὺς ληστάς. Ἐγκατέλειψαν πολλοὶ τὰς ἑστίας των καὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν Σερβίαν, σήμερον δὲ ἐξαναγκάζονται ἀπὸ τοὺς Σέρβους νὰ κάμουν ἐπιδρομὰς εἰς τὸ Ἑλληνικὸν ἔδαφος. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ πιθανὸν νὰ παρεσύρθησαν ὡς Ἐλασῖται καὶ σήμερον εὑρίσκονται εἰς ἐκεῖνο ποὺ λέμε «μπρὸς βαθὺ καὶ πίσω ρέμμα». Συνιστῶ τὴν σύστασιν ἐπιτροπῆς ἀπὸ ἀνωτέρους στρατιωτικοὺς καὶ δικαστικοὺς ὑπαλλήλους μὲ ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καὶ Ἐξωτερικῶν καὶ μὲ μίαν ἐπιτροπὴν ἐκ τοῦ Κοινοβουλίου, ἡ ὁποία νὰ μεταβῇ ἐπὶ τόπου νὰ ἴδῃ τὴν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν καὶ νὰ ὑποδείξῃ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐνδείκνυνται νὰ ληφθοῦν διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ τάξις εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν.

§356Ι. ΚΙΝΙΑΣ. Διὰ νὰ διευκολύνωμεν τὴν Κυβέρνησιν, κύριοι βουλευταί εἴμεθα ἀποφασισμένοι, νὰ ψηφίσωμεν τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει. Θὰ ἐπιτρέψητε συνεπῶς νὰ τονίσω εἰς τοὺς ἀξιοτίμους Ὑπουργοὺς τῆς Δικαιοσύνης καὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ὅτι θὰ ψηφίσω, ἀλλὰ μὲ μίαν ἀναμονήν, ὅτι τάχιστα, κ.κ. Ὑπουργοί, θὰ θέσητε εἰς ἐφαρμογὴν τὰ μέτρα αὐτά, τὰ ὁποῖα ζητεῖτε παρ’ ἡμῖν, διότι μέχρι σήμερον δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι ὅπως γνωρίζητε ἄριστα, κ. Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ὅλα αὐτὰ τὰ ἄρθρα ὑπῆρχον εἰς τὸ κεφάλαιον 1 περὶ ἐσχάτης προδοσίας εἰς τὸ ἄρθρον 123, 124 κλπ., ἀλλὰ δυστυχῶς μέχρι σήμερον δὲν ἐλειτούργησαν οἱ νόμοι τοῦ Κράτους. Ἐπίσης παρακαλῶ Ὑμᾶς ἀμφοτέρους κ.κ. Ὑπουργοί, ὡς ὑπευθύνους ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ σφαδάζοντος ὑπὸ τὴν πτέρναν τῶν κομμουνιστῶν, ὅπως ἐφαρμόσητε τὸ ταχύτερον τὸν νόμον περὶ ληστείας καὶ ἐκτοπίσητε ὅλους τοὺς ὑποθάλποντας τοὺς ἐγκληματίας αὐτούς. Ἐπίσης παρακαλῶ, ὅπως ἐφαρμοσθῇ τὸ ταχύτερον ὁ νόμος 453. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν τάσσομαι εἰς τὸ πλευρόν σας ψηφίζων τὸ νομοσχέδιον μετὰ πίστεως, ὅτι θὰ ἐπιτελεσθοῦν ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀναμένομεν μετὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. (Χειροκροτήματα). Ἄν, κ.κ. Ὑπουργοί, δὲν ἐκτελέσητε πάντα ταῦτα βεβαιωθῆτε, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θ’ ἀπογοητευθῇ καὶ παρ’ Ὑμῖν καὶ παρ’ ἡμῶν. Σᾶς ἐξορκίζω νὰ κινηθῆτε μὲ βῆμα σταθερὸν καὶ νὰ πλήξητε τοὺς κακοποιοὺς καὶ ἐπικρατήσῃ ἐπὶ τέλους ὁ νόμος (χειροκροτήματα).

§357ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἄλλος τις;

§358Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἐν πρώτοις, κ. συνάδελφοι, διαμαρτύρομαι, διότι ἑνὸς τόσον σοβαροῦ νομοσχεδίου ὡς τὸ ὑπὸ κρίσιν ἐτερματίσθη ἡ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς συζήτησις χωρὶς νὰ δοθῇ ὁ λόγος εἰς ὅλους τοὺς ἐγγραφέντας καὶ ἐτερματίσθη ἡ συζήτησις κατὰ τρόπον ἀντικοινοβουλευτικόν, τῆς Κυβερνήσεως βασισθείσης ἐπὶ τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς. Ἀντιτίθεμαι ἐν συνεχείᾳ, μὲ τὰς δηλώσεις εἰς τὰς ὁποίας προέβη ὁ Ἀρχηγός μου εἰς τὰ ἄρθ. 1–7 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, διότι ἐκ τῶν κειμένων διατάξεων εἶναι δυνατὸς ὁ ἐκβιασμὸς τῶν ἀδικημάτων τούτων καὶ οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχε νὰ προβῇ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ὑποβολὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος. Ἀντιτίθεμαι εἰς τὸ ἄρθρον 7 τὸ προβλέπον τὰ τῆς ἀπεργίας, διότι ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠδυνήθη μέχρι σήμερον νὰ ρυθμίσῃ τὸ ἐργατικὸν ζήτημα κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικὸν διὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν τῆς χώρας, ἡ ὁποία εἶναι ἀπὸ τὰς πλέον πολυπληθεῖς, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ λάβῃ τὰ δεσμευτικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει διὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἐπίσης διαμαρτύρομαι διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 11 περὶ ἀσύλου, διότι καὶ τοῦτο ἠδύνατο νὰ τὸ ρυθμίσῃ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν κειμένων διατάξεων.

§359ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ σχέδιον ὡς διετυπώθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς γίνεται δεκτόν;

§360ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν. Δεκτόν!

§361Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1.

§362ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψηφίσθη.

§363Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐγηράσαμεν ἐδῶ καὶ νομίζω, ὅτι ἔχομεν ἀντίληψιν τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν πρόκειται νὰ φέρω ἀντίρρησιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου, διότι ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος ἔχει ἀποφανθῆ προκειμένου περὶ αὐτοῦ. Ἔχω νὰ δηλώσω μόνον, ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως γενικωτέρας, ἀπὸ ἀπόψεως ἐνισχύσεως τοῦ Κυβερνητικοῦ ἔργου, νομίζω, ὅπως ἄλλως τε ἐδηλώθη καὶ ἐκ μέρους τοῦ κ. Καλλιγκάτση, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀκουσθοῦν μερικαὶ γνῶμαι ἐκ μέρους συναδέλφων τῆς Β. Ἑλλάδος, ἀνεξαρτήτως πτερύγων, διότι νομίζω ὅτι αὐτὸ θὰ ἐνίσχυε τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ ὅλον αὐτὸ ἐθνικὸν ἔργον. Ἐφ’ ὅσον ὅμως λέγετε, ὅτι τὸ ἄρθρον ἐψηφίσθη, διὰ νὰ εἶμαι καὶ πάλιν πειθαρχικός, ἀποσύρω καὶ τὰς ὀλίγας λέξεις τὰς ὁποίας ἐπρόκειτο νὰ διατυπώσω.

§364Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Δύο λέξεις πρόκειται νὰ εἴπω. Ἀπὸ τὰς ἐπιβαλλομένας τροπολογίας ἄλλαι ἔχουν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τὸ νομοθέτημα πληρέστερον, ἀλλὰ νὰ ἀποφύγουν ὡρισμένας ἐνδεχομένας καταχρήσεις. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς δευτέρας παρατηρήσεως ὑπέβαλον πρὸς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τὴν ἀπορριφθεῖσαν τροπολογίαν, δηλαδὴ τὴν προσθήκην τῆς λέξεως «ἔνοπλοι ὁμάδες», ὄχι κ. βουλευταί, διότι ὅταν εἶναι ἄοπλος ἔχει τὴν ἐπιθυμίαν νὰ διαπράττῃ ὅ,τι δύναται εἰς βάρος τῆς Πατρίδος. Ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶναι μόνον ὑποκειμενικὸν τὸ κριτήριον, τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὁ νόμος, προβλίνω εἰς τὴν συμπλήρωσιν δι’ ἑνὸς ἀντικειμενικοῦ κριτηρίου, διότι ὁμοιάζει μὲ τὸν σκοπὸν ἡ ὕπαρξις τοῦ ὅπλου, τοῦ οἱουδήποτε ὅπλου. Λοιπόν, κύριοι βουλευταί, ἐπρότεινα τὴν διατύπωσιν καὶ ἀντικειμενικὸν κριτήριον, πλὴν τοῦ ὑποκειμενικοῦ, ὥστε νὰ καθίσταται ἀδύνατος οἱαδήποτε κατάχρησις, ἡ δὲ κατάχρησις τορπιλλίζει τὸν σκοπὸν τοῦ νόμου. Δὲν εἶναι ἐπιείκεια ἀπέναντι τῶν ἐγκληματιῶν, πρέπει δὲ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα νὰ γίνῃ νοητόν, διότι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἔχει τὴν διάθεσιν ἐπιεικείας ἢ ἀφέσεως ἀπέναντι ἐγκληματιῶν. Ἡ προσπάθεια γίνεται, διὰ νὰ γίνῃ ἀρτιώτερον τὸ νομοθέτημα, νὰ ἀποβλέψῃ εἰς τὴν τιμωρίαν ἐνόχων καὶ ὄχι νὰ ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ ὄργανα τῆς τάξεως. Τὸ θέμα εἶναι τοῦτο. Δὲν πρόκειται περὶ τῆς πράξεως, πρόκειται περὶ καταρτισμοῦ τῆς ὁμάδος, ἡ ὁποία θὰ ἐνεργήσῃ τὴν πρᾶξιν. Ἐπίσης εἰς τὴν βʹ παράγραφον ἡ φράσις «ἢ διαταράξῃ τὴν κοινὴν εἰρήνην» νὰ διαγραφῇ.

§365Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, θὰ εἶχα πλεῖστα ὅσα ἐπιχειρήματα νὰ παρατάξω, ἐὰν δὲν παραιτούμεθα τοῦ λόγου, διὰ τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ὑφίσταται εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, ὥστε θὰ ἔπειθαν καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν κ. Σίδερην νὰ ψηφίσῃ ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου, πλὴν ὅμως, δυστυχῶς, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ περιορισθῶ εἰς τὸ ἄρθρον 2 καὶ μόνον καὶ νὰ ὑποβάλω μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος, διότι ἄλλως τὸ ἄρθρον 2 διὰ τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, εἶναι δῶρον ἄδωρον διὰ τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ τῆς ὁποίας ἐνώπιον τῆς Βουλῆς φέρω ἐγὼ ἀπόψε. Εἶναι δῶρον ἄδωρον, διότι τὰς συμμορίας εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, πρέπει νὰ γνωρίζητε, ὅτι τὰς συγκροτοῦν ἄνθρωποι εἰσερχόμενοι ἐκ τῶν ὁμόρων κρατῶν καὶ τὰς συγκροτοῦν ἄνθρωποι συνεργαζόμενοι μὲ ὡρισμένους ἐπικεκηρυγμένους λῃστὰς τοῦ Ἐλάς. Διὰ νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2 καὶ διὰ νὰ ἔχῃ ἀποτελέσματα ἐν τῇ Δυτικῇ Μακεδονίᾳ, προτείνω εἰς τὴν Βουλήν, ὅπως προστεθῇ τρίτη παράγραφος ἔχουσα οὕτω: «Μὲ εἰρκτὴν τιμωρεῖται πᾶς ὅστις «..... (ἀναγινώσκει)....».

§366Χ. ΛΑΔΑΣ. Ὑπάρχει τοιαύτη διάταξις.

§367Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει δὲν ἐπιμένω εἰς τὴν τροπολογίαν μου. Ἔχω μόνον τοῦτο νὰ εἴπω ἀποτεινόμενος εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, ὁ ὁποῖος ἰσχυρίσθη ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὅτι τὸ σύνολον τῶν συμμοριτῶν εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα ἀνέρχεται εἰς 550, ὅτι τὸ σύνολον τῶν συμμοριτῶν μόνον εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα ἀνέρχεται εἰς 550 καὶ πρέπει νὰ προσέξουν οἱ ἁρμόδιοι εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ μέτρου τούτου καὶ νὰ φροντίσουν, ὅπως εἶναι τοιαῦτα τὰ ἀποτελέσματα, ὥστε νὰ μὴ φανῶμεν εἰς τὸ τέλος, ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτησις ἀπέβη ἄνθρακες ὁ θησαυρός.

§368ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτῶ τὴν Βουλήν: Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 2;

§369ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§370ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 3 δεκτόν;

§371ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§372ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 4.

§373Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εἰς τὸ ἄρθρον 4 ὁ κ. Κουλουμβάκης ἔχει δίκαιον καὶ συνεπῶς ἀπαλείφονται αἱ λέξεις «κατὰ νόμον» καὶ τίθεται ἡ φράσις «ἄνευ τῆς πρὸς τὴν ἁρμοδίαν ἀστυνομικὴν προειδοποίησιν».

§374ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 4 γίνεται δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη. Τὸ ἄρθρον 5 γίνεται δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6 ὁ κ. Γ. Βασιλειάδης ἔχει τόν λόγον.

§375Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἐν πρώτοις, κύριοι βουλευταί, ὀφείλω ἐντονώτατα νὰ διαμαρτυρηθῶ διὰ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ψηφίζονται καὶ συζητοῦνται νόμοι τοιαύτης σοβαρότητος καὶ κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δὲν δίδει τὴν σοβαρότητα τῆς συζητήσεως.

§376ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6.

§377Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Διερωτῶμαι, κύριοι βουλευταί, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἐθνικιστικὸν κόμμα ἢ οἱοσδήποτε καλὸς Ἕλλην, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ εἶχε τὴν διακαῆ ἐπιθυμίαν καὶ τὸν πόθον νὰ ἴδῃ τὴν ἠρεμίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν ἐπικρατοῦσαν καθ’ ὅλην τὴν ἐπικράτειαν; Ἑπομένως δὲν δύναμαι νὰ ἐξηγήσω, διατὶ εἰς μίαν διακοπήν μου, ἡ ὁποία ἐγένετο, ὅταν ὡμιλοῦμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὁ ἐξ Ἀρκαδίας βουλευτής, ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς ἐταράχθη. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω νὰ προτείνω μίαν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι θὰ ἀποδεχθῇ ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς. Θὰ ἐπεξηγήσω τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον προτείνω τὴν τροπολογίαν αὐτήν. Ἡμεῖς, κύριοι, ἀνήκοντες εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν, προερχόμενοι ἐκ τῆς μειοψηφίας, ἔχομεν σαφῆ προσωπικὴν ἀντίληψιν τῆς δράσεως τῶν διαφόρων ἐνόπλων ὁμάδων, αἱ ὁποῖαι ἤθελον νὰ ἐπιβάλουν τὴν τάξιν καὶ τὴν ἀσφάλειαν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Ἐπιθυμοῦμεν, ὅταν λέγωμεν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν Χώραν, κ. βουλευταί, ἡ τάξις καὶ ἡ ἀσφάλεια πρέπει νὰ ἐπιβάλλωνται παρὰ τοῦ Κράτους, διότι τὸ Κράτος εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὀφείλει νὰ ἐπιβάλῃ ταύτην καὶ οὐχὶ ἔνοπλος δύναμις ἰδιωτικὴ ἢ ἀνεξάρτητος, ἡ ὁποία νὰ θέλῃ νὰ ἐπιβληθῇ εἰς μίαν πολιτικὴν μερίδα. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, ἐπρότεινεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν μέτρα λυσιτελέστερα, μέτρα αὐστηρά, ἐπρότεινε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Στρατιωτικοῦ νόμου εἰς τὰς περιφερείας ἐκείνας, εἰς τὰς ὁποίας διατρέχει κίνδυνον ἡ Δημοσία ἀσφάλεια. Ὀφείλομεν, κύριοι, νὰ εἴμεθα πλέον εἰλικρινεῖς, καὶ νὰ σᾶς δηλώσωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἐμπιστοσύνην, ὅτι θὰ ἐφαρμόσωμεν τὸν νόμον κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε πραγματικῶς νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν τάξιν καὶ τὴν Δημοσίαν ἀσφάλειαν ἀνὰ τὴν Ἐπικράτειαν. Ζητεῖτε νὰ χρησιμοποιήσητε τὸ νομοθέτημα τοῦτο, ὡς μέσον διὰ τὴν κομματικήν σας ἐπικράτησιν. (Θόρυβος ἐκ τῆς δεξιᾶς). Κύριοι βουλευταί, ἴσως εἶμαι ὀλίγον ὠμὸς εἰς τὴν δήλωσίν μου ταύτην, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ παραδεχθῆτε, ὅτι τοῦτο ἐπιδιώκετε. Διότι ἀδιαφόρως πολιτειακῆς ἰδεολογίας καὶ πολιτικῆς πλευρᾶς, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκει ἕκαστος, ὅλοι εἴμεθα σύμφωνοι νὰ ὑποστηρίξωμεν τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως. Σᾶς προσεφέραμεν τὸν Στρατιωτικὸν νόμον, νὰ τὸν ἐπιβάλετε, δὲν τὸν ἀπεδέχθητε. Ζητεῖτε τὴν ψήφισιν ἑνὸς νομοθετήματος διὰ νὰ λάβετε μέτρα ἀσφαλείας, ἐνῷ ἔχετε σωρείαν ἄλλων νομοθετημάτων, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἐφαρμόζετε. Διατὶ δὲν ἐφηρμόσατε καμμίαν ἀπόφασιν τῶν δικαστηρίων, ἐνῶ τόσαι ἔχουν ἐκδοθῆ μέχρι σήμερον; Δὲν ἐξετελέσατε καμμίαν θανατικὴν καταδίκην ἐνῷ ἔχετε πληθώραν τοιούτων. (Θόρυβος ἐκ τῆς δεξιᾶς).

§378ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΠΤΕΡΥΓΟΣ. Σεῖς ἐξετελέσατε καμμίαν καταδίκην;

§379Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, εἶμαι βέβαιος, τὸ ἐπαναλαμβάνω, εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι τὸ ψήφισμα αὐτὸ θὰ χρησιμοποιηθῇ ὁπωσδήποτε διὰ κομματικήν σας ἐκμετάλλευσιν.

§380ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ (ἐκ τῆς δεξιᾶς πτέρυγος). Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε, ὅτι δὲν ἔχετε ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ (Φωναὶ καὶ θόρυβος ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§381Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 6, κ. βουλευταί, ἀναγράφεται, ὅτι «ὁ δι’ ἀπειλῶν, περὶ διαπράξεως κακουργημάτων ἢ πλημμελημάτων, σκοπῶν νὰ διαγείρῃ ἀνησυχίαν ἢ τρόμον εἰς τοὺς πολίτας, τιμωρεῖται διὰ φυλακίσεως τουλάχιστον ἕξ μηνῶν». Ἐπιθυμῶ οἱ κ. κ. Ὑπουργοὶ Δικαιοσύνης καὶ Δημοσίας τάξεως νὰ ἀκούσουν μετὰ προσοχῆς τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν κάμνω διὰ τῆς προσθήκης ταύτης. «Πᾶσα ὀλιγωρία..... (ἀναγινώσκει).....». Διότι πολλάκις θὰ ὑπάρξουν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας, ὅταν ὄργανα τῆς τάξεως εἰδοποιηθοῦν παρὰ πολιτῶν ὅτι πρόκειται νὰ γίνῃ μία κίνησις ἡ ὁποία ὑπάγεται εἰς τὰς ἀξιοποίνους πράξεις, θὰ ἀδρανήσουν.

§382Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ὑπάρχει διάταξις τέτοια.

§383Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Μήπως καὶ τὰ περισσότερα ἄρθρα ποὺ ἀναγράφονται εἰς τὸ παρὸν ψήφισμα καὶ συζητοῦνται ἀπόψε δὲν ὑπάρχουν; Ἐναντίον λοιπὸν τῶν ὀργάνων αὐτῶν νὰ ἀσκῆται πλὴν τῆς ποινικῆς διώξεως καὶ διοικητικὸς ἔλεγχος.

§384ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὑπάρχουν διατάξεις.

§385Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὑπάρχουν καὶ διὰ τὰς ἄλλας, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζονται. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Κυβέρνησις μᾶς ὑπόσχεται ὅτι θὰ τὰ ἐφαρμόσῃ αὐτά, ἂς τὸ ἀναγράψωμεν καὶ αὐτό, εἰς τὸ παρὸν ψήφισμα. Εἰς τὰς ποινὰς αὐτὰς ὅμως, κύριοι, ἐπιθυμῶ νὰ προσθέσω ὅτι πρέπει νὰ ὑπάγωνται ὄχι μόνον τὰ ὄργανα τῆς τάξεως, τὰ ὁποῖα πιθανὸν νὰ ἐπιδείξουν ὀλιγωρίαν, διὰ τὴν πρόληψιν τῶν κακουργημάτων ἢ ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα μελετῶνται, ἀλλὰ καὶ οἱ ψευδῶς καταγγέλοντες ἢ ψευδομαρτυροῦντες, ὡς καὶ οἱ κοινοτικοὶ σύμβουλοι οἱ ἀσκοῦντες πολιτικὸν ἐκβιασμόν.

§386ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὑπάρχουν καὶ αὐτὰ.

§387Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Διατί ἐπιμένετε ὅτι ὑπάρχουν; Ἐπανειλημμένως ἐλέχθη ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ διατάξεις ποὺ ψηφίζομεν, ὑπάρχουν εἰς ἄλλους νόμους, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζονται. Διατί λοιπὸν νὰ μὴ περιληφθοῦν καὶ αὐταί;

§388Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Τότε νὰ εἴπωμεν ὅτι «εἰς τὸ παρὸν ἄρθρον προστίθεται ὁλόκληρος ὁ Ποινικὸς Νόμος (Γέλωτες).

§389Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Κύριοι, δυστυχῶς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, κατὰ τρόπον ὀλίγον αὐθαίρετον, διὰ δευτέραν φορὰν ἐπεμβαίνει καὶ θέτει τέρμα εἰς τὴν συζήτησιν.

§390ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ ἐδέχθη ἡ Βουλή.

§391Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Μόνον ἡ μία πτέρυξ. Δὲν ἠρωτήθησαν οἱ ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν ἂν παραιτοῦνται τοῦ λόγου ἢ ὄχι, ἀλλὰ ὁ κ. Πρόεδρος εἶπεν ὅτι θέτομεν τέρμα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει μᾶς ἀποστερεῖτε, κ. Πρόεδρε, τοῦ δικαιώματος νὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ν’ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀντιλήψεις μας καὶ τὰς ἀπόψεις μας ἐπὶ τοῦ ψηφίσματος, διότι ὁμιλοῦντες ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6 ὑφιστάμεθα τὴν ἐπίθεσιν τῆς πλειοψηφίας, ὅτι πρέπει νὰ περιορισθῶμεν μόνον εἰς τὸ ἄρθρον 6. Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζετε πολὺ καλὰ ὅτι τὸ κόμμα τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων, εἶναι τὸ κόμμα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει ἱστορικὰς παραδόσεις παλαιάς, εἶναι τὸ κόμμα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οὐδέποτε θὰ ἀρνηθῇ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ παράσχῃ ὅλα τὰ μέσα διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τάξιν καὶ τὴν ἀσφάλειαν τὸ ὕψιστον ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ποθεῖ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Σᾶς ἐδηλώσαμεν, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, ὅτι εἴμεθα πρόθυμοι νὰ στηρίξωμεν τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ ἔργον της, ἀλλὰ δὲν διστάζομεν νὰ εἴπωμεν ὅτι ἔχομεν μεγάλας ἀνησυχίας, ὡς πρὸς τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον αὐτὸν διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς τάξεως.

§392ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ψηφίσατέ το διὰ νὰ κοιμηθῆτε ἥσυχοι καὶ σεῖς καὶ ἡμεῖς.

§393Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἂν πρέπει κάποιος νὰ κοιμᾶται ἀνήσυχος, εἴμεθα ἡμεῖς οἱ δημοκρατικοί, διότι τὸ Κ.Κ.Ε. ἂν φοβῆται πράγματι ἕνα σοβαρὸν ἀντίπαλον εἴμεθα ἡμεῖς οἱ δημοκρατικοὶ καὶ ὄχι ὑμεῖς οἱ μοναρχικοί. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§394ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παραδέχεται τὸ ἄρθρον 6 ὡς ἔχει;

§395ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§396ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διὰ τὸ ἑπόμενον ἄρθρον 7 ὑπάρχει πρότασις διὰ ψηφοφορίαν δι’ ὀνοματικῆς κλήσεως.

§397Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Παρακαλῶ νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἄρθρον εἰς τρόπον ὥστε νὰ εἶναι ἀμφοτεροβαρές, δηλαδὴ καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι ἐργοδότης καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι ἐργάτης, ἐν περιπτώσει παραβάσεως τῶν διατάξεων, νὰ ὑπόκειται εἰς τὰς κυρώσεις. Μετὰ τὴν λέξιν «ὑπηρεσιῶν», προσθέσατε «μισθωτῆς ἢ ἐκμισθωτής». Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον χωρὶς νὰ βλάπτεται εἰς οὐσίαν, κατοχυρώνεται ἀκριβῶς ἡ διάταξις, κατὰ τρόπον ὥστε νὰ λαμβάνωνται ἐξ ἴσου καὶ αἱ δύο ἀπόψεις καὶ τοῦ ἐργάτου καὶ τοῦ ἐργοδότου.

§398Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἰς τοὺς δύο προτελευταίους στίχους τῆς πρώτης παραγράφου «ἂν μὲν ἐπροξενήθη κατάστασις ἀνάγκης», νομίζω ὅτι ὀρθὸν εἶναι νὰ ἀντικατασταθῇ «ἂν μὲν ἐπροξενήθη κατάστασις κοινῆς βλάβης»· «κοινῆς ἀνάγκης» εἶναι κάτι τὸ ἐντελῶς ἀκαθόριστον.

§399Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶναι διατύπωσις τοῦ Γερμανικοῦ καὶ Αὐστριακοῦ Κώδικος.

§400Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ Δημοσίας Τάξεως νὰ πληροφορήσουν τὴν Βουλὴν ἂν τὸ ἄρθρον 7 θὰ μείνῃ ὡς ἔχει, μὲ τὴν τροποποίησιν τῆς Ἐπιτροπῆς ἢ προτίθεται νὰ τὸ μεταβάλῃ, διότι ὡς εἶναι διατυπωμένον εἶναι κατ’ ἐμὲ ἀκατανόητον καὶ θὰ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς παρανοήσεις.

§401Ν. ΔΑΡΒΕΡΗΣ. Καὶ εἰς παρεξηγήσεις.

§402Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Λοιπόν, προτοῦ προβῶ εἰς ἀνάλυσιν τοῦ ἀκατανοήτου τῆς διατάξεως, θὰ ἤθελα νὰ μάθω ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν, ἐὰν προτίθεται νὰ τὸ ἀφήσῃ ὡς ἔχει ἢ ἂν θὰ τὸ τροποποιήσῃ.

§403Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐκ τῶν συνεννοήσεων τὰς ὁποίας ἐκάναμε μὲ τὴν ἀντιπολίτευσιν, νομίζω, ὅτι ἡ δυσχέρεια διὰ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, εἶναι εἰς τὴν κακόβουλον παρέλκυσιν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι διατεθειμένη, καὶ ἡ Βουλὴ συμφωνεῖ, ν’ ἀπαλείψωμεν τὴν κακόβουλον παρέλκυσιν. Εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Βουλὴ συμφωνεῖ, τότε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον λέγει ὁ κ. Λόντος εἶναι περιττὸν νὰ τὸ συζητήσωμεν. Λοιπόν, προτείνω ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ψηφισθῇ τὸ ἄρθρον ὡς ἔχει μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι θ’ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις ἡ διὰ κακόβουλον παρέλκυσιν τῆς ἐργασίας, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅπως ἀντὶ 36 ὡρῶν, τεθῇ προειδοποίησις 3 ἡμερῶν. (Ἀναγινώσκει ἀκολούθως τὸ ἄρθρον 7).

§404Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἐγὼ νομίζω, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν θὰ πρέπῃ νὰ ὑπαχθῇ καὶ ἡ κατηγορία τῶν ἐργοδοτῶν οἱ ὁποῖοι κηρύσσουν λὸκ ἄουτ. Λάβετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι αἱ δύο τελευταῖαι ἀπεργίαι, τῶν δημοσίων θεαμάτων καὶ τῶν αὐτοκινήτων, ὀφείλονται εἰς τὸ κηρυχθὲν ὑπὸ τῶν ἐργοδοτῶν λὸκ ἄουτ. Κατὰ ποίαν δικαιολογίαν ὁ μισθωτός, ὁ κατελθὼν διὰ τὸν α ἢ β λόγον εἰς ἀπεργίαν, θὰ ὑπόκειται εἰς τὰς ποινὰς αὐτάς, καὶ οἱ κύριοι τῶν ἐπιχειρήσεων, κηρύσσοντες λὸκ ἄουτ, θὰ εἶναι ἐν τάξει; Μοῦ φαίνεται, ὅτι ὑπάρχει μία βασικὴ ἀντίθεσις.

§405Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὑπάρχει ὁ Νόμος 2111 ὁ ὁποῖος προβλέπει αὐτὸ τὸ ζήτημα.

§406Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Μήπως δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι νόμοι οἱ ὁποῖοι ρυθμίζουν ὅλας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις; Ὁ ἴδιος ὁ νόμος 2111 προβλέπει καὶ τὰς περιπτώσεις αὐτὰς καὶ συνεπῶς, περιττεύει ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον. Πάντως ἐγώ, ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως περὶ τοῦ ἑξῆς γεγονότος. Ἐκ τῆς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἐν μὲν τῷ ἐξωτερικῷ θὰ ἐμφανισθῇ ἡ ἐργατικὴ τάξις τῆς Ἑλλάδος ἐν διωγμῷ, εἰς τὸ ἐσωτερικὸν δὲ θὰ δοθῇ ἠθικὴ βάσις εἰς τὸ Κομμουνιστικὸν κόμμα, διὰ νὰ ἐμφανίζῃ τὰ μέτρα ταῦτα ὡς στρεφόμενα ἐναντίον τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἐὰν ἡ Βουλὴ νομίζῃ ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ ἀποδεκτὸν αὐτό, δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν.

§407Π. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν πρόκειται διὰ κάθε ἀπεργίαν νὰ ἀφίσωμεν τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ἀπεργούς, τῶν ὁποίων τὰ αἰτήματα ἔγιναν ἀποδεκτά, νὰ παρελκύουν ἀτιμωρητὶ τὴν ἀπεργίαν, καὶ ἡ παρέλκυσις γίνεται καθημερινῶς, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, δὲν ἐπιτυγχάνομεν τὸν σκοπόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπομεν διὰ τοῦ νομοθετήματος. Ἡ ἔννοια τῆς κακοβουλίας, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξαν καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν εἶναι ἔννοια γνωστή. Εἶναι ἔννοια νομοθετημένη καὶ εἰς τὸν ἰσχύοντα Ἀστικόν μας Κώδικα. Ὑφίσταται δὲ κακοβουλία, ὅταν γίνεται μία πρᾶξις πρὸς ἐξυπηρέτησιν σκοποῦ ἄλλου, παρὰ δι’ ἐκεῖνον διὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας ἐδόθη πρὸς διεκδίκησιν ἐπαγγελματικῶν συμφερόντων. Ὅταν ὅμως ἡ ἀπεργία παρελκύεται δι’ ἐξυπηρέτησιν σκοποῦ ἄλλου, παρὰ δι’ ἐκεῖνον διὰ τὸν ὁποῖον εἶναι διεθνῶς ἀνεγνωρισμένον ὅτι δίδεται τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ὑπάρχει κακοβουλία, καὶ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἀδίκημα. Διότι, πρόκειται περὶ ὑπηρεσιῶν κοινῆς ὠφελείας, καὶ δὲν πρόκειται περὶ πάσης φύσεως ἀπεργιῶν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις αὐτή. Δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς φόβος παρερμηνείας.

§408Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Ἡ πρότασις, ἡ ὑποβληθεῖσα ὑπὸ τοῦ κ. συναδέλφου, μὲ ἀναγκάζει νὰ λάβω τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7. Ὁ κ. συνάδελφος ὑπεστήριξε τὴν ἄποψιν ὅτι θὰ πρέπει νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις αὐτὴ ὅπως ἔχῃ. Ἀλλὰ ἡ διάταξις αὐτή, κύριοι βουλευταί, οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, καταργεῖ οὐσιαστικῶς αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐχαρακτήρισεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως, ἀναφαίρετον καὶ ἱερόν, ἤτοι τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας. Συνεπῶς, θὰ πρέπει νὰ ὁμιλήσωμεν εὐθαρσῶς, καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν τῆς ἀληθείας. Εἶναι τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, ἢ ὄχι, ἱερὸν καὶ ἀναφαίρετον, καὶ ἀνεγνωρισμένον εἰς ὅλας τὰς Δημοκρατικὰς χώρας; Καὶ συνεπῶς, πρέπει νὰ παραμείνῃ καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μας χώραν, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καὶ εἶναι πάντοτε φιλελευθέρα καὶ δημοκρατική; Ὁ σκοπὸς ὁ ὁποῖος, προφανῶς ἐνέπνευσε τὴν λῆψιν αὐτῶν τῶν μέτρων εἰς τὴν Κυβέρνησιν, νομίζω ὅτι ἐξυπηρετεῖται ἀπολύτως καὶ μὲ τὴν ἀπάλειψιν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Διότι, κύριοι βουλευταί, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε τοῦτο. Ἄν ὑπάρχῃ ἡ ὑποχρέωσις τῆς γνωστοποιήσεως ἐντὸς τῆς προθεσμίας τῶν 3 ἡμερῶν καὶ ἄν, παραλλήλως, λειτουργήσῃ ἡ διάταξις ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν νόμον 281 καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν προκειμένου περὶ ἀπεργίας, ἐπιβάλλεται ἡ σύγκλησις Γενικῆς Συνελεύσεως καὶ λῆψις ἀποφάσεως πρὸς τοῦτο, διὰ μυστικῆς ψηφοφορίας, εὑρίσκομαι εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ διαβεβαιώσω πάντας ὑμᾶς, ὅτι οὐδέποτε οἱ κομμουνισταὶ θὰ δυνηθοῦν νὰ κάμουν ἀπεργίαν καὶ μάλιστα, διὰ καθαρῶς κομματικοὺς λόγους. Νομίζω, ὅτι ὁ σκοπὸς διὰ τὸν ὁποῖον προέβη ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων αὐτῶν καὶ τὰ προτείνει εἰς τὴν Ἐθνοσυνέλευσιν, ἐξυπηρετεῖται πλήρως μὲ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἀνακοινώσεως τῆς ἀποφάσεως πρὸς ἀπεργίαν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, παραμένει ἀκέραιον καὶ σεβαστὸν τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας καὶ ἐπιτυγχάνεται ὁ σκοπὸς τῆς ἀποφυγῆς τῶν ἀπεργιῶν, ἐκείνων αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται ἀπὸ τὴν κομματικὴν ἀνάγκην τῆς ἀναρχικῆς μαφίας, ἡ ὁποία λυμαίνεται τὸν τόπον καὶ οὕτω, συμβάλλετε καὶ ὑμεῖς εἰς τὸ νὰ ἀποδεσμευθῇ ἡ ἐργατικὴ τάξις ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς μαφίας αὐτῆς. Ὀφείλω, ἀκόμη νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τῶν κομμουνιστῶν εἶναι γνωστὸς ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον καταλαμβάνουν τὰ συνδικᾶτα τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Δὲν εὑρίσκονται ἐπὶ κεφαλῆς τῶν συνδικάτων μὲ τὴν θέλησιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως, διοικητικῶς ἐκδηλουμένην. Τὰ καταλαμβάνουν καὶ εὑρίσκονται ἐπὶ κεφαλῆς τῶν συνδικάτων διὰ τῶν μεθόδων τῆς ΟΠΛΑ καὶ διὰ τῆς λήψεως μέτρων παρὰ τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Πορφυρογένη, συνεχισθείσης τῆς καταστάσεως μέχρι καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Ζάκκα. Πρέπει ἀκόμη νὰ γνωρίζητε, ὅτι οἱ κομμουνισταὶ τὰ συνδικᾶτα τὰ μετέβαλον οὐσιαστικῶς καὶ πραγματικῶς εἰς καθαρῶς κομματικοὺς συλλόγους καὶ τὰ μετέβαλον διὰ τῆς ἑξῆς μεθόδου. Ἠλλοίωσαν καθ’ ὁλοκληρίαν τὰ μητρῷα τῶν ὀργάνων, τὰ ὁποῖα μητρῷα, ἀποτελοῦν ἀκριβῶς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους τῶν συλλογικῶν ὀργάνων. Σᾶς ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τοῦτο: ὅτι εἰδικῶς εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Μακεδονίας, ὅπου κυρίως εἰς τὰ καπνεργατικὰ Σωματεῖα, οἱ κομμουνισταὶ ἀσκοῦν μίαν ἐπιρροήν, ἔχουν μεταφέρει καὶ ἔχουν ἐγγράψει πλασματικῶς εἰς τὰ μητρῷα καπνεργάτας καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἔχουν ἀλλοιώσει τὸ ἀποτέλεσμα τῆς κατὰ μέλος ἐκλογῆς εἰς ἕκαστον ἐπαγγελματικὸν ὄργανον. Συγκεκριμένως, ἐμφανίζεται εἰς τὴν Καβάλαν σωματεῖον κινηματογραφιστῶν, εἰς τὸ ὁποῖον, κύριοι βουλευταί, πλὴν 11 ἐξ ἐπαγγέλματος κινηματογραφιστῶν, ὑπάρχουν 22 κομμουνισταὶ καπνεργάται, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἠσφαλισμένοι καὶ εἰσπράττουν τὸ εἰδικὸν ἐπίδομα ἀσφαλείας ἀπὸ τὸ ταμεῖον καπνεργατῶν. Ἐπίσης εἰς τὰ Γρεβενὰ ἐμφανίζεται σωματεῖον νοσοκόμων ἐξ 170 μελῶν, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 142 εἶναι καπνεργάτριες ἠσφαλισμένες εἰς τὸ ταμεῖον καπνεργατῶν καὶ εἰσπράττουν τὸ ἐπίδομα ἀνεργίας. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔχουν ἀλλοιώσῃ τὴν σύνθεσιν τῶν μητρώων τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργάνων καὶ ἔχουν ἐπιτύχει νὰ ἐπικαθήσουν ἐπὶ τῶν ἐπαγγελματικῶν αὐτῶν ὀργάνων καὶ ἐν συνεχείᾳ, ἐπὶ τοῦ ἐργατικοῦ κέντρου τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Θὰ πρέπει ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, ἐπειδὴ λόγος ἐγένετο διὰ τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας, νὰ γνωρίζητε, ὅτι δὲν γνωρίζω ὁποίαν ἀντίληψιν ἔχετε περὶ τῆς μεθόδου καὶ τῆς τακτικῆς τῶν κομμουνιστῶν εἰς τὴν πολιτικήν, γνωρίζω, ὅμως ἀκριβῶς καὶ δύναμαι νὰ σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατερράκωσαν κυριολεκτικῶς τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας, εἰς τὴν χώραν μας εἶναι οἱ κομμουνισταί, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατέλυσαν πᾶσαν δημοκρατικὴν μέθοδον μὲ τὴν ὁποίαν εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήσουν καὶ νὰ ὑπάρξουν τὰ συνδικᾶτα εἶναι ἀκριβῶς οἱ κομμουνισταί. Ἐλπίζω, κύριοι βουλευταί, νὰ θελήσητε νὰ κατανοήσητε τὴν ἀνάγκην τοῦ νὰ παραμείνῃ σεβαστὸν καὶ ἀπαραβίαστον τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, ὡς μοναδικὸν ὅπλον εἰς τὰς χεῖρας τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ὡς ὅπλον ἀμύνης ἐναντίον τῆς ἀναλγήτου πλουτοκρατίας καὶ δύναμαι νὰ σᾶς βεβαιώσω, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι οὐδέποτε θὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ ὅπλου αὐτοῦ ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος.

§409Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί. Ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ παρήλασαν ρήτορες τινές, οἱ ὁποῖοι ἐνεφάνισαν ἑαυτοὺς ὡς τοὺς μόνους ἐνδιαφερομένους διὰ τὸν ἐργατικὸν κόσμον καὶ ὡς μόνους ἐκπροσωποῦντας αὐτόν. Δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἐνδιαφέρεται διὰ τοὺς ἐργάτας καὶ νὰ μὴ ἐπιθυμῇ τὴν βελτίωσιν τῆς διαβιώσεώς των. Ἀλλὰ καὶ ὅλαι αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις ἐπεδείξαντο καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἐνδιαφέρον διὰ τούς ἐργάτας. Γνωρίζετε, βεβαίως, ὅτι ἐν Ἑλλάδι ὑπάρχει ἡ τελειοτέρα ἐργατικὴ νομοθεσία. Δὲν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν ἀλήθειαν ἡ μονοπώλησις τῆς φιλεργατικῆς πολιτικῆς. Ἐνδιαφερόμεθα ἐξ ἴσου ὅλοι διὰ τούς ἐργάτας. Καὶ δὲν σημαίνει μείωσιν τοῦ ἐνδιαφέροντος αὐτοῦ, ἐὰν εἰς περιπτώσεις τινὰς ἀπαγορευθῇ δι’ ὡρισμένους λόγους ἡ ἀπεργία. Ἄν δὲν θέλωμεν ν’ αὐταπατώμεθα ἢ νὰ δημαγωγοῦμεν εἰς τὰς κρισίμους αὐτὰς περιατάσεις, προκειμένου περὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν ψηφίσματος καὶ τοῦ συζητουμένου ἄρθρου, δὲν πρέπει τὸ ζήτημα νὰ τεθῇ ὅπως ἐτέθη. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ ἀπεργεῖν εἶναι δικαίωμα, ὄχι ὅμως ἱερὸν καὶ ἀπαραβίαστον, ὡς ἐλέχθη. Ἀλλαχοῦ, μάλιστα, οὐδόλως ἀναγνωρίζεται τοιοῦτον δικαίωμα, ὅπως π.χ. ἐν Ρωσίᾳ. Ἀλλὰ καὶ ἐν Ἀμερικῇ, καὶ ἐν Ἀγγλίᾳ, μελετᾶται ὁ περιορισμὸς τοῦ τοιούτου δικαιώματος. Ἐάν θέλωμεν πράγματι νὰ ἀνταποκριθῶμεν πρὸς τὰς κρισίμους περιστάσεις καὶ νὰ ἐξυπηρετήσωμεν τὸν σκοπὸν τοῦ ψηφίσματος πρέπει τὸ περὶ οὗ πρόκειται ἄρθρον νὰ διατυπωθῇ ἄλλως πως. Πρέπει ἐπὶ τινα τοὐλάχιστον χρόνον καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ὑπονομεύεται ἀπὸ μίσθαρνα ὄργανα ξένων προπαγανδῶν, νὰ αὐτοπεριορισθῶμεν καὶ νὰ ἀπαγορευθῇ δι’ οἱονδήποτε λόγον ἡ ἀπεργία. Τὸ ἄρθρον προβλέπει περὶ ἀπαγορεύσεως τῆς «κακοβούλου» ἀπεργίας. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διακρίνωμεν τὴν κακόβουλον ἀπὸ τὴν καλόβουλον τοιαύτην; Καλόβουλος θὰ εἶναι, ὡς ἐλέχθη, ἡ ἔχουσα ὡς λόγον οἰκονομικὰ αἰτήματα. Ἐάν, ὅπως εἶπεν ὁ προλαλήσας ἀγορητής, τὰ σωματεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχουν περιέλθει ὑπὸ τὴν Διοίκησιν τῶν κομμουνιστῶν, θέσουν οἰκονομικὰ αἰτήματα ἀπαράδεκτα, θὰ εἶναι καλόβουλος ἢ κακόβουλος ἡ ἀπεργία; Πῶς θὰ κριθῇ ἡ μορφὴ τῆς ἀπεργίας ἐφ’ ὅσον τὰ προβαλλόμενα αἰτήματα θὰ ἐνεφανίζοντο ὡς οἰκονομικὰ καὶ ὄχι ὡς πολιτικά.

§410Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ὄχι μόνον αὐτὰ ποὺ λέγετε εἶναι σωστὰ, ἀλλὰ τὸ ἄρθρον αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ εἶναι ἀνεφάρμοστον.

§411Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀλλὰ τὸ ἄρθρον αὐτὸ ἐναντίον τίνων στρέφεται; Στρέφεται ἐναντίον τῶν νομιμοφρόνων Ἑλλήνων ἐργατῶν; Ὄχι, κύριοι συνάδελφοι. Στρέφεται ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐσκεμμένως καὶ ὡς ὄργανα ξένης πολιτικῆς ἦλθον ἐδῶ διὰ νὰ ὑπονομεύσουν τὴν Ἑλληνικὴν Πολιτείαν. Ὑπάρχουν, ἀτυχῶς, καὶ πολλοὶ ἐργάται, οἱ ὁποῖοι παρεσύρθησαν, καί τοὺς ὁποίους ἡμεῖς πρέπει νὰ προστατεύσωμεν. Συζητοῦμεν περὶ τῶν ληπτέων μέτρων προστασίας τῆς τάξεως καὶ τοῦ Κράτους, κύριοι βουλευταί, ὡς ἐὰν νὰ μὴ γνωρίζωμεν, ὅτι ξέναι Δυνάμεις — καὶ ὄχι μόνον ἐκ τοῦ ἀφανοῦς, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς — πολεμοῦν τὴν ὑπόστασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ὡς ἐὰν νὰ μὴ γνωρίζωμεν, ὅτι ἐστρατολογήθησαν ἄτομα, ἀκούοντα εἰς Ἑλληνικὰ ὀνόματα ἢ ψευδώνυμα, τὰ ὁποῖα ἕρποντα διεσκέλισαν τὰ σύνορα τῆς Πατρίδος μας καὶ διεχύθησαν εἰς τοὺς κόλπους αὐτῆς, συναποκομίζοντα χρυσίον καὶ παραπλανητικὰς διδασκαλίας, δι’ ὧν πολλοὺς διέφθειραν καὶ παρεπλάνησαν, ὡς ἐὰν νὰ μὴ γνωρίζωμεν, ὅτι εἶναι πολλοὶ οἱ παρασυρθέντες ἀπὸ τοὺς προπαγανδιστὰς αὐτούς, οἵτινες ἐκμεταλλευόμενοι τὴν Ἑλληνικὴν πενίαν καὶ τὰς οἰκονομικάς μας δυσχερείας, παρέπεισαν πολλοὺς ἐργάτας καὶ πολλοὺς νέους νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν εἰς τοὺς ἀντεθνικούς των σκοπούς, χωρὶς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ παρασυρθέντες νὰ γνωρίζουν ποῦ ὁδηγοῦνται. Ἐγώ, κύριοι βουλευταί, προτείνω — παρ’ ὅτι διατρέχω τὸν κίνδυνον νὰ γίνω ἀντιδημοτικός, ἀλλ’ αὐτὸ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει — ὅπως ἀπαγορευθῇ πᾶσα ἀπεργία διαρκούσης τῆς ἀνωμάλου καταστάσεως. Καὶ χωρὶς νὰ φοβοῦμαι, ὅτι θὰ στενοχωρήσω τοὺς ξένους φίλους μας, λέγω, ὅτι πρέπει καὶ αὐτοί, ἐὰν ἐνδιαφέρωνται διὰ τὸν τόπον αὐτόν, νὰ φροντίσουν νὰ μάθουν τὴν ἀλήθειαν. Νὰ μάθουν τὴν ἀλήθειαν οἱ Λόρδοι, ὡς καὶ οἱ διάφοροι Γκάλαγκερ καὶ ἄλλοι κομμουνισταὶ τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων, οἱ ὁποῖοι ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐκστρατεύουν κατὰ τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζοντες μύθους. Οὗτοι πρέπει νὰ γνωρίζουν, ὅτι ἐφ’ ὅσον εἶναι μέλη τῆς Βουλῆς μιᾶς μεγάλης χώρας δὲν εἶναι ὀρθὸν ν’ ἀποδέχωνται εὐχερῶς πᾶσαν κομμουνιστικὴν συκοφαντίαν ἐναντίον μας, διότι οἱ ἀποδεχόμενοι μίαν συκοφαντίαν ἀβασανίστως εἶναι, ὅπως λέγει καὶ ὁ ἀρχαῖος Μένανδρος, ἢ μωροὶ ἢ ἄνθρωποι ἐστερημένοι ἠθικῆς, καὶ μὲ τοιούτους ἀνθρώπους δὲν δύναται τις νὰ συζητῇ. Ἡμεῖς θέλομεν νὰ εἴμεθα κράτος καὶ ἔχομεν δικαίωμα νὰ λάβωμεν πᾶν μέτρον πρὸς περιφρούρησιν αὐτοῦ. Δὲν ἠμποροῦν οἱ διάφοροι αὐτοὶ νὰ πειραματίζωνται ἐπὶ τῆς ἰδικῆς μας καταστάσεως. Καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ σκοπὸς τοῦ ψηφίσματος, ἐὰν δὲν ἀπαγορευθῇ ἡ ἀπεργία διαρκούσης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Πρέπει νὰ προσβλέπωμεν ἀφόβως πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ νὰ μὴ φοβούμεθα τὰς συκοφαντίας. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος φιλοδοξεῖ νὰ καταλάβῃ ἀνωτέρας θέσεις ἐν τῇ Πολιτείᾳ, εἴτε τὴν τοῦ Ὑπουργοῦ ἢ τοῦ βουλευτοῦ, πρέπει νὰ εἶναι παρασκευασμένος ψυχικῶς, ὅπως ὑφίσταται καὶ τὰς ἀδίκους ἐπικρίσεις. (Χειροκροτήματα).

§412ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κουλουμβάκης ἔχει τὸν λόγον.

§413Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δὲν γνωρίζω, κύριοι, ἐὰν τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας εἶναι ἱερόν, ἀλλὰ γνωρίζω, ὅτι εἶναι ἤδη καθιερωμένον εἰς ὁλόκληρον τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ἑπομένως, δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ ἀπαγορεύσωμεν ἀπολύτως.

§414Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπί τινα χρόνον, κ. Κουλουμβάκη.

§415Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον γνωρίζω ἐπίσης, εἶναι ὅτι, ὅπως εἶπον καὶ πρό τινων ἑβδομάδων, εἰς τὴν δημοκρατικὴν Γερμανίαν, μετὰ τὸ Σύνταγμα τῆς Βαϊμάρης ἀπηγορεύετο ἡ ἀπεργία εἰς τὰ ἐπαγγέλματα, τῶν ὁποίων ἡ ἐργασία εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν καθημερινὴν τῆς κοινωνίας ζωήν.

§416ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν εἶναι ἀληθὲς αὐτό.

§417Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἶναι ἀληθές.

§418ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Συζήτησις ἔγινε· σχέδιον νόμου ἦτο.

§419Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἶναι ἀληθές, διότι τὸ ἀπεδέχθησαν δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Θὰ ἠδυνάμην νὰ σᾶς προσκομίσω καὶ σχετικὰ κείμενα. Δηλαδὴ καὶ μὲ ἄλλους λόγους—ἀφοῦ προκαλοῦμαι—νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἀπεργία, διότι ἐπιτρέπεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ἀλλὰ νὰ ἀπαγορευθῇ εἰς τοὺς τροχιοδρομικούς, εἰς τὰ φαρμακεῖα, εἰς τοὺς ἐργάτας τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρίας κ.ο.κ. Ἀλλά, ἐκτὸς αὐτοῦ, θὰ ἐπεθύμουν νὰ νομοθετηθῇ καὶ τὸ ἑξῆς: Καὶ τὸ ἐπιθυμῶ αὐτὸ καὶ τὸ προτείνω, διότι αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι δὲν εἶναι πλέον, κατὰ κανόνα, σήμερον συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι, ἀλλὰ εἶναι ἐφορμήσεις πρὸς κατάλυσιν τῶν ἐλευθεριῶν ὅλης τῆς Κοινωνίας. Καὶ διὰ νὰ ἔχω μίαν ἐγγύησιν, ὅτι δὲν θὰ εἶναι τοιαῦται αἱ ἀπεργίαι, ἐγὼ θὰ ἐπρότεινα νὰ ἀπαγορευθῇ, ὅπως μετέχουν εἰς τὰ Συμβούλια τῶν ἐν γένει ἐργατικῶν συνδικάτων ἄνθρωποι ἄεργοι. Νὰ μετέχουν εἰς τὰ Συμβούλια μόνον ἐργάται τοῦ αὐτοῦ ἐπαγγέλματος τῶν ἐργατῶν, οἵτινες πρόκειται νὰ ἀπεργήσουν. Διότι, διὰ νὰ τὰ εἴπωμεν καθαρά, νέτα–σκέτα, ὁ Σιᾶντος, ὁ Παρτσαλίδης, ὁ Θέος, ὁ Νεφελούδης, ὁ Στρατῆς, ὁ Καλομοίρης, ὁ, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ, φίλτατος κ. Δημητρᾶτος, ὁ ἀγαπητὸς κ. Μακρῆς, δὲν εἶναι ἐργάται.

§420Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ὁ Μακρῆς εἶναι ἐργάτης.

§421Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δὲν εἶναι τώρα ἐργάται. Πρέπει νὰ εἶναι ἐργάται, ὅταν εἶναι μέλη τοῦ Συμβουλίου. Ἐὰν ἀφήσωμεν εἰς τὰ Συμβούλια τοὺς ἀνέργους, τοὺς ἀνεπαγγέλτους, τοὺς μὴ ἐργάτας, τοὺς ἐργατοκαπήλους, τοὺς ἐκμεταλλευτὰς τῶν ἐργατῶν, δὲν θὰ εἶναι αὐτὸ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι, ἀλλ’ ἐφορμήσεις δημοκόπων ἐναντίον τῶν κοινωνικῶν ἐλευθεριῶν.

§422Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθω εἰς τὸ Κοινοβούλιον ἠναγκάσθην νὰ ὑποβάλω παραίτησιν ἀπὸ τὴν Τηλ)κὴν Ἑταιρίαν, διότι ἦτο ἀσυμβίβαστον.

§423ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη πρότασις περὶ ψηφοφορίας δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7 ὑπὸ τῶν κ. κ. Μαλαμίδα, Ντεντιδάκη, Κιζάνη, Σαββίδη καὶ ἄλλων, δέκα πέντε ἐν συνόλῳ βουλευτῶν.

§424ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ν’ ἀναγνωσθοῦν τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν. (Ἀναγινωσκομένων τῶν ὀνομάτων τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν, τινὲς τούτων ἀπουσιάζουν).

§425Γ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἀποσύρω τὴν ὑπογραφήν μου ἐκ τῆς αἰτήσεως τῆς δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφίσεως τοῦ ἄρθρου.

§426Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Δὲν εἶναι παρόντες δέκα πέντε ἐκ τῶν ὑπογραψάντων, συνεπῶς δὲν δυνάμεθα νὰ προχωρήσωμεν εἰς ψηφοφορίαν.

§427ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν τούτου τὸ ἄρθρον 7 γίνεται δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη.

§428Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Οἱ ὑπόλοιποι 14 ὑπογράψαντες κάνουν τὴν δήλωσιν, ὅτι ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπιμένουν ἐπὶ τῆς διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου.

§429Μ. ΑΙΛΙΑΝΟΣ (Ὑφυπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐψηφίσθη τὸ ἄρθρον 7.

§430ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8.

§431Ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς μίαν διευκρίνησιν ἐπὶ τῆς διατυπώσεως τοῦ ἄρθρου 8. Ὅπως διατυποῦται ἡ § 1 ἀπὸ σήμερον τὸ πρωΐ, ὅλοι τῶν ὁποίων ἀναστέλλεται ἡ ἐκτέλεσις τῆς ἀποφάσεως πρέπει νὰ ἐξέλθουν τῶν φυλακῶν. Γίνεται μία διαφύλαξις τῆς ὑποχρεώσεως αὐτοῦ διὰ τῆς § 2 καθ’ ἣν οἱ κατὰ τόπους Εἰσαγγελεῖς δικαιοῦνται νὰ κρατήσωσι διὰ τῶν Συμβουλίων ἐκείνους ποὺ κρίνωσι, ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνοι διὰ τὴν Δημοσίαν ἀσφάλειαν. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ὑποθέτω, ὅτι πρέπει νὰ προσδιορίσωμεν τὸν ἁρμόδιον Εἰσαγγελέα. Διότι π.χ. κατηγορούμενος ἐξ Εὐρυτανίας προσήχθη ἐνώπιον τοῦ Εἰσαγγελέως Πλημμελειοδικῶν Εὐρυτανίας, εἰσήχθη ἐνώπιον τοῦ πενταμελοῦς Ἐφετείου καὶ κρατεῖται εἰς τὰς φυλακὰς Τρικκάλων. Ποῖος Εἰσαγγελεὺς θ’ ἀποφασίσῃ;

§432Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑφυπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὁ τῆς τελέσεως τῆς πράξεως.

§433Ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Δὲν βγαίνει ἀπὸ τὴν διατύπωσιν καὶ πρέπει ν’ ἀποσαφηνισθῇ, διότι ὑποθέτω, ὅτι ὁ ἁρμοδιώτερος θὰ ἦτο ὁ τοῦ τόπου τῆς κατοικίας τοῦ ἐγκληματίου.

§434Κ. ΚΟΡΟΖΟΣ. Τῆς τελέσεως τοῦ ἀδικήματος νὰ εἶναι, νὰ γνωρίζῃ τὸν κατηγορούμενον.

§435Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἁρμόδιος εἶναι ὁ Εἰσαγγελεὺς τῆς τελέσεως τοῦ ἀδικήματος. Αὐτὸς θὰ εἰσαγάγῃ, τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸ Συμβούλιον.

§436Χ. ΨΑΡΡΟΣ. Διὰ τοῦ ἄρθρου 8 δίδεται ἀναστολὴ εἰς τὰ ἀδικήματα τῆς παρανόμου ὁπλοφορίας καὶ παρανόμου κατοχῆς ὅπλου καὶ τῆς φυγοδικίας τῶν ἀδικημάτων τούτων. Ἀντιλαμβάνομαι κ. κ. συνάδελφοι, ὅτι σχεδὸν μόνος ἔχω ἀντίρρησιν κατὰ τοῦ ἄρθρου τούτου, διότι αἰσθάνομαι βαθυτάτην ἀντιπάθειαν πρὸς πᾶσαν ἀποσυμφόρησιν καὶ πρὸς πᾶν εἶδος ἀποσυμφορήσεως, εἴτε ἀναστολὴ λέγεται, εἴτε παραγραφή, εἴτε ἀμνηστία, εἴτε ἀποσυμφόρησις. Δὲν ἐννοῶ δὲ τὸν λόγον τῆς τοιαύτης ἀναστολῆς εἰς τὸ ψήφισμα τοῦτο, διότι τὸ ἀδίκημα, περὶ τοῦ ὁποίου προβλέπεται ἡ ἀναστολὴ δὲν εἶναι κἂν ἐκ τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τῆς Σ. Π., οὔτε ἀντικείμενον Συντακτικῆς Πράξεως. Ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι αἱ διάφοροι ἀποσυμφορήσεις, παραγραφαί, ἀμνηστίαι, συνετέλεσαν εἰς τὴν φοβερὰν αὐτὴν ἐγκληματικὴν κατάστασιν τοῦ Ἔθνους μας. Δὲν εὑρίσκω καμμίαν δικαιολογίαν τῆς τοιαύτης ἀναστολῆς καὶ μάλιστα εἰς τὸ νομοθέτημα τοῦτο, τὸ ὁποῖον εἰσάγει αὐστηροτέρους ποινὰς διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς Δημοσίας τάξεως, ἀποτελεῖ μίαν ἀντινομίαν. Ἄν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ, ὅτι δύναται νὰ χορηγήσῃ αὐτὴν τὴν ἀναστολὴν νὰ τὴν χορηγήσῃ μὲ κἄποιον ἄλλον νόμον, διότι εἰς τὸν νόμον αὐτὸν ἀποτελεῖ ἀντινομίαν. Καὶ πέραν τούτων ἐρωτῶ. Οἱ φυγοδικοῦντες θὰ ἐπανέλθουν ἐντὸς μηνὸς αὐθορμήτως καὶ τὰ ὅπλα τὰ ὁποῖα κατέχουν τί θὰ γίνουν;

§437ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Θὰ τὰ παραδώσουν.

§438Χ. ΨΑΡΡΟΣ. Λέγεται τίποτε εἰς τὴν πρᾶξιν; Εἶναι ἀπαραίτητον, ἄν ἡ Βουλὴ ἐπιθυμῇ νὰ γίνῃ νόμος ἡ ἀναστολὴ αὐτή, νὰ ὁρίσῃ, ὅτι θὰ παραδοθῶσι, τοὐλάχιστον, τὰ ὅπλα. Προσωπικῶς ἱκανοποιῶ τὸ αἴσθημα τῆς συνειδήσεώς μου καὶ διαμαρτύρομαι διὰ τὴν τακτικὴν αὐτήν. Δὲν δυνάμεθα νὰ παραπονούμεθα κατ’ ἄλλων, ὅτι ἔκαμαν ἀποσυμφορήσεις καὶ νὰ διαπράττωμεν καὶ ἡμεῖς τὸ αὐτὸ ἄτοπον.

§439Α. ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ. Εἶναι γεγονός, ὅτι ὅταν ἐκ τοῦ νόμου ἐπιβάλλωνται βαρεῖαι ποιναί, αἱ ποιναὶ αὐταὶ ἔχουν θλιβερὰ ἀποτελέσματα. Εἶναι βέβαιον, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 19 Σ.Π. ἐπεβλήθησαν ποιναὶ βαρεῖαι κατ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ συνελαμβάνοντο κατέχοντες παρανόμως ὅπλα. Ἀποτέλεσμα τῶν βαρειῶν ποινῶν ὑπῆρξεν, ὅτι πλεῖστοι ἐθνικόφρονες, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὰ ὅπλα, διὰ νὰ προστατεύσουν τὴν κινδυνεύουσαν ζωήν των, ὑπέπεσαν εἰς παράβασιν τῆς Σ. Π. καὶ ἐξακολουθοῦν φυγοδικοῦντες. Συνεπῶς ἡ ἄποψις τοῦ Κυβερνητικοῦ σχεδίου δεχομένη, ὅπως οἱ φυγοδικοῦντες ἐμφανιζόμενοι ἐντὸς μηνὸς ἐνώπιον τῆς Ἀρχῆς ἀπαλλαγῶσι πάσης ποινῆς, μὲ εὑρίσκει ἀπολύτως σύμφωνον καὶ δὲν νομίζω, ὅτι εὐσταθοῦν αἱ ἀντιρρήσεις τοῦ κ. Ψαρροῦ, διότι ὁ σκοπὸς τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶναι μόνον ἡ πλῆξις τοῦ ἐγκληματίου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιείκεια πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐμπράκτως ἀποδεικνύουν, ὅτι θέλουν νὰ ἐνταχθῶσιν εἰς τὸ νόμιμον Κράτος. Ἐν ταὐτῷ ὅμως εἶχε δίκαιον ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, προτείνουσα, ὅπως τὸ μέτρον τοῦτο τῆς εὐνοίας ἐπεκταθῇ τόσον εἰς τοὺς προφυλακισθέντας, ὅσον καὶ εἰς τοὺς καταδικασθέντας. Ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου 8 δὲν εἶναι ὀρθή, διότι δὲν καθορίζει τὸ δικαστικὸν ἐκεῖνο ὅριον, τὸ ὁποῖον θὰ ὑπολογισθῇ διὰ τὴν ἀπόλυσιν, οὔτε ἐὰν ἡ ἀπόλυσις θὰ εἶναι αὐτοδικαία ἅμα τῇ δημοσιεύσει τοῦ ψηφίσματος, ἢ ἐὰν θὰ προηγηθῇ βούλευμα τοῦ Συμβουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν ἢ τῶν Ἐφετῶν. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ δηλώσῃ κατὰ ποῖον τρόπον θεωρεῖ τὴν ἀπόλυσιν ἐκείνων, ποὺ εἶναι καταδικασμένοι ἢ προφυλακισμένοι, ποῖος θὰ εἶναι ὁ ἁρμόδιος Εἰσαγγελεύς. Ἐπειδή, λοιπόν, ἐθέσαμεν ἕνα περιορισμόν, ὅτι τὸ Συμβούλιον τῶν Πλημμελειοδικῶν θὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀποκλείσῃ τῆς ἀναστολῆς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν κρίσιν του δὲν εἶναι ἀπολυτέοι, ἡ ἀπόλυσις δὲν θὰ εἶναι αὐτοδικαία, ἀλλὰ θὰ πρέπῃ νὰ προηγηθῇ βούλευμα τοῦ Συμβουλίου τῶν Πλημμελειοδικῶν. Ἁρμοδιώτερον πρόσωπον εἶναι ὁ Εἰσαγγελεὺς τοῦ τόπου τῆς ἐκτελέσεως τῆς πράξεως καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δώσῃ τὰς δεούσας ἀποσαφηνίσεις.

§440ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Χρυσοστόμου ἔχει τὸν λόγον.

§441Γ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. Κύριοι Βουλευταί, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν εἶναι τοῦτο, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 8, ὅτι ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ προτάσει αὐτῆς δὲν περιλαμβάνει τοιαύτην διάταξιν ἀναστέλλουσαν τὴν δίωξιν, οὐδὲ ἀναστολὴν τῆς διώξεως, ἢ ἀναστολὴν τῆς ἐκτίσεως τῶν ποινῶν, ἐμφανίζεται αἰφνιδίως ἡ ἐπιτροπὴ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ τῆς ἐκθέσει καὶ παρεμβάλλει ἕνα νόμον ἀποσυμφορήσεως, ἄσχετον τελείως πρὸς τὸ συζητούμενον θέμα. Ἐὰν πραγματικὰ ὑπάρχῃ περίπτωσις ἀναστολῆς τῆς διώξεως ἢ ἀποσυμφορήσεως τῶν φυλακῶν, διὰ τῆς ἀναστολῆς τῆς περαιτέρω ἐκτίσεως τῆς ποινῆς, δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἔργον ἡμῶν ὑπὸ τὴν παροῦσαν συζήτησιν νὰ θέσωμεν ζήτημα ἀμνηστίας, διότι πῶς εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν νὰ ἐμφανιζώμεθα αὐστηροὶ τηρηταὶ τῶν νόμων καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην μεγαλόθυμοι καὶ ἀνοίγοντες τὰς φυλακάς. Μοῦ φαίνεται, διὰ νὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγὼ κἄπως συγκεκαλυμμένως, τὸ ζήτημα ἔχει κἄποιον λάκκον καὶ ὅτι πρόκειται μᾶλλον περὶ ἐξυπηρετήσεως, τίς εἶδε, τίνων ἐπαρχιῶν ἢ ὡρισμένων φίλων καὶ προσώπων. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ παρενείρωμεν τοιαύτας προσωπικὰς διατάξεις μέσα εἰς νόμον τοσαύτης σπουδαιότητος. Διότι ὁ ὁμιλῶν τὴν στιγμὴν ταύτην ὑπέστη, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ἐξέλθουν τῶν φυλακῶν, ἐπίθεσιν δι’ ὅπλων κατὰ τὴν προεκλογικήν του περίοδον, διότι ὑπέστην ἐπίθεσιν διὰ μαχαιρῶν καθ’ ἣν στιγμὴν ἐξεπλήρουν τὸ προεκλογικόν μου καθῆκον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐξαπολύωνται πάλιν μὲ τὰ ὅπλα τους εἰς τὴν κοινωνίαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἡ Βουλὴ θελήσῃ, καὶ θὰ θελήσῃ ἀσφαλῶς, νὰ ψηφίσῃ τὸν νόμον αὐτόν, τότε τοὐλάχιστον νὰ ἀφεθῇ ἕνα ὅριον ποινῆς εἰς βάρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι παρανόμως ὁπλοφοροῦν, ὡς λ.χ. οἱ ἐκτίσαντες τὸ τέταρτον, ἢ τὸ τρίτον ἢ τὸ ἥμισυ τῆς ποινῆς, ἀλλ’ ὄχι οἱ τὴν παραμονὴν τῆς ἐγκρίσεως τοῦ ψηφίσματος συλληφθέντες ἐπὶ παρανόμῳ ὁπλοφορίᾳ νὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι καὶ οἱ συλληφθέντες κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν νὰ παραμείνουν εἰς τὰς φυλακάς.

§442Π. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ Συμβούλιον τῶν Ἐφετῶν θὰ κρίνῃ, ἐὰν θὰ τοὺς ἀφίσῃ.

§443Γ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ. Διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν διατάξεως ἀφίεται τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς κατὰ τόπους εἰσαγγελεῖς νὰ κρίνουν, ἐὰν κατὰ πόσον ὁ διωκόμενος κατηγορούμενος, ἢ ὁ ἀπολυόμενος τῶν φυλακῶν εἶναι ἐπικίνδυνοι διὰ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ κατὰ τόπους εἰσαγγελεῖς ἐκτὸς τοῦ μεγάλου φόρτου τῆς ἐργασίας των τοὺς ἐμποδίζουν νὰ προβαίνουν εἰς τοιαύτας ἐνεργείας, οὔτε εἶναι δυνατόν, ὁ κατὰ τόπους εἰσαγγελεὺς νὰ γνωρίζῃ, ἐὰν ἕνας κρατούμενος εἰς τὰς φυλακὰς εἶναι ἢ ὄχι ἐπικίνδυνος. Τοῦτο τὸ γνωρίζουν μόνον τὰ κατὰ τόπους ἀστυνομικὰ ὄργανα. Τὸ θέμα τὸ τελευταῖον, δηλαδὴ τῆς θέσεως τοῦ ζητήματος, εἶναι τόσον λεπτόν, ὥστε δὲν δυνάμεθα νὰ ἀφήσωμεν εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Εἰσαγγελέως καὶ τοῦ Συμβουλίου ζήτημα τόσον σοβαρόν, ἢ μᾶλλον ζήτημα χαρακτῆρος, ζήτημα συμπεριφορᾶς, ζήτημα παρελθούσης διαγωγῆς διὰ παράνομον ὁπλοφορίαν. Θὰ ἐπεθύμουν, ἐὰν ἦτο δυνατόν, νὰ ἀφεθῇ ἕνα περιθώριον καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐὰν καταλήξῃ ἡ Βουλὴ εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ἄρθρου τούτου, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὑποδείξω μίαν νομικὴν διόρθωσιν. Τὸ ἄρθρον 8 λέγει: «Ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος...........». (Ἀναγινώσκει) Πρέπει λοιπὸν νὰ διορθωθῇ ὡς ἑξῆς: «Ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος ἀναστέλλεται ἐπὶ 2ετίαν ἡ δίωξις τῶν κατηγορουμένων καὶ ἡ ἐκτέλεσις τῶν καταδικαστικῶν ἀποφάσεων ἐπὶ παραβάσει, κλπ. Πρέπει δηλαδὴ νὰ διαγραφῇ ἡ φράσις «τῶν κατηγορουμένων ἢ καταδικασθέντων» διότι εἶναι νομικὸς σολοικισμός.

§444Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς εἰπῆτε κ. Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, πόσαι χιλιάδες ἐξέρχονται δι’ αὐτῆς τῆς διατάξεως, τῶν φυλακῶν;

§445Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ. Δὲν εἶναι πολλοί. Καμμιὰ τριακοσαριὰ εἶναι ὅλοι.

§446Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Μίαν διευκρίνησιν, θὰ σᾶς παρακαλέσω εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον τοῦ ἄρθρου 8. Ἀντιλαμβάνομαι, ὅτι οἱ ἐν ταῖς φυλακαῖς εὑρισκόμενοι δύνανται νὰ κριθοῦν ἀπὸ τοὺς κατὰ τόπους εἰσαγγελεῖς ὡς ἐπικίνδυνοι ἢ μὴ καὶ ἀναλόγως νὰ ἐξέλθουν τῶν φυλακῶν ἢ ὄχι. Οἱ μὴ εὑρισκόμενοι ὅμως ἐν ταῖς φυλακαῖς, πῶς θὰ ἐπανέλθουν καὶ θὰ παραδώσουν τὸν ὁπλισμόν των καὶ τοὺς ἑαυτούς των, ὅταν ὑπάρχῃ ἡ Δαμόκλειος σπάθη, ὅτι ἠμπορεῖ μεταγενεστέρως οἱ κατὰ τόπους εἰσαγγελεῖς—αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπορία μου—νὰ τοὺς κρίνουν ὡς ἐπικινδύνους; Ἔτσι νομίζω ματαιοῦται ἡ διάθεσις τοῦ Νομοθέτου νὰ ἐπανέλθουν εἰς τοὺς κόλπους τῆς κοινωνίας τυχὸν φυγοδικοῦντες.

§447Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εἰς τοὺς ὑποδίκους τάσσεται προθεσμία ἑνὸς μηνός, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅσοι θέλουν καὶ ἐὰν θέλουν θὰ προσέλθουν καὶ θὰ παραδοθοῦν. Θ’ ἀπαλλαγοῦν δὲ δυνάμει τῆς διατάξεως αὐτῆς.

§448Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ἀλλὰ ἡ ἐξαιρετικὴ διάταξις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἐδαφίου 2 τοὺς βάζει ὑπὸ μίαν Δαμόκλειον σπάθην.

§449Π. ΧΑΤΖΗΠΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐὰν εἶναι ἐπικίνδυνοι θὰ ὑποστοῦν τὰς συνεπείας.

§450Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Ναὶ ἀλλὰ πῶς θὰ ἔλθουν νὰ παραδοθοῦν.