1930.02.17

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 38η

ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1930

Προεδρία κ. Ι. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ

(Ὥρα 4.30′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ν’ ἀναγνωσθῶσι τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως τῆς 13 Φεβρουαρίου. (Ἀναγινώσκονται τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως τῆς 13ης τρέχοντος μηνὸς καὶ ἐπικυροῦνται μετὰ τὴν διόρθωσιν τυπογραφικῆς ἀβλεψίας ἐν ἄρθρῳ 25 τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τῆς ἐπαγγελματικῆς ἐκπαιδεύσεως εἰς τὰ Τ.Τ.Τ.» ὑποδειχθεῖσαν ὑπὸ τοῦ κ. ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας ὑπουργοῦ).

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ν’ ἀναγνωσθῶσι τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. (Ἀναγινώσκονται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως καὶ ἐπικυροῦνται μετὰ τὴν συμπλήρωσιν παραλείψεως περὶ τὴν ἀναγραφὴν ὅτι τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανισμοῦ τῆς ὑπηρεσίας ἐκμεταλλεύσεως τῆς Ναξίας σμύριδος» ἐψηφίσθη εἰς αʹ. κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ὑπουργοῦ).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Ὁ Γορτυνιακὸς Σύλλογος Πατρῶν παρακαλεῖ, ὅπως ἐνισχυθῇ οἰκονομικῶς ὁ σύλλογός των διὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς ἑκατονταετηρίδος τῆς 22ας Μαρτίου. — Οἱ κάτοικοι Δορβιτσᾶς, Μηλιᾶς καὶ Ἐλευθεριάνης ὑποβάλλουσιν ἀναφορὰν σχετικὴν μὲ τὴν χάραξιν τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ Ναυπάκτου Λαμίας. — Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Λούλης καὶ Σ. Σταυρόπουλος καταθέτουσι τηλεγράφημα κατοίκων Ἰωαννίνων διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 3416 καὶ αἰτουμένων τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ νόμου περὶ φορολογίας ἀμβύκων. — Οἱ καπνοπαραγωγοὶ πρόσφυγες Βαθυλάκου Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρόμενοι διὰ τὴν εἴσπραξιν ὑπὸ τῆς Ε.Α.Π. 500 δραχμῶν κατ’ οἰκογένειαν παρακαλοῦν ὅπως ἀνασταλῇ αὕτη. — Οἱ κάτοικοι Μετοχίου Πατρῶν διαμαρτυρόμενοι κατὰ τοῦ ἐπιθεωρητοῦ Δημοσίων Ἔργων Κ. Βασιλείου, συνεπεία τῶν ἐνεργειῶν τοῦ ὁποίου ἀνεστάλη ἡ κατασκευὴ τῆς ὁδοῦ Λάππα–Μετοχίου, παρακαλοῦν ὅπως ληφθοῦν σύντονα μέτρα διὰ τὴν συντήρησιν τῆς ὁδοῦ ταύτης. — Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Παπαναστασίου καὶ Ν. Μπακόπουλος καταθέτουσιν αἴτησιν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Νυμφασίας τῆς Γορτυνίας σχετικὴν μὲ τὴν ἐθνικὴν ὁδὸν Νεμέας–Πύργου. — Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Παπαθανάσης καταθέτει ἀναφορὰν ἀποτάκτου ὑπολοχαγοῦ τοῦ Μηχανικοῦ Νικολάου Σπυρίδωνος ζητοῦντος τὴν ἐπανεξέτασιν τῆς ὑποθέσεώς του. — Ὁ αὐτὸς κ. βουλευτὴς καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Ματαράγκας Μεσολογγίου σχετικῆς μὲ τὴν ἀποξήρανσιν τῶν λιμνῶν Λυσιμαχίας–Τριχωνίας. — Ὁ αὐτὸς κ. βουλευτὴς καταθέτει αἴτησιν τῶν πεταλωτῶν καὶ σαγματοποιῶν κατοίκων Ἀγρινίου, ζητούντων τὴν λῆψιν μέτρων ὑπὲρ τῆς τάξεώς των. — Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Καλούδης καὶ Α. Λούλης καταθέτουσιν αἴτησιν τῶν κατοίκων Ζίτσης, περὶ συστάσεως ἐν τῇ πόλει των Βιοτεχνικῆς σχολῆς ἐκ τῶν πόρων τοῦ Γυρείου κληροδοτήματος. — Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Φλῶρος καταθέτει αἴτησιν τῶν Γινκάρη, Ἀϊβαλῆ, Ποποσίνου, Λιβιεράτου καὶ Δόδη κατοίκων Ἀθηνῶν ὑποστάντων ζημίας παρὰ τῆς Αἰθιοπικῆς Κυβερνήσεως ἀπαλλοτριωσάσης τὰ ἐργοστάσια οἰνοπνεύματος ἀντὶ γλισχροτάτης τιμῆς. — Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Παπαναστασίου, Ν. Τζερμιᾶς, Ν. Τερζόγλου, Ι. Μιχαὴλ καὶ Δ. Εὐθυμιάδης καταθέτουσιν αἴτησιν ἐμπόρων δημητριακῶν, κατοίκων Κατερίνης, ζητούντων τὴν ἔγκρισιν πωλήσεως βρώμης καὶ κριθῆς εἰς τὰς Ἐπιμελητείας Βʹ καὶ Γʹ Σωμάτων Στρατοῦ. — Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Γιαννόπουλος καταθέτει αἴτησιν γραμματέων εἰρηνοδικείων περὶ προσμετρήσεως ὡς συνταξίμου τῆς ὑπηρεσίας των ὡς ἀμμίσθων ὑπογραμματέων. — Τὸ Ἐμπορικὸν καὶ Βιομηχανικὸν καὶ Ἐπαγγελματικὸν περιφερειακὸν Ἐπιμελητήριον Κοζάνης, δι’ ὑπομνήματός του ὑποβάλλει τὰς ἀντιλήψεις του σχετικῶς μὲ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. — Ὁ Σύλλογος Ἐμπόρων καὶ προμηθευτῶν ἐγχωρίων προϊόντων Βόλου παρακαλεῖ ὅπως διαταχθῇ καὶ προμηθευθῇ ὁ στρατὸς νομὴν διὰ τὰ κτήνη εἰς τὰς τιμὰς τοῦ κόστους ἐκ τῶν ἐμπόρων Βόλου. —Οἱ πολύτεκνοι Ἀθηνῶν αἰτοῦνται τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς ἠθικὴν ἐξύψωσιν τῆς κοινωνίας καὶ τῆς τάξεως τῶν πολυτέκνων. —Οἱ ἔφεδροι ὑπαξιωματικοὶ Μακεδονίας–Θράκης ὑποβάλλουσι διὰ ψηφίσματος διάφορα αἰτήματα σχετικὰ μὲ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῆς ἐφεδρικῆς τάξεως καὶ παρακαλοῦν ὅπως γίνωσι δεκτὰ ταῦτα. —Οἱ κάτοικοι Παλαιοχώρας, Βουτὰ καὶ Κακοδικίου Κρήτης παρακαλοῦν ὅπως υἱοθετηθῶσι τὰ αἰτήματα τοῦ Βʹ Ἐλαιοκομικοῦ Συνεδρίου. —Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Παπαθανάσης καταθέτει ἀναφορὰν ὁμάδος καπνεργατῶν Ἀγρινίου σχετικὴν μὲ τὰ ἀνεπεξέργαστα καπνὰ καὶ τὸν κανονισμὸν τοῦ ταμείου προστασίας καὶ περιθάλψεως καπνεργατῶν. —Οἱ ἐφεδρικοὶ σύλλογοι Σητείας καὶ Πισκοκεφάλου Κρήτης διαμαρτύρονται διὰ τὴν συγχώνευσιν τῶν ἐφεδρικῶν ταμείων μετὰ τῆς Γεωργικῆς Τραπέζης. —Ἡ Ἕνωσις 16 συνεταιρισμῶν σουλτανίνας νομοῦ Ἡρακλείου υἱοθετεῖ τὸ ὑποβληθὲν νομοσχέδιον περὶ αὐτονόμου σταφιδικοῦ ὀργανισμοῦ. —Ὁ Σύλλογος ἐγχωρίων προϊόντων Ἡρακλείου διαμαρτύρεται διὰ τὴν ψήφισιν νόμου περὶ αὐτονόμου σταφιδικοῦ ὀργανισμοῦ. —Ὁ λαὸς Σοφάδων πανηγυρίζων τὴν κύρωσιν τῆς συμβάσεως ὑδραυλικῶν ἔργων Θεσσαλονίκης παρακαλεῖ ὅπως διαταχθῇ ἡ ἄμεσος ἔναρξις τῆς κατασκευῆς αὐτῶν. —Οἱ κάτοικοι Γλυκοπηγῆς Σερρῶν ζητοῦν τὴν ἀναστολὴν πληρωμῆς χρεῶν πρὸς τὸν ἐποικισμὸν καὶ τὸ Δημόσιον λόγῳ τῆς καταστροφῆς τῆς ἐσοδείας των ἐκ τῆς ἐκχειλήσεως τῶν ὑδάτων τῶν ποταμῶν Ἀγγίστα καὶ Στρυμῶνος. —Ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος Χαλκίδος παρακαλεῖ ὅπως ἀνασταλῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου τοῦ βουλευτοῦ κ. Παπαστρατῆ «περὶ ἱδρύσεως Σανατορίου ἐν Εὐβοίᾳ» μέχρι τῆς ὑποβολῆς σχετικῶν τροποποιήσεων. —Ὁ δήμαρχος Κατερίνης ζητεῖ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ προσωπικοῦ τοῦ γυμνασίου τῆς πόλεώς των. —Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Κούνδουρος καταθέτει αἴτησιν τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Κρητικῶν ἀγώνων Π. Τηλιανάκη, ζητοῦντος τὴν παροχὴν μικρᾶς συντάξεως πρὸς συντήρησίν του ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑορτῶν τῆς ἑκατονταετηρίδος. —Ὁ αὐτὸς κ. βουλευτὴς καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Διποποτάμου διαμαρτυρωμένων διὰ τὴν ἐγκατάλειψίν των. —Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Γ. Τζεγᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Δράμας καὶ παρακαλεῖ ὅπως ρυθμισθῇ τὸ ταχύτερον τὸ ζήτημα τῆς εἰσπράξεως τῶν χρεῶν τῶν προσφύγων καπνοπαραγωγῶν ὑπὸ τῆς Ε.Α.Π. —Οἱ παυθέντες ὑπάλληλοι τοῦ δήμου Πειραιῶς διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἄδικον ἀπόλυσίν των καὶ αἰτοῦνται τὴν ταχεῖαν ψήφισιν νόμου περὶ ἐπαναφορᾶς τῶν δημοτικῶν ὑπαλλήλων. —Οἱ φύλακες καὶ φυλακίδες ἰσοπέδου διαβάσεως τῶν κρατικῶν σιδηροδρόμων αἰτοῦνται αὔξησιν τοῦ μισθοῦ των. —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Βασιλειάδης, Κ. Βουδούρης, Φ. Ζαΐμης καὶ Β. Χατζηλίας ὑποβάλλουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως βάσει τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 3422 εἰς ἀναπήρους ὁπλίτας καὶ οἰκογενείας τῶν παθόντων καὶ φονευθέντων ὁπλιτῶν ἐν τῷ στρατῷ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης». —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Παπαθανάσης καὶ Μ. Μαντᾶς ὑποβάλλουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῶν ἄρθρων 1, 2, 3, 4 καὶ 7 τοῦ νόμου 3627 περὶ ἐφέσεως κατ’ ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων κ. λ. π.». —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Κοσμᾶς, Γ. Ἀφεντούλης, Κ. Βλαχοθανάσης, Π. Συρογιάννης κ. λ. π. ὑποβάλλουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μειώσεως τῶν ἀμέσων φόρων». —Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἀθανασιάδης ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταστάσεως παθόντων ἐν πολέμῳ ἀξιωματικῶν καὶ ἀνθυπασπιστῶν». —Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Παπαθανάσης ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 5 Μαΐου 1926 Ν. Δ. περὶ κώδικος τῶν Δικηγόρων». —Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Ἀναστασάδης ὑποβάλλει προσθήκην ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 28 Αὐγούστου 1925 Ν. Δ. «περὶ σειρᾶς ἀρχαιότητος τῶν ἀξιωματικῶν τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως αὐτοῦ». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Παπαθανάσης, Ι. Παπαφλέσσας κλπ. ὑποβάλλουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσθήκης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 7 τοῦ Ν. 4022 περὶ τροποποιήσεως κλπ. τοῦ νόμου 3478 περὶ ταμείου Ἀλληλοβοηθείας ἀξιωματικῶν». Ἡ Γερουσία ἀποστέλλει τὸ ὑπὸ τῆς Βουλῆς τὸ πρῶτον ψηφισθὲν καὶ παρ’ αὐτῆς τροποποιηθὲν σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 30 Σεπτεμβρίου 1926 Ν. Δ. περὶ ἀνακλήσεως εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν». Ὁ κ. Κ. Σπυρίδης (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας) ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 4175 περὶ δασικοῦ κώδικος». Οἱ κ. κ. Κ. Σπυρίδης (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας) καὶ Γ. Μαρῆς (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) ὑποβάλλουν σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ Φεβρουαρίου 1930 συμβάσεως μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος «περὶ τροποποιήσεως τῆς ἀπὸ 5 Μαΐου 1925 συμβάσεως περὶ διαχειρίσεως τῶν ἐξ ἀνταλλαγῆς κτημάτων ὡς ἔκτοτε ἐτροποποιήθη». Ὁ κ. Β. Καραπαναγιώτης (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας) ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ ἐκτελέσεως τῶν Δημοσίων ἔργων». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κύρους ὑπουργικῶν ἀποφάσεων ἐκδοθεισῶν ἐπὶ ἀντικειμένων ὑπαχθέντων εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν Γενικῶν Διοικητῶν», καὶ 2) «Περὶ καταργήσεως τῶν περὶ ὑποχρεωτικῆς ὑπηρεσίας τῶν δημοσίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων τῆς ἕκτης Συντακτικῆς ἀποφάσεως τῆς 25 Φεβρουαρίου 1926». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἑρμηνείας τῆς παραγράφου 7 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ νόμου 3107 περὶ ἀποδοχῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων». Ἡ ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῶν κάτωθι σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ διαλύσεως ἢ ἀναλύσεως ὑφισταμένων Στρατιωτικῶν μονάδων». 2) «Περὶ ὑποχρεώσεως τῶν ἐπὶ στρατιωτικῶν πειθαρχικῶν ὑποθέσεων ὡς μαρτύρων καλουμένων πρὸς προσέλευσιν καὶ μαρτυρίαν», καὶ 3) «Περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 238 τῆς Στρατιωτικῆς Ποινικῆς Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Ζερβός, Λ. Λαμπριανίδης, Μ. Βολουδάκης, Π. Πολυχρονίδης, Α. Μυλωνογιάννης, Κ. Πολυχρονάκης, Ι. Γοβατζιδάκης Η. Παπαδόπουλος, κλπ. ὑποβάλλουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 3122, εἰς ἀναπήρους ὁπλίτας καὶ οἰκογενείας τῶν παθόντων ἢ φονευθέντων ὁπλιτῶν ἐν τῷ στρατῷ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Ζερβός, Μ. Βολουδάκης, Λ. Λαμπριανίδης, Π. Πολυχρονιάδης, Α. Μυλωνογιάννης, καὶ Ι. Κούνδουρος ὑποβάλλουν προσθήκην ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ νόμου 4448 «περὶ Ταμείου Νομικῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν κάτωθι σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ ἐκδικάσεως κακουργημάτων τινῶν ἐκτὸς τῆς περιφερείας τοῦ εἰς ὃ ὑπάγονται Ἐφετείου». 2) «Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 11 Μαΐου 1929 Ν. Δ. περὶ ἐκπροσωπήσεως τῆς Ε.Α.Π. ἐνώπιον τῶν Δικαστηρίων», καί 3) «Περὶ ὑποχρεώσεως εἰς πληρωμὴν τῆς δαπάνης ἐγκαταστάσεως τριφασικοῦ ρεύματος». Ὁ κ. Γ. Μαρῆς (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ καταργήσεως δασμολογικῶν ἀπαλλαγῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Κανναβός, Κ. Λιδωρίκης καὶ Ν. Ξηρὸς καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καταστάσεως παθόντων ἐν πολέμῳ Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀνθυπασπιστῶν». Ἀνακοινῶ ἐπίσης ὅτι ὁ κ. ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργὸς ἀποσύρει τὰ κάτωθι σχέδια νόμων: 1) «Περὶ ὀργανώσεως εἰδικῆς ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας». 2) Περὶ ὀργανώσεως πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας», καί 3) Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ νόμου περὶ διοικήσεως τῶν νομῶν». Ἀνακοινῶ ἐπίσης τὸ κάτωθι ἔγγραφον τοῦ κ. ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ: (ἀναγινώσκει) Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Γυθείου κ. Γρηγοράκη ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: 1) Ἐγένετο ἤδη ἡ ἀνατύπωσις τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων τῆς ἐπαρχίας Γυθείου, ἀφοῦ συνεχωνεύθησαν εἰς αὐτοὺς καὶ τὰ κατὰ τὰς μέχρι τοῦ 1929 ἐτησίας ἀναθεωρήσεις συνταχθέντα παραρτήματα, ἤτοι ἐξετυπώθησαν ἑνιαῖοι κατάλογοι. 2) Τὸ ἄρθρον 18 τοῦ νόμου 3824 τῆς 24 Ἰανουαρίου 1929 «περὶ ἐκλογῆς Βουλευτῶν» προβλέπει περὶ αὐτεπαγγέλτου ὑπὸ τοῦ Πρωτοδικείου διαγραφῆς ἐκ τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων τῶν δήμων καὶ κοινοτήτων τῶν ἐκλογέων, οἵτινες ἐνεγράφησαν εἰς τοὺς καταλόγους ἄλλων δήμων καὶ κοινοτήτων. Περὶ τούτου ἐκδοθήσεται κατ’ αὐτὰς ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου ἐγκύκλιος». Ὁμοίως ἀνακοινῶ τὸ κάτωθι ἔγγραφον τοῦ κ. ἐπὶ τῆς Γεωργίας Ὑπουργοῦ. (ἀναγινώσκει) «Ἀπαντῶντες εἰς τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 122 ἐ. ἔ. ἐγγράφου ὑμῶν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Τσαρλαμπᾶ «περὶ ὑπαγωγῆς τῆς νήσου Λευκάδος εἰς τὸ Δασαρχεῖον Πρεβέζης», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἀπεστάλη σχετικὸν σχέδιον διατάγματος εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας πρὸς ἐπεξεργασίαν, μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ ὁποίου θέλομεν προβῇ εἰς τὰς δεούσας ἐνεργείας». Ὁμοίως ἀνακοινῶ τὸ κάτωθι ἔγγραφον τοῦ κ. ἐπὶ τῆς Ὑγιεινῆς Ὑφυπουργοῦ. «Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τσαρλαμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ἡ λειτουργία ἐν Λευκάδι λαϊκοῦ ἰατρείου καὶ φαρμακείου σκοπὸν ἔχει τὴν ἐξυπηρέτησιν διὰ τῆς παροχῆς ἰατρικῆς ἀντιλήψεως καὶ φαρμάκων δωρεάν, οὐ μόνον τῶν προσφύγων ἀλλὰ καὶ τῶν γηγενῶν ἀπόρων. Τυχὸν ὑπάρχουσα ἀντίθετος διαταγή, καίτοι οὐδεμίαν ἰσχὺν δύναται νὰ ἔχῃ, θέλει ἀρθῇ διὰ νεωτέρας. Ὁ ἐφοδιασμὸς τοῦ λαϊκοῦ ἰατρείου–φαρμακείου θὰ γίνηται ἐφεξῆς ἀπ’ εὐθείας ἀλλ’ αἰτήσεις τοῦ προϊσταμένου αὐτοῦ θὰ ὑποβάλλωνται διὰ τοῦ Νομιάτρου Πρεβέζης ἀμέσως προϊσταμένου τοῦ ἐντεταλμένου τὴν ἐνέργειαν οἱουδήποτε ἐλέγχου τῆς διαχειρίσεως τῶν ὑπ’ αὐτοῦ διὰ φαρμάκων, ἐξεδόθη διαταγὴ ὅπως ὑποβάλῃ κατάστασιν τῶν ἀναγκαιούντων τοιούτων». Ὁ κ. Γ. Σίδερης (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν) καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κινηματογράφων». Πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Κοκκινάκης.

§4Γ. ΚΟΚΚΙΝΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν περὶ ὥραν 8.45 περίπου ἐγένετο σεισμὸς ἐν Κρήτῃ ὁ ὁποῖος ἔπληξε τὰ βόρεια παράλια αὐτῆς καὶ δὴ τὸν νομὸν Ἡρακλείου. Κατὰ τὰς τηλεγραφικὰς πληροφορίας δὲ τὰς ὁποίας ἔλαβον σήμερον, ὁ σεισμὸς αὐτὸς ἦτο καταστρεπτικώτερος τοῦ συμβάντος τὸν Ἰούνιον τοῦ 1926, ἔπληξε δὲ περισσότερον τὰ αὐτὰ σχεδὸν μέρη, τὰ ὁποῖα ἔπαθον ἀπὸ τὸν σεισμὸν τοῦ 1926. Ἰδίως τὰ χωρία Ἀϊτάνια, Ἀνώπολις, Σκαλάνι, Χερσόνησον, Βαρβάρη, Ἄνω Βάθια καὶ Κάτω Βάθια, Σταμνίους, Γοῦβες, Σκοτεινό, Γοῦρνες Πεδιάδος, Ἀρχάνες, Καβροχώρι, Τύλισσον κλπ. Εἰς τὴν πόλιν τοῦ Ἡρακλείου αἱ ζημίαι δὲν εἶναι πολὺ μεγάλαι. Εἰς τὰ χωρία ὅμως τὰ ὁποῖα ἀνέφερον ἤδη ἡ καταστροφὴ εἶναι πολὺ μεγάλη. Τελείως δὲ κατεστραμμένα ἐξ αὐτῶν εἶναι τά: Ἀϊτάνια καὶ τὸ Σκοτεινό. Πρὸ ὀλίγου ἔλαβον τηλεγράφημα τοῦ προέδρου τῆς κοινότητος Αϊτανίων κ. Ξειδιανάκη, ὁ ὁποῖος παρακαλεῖ ὅπως ἡ Κυβέρνησις ἔλθῃ ἀρωγὸς εἰς τοὺς σεισμοπαθεῖς. Ἔχω δὲ καὶ ἕτερον τηλεγράφημα κατὰ τὸ ὁποῖον πολλαὶ πάρα πολλαὶ οἰκογένειαι μένουν ἄστεγοι, διότι ὅσαι οἰκίαι δὲν κατέρρευσαν εἰς τὰ πληγέντα χωρία, κατέστησαν ἑτοιμόρροποι καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν δύνανται νὰ στεγασθῶσιν ἐν αὐταῖς οἱ δυστυχεῖς σεισμόπληκτοι. Παρακαλῶ λοιπὸν τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως σπεύσῃ ν’ ἀποστείλῃ σκηνὰς καὶ νὰ ἐνισχύσῃ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους καὶ οἰκονομικῶς, διότι εὑρίσκονται εἰς ἀπόγνωσιν. Ἐκτὸς τούτου ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπὶ τοῦ ἑξῆς: Παρετηρήθη ὅτι τὸ χωρίον Ἀϊτάνια Πεδιάδος κατεστράφη κατὰ τὸν μεγάλον σεισμὸν τοῦ 1854 καὶ κατὰ τὸν Ἰούνιον τοῦ 1926 καὶ τώρα, τὴν παρατήρησιν ταύτην ἀνεκοίνωσαν εἰς κἄποιον εἰδικὸν ἐπιστήμονα τὸν ὁποῖον ἠρώτησαν ἐὰν δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑποδειχθῇ εἰς τοὺς κατοίκους ἕτερος χῶρος καταλληλότερος πρὸς ἀνέγερσιν ἐπ’ αὐτῶν τῶν οἰκιῶν των, καὶ εἶπα δ’ ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ τοῦτο ἐπειδὴ τὸ ἔδαφος τῶν Ἀϊτανίων εἶναι εὐπαθέστερον ἀπὸ τὰ ἄλλα· καὶ πράγματι τὰ εἰς ἀπόστασιν δεκαπέντε καὶ εἴκοσι λεπτῶν τῆς ὥρας κείμενα χωρία Ἐπισκοπὴ καὶ Σταμνίους ἔπαθον ἀσυγκρίτῳ τῷ λόγῳ ὀλιγωτέρας ζημίας. Ὑπάρχει δὲ καὶ χῶρος μεγάλης ἐκτάσεως πλησίον τῶν Ἀϊτανίων κείμενος, οὗτινος τὸ ἔδαφος εἶναι στερεὸν, ὡς μοὶ εἶπεν ὁ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ἀποσταλεὶς εἰς τὸ Ἡράκλειον ὑπάλληλος μετὰ τὸν σεισμὸν τοῦ 1926, καὶ δύναται κάλλιστα ν’ ἀνεγερθῇ τὸ χωρίον ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐννοεῖται ἀπαλλοτριωθῇ ἡ ὑποδειχθησομένη ἔκτασις· παρακαλῶ δὲ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως μεριμνήσῃ καὶ περὶ τούτου. Ὡς φαίνεται αἱ τοπικαὶ ἀρχαὶ δὲν ἐξηκρίβωσαν εἰσέτι τὸ μέγεθος τῆς συντελεσθείσης καταστροφῆς, ἀφοῦ ὡς γνωστὸν ἐζήτησαν εἴκοσι μόνον σκηνάς, ἀλλὰ αἱ σκηναὶ αὗται ὅσον μεγάλαι καὶ ἐὰν εἶναι δὲν ἀρκοῦσιν ἀσφαλῶς οὔτε διὰ τὰς ἑβδομήκοντα οἰκογενείας ὑφ’ ὧν κατῳκεῖτο τὸ χωρίον Ἀϊτάνια.

§5Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Προνοίας, συνεννοούμενος μετὰ τοῦ γενικοῦ διοικητοῦ Κρήτης καὶ τοῦ νομάρχου Ἡρακλείου θὰ προβῇ εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων.

§6Α. ΜΑΡΚΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον παρακαλῶ πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Μάρκου.

§8Α. ΜΑΡΚΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ ὅπως προταχθῇ καὶ γενικευθῇ ἡ συζήτησις περὶ τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων, ἥτις ἐζητήθη ἀπὸ τῆς παρελθούσης ἑβδομάδος ὑπὸ 15δος βουλευτῶν οἰνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, καθ’ ὅσον πρόκειται περὶ ζητήματος ζωτικωτάτου διὰ τοὺς κατοίκους τῶν περιφερειῶν τούτων, οἱ ὁποῖοι διατελοῦν ἐν ἀπογνώσει.

§9Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἡ ἀντιπολίτευσις λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ ζητήματος οὐδεμίαν ἀντίρρησιν ἔχει διὰ τὴν πρότασιν τῆς ἐν λόγῳ ἐπερωτήσεως. Παρακαλῶ ὅμως ὅπως ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ναυτικοῦ ζητήματος συνεχισθῇ τὴν προσεχῆ Παρασκευὴν, διότι ὁ διακόψας κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν τὴν ἀγόρευσίν του βουλευτὴς Βάλτου κ. Στράτος ἀδιαθετῶν δὲν δύναται νὰ ὁμιλήσῃ σήμερον.

§10Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει ἀντίρρησιν εἰς τὴν πρόταξιν τῆς ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως συζητήσεως.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν: δέχεται τὴν πρόταξιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως;

§12ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Ὁ κ. Μάρκου ἐπερωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν διὰ τίνα λόγον δὲν παρέβη μέχρι σήμερον εἰς τὴν καταγγελίαν τῆς Ἑλληνογαλλικῆς ἐμπορικῆς συμβάσεως, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας διὰ τοῦ ἐσχάτως ψηφισθέντος περὶ οἴνων νόμου προέβη κατὰ τρόπον πλέον ἢ ἐμφανῆ τὰς ἀναληφθείσας ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος διὰ τῆς ὡς ἄνω συμβάσεως ὑποχρεώσεις της.

§14Α. ΜΑΡΚΟΥ. Πρὶν ἢ εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐπερωτήσεως, νομίζω σκόπιμον, κύριοι βουλευταί, νὰ κάμω μικράν τινα ἀναδρομὴν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἐξετάσω κατὰ ποῖον τρόπον ἐρρυθμίζοντο αἱ μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Γαλλίας ἐμπορικαὶ σχέσεις καὶ κατὰ τίνα τρόπον ἐκανονίζετο τὸ ζήτημα τῆς εἰσαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν. Προπολεμικῶς ἡ εἰσαγωγὴ τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν ἦτο ἐλευθέρα παντὸς περιορισμοῦ, εἴτε ὡς πρὸς τὴν ποιότητα, εἴτε ὡς πρὸς τὴν ποσότητα. Διαρκοῦντος τοῦ παγκοσμίου πολέμου καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν λῆξιν αὐτοῦ ὅλα τὰ οἰνικὰ προϊόντα καὶ συνεπῶς καὶ οἱ οἶνοι ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς εἴδη μονοπωλίου καὶ παρυ ντε ρογκασιὸν ἐπετρέπετο ἡ εἰσαγωγή των διὰ διατάγματος. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ ἴσχυε μέχρι τοῦ 1924 ὅτε διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τῆς ἀπὸ 21 Φεβρουαρίου 1924 προσωρινῆς συμβάσεως μεταξὺ Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος ἐπετρέπετο ἡ εἰσαγωγὴ οἴνων Ἑλληνικῶν εἰς Γαλλίαν μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 200.000 ἑκατολίτρων, ἤτοι ἤρχισεν ἐφαρμοζομένη ἡ ἀρχὴ τοῦ Κουτιζάν. Ἡ σύμβασις αὕτη ἀνενεοῦτο κατὰ τρίμηνον. Διὰ συμπληρωματικῆς δὲ συμφωνίας συναφθείσης κατὰ τὸ ἔτος 1920 τὸ μάξιμουμ τῆς εἰς Γαλλίαν εἰσαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων ὡρίσθη εἰς 250.000 ἑκατόλιτρα. Τὸ καθεστὼς ἴσχυε μέχρι τοῦ ἔτους 1928 ὅτε ἐπὶ τῆς ὑπουργείας τοῦ ἀξιοτίμου ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἤρξαντο αἱ διαπραγματεύσεις πρὸς σύναψιν ὁριστικῆς συμβάσεως μεταξὺ Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος. Μετὰ μακρὰς καὶ κοπιώδεις ἀληθῶς διαπραγματεύσεις κατηρτίσθη καὶ ὑπεγράφη μεταξὺ Ἑλληνικῆς καὶ Γαλλικῆς Κυβερνήσεως ἡ ἀπὸ 11 Μαρτίου 1928 σύμβασις «ἐμπορίου, ναυτιλίας καὶ ἐγκαταστάσεως» ὡς ἐπιγράφεται, καὶ ἀφοῦ ἐκυρώθη ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Γερουσίαν ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 333 τῆς 6 Σεπτεμβρίου 1929 φύλλον τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὸ ἄρθρον 38 τῆς συμβάσεως αὕτη θὰ ἀρχίσῃ ἰσχύουσα καὶ ἐφαρμοζομένη μετὰ 5 ἡμέρας μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν ἐπικυρώσεων, ἡ δὲ σχετικὴ ἀνακοίνωσις τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν ὑπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος, ὑπὸ ἡμερομηνίαν 14 Ὀκτωβρίου 1929, ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 402 τῆς 13 Νοεμβρίου 1929 φύλλον τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως καὶ οὕτω ἡ σύμβασις αὕτη ἤρξατο ἰσχύουσα τὴν 20 Ὀκτωβρίου 1929 δι’ ἀμφότερα τὰ συμβληθέντα Κράτη. Διὰ τῆς συμβάσεως συνεφωνήθη ἡ ἐλευθέρα εἰσαγωγὴ τῶν προϊόντων τῶν συμβαλλομένων Κρατῶν, διὰ δὲ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν διὰ λεπτομερῶν συμφωνιῶν καταχωρισθεισῶν εἰς τὸ παράρτημα τῆς συμβάσεως ἐκανονίσθησαν τὰ πιστοποιητικὰ καὶ ὁ τύπος αὐτῶν τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ συνοδεύουν τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους εἰς τὴν Γαλλίαν. Δὲν εἶναι ποσῶς ἀνάγκη νὰ γνωρίζῃ κανεὶς ποῖος ὑπῆρξεν ὁ σκοπὸς καὶ ποῖον ὑπῆρξε τὸ κίνητρον ἀπὸ μέρους τῆς Ἑλλάδος προβάσης εἰς τὴν κατάρτισιν τῆς συμβάσεως ταύτης. Δὲν εἶναι ἀκόμη ἀνάγκη νὰ γνωρίζῃ τις τὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν διαπραγματεύσεων ἐλέχθη μεταξὺ τῶν ἀντιπροσώπων τῶν συμβαλλομένων Κρατῶν, ἀρκεῖ ἐφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἀναγνώσῃ τὸ κείμενον τῆς συμβάσεως αὐτῆς καὶ τοῦ παραρτήματος, νὰ ρίψῃ δὲ προσθέτως ἓν βλέμμα εἰς τὰς στατιστικὰς καὶ εἰς τοὺς ἀριθμοὺς τῶν εἰσαγομένων εἰς Γαλλίαν ἐξ Ἑλλάδος προϊόντων. Κατὰ πρόχειρον στατιστικὴν προϊόντα τὰ ὁποῖα εἰσάγονται εἰς Γαλλίαν εἶναι 10 περίπου τὸν ἀριθμὸν, ἀξίας κατὰ τὸ 1928 256.272.534 δραχμῶν κατὰ δὲ τὸ ἔτος 1929 339.200.607. Ἐκ τῶν 10 τούτων προϊόντων κατὰ μὲν τὸ 1928 ἐπὶ 256 ἑκατομμυρίων περίπου 168 ἑκατομμύρια ἀντιπροσωπεύουν ἀξίαν οἴνου, κατὰ δὲ τὸ 1929 ἐπὶ 339 ἑκατομμυρίων περίπου τὰ 225 ἑκατομμύρια ἀντιπροσωπεύουν τὴν ἀξίαν τοῦ οἴνου. Ἤτοι ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ οἴνου εἰς τὴν Γαλλίαν ἀποτελεῖ τὰ 75 ἑκατοστὰ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων ἐκεῖ Ἑλληνικῶν προϊόντων. Εἶναι λοιπὸν ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις προβᾶσα εἰς τὴν κατάρτισιν τῆς μετὰ τῆς Γαλλίας συμβάσεως ἀπέβλεψε κυρίως καὶ πρωτίστως νὰ προστατεύσῃ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ νὰ τοὺς καταστήσῃ τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους ἀπροσβλήτους ἀπὸ πᾶσαν προσπάθειαν ἀποκλεισμοῦ των. Ἀνέμενε λοιπὸν κανεὶς ὅτι ἡ σύμβασις αὐτὴ θὰ ἐτηρεῖτο ἀπὸ ἀμφοτέρους τοὺς συμβαλλομένους. Δυστυχῶς δὲν συνέβη τοῦτο. 61 ἡμέρας μετὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἰσχύος τῆς Ἑλληνο– Γαλλικῆς συμβάσεως ἐψηφίζετο εἰς τὴν Γαλλικὴν Βουλὴν καὶ Γερουσίαν ὁ νόμος τῆς 29ης Δεκεμβρίου 1929, διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ὁποίου, οὐδὲν ἧττον οὐδὲν πλέον, ἀπηγορεύετο κατὰ τρόπον κλασσικὸν ἡ εἰσαγωγὴ τῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν, διότι κατὰ τὸν νόμον ἐκεῖνον ἀπηγορεύετο ἡ εἰς τὴν Γαλλίαν εἰσαγωγὴ ἐκείνων τῶν οἴνων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν προωρισμένοι νὰ ἐξοδευθοῦν εἰς τὴν Γαλλίαν ὡς οἶνοι Ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀλλὰ θὰ ἐχρησιμοποιοῦντο διὰ τὴν ἀνάμιξιν. Κατόπιν τοῦ νόμου αὐτοῦ καὶ δεδομένου ὅτι ἐκ τῶν εἰσαγομένων εἰς τὴν Γαλλίαν Ἑλληνικῶν οἴνων μόνον τὸ 2% καταναλίσκεται αὐτούσιον, ὡς οἶνος Ἑλληνικός, τὰ δὲ ὑπόλοιπα 98% χρησιμοποιοῦνται διὰ νὰ ἐνισχύσουν τοὺς Γαλλικοὺς οἴνους εἰς περιεκτικότητα σακχάρου καὶ οἰνοπνεύματος, εἶναι προφανὲς ὅτι ἀποκλείεται ἀπολύτως ἡ εἰς τὴν Γαλλίαν εἰσαγωγὴ τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων. Ὁ νόμος ὑπῆρξεν ἀφ’ ἑνὸς μὲν παραβίασις ρητῶν ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος ἀφ’ ἑτέρου δὲ ὑπῆρξε καὶ ἄδικος καὶ ἠμπορῶ νὰ εἴπω ὅτι δὲν ὑπῆρξεν κἄν ὠφέλιμος καὶ δι’ ἐκείνους χάριν τῶν ὁποίων ἐψηφίσθη διότι εἰς τὴν Γαλλίαν ὑπάρχει μία ἐτησία παραγωγὴ 80 ἑκατομμυρίων περίπου ἑκατολίτρων οἴνου εἰσάγονται δὲ ἐξ Ἑλλάδος 300 χιλιάδες ἑκατόλιτρα ἐτησίως, maximum δηλαδὴ εἰσάγεται ἓν διακοσιοστὸν ἑξηκοστὸν περίπου τῆς ὅλης παραγωγῆς, ἤτοι εἰσάγεται ποσότης ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσκήσῃ καμμίαν ἀπολύτως ἐπιρροὴν εἰς τὴν ὑποτίμησιν ἢ ὑπερτίμησιν τῶν Γαλλικῶν οἴνων, ἀπ’ ἐναντίας δὲ διηυκόλυνε τὴν κατανάλωσιν αὐτῶν, διότι τοὺς ἔδιδε στοιχεῖα τῶν ὁποίων οἱ Γαλλικοὶ οἶνοι ἐστεροῦντο. Μετὰ τὴν κατάρτισιν τῆς ἐμπορικῆς συμβάσεως καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὅρων καὶ συμφωνιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐτέθησαν εἰς αὐτὴν, οἱ οἰνοπαραγωγοὶ καὶ αἱ ἐν Ἑλλάδι εἰδικαὶ βιομηχανίαι ὑπεβλήθησαν εἰς βαρυτάτας δαπάνας διὰ νὰ μεταβάλουν τὰς ἐγκαταστάσεις των κατὰ τρόπον τοιοῦτον ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταποκρίνεται ἡ ποιότης τῶν εἰσαγομένων εἰς τὴν Γαλλίαν οἴνων πρὸς τοὺς ὅρους καὶ τοὺς κανονισμοὺς τοὺς ὁποίους ἔταξεν ἡ Ἑλληνογαλλικὴ σύμβασις. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, κύριοι, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀπέβλεψε κατὰ τὴν κατάρτισιν τῆς συμβάσεως εἰς τὸ νὰ προστατεύσῃ τοὺς οἴνους. Δυστυχῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα διατρέχομεν μίαν σοβαρωτάτην οἰνικὴν κρίσιν. Καὶ ἐγὼ, ἀντιπροσωπεύων οἰνοφόρον ἐπαρχίαν ἀλλ’ ὢν καὶ οἰνοπαραγωγὸς ἔχω νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι κατὰ τὸ τρέχον ἔτος μὲ ὅλην τὴν σύμβασιν ἐπώλησα τὰς σταφυλὰς τῶν ἀμπέλων μου ἀντὶ 60 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν, τῶν ἐξόδων τοῦ τρυγητοῦ καὶ τῆς μεταφορᾶς, ἐκ λεπτῶν 15 βαρυνόντων ἐμέ· δηλαδὴ ἐπώλησα ἀντὶ 0.45 ἤτοι ἀντὶ 0.12 Γαλλικῶν λεπτῶν τὴν ὀκᾶν. Ἀμφιβάλλω ἂν ὑπάρχῃ Γάλλος οἰνοπαραγωγὸς ὁ ὁποῖος νὰ ἐπώλησε τὸ προϊὸν τῆς ἀμπέλου του εἰς τόσον ἐξευτελιστικὴν τιμὴν ὅσον οἱ Ἕλληνες, τῶν ὁποίων ἄλλως τε τὸ προϊὸν οὐδὲ κἂν ζητεῖται. Ἀπὸ τὴν σύμβασιν αὐτήν, κύριοι, ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν ἐσκόπει νὰ ἀποκομίσῃ τόσον σπουδαῖα ὠφελήματα ὅσον ἡ Γαλλικὴ διότι ἐνῷ ὡς σᾶς εἶπα πρὸ ὀλίγου, ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδος εἰσάγονται εἰς τὴν Γαλλίαν 10 προϊόντα τῶν ὁποίων σᾶς ἀνέφερα τὴν ἀξίαν, ἀντιθέτως ἡ Γαλλία εἰσάγει 24 εἴδη ἐμπορευμάτων, τὰ πλεῖστα τῶν ὁποίων ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἶναι εἴδη πολυτελείας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἶναι εἴδη παραγόμενα καὶ εἰς ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνον τηροῦσι τὰς ἀνειλημμένας διὰ τῶν συμβάσεων ὑποχρεώσεις, ἀλλὰ καὶ παρέχουν πᾶσαν δυνατὴν εὐκολίαν εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ τὴν διάδοσιν τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων. Ἡ Γαλλία εἰσήγαγε κατὰ τὸ 1928 προϊόντα ἀξίας 857.296.000, κατὰ δὲ τὸ 1929 902.360.000 δηλαδὴ ἐκείνη ἡ ὁποία ἀποκομίζει πραγματικὰ οὐσιαστικὰ ὠφελήματα ἀπὸ τὴν καταρτισθεῖσαν σύμβασιν εἶναι ἡ Κυβέρνησις τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας. Καὶ ὅμως 61 ἡμέρας μετὰ τὴν ἐπικύρωσιν τῆς συμβάσεως εἰσάγει καὶ ψηφίζει νόμον δι’ οὗ ἀποκλείει τὸ κυριώτερον προϊὸν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθη καὶ διὰ τὸ ὁποῖον ἠναγκάσθη νὰ κάμῃ ὅλας αὐτὰς τὰς παραχωρήσεις ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις. Εἶναι λοιπόν, κύριοι, ἀναμφισβήτητον ὅτι διὰ τοῦ νόμου ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευσε τὴν εἰσαγωγὴν τῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ ἐπέτρεψε μόνον τὴν εἰσαγωγὴν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ καταναλωθοῦν αὐτούσιοι ὡς οἶνοι Ἑλληνικοὶ γίνεται καθαρὰ καὶ ξάστερα μία παραβίασις τῆς ἐμπορικῆς συμβάσεως, μία παρασπονδία. Γνωρίζετε δὲ καλλίτερον ἀπὸ ἐμὲ ὅτι καὶ εἰς τὰς συμβάσεις τὰς μεταξὺ ἀτόμων ὑπάρχει ὅρος τις διαλυτικῆς ρήτρας καθ’ ὃν δύναται ὁ εἷς τῶν συμβαλλομένων νὰ προβῇ εἰς τὴν διάλυσιν τῆς συμβάσεως ἂν ὁ ἄλλος δὲν ἐκπληροῖ τὰς ἐκ τῆς συμβάσεως ὑποχρεώσεις του. Τοῦτο ἐφαρμόζεται κατὰ τὸν Γαλλικόν, Γερμανικὸν καὶ Ἑλβετικὸν κώδικα, ὅλοι ὅμως δέχονται ὅτι, ἂν τοῦτο κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἰσχύῃ εἰς τὰς συμβάσεις τὰς μεταξὺ ἀτόμων, ἐφαρμόζεται ἀναμφισβητήτως εἰς τὰς συμβάσεις τὰς ἐμπορικὰς τὰς καταρτιζομένας μεταξὺ Κρατῶν καὶ τοῦτο διότι εἰς τὰς μεταξὺ Κρατῶν συμβάσεις εἰς περίπτωσιν παρασπονδίας τοῦ ἑνὸς τῶν συμβληθέντων Κρατῶν δὲν ὑπάρχει ὁ δικαστής, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον θὰ ἀναγκάσῃ τὸν παρασπονδήσαντα νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς ἐκ τῆς συμβάσεως ὑποχρεώσεις του, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐπιδικάσῃ εἰς τὸν καθ’ οὗ ἡ παρασπονδία καὶ πᾶσαν ζημίαν τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἐκ τῆς παρασπονδίας, ὅπως γίνεται εἰς τὰς μεταξὺ τῶν ἰδιωτῶν συμβάσεις, καὶ διὰ τοῦτο δέχονται ὅλοι οἱ συγγραφεῖς, ὁ Λίστ ὁ Μπλοῦντσλι ὁ Φοντάνζ, ὅτι ὅταν τὰ Κράτη δὲν ἐκπληροῦν τὰς ἐκ τῆς συμβάσεως ὑποχρεώσεις των δικαιοῦνται τὰ ἀντισυμβαλλόμενα Κράτη νὰ μὴ προβαίνωσι καὶ ταῦτα εἰς τὰς ἐκ τῆς συμβάσεως ὑποχρεώσεις των διότι, ὅπως προσφυῶς λέγει ὁ Λίστ, τοῦτο εἶναι τὸ ἠπιώτερον μέσον παντὸς ἄλλου, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν τὰ Κράτη νὰ προσφεύγωσιν εἰς τὸ μέσον τοῦ πολέμου διὰ νὰ λύωσι τὰς τοιαύτας διαφοράς των. Τί θὰ κάμῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις; Θὰ προβῇ εἰς τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως; Νομίζω ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν διότι κατὰ τὸ τελευταῖον ἄρθρον τῆς συμβάσεως, τὸ 37 ἡ σύμβασις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταγγελθῇ παρὰ ἓξ μῆνας πρὸ τῆς λήξεως τῆς διετίας διὰ τὴν ὁποίαν συνωμολογήθη. Δηλαδὴ ἡ σύμβασις ἠμπορεῖ νὰ καταγγελθῇ κατὰ Νοέμβριον τοῦ 1930 καὶ νὰ ἀρχίσῃ μὴ ἐφαρμοζομένη ἓξ μῆνας μετὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ 1931. Ἀλλὰ τοῦτο θὰ εἶχε τὸ ἑξῆς ἄδικον καὶ τὸ ἑξῆς κακόν: θὰ καταγγείλωμεν ἡμεῖς τὴν σύμβασιν, ἡ δὲ Γαλλία παρασπονδοῦσα θὰ ἀποκομίσῃ ὠφελήματα, χωρὶς ἡμεῖς νὰ δυνηθῶμεν νὰ πράξωμεν τίποτα. Θὰ ὑπάγωμεν εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης; Ἀλλὰ καὶ ἡ λύσις αὐτὴ ἔχει τὰ αὐτὰ μὲ τὴν προηγουμένην μειονεκτήματα, διότι ἀσφαλῶς ἡ εἰσαγωγὴ τῆς διαφορᾶς εἰς τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον τῆς Χάγης δὲν δύναται νὰ γίνῃ πρὸ τῆς παρελεύσεως ἔτους ἢ βίᾳ, 6 μηνῶν, ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Γαλλία θὰ ἐπωφελῆται τῶν προνομίων τῆς συμβάσεως, διὰ τὴν Ἑλλάδα δὲ ἡ σύμβασις δὲν θὰ ἐφαρμόζεται· ὥστε καὶ ἡ λύσις αὐτὴ εἶναι ἀπορριπτέα. Ἡ μόνη ἀπομένουσα λύσις ἡ δικαία, ἡ νόμιμος καὶ ἡ συμφέρουσα εἶναι ἡ ἀπὸ μέρους ἡμῶν μὴ ἐφαρμογὴ τῆς συμβάσεως. Θὰ εἴπωμεν πρὸς τὴν Γαλλικὴν Κυβέρνησιν: «Σεῖς ἐψηφίσατε νόμον ἐναντίον τοῦ περιεχομένου τοῦ πνεύματος ἢ τοῦ γράμματος τῆς μεταξὺ μας συμβάσεως διὰ τοῦ ὁποίου ἀπαγορεύεται νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν χώραν σας ἓν ἐκ τῶν κυριωτέρων προϊόντων εἰς τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἀπεβλέψαμεν καὶ οὕτω καθιστᾶτε ματαίαν τὴν μεθ’ ἡμῶν σύμβασιν. Δὲν τὴν ἐφαρμόζετε μὲ τὸν συντηρητικόν σας νόμον; δὲν τὴν ἐφαρμόζομεν ἡμεῖς. Ἔχετε παράπονον ὅτι δὲν τὴν ἐφαρμόζομεν ἡμεῖς; Ἂς ὑπάγωμεν εἰς τὴν Χάγην, ἀλλὰ τότε θὰ εὑρεθῶμεν ὑπὸ τοὺς αὐτοὺς ὅρους». Πρὸς τὴν λύσιν αὐτὴν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀποβλέψῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἂς εἶναι δὲ βεβαία ὅτι θὰ ἔχῃ σύμφωνον ὁλόκληρον τὸν Λαόν, ἰδιαιτέρως δὲ τοὺς οἰνοπαραγωγοὺς τῶν ἐπαρχιῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, ὡς σᾶς εἶπον ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου χειμάζονται διότι ἀκόμη τὸ προϊόν των μένει ἀπώλητον. (χειροκροτήματα).

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπακόπουλος.

§16Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὴν διεξοδικὴν ἀγόρευσιν τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Πατρῶν συναδέλφου, ἡ θέσις τῶν βουλευτῶν οἱ ὁποῖοι τὸν ἀκολουθοῦν ἀπὸ τοῦ βήματος εὐκολύνεται διότι ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐξιστόρισε πρὸς τὴν Βουλὴν τὴν ἱστορίαν τοῦ ζητήματος ὅπως ἔχει. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἡ ἱστορία εἶναι γνωστὴ εἰς τὴν Βουλήν, ἀπομένει νὰ κριθῇ ἡ κατάστασις οἵα δημιουργεῖται ἐκ τῆς τελευταίας ψηφίσεως τοῦ νόμου ἐκείνου εἰς τὴν Γαλλίαν ὁ ὁποῖος θέτει φραγμὸν ἀνυπέρβλητον εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν μεγάλην Δημοκρατίαν τῆς Εὐρώπης Σπανίως ἐνεφανίσθησαν ζητήματα εἰς τὰ ὁποῖα τόσον ἡ νομικὴ ἄποψις ὅσον καὶ ἡ οὐσία τοῦ ζητήματος συνηγοροῦν τόσον ἐντόνως ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς ἀπόψεως. Θὰ ἐξετάσω δι’ ὀλίγων ἀμφοτέρας τὰς ἀπόψεις, τήν τε νομικὴν καὶ τὴν οὐσιαστικήν. Ἀπὸ ἀπόψεως νομικῆς ἔχομεν μίαν σύμβασιν καταρτισθεῖσαν πρὸ ὀλίγων μόλις μηνῶν, ἡ ὁποία κατηρτίσθη ἐπὶ τῇ βάσει ὡρισμένων προϋποθέσεων τόσον ἀπὸ μέρους τῆς Γαλλίας ὅσον καὶ τῆς Ἑλλάδος. Τὰς προϋποθέσεις ἐκείνας τὰς ἐξιστόρησεν ὁ ἐκ Πατρῶν συνάδελφος εἰς τὴν ἀγόρευσιν αὐτοῦ. Εἰς τὴν σύμβασιν αὐτὴν ὑπάρχει ρητὴ διάταξις τοῦ ἄρθρου 9 κατὰ τὸ ὁποῖον ἀμφότερα τὰ συμβαλλόμενα μέρη ἀναλαμβάνουν ρητὴν ὑποχρέωσιν νὰ μὴ προβῶσιν εἰς νομοθετικὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ ἐκλόνιζον τὴν βάσιν τῶν ἐμπορικῶν των συναλλαγῶν, οἷαι ρυθμίζονται ὑπὸ τῆς συμβάσεως. Εἶναι δὲ γνωστὸν εἰς τὰς Κυβερνήσεις τῶν δύο Χωρῶν καὶ εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους πολίτας, ὅτι μία βάσις, ἴσως ἡ θεμελιωδεστέρα δι’ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὁποίας συνήφθη ἡ ἐμπορικὴ σύμβασις Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος, ἦτο ἡ διευκόλυνσις τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου τῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν. Εἶναι δὲ ἐπίσης γνωστὸν ὅτι ἀνέκαθεν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ἀφ’ ἧς εἰσάγονται οἱ Ἑλληνικοὶ οἶνοι εἰς τὴν Γαλλίαν, ἡ χρησιμοποίησις αὐτῶν γίνεται δι’ ἀναμίξεως αὐτῶν πρὸς ἄλλους οἴνους εἴτε Γαλλικοὺς εἴτε ἄλλης προελεύσεως καὶ σπανιώτατα ἴσως ἐλάχιστον ποσὸν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων καταναλίσκεται εἰς τὴν Γαλλίαν αὐτούσιον οἷον ἐξάγεται ἐκ τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι γνωστὸν ἀκόμη ὅτι οἱ εἰσαγόμενοι οἶνοι εἰς τὴν Γαλλίαν προωρίζοντο δι’ ἀνάμιξιν καὶ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν αὐτὴν κατηρτίζετο ἡ Ἑλληνο–Γαλλικὴ σύμβασις. Καὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἀπαγορεύσεως τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων προστατεύεται ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 9 τῆς συμβάσεως ἡ ὁποία ἀπαγορεύει τὴν λῆψιν νομοθετικῶν μέτρων τὰ ὁποῖα θὰ ἠμπόδιζον τὴν ὁμαλὴν ἐξέλιξιν τοῦ ἐμπορίου Ἑλλάδος καὶ Γαλλίας, οἵα ρυθμίζεται ὑπὸ τῆς συμβάσεως. Ἔρχεται ὅμως τὸ Γαλλικὸν. Κράτος καὶ ψηφίζει ἕνα Νόμον ἐν τῷ ὁποίῳ ἐν ἄρθρῳ 4 ὁρίζεται ὅτι οἱ ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ εἰσαγόμενοι εἰς τὴν Γαλλίαν οἶνοι, ἀπαγορεύεται νὰ ἀναμιχθῶσι μὲ ἄλλους οἴνους ἀλλὰ ἐπιτρέπεται μόνον νὰ πωληθῶσιν αὐτούσιοι ὡς εἰσάγονται. Τούτων οὕτως ἐχόντων ὑποστηρίζω ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως νομικῆς παρεβιάσθη οὐσιώδης ὅρος τῆς ἐμπορικῆς συμβάσεως Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος, ἡ δὲ προσβολὴ συνίσταται εἰς τὸ ὅτι, παρὰ τὴν ρητὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 9 τῆς συμβάσεως ἐλήφθησαν εἰς τὴν Γαλλίαν νομοθετικὰ μέτρα τοιαῦτα ὥστε νὰ ἐμποδίζωσιν τὴν ἐξαγωγὴν οἴνων ἐκ τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν Γαλλίαν. Τούτων οὕτως ἐχόντων εἶναι εὔλογον νὰ γεννηθῇ εἰς πάντα Ἕλληνα ἡ σκέψις πῶς εἰς τόσον βραχὺ χρονικὸν διάστημα ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς διεξαγωγῆς τοῦ τελευταίου παγκοσμίου πολέμου μέχρι σήμερον, ἐλησμονήθησαν τάχα εἰς τὴν Γαλλίαν ὅλαι αἱ πομπώδεις ἐκεῖναι φράσεις ὅτι αἱ διεθνεῖς συμβάσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι κουρελόχαρτα καὶ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἰσχυροτέρου ἡ τύχη αὐτῶν. Δύο ἦσαν τὰ ἐπιχειρήματα τῶν Γάλλων, εἰδικῶς πρὸ παντὸς καὶ τῆς Ἀντάντ γενικώτερον ὅπως παρασύρωσι ὅλον τὸν πεπολιτισμένον κόσμον ἐναντίον τοῦ Γερμανικοῦ συγκροτήματος. Ἀφ’ ἑνὸς ὑπεστήριζον τὴν ἱστορίαν ὅλων τῶν Ἐθνῶν εἰς τὰς διεθνεῖς των σχέσεις καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὑπεστήριζον ὅτι αἱ σχέσεις τῶν Ἐθνῶν μεταξύ των κανονίζονται διὰ συμβάσεων αἱ ὁποῖαι ὅσον καὶ ἂν εἶναι γεγραμμέναι ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου, ἔχουσιν ὅμως ὄπισθεν αὐτῶν ὡς δραστικὴν ἐγγύησιν τὴν τιμὴν ἐκείνων ποὺ τὰς ὑπέγραψαν. Καὶ ἐρωτῶμεν λοιπὸν εὐλόγως ὅλοι οἱ Ἕλληνες καὶ ἰδιαιτέρως μετὰ πόνου ἡμεῖς οἱ προερχόμενοι ἐξ οἰνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, ἐὰν οἱ λόγοι ἐκεῖνοι εἶναι πομφόλυγες ἢ ἐρρίφθησαν εἰς τὸ μέσον τοῦ κόσμου, μόνον καὶ μόνον διότι ἡ Γαλλία εἶχε συμφέροντα διὰ νὰ τὰ ἐξασφαλίσῃ καὶ ἐλησμονήθησαν ὅταν εὑρέθησαν πρὸ ὡρισμένων ἀντιθέτων συμφερόντων. Ἐλπίζω ὅτι τοιαύτη ἀντίληψις δὲν ὑπῆρχε οὔτε εἰς τὴν σκέψιν τοῦ Γαλλικοῦ λαοῦ, οὔτε εἰς τὴν σκέψιν τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως, καὶ θέλω νὰ πιστεύσω ὅτι ὁ νόμος ὁ ὁποῖος ἐψηφίσθη ἐσχάτως εἰς τὴν Γαλλίαν εἶναι καὶ αὐτὸς ἀπόρροια τῶν ἀδυναμιῶν τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ὁ ὁποῖος πολλάκις ὑποκύπτει εἰς ὡρισμένα συμφέροντα ὅταν οἱ φορεῖς τῶν συμφερόντων εἶναι ὠργανωμένοι καλλίτερον ἀπὸ τοὺς ἔχοντας ἀντίθετα συμφέροντα, καὶ ἐπιτυγχάνουν ἐνίοτε, ἔστω καὶ παροδικῶς, τὴν ἐπικράτησιν τῶν ἰδικῶν των συμφερόντων. Λέγω δὲ ὅτι ἐλπίζω ὅτι τοιαύτη εἶναι ἡ ἀκριβὴς θέσις τῶν πραγμάτων εἰς τὴν Γαλλίαν, διότι, ἔχω ὑπ’ ὄψει μου ἄρθρα δημοσιευθέντα εἰς γαλλικὰς ἐφημερίδας καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸ «temps», εἰς τὸ ὁποῖον ἑρμηνεύεται τὸ παράπονον τῆς κοινῆς γνώμης ὅτε ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις ἔσπευσε νὰ ψηφίσῃ τὸν νόμον ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει τὰ συμφέροντα ὡρισμένων οἰνοπαραγωγῶν ἐπὶ βλάβῃ οὐσιαστικῶν καὶ γενικωτέρων συμφερόντων τῆς Γαλλικῆς βιομηχανίας. Καὶ ὑποστηρίζουν καὶ ἐκεῖ ὅτι ἐπειδὴ οἱ οἰνοπαραγωγοὶ ἐδημιούργησαν ἴσως ἕνα τεχνιτὸν θόρυβον, ἠδυνήθησαν νὰ ἐπιτύχωσι τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου ἐκείνου. Θέλω λοιπὸν νὰ πιστεύσω ὅτι, ὅταν ἡ ἀτμόσφαιρα διαλευκανθῇ, καὶ ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις μελετήσῃ τὸ ζήτημα ἀπὸ πάσης ἀπόψεως, θὰ θελήσῃ νὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον ἐκεῖ ὅπου ἀνήκει. Ἐὰν ὅμως δὲν θελήσῃ ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ ὅσα κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου ἔλεγε, καὶ νὰ σκεφθῇ τὴν προσβολὴν τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ ψηφισθέντος νόμου ἐπιφέρει πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῆς ὑπογραφήν, τότε ἔρχεται πλέον ἡ ἄλλη ἄποψις, ἡ οὐσιαστική, τότε γεννᾶται τὸ ζήτημα τοῦ τί ἔχει νὰ πράξῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ὡς ἀντιπρόσωπος ἑνὸς Κράτους ὁμοτίμου πρὸς τὴν Γαλλίαν ὅταν εὑρίσκεται πρὸ μιᾶς τοιαύτης καταφώρου παραβάσεως μιᾶς διεθνοῦς συμβάσεως. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐκ Πατρῶν σᾶς ἐτόνισε ποῖα εἶναι τὰ ἑκατέρωθεν χρηματικὰ συμφέροντα. Σᾶς ἀνέφερεν ὅτι ἡ ἀξία τῶν Γαλλικῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα εἰσάγονται εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶναι τετραπλασία τῶν τῆς Ἑλληνικῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα εἰσάγονται εἰς τὴν Γαλλίαν. Ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο: Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν στατιστικὴν τοῦ Γαλλικοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν τὸ ὁποῖον ἀναβιβάζει κατὰ τοὺς πρώτους 11 μῆνας τοῦ 29 τὰ ἐκ τῆς Ἑλλάδος εἰσαχθέντα ἐμπορεύματα ἐν Γαλλίᾳ εἰς (ἀναγινώσκει)....... Ἑπομένως καὶ ἄν εἶναι πενταπλασία κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν στατιστικὴν ἡ μεγαλειτέρα εἶναι πάντως κατὰ τὴν Γαλλικὴν στατιστικὴν τετραπλασία. Ἑπομένως εἴτε δύο πρὸς τέσσαρα εἶναι, εἴτε ἕνα πρὸς τέσσαρα εἶναι, εἴτε ἕνα πρὸς πέντε, πάντοτε τὸ συμφέρον τῆς Γαλλίας εἶναι πολλαπλάσιον ἀπὸ τὸ συμφέρον τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν πιστήν τήρησιν τῆς ὑφισταμένης ἐμπορικῆς συμβάσεως. Δὲν γνωρίζω ἂν εἶναι ἀληθές, ἀλλ’ ἐξ ὅσων εἶδον εἰς τὰς ἐφημερίδας πληροφοροῦμαι ὅτι ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις ἐπρότεινεν εἰς ἡμᾶς τὴν παραπομπὴν τοῦ ζητήματος εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης τὸ ὁποῖον θὰ ἀποφανθῇ ἂν πράγματι ἡ ψήφισις τοῦ τελευταίου Γαλλικοῦ νόμου εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν ὑφισταμένη μεταξὺ ἐκ Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος ἐμπορικὴν σύμβασιν, ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἐκείνη νὰ ἐφαρμόζῃ τὸν νόμον. Νομίζω ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν θὰ τὸ δεχθῇ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐγὼ ὡς ἐκπρόσωπος ὡς ἐκλεγόμενος εἰς ἐπαρχίαν κατ’ ἐξοχὴν οἰνοπαραγωγικὴν, διατυπώνω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἀξίωσιν τῶν συμπολιτῶν μου ὅπως δείξῃ πᾶσαν ἀνδρικὴν αὐτῆς στάσιν διὰ τὴν προάσπισιν τῶν συμφερόντων. Λέγων δὲ τοῦτο, δὲν θέλω οὔτε πόρρωθεν νὰ τεθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἐνδοιασμὸς ἐκ μέρους τῶν συμπολιτῶν μου, ὅτι ἡ Κυβέρνησις παραμελεῖ ἢ θὰ παραμελήσῃ τὰ συμφέροντά της· γνωρίζουν καὶ ἐκεῖνοι, ὅπως καὶ ἐγὼ ὅτι ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται εἰς τὸ στάδιον τῶν διαπραγματεύσεων καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν οὐδεὶς καλῆς πίστεως συζητητὴς νὰ θελήσῃ νὰ ἐπιρρίψῃ μομφὴν, ἔστω καὶ ἀπωτάτην, κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ παραμελήσει τῶν καθηκόντων της. Μετεχειρίσθην ὅμως τὴν λέξιν «ἀξίωση», διὰ νὰ δώσω ὅλην τὴν ἔντασιν εἰς τὸν πόνον τῶν συμπολιτῶν μου καὶ εἰς τὴν ἐπιθυμίαν των ὅπως ἴδουν τὰ συμφέροντά των κατὰ τὸν θετικώτερον τρόπον προστατευόμενα, ὅταν μάλιστα τὸ δίκαιον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως γενικωτέρας πολιτικῆς εἶναι ὑπὲρ ἐκείνων καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Νομίζω λοιπὸν ὅτι τὸ ὀρθώτερον θὰ εἶναι ἐκεῖνο το ὁποῖον καὶ ἀξιότιμος ἐκ Πατρῶν συνάδελφος συνέστησεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ προσφύγωμεν δηλαδὴ εἰς τὴν διαιτησίαν τῆς Χάγης διὰ νὰ δείξωμεν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν ὅτι δὲν φοβούμεθα τὴν ἀμερόληπτον κρίσιν τοῦ διεθνοῦς ἐκείνου δικαστηρίου, ἀλλὰ νὰ μὴ στέρξωμεν ποτὲ εἰς τὴν μονομερῆ παραβίασιν τῆς ἐμπορικῆς συμβάσεως ἀπὸ μέρους τῆς Γαλλίας ἀλλὰ νὰ ἀναστείλωμεν καὶ ἡμεῖς τὴν ἐφαρμογήν της μέχρι τῆς ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐκδοθῇ ἡ ἀπόφασις τῆς Χάγης. Διότι τὸ ζήτημα, εἰς τὴν Χάγην, εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθῇ μόλις τὸν Μάϊον καὶ νὰ ἐκδοθῇ ἡ ἀπόφασις τὸν Ἰούνιον–Ἰούλιον, ἂν ὅμως δὲν ἔλθῃ τότε πρέπει νὰ ἀναμένωμεν τὸν προσεχῆ Μάϊον. Ἐρωτῶμεν λοιπὸν. Μὲ ποίαν κοινὴν πλέον λογικὴν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ κανεὶς ἐπὶ ἔτος ἴσως καὶ πλέον, ἡ μὲν Γαλλία νὰ παραβιάζῃ τὴν σύμβασιν νὰ κτυπᾷ δραστικώτατα τὸ κυριώτερον Ἑλληνικὸν προϊὸν χάριν τοῦ ὁποίου κυρίως ἐγένετο ἡ σύμβασις ἡ ἐμπορικὴ μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γαλλίας, καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ Ἑλλὰς ν’ ἀφίνῃ ἐλευθέραν τὴν εἰσαγωγὴν Γαλλικῶν προϊόντων εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐφαρμόζουσα ἐπ’ αὐτῶν τὸ συμβατικὸν δασμολόγιον; Ἤδη ἤρχισαν εἰς τὴν Γαλλίαν ἕνας ἀγὼν δημοσιογραφικὸς ὁ ὁποῖος τείνει· εἰς τὴν διαφώτισιν τῆς κοινῆς γνώμης ὅτι τὰ συμφέροντα τὰ καλῶς ἐννούμενα τῆς Γαλλίας πλήττονται ἐκ τοῦ Γαλλικοῦ αὐτοῦ νόμου. Ἔχομεν λοιπὸν τὴν ἐλπίδα ὅτι οἱ Γάλλοι βιομήχανοι, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται ἀμέσως διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν προϊόντων των, θὰ θελήσουν καὶ ἐκεῖνοι νὰ συντελέσουν εἰς τὴν διαφώτισιν καὶ τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῷ τέλει ν’ ἀρθῇ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου ἐκείνου καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τοὐλάχιστον τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους. Λέγω δὲ καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους, διότι μολονότι τὸ ἄρθρον τοῦ Γαλλικοῦ νόμου τὸ ὁποῖον προανέφερα ἀπαγορεύει γενικῶς τὴν ἀνάμιξιν τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων εἰς τὴν Γαλλίαν οἴνων γενικῶς χωρὶς νὰ κάμῃ ἰδιαιτέραν μνείαν περὶ τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων, εἶναι ἐπίσης γεγονὸς ὅτι ἡ Ἰσπανία καὶ Ἰταλία αἱ ὁποῖαι ἐπίσης εἶναι, παραπλεύρως πρὸς τὴν Ἑλλάδα αἱ χῶραι ἐκ τῶν ὁποίων εἰσάγονται οἶνοι εἰς τὴν Γαλλίαν ἔχουν καὶ αὐταὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐσωτερικῆς Νομοθεσίας ἀνάλογον διάταξιν ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ ἀνάμιξις τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων. Ἑπομένως ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς ἐξαιρετικὴν ἐντελῶς θέσιν ἀπέναντι τῆς Γαλλίας νὰ ἀξιώσῃ ἔστω καὶ διὰ μόνην τὴν Ἑλλάδα ἐξαίρεσιν τοῦ ἄρθρου τούτου δεδομένου ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει ἀνάλογον διάταξιν διὰ τῆς ὁποίας ν’ ἀπαγορεύεται ἡ ἀνάμιξις ἄλλων ξένων οἴνων εἰσαγομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τούτων οὕτως ἐχόντων, συνιστῶ καὶ ἐγὼ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐκ Πατρῶν συνάδελφος, νὰ προσφύγωμεν εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης διὰ νὰ διδάξωμεν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ εἰς τὸν πεπολιτισμένον κόσμον ὅτι ὡς νομοταγεῖς πολῖται, οὕτως εἰπεῖν, τῆς διεθνοῦς κοινωνίας προσφεύγομεν εἰς τὸ διεθνὲς δικαστήριον, ἀλλὰ καὶ ἐν ταὐτῷ ἔχομεν ὅλην τὴν δύναμιν νὰ μὴ ἀφίσωμεν τὰ συμφέροντά μας παραμελημένα καὶ ἕρμαια τῆς Γαλλικῆς αὐθαιρεσίας.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κωστόπουλος.

§18Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Οἱ ἀξιότιμοι προλαλήσαντες συνάδελφοι διηρμήνευσαν τὸ κοινὸν αἴσθημα ὅλων τῶν ἀντιπροσώπων τῶν οἰνοπαραγωγικῶν μας περιφερειῶν. Διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ὁ Γαλλικὸς νόμος τῆς 29 Δ)βρίου 1929 παραβιάζει καταφώρως καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν οὐσίαν τῆς μεταξὺ Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος ἐμπορικῆς συμβάσεως. Εἶναι γνωσταὶ αἱ δυσκολίαι αἱ ὁποῖαι ἐχρειάσθησαν νὰ παρακαμφθοῦν διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ σύμβασις αὕτη, καθὼς καὶ αἱ διάφοροι θυσίαι εἰς τὰς ὁποίας συγκατετέθη ἡ Ἑλλὰς διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἐλευθερίαν τῆς εἰσαγωγῆς τῶν οἴνων της ἐν Γαλλίᾳ. Διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς καθιερώθη ἕνα καθεστὼς ἐμπορικῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν δύο ἐπικρατειῶν ἀπολύτως δυσμενὲς διὰ τὴν Ἑλλάδα. Διότι σύμφωνα μὲ τὴν σύμβασιν αὐτὴν εἰσάγομεν εἰς τὴν Γαλλίαν μόλις τὸ ¼ τῶν ὅσων εἰσάγει ἡ Γαλλία ἐν Ἑλλάδι. Κατόπιν ὅμως τοῦ τελευταίου τούτου νόμου ὁ ὁποῖος ἀποκλείει αὐτομάτως τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν εἰσαγομένων ἐν Γαλλίᾳ οἴνων μας, ἀνατρέπεται ἡ ἀναλογία αὕτη καὶ γίνεται ἀκόμη δυσμενεστέρα διὰ τὴν Ἑλλάδα, δηλαδὴ γίνεται τὸ ⅛. Εἶναι δὲ πρόφασις τὸ ὅτι ἂν εἴχομεν ὑπ’ ὄψιν τὴν τελευταίαν ταύτην ἀναλογίαν οὐδέποτε ἠθέλαμεν συνάψῃ ἐμπορικὴν σύμβασιν μετὰ τῆς Γαλλίας. Ὑπὸ τοὺς ὅρους ὅμως αὐτοὺς εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀποκτᾷ πλήρη ἐλευθερίαν ἐνεργείας διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν μετὰ τῆς Γαλλίας ἐμπορικῶν της σχέσεων. Καὶ τοῦτο λέγων, δὲν ἐννοῶ τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως ἀπὸ μέρους τῆς Ἑλλάδος, δεδομένου ὅτι μία τοιαύτη ἐνέργεια θὰ μᾶς ὑπεχρέωνε νὰ ἐφαρμόζωμεν τὴν σύμβασιν τοὐλάχιστον μέχρι τέλους Μαρτίου 1931. Οὔτε θά ἐθεώρουν ὡς ἰδεώδη λύσιν τὸ νὰ καταφύγωμεν εἰς τὴν διαιτησίαν τῆς Χάγης, διότι καί πάλιν θὰ ἐχάναμεν πολύτιμον χρόνον ἐφαρμόζοντες ἐν τῷ μεταξὺ τὴν σύμβασιν ἐπὶ προφανεῖ μας ζημίᾳ. Θὰ ἐπρότεινα λοιπὸν τὴν ἑξῆς λύσιν: Εἶναι γνωστὸν ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 9 τῆς συμβάσεως ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις ἔχει ἀναλάβῃ τὴν ὑποχρέωσιν ὅπως μὴ μεταβάλῃ τὴν βάσιν τῶν μεταξὺ τῶν δύο ἐπικρατειῶν ἐμπορικῶν συναλλαγῶν δι’ οἱουδήποτε μέτρου. Δεδομένου λοιπὸν ὅτι ὁ τελευταῖος Γαλλικὸς νόμος ἀντιτίθεται πρὸς τὸ ἄρθρον τοῦτο τῆς συμβάσεως, εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ Γαλλία ἔπαυσεν ἐκτελοῦσα τὴν σύμβασιν, τὸ γεγονὸς δὲ αὐτὸ μᾶς δίδει τὸ δικαίωμα νὰ παύσωμεν καὶ ἡμεῖς ἐκτελοῦντες τὴν σύμβασιν, θεωροῦντες αὐτὴν ὡς ἀνίσχυρον, καὶ μόνον διὰ λόγους τυπικοὺς νὰ τάξωμεν εἰς τὴν Γαλλικὴν Κυβέρνησιν μίαν σύντομον, συντομωτάτην προθεσμίαν ὅπως ἐν τῷ μεταξὺ φροντίσῃ διὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ νόμου. Καὶ δὲν ἐπιθυμῶ οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νὰ θεωρηθῇ ἡ πρόφασίς μου αὕτη ὡς ἀπειλὴ κατὰ τῆς μεγάλης καὶ φίλης ἐπικρατείας, διότι ἔχομεν ὅλα τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ εἴμεθα πεπεισμένοι ὅτι ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις εἶναι ἀπολύτως βεβαία περὶ τοῦ δικαίου τῶν ἀπόψεών μας, καὶ ὅτι αἱ δυσκολίαι της ὅσον ἀφορᾷ τὴν δικαίωσίν των προέρχεται μόνον ἀπὸ λόγους ἐσωτερικῆς πολιτικῆς. Δὲν πρόκειται λοιπὸν, τάσσοντες τὴν σύντομον αὑτὴν προθεσμίαν καὶ ἐν ἀνάγκῃ παύοντες νὰ ἐκτελῶμεν τὴν σύμβασιν, νὰ ἔλθωμεν εἰς οἱανδήποτε σύγκρουσιν πρὸς τὴν Γαλλίαν. Ἁπλῶς διευκολύνομεν τὴν θέσιν τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τῶν ἀντιπροσώπων τῶν οἰνοπαραγωγικῶν της περιφερειῶν. Ἄλλως τε εἰς τὴν Γαλλίαν δὲν ὑπάρχουν μόνον οἰνοπαραγωγοί. Ὑπάρχουν συγχρόνως καὶ βιομηχανίαι τῶν ὁποίων τὰ προϊόντα εἰσέρχονται ἀθρόως εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αἱ βιομηχανίαι αὗται αἱ ὁποῖαι, μάλιστα εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον ὑφαντουργικαὶ καὶ διέρχονται κρίσιν ὀξυτάτην ὅπως καὶ ὅλαι αἱ συναφεῖς βιομηχανίαι ἔχουν κάθε συμφέρον νὰ διατηρήσουν ἀνοικτὰς τὰς Ἑλληνικὰς ἀγορὰς διὰ τὴν διοχέτευσιν τῶν προϊόντων των. Μόνον δὲ μία ἀποφασιστικὴ στάσις τῆς Ἑλλάδος καὶ μία ἄμεσος παῦσις τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συμβάσεως θὰ τὰς ἠνάγκαζε νὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν σημερινήν των ἀσταθῆ στάσιν καὶ νὰ ἐξασκήσουν παραλλήλως πρὸς ἡμᾶς ἀλλὰ καὶ ἀντιθέτως πρὸς τοὺς οἰνοπαραγωγοὺς μίαν πίεσιν πρὸς τὴν Γαλλικὴν Κυβέρνησιν. Μόνον ὑπὸ τοὺς ὅρους αὐτούς, δηλαδὴ τὴν πλήρη ἰσοτιμίαν πρὸς τὴν Γαλλίαν, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καταφύγωμεν εἰς τὴν διαιτησίαν τῆς Χάγης. Διότι πρόκειται μόνον περὶ ἐμπορικῶν σχέσεων τῶν ὁποίων ἡ ἐκκρεμότης συνεπάγεται μεγάλας ζημίας καὶ εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Νομίζω ὅτι δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ διστάσωμεν περὶ τοῦ πρακτέου χάνοντες πολύτιμον χρόνον εἶμαι δὲ βέβαιος ὅτι μία ἀποφασιστική μας στάσις ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ ἐπιδράσῃ δυσμενῶς ἐπὶ τῆς ἐγκαρδιότητος τῶν σχέσεών μας μετὰ τῆς φίλης ἐπικρατείας, ἀλλὰ καὶ ἀσφαλῶς θὰ βοηθήσῃ αὐτὴν τὴν ἰδίαν νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν δυσχερῆ θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν τὴν περιήγαγεν ἡ προσωρινή, ἂς ἐλπίσωμεν, ἐπικράτησις ὡρισμένων μονοπλεύρων ἀπόψεων καὶ ἐπιρροῶν.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαστρατῆς.

§20Θ. ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ μὲ τοὺς προλαλήσαντας, ὅτι ἐὰν διὰ τοὺς οἰνοπαραγωγοὺς τῶν ἄλλων περιφερειῶν ὁ νόμος αὐτὸς τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἐπιζήμιος, διὰ τοὺς ἀμπελοκτήμονας τῆς Εὐβοίας εἶναι καταστρεπτικός. Γνωρίζετε τὸν πανικὸν ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη εἰς τοὺς ἀμπελοκτήμονας τῆς Εὐβοίας τρομοκρατηθέντας ἐκ τοῦ νόμου τούτου καὶ θελήσαντας νὰ ἐλαφρυνθοῦν ἀπὸ τὰ ἐνυπόθηκα χρέη τὰ ὁποῖα ἔχουν διὰ τὴν καλλιέργειαν καὶ βελτίωσιν τῶν ἀμπέλων των διὰ πωλήσεως μέρους αὐτῶν, καὶ ὁ ὁποῖος δὲν διαφέρει τοῦ πανικοῦ τῶν Τραπεζῶν. Εἰς τὸ ἥμισυ, ἔφθασεν ἡ ἀξία τῶν κτημάτων, καὶ ἐπὶ τέλους πᾶσα ἀγοροπωλησία ἐσταμάτησεν ἐλλείψει ἀγοραστῶν. Ἰδιαιτέρως πλήττεται ἡ περιφέρεια Κύμης, τῆς ὁποίας τὸ εἶδος τῶν κρασιῶν, ἐντελῶς ἰδιαίτερον μόνον πρὸς χρωματισμὸν χρησιμοποιεῖται. Ἑπομένως ἀποκλειομένων τῶν κρασιῶν αὐτῶν ἀπὸ τὴν Γαλλικὴν ἀγοράν, ἡ περιφέρεια ἐκείνη μόνον τὸ προϊὸν αὐτὸ ἔχουσα εἶναι καταδικασμένη εἰς θάνατον. Ἐπικαλοῦμαι τὴν ταχεῖαν λύσιν τοῦ ζητήματος καὶ συνιστῶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ προβῇ εἰς δηλώσεις παρηγόρους καὶ συστάσεις φιλικὰς, πρὸς ἀναστολὴν τοῦ πανικοῦ ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη εἰς τοὺς ἀμπελοκτήμονας καὶ ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς συμφοράς.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ροδόπουλος.

§22Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ὑπάρχουν ἀμπελοκτήμονες εἰς τὴν Γαλλίαν οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τὴν νομοθεσίαν περὶ ἧς πρόκειται καὶ ἡ ὁποία πλήττει τὴν Ἑλληνικὴν παραγωγὴν ὑπάρχουν ὅμως ἀμπελοκτήμονες καὶ ἐν Ἑλλάδι. Ὅπως ἐκεῖνοι εἶχον φωνὴν καὶ ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Γερουσίαν νὰ ψηφισθῇ ὁ ἀπαγορεύων τὴν εἰσαγωγὴν οἴνων ἀναμίξεως, κατὰ τὰς ὀρέξεις καὶ τὰ συμφέροντά των, νόμος οὕτω καὶ παρ’ ἡμῖν πρέπει νὰ ἀκουσθῇ καὶ ἡ φωνὴ τῶν ἀμπελοκτημόνων. Διότι ἐγὼ ὄχι ὡς βουλευτὴς μόνον, ἀλλὰ καὶ ὡς πρόεδρος τοῦ Ἐθνικοῦ συνδέσμου τῶν ἀμπελοκτημόνων ὅλης τῆς Ἑλλάδος ὧν τὰ συμφέροντα πλήττονται, ὀφείλω νὰ διαμαρτυρηθῶ ἐξ ὀνόματος ὅλου τοῦ ἀμπελουργικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδος διὰ τὸ μέτρον τὸ ὁποῖον ἐλήφθη κατὰ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων ἐν Γαλλίᾳ. Καὶ κυρίως ὁ σκοπὸς ποὺ ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα εἶναι καὶ νὰ ἀκουσθῇ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλὴν ἡ φωνὴ 200 χιλιάδων ἀμπελοκτημόνων οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται διὰ τὸ μέτρον αὐτό. Ἔχω σωρείαν τηλεγραφημάτων διαμαρτυριῶν καὶ ἀναφορῶν, ἀπὸ ὅλα τὰ τμήματα τοῦ Ἐθνικοῦ συνδέσμου τῶν ἀμπελοκτημόνων τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα διαμαρτύρονται καὶ ἀπαιτοῦν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ σύντονα μέτρα προστασίας τῆς ἐξαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων, συμφώνως μὲ τὴν ἐμπορικὴν σύμβασιν μετὰ τῆς Γαλλίας. Ὀφείλω ὅμως νὰ εἴπω καὶ τὰ ἑξῆς: Διὰ νὰ ἀντεπεξέλθωμεν κατὰ τῶν ἰσχυρισμῶν τῶν Γάλλων, πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν κατὰ τίνα τρόπον ἐχειρίσθησαν αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ πῶς ἐκανονίσθη ὁ ἀποκλεισμός, διότι εἶναι τεχνικώτατος ὁ χειρισμὸς τοῦ ζητήματος. Ἐνόμιζον ὅτι μόνον οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἀριστοτέχναι εἰς τὸ νὰ καταδολιεύωνται τοὺς νόμους ἤδη ὅμως ἀποδεικνύεται ὅτι καὶ οἱ Γάλλοι δὲν πᾶνε πίσω. Δὲν ὁρίζει πουθενὰ ὁ ψηφισθεὶς Γαλλικὸς νόμος ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ ἀνάμιξις. Οἱ Γάλλοι ἔκαμαν ἕνα νομοθέτημα καὶ εἶπαν «ὅτι ἡμεῖς θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν τὴν γνησιότητα τῆς ὀνομασίας τῶν οἴνων appellation d'origine ἢ τὸν τόπον τῆς προελεύσεως. Εἶπαν ὅτι ὁ οἶνος Bourgogne πρέπει νὰ εἶναι ἀπὸ τὴν Βουργουδίαν. Ὁ οἶνος Bordeaux πρέπει νὰ εἶναι οἶνος Bordean καὶ νὰ μὴ εἶναι ἀναμεμιγμένος μὲ ἄλλα κατωτέρας ποιότητος κρασιά. Ἔπειτα ὁ οἶνος Chateau–Λὰ–Φὶτ πρέπει νὰ εἶναι Chateau–Λὰ–Φὶτ καὶ νὰ μὴ περιέχῃ ἄλλης προελεύσεως κρασί, οὔτε ἀνάμιξιν. Ἐνασκοῦσα δὲ τὴν ἀστυνομίαν τῶν τροφίμων, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει ὅπου λέγεται κρασὶ Βουργουδίας πρέπει νὰ εἶναι κρασὶ Βουργουδίας, λαμβάνει μέτρα αὐστηρὰ ὑπὲρ τῆς γνησιότητος τῶν Γαλλικῶν οἴνων καὶ ὑπὲρ τῆς προστασίας τῶν τύπων καὶ τῶν ὀνομασιῶν προελεύσεως (appellations d'origine). Αὐτὰ τὰ λέγω διότι ὅπως ὅταν θέλει τις νὰ πολεμήσῃ πρέπει νὰ γνωρίζῃ καὶ τὰς δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ, οὕτω καὶ ἐπὶ συζητήσεως ἀντιτιθεμένων συμφερόντων πρέπει τις νὰ γνωρίζῃ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ ἀντιπάλου. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πολεμήσῃ καὶ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰ συμφέροντά του ἂν δὲν ξεύρῃ τὴν mantalité τοῦ ἄλλου διὰ νὰ ἀντικρούσῃ. Εἶναι γνωστὸν ὅτι οἱ Γάλλοι ἀπὸ δεκάδων ἐτῶν ἤρχοντο εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπρομηθεύοντο τὰ κρασιὰ τῆς Λευκάδος διὰ νὰ δώσουν χρῶμα εἰς τὰ ἰδικά τους τὰ κρασιά. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὰ κρασιὰ τῆς Κύμης δὲν εἶχαν καμμίαν κατανάλωσιν ἐδῶ παρὰ μόνον εἰς τὴν Γαλλίαν, δι’ ἀνάμιξιν. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ὅτι τὰ πλεῖστα κρασιὰ τὰ Ἑλληνικὰ εἰσάγονται εἰς τὴν Γαλλίαν δι’ ἀνάμιξιν καὶ χρωματισμόν. Ἦτο δὲ γνωστὸν εἰς τοὺς Γάλλους, ὅταν εἶχε καθορισθῇ τὸ ποσὸν τῆς κατ’ ἔτος εἰσαγωγῆς Ἑλληνικῶν οἴνων ἐν Γαλλίᾳ τὸ contigent, ὅτι τὰ εἰσαγόμενα κρασιά μας ἐκεῖ, ἐκτὸς τῶν τῆς Κύμης καὶ Λευκάδος, ὅλα τὰ ἄλλα ἦσαν ἀπὸ παρακράτημα ξηρᾶς ἢ χλωρᾶς σταφίδος καὶ ὅτι εἰσήγοντο δι’ ἀνάμιξιν. Λέγω δὲ τοῦτο διότι οἱ Γάλλοι εἰς τὰ ἐπιχειρήματα μποροῦν νὰ μᾶς εἴπουν ὅτι ἐκάμαμεν ἕνα μέτρον ἐσωτερικῆς ἀστυνομίας. Ἀλλὰ διατὶ τώρα ἐκ τῶν ὑστέρων τοῦτο, ἀφοῦ ἐν γνώσει ὅτι τὰ κρασιά μας εἰσήγοντο πρὸς ἀνάμιξιν καὶ ἐπὶ τῇ βάσει ταύτης συνωμολογήθη ἡ ἔμπρακτος σύμβασις, δι’ ἧς ἀφέθη ἐλευθερία εἰσαγωγῆς οἴνων, λαμβάνουν τὰ δῆθεν ἀστυνομικὰ αὐτὰ μέτρα προστασίας τῆς γνησιότητος τῶν τροφίμων καὶ ποτῶν, ἐνῷ ἠδύναντο ἀπὸ πρὶν νὰ ἐπιμείνουν, κατὰ τὸν διακανονισμὸν τῶν μεταξύ μας ἐμπορικῶν σχέσεων; Ἐὰν οὕτως ἔχῃ, δυνάμεθα καὶ ἡμεῖς νὰ εἰσαγάγωμεν ἕνα νόμον ἐσωτερικῆς τάξεως καὶ νὰ εἴπωμεν ὅτι ἀπαγορεύεται εἰς τὰς κυρίας νὰ φοροῦν μεταξωτὰ φορέματα. Καὶ οὕτω ἀποκλείονται τὰ Γαλλικὰ μεταξωτά. Αὐτὰ εἶναι, κύριοι, τὰ ἐπιχειρήματα τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιτάξῃ. Καὶ οἱ κύριοι ὑπουργοὶ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ἔχουν εὐτυχῶς τὴν δεξιότητα διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ ζητήματος. Ἐγὼ ὅμως μὲ τὴν πεῖραν τὴν ὁποίαν ἔχω καὶ μὲ τὴν ἀντικειμενικότητα ποὺ ἐξετάζω τὰ οἰκονομικὰ ζητήματα, θὰ ἔλεγον καὶ κάτι ἄλλο, σχετικὸν μὲ τὸν σταφιδικὸν ὀργανισμὸν καὶ μὲ τὸ τόσον ἐνδιαφέρον ζήτημα τῆς προστασίας τῆς σταφιδοπαραγωγῆς. Τὸ ἐνδιαφέρον, κύριοι, εἶναι διπλοῦν, διότι ἀφ’ ἑνὸς ἐνδιαφέρεται ὁ σταφιδικὸς ὀργανισμὸς καὶ οἱ σταφιδοκτήμονες ὅλης τῆς Ἑλλάδος, ἀφ’ ἑτέρου ὅμως ἐνδιαφέρει καὶ τοὺς ἀμπελοκτήμονας. Διότι διὰ τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ οἴνου ὁ ὁποῖος πηγαίνει κάθε χρόνον εἰς τὴν Γαλλίαν ἐκτὸς τοῦ ὅτι καταναλίσκεται καὶ ἕνα οὐσιωδέστατον μέρος τοῦ παρακρατήματος, ἐξάγεται καὶ ἀξία λόγου ποσότης οἴνου ἐκ σταφυλῆς ἀμπέλου, διότι κατὰ τὸν νόμον εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ ἐξαγωγεῖς Ἑλληνικῶν οἴνων, κατὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ οἴνου τοῦ ἐκ παρακρατήματος χλωρᾶς σταφίδος, νὰ συνεξάγουν καὶ 20% ἀμπελίτου. Ἑπομένως τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀμπελοκτημόνων εἶναι συνδεδεμένον μὲ τὸ τῶν σταφυλοκτημόνων, καθότι ἐφ’ ὅσον θὰ ἐξάγωνται 100.000 ἑκατόλιτρα οἴνου ἐκ χλωρᾶς σταφίδος, θὰ ἐξαχθοῦν καὶ 20.000 ἑκατόλιτρα οἴνου ἀμπελίτου. Θὰ ἤθελον ὅμως νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν: Ὅτι ὁ σταφιδικὸς ὀργανισμὸς ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐπιφυλακτικώτερος εἰς τὸ νὰ διοργανώσῃ μεγάλην βιομηχανικὴν ἐπιχείρισιν ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου οἴνου ἐκ παρακρατήματος· δὲν εἶναι αὐτὴ δουλειὰ δική του, διότι ἐὰν ἔλθῃ μία περίπτωσις ἀνάποδη ὅπως ἔρχεται τώρα, ἂν ὑποτεθῇ, ὃ μὴ γένοιτο.—Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μὲ ἀντιλαμβάνεται τὶ θέλω νὰ πῶ πολὺ καλά—, ἐὰν, λέγω μὴ γένοιτο ἐπικρατήσουν αἱ Γαλλικαὶ ἀπόψεις καὶ τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης εἰς ὃ τυχὸν καταφύγωμεν δὲν μᾶς δώσῃ δίκαιον, τὶ θὰ γίνουν αὐταὶ αἱ ἐγκαταστάσεις τὰς ὁποίας ἔκαμε ὁ σταφιδικὸς ὀργανισμὸς δαπανήσας ἑκατομμύρια; Αὐτὴν τὴν παρατήρησιν εἶχον νὰ κάμω καὶ συμμερίζομαι ὅσα εἶπον οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον τῆς διεξαγωγῆς τοῦ ζητήματος, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀφήσωμεν εἰς τὴν ἱκανότητα τῆς Κυβερνήσεως καὶ περιορίζομαι νὰ καταλήξω εἰς τὸ ὅτι ἑνώνων καὶ ἐγὼ τὴν φωνὴν ὅλων τῶν ἀμπελοκτημόνων τῆς Ἑλλάδος εἰς ἐνίσχυσιν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀπόφασιν τὴν ὁποίαν θὰ λάβῃ πρὸς προστασίαν τῆς οἰνοπαραγωγῆς ἐν Ἑλλάδι, ἐπαφίεμαι εἰς τὰς εὐστόχους ἐνεργείας αὐτῆς πρὸς ἀποτελεσματικὴν διεξαγωγὴν τοῦ ζητήματος.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μαντᾶς.

§24Μ. ΜΑΝΤΑΣ. Κύριοι βουλευταὶ ἡ κρίσις τῶν ἀμπελουργιῶν σχετικῶς μὲ τὴν παραγωγὴν ὑπῆρχε καὶ πρὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως διὰ τοῦ ὁποίου ἀπαγορεύεται ἡ ἐξαγωγὴ οἴνων ἐξ Ἑλλάδος. Μετὰ δὲ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου τούτου φαντασθῆτε εἰς ποίαν θέσιν δεινὴν θὰ εὑρεθοῦν οἱ ἀμπελουργοὶ ὁλοκλήρου τῆς Χώρας, ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας θὰ εἶναι ἡ γενικὴ οἰκονομικὴ κρίσις τοῦ Κράτους. Διότι ἀφοῦ σήμερον οἱ ἀμπελουργοὶ εὑρίσκονται εἰς τοιαύτην οἰκονομικὴν κρίσιν ποὺ δὲν δύνανται νὰ πληρώσουν τοὺς φόρους, φαντασθῆτε εἰς ποίαν οἰκονομικὴν κρίσιν θὰ εὑρεθοῦν ὅταν δὲν θὰ ζητῆται τὸ προϊόν των καὶ δὲν θὰ ἀποκομίζουν οὔτε τὰ ἔξοδα τῆς καλλιεργείας των. Τὸ λεγόμενον δὲ παρὰ τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν παραβιάζει τὴν σύμβασιν, δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ἐκ τοῦ λόγου ὅτι μέχρι τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως ἐπετρέπετο ἡ ἀνάμιξις οἴνων Ἑλληνικῶν μετὰ Γαλλικῶν τοιούτων. Δὲν δύναται νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ μᾶς εἴπῃ, ὅτι ἐγὼ ἀπηγόρευσα τὴν ἀνάμιξιν, διότι ἡ ἀπαγόρευσις αὐτὴ προϋπῆρχε καὶ πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως. Ἐπετρέπετο λοιπὸν ἡ ἀνάμιξις πρὸ τῆς συμβάσεως καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς καταστάσεως αὐτῆς ὑπεγράφη ἡ σύμβασις. Καταγόμενος καὶ ἐγὼ ἀπὸ μίαν ἐπαρχίαν ἡ ὁποία εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἀμπελουργική, διαμαρτύρομαι διὰ τὴν ἀπαγόρευσιν ταύτην ἐκ μέρους τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐνισχύω καὶ ἐγὼ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὰ διαβήματα εἰς τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ προβῇ διὰ τὴν ἀπαγόρευσιν ταύτην.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Αἰλιανός.

§26Μ. ΑΙΛΙΑΝΟΣ. Αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις διὰ τὸ πλῆγμα τὸ ὁποῖον κατεφέρθη ἐναντίον ἑνὸς μεγάλου ἐθνικοῦ παραγωγικοῦ κλάδου ἐκ μέρους ἑνὸς Κράτους τὸ ὁποῖον ἔχει πολλὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα συνδεδεμένα μετὰ τῆς χώρας ταύτης. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἡ παρακολούθησις τοῦ ζητήματος ἡ ὁποία ἐγένετο ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς πρεσβείας ἐν Παρισίοις, ὑπῆρξε παρακολούθησις οὐδαμῶς καθυστερημένη. Ἀλλὰ πρέπει ἀκόμη νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι καθ’ ἣν ὥραν ἡ γείτων Χώρα Ἰσπανία δὲν εἶχεν συγκινηθῆ ἀπὸ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἐν τῇ Γαλλικῇ Βουλῇ ἀντιπρόσωποι τῶν Γάλλων οἰνοπαραγωγῶν ἐτορπίλλιζον τὸ ζήτημα, δὲν εἶχε κἂν λάβῃ γνῶσιν, δὲν εἶχε κἂν εἰδοποιηθῆ, ἡ Ἑλληνικὴ πρεσβεία εἶχε φροντίσει διὰ διαβημάτων καταλλήλων ἵνα προβῇ εἰς παραστάσεις παρὰ τῇ Γαλλικῇ Κυβερνήσει καὶ ἐπιτύχῃ νὰ μὴ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν ὁ νόμος οὗτος ὁ ὁποῖος ἔπληττεν ἀφ’ ἑνὸς ἕνα σπουδαιώτατον παραγωγικὸν κλάδον τόσον τῆς Ἑλλάδος ὅσον καὶ τῆς Ἰσπανίας καὶ ἄλλων Χωρῶν, ἐν μικροτέρῳ τούτων μέτρῳ, ἀλλά ταυτοχρόνως ἀποτελεῖ ἕνα πλῆγμα κατὰ τῶν ὑποχρεώσεων τῶν ἐμπορικῶν τὰς ὁποίας εἶχε διεθνῶς ἀναλάβει ἡ Γαλλία. Ἐξ ὅσων ἐμάθαμεν μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης, ἐφαίνετο ὅτι τὸ Γαλλικὸν ὑπουργεῖον τοῦ ἐμπορίου ἦτο διατεθειμένον ν’ ἀναλάβῃ τὴν πρωτοβουλίαν ὅπως σταματήσῃ τὴν μονομερῆ ἐνέργειαν τοῦ ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, τὸ ὁποῖον ὑπὸ τὴν πίεσιν βουλευτῶν ἐκπροσώπων τῶν Γάλλων παραγωγῶν ἐν τῇ Γαλλικῇ Βουλῇ ἐπέτυχεν τὴν ψήφισιν ἑνὸς νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον ἐπέφερε κλονισμὸν ὑποχρεώσεων ἐμπορικῶν τὰς ὁποίας εἶχεν ἀναλάβει ἡ Γαλλία. Ὀφείλω, λέγω, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, νὰ τονίσω τὰς ἐνεργείας καὶ προσπαθείας τῆς Κυβερνήσεως τὰς ὁποίας ἀναμένει ὁλόκληρος ὁ παραγωγικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος, ὀφείλω ὅμως νὰ ὁμολογήσω ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ πρεσβεία πράγματι ἔπραξε τὸ καθῆκον της καὶ πέραν αὐτοῦ διὰ ν’ ἀποφύγωμεν τὴν ζημίαν ταύτην. Πλὴν δὲν γνωρίζω διὰ ποίους λόγους ἐσταμάτησεν ἡ προσπάθεια τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀναλάβει τὸ Γαλλικὸν ὑπουργεῖον τοῦ ἐμπορίου καὶ δὲν ἔφθασεν εἰς ἀποτέλεσμα ἀκόμη. Πάντως δὲν γνωρίζω κατὰ πόσον εἶναι δυνατὸν οἰκονομικῶς νὰ φθάσωμεν μέχρι καταγγελίας τῆς συμβάσεως μὲ τὴν Γαλλίαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει χωρὶς νὰ συνιστῶ ἐκτράχυνσιν τοῦ ζητήματος, διότι νομίζω ὅτι ἴσως δὲν θὰ εἶναι τελείως ἐξυπηρετικὸν τοῦ πράγματος, θὰ ἔχω νὰ συστήσω νὰ μὴν ἐξαρτηθῶμεν ἀπὸ ὑποχρεώσεις χωρὶς περιεχόμενον εἰς τρόπον ὥστε νὰ χρονίσῃ τὸ ζήτημα. Ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι ἕνα μεγάλο Κράτος ὅπως ἡ Γαλλία ἔπρεπε πρῶτον νὰ σεβασθῇ διεθνεῖς ὑποχρεώσεις τὰς ὁποίας ἀνέλαβε δι’ ἐμπορικῶν συμβάσεων. Νομίζω ὅτι καλὸς χειρισμὸς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ἐνισχυόμενος καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παραγάγῃ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον νὰ σώσῃ τὴν Ἑλληνικὴν οἰνοπαραγωγὴν ἀπὸ τὸν κίνδυνον εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Φλῶρος.

§28Π. ΦΛΩΡΟΣ. Καὶ εἰς τὴν Ἤπειρον ὡς γνωστὸν βγαίνουν κρασιὰ θαυμάσια ἰδιαιτέρως φημίζονται τὰ κρασιὰ τῆς Ζίτσης τῆς Καρύτσης καὶ τῶν Δολιανῶν. Εἶναι τοιαῦτα ὥστε εἶναι ἀνώτερα, διότι εἶναι φυσικὰ καὶ ἀνόθευτα καὶ ἄνευ ἐπιστημονικῆς κατεργασίας, εἶναι ἀνώτερα λέγω καὶ ἀπὸ αὐτὲς τῆς σαμπάνιες τοῦ Μώμ. Εἶναι δὲ πολλοὶ οἱ δοκιμάσαντες οἱ ὁποῖοι μποροῦν νὰ ἐπικρίνον αὐτὰ. Ἐνῷ λοιπὸν ἤρχισε νὰ εἰσάγεται ἀπό τινος τὸ περίφημον αὐτὸ κρασὶ τῆς Ἠπείρου εἰς τὴν φίλην Γαλλίαν, δυστυχῶς νέον πλῆγμα κατὰ τῶν οἰνοπαραγωγῶν ἔρχεται. Προχθὲς ὅτε ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔλεγεν καὶ τὸν συγχαίρει σύμπας ὁ πολιτικὸς κόσμος διὰ τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ἐπέτυχεν ἐν Χάγῃ ὄχι χάριν τόσον δι’ αὐτὰ ὅσον διὰ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ δικαίου μας ἐρριπτόμεθα μὲ ὅλην μας τὴν καρδιὰ εἰς τὴν ἀγάπην τῆς Γαλλίας. Καὶ ἔλεγα ἰδοὺ τὸ εὐτυχέστερον σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, μᾶς ἐπαναφέρει εἰς τὰ πρῶτα χρόνια εἰς τὰ χρόνια κατὰ τὰ ὁποῖα ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀκούοντες Γαλλίαν ἢ Γάλλον ἐδάκρυζαν καὶ εἰς τὸν πόνον της ἐπονούσαμεν ὅσον καὶ αὐτοὶ ἴσως καὶ περισσότερον. Δυστυχῶς τὰ συμφέροντα τῶν οἰνοπαραγωγῶν τῆς Γαλλίας παρέσυραν αὐτήν. Δι’ αὐτὸ διαμαρτύρομαι καὶ ἐγὼ καὶ ἐπικυρῶ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τῶν κυρίων συναδέλφων καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν κ. ἀντιπρόεδρον ἐν τῇ ἰδιότητί του ὡς ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ τονώσουν τὰς ἐνεργείας των καὶ νὰ διεκτραγωδήσουν τὴν θέσιν εἰς ἣν περιαγάγετε μία ὁλόκληρος τάξις Ἑλλήνων, ἡ ὁποία δὲν ἔκαμε τίποτε ἐναντίον τῶν Γάλλων, ἀλλὰ μόνον εἶχε τὴν παθολογικὴν κατάστασιν νὰ ἀγαπᾶ μέχρι λατρείας τὴν Γαλλίαν. Αὐτὰ ἤθελον νὰ εἴπω.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Γερογιάννης.

§30Γ. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐὰν καὶ ἡ πατρίς μου Πρέβεζα δὲν εἶναι οἰνοπαραγωγὸς χώρα, εἰς τὴν περιφέρειαν αὐτῆς ὅμως συμπεριλαμβάνεται ἡ Λευκὰς κατ’ ἐξοχὴν οἰνοπαραγωγός. Ἐνθυμοῦμαι τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν κατεστράφη ὁλόκληρος ἡ ἀμπελουργία τῆς Γαλλίας ὑπὸ φυλλοξήρας, ὅλοι οἱ Γάλλοι βιομήχανοι ἔσπευσαν νὰ ἱδρύσουν ἐργοστάσια ἐν Λευκάδι, διὰ νὰ καλύψουν τὴν ἔλλειψιν κατὰ τὸν χρόνον αὐτόν, τοῦ προϊόντος των. Ἀλλ’ οἱ καιροὶ ἄλλαξαν καὶ τὰ συμφέροντά τους τοὺς λέγουν νὰ εἴπουν ὅτι τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους δὲν τοὺς χρειάζονται πλέον καὶ φυσικὰ νὰ θέλουν καὶ νὰ ἐμποδίσουν τὴν εἰσαγωγήν των. Συμφωνῶ μὲ τοὺς προλαλήσαντας, καὶ ἰδίως μὲ τοὺς πρώτους, ὅτι πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα, διότι ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις ἐπιμένει εἰς τὴν ἀπαγόρευσιν τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων, τοῦτο θὰ εἶναι πρὸς μεγάλην ζημίαν τῆς παραγωγῆς μας. (χειροκροτήματα).

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ρ. Λιβαθινόπουλος.

§32Ρ. ΛΙΒΑΘΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι γνωστὸν κύριοι Βουλευταί, ὅτι ἡ Κεφαλληνία ὅπως καὶ ὅλαι αἱ Ἰόνιοι νῆσοι εἶναι περιφέρειαι οἰνοπαραγωγικαί, καὶ ἑπομένως ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα σχετικῶς μὲ τοὺς οἴνους, ἀναλαμβάνει ἡ Κυβέρνησις. Ὁ λαὸς τῆς Κεφαλληνίας διὰ τηλεγραφημάτων ἀλλεπαλλήλων ἐκφράζει τὴν διαμαρτυρίαν του διὰ τὰς ἐνεργείας τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως ἐν σχέσει μὲ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν οἴνων. Αἱ διαμαρτυρίαι αὗται εἶναι ἀναμφισβητήτως ἀπολύτως δικαιολογημέναι καὶ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ τὰς λάβῃ ὑπ’ ὄψιν προκειμένου νὰ λάβῃ μέτρα ῥυθμίζοντα τὴν προκύψασαν αὐτὴν ἀνωμαλίαν. Τὸ πρᾶγμα ἄλλωστε εἶναι ἁπλοῦν καὶ σαφές: Συνήψαμεν μετὰ τῆς Γαλλίας μίαν συμφωνίαν καθ’ ἣν ἐκείνη μὲν θὰ μᾶς ἔστελνεν εἴδη τῆς ἰδικῆς της βιομηχανίας, κάλτσες μεταξωτές, ὑφάσματα crepe de chine κ. λ. π. καὶ ἡμεῖς θὰ τῆς ἐστέλνομεν Ἑλληνικοὺς οἴνους. Φαίνεται ὅμως ὅτι ἡ Γαλλία εὑρῆκε συμφερώτερον νὰ ἀπαλλαγῇ τῆς ὑποχρεώσεώς της αὐτῆς, καὶ ἀκολουθοῦσα τὴν λαϊκὴν παροιμίαν, ἠθέλησε νὰ ἔχῃ καὶ τὴν ταβερναριὰ μεθυσμένη καὶ τὸ βουτσὶ γεμᾶτο δηλ. νὰ μᾶς στέλλῃ τὰ εἴδη τῆς ἰδικῆς της βιομηχανίας καὶ νὰ μὴ δέχεται τοὺς Ἑλληνικοὺς οἴνους. Ἐγὼ κύριοι νομίζω ὅτι δυγάμεθα καὶ ἡμεῖς ἐφαρμόζοντες τὴν ἰδίαν λογικὴν νὰ ζητήσωμεν νὰ ἀπαλλαγῶμεν καὶ τῶν ἰδικῶν μας ἀπέναντι αὐτῆς ὑποχρεώσεων. Ὅταν ἕνας μεγάλος μᾶς κλεῖ τὴν πόρτα καὶ δὲν μᾶς ἀφήνῃ νὰ μποῦμε στὸ ἀρχοντικόν του, μποροῦμε ὑποθέτω καὶ ἐμεῖς νὰ μὴ τὸν ἀφήσουμε νὰ μπῇ στὸ φτωχικό μας. (χειροκροτήματα). Νομίζω λοιπὸν ὅτι ἂν δὲν βρεθῇ ἄλλος τρόπος διευθετήσεως τοῦ ζητήματος —δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι ὁ κύριος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως θὰ εὕρῃ τὸν τρόπον αὐτὸν — θὰ μπορούσαμεν κι’ ἐμεῖς νὰ κάμωμε ἕνα νόμο καὶ νὰ ἀπαγορεύσωμε στὶς Ἑλληνίδες νὰ φοροῦν μεταξωτὲς κάλτσες, ἀκόμη καὶ στὴν μὶς Εὐρώπη. (χειροκροτήματα). Σκοπιμώτερον εἶναι αὐτὸ παρὰ νὰ καταγγείλωμεν τὴν σύμβασιν καὶ νὰ καταφύγωμεν εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης. Ἐπειδὴ δὲ ὁ λόγος εἶναι περὶ τῆς Κεφαλληνίας, δὲν θεωρῶ ἄσκοπον νὰ κάμω μίαν ὑπόμνησιν εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, νὰ τοῦ ὑπομνήσω μίαν ὑπόσχεσιν ποὺ ἔδωσε εἰς ἐμὲ ὅταν τὸ παρελθὸν ἔτος συνεζητεῖτο ἄλλος περὶ προστασίας τοῦ οἴνου Νόμος. Τότε δὲν παρεδέχθη μίαν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Πάντως ἐπιφυλάσσομαι νὰ τὸ συζητήσωμεν εἰς μίαν ἄλλην ἡμέραν.

§33Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Τὶ ὑπόσχεσιν σᾶς ἔδωσα;

§34Ρ. ΛΙΒΑΘΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ σᾶς πῶ μὲ δυὸ λόγια, κ. Πρόεδρε. Τὸ παρελθὸν ἔτος ὅταν συνεζητεῖτο ὁ ὀργανισμὸς τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας, ἐζήτησα διὰ μιᾶς τροπολογίας νὰ ἐπανασυσταθῇ τὸ οἰνολογικὸν ἐργαστήριον Κεφαλληνίας. Καὶ σεῖς καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὸ παρεδέχθητε ἀλλὰ γιὰ κακή μου τύχη δὲν εἴχατε πάρει ἀκόμη εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὸν κ. Δεληγιάννην, ὁ ὁποῖος ἐννοοῦσε νὰ παρεμβαίνῃ εἰς ὅλας τὰς συζητήσεις. Παρενέβη λοιπὸν καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μου τροπολογίαν καὶ σᾶς ἐπληροφόρησεν ὅτι τὸ ἀντικείμενον τῆς τροπολογίας μου προβλέπεται ἀπὸ ἄλλον ὑπὸ ψήφισιν Νόμον καὶ ἑπομένως εἶναι περιττὸν νὰ προστεθῇ ἡ τροπολογία μου.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἡσαΐας.

§36Γ. ΗΣΑΪΑΣ. Εἶναι ἐκτὸς πάσης ἀμφιβολίας ὅτι, ἡ οἰνοποιΐα, κύριοι βουλευταί, πλήσσεται εἰς τὰ καίρια, ἀλλ’ ἰδίως πλήσσεται ἡ μεγάλη βιομηχανία οἴνων ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς συγκομιδῆς λόγῳ τῆς μετὰ τῆς Γαλλίας τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὑπογραφείσης νέας συμβάσεως διὰ τῆς ὁποίας κατηργήθη ἡ οἰνοποίησις τῆς ξηρᾶς σταφίδος καὶ ἠναγκάσθη κατὰ συνέπειαν ἡ βιομηχανία νὰ προβῇ εἰς νέας μεγάλας θυσίας κατασκευάσασα νέας δαπανηρὰς ἐγκαταστάσεις αἱ ὁποῖαι δὲν ἄφησαν τὰς μεγάλας οἰνοποιητικὰς ἑταιρείας ἀτρώτους ἀπὸ σοβαρὰς οἰκονομικὰς συνεπείας. Δὲν ὑπάρχει κανὲν παράπονον ἐναντίον τῶν μέτρων καὶ τῶν φροντίδων τὰς ὁποίας ἀνέλαβε ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ λύσῃ τὸ ζήτημα αὐτό. Ἦτο δὲ τόση ἡ ἐπιμέλεια τῆς Κυβερνήσεως, ὥστε πολλάκις, ἐὰν δὲν ἐδίδομεν ἐγκαίρως τὰς πληροφορίας τὰς ὁποίας εἴχομεν ἀπὸ τοὺς ἀνταποκριτάς μας περὶ τῆς πορείας τῶν πραγμάτων ἐπετιμώμεθα ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς. Παρ’ ὅλα ταῦτα ἔχω τὴν ἐλπίδα, ὅτι τὸ ζήτημα θέλει λυθῆ αἰσίως, διότι φρονῶ ὅτι ἐκτὸς ἡμῶν κυρίως πλήσσεται καὶ ἡ μεγάλη βιομηχανία τῆς Γαλλίας μὴ δυναμένη ἐὰν καταγγελθῇ ἡ σύμβασις νὰ εἰσάγῃ τὰ προϊόντα της ἐν Ἑλλάδι. Ἀλλὰ πλήσσεται ἐπίσης καὶ ἡ οἰνοποιΐα τῆς Γαλλίας διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁσάκις αἱ ἐσοδεῖαι εἰς τὴν Γαλλίαν εἶναι μικραὶ ἔχουσιν ἀνάγκην τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων πρὸς συμπλήρωσιν τῶν ἐλλειμμάτων των, ὁσάκις δὲ ἔχουσι μεγάλας ἐσοδείας ἐπίσης λαμβάνουσιν ἀνάγκην τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων κατὰ τοῦτο διότι ὅταν ἡ ἐσοδεία τῆς Γαλλίας εἶναι πλουσία εἰς ποσότητα κατὰ τὸ πλεῖστον εἶναι πτωχὴ εἰς βαθμούς, ἔχουσι λοιπὸν ἀνάγκην τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων, ἵνα δυγαμώσωσι τοὺς ἰδικούς των. Ἐὰν ἀνῆλθον τὸ βῆμα, δὲν ἔπραξα τοῦτο ἵνα εἴπω τίποτε νέον καθόσον οἱ προλαλήσαντες ἐξήντλησαν τελείως τὸ θέμα, ἔλαβον ὅμως τὸν λόγον διὰ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς λύσεως τὴν ὁποίαν ἐπρότεινεν ὁ πρῶτος ὁμιλήσας ὁ ἐκ Πατρῶν βουλευτὴς, καθὼς καὶ ὁ ἐκ Μαντινείας συνάδελφος. Ἀμφότεροι ἐπρότειναν νὰ προτιμηθῇ ἡ λύσις τῆς ἀμέσου διακοπῆς τῶν ἐμπορικῶν σχέσεων μετὰ τῆς Γαλλίας. Τοῦτο φρονῶ ὅτι εἶναι ὀλίγον ἐπικίνδυνον καὶ θὰ προκαλέσῃ ζημίας, διότι ὑπάρχουσι πολλὰ φορτία ἐν πλῷ καὶ παραγγελίαι πρὸς ἐκτέλεσιν αἱ ὁποῖαι πιθανὸν νὰ μὴ προλάβουν νὰ ἐκτελεσθοῦν. Τοὐναντίον ἐγὼ προτείνω ἵνα ἡ Κυβέρνησις προσπαθήσῃ διὰ συμβιβαστικοῦ τρόπου καὶ μέσης λύσεως νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα. Τοιοῦτος τρόπος εὐτυχῶς ἤρχισε νὰ διαφαίνεται ἐκ τοῦ χθεσινοῦ Ἑλληνογαλλικοῦ συνεδρίου, τὸ ὁποῖον ἐπρότεινε τοιαύτην λύσιν. Τοιουτοτρόπως δέ, φρονῶ, ὅτι διὰ τῆς ψυχραιμοτέρας μελέτης τοῦ ζητήματος θὰ καταλήξωμεν εἰς αἴσιον ἀποτέλεσμα. Καὶ τοῦτο διότι, ὅπως εἶπον προηγουμένως, κυρίως πλήσσεται ἐκτὸς ἡμῶν καὶ ἡ μεγάλη Γαλλικὴ οἰνοποιΐα.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀνθρακόπουλος.

§38Σ. ΑΝΘΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταὶ τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν οἱ γεωργοὶ καὶ παραγωγοὶ ἐν Ἑλλάδι ὑφίστανται μία κρίσιν τιμῶν, τὸ προϊὸν τῶν οἴνων τῆς Ἑλλάδος ὑφίσταται μίαν πίεσιν ἐκ μέρους τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως, διότι οἱ οἰνοπαραγωγοὶ τῆς Γαλλίας πιέζουν τοὺς βουλευτὰς καὶ τοὺς γερουσιαστάς. Πιεζόμενοι, δῆλον ὅτι, οἱ πολιτικοὶ τῆς Γαλλίας ἐξεβίασαν τὴν Κυβέρνησιν ὅπως διὰ νόμου προστατεύσῃ τὰ ἐσωτερικὰ συμφέροντα τῶν οἰνοπαραγωγῶν καὶ μὴ λάβῃ οὐδαμῶς ὑπ’ ὄψιν ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις τὴν σύμβασιν, ἥτις τὴν ὑποχρεοῖ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαπιστώσω ὅτι ἡ κρίσις ἣν θὰ διέλθουν οἱ Ἑλληνικοὶ οἶνοι φοβοῦμαι ὅτι θὰ εἶναι γενικωτέρα, καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς ἀπόψεως ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐξετάσῃ τὰ πράγματα, διότι καὶ εἰς τὸ παρελθὸν ἔχομεν ἀπόδειξιν ὅτι οἱ Γάλλοι οἰνοπαραγωγοὶ πιέζοντες τὴν Κυβέρνησιν ἠθέλησαν νὰ δημιουργήσουν τὰ αὐτὰ πράγματα. Ἡμεῖς συνεπῶς ἔχομεν ὑποχρέωσιν διὰ νὰ προλάβωμεν τὴν κρίσιν αὐτήν, ἐπειδὴ εἴμεθα μικρὸν Ἔθνος ἡ δὲ Γαλλία εἶναι μεγάλο Ἔθνος καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ ἐπιβάλωμεν τὰς ἀπόψεις δι’ ἄλλου μέσου, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, λέγω, νὰ προστρέξωμεν καὶ εἰς ἄλλας ἀγορὰς καταναλώσεως διὰ τὸ προϊὸν τῶν οἴνων. Νομίζω ὅτι μποροῦμεν νὰ στραφῶμεν καὶ πρὸς τὴν Γερμανίαν καὶ πρὸς τὴν Αὐστρουγγαρίαν καὶ πρὸς τὴν Τσεχοσλοβακίαν, διὰ νὰ δημιουργήσωμεν ἀγορὰς καταναλώσεως, διότι δὲν ἔχομεν ἡμεῖς νὰ ζημιωθῶμεν ἐκ τούτου, ἀλλ’ ἡ Γαλλία ἡ ὁποία εἰσάγει εἴδη πολυτελείας, τὰ ὁποῖα ἂν δὲν εἰσαγάγωμεν δὲν θὰ πάθωμεν τίποτε· τὸ πολὺ πολὺ ποὺ θὰ πάθωμεν εἶναι νὰ συγκρατήσωμε λίγο συνάλλαγμα εἰς τὸν τόπον καὶ νὰ μὴ τὸ ἐξαγάγωμεν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς ὠφελήσῃ. Λέγω λοιπὸν ὅτι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν εἶναι δυνατὸν νὰ στραφῇ καὶ πρέπει νὰ στραφῇ ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ὑπάρχει περίπτωσις νὰ στραφῇ καὶ πρὸς τοὺς οἰνοπαραγωγοὺς ἀπ’ εὐθείας, καταβάλλουσα ἐνέργειαν, διότι οἱ ἔμποροι καὶ οἱ βιομήχανοι τῆς Γαλλίας πιέζονται ἀπὸ τοὺς οἰνοπαραγωγούς. Πρέπει νὰ στραφῶμεν πρὸς αὐτοὺς γιὰ νὰ τοὺς ὑποδείξωμεν ὅτι εἶναι τὸ συμφέρον τους νὰ εἰσαχθοῦν οἱ Ἑλληνικοὶ οἶνοι εἰς τὴν Γαλλίαν, διότι οἱ οἶνοι οἱ ἰδικοί μας ἀναμιγνυόμενοι μὲ τοὺς Γαλλικοὺς ἐπανέρχονται εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ καταναλίσκονται. Νομίζω ὅτι τοῦτο εἶναι καὶ συμφέρον τῶν Γάλλων, ἐὰν ἡ κατανάλωσις εἶναι ὀλίγη, νομίζω ὅτι εἶναι συμφέρον τους νὰ ἀποδείξωμεν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀμυνομένη ὑπὲρ τῶν συμφερόντων της θὰ ἀχθῇ μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἀναστείλῃ τὴν σύμβασιν καὶ ὄχι νὰ τὴν καταγγείλῃ. Ἡμεῖς ἐκ μέρους τοῦ Ἀγροτικοῦ κόμματος εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δηλώσωμεν, ὅτι τασσόμεθα παρὰ τὸ πλευρὸν τῆς Κυβερνήσεως δι’ οἱαδήποτε μέτρα θέλει λάβῃ διὰ τὴν προστασίαν τῶν οἰνοπαραγωγῶν, διότι τὸ ζήτημα εἶναι γενικῆς φύσεως καὶ δὲν δύναται νὰ γίνῃ πολεμικὴ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τζερμιᾶς.

§40Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Εἰς τὰς ἤδη ὑπαρχούσας περιφερείας αἵτινες πλήττονται ἐκ τῆς καταγγελίας τῆς συμβάσεως προστίθεται καὶ μία τάξις τῶν ἀμπελουργῶν τῆς Μακεδονίας, διὰ τοὺς ὁποίους ἐδαπανήθησαν κολοσσιαῖα ποσὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ε.Α.Π. καὶ ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ οἵτινες εὑρίσκονται σήμερον εἰς μίαν κρίσιμον κατάστασιν, διότι ἐκτὸς τῆς κρίσεως ἣν ὑπέστησαν ἀπὸ τὰς καταστροφὰς καὶ τὰς θεομηνίας, ἔρχεται καὶ ἡ καταγγελία τῆς συμβάσεως, Ἑλλάδος–Γαλλίας ἥτις θὰ τοὺς πλήξῃ περισσότερον δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὴν τὴν κατάστασιν ἥτις ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως, πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της καὶ τὴν νέαν αὐτὴν τάξιν, ἥτις προστίθεται εἰς τὰς οἰνοπαραγωγοὺς περιφερείας τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος, τῆς Ἀττικῆς, τῆς Πελοποννήσου καὶ τῆς Εὐβοίας. Διότι ἡ οἰνοπαραγωγὴ τῆς Μακεδονίας καταλαμβάνει μίαν μεγίστην ἔκτασιν, ὥστε καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον πρέπει οἱ οἰνοπαραγωγοὶ νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν, διότι ἡ παραγωγὴ αὐτῶν εἶναι οὐχὶ εὐκαταφρόνητος. Νομίζω λοιπὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἐξετάσῃ γενικώτερον μέν ὅ,τι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαιτῇ ἡ προστασία τοῦ προϊόντος ἡμῶν, εἰδικώτερον δὲ νὰ προβῇ ἀμέσως εἰς τὴν ἀναστολὴν τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συμβάσεως, ἐφ’ ὅσον ἤδη οὐσιαστικῶς ἔχει ἀνασταλῇ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς Ἑλληνικῆς συμβάσεως ἐκ μέρους τῆς Γαλλίας. Διότι αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ μοναδικόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπέλθῃ ἐκ τοῦ ψηφισθέντος νόμου. Ἡ ἀναστολὴ νομίζω ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη ἀσχέτως τοῦ μέτρου τῆς καταγγελίας ἐὰν φυσικὰ ἀποτύχῃ ἡ προσφυγή μας εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Χάγης. Νομίζω ὅτι αὐτὸ θὰ ἀποτελέσῃ καὶ μίαν ἐνθάρρυνσιν γενικῶς εἰς τοὺς παραγωγούς μας, οἱ ὁποῖοι σήμερον διέρχονται πραγματικὴν κρίσιν καθὼς καὶ οἱ καπνοπαραγωγοὶ καὶ ἄλλοι παραγωγοί, διότι θὰ ἰδοῦν ὅτι ἡ στάσις τῆς Κυβερνήσεως θὰ τοὺς ἐνισχύῃ εἰς τὸ μέλλον νὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγήν. Ἐνῷ ἀντιθέτως μὲ τὴν κρίσιν, τὴν ὁποίαν διέρχονται ὑπάρχει κίνδυνος νὰ αὐξήσωσιν τὴν ἀστυφιλίαν καὶ τὴν ἐγκατάστασιν εἰς τὰς πόλεις, ὁπότε θὰ ἔχωμεν ὅλα τὰ κακά, τὰ ὁποῖα ἐπανειλημμένως ἀνεπτύχθησαν. Εἰς τὰ τῶν προλαλησάντων προσθέτω καὶ ἐγὼ τὴν διαμαρτυρίαν μου τὴν ἰδικήν μου καὶ ἐκ μέρους τῶν ἐπαρχιῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος, τῶν ὁποίων οἱ οἰνοπαραγωγοὶ ταυτίζουν τὴν τύχην των εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ μετὰ τῶν ἄλλων τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Εὐριπαῖος.

§42Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἐγὼ διερμηνεύω τὴν ἀγανάκτησιν τῶν κατοίκων τῆς Πάρου, ἡ ὁποία ὅπως ξεύρετε εἶναι οἰνοπαραγωγική, παρακαλῶ δὲ θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν ὅπως λάβῃ τὰ κατάλληλα μέτρα ἔναντι τῆς συμβάσεως αὐτῆς.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κοκκινάκης.

§44Γ. ΚΟΚΚΙΝΑΚΗΣ. Καὶ ἐγὼ ὑποβάλλω τὴν εὐχὴν ἐκ μέρους τοῦ Κρητικοῦ λαοῦ, ὅπως ληφθῶσι τὰ κατάλληλα μέτρα, διότι οἱ οἰνοπαραγωγοὶ τῆς Κρήτης πλήττονται ὅσον καὶ αἱ ἄλλαι περιφέρειαι. Μετὰ τὰς καταστροφὰς τὰς ὁποίας ὑπέστησαν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἐὰν ὑποστῶσι καὶ τὴν καταστροφὴν αὐτὴν τοῦ νὰ ἀπαγορευθῇ ἐντελῶς ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ οἴνου εἰς τὴν Γαλλίαν δὲν θὰ ἔχουν τίποτε ἄλλο νὰ κάμουν παρὰ νὰ ἐκριζώσωσι τὰς ἀμπέλους των καὶ νὰ τραπῶσιν εἰς ἄλλα ἐπαγγέλματα. Παρακαλῶ λοιπὸν θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν ἐξ ὀνόματος τῶν οἰνοπαραγωγῶν καὶ τῶν ἀμπελοκτημόνων τῆς Κρήτης, ἵνα λάβῃ ὅλα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα πρὸς προστασίαν τῆς οἰνοπαραγωγῆς.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρέκας.

§46Α. ΠΡΕΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ ἀξιότιμοι προλαλήσαντες συνάδελφοι διεμαρτυρήθησαν διὰ τὸ πλῆγμα τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ γίνῃ εἰς ἕνα τῶν σπουδαιοτάτων κλάδων τῆς Ἐθνικῆς μας οἰκονομίας ἐκ τῆς καταστρατηγήσεως ἐκ μέρους τῆς Γαλλίας τῆς μετ’ αὐτῆς συναφθείσης συμβάσεως. Θὰ ἦτο ὅμως παράλειψις ἀπὸ μέρος μου, προερχομένου ἐξ ἐπαρχίας κατ’ ἐξοχὴν οἰνοπαραγωγοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ἰδιαιτέρας μου πατρίδος Θήρας, ἐὰν δὲν συνήνωνον καὶ ἐγὼ τὴν διαμαρτυρίαν μου διὰ τὴν καταστρατήγησιν αὐτῆς τῆς συμβάσεως· καθ’ ὅσον ἐὰν διὰ τὰς ἄλλας ἐπαρχίας συμβαίνῃ νὰ ἔχουν καὶ κἄποιο ἄλλο εἰσόδημα, τὸ ὁποῖον νὰ ἀντικρύζῃ τὴν καταστροφὴν ἡ ὁποία θὰ ἐπέλθῃ ἐκ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς εἰσαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν οἴνων εἰς τὴν Γαλλίαν, ἡ ἰδιαιτέρα μου πατρὶς ἔχει μοναδικὴν καλλιέργειαν, τὴν καλλιέργειαν τῆς ἀμπέλου καὶ συνεπῶς τὸ πλῆγμα εἶναι πλῆγμα θανάσιμον. Δι’ αὐτὸ ἔχω πλήρη πεποίθησιν ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἄλλως τε χειρίζεται καλῶς τὸ ζήτημα τοῦτο, θὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ μέχρι τέλους καὶ εἰς αὐτὴν καὶ μόνον ἐλπίζομεν ὅτι δὲν θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν καταστροφὴν ἡ ὁποία μᾶς ἀπειλεῖ.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τριποδάκης.

§48Ε. ΤΡΙΠΟΔΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀνήκων καὶ ἐγὼ εἰς τὸν νομὸν Χανίων, τὸν κατ’ ἐξοχὴν οἰνοπαραγωγικὸν τῆς νήσου, δὲν δύναμαι παρὰ νὰ ἑνώσω καὶ ἐγὼ τὴν διαμαρτυρίαν μου μετὰ τῶν λοιπῶν ἀξιοτίμων κ. κ. ἀγορητῶν. Αἰσθάνομαι ὅμως μεγαλειτέραν τὴν λύπην διότι ἀνήκω εἰς ἐκείνην τὴν κλάσιν τῶν ἀξιωματικῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι πολλὰ ὑπέστημεν ἕνεκα τῆς Γαλλίας. Ὅταν εἶχον τὴν τύχην εἰς τὰ 1916 νὰ ξενίζω Γάλλον στρατιωτικόν, μεθ’ ὑπερηφανείας ἐξέφραζα τὴν χαράν μου ὅτι ἐξένιζα Γάλλον, τοῦ ὁποίου τὴν πατρίδα θεωρῶ καὶ δευτέραν μου πατρίδα. Καὶ λυποῦμαι σήμερον διότι τέκνα τῆς Γαλλίας, τὰ ὁποῖα ἐξαγγέλλουν ὅτι θὰ ἐλευθερώσουν ὅλον τὸν κόσμον, ἀπαγορεύουν τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ οἴνου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον πλήττει ἰδιαιτέρως τὴν πατρίδα μου. Τὸ πλῆγμα τὸ ὁποῖον γίνεται σήμερον εἶναι μέγα πλῆγμα διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ οἴνου καὶ θὰ ἐνισχύσω καὶ ἐγὼ ὅσον δύναμαι τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ νὰ ἐφαρμόσῃ τὰ σχέδια, τὰ ὁποῖα ὁ μεγαλεπίβουλος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἐξεύρῃ ἵνα ἱκανοποιήσῃ τὴν Ἑλλάδα.

§49Κ. ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κρήτη καὶ ἰδιαιτέρως ὁ νομὸς Ἡρακλείου, κατ’ ἐξοχὴν οἰνοπαραγωγικὴ περιφέρεια τοῦ Κράτους, διαμαρτύρεται καὶ παρακαλεῖ τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ ὅλα τὰ δυνατὰ κατάλληλα μέτρα διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σπουδαίου τούτου προϊόντος.

§50Σ. ΣΥΜΕΩΝΟΓΛΟΥ. Καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, εἶμαι σύμφωνος μὲ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους, ἀλλ’ ὡς ἀντιπροσωπεύων τὸν Πειραιᾶ, τοῦ ὁποίου οἱ ἔμποροι ἤρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν, ἔχω νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν ὅπως τὰ μέτρα ταῦτα μὴ πλήξουν τοὺς Ἕλληνας ἐμπόρους οἱ ὁποῖοι ἐμπορεύονται μὲ τὴν Γαλλίαν. Αὐτὸ ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας: ὅταν θὰ ληφθοῦν ἀντίποινα κατὰ τῆς Γαλλίας, τὰ ἀντίποινα αὐτὰ νὰ μὴ θίξουν κατ’ εὐθεῖαν τὸν ἐμπορευόμενον κόσμον τοῦ Πειραιῶς, διότι οἱ ἔμποροι ἤδη εἰς τὸν Πειραιᾶ εἶναι εἰς μεγάλην ἀδυναμίαν.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν.

§52Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι εὐεξήγητον τὸ αἴσθημα δυσφορίας τὸ ὁποῖον ἐξεδηλώθη ὁμόθυμον ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Βουλῆς καὶ ἀπὸ τοὺς κ. βουλευτὰς τοὺς ἀντιπροσώπους οἰνοφόρων ἐπαρχιῶν, διότι εἰς τὴν ἤδη ὑπάρχουσαν φυσικῶς οἰνικὴν κρίσιν προσετέθη τὸ ἐμπόδιον τὸ ὁποῖον παρεμβάλλει ὁ τελευταίως ψηφισθεὶς Γαλλικὸς νόμος. Ἠκούσατε τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ. Ἐψηφίσθη φαίνεται ἐν μιᾷ νυκτὶ καὶ μόνῃ. Ἡ Βουλὴ ὀρθῶς εἶπεν ὅτι ὅταν συνήφθη ἡ σύμβασις μὲ τὴν Γαλλίαν ἦτο γνωστὸν ἐκεῖ ὅτι οἱ Ἑλληνικοὶ οἶνοι εἰσήγοντο σχεδὸν ἀποκλειστικῶς πρὸς ἀνάμιξιν μετὰ τῶν Γαλλικῶν οἴνων. Αἱ διαπραγματεύσεις αἵτινες προεκλήθησαν, ἀποδεικνύουν τὸν σκοπὸν διὰ τὸν ὁποῖον ἡ Ἑλλὰς ἔκαμεν ὅσας ὑποχωρήσεις ἔκαμε, ὑποχωρήσεις αἱ ὁποῖαι ἀναβιβάζουν τὴν Γαλλικὴν εἰσαγωγὴν εἰς πολλαπλάσιον, τετραπλάσιον ἢ πενταπλάσιον τῆς Ἑλληνικῆς. Ἔγιναν ἀκριβῶς διὰ νὰ διευκολυνθῇ ἡ εἰσαγωγὴ τῶν οἴνων μας εἰς τὴν Γαλλίαν. Ὁ νόμος ἐκεῖνος εἶναι προδήλως μονομερὴς κατάλυσις τῶν συμπεφωνημένων διότι ἀφαιρεῖται διὰ τοῦ νόμου τούτου τὸ μοναδικὸν σχεδὸν ἀντάλλαγμα τὸ ὁποῖον ἐδόθη εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ νὰ ὑποστῇ τὰς δασμολογικὰς παραχωρήσεις τὰς ὁποίας ἔκαμε· καὶ λέγω «νὰ ὑποστῇ» διότι πράγματι τὰ πλεῖστα ἐκ τῶν Γαλλικῶν προϊόντων εἶναι πολυτελείας καὶ κατὰ συνέπειαν ἐπάγονται ἀφαίρεσιν, ἀφαίμαξιν, ἂν θέλετε, συναλλάγματος, ἡ ὁποία εἰς τοὺς σημερινοὺς στενοὺς χρόνους εἶναι καταστρεπτική. Ὀρθῶς ἡ Βουλὴ λέγει ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἑλλὰς νὰ ὑποστῇ ἐφαρμοζομένην εἰς βλάβην της τὴν ἁπλῆν πλέον αὐτὴν σύμβασιν, ἐξ ἧς ὁ εἷς τῶν συμβαλλομένων θὰ ἀντλῇ ὅλα τὰ ὠφελήματα, ὁ δὲ ἄλλος θὰ εἶναι ἐστερημένος καὶ τῶν ἐλαχίστων πλεονεκτημάτων ποὺ συνεφώνησε δι’ ἑαυτόν. Ἐδείχθη ἐκ τῆς συζητήσεως ὅτι εἶναι μὲν πόθος καὶ τῆς Βουλῆς ὅπως ἀποφευχθῶσι κατὰ τὸ δυνατὸν ἐκτραχύνσεις, ἀλλ’ ὄχι νὰ ἐπακολουθήσουν διαπραγματεύσεις χρόνιαι αἱ ὁποῖαι θὰ βραδύνουν τόσον, ὥστε νὰ καταστήσουν τὴν νίκην, ἐὰν ἐπήρχετο πύρρειον. Ἐν ἄλλοις λόγοις ἡ Βουλὴ θέλει τὸ ταχύτερον νὰ δοθῇ πέρας εἰς μίαν ἀνώμαλον κατάστασιν, ἡ ὁποία δὲν προῆλθεν ἐξ ὑπαιτιότητος τῆς Ἑλλάδος. Τὰς ἀντιλήψεις αὐτὰς ἔσχεν ἐξ ἀρχῆς καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ δὲν ἔλειψεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς κατὰ τὸν πλέον ἐπαρκῆ τρόπον, ὅστις ἐστηρίζετο εἰς τὸ ἀπόλυτον δίκαιον, νὰ τὰς ἐκδηλώσῃ ὅπως ἔδει. Ὀφείλω μάλιστα νὰ προσθέσω ὅτι καὶ ἡ Κοινὴ γνώμη, τοὐλάχιστον μέγα μέρος τῆς κοινῆς γνώμης ἐν Γαλλίᾳ, ἀλλὰ καὶ ὑπεύθυνοι τινὲς κύκλοι ἀνεγνώρισαν ἤδη τὸ δίκαιον τῆς Ἑλλάδος. Ὑπὸ τὰς κατευθύνσεις δὲ ταύτας ἤρχισεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις διαπραγματεύσεις, τὰς ὁποίας θὰ ἐπισπεύσῃ συντονώτερον μετὰ τὰς ἐκδηλώσεις τῆς Βουλῆς. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ ἀνακοινώσω λεπτομερείας τῶν διαπραγματεύσεων, μὲ τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι ἡ Κυβέρνησις καθ’ ὅλην τὴν γραμμὴν συμμερίζεται τὰς ἀντιλήψεις τῶν ἀξιοτίμων βουλευτῶν, ἰδιαίτατα δὲ κατὰ τὸ τελευταῖον μέρος καθ’ ὃ ὑπεδείχθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐπέλθῃ εἰς τὰς διαπραγματεύσεις παρέλκυσις τοιαύτη, ὥστε νὰ μένωμεν ἐπὶ πολὺ ἐστερημένοι τῶν πενιχρῶν πλεονεκτημάτων τὰ ὁποῖα μᾶς παρέχει ἡ σύμβασις. Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως ὑπὸ τὴν ἀνωτέρω ἔννοιαν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σαράντης.

§54Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὅταν περίπου πρὸ ἔτους συνεζητοῦντο τὰ Κυβερνητικὰ μέτρα διὰ τὴν ὑποτίμησιν τοῦ ἄρτου, δὲν ἠδυνήθημεν τότε ἀναπτύξωμεν τὴν γνώμην κατὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἐν λόγῳ μέτρων. Ἐκωλύθημεν κυρίως ἐκ λόγων ὀφειλομένης λεπτότητος διότι τὸ ζήτημα τοῦ ἐφθηνοτέρου ἄρτου ἦτο στενῶς συνδεδεμένον μὲ ἐπιμόνους κατὰ τὸ παρελθὸν ἐξωκοινοβουλευτικοὺς ἀγῶνας ἡμῶν, διὰ τὴν ἐπίτευξιν μιᾶς λύσεως ἐξυπηρετικῆς πρωτίστως τῶν συμφερόντων τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ ἐξ ἀντανακλάσεως ἐξυπηρετικῆς μιᾶς τάξεως ἐργαζομένων καὶ φορολογουμένων πολιτῶν. Ἀλλ’ ἐπεκράτησε παντὸς δισταγμοῦ ἡ φωνὴ τοῦ καθήκοντος, ἥτις ἐπιβάλλει νὰ ἀκουσθοῦν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὡρισμέναι γνῶμαι καὶ ἀπόψεις, θὰ ἦτο δὲ πολὺ εὐτυχὴς ὁ ὁμιλῶν ἂν κατώρθωνε νὰ μεταδώσῃ πρὸς ὑμᾶς, δι’ ὅσων μέλλει νὰ ἀναπτύξῃ ἐπιχειρημάτων, τὴν προσωπικὴν αὐτοῦ πεποίθησιν ὅτι διὰ τῆς υἱοθετήσεως τῶν ἀπόψεων καὶ γνωμῶν αὐτῶν παρὰ τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἐπετυγχάνετο καὶ περαιτέρω μείωσις τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, χωρὶς νὰ προστυχήσῃ ἡ ποιότης του καὶ χωρὶς νὰ ζημιωθῇ ἡ ἀλευροβιομηχανία ἢ ἡ ἐγχώριος παραγωγὴ ἢ ἄλλος τις κλάδος Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, αὐξανομένων ἐν ταὐτῷ καὶ δὴ κατὰ πάγιον τρόπον τῶν δημοσίων προσόδων κατὰ 35 ἑκατομ. δραχμῶν. Εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐφαρμόζουσα τὸ πρόγραμμά της περὶ βελτιώσεως τῶν βιωτικῶν ὅρων, ἐπέτυχε πρὸ ἔτους περίπου νὰ ὑποτιμήσῃ τὸν ἄρτον διὰ μειώσεως τῶν δασμῶν καὶ τῶν ἀρτοποιητικῶν ἐξόδων κατὰ μίαν δραχμήν, μὲ τὴν ἐφαρμογὴν δὲ τῶν περὶ μεγάλων ἀρτοποιείων ψηφισθέντων νόμων ἀναμένεται καὶ περαιτέρω ὑποτίμησις τοῦ ἄρτου, μολονότι ὑπάρχουν οἱ ἰσχυριζόμενοι ὅτι μεγάλα ἐργοστάσια ἀρτοποιΐας ἀποδόσεως ἄνω τῶν 3–4 χιλιάδων ὀκάδων ἡμερησίως ἐκτὸς ὀλιγίστων ἐξαιρέσεων δὲν θὰ δύνανται νὰ ἐργασθῶσιν ἐπικερδῶς. Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ ἐπιτευχθέντα ἀξιόλογα ἀποτελέσματα ὑπάρχει καὶ ἄλλη πηγή, ἀκένωτος ἐγγυήσεων καὶ εὐεργετημάτων διὰ τὸν καταναλωτήν, ἥτις δὲν ἐμελετήθη εἰσέτι. Μακρὰ ἐπ’ αὐτῆς ἐγένετο συζήτησις πέρυσιν ἐν τῇ Κοινοβουλευτικῇ Ἐπιτροπῇ τῶν Οἰκονομικῶν, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ τροποποιήσεων τοῦ τελωνειακοῦ δασμολογικοῦ νόμου, τινὰ δὲ τῶν πορισμάτων τῶν γενομένων τότε ἐρευνῶν περιελήφθησαν εἰς τὴν ἐμβριθεστάτην ἔκθεσιν τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Κέας συναδέλφου κ. Ρεδιάδου. Ἀποβλέποντες διὰ τῆς κατατεθείσης ἐπερωτήσεως ὅπως ἐν τῷ μέτρῳ τῶν ἀσθενῶν ἡμῶν δυνάμεων ὑποβοηθήσωμεν τὴν μεγάλην Κυβερνητικὴν προσπάθειαν διὰ τὴν παροχὴν τοῦ ἐφθηνοτέρου ἄρτου, δηλοῦμεν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ὅτι δὲν ὑποδεικνύομεν ἡμεῖς πρῶτοι τὴν πηγὴν τὴν ἀκένωτον τῶν ἐγγυήσεων διὰ τὸν καταναλωτήν. Ἡ πηγὴ ὑπεδείχθη παρ’ ἄλλων κατὰ τὸν ἐπισημότερον καὶ πανηγυρικώτερον τρόπον πρὸ δεκαπενταετίας. Ἡμεῖς μόνον θὰ ἀναδράμωμεν μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἵνα ἐκεῖθεν ἐκκινοῦντες δώσωμεν εἰς τὴν Βουλὴν μίαν πλήρη εἰκόνα τῶν γενομένων προσπαθειῶν διὰ τὴν παροχὴν τοῦ ἐφθηνοτέρου ἄρτου καὶ τῆς ἑκάστοτε ρυθμίσεως τῆς διαφορᾶς τῶν δύο δασμῶν. Κατὰ Φεβρουάριον τοῦ 1915 ἡ τότε Κυβέρνησις, ἧς προΐστατο ὁ σεβαστὸς Πρόεδρος τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἐν τῇ προσπαθείᾳ ὅπως καταστήσῃ ἐφθηνοτέραν τὴν παραγωγὴν τοῦ ἄρτου, κατέθεσεν ἐν τῇ Βουλῇ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου προετείνετο ἡ μείωσις τῆς διαφορᾶς τῶν δύο δασμῶν ἀπὸ 7.10 εἰς 3.65 κατ’ ὀκᾶν. Ἀντὶ οἱασδήποτε ἀναπτύξεως ἐπὶ τοῦ τότε κατατεθέντος νομοσχεδίου ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς ἀναγνώσω μίαν μικρὰν περικοπὴν τῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, ἥτις ἀποτελεῖ τὸ φωτεινότερον κριτήριον τῆς ὑγιοῦς καὶ πλήρως δεδικαιολογημένης ἀποφάσεως τῆς τότε Κυβερνήσεως: (ἀναγινώσκει). «Ὁ ὑποβιβασμὸς τοῦ ἐπὶ τῶν ἀλεύρων δασμοῦ ἀποβλέπει, ὄχι εἰς τὴν κατάργησιν τῆς ἐγχωρίου ἀλευροβιομηχανίας, ἀλλὰ εἰς τὴν ρύθμισιν τούτου εἰς ὅρια ἀσφαλίζοντα τὴν εὐωνοτέραν παραγωγὴν τοῦ ἄρτου ὑπὲρ τοῦ καταναλωτοῦ καὶ τὴν ἐφύπνισιν τοῦ βιομηχάνου πρὸς τελειοποίησιν τῶν τε ὀργάνων καὶ στοιχείων τῆς παραγωγῆς του. Ἡ ἐν ἔτει 1907 ὕψωσις τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων εἰς λεπτὰ 15.95 κατ’ ὀκᾶν,—οἷος εἶναι σήμερον—ἀπέβλεπε κυρίως πῶς νὰ βοηθήσῃ τὴν τότε ἀτελῆ ἀλευροβιομηχανίαν, πρὸς τὸν σκοπὸν ἵνα δυνηθῇ αὕτη νὰ προβῇ εἰς τὰς ἀπαιτουμένας νέας ἐγκαταστάσεις τελείων μηχανημάτων πρὸς μείωσιν τῶν δαπανῶν παραγωγῆς, αὔξησιν τῆς ἀποδόσεως καὶ βελτίωσιν οὐσιώδη τῆς ποιότητος τῶν ἀλεύρων. Ὄντως δὲ οἱ τότε ὑφιστάμενοι πετρόμυλοι μετεβλήθησαν εἰς κυλινδρομύλους διὰ τῆς βοηθείας σημαντικῶν κεφαλαίων διατεθέντων πρὸς τοῦτο. Ἀλλ’ ἡ χορηγηθεῖσα τότε προστασία ἐπετέλεσεν ἤδη τὸν προορισμόν της, διὰ τῆς ἀπὸ ἐτῶν συμπληρώσεως τῆς ἐπιδιωκομένης τότε τελειοποιήσεως τῆς βιομηχανίας, ἥτις καρπωθεῖσα πλήρως τὴν ἀπόλυτον ἀσφάλειαν κατὰ παντὸς ἔξωθεν συναγωνισμοῦ, ἠδυνήθη νὰ ἀνδρωθῇ καὶ οἰκονομικῶς νὰ καταστῇ αὐτάρκης. Ἡ κατὰ τοιοῦτον ὅμως τρόπον δημιουργία τῆς ἀλευροβιομηχανίας τοῦ τόπου τούτου, συνετελέσθη δι’ οὐσιώδους ἐπιβαρύνσεως εἴδους πρωτίστης ἀνάγκης καὶ καθολικῆς καταναλώσεως. Σήμερον ἐνδείκνυται ἡ μείωσις τῆς παρεχομένης προστασίας εἰς ὅρια τοιαῦτα, ὥτε ἡ ἤδη ἀνδρωθεῖσα βιομηχανία νὰ δύναται ἀποτελεσματικῶς νὰ ἀμύνεται κατὰ τῆς ἀλλοδαπῆς τοιαύτης, χωρὶς ὅμως νὰ βαρύνῃ ὑπερμέτρως τὸ εἶδος ὅπερ παράγει πρὸς ζημίαν τοῦ λαοῦ. Ἡ ὑφισταμένη αὕτη προστασία τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας ἐκ λεπτῶν 5,92 κατ’ ὀκᾶν ἀλεύρου, εἶναι ὑπερβολική, διότι ἀσφαλίζει, μετὰ τήν ὡς ἀνωτέρω ἀνεφέραμεν πραγματοποιηθεῖσαν, ἤδη ἀνάπτυξιν τῆς βιομηχανίας ταύτης, περιθώριον ἀρκετόν, συντελοῦν εἰς τὸν αὐθαίρετον κανονισμὸν τῶν τιμῶν καὶ ἀποκλείει οὐ μόνον πάντα ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς συναγωνισμόν, ἀλλὰ καὶ τὴν βελτίωσιν τῆς βιομηχανίας, ἤτοι τοῦ προϊόντος ἐπὶ ζημίᾳ τῆς καταναλώσεως. Διὰ τοῦτο προτείνομεν διὰ τοῦ ὑποβαλλομένου νομοσχεδίου, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸν ὑποβιβασμὸν τοῦ ἐπὶ τῶν ἔξωθεν εἰσαγομένων ἀλεύρων δασμοῦ ἀπὸ δραχμὰς 15.95 εἰς δραχμὰς 12.50 κατὰ 100 ὀκάδας εἰς τραπεζογραμμάτια καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ τῶν πιτύρων ἀπὸ δραχμὰς 4.35 εἰς δραχμὰς 1.00 κατὰ 100 ὀκάδας εἰς τραπεζογραμμάτια».

§55Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἦτο 7.10 καὶ ἐπροτείναμε νὰ κατέλθῃ εἰς πόσον;

§56Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. 3.65.

Αὐτά, κύριοι, ἔλεγεν ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ προσεκτικὴ καὶ ἐξονυχιστικὴ μελέτη παντὸς νομοσχεδίου πρὸ τῆς καταθέσεώς του εἰς τὴν Βουλὴν, ἀπετέλει ἕν τῶν χαρακτηριστικῶν γνωρισμάτων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Κρίνοντες ἐκ τῆς ἐντυπώσεως τῆς κοινῆς γνώμης, ὡς κατὰ τεκμήριον ἐξεδηλώθη διὰ τοῦ τύπου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, καταλήγομεν εἰς τὸ ἀσφαλὲς συμπέρασμα ὅτι ἡ Κυβέρνησις χάριν τῆς προστασίας τοῦ καταναλωτοῦ θὰ ἐμείωνε τὸν δασμὸν ἂν ἡ ἐξέλιξις τῶν τότε πολεμικῶν περιστάσεων δὲν ἐπέβαλλε τὴν μονοπωλειακὴν εἰσαγωγὴν τοῦ σίτου ὑπὸ τοῦ Κράτους, εἶναι δὲ γνωστὸν ὅτι μέχρι τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1923 τὸ Κράτος εἶχε τὴν μονοπωλειακὴν εἰσαγωγὴν καὶ οἱ ἀλευροβιομήχανοι εἰργάζοντο βάσει ὡρισμένης ἀποζημιώσεως. Κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1923, ὅταν καταργηθέντος τοῦ ὑπουργείου τοῦ ἐπισιτισμοῦ ἀπεδόθη ἡ ἐλευθερία εἰς τὴν βιομηχανίαν ἐξεδόθη νομοθετικὸν διάταγμα, τὸ ὁποῖον καθώριζε δασμὸν σίτου ἐκ λεπτῶν 6 καὶ δασμὸν ἀλεύρων ἐκ λεπτῶν 8½ ἐξ ὧν προέκυψε διαφορὰ 17.81 λεπτῶν μεταξὺ τῶν δύο δασμῶν, βάσει κοινοῦ συντελεστοῦ 5. Ἡ δ’ Ἐθνοσυνέλευσις ηὔξησε τὸν δασμὸν τῶν ἀλεύρων ἀπὸ 8½ εἰς 9 λεπτὰ αὐξηθείσης οὕτω τῆς διαφορᾶς ἀπὸ 17.81 εἰς 25.68 λεπτά. Κατὰ Ὀκτώβριον τοῦ 1926 ἐπὶ Κυβερνήσεως Κονδύλη, ἰσχυρισθέντων τῶν ἀλευρομηχάνων, ὅτι ὑφίσταντο τὸν συναγωνισμὸν δύο Βαλκανικῶν Χωρῶν ηὐξήθη καὶ πάλιν ἡ διαφορὰ εἰς 48 λεπτά. Συνεπείᾳ τῆς αὐξήσεως ταύτης ἤχθη τὸ ζήτημα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἐπὶ Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως, ἥτις καὶ τὸ παρέπεμψεν ἐνώπιον εἰδικῆς τριακονταμελοῦς ἐπιτροπῆς. Ἐνῶ δὲ συνεζητεῖτο εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ἡ διατήρησις ἢ μὴ τῶν διαταγμάτων ἐπὶ Κυβερνήσεως Κονδύλη θεσπιθέντων, κατετέθη τότε τὸ νομοσχέδιον περὶ καθιερώσεως δύο ποιοτήτων ἄρτου καθ’ ἅπαν τὸ Κράτος, δι’ οὗ ηὐξήθη καὶ πάλιν ἡ διαφορὰ ἀπὸ 48 λεπτὰ εἰς μίαν δραχμὴν καὶ δεκαεπτὰ λεπτά, τὰ ὁποῖα ἀντιστοιχοῦν πρὸς δέκα χρυσᾶ λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν, ἀντὶ τῆς διαφορᾶς τῶν λεπτῶν 7.10 κατὰ τὸ 1915, τὴν ὁποίαν ἡ τότε Κυβέρνησις θὰ ἐμείου χάριν παραγωγῆς τοῦ ἄρτου εἰς 3.65 μόνον. Τὸ νομοσχέδιον περὶ δύο ποιοτήτων ἄρτου τεθέν, εἰς ἄμεσον ἐφαρμογὴν καὶ πρὸς τὴν δασμολογικὴν αὐτοῦ πλευρὰν τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ συνττάγματος παρεπέμφθη πρὸς περαιτέρω ἐπεξεργασίαν εἰς τὴν αὐτὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἥτις ἐπὶ τρίμηνον ἐργασθεῖσα ὑπὸ τὴν προεδρείαν τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Πατρῶν συναδέλφου κ. Γκότση ἤκουσε κατ’ ἐπανάληψιν, κεχωρισμένως καὶ κατ’ ἀντιπαράστασιν, τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν διαφόρων τάξεων, εἰργάσθη ἐπὶ μακρὸν μεθ’ ὅλων τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, ἐξήντλησε πᾶσαν πηγὴν ἐρεύνης καὶ πᾶσαν συγκριτικὴν μελέτην ἐποιήσατο ἐν σχέσει πρὸς τὰ ἰσχύοντα εἰς τὰ ἄλλα Κράτη τὰ εὑρισκόμενα εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ κατὰ τὸ τέλος τοῦ Μαΐου τοῦ 1927 ἐδημοσιεύθη ἡ ἔκθεσις τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας κ. Λαδᾶ ἀρτιωτάτη καὶ ἐμπεριστατωμένη ἀποτελοῦσα τίτλον τίτλον τιμῆς διὰ τὸ ἔργον ἐκεῖνο τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς. Τὰ πορίσματα τῆς ἐπιτροπῆς εἶχον περίπου ὡς ἑξῆς: Ἡ ἐπιτροπὴ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ὅτι πᾶσα ὑπερπροστασία ἔχει ἄμεσον ἀντίκτυπον εἰς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου καὶ μάλιστα εἰς τὰς λαϊκωτέρας τάξεις, ὧν ὁ ἄρτος ἀποτελεῖ τὴν καλλιτέραν τροφὴν καὶ ὅτι ἡ συνύπαρξις ἀλευροβιομηχανίας καὶ ἀλευρεμπορίου ὄχι μόνον ἐπιτρέπεται ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ἐν τῷ συμφέροντι τοῦ καταναλωτοῦ. Ὁμοφώνως λοιπὸν ἀπέρριψε τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου, ἐφ’ ὅσον αὕτη ἐστρέφετο περὶ τὴν καθιέρωσιν δύο ποιοτήτων ἄρτου, καὶ εἰσηγήθη βασικὸν δασμὸν σίτου ἐκ λεπτῶν χρυσῶν 4.30 κατὰ χιλιόγραμμον, οἷος εἶναι καὶ ὁ σήμερον ἰσχύων. Κατὰ ἰσχυροτάτην πλειοψηφίαν ἀπεφάνθη κατὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν ἀλεύρων τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ὑπὲρ τῆς γνώμης ὅπως ὁ δασμὸς τούτων ᾖ προστατευτικὸς καὶ οὐχὶ ἀπαγορευτικός. Κατὰ τὴν γενομένην ψηφοφορίαν πόσος πρέπει νὰ εἶναι ὁ προστατευτικὸς οὗτος δασμός, αἱ γνῶμαι ἐδιχάσθησαν. Δώδεκα ἀπεφάνθησαν ὑπὲρ τῆς διαφορᾶς τῶν 2 λεπτῶν, οἱ δὲ δεκατρεῖς ὑπὲρ τῶν 3 λεπτῶν. Οἱ ψηφίσαντες ὑπὲρ διαφορᾶς τῶν 3 λεπτῶν ἐπλησίασαν τὴν προπολεμικὴν διαφορὰν ἣν δι’ ὑπομνήματος τοῦ Δεκεμβρίου 1926 ἐζήτησαν οἱ ἀλευροβιομήχανοι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Τὰ πορίσματα τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς δὲν ἤχθησαν ἐνώπιον τῆς προηγουμένης Βουλῆς, ἡ δὲ σημερινὴ Κυβέρνησις ἅμα τῇ παρ’ αὐτῆς ἀναλήψει τῆς ἀρχῆς εὗρε μίαν κατάστασιν τὴν ὁποίαν ὤφειλε νὰ κυρώσῃ διὰ νομοθετικοῦ διατάγματος, διότι ἄλλως θὰ ὑπεχρεοῦτο τὸ Κράτος εἰς ἐπιστροφὴν τῶν ἐπὶ πλέον εἰσπραχθέντων ἐκ δασμῶν σίτου καὶ ἀλεύρων βάσει τοῦ κατατεθέντος νομοσχεδίου, ἰσχύσαντος δασμολογικῶς δυνάμει τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ συντάγματος, ἀλλὰ μὴ συζητηθέντος οὔτε ψηφισθέντος παρὰ τῆς διαλυθείσης Βουλῆς. Καὶ οὕτω τὸ ζήτημα αὐτὸ ἐτακτοποιήθη συνταγματικῶς, ἀλλ’ οὐσιαστικῶς οὐδέποτε ἦλθε πρὸς συζήτησιν. Ἤδη προχωροῦντες πρὸς τὴν οὐσίαν ὀφείλομεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι διὰ τῆς ἀποδόσεως πλήρους καὶ ἀπεριορίστου ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀλευροβιομηχανίαν, ὅσης ἀπήλαυε καὶ προπολεμικῶς ὡς πρὸς τὴν ἐκλογὴν τῶν διαφόρων ποιοτήτων σίτου καὶ τὸν τρόπον τῆς ἀλέσεως αὐτῶν, καὶ διὰ τῆς ρυθμίσεως τῆς διαφορᾶς τῶν δύο δασμῶν εἰς τὰ προσήκοντα ὅρια, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξασφαλίσωσι τὴν ἀδιατάρακτον λειτουργείαν τῶν ἀλευρομύλων καὶ τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφίστανται τῶν ὁριζομένων παρὰ τοῦ νομοσχεδίου τοῦ 1915 καὶ τῆς ἐκθέσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ διὰ τῆς θεσπίσεως ὑγιεινῶν περιορισμῶν, ἀλλὰ μόνον περιορισμῶν ἐχόντων πραγματικὴν σχέσιν μὲ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας τοῦ καταναλωτοῦ. Διὰ τοῦ συνδυασμοῦ τούτου θὰ φάγῃ ὁ καταναλωτὴς τὸ ψωμί του εὐθηνότερο καὶ καλλίτερο, χωρὶς, ἐπαναλαμβάνω, νὰ θιχθῇ οἱοσδήποτε κλάδος τῆς ἐθνικῆς ἡμῶν οἰκονομίας. Προτοῦ ὅμως φθάσωμεν εἰς τὸν τρόπον καθ’ ὃν θέλει ἐπιτευχθῇ τοῦτο, κρίνομεν ἐπιβεβλημένον νὰ καθαρίσωμεν ὀλίγον τὴν ἀτμοσφαίραν τοῦ ζητήματος ἀπὸ τὴν ἀχλὺν τῶν θρύλων καὶ μύθων οἵτινες ἀπὸ τοῦ 1923 ἐπλάσθησαν ὑπὲρ τῆς ἀλευροβιομηχανίας καὶ τῶν ἀλεύρων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐλέχθη καὶ ὑπεστηρίχθη ὅτι ἡ συνύπαρξις ἀλευροβιομηχανίας καὶ ἀλευρεμπορίου εἶναι ἀδύνατος, ὅτι ἡ ἀλευροβιομηχανία ὡς ἐθνικὴ βιομηχανία, μόνη αὐτὴ δικαιοῦται νὰ ζήσῃ καὶ μόνη αὐτὴ δύναται νὰ δώσῃ εἰς τὸν λαὸν τὸ εὐθηνότερο καὶ ὑγιεινότερο ψωμί, ἔτι ἀκόμη εἶναι ὁ προστάτης, ἂν μὴ καὶ ὁ σωτὴρ τῆς γεωργίας, κινδυνευούσης νὰ καταποντισθῇ ἐὰν θίξωμεν τὴν ἀλευροβιομηχανίαν, καὶ ὅτι θιγομένου τοῦ ἰσχύοντος δασμολογικοῦ καθεστῶτος θὰ δημιουργηθῇ ζήτημα χιλιάδων ἀνέργων, ὅπως εἶναι ἐν Ἑλλάδι πολλαὶ βιομηχανίαι χρήζουσαι ὑποστηρίξεως. Ἡ περὶ ἧς πρόκειται βιομηχανία χρησιμοποιεῖ κατὰ τὰς τελευταίας στατιστικὰς 597,000 τόννους σίτου ἐξωτερικοῦ καὶ 20.000 τόννους σίτου ἐγχωρίου, δηλαδὴ κατὰ 90% χρησιμοποιεῖ ἡ βιομηχανία αὕτη ξένας ὕλας καὶ δέκα μόνον τοῖς ἑκατὸν χρησιμοποιεῖ σῖτον ἐγχώριον. Προφανῶς βραδύτερον τὸ ποσὸν τοῦ καταναλισκομένου ἐγχωρίου σίτου θὰ αὐξηθῇ, ὅταν προχωρήσῃ ἡ σιτάρκεια, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ παρόντος αἱ γεωργικαὶ στατιστικαὶ βεβαιοῦν ὅτι ἀπὸ 11½ δισεκατομμύρια ἐτήσιον εἰσόδημα ἐκ γεωργικῶν προϊόντων, μόνον τὰ 3½ δισεκατομμύρια προέρχονται ἐκ δημητριακῶν καρπῶν, δὲν πρόκειται συνεπῶς περὶ τῶν ὀλιγίστων ἀλευρομύλων ὅπου ἀλέθονται ἐγχώριοι δημητριακοὶ καρποί. Ἐὰν ἐν Ἑλλάδι ὑπάρχουν βεβαίως πολλαὶ βιομηχανίαι ἄξιαι τῆς ὑποστηρίξεως ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει τὶς διαφωνῶν, ἀλλὰ καὶ πάντες πλειοδοτοῦμεν. Ὡς ἐξάγεται ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα δεικνύουν ὅτι κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν δὲν ἀνῆλθον ἄνω τῶν δέκα τοῖς ἑκατὸν ἐπὶ τοῦ καταναλισκωμένου· ἀλλὰ καὶ ἂν παραδεχθῶμεν ὅτι κατὰ τὸ 1929 ὑπερβαίνουν τὸ ποσὸν αὐτὸ πάλιν δὲν ὑπάρχει πιθανότης νὰ ὑπερβῶμεν ταῦτα κατὰ πολύ. Τὰ ἀποτελέσματα τοῦ 1928 ἀναβιβάζουν τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰς 8½ χιλιάδας τόννους καὶ ἔχομεν βεβαιωμένον ὅτι παρεδόθη εἰς τὴν συγκέντρωσιν τὸ μεγαλείτερον μέρος τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον γίνεται σήμερον δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ γίνῃ εἰς τὸ μέλλον. Ἐκ τῆς μελέτης τῆς δημοσιευθείσης γεωργικῆς στατιστικῆς, διὰ τὴν ἐπιμεμελημένην κατάρτισιν τῆς ὁποίας ὀφείλονται συγχαρητήρια πρὸς τὴν συντάξασαν ὑπηρεσίαν, ἐξάγεται ὅτι ἐκ τῆς ὅλης ἐκτάσεως καλλιεργηθείσης γῆς τὰ 71.68% ἐσπάρησαν μὲ τὰ δημητριακὰ καὶ τὰ 28.32% ἐκαλλιεργήθησαν δι’ ὅλα τὰ ἄλλα προϊόντα. Τὸ σύνολον τῆς γεωργικῆς ταύτης παραγωγῆς ἀνῆλθεν εἰς 11.268.000.000 δραχμῶν, ἐκ τῶν ὁποίων μόνον τὰ 3.535 ἑκατομμύρια προήρχοντο ἐκ δημητριακῶν καρπῶν, οἱ ὁποῖοι ὅπως εἶπον ἀπησχόλησαν τὰ 71% τῆς καλλιεργητικῆς ἐκτάσεως τὰ δὲ ὑπόλοιπα τῶν 7.733.000.000 ἐκ τῆς λοιπῆς ἐκτάσεως. Τὰ ἐξαγόμενα ἐκ τῆς μελέτης τῶν ἀριθμῶν ὁμιλοῦν εὐγλώτως ἀφ’ ἑαυτῶν. Ἐπιχειροῦντες τὴν ὡραίαν μάχην τοῦ σίτου δὲν θὰ στραφῶμεν πρὸς τὰ 28% τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπέδωσαν τὰ 7.733.000.000 ὀρθῶς δὲ καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὸν πρὸ μηνῶν ἐν Καβάλλᾳ ἐκφωνηθέντα λόγον του εἶπεν ὅτι ἡ σιτοκαλλιέργεια εἰς τὰς περιφερείας Θράκης καὶ Μακεδονίας ἀποτελεῖ χρεωκοπημένην ἐπιχείρησιν. Θὰ στραφῶμεν λοιπὸν εἰς τὴν ἐντατικὴν καλλιέργειαν τῶν χημικῶν λιπασμάτων, καὶ εἰς τὴν χρῆσιν νέων γεωπονικῶν μέτρων. Εἶναι δὲ εὐτύχημα ὅτι κατεννοήθησαν πλέον καλῶς τὰ κελεύσματα τῆς γεωργικῆς ἐπιστήμης, ὥστε ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι φρονοῦν ὅτι τὰ γεωργικὰ προϊόντα εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον δῶρα μόνον τῆς φύσεως. Ἀλλὰ καὶ ἂν αὐξηθῇ ἡ ἐγχωρία σιτοπαραγωγὴ μετὰ 4–5 ἔτη κατὰ 25%, ἐὰν δηλαδὴ τοὺς σημερινοὺς 350.000 τόννους ἀναβιβάσωμεν εἰς 430.000 ἢ τὸ πολὺ 450.000, πάλιν θὰ ἀναγκασθῶμεν νὰ εἰσάγωμεν μίαν τοὐλάχιστον ἴσην ποσότητα ξένων σιτηρῶν διὰ τὸν ἐπισιτισμὸν τῆς Χώρας λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει καὶ τῆς φυσιολογικῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας. Θὰ ἔπρεπε ἀκόμη νὰ ἐξετασθῇ, κατὰ πόσον ἀπὸ ἀπόψεως εἰσοδηματικότητος συμφέρει νὰ δώσωμεν μίαν μάχην σίτου ὅταν εἶναι ἀρχὴ σχεδόν, ἀρχὴ ἥτις δὲν δύναται νὰ ἀνατραπῇ εἰς χώραν προσκειμένην, ὡς ἡ Ἑλλάς, ἀρχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν πᾶσα χώρα ἔχει συμφέρον νὰ καλλιεργῇ καὶ νὰ ἐξάγῃ τὰ ἀκριβώτερα κατ’ ἀπόδοσιν στρέμματος προϊόντα, τὸ δὲ σιτάρι, ὂν κατ’ ἐξοχὴν ἐντὸς τῆς μεγάλης καὶ ἐκτατικῆς καλλιεργείας, ὅταν δὲν μπορῇ νὰ παράγῃ φθηνά, νὰ τὸ ἀγοράζῃ ὅταν τὸ εὑρίσκει φθηνότερα. Ἡ πρόβλεψίς μας διὰ τὴν κατὰ 25% αὔξησιν ἐντὸς πενταετίας τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς πλησιάζει ἐκ τῶν πλέον αἰσιοδόξων, ὅταν λάβωμεν ὑπ’ ὄψει τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐν Ἰταλίᾳ μάχης τοῦ σίτου ἥτις ἐντὸς πενταετίας ηὔξησε τὴν παραγωγὴν τῶν 65 ἑκατομμυρίων κουϊνταλίων εἰς 71 ἑκατομμύρια ἤτοι κατὰ 10% περίπου. Καὶ ἄλλοτε, κύριοι βουλευταί, εἴχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου τὴν σπουδαιότητα καὶ τὰ ἀγαθὰ τῆς ποικίλης καλλιεργείας, τῆς κατ’ ἐξοχὴν προσαρμοζομένης εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γῆν καὶ ἐτονίσαμεν ὅτι εἰς τὴν κατωτάτην βαθμίδα τῆς εἰσοδηματικότητος κεῖται ἡ σιτοκαλλιέργεια καὶ ὅτι μὲ τὴν ἔλλειψιν μεγάλων γεωργικῶν ἰδιοκτησιῶν ἐν Ἑλλάδι εἶναι ἀδύνατον νὰ ζήσῃ ὁ γεωργὸς ἐπιμένων εἰς τὴν σιτοκαλλιέργειαν. Ὅταν ἀκόμη τὸ πλεῖστον τῶν γαιῶν μας προσφέρεται ὡς ἄριστα διὰ τὴν ποικίλην καλλιέργειαν, ὅταν καὶ σήμερον εἰσάγωμεν χιλιάδας τόννων ἐκ τῶν ἀκριβωτέρων καὶ μέσης ἀξίας γεωργικῶν προϊόντων, βάμβακος, ὀσπρίων, γεωμήλων, κηπουρικῶν, ἑσπεριδοειδῶν κλπ. τὰ ὁποῖα δυνάμεθα νὰ καλλιεργήσωμεν, ὄχι μόνον διὰ τὰς ἀνάγκας μας ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐξαγωγήν, διατί θὰ ἔπρεπε νὰ σπαταλήσωμεν τὰ μέσα μας καὶ τὸν γεωργικὸν ἱδρῶτα εἰς μίαν προσπάθειαν ἀντενδεικνυομένην πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας μας; Δικαιοῦνται ὅμως εἰς περίπτωσιν τροποποιήσεως τοῦ σημερινοῦ καθεστῶτος νὰ εἴπουν οἱ ἀλευροβιομήχανοι πρὸς τὴν Κυβέρνησιν: Μᾶς ἀποδίδετε μὲν χάριν τοῦ εὐθηνοτέρου ψωμιοῦ καὶ χάριν τοῦ συμφέροντος τοῦ καταναλωτοῦ τὴν ἐλευθερίαν μας, ἀλλὰ μᾶς δημιουργεῖτε ταυτοχρόνως ἀντίπαλον εἰς τὸν συναγωνισμὸν τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει φρονοῦμεν ὅτι δὲν θὰ ἦτο δίκαιον νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ συμβατική μας ὑποχρέωσις νὰ παραλαμβάνωμεν ἔστω καὶ 10 τόννους ἐγχωρίου σίτου ἐτησίως. Ἔχομεν τὴν γνώμην κύριοι ὅτι μία τοιαύτη ἀξίωσις ὡς εὔλογος καὶ δικαία θὰ ὤφειλε νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ παρὰ τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ θὰ ὤφειλε ταὐτοχρόνως νὰ διατηρηθῇ καὶ ὁ θεσμὸς ὁ ὁποῖος ἀπέδωκεν ἄριστα ἀποτελέσματα, ὁ θεσμὸς δηλαδὴ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου ὁ ὁποῖος ἐξησφάλισε τὸν γεωργόν, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πλέον ὅτι αὐτὸς εἶναι κύριος τῆς καταστάσεως, δυνάμενος νὰ πωλήσῃ ὅσον καὶ ὅταν αὐτὸς θέλει τὸν σῖτον του χωρὶς νὰ ἐξαναγκάζεται ὡς κατὰ τὸ παρελθόν, νὰ ἐκποιῇ τοῦτον εἰς τιμὰς ἐξηυτελισμένας καὶ ἰδίως κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς ἐσοδείας ὅταν συνήθως εἶναι οἰκονομικῶς στενοχωρημένοι. Ἐνδέχεται, κύριοι βουλευταί, νὰ ζημιώσῃ τὸ Κράτος ἀπ’ αὐτὴν τὴν συγκέντρωσιν μίαν δραχμὴν κατ’ ὀκᾶν, νὰ ζημιώσῃ δηλαδὴ 7–8 ἑκατομμύρια ἀπὸ τὴν διάθεσιν τοῦ οὕτω συγκεντρουμένου σίτου, ἀλλὰ τὴν ζημίαν ταύτην θὰ ἠδύνατο τὸ Κράτος ν’ ἀντιμετωπίσῃ κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον: Μὲ τὰς προσθήκας ἑνὸς δεκαλέπτου εἰς τὸν ἤδη δασμὸν τοῦ σίτου, τὸ 4 καὶ 30 δηλαδή, νὰ γίνῃ 4 καί 40. Τὸ δεκάλεπτον τοῦτο ἐπὶ εἰσαγωγῆς μόνον 500.000 τόννων σίτου ἀντιπροσωπεύει περὶ τὰ 7–8 ἑκατομμύρια τὰ ὁποῖα θὰ τεθοῦν κατὰ μέρος διὰ ν’ ἀντικρύσουν τὴν ἐνδεχομένην ζημίαν. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπαλλάσσεται ἡ ἀλευροβιομηχανία μιᾶς συμβατικῆς ὑποχρεώσεως, διατηρεῖται δὲ καὶ ὁ θεσμὸς αὐτὸς τῆς ἀσφαλιστικῆς δικλεῖδος διὰ τὸν χωρικὸν καὶ διαρρήγνυται ἡ πομφόλυξ ὅτι ἡ βιομηχανία εἶναι ἡ προστάτις τῆς παραγωγῆς. Καὶ ἤδη ἐρχόμεθα εἰς τὸ ζήτημα τὸ ἐργατικόν. Ἡ ἀλευροβιομηχανία ἀπασχολεῖ ἐργάτας τριῶν κατηγοριῶν, τοὺς σιτεργάτας, τοὺς ἁμαξοκαρραγωγεῖς καὶ τοὺς μυλεργάτας. Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τοὺς τελευταίους, διότι αὐτοὶ εἶναι καὶ στενώτερον συνυφασμένοι πρὸς τὸ ἔργον τῆς ἀλευροβιομηχανίας, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἐκινδύνευον νὰ μείνουν ἄνευ ἐργασίας ἐὰν αἴφνης ἔκλειον αὔριον οἱ κυλινδρόμυλοι ἐξ οἱασδήποτε αἰτίας. Ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν τῶν ἐργατῶν κατὰ σημείωμα τοῦ ὑπουργείου τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ἀνέρχεται εἰς 1525. Δὲν θὰ παρέλθουν ὅμως πολλὰ χρόνια, κύριοι, καὶ αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς μοιραίως θὰ μειωθῇ, διότι δὲν θὰ ὑπάρξῃ καμμία δύναμις ἡ ὁποία θὰ ἠδύνατο ν’ ἐμποδίσῃ τὴν ἐξέλιξιν τῶν κυλινδρομύλων εἰς τοὺς παραλιακοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς ὅπου μὲ τὴν τελειοποίησιν τῶν φορτοεκφορτωτικῶν καὶ ἀλεστικῶν μηχανημάτων θὰ φθάσωμεν συντόμως μὲ 5–6 παραγωγικὰς μονάδας νὰ ἀντικρύζωμεν ὁλόκληρον τὸ ζήτημα τοῦ ἐπισιτισμοῦ τῆς Χώρας. Ὡς πρὸς τοὺς σιτεργάτας καὶ τοὺς ἁμαξοκαραγωγεῖς, αὐτοὶ θὰ εἶναι μοιραίως τὰ θύματα τῆς προόδου μιᾶς αὐτομάτου σχεδὸν βιομηχανίας ἡ δὲ Κυβέρνησις θὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐν προσεχεῖ μέλλοντι τὸ ζήτημα τοῦτο. Καὶ ἐρωτᾶται, ἐὰν δὲν ἦτο ἀπείρως προτιμώτερον, ἀντὶ νὰ ρίψωμεν καὶ τοὺς ἐργάτας τούτους εἰς τὴν ράχην τοῦ φορολογουμένου, καθ’ ὃν τρόπον ἀπεζημιώθησαν ἄλλαι τάξεις παθοῦσαι ἐκ τῆς προόδου καὶ τῆς ἐξελίξεως τοῦ πολιτισμοῦ, ὡς οἱ λεμβοῦχοι, σιγαροποιοί, ἁμαξηλάται κλπ., ἐρωτᾶται, λέγομεν, ἐὰν δὲν θὰ ἦτο προτιμώτερον νὰ ὑποβοηθήσωμεν τοὺς μέλλοντας τούτους ἀνέργους, ὅπως ἐργαζόμενοι κερδίζουν τὰ πρὸς τὸ ζῆν, εὐρύνοντες τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ξένων ἀλεύρων, καθ’ ὃ μέτρον θέλομεν ὑποδείξῃ ἀμέσως. Δὲν ὑπάρχει, κύριοι βουλευταί, ἄλλη βιομηχανία ἐν τῷ κόσμῳ, ἥτις ἐν σχέσει πρὸς τὴν κίνησιν καὶ τὸν κύκλον τῶν ἐργασιῶν της ν’ ἀπασχολῇ ὀλιγωτέρους ἐργάτας· ἐνῷ δὲ πᾶσα ἄλλη βιομηχανία, αὐξάνουσα τὴν παραγωγήν της αὐξάνει ἀναλόγως καὶ τὸ ἐργατικόν της προσωπικόν, ἡ ἀλευροβιομηχανία, βαδίζουσα τὴν ἀνιοῦσαν τῆς παραγωγῆς, περικόπτει κατ’ ἀνάγκην τὸ ἐργατικόν της προσωπικόν. Ἔφθασε δὲ ἡ τελειοποίησις τῆς βιομηχανίας ταύτης εἰς τοιοῦτο σημεῖον εἰς ἄλλας χώρας, ὥστε νὰ ὑπάρχουν μονάδες ἀλέθουσαι ἡμερησίως 1200 τόννους καὶ ἀπασχολοῦσαι μόνον 175 ἐργάτας. Δὲν ἰσχυριζόμεθα βεβαίως ὅτι θὰ ἀποκτήσῃ αὔριον ἡ ἀλευροβιομηχανία μας παρομοίας μονάδας. Δὲν ἀποκλείεται τὸ ἥμισυ, εἶναι δυνατὸν τὸ τέταρτον, πολὺ δὲ πιθανὸν τὸ πέμπτον τῆς προόδου ταύτης καὶ διὰ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἤδη ἐρχόμεθα εἰς τὸ σημεῖον τῆς αὐξήσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ τῆς ἐπιρροῆς τὴν ὁποίαν θὰ ἀσκήσῃ ἐν αὐταῖς ἡ προτεινομένη τροποποίησις. Ἀπὸ τὸ 1923– 1927 ὁ μέσος ὅρος τῆς εἰσαγωγῆς τῶν ξένων ἀλεύρων ἐν Ἑλλάδι ἀνῆλθεν εἰς 129 χιλιάδες περίπου τόννους. Συνεπείᾳ τῆς καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου περὶ δύο ποιοτήτων ἄρτου μετὰ τὴν 1 Μαρτίου κατῆλθε κατὰ τὸ 1927 ἡ εἰσαγωγὴ εἰς 66 χιλιάδας τόννους καὶ τὸ 1928 εἰς 49 χιλιάδας καὶ κατὰ τὸ 1929 εἰς 31 χιλιάδες τόννους, ἀσφαλῶς δὲ μὲ τὴν φθίνουσαν ταύτην κλίμακα μετὰ δύο ἕως τρία χρόνια ἡ εἰσαγωγὴ θὰ εἶναι ἀναξία λόγου. Ἐὰν κατὰ τὸ 1929 εἰσήγετο ἡ ποσότης τοῦ 1928, τὸ Κράτος θὰ εἰσέπραττεν 114 ἑκατομμύρια δραχμῶν· ἐπειδὴ ὅμως εἰσήγαγε 31 χιλιάδας τόννων, εἰσέπραξεν 72 ἑκατομμύρια, δηλαδὴ 42 ἑκατομμύρια ἐπὶ ἔλαττον, ἀπὸ τὰ ὁποῖα πρέπει ν’ ἀφαιρέσωμεν τὸν δασμὸν ἐξ 25½ ἑκατομμυρίων δραχμῶν, τὰ ὁποῖα εἰσέπραξεν ἀπὸ 23.000 τόννους σίτου διὰ νὰ ἀντικρύσῃ τὴν ἐπὶ ἔλαττον εἰσαγωγὴν τῶν 18.000 τόννων ἀλεύρων κατὰ τὸ 1929· οὕτω δὲ θὰ μείνῃ μία ζημία 16½ ἑκατομ. δραχμῶν. Ἀλλ’ ἡ ζημία αὕτη θὰ φθάσῃ εἰς 42 ἑκατομμύρια ὅταν μετὰ δύο ἢ τρία ἔτη ἐκλείψῃ σχεδὸν καθ’ ὁλοκληρίαν ἡ εἰσαγωγὴ τῶν ξένων ἀλεύρων καὶ δὲν θὰ εἰσπράττωνται τὰ 26 ἑκατομμύρια τὰ εἰσπραττόμενα σήμερον ἐκ διαφορᾶς δασμοῦ σίτου καὶ ἀλεύρων ἐπὶ εἰσαγωγῆς 31.000 τόννων ἀλεύρων. Καὶ ἂν ἀκόμη δεχθῶμεν ὅτι ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ μείνῃ κάποια εἰσαγωγὴ ἀλεύρων ἀναξία λόγου καὶ ὑπολογίσωμεν ὅτι τὸ Κράτος θὰ εἰσπράττῃ περὶ τὰ 7 ἑκατομμύρια, πάντως θὰ μείνῃ μία ζημία 35 ἑκατομμυρίων δραχμῶν εἰς τὰ δημόσια ἔσοδα, ἥτις καὶ δύναται νὰ προληφθῇ διὰ τῆς ἑξῆς ρυθμίσεως: Νὰ κανονισθῇ ὁ εἰσαγωγικὸς δασμὸς τῶν ἀλεύρων ἀπὸ δραχ. 2.28 εἰς δραχ. 1.75 κατὰ χιλιόγραμμον. Μὲ τὴν νέαν βάσιν θὰ ἔχωμεν...

§57Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ποίαν θέτετε ὡς βάσιν;

§58Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Τὴν βάσιν τῶν 100.000 ἀλεύρων μὲ 1.75· ἐνῷ ἐὰν δὲν ἔλθουν τὰ ἄλευρα ταῦτα καὶ θὰ εἰσαχθῇ ἀντ’ αὐτῶν ἡ ἐξ 127.000 τόννων ἀντίστοιχος ποσότης σίτου θὰ εἰσπράξῃ τὸ Κράτος 140.000.000, ὁπότε θὰ λείψουν πάλιν αὐτὰ τὰ 35.000.000 ἀπὸ τὸν προϋπολογισμόν. Καὶ ἐρωτᾶται: ποῖον ἀντάλλαγμα θὰ ἔπειθε τὴν Κυβέρνησιν νὰ θυσιάσῃ αὐτὰ τὰ 35.000.000 διὰ τῶν ὁποίων δυνάμεθα νὰ ἐπουλώσωμεν πλείστας ὅσας πληγὰς τῆς Χώρας; Τὶ τὸ ἐξαιρετικὸν εἰσφέρει ἡ βιομηχανία αὕτη εἰς τὴν Ἐθνικὴν ἡμῶν Οἰκονομίαν, ὥστε νὰ ἐπιβάλλεται εἰς τὸν φορολογούμενον ἡ θυσία τῶν 35 ἑκατομμυρίων; Ἔχομεν, κύριοι, ἀκόμη τὴν ὑποχρέωσιν νὰ εἴπωμεν καὶ ὀλίγας λέξεις εἰς ἀντίκρουσιν τῶν ὅσων ἐλέχθησαν καὶ ἐγράφησαν κατ’ ἐπανάληψιν διὰ τὴν κακὴν ποιότητα τῶν ἀλεύρων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἦτο πολὺ φυσικὸν κατὰ τὸ ἔτος 1922–23, ὅταν συνεπείᾳ τῆς εἰσροῆς 1.500.000 προσφύγων ἀδελφῶν μας ἐδημιουργήθη μία μεγάλη ζήτησις ἀλεύρων τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἦτο πολὺ φυσικὸν νὰ ὑπῆρξαν παρείσακτοι εἰς τὸ ἀλευρεμπόριον, οἱ ὁποῖοι εἰσήγαγον μερικὰς ποσότητας ἀλεύρων κατωτέρας ποιότητος, εἴτε ἐκ προσθέσεως εἴτε ἐξ ἀγνοίας. Μόλις ὅμως τοῦτο ἔγινε γνωστὸν ἡ Πολιτεία ἠμύνθη καὶ κατόπιν ἐπανειλημμένων συνεννοήσεων καθωρίσθησαν ὅρια ἀναλύσεως ἢ ἐτέθησαν μέχρι τοῦ σημείου ὥστε νὰ μετατοπισθῇ καὶ αὐτὴ ἡ ὑγιεινὴ ἀπὸ τοῦ βάθρου τῆς ἐπιστήμης εἰς τὸ βάθρον τῆς σκοπιμότητος, ὅπως καὶ ἐντεῦθεν ἀντλήσῃ συμπληρωματικὴν προστασίαν ἡ ἀλευροβιομηχανία. Δύναμαι νὰ βεβαιώσω ὑμᾶς ὅτι ἀφ’ ἧς ἴσχυσαν οἱ περιορισμοὶ οὗτοι οὐδεμία ἀπολύτως εἰσαγωγὴ κατωτέρας ποιότητος ἀλεύρων ἐγένετο ἐν Ἑλλάδι, διότι εἰς τὰ τελωνεῖα φρουροῦν ἄγρυπνοι κέρβεροι καὶ ὑπῆρξαν 2–3 περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐπεστράφησαν εἰς τὸν τόπον τῆς προελεύσεώς των ὡρισμέναι ποσότητες ἀλεύρων τῶν ὁποίων ἡ περιεκτικότης εἰς τέφραν ἢ ὀξύτητα ὑπερέβαινε κατά τινα χιλιοστὰ τὴν παρὰ τοῦ νόμου ἐπιτρεπομένην τοιαύτην. Ὑπῆρξε μάλιστα συγκεκριμένη περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπεστράφη μερὶς ἀλεύρων διότι εἶχεν ἓν δεκάκις χιλιοστὸν τέφρας περισσότερον καὶ ὅταν ἠρώτησεν ὁ εἰσαγωγεύς τὰς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τὶ μπορεῖ νὰ πάθῃ ὁ καταναλωτὴς μὲ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστον ποσὸν τῆς τέφρας ἀπήντησαν «dura lex, sed lex». Ἐνῷ ὅμως, κύριοι, αὐτὴ ἡ αὐστηρότης ἐτηρήθη, τηρεῖται καὶ ὀφείλει νὰ τηρῆται διὰ τὰ εἰσαγόμενα ἄλευρα, δὲν εἶναι δυνατὸν δυστυχῶς νὰ λεχθῇ ὅτι τὸ αὐτὸ μέτρον ἐτηρήθη καὶ ὡς πρὸς τὴν εἰσαγωγὴν μεγίστων ποσοτήτων σίτου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κατὰ τὸ 1925 εἰσήχθη εἰς τὴν Ἑλλάδα σιτοφορτίον καταστάσεως τοιαύτης ὥστε νὰ εἶναι ζήτημα ἐὰν εἰς οἱανδήποτε ἄλλην εὐνομουμένην Χώραν θὰ ἐκρίνετο κατάλληλον καὶ διὰ τὴν κτηνοτροφίαν ἀκόμη. Ἡ Κυβέρνησις τότε εὑρέθη πρὸ τοῦ διλήμματος τῆς ὑγείας τοῦ καταναλωτοῦ ἢ τῆς βεβαίας καταστροφῆς ἑνὸς ἀλευροβιομηχάνου εὑρισκομένου ἐν ἀπολύτῳ καλῇ πίστει καὶ κατ’ ἐπιείκειαν ἐπέτρεψεν ἡ Κυβέρνησις τότε τὴν ἀνάμιξιν τοῦ βεβλαμμένου τούτου σίτου κατὰ ποσοστὸν 10%. Μεσοῦντος τοῦ 1927 ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἐσιτίσθη κατὰ τρόπον ἀξιοθρήνητον, διότι τὰ σιτηρὰ ἦσαν βεβλαμμένα, ὁ δὲ μεσεντερικὸς βάκιλλος, εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ ὁποίου ἀπεδόθη ἡ ἐγκατάστασις, ἴσως καὶ νὰ ἐξαπέστειλε μερικὰς ἰφθίμους ψυχὰς εἰς τοὺς χλοεροὺς λειμῶνας τῶν Ἠλυσίων. Ἐνῷ ἐὰν ἐγένετο μία στοιχειώδης ἐπίβλεψις εἰς τὸ τελωνεῖον παρὰ τῶν ὑπηρεσιῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι κατώρθωσαν νὰ ἀνιχνεύσουν τὸ ἑνδεκάκις χιλιοστὸν τῆς τέφρας, ἀσφαλῶς θ’ ἀνεκαλύπτετο τὸ βεβλαμμένον τοῦ σίτου καὶ θὰ ἐπροστατεύετο ἡ ὑγεία τοῦ καταναλωτοῦ. Ἐάν, κύριοι, αὐτὸ ποὺ συνέβη εἰς τὰ 1927 ἐγίνετο εἰς οἱανδήποτε ἄλλην προηγμένην χώραν, δὲν θὰ ἦτο καθόλου ἀπίθανον νὰ ἤρχοντο οἱ καταναλωταὶ καὶ νὰ ἠξίουν παρὰ τῆς Πολιτείας, ἥτις ἐχρησιμοποίησε δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, ἥτις διήλυσε τὸν κώνωπα ὡς πρὸς τὰ εἰσαγόμενα ἄλευρα καὶ ἀφῆκε τὸν καταναλωτὴν νὰ καταπίῃ τὴν κάμηλον ὡς πρὸς τὰ ἐγχώρια ἄλευρα! δὲν ἦτο, λέγομεν, ἀπίθανον νὰ ἐκαλεῖτο ἡ Πολιτεία εἰς ἀποζημίωσιν ὅλων τῶν παθόντων ἐκ τῆς καταστάσεως ταύτης. Ἀλλά, κύριοι, ὁ Ἕλλην καταναλωτὴς εἶναι ἀνεξίκακος καὶ μεγάθυμος καὶ ἱκανοποιήθη ἀπὸ τὴν ποινὴν προστίμου καὶ φυλακίσεως τὴν ἐπιβληθεῖσαν παρὰ τοῦ αἰσχροδικείου. Μακρὰν τοῦ ὁμιλοῦντος ἡ σκέψις ἢ ἡ πρόθεσις τοῦ νὰ κρίνῃ ἀποφάσεις τῆς Δικαιοσύνης. Ὑποκλίνεται πρὸ αὐτήν, τοσούτῳ μᾶλλον καθόσον ὡς μὴ νομικὸς οὔτε τὴν ἱκανότητα ἔχει νὰ τὰς κρίνῃ. Ἀλλ’ ἴσως ἐκ τοῦ λόγου τούτου παρέμεινεν παρ’ αὐτῷ ἡ ἐντύπωσις ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξετασθῇ κατὰ πόσον ποινὴ αὐτὴ θὰ ἔπρεπε νὰ μετατεθῇ ἢ τοὐλάχιστον νὰ ἐπεκταθῇ καὶ αὐστηρότερον ἀκόμη κατὰ τῶν ὑπηρεσιῶν ἐκείνων αἱ ὁποῖαι ἐπὶ μίαν τετραετίαν ὄχι μόνον ἐξήντλησαν ὅλην τὴν αὐστηρότητα τῶν κειμένων νόμων, ἀλλὰ καὶ νέους τοιούτους εἰσηγήθησαν χάριν τῆς προστασίας τῆς ὑγείας τοῦ καταναλωτοῦ, ἐνῷ ἐκάθευδον ὑπὸ Μανδραγόραν καὶ οὐδὲν εἰσηγήθησαν διὰ νὰ προστατευθῇ ὁ καταναλωτής, ἐκ τῆς πλευρᾶς ταύτης, δηλαδὴ ἐκ τοῦ αὐστηροῦ ἐλέγχου εἰς τὰ τελωνεῖα. Οὐδεμίαν βεβαίως εὐγνωμοσύνην ᾐσθάνθησαν οἱ καταναλωταί, ὅταν ἦλθον αἱ ὑπηρεσίαι καὶ τοὺς εἶπον, ὅτι ἡ ὄξυνος, ἡ ἰξώδης, ἡ πολτώδης, καὶ δὲν ἠξεύρω ποία ἄλλη κατάστασις τοῦ ἄρτου, ὀφείλεται εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ μεσεντερικοῦ βακίλλου καὶ διὰ νὰ τὸν καταστρέψωμεν ἔπρεπε ν’ ἀνακατέψωμεν καὶ ὀλίγον ξύδι εἰς τὸ ζυμάρι. Ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἀγαπᾷ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς τὸ ξύδι, δὲν θὰ τὸ ἤθελε βέβαια ζυμωμένον καὶ εἰς τὸ ψωμί του. Δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀμφιβολία ὅτι ἐτηρήθησαν δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ προκειμένου περὶ τῆς προστασίας τοῦ καταναλωτοῦ καὶ νομίζομεν ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ρυθμισθοῦν μερικὰ πράγματα κατὰ τὸν προσήκοντα τρόπον. Καὶ τὴν προστασίαν τῆς βιομηχανίας νὰ τὴν παρέχωμεν ἀκεραίαν διὰ τοῦ δασμολογίου, τὸν δὲ καταναλωτὴν νὰ προστατεύωμεν διὰ τῶν λελογισμένων μέτρων καὶ περιορισμῶν, τῶν ἐχόντων σχέσιν πραγματικὴν μὲ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας του, ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει μέτρων ἴσων, τόσον διὰ τὰ εἰσαγόμενα ὅσον καὶ διὰ τὰ ἐν τῇ χώρᾳ μας παραγόμενα ἄλευρα. Μόνον κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ διατηρήσωμεν ἀπροσμάχητον τὸ κῦρος τῶν χημικῶν καὶ ὑγειονομικῶν μας ὑπηρεσιῶν, μόνον οὕτω θὰ διατηρηθῇ ἀμείωτος ὁ σεβασμὸς τοῦ πολίτου πρὸς τὰς πράξεις τῆς Πολιτείας. Θὰ εἴπωμεν ἐπίσης ὀλίγας λέξεις καὶ διὰ τὸ τελευταῖον ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον ἠκούσθη, τὸ ἐπιχείρημα τοῦ «Ντάπιγκ» (Dumping), τῆς ὑποτιμητικῆς δηλαδὴ προσπαθείας, ἡ ὁποία ἠσκήθη παρὰ ξένων ἑταιρειῶν εἰς βάρος τῆς ἡμεδαπῆς τοιαύτης. Ἐξ ἀφορμῆς δημοσιεύματος κατὰ τὸ ὁποῖον ἐφέρετο ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ὡς δῆθεν εἰπὼν ἢ δῆθεν φρονῶν, ὅτι τὸ Ντάπιγκ ἐξησκεῖτο μὲ κατωτέρας ποιότητος ἄλευρα, τὰ ὁποῖα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πωληθῶσιν ἀλλαχοῦ, ἀλλ’ ἐφέροντο εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ Ἀνατολὴν διὰ νὰ πωληθοῦν εἰς κατωτάτας τιμάς, ἠναγκάσθημεν νὰ ἐφελκύσωμεν τὴν προσοχὴν τοῦ κ. ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς ἀνακριβείας τῆς ἀναγραφείσης εἰδήσεως, προσαγάγοντες τὰς ἐπισήμους στατιστικὰς τῶν ἐν λόγῳ χωρῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν οἰκείων ὑπουργείων. Ἐκ τῆς στατιστικῆς τοῦ 1927, ἂν δὲν ἀπατῶμαι ἐξάγεται ὅτι κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο οἱ ἀλευροβιομήχανοι τῆς Ἀμερικῆς παρήγαγον 120 περίπου ἑκατομμύρια σάκκους ἀλεύρου καὶ ἐκ τούτων τὰ 20% ἦσαν ἄλευρα δευτέρας ποιότητος. Ἐκ τῆς αὐτῆς στατιστικῆς ἐξάγεται ἔτι κατὰ τὸ αὐτὸ χρονικὸν διάστημα ἐξήχθησαν εἰς 94 χώρας καὶ ὄχι μόνον εἰς τὴν Ἀνατολὴν 12 ἑκατομμύρια σάκκοι ἀλεύρων. Ὥστε ἂν δεχθῶμεν ὅτι ὁλόκληρος ἡ ἐξαχθεῖσα ποσότης ἀπετελεῖτο ἐξ ἀλεύρων δευτέρας καὶ τρίτης ποιότητος, ἔπρεπε κατ’ ἀνάγκην νὰ μείνῃ ἕνα ὑπόλοιπον ὀκτὼ ἑκατομμυρίων σάκκων ἀλεύρων δευτέρας καὶ τρίτης ποιότητος, πρὸς κατανάλωσιν ἐν Ἀμερικῇ. Ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς αὐτῆς στατιστικῆς ἐξάγεται ὅτι μεταξὺ τῶν 94 αὐτῶν χωρῶν ὑπάρχουν καὶ χῶραι πλούσιαι, ὅπως ἡ Μεγάλη Βρεττανία ἡ Ὁλλανδία αἱ Σκανδιναυϊκαὶ χῶραι αἵτινες κατὰ κανόνα καταναλίσκουν ἄλευρα πρώτης ποιότητος, φθάνομεν δὲ οὕτω εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι τὸ ½ ἂν ὄχι καὶ τὰ δύο τρίτα τῆς ὅλης παραγωγῆς καταναλίσκεται εἰς τὴν Ἀμερικήν. Δὲν ἀντέχει, κύριοι, εἰς καμμίαν σοβαρὰν βάσανον, ἡ ἀναγραφεῖσα εἴδησις ὅτι ἡ Ἀμερικὴ ἢ ὁ Καναδᾶς κάμνουν «Ντάπιγκ» εἰς βάρος τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας. Διότι, ἁπλούστατα ἀλέθουν ἐκεῖ τὰς ποιότητας ἐκείνας καὶ τὰς πωλοῦν εἰς τὰς τιμὰς ἐκείνας, ὅπως θὰ ἠδύνατο κάλλιστα παρ’ ἡμῖν ἡ ἀλευροβιομηχανία ἡ κάλλιστα ὠργανωμένη καὶ οὐδεμιᾶς ἄλλης ὑπολειπομένη, τοὐλάχιστον ἐν τῇ λεκάνῃ τῆς Μεσογείου, νὰ παράγῃ καὶ νὰ πωλῇ ἂν δὲν διετηρεῖτο μέχρι σήμερον αὐτὸ τὸ διὰ τὸν καταναλωτὴν ἀσύμφορον καθεστὼς τῆς παραγωγῆς ἀλεύρων καὶ λευκῶν πιτυρούχων μόνον. Ἐπίσης, κύριοι, ἐκ τῆς αὐτῆς στατιστικῆς ἐξάγεται ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἀνατολὴ ἥτις παρουσιάσθη διὰ τοῦ δημοσιεύματος ὡς τὸ ἀπορροφητικὸν σάρωθρον παντὸς ἀπορρίματος, κατὰ τὸ αὐτὸ διάστημα εἰσήγαγε τὰ 2 καὶ ¾ τῆς παραγωγῆς καὶ ἡ Ἑλλὰς μόνον τὸ 1 καὶ ¾ τῆς ὅλης Ἀμερικανικῆς παραγωγῆς ἀλεύρων δευτέρας καὶ τρίτης ποιότητος τὰ ὁποῖα κατηναλώθησαν εἰς ὅλην τὴν ὑφήλιον. Ὑπῆρξαν ὅμως δύο Κράτη Βαλκανικὰ τὰ ὁποῖα ὄντως ἤσκησαν ὑποτιμητικὴν πολιτικὴν εἰς βάρος τῆς ἀλευροβιομηχανίας μας, τὰ ὁποῖα διὰ νὰ τονώσουν τὴν ἀλευροβιομηχανίαν των ὡς χῶραι σιτάρκεις καὶ ἐξαγωγικαὶ σίτου, εἰσέπραττον μεγαλύτερον ἐξαγωγικὸν δασμὸν ἐπὶ τῶν σιτηρῶν παρὰ ἐπὶ τῶν ἀλεύρων. Ἐξετάζοντες ὅμως τὴν στατιστικὴν, βλέπομεν ὅτι ἐπὶ 49.000 τόννων ποὺ εἰσήχθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸ 1928 μόνον 5½% προέρχονται ἐκ τῶν 2 τούτων χωρῶν. Εἰς δὲ τὸ 1929 ἐπὶ εἰσαγωγῆς 31.000 τόννων μόνον 205 ἦσαν ἐκ τῆς προελεύσεως τῶν 2 αὐτῶν Βαλκανικῶν χωρῶν. Δηλαδὴ τὰ ⅔ τοῦ 1%. Ὥστε καὶ ἀπὸ τὰς δύο ἐκείνας χώρας δὲν ἔχει τίποτε νὰ φοβηθῇ ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία. Καὶ ἤδη ἐρχόμεθα εἰς τὸν καταναλωτὴν ὅστις μᾶς ἐρωτᾷ κατὰ τίνα τρόπον θὰ τύχῃ ὅλων αὐτῶν τῶν ἐγγυήσεων καὶ εὐεργετημάτων τὰ ὁποῖα τοῦ ὑποσχόμεθα. Ἀπαντῶμεν, ὅτι τὸ Κράτος βεβαίως ἐπεμβαῖνον ἐπὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου ἐφρόντιζε μέχρι τοῦ τελευταίου Ὀκτωβρίου τοὐλάχιστον νὰ κανονίζῃ κάθε Δευτέραν τὴν διατίμησιν τοῦ ἄρτου, παρόντων, ἐλεγχόντων καὶ συναινούντων τῶν ἀλευροβιομηχάνων, διήλυζε δὲ μετὰ περισσῆς ἐπιμελείας πᾶν δεδόμενον καὶ στοιχεῖον ἀπαραίτητον διὰ τὴν κατάρτισιν τῆς διατιμήσεως. Ὁ τρόπος ὅμως τῆς διατιμήσεως καὶ ἂν παραδεχθῶμεν ὅτι θεωρητικῶς ἦτο ὀρθὸς, εἶχε μίαν ἀσθενῆ πλευρὰν διότι ἡ ἀκριβὴς τήρησις τῶν ἑκάστοτε ὁριζομένων ἐπαφίετο εἰς τὴν ἀπόλυτον κρίσιν τῶν ἑκατέρωθεν συμβαλλομένων. Δὲν θὰ θελήσωμεν ἐξ εὐλαβείας πρὸς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἐπεκταθῶμεν περὶ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν ἐτηρήθησαν παρὰ τῶν συμβαλλομένων τὰ ἑκάστοτε παρὰ τῆς ἐπιτροπῆς διατιμήσεως ὁρισθέντα. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον δυνάμεθα μετὰ θετικότητος νὰ εἴπωμεν εἶναι τοῦτο: ὅτι διὰ τῆς προτεινομένης τροποποιήσεως θὰ τύχῃ ὁ καταναλωτὴς ὅλων τῶν εὐεργετημάτων καὶ ὅλων τῶν ἐγγυήσεων, διὰ τῆς πλήρους καὶ ἀπεριορίστου λειτουργίας τῶν οἰκονομικῶν νόμων. Διὰ τῆς νέας ρυθμίσεως τὴν ὁποίαν εἰσηγούμεθα θὰ ὑπάρχῃ πάντοτε εἰς τὴν Ἑλλάδα μία παρακαταθήκη διαρκὴς ἀλεύρων ξένων καὶ ἐγχωρίων, ἡ ρύθμισις δὲ τῶν τιμῶν ἀδέκαστος, ἀλάθητος καὶ ἀδάπανος θὰ εἶναι ὅπως ἀπανταχοῦ τῆς γῆς, ὁ ἀνταγωνισμός. Ὅταν θὰ ἔρχεται ἕνας ἀπότομος ὑψωμὸς τῶν σιτηρῶν δὲν θὰ κανονίζεται ἡ τιμὴ τῶν ἀλεύρων διὰ τῆς ἐξαντλήσεως καὶ τοῦ τελευταίου σέντς, τοῦ σημειωθέντος ὑψωμοῦ εἰς τὰ χρηματιστήρια Γουΐντπεγκ, Σικάγου, Λίβερπουλ κλπ., ἀλλὰ λόγῳ τῆς πιέσεως τῆς παρακαταθήκης ὅπως καὶ λόγῳ τοῦ ἀναπτυχθησομένου συναγωνισμοῦ μεταξὺ ἀλευρεμπόρων καὶ ἀλευροβιομηχανίας, αἱ ἐν Ἑλλάδι τιμαὶ θὰ εἶναι κατώτεραι τῶν τιμῶν τῶν πηγῶν καὶ ἐκεῖθεν θὰ ἀντλῇ ὁ καταναλωτής τὸ πρῶτον ἀγαθόν. Ὅταν δὲ ἀντιστρόφως θὰ ἔρχεται μία πτῶσις τῶν τιμῶν καὶ λείψῃ ἡ προστατευτικὴ ἀσπὶς ἥτις καλεῖται διατίμησις τοῦ Κράτους καὶ τὸ ἀνασταλτικὸν φράγμα τὸ ὁποῖον λέγεται διατίμησις ὁριζομένη παρὰ τῶν ἀλευροβιομηχάνων, ὡς γίνετε σήμερον, τότε ἀλευρέμποροι καὶ ἀλευροβιομήχανοι πάλιν προτρέχοντες τοῦ ξεπεσμοῦ νὰ πωλοῦν κατά τι φθηνότερον καὶ ἐκεῖθεν θὰ ἔχῃ ὁ καταναλωτὴς τὸ δεύτερον ὠφέλημα. Κἄποιος διάσημος στατιστικολόγος, ὁ ὁποῖος εἶναι αὐθεντία ἐπ’ αὐτῶν τῶν ζητημάτων, γράφει κἄπου ὅτι καθ’ ὅλην τὴν πεντηκονταετῆ αὐτοῦ δρᾶσιν, ἐξαιρέσει τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, οὐδέποτε ἐνεθυμεῖτο ἡ τιμὴ τοῦ σίτου νὰ ὑπῆρξεν ἀνωτέρα ἢ ἴση πρὸς τὰς τιμὰς τῶν πηγῶν κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, φαινόμενον ἐξηγούμενον ἐκ τῆς διαρκοῦς παρακαταθήκης σίτου καὶ ἀλεύρων. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ περιστατικὸν δὲν ἀποτελεῖ φαινόμενον μεμονωμένον. Εἶναι γνωστὸν εἰς τοὺς παρακολουθοῦντας τὴν κίνησιν τῶν μεγάλων ἀγορῶν, ὅτι ὄχι μόνον ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ τῶν ἀλεύρων, ἀλλὰ καὶ ἐφ’ ὅλων τῶν λοιπῶν ἀποικιακῶν ἢ καὶ τῶν πρώτων ὑλῶν πολλάκις αἱ τιμαὶ εἰς τὰς μεγάλας εὐρωπαϊκὰς ἀγορὰς εἶναι κατώτεραι τῶν πηγῶν ὅταν συμβαίνῃ νὰ ὑπάρχουν μεγάλα ἀποθέματα. Καὶ ἂν ἐπιτρέψητε εἰς τὸν ὁμιλοῦντα νὰ παρεκκλίνῃ ὀλίγον τῆς ἐπιβαλλομένης μετριοφροσύνης, θὰ σᾶς ἀναφέρῃ ἕνα περιστατικὸν ἀπὸ τὴν μικρὰν ἐμπορικήν του πεῖραν. Ἐν ἔτει 1907 ἐπαλήθευσεν τὸ ὄνειρον τοῦ Φαραώ, ὡς πρὸς μὲν τὰς παχείας ἀγγελάδας εἰς τὴν Ἀμερικὴν καὶ Γαλλίαν τρίτην τότε σιτοπαραγωγικὴν χώραν ἐν τῷ κόσμῳ μετὰ τῶν Βορειαφρικανικῶν της ἀποικιῶν. Ἡ ἀγορὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἥτις ἐτροφοδοτεῖτο συνήθως ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν, τὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Ρωσσίαν, ἐδέησεν νὰ στραφῇ πρὸς τὴν Μασσαλίαν, καὶ ἤρχισαν νὰ ἀγοράζουν εἰς τὴν τιμὴν τῶν 18 φράγκων. Ἀλλ’ αἱ τιμαὶ ὑψώθησαν καὶ ἔφθασαν ἐντὸς βραχυτάτου διαστήματος εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν 34 φράγκων. Ὅταν, συνεπεία τοῦ ἀποτόμου τούτου ὑψωμοῦ ἀνήσυχός πῶς ἡ ἀγορὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἠρώτησε τὸ χρηματιστήριον τῆς Μασσαλίας ἐπὶ τῶν ὑπαρχουσῶν προβλέψεων, ἔλαβεν τὴν ἀπάντησιν ὅτι οὐδεμία πρόβλεψις ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ ὅτι τὰ πάντα ἦσαν δυνατά. Δὲν κατώρθωσε, κύριοι, τὸ ἀνήσυχον καὶ ἐμπρηστικοῦ περιεχομένου τηλεγράφημα νὰ πείσῃ τοὺς ἀλευρεμπόρους νὰ πᾶνε σπίτια τους καὶ νὰ κλείσουν τὰς ἀποθήκας των ἀναμένοντες μεγαλεῖτερον ὑψωμόν. Ἀλλὰ τόσον διότι ὑπῆρχε μία παρακαταθήκη 200 χιλ. σάκκων ἀλεύρων, ἀπέναντι ἡμερησίας καταναλώσεως ἀλεύρων 6000 σάκκων, ὅσον καὶ διότι ἡ μακρὰ ἐμπορικὴ πεῖρα ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν μεταδοθεῖσα ἐσυμβούλευεν ὅτι ὁ φρόνιμος ἔμπορος εἰς ἕνα μεγάλον ὑψωμὸν πραγματοποιεῖ τὸ κέρδος του, ὅλα αὐτὰ τὰ αἴτια εἶχον ἓν ἀποτέλεσμα τὸ νὰ μὴ σημειωθῇ εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Κωνσταντινουπόλεως τιμὴ πωλήσεως ἀνωτέρα τῶν 27½ φράγκων. Βεβαίως δὲν λέγομεν ὅτι ἂν ὁ ὑψωμὸς ἐξηκολούθη ἢ ἐὰν αἱ τιμαὶ διετηροῦντο εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν 34 φράγκων ὅτι δὲν θὰ ἐφθάναμεν καὶ ἡμεῖς εἰς ἀνώτερα ἐπίπεδα μετὰ τὴν ἐξάντλησιν τῶν ἀποθεμάτων. Ἀλλὰ εὐτυχῶς διὰ τὸν καταναλωτὴν ὅταν ἔρχεται ἕνας ἀπότομος ὑψωμὸς ἀκολουθεῖ συνήθως ἀπότομος ξεπεσμὸς καὶ τότε εἶναι εὐτυχεῖς οἱ ἔμποροι οἵτινες ἐτήρησαν τὸν μέσον δρόμον, εὐτυχέστερον δὲ οἱ καταναλωταὶ τοῦ τόπου ὅπου λειτουργεῖ τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον καὶ ὁ συναγωνισμός.

§59Π. ΒΟΥΡΛΟΥΜΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Εἶναι τότε ποὺ ἔκαμε τὴν κερδοσκοπίαν ὁ Καναδᾶς αὐτός;

§60Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ὄχι αὐτὴ ἔγινε στὰ 1901. Καὶ ὅταν ἀκόμη κύριοι, ρίψωμεν ἕνα βλέμμα εἰς τὰ δασμολόγια τῶν ξένων Κρατῶν ἐκεῖ ὅπου τρῶνε σιτάρι καὶ περισσότερον ἀπὸ ἡμᾶς, θὰ ἴδωμεν ὅτι ἀπὸ ἕνα σημείωμα τὸ ὁποῖον ἔχω ἐνώπιόν μου μεταξὺ 14 χωρῶν ἡ Ἑλλὰς παρέχει τὴν μεγίστην προστασίαν εἰς τὴν ἀλευροβιομηχανίαν της. Ἡ Μεγάλη Βρεττανία, ἡ Ὁλλανδία ἔχουν πλήρη ἀτέλειαν, τὸ Βέλγιον μὲ τὴν αὐτὴν παραγωγὴν καὶ κατανάλωσιν λεπτὰ 2. (ἀναγινώσκει). «Ἡ Πολωνία 2.95, ἡ Νορβηγία 3.02, ἡ Σουηδία 3.73, ἡ Αὐστρία 3.15, ἡ Ἑλβετία 3.90, ἡ Τουρκία 4.73, ἡ Ἰταλία μὲ ὅλην τὴν μάχην τοῦ σίτου 5.75, ἡ Τσεχοσλοβακία 6.18 ἡ Γερμανία 7.32, ἡ Ἑλλὰς 7.80».

§61Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Τῶν ἀλεύρων ὁ φόρος ὁ εἰσαγωγικός;

§62Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ὄχι, κύριε Πρόεδρε· εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ σίτου καὶ ἀλεύρου εἰς λεπτὰ χρυσᾶ κατὰ χιλιόγραμμον. Δὲν ἀναφερόμεθα εἰς τὰς χώρας ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀτέλεια διὰ νὰ ἰσχυρισθῶμεν ὅτι καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἰσχύσῃ τὸ αὐτό, διότι φρονοῦμεν ὅτι ὅπου ὑπάρχει ἀτέλεια σημαίνει εὔνοιαν ὑπὲρ τοῦ ἀλευρεμπορίου. Ἀναφερόμεθα διὰ νὰ τονίσωμεν ὅτι εἰς τὰς χώρας ὅπου ὑπάρχει ἀτέλεια ὑπάρχει ἀνθηρὰ βιομηχανία καὶ ἀνθηρὸν ἀλευρεμπόριον ἐν παραδεισιακῇ ἁρμονίᾳ συνεργαζόμενα. Ἀσχέτως δὲ τοῦ γεγονότος ὅτι εἰς τὰς χώρας ἐκείνας αἱ Κυβερνήσεις δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν λόγον περὶ προστασίας τῆς βιομηχανίας τῶν τροφίμων καὶ ἰδιαίτατα τοῦ ἄρτου τοῦ λαοῦ, οἱ ἐκεῖ ἀλευροβιομήχανοι δὲν ἀξιοῦν νὰ ἔχουν Σινικὰ τείχη, προστασίαν διὰ νὰ ζήσουν. Ἀλλὰ διαρκῶς ἐξελισσόμενοι καὶ τελειοποιοῦντες τὰ βιομηχανικά των μέσα, ἐργάζονται κερδίζουν καὶ φθάνουν μέχρι τοιούτου σημείου εὐημερείας, ὥστε νὰ καταπλήσσουν τὸν κόσμον ὁλόκληρον μὲ τὰς ἡγεμονικὰς δωρεάς, ὅπως εἶναι ἐκείνη τοῦ Ioseph Rank, ὁ ὁποῖος ἐδώρησεν 200.000 λίρας ὑπὲρ φιλανθρωπικοῦ σκοποῦ, ἀρχίσας τὸν βίον του μὲ ἕνα ἀνεμόμυλον ἡμερησίας παραγωγῆς δύο σάκκων καὶ ἐξελιχθεὶς εἰς ὃ εὑρίσκεται ἐπίπεδον εἰς τὴν χώραν τῆς ἀτελείας εἰς ἐλευθέρας συναλλαγάς. Ἀλλὰ μήπως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συνέβη εἰς τὰς ξένας χώρας δὲν συνέβη ἔν τινι μέτρῳ καὶ παρ’ ἡμῖν; Μὴ δὲν εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὅλαι αἱ ἐπαυξήσεις τῶν μεσογειακῶν κυλινδρομύλων καὶ ἡ ἀνέγερσις τῶν παραλιακῶν τοιούτων ἐμελετήθησαν καὶ ἤρχισαν πραγματοποιούμεναι ὅταν ἡ διαφορὰ τῶν δύο δασμῶν ἐκυμαίνετο μεταξὺ 20–48 λεπτῶν; Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε κέρδος εἰς τὴν βιομηχανίαν ταύτην, πῶς ἐπιχειρηματίας, ἐπιτρέψατέ μου τὴν φράσιν, σώας ἔχων τὰς φρένας θὰ ἠδύνατο νὰ μετατρέψῃ μέχρις ἑκατοντάδων χιλιάδων στερλινῶν, νὰ κάμῃ αὐτὴν τὴν μετατροπὴν προεξοφλῶν τὸ δασμολόγιον τοῦ μέλλοντος καὶ ἀγνοῶν τὴν πραγματικότητα τοῦ παρόντος; Βεβαίως ζητοῦν οἱ ἀλευροβιομήχανοι τὰ βελτίω, ἀλλὰ οἱ πρακτικοὶ ἄνθρωποι δὲν στέργουν τὰ παρόντα ἐὰν δὲν πεισθοῦν ὅτι ἐπ’ αὐτῶν μποροῦν νὰ στερεώσουν τὰς ἐπιχειρήσεις των. Ἄλλο τὸ ζήτημα ἐὰν καλουμένη σήμερον ἡ ἀλευροβιομηχανία νὰ κατέλθῃ εἰς τὸν στῖβον τῆς εὐγενοῦς ἁμίλλης, ὅπως ἀξιοῖ τὸ συμφέρον τοῦ καταναλωτοῦ, προτιμᾷ νὰ μείνῃ ἀνενόχλητος καὶ μάχεται ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τοῦ καθεστῶτος· προσπαθοῦν δηλαδὴ νὰ ἀποφύγουν τὸν συναγωνισμὸν τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν μόνην ἐγγύησιν καὶ ἀσφάλειαν διὰ τὸν καταναλωτήν, ἀνωτέραν παντὸς κυβερνητικοῦ ἐλέγχου καὶ πάσης ἀγορανομικῆς προστασίας. Στηριζόμενον εἰς τὴν διοικητικὴν πεῖραν αἰώνων ὁλοκλήρων σοφώτατον καὶ πρακτικώτατον Κράτος, τὸ ὁποῖον ἄλλοτε ἐξυμνήθη ὡς τὸ μεγαλοπρεπέστερον δημιούργημα τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτικοῦ βίου, ἔλυσε τὸ ζήτημα τοῦ ἄρτου κατὰ τὸν ἑξῆς ἁπλούστατον τρόπον. Ἐκάλεσεν ὅλας τὰς τάξεις καὶ εἶπε: ὅτι «ὁ μεταξύ σας συναγωνισμὸς ἀποτελεῖ δι’ ἐμὲ ἐγγύησιν ὅτι θὰ δώσητε εἰς τὸν καταναλωτὴν τὸ φθηνότερο ψωμί. -Ἀκόμη δὲ μεγαλυτέραν ἐγγύησιν ἀποτελεῖ ἡ εὐσυνείδητος ἐπιλογὴ τοῦ καταναλωτοῦ, ἥτις θὰ σᾶς ἀναγκάσῃ νὰ τοῦ δώσητε τὸ ψωμὶ τῆς ἀρεσκείας του. Ἐπὶ δύο πραγμάτων εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχήν σας εἰς τὴν πιστὴν τήρησιν τῶν ὑγιεινῶν ὅρων τῆς παρασκευῆς τοῦ ἄρτου καὶ τῆς ἀκριβοῦς ζυγίσεως. Κανονίσατε τὴν τιμὴν τοῦ ψωμιοῦ ὅπως θέλετε καὶ ὅταν θὰ τὸ ἀπαιτήσῃ ὁ καταναλωτὴς νὰ τοῦ εἴπητε τόση εἶναι ἡ λίτρα, ἡ ὁποία ὅμως πρέπει νὰ εἶναι σωστή». Ἠκούσθη ἐπίσης ὁ ἰσχυρισμὸς καὶ παραδόξως ἀπεδόθη καὶ εἰς τὸν ὁμιλοῦντα, ὅτι παρὰ τὴν μείωσιν τῆς διαφορᾶς τῶν δύο δασμῶν δὲν πρόκειται νὰ φθηνήνῃ τὸ ψωμί. Λυπούμεθα κύριοι, εἰλικρινῶς, διότι ἐξ εὐλαβείας πρὸς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης, διότι ἔχομεν καθῆκον νὰ μὴ δυσχεραίνωμεν τὸ ἔργον κανενός, δὲν δυνάμεθα τὴν στιγμὴν αὐτὴν διὰ πινάκων νὰ σᾶς ἀποδείξωμεν τὶ ἀκριβῶς ἐζημιώθη ὁ καταναλωτὴς συνεπεία τῆς τηρήσεως τοῦ ἐφαρμοζομένου συστήματος. Θὰ ἀναγκασθῶμεν συνεπῶς νὰ ἀντικρούσωμεν τὸν ἰσχυρισμὸν αὐτὸν διὰ τριῶν μόνον ἐπιχειρημάτων. Τὸ πρῶτον ἐπιχείρημά μας εἶναι, ὅσα ἐπιγραμματικὰ ἀναγράφονται καὶ εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦ 1915 καὶ εἰς ἐκθέσεις τῶν κοινοβουλευτικῶν ἐπιτροπῶν τοῦ 1927 καὶ 1928. Τὸ δεύτερον ἐπιχείρημά μας θὰ τὸ στηρίξωμεν κατ’ ἀνάγκην καὶ ἡμεῖς διὰ τῆς μεθόδου τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς, ὅτι ἐὰν παρὰ τὴν μείωσιν τῆς διαφορᾶς τοῦ δασμοῦ δὲν πρόκειται νὰ εὐθηνίνῃ τὸ ψωμὶ καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ὁ ἀρτοποιὸς θὰ ἀγοράζῃ τὰ ἄλευρα τῶν ἀλευροβιομηχάνων, τότε διατὶ κόπτονται οὗτοι ὑπὲρ τῆς μὴ μειώσεως τοῦ ἰσχύοντος δασμολογικοῦ καθεστῶτος; Τὸ τρίτον ἐπιχείρημά μας ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ 1923–1927 πρὸ τῆς καθιερώσεως τοῦ ἀπαγορευτικοῦ δασμοῦ ὅταν ἐκ τῶν εἰσαγομένων ξένων ἀλεύρων παρήγετο ἡ ἐνδιάμεσος ἐκείνη ποιότης ἀκριβῶς διὰ τὴν τάξιν ἐκείνην ἥτις δὲν ἠδύνατο νὰ πληρώσῃ τὸν λευκὸν ἄρτον 1.50 δραχμὴν ἀκριβώτερα τοῦ πιτυρούχου καὶ οὔτε ἠδύνατο νὰ χωνεύσῃ τὸν πιτυροῦχον, τὴν φιλόξενον ταύτην ἑστίαν πάσης νοθείας. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπικαλεσθῶμεν καὶ τὴν γνώμην ἑνὸς ἀνωτάτου κρατικοῦ ὑπαλλήλου, τοῦ κ. Γαλοπούλου, ὅστις ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν ἠσχολήθη μὲ τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ ὅστις μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τοῦ πειράματος τῶν δύο ποιοτήτων ἄρτων ἔγραφεν εἰς ἀνοικτὴν ἐπιστολὴν καταχωρηθεῖσαν εἰς τὸ «Ἐλεύθερον Βῆμα» κατ’ Αὔγουστον τοῦ 1927, τὰ ἑξῆς: «Μετὰ τὴν ρύθμισιν παγίας εἰ δυνατόν, δασμολογικῆς διαφορᾶς μεταξὺ σίτου καὶ ἀλεύρων, θεωροῦμεν τὴν παρέμβασιν τοῦ Κράτους οὐ μόνον περιττὴν ἀλλὰ καὶ ἐπιζήμιον τόσον ὡς πρὸς τὰς ποιότητας τῶν καταναλισκομένων ἀλεύρων καὶ ἄρτου, ὅσον καὶ ὡς πρὸς τὴν τιμὴν πωλήσεως τούτων. Ἡ Κρατικὴ ἀντίληψις δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐκτείνεται πέραν τῆς ὑλικῆς ἀπόψεως, λελογισμένως δὲ καὶ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο. Ἐλπίζομεν ὅτι ὀρθῶς ἑρμηνεύομεν τὸ λελογισμένως» Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι πρέπει νὰ τίθενται οἱ περιορισμοὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν ὑγιεινὴν καὶ ὄχι περιορισμοὶ ὑπὸ τὸ πρόσχημα μὲν τῆς ὑγιεινῆς, πρὸς παρεμπόδισιν ὅμως τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου καὶ χάριν συμπληρωματικῆς προστασίας καὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς ταύτης, δὲν γνωρίζομεν, κύριοι, ἐὰν ἐξ ὅσων ἐλάβομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀναπτύξωμεν ἐπείσαμεν τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἐὰν παρὰ πᾶσαν ἄλλην ἐπαγγελματικὴν πλευρὰν τοῦ ζητήματος τὴν ὁποίαν ἔχει καθῆκον νὰ ἐξετάσῃ, ἡ Κυβέρνησις, πατρικῶς μεριμνῶσα, ὡς διαιτητὴς εἰς πᾶσαν ἀντίθεσιν χωρίζουσαν ὡρισμένας τάξεις, διότι τὸ συμφέρον πρωτίστως τῆς ὁλότητος ἐπιβάλλει τὴν ρύθμισιν αὐτοῦ τοῦ ζητήματος. Ἐὰν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει ἐπιφυλάξεις ἢ δισταγμούς, μήπως ἀφ’ ἧς ἐδημοσιεύθησαν τὰ πορίσματα τῶν κοινοβουλευτικῶν ἐπιτροπῶν ἐμεσολάβησαν γεγονότα μὴ συντρέχοντα ὑπὲρ τῆς υἱοθετήσεως τῆς ἀπόψεώς μας, τότε ἂς εὐαρεστηθῇ νὰ καλέσῃ εἰς κοινὴν σύσκεψιν τῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν καὶ τοὺς ἀντιπροσώπους ὅλων τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων, διὰ νὰ πεισθῇ ἐκ τῆς συζητήσεως. Ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀξίζει νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον εὐρυτέρας ἐρεύνης καὶ μελέτης, ὅταν εἶναι φανερὸν ὅτι δὲν ἐξηντλήθη ὁλόκληρος ἡ προσπάθεια παρ’ ὅλα τὰ μέχρι τοῦδε φιλόλαα μέτρα τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ 1915, ἧς προΐστατο ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἡ Κυβέρνησις καὶ μιᾶς ἱστορικῆς περιόδου πρὸς τῆς ὁποίαν συχνὰ στρεφόμεθα καὶ ὡς πρότυπον ἐπικαλούμεθα, ἔκρινε τότε ἀρκούντως προστατευομένην τὴν βιομηχανίαν μὲ διαφορὰν δασμοῦ 3.65 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν. Ἐὰν ἔκτοτε ἐμεσολάβησε κάτι, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ πάντα φυσιολογικὸν νόμον ἡ τότε ὡς ἠνδρωμένη κριθεῖσα ἀλευροβιομηχανία, δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι σήμερον γιγαντωμένη, ὥστε νὰ μὴ συντρέχῃ καμμία ἀπολύτως ἀνάγκη προστασίας τριπλασίας ἐκείνης, ἥτις ἐκρίθη κατὰ τὸ 1915 ὡς ἐπαρκής. Κατέρχομαι, κύριοι, τοῦ βήματος μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐξετάσῃ τὸ ζήτημα γυμνόν, ἀνάγλυφον καὶ ἀπηλλαγμένον θρύλων καὶ μύθων ὡς γνωρίζει νὰ τὸ ἐξετάζῃ. Ἐὰν τὰ πορίσματα τῆς μελέτης καταλήγουν εἰς τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα τότε μόνον θὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ μεγάλη προσπάθεια διὰ τὴν παροχὴν τοῦ φθηνοτέρου ἄρτου, καὶ διὰ τὸ ὁποῖον θὰ εὐγνωμονῇ ὁ ἑλληνικὸς λαός. (χειροκροτήματα).

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γνωρίζω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι ἔχει ὑποβληθῆ πρότασις γενικεύσεως τῆς συζητήσεως.

§64ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Λυποῦμαι διότι εἶμαι ἠναγκασμένος ν’ ἀποσυρθῶ, ἀλλὰ δηλῶ ὅτι δέχομαι τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ Ἀττικῆς ὅπως καλέσωμεν εἰς συμβούλιον τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς καὶ τοὺς ἐνδιαφερομένους διὰ τὴν ἐφαρμογήν, τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, Γεωργίας καὶ Ὑγιεινῆς.

§65Κ. ΖΩΓΡΑΦΟΣ. Τότε παρέλκει ἡ περαιτέρω συζήτησις.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κατὰ τὸν κανονισμὸν γενικεύεται. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Βουδούρης.

§67Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Παρὰ τὰς δηλώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κυρίου προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ὅτι κατόπιν τῶν λεχθέντων ἐκ μέρους τοῦ προλαλήσαντος συναδέλφου, θὰ καλέσῃ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς ὡς καὶ τοὺς ἐνδιαφερομένους ὅπως ζητήσῃ τὴν γνώμην τῶν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν θέματος, εἶμαι ὑποχρεωμένος, κύριοι βουλευταί, νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ ὀλίγας λέξεις, ἵνα μὴ κατόπιν τῶν λεχθέντων εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην μείνῃ ἡ ἐντύπωσις τόσον εἰς τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργούς, ὅσον καὶ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὴν κοινὴν γνώμην, τῆς ὁποίας ἡ διαφώτισις μοῦ εἶναι περισσότερον ἐνδιαφέρουσα, ὅτι τὸ ζήτημα ἔχει ὅπως τὸ ἐξέθεσεν ὁ προλαλήσας ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος. Τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. βουλευτὴς ἐξ Ἀθηνῶν εἶναι σοβαρώτατον, ἀπησχόλησε ἐπὶ μακρὰ ἔτη τὴν ἑλληνικὴν κοινωνίαν ὡς καὶ τὰς προκατόχους κυβερνήσεις, αἵτινες ἐπελήφθησαν τῆς λύσεως τοῦ ζητήματος, παρέσχε δὲ καὶ παρέχει διαρκῶς ἀφορμὰς εἰς μίαν ἀσύστολον καπηλείαν, ἡ ὁποία δὲν ἀπειλεῖ μόνον τὴν συντριβὴν μιᾶς τῶν σοβαρωτέρων μας βιομηχανιῶν, ἀλλ’ ἀποτελεῖ κίνδυνον γενικωτέρων τοῦ Κράτους καὶ τῆς κοινωνίας συμφερόντων. Ὅταν πρὸ ἔτους περίπου, κύριοι βουλευταί συνεζητεῖτο τὸ ζήτημα τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων ἀλεύρων ἐνώπιον τῆς ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, τῆς ὁποίας καὶ ἐγὼ ἀπετέλουν μέλος, εἶχα λάβῃ τὴν ἀπόφασιν νὰ μὴ λάβω μέρος κἄν εἰς τὴν συζήτησιν, διότι δὲν ἤθελα νὰ παρεξηγηθῇ ἡ γνώμη μου, καὶ παρὰ τοῦ πλέον ἔστω κακοπίστου, λόγῳ τοῦ ὅτι ὑποχρεωμένος ἀτυχῶς νὰ ζῶ διὰ τῆς προσωπικῆς ἐργασίας μου καὶ μόνης, ἀπὸ ἑξαετίας καὶ πλέον παρέχω τὰς ἐπιστημονικάς μου ὑπηρεσίας εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀλευροβιομηχάνους, τοῦ συνδέσμου τῶν ὁποίων εἶμαι σύμβουλος. Ὅταν ὅμως διεπίστωσα ὅτι ἐξαιρετικαὶ προσπάθειαι καὶ σκληρὸς διεξήγετο ἀγὼν ἐκ μέρους ὁμάδος, τῆς ὁποίας ἡγεῖτο καὶ τότε ὁ προλαλήσας συνάδελφος, ὅπως συσκοτισθῇ ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια καὶ ἵνα ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας τῶν λαϊκῶν συμφερόντων ἐξυπηρετηθοῦν μόνον τὰ ἴδια αὐτῶν συμφέροντα, μετέβαλα τὴν πρώτην μου ἀπόφασιν καὶ παρουσιασθεὶς ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐδήλωσα ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ὅτι θὰ προσπαθήσω νὰ διαφωτίσω ταύτην καὶ μόνον, χωρὶς νὰ λάβω μέρος εἰς τὴν γενομένην τότε ψηφοφορίαν. Τὴν ἰδίαν ἀπόφασιν εἶχα λάβῃ ὅταν εἶδον ἀναγεγραμμένην εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων, τὴν ἐπερώτησιν τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξε κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος. Ἀτυχῶς ὅμως τὰ λεχθέντα ἐκ μέρους αὐτοῦ δὲν μοῦ ἐπιτρέπουν νὰ σιωπήσω, ἀλλὰ θεωρῶ ἑαυτὸν ὑποχρεωμένον ὅπως ἀπαντήσω δι’ ὀλίγων, ἵνα μὴ μείνῃ ἡ ἐντύπωσις εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ζητήματα τόσον ἐξαιρετικῆς σημασίας παρέμειναν ἀνεξέταστα τόσον ὑπὸ τῶν προκατόχων κυβερνήσεων, ὅσον καὶ ὑπὸ τῆς σημερινῆς, αἵτινες οὔτε κἄν ᾐσθάνθησαν τὸν ἐλάχιστον πόνον διὰ τὸν δυστυχῆ αὐτὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅστις τόσα ἔχει νὰ προσπορισθῇ ἀγαθὰ διὰ τῶν μέτρων ἅτινα συνέστησεν ὁ προλαλήσας ἐξ Ἀθηνῶν βουλευτής. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος μετ’ ἐξαιρετικῆς εὐγλωττίας ἀνέπτυξεν ὅτι διὰ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων ἀλεύρων, ὄχι μόνον θὰ ἐλαττωθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου, ὄχι μόνον θὰ βελτιωθῇ κατὰ πολὺ ἡ ποιότης αὐτοῦ, ἀλλὰ συγχρόνως θ’ αὐξηθοῦν καὶ τὰ δημόσια ἔσοδα. Εἰς τὸ τρίτον σημεῖον δὲν θὰ τὸν παρακολουθήσω, ἐλπίζων ὅτι ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἐπικαλεσθῇ τὰ φῶτα του, ἵνα ἐπιτύχῃ τὴν τόσον εἰς αὐτὸν προσφιλῆ αὔξησιν τῶν δημοσίων ἐσόδων. Γενναιόφρων, ὅπως πάντοτε, ὁ προλαλήσας συνάδελφος, ἐδήλωσεν ὅτι ὅλα τὰ ἀνωτέρω ἀγαθὰ θὰ προκύψουν, χωρὶς νὰ ὑποστῇ οὐδὲ τὴν ἐλαχίστην ζημίαν ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία, τῆς ὁποίας καὶ οὗτος ὡμολόγησε τὴν χρησιμότητα. Ἐγώ, κύριοι βουλευταί, ὑπερθεματίζων εἰς ὅσα ἐλέχθησαν ἐκ μέρους τοῦ προλαλήσαντος συναδέλφου, ὑποστηρίζω ὅτι εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν διὰ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων ἀλεύρων ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ βελτιωθῇ κατ’ ἐλάχιστον ἡ ποιότης τοῦ ἄρτου, ἢ νὰ μειωθῇ ἡ τιμὴ αὐτοῦ, ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑπέρτατον καθῆκον καὶ ἱερὰν ὑποχρέωσιν νὰ εἰσηγηθῇ ἀμέσως νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν τὰ ἀγαθὰ ταῦτα, ἀδιαφοροῦσα ἂν διὰ τῶν μέτρων της τούτων θὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ τὴν ὁριστικήν, ἔστω, συντριβὴν τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος, ἐξετάζων ἱστορικῶς τὸ ζήτημα τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων ἀπὸ τοῦ 1915, ἔφερεν ἐνώπιον ὑμῶν διαφωτιστικὰς ἐκθέσεις τῶν διαφόρων Κυβερνήσεων καὶ τῶν διαφόρων Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν, αἵτινες ἐπελήφθησαν τῆς μελέτης τοῦ ζητήματος, διὰ νὰ πείσῃ τὴν Βουλὴν περὶ τῆς ὀρθότητος τῶν ὅσων ὑποστηρίζει. Τὰ αὐτὰ καὶ ἐγὼ ἐπιχειρήματα θὰ μεταχειρισθῶ, τῶν αὐτῶν καὶ ἐγὼ ἐκθέσεων θὰ κάμω χρῆσιν, ἐπικαλούμενος τὴν ὑμετέραν ἀντίληψιν περὶ τοῦ ποῖος ἐκ τῶν δύο λέγει τὰ ἀκριβῆ, ἢ μᾶλλον τὶ ἀκριβῶς ὑποστηρίζεται εἰς τὰς ἐκθέσεις τὰς ὁποίας ἐπεκαλέσθη ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος. Ἐν πρώτοις ἐπεκαλέσθη κατατεθὲν νομοσχέδιον κατὰ τὸ 1915, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἰσηγεῖτο τὴν μείωσιν τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων ἀπὸ 7 λεπτὰ χρυσᾶ εἰς 3.95. Τὸ νομοσχέδιον ὅμως τοῦτο ὅπως ὅλα τὰ μεταγενέστερα νομοσχέδια ὡς καὶ αἱ ἐκθέσεις τῶν Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν στηρίζονται ἐπὶ τῆς προϋποθέσεως ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία ἦτο ἀνεπαρκὴς νὰ τροφοδοτήσῃ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, καὶ μάλιστα κατὰ τὸ 1915 ὁπότε χάρις εἰς τὰ εὐτυχῆ ἐθνικὰ γεγονότα ἡ Ἑλλὰς εἶχε διπλασιασθῆ, χωρὶς νὰ δοθῇ καιρὸς ἐκ παραλλήλου νὰ αὐξηθῇ καὶ ἡ δυναμικότης τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας. Προπολεμικῶς, κύριοι βουλευταί, ὁ εἰσαγωγικὸς δασμὸς ἐπὶ μὲν τοῦ σίτου ἦτο 8.95 λεπτὰ χρυσᾶ, ἐπὶ δὲ τῶν ἀλεύρων 15.95. Παρὰ δὲ τὴν μικρὰν προστασίαν ἥτις παρείχετο εἰς τὴν Ἑλληνικὴν βιομηχανίαν, οὐδέποτε ἠκούσθη καὶ τὸ παραμικρὸν παράπονον οὔτε διὰ τὴν ποιότητα, οὔτε διὰ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Ἀπὸ τοῦ 1916 ὅμως, μετὰ τὴν κήρυξιν δηλαδὴ τοῦ μεγάλου πολέμου, τὸ Κράτος ἀνέλαβε μονοπωλιακῶς τὴν εἰσαγωγὴν σιτηρῶν, ἅτινα παρέδιδεν εἰς τοὺς ἀλευροβιομηχάνους πρὸς ἄλεσιν ἐπὶ καταβολῇ τῶν νομίμων ἀλεστικῶν. Τὸν Αὔγουστον τοῦ 1923 τὸ Κράτος κατήργησε τὸ καθεστὼς ἐκεῖνο καὶ ἀπέδωσεν ἐλευθερίαν εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον, καταρτίσαν συγχρόνως ἐπιτροπὴν πρὸς μελέτην τῆς μεταπολεμικῶς ἐνδεικνυομένης δασμολογικῆς προστασίας τῆς ἀλευροβιομηχανίας. Τὴν ἔκθεσιν τῆς ἐπιτροπῆς ἐκείνης ἐπεκαλέσθη ὁ προλαλήσας συνάδελφος διὰ νὰ σᾶς διαφωτίσῃ. Τὴν αὐτὴν ἔκθεσιν θὰ ἀναγνώσω καὶ ἐγώ, ἀφίνων εἰς ἡμᾶς νὰ φέρετε τὴν ἀπαραίτητον κρίσιν. «Ὁ ἀνταγωνισμός, ἔγραφεν ἐν τῇ ἐκθέσει της ἡ ἐπιτροπὴ ἐκείνη, τοῦ εἰσαγωγικοῦ ἐμπορίου ἀλεύρων πρὸς τὴν ἐγχώριον ἀλευροβιομηχανίαν εἶναι, ἀπαραίτητος ρυθμιστὴς τῶν τιμῶν». Τὴν παράγραφον ταύτην ἐπεκαλέσθη ὁ κ. συνάδελφος, λησμονῶν νὰ προχωρήσῃ περαιτέρω διὰ νὰ ἀναφέρῃ διὰ ποῖον λόγον ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ συναγωνισμὸς μεταξὺ ἀλευρεμπορίου καὶ ἀλευροβιομηχανίας εἶναι ὁ ἀπαραίτητος ρυθμιστὴς τῶν τιμῶν. «Ὁ κυριώτερος λόγος, ἀναφέρει περαιτέρω ἡ ἔκθεσις, διὰ τὸν ὁποῖον δέον νὰ περιορισθῇ ὁ ὑπὲρ τῆς ἐγχωρίου ἀλευροβιομηχανίας προστατευτικὸς δασμός, εἶναι ἡ κατὰ τὴν χειμερινὴν καὶ ἐαρινὴν ἰδίᾳ περίοδον σταθερῶς παρουσιαζομένη ἀνεπάρκεια τῆς ἐγχωρίου ἀλευροβιομηχανίας, ἧς ἕνεκα ἀνέφικτος ἡ ἀνάπτυξις τοῦ ἀνταγωνισμοῦ μεταξὺ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀλευροβιομηχάνων». Λέγει, δηλαδή, καθαρὰ ἡ ἐπιτροπὴ ἐκείνη ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία, καὶ μάλιστα κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας, δὲν ἦτο ἐπαρκὴς νὰ τροφοδοτήσῃ τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν καὶ συνεπῶς ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν ξένων ἀλεύρων, ὁ ἐπὶ τῶν ὁποίων δασμὸς δὲν ἦτο δυνατὸν καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι ἐξαιρετικῶς βαρύς. Ἐπεκαλέσθη ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος καὶ τὰς γνώμας ἁρμοδίου κρατικοῦ ὑπαλλήλου, τῆς ἐκθέσεως τοῦ ὁποίου σᾶς ἀνέγνωσε περικοπήν. Ἀκούσατε τὶ λέγει ὁ κρατικὸς ἐκεῖνος ὑπάλληλος ἐν τῇ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ὑποβληθείσῃ ἐκθέσει του: «Ὑποστηρίζεται, ἔγραφεν, ὑπὸ τῆς ἀλευροβιομηχανίας ὅτι εἰς ἄλλας χώρας ἔχουν ἐπιβληθῆ δασμοὶ σχεδὸν ἀπαγορευτικοὶ διὰ τὰ ἄλευρα, ἐπὶ τῷ ἀποκλειστικῷ προφανῶς σκοπῷ τῆς προστασίας τῆς ἀλευροβιομηχανίας των, ὄντως δὲ εἶναι ἀληθὲς τὸ τοιοῦτον. Ἀλλ’ εἶναι ἐξ ἴσου ἀληθὲς ὅτι εἰς τὰς χώρας ἐκείνας ἡ ἀλευροβιομηχανία εἶναι οὐ μόνον καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν συγχρονισμένη πρὸς τὰς βιομηχανικὰς προόδους, ἀλλὰ καὶ παραγωγὴν μεγαλειτέραν τῆς καταναλώσεως ἔχει, ὥστε νὰ ἀναπτύσσεται ἐσωτερικὸς ἀνταγωνισμός. Ἐὰν ἑπομένως ὑπὸ ὁμοίας συνθήκας εὑρίσκετο καὶ ἡ ἡμετέρα ἀλευροβιομηχανία, θὰ ἦτο ἐπιβεβλημένον νὰ ἀποκλεισθῇ καὶ ἐνταῦθα ἡ εἰσαγωγὴ ἀλεύρων ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς δι’ ἐπιβολῆς ἀπαγορευτικοῦ δασμοῦ». Προχωρῶν δὲ περαιτέρω, γράφει «ὅτι ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀθρόα εἰσαγωγὴ τῶν ξένων ἀλεύρων, θὰ ἐπιφέρῃ ἀσφαλῶς τὴν ἐξόντωσιν μιᾶς ἐκ τῶν σημαντικωτέρων βιομηχανιῶν τῆς χώρας, οἵα εἶναι ἡ ἀλευροβιομηχανία. Ἐλπίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οὐδεὶς παρέμεινεν εἰς ὑμᾶς δισταγμὸς περὶ τῆς πραγματικῆς ἐννοίας τῶν ἐκθέσεων τὰς ὁποίας ἐπεκαλέσθη ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὁ προλαλήσας συνάδελφος. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι ὅμως εἰσαγωγεῖς ἀλεύρων, οἱ μόνοι δηλαδὴ ἐνδιαφερόμενοι καὶ οἱ μόνοι ὑποστηρίζοντες τὴν μείωσιν τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων εἰς τὴν χώραν ταύτην, δὲν ἀφῆκαν οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν οὐδεμίαν εὐκαιρίαν καὶ οὐδὲν βῆμα ἀπὸ τοῦ ὁποίου νὰ μὴ διαλαλήσουν ὅτι τὸ Κράτος ἐγκληματεῖ ἀπέναντι τοῦ λαοῦ διατηροῦν ἐν ἰσχύϊ τὸν ὑφιστάμενον δασμόν, ὁ ὁποῖος δὲν κάμνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ πληροῖ τὰ θηλάκια δι’ ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων ὀλίγων καρχαριῶν. Ἡ οἰκουμενικὴ Κυβέρνησις ὑπὸ τὴν πίεσιν ὄχι τόσον τῶν ἐνδιαφερομένων, ἀλλ’ ὅσον τῆς κοινῆς γνώμης, ἥτις εἶχε συγκινηθῆ ἐκ τοῦ γενομένου ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων θορύβου, παρέπεμψε τὸ ζήτημα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἥτις πράγματι τὸ ἐμελέτησε μετὰ ἐξαιρετικῆς προσοχῆς ἀφ’ ὅλων του τῶν ἀπόψεων. Καὶ λέγει, κύριοι βουλευταί, ἡ ἔκθεσις τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἐκείνης ἐπιτροπῆς, τὴν ὁποίαν ἐπεκαλέσθη ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος: «Ὅτι ἡ προστασία πρέπει νὰ μὴ φθάνῃ μέχρι κεκαλυμμένου ἀπαγορευτικοῦ δασμοῦ, διότι ἐφ’ ὅσον ἡ ἐγχωρία ἀλευροβιομηχανία δὲν ἔχει τόσην δυναμικότητα παραγωγῆς ὥστε νὰ ὑπερκαλύπτῃ τὴν κατανάλωσιν, δὲν δύναται νὰ προκαλῆται ὁ συναγωνισμὸς μεταξὺ τῶν ἀλευροβιομηχάνων, καὶ ὅτι ἐπιβάλλεται οὕτω ἡ συνύπαρξις τῆς ἀλευροβιομηχανίας καὶ τῆς εἰσαγωγῆς ἀλεύρων, ἐν ᾧ μέτρῳ ἀπαιτεῖται αὕτη πρὸς συμπλήρωσιν τῶν κενῶν τῆς δυναμικότητος τῆς πρώτης καὶ τῆς προκλήσεως τοῦ συναγωνισμοῦ. Προχωροῦσα δὲ περαιτέρω ἡ ἐπιτροπὴ ἐκείνη, ἀναγράφει ἐν τῇ ἐκθέσει της ὅτι «ἡ συνύπαρξις ἀλευροβιομηχανίας καὶ εἰσαγωγῆς ἔξωθεν ἀλεύρων οὐ μόνον ἐπιτρέπεται, ἀλλὰ καὶ ἐπιβάλλεται ὅταν ἡ δυναμικότης τῆς παραγωγῆς τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας δὲν εἶναι τοιαύτη ὥστε νὰ καλύπτῃ ἐξ ὁλοκλήρου τὴν κατανάλωσιν καὶ νὰ ὑπερτερῇ ἐν ἀρκετῷ μέτρῳ αὐτήν, ἵνα καθίσταται δυνατὸς ὁ μεταξὺ τῶν ἀλευροβιομηχάνων συναγωνισμὸς καὶ ἐπωφελῆται ἡ κατανάλωσις εἰς ποιότητα καὶ εἰς τιμήν». Τὶ σαφέστερον τῆς ἐκθέσεως ταύτης, κύριοι βουλευταί; Καὶ δὲν ἀπομένει εἰς ὑμᾶς ἡ ἀπορία διὰ τὴν ἀφέλειαν τοῦ ἀξιοτίμου προλαλήσαντος, τοῦ τόσον εὐφυεστάτου, ὁ ὁποῖος τοιαῦτα μετεχειρίσθη διὰ νὰ πείσῃ ὑμᾶς ἐπιχειρήματα; Μένει εἰς τὴν σκέψιν καὶ τοῦ στοιχειωδῶς δυναμένου νὰ σκεφθῇ ἀνθρώπου ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ ἐπιφυλάξεις ἐγένοντο ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία ἦτο ἀνεπαρκὴς καὶ ἀνίκανος νὰ τροφοδοτήσῃ κατὰ τὸ δέον μέτρον τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν; Καὶ δὲν ἀπομένει ἀναμφισβήτητον τὸ συμπέρασμα ὅλων τῶν ἐκθέσεων τὰς ὁποίας σᾶς ἀνέγνωσα ὅτι ἀλευροβιομηχανία καὶ ἀλευρεμπόριον δὲν δύνανται νὰ συνυπάρξουν παρὰ εἰς τὴν περίπτωσιν μόνον κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἀνεπάρκεια τῆς ἀλευροβιομηχανίας εἶναι ἀποδεδειγμένη ἀρκούντως;

§68Ι. ΠΕΡΔΙΚΟΓΙΑΝΝΗΣ. Μὰ δὲν πρόκειται, κ. συνάδελφε, περὶ ἐπαρκείας τῶν ἀλεύρων. Ἐβαρύνθη ὁ κόσμος νὰ πληρώνῃ προστατευτικὸν δασμὸν διὰ διαφόρους βιομηχανίας.

§69Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Καὶ σεῖς ἀκόμη ἔχετε πέσῃ θῦμα, ὅπως ἀσφαλῶς θὰ ἔχουν πέσῃ θύματα καὶ ἄλλοι συνάδελφοι τοῦ γενομένου θορύβου περὶ προστασίας τῆς ἀλευροβιομηχανίας. Οὐδεμία προστασία παρέχεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἀλευροβιομηχανίαν καὶ οὐδὲν λεπτὸν εἰσφέρει πρὸς συντήρησίν της ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, διότι κατὰ τὴν διατίμησιν τῶν ἐγχωρίων ἀλεύρων, λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν οὐχὶ ὁ δασμὸς τῶν ἀλεύρων, ἀλλ’ ὁ δασμὸς τοῦ σίτου. Ὁσοσδήποτε ἑπομένως καὶ ἂν εἶναι ὁ δασμὸς τῶν ἀλεύρων, οὐδὲν ἐκ τούτου ἔχει νὰ καρπωθῇ ἡ ἀλευροβιομηχανία, ἥτις ἐν τούτοις κατηγορεῖται ὡς ἀπολαμβάνουσα ἐξερετικῆς δῆθεν προστασίας. Καὶ ἤδη γεννᾶται τὸ εὔλογον ἐρώτημα: εἶναι ἐπαρκὴς πράγματι ἡ ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία μέχρι τοῦ σημείου ὥστε νὰ προκληθῇ ὁ ἀπαιτούμενος χάριν τῆς καταναλώσεως ἀνταγωνισμὸς μεταξὺ τῶν ἀλευροβιομηχάνων; Ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας εἶναι ὁ ἁρμόδιος νὰ σᾶς δώσῃ τὴν ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἀπάντησιν. Ἀλλὰ λησμονεῖτε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι πρὸ ὀλίγων μόλις μηνῶν ἐψηφίσαμεν νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου καταβάλλει ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἓν λεπτὸν ἐπὶ ἑκάστης ἀλεθομένης ὀκᾶς σίτου ὑπὲρ τοῦ ταμείου τῶν ἀνέργων μυλεργατῶν; Καὶ ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἐφαρμόζουσα μίαν ἐξαιρετικῆς σημασίας κοινωνικὴν πολιτικήν, ἐπιβάλλῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν νὰ εἰσφέρῃ 4½ περίπου ἑκατομμύρια ὑπὲρ τῶν ἀνέργων μυλεργατῶν, εἶναι δυνατὸν νὰ μείνῃ καὶ εἰς τὸν πλέον κακόπιστον ἡ ἀμφιβολία περὶ τῆς ἀνεπαρκείας τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίξῃ τις σοβαρῶς ὅτι πρέπει νὰ ἐπιτείνωμεν τὴν ἀνεργίαν ταύτην ἐπιτρέποντες τὴν ἀθρόαν εἰσαγωγὴν ξένων ἀλεύρων. Ἡ μείωσις τῶν δασμῶν τῶν ἀλεύρων οὐδεμίαν συνεπάγεται καὶ μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, καθ’ ὅσον καὶ ἐξισουμένου τοῦ δασμοῦ ἐγχωρίων καὶ ἀλλοδαπῶν ἀλεύρων πρώτης ποιότητος, οὐδεμία δύναται νὰ ἐπέλθῃ ὑποτίμησις τοῦ λευκοῦ ἄρτου δεδομένου ὅτι ἡ τιμὴ τῶν Ἀμερικανικῶν ἀλεύρων πρώτης ποιότητος εἶναι κατὰ πολὺ ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τῶν ἐγχωρίων. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου ἡ εἰσαγωγὴ ἀλεύρων πρώτης ποιότητος πρὸς ἀρτοποίησιν ὑπῆρξε μηδαμινὴ κατὰ τὸ παρελθόν, καίτοι ὁ δασμὸς τῶν ἀλεύρων τούτων ἦτο πολλάκις μικρότερος τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου. Ὁλόκληρος συνεπῶς ὁ θόρυβος στρέφεται περὶ τὴν εἰσαγωγὴν δευτέρας καὶ τρίτης ποιότητος ἀλλοδαπῶν ἀλεύρων. Καὶ θὰ γεννηθῇ εἰς πολλοὺς τὸ ἐρώτημα: Ἀφοῦ εἶναι δυνατὴ ἡ εἰσαγωγὴ ἔξωθεν ἀλεύρων, βʹ καὶ γʹ ποιότητος εἰς τιμὰς τόσον εὐθηνὰς διατὶ νὰ μὴ ἐπωφεληθῶμεν τῆς περιστάσεως παρέχοντες οὕτω εἰς τὸν λαὸν εὐθηνὸν ἄρτον; Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἁπλῆ καὶ εὔκολος. Διότι εἰσαγομένων τῶν δευτέρας καὶ τρίτης ποιότητος ἀλεύρων ἀναγκαστικῶς θὰ παύσῃ ἡ παραγωγὴ τοιούτων ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας, μοιραίως ὅμως θὰ παύσῃ καὶ ἡ παραγωγὴ ἀλεύρων, ὁπότε καὶ ταῦτα θὰ εἰσαχθοῦν ἐξ Ἀμερικῆς εἰς τιμὰς ὅμως κατὰ πολὺ μεγαλειτέρας τῶν παραγομένων ὑπὸ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας, ὁπότε ἀντὶ ὠφελείας θέλει ἐπέλθῃ ζημία, ἡ δὲ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία ὁλοσχερῶς θέλει σταματήσῃ τὰς ἐργασίας της. Ὁ θάνατος ὅμως τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας θὰ ἐπέφερε τὸν μαρασμὸν καὶ εἰς ἄλλους κλάδους τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας ὡς ἡ ναυτιλία, ἡ κτηνοτροφία κλπ. τὸν ὁριστικὸν δὲ θάνατον εἰς τὴν σιτοπαραγωγήν, ἥτις εἶναι ἀδύνατον νὰ προκόψῃ χωρὶς ἐκ παραλλήλου νὰ ὑπάρχῃ καὶ ἰσχυρὰ ἀλευροβιομηχανία. Ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς εἰσαγωγῆς πρώτης καὶ τρίτης ποιότητος ἀλεύρων οὐδεμία θέλει προκύψῃ εἰς τὴν κατανάλωσιν ὠφέλεια, καθ’ ὅσον διὰ μὲν τὴν εἰσαγωγὴν τρίτης ποιότητος ἀλεύρων οὐδεμία δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις, ἐφ’ ὅσον τὰ ἄλευρα ταῦτα εἶναι ἀπολύτως ἀκατάλληλα πρὸς βρῶσιν, χρησιμοποιοῦνται δὲ μόνον διὰ τὴν νοθείαν τῶν πιτυρούχων ἀλεύρων, τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος δὲν δύναται νὰ ἀνεχθῇ. Περιορίζεται συνεπῶς τὸ ζήτημα κατὰ πόσον διὰ τῆς μειώσεως τῶν δασμῶν τῶν ἀλεύρων δευτέρας ποιότητος, θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ὑποτίμησις τῆς δευτέρας ποιότητος ἄρτου τοῦ καταναλισκομένου ὑπὸ τῶν λαϊκῶν τάξεων. Ἄρτος ὅμως δευτέρας ποιότητος εἶναι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὁ παραγόμενος ἤδη ἐξ ἐγχωρίων ἀλεύρων πιτυροῦχος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ὁ δυνάμενος νὰ παραχθῇ ἐξ ἀλεύρων ξένων δευτέρας ποιότητος. Δεδομένου ὅμως ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ πιτυρούχων Ἀμερικανικῶν ἀλεύρων εἶναι ἀδύνατος, καθ’ ὅσον, λόγῳ τῆς ἀποστάσεως ἐπέρχεται ἀλλοίωσις καθιστῶσα αὐτὰ ἀκατάλληλα πρὸς βρῶσιν, ἕπεται ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ πιτυρούχου ἄρτου θὰ παραμείνῃ ἀνεπηρέαστος, παρ’ οἱανδήποτε μείωσιν τῶν δασμῶν τῶν ἀλεύρων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἀπομένει, λοιπόν, νὰ ἐξετάσωμεν ἂν ὑποτιμωμένου τοῦ δασμοῦ τῶν δευτέρας ποιότητος ἀλεύρων, θὰ παραχθῇ ἄρτος οὗτινος ἡ τιμὴ θὰ εἶναι κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ πιτυρούχου ὁπότε καὶ μόνον θὰ προέκυπτε πραγματικὴ ὠφέλεια διὰ τὸν καταναλωτήν. Αἱ τιμαὶ ὅμως τῶν δευτέρας ποιότητος Ἀμερικανικῶν ἀλεύρων εἶναι τοιαῦται ὥστε καὶ μειουμένου τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ νὰ μὴ καθίσταται δυνατὴ ἡ παραγωγὴ ἄρτου εὐθηνοτέρου τοῦ σημερινοῦ πιτυρούχου, ἐκτὸς ἂν πρόκειται περὶ εἰσαγωγῆς ἀλεύρων, ἅτινα ἡ Ἀμερικανικὴ ἀλευροβιομηχανία ὑποβοηθούσης καὶ τῆς χημείας παρασκευάζει διὰ τὸ Μεξικόν, τὸ Μαρόκον καὶ τὴν Ἑλλάδα, ἥτις ἔμεινεν ὁ μόνος τούτων καταναλωτὴς ἐν Ἀνατολῇ μετὰ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς εἰσαγωγῆς των καὶ ἐν αὐτῇ τῇ Τουρκίᾳ. Ποίαν σημασίαν ἔχει διὰ τὴν γεωργίαν καὶ ἰδίᾳ διὰ τὴν σιτοπαραγωγὴν ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἀλεύρων, μαρτυροῦν αἱ διαμαρτυρίαι τοῦ γεωργικοῦ κόσμου, εἰς ἐπανειλημμένα γεωργικὰ συνέδρια λαβόντα χώραν ἐν Μακεδονίᾳ καὶ Θεσσαλίᾳ ἰδίᾳ κατὰ τῆς συζητουμένης ὑποτιμήσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων τούτων. Σωρεία τοιούτων ψηφισμάτων ὑπάρχει εἰς τὰ ἀρχεῖα τῶν ἁρμοδίων ὑπουργείων. Ἀλλὰ μήπως ὑπάρχει τις ὁ περὶ τὰ γεωργικὰ ἀσχολούμενος, ὅστις νὰ μὴ ἐπολέμησε τὸ μέτρον τοῦτο; Ὁ διευθύνων σήμερον τὰς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου τῆς Γεωργίας εἰς τὴν πρόσληψιν τοῦ ὁποίου τόσην ἀπέδωσε σημασίαν ἡ Κυβέρνησις, ὡς διευθυντὴς τοῦ ἐποικισμοῦ Μακεδονίας δι’ ἐκθέσεώς του ὑποβληθείσης πρὸ διετίας εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ἀποκαταστάσεως προσφύγων, ἐτόνισε τοὺς κινδύνους, οἵτινες θὰ ἐπήρχοντο εἰς τὴν σιτοκαλλιέργειαν, ἐφ’ ὅσον ἐξακολουθεῖ ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἀλεύρων. Ἀλλὰ μήπως τοὺς ἰδίους κινδύνους δὲν ἐτόνισε καὶ ἡ ἐπιτροπὴ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἀποτελουμένη ἐκ κρατικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἀντιπροσώπων τῶν γεωργικῶν τάξεων; Τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, κύριοι βουλευταί, τοῦ Κράτους ὅπως ὑποστηρίξῃ τὴν ἐγχώριον ἀλευροβιομηχανίαν, δὲν ἠρνήθησαν οὐδὲ οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν ξένων χωρῶν τῶν ὁποίων τὰ συμφέροντα πλήσσονται διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς εἰσαγωγῆς ξένων ἀλεύρων. Ἀμφισβητοῦν μόνον οἱ Ἕλληνες εἰσαγωγεῖς κοπτόμενοι διὰ τὴν προστασίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἰδοὺ τὶ ἔλεγεν εἰς συνέντευξίν του ὁ ἀρχηγὸς τῆς σερβικῆς ἀποστολῆς διὰ τὴν Ἑλληνοσερβικὴν ἐμπορικὴν σύμβασιν τὴν ὁποίαν ὑπὲρ πᾶν ἄλλο ζήτημα ἀπησχόλησεν ὁ δασμὸς τῶν ἐκ Σερβίας εἰσαγομένων ἀλεύρων: «Διὰ τὴν ἐξαγωγὴν σιτηρῶν, ἔλεγεν εἰς συνέντευξίν του πρὸς τὸν σερβικὸν τύπον, καὶ ἰδίᾳ ἀλεύρων, ἡ κατάστασις εἶναι ὀλίγον δυσχερής, διὰ τὴν ἡμετέραν βιομηχανίαν. Διότι ὅλαι αἱ χῶραι ἐπιθυμοῦν νὰ προστατεύσουν καὶ ἀναπτύξουν τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀλευροβιομηχανίαν, καὶ ὡς ἐκ τούτου καθίσταται δύσκολον νὰ ἀναπτύξωμεν τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἀλεύρων. Ἴσως τὸ σημεῖον τῆς μετὰ τῆς Ἑλλάδος συνθήκης νὰ εἶναι καὶ τὸ πλέον τρωτόν Δέον ὅμως νὰ ἀναγνωρισθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα πλῆρες τὸ δικαίωμα τῆς προστασίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, νὰ βελτιώσῃ τὴν ἀλευροβιομηχανίαν αὐτῆς, κανονίζουσα ἀναλόγως τὸ δασμολόγιόν της». Καὶ ὅταν ὑπὸ τῶν ξένων ἀναγνωρίζεται τὸ καθῆκον καὶ ἡ ὑποχρέωσις τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὅπως προστατεύσῃ τὴν βιομηχανίαν της, καίτοι διὰ τῆς τοιαύτης προστασίας πλήσσονται τὰ ἰδικά των συμφέροντα, δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ ἡ ὑποχρέωσις αὕτη ἐκ μέρους ὀλίγων Ἑλλήνων, τῶν ὁποίων συμπτωματικῶς πλήσσονται τὰ συμφέροντα; Ὁ προλαλήσας συνάδελφος ἐν τῇ ῥύμῃ τοῦ λόγου του ὡμίλησε καὶ περὶ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, εἰπὼν ὅτι δὲν εἶναι ἀξία λόγου ἡ ὑπηρεσία τὴν ὁποίαν προσέφερεν εἰς τὴν γεωργίαν ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία. Τὰ αὐτὰ εἶχεν ὑποστηρίξῃ καὶ δι’ ὑπομνήματός του πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ τῆς Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνέφερεν ὅτι ἀντὶ 50 ἑκατομμυρίων ὀκάδων παρεδόθησαν μόνον 2 ἑκατομμύρια κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Γνωρίζετε, κύριοι βουλευταί, τὸν νόμον περὶ συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, διὰ τοῦ ὁποίου οἱ ἀλευροβιομήχανοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγοράζουν τὸν συγκεντρωθησόμενον ἑκάστοτε σῖτον εἰς τιμὰς καθοριζομένας ὑπὸ εἰδικῆς πρὸ τοῦτο ἐπιτροπῆς καὶ κατὰ πολὺ ἀνωτέρας τοῦ καλλιτέρου ἐξωτερικοῦ σίτου. Ὁ νόμος οὗτος ἐφαρμοσθεὶς κατὰ τὸ 1927 καὶ κατὰ τὴν λῆξιν σχεδὸν τῆς συγκομιδῆς, ἀπέδωσεν ἐξαιρετικοὺς καρπούς. Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος συνεκεντρώθη σῖτος 2½ ἑκατομμυρίων ὀκάδων, κατὰ τὸ δεύτερον 7 ἑκατομμυρίων καὶ κατὰ τὸ τρίτον ἔτος 9½ ἑκατομμυρίων. Σκοπὸς τοῦ νόμου ἐκείνου δὲν ἦτο ὅπως τὸ κράτος συγκεντρώσῃ ὅλον τὸν ἐγχώριον σῖτον, ὁ σκοπός του ἦτο νὰ ἐξαναγκάσῃ τοὺς καταναλωτὰς τοῦ ἐγχωρίου σίτου νὰ ἀγοράζουν αὐτὸν εἰς τιμὰς μεγαλειτέρας ἐφ’ ὅσον οἱ κάτοχοι σίτου εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ φέρουν τοῦτον εἰς τοὺς τόπους τῆς συγκεντρώσεως, ἡ ὑπηρεσία τῆς ὁποίας ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ἀγοράσῃ τοῦτον εἰς τὰς καθορισθείσας τιμάς. Συνεπῶς ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου ἐπετεύχθη καὶ οἱ σιτοκαλλιεργηταὶ ἀπήλαυσαν ἱκανοποιητικῶν τιμῶν. Τονίζω λοιπὸν ὅτι εὐχῆς ἔργον θὰ ἦτο ὅπως ἡ ἐπιτροπὴ συγκεντρώσεως μὴ συγκεντρώσῃ μεγάλας ποσότητας, ἀλλὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἀπαραίτητος ρυθμιστὴς τῆς τιμῆς τοῦ σίτου, ὅπως καὶ ἐχρησίμευσε μέχρι σήμερον, καὶ ἠγοράσθη ὁ σῖτος οὗτος κατὰ 55 λεπτὰ ἀκριβώτερον τοῦ σίτου Μανιτόμπα, τοῦ ἐκλεκτοτέρου δηλαδὴ σίτου.

§70Γ. ΜΟΔΗΣ. Παραδέχεσθε ὅτι οἱ ἀλευροβιομήχανοι ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερον ἀκόμη νὰ ἀγοράζουν σῖτον ἐγχώριον μὲ τὰς τιμὰς τὰς ὁποίας προσδιορίζει ἡ ἐπιτροπή; Ἔχουν τοιαύτην ὑποχρέωσιν;

§71Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Οἱ ἀλευροβιομήχανοι, κύριε συνάδελφε, ἔχουν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ παραλάβουν οἱανδήποτε ποσότητα σίτου, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς χορηγήσῃ τὸ κράτος ἐκ τοῦ προερχομένου ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν. Ὁ χωρικὸς ὅμως δὲν προσφέρει συνήθως τὸν σῖτόν του εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ἀλλὰ ἔχων ὑπ’ ὄψιν του τὴν προσφερομένην ὑπ’ αὐτῆς τιμὴν πωλεῖ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον τὸ προϊὸν του ἀντὶ 10 ἢ 20 λεπτῶν ὀλιγώτερον καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι αἰχμάλωτος τῆς βουλιμίας τοῦ ἀγοραστοῦ.

§72Γ. ΜΟΔΗΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβές, διότι καὶ εἰς τὴν ἀγορὰν τὸ ἐντόπιο σιτάρι προσφέρεται κατὰ 1½ καὶ 2 δραχμὰς εὐθηνότερον ἀπὸ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως.

§73Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Διατὶ δὲν τὸ παραδίδουν τότε εἰς τὴν συγκέντρωσιν;

§74Γ. ΜΟΔΗΣ. Δὲν τὸ παραλαμβάνουν, διότι ἐσταμάτησαν τὴν παραλαβὴν ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου.

§75Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Διὰ τὸ ζήτημα τοῦτο, κ. συνάδελφε, ὑποβάλετε ἐπερώτησιν εἰς τὸν ἁρμόδιον ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, καθ’ ὅσον τοῦτο εἶναι ζήτημα καλλιτέρας ὀργανώσεως τῆς ἐπιτροπῆς συγκεντρώσεως. Ὁ προλαλήσας συνάδελφος, κύριοι βουλευταί, ἐτόνισεν ὅτι διὰ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων ἀλεύρων θὰ καταστῇ εὐθηνότερος ὁ ἄρτος, καὶ σᾶς εἶπεν: Πῶς εἶνε δυνατὸν οἱ τ’ ἀντίθετα φρονοῦντες νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν θὰ μειωθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου ἐὰν μειωθῇ ὁ δασμὸς τῶν ξένων ἀλεύρων; Τί τούτου φυσικώτερον, εἶπεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος; Καὶ ἐν τούτοις, κύριοι βουλευταί, δι’ οὓς λόγους προηγουμένως ἀνέφερα οὐδεμία ὑπάρχει ἐλπὶς μειώσεως τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου μειουμένου τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων. Ὑπῆρξεν, ἄλλωστε, μακρὰ ἐποχή, τὴν ὁποίαν ἀπορῶ πῶς λησμονεῖ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, καθ’ ἣν ὁ δασμὸς τῶν ξένων ἀλεύρων ἦτο ἴσος πρὸς τὸν δασμὸν τοῦ σίτου, πολλάκις δὲ καὶ μικρότερος τούτου, οὐχὶ βέβαια διὰ νὰ προστατευθοῦν τὰ λαϊκὰ συμφέροντα. Καὶ ἐν τούτοις καθ’ ὅλην τὴν μακρὰν ἐκείνην ἐποχὴν ὁλοκλήρων ἐτῶν δὲν ὑπάρχει παράδειγμα καθ’ ὃ ἐπωλήθη εὐθηνότερον ὁ ἄρτος τοὐναντίον, καίτοι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ διαφορὰ τοῦ δασμοῦ ἦτο κατὰ μίαν καὶ πλέον δραχμὴν μικροτέρα τῆς σημερινῆς ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἠγόραζε τὸν ἄρτον του ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ κόστους τῶν ἐγχωρίων ἀλεύρων, καὶ συνεπῶς ἡ διαφορὰ τοῦ δασμοῦ ἀπέμενεν ὁλόκληρος πρὸς ὄφελος τῶν εἰσαγωγέων. Ὁμίλησε καὶ περὶ βελτιώσεως τῆς ποιότητος ὁ ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος. Πρὸς τοῦτο ἐπικαλοῦμαι τὴν μνήμην σας περὶ τῆς ποιότητος τοῦ ἄρτου κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τῆς ἀθρόας εἰσαγωγῆς τῶν ἀλεύρων, καὶ ἰδίως ἐκείνων οἵτινες ἔζησαν εἰς τὰς νέας χώρας, ὅπου ἡ εἰσαγωγὴ ἦτο μεγαλειτέρα. Ἀκούσατε τὶ ἔλεγεν ὁ διευθυντὴς τῆς ἀγορανομίας κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1926 εἰς σύσκεψιν ἐν τῷ ὑπουργείῳ τῶν Ἐσωτερικῶν, εἰς ἣν εἶχον κληθῆ ἅπαντες οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἀλευροβιομήχανοι, ἀλευρέμποροι, ἀρτοποιοὶ καὶ ἀνώτατοι Κρατικοὶ ὑπάλληλοι: «Ὁ σκοπὸς εἰς τὸν ὁποῖον ἀπέβλεψεν ἡ Κυβέρνησις, ὑποβιβάσασα τὸν δασμὸν τῶν ἀλεύρων, ἦτο ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ βελτιωθῇ ἡ ποιότης τοῦ ἄρτου, καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ὑποβιβασθῇ ἡ τιμὴ αὐτοῦ. Ὀφείλομεν ὅμως νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι οὐδὲν τούτων ἐπετεύχθη. Τοὐναντίον μάλιστα ἡ μὲν τιμὴ τοῦ ἄρτου ὑψοῦτο διαρκῶς, ἡ δὲ ποιότης ἐχειροτέρευσε μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε νὰ ἔχωμεν καὶ κρούσματα δηλητηριάσεως. Εἴχομεν πράγματι ἄπειρα κρούσματα δηλητηριάσεως καὶ ἰδίᾳ εἰς τὰς νέας χώρας.

§76Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Διατὶ δὲν τὰ κατήγγελλον, ὡς εἶχον ὑποχρέωσιν;

§77Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Τὰ εἰσαγόμενα κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἄλευρα δὲν ἦτο δυνατὸν ν’ ἀρτοποιηθοῦν ἄνευ ἀναμίξεως μετ’ ἐγχωρίων τοιούτων. Οἱ Ἕλληνες ἀλευροβιομήχανοι ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ν’ ἀρτοποιοῦνται εἰς χωριστὰ ἀρτοποιεῖα. Τὸ μέτρον τοῦτο ἐφηρμόσθη ἐπί τινας ἡμέρας, ἀλλὰ κατηργήθη κατόπιν διαμαρτυριῶν τῶν ἀλευρεμπόρων καὶ οὕτω ἡ νοθεία ἐσυνεχίζετο ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Κράτους.

§78Γ. ΣΑΚΑΛΗΣ. Θὰ ἦσαν τὰ κτηνάλευρα ποὺ ἔλεγαν εἰς τὴν ἀγοράν.

§79Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀφήσουμε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι πρόκειται περὶ κτηναλεύρων, διότι ὑπῆρχον χημικοί, οἱ ὁποῖοι ἐπέβλεπαν τὴν εἰσαγωγήν, καὶ ἂν ὑπῆρχον τοιαῦτα ἄλευρα καὶ τὰ ἄφηναν, πρέπει νὰ πᾶνε στὰς φυλακάς.

§80Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Θὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ἔχετε ὑπομονήν.

§81Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ρίπτεται μομφὴ κατὰ τῶν χημικῶν, σᾶς λέγω ὅτι, ἐὰν αὐτοὶ δὲν ἔκαναν τὴν δουλειά των, καὶ δὲν προέλαβαν καταχρήσεις, αὐτὸ εἶναι ἄλλο ζήτημα. Ποῖος ὅμως τὰ ἔφερεν αὐτὰ τὰ ἄλευρα; Ὑποθέσατε ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἡ χημικὴ ὑπηρεσία. Θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ φέρουν; Ἐκεῖ τίθεται τὸ ζήτημα.

§82Ε. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ. Αὐτὸ τὸ κακὸ προλαμβάνεται.

§83Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὅλα προλαμβάνονται, κ. συνάδελφε, ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος ἔχει μυαλό. Ἐφ’ ὅσον ὅμως χειρίζεται μετὰ τόσης ἀφελείας σοβαρώτατα ζητήματα, δὲν προλαμβάνεται τίποτε, τοὐναντίον ἀφήνει νὰ δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν συντελοῦν εἰς οὐδὲν ἄλλο παρὰ νὰ ὑπονομεύουν καὶ τὸ Κράτος καὶ τὴν κοινωνίαν. Περὶ τῆς ποιότητος τῶν ξένων ἀκούσατε τὶ γράφει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, ὅπερ εἰσήγαγεν ἐπὶ τῆς οἰκουμενικῆς κυβερνήσεως ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος. «Τὰ ἄλευρα, ἅτινα εἰσάγονται ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, εἶναι διαφόρων ποιοτήτων. Ἐκ τούτων τὰ πρώτης ποιότητος χρησιμοποιοῦνται σχεδὸν ἀποκλειστικῶς διὰ τὴν ζαχαροπλαστικὴν καὶ τὴν παρασκευὴν ζυμαρικῶν, ἐλάχιστα δὲ ἀρτοποιοῦνται. Τὰ δευτέρας ποιότητος ἀρτοποιοῦνται εἴτε αὐτοτελῶς πρὸς παρασκευὴν μεσαίας ποιότητος ἄρτου (μεταξὺ λευκοῦ καὶ πιτυρούχου), εἴτε μετὰ προηγουμένην ἀνάμιξιν μετὰ λευκῶν ἐγχωρίων, τὰ δὲ τρίτης ποιότητος χρησιμοποιοῦνται ἀποκλειστικῶς πρὸς ἀνάμιξιν μετὰ τῶν ἐγχωρίων πιτυρούχων ἀλεύρων. Εὐνόητον εἶναι ὅτι ἡ ἀνάμιξις τῶν βʹ καὶ γʹ ποιότητος ἀλεύρων ἀλλοδαπῆς μετ’ ἐγχωρίων, σκοπὸν ἔχει τὴν πρόσκτησιν ἀθεμίτου κέρδους ὑπὸ τοῦ ἐνεργοῦντος τὴν ἀνάμιξιν»... Ἀκούσατε τὶ γράφει ἀκόμη περὶ τῆς ποιότητος τῶν ἀλεύρων τούτων ἡ ἔκθεσις τῆς μειονοψηφίας τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς. (ἀναγινώσκει).

§84Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ποῖος ὑπογράφει;

§85Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Οἱ κ. κ. Μερλόπουλος καὶ Σπετσιώτης. Παρ’ ὅλας ὅμως τὰς δυσχερείας τὰς ὁποίας οἱ εἰσαγωγεῖς τῶν ξένων ἀλεύρων ἀντεμετώπισαν εἰς τὸν ἀγῶνα των δὲν ἀπεγοητεύθησαν. Ἡ νίκη τοὺς ἦτο πολύτιμος καὶ συνεπῶς ἔπρεπε νὰ κερδηθῇ διὰ παντὸς μέσου. Καὶ ἀφοῦ δὲν κατώρθωσαν νὰ πείσουν τὰς Ἑλληνικὰς Κυβερνήσεις περὶ τοῦ δικαίου των, καὶ πρὸ παντὸς περὶ τῆς προστασίας ἥτις θὰ παρείχετο εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαὸν γινομένων δεκτῶν τῶν ἀπόψεών των, ἐστράφησαν πρὸς ἀντιπροσώπους ξένων χωρῶν τῶν ὁποίων ἐπλήσσοντο τὰ συμφέροντα διὰ τῆς μειώσεως τῆς εἰσαγωγῆς ξένων ἀλεύρων. Καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ σημεῖον Ἕλληνες αὐτοὶ καὶ ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ κοπτόμενοι, νὰ κατηγορήσουν ἀνωτάτους κρατικοὺς λειτουργούς, καὶ νὰ ζητήσουν τὴν ἐπέμβασιν τῶν ξένων κυβερνήσεων. Καὶ δὲν ἐσταμάτησαν μέχρις ἐκεῖ, ἀλλὰ ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου ὥστε νὰ ζητήσουν τὴν ὑλικὴν ἐνίσχυσιν ἐκ μέρους τῶν Ἀμερικανῶν ἀλευροβιομηχάνων ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐζήτουν χιλιάδας δολλαρίων ἵνα διατηρήσουν τὴν ἐνασκουμένην προπαγάνδαν διὰ τοῦ τύπου μεταξὺ τῶν πολιτικῶν των φίλων καὶ τῶν ἐργατικῶν σωματείων, διότι διὰ νὰ σωθῇ, ὡς ἔγραφον, ἡ κατάστασις ἔπρεπε νὰ ἀγωνισθοῦν σκληρῶς καὶ νὰ ἐξοδευθοῦν πολλὰ χρήματα!!!

§86Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Δὲν εἶναι ἀκριβῆ αὐτά. Δὲν λέγει ἡ ἐπιστολὴ γιὰ ἑκατοντάδας χιλιάδων δολλαρίων.

§87Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Λέγει ὀλιγώτερα; Ἔχετε ὑπογράψῃ τὴν ἐπιστολὴν καὶ σεῖς καὶ διὰ τοῦτο ταράττεσθε...

§88Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Τότε θὰ ζητήσωμεν νὰ ἔλθουν καὶ αἱ δικογραφίαι τῶν ἄλλων.

§89Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Μοῦ εἶναι ἀπολύτως ἀδιάφορα τὰ πρόσωπα, κ. συνάδελφε. Ἐγὼ ἐξετάζω κατὰ πόσον εἶναι ἀξία προστασίας ἢ διώξεως ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία. Κατόπιν τοῦ γενομένου θορύβου, κ. συνάδελφοι, ἡ παροῦσα κυβέρνησις παρέπεμψε τὸ ζήτημα εἰς κοινοβουλευτικὴν ἐπιτροπὴν τῆς ὁποίας ἡ ἀπόφασις δὲν ὑπῆρξεν ἱκανοποιητικὴ διὰ τοὺς εἰσαγωγεῖς τῶν ξένων ἀλεύρων. Ἀλλὰ παρ’ ὅλα ταῦτα καὶ πάλιν δὲν κατέθεσαν τὰ ὅπλα, ἀλλὰ ἤρχισαν τὸν ἀγῶνα των ἐπὶ νέων ὅλως βάσεων. Καὶ εἶπον οἱ ἐνδιαφερόμενοι, τῶν ὁποίων προΐσταται ὁ προλαλήσας ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος. Δὲν πρέπει νὰ ληφθῇ ἐκ μέρους τοῦ Κράτους πρόνοια διὰ μίαν πολυπληθῆ τάξιν ἀνθρώπων οἵτινες διὰ τῆς μειώσεως τῆς εἰσαγωγῆς τῶν ξένων ἀλεύρων ἔμειναν ἄνευ ἐπαγγέλματος στερηθέντες τῶν πρὸς τὸ ζῆν; Ἡ τάξις περὶ τῆς ὁποίας γίνεται λόγος, καὶ ἥτις πράγματι ἐστερήθη, σημαντικῶν κερδῶν μετρᾶται εἰς τὰ δάκτυλα τῆς μιᾶς χειρὸς κ. συνάδελφοι. Εἶναι 4–5 εἰσαγωγεῖς ξένων ἀλεύρων. Οἱ ἄλλοι οἱ ἀλευρέμποροι θὰ ἐξακολουθήσουν τὸ ἐπάγγελμά των πωλοῦντες ἀντὶ τῶν ξένων τὰ ὁποῖα ἐπώλουν μέχρι τοῦδε, ἐγχώρια ἄλευρα. Συνεπῶς ἡ διαμαρτυρία των δικαιολογεῖται κατὰ τοῦτο: Ὅτι δηλαδὴ τὸ κέρδος ἐκ τῶν ἐγχωρίων ἀλεύρων δὲν συγκρίνεται μὲ τὸ κέρδος τὸ ὁποῖον ἀπελάμβανον ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν ξένων ἀλεύρων καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο σημαντικῶς ἀνώτερον. Ἰδοὺ ποῖα εἶναι τὰ θύματα. Δὲν θέλομεν νὰ εἰσαγάγωμεν ἄλευρα βʹ καὶ γʹ ποιότητος εἶπον οἱ εἰσαγωγεῖς, ἀλλὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἡ εἰσαγωγὴ μιᾶς ποσότητος 50–60.000 τόννων, διὰ νὰ συνεχίσωμεν τὸ ἐπάγγελμά μας καὶ ἐξασφαλίσωμεν τὸν ἄρτον τῶν οἰκογενειῶν μας. Ἡ ἄποψις ἐξητάσθη πρὸ 6 περίπου μηνῶν ὑπὸ ἐπιτροπῆς ἐκ τῶν ὑπουργῶν τῶν Οἰκονομικῶν, τῶν Ἐσωτερικῶν, τῆς Γεωργίας, ὡς καὶ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν καὶ ἀπερρίφθη ἀσυζητητεί. Ἐφ’ ὅσον κύριοι βουλευταὶ τὸ ζήτημα τίθεται κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὡς ζήτημα καθαρῶς κοινωνικῆς προνοίας, ἐγὼ δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσῃ τὴν πραγματικὴν κατάστασιν καὶ νὰ λάβῃ καὶ τὰ ἀπαραίτητα μέτρα.

§90ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὴν θεωρεῖτε σκόπιμον αὐτὴν τὴν ἐνέργειαν, κ. συνάδελφε;

§91Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὅταν εἰσηγηθῇ ἡ Κυβέρνησις τοιοῦτον νομοσχέδιον θὰ ἐκθέσω τὴν γνώμην μου περὶ τῆς ὀρθότητος τοῦ μέτρου. Ἐνῷ ὅμως οὕτως εἶχον τὰ πράγματα, ἐνῷ ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐξ Ἀθηνῶν εἶχεν ἐγκαταλείψει τὰ ἐπιχειρήματά του περὶ τῆς προστασίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, αἴφνης τὴν ἑσπέραν ταύτην ἐπανῆλθε καὶ πάλιν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ ἐτόνισεν ἐκ νέου ὅτι διὰ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων θὰ μειωθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου, θὰ βελτιωθῇ ἡ ποιότης του, καὶ θὰ ἐνισχυθῇ καὶ ὁ προϋπολογισμός!! Καίτοι ὁ προλαλήσας συνάδελφος ἐδήλωσεν ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθῃ εἰς προσωπικὰ ζητήματα ἀλλὰ θὰ ἐξετάσῃ ἀπὸ περιωπῆς τὸ ζήτημα, ἐν τούτοις δὲν παρέλειψε νὰ ἐπαναλάβῃ καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὅσα ἐπὶ τριετίαν καὶ πλέον ἀναγράφει εἰς τὸν τύπον περὶ κακῆς ποιότητος ἄρτου, περὶ καταδίκης τῶν ἀλευροβιομηχάνων κλπ. Καὶ συγκεκινημένος ἐκ τοῦ πόνου εἶπεν, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς κατὰ περίοδον τινὰ τοῦ 1027 ἔφαγε βρωμερὸν ἄρτον συνεπείᾳ τοῦ ὁποίου καὶ κατεδικάσθησαν τινὲς τῶν ἀλευροβιομηχάνων. Δὲν εἶχα καμμίαν ὄρεξιν νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, κατόπιν ὅμως τῶν λεχθέντων εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις.

§92ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν κατεδικάσθησαν;

§93Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Μάλιστα κ. συνάδελφε. Κατηγγέλθησαν τινὲς τῶν ἐν Πειραιεῖ ἀλευροβιομηχάνων· οἵτινες καὶ κατεδικάσθησαν. Κατεδικάσθησαν ὅμως ὑπὸ συνθήκας αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ προκαλέσουν γενικώτερον τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὸν Ἰούνιον τοῦ 1927 παρετηρήθη ἀλλοίωσις εἰς πλείστας περιπτώσεις πιτυρούχου ἄρτου, ὅστις πράγματι ἀνέδιδε βαρεῖαν ὀσμήν. Ἡ ἀγορανομία κατήγγειλε τοὺς ἀλευροβιομηχάνους, οἵτινες ἦτο ἀδύνατον νὰ ἐξηγήσουν ποὺ ὠφείλετο ἡ ἐπελθοῦσα ἀλλοίωσις τοῦ ἄρτου, καθ’ ὅσον ὁ χρησιμοποιούμενος παρ’ αὐτῶν σῖτος ἦτο ὑγιέστατος, τὰ συνοδεύοντα τὸ φορτίον πιστοποιητικὰ ἦσαν ἐν ἀπολύτῳ τάξει, συγχρόνως δὲ εἶχον ληφθῇ ὅλα τὰ μέτρα τὰ ἀπαιτούμενα διὰ τὴν καλὴν διατήρησίν του. Κατόπιν ἐντόνων διαμαρτυριῶν των τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν συνέστησεν ἐπιτροπὴν ἀποτελουμένην ἀπὸ ὅ,τι ἐκλεκτὸν εἰς ἐπιστήμην καὶ εἰς ἠθικὸν κῦρος ἔχει ὁ τόπος μας ἤτοι ἀπὸ τοὺς κ.κ. Π. Ζαλοκώσταν διευθυντὴν τότε τοῦ χημικοῦ ἐργαστηρίου, Γ. Ματθιόπουλον, καθηγητὴν τοῦ Πανεπιστημίου, Σταθόπουλον καθηγητὴν τοῦ Πολυτεχνείου, τῆς βρωματοχημείας, Ε. Γαλόπουλον ἐπιθεωρητὴν τοῦ χημικοῦ ἐργαστηρίου, καὶ Μ. Ζάννον χημικὸν βιομήχανον. Ἡ ἐπιτροπὴ αὕτη συνελθοῦσα καὶ ἐξετάσασα τὸν βεβλαμμένον ἄρτον ὑπέβαλε πρὸς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν τὴν κάτωθι γνωμοδότησίν της: «Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι, ἀποτελοῦντες τὴν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3875 ἀπὸ 28 Ἰουνίου ἐ. ἔ. διαταγῆς τοῦ ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν συσταθεῖσαν ἐπιτροπὴν διὰ τὴν ἐξακρίβωσιν τῶν αἰτίων εἰς ἃ ὀφείλεται ἡ ἐσχάτως παρατηρηθεῖσα κακὴ ποιότης ἄρτου κλπ. συνελθόντες ἐν τῷ χημικῷ ἐργαστηρίῳ τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ λαβόντες ὑπ’ ὄψει ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν εἰδικὴν ἀλλοίωσιν ἥτις παρετηρήθη εἰς πλείστας μὲν περιπτώσεις ἐπὶ ἄρτου πιτυρούχου, ἐνίοτε δὲ καὶ ἐπὶ λευκοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐν τῷ κεντρικῷ χημικῷ ἐργαστηρίῳ γενομένης ἐξετάσεως ἐπὶ δειγμάτων σίτου καὶ ἀλεύρων ληφθέντων ἐκ διαφόρων ἀλευρομύλων καὶ ἀρτοποιείων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, γνωμοδοτοῦμεν ὁμοφώνως τὰ ἑξῆς: Ἡ παρατηρηθεῖσα ἰξώδης σύστασις καὶ δυσοσμία ἐπὶ ἱκανῶν περιπτώσεων πιτυρούχου ἄρτου καὶ ἐνίων λευκοῦ ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνάπτυξιν μικροβίων τῆς ὁμάδος τοῦ μεσεντερικοῦ βακίλλου, εὑρεθέντων εἰς τὰ ἄλευρα. Ἡ παρουσία τοιούτων μικροβίων ἐν τῷ σίτῳ καὶ κατὰ συνέπειαν εἰς τὰ ἐξ αὐτοῦ παρασκευασθέντα ἄλευρα ἀποτελεῖ τυχαῖον γεγονὸς ἐντελῶς ἀνεξάρτητον τῆς θελήσεως τῶν ἀσχολουμένων εἰς τὴν μεταποίησιν τοῦ σίτου. Ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναζητηθοῦν εὐθῦναι· διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν μικροβίων τούτων συμβάλλουν ἡ ὑπερβολικὴ ὑγρασία ἀλεύρων καὶ ἄρτου, ἡ ὑψηλὴ θερμοκρασία τοῦ θέρους, ἡ ἐν γένει ἐλαττωματικὴ ἀρτοποίησις καὶ ἡ ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἀπὸ τῆς ἐκκλιβανώσεως παραμονὴ τοῦ ἄρτου». Παρὰ τὴν ἀνωτέρω ὅμως γνωμοδότησιν τῆς ἐπιτροπῆς διὰ τῆς ὁποίας ὁμοφώνως αὕτη ἀποφαίνεται ὅτι οὐδεμίαν εὐθύνην φέρουν οἱ ἀλευροβιομήχανοι, τὸ αἰσχροδικεῖον εἰς τὸ ὁποῖον παρεπέμφθησαν τοὺς κατεδίκασεν ἐπὶ ἀμελείᾳ. Ὁ εἰσαγγελεὺς ὡς ἐνθυμοῦμαι, ἐζήτησεν ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν τῶν κατηγορουμένων, τῶν φονέων τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ὡς τοὺς ἀπεκάλεσεν. Εἰς μάτην οἱ κατηγορούμενοι ἐπεκαλέσθησαν τὴν ἔκθεσιν τῆς ἐπιτροπῆς. Ἔπρεπε νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ κοινὴ γνώμη, ἥτις πράγματι διετέλει ἐν συγκινήσει, διότι πρὸ πολλῶν ἡμερῶν πρὸ τῆς δίκης οἱ εἰσαγωγεῖς τῶν ξένων ἀλεύρων εἶχον δημιουργήσει ἐκστρατείαν διὰ τοῦ τύπου κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας, ἥτις ἐπώλει, ὡς ἔγραφον δηλητήρια ἀντὶ ἄρτου. Καὶ εἶναι εὔκολον, κύριοι βουλευταί, τὸ ἔργον τῆς συκοφαντίας τῆς ἀλευροβιομηχανίας, καθ’ ὅσον τὰ προϊόντα της ἐνδιαφέρουν ὅλας τὰς ζωϊκὰς ὑπάρξεις, ὄχι μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ τὰ κτήνη καὶ αὐτὰ τὰ πτηνά. Συνεπῶς τὸ ἔδαφος τῆς ἐναντίον της πολεμικῆς παρέχεται εὐρύτατον. Καὶ κατεδικάσθησαν, ἐπαναλαμβάνομεν, οἱ Ἕλληνες ἀλευροβιομήχανοι, διότι δὲν ἐπρόλαβαν τὸν μεσεντερικὸν βάκιλλον! Ἰδού, κύριοι βουλευταί, ἡ περίφημος καὶ μοναδικὴ καταδίκη ἀλευροβιομηχάνων τινων, περὶ τῆς ὁποίας μετὰ τόσης τέχνης ὡμίλησεν ὁ ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος. Καὶ πρὶν τελειώσω, κύριοι βουλευταί, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θίξω καὶ μίαν ἄλλην πλευρὰν τοῦ ζητήματος, διὰ νὰ ἀποδείξω πόσης ἐξαιρετικῆς σημασίας εἶναι ὁ ὁριστικὸς τερματισμός του. Ἡ Κυβέρνησις, καλῶς ἢ κακῶς, ἐφαρμόζει μίαν πολιτικὴν διὰ τὴν ὁποίαν εἶναι ὑπεύθυνος, καὶ κατὰ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἔβαλαν οἱ ἐνδιαφερόμενοι εἰσαγωγεῖς ἀλεύρων, κατηγοροῦντες αὐτὴν ὡς προστατεύουσαν ὀλίγα ἄτομα εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἀτυχῶς ὅμως τὸν ἀνόσιον τοῦτον ἀγῶνα τῶν ἐνδιαφερομένων ἐνισχύουν κρατικὰ ὄργανα καὶ εἰδικῶς αὐτὸς οὗτος ὁ διευθυντὴς τῆς ἀγορανομίας. Ὁ κύριος οὗτος, ἀφοῦ ἐπὶ μῆνας ὁλοκλήρους ὑπὸ ψευδώνυμον ἔβαλλε διὰ τοῦ τύπου κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας καὶ ἐτόνιζεν ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς θὰ σωθῇ μειουμένου τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων, μόλις ἀνέλαβε τὴν διεύθυνσιν τῆς ἀγορανομίας, ἔδωσε συνέντευξιν εἰς τὴν «Πατρίδα» τῆς 29 Ἰουλίου 1929, διὰ τῆς ὁποίας ἐτόνιζεν ὅτι «ἀκριβαίνει τὸ ψωμί, διότι εἰς τὸν τόπον μας συμβαίνει κἄτι τὸ μοναδικό, νὰ προστατεύεται δηλαδὴ μία βιομηχανία εἰς βάρος τῆς τσέπης ὅλου τοῦ λαοῦ!!». Προχωρῶν δὲ περαιτέρω τονίζει, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ μείωσις τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων. Καὶ ἐρωτῶ, κ. βουλευταί, εἶνε δυνατὸν νὰ νοηθῇ τοιαύτη τακτικὴ δημοσίων ὑπαλλήλων, οἵτινες ἀντὶ νὰ ἐκθέσουν τὰς σκέψεις καὶ τὰς γνώμας των πρὸς τοὺς προϊσταμένους των, προτιμοῦν νὰ ἐκθέσουν ταύτας εἰς τὸν τύπον, χωρὶς νὰ διστάζουν νὰ κατηγοροῦν τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, τῆς ὁποίας εἶναι ὄργανα ὡς σκοποῦσαν τὴν ἀφαίμαξιν τοῦ λαοῦ χάριν ὀλίγων προσώπων; Καὶ ποῖα μέτρα ἐλήφθησαν κατὰ τοῦ παραστρατήσαντος τούτου κρατικοῦ ὑπαλλήλου; Ἀπολύτως οὐδέν. Τοὐναντίον ἀφέθη καὶ ἀφίεται μέχρι σήμερον ἀτυχῶς, ἐλεύθερος ὅπως συνεχίσῃ τὸ ἔργον του, ὑποβοηθῶν τοὺς ἀγῶνας τῶν ἐνδιαφερομένων. Διατελῶν ἐν πλήρει ἀγνοίᾳ τοῦ ζητήματος τὸ ὁποῖον διαχειρίζεται ὁ ἀφελὴς οὗτος κρατικὸς ὑπάλληλος, δὲν παρέλειψεν εὐκαιρίαν διὰ νὰ μὴ κατηγορήσῃ τὴν Ἑλληνικὴν ἀλευροβιομηχανίαν ὡς βιομηχανίαν ὅλως παρασιτικήν, συντηρουμένην καὶ θησαυρίζουσαν εἰς βάρος τοῦ λαοῦ διὰ τῆς παρεχομένης ὑπὸ τοῦ Κράτους προστασίας. Καὶ ἔπρατε τοῦτο χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ὅτι ἡ τακτική του ἐκείνη δὲν ἦτο μόνον δυναμῖτις κατὰ τῆς ἀλευροβιομηχανίας, ἥτις δὲν εἶναι ἀξία τοιαύτης διώξεως καὶ περιφρονήσεως, ἀλλὰ καὶ κατ’ αὐτῆς τῆς κοινωνίας, ἥτις, ὑποβοηθοῦντος καὶ τοῦ ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων γενομένου θορύβου, ἤρχισε νὰ πιστεύῃ ὅτι τρώγει τὸν ἄρτον της ἀκριβά ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ πλουτίζουν ὀλίγοι ἄνθρωποι. Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐννοήσῃ τις εὐνομούμενον Κράτος τοῦ ὁποίου τὰ ὄργανα ἔχουν ἰδίαν πολιτικὴν ὅλως ἀντίθετον πρὸς τὴν τηρουμένην ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοιαύτην, τὴν ὁποίαν, τοὐναντίον, δημοσίᾳ ἐλέγχουν ὡς αὐτόχρημα ἐγκληματικὴν κατὰ τοῦ λαοῦ; Περὶ τῆς περαιτέρω δράσεως τῆς ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω σήμερον, ὅπως δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω καὶ μὲ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος, τῆς ἐκκρεμούσης δηλαδὴ κατηγορίας κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας, ἐφ’ ὅσον τὸ ζήτημα τοῦτο ἐκκρεμεῖ ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης τῆς Χώρας. Δὲν θὰ μιμηθῶ ἐγὼ τὸν πρώην ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν ὅστις, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ περὶ ἧς πρόκειται κατηγορία εὑρίσκετο εἰς χεῖρας τῆς ἁρμοδίας δικαστικῆς ἀρχῆς, κατ’ αὐτόχρημα ἐγκληματικὸν τρόπον προέβαινεν εἰς ἀνακοινώσεις ἐπισήμους πρὸς τὸν τύπον, δι’ ὧν διελάλει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀλευροβιομήχανοι κατεχράσθησαν ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ἡ ἐνοχή των, ἔλεγεν εἰς τὰς ἀνακοινώσεις του ὁ ἄγνωστον πῶς περιβληθεὶς δικαστικὴν τήβεννον ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, εἶναι αὐταπόδεικτος, καὶ εἰς τὴν δικαιοσύνην δὲν μένει παρὰ ὁ καθορισμὸς τῆς ἀναλόγου ποινῆς. Ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔσπευσε πράγματι νὰ καυτηριάσῃ τὰς ἀνακοινώσεις τοῦ ὑπουργοῦ δι’ ἀνακοινωθέντος του, τοῦ ὁποίου τὴν σημασίαν μόνον ὁ καθ’ οὗ ἐστρέφετο ὑπουργὸς ὑπεκρίθη ὅτι δὲν ἀντελήφθη. Ἀτυχῶς ὅμως τὸ ἔγκλημα εἶχεν ἐπιτευχθῇ. Ἡ βόμβα εἶχεν ἐκραγῆ, διότι τὴν ἑπομένην σύσωμος σχεδὸν ὁ τύπος ἐζήτησε τὴν σκληρὰν τιμωρίαν τῶν ἀλευροβιομηχάνων διὰ τῆς συστάσεως ἀκόμη εἰδικῶν λαϊκῶν δικαστηρίων, ἐργατικὰ σωματεῖα συνελθόντα ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν κατάσχεσιν τῶν περιουσιῶν τῶν ἀλευροβιομηχάνων, καὶ τὴν διανομὴν ταύτης μεταξὺ τῶν σωματείων τούτων!!! Καὶ ταῦτα πάντα κύριοι βουλευταί, ἦτο ἑπόμενον νὰ λάβουν Χώραν, ἐφ’ ὅσον ἐπὶ κεφαλῆς ὑπηρεσιῶν εἰς τὰς ὁποίας εἶναι ἐμπεπιστευμένα σπουδαῖα κοινωνικὰ συμφέροντα εὑρέθησαν ἄνθρωποι οἵτινες, κατὰ τὴν γνώμην μου, θὰ ἦσαν ἀνίκανοι καὶ δι’ αὐτὴν τὴν θέσιν τοῦ γραφέως τῶν ὑπηρεσιῶν, τῶν ὁποίων ἀνέλαβον τὴν διεύθυνσιν. Δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀντίρρησιν, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν πρότασιν τοῦ προλαλήσαντος συναδέλφου ἐξ Ἀθηνῶν, ὅπως ἡ Κυβέρνησις μελετήσῃ ἐκ νέου, ἐφ’ ὅσον τὸ κρίνῃ σκόπιμον, τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα. Ἄλλως αὐτὸς ὁ σύνδεσμος τῶν ἀλευροβιομηχάνων ἐπανειλημμένως συνέστησε τοῦτο πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐγώ τονίζω ἐξαιρετικῶς, εἶναι ἡ ὑποχρέωσις τῆς Κυβερνήσεως ὅπως ταχέως ἐκθέσῃ σαφῶς τὰς ὁριστικάς της ἀποφάσεις ἐπὶ τοῦ σοβαρωτάτου τούτου ζητήματος, τοῦ ὁποίου ἡ ἐκκρεμότης ἐξαιρετικοὺς δημιουργεῖ κινδύνους, ὄχι κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀλευροβιομηχανίας ἀλλὰ κατ’ αὐτῆς ταύτης τῆς Κυβερνήσεως καὶ πρὸ παντὸς κατ’ αὐτῆς τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἐὰν εἰς τὴν Κυβέρνησιν παραμένῃ καὶ ὁ ἐλάχιστος ἔστω δισταγμὸς περὶ τῆς ὀρθότητος καὶ τῆς δικαιοσύνης τοῦ ἰσχύοντος δασμολογικοῦ καθεστῶτος, ἂς μελετήσῃ ἐκ νέου τὸ ζήτημα καὶ ἂς ἐκδώσῃ ταχέως μίαν ὁριστικὴν ἀπόφασιν. Ἔχει ἄλλως εἰς τοὺς κόλπους της τόσα ἐπίλεκτα μέλη, ὥστε διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τῆς δικαίας λύσεως νὰ μὴ χρειάζεται οὔτε κόπος πολὺς οὔτε χρόνος μακρός. Καὶ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις πεισθῇ ὅτι διὰ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ξένων ἀλεύρων θὰ ἐξυπηρετηθῇ πράγματι ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ὅστις θὰ τρώγῃ καλλίτερον καὶ εὐθηνότερον ἄρτον, ἔχει ἐπιτακτικὴν ὑποχρέωσιν νὰ προβῇ ταχέως εἰς τὴν μείωσιν ταύτην, διότι πρὸ τῶν συμφερόντων τῆς ὁλότητος ἐπιβάλλεται νὰ ὑποχωρήσουν, καὶ νὰ συντριβοῦν ἔστω τὰ συμφέροντα τῶν ὀλίγων. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις πεισθῇ ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ μείωσις τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων ὅπως προστατευθῇ μία ἀναξιοπαθοῦσα κοινωνικὴ τάξις, ἂς τὸ κάμῃ ἐπίσης, ἀναλαμβάνουσα τὴν εὐθύνην τῶν πράξεών της. Ἐὰν ὑπάρχουν ἀλευροβιομήχανοι καταστρατηγοῦντες τοὺς νόμους ἵνα προσπορισθοῦν ἀθέμιτα κέρδη, ἂς τοὺς τιμωρήσῃ ἀμειλίκτως, δι’ ὅλων τῶν μέσων τὰ ὁποῖα τὸ Κράτος διαθέτει. Ἐὰν ὅμως πιστεύῃ ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἀλευροβιομηχανία εἶναι βιομηχανία ὄχι παρασιτικὴ ἀλλὰ βιομηχανία προσφέρουσα ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ἐν γένει ἐθνικήν μας οἰκονομίαν, ἂς τὴν προστατεύσῃ, ὄχι τόσον ἀπὸ τὰ ξένα ἄλευρα, ὅσον ἀπὸ τήν συκοφαντίαν καὶ τὴν καθύβρισιν τὴν ὁποίαν ὑφίσταται ἐπὶ ἔτη μακρά, ἐκ μέρους μιᾶς ὁμάδος ἀνθρώπων, οἵτινες ὑπὸ τὸν χιτῶνα τοῦ προστάτου δῆθεν τῶν λαϊκῶν συμφερόντων δὲν ἀγωνίζονται παρὰ διὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ ἴδια συμφέροντα.

§94Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, σεβόμενος τὴν Βουλήν, τὴν ἱερότητα τοῦ βήματος, τὸ ἔργον τῆς δικαιοσύνης, καὶ ἐμαυτόν, δὲν θ’ ἀπαντήσω εἰς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν καθαρῶς, ὕβρεις καὶ συκοφαντίας. Εἶμαι μόνον ὑποχρεωμένος ν’ ἀπαντήσω εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σχετίζεται μὲ κάποιαν ἐπιστολήν, περὶ τῆς ὁποίας ἐμνημόνευσεν ὁ ἄρτι τοῦ βήματος κατελθὼν ἐξ Ὀλυμπίας συνάδελφος. Ὄντως, κύριοι, ἐγράφη μία ἐπιστολή. Ἐφρόνουν τότε ὡς ἰδιώτης καὶ φρονῶ καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὅτι εἰς τὴν ἐπιστολὴν ταύτην δὲν ὑπάρχει τίποτε περισσότερον ἀπὸ τὴν ἀναζήτησιν τῶν μέσων μιᾶς νομίμου ἀμύνης παρὰ μιᾶς τάξεως ἡ ὁποία ἔχει, ὄχι μόνον δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ καθῆκον ἀκόμη, νὰ ἀμύνεται ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων της ὅταν συναντᾷ τὴν βίαν καὶ ἄλλα τοιαῦτα μέσα. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Βουλὴ νὰ ἀπευθύνω τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: Ἡ Ἑλλὰς διὰ νὰ κάμῃ νὰ εὐσταθήσῃ τὸ ἐμπορικόν της ἰσοζύγιον, ἔχει εἰσαγωγικὸν καὶ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον. Ἐάν, κύριοι, οἱ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ ἀντιπρόσωποι τῶν ἐξαγωγικῶν Ἑλληνικῶν οἴκων τῶν ἐγχωρίων προϊόντων, Ἕλληνες ἢ ἀλλοδαποί—αὐτὸ δὲν ἔχει σημασίαν, ἐπληροφοροῦντο μίαν ὡραίαν πρωΐαν ὅτι ἐλήφθησαν μέτρα περιοριστικὰ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν προϊόντων τούτων, ἐὰν, κύριοι, οἱ ἀντιπρόσωποι οὗτοι ἦσαν ὑπήκοοι τῆς ἐπικρατείας εἰς τὴν ὁποίαν ἐργάζονται, φρονεῖτε ὅτι θὰ ἐχαρακτηρίζοντο οὗτοι ὡς προδόται τῆς Πατρίδος των, ἢ δὲν ἠξεύρω τί ἄλλο, ἐὰν ἔγραφον πρὸς τοὺς ἐν Ἑλλάδι οἴκους των περίπου τὰ ἑξῆς: Κύριοι, ἐλήφθησαν μέτρα περιοριστικὰ μέχρις ἀποκλεισμοῦ τῶν προϊόντων σας, καὶ πρόκειται νὰ ληφθοῦν καὶ ἄλλα. Ἡμεῖς ὡς ἀντιπρόσωποί σας ἐπράξαμε τὸ καθῆκον μας. Τὰ μέτρα αὐτὰ ἐφ’ ὅσον ἐκκρεμοῦν ἐνώπιον τῶν νομοθετικῶν σωμάτων εἶναι δεκτικὰ τροποποιήσεως. Ἐπειδὴ ὅμως τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνονται προστατεύουν ἰσχυρὰ τοπικὰ συμφέροντα, ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν νὰ δημιουργήσωμεν τὴν κοινὴν γνώμην ὑπὲρ ἡμῶν, νὰ πείσωμεν δηλ. τὸν λαόν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ζημιώσωμεν τὰ συμφέροντά του διὰ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων. Ἀλλὰ διὰ νὰ κάνωμεν αὐτὴν τὴν διαφημιστικὴν ἐκστρατείαν διὰ τοῦ τύπου δηλαδὴ δι’ ὑπομνημάτων, δι’ ἐκθέσεων δι’ ἐπιστολῶν, δι’ ἀνταπαντήσεων, δι’ ὅλων ἐκείνων τῶν μέσων τὰ ὁποῖα δημοσιεύονται κατὰ κανόνα εἰς τὸν τύπον ὡς ξέναι δημοσιεύσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τὴν ἀξίωσιν ν’ ἀπαιτήσωμεν ἀπὸ τὸν τύπον, ἀσχέτως τῆς ἐκτελέσεως τοῦ δημοσιογραφικοῦ του καθήκοντος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τὸν τύπον νὰ ἀπασχολῆται καθ’ ἡμέραν μὲ τὰ ζητήματά μας, τὰ ὁποῖα ἐπὶ τέλους ἐξυπηρετοῦν καὶ ἰδιωτικὰ συμφέροντα. Καὶ ὅταν, κύριοι, μία τάξις, ἡ ὁποία ἀπὸ τοῦ 1915 ἀνεγνωρίσθη ὡς ῥυθμιστὴς καὶ συντελεστὴς τοῦ φθηνοῦ ψωμιοῦ, ὅταν ἡ τάξις αὕτη εἰς τὸ νομοθετικὸν διάταγμα τῆς 15ης Αὐγούστου 1925 ἀναφέρεται ὡς ὁ ἀπαραίτητος ῥυθμιστὴς τῆς ἐφθηνίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ψωμιοῦ, ὅταν αὐτὴ ἡ τάξις ἀπὸ τοῦ 1923 εἰσήγαγεν 120.000 τόννους ἀλεύρων ἐτησίως, ἔναντι 360.000 τόννων ἐτησίως, ὅταν αὐτὴ ἡ τάξις συνήντησεν ἕναν ἀντίπαλον ἰσχυρὸν διαθέτοντα ὀργάνωσιν κρατικήν, γραφεῖα, διευθυντάς, νομικοὺς συμβούλους καὶ ἀνοικτὰς τὰς στήλας τῶν μεγαλειτέρων ἡμερησίων καὶ ἑβδομαδιαίων φύλλων, δὲν διέπραξε κανένα ἀδίκημα ὅταν ἡ τάξις αὐτή, ἡ ὁποία ἤδη εἶχεν ἀναγνωρισθῇ ὡς συντελεστὴς τοῦ ἐφθηνοῦ ψωμιοῦ, ἐζήτησεν νὰ διαφωτίσῃ τὴν κοινὴν γνώμην. Δὲν ἠδύνατο ν’ ἀξιώσῃ ἡ τάξις αὐτὴ παρὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ τύπου, ὅστις ἵσταται εἰς τὸ ὕψος του καὶ πράττει πάντοτε τὸ καθῆκον του ἀπέναντι τοῦ συμφέροντος τῆς ὁλότητος, δὲν παρίσταται δὲ ἀνάγκη νὰ ἐξάρω τὸ σημεῖον τοῦτο ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, δὲν ἠδύνατο ν’ ἀξιώσῃ παρὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ τύπου ν’ ἀπασχολῆται καθημερινῶς μὲ τὰ ζητήματα μιᾶς τάξεως, τὰ ὁποῖα ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἐξυπηρετοῦν γενικώτερα συμφέροντα, ἐξυπηρετοῦν πάντως καὶ συμφέροντα τάξεων, διότι ὁ τύπος δὲν εἶναι ἐπιχείρησις φιλανθρωπική ὥστε ν’ ἀξιοῖ τις παρ’ αὐτοῦ τὴν δωρεὰν δημοσίευσιν ἄρθρων τὰ ὁποῖα ἔρχονται ὑπὸ τὸν τίτλον τῶν ξένων δημοσιεύσεων. Οὐδὲν ὀρθότερον τοῦ νὰ ζητήσῃ τὸ εὔλογον μίσθωμα τοῦ χώρου ποὺ διαθέτει πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον. Ἐὰν οἱ ἀντίπαλοι τῶν ἀλευρεμπόρων ἔχουν τὸ προνόμιον νὰ τὸ πράττουν τοῦτο ἄνευ πληρωμῆς, αὐτὸ εἶναι προνόμιον τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ὅλαι αἱ τάξεις. Αὐτὸ κύριοι, εἶναι ὁλόκληρον τὸ ζήτημα. Ἄν ὑπῆρξε, ἀδίκημα, ἐν πάσῃ περιπτώσει ὤφειλε νὰ καταγγελθῇ πρὸ πολλοῦ καιροῦ διότι αὐτὴ ἡ ἐπιστολὴ σερβίρεται κάθε τόσο διὰ τοῦ τύπου. Ἄλλως ἀποτελεῖ φαρισαϊσμὸν τοῦ χειροτέρου εἴδους κατώτερον σοβαρῶν ἀνθρώπων, καὶ εἶχε πολὺ κακὴν ἔμπνευσιν ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ὀλυμπίας συνάδελφος νὰ ἀπασχολήσῃ μὲ αὐτὴν τὴν Βουλήν.

§95Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν τὴν διαβάζετε;

§96Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ἐφροντίσατε νὰ τὴν στείλετε συστημένην εἰς ὅλους τοὺς βουλευτάς.

§97Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Εἶναι ἀθωοτάτη· δὲν τὴν διαβάζετε ἐπὶ τέλους;

§98Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ἐπειδὴ αὐτοὶ εἶναι ἀντιπρόσωποι Ἀμερικανικῶν συμφερόντων εἰργάσθησαν καὶ Ἀμερικανικῷ τῷ τρόπῳ, εἶπον: κύριοι, ἐδῶ θὰ κάμωμεν ἕνα δημοσιογραφικὸν ἀγῶνα, καὶ ὅποιος νικήσῃ. Τὸ λένε καθαρὰ καὶ ξάστερα. (ἀναγινώσκει).

§99Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἐπιστολή.

§100Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ἕνα ἄτομον τὴν ἔγραψε αὐτήν.

§101Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Αὐτὴ εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα.

§102Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγχέετε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ὡς ἐκδήλωσις μιᾶς ὁμαδικῆς ἐνεργείας ἑνὸς σώματος ἑνὸς νομικοῦ προσώπου ἀνεγνωρισμένου, μὲ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ἕνα πρόσωπον εἰς τὸ μυαλὸ τοῦ ὁποίου κατέβηκε νὰ γράψῃ μίαν ἐπιστολήν.

§103Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἀνήκει εἰς τὴν ὁμάδα αὐτήν;

§104Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ἀνήκει εἰς τὴν ὁμάδα, ἀλλὰ ὁμιλεῖ διὰ τὸν λογαριασμόν του, δὲν ἀπηχεῖ γνώμας ἄλλων. Δὲν ἠμπορεῖτε λοιπὸν νὰ ἐπικαλεσθῆτε τὸ γεγονὸς αὐτό.

§105Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Θὰ σᾶς εἰποῦμε τὶ ρόλον παίζει αὐτό...

§106ΕΙΣ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ. Ποῖος εἶναι αὐτός;

§107Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ σημεῖον τῆς εἰσαγωγῆς τῶν 50.000 τόννων ἀλεύρων λυποῦμαι διότι ἀπουσιάζει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ τὸν ἐπικαλεσθῶ τὶ εἶπα ἀκριβῶς εἰς τὴν ἐπιτροπὴν εἰς τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ προσκληθῶ καὶ ἐγώ. Ἀπεφασίσθη τότε νὰ εὐρυνθῇ ἡ εἰσαγωγὴ καὶ ἐδόθη ἐντολὴ πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας μὲ αὐτὴν τὴν βάσιν ἵνα γείνῃ τὸ νομοσχέδιον. Καὶ τὸ νομοσχέδιον ὑπεβλήθη ἀπὸ τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁπότε κατὰ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἐξερράγη βόμβα ἡ ὁποία ἔλεγε: «πῶς νὰ ἐπιτρέψωμεν τὴν εἰσαγωγὴν 50 χιλιάδων τόννων ὅταν πρόκειται νὰ καταστραφῇ ἡ γεωργία; Ὑπάρχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες τόννων ποὺ πρέπει νὰ τὰς πάρωμεν καὶ ἂν ἐπιτρέψωμεν τὴν εἰσαγωγὴν τῶν 50 χιλ. τόννων δὲν θὰ τὰς πάρωμεν». Δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ζημιοῦται ἡ ἐγχώριος καλλιέργεια μὲ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν 50 χιλ. τόννων μὲ μειωμένον δασμὸν 1 δραχ. 75 λεπτῶν, ὅταν δὲν ζημιοῦται ἡ σιτοπαραγωγὴ μὲ εἰσαγωγὴν 600 χιλ. τόννων καὶ μὲ δασμὸν 1. 11½. Ὡμίλησε ὁ κ. συνάδελφος καὶ περὶ τοῦ ταμείου τῶν ἀνέργων μυλεργατῶν. Ὄντως ὑπάρχει τὸ ταμεῖον ἀλλὰ τὸ πληρώνει αὐτὸ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός.

§108Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Σᾶς εἴπωμεν ἡμεῖς ὅτι τὸ πληρώνετε σεῖς;

§109Φ. ΣΑΡΑΝΤΗΣ. Ὡμίλησεν ἐπίσης ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος περὶ τῶν ἀποφάσεων τοῦ αἰσχροδικείου. Ἂν ἐπρόσεχεν ὀλίγον περισσότερον ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος ὅταν ὡμίλησεν ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου θἄβλεπε ὅτι ἀπέδωσα τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ εἶπον ὅτι καὶ εἰς τὴν πρώτην περίπτωσιν τοῦ 1925 εὑρίσκετο τότε ὁ ἀλευροβιομήχανος ἐκεῖνος ἐν ἀπολύτῳ καλῇ πίστει, καὶ εἶπον ἀκόμη διὰ τὴν περίπτωσιν τοῦ 1927 ὅτι μολονότι δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται καὶ οὔτε εἶμαι ἱκανὸς νὰ κρίνω ἀποφάσεις δικαιοσύνης, ἐν τούτοις μοῦ παρέμεινεν ἡ ἐντύπωσις ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ πῶς θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ τιμωρία νὰ ἐπεξετείνετο καὶ ἐπὶ τῶν ὑπηρεσιῶν ἐκείνων αἱ ὁποῖαι ἐνῷ κατορθώνουν νὰ ἀνιχνεύσουν τὸ 1)10000 τῆς τέφρας, αὐταὶ αἱ ὑπηρεσίαι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐξελέγξουν τὴν ποιότητα τοῦ εἰσαγομένου σίτου διὰ νὰ προστατευθῇ καὶ ἐντεῦθεν ἡ ὑγεία τοῦ καταναλωτοῦ. Παρουσίασεν ὁ κ. συνάδελφος καὶ ἓν ὀξύμορον σχῆμα ὑποστηρίξεως τῶν ἐπιχειρημάτων του καὶ εἶπεν ὅτι κατὰ μὲν τὸ 1915 ἐπειδὴ ὑπῆρχεν ἐπάρκεια ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε νὰ μειώσῃ τὸν δασμόν, ἐνῷ ἀργότερον δὲν συνέβη τὸ ἴδιον. Ἔρχεται κατόπιν εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ εἶπεν, ὅτι ὑπῆρχε πάλιν ἐπάρκεια μέσων, ἀλλὰ ἔπρεπε καὶ πάλιν νὰ μὴ μειωθῇ ὁ δασμός. Περὶ ἐπαρκίας, κύριοι, θὰ σᾶς ἀπασχολήσω κατ’ ἄλλην ἡμέραν. Τοῦτο μόνον θέλω νὰ εἴπω, ὅτι τὸ Βέλγιον τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον παραγωγῆς, εἰσαγωγῆς καὶ καταναλώσεως μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἔχει συνολικὴν ἀλεστικὴν δυναμικότητα ἀνερχομένην εἰς 6.750 τόννους.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ ἂν δέχεται ἡ συζήτησις νὰ συνεχισθῇ τὴν Παρασκευὴν μετὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ναυτικοῦ.

§111ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη· λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 4¼ μ. μ. (Ὥρα 9 μ. μ.)