1946.05.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 3η

Πέμπτη 16 Μαΐου 1946

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(ὥρα 5.40 μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλῶ τοὺς μὴ ὁρκισθέντας κ. κ. βουλευτάς, ὅπως προσέλθουν καὶ δώσουν τὸν νενομισμένον ὅρκον. Προσέρχεται ὁ βουλευτὴς Λασηθίου ὁ κ. Κ. Παπαδάκης καὶ δίδει τὸν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος τεταγμένον ὅρκον ἔχοντα οὕτω: «Ὀμνύω εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, νὰ φυλάξω πίστιν εἰς τὴν Πατρίδα, τὸν Συνταγματικὸν Βασιλέα, ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Κράτους καὶ νὰ ἐκπληρώσω εὐσυνειδήτως τὰ καθήκοντά μου».

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς Συνεδριάσεως εἶναι ἡ ἐκλογὴ τοῦ ὑπολοίπου Προεδρείου. Παρακαλῶ τοὺς βουλευτὰς κ.κ. Π. Ἰακώβου, Β. Κρῖκον Σ. Σαββίδην καὶ Δ. Θανόπουλον νὰ προσέλθουν καὶ ἐκτελέσουν χρέη ψηφολεκτῶν, τὸν δὲ κ. Σ. Παπουτσάνην Γραμματέως ἐπὶ τοῦ καταλόγου. Διεξάγεται ἡ μυστικὴ διὰ ψηφοδελτίων ψηφοφορία. Γενομένης τῆς διαλογῆς ὁ κ. Πρόεδρος ἀνακοινοῖ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψηφοφόρησαν ἐν ὅλῳ 335 ἔλαβον ψήφους διὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀντιπροέδρου:

Εὑρέθησαν δὲ καὶ 15 λευκὰ ψηφοδέλτια. Συνεπῶς ἐξελέγησαν κατὰ σειρὰν ἐπιτυχίας Ἀντιπρόεδροι οἱ κ. κ. Λ. Λεονάρδος, Κ. Θεοφανόπουλος καὶ Α. Μιχαλακόπουλος. (Χειροκροτήματα). Διὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ κοσμήτορος ἔλαβον:

Συνεπῶς ἐξελέγη ὡς Κοσμήτωρ ὁ κ. Χ. Ζαλοκώστας, διὰ δὲ τὴν ἀνάδειξιν τοῦ ἑτέρου Κοσμήτορος θὰ ἐπαναληφθῇ ἡ ψηφοφορία εἰς συνεδρίασιν τῆς προσεχοῦς ἑβδομάδος. Τέλος διὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ Γραμματέως ἔλαβον:

Συνεπῶς ἐξελέγησαν Γραμματεῖς κατὰ σειρὰν ἐπιτυχίας οἱ κ. κ. Γ. Δρόσος, Μ. Καροῦσος, Α. Ταλιαδοῦρος καὶ Σ. Σγουρόγλου. Καὶ τώρα θὰ ἐπεθύμουν νὰ σᾶς ἀναγνώσω μίαν ἀνακοίνωσιν τοῦ Προεδρείου, πρὶν διακόψωμεν τὴν συνεδρίασιν: Κύριοι Βουλευταί, εἶμαι βέβαιος ὅτι διὰ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ κατὰ τὴν ἐπ’ αὐτῶν συζήτησιν θὰ ἀκουσθοῦν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰ αἰτήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ διὰ τὴν ἔμπρακτον ὑπὸ τῶν Μεγάλων Συμμάχων μας ἀναγνώρισιν τῶν τρομακτικῶν θυσιῶν καὶ τῆς ὅλως ἐξαιρετικῆς συμβολῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν νίκην τῆς Δημοκρατικῆς Παρατάξεως. Νομίζω ὅμως, ὅτι ἀπὸ σήμερον ἤδη, ὁπότε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία διὰ τῆς συμπληρώσεως τοῦ Προεδρείου της εὑρίσκεται πλήρως συγκεκροτημένη ὡς Σῶμα, ἐπιβάλλεται νὰ διατυπωθῇ ἀπὸ τοῦ Βήματος τούτου ἡ ἀξίωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ὅπως εὑρεθῇ τρόπος, ἵνα τεθῇ τέρμα εἰς τὸν βίαιον ἀφελληνισμὸν μαρτυρικῆς ἑλληνικῆς περιοχῆς. Τρεῖς φορὰς, Κύριοι Βουλευταί, ἐντὸς τριακονταπενταετίας ἀπηλευθερώθη ἡ Βόρειος Ἤπειρος καὶ τρεῖς φορὰς εὑρέθη πάλιν ὑπὸ τὸν ζυγόν. Τὰ ἀπαράγραπτα ἐπ’ αὐτῆς δικαιώματα καὶ οἱ ἀναφαίρετοι ἱστορικοί, ἐθνολογικοί, πνευματικοὶ καὶ οἰκονομικοὶ τίτλοι τῆς Ἑλλάδος τῆς δίδουν κάθε δικαίωμα νὰ ἀναμένῃ ὅτι θὰ ἐπανέλθῃ ἐπὶ τέλους ὁριστικῶς εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς Μητρὸς Πατρίδος ἡ μαρτυρικὴ αὕτη ἐπαρχία, εἰς τὰ ἐδάφη τῆς ὁποίας ἐσημειώθη τὸν ἔνδοξον διὰ τὰ ἑλληνικὰ ὅπλα χειμῶνα 1940– 41 ἡ καμπὴ τοῦ πολέμου. Εὐοίωνον μήνυμα ἦλθε σήμερον ἀπὸ τὴν Διάσκεψιν τῶν Μεγάλων, ὅτι ἀνεγνωρίσθη ἡ ὕπαρξις τοῦ ζητήματος καὶ ὅτι θὰ συζητηθῇ εἰς τὴν Σύνοδον τῆς 15ης Ἰουνίου. Ἀποτελεῖ τοῦτο ἕνα ἐπὶ πλέον λόγον, ἵνα μὴ ἐπιτραπῇ νὰ συνεχισθῇ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ συστηματικὴ τρομοκρατία ἡ ἀποβλέπουσα εἰς τὸν ἀφελληνισμὸν τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ προτείνω, ὅπως ἡ Δʹ Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ἀπευθύνῃ τηλεγραφικὰς ἐκκλήσεις εἰς τὰς Λαϊκὰς Ἀντιπροσωπείας τῆς Γαλλίας, τῶν Ἡν. Πολιτειῶν, τῆς Μ. Βρεττανίας καὶ τῆς Σοβιετικῆς Ρωσσίας. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα).

§4Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε τὸν λόγον.

§5Ι. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Πρόεδρος Βουλῆς). Ὁ κ. Παπανδρέου ἔχει τὸν λόγον.

§6Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία συμμερίζεται ἀνεπιφυλάκτως τὴν πρότασιν τοῦ Προεδρείου. Προερχομένη ἀπὸ τὴν ἐντολὴν τοῦ κυριάρχου λαοῦ, εὔλογον εἶναι νὰ θεωρήσῃ ὡς πρῶτον καθῆκον της νὰ γίνῃ φορεὺς τοῦ καθολικοῦ αἰτήματος τοῦ Ἔθνους καὶ νὰ διακηρύξῃ πρὸς τοὺς μεγάλους Συμμάχους τὸ ἱερὸν αἴτημα τῆς πλήρους ἐθνικῆς μας ἀποκαταστάσεως. (Χειροκροτήματα). Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἐπρότεινε τὸ Προεδρεῖον, μᾶς εὑρίσκει ἀνεπιφυλάκτως συμφώνους. Φρονοῦμεν ὅμως ὅ,τι πέραν αὐτῆς τῆς ἐκκλήσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ δικαίωμα καὶ καθῆκον μας, πέραν αὐτῆς τῆς ἐκκλήσεως, ἡ ὁποία εἰδικεύεται εἰς τὸ θέμα τῆς διώξεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βορ. Ἠπείρου, καθῆκον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἶναι νὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ αἴτημα. Κατὰ τὸ στάδιον τῶν συζητήσεων ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων, εὔλογον εἶναι νὰ ἀνακύψῃ διαφωνία μεταξὺ Κυβερνήσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Ὀφείλομεν νὰ ἐξαγάγωμεν ἀπὸ τὸ θέμα τῆς διαμάχης τὸ ἐθνικὸν ζήτημα, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ ἐμφανισθῇ ὁμόφωνος. Καὶ διὰ τοῦτο προτείνομεν, ἀποδεχόμενοι τὴν πρότασίν σας, κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἅμα τῷ πέρατι τῶν συζητήσεων ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, ἀφοῦ ἀναπτυχθοῦν προηγουμένως ἀπὸ ὅλους τοὺς ὁμιλητὰς τὰ δίκαια, ἀπαράγραπτα καὶ ἱερὰ ἐθνικά μας αἰτήματα, ὁλόκληρος ἡ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία εἰς Ψήφισμα νὰ διατυπώσῃ τὸ σύνολον τῶν ἐθνικῶν αἰτημάτων μας καὶ νὰ ἀπευθύνῃ τὸ Ψήφισμα τοῦτο πρὸς ὅλους τοὺς Μεγάλους Συμμάχους, ὑποστηρίζουσα ὅτι εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον, ὅπου κατεβλήθησαν αἱ μεγαλύτεραι θυσίαι καὶ προσεφέρθησαν αἱ μεγαλύτεραι ὑπηρεσίαι εἰς τὴν κοινὴν συμμαχικὴν ὑπόθεσιν, ἀποτελεῖ αἴτημα τοῦ λαοῦ μας, αἴτημα τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ ἔθνους, αἴτημα τῶν αἰώνων ἡ πλήρης ἐθνική μας δικαίωσις. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§7Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον.

§8Ι. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Πρόεδρος Βουλῆς). Ὁ κ. Σίδερης ἔχει τὸν λόγον.

§9Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν διεκδικήσεων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ποτὲ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἡ παραμικρὰ διαφωνία. Θὰ εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι εἰς τὴν ἐθνικὴν γραμμήν, καθ’ ὅσον ἅπαντες ἐξελέγημεν ὑπὸ πρόγραμμα ἐθνικόν. Ἀλλ’ αἰσθανόμεθα ἰδιαιτέρως τὸν πόνον, τὸν ἐθνικὸν παλμόν, τὸν ὁποῖον ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς μετεβίβασεν εἰς τοὺς συνεδριάζοντας τὴν ἑσπέραν ταύτην, ἰδιαιτέρως δὲ ὑπὲρ τῆς πολυπαθοῦς Βορείου Ἠπείρου, διότι καὶ τὰ δεινά της εἶναι ἀναμφισβητήτως μεγαλύτερα, καὶ οἱ κίνδυνοι τοὺς ὁποίους διατρέχει αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι τρομεροὶ καὶ ὁ ὄλεθρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἐπικείμενος, ἂν δὲν δοθῇ μία ὁριστικὴ καὶ τελικὴ λύσις εἰς τὰ δεινὰ τῆς πολυπαθοῦς αὐτῆς χώρας. Ὁ παλμὸς ἐκτείνεται καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐθνικὰς διεκδικήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ δὲν θὰ ἀμελήσῃ βεβαίως ἡ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία, ἐν πλήρει συμπνοίᾳ, νὰ κάμῃ πρὸς τοὺς Μεγάλους Συμμάχους τὰς εἰσηγήσεις ἐκείνας ἢ μᾶλλον νὰ διατυπώσῃ τὰς ἀξιώσεις ἐκείνας, τὰς ὁποίας δικαιοῦται νὰ διατυπώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Μικροὶ μὲν Σύμμαχοι, ἀλλὰ προσδώσαντες εἰς τὸν Συμμαχικὸν ἀγῶνα, διὰ τῆς ἀμέσου προσχωρήσεως εἰς αὐτόν, ἠθικὸν κῦρος, ἔχομεν τὸ δικαίωμα καὶ μόνον διὰ τοῦτο — ἀνεξαρτήτως οἱασδήποτε ἄλλης συντριβῆς τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἡ Ἑλλὰς—νὰ ἀξιώσωμεν, ἂν ὄχι τίποτε ἄλλο, τοὐλάχιστον τὴν τήρησιν τῶν ὑποσχέσεων, τὰς ὁποίας μᾶς ἔδωκαν οἱ μεγάλοι, ὅταν μεμονωμένοι εἰς τὸν κόσμον εἶδον τὴν μικρὰν Ἑλλάδα παρὰ τὸ πλευρόν των. (Χειροκροτήματα). Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων συμμερίζεται πλήρως τὴν πρότασιν τοῦ ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ κ. Παπανδρέου Κόμματος. Νομίζομεν καὶ ἡμεῖς, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ ἡνωμένη θὰ πρέπῃ νὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς τοὺς Μεγάλους, οὕτως ὥστε τὰ αἰτήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἐπὶ τῶν ζωτικωτάτων αὐτῶν ζητημάτων, νὰ εἶναι τοῦ αὐτοῦ ρυθμοῦ, τῆς αὐτῆς ἐκτάσεως καὶ τοῦ αὐτοῦ παλμοῦ. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§10Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Κύριε Πρόεδρε τὸν λόγον.

§11Ι. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Πρόεδρος Βουλῆς). Ὁ κ. Βαμβέτσος ἔχει τὸν λόγον.

§12Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Τὸ Ἐθνικὸν Κόμμα Ἑλλάδος, τέκνον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, ἡ ὁποία ἔδρασε πρωτίστως ἐν Ἠπείρῳ καὶ τὸ ὁποῖον κατὰ πλειοψηφίαν ἐκπροσωπεῖ τὸν Ἠπειρωτικὸν λαόν, δὲν εἶνε δυνατὸν παρὰ νὰ συμμερίζεται πλήρως τὰ αἰσθήματα τὰ ὁποῖα ἐξεφράσθησαν παρὰ τοῦ κ. Προέδρου. Ἔχει ἰδιαιτέρους δεσμοὺς πρὸς τὴν Ἤπειρον, διότι τὰ τέκνα αὐτὰ ἔχυσαν τὸ αἷμα των ἐπὶ Ἠπειρωτικοῦ ἐδάφους. Εἶνε, ἑπομένως, εὐνόητον, ὅτι πᾶν ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν Ἤπειρον, τήν τε Βόρειον καὶ Νότιον, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ ν’ ἀνταποκρίνεται πλήρως εἰς τὰ αἰσθήματα ἡμῶν. Ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς συμφωνοῦμεν μὲ τὰ λοιπὰ Κόμματα ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, ὅτι δηλ. δὲν θὰ ἔπρεπε μόνον τὸ Βορειοηπειρωτικὸν ζήτημα νὰ ἐξαρθῇ. Δὲν εἶνε δυνατὸν ἡ Ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία νὰ ὁμιλήσῃ μόνον περὶ ἑνὸς ἐθνικοῦ ζητήματος καὶ νὰ μᾶς ὁλοκληρώσῃ τὰ ἐθνικὰ αἰτήματα τῆς Ἑλλάδος. Ὑπῆρξε μία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ σύμμαχοι Δημοκρατίαι εἶχον φαινομενικῶς ἡττηθῆ εἰς τὸν ἀγῶνα. Τὰ σύμμαχα στρατεύματα ἐγκατέλειπον ἄοπλα τὴν Γαλλίαν καὶ μία καὶ μόνον δύναμις ἐξηκολούθει τὸν ἀγῶνα: ἡ Μ. Βρεττανία. Τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐφαίνετο ὅτι ἡ πλάστιγξ ἔκλινε πρὸς τὰς κεντρικὰς αὐτοκρατορίας, ὁ ἀγὼν ἐφαίνετο χαμένος καὶ ὅμως ἡ μικρὰ Ἑλλὰς δὲν ἐδίστασεν οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νὰ καταστήσῃ ἑαυτὴν ἀλληλέγγυον μετὰ τῆς φαινομενικῶς ἡττημένης Μεγάλης Δυνάμεως, πιστεύουσα εἰς τὴν ἱερότητα τοῦ δικαίου καὶ τοῦ ἀγῶνος τῶν Δημοκρατιῶν. Καὶ δὲν εἶνε ἀληθὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἀπὸ ἄλλα βήματα ἄλλων Βουλῶν, ὅτι ἐπὶ ἓν καὶ πλέον ἔτος μία καὶ μόνον δύναμις ἐμάχετο, διότι ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1940 δύο Δυνάμεις, ἡ Μεγάλη Βρεττανία καὶ ἡ μικρὰ Ἑλλάς, παραπλεύρως ἡ μία τῆς ἄλλης, ἐμάχοντο ἐναντίον τῶν ἀνιέρων κατατακτητῶν. Καὶ εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν ἐνικήσαμεν ἠθικῶς ὅταν κατετροπώσαμεν πρῶτον τὸν ἕνα τῶν ἐπιδρομέων. Καὶ ἐδώσαμεν τὴν στιγμὴν ἐκείνην τὴν ἀπόδειξιν, ὅτι ἡ ψυχὴ εἶναι ὑπεράνω τῶν σωμάτων. Καὶ ἐδώσαμεν τὴν ἀπόδειξιν, ὅτι δὲν ἦτο ἀήττητος ἡ φάλαγξ τῶν μαχητῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὁ εἷς τῶν δικτατόρων ἐβασίζετο. Ἐνεθαρρύναμεν τοὺς Συμμάχους μας, οἱ ὁποῖοι ἐμάχοντο εἰς τὴν Βορ. Ἀφρικὴν καὶ μετὰ τὰς νίκας ἡμῶν ἠκολούθησαν αἱ νίκαι τῶν ἄλλων Συμμάχων ἐν τῷ Ἀφρικανικῷ μετώπῳ. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ἀγωνισθέντες καὶ ἐξακολουθήσαντες τὸν ἀγῶνα ἐναντίον δύο Αὐτοκρατοριῶν ἀπὸ τῶν ὀχυρῶν τῆς Μακεδονίας δι’ ἡρωϊσμῶν ἀφαντάστου μεγέθους, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἔχωμεν ἀξιώσεις πλήρους ἐθνικῆς ἀποκαταστάσεως, ἀλλὰ καὶ πλήρους οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως. Ἑπομένως σήμερον, τὴν πρώτην ἡμέραν κατὰ τὴν ὁποίαν τίθεται τὸ ζήτημα αὐτὸ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, θὰ πρέπῃ ἡ γνώμη αὕτη νὰ ἐκφρασθῇ πλήρως καὶ νὰ ἀξιώσωμεν ὄχι ἁπλῶς τὴν Βορ. Ἤπειρον, ὄχι ἁπλῶς ὁλόκληρα τὰ ἀπαραίτητα βόρεια σύνορα τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ νὰ ἀξιώσωμεν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἐδάφη, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἀπόψεως ἐθνολογικῆς καί, πρὸ παντός, νὰ ἀξιώσωμεν, ὅπως ἡ μαρτυρικὴ αὐτὴ Χώρα, ἡ ὁποία σήμερον σπαράσσεται ἀπὸ τὴν πεῖναν, ἀνορθωθῇ οἰκονομικῶς καὶ μὴ τύχουν συμπαθείας οἱ ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι σήμερον φαίνονται τόσον κολακευόμενοι ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς. Ὑπὸ τοιοῦτον πνεῦμα θὰ ἔπρεπε νὰ διατυπωθῇ ἡ ἔκκλησις τόσον ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς ὅσον καὶ ἐδαφικῆς καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτην θὰ ἠθέλαμεν, ὡς Ἐθνικὸν Κόμμα Ἑλλάδος νὰ ἐκφρασθῇ ἡ γνώμη τῆς Βουλῆς. (Χειροκροτήματα).

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπάτζιος ἔχει τὸν λόγον.

§14ΗΡ. ΜΠΑΤΖΙΟΣ. Εἶναι μεγάλη ἡ συγκίνησις, τὴν ὁποίαν δοκιμάζω τὴν στιγμὴν ταύτην, κ.κ. βουλευταί, διότι ὕστερα ἀπὸ τριάκοντα ὁλόκληρα χρόνια, ὁπότε μὲ χειροκροτήματα καὶ ζητωκραυγὰς ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ὑπεδέχετο τοὺς πληρεξουσίους τῆς τότε ἐλευθέρας ἰδιαιτέρας μου πατρίδος Βορ. Ἠπείρου (χειροκροτήματα) εἶναι ἡ δευτέρα ἤδη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν εἰσέρχονται εἰς τὸ ἐθνικὸν τοῦτο τέμενος ἐκπρόσωποι οὐχί, φεῦ! τῆς ἐλευθέρας, ἀλλὰ τῆς ἁλυσοδεμένης καὶ τῆς κατατρεγμένης Βορ. Ἠπείρου. Τῆς χώρας ἐκείνης, ἡ ὁποία εἶναι ποτισμένη μὲ τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν μας καὶ εἶναι σπαρμένη μὲ τὰ κόκκαλα τῶν ἀδελφῶν μας, τῆς χώρας ἐκείνης τῆς Ἑλληνικῆς, ποὺ καὶ τὰ σκληρὰ καὶ τὰ ξηρὰ βράχια της ἀκόμη, ἂν ἠμποροῦσαν νὰ ἐκβάλουν φωνήν, θὰ διετεμπάνιζαν ἐκκωφαντικὰ καὶ θὰ διεσάλπιζον τυραννικά: εἴμεθα ἑλληνικὰ καὶ θὰ μείνωμεν ἑλληνικὰ (παρατεταμένα χειροκροτήματα). Λογίζομαι δ’ εὐτυχής, διότι ἡ τιμητικὴ καὶ ἐκλεκτὴ ψῆφος τῶν ἐκλογέων τοῦ Νομοῦ Θεσ)κης, τῶν ἐκλογέων, οἱ ὁποῖοι μὲ τόσην διάκρισιν καὶ κατανόησιν καὶ τῆς βαθυτέρας ἐννοίας τῆς Βορειοηπειρωτικῆς μου ἰδιότητος ἐξήσκησαν τὰ κυριαρχικά τους δικαιώματα καὶ μοῦ ἔδωκαν τὸ δικαίωμα νὰ ἀνέλθω τὸ ἱερὸν τοῦτο βῆμα, τὸ ὁποῖον ἐτίμησαν μελίρρητοι ρήτορες καὶ ἡ ἀφρόκρεμα τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν τῆς Ἑλλάδος, τῆς μικρᾶς, ἀλλ’ ἐνδόξου αὐτῆς χώρας μας. Καὶ ἀπὸ ἐδῶ, κάτω ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ ἱεροῦ βράχου τῆς Ἀκροπόλεως εὑρισκόμενος ὡς ἐλεύθερος Βορειοηπειρώτης Ἕλλην, πλὴν ἐκπρόσωπος ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ, ὑπὸ τὸν βράχον αὐτόν, λέγω, τῆς Ἀκροπόλεως, τὸν ὁποῖον ἥνωσε μὲ τὴν ἱερὰν γῆν τῶν Πελασγῶν καὶ μὲ τὴν θείαν χώραν τοῦ Δωδωναίου Διός, τὸ ἄφθονον αἷμα, τὸ ὁποῖον ἔχυσαν τὰ ἀδέλφια μας εἰς τὰ κορφοβούνια τὰ βορειοηπειρωτικά, ἀπὸ ἐδῶ, λέγω, ἀπὸ τὸ ἱερὸν αὐτὸ βῆμα ἐπιτακτικὴν αἰσθάνομαι ὑποχρέωσιν νὰ ἀπευθύνω πρὸς τὰ σκλαβωμένα ἀδέλφια μου, πρὸς τοὺς ἀγωνιῶντας συμπατριώτας μου βορειοηπειρώτας, τῶν ὁποίων τὰ βογγητὰ καὶ οἱ ἀναστεναγμοὶ ἀκούονται ἀπὸ μακρυὰ καὶ φθάνουν μέχρι τῆς αἰθούσης αὐτῆς, νὰ ἀπευθύνω, λέγω, τὸν ἀδελφικὸν χαιρετισμὸν τῶν ἐλευθέρων ἀδελφῶν των, τὸν ἀσπασμὸν καὶ τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ὁ πόνος των πληγώνει ἐξ ἴσου καὶ τὶς ψυχές μας καὶ θεωρεῖται καὶ πόνος μας καὶ ὁ καϋμός τους εἶναι καὶ καϋμός μας. Σεῖς, μᾶς γράφουν τὰ σκλαβωμένα ἀδέλφια μας, σεῖς ποὺ ἔχετε τὸ εὐτύχημα νὰ ζῆτε εἰς τὸν πάμφωτον αὐτὸν ναὸν τῆς Ἐλευθερίας, ποὺ λέγεται Ἑλλάς, σεῖς κινηθῆτε. Ὁ Βορειοηπειρωτικὸς Ἑλληνισμὸς ξεκληρίζεται. Κινηθῆτε καὶ ἐργασθῆτε διὰ τὴν ἄμεσον ἀπολύτρωσίν μας, διότι ὅταν αὔριον θὰ ἔλθητε—καὶ τὸ ξεύρομεν ὅτι μίαν ἡμέραν θὰ ἔλθητε—δὲν πρόκειται νὰ βρῆτε ἐδῶ —ἐὰν ἀργήσετε— τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον σωροὺς ἀπὸ καπνίζοντα ἐρείπια καὶ ἕν ἀπέραντον νεκροταφεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ περικλείῃ τὰ κόκκαλα τοῦ βορειοηπειρωτικοῦ λαοῦ. Αὐτὰ μᾶς γράφουν τὰ σκλαβωμένα ἀδέλφια μας μὲ πύρινα δάκρυα καὶ τὰ δάκρυα αὐτά, παρασυρόμενα ἀπὸ τὰ κλαυθμηρίζοντα ρεῖθρα τοῦ θρήνου, βροντοφωνοῦν ἀνὰ τὸν εὐρὺν ὠκεανὸν τὸ καταπατούμενον δίκαιον καὶ τὸ συγκινητικὸν μαρτυρολόγιον τῆς ἁλυσοδεμένης αὐτῆς χώρας. Καὶ ἡμεῖς σφίγγομεν μὲ παράπονον καὶ ἐγκαρτέρησιν τὴν καρδιά μας καὶ μαζὺ μὲ τὸν ἀσπασμὸν τὸν ἀδελφικόν, στέλλομεν πρὸς αὐτοὺς καὶ τὸ μήνυμα τῆς ἐγκαρτερήσεως καθόσον ἤγγικεν ἡ ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεως. Διότι, ἂν ξένη σατανικὴ προπαγάνδα ἔσπειρε τὸν σπόρον τοῦ ἐμφυλίου σπαραγμοῦ καὶ ἐδημιούργησεν εἰς τὴν Ἑλλάδα μίαν τοιαύτην κατάστασιν, ὥστε μεταπολεμικῶς νὰ μὴν ἔχῃ εὑρεθῆ ἡ ταλαίπωρος Ἑλλὰς εἰς θέσιν νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν πολιτικὴν τῶν τετελεσμένων γεγονότων, εἰς τὸ Βορειοηπειρωτικὸν ζήτημα, ἂν λόγῳ ξένων ἰμπεριαλιστικῶν συμφερόντων δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν ἀκόμη νὰ κλαύσωμεν ἀπὸ κοντὰ τὰ ἀθάνατα παλληκάρια μας ποὺ ἀναπαύονται εἰς τὰ κορφοβούνια τῆς Τρεμπεσίνας, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Ἰβὰν καὶ τοῦ Μοράβα (χειροκροτήματα) καὶ ἐπάνω εἰς τοὺς χορταριασμένους τάφους τῶν ὁποίων μόνον ἡ πρωϊνὴ δροσιὰ τῆς φύσεως ἔχυσε τὰ πικρὰ δάκρυά της καὶ ραντίζει μ’ αὐτὰ τὴν χλόη ποὺ τοὺς σκεπάζει, ὅμως ὑπάρχει ἡ Ἑλλὰς ἡ ὁποία ζῇ καὶ δὲν ἀπέθανε, ζῇ διότι προώρισται καὶ ἀπὸ τὴν Θείαν Πρόνοιαν νὰ ζήσῃ καὶ θὰ ζήσῃ. — Ὑπάρχει λέγω ἡ Ἑλλὰς καὶ μίαν ἡμέραν, καὶ δὲν ἀπέχει πολὺ ἡ ἡμέρα αὐτή, ἡ κυανόλευκος θὰ ἀπονείμῃ τὴν ἐλευθερίαν καὶ εἰς τὸ ὑπόδουλον ἐκεῖνο τμῆμα καὶ φρονοῦμεν, ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης θὰ εἴχομεν κάποιαν ὑποχρέωσιν νὰ κάμωμεν μίαν ἔκκλησιν εἰς τοὺς Συμμάχους καὶ νὰ τοὺς εἴπωμεν, νὰ μὴν λησμονήσουν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἔλεγαν καὶ ἰδίως ἀπὸ τὴν Μεγάλην Σύμμαχον Ρωσίαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξήγγελε διὰ τοῦ Ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Μόσχας κατὰ τὴν ἱστορικὴν ἑσπέραν τῆς 27 Ἀπριλίου τοῦ 1942: Ἕλληνες, μᾶς ἔλεγε τότε ἡ Μόσχα, ἐπολεμήσατε μικροὶ ἐναντίον μεγάλων, ἐνικήσατε, ἐπολεμήσατε ἄοπλοι ἐναντίον πανόπλων καὶ ἐπικρατήσατε. Καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ γίνῃ ἄλλως, διότι εἶσθε Ἕλληνες. Ἡμεῖς οἱ Ρῶσοι σᾶς εὐγνωμονοῦμεν, διότι χάρις εἰς σᾶς κατορθώσαμε νὰ κερδίσωμεν χρόνον διὰ νὰ ἀμυνθῶμεν. Πλησιάζει ὁ καιρὸς ποὺ μαζὺ μὲ τὴν Ἀγγλίαν θὰ δημιουργήσωμεν μίαν Μεγάλην Ἑλλάδα, Ἑλλάδα κυρίαρχον εἰς τὴν Μεσόγειον. Αὐτὰ θὰ ἠθέλομεν νὰ τὰ ἐνθυμηθοῦν καὶ νὰ λάβουν ὑπ’ ὄψει τους ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπ’ ἄπειρον ἡ διπλωματία νὰ ἀντιπαρέρχεται τόσον εὐκόλως, ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον τόσον εὐγλώττως ὁμιλεῖ ἡ ζῶσα ἱστορία, ἡ ἱστορία ἡ ὁποία εἶναι ἰσχυροτέρα ἀπὸ τὰς διεθνεῖς μηχανορραφίας, ἡ ἀδέκαστος λέγω ἱστορία, ἡ ὁποία θὰ κατευθύνῃ τὰς τύχας καὶ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος μας, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν μητέρα τοῦ πνεύματος καὶ τὸ λίκνον τοῦ πολιτισμοῦ. Καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἀκουσθῇ ἔντονος, ἐντονωτάτη ἡ φωνὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου, ὅτι ἡ Βόρειος Ἤπειρος μᾶς ἀνήκει, μᾶς ἀνήκει, διότι ἀποτελεῖ τὴν Ἑλλάδα τῆς Ἑλλάδος μας, μᾶς ἀνήκει, διότι εἶναι σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μας καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν μας καὶ μᾶς ἀνήκει καὶ πρέπει νὰ μᾶς ἐπιστραφῇ, χωρὶς περαιτέρω παρελκύσεις. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ ἐπεθύμουν, Κύριοι Βουλευταί, νὰ διατυπωθῇ τὸ ψήφισμα τὸ ὁποῖον θὰ ἐξεδίδετο ἀπὸ τὴν ὁμόφωνον ἀπόφασιν τῆς Βουλῆς. Θέλω δὲ νὰ πιστεύω, ὅτι ἡ φωνή μας αὐτὴ δὲν θὰ ἀποβῇ φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἀλλ’ οἱ Μεγάλοι μας Σύμμαχοι θὰ σπεύσουν νὰ ἀποδώσουν τὸ ἀτίμητον δῶρο τῆς ἐλευθερίας εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ποὺ ὑπῆρξεν ἡ κοιτὶς τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἰς τὴν ὡραιοτόκον καὶ ἡρωοτόκον Βόρειον Ἤπειρον. (Χειροκροτήματα).

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σακελλαρίου ἔχει τὸν λόγον.

§16Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» ὅπερ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκπροσωπῶ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, προερχόμενον ἐκ τῆς «Ἱερᾶς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως», τῆς ὀργανώσεως ἐκείνης τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, ἡ ὁποία ἤρχισε τὴν ἀθόρυβον δρᾶσιν της εὐθὺς μετὰ τὴν εἴσοδον τοῦ ξένου κατακτητοῦ καὶ ἡ ὁποία ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ τοὺς ἀφανεῖς ἥρωάς της, τὰ ἀφανῆ πολλαπλᾶ θύματά της, ἀλλὰ καὶ τὰς θετικὰς ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους ὑπηρεσίας της, ἃς εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκτιμήσουν καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος ἀρκετὰ ἐκ τῶν σημερινῶν μελῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, δηλοῖ ὅτι συνεπὲς πρὸς τὴν μέχρι τοῦδε ἱστορίαν του θὰ ἐνισχύσῃ ἀδιστάκτως τὴν ἐκ τοῦ Λαοῦ προελθοῦσαν Κυβέρνησιν — μὲ τὰ Κόμματα τῆς ὁποίας ἄλλωστε καὶ συνειργάσθη κατὰ τὰς ἐκλογὰς — χωρὶς ὅμως νὰ διστάσῃ νὰ ἐλέγξῃ τὰς πράξεις της, ἂν αὗται παρεκκλίνουν τῶν ἐπαγγελιῶν της. Ἡ πρώτη σκέψις ὅλων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ στρέφεται πρὸς τὰς σκιὰς ἐκείνων, οἵτινες ἐθυσιάσθησαν διὰ τὴν Δόξαν τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ ἐὰν θέλωμεν νὰ τιμήσωμεν ἔργῳ τὴν μνήμην τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων ἡρώων καὶ ἀφανῶν μαρτύρων τοῦ ἐθνικοῦ ὁλοκαυτώματος, ὀφείλομεν νὰ παραδειγματισθῶμεν ἀπὸ τὴν αὐταπάρνησίν των καὶ νὰ ἐργασθῶμεν μετὰ φανατισμοῦ, διὰ νὰ καταστήσωμεν τὴν θυσίαν των συντελεστικὴν τοῦ Μεγαλείου καὶ τῆς εὐημερείας τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδος. Τὸ ἔργον εἶνε βαρὺ καὶ τὰ προβλήματα τεράστια. Ἤδη δὲ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἀναμένει: 1) Δικαίωσιν τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους κατὰ τὸν λήξαντα πόλεμον. Εἴμεθα ἀτυχῶς ὑποχρεωμένοι νὰ διαπιστώσωμεν, ὅτι οὐδεμία μέχρι τῶν ἐκλογῶν Κυβέρνησις ἔσχε τὸ θάρρος ἀνδρικῶς νὰ διεκδικήσῃ αὐτά, τὰ ὁποῖα ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς δικαιοῦται ἔναντι τῶν ὅσων προσέφερεν εἰς τὸν Συμμαχικὸν ἀγῶνα. Ὅταν βλέπομεν τοὺς ἀθλίους ἡττημένους νὰ φθάνουν εἰς τὸν κυνισμὸν νὰ διεκδικοῦν καὶ σήμερον τμήματα τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἐπαναστατεῖ ἡ ψυχή μας μὲ τὴν ἐπιδειχθεῖσαν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔλλειψιν θάρρους νὰ διεκδικήσωμεν τὸ σύνολον τῶν Ἐθνικῶν μας ἀπαιτήσεων, ἀναλογιζόμενοι ὄχι μόνον τὴν ἔκτασιν τῶν θυσιῶν εἰς αἷμα καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ τὸν ἱστορικὸν ρόλον τὸν ὁποῖον ἔπαιξεν ἡ Πατρίς μας ἀπὸ τῆς ἐνδόξου 28ης Ὀκτωβρίου 1940 καὶ ἐντεῦθεν. Ὀφείλομεν νὰ ἀξιώσωμεν. Τονίζω τὴν λέξιν. Μάλιστα, νὰ ἀξιώσωμεν τὸ σύνολον ἐκείνων ποὺ δικαιοῦται ἡ Ἑλλάς. Δὲν θὰ ὑπάρξῃ δὲ Ἕλλην οὔτε ἐντός, οὔτε ἐκτὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ εὑρεθῇ ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» ἔχεται στερρῶς τῆς ἀρχῆς ταύτης. Ἐν τούτοις ὅμως θεωρεῖ ἀπαραίτητον νὰ δηλώσῃ ὅτι δὲν τὸ εὑρίσκει ἀπολύτως σύμφωνον ἡ γενομένη ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως διατύπωσις τῶν ἐθνικῶν διεκδικήσεων, περιοριζομένων μόνον εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον, τὴν Δωδεκάνησον, καὶ τὴν στρατηγικὴν διὰ λόγους ἀσφαλείας διαρρύθμισιν τῶν πρὸς τὴν Βουλγαρίαν συνόρων μας. Ἴσως ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν ἀπόψεων τούτων νὰ ἔχῃ προφανῶς ἐπηρεασθῆ ἀπὸ τὴν γενομένην κατὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ λήξαντος παγκοσμίου πολέμου ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλίας καὶ υἱοθετηθεῖσαν παρὰ τῆς Ἀμερικῆς δήλωσιν, καθ’ ἣν ὁ διεξαγόμενος πόλεμος δὲν εἶναι κατακτητικός! Θὰ διέλαθεν ὅμως ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τῆς προσοχῆς τῆς Κυβερνήσεως τὸ γεγονός, ὅτι τὰ φοβερὰ καὶ παντοίας μορφῆς ἐγκλήματα, ἅτινα διεπράχθησαν ὄχι μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλας τὰς καταληφθείσας ὑπὸ τῶν ἐχθρικῶν ὀρδῶν περιοχάς, ἐξέτρεψαν τὸν πόλεμον τοῦ ἀρχικοῦ τοῦ χαρακτῆρος, ὅστις ἐπεχειρήθη νὰ ἐμφανισθῇ ὡς ἰδεολογικός, ὡς σύγκρουσις, δηλαδή, συστημάτων. Κατὰ συνέπειαν ἡ ἐκτροπὴ αὐτὴ ἀνέτρεψε τελείως τὴν ἀρχικῶς διατυπωθεῖσαν συμμαχικὴν ἄποψιν, πολλῷ δὲ μᾶλλον ποὺ ἐν συνεχείᾳ ἐπεζητήθησαν καὶ ἤδη ἐπιζητοῦνται εὐρύταται διαρρυθμίσεις συνόρων, ὄχι μόνον εἰς ὄφελος τῶν νικητῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς ὄφελος πρώην δορυφόρων τοῦ Ἄξονος. Δὲν εἶναι κατὰ συνέπειαν δυνατὸν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὴν ἱστορικὴν ταύτην καμπὴν τῆς ἀνθρωπότητος νὰ ἐμφανισθῇ οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν κἂν ἀπομακρυνομένη ἐκείνων τὰ ὁποῖα τῆς ἐπιβάλλουν νὰ ἀξιώσῃ, λόγοι ὄχι μόνον ἱστορικοί, ὄχι μόνον γεωοικονομικοί, ὄχι μόνον στοιχειωδῶν δημογραφικῶν ἀναγκῶν, ἀλλὰ καὶ λόγοι ἠθικῆς τάξεως ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου πραγματικῆς ἀσφαλείας καὶ κατοχυρώσεως τῆς Βαλκανικῆς καὶ γενικώτερον τῆς παγκοσμίου εἰρήνης. Βάσει ὅλων αὐτῶν τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» διακηρύσσει ὅτι διὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν στοιχειωδῶς τὰ ἀπαράγραπτα δίκαια τῆς Ἑλλάδος, ἡ συνοριακή μας γραμμὴ δέον νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τῆς Ἀδριατικῆς, νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν ροῦν τοῦ ποταμοῦ Σκοῦμπι, νὰ διέλθῃ διὰ τῆς Ἀχρίδος καὶ τῆς Πρέσπας καὶ ἐκεῖθεν μὲ ἐλαφρὰν διαρρύθμισιν τῶν Ἑλληνογιουγκοσλαυϊκῶν συνόρων νὰ φθάσῃ εἰς τὸ Μπέλλες, ὁπόθεν νὰ προχωρήσῃ εἰς εὐθεῖαν γραμμὴν πρὸς Βορρᾶν καὶ εἶτα πρὸς τὰ Βορειοανατολικά, ὥστε νὰ περιλάβῃ ἀφ’ ἑνὸς ὁλόκληρον τὸ συγκρότημα τοῦ Ὀρβήλου μὲ ὁλόκληρον τὴν περιοχὴν Νευροκοπίου καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὁλόκληρον τὸν ὀρεινὸν ὄγκον τῆς Ροδόπης καὶ τέλος νὰ ἀκολουθήσῃ τὰ παλαιὰ πρὸ τοῦ 1912 Τουρκοβουλγαρικὰ σύνορα τῆς Θράκης μέχρις Ἀδριανουπόλεως. Ἐπαναλαμβάνομεν ροῦς τοῦ ποταμοῦ Σκοῦμπι — διέλευσις διὰ τῆς Ἀχρίδος καὶ τῆς Πρέσπας καθέτως — σημερινὰ Ἑλληνογιουγκοσλαυϊκὰ σύνορα, μὲ ἐλαφρὰν διαρρύθμισιν περὶ τὴν Γευγελῆν καὶ Δοϊράνην — ὄρος Μπέλες–Ὄρβηλος–Ροδόπη — παλαιὰ πρὸ τοῦ 1712 Βουλγαροτουρκικὰ σύνορα τῆς Θράκης μέχρις Ἀδριανουπόλεως, κατὰ τρόπον ὥστε εἰς τὴν νέαν Μεγάλην Ἑλλάδα νὰ περιληφθοῦν: 1) Ὅλαι αἱ νοτίως τοῦ Ἐλβασὰν περιοχαί, ἤτοι Αὐλών, Βεράτιον, Βόρειος Ἤπειρος. Ὁλόκληρος ὁ Ὄρβηλος μὲ τὴν περιοχὴν τοῦ Πετριτσίου–Νευροκοπίου, ὡς καὶ ὁλόκληρος ὁ ὀρεινὸς ὄγκος τῆς Ροδόπης, μὲ τὰς ἐν συνεχείᾳ μέχρι τοῦ Ἕβρου περιοχὰς καὶ Ἡ ὑπαγωγὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα, κατόπιν φιλικῆς συνεννοήσεως μὲ τὴν Γιουγκοσλαυΐαν, τῆς Γευγελῆς καὶ τῆς Δοϊράνης. Ὑποστηρίζοντες ταῦτα τονίζομεν, ὅτι δὲν παραγνωρίζομεν τὰς σημερινὰς γενικωτέρας συνθήκας. Αὐτὸς δὲ εἶνε ὁ λόγος, δι’ ὃν ἡ συνοριακὴ αὕτη γραμμὴ εἶνε διάφορος ἐκείνης, ἥν ὑπεστήριξε τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» διὰ τοῦ κυκλοφορήσαντος ἀπὸ τῆς 20ης Ἰουνίου τοῦ 1944—ἐπὶ Κατοχῆς —πολιτικοῦ του προγράμματος. Ὑποχωροῦντες πέραν τῆς ἀνωτέρω μεθοριακῆς γραμμῆς, ἥν προτείνομεν, δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ ὁμιλῶμεν περὶ πραγματικῆς ἀσφαλείας τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὰς περιοχὰς ἐκείνας. Ἄλλωστε, ἐκτὸς ὅλων αὐτῶν, μὴ λησμονῶμεν ποτὲ τὴν ἐπὶ 50 καὶ πλέον χρόνια συστηματικὴν ἐκ μέρους τῆς Βουλγαρίας διὰ πρωτοφανῶν ἐγκλημάτων ἀλλοίωσιν τῆς δημογραφικῆς συνθέσεως τῆς Ἀνατολικῆς Ρούμελης, ποὺ καὶ ταύτην ἀνοήτως μετεβαπτίσαμεν εἰς Ἀνατολικὴν Ρωμυλίαν. Οὔτε ἐπίσης, εἶνε δυνατὸν νὰ λησμονῶμεν, τὸν μέχρι τοῦ Βαλκανικοῦ πολέμου ἀμιγῆ ἑλληνικὸν χαρακτῆρα, πλείστων ἄλλων περιοχῶν τῆς Μακεδονίας. Ἀσφάλεια τῆς Ἑλλάδος δίχως εὐθυγράμμισιν τῶν συνόρων μας ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ δίχως ἐλαφρὰν διαρρύθμισιν τῆς πρὸς τὴν Γιουγκοσλαυΐαν μεθορίου ἀφ’ ἑτέρου, ἀποτελεῖ φενάκην. Ἡ γερμανικὴ εἰσβολὴ τοῦ 1941, διὰ τοῦ Μοναστηρίου καὶ τῆς κοιλάδος τοῦ Ἀξιοῦ, ἀπέδειξε πασιφανῶς ὅτι συμφέρον καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς Γιουγκοσλαυΐας εἶναι, ὅπως ἡ συνοριακὴ γραμμὴ ποὺ διαχωρίζει τὰ δύο ὅμορα φίλα κράτη εἶναι ἑκατέρωθεν ἀδιαπέραστος. Νομίζομεν, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ἡ Κυβέρνησις, ἔχουν ἱστορικὰς εὐθύνας ἔναντι τῶν ἐπιγενομένων γενεῶν, ὅπως σήμερον εἴπέρ ποτε ἄλλοτε, διακηρύξουν τὰ ἀπαράγραπτα ἐθνικὰ δίκαια τῆς Ἑλλάδος. Σήμερον ὅτε ὁ χάρτης τῆς Εὐρώπης μεταβάλλει μορφήν, δὲν εἶνε δυνατόν, νὰ φανῶμεν κατώτεροι τῶν ὅσων αἱ τόσαι θυσίαι τῶν Ἑλλήνων ἐξησφάλισαν ὡς ἀναφαίρετον δικαίωμα εἰς τὸ Ἔθνος. Θέλομεν νὰ ἐλπίζωμεν—καὶ ἐκφράζομεν τὴν εὐχὴν—ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ διατυπώσῃ ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν Ἐθνικῶν διεκδικήσεων ἐκεῖνα ποὺ πράγματι δικαιοῦται ἡ Ἑλλὰς καὶ τὰ ὁποῖα δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ ἀφίστανται τῆς μεθοριακῆς γραμμῆς ποὺ τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» σαφῶς καὶ συγκεκριμένως διακηρύσσει. Ὀφείλομεν νὰ ζητήσωμεν, ἐκεῖνο ποὺ πραγματικὰ ἀνήκει εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Κάθε ἄλλη ἄποψις δημιουργεῖ μίαν ἐπίσημον ἀπεμπόλησιν δικαίων, ποὺ δὲν ἀνήκουν μόνον εἰς τὴν παροῦσαν γενεάν. Ὀφείλομεν νὰ φθάσωμεν, μὲ τὸ σύνολον τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων εἰς τὴν Τράπεζαν τοῦ Συνεδρίου τῆς Εἰρήνης. Ἐὰν οἱ ἰσχυροὶ τῆς Γῆς, κατὰ τὴν σύναψιν τῶν Συνθηκῶν τῆς Εἰρήνης—ἐπαναλαμβάνοντες τὰ σφάλματα τοῦ παρελθόντος πολέμου—νομίσουν ὅτι καὶ τώρα ἄλλως πρέπει νὰ πράξουν, ἡ ἱστορικὴ εὐθύνη καὶ πάλιν δὲν θὰ βαρύνῃ οὔτε τὴν Ἑλλάδα, οὔτε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, οὔτε τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δὲν θὰ εἶνε ἐκείνη ποὺ θὰ ἀρνηθῇ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ποθητὴν γενικὴν εἰρήνευσιν. Ἐπὶ τοῦ Πολιτειακοῦ τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» δηλοῖ, ὅτι θὰ ἐνισχύσῃ τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ταχυτέρας ὁλοκληρώσεως τῆς πολιτικῆς ὁμαλότητος ἐν τῇ χώρᾳ. Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς διὰ τῆς ψήφου του ἀπεφάνθη. Ἡ ἐντολὴ ὄχι μόνον τῶν ἐκλογέων μου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἐκλογέων τῆς σημερινῆς ἐν τῇ Βουλῇ πλειοψηφίας ἦτο μία: νὰ ἔλθῃ ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος. Ὀφείλομεν νὰ εἴμεθα συνεπεῖς πρὸς τὴν ἐντολὴν αὐτὴν τοῦ λαοῦ. Καὶ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἔλθῃ μόνον ὁ Γεώργιος, ἀλλὰ καὶ νὰ κατοχυρωθῇ ὁ θεσμὸς τῆς Βασιλευομένης Δημοκρατίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σήμερον ἐγγύησιν διὰ τὴν εὐημερίαν τοῦ Ἔθνους. Εἰς τὴν κατοχύρωσιν δὲ ταύτην τοῦ θεσμοῦ, ἔγκειται τὸ τεράστιον βάρος τῶν εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνει ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ διαχειρίσει τοῦ σοβαρωτάτου ὅσον καὶ λεπτοῦ τούτου ζητήματος. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» φρονεῖ: Ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὀρθῶς ἔθεσε τὸ ζήτημα τοῦ ἐρωτήματος πρὸς τὸν λαὸν κατὰ τὸ Δημοψήφισμα. Συμφωνοῦμεν, ὅτι τὸ μόνον ζήτημα, τὸ ὁποῖον σήμερον ὑφίσταται εἶνε τὸ ἐὰν ὁ λαὸς θέλῃ ἢ ὄχι τὴν ἐπάνοδον τοῦ Βασιλέως Γεωργίου. Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος αὐθορμήτως ἔθεσε τὸ πρόσωπόν Του, ὑπὸ τὴν λαϊκὴν ἐτυμηγορίαν, καίτοι οὐδεὶς δύναται σοβαρῶς νὰ ὑποστηρίξῃ, ὅτι τοῦτο ἦτο σύμφωνον πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ λαοῦ. Συνεπῶς, μόνον ἐπ’ αὐτοῦ πρέπει νὰ δοθῇ ἀπάντησις κατὰ τὸ Δημοψήφισμα. Ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἀξιοῖ νὰ λογοδοτήσουν ὅλοι οἱ ὑπεύθυνοι τῶν ἀνοσιουργημάτων ποὺ διεπράχθησαν ἀπὸ τοῦ 1941 καὶ ἐντεῦθεν καὶ εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν καὶ ἐν Ἑλλάδι. Πρέπει νὰ ζητηθοῦν εὐθῦναι ἀπὸ ὅλους ἐκείνους, οἵτινες διὰ τῶν ἀντεθνικῶν καὶ ἐγκληματικῶν των πράξεων, συνετέλεσαν ὥστε ἡ Ἑλλάς, ἀπὸ τὸν κολοφῶνα τῆς δόξης νὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν ἀτίμωσιν τῶν κινημάτων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τῆς Δεκεμβριανῆς ἐπαναστάσεως καὶ τῆς καταπτώσεως ποὺ παρουσίασεν ἡ χώρα μέχρι τῶν ἐκλογῶν. Ἀναμένομεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, νὰ παραπέμψῃ πάντας ἐνώπιον εἰδικοῦ Δικαστηρίου, ὡς δοσιλόγους τοῦ χυθέντος ἀθώου Ἑλληνικοῦ αἵματος καὶ τῆς δεινῶς σπιλωθείσης Ἐθνικῆς Τιμῆς. Ἐν συνεχείᾳ, ἀναμένομεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ προβῇ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν ἀκύρωσιν ὅλων τῶν πράξεων ἐκείνων, αἵτινες ἀπὸ τῆς 27ης Ἀπριλίου 1941 καὶ μέχρι τῶν ἐκλογῶν ἀπετέλεσαν τὸ κορύφωμα τῆς νομοθετικῆς καὶ κομματικῆς κραιπάλης, ἔν τε τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ καὶ ἐνταῦθα. Ὁμοίως, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἀκυρώσῃ καὶ πλείστους ἀσφαλῶς νόμους ποὺ εἶδον τὸ φῶς καὶ ἐπὶ Κυβερνήσεως Μεταξᾶ καὶ μέχρι τοῦ Ἀπριλίου 1941, ἰδίᾳ δὲ νόμους ἐξυπηρετοῦντας προσωπικὰς ὑποθέσεις ὡς καὶ ὑποθέσεις συνόλου ἀτόμων, νόμους δηλαδὴ οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν ἀμελέτητοι καὶ ἐλαττωματικοὶ ἢ δεσμευτικοί. Συμφωνοῦμεν ὡς πρὸς τὴν ἐξαγγελλομένην διαδικασίαν ἐν σχέσει πρὸς τὴν ταχεῖαν περαίωσιν τοῦ ἀναθεωρητικοῦ ἔργου τῆς Βουλῆς. Ἡ διαγραφομένη ὅμως διάθεσις τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἐπιδιωχθῇ ταχύτερος καὶ εὐχερέστερος νομοθετικὸς ρυθμός, ἀνάλογος πρὸς τὴν γοργότητα τῆς ζωῆς, μᾶς ἐπιβάλλει νὰ τονίσωμεν ὅτι πρέπει νὰ τηρηθῇ ἀπαρεγκλίτως ἡ ἀρχὴ ὅτι οὐδείς, — τὸ τονίζομεν — ἀπολύτως οὐδεὶς νόμος, δύναται νὰ φθάνῃ μέχρι τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως, πρὶν ἢ ἐμβριθῶς συζητηθῇ εἰς τὴν Βουλήν. Εἰς τὴν κεκτημένην ταχύτητα, τὴν ὁποίαν ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία εἶχεν ἀποκτήσει ἀπὸ τὴν ἀκολουθηθεῖσαν κατὰ τὴν διάρκειαν μιᾶς ὁλοκλήρου δεκαετίας κακὴν τακτικήν, θέλομεν νὰ ἐλπίζωμεν, ὅτι ἡ σημερινὴ λαοπρόβλητος Κυβέρνησις θὰ θέσῃ τέρμα ἅπαξ διὰ παντός. Ὁ Κοινοβουλευτισμὸς πρέπει νὰ ἐνισχυθῇ δι’ ὅλων τῶν μέσων. Ἡ γνώμη τῆς Βουλῆς πρέπει νὰ κυριαρχῇ παντοῦ καὶ πάντοτε. Θὰ εὑρεθῶμεν ὅλοι παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ τὴν ἐνισχύσωμεν εἰς τὴν τήρησιν τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, τὴν ὁποίαν βλέπομεν σήμερον, εἴπερ ποτε ἀναγκαίαν ὄχι μόνον διὰ λόγους ἐσωτερικῆς τάξεως. Τὸ ζήτημα τῆς παγιώσεως τῆς τάξεως δὲν εἶνε ζήτημα μόνον πολιτικόν. Εἶνε ζήτημα Ἐθνικόν. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ κατανοήσωμεν πάντες. Ἡ Κυβέρνησις βεβαίως, παραδέχεται ὅτι ὁ κομμουνισμός, ὡς πολιτικὸς ὀργανισμός, εἶναι ἐλεύθερος νὰ προπαγανδίσῃ τὴν πολιτικήν του ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς νομιμότητος καὶ ὅτι ἄν ἐπιζητήσῃ νὰ ἀκολουθήσῃ τὰς μεθόδους τρομοκρατίας ἢ τῆς αὐτοαμύνης θὰ ἀντιμετωπισθῇ ὡς ἐπανάστασις. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» θὰ ἤθελεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου νὰ γνωρίζῃ, ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ ὅρια τῆς νομιμότητος, τὰ ὁποῖα ὑπονοεῖ ἡ Κυβέρνησις. Διότι ἀσφαλῶς, κάθε Κόμμα εἶναι ἐλεύθερον νὰ προπαγανδίζῃ τὰς ἀρχάς του, ἀλλὰ μόνον ἐφ’ ὅσον αἱ ἀρχαὶ αὗται δὲν παραλύουν καὶ δὲν παρακωλύουν τὴν κοινωνικὴν εὐρυθμίαν καὶ τὴν τάξιν. Καὶ ἐρωτῶμεν. Ὅταν ἕνα Κόμμα δὲν προσφεύγει εἰς μέσα τρομοκρατίας, ἀλλὰ δι’ ἁπλῶν ἐντολῶν μεταβιβαζομένων εἰς τοὺς ὀπαδούς του, σταματᾶ τὴν κίνησιν τῶν μέσων συγκοινωνίας, διακόπτει τὸν φωτισμόν, ἐνεργεῖ σαμποτάζ, νεκρώνει τὰ λιμάνια καὶ ἀναγκάζει πλοῖα διαπλεύσαντα Ὠκεανούς, διὰ νὰ μᾶς φέρουν ἐφόδια, νὰ ἀποπλεύσουν καὶ πάλιν δίχως νὰ ἐκφορτώσουν τὸ πολύτιμον διὰ τὴν ζωὴν τοῦ λαοῦ φορτίον, τότε τὸ Κόμμα αὐτό, κινεῖται ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς νομιμότητος; Καὶ κάμνει προπαγάνδαν τῶν ἰδεῶν του; Καὶ συνεπῶς, ὁ κομμουνιστὴς διδάσκαλος καὶ ὁ κομμουνιστὴς καθοδηγητής, θὰ δικαιοῦται καὶ πάλιν νὰ προπαγανδίζῃ εἰς τὸ σχολεῖον τὰς κομμουνιστικάς του θεωρίας; Καὶ θὰ ἐξυμνῇ ἀπὸ τῆς ἕδρας του τὸν ἐλεύθερον γάμον, τὴν βεβήλωσιν τῶν ἱερῶν, τὴν ἄρνησιν τῶν Ἐθνικῶν δικαίων κλπ; Καὶ ὅλα αὐτά, θὰ θεωρῶνται νομιμότης καὶ νόμιμος προπαγάνδα ἰδεῶν; Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» ἔχει ἐν προκειμένῳ τὴν ἀντίληψιν ὅτι ἡ Κυβέρνησις, χαράσσουσα ἐπὶ τοῦ σπουδαιοτάτου τούτου ζητήματος πολιτικὴν περισσότερον σύμφωνον πρὸς τὴν ἔκδηλον θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ ἐθνικὸν συμφέρον, θὰ ἠδύνατο νὰ προσανατολίσῃ τὴν ἔναντι τοῦ κομμουνισμοῦ γραμμήν της βάσει τῆς θεμελιώδους ἀρχῆς, ὅτι «ὁ κομμουνισμὸς ὡς κόμμα δύναται νὰ προπαγανδίζῃ τὰς ἀρχάς του, χωρὶς ὅμως νὰ δικαιοῦται νὰ παρωθῇ τοὺς ὀπαδούς του εἰς ἐνεργείας παρακωλυούσας τὴν εὐρυθμίαν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου», δηλαδή, χωρὶς νὰ ἔχῃ, ἀτιμωρητί, τὸ δικαίωμα νὰ προκαλῇ ἀπεργίας, σαμποτὰζ καὶ λοιπὰς ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι ἐξέρχονται ἐκ τοῦ πλαισίου τῆς νομιμότητος. Ὅσον ἀφορᾶ, τὴν αὔξησιν τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τὴν ἀξιοποίησιν τῶν ἐθνικῶν πόρων, τὴν κινητοποίησιν τῆς παραγωγῆς κλπ., ἐλπίζομεν, ὅτι ἐπὶ ὅλων αὐτῶν θὰ ἔχωμεν τὴν δυνατότητα νὰ κρίνωμεν εἰδικώτερον, ἀπὸ τὰ συγκεκριμένα μέτρα τὰ ὁποῖα ἐν συνεχείᾳ ἡ Κυβέρνησις θὰ φέρῃ εἰς τὴν Βουλήν. Βεβαίως, ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἡ πραγματοποίησις ὅλων αὐτῶν στηρίζεται εἰς τὴν ἔξωθεν βοήθειαν, διὰ τὴν ὁποίαν ὅμως βοήθειαν δὲν μᾶς πληροφορεῖ ἡ Κυβέρνησις, ἄν ἔχῃ, ἔστω καὶ σκιωδῶς προεξοφλήσει βοήθειαν τινὰ καὶ μέχρι ποίου ποσοῦ ἐξικνουμένην. Ὁπωσδήποτε, τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» λαμβάνει ὑπὸ σοβαρὰν σημείωσιν τὰς Κυβερνητικὰς ἐπαγγελίας, ὡς πρὸς τὴν προώθησιν καὶ προαγωγὴν τῆς Γεωργίας, τὴν ἐνίσχυσιν τῆς Βιομηχανίας, τοῦ Ἐμπορίου καὶ τῶν ἄλλων παραγωγικῶν κλάδων καὶ ἰδίᾳ ὡς πρὸς τὴν ἀναπλήρωσιν τῶν ἀπωλειῶν τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, καὶ τὴν ἄρσιν τῶν ἐμποδίων τῆς ὁμαλῆς ἀναπτύξεώς της. Εὐχόμεθα ὅπως ἐπιτευχθοῦν ἐπὶ πάντων τούτων αἱ προβλέψεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ δηλοῦμεν ὅτι θὰ παρακολουθήσωμεν μετὰ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐν προκειμένῳ ἐπαγγελιῶν, βοηθοῦντες τὸ καθ’ ἡμᾶς τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ ἔργον της. Θὰ παρακολουθήσωμεν μὲ ἐξαιρετικὴν προσοχὴν καὶ ἐνδιαφέρον τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Σχετικῶς, κρίνομεν ἀπαραίτητον νὰ ἐπιστήσωμεν ὅλως ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς δεινῆς θέσεως, εἰς ἣν ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως εὑρίσκεται ἡ μεγάλη μᾶζα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ ἰδίᾳ ἡ μεσαία ἀστικὴ τάξις. Τὸ μικρεμπόριον καὶ αἱ ἐπαγγελματικαὶ καὶ βιοτεχνικαὶ τάξεις, ὑποφέρουν δεινῶς ἀπὸ ἔλλειψιν ἐργασίας καὶ ἀπὸ δυσανάλογα οἰκονομικὰ βάρη, ποὺ κατὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον τοῖς ἐπεβλήθησαν. Κατὰ συνέπειαν, οὐδεὶς φόρος θὰ εἶναι ἀνεκτὸς ὡς πρόσθετος ἐπιβάρυνσις, ἂν ὁ φόρος αὐτὸς δὲν ἐντοπισθῇ αὐστηρῶς καὶ μόνον εἰς τὸ πράγματι ἀποδεδειγμένον μεγάλον κεφάλαιον, διὰ νὰ μὴ συμβῇ ὅ,τι συνέβη μὲ τὸ περίφημον σύστημα Βαρβαρέσου, τὸ σύστημα δηλ. τῆς εἰσφορᾶς, τὸ ὁποῖον ὡς γνωστόν, ἐδημιούργησε τεραστίας ἀδικίας καὶ συνετέλεσεν εἰς τὴν δημιουργίαν παντοίων ἀνομολογήτων ἐκβιασμῶν. Τὸ πρόβλημα τῆς ἀνοικοδομήσεως, δικαίως τὸ χαρακτηρίζει ἡ Κυβέρνησις, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ μεγάλα προβλήματα τῆς Χώρας. Εἶναι ὁμολογουμένως, ἔργον τεράστιον καὶ ὄντως αἱ φίλιαι σύμμαχοι Δυνάμεις πρέπει τὸ ταχύτερον νὰ προσέλθουν ἀρωγοί. Διότι τὸ δρᾶμα τῶν ἀστέγων πληθυσμῶν εἶναι κάτι τὸ ἀσύλληπτον, εἶναι κάτι ποὺ προβάλλει ὡς ἀνάγκη πλέον ἢ ἐπιτακτική. Ἐπὶ τοῦ σημείου μάλιστα τούτου τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» ἐπιθυμεῖ νὰ συστήσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅπως εἰς τὸ ἔργον τῆς στεγάσεως ὅλων αὐτῶν τῶν πληθυσμῶν μὴ παραλειφθῇ ἡ ἐπιβαλλομένη Κυβερνητικὴ μέριμνα καὶ διὰ μίαν ἄλλην μικρὰν σχετικῶς μερίδα ἀστέγων πληθυσμῶν, σεισμοπαθῶν περιοχῶν—ὅπως συμβαίνει μὲ τὴν Ἀττικὴν—λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι οἱ σεισμοπαθεῖς οὗτοι ἔζησαν ἄνευ προστασίας συνεπείᾳ τῆς ἐπακολουθησάσης πολεμικῆς περιόδου. Πάντως, εἰς τὸ ὅλον ζήτημα τῆς ἀνοικοδομήσεως ἡ Κυβέρνησις ἐλπίζομεν ὅτι θὰ κάμῃ τὴν σχετικὴν πολιτικήν της, ὡς πρὸς τὸ τεχνικὸν ἰδίᾳ μέρος, μετὰ μεγάλης περισκέψεως. Θεωροῦμεν δέ, ὡς πρώτην λίαν εὐχάριστον καὶ ἐλπιδοφόρον ἔνδειξιν διὰ τὴν καλὴν διαχείρισιν τοῦ ζητήματος, τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὸ ἔργον τῆς στεγάσεως, τῆς τόσον ἀνεπιθυμήτου διὰ τοὺς πληθυσμοὺς τῆς ὑπαίθρου τροχοπέδης τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Ὡς πρὸς τὴν ἐργατικὴν πολιτικήν, οὐδεὶς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἐγκρίνῃ πᾶσαν προσπάθειαν πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων. Ὁμολογοῦμεν ὅμως, ὅτι θὰ ἠθέλαμεν νὰ εἴχωμεν μίαν ἐπεξήγησιν περὶ τοῦ πῶς νοεῖ ἡ Κυβέρνησις τὴν κατανομὴν τῶν βαρῶν τῆς ἀνεργίας ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς παραγωγῆς. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» ἀναγνωρίζει βεβαίως τὴν ἀνάγκην ζωογονήσεως τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου, ἀλλὰ εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ τονίσῃ ὅτι ὑπὸ τὰς παρούσας γενικὰς ἐπισιτιστικὰς συνθήκας, οὐδεμία ἐξαγωγὴ ἐγχωρίου προϊόντος, πρώτης ἀνάγκης—ὡς π.χ. τοῦ ἐλαίου—εἶναι νοητή, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐξασφαλισθῇ ἡ πλήρης ἐπάρκεια τῶν ἐγχωρίων ἀναγκῶν. Ἐννοοῦμεν δὲ ἐπάρκειαν ἄνευ αὐξήσεως τῶν τιμῶν λόγῳ ἐλλείψεως τοῦ εἴδους συνεπείᾳ τῆς ἐξαγωγῆς. Πρέπει — τονίζουν — νὰ μὴ γίνῃ ἀλόγιστος ἐξαγωγὴ ἀναγκαίων εἰς τὸν Ἑλληνικὸν πληθυσμὸν ἀγαθῶν, μὲ τὴν δικαιολογίαν τῆς εἰσαγωγῆς ξένου συναλλάγματος. Καὶ τονίζομεν τοῦτο ἰδιαιτέρως: 1) Διότι τὸ μέλλον εἶναι ἀβέβαιον καὶ λίαν προβληματικόν. 2) Διότι ἡ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀποστολὴ τροφίμων δυνατὸν νὰ περικοπῇ κατὰ πολύ. Ἐπαναλαμβάνω: Δυνατὸν νὰ περικοπῇ κατὰ πολύ. Πάντως, δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς τὸ γεγονὸς, ὅτι ὁ Λαὸς καὶ ἰδίως αἱ ἀπορώτεραι τάξεις ὑποσιτίζονται καὶ ὅτι οἱ ὀργανισμοὶ ἔχουν ἐπικινδύνως κλονισθῆ μὲ τὸν λιμὸν καὶ τὰς τόσας ταλαιπωρίας. Καθίσταται συνεπῶς καὶ ἐκ τούτου ἀπαραίτητον, ὅπως ὁ τιμάριθμος ἐλαττωθῇ κατὰ πολὺ εἰσέτι. Μὴ λησμονῶμεν δὲ ὅτι ὁ ὑποσιτισμὸς τῶν νέων καὶ ἐν γένει τῆς παιδικῆς ἡλικίας, ἐμφανίζει τρομερὸν πρόβλημα ὑγείας καὶ ἐπιβιώσεως τῆς φυλῆς. Ὁ λαὸς ἀντιμετωπίζει σκληρὰς βιωτικὰς μεταπολεμικὰς συνθήκας. Ὄσον ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν εἰσαγωγῶν, μετὰ ἱκανοποιήσεως ἠκούσαμεν τὰς Κυβερνητικὰς ἐπαγγελίας. Ἐλπίζομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δίδουσα ἐπὶ πλέον τὴν ἐπιβαλλομένην προσοχήν, θὰ σπεύσῃ νὰ ἄρῃ ὅλα τὰ μέτρα ἐκεῖνα, ἅτινα διὰ τῶν πολλαπλῶν διατυπώσεων δημιουργοῦν ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια εἰς τὴν εἰσαγωγὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰδῶν χρησίμων καὶ ἰδιαίτατα ὅταν ὁ εἰσαγωγεὺς—ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ὁ οἱοσδήποτε πολίτης—ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ διαθέσῃ ἴδιον συνάλλαγμα εὑρισκόμενον ἐν τῷ ἐξωτερικῷ. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» θεωρεῖ ἐπίσης ἀπαραίτητον ὅπως ἡ πίστις ἀποκατασταθῇ τὸ ταχύτερον. Εἶνε κεκηρυγμένον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου. Εἶνε ὑπέρμαχον τῆς ἀρχῆς τῆς ἐνισχύσεως τῆς πρωτοβουλίας τοῦ ἀτόμου ἐν τῇ ἐννοίᾳ ὅμως τῆς ἐλευθερίας τῆς μὴ ἀντιστρατευομένης τὸ καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς ὁλότητος. Κατὰ συνέπειαν ἀντιτίθεται πρὸς πάντα νόμον, δεσμευτικὸν τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πρωτοβουλίας τοῦ ἀτόμου, νόμον εἴτε ὑφιστάμενον, εἴτε τυχὸν μέλλοντα νὰ προταθῇ. Ὄσον ἀφορᾷ τὴν ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ἀναγγελλομένην ἐξυγίανσιν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» φρονεῖ ὅτι πρέπει τὸ ταχύτερον νὰ ἀποσυμφορηθῇ ὁ Κρατικὸς ὀργανισμὸς ἀπὸ τὰ πλεονάζοντα στελέχη, τὰ ἀνίκανα τοιαῦτα ὡς καὶ ἐκεῖνα ἅτινα προσελήφθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Κατοχῆς, διὰ νὰ βοηθηθοῦν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ζωῆς των κατὰ τὴν δραματικὴν ἐκείνην περίοδον. Νομίζομεν ὅτι ἡ ἀποσυμφόρησις αὐτὴ πρέπει νὰ γίνῃ ὅσον τὸ δυνατὸν ταχέως, χωρὶς ὅμως τοῦτο νὰ σημαίνῃ ὅτι πρέπει νὰ παυθοῦν οἱ μέν, διὰ νὰ προσληφθοῦν τυχὸν οἱ δέ. Ὁ ἀριθμὸς τῶν Κρατικῶν καὶ Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου ὑπαλλήλων πρέπει νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ ἐπίπεδα 1938–39 καὶ πρὸ παντὸς νὰ ληφθοῦν ἄμεσα μέτρα βελτιώσεως τῆς ζωῆς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἀξιωματικῶν. Ὡς πρὸς τὴν ἐξύψωσιν τοῦ κλήρου, νομίζομεν ὅτι αὕτη ἀποτελεῖ ἀνάγκην κοινωνικὴν καὶ ἐθνικήν. Ἐλπίζομεν δὲ ὅτι ὡς πρῶτον μέτρον, τὸ ὁποῖον ἐν συνεχείᾳ θὰ ἐξαγγείλῃ ἡ Κυβέρνησις θὰ εἶνε ὁ ἐξαγνισμὸς—ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ λέξις—τοῦ ἱερατείου, διὰ τῆς ἀπομακρύνσεως τῶν ἐκτραπέντων τοῦ σχήματος καὶ τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς τῶν κληρικῶν. Τὸ αὐτὸ ἐλπίζομεν ὅτι θὰ γίνῃ καὶ διὰ τὴν παιδείαν καὶ δι’ ὁλόκληρον τὸν Κρατικὸν Ὀργανισμόν. Οὐδὲν ἡ κυβέρνησις μᾶς ἀνέφερε διὰ τὴν ἀποσυμφόρησιν τῶν πόλεων ἐκ τοῦ εἰς ταύτας συρρεύσαντος ὑπερπληθυσμοῦ ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον. Τὸ ζήτημα ὅμως εἶναι σοβαρὸν καὶ ἵνα ἀραιώσῃ ἡ συμπύκνωσις τοσούτου πληθυσμοῦ εἰς τὰ μεγάλα κέντρα καὶ ἵνα ἀποδοθοῦν ἐργατικαὶ χεῖρες εἰς τὴν γεωργίαν καὶ γενικῶς τὴν παραγωγήν, συμφέρον ἔχομεν ὅλοι ὅπως παντὶ τρόπῳ τονώσωμεν καὶ αὐξήσωμεν ταύτην. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» μετ’ εὐγνωμοσύνης ἀναμιμνήσκεται τῶν ἀγώνων τοὺς ὁποίους αἱ ἔνδοξοι ἔνοπλοι δυνάμεις μας, μαζὶ μὲ ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ἐξήγαγον ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 καὶ ἐντεῦθεν καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος. Ἡ τιμὴ τῆς Νίκης ἀνήκει εἰς τὸ σύνολον τοῦ Ἔθνους καὶ οὐδεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μονοπωλήσῃ τὸν ἀγῶνα αὐτὸν ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθολικός. Ἤδη τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» μετ’ ἐμπιστοσύνης προσβλέπει σήμερον καὶ μετ’ ἐθνικῆς ὑπερηφανείας χαιρετίζει τὴν ἀνασυγκρότησιν τῶν ἐνόπλων Δυνάμεων τοῦ Ἔθνους, ἀνασυγκρότησιν καὶ ὀργάνωσιν, ἥτις γίνεται ἐπὶ νεωτάτων τεχνικῶν βάσεων κατὰ τρόπον ποὺ ἀποτελεῖ ἐγγύησιν διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς μεγάλης ἀποστολῆς τῶν μονάδων ὅλων τῶν ὅπλων. Ἀναφερόμενοι ὅμως εἰς τὴν ὅλην αὐτὴν προσπάθειαν ἀνασυγκροτήσεως καὶ ὀργανώσεως τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, κρίνομεν ἀπαραίτητον νὰ παρατηρήσωμεν, ὅτι θεωροῦμεν ἀψυχολόγητον καὶ ὄχι ἐξυπηρετικὸν τοῦ συντελουμένου ἔργου τὴν ἀπομάκρυνσιν ἐκ τοῦ στρατεύματος ἀρίστων ἀξιωματικῶν, μὲ μακρὰν ἀπὸ τοῦ 1912 πολεμικὴν πεῖραν, μὲ μόνον τὸ δικαιολογητικὸν τῆς ἐπὶ μίαν 10ετίαν παραμονῆς των εἰς τὸν αὐτὸν βαθμόν, χωρὶς νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ 5ετία τῆς κατοχῆς καὶ τῆς μεταπελευθερωτικῆς ἐκρυθμότητος. Νομίζομεν ὅτι, πρὶν ἢ δοθῇ εἰς τοὺς ἀνωτέρους καὶ ἀνωτάτους τούτους ἀξιωματικοὺς ἡ εὐκαιρία, ἵνα διὰ μικρᾶς ἐκπαιδεύσεως, ἀποδείξουν τὴν ἱκανότητά των, κατὰ πόσον δύνανται ἢ ὄχι νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὰς νεωτέρας τεχνικὰς συνθήκας, δὲν εἶνε νοητή, ἀλλ’ οὔτε καὶ σκόπιμος ἡ ἀπομάκρυνσίς των ἐκ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας, πολλῷ μᾶλλον, καθ’ ὅσον εἶνε ἐνδεχόμενον νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι πλεῖστα τῶν στελεχῶν τούτων, δύνανται μελλοντικῶς νὰ εἶνε πολύτιμα διὰ τὸ στράτευμα. Ἄλλως τε, ὁ γενόμενος ὑπὸ ἀνωμάλων τοῦ παρελθόντος Κυβερνήσεων διαχωρισμὸς τῶν στελεχῶν τοῦ στρατεύματος εἰς πίνακας Αʹ καὶ Βʹ μᾶς δημιουργεῖ πολλὰς — πάρα πολλὰς — ἀμφιβολίας ὡς πρὸς τὸ ἀνεπηρέαστον τῆς γενομένης κρίσεως, τοσούτῳ μᾶλλον, καθόσον βλέπομεν τοὺς περισσοτέρους ἐκ τῶν ἀνωτάτων καὶ ἀνωτέρων ἀξιωματικῶν, ποὺ συνέγραψαν τὸ Ἀλβανικὸν Ἔπος νὰ περιλαμβάνωνται εἰς τὸν πίνακα Βʹ. Διὰ πάντα ταῦτα, ἐκφράζομεν τὴν εὐχὴν ὅπως ἡ Κυβέρνησις μὴ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφάσεών της, πρὶν ἢ ἐπισταμένως καὶ ἐμβριθῶς ἐπανεξετάσει τὸ ὅλον ζήτημα. Ταῦτα διὰ τὸν ἡρωϊκόν μας Στρατόν. Διὰ τὸ ἔνδοξον Β. Ναυτικόν, τὸ ὁποῖον ἡ καλὴ Μοῖρα τῆς Ἑλλάδος, ἠθέλησε ν’ ἀποτελέσῃ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Κατοχῆς Σύμβολον τοῦ ἀγωνιζομένου Ἔθνους, ἡ ἀρτία κατάρτισις τῶν στελεχῶν του προοιωνίζει ἀρίστην καὶ τὴν μελλοντικήν του σταδιοδρομίαν. Ἀτυχῶς ὅμως στερεῖται παντελῶς ἡγεσίας. Δὲν ἐννοῶ βεβαίως πολιτικῆς ἡγεσίας. Εἰς τὴν ἀεροπορίαν δυστυχῶς, ἡ λαῖλαψ τῶν ἀνωμαλιῶν ἐσάρωσε τὰ πάντα. Τὸ σῶμα τοῦτο ἔχει ἀπόλυτον ἀνάγκην ἀναδημιουργίας. Ἐλπίζομεν ὅτι θὰ εἶνε ταχυτάτη ἡ ἐκδήλωσις τῶν κυβερνητικῶν μέτρων καὶ διὰ τὸ Β. Ναυτικὸν καὶ διὰ τὴν Β. Ἀεροπορίαν. Ὑπάρχει παλαιόθεν μακρὰ κακὴ συνήθεια, οἱ πνεύμονες ὅθεν ἀναπνέει τὸ Ἔθνος καὶ ὁπόθεν ἐξαρτᾶται ἡ ἀσφάλεια τῆς χώρας, αἱ βόρειοι ἡμῶν ἐπαρχίαι, νὰ θεωρῶνται ὡς τόπος ἐξορίας, ὅπου μόνον οἱ χειρότεροι ὑπάλληλοι ἐξαπεστέλλοντο. Συνιστῶμεν ὅθεν, ὅπως ἡ Θράκη, ἡ Μακεδονία καὶ ἡ Ἤπειρος, ἀποτελέσουν ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας φροντίδος τῆς Κυβερνήσεως. Πρέπει ὅλοι οἱ στρατιωτικοὶ καὶ οἱ πολιτικοὶ ὑπάλληλοι, οἵτινες ἀποστέλλονται ἐκεῖ, νὰ εἶναι ἐκ τῶν ἐπιλέκτων, τῶν ἀρίστων, πρέπει ὄντως νὰ εἶναι ἐμπνευσμένοι ἀπὸ ἀνώτερον φρόνημα καὶ ἀπὸ τὴν ἐθνικήν μας ἰδέαν. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα», θεωρεῖ ὑποχρέωσίν του νὰ διαδηλώσῃ τὴν εὐγνωμοσύνην μετὰ τῆς ὁποίας γίνεται δεκτὴ ἡ πάσης μορφῆς βοήθεια τῆς Μ. Βρεττανίας καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς πρὸς τὴν μικρὰν Σύμμαχόν των Ἑλλάδα. Τὸ συγκινητικὸν καὶ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον, τὸ ὁποῖον εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἐπιδεικνύεται ἐκ μέρους τῶν δύο Συμμάχων Δυνάμεων πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν ὑπόθεσιν, καθιστᾷ συνεχῶς ἔτι περισσότερον ἀρρήκτους τοὺς δεσμοὺς τῆς φιλίας, οἵτινες συνδέουν τὴν Ἀγγλίαν καὶ τὴν Ἀμερικὴν μὲ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Ὡς μίαν δὲ εἰλικρινῆ καὶ συγκινητικὴν ἐκδήλωσιν τοῦ ἔναντι τῆς Ἑλλάδος ἐνδιαφέροντος τῆς Μ. Βρεττανίας, τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα» θεωρεῖ καὶ τὴν συντελουμένην ἐποπτείᾳ καὶ παντοίᾳ βοηθείᾳ τῶν Ἀγγλικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἀποστολῶν, ἀναδιοργάνωσιν τῶν ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων καὶ τῶν μονάδων ἀσφαλείας, ἀναδιοργάνωσιν, δι’ ἣν ὀφείλομεν νὰ εἴμεθα εὐγνώμονες. Δὲν παρορῶμεν τὸ γεγονὸς, ὅτι τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως εἶνε ἐκτάκτως δυσχερές. Διότι ἡ Κυβέρνησις ἐκληρονόμησε χάος καὶ ἐρείπια. Διὰ τοῦτο, φρονοῦμεν ὅτι χρειάζεται λίαν δεξιὸς χειρισμὸς πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀπειραρίθμων προβλημάτων, ἡ λύσις τῶν ὁποίων προβάλλει πλέον ἢ ἐπιτακτική. Ἡ ἀνάγκη ὅπως ἡ Κυβέρνησις τύχῃ εὐρυτάτης ἐξωτερικῆς ἐνισχύσεως εἶνε ἤδη αὐτονόητος. Θεωροῦμεν ὅμως ἀπαραίτητον, ὅπως ἡ Κυβέρνησις ἔχει πάντοτε σύμφωνον τὴν γνώμην τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπὶ παντὸς μέτρου καὶ πάσης δαπάνης καὶ πρὸ παντὸς δέον νὰ τηρῆται συνεχῶς ἐνήμερος ἡ Βουλὴ ἐπὶ τοῦ ὅλου μηχανισμοῦ τὸν ὁποῖον θὰ ἀκολουθήσῃ ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ ἐξαγάγῃ τὴν Χώραν ἀπὸ τὸ παντοῖον χάος εἰς τὸ ὁποῖον τὴν ἔρριψεν ἡ ἀλόγιστος μέχρι τῆς 31ης Μαρτίου 1946 πολιτικὴ ὅλων τῶν προηγηθέντων καταστάσεων. Τὸ «Πανελλήνιον Ἐθνικὸν Κόμμα», ἐπαναλαμβάνω, δὲν παραγνωρίζει τὰς μεγάλας δυσχερείας, τὰς ὁποίας ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Κυβέρνησις. Διότι ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων, δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι τὸ ἑλληνικὸν πρόβλημα ἔχει κάπως εὐρύτερον χαρακτῆρα καὶ ὅτι εἰς πολλὰς περιπτώσεις συμπιεζόμεθα μέσα εἰς τὰς συμπληγάδας ἑνὸς γενικωτέρου ἀνταγωνισμοῦ. Εὐχόμεθα ὁλοψύχως, ὅπως διὰ τὸ καλὸν τοῦ Ἔθνους, ἡ Κυβέρνησις κατορθώσῃ ὄχι μόνον νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ἐπαγγελίας της, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ ὅπως ὑπερβῇ εἰς ἐπιτυχίαν τὰς προβλέψεις της αὐτάς. Διατυποῦντες ὅμως τὴν εὐχὴν ταύτην καὶ δηλοῦντες, ὅτι θὰ ψηφίσωμεν ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως διευκρινίζομεν, ὅτι διατηροῦμεν ταυτοχρόνως καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ αὐστηροῦ ἐλέγχου εἰς ὅ,τι τυχὸν ἤθελεν ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἀποδειχθῆ κατώτερον τῶν γενομένων ἐπαγγελιῶν (χειροκροτήματα).

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πολίτης ἔχει τὸν λόγον.

§18Ι. ΠΟΛΙΤΗΣ. Τὸ Κόμμα τῶν Βενιζελικῶν Φιλελευθέρων συμφωνεῖ ὁλοψύχως πρὸς τὴν πρότασιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, ὅπως σταλῇ ψήφισμα πρὸς τοὺς ἰσχυρούς μας Συμμάχους διὰ νὰ σταματήσῃ τὸ κακὸν τὸ ὁποῖον γίνεται εἰς τὴν Β. Ἤπειρον. Εἰς τὴν Β. Ἤπειρον συντελεῖται ταύτην τὴν στιγμὴν πρωτάκουστον ἔγκλημα εἰς τὴν ἱστορίαν. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ Ἑλλὰς ἠσχολεῖτο διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Β. Ἠπείρου ἦλθε τὸ μήνυμα ὅτι δὲν θὰ τῆς ἐπιτραπῇ νὰ κατέλθῃ τὰς δύο ὄχθας τοῦ στενοῦ τῆς Κερκύρας. Ἦτο ἡ πρώτη δήλωσις τοῦ Ἰταλικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Καὶ μολονότι συνῆλθε διεθνὴς διάσκεψις ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τοῦτο, ὄχι μόνον δὲν ἀντέδρασεν, ἀλλὰ ἐπεκύρωσε δι’ ἀποφάσεως τοῦτο. Καὶ ἦλθεν ὁ μεγάλος πόλεμος διὰ νὰ ἀνατρέψῃ τὴν ἀπόφασιν ἐκείνην. Ὁ Αὐστριακὸς ἰμπεριαλισμὸς κατετροπώθη. Διεσώθη ὅμως ὁ ἰταλικός, παρεισφρύσας εἰς τὰς τάξεις τῶν Συμμάχων. Τότε ἐξητάσθη τὸ ζήτημα τῆς Β. Ἠπείρου, ἐγένοντο μελέται, ἠκούσθησαν ἀντιπροσωπεῖαι καὶ ὑπεγράφη συμφωνία Τιτόνι–Βενιζέλου δι’ ἧς ἀνεγνωρίσθησαν τὰ Ἑλληνικὰ δίκαια. Πῶς, κατόπιν αὐτοῦ αἱ Συμαχικαὶ δυνάμεις, ἔθεσαν καὶ πάλιν τὴν Β. Ἤπειρον ὑπὸ ἀλβανικὸν ζυγὸν δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Σήμερα ὅμως, ὁπότε ὁ πόλεμος ἐκερδίθη μὲ τὸ σύνθημα τῆς αὐτοδιαθέσεως τῶν Λαῶν, ἡ Ἑλλὰς δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς Συμμάχους νὰ ἀποδώσουν εἰς τὴν μητέρα Ἑλλάδα πᾶν ὅ,τι εἶναι Ἑλληνικόν.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σφαέλλος ἔχει τὸν λόγον.

§20Δ. ΣΦΑΕΛΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, κύριοι βουλευταί. Εἶναι εὐτύχημα ὅτι ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, ἡ πρώτη μεταπολεμικὴ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ἀποδέχεται, ὡς φαίνεται ἀπὸ τὰς δηλώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ἀπὸ ὅλας τὰς πολιτικὰς παρατάξεις, τὴν πρότασιν τοῦ Προεδρείου, περὶ ἀποστολῆς ψηφίσματος εἰς τὰς Συμμαχικὰς Βουλὰς διὰ τὴν Βόρειον Ἤπειρον, πρότασιν ἡ ὁποία περιποιεῖ τιμὴν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Καὶ ὡς κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς πολιτικῆς ὁμάδος «Ἐμπρὸς» ἀλλὰ καὶ ὡς εἷς ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι καθ’ ἣν εἴχομεν ὑποχρέωσιν, ἐξεπληρώσαμεν τὸ καθῆκον μας εἰς τὰ Ἠπειρωτικὰ βουνά, αἰσθάνομαι ἰδιαιτέραν συγκίνησιν, διότι ἡ Βουλή μας ἀρχίζει τὰς ἐργασίας της διὰ συζητήσεως, ἀκροθιγοῦς βεβαίως, ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν θεμάτων καὶ τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων. Καὶ βεβαίως ὀφείλομεν νὰ ἀναμείνωμεν τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ ἀκούσωμεν τὰς ἀπόψεις της ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς ὑποστηρίξεως τῶν ἐθνικῶν δικαίων. Ἀλλ’ ἐὰν ἔχῃ δηλωθῆ ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἂν ἡ Βουλὴ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της, ὅτι τὸ θέμα τῶν ἐθνικῶν δικαίων, ὡς ὑπεγράμμισεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρ. Σοσιαλ. Κόμματος κ. Παπανδρέου, εἶναι θέμα διὰ τὸ ὁποῖον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν δὲν θὰ ὑπάρξῃ, ὡς ἐλπίζω, οὐδεμία διαφορά, δὲν θὰ ὑπάρξῃ ὡς προκύπτει οὐδεμία διάστασις, διότι ὅλα τὰ ἐν τῇ Βουλῇ αὐτῇ ὑπάρχοντα Κόμματα νομίζω ὅτι πιστεύουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ εἰς τὸ δικαίωμα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, ἐὰν εἶναι ἀληθὲς αὐτό, τότε θὰ πρέπῃ ἀκόμη καὶ κάτι ἄλλο νὰ ἰσχύσῃ: Εἰς μίαν ἰδιαιτέραν συνεδρίασιν, ἡ ὁποία ἴσως νὰ εἶναι σκόπιμον νὰ γίνῃ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, νὰ ἐξετασθῇ εὐρέως τὸ θέμα τῆς ἐκτάσεως τῶν ὁρίων τῶν ἐθνικῶν διεκδικήσεων, διότι ἕως σήμερον οἱ διάφοροι χειρισθέντες τὸ θέμα τοῦτο ἔθεσαν εἰς τὰς ἐδαφικὰς ἐθνικὰς διεκδικήσεις ὅρια, ὅσα ἕκαστος ἐνόμιζεν ὅτι ἐδικαιοῦτο νὰ θέσῃ. Εἶναι, λοιπόν, ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ σαφὴς ἀντίληψις, ποῖαι πρέπει νὰ εἶναι αἱ ἐδαφικαὶ Ἐθν. διεκδικήσεις καὶ σαφὴς ἀπόφασις, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ συγκεκριμένως διεκδικηθησόμεναι περιοχαὶ τὰς ὁποίας εἰς τὸ προσεχὲς Συνέδριον τῆς Εἰρήνης σύσσωμος ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, τόσον διὰ τῆς Κυβερνήσεως, ὅσον καὶ διὰ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, θὰ διεκδικήσῃ διὰ νὰ δικαιώσῃ τὸ αἷμα τῶν θυσιασθέντων παιδιῶν του. (Χειροκροτήματα).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον.

§22Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Τὸ «Ἐθνικὸν Ἑνωτικὸν Κόμμα» ὑποδέχεται μὲ βαθυτάτην ἱκανοποίησιν τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου Προέδρου, τὴν ἀφορῶσαν τὰς διεκδικήσεις τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῆς Βορ. Ἠπείρου. Συμμερίζεται ἐπίσης τὴν πρότασιν τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρ. Σοσιαλ. Κόμματος, ὅτι τὸ σύνολον τῶν Ἐθνικῶν διεκδικήσεων πρέπει νὰ διατυπωθῇ εἰς μίαν ἐκ τῶν πρώτων συνεδριάσεων τοῦ Σώματος τούτου. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν αἴθουσαν, ἡ ὁποία ἐκφράζει τὴν βούλησιν τοῦ Ἔθνους, πρέπει νὰ ἐκπορευθῇ μήνυμα πρὸς τοὺς Μεγάλους μας Συμμάχους, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἐλευθέρους λαούς, μήνυμα, τὸ ὁποῖον νὰ ἀναφέρῃ, ὅτι ἡ Χώρα τῶν μεγάλων θυσιῶν ἀπαιτεῖ πλήρη δικαίωσιν. (Χειροκροτήματα).

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μακρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§24Φ. ΜΑΚΡΗΣ. Συνεχίζων τοὺς ἀγῶνας τῆς Ἐργατικῆς τάξεως διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων, ὑψώνω καὶ ἀπὸ τὸ ἱερὸν αὐτὸ τέμενος τὴν φωνήν της, διὰ νὰ τὴν συνενώσω μὲ τὴν φωνὴν ὁλοκλήρου τοῦ Ἔθνους μας, διὰ τὴν ἄμεσον ἀπόδοσιν τῆς Βορείου Ἠπείρου, τῆς Χώρας ἐκείνης—εἰς τὴν ὁποίαν ἐγράφη τὸ ἀθάνατον ἐκεῖνο Ἔπος—καὶ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ πρᾶξιν ὑψίστης ἐπιταγῆς τῆς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης διὰ τοὺς Μεγάλους μας Συμμάχους, καθ’ ὅσον ἀνταποκρίνεται πρὸς τὰ σύμβολα ἐκεῖνα, μὲ τὰ ὁποῖα συνήγειρον τοὺς ἐλευθέρους λαοὺς εἰς τὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Δικαιοσύνης. Ἄμεσος καὶ ἐπιτακτικὴ ἐπιταγὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἶναι, νὰ ὑψωθῇ ἡ φωνή μας πρὸς τοὺς Μεγάλους Συμμάχους διὰ τὴν πλήρη δικαίωσιν τῶν ἐθνικῶν πόθων καὶ διὰ τὴν ἀπόδοσιν δικαιοσύνης εἰς τὴν Χώραν μας, ἡ ὁποία εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦτον ἐθυσιάσθη καὶ μετεβλήθη ὁλόκληρος εἰς ἐρείπια. (Χειροκροτήματα).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κωνσταντινίδης ἔχει τὸν λόγον.

§26Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ. Ὡς Ἠπειρώτης βουλευτής, ἀξιότιμοι κύριοι βουλευταί, θὰ εἴπω δύο λέξεις, μὴ ἔχων σκοπὸν νὰ κουράσω ὑμᾶς, διὰ τὴν πολυπαθῆ Βόρειον Ἤπειρον. Βεβαίως τὰ Ἑλληνικὰ αἰτήματα καὶ αἱ Ἑλληνικαὶ διεκδικήσεις εἶναι ἀποδεκταὶ καὶ θὰ πρέπῃ νὰ καταβληθῇ ὑπὲρ αὐτῶν πᾶσα προσπάθεια ἐκ μέρους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καὶ οὐδεὶς θὰ ζητήσῃ ποτὲ τὸ ἐναντίον. Ἀλλὰ τὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἔχει ἄλλως, διὰ δύο κυρίως λόγους: Πρῶτον, ἡ χώρα ἥτις λέγεται Βόρειος Ἤπειρος, εἶναι ἡ χώρα ἔνθα συνεκρούσθησαν αἱ δυνάμεις τῆς μικρᾶς Ἑλλάδος πρὸς τὰς σιδηροφράκτους δυνάμεις τοῦ ἄξονος καὶ ἀνέτειλε τὸ πρῶτον φῶς τῆς νίκης τῶν δημοκρατικῶν λαῶν: Δεύτερον ἡ Βόρειος Ἤπειρος, Κύριοι βουλευταί, κατ’ ἐπίσημον στατιστικήν, κατὰ τὸ 1914 ἠρίθμει πληθυσμὸν 250 καὶ πλέον χιλιάδων κατοίκων καὶ ἔκτοτε ὁ πληθυσμὸς οὗτος κατεστράφη σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου καὶ σήμερον οἱ Ἀλβανοί, θέλοντες νὰ μεταβάλουν τὸν Ἐθνολογικὸν τοῦ τόπου χαρακτῆρα, ἐξανδραποδίζουν καὶ κατασφάζουν τὸν ὑπόλοιπον πληθυσμόν. Ἄν θέλωμεν, λοιπόν, νὰ μὴ ἀνεύρωμεν μαύρην ράχην ἐπὶ τῆς ὁποίας νὰ περπατῇ ἡ δόξα μονάχη, ἀλλὰ νὰ ἀνεύρωμεν καὶ ζωντανοὺς Βορειοηπειρώτας, δὲν ἔχομεν παρὰ τὸ αἴτημα τοῦτο, νὰ τὸ ὑποβάλωμεν ὡς κατεπεῖγον. (Χειροκροτήματα).

§27Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις εἶναι εὐτυχής, διότι ἐξ ἀφορμῆς τῆς προτάσεως τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, ἐνεφανίσθη ὅλη ἡ Ἐθνικὴ ἑνότης, ἡ ὁποία ἄγει ὁλόκληρον τὴν Βουλὴν εἰς τὰ γενικώτερα ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος. Ἡ πρότασις, ἐν τούτοις, τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς περαιτέρω διεύρυνσιν τῆς συζητήσεως, διότι ἡ συζήτησις γενικώτερον ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν διεκδικήσεων, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ διεξαχθῇ εἰς εἰδικήν, ἴσως, συνεδρίασιν καὶ μετά, ἀσφαλῶς, τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις διὰ τῶν ὁποίων θὰ θιγοῦν τὰ ζητήματα ταῦτα. Νομίζω, ὅτι ἡ πρότασις τοῦ κ. Προέδρου ἦτο σαφὴς πρότασις πρὸς τὴν Βουλὴν νὰ δοθῇ συγκατάθεσις εἰς μίαν ἔκκλησιν, τὴν ὁποίαν ἐσκέφθη ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς νὰ διαβιβάσῃ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῶν τελευταίων διωγμῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῶν τελευταίων ἀποφάσεων περὶ τῆς ἀναβολῆς τῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ζητημάτων τῶν Ἑλληνικῶν καὶ τοῦ γενομένου, ἐν τῷ μεταξὺ, ἀφελληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἐν τούτοις, ἡ Κυβέρνησις εἶναι εὐτυχής, ὅτι καὶ ἀπὸ τὴν μικρὰν αὐτὴν συζήτησιν διεπιστώθη πραγματικῶς, τὸ κοινὸν ἑλληνικὸν αἴσθημα ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ καὶ θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλήν, ἂν δὲν ἔχῃ ἀντιρρήσεις, νὰ ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς νὰ διαβιβάσῃ τὴν ἔκκλησιν τὴν ὁποίαν ἐζήτησεν πρὸς τὰς φίλας καὶ μεγάλας Δυνάμεις, θεωροῦσα τὴν συζήτησιν, δι’ ἀπόψε, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ περαιωμένην. (Χειροκροτήματα).

§28Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ ἔννοια τῆς ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς εἶναι διπλῆ. Ἐγκρίνει πρῶτον, τὴν πρότασιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς ἡ ὁποία ἀποτελεῖ εἰδικὸν θέμα, τὸ θέμα τοῦ διωγμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ ταὐτοχρόνως λαμβάνει τὴν ἀπόφασιν τοῦ ὁμοφώνου ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον θὰ διατυπώνῃ τὸ σύνολον τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων, οἰκονομικῶν καὶ ἐδαφικῶν.

§29Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Νὰ μᾶς εἴπητε ποῖαι εἶναι αὐταί.

§30Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Δὲν εἶναι δυνατὸν, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως, νὰ διατυπωθῇ ἀπόψε ἀπόφασις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἡ ὁποία ἀπόφασις, βεβαίως, εἶναι αὐτονόητος. Τὸ θέμα εἶναι σαφές. Ὁ κ. Πρόεδρος ἐζήτησε τὴν ἄδειαν, ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς, νὰ ἀπευθύνῃ μίαν ἔκκλησιν πρὸς τὰς Συμμάχους Βουλὰς, τὴν ὁποίαν ἡ Βουλὴ τὴν ἐγκρίνει ἢ ὄχι; (Φωναί: Ναί, ναί. Χειροκροτήματα). Μετὰ τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις, ἡ Βουλὴ θὰ ὁρίσῃ εἰδικὴν πρὸς τοῦτο συνεδρίασιν.

§31Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Μετὰ τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως παραιτοῦμαι τοῦ λόγου. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο καταλαμβάνει τὴν ἕδραν τοῦ Προέδρου ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Λεονάρδος).

§32Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. (Ἀντιπρόεδρος). Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Θεοτόκης.

§33Ι. ΘΕΟΤΟΚΗΣ (Πρόεδρος Βουλῆς — ἀπὸ τοῦ βήματος). Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τοῦ θέματος ἐπὶ τοῦ ὁποίου τὸ Προεδρεῖον ἐζήτησε τὴν ἄδειαν καὶ τὴν σύμφωνον γνώμην τῆς Βουλῆς ν’ ἀπευθύνῃ τηλεγράφημα πρὸς τὰς Ἀντιπροσωπείας τῶν Τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων, φαντάζομαι ὅτι ἡ Βουλὴ εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος. (Χειροκροτήματα). Οὔτε προδικάζει ἡ πρότασις τοῦ Προεδρείου, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἑξῆς μόνον ἔννοιαν, ὅτι, ἐπειδὴ ἡ δίωξις εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον ἔλαβε χαρακτῆρα τρομακτικῶν πιέσεων, ὀφείλομεν νὰ ἐπιληφθῶμεν ἀμέσως τοῦ ζητήματος, διότι κατ’ εὐτυχῆ συγκυρίαν, εἴχομεν σήμερον τὴν εἴδησιν ὅτι τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ἐπελήφθη ἡ διάσκεψις τῶν ἐκπροσώπων τῶν τεσσάρων Μεγάλων Δυνάμεων. Τοῦτο δὲν προδικάζει, ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν ἔχει δικαίωμα μετὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀποφασίσῃ, ἵνα ἀπευθύνῃ ψήφισμα πρὸς τὰς Μεγάλας Δυνάμεις, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ περιλαμβάνεται τὸ σύνολον τῶν ἑλληνικῶν διεκδικήσεων. Τὸ ζήτημα τῆς Β. Ἠπείρου εἶναι ζήτημα, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς ἑκάστην ἑλληνικὴν ψυχήν, αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲ εἴμεθα εὐτυχεῖς, διότι τὸ σύνολον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας συμφωνεῖ εἰς τὸ νὰ γίνῃ ἡ ἔκκλησις πρὸς τὰς Μεγάλας Δυνάμεις. Φαντάζομαι λοιπὸν ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἀντίρρησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ καὶ ὅτι ἡ Βουλὴ συμφωνεῖ ἀπολύτως ὅπως ἡ συζήτησις ἐπὶ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπευθύνωμεν κατόπιν, γίνῃ ἀφοῦ ἀκουσθῶσιν αἱ προγραμματικαὶ δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα).

§34Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ. Ἔχετε διατυπώσει τὸ ψήφισμα;

§35Ι. ΚΙΝΙΑΣ. Τὸ ψήφισμα θὰ συνταχθῇ τώρα ἢ μετὰ τὴν συζήτησιν θὰ γίνῃ τὸ ψήφισμα;

§36Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως). Ὁ κ. Πρόεδρος ἐζήτησεν ἁπλῶς νὰ ἀπευθύνωμεν μίαν ἔκκλησιν. Ἄς ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς νὰ κάμῃ τὴν ἔκκλησιν.

§37Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ Βουλὴ ὁλόκληρος εἶναι ὁμόφωνος εἰς τὴν ἀποδοχὴν τῆς προτάσεως τοῦ Προεδρείου καὶ παρακαλοῦμεν τὸ Προεδρεῖον νὰ διατυπώσῃ τὴν ὁμόφωνον διαμαρτυρίαν τῆς Βουλῆς καὶ τὴν ἔκκλησιν πρὸς τοὺς Μεγάλους Συμμάχους διὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Β. Ἠπείρου. Θέμα δεύτερον: Διότι, ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι εὔλογος ἡ διαμάχη Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως, ἐδηλώσαμεν ὅτι τὸ ἐθνικὸν θέμα πρέπει νὰ ἐξαιρεθῇ ἀπὸ τὴν διαμάχην αὐτὴν καὶ νὰ ἀποτελέσῃ ὁμόφωνον ψήφισμα τῆς Βουλῆς, τὸ ὁποῖον νὰ περιέχῃ τὸ σύνολον τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων ἐδαφικῶν καὶ οἰκονομικῶν. Καὶ εἰς τὴν πρότασιν ταύτην ἡ Βουλὴ ὁλόκληρος ὑπῆρξεν ὁμόφωνος. (Χειροκροτήματα).

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κίνιας ἔχει τὸν λόγον.

§39Ι. ΚΙΝΙΑΣ. Νομίζω, ὅτι μετὰ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἀρχηγοῦ τοῦ Δημ. Σοσιαλ. Κόμματος, ἐπῆλθε πλήρης ἐξήγησις καὶ δὲν ὑπάρχει θέμα διὰ νὰ ὁμιλήσωμεν, διότι πολὺ σωστὰ καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ Βουλὴ ἐπικροτοῦν τὴν πρότασιν τοῦ Προεδρείου, ὅπως ἀποσταλῇ τὸ τηλεγράφημα. Ἀλλὰ ταυτοχρόνως, ἐπιμένει ἡ Βουλὴ καὶ ἔχει λάβει ἀπόφασιν, ὅπως τὸ ζήτημα τῶν ἐθνικῶν μας διεκδικήσεων, σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς προτάσεως τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημ. Σοσιαλ. Κόμματος, ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ταχυτέρας συζητήσεως καὶ συνταχθῇ τὸ ψήφισμα διὰ νὰ διατυπωθῶσιν αἱ δίκαιαι ἀξιώσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Ἡ Βουλὴ διὰ χειροκροτημάτων καὶ ἐπευφημιῶν ἐπιδοκιμάζει).

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Γραμματεὺς τοῦ Προεδρείου θὰ σᾶς ἀναγνώσῃ δήλωσιν τοῦ Κόμματος τῶν Ἐθνικοφρόνων.

§41Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. (Γραμματεὺς τοῦ Προεδρείου). Τὸ «Κόμμα τῶν Ἐθνικοφρόνων» φρονεῖ, ὅτι δὲν πρέπει νὰ παρέλθῃ οὔτε ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς συνεδριάσεως τῆς Βουλῆς, ἀφ’ ἧς αὕτη συνεκροτήθη εἰς Σῶμα, χωρὶς ν’ ἀφίσῃ διαμαρτυρίαν διὰ τὰς σφαγὰς τῶν Ἑλλήνων ἐν τῇ Βορείῳ Ἠπείρῳ, δηλαδὴ εἰς τοὺς τόπους ἐκείνους, ὅπου τόσον κολοσσιαία ὑπῆρξεν ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀνθρωπότητος. Εἰς τοὺς τόπους ἐκείνους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐφάνη τὸ πρῶτον γλυκοχάραγμα τῆς συμμαχικῆς νίκης, εἰς τοὺς τόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρισθῶσιν Ἅγιοι Τόποι καὶ Προσκυνήματα τῆς οἰκουμένης. Ἐλπίζω, ἢ μᾶλλον εἶμαι βέβαιος, ὅτι διερμηνεύω τὰ αἰσθήματα τῆς Βουλῆς ὁλοκλήρου ἢ διατυπῶν σύστασιν καὶ πρότασιν ὅπως ἐξουσιοδοτηθῇ ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς ὁ ἄρτι ἐκλεγεὶς Πρόεδρος αὐτῆς καὶ ἀπευθύνῃ τηλεγραφικὴν ἔκκλησιν πρὸς τὸ Συμβούλιον τῶν Τεσσάρων Ὑπουργῶν τῶν Ἐξωτερικῶν, τὸ συνεδριάζον ἀκόμη ἐν Παρισίοις καὶ ἐξαιτήσηται δι’ αὐτῆς ὅπως εὑρεθῇ λύσις ἔστω καὶ προσωρινῆς διευθετήσεως τοῦ μεγάλου αὐτοῦ δράματος, τὸ ὁποῖον παίζεται ἀπὸ ἑνὸς καὶ πλέον ἔτους ἐν τῇ περιφερείᾳ ἐκείνῃ εἰς αἰώνιον στίγμα τοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς μεταπολεμικῆς περιόδου, ἥτις προέκυψεν ἀπὸ τὸ νικηφόρον τέρμα ἑνὸς τεραστίου ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἀγὼν ὑπὲρ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ δικαίου καὶ τῆς ἀληθείας.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (ἐγείρεται). Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ τὴν Βουλήν, ἔχουσα ὑπ’ ὄψιν τὰς μεγάλας θυσίας εἰς τὰς ὁποίας ὑπεβλήθη ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, μετὰ μεγάλης εὐγνωμοσύνης καὶ εὐλαβείας νὰ ἀτενίσῃ πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν τὸ αἷμα των εἰς τοὺς μεγάλους ἡμῶν ἀγῶνας, πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐσφαγιάσθησαν χάριν τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος καὶ ζητῶ, ὅπως ἡ Βουλὴ τηρήσῃ ἑνὸς λεπτοῦ σιγὴν εἰς τὴν μνήμην ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι προσέφερον τὴν ζωήν των.

§43ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Αἰωνία των ἡ μνήμη! (Οἱ κ. κ. βουλευταί, ὄρθιοι, τηροῦν σιγὴν ἑνὸς λεπτοῦ εἰς μνήμην τῶν πεσόντων).

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὔριον τὴν ἑσπέραν, μετὰ τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν σύσσωμος νὰ κατέλθῃ εἰς τὸ μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου διὰ νὰ καταθέσωμεν στέφανον ἐκ μέρους τοῦ Ἔθνους. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§45ΦΩΝΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα!

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 5 μ. μ. (Ὥρα 9 καὶ 20 μ. μ.)