1928.10.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 2α

ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1928

Προεδρία Ἀντιπροέδρου κ. Σ. ΤΣΑΚΜΑΝΗ

(Ὥρα 4.30′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Μετὰ λύπης ἀγγέλω τὸν θάνατον τοῦ βουλευτοῦ Ἰωαννίνων Μ. Μισίου. Ἡ Βουλὴ συνελυπήθη τὴν οἰκογένειαν τοῦ θανόντος καὶ κατέθηκε στέφανον ἐπὶ τῆς σοροῦ του. Ἀνακοινῶ ὡσαύτως ὅτι κατετέθησαν τὰ κάτωθι νομοσχέδια. 1) Περὶ προσθήκης διατάξεως εἰς τὸ ἀπὸ 17 Μαΐου 1927 Ν. Διάταγμα περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 6)9 26 περὶ Ν. Στρατολογίας. 2) Περὶ καταργήσεως διατάξεως ἀφορωσῶν τὴν κατάταξιν μηχανικῶν ἐν τῷ Π.Ν. 3) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ ἐκτελέσεων γνωμοδοτήσεων τῆς ἐπιτροπῆς Οἰκονομικῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐκκλησιαστικῶν. 4) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 282 τῆς αὐτῆς ἡμερομηνίας φύλλον τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως περὶ ἐκποιήσεως χρεωγράφων καθιδρύματος Ἀθανασίου Ματάλα πρὸς ἀποπεράτωσιν οἰκοδομουμένης Στοᾶς Πατησίων Ἄμικτον–Κορδικτῶνος. 5) Περὶ κυρώσεως τοῦ κυρωθέντος τροποποιουμένου διὰ τοῦ Ν.Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. τῆς 3 Ἰουλίου 1926 περὶ ἱδρύσεως Πανθεσσαλικοῦ Σταδίου ἐν Βελεστίνῳ. 6) Περὶ κυρώσεως Ν.Δ. τῆς 12 Νοεμβρίου 1927 περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 2118 περὶ ὀργανισμοῦ τοῦ Ἐθνικοῦ Ἀστεροσκοπείου Ἀθηνῶν καὶ τῶν σταθμῶν αὐτοῦ. 7) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 11 Σ)ρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 5 Μαΐου 1926 Ν.Δ. περὶ ἀτελοῦς ἐγγραφῆς καὶ ἐξετάσεων ἀπόρων ἐξ Ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἀλλοδαπῆς φοιτητῶν τοῦ Πανεπιστημίου. 8) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. περὶ παρατάσεως ἀτελοῦς ἐγγραφῆς ἀπόρων προσφύγων φοιτητῶν. 9) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ περὶ ἀνατομικῆς ἐγγραφῆς φοιτητῶν». 10) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 διατάγματος περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 12 Αὐγούστου 1926 περὶ προσθήκης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 7 τοῦ νόμου 521 περὶ ὀργανώσεως τοῦ σχολείου τῶν Καλῶν Τεχνῶν. 11) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 διατάγματος περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 2 Φεβρουαρίου 1926 περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 18 Ὀκτωβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ ἐγκρίσεως δραχ. 1.400.000 διὰ τὴν ἀγορὰν πίνακος τοῦ Ἕλληνος ζωγράφου Θεοτοκοπούλου. 12) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 διατάγματος περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 17 Ἰουλίου 1926 περὶ ἀναγραφῆς πιστώσεως ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων διὰ ἀγορὰν ἔργων τέχνης τοῦ ζωγράφου Κρατσάτζεν. 13) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 διατάγματος περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 30 Δεκεμβρίου 1925 περὶ παροχῆς συνδρομῆς εἰς τὸν σύλλογον συναυλιῶν Ἀθηνῶν. 14) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 διατάγματος περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 6 Ἀπριλίου 1926 συντακτικῆς ἀποφάσεως περὶ ἀγορᾶς ὑπὸ τοῦ Κράτους διὰ τὸ Μουσεῖον Ἀλεξάνδρου Σούτσου καὶ τὴν Ἐθνικὴν Πινακοθήκην τοῦ ἐν Ἀθήναις Μεγάρου «Ἰλίου Μέλαθρον» κλπ. 15) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 11 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως διορισμῶν προσωρινῶν δημοδιδασκάλων. 16) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 30 Ὀκτωβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ μονιμοποιήσεως καὶ διαβαθμίσεως τῶν μέχρι τοῦδε διωρισμένων ὡς προσωρινῶν καθηγητῶν τῆς Γαλλικῆς γλώσσης. 17) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 15 Σεπτεμβρίου 1926 Ν.Δ. περὶ προσθήκης ἐν τέλει γʹ. ἐδαφίου τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νόμου 3179. 18) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 17 Ὀκτωβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 10 Μαρτίου 1926 Ν.Δ. περὶ καταργήσεως ἱερατικῶν σχολῶν. 19) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 14 Δεκεμβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ ἀπονομῆς βαθμοῦ εἰς τὸν ἀρχιερατικὸν ἐπίτροπον Καρατζόβης. 20) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 17 Ὀκτωβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 18 Δεκεμβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ προσθήκης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 94 τοῦ ἀπὸ 17 Δεκεμβρίου 1923 Ν.Δ. περὶ ἐνοριακῶν ναῶν καὶ ἐφημερίων. 21) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 29 Ὀκτωβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 21 Ἀπριλίου 1926 Ν.Δ. περὶ ἀνασυστάσεως τοῦ ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Βελᾶς ἱεροδιδασκαλείου. 22) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 29 Ὀκτωβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 30 Ἀπριλίου 1926 Ν.Δ. περὶ ἐπεκτάσεως διατάξεων τοῦ καταστατικοῦ νόμου τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῆς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων. 23) Περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 21 Σεπτεμβρίου 1926 περὶ ἐπαναφορᾶς εἰς ἰσχὺν τοῦ νόμου 3341 περὶ ἱδρύσεως Πανεπιστημίου ἐν Θεσσαλονίκῃ. 24) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 17 Νοεμβρίου 1926 Ν.Δ. περὶ λαϊκῶν ἰατρείων. 25) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 14 Ἀπριλίου 1926 Ν.Δ. περὶ προστασίας τοῦ θηλάζοντος βρέφους. 26) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 17 Δεκεμβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ ἐπεκτάσεως τῆς Ἑλληνικῆς μεταλλευτικῆς νομοθεσίας εἰς Θράκην. 27) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 12 Δεκεμβρίου 1925 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς κειμένης νομοθεσίας περὶ Ναξίας σμύριδος. 28) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 6 Σεπτεμβρίου 1925 περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων μεταλλευτικῶν νόμων. Ἀνακοινῶ ἐπίσης ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κατέθεσε δηλώσεις ἐπί τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1928–1929. Ὡσαύτως ἀνακοινῶ ὅτι ἡ ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς κατηρτίσθη ἐκ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Καραπαναγιώτη, Ν. Γαρδικιώτη, Ν. Ξηροῦ, Β. Κυρέλλου καὶ Ν. Ἀβραάμ. Ἡ δὲ ἐφορευτικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς ἐκ τῶν δύο κοσμητόρων καὶ τῶν κ.κ. Π. Τσιτσίλια, Λ. Μακκᾶ καὶ Μ. Αἰλιανοῦ. Ὁ βουλευτὴς Ζακύνθου κ. Ἀναστάσιος Ταβουλάρης ὑπέβαλε τὴν κάτωθι αἴτησιν. «Πρός τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων. Εἰς ἐποχὴν καθ’ ἣν οὔτε σκέψις εἶχε γίνῃ περὶ διατυπώσεως κατηγοριῶν κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ἧς ἀπετέλουν μέλος, ἀνεχώρησα εἰς Εὐρώπην. Ὅταν περιῆλθον εἰς γνῶσίν μου αἱ διάφοροι κατ’ ἐμοῦ κατηγορίαι ἔσπευσα ἀμέσως νὰ δηλώσω ἐκεῖθεν ὅτι ἤμην ἕτοιμος νὰ προσέλθω καλούμενος παρὰ τῆς ἁρμοδίας Ἀρχῆς. Ἀντὶ τῆς ἐπιβεβλημένης ἐκ τοῦ νόμου προσκλήσεως ταύτης ὁ βουλευτὴς Ἀνακριτὴς προέβη εἰς παρανόμους ἐνεργείας ἐναντίον μου, συνισταμένας δὲ εἰς ἔκδοσιν ἐνταλμάτων συλλήψεως διὰ τῆς παραβιάσεως εἰδικῶς τῶν νομίμων προθεσμιῶν, ἐπὶ τῷ προφανεῖ σκοπῷ νὰ δημιουργηθῶσιν ἐντυπώσεις δυσμενεῖς κατ’ ἐμοῦ. Διὰ τὴν παράνομον ἐνέργειαν διεμαρτυρήθην πρὸς τὴν τότε Βουλὴν ἐγγράφως. Ἀλλ’ ἀσχέτως πρὸς τὰς ἐν τῷ παρελθόντι χωρησάσας ἀταξίας προσέρχομαι σήμερον ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἧς ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀποτελῶ μέλος καὶ παρακαλῶ ταύτην ὅπως προβῇ τὸ ταχύτερον εἰς τὰς δεούσας ἐνεργείας πρὸς περαίωσιν τῶν ἐκκρεμουσῶν κατηγοριῶν, ἵνα μὴ διασύρηται ἀβασανίστως ἡ ὑπόληψις ἀνδρῶν διαχειρισαμένων τὰ κοινά, ἐξ αἰτίας ἀμειλίκτου διωγμοῦ ὃν προεκάλεσαν πολιτικοὶ ἀντίπαλοι. Ἀναστάσιος Ταβουλάρης».

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλοῦνται οἱ μήπω ὁρκισθέντες βουλευταὶ ὅπως προσέλθωσι καὶ ὁρκισθῶσι. (Προσέρχονται οἱ κ. κ. Δ. Δημάδης, Κ. Κατσαδήμας, Σ. Σταυρόπουλος, Σ. Ταλιαδοῦρος, Ἰωσ. Κούνδουρος, Σ. Συμεώνογλου, Π. Καλλιδόπουλος καὶ δίδουσι τὸν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος τεταγμένον ὅρκον).

§3ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἄξιοι ἄξιοι.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἔχει τὸν λόγον.

§5ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Κύριοι Βουλευταί. Εἶμαι εὐτυχὴς ἀπευθυνόμενος πρὸς ὑμᾶς διὰ πρώτην φορὰν σήμερον, μετὰ τὸν καταρτισμὸν τοῦ Σώματος ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης. Δὲν ἔχετε ἀνάγκην νὰ ἀκούσετε παρ’ ἐμοῦ ποῖον εἶναι τὸ πρόγραμμα πρὸς ἐφαρμογὴν τοῦ ὁποίου ἐκλήθη εἰς τὴν Ἀρχὴν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις. Τὸ πρόγραμμα τοῦτο, ἐκτεθὲν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν κατὰ τὰς τελευταίας ἐκλογάς, ἔτυχε τῆς ἐπιδοκιμασίας αὐτοῦ διὰ πανηγυρικῆς τῳόντι πλειοψηφίας. Ἐὰν μνημονεύω τὴν πανηγυρικὴν αὐτὴν πλειοψηφίαν πράττω τοῦτο, ὄχι διότι ἐπαίρομαι δι’ αὐτήν. Τὸ πράττω διὰ νὰ ἐκδηλώσω πρῶτον τὴν εὐγνωμοσύνην μου πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅστις τόσον πλήρως ἀνταπεκρίθη πρὸς τὴν αἴτησίν μου, ὅπως μοῦ δώσῃ ἰσχυρὰν πλειοψηφίαν, καθιστῶσαν δυνατὴν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προγράμματός μου παρὰ πᾶσαν ἀντίπραξιν, ἥτις εἶναι δυνατὸν ὁθενδήποτε νὰ ἐκδηλωθῇ. Τὸ πράττω ἀκόμη διὰ νὰ διακηρύξω ὅτι αἰσθάνομαι βαθύτατα ὅλον τὸ μέγεθος τῶν ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας ἐπιβάλλει εἰς τὴν Κυβέρνησίν μου ἡ ἐκδήλωσις τόσον ἐπιβλητικῆς ἐμπιστοσύνης ἐκ μέρους τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καὶ τὴν σταθερὰν ἀπόφασίν μου νὰ χωρήσω εἰς τὴν πραγματοποίησιν τοῦ ἐγκριθέντος ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ Κυβερνητικοῦ προγράμματος παρὰ πᾶσαν τοιαύτην ἀντίπραξιν, ἣν θὰ εἶχα νὰ ἀντιμετωπίσω. Ποῖα εἶναι τὰ μέτρα διὰ τῶν ὁποίων ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑποσχέσεων τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος θὰ μάθετε, ἐν μέρει τοὐλάχιστον, εὐθὺς μετ’ ὀλίγον, ὅταν οἱ συνάδελφοί μου θὰ παρελάσουν ἀπὸ τοῦ Βήματος τούτου εἰσηγούμενοι σειρὰν νομοσχεδίων. Τὰ σήμερον ὑποβληθησόμενα εἰς τὴν ψῆφον ὑμῶν νομοσχέδια δὲν εἶναι ἐν τούτοις τὰ μόνα, ὧν τὴν ἐπιψήφισιν θὰ ἐπιδιώξῃ ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν παροῦσαν Σύνοδον τῆς Βουλῆς. Ἐντὸς ἑβδομάδος θὰ ὑποβληθοῦν εἰς τὴν ψῆφον ὑμῶν ἡ σύμβασις περὶ κατασκευῆς τῶν ἔργων τοῦ Στρυμόνος καὶ τῆς πεδιάδος τῶν Φιλίππων, διὰ τὴν ὁποίαν ἀπευθύνω συγχαρητήρια εἰς τὸν συνάδελφόν μου Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας καὶ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου του, διότι ἐπέτυχον τὴν καλλιτέραν σύμβασιν ἀπὸ ὅσας ὑπεγράφησαν ἐν Ἑλλάδι δι’ ἀνάλογα ἔργα. Ἐντὸς 10ημέρου δὲ πιθανῶς τὰ μέτρα περὶ διαρκοῦς ὑποτιμήσεως τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, νομοσχέδιον κυροῦν σύμβασιν περὶ χρηματοδοτήσεως πάντων τῶν παραγωγικῶν ἔργων, καθὼς καὶ νομοσχέδιον δι’ οὗ θὰ ζητηθῇ ἡ ἔγκρισις, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ τροποποίησις Νομοθετικοῦ Διατάγματος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἔγινεν ἡ ἔκδοσις τῶν ὁμολογιῶν τῶν ἀνταλλαξίμων. Τὰ λοιπὰ νομοσχέδια θὰ ὑποβληθοῦν ὀλίγον βραδύτερον ἡ Κυβέρνησις δὲ ἐπιθυμεῖ νὰ καθησυχάσῃ τὰς τυχὸν ἀνησυχίας τῶν κ.κ. βουλευτῶν, ὑποσχομένη νὰ μὴ ἀφίσῃ τὴν Βουλὴν νὰ δοκιμάσῃ τὴν ἀνίαν τὴν ὁποίαν προκαλεῖ συνήθως ἡ ἔλλειψις ἐπαρκοῦς ἐργασίας. Ἐπὶ ἑνὸς σημείου τοῦ Κυβερνητικοῦ προγράμματος θὰ παρακαλέσω νὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀπασχολήσω σήμερον. Τοῦτο εἶναι τὸ ἀφορὸν τὴν ῥύθμισιν τῶν πρὸς τοὺς γείτονας σχέσεών μας. Γνωρίζετε ἤδη ὅτι ὑπογράφη μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰταλίας σύμφωνον φιλίας εὐρυτάτου περιεχομένου. Ἐκπληρῶ εὐχάριστον καθῆκον, ἐκφράζων πρὸς τὰς προκατόχους Κυβερνήσεις τὰς εὐχαριστίας τῆς σημερινῆς, διότι διὰ συστηματικῆς ἐργασίας ἐβελτίωσαν τὰς σχέσεις μας πρὸς τὴν γείτονα μεγάλην μεσογειακὴν Δύναμιν καὶ κατέστησαν αὐτὰς ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ φιλικωτέρας, εἰς τρόπον ὥστε ἡ ὑπογραφὴ συμφώνου φιλίας νὰ ἀποτελῇ τὴν φυσικὴν ἐπίστεψιν ὅλης τῆς προηγουμένης ἐργασίας. Γνωρίζομεν ἄλλως τε πάντες ὅτι ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις εἶχεν ἀρχίσει καὶ διαπραγματεύσεις πρὸς σύναψιν συγχρόνου συμφώνου φιλίας πρὸς τὴν Ἰταλίαν καὶ τὴν Τουρκίαν. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐνόμισεν ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐμμείνῃ περαιτέρω εἰς τὴν συσχέτισιν τῶν δύο τούτων συμφώνων, αὐτὴ δὲ ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις εἶχεν ἀρχίσει νὰ προσανατολίζεται πρὸς τὴν ἀντίληψιν ταύτην καὶ ἂν παρέμενεν εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ προέβαινε πιθανῶς εἰς ὑπογραφὴν τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ συμφώνου, χωρὶς νὰ ἀναμένῃ τὴν σύγχρονον ὑπογραφὴν καὶ τοῦ Ἑλληνοτουρκικοῦ. Εἶμαι εὐτυχὴς διαπιστώνων ὅτι γενικὴ ὑπῆρξεν ἡ ἐπιδοκιμασία τῆς ὑπογραφῆς τοῦ συμφώνου τούτου καὶ ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι μόνον στοιχεῖον περαιτέρω ἐξασφαλίσεως τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ ἀποτελεῖ τὴν ἐπίσημον καθιέρωσιν τοῦ γεγονότος ὅτι αἱ σχέσεις ἡμῶν πρὸς τὴν γείτονα μεγάλην μεσογειακὴν Δύναμιν ἔσονται τοῦ λοιποῦ ἐξ ἴσου στεναὶ καὶ εἰλικρινεῖς ὅσον καὶ πρὸς τὰς δύο δυτικὰς Δυνάμεις, μὲ τὰς ὁποίας πατροπαράδοτος εἶναι ἡ φιλία μας. Ἀλλὰ ἐπιθυμῶ συγχρόνως νὰ διαπιστώσω τὴν εὐγνωμοσύνην μου πρὸς τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Ἰταλικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸ πολύτιμον δεῖγμα τῶν φιλικῶν διαθέσεών του καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν Ἑλλάδα, τὸ ὁποῖον παρέσχε, δεχθεὶς διὰ τοῦ ὑπογραφέντος συμφώνου, ὅπως πᾶσα οἱαδήποτε διαφορὰ δυναμένη ἐνδεχομένως νὰ ἀναφυῇ εἰς τὸ μέλλον μεταξὺ τῶν δύο Κρατῶν ὑποβάλλεται εἰς τὴν διαδικασίαν τῆς ἀποπείρας συνδιαλλαγῆς καὶ ἐν ἀποτυχίᾳ εἰς διαιτησίαν. Εἶμαι ἐξ ἴσου εὐτυχὴς δυνάμενος νὰ διαπιστώσω ὅτι διὰ τοῦ ὑπογραφέντος ἐν Βελιγραδίῳ πρωτοκόλλου ἐρρυθμίσθησαν ὅλα τὰ ἀκανθώδη ζητήματα ἅτινα τέως ἐχώριζαν τὰς δύο Χώρας καὶ ὅτι ρυθμιζομένων ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἑβδομάδων τῶν λεπτομερειακῶν τεχνικῶν ζητημάτων, ἅτινα ἀποτελοῦν τὸ περιεχόμενον τῶν 5 προσθέτων πρωτοκόλλων τὰ ὁποῖα πρὸ καιροῦ εἶχεν ὑποβάλει ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις, εἰς Βελιγράδιον, θὰ ρυθμισθοῦν ὁριστικῶς καὶ τὰ ζητήματα ταῦτα καὶ θὰ ὑπογραφῇ συγχρόνως σύμφωνον φιλίας μεταξὺ τῶν δύο Κρατῶν, εὐρυτάτου περιεχομένου, μέλλοντος νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ἀσφαλὲς ἔρεισμα τῶν εὐτυχῶς ἀνασυνδεθεισῶν πατροπαραδότων φιλικῶν σχέσεων μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν πρὸς Βορρᾶν γειτόνων μας. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἐπιθυμῶ νὰ ἀπευθύνω δημοσίᾳ ἔπαινον θερμὸν πρὸς τὴν διοίκησιν τῆς ζώνης τῆς Θεσσαλονίκης, ἥτις διὰ τῆς καλῆς ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας τῆς ζώνης ταύτης συνετέλεσε τὰ μέγιστα εἰς τὴν εὐτυχῆ ἐξομάλυνσιν τῶν ὑφισταμένων τέως ἀντιθέσεων μεταξὺ Ἀθηνῶν καὶ Βελιγραδίου. Ὅπως μὲ ἐβεβαίωσεν εἰς Παρισίους ὁ κ. Μαρίγκοβιτς, τὰς παρεξηγήσεις ἐδημιούργησεν ἰδίως ἡ ἀδυναμία εἰς τὴν ὁποίαν κατὰ τὰ πρῶτα μετὰ τὸν πόλεμον ἔτη εὑρισκόμεθα, ὅπως ἐξυπηρετήσωμεν ἀποτελεσματικῶς τὰς ἀνάγκας τοῦ Γιουγκοσλαυϊκοῦ ἐμπορίου. Ἡ ἀδυναμία αὕτη ὅπως ἐξήγησα ὠφείλετο εἰς τὴν ἀνεπάρκειαν τοῦ τροχαίου σιδηροδρομικοῦ ὑλικοῦ, ἀνεπάρκεια ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὑπέφερεν καὶ αὐτὸ τὸ Βασίλειον τῶν Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων κατὰ τὰ πρῶτα μετὰ τὸν πόλεμον ἔτη, ἀλλὰ τὴν ὁποίαν ἠδυνήθη τοῦτο νὰ ἀναπληρώσῃ πολὺ ἐνωρίτερον ἡμῶν, οἵτινες εἴχομεν νὰ παλαίσωμεν κατὰ τῶν συνεπειῶν τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς καὶ τῶν δυσκολιῶν τὰς ὁποίας ἐδημιούργησε διὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους της συρροὴ ἑνὸς καὶ ἡμίσεως ἑκατομμυρίου προσφύγων. Ὁ κ. Μαρίγκοβιτς προσέθεσεν ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ ἐλευθέρα ἑλληνικὴ ζώνη ἐξυπηρετεῖ τὸ γιουγκοσλαυϊκὸν ἐμπόριον τόσον ἀποτελεσματικῶς ὅσον σήμερον ἡ Κυβέρνησις τοῦ Βασιλείου τῶν Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων δὲν προτίθεται νὰ δαπανήσῃ τὰ σπουδαῖα ποσὰ τὰ ὁποῖα χρειάζονται διὰ τὴν ὀργάνωσιν τῆς Σερβικῆς ζώνης, θὰ προβῇ δὲ εἰς τοῦτο μόνον εἰς περίστασιν καθ’ ἣν εἰς τὸ μέλλον ἡ Ἑλληνικὴ ζώνη θὰ ἀπεδεικνύετο ἀνεπαρκὴς διὰ τὴν ἱκανοποιητικὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐμπορίου των. Τὴν πιθανότητα νὰ παρουσιασθῇ τοιαύτη περίστασις ἀποκλείει ὄχι μόνον ἡ μέχρι σήμερον λειτουργία τῆς Ἑλληνικῆς ζώνης ἀλλὰ καὶ ἡ σταθερὰ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως ὅπως παράσχῃ εἰς τὴν διοίκησιν αὐτῆς ὅλα τὰ μέσα ὅσα εἶναι ἀναγκαῖα διὰ τὴν καθημερινὴν τελειοποίησιν τῆς ζώνης ταύτης, εἰς τρόπον ὥστε νὰ γίνῃ αὕτη σὺν τῷ χρόνῳ ἐφάμιλλος τῶν ἀπὸ πολλοῦ λειτουργουσῶν ἀλλαχοῦ ἐλευθέρων ζωνῶν. Πλὴν τῆς ὑπογραφῆς τοῦ συμφώνου φιλίας μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοῦ Βασιλείου τῶν Σέρβων, Κροατῶν καὶ Σλοβένων, θὰ ἐπιδιώξωμεν, ὡς ἐξέθεσα εἰς τὸν προγραμματικὸν λόγον μου εἰς Θεσσαλονίκην, τὴν ὑπογραφὴν ὁμοίων συμφώνων πρὸς τὴν Τουρκίαν, τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὴν Ἀλβανίαν. Ἡ ἀνταλλαγεῖσα μετὰ τοῦ Ἰσμὲτ Πασᾶ καὶ τοῦ Ρουσδῆ Βέη ἀλληλογραφία καὶ ἡ πρόσκλησις τοῦ Ἰσμὲτ Πασᾶ ὅπως μεταβῶ εἰς Ἄγκυραν πρὸς ὑπογραφὴν τοῦ συμφώνου τούτου, τὴν ὁποίαν πρόσκλησιν ἀπεδέχθην ἤδη, ἀποδεικνύει ὅτι εἰλικρινέστατος εἶναι ἑκατέρωθεν ὁ πόθος ὅπως αἱ σχέσεις ἡμῶν ρυθμισθοῦν ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς ἐγκαρδίου συνεννοήσεως, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐμπορικῶν καὶ οἰκονομικῶν σχέσεων ἐπ’ ὠφελείᾳ καὶ τῶν δύο Κρατῶν καὶ θὰ καταστήσῃ αὐτὰ παράγοντας σημαντικωτέρους εἰς τὴν γενικὴν προσπάθειαν πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης εἰς τὴν ἐγγὺς Ἀνατολήν. Ὡς ἐκ τούτου πρέπει βασίμως νὰ ἐλπίσωμεν ὅτι αἱ κατ’ αὐτὰς ἐπαναλαμβανόμεναι διαπραγματεύσεις πρὸς ὁριστικὴν ρύθμισιν τῶν ζητημάτων, ἅτινα ἐγεννήθησαν ἐκ τῆς συμβάσεως περὶ ἀνταλλαγῆς καὶ τῶν μεταγενεστέρων σχετικῶν συμφωνιῶν, θὰ τερματισθοῦν αἰσίως, μολονότι δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζωμεν τὰς δυσχερείας τὰς ὁποίας παρουσιάζει ἡ ρύθμισις ζητήματος θίγοντος τὰ ἰδιωτικὰ συμφέροντα τόσων μυριάδων πολιτῶν τῶν δύο χωρῶν. Ἐλπίζω νὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι ἡ ἰδιαιτέρα προσοχή, μὲ τὴν ὁποίαν ἀπέβλεψεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ὁριστικὴν ρύθμισιν τῶν πρὸς τοὺς γείτονας σχέσεών μας ἀνταποκρίνεται εἰς ζωτικώτατον συμφέρον τοῦ Κράτους ὅπως ἴδῃ ἐξασφαλιζομένην μονίμως τὴν εἰρήνην. Μόνον ἐντὸς τοῦ πλαισίου ἀδιαταράκτου εἰρήνης θὰ δυνηθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι Βαλκανικοὶ λαοὶ καὶ ἡμεῖς εἰδικώτερον νὰ ἀφοσιωθῶμεν εἰς τὸ ἔργον τῆς ἐσωτερικῆς ἀναπλάσεως καὶ τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνασυγκροτήσεως. Ἐκ τῆς δεκαετοῦς περιόδου τῶν πολέμων ἐξήλθομεν μετὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφὴν φέροντες τραύματα σοβαρώτερα ἴσως ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τοὺς μετασχόντας τοῦ πολέμου. Ἡ ὁλοσχερὴς ἐπούλωσις τῶν τραυμάτων τούτων μόνον ἐν μέσῳ ἀδιαταράκτου εἰρήνης δύναται σταθερῶς νὰ ἐπιδιωχθῇ. Ἡ ρύθμισις ἄλλως τε τῶν πρὸς τοὺς γείτονας σχέσεών μας θὰ καταστήσῃ δυνατὸν τὸν προορισμὸν τῶν δαπανῶν τῶν πολεμικῶν Ὑπουργείων, ἐντὸς τῶν ὁρίων τὰ ὁποῖα ἐπιτρέπει ἡ ἀνάγκη, εἰς ἣν φεῦ εὑρίσκεται ἀκόμη ἕκαστον Κράτος, νὰ μὴ παραμελῇ τὴν ἀπαραίτητον πρὸς ἄμυναν παρασκευήν του. Εἶναι προφανές, κύριοι, ὅτι ἡ δεκαετὴς πολεμικὴ περιπέτεια, ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ἡ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους μας συρροὴ ἑνὸς καὶ ἡμίσεως ἑκατομμυρίου προσφύγων ἐδημιούργησαν διὰ τὴν Ἑλλάδα δεινὴν οἰκονομικὴν κρίσιν. Ἡ κρίσις αὕτη συνεχίζεται ἀκόμη καὶ τὸν ἀντίκτυπον αὐτῆς αἰσθάνεται ἡ ἰδιωτικὴ οἰκονομία ἑνὸς ἑκάστου πολίτου, καὶ μάλιστα τῶν ἀπορωτέρων τάξεων. Ἀλλ’ ἐὰν στρέψωμεν τὸ βλέμμα μας ἀπὸ τὸ ἄμεσον παρὸν πρὸς τὸ ὄχι μακρὰν κείμενον μέλλον βλέπομεν σημεῖα ἐγγυώμενα τὴν ἐπικειμένην ἀνατολὴν μιᾶς καλλιτέρας αὔριον. Ἡ ὁριστικὴ ἐμπέδωσις τῆς πολιτικῆς καταστάσεως τῆς Χώρας, τὴν ὁποίαν καθιέρωσαν αἱ τελευταῖαι ἐκλογαί, ἡ ἐξασφάλισις τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ περιέπωμεν ἐν τούτοις ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, μέχρις ὅτου στερεωθῇ ὁριστικῶς καὶ διὰ τὸ προσεχὲς μέλλον καὶ αὐτὴ ἡ σταθεροποίησις τοῦ νομίσματος, παρὰ τὰς μεγάλας καὶ ἴσως οὐχὶ ἀπολύτως ἀναγκαίας θυσίας δι’ ὧν ἐξηγοράσθη, εἶναι βεβαίως προϋποθέσεις τῆς ταχυτέρας ἐξόδου ἐκ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Ἀλλὰ τὸ εὐοιωνότερον σημεῖον διὰ τὸ προσεχὲς μέλλον εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ προσφυγικὸς πληθυσμός, ὁ ὁποῖος κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη ἀπετέλει στοιχεῖον παθητικὸν διὰ τὴν χώραν καὶ διὰ τὸν ὁποῖον καὶ σήμερον ἀκόμη ἐπιβάλλονται θυσίαι μεγάλαι, ἤρχισε νὰ ἀποβαίνει στοιχεῖον ἐνεργητικόν. Καὶ ὅταν ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ἀπὸ ποῖον ἐν συνόλῳ θαυμάσιον ἀνθρώπινον ὑλικὸν ἀποτελεῖται ὁ πληθυσμὸς οὗτος, ἠμποροῦμεν νὰ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν σημερινὴν σύνθεσιν τοῦ πληθυσμοῦ της δύναται νὰ ἀποβλέπῃ πρὸς τὸ μέλλον μὲ ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην. Ἡ ἐμπιστοσύνη αὐτὴ ἄς μᾶς κάμῃ νὰ ὑποστῶμεν καρτερικῶς τὰς παροδικὰς δυσχερείας ἐντὸς τῶν ὁποίων παλαίομεν. Δίδω τὴν ἐπίσημον βεβαίωσιν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ κάμῃ ὅ,τι ἀπ’ αὐτὴν ἐξαρτᾶται ὅπως διευκολύνῃ τὴν ταχυτέραν ἔξοδον τῆς χώρας ἀπὸ τὰς οἰκονομικὰς δυσχερείας, ἐντὸς τῶν ὁποίων παλαίει σήμερον. Δίδω τὴν προσωπικὴν ἀκόμη βεβαίωσιν ὅτι κανὲν ἐλατήριον ἄλλο ἀπὸ τὸν κοινὸν συμφέρον δὲν θὰ ρυθμίσῃ ποτὲ καμμίαν πολιτικήν μου ἐνέργειαν. Ὑπενθυμίζω μόνον τί εἶπα εἰς τὸν ἐπίλογον τοῦ προγραμματικοῦ λόγου ποῦ ἐξεφώνησα εἰς τὴν Θεσσαλονίκην κατὰ τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν. «Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τοῦ λόγου μου», ἔλεγα, «ἔχω ἀνάγκην νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας καὶ τὴν προσοχὴν τοῦ λαοῦ εἰς τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ περιμένετε νὰ κατορθώσω θαύματα. Κανένα φάρμακον ἀμέσου θεραπείας μιᾶς χρονίας ἀσθενείας δὲν εὑρέθηκεν ἀκόμη. Ὑπόσχομαι μόνον εἰς τὸν λαόν, ἐὰν μὲ ἐνισχύσῃ, ἀποστέλλων εἰς τὴν Βουλὴν ἰσχυρὰν πλειοψηφίαν, διὰ νὰ καταστήσῃ δυνατὴν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προγράμματός μου, νὰ τὸν ὁδηγήσω μὲ σταθερὰν πάντοτε χεῖρα εἰς τὴν ὁδὸν ἡ ὁποία θὰ τὸν φέρῃ ὀλίγον κατ’ ὀλίγον πρὸς τὸ τέρμα τὸ ὁποῖον διέγραψα πρὸ μικροῦ. Ἡ τετραετία τῆς προσεχοῦς βουλευτικῆς περιόδου θὰ εἶναι ἀρκετὴ διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ τέρμα τοῦτο, καὶ ὅταν φθάσωμεν εἰς αὐτὸ καὶ συγκρίνωμεν τὴν τότε Ἑλλάδα πρὸς τὴν σημερινὴν θὰ τὴν εὕρωμεν ἀγνώριστον». Τὴν ἐξουσίαν ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις μόλις πρὸ 110 ἡμερῶν ἐκ τῶν ὁποίων αἱ 45 κατηναλώθησαν μὲ τὰς ἐκλογάς. Ὅποιος ἐπερίμενεν ὅτι εἰς τὸ διάστημα τῶν ὑπολειπομένων 65 ἡμερῶν θὰ κατώρθωνα νὰ κάμω τὴν Ἑλλάδα ἀγνώριστον, ὅπως προεῖπα ὅτι θὰ γείνῃ αὕτη ἐντὸς μιᾶς τετραετίας, θὰ εἶναι ἄνθρωπος πολὺ ἀφελής. Ἀλλὰ κἄθε ἄνθρωπος καλῆς πίστεως θὰ ἀναγνωρίσῃ ὅτι ἡ Κυβερνητικὴ ἐνέργεια κατὰ τὸ βραχὺ τοῦτο διάστημα δὲν διέψευσε οὔτε τὰς κυβερνητικὰς ἐπαγγελίας οὔτε τὴν ἐκδηλωθεῖσαν λαϊκὴν ἐμπιστοσύνην, καὶ ὅτι ἡ μέχρι τοῦδε κυβερνητικὴ δρᾶσις ἀποδεικνύει τοὐναντίον καὶ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ διὰ τῆς ψήφου τοῦ λαοῦ ἐγκριθὲν πρόγραμμά της καὶ καὶ τὴν πεποίθησίν της ὅτι ἔχει τὴν ἀναγκαίαν πρὸς τοῦτο δύναμιν, τὴν ὁποίαν στηρίζει ἐπὶ τῆς πανηγυρικῶς ἐκδηλωθείσης λαϊκῆς ἐμπιστοσύνης. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαναστασίου ἔχει τὸν λόγον.

§7Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Κατὰ τὰς τελευταίας ἐκλογὰς διετρανώθη ζωηρότερον παρά ποτε τὸ δημοκρατικὸν φρόνημα τῆς μεγίστης πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐφανέρωσε σαφῆ τὴν θέλησίν του ὅπως τεθῇ ὁριστικὸν τέρμα εἰς τὰς καθεστωτικὰς διαφορὰς καὶ εἰς τὰς πολιτικὰς ἀνωμαλίας, διὰ νὰ ἠμπορέσουν οἱ διαχειριζόμενοι τὴν ἐξουσίαν ἀπερίσπαστοι καὶ χωρὶς χρονοτριβὰς ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἐπιδιώξουν τὴν σύστασιν τῶν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος προβλεπομένων θεμελιωδῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν εἰς τὴν ἐπαρκεστέραν διὰ τὰς λαϊκὰς ἀνάγκας λειτουργίαν τῆς ὅλης πολιτείας καὶ ἰδίως εἰς τὴν καλλιτέρευσιν τῶν βιωτικῶν ὅρων τοῦ λαοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἀφοσιωθοῦν εἰς τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἐξωτερικῶν ἐκκρεμῶν ζητημάτων, καὶ εἰς τὴν δημιουργίαν ὅρων Διεθνοῦς σχέσεως, ἐξασφαλιζόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν συνεργασίαν τῶν λαῶν ἰδίως εἰς τὴν ἐγγὺς Ἀνατολὴν ὅπου ἡμεῖς εὑρισκόμεθα καὶ δρῶμεν. Πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον διάστημα τὸ ὁποῖον διέρρευσεν ἀφ’ ἧς εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν παρὰ τὴν ἀσθένειαν τοῦ Προέδρου αὐτῆς καὶ μερικῶν ἐκ τῶν Μελῶν της κατώρθωσε νὰ ἀναπτύξῃ θαυμαστὴν δραστηριότητα εἰς τὴν ἐπίλυσιν τῶν ἐξωτερικῶν ἐκκρεμῶν ζητημάτων καὶ εἰς τὴν χάραξιν ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, εἰλικρινοῦς, σαφοῦς, ἀνταποκρινομένης καὶ εἰς τὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καὶ εἰς τὰς φιλειρηνικὰς ἀπαιτήσεις τῆς διεθνοῦς δημοσίας γνώμης. Μὲ γενικὴν εὐχαρίστησιν ἔγινε ἀπὸ τὸν λαὸν ἀποδεκτὴ ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ Συμφώνου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπισημοποιήθησαν αἱ φιλικαὶ σχέσεις τῶν δύο λαῶν καὶ ἐδημιουργήθησαν καὶ στενώτεροι δεσμοὶ φιλίας μεταξὺ αὐτῶν, τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλουν καὶ ἡ γεωγραφικὴ θέσις τῶν δύο Χωρῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ παλαιὰ δρᾶσις καὶ τὰ κοινὰ συμφέροντα τῶν δύο συγγενῶν λαῶν. Αἱ σχέσεις αὐταὶ ἐὰν ἐπεσκιάσθησαν εἰς τὸ παρελθόν, ἐπεσκιάσθησαν παρὰ τὴν θέλησιν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ ὁποίου εἶναι γνωστὸν ὅτι κυριαρχοῦν αἰσθήματα ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ἑνότητος, ἅτινα ἐπεσφράγισαν μακροὶ ἀγῶνες καὶ θυσίαι. Ὀρθῶς ἐτονίσθη ἤδη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι τὸ Σύμφωνον φιλίας μετὰ τῆς Ἰταλίας δὲν στρέφεται ἐναντίον οὐδενὸς ἄλλου Κράτους, ἀποβλέπον εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης καὶ εἰς τὴν σύναψιν στενῶν φιλικῶν δεσμῶν μεταξὺ τῶν δύο Κρατῶν, οὐδὲ ἀποσκοπεῖ εἰς τὸ νὰ χαλαρωθοῦν παντάπασιν οἱ πατροπαράδοτοι δεσμοὶ φιλίας, οἱ ὁποῖοι συνδέουν τὴν Ἑλλάδα μὲ τὰς δύο μεγάλας Δυτικὰς Δυνάμεις, τὰς ἄλλοτε ἐγγυητρίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ τῶν ὁποίων δεσμῶν ἐπιθυμεῖ τὴν διατήρησιν ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ἐχρειάσθη ἡ δεξιότης καὶ τὸ κῦρος τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ὅπως ἀποφευχθῇ πᾶσα σχετικὴ παρεξήγησις εἰς δύο δυτικὰς μεγάλας Δυνάμεις. Εὐτυχῶς ἐπετεύχθη ἐπίσης ἀποφυγὴ οἱασδήποτε ἀναλόγου παρεξηγήσεως τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ Συμφώνου εἰς τὴν Γιουγκοσλαΐαν καὶ μὲ μεγάλην εὐχαρίστησιν καὶ ἱκανοποίησιν ἤκουσεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ὅτι ἐτέθησαν αἱ βάσεις λύσεως τῶν ἐκκρεμῶν ζητημάτων μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Σερβίας καὶ συνάψεως ἰδιαιτέρου Συμφώνου φιλίας καὶ διαιτησίας μεταξύ των. Μὲ τὸν Σερβικὸν λαὸν μᾶς συνδέουν κοιναὶ ἐξωτερικαὶ τύχαι καὶ ἀγῶνες, συγγενεῖς παραδόσεις καὶ ταυτότης συμφερόντων. Καὶ δι’ αὐτὸ μὲ λύπην του εἶδεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς τὴν λῆξιν τῆς Ἑλληνοσερβικῆς συμμαχίας. Ἡμεῖς ἐδῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀναγνωρίζομεν ὅτι κατέχομεν ἐδάφη προνομιακὰ ἀπὸ ἀπόψεως συγκοινωνιακῆς καὶ ἔχομεν ὅλην τὴν προθυμίαν, ὅπως ἄλλως τε ἡ διεθνὴς ἀλληλεγγύη ἐπιβάλλει νὰ χρησιμοποιήσωμεν μὴ στενοχωροῦντες ἢ δυσχεραίνοντες τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῶν περιοίκων λαῶν καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ. Δι’ αὐτὸ ἐπεδείξαμεν πάντοτε προθυμίαν ὅπως παρέχωμεν ὅλας τὰς δυνατὰς εὐκολίας εἰς αὐτὸν ὑπὸ τὸν ὅρον αἱ εὐκολίαι αὗται νὰ μὴ ἐξέρχωνται τῶν ὁρίων τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλει ἡ ἀνάγκη ἱκανοποιήσεως πραγματικῶν ἀναγκῶν καὶ κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὥστε νὰ μὴ προσβάλλωνται τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ ἀποφεύγωνται αἱ ἀφορμαὶ διεθνῶν προστριβῶν. Εἶναι εὐτύχημα ὅτι ἀνεγνωρίσθη ἐπὶ τέλους εἰς τὴν Σερβίαν ὅτι ἡ ἐπέκτασις τῶν δικαιωμάτων τῆς γείτονος Ἐπικρατείας, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐλευθέραν Σερβικὴν ζώνην καὶ εἰς τὴν γραμμὴν Θεσσαλονίκης Γευγελῆς οἵα ἐπεδιώκετο ἄλλοτε, δὲν ἔχει σήμερον κανένα σκοπὸν καὶ θὰ συνετέλει μόνον εἰς τὸ νὰ δημιουργῇ προστριβὰς μεταξὺ τῶν δύο Κρατῶν. Τοιουτοτρόπως ἤρθησαν τὰ μεγαλείτερα ἐμπόδια, τὰ ὁποῖα παρενεβάλοντο εἰς τὴν ἐπανασύνδεσιν στενῶν φιλικῶν σχέσεων μεταξὺ Γιουγκοσλαυΐας καὶ Ἑλλάδος. Μὲ μεγάλην ἐπίσης εὐχαρίστησιν ἠκούσθη ὅτι ἐπιδιώκεται ἐκτὸς τοῦ Συμφώνου μὲ τὴν Σερβίαν καὶ τοῦ Συμφώνου μὲ τὴν Ρουμανίαν, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ἤδη συνάψει, ἐπιδιώκεται ἡ σύναψις Συμφώνων φιλίας καὶ διαιτησίας καὶ ἡ ἐπίλυσις τῶν τυχὸν ἐκκρεμῶν ζητημάτων μετὰ τῶν ἄλλων Βαλκανικῶν Κρατῶν, τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένης. Ὁ χρόνος εὐτυχῶς συνετέλεσεν ὥστε νὰ σβεσθῇ τὸ μῖσος τὸ φυλετικὸν τὸ ὁποῖον διῄρει τοὺς δύο λαοὺς καὶ νὰ προβληθοῦν τὰ κοινὰ συμφέροντα, οἱ κοινοὶ δεσμοί, οἱ ὁποῖοι συνδέουν τοὺς δύο λαοὺς τοὺς ὁποίους τίποτε πλέον δὲν χωρίζει, ἀφοῦ καὶ ἀπὸ τὸ ἓν καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἐγκατελείφθη ὁριστικῶς κάθε ἰδέα ἐδαφικῆς ἐπεκτάσεως. Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι κατὰ τὴν προσεχῆ ἐπίσκεψιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν Τουρκικὴν Πρωτεύουσαν θὰ κατορθωθῇ ὥστε ὅλα τὰ ἐκκρεμῆ ζητήματα μεταξὺ τῶν δύο Χωρῶν, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν οὐσιαστικώτατα ζητήματα λυθοῦν ἱκανοποιητικῶς καὶ νὰ τεθοῦν ἀσφαλεῖς βάσεις δεσμῶν στενῶν φιλίας μεταξὺ τῶν δύο Δημοκρατιῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ συντελέσουν τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς συνεργασίας ὅλων τῶν Βαλκανικῶν Κρατῶν. Καὶ λέγω τοῦτο διότι ἐλπίζω ὅτι τὰ ἰδιαίτερα αὐτὰ Σύμφωνα μεταξὺ τῶν διαφόρων Βαλκανικῶν Κρατῶν ἀποτελοῦν τὸ προοίμιον μιᾶς γενικωτέρας κοινῆς συνεννοήσεως καὶ συνασπισμοῦ τῶν Κρατῶν τούτων πρὸς πληρεστέραν ἐπιτυχίαν τοῦ ἐπιδιωκομένου φιλειρηνικοῦ σκοποῦ μὲ τὰ μονομερῆ σύμφωνα. Τοιαύτη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ ἐπιδοκιμάζεται ἀπὸ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος καὶ πολὺ δικαίως ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐξῆρε τὴν μεγίστην σημασίαν τῆς ἐξωτερικῆς αὐτῆς κατευθύνσεως, ἡ ὁποία ἐνῷ δὲν μετατοπίζει τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν ἡ Ἑλλάς, ἰδίως ἀπὸ τοῦ 1912, τὴν εὐρύνει καὶ τὴν προσαρμόζει μὲ τὰς πολεμικὰς συνθήκας καὶ ἀντιλήψεις. Ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἠθέλησε σήμερον νὰ ἀπασχολήσῃ τὴν Βουλὴν ἐκθέτων τὴν ἐσωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἀφοῦ διὰ μακρῶν τὴν ἐξέθεσε κατὰ τὸ προεκλογικὸν στάδιον. Τὸ πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως τὸ ἀφορῶν τὴν ἐσωτερικὴν πολιτικὴν εἶναι ὁμολογουμένως πλούσιον καὶ ἄξιον προσοχῆς πολλῆς. Εἶναι ὅμως φυσικὸν ἐπὶ ὅλων τῶν σημείων προγράμματος ἀποβλέποντος εἰς μακρὰν Κυβερνητικὴν δρᾶσιν νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσουν ὅλα τὰ κόμματα, νὰ μὴ εἶναι εὔκολον νὰ συμφωνήσουν καὶ δύο κἂν κόμματα. Εἶναι φυσικὸν ἐπὶ παραδείγματι ἡμεῖς οἱ ἀνήκοντες εἰς τὴν Δημοκρατικὴν Ἕνωσιν, θεωροῦντες ὅτι ἡ Δημοκρατία πρέπει νὰ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν ἀπάλυνσιν καὶ ἄρσιν τῶν πολιτικῶν διαφορῶν καὶ νὰ ἔχῃ ὡς πρώτιστον σκοπὸν τὴν συνεχῆ καὶ συστηματικὴν ἐξύψωσιν τῶν ἐργαζομένων ἀνθρώπων, ἰδίως τῶν ἀσχολουμένων εἰς τὴν γεωργίαν, νὰ εἴμεθα ριζοσπαστικώτεροι εἰς ὅτι ἀφορᾷ εἰς τὸν ἐκδημοκρατισμὸν τοῦ δημοσίου βίου, τὴν προστασίαν τῶν μικρῶν γεωργῶν, τὴν ἐνίσχυσιν τῆς παραγωγῆς καὶ ἰδίως τῆς γεωργικῆς, τὴν κοινωνικὴν πολιτικήν, τὴν ἐξύψωσιν καὶ γενίκευσιν τῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἀλλ’ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὁμολογήσω ὅτι εἶναι πλεῖστα ἄρθρα τοῦ Κυβερνητικοῦ προγράμματος εἰς τὰ ὁποῖα συμπίπτουν αἱ ἀντιλήψεις ἡμῶν, καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων συμφωνοῦμεν τοὐλάχιστον κατ’ ἀρχήν. Ἡ σύστασις δευτέρου Νομοθετικοῦ Σώματος καὶ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας διὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς ἠγωνίσθημεν, ἀποτελεῖ ὄχι μόνον ἐπιταγὴν συνταγματικὴν ἀλλὰ καὶ ἀνάγκην τὴν ὁποίαν ἀνεγνώρισαν ὅλα τὰ κόμματα πρὸς ὁλοκλήρωσιν τοῦ Πολιτεύματος καὶ πρὸς πλέον εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτοῦ. Ἡ διοικητικὴ ἀποκέντρωσις καὶ ἡ τοπικὴ αὐτοδιοίκησις ποῦ ἀποτελοῦν ἐπίσης καὶ ἰδικούς μας σκοποὺς εἶναι ἕνας διακαὴς πόθος τοῦ λαοῦ, ἰδίως τοῦ λαοῦ τῶν Νέων Χωρῶν, διότι δι’ αὐτῶν μόνον θὰ κατορθωθῇ νὰ γίνῃ προσιτώτερον τὸ Κράτος εἰς τοὺς πολίτας, νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ τοπικὰ συμφέροντα, νὰ γίνῃ πληρεστέρα ἡ ἐλευθερία τῶν πολιτῶν καὶ νὰ περιορισθῇ ἡ γραφειοκρατία. Ἐπίσης ὅσα προεκλογικῶς ἀνέπτυξεν ἡ Κυβέρνησις ὡς πρὸς τὴν συνέχισιν τῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρυθμίσεως διὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς ἠγωνίσθημεν ὡς πρὸ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐργατικῶν νόμων καὶ τὴν συμπλήρωσιν αὐτῶν, ὡς πρὸς τὴν ἐπιτάχυνσιν καὶ τὴν συμπλήρωσιν τῆς προσφυγικῆς ἀποκαταστάσεως, ὡς πρὸς τὴν ἐξύψωσιν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τὴν καλλιτέρευσιν τῶν βιωτικῶν συνθηκῶν τοῦ λαοῦ, εἶναι ζητήματα ἐπὶ τῶν ὁποίων συμφωνοῦμεν. Ἐὰν ὅλα αὐτὰ τεθοῦν εἰς ἐφαρμογὴν καταλλήλως θὰ ἀρχίσῃ εἰς τὸν τόπον μας μία νέα περίοδος προόδου καὶ εὐημερίας. Καὶ δι’ αὐτὸ καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῶν ὅσων ἐξέθεσα ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις θὰ περιβάλῃ καὶ διὰ τῆς ἰδικῆς της ἐμπιστοσύνης τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ προσπαθήσῃ κατὰ τὸ δυνατὸν νὰ τὴν συντρέξῃ εἰς τὸ ἔργον της. Ἐλπίζομεν δὲ ὅτι καὶ ἡ Κυβέρνησις, τὴν ὁποίαν μὲ τόσην ἐμπιστοσύνην περιέβαλεν ἡ μεγίστη πλειοψηφία τοῦ λαοῦ θὰ ἐξετάζῃ ἀπροκαταλήπτως καὶ τὰς διαφορὰς πρὸς τὰς ἰδικάς της ἀπόψεις τῶν ἄλλων κομμάτων καὶ δὲν θὰ δυσκολεύεται νὰ ἀποδέχεται αὐτάς, ὁσάκις, πείθεται ὅτι εἶναι ὀρθαί. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἐξυψωθῇ ἡ Νομοθετικὴ ἐξουσία καὶ θὰ εἶναι πλέον καρποφόρον τὸ ἔργον της. Ἔτσι θὰ ἔχῃ νόημα καὶ θὰ γίνῃ γενικώτερον ἀποδεκτὴ ἡ προσπάθεια ὅπως ἀποδοῦν οὐσιαστικώτεραι, θετικώτεραι αἱ συζητήσεις τῆς Βουλῆς. Ὅταν οἱ ἐγγύτατοι σκοποὶ τῶν διαφόρων κομμάτων ἀπέχουν ὀλίγον ἀπ’ ἀλλήλων, ὅταν εἶναι τόσον εὔκολον νὰ διασαφηνίζωνται αἱ ἀντίθετοι ἀπόψεις καὶ νὰ λύωνται αἱ διαφοραὶ δι’ ἀποφάσεων τοῦ Σώματος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, εἶναι δυνατὸν ν’ ἀναπτυχθῇ μεταξὺ ἡμῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμένει ὁ λαὸς νὰ τοῦ παρασκευάσωμεν καλλιτέρας ἡμέρας, πνεῦμα γενικωτέρας συνεννοήσεως καὶ συνεργασίας. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς γενικωτέρας συνεννοήσεως καὶ συνεργασίας θὰ συντελέσῃ νὰ τονωθῇ ἡ πίστις τοῦ λαοῦ εἰς τὸ ἀντιπροσωπευτικὸν Πολίτευμα καὶ εἰς τοὺς Δημοκρατικοὺς θεσμούς. Ἀλλὰ ὑποθέτω ὅτι δὲν ἔχει κανεὶς εἰς αὐτὴν τὴν αἴθουσαν ἀνάγκην νὰ πληροφορηθῇ ἀπὸ ἐμὲ ὅτι κύριον στοιχεῖον πρὸς ἐπιτυχίαν αὐτοῦ τοῦ πνεύματος τῆς γενικωτέρας συνεννοήσεως καὶ συνεργασίας εἶναι ὁ σεβασμὸς τῶν δικαιωμάτων ἀλλήλων καὶ ἡ πιστὴ παρ’ ὅλων τήρησις τοῦ Δημοκρατικοῦ Συντάγματος. (Χειροκροτήματα).

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τσαλδάρης ἔχει τὸν λόγον.

§9Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν προέβη εἰς ἐκτενεῖς Κυβερνητικὰς δηλώσεις εἰς τὴν Βουλὴν περὶ τοῦ ἔργου της. Ἀνεφέρθη εἰς τὸ προεκλογικὸν πρόγραμμά της καὶ προέβη εἰς ἀνακοινώσεις σχετικὰς πρὸς ἐνεργείας της ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικήν. Ἄλλοτε ἄλλως εἴθισται. Αἱ προγραμματικαὶ δηλώσεις τῆς ἐπικρατησάσης πολιτικῆς μερίδος κατὰ τὰς ἐκλογάς, τῆς ἀναλαμβανούσης τὴν Κυβέρνησιν, χρησιμεύουν ὡς γενικὴ εἰσήγησις τῆς ἐφαρμογῆς τῆς πολιτικῆς τὴν ὁποίαν τότε ἐπηγγέλθη λέγων τοῦτο δὲν ἐννοῶ νὰ ψέξω τὴν Κυβέρνησιν, ἀφοῦ ἀμέσως προσέθηκεν ὅτι οἱ κ.κ. Ὑπουργοὶ θὰ προσαγάγωσιν ἀμέσως καὶ διαδοχικῶς τὰ μέτρα ἐκεῖνα διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐπαγγελθεῖσα προεκλογικῶς πολιτική της. Τότε δὲ θὰ παρασχεθῇ βεβαίως ἡ εὐκαιρία καὶ εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν νὰ ἐκφέρῃ τὰς ἐπὶ τούτων γνώμας της, ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε ἐπιβαλλομένων ζητημάτων. Ἡ Κυβέρνησις, ἐπὶ τετράμηνον περίπου διατελοῦσα εἰς τὴν ἀρχήν, ζωηρότερον βεβαίως πάντων ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται τὰς ἀνάγκας αἱ ὁποῖαι τόσον βαθέως θίγουσι τὸν λαὸν ὡς πρὸς ὡρισμένα θέματα καὶ ἰδίᾳ τὰ τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς. Καὶ μετὰ ἱκανοποιήσεως ἤκουσα ὄχι μόνον ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ ὡς πολίτης, ὅτι θὰ προσαχθῶσι νομοθετήματα ἀφορῶντα τὴν ἀνακούφισιν ἐκ τῶν βαρῶν τοῦ βίου καὶ δὴ εἰς αὐτὸν τὸν ἄρτον ἀναγόμενα. Γνωρίζει βεβαίως ἡ Βουλὴ πόσον θὰ μᾶς εὕρῃ συνηγόρους ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰ τοιαύτης φύσεως οἰκονομικά της μέτρα καὶ προεξοφλημένην ἤδη ἔχει τὴν γνώμην μας καὶ ἐπὶ ἄλλων σπουδαίων οἰκονομικῶν ζητημάτων τὰ ὁποῖα τὴν ἀπησχόλησαν προεκλογικῶς, καὶ διὰ τὰ ὁποῖα ἐντὸς τῆς Βουλῆς ἠσχολήθημεν καὶ ἐκτὸς ταύτης, ὅτε ἡ ἀντίθετος ἐφηρμόζετο λύσις παρὰ Κυβερνήσεως εἰς ἣν μετεῖχε τότε καὶ τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, θὰ μᾶς εὕρῃ καὶ πάλιν συνηγόρους, ἐφ’ ὅσον ὁ τρόπος διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπιζητηθῇ ἡ θεραπεία τῶν προηγουμένων σφαλμάτων, δὲν θὰ εἶναι κίνδυνος νὰ ἐπιφέρῃ ἄλλας ζημίας ἴσως μείζονας τῆς ἐπανορθουμένης. Ὡς πρὸς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως μετὰ τὴν πικρὰν πεῖραν, τὴν πικροτάτην τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἐκ τῆς πολιτικῆς τοῦ παρελθόντος ὡς ἐκ τῆς διαστάσεως τῶν κατ’ αὐτὴν πολιτικῶν γνωμῶν καὶ διαστάσεως ὀξείας, οἷα τότε ἐξεδηλώθη θεωρῶ εὐτύχημα ὅτι καὶ ἡ νῦν Κυβέρνησις ἀκολουθεῖ τὴν χαραχθεῖσαν πολιτικὴν ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν παρελθοῦσαν τῆς Βουλῆς περίοδον Κυβερνήσεως καθ’ ἣν ἐξεπροσωποῦντο ὅλα τὰ τότε ὠργανωμένα κόμματα, τῶν πολιτικῶν τῆς εἰρήνης μετὰ τῶν ἄλλων Κρατῶν καὶ ἰδίᾳ μετὰ τῶν ὁμόρων Κρατῶν τὴν ἐξυπηρετουμένην διὰ τῶν συμφώνων φιλίας καὶ διαιτησίας. Δὲν ἀμφιβάλλω δὲ ὅτι καὶ ἐν τῇ ἐφαρμογῇ τῆς πολιτικῆς ταύτης ὑπὸ τῆς νῦν Κυβερνήσεως θὰ ἐπιζητηθῶσι οἱ ὅροι ἐκεῖνοι διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξυπηρετηθῶσι τὰ συμφέροντα καὶ ἡμῶν καὶ τῶν ἄλλων λαῶν μεθ’ ὧν συμβαλλόμεθα ὑπὸ τὸν ὅρον ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον πάντες ἐννοοῦμεν ὅτι οὔτε ἀφορμαὶ συγκρούσεων θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψωσιν ἐκ τῶν συμφωνιῶν ἐκείνων ἐν τῷ μέλλοντι πρὸς οἱονδήποτε καὶ ἄνευ θυσιῶν μὴ ἀνεκτῶν εἰς τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν. Δὲν νομίζω προσῆκον σήμερον νὰ εἰσέλθωμεν εἰς εὐρυτέρας συζητήσεις ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ζητημάτων. Ἡ Κυβέρνησις θὰ φέρῃ βεβαίως τὰς συμφωνίας ἐκείνας εἰς τὰς ὁποίας προέβη ἤδη ἢ πρόκειται νὰ προβῇ πρὸς κύρωσιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, θὰ ἐκθέσῃ τὰ ἐπὶ τούτων τελεσθέντα καὶ τὰς σκέψεις αἱ ὁποῖαι ἐπεκράτησαν κατὰ τὴν συνομολόγησιν τῶν διαφόρων ὅρων, ἵνα ἡ Βουλὴ ἐν πλήρει γνώσει τῆς καταστάσεως συζητήσῃ ἐπὶ τούτων. Ὄχι δὲ μόνον ἄσκοπος εἶναι ἤδη οἱαδήποτε συζήτησις ἀλλ’ ἴσως καὶ ἐπιζημία ἐφ’ ὅσον ἀκόμη ἔχομεν ἐκκρεμῆ ζητήματα ὑπὸ διαπραγμάτευσιν. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις δὲν προέβη εἰς ἄλλας δηλώσεις νομίζω ὅτι δὲν εἶναι καθῆκον τῆς ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἐκφράσῃ αὕτη οὔτε μέτρα ἴδια οὔτε ποίαν στάσιν θὰ λάβῃ ἐπὶ τοῦ προεκλογικοῦ γενικώτερον τῆς Κυβερνήσεως προγράμματος. Ἓν μόνον ὀφείλω νὰ παρατηρήσω ὅτι ἔχω σαφῆ τὴν ἀντίληψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῶν οὐσιωδῶν ἐκείνων ζητημάτων τῶν ὁποίων ταχείαν ἀξιοῖ τὴν ρύθμισιν παρὰ τῶν ἀντιπροσώπων αὐτοῦ. Καὶ ταύτην ἔχων τὴν ἀντίληψιν ὀφείλω νὰ δηλώσω εἰς διατυπωθεῖσαν γενικώτερον ὑπόνοιαν τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἡ ἀντιπολίτευσις ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴν μερίδα τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκπροσωπῶ οὐδὲν σκέπτεται νὰ παρεμβάλῃ πρόσκομμα εἰς τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως.

§10Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δὲν ἦτο ὑπόνοια, κύριε συνάδελφε.

§11Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἡ πλειοψηφία ἡ μεγάλη τῆς Βουλῆς μὲ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ὁποίαν ἔχει ἐπὶ κεφαλῆς εἶναι ἐλευθέρα νὰ πράξῃ τὸ ἔργον της. Διὰ τοῦτο δὲν θεωρῶ προσῆκον νὰ ἀπασχολήσω ἤδη τὴν Βουλὴν οὔτε μὲ ζητήματα ἀναγόμενα εἰς ἑρμηνείαν τοιαύτην ἢ τοιαύτην τῆς ψήφου τοῦ λαοῦ, οὔτε μὲ ζητήματα ἀναγόμενα εἰς ἐνεργείας ἀφορώσας τὴν ἄνοδον τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἀρχὴν καὶ τὰς ἐνεργηθείσας ἐκλογάς, μολονότι καθῆκον τῆς ἀντιπολιτεύσεως θὰ ἦτο νὰ πράξῃ τοῦτο. Παρὰ πᾶσαν δὲ τὴν διάστασιν καὶ παρὰ πᾶσαν ἄλλην ἀντίθεσιν ἡ ὁποία χωρίζει τὴν πολιτικὴν μερίδα ἣν ἐκπροσωπῶ ἀπὸ τὴν νῦν Κυβέρνησιν, ἡ μερὶς αὕτη θὰ χρησιμοποιήσῃ ὅλας της τὰς δυνάμεις καὶ ὅλα τὰ μέσα τὰ ὁποῖα τῇ παρέχει τὸ Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα ὅπως προαχθῶσι κατὰ τὸ δυνατὸν τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἀλλ’ ἐν ταὐτῷ ὀφείλω νὰ δηλώσω ὅτι θὰ προασπίσῃ καὶ τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τῶν Κοινοβουλευτικῶν θεσμῶν, διότι μόνον διὰ τούτου παρὰ πᾶσαν ἰσχυρὰν ἀντιπολίτευσιν, δύνανται πραγματικῶς νὰ ἐξασφαλισθῶσι καὶ ἐσωτερικῶς καὶ ἐξωτερικῶς ἀκόμη τὰ συμφέροντα τῆς χώρας.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μιχαλακόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§13Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἐσκόπουν νὰ λάβω τὸν λόγον τόσον μᾶλλον ὅσον ἐκ τῆς ψηφοφορίας τῆς προεδρικῆς ἐκλογῆς κατεδείχθη ὅτι τὸ σύνολον σχεδὸν τῆς Βουλῆς παρέχει τὴν ἐμπιστοσύνην αὐτῆς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἀπεφάσισα νὰ ἀνέλθω ἐπὶ τὸ βῆμα ἐπ’ ὀλίγον διὰ νὰ ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνην μου πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν φιλόφρονα μνείαν, τὴν ὁποίαν ἠθέλησε νὰ κάμῃ ἐνώπιον τῆς λαϊκῆς ἀντιπροσωπείας τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς χαραχθείσης ἀπὸ τὴν προηγουμένην Κυβέρνησιν, τῆς ὁποίας τὸ βάρος τῆς διαχειρίσεως συνέπιπτε νὰ ἀνατεθῇ εἰς τὸν ὁμιλοῦντα ἐνώπιον ἡμῶν. Ἐπροσπάθησα ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ὅπως ἡ ἐξωτερικὴ ἐκείνη πολιτικὴ χαραχθῇ τῇ κοινῇ συναινέσει πάντων τῶν κομμάτων, καὶ ὑποστηρίξει δὲ καὶ αὐτοῦ τοῦ νῦν Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐχαράχθη πράγματι μὲ γραμμὴν εἰλικρινείας, ἡ ὁποία ἔκτοτε ἠκολουθήθη καὶ ἡ ὁποία ἐν τῇ ἐφαρμογῇ αὐτῆς δὲν ἔχει διαφορὰς παρὰ ἐκείνας τὰς ὁποίας προσέδωκεν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τὸ ἀναμφισβήτητον κῦρος τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Αἱ παρελθοῦσαι ὑπηρεσίαι αὐτοῦ, ἡ δεξιότης του ἡ ἀναμφισβήτητος περὶ τὴν διαχείρισιν τῶν ζητημάτων αὐτῶν καὶ ἡ πεῖρα αὐτοῦ, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἡ παγίωσις τῆς πολιτικῆς καταστάσεως, ἡ ἐντεῦθεν ἐπελθοῦσα ἐντύπωσις εἰς τοὺς διεθνοῦς κύκλους ὅτι ἐξέλιπον πλέον ζητήματα πολιτειακὰ δυνάμενα νὰ φέρωσιν ἀνατροπὰς ἐπηρεαζούσας καὶ τὰς ἐξωτερικὰς ἡμῶν σχέσεις καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ἀπέραντος ἐμπιστοσύνη τὴν ὁποίαν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔδωκε εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ἐνέπλησαν τοιουτοτρόπως αὐτὸν μὲ πρόσθετον κῦρος. Ὅτι δὲ ἀφορᾷ τὴν ἐσωτερικὴν πολιτικὴν δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι πασῶν τῶν μερίδων τῶν πολιτικῶν ἡ πρόθεσις θὰ εἶναι νὰ βοηθήσουν τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ δυσχερέστατον αὐτῆς ἔργον συντελουσῶν κατὰ τὸ δυνατὸν ὅπως αἱ ἀτέλειαι τὰς ὁποίας κάθε ἀνθρώπινον ἔργον ἔχει, καταστῶσιν ὅσο τὸ δυνατὸν ὀλιγώτεροι. Καὶ ἐπειδὴ θέλω νὰ τελειώσω ἐπεθύμουν νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἡ Βουλὴ οὐδέποτε ἐπέβαλλεν ἀλλοίαν ἄποψιν Νομοθετικῆς ἐργασίας. Τὸ δυστύχημα ἦτο ὅτι ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ὑπερασπίσεως κοινοβουλευτικῶν ἐλευθεριῶν ἐγένοντο μακρόταται συζητήσεις φέρουσαι τὸν κάματον εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὸ σῶμα. Διὰ τοῦτο θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ συστήσω ὅπως ἐκ τῶν πρώτων ἔργων τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ τροποποίησις τοῦ Κανονισμοῦ, ἵνα δυνηθῶμεν νὰ εἰσέλθωμεν καὶ ἡμεῖς εἰς κοινοβουλευτισμὸν ἔργων καὶ νὰ παύσωμεν νὰ εἴμεθα κοινοβουλευτικοὶ λόγων. Ταῦτα μόνον εἶχον νὰ εἴπω. (Χειροκροτήματα).

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§15ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἐὰν ἄλλος δὲν ζητῇ τὸν λόγον, θὰ ἐπεθύμουν νὰ εἴπω δύο λέξεις εἰς τὸ τέλος, ἐπεθύμουν νὰ βεβαιώσω τὴν Βουλὴν καὶ ἰδιαιτέρως τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τοῦ λαϊκοῦ κόμματος ὅτι ἡ ἀγόρευσίς μου δὲν περιεῖχε κανένα ὑπαινιγμὸν κατὰ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος. Ἐὰν εἶπον ὅτι δὲν ἐπαίρομαι διὰ τὴν μεγάλην πλειοψηφίαν τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωσεν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀλλὰ μνημονεύω τὸ πρᾶγμα διὰ νὰ ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνην μου καὶ διὰ νὰ ἀναγνωρίσω τὴν ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐπιβάλλει αὐτὴ αὕτη ἡ μεγάλη πλειοψηφία, σκοπός μου δὲν ἦτο καθόλου νὰ ὑπαινιχθῶ ἀντίδρασιν κατὰ τοῦ ἔργου τῆς Κυβερνήσεως. Ὡμίλησα περὶ ἀντιπράξεως ἡ ὁποία ἠδύνατο νὰ παρουσιασθῇ καὶ εἶπον «ὅθεν δήποτε» προερχομένην διότι συνήθως αἱ Κυβερνήσεις ἐπικαλοῦνται διὰ τὴν μὴ ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματός των τὴν ἀντιπολίτευσιν, τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκοῦς πλειοψηφίας καὶ ἄλλους τοιούτους ἰσχυρισμοὺς καὶ ἤθελα νὰ εἴπω ὅτι τοιαῦτα ἐπιχειρήματα ἡ πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν ἐπιτρέπει νὰ μεταχειρισθῇ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καὶ οὔτε σκοπὸν ἔχει νὰ μεταχειρισθῇ τοιαῦτα. Ὅταν δὲ εἶπον τὴν λέξιν «ὅθεν δήποτε» ἐνόμιζον ὅτι δὲν θὰ παρεξηγεῖτο ἡ λέξις· ἐὰν ἐβλέπατε τὸν λόγον μου ἐν Ἰωαννίνοις θὰ ἠδύνασθε νὰ ἐννοήσητε τί σημαίνει ἡ λέξις, ἐζήτησα μεγάλην πλειοψηφίαν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸν λαόν, διὰ νὰ δύναμαι νὰ ἐπιβάλλω τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ προγράμματός μου κατόπιν τῶν τροποποιήσεων τὰς ὁποίας θὰ ἐπιφέρῃ ἡ ἐν τῇ Βουλῇ συζήτησις, ὄχι μόνον κατὰ ἐνδεχομένης ἀντιπράξεως τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν δυσχερειῶν τὰς ὁποίας ἠδύναντο νὰ μοῦ παρεμβάλλουν οἱ φίλοι μου. Κατὰ τὰ λοιπὰ ἔχω νὰ εὐχαριστήσω ὅλους τοὺς λαβόντας τὸν λόγον ρήτορας καὶ νὰ διαβεβαιώσω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀκούσῃ ὅλας τὰς ἀντιρρήσεις καὶ ὅλας τὰς παρατηρήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ διατυπωθοῦν κατὰ τὴν συζήτησιν τῶν νομοσχεδίων ἐκ μέρους τῶν πολιτικῶν μερίδων μὲ τὴν μεγαλυτέραν προσοχήν, νομίζω δὲ ὅτι ἐκ τοῦ παρελθόντος οἱ ἀπὸ μακροῦ παριστάμενοι εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην γνωρίζουν ὅτι δὲν ἔχω τὸ ἐλάττωμα νὰ πιστεύω ὅτι τὰ ἔργα τὰ νομοθετικὰ τὰ ὁποῖα παρουσιάζει εἰς τὴν Βουλὴν ἡ Κυβέρνησίς μου εἶναι τέλεια. Εἰς περιστάσεις παρελθούσας ἐδόθη εὐκαιρία νὰ γνωρίσουν, ὅσοι παρέστησαν ἄλλοτε ἐνταῦθα, μὲ πόσην προθυμίαν ἔσπευσα πάντοτε νὰ ἀποδεχθῶ τὰς εὐλόγους παρατηρήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγίνοντο ἀπὸ τῆς ἀντιθέτου πλευρᾶς. Καὶ τώρα δύναμαι νὰ βεβαιώσω ὅλα τὰ πολιτικὰ κόμματα ὅτι αὐτὸ τὸ πνεῦμα θὰ πρυτανεύσῃ κατὰ τὰς συζητήσεις καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἀκολουθεῖται ἀπὸ μίαν ὀγκώδη πλειοψηφίαν συναισθανόμεθα βαθύτατα καὶ ἐγὼ καὶ τὰ λοιπὰ μέλη τῆς Κυβερνήσεως ὅτι μᾶς ἐπιβάλλεται νὰ ἀκούωμεν μετὰ μεγαλυτέρας ἀκόμη προσοχῆς ὅλας τὰς ἀντιρρήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθοῦν κατὰ τῶν νομοσχεδίων μας. Εἶναι βέβαια φυσικὸν ὅτι ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς πείσετε νὰ ἰσχύσῃ ἡ γνώμη τῆς πλειοψηφίας, ἀλλὰ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ ἐπιδειχθῇ ἐκ μέρους ἡμῶν ὅλη ἡ ἀγαθὴ διάθεσις ὅπως ἐξετάσωμεν μὲ ὅλην τὴν ἀναγκαίαν προσοχὴν τὰς προβληθησομένας ἀντιρρήσεις ὑπὸ τὸ πνεῦμα ὅπως τὰ νομοσχέδια ἐξέρχονται ἀπὸ τὸν περίβολον τῆς Βουλῆς ὅσον τὸ δυνατὸν πληρέστερα καὶ ἐξυπηρετοῦντα ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. (Χειροκροτήματα).

§16Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Τὸ κανονικὸν εἶναι νὰ τελειώσῃ τὸ ζήτημα τῆς ἐμπιστοσύνης.

§17Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δὲν ἐξεδηλώθη ἐπιθυμία οὐδαμῶς. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ χάνῃ ἡ Βουλὴ τὸν χρόνον της.

§18Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἐπιβάλλεται μία ἀπόφασις κατὰ τὸ Σύνταγμα τυπικῶς. Ἄς γίνῃ δι’ ἀναστάσεως.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ δι’ ἀναστάσεως ἐὰν ἔχῃ ἐμπιστοσύνην πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. (Ἐγείρεται ἡ Βουλὴ ὁλόκληρος)

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν.

§21Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν σχέδιον νόμου περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 11 Ἰουλίου 1928 Νομοθετικοῦ Διατάγματος περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἅμα τῷ σχηματισμῷ αὐτῆς συγκροτηθεῖσα μὲ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ἀποταθῇ ἀμέσως πρὸς τὴν λαϊκὴν κυριαρχίαν, καὶ διότι εἶχεν εὑρεθῆ πρὸ ἀνυπαρξίας ἐκλογικοῦ νόμου καὶ διότι εἶχε σταθερὰν τὴν πεποίθησιν ἐπὶ τοῦ πλειοψηφικοῦ συστήματος ὡς πρὸς τὸ σύστημα τὸ δυνάμενον νὰ ἐγγυηθῇ καὶ νὰ ὑποβοηθήσῃ τοὺς κοινοβουλευτικοὺς θεσμοὺς καὶ νὰ ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὴν Χώραν στρατιωτικὰς δικτατορίας ἢ ἀναρχικὰς τάσεις, δὲν ἐδίστασε ν’ ἀναλάβῃ ὁλόκληρον τὴν εὐθύνην καὶ νὰ ὑποβάλῃ ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Δημοκρατίας τὸ Διάταγμα τοῦ ὁποίου τὴν ψήφισιν ἐπιδιώκει σήμερον παρὰ τῆς Βουλῆς. Προσθέσασα μάλιστα ὅτι διὰ τῆς ἐπικυρώσεως αὐτοῦ θὰ ἐξαρτηθῇ καὶ ὁ περαιτέρω βίος αὐτῆς ἐν τῇ διακυβερνήσει τῆς Χώρας. Εὐτύχημα, κ. βουλευταί, ὑπῆρξεν ὅτι ὁ πατριωτισμὸς καὶ ἡ πολιτικὴ διορατικότης τοῦ Ναυάρχου Κουντουριώτη τὸν ὡδήγησαν εἰς τὴν γνωστὴν ἀπόφασιν ἡ ὁποία ἀπέτρεψεν ἀνωμαλίας διὰ τὴν Χώραν, ἀνωμαλίας διὰ τὰς ὁποίας, πλὴν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀπὸ χρηστοῦ συνειδότος ἀπέβλεπον εἰς τὸ ἀναλογικὸν σύστημα, ὑπεύθυνοι θὰ ἦσαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀποβλέποντες εἰς πρόσκαιρα ἐκλογικὰ κέρδη δὲν ἐδίστασαν ἀρνούμενοι ἑαυτοὺς νὰ ταχθῶσιν ὑπὲρ τοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος τὸ ὁποῖον ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τοὺς κινδύνους τοὺς ὁποίους δημιουργεῖ, δίδει ἕδρας ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν νίκην εἰς τοὺς μὴ λαμβάνοντας ψήφους ὑποψηφίους ἐπὶ ἀποκλεισμῷ τῶν λαμβανόντων τοιαύτας καὶ τοῦτο εἰς τὸ πεῖσμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Κατὰ πόσον ἡ ἐνέργεια αὕτη τῆς Κυβερνήσεως ἀνταποκρίθη εἰς τὴν κοινὴν γνώμην ἀπεδείχθη ἐκ τῶν διενεργηθεισῶν ἐκλογῶν· ἡ ἀκριβὴς ἑρμηνεία τῶν ὁποίων ἀποδεικνύει, τὴν σταθερὰν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ὅπως ἀποκτήσῃ κυβέρνησιν ἰσχυρὰν ἡ ὁποία θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς δεινὰς περιστάσεις τὰς ὁποίας διατρέχει ἡ χώρα, κυβέρνησιν ἰσχυρὰν ὅσον αἱ περιστάσεις ἐπιβάλλουσι ἀλλὰ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἠξίωσε, τοῦθ’ ὅπερ μόνον διὰ τοῦ πλειοψηφικοῦ συστήματος, εἶναι δυνατὸν ν’ ἀποκτηθῇ. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας κ. βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖται πλήρως ἱκανοποιημένη ἤδη, χάρις εἰς τὰς πεποιθήσεις αὐτῆς τὰς ὁποίας ἐγνώριζε νὰ ὑποστηρίζῃ, ἐνίσχυσε δὲ τὸ Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα, εἰς στιγμὰς κρισίμους τοῦ βίου αὐτοῦ. Ἀπέφυγεν ἡ χώρα σύστημα πανευρωπαϊκῶς χρεωκοπῆσαν, ἀπέφυγε κυβερνήσεις ἀδυνάτους ἢ ἀναποφασίστους, εἰς στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ἀπόλυτος ἀνάγκη θελήσεως καὶ ἀποφάσεως, δηλαδὴ κυβερνήσεις δυνάμεως. Μετὰ τούτων δὲ ἀπέφυγε τὰς στρατιωτικὰς δικτατορίας καὶ στάσεις, συνεπείας ἀναποφεύκτους τῆς ἀκυβερνησίας μιᾶς χώρας. Ὅταν ταῦτα πάντα λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ἡ Βουλή, τότε θὰ ἐκτιμήσῃ πᾶς τις μετὰ ποίας ὑπερηφανείας δικαιοῦται νὰ ἐμφανίζεται ἡ Κυβέρνησις ἐνώπιον ὑμῶν ὅπως ζητήσῃ τὴν ψῆφον σας. Ἅμα ἐπὶ πλέον σκεφθῇ τις ὅτι διὰ τοῦ ἐκλογικοῦ συστήματος τὸ ὁποῖον ἐφηρμόσθη, ἀπεκτήσαμεν Βουλήν, σύμφωνον πρὸς τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ ὄχι πρὸς τὰς αὐθαιρέτους γνώμας τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, τότε θὰ ἐκτιμήσῃ πᾶς τις ὡς εἶπον μετὰ ποίας ὑπερηφανείας δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν ψῆφον ὑμῶν, ἐφ’ ὅσον πᾶς ἀμερόληπτος κριτὴς θὰ συνομολογήσῃ ὅτι ἡ διὰ τοῦ ἐν λόγῳ Διατάγματος προσενεχθεῖσα εἰς τὸν τόπον ὑπηρεσία ὑπῆρξε κυρίως διὰ τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν προσεφέρθη ἡ ὑψίστη τῶν ὑπηρεσιῶν τὴν ὁποίαν θὰ ἠδύνατο νὰ προσφέρῃ Κυβέρνησις τὴν χώραν πονοῦσα, καὶ εἰς τὰ γενικώτερα συμφέροντα αὐτῆς ἀποβλέπουσα. Ἡ Βουλὴ ὀφείλει ἐπὶ πλέον νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἐν τῷ ὑποβαλλομένῳ διατάγματι δὲν περιελήφθη μόνον τὸ κείμενον τοῦ διατάγματος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἐνηργήθησαν αἱ ἐκλογαὶ ἀλλὰ καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι ἀπαιτούμεναι διατάξεις, ὅπως ἀποκτήσωμεν συστηματοποιημένην νομοθεσίαν, δηλαδὴ ὅπως ἀποκτήσωμεν καὶ πλήρη τὸν κώδικα τῶν περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν διατάξεων. Ἐν συνεχείᾳ λαμβάνει τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλῃ σχέδιον νόμου περὶ συγκροτήσεως καὶ Γερουσίας. Ἡ Κυβέρνησις ὑποβάλλουσα τὸ περὶ συγκροτήσεως καὶ Γερουσίας σχέδιον νόμου, ὄχι μόνον ἐκπληροῖ ἐπιτακτικὸν καθῆκον παραλειφθέν, ὡς μὴ ὤφειλε, ἀπὸ ἑνὸς ἔτους παρὰ τῶν προκατόχων Κυβερνήσεων, ἀλλὰ καὶ αἰσθάνεται τὴν ἱκανοποίησιν ὅτι διὰ τοῦ σχεδίου τούτου ὁλοκληροῦται τὸ Πολίτευμα καὶ παγιοῦται τάξις πραγμάτων πρὸς τὴν ὁποίαν σταθερῶς ἀπέβλεψεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ἡ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας δευτέρου νομοθετικοῦ σώματος ἀπὸ ἐτῶν εἶχε γίνῃ αἰσθητή. Τὴν ἀνάγκην ταύτην ἱκανοποίησε τὸ ἐν ἰσχύϊ σύνταγμα τὸ ὁποῖον καθιέρωσε τὰ ὅρια, τὰ ἐκτὸς τῶν ὁποίων ἡ Νομοθετ. ἐξουσία κινουμένη θὰ ὤφειλε νὰ κανονίσῃ νομοθετικῶς τὰ περὶ Γερουσίας. Δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς τὰς λεπτομερείας ὅλων τῶν διατάξεων. Ἀλλὰ ὅσον σύντομος καὶ ἐὰν θέλω νὰ εἶμαι, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ θίξω σημεῖα τινά. Δηλαδὴ ἐκεῖνα ἀκριβῶς τὰ ὁποῖα ἀπησχόλησαν τὴν Κυβέρνησιν. Πρῶτον ζήτημα τὸ ὁποῖον ἐξήτασε ὡς ὤφειλε νὰ ἐξετάσῃ ἡ Κυβέρνησις, ἦτο ὁ τρόπος τῆς ἐκλογῆς τῶν Γερουσιαστῶν. Ἔπρεπε δηλαδὴ οὔτε νὰ γίνῃ ἀπ’ εὐθείας παρὰ τοῦ Λαοῦ ἢ ἐμμέσως παρὰ τῶν κοινοτικῶν καὶ δημοτικῶν συμβουλίων καὶ ὑπὸ τῶν ἐκλεκτόρων. Εἶναι φανερὸν ὅτι ἀπὸ θεωρητικῆς ἀπόψεως θὰ ἦτο εὐτύχημα ἐὰν ἄλλος ἐκλογικὸς σύλλογος ἐκαλεῖτο διὰ τὴν ἐκλογὴν τῶν Γερουσιαστῶν καὶ ἄλλος διὰ τὴν τῶν βουλευτῶν. Ὡς ἔχουσι ὅμως τὰ παρ’ ἡμῖν πράγματα, ἡ Κυβέρνησις τοῦτο ἀκριβῶς ἐξετάζουσα, ἐνόμισεν ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπηρεασθῇ ἐκ τῶν ἀλλαχοῦ ὑποστηριχθέντων καὶ ἰσχυόντων καὶ ὑπήκουσα καὶ εἰς τὰς συστάσεις, ἐὰν δὲν σφάλλω, τῆς δημοκρατικῆς ἑνώσεως, ἡ ὁποία ἐτάχθη ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ συστήματος.

§22Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ποίου;

§23Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τοῦ ἐμμέσου.

§24Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Νομίζω ὅτι τὸ ὑποβληθὲν εἰς τὴν τελευταίαν Βουλὴν σύστημα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν κατ’ ἰδικήν μου εἰσήγησιν ἦτο τῆς ἀμέσου ἐκλογῆς. Παλαιότερα ὑπεστήριζα αὐτό.

§25Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ Κυβέρνησις κατέληξεν εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν συμφωνήσασα οὕτω μετὰ τῆς δημοκρατικῆς ἑνώσεως, ἐσκέφθη δηλαδὴ ὅτι παρ’ ἡμῖν τὰ δημοτικὰ καὶ κοινοτικὰ συμβούλια δὲν ἐκπροσωποῦν ἴδια συμφέροντα λαϊκῶν ὁμάδων, ἀλλ’ ἀνήκουν καὶ ταῦτα εἰς κόμματα τυπικά, ὅπως δὲ εἶναι συντεθειμένα δὲν παρέχεται οὐδεμία ἀσφάλεια ὅτι ταῦτα ἤθελον ἀποφανθῆ σύμφωνα πρὸς τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου δὲν ὑπάρχουν δυστυχῶς παρ’ ἡμῖν ἱδρυμένα τὰ νομαρχιακὰ συμβούλια εἰς τὰ ὁποῖα ἀποβλέπει ἡ Κυβέρνησις ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν μελετωμένην αὐτοδιοίκησιν, τὰ ὁποῖα ἐν πάσει περιπτώσει σήμερον δὲν ὑπάρχουν. Ἐξ ἄλλου δὲ καὶ ὁ θεσμὸς τῶν κοινοτήτων ἀπὸ πολλοῦ βραχέος χρόνου ἰσχύει εἰς τὰ νεώτερα μέρη. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας καὶ δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐνόμισεν ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἔπρεπε νὰ μὴ ἐμμείνῃ εἰς τὴν γνώμην τῆς ἐμμέσου ἐκλογῆς καὶ νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὴν Βουλὴν ὅπως διὰ νόμου ὁρισθῇ ἵνα κληθῇ ὁ λαὸς διὰ νὰ δώσῃ τὴν γνώμην αὐτοῦ, ἐκλέγων ἀπ’ εὐθείας τοὺς Γερουσιαστάς. Δεύτερον ζήτημα τὸ ὁποῖον ἐξήτασεν, ὡς ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις, εἶναι τὸ ζήτημα τοῦ ἐκλ. συστήματος, τὸ ὁποῖον ἤθελον ἐφηρμοσθῇ κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς Γερουσίας ἐὰν δηλαδὴ θὰ ἔπρεπεν ἡ Γερουσία νὰ ἐκλεγῇ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πλειοψηφικοῦ ἢ τοῦ ἀναλογικοῦ συστήματος. Εἶναι γνωσταὶ αἱ γνῶμαι τῆς Κυβερνήσεως τὰς ὁποίας ἔχει ἐπὶ τοῦ ἐπιβεβλημένου παρ’ ἡμῖν ἐκλογικοῦ συστήματος. Τῶν γνωμῶν της τούτων δὲν ἐνόμισεν ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποστῇ προκειμένου περὶ Γερουσίας, τοὐναντίον αὕτη ἐσκέφθη ὅτι προκειμένου περὶ σώματος, στερουμένου πολιτικοῦ χαρακτῆρος οὔτε ἡ θεωρητικὴ ἄποψις τοῦ νὰ ἀντιπροσωπεύωνται τὰ κόμματα συμμέτρως θὰ ἐδικαιολόγει τὴν ἐπιβολὴν τοῦ ἀναλογικοῦ συστήματος. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους κατέληξεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἡ ἐκλογὴ ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πλειοψηφικοῦ καὶ ὄχι τοῦ ἀναλογικοῦ συστήματος. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ τρίτον ζήτημα, τὸ ὁποῖον συγκινεῖ περισσότερον ἀπ’ ὅλα τὰ ἄλλα, τὸ ζήτημα τῆς ἐκπροσωπήσεως τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι βέβαιον ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς ἀπέβλεψεν μετὰ συμπαθείας εἰς τὴν ἐκπροσώπησιν τῶν ἐπαγγελματικῶν τάξεων, ὄχι διότι ἐφοβήθη ὅτι ἦτο δυνατὸν αἱ τάξεις αὐταὶ νὰ μείνωσιν ἄνευ ἀντιπροσώπων εἰς τὴν Γερουσίαν ἀφοῦ εὐτυχῶς παρ’ ἡμῖν ἡ πάλη τῶν τάξεων δὲν ἔφθασεν εἰς τοιοῦτον σημεῖον ὀξύτητος ὥστε ὑποψήφισις προερχόμενη ἐκ μιᾶς τάξεως νὰ ἀποκρούεται ἐκ μόνου αὐτοῦ τοῦ λόγου παρὰ τῶν λοιπῶν. Παρ’ ὅλα ταῦτα ἡ Κυβέρνησις ἐσκέφθη ὅτι θὰ ἦτο ἐνδεδειγμένον πλὴν τῶν ἐκ τοῦ Λαοῦ γενικῶς ἀμέσως ἐκλεγομένων νὰ ἀποστείλωσι εἰς τὴν Γερουσίαν ἀντιπροσώπους καὶ αἱ ὀργανωμέναι ἐπαγγελματικαὶ τάξεις, οἱ ὁποῖοι θὰ προήρχοντο ἀπαραιτήτως ἐκ τῶν σπλάγχνων αὐτῶν. Παρ’ ὅλην τὴν καλὴν θέλησιν εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνήντησεν καὶ ἀντιρρήσεις καὶ δισταγμούς. Αἱ ἀντιρρήσεις αὐταὶ καὶ οἱ δισταγμοὶ ὀφείλονται πρωτίστως εἰς τὴν σκέψιν ὅτι παρ’ ἡμῖν ἡ ὀργάνωσις τῶν ἐπαγγελματικῶν τάξεων δὲν εἶναι πλήρης, ὅτι εἶναι ἀτελὴς καὶ ὅτι δὲν ἀνεπτύχθη ἡ ἐπαγγελματικὴ συνείδησις ἡ ὁποία καὶ μόνη θὰ στηρίξῃ τὴν ἐπαγγελματικὴν ὀργάνωσιν. Ἀλλὰ συνεχίζουσα τὰς σκέψεις της ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐξετάσασα καὶ τὰς ἀπόψεις τὰς μὲν καὶ τὰς δὲ ἄνευ οὐδενὸς δισταγμοῦ ἐδέχθη ὅτι ὑπάρχουν δύο ὀργανώσεις αἱ ὁποῖαι εἶναι πλήρως συντεταγμέναι καὶ αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνέμενον κατὰ τὸ διάστημα τοῦ χρόνου ἵνα ὀργανωθοῦν πληρέστερον καὶ αἱ ὀργανώσεις εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ διανοούμενοι, ἡ Ἀκαδημία, τὸ Πανεπιστήμιον, οἱ καθηταὶ τοῦ Πολυτεχνείου καὶ τῆς Ἀνωτάτης Ἐμπορικῆς Σχολῆς. Ὑπὲρ αὐτῶν ἄνευ οὐδενὸς ἐνδοιασμοῦ ἐδέχθη ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποστείλουν τοὺς ἀντιπροσώπους αὐτῶν. Ἀλλὰ δὲν ἦτο δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ σταματήσῃ ἕως ἐδῶ, διότι ὁμολογουμένως ὑπῆρχον καὶ ἄλλαι συσωματώσεις τῶν ὁποίων ἡ ὀργάνωσις εἶναι σχετικῶς πλήρης καὶ τῶν ὁποίων τὰ μέλη ἔχουν ὁπωσδήποτε καὶ ἐπαγγελματικὴν συνείδησιν, τοιαῦται δὲ ὀργανώσεις εἶναι αἱ ὀργανώσεις τοῦ δημοσίου δικαίου δηλ. τὰ βιομηχανικὰ καὶ ἐμπορικὰ Ἐπιμελητήρια, τὰ ἐπαγγελματικά, βιοτεχνικὰ καὶ τὰ γεωργικά. Ἀλλά, Κύριοι, ὅταν εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἔφθασεν, ἐσκέφθη ἀναγκαίως ἡ Κυβέρνησις μίαν ἄλλην τάξιν ἥτις καὶ ἂν δὲν ἔχῃ ὑπὲρ αὐτῆς τὴν σύστασιν σωματείου δημοσίου δικαίου ἔχει τὰ αὐτὰ ἂν ὄχι μεγαλύτερα δικαιώματα τῶν λοιπῶν τάξεων ὅπως ἐκπροσωπευθῇ καὶ αὐτὴ ὡς ὠργανωμένον Σωματεῖον ἐν τῇ Γερουσίᾳ. Ἡ τάξις αὐτὴ εἶναι ἡ τάξις τῶν ἐργατῶν παρὰ τοῖς ὁποίοις ἡ ἐπαγγελματικὴ συνείδησις εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα παρὰ ἡ τῶν μελῶν τῶν ἄλλων ὀργανώσεων καὶ ὑπὲρ αὐτῆς δίδει ἡ Κυβέρνησις καὶ συμβουλεύει τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ ὅπως ἐκπροσωπευθῇ ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὰ σχετικῶς μὲ τὰς ἐπαγγελματικὰς ὀργανώσεις. Αἱ λοιπαὶ διατάξεις περὶ Γερουσίας νομίζω ὅτι δὲν χρήζουν πληρεστέρας προφορικῆς εἰσηγήσεως. Εἶναι διατάξεις ἁπλαῖ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ Κυβέρνησις ὑποβάλλουσα τὸν περὶ συγκροτήσεως τῆς Γερουσίας νόμον δὲν ἔχει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὑποβάλλει τι τὸ τέλειον. Ἀναμένει νὰ φωτισθῇ καὶ ἐκ τῶν ἐν τῇ Ἐπιτροπῇ συζητήσεων ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως ἐκ τῶν ἐν τῇ Βουλῇ τοιούτων. Εἶναι ἑτοίμη νὰ συζητήσῃ ὁποιανδήποτε τροπολογίαν ἤθελεν ὑποβληθῆ καὶ τονίζει ὅτι τὸ σημεῖον τὸ ὁποῖον περιμένει νὰ τὸ ἐκκαθαρίσῃ ἐντελῶς ἡ συζήτησις εἶναι κυρίως τὸ ζήτημα τῆς ἐκπροσωπήσεως τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων. Ἐκ τῆς τοιαύτης εἰλικρινοῦς συνεργασίας Βουλῆς καὶ Κυβερνήσεως ἡ τελευταία αὕτη ἀποδέχεται ὅτι θὰ προκύψῃ ἔργον σύμφωνον πρὸς τὴν μεγάλην αὐτοῦ ἀποστολὴν καὶ δυνάμενον νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς προσδοκίας τῆς χώρας.

§26Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἔχῃ ἀντίρρησιν νὰ γίνῃ εἰδικὴ ἐπιτροπὴ νὰ ἐπιληφθῇ ἀμέσως τῆς μελέτης τοῦ νομοσχεδίου περὶ Γερουσίας διὰ νὰ τελειώσωμεν τὸ ταχύτερον.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἐρωτήσω κατόπιν τὴν Βουλήν.

§28Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἤδη λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ἐνώπιον ὑμῶν, εἶναι νομοσχέδιον περὶ ἁρμοδιότητος τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων. Πρὶν ἤ, κύριοι Βουλευταί, ἐκθέσω πρὸς ὑμᾶς δι’ ὀλίγων τὸν σκοπὸν τοῦ ὑποβαλλομένου νομοσχεδίου, ὡς καὶ τὰς προσδοκίας τὰς ὁποίας ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς αὐτοῦ ἀπεκδέχεται ἡ Κυβέρνησις, νομίζω ὅτι μοῦ εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ἐκθέσω ὡσαύτως δι’ ὀλιγίστων τὴν ἱστορίαν τοῦ παρ’ ἡμῖν θεσμοῦ τῆς Ἀστυνομίας τῶν πόλεων. Κατὰ τὴν λῆξιν, κύριοι, τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολέμου καὶ συγκεκριμένως κατὰ τὸ 1918, ὅτε ἡ Ἑλλὰς ἐξήρχετο μὲ νέαν ἐπέκτασιν τῶν ὁρίων αὐτῆς, αἱ πόλεις αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον ἀξία λόγου ἀστικὰ κέντρα, ὑπερεπληρώθησαν πληθυσμοῦ λόγω τῆς ἐπεκτάσεως ἐκείνης καὶ τῶν λοιπῶν συνθηκῶν πολεμικῶν καὶ μεταπολεμικῶν, πληθυσμοῦ προερχομένου ἐκ τῶν νέων καὶ παλαιῶν περιφερειῶν. Ἐντεῦθεν, κύριοι ἐνεφαίνοντο γενικῶς νέαι συνθῆκαι, οἰκονομικαὶ καὶ κοινωνικαί, ἐκ τῶν ὁποίων εἰς τὴν συνείδησιν πάντων ἀνεπτύσσετο ἡ ἀνάγκη τῆς βελτιώσεως τοῦ διοικητικοῦ ἡμῶν συστήματος. Δεδομένου ὅμως, κύριοι Βουλευταί, ὅτι βελτίωσις τοῦ διοικητικοῦ συστήματος χώρας τινὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνῃ ἄνευ προηγουμένης βελτιώσεως τῆς ἀστυνομικῆς ὑπηρεσίας, ἡ προσοχὴ πάντων ἐστράφη εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ἀστυνομικῆς ὑπηρεσίας ἡ ὁποία ἐκρίνετο ἀπαραίτητος ἀπὸ ὅλην τὴν κοινὴν γνώμην. Ἀλλὰ συγχρόνως ἐξετιμᾶτο καὶ κάτι τι ἄλλο, ὅτι ἡ βελτίωσις αὕτη δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ διὰ τῶν ἰδίων ἡμῶν δυνάμεων. Ἕνεκα τούτου ἡ Κυβέρνησις τότε ἐκάλεσε εἰδικὴν Ἀγγλικὴν ἀποστολήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνέθεσε τὴν μελέτην τῶν παρ’ ἡμῖν συνθηκῶν νὰ ἀναδιοργανώσῃ τὴν ἀστυνομικὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Κράτους. Ἡ Ἀγγλικὴ ἀποστολὴ μετὰ μακρὰν μελέτην καὶ ἀποτυχούσης ἀποπείρας, κατέληξε εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι θὰ ἦτο ἐνδεδειγμένον ὅπως εἰς τὰς μεγάλας πόλεις ἐνεκαθιδρύετο μία καὶ μόνη ἀστυνομικὴ ἀρχὴ εἰς τὴν ἁρμοδιότητα καὶ τὴν διεύθυνσιν τῆς ὁποίας θὰ ὑπήγοντο ὅλαι αἱ ἀστυνομικαὶ ὑπηρεσίαι. Τότε ἐκρίνετο γενικῶς ἄν ἡ πολιτικὴ ἀστυνομία προσαρμόζεται καλλίτερον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀποδόσεως ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως προσαρμογῆς πρὸς τὰς συνθήκας καὶ τὰς περιστάσεις τῆς νεωτέρας κοινωνίας καὶ ὅτι ὑπερέχει τῆς μικτῆς ἀστυνομίας, πολὺ δὲ περισσότερον τῆς στρατιωτικῆς, ἡ ὁποία λόγῳ τῆς συστάσεώς της τῆς ἰδιοσυγκρασίας καὶ τῶν παραδόσεών της δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὑποβοηθήσῃ τοὺς ποικίλους προορισμοὺς τῆς διοικήσεως τῆς ὁποίας πρώτιστον καὶ κύριον παράγοντα ἀποτελεῖ ἡ ἀστυνομία. Ὑπὸ τὸ κράτος, κύριοι τῶν ἀντιλήψεων τούτων ἐψηφίσθη κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ 1920 ὁ νόμος 2461 ὁ ὁποῖος ἀνεγνώρισε τὴν ἀρχὴν τὴν ὁποίαν ἐν Ἑλλάδι ἔκαμε τὸ διάταγμα τοῦ 1836 τὸ ὁποῖον ἀκόμη σήμερον ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς ἀστυνομίας ἡμῶν, ἀναθέσας εἰς μίαν καὶ μόνην διεύθυνσιν ὅλας τὰς ἀστυνομικὰς ὑπηρεσίας, εἰς αὐτὴν δὲ ἀνέθηκε καὶ τὴν ὑπηρεσίαν τῆς τάξεως τῆς ἀσφαλείας, δηλαδὴ τὴν δίωξιν, τὴν ἀνίχνευσιν καὶ τὴν καταστολὴν τοῦ ἀδικήματος. Ποῖα ὑπῆρξαν τὰ ἀποτελέσματα τοῦ νόμου τούτου κρίνω ἄσκοπον νὰ σᾶς εἴπω διὰ μακρῶν. Ὅλοι συναισθανόμεθα ὅτι ὁ θεσμὸς οὗτος εἶχεν ἐπιτυχίαν σημαντικὴν καὶ ἐπεκροτήθη παρ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας. Ἀλλ’ ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ ὀφείλω νὰ προσθέσω καὶ κάτι ἄλλο, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων εἰς τὸ ἔργον αὐτῆς δὲν ὑπῆρξεν πλήρης καὶ ὅτι ἠδύνατο ἀκόμη περισσότερα νὰ ἀναμένῃ τις. Ἀλλὰ τὰς ἐλλείψεις ὀφείλετε νὰ ἀποδώσητε ὄχι εἰς τὴν ἀμέλειαν τοῦ θεσμοῦ, ἀλλ’ εἰς τὸ Διάταγμα τὸ δικτατορικὸν τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1925 τὸ ὁποῖον μεγάλως ἐζημίωσε καὶ τὴν Ἀστυνομίαν καὶ τὴν Χωροφυλακήν. Διὰ τοῦ Διατάγματος ἐπῆλθεν σύγχυσις τῶν ὑπηρεσιῶν. Διὰ τοῦ Διατάγματος περιωρίζετο ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων εἰς καθήκοντα δευτερεύοντα ὅπως εἶναι ἡ Τροχαία Κίνησις καὶ ἡ Ἀγορανομία καὶ ἐδόθη μεγάλη δικαιοδοσία εἰς τὴν Χωροφυλακήν. Ἀλλὰ τὸ περίεργον, Κύριοι, ὑπῆρξεν ὅτι ἐν ᾧ διὰ τοῦ Διατάγματος ἐκείνου ἀνετέθη ἡ ὑπηρεσία τῆς τάξεως εἰς τὴν Ἀστυνομίαν ἀνετέθη συγχρόνως ἡ ἀσφάλεια εἰς τὴν Χωροφυλακήν, ἐν ᾧ αἱ δύο αὗται ὑπηρεσίαι εἶναι συμφυεῖς συνεπικουροῦσαι ἡ μία τὴν ἄλλην καὶ δὲν δύναται νὰ ἀποχωρισθῶσι διότι εἶναι καταφανὲς ὅτι ἡ ὑπηρεσία τῆς τάξεως δὲν ἀποβλέπει μόνον εἰς τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν κοινωνικῶν ὀργάνων καὶ εἰς τὴν εὐνομίαν τῶν πολιτῶν ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν πρόληψιν τοῦ ἀδικήματος, ἐν ᾧ παραλλήλως ἡ ἀσφάλεια, ἀποβλέπουσα εἰς τὴν ἀνίχνευσιν καὶ καταστολὴν τοῦ ἀδικήματος δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ὑποβοηθῆται ὑπὸ τῆς πρώτης, ἡ συνεργασία τῆς ὁποίας εἶναι ἀπαραίτητος. Ἐντεῦθεν σειρὰ ἀνωμαλιῶν καὶ συγκρούσεων ἐπὶ προφανεῖ ζημίᾳ ἀμφοτέρων τῶν Σωμάτων ἀλλὰ καὶ παραλυσία αὐτῶν ἐπὶ εἰδικωτέρα ζημία. Ἡ κατάστασις αὕτη, κύριοι, παρέμεινε μέχρι τῆς ἡμέρας καθ’ ἣν ἀπεδείχθη ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν πόλιν νὰ ὑπάρχουν δύο σώματα ἀσκοῦντα τὰ ἀστυνομικὰ καθήκοντα. Τὸ δὲ δυσάρεστον εἶναι ὅτι ἡ κατάστασις αὐτὴ παρέμεινεν ἐπὶ τριετίαν καὶ οὐδὲν μέτρον πρὸς βελτίωσιν αὐτῆς ἐλήφθη. Εἶναι γενικῶς σήμερον συνομολογημένον ὅτι ἡ κατάστασις ἡ ὁποία ὑπάρχει εἶναι χειροτέρα πάσης ἄλλης λύσεως, καὶ ὅτι ἡ χειρίστη τῶν λύσεων θὰ ἦτο ἡ παράτασις τῆς καταστάσεως ἡ δηλητηριάζουσα ἀμφότερα τὰ σώματα. Διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑπερήφανος ὅτι τὴν πρώτην ἡμέραν τὴν ὁποίαν ἐνεφανίσθη ἐν τῇ Βουλῇ ὑποβάλλει τὸ νομοσχέδιον τοῦτο διὰ νὰ λείψῃ μία κατάστασις ἡ ὁποία ἐπιφέρει τὴν γενικὴν ἀποσύνθεσιν, τὴν γενικὴν ἀναρχίαν εἰς τὰ δύο ταῦτα σώματα. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας, κύριοι, ἡ Κυβέρνησις ἐμελέτησε τὸ ζήτημα, ἐξήτασε τὰς γνώμας ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἔχουν γνώμην, πάντες δὲ συνεφώνησαν εἰς τοῦτο ὅτι ἡ ἀνάθεσις ἀστυνομικῆς ὑπηρεσίας εἰς δύο χωριστὰς διοικήσεις ἐντὸς μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως εἶναι τραγέλαφος. Πάντες συνεφώνησαν ὅτι καθημερινῶς δημιουργοῦνται συνθῆκαι ἐξαιρετικαὶ αἱ ὁποῖαι δὲν ὑπάρχουν εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν οὔτε εἰς τὰς μικροτέρας πόλεις καὶ ὅτι αἱ συνθῆκαι αὗται ἀπαιτοῦν ἰδιαιτέραν μόρφωσιν. Πάντες ὡσαύτως συνεφώνησαν ὅτι τὰ κατώτερα ὄργανα ἔπρεπε νὰ προσλαμβάνωνται ἐκ προσώπων κεκτημένων τὰς εἰδικὰς ταύτας ταύτας γνώσεις. Ἀλλ’ ὑπῆρξε σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον διαφώνησεν ἡ Κυβέρνησις πρὸς μίαν γνώμην, εὐτυχῶς ὄχι ἐκ τῶν μεγαλητέρων, καὶ ἡ γνώμη αὐτὴ ὑπεστήριξεν ὅτι τὰ ἀνώτερα ὄργανα θὰ ἠδύναντο νὰ λαμβάνωνται καὶ ἐκ τῆς χωροφυλακῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἐσκέφθη ὅτι ἐὰν ἀπαιτοῦνται εἰδικαὶ γνώσεις διὰ τὰ κατώτερα ὄργανα, ἀπαιτοῦνται κατὰ μείζονα λόγον διὰ τὰ ἀνώτερα τοιαῦτα. Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ ἔχω σύμφωνον καὶ τὴν γνώμην τοῦ μετακληθέντος πρὸς διωργάνωσιν τῆς χωροφυλακῆς ταγματάρχου κυρίου Ρίγκ. Εἰς τὴν ἀπόφασιν ταύτην προέβη ἡ Κυβέρνησις ἔχουσα ὑπ’ ὄψιν τὸ συμφέρον τῆς δημοσίας τάξεως καὶ μόνον τοῦτο. Εἶναι δὲ ἀπολύτως πεπεισμένη ὅτι ἅμα ἡ χωροφυλακὴ ἤθελεν ἀπομακρυνθῆ τῶν ἔργων αὐτῶν θὰ στρέψῃ ὁλόκληρον τὴν προσοχήν της διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς δημοσίας τάξεως τῆς ὑπαίθρου καὶ τὴν διατήρησιν τῆς τάξεως εἰς τὰς λοιπὰς πόλεις. Τὴν ὑπηρεσίαν ταύτην τῆς χωροφυλακῆς δὲν ἐσκέφθη ποτὲ νὰ ὑποτιμήσῃ ἡ Κυβέρνησις, τοὐναντίον φρονεῖ ὅτι εἶναι ὑπηρεσία σοβαρωτέρα ἀσφαλῶς τῶν ὑπηρεσιῶν τὰς ὁποίας ἔχει νὰ προσφέρῃ ἡ ἀστυνομία τῶν πόλεων. Καὶ διὰ τοῦτο δὲν πρέπει νὰ παραξενευθῇ κανεὶς ὅταν μάθῃ ὅτι ἡ ἡ ἐκπαίδευσις τῶν ἀξιωματικῶν τῆς χωροφυλακῆς ἀπαιτεῖ χρόνον μακρότερον τοῦ χρόνου ὁ ὁποῖος ἀπαιτεῖται διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν τῶν ἀξιωματικῶν τῆς ἀστυνομίας. Ἀλλ’ ὁπωσδήποτε καὶ διὰ τοῦ ὑποβαλομένου νομοσχεδίου δὲν ἀποξενοῦται ἡ χωροφυλακὴ πάσης δικαιοδοσίας εἰς τὰς μεγάλας πόλεις, διότι ὅπως καὶ εἰς τὰ διάφορα κράτη τῆς Εὐρώπης, οὕτω πως προτείνει ἡ Κυβέρνησις νὰ γίνῃ καὶ παρ’ ἡμῖν. Διότι προβλέπεται ὅπως εἰς ὡρισμένας χρονικὰς περιστάσεις θὰ ἀνατίθενται εἰδικὰ καθήκοντα εἰς τὴν χωροφυλακὴν ὅλως προσιδιάζοντα εἰς τὸν χαρακτῆρα αὐτῆς. Ἡ ἀστυνομία τῶν πόλεων θὰ ἐνισχύεται δηλαδὴ διὰ τῆς χωροφυλακῆς ἀντὶ τοῦ στρατοῦ. Ἀλλά, κύριοι, ὑπάρχουν ἐν τῇ χωροφυλακῇ πρόσωπα ἐξασκηθέντα καὶ παραμείναντα ἐπὶ χρόνον εἰς τὰ μεγάλα κέντρα. Περὶ αὐτῶν ὑπάρχει γνώμη ὅτι ἀπέκτησαν ἤδη τὰ ἐφόδια ἵνα μεταταχθοῦν εἰς τὸ ἄλλο σῶμα. Περὶ αὐτῶν ἀκριβῶς προβλέπει τὸ νομοσχέδιον διότι καὶ τὸ σῶμα τῆς ἀστυνομίας τῶν πόλεων ἔχει ἀνάγκην ἐνισχύσεως. Κατὰ τὰ λοιπὰ εἰς τὸ προτεινόμενον νομοσχέδιον προβλέπεται καὶ ἡ περίπτωσις τῆς ἐκκαθαρίσεως τοῦ σώματος τῆς ἀστυνομίας.

§29Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Μόνον περὶ τῆς ἀστυνομίας.

§30Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Περὶ τῆς χωροφυλακῆς θὰ ἀσχοληθῶμεν προσεχέστατα. Τὸ νομοσχέδιον ὁμιλεῖ μόνον περὶ τῆς ἀστυνομίας καὶ εἰς αὐτὸ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ λόγος περὶ ἐκκαθαρίσεως τοῦ σώματος τῆς χωροφυλακῆς. Ἡ ἀστυνομία ἡ ὁποία πρόκειται νὰ ἀναδιοργανωθῇ ἐπὶ νέων σταθερῶν βάσεων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στηρίξῃ τὴν ἀπόδοσιν αὐτῆς εἰς ὑπαλλήλους ἀπροσαρμόστους ἢ ἀκαταλλήλους. Καὶ περὶ αὐτοῦ προβλέπει τὸ νομοσχέδιον. Κατὰ τὰ λοιπὰ δὲν ἔχω νὰ δώσω περισσοτέρας ἐξηγήσεις, ἐφόσον καὶ τὸ νομοσχέδιον εἶναι σαφὲς ὡς ἐπίσης καὶ ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις ἡ ὁποία συνοδεύει τοῦτο εἶναι πλήρης. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἐπετρέπετο νὰ ἀποσιωπήσω ἓν γεγονὸς ἐκ τῆς τοιαύτης διαρρυθμίσεως τῆς ἀπολύτως ἐπιβεβλημένης κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἐπέλθῃ οἰκονομία εἰς τὸ Κράτος ἐκ 30 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, περὶ τῶν ὁποίων ὑπάρχει πίναξ ἐπισαναπτόμενος εἰς τὴν ἔκθεσιν. Αὐτὸ εἶναι ἐν ὀλίγοις τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου. Ἐν αὐτῷ ἀποκρυσταλλοῦνται αἱ ἀπόψεις αἱ Κυβερνητικαὶ αἱ ὁποῖαι ἤχθησαν καὶ ὡδηγήθησαν πρωτίστως ἐκ τοῦ γενικωτέρου συμφέροντος τὸ ὁποῖον ἐξυπηρετεῖ κατὰ τὸ ἐνὸν καὶ τὰς δικαίας ἀπόψεις ἀμφοτέρων τῶν ὑπηρεσιῶν. Ὑπάρχει καὶ τέταρτον σχέδιον νόμου, κύριοι βουλευταί, τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν. Εἶναι σχέδιον νόμου περὶ ἀναδιοργανώσεως τῆς πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ πυροσβεστικὴ ὑπηρεσία ἠσκήθη ἐν Ἑλλάδι διὰ τοῦ λόχου τοῦ πυροσβεστικοῦ ὁ ὁποῖος διαθέτει καὶ μακρὰν δύναμιν εἰς τὸν Πειραιᾶ, Θεσσαλονίκην καὶ Πάτρας. Ἀλλ’ εἶναι ἐπίσης γνωστὴ ἡ χρεωκοπία ἡ ἀπόλυτος τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ καὶ οἱ κίνδυνοι οἱ ὁποῖοι καθημερινῶς ἐπικρέμανται ἐκ τῆς διαχειρίσεως τῆς πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας παρ’ ἑνὸς σώματος τὸ ὁποῖον ἐν τῷ στρατῷ θεωρεῖται ὡς τι ξένον καὶ πάρεργον, ἀποτελεῖται δὲ ἀπὸ ἀνθρώπους μὴ γνωρίζοντας τίποτε ἐκ τῆς εἰδικῆς ταύτης ὑπηρεσίας καὶ συγκεκριμμένως ἀπὸ στρατιώτας ἐκτελοῦντας τὴν στρατιωτικὴν αὐτῶν ὑποχρέωσιν. Τὸ ζήτημα τῆς ἀναδιοργανώσεως τῆς ὑπηρεσίας ταύτης, εἶναι ζήτημα τὸ ὁποῖον συνεζητήθη πάντοτε καὶ οὐδέποτε μέχρι τῆς στιγμῆς κατέληξεν εἰς συμπέρασμα. Ἐγένετο ἀπόπειρα κατὰ τὸ 1926, ἐξεδόθη ἓν νομοθετικὸν διάταγμα τὸ ὁποῖον ἀνέθηκε τὸν σχηματισμὸν ἑνὸς πυροσβεστικοῦ σώματος εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Στρατιωτικῶν, συγχρόνως δὲ ὑπήγαγε τὴν πυροσβεστικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, ἴσως διότι εἰς αὐτὸ ὑπάγονται καὶ αἱ ἑταιρεῖαι αἱ ὁποῖαι ἐπιβαρύνονται δυνατὰ ἐκ τῶν φόρων πρὸς συντήρησιν τῆς πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ τὸ διάταγμα τοῦτο οὔτε καλὰς διατάξεις εἶχε ὀργανώσεώς των, οὔτε τὸ ὑπουργεῖον τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ὡς ἦτο ἑπόμενον καὶ φυσικόν, ηὐχαριστήθη ἐκ τῆς ἁρμοδιότητος ταύτης. Τοῦτο τὸ λέγω διότι κατόπιν τῆς συνεργασίας τῶν τριῶν ὑπουργείων Στρατιωτικῶν, Ἐσωτερικῶν καὶ Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, κατελήξαμεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἦτο ἐπιβεβλημένον νὰ γίνῃ ἓν σῶμα αὐτοτελὲς πολιτικόν, μὲ τύπον ἀνάλογον τοῦ πολιτικοῦ σώματος τῆς ἀστυνομίας τῶν πόλεων καὶ νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς τῆς θεμελιώδους σκέψεως κατηρτίσθη ἓν νομοσχέδιον τῇ πολυτίμῳ συνδρομῇ τῆς Βρεττανικῆς ἀποστολῆς, τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλλω εἰς τὴν Βουλὴν ἀφοῦ σᾶς δώσω τὴν πληροφορίαν ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου προβλέπεται καὶ ἡ περίπτωσις, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ ὑπηρεσία αὕτη νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὴν Βρεττανικὴν ἀποστολήν, εἴτε ὅπως εἶναι, εἴτε καὶ συμπληρωμένη δι’ ἑνὸς εἰδικοῦ μέτρου. Τὴν σοβαρότητα τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, νομίζω ὅτι κρίνετε πάντες καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι, δὲν θὰ βραδύνετε νὰ τὸ κυρώσητε διὰ τῆς ψήφου ὑμῶν. Ἤδη λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπὸ τὴν κρίσιν ὑμῶν σχέδιον νόμου περὶ ἐγκαταστάσεως καὶ κινήσεως ἀλλοδαπῶν ἐν Ἑλλάδι, ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου καὶ διαβατηρίων καὶ ἀπελάσεως καὶ ἐκτοπισμοῦ. Τὸ σχέδιον αὐτὸ, κύριοι, εἶναι προϊὸν κυρίως τῆς μεταπολεμικῆς καταστάσεως. Τοιαῦτα μέτρα ἔλαβον ὅλα τὰ κράτη ἐν Εὐρώπῃ, καὶ ἐκ τῆς ἰδέας τῆς ἰδίας αὐτῶν ἀμύνης καὶ ἐκ τῆς ἰδέας νὰ ἀποτρέψουν προπαγανδιστικὰς ἐνεργείας ἐν τῷ ἐδάφει αὐτῶν, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως ἐκ τῆς ἰδέας νὰ προστατεύσουν τὸν ἐργαζόμενον πληθυσμὸν τῶν ἡμεδαπῶν ὁ ὁποῖος κινδυνεύει τρομερὰ ἐκ τοῦ συναγωνισμοῦ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ ἀνάγκη εἶναι ἐπιτακτική, τόσον ἐπιτακτική, ὥστε καὶ παρ’ ἡμῖν χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ νόμος, ἐπὶ τῇ βάσει ἁπλῶν ἀστυνομικῶν διατάξεων καὶ διαταγμάτων προέβησαν εἰς ὡρισμένα μέτρα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι ἔχουν χαρακτῆρα κἄπως ἀνώμαλον. Διὰ νὰ ἀποφύγωμεν ὅλα αὐτά, ὑποβάλλομεν τὸ σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει τὶ τὸ ἐχθρικὸν πρὸς τὰς ἀλλοδαπούς. Τουναντίον διευκολύνεται ἐν αὐτῷ ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ καὶ προβλέπονται εἰς αὐτῷ ὅλαι αἱ περιπτώσεις τῆς εἰσόδου καὶ ἐξόδου τῶν ξένων καὶ λαμβάνονται τὰ σπουδαιότερα μέτρα διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἐργάτου Ἕλληνος τοῦ ἐργαζομένου ὁ ὁποῖος κινδυνεύει ἐκ τοῦ συναγωνισμοῦ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κάτι τι ἀνάλογον πρὸς τὰ ἄλλα κράτη.

§31Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Γνωρίζετε ὅτι ὑπάρχει Ν. Διάταγμα ἐπ’ αὐτοῦ.

§32Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα τὸ γνωρίζω.

§33Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Ἐξ αὐτοῦ εἶναι αἱ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον ὑποβάλετε.

§34Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἐξ αὐτοῦ καὶ μερικαὶ νέαι. Ἤδη καταθέτω εἰς τὴν βουλὴν σχέδιον νόμου περὶ κυκλοφορίας αὐτοκινήτων. Εἶναι γνωστὸς ὁ κίνδυνος ὁ ὁποῖος καθ’ ἡμέραν γίνεται ἀπειλητικώτερος δυστυχῶς κυρίως ἐν Ἀθήναις, ὁ κίνδυνος αὐτὸς δὲν ὀφείλεται μόνον εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκῶν μέτρων μηχανικῶν, ἀλλ’ ὀφείλεται κατὰ μέγα μέρος εἰς τὴν ἔλλειψιν νομοθεσίας. Εἶναι γνωσταὶ αἱ προσπάθειαι, τὰς ὁποίας ἡ ἀστυνομία καταβάλλει διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν κίνδυνον αὐτόν, ἀλλ’ εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι παρ’ ὅλας δυστυχῶς τὰς φιλοτίμους αὐτῆς προσπαθείας δὲν εἴχαμεν καὶ μεγάλα ἀποτελέσματα. Τὰς ἐλλείψεις ταύτας ὀφείλει ν’ ἀποδώσῃ τις καὶ δικαίως κυρίως εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκοῦς νομοθεσίας διότι καὶ τὰ ὑπάρχοντα νομικὰ μέτρα, εἶναι μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχεν καὶ τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν συχνὰ ἐμπόδιον ἀντὶ νὰ διευκολύνουν τὸ ζήτημα. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐν ᾧ ἡ ἀστυνομία ἔχει τὸ βάρος τῆς εὐθύνης τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀκεραιότητος τῶν πολιτῶν καὶ κατ’ αὐτῆς στρέφονται ὅλαι αἱ ἐπιθέσεις καὶ τὰ παράπονα δὲν ἔχει μολαταῦτα καμμίαν δικαιοδοσίαν οὔτε εἰς τὴν ἀπονομὴν οὔτε εἰς τὴν ἀφαίρεσιν τῶν ἀδειῶν τῶν ὁδηγῶν. Ἕνεκα τῆς ἀτελοῦς νομοθεσίας εἴχομεν ἀκριβῶς ὁδηγοὺς ἐλευθέρως κυκλοφοροῦντας οἵτινες κατεδικάσθησαν πλειστάκις ὡς ἔνοχοι ἀνθρωποκτονίας ἐξ ἀμελείας, ὁδηγοὺς οἵτινες κατεδικάσθησαν δι’ ὑπερβολικὴν ταχύτητα, ὁδηγοὺς χασισοπότας καὶ ὁδηγοὺς οἰνοπότας καὶ ὁδηγοὺς κάμνοντας χρῆσιν φαρμάκων ναρκωτικῶν καὶ ὁδηγοὺς τέλος ληστὰς ἐπικηρυχθέντας καὶ ἀμνηστευθέντας. Εἰς αὐτὰ τὰ ὑποκείμενα οἱ νόμοι ἔχουσιν ἐμπιστευθῆ τὴν ζωὴν καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν πολιτῶν. Ἀλλά, Κύριοι, δὲν εἶναι μόνον αὐτὸ τὸ ζήτημα. Ἡ ὑπάρχουσα ποινικὴ νομοθεσία κατ’ οὐδὲν ἀσφαλίζει. Ταύτην οὐδεὶς ὑπολογίζει, διότι πρόκειται περὶ νομοθεσίας βραδείας καὶ ἀνίσου. Ὅτι εἶναι βραδεῖα τὸ γνωρίζετε καλά, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἄνισος. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι μὲ τὴν αὐτὴν ποινὴν τοῦ προστίμου τιμωρεῖται ὁ ἔχων ἀναπτύξῃ μεγάλην ταχύτητα, μὲ τὴν αὐτὴν ποινὴν τοῦ προστίμου τιμωρεῖται καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος παραβιάζει ἐπὶ πέντε λ. χ. λεπτὰ τῆς ὥρας τὴν διάταξιν περὶ σταθμεύσεως τῶν αὐτοκινήτων. Τὸ πρᾶγμα πάει ἀκόμα παραπέρα. Ἐνῷ, κύριοι, συνεπείᾳ τῆς διαδικασίας τὴν ὁποίαν ἐπιβάλει ἡ σημερινὴ νομοθεσία ἡ ἀφαίρεσις μιᾶς ἀδείας ὁδηγοῦ εἶναι σχεδὸν ἀδύνατος καὶ ἕνεκα αὐτοῦ κυκλοφοροῦσιν αὐτοκίνητα μὲ ὁδηγοὺς καταδικασθέντας πλειστάκις ἐπὶ ἀνθρωποκτονίᾳ ἐξ ἀμελείας ἐνῷ λέγω συμβαίνουν ταῦτα, εὐχερέστατα καὶ ἀμέσως στερεῖται τῆς ἀδείας τῆς κυκλοφορίας ὁ ὁδηγὸς τοῦ ἐπιβατικοῦ ἐκείνου αὐτοκινήτου οὗτινος ὁ εἰσπράκτωρ δὲν ἔδωσεν ἕν εἰσιτήριον. Καὶ διὰ νὰ ἐξακολουθήσῃ ὁ τραγέλαφος σᾶς δίδω τὴν πληροφορίαν ὅτι ἐνῶ τὴν ἄδειαν κατὰ τὴν τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν ἀφαιρεῖ ὁ τελευταῖος ὁ ἀστυφύλαξ δὲν δύναται ν’ ἀνακαλέσῃ τὴν ἄδειαν ὁλόκληρος ἡ ἀστυνομία ἐν ᾗ περιπτώσει ὁ ὁδηγὸς ἤθελε καταδικασθῆ διὰ δευτέραν καὶ διὰ τρίτην φορὰν διὰ φόνον ἐξ ἀμελείας. Αὐτὰ τὰ κακὰ πρόκειται νὰ διορθώσῃ τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ὑποβάλλω ἐνώπιον ὑμῶν. Διὰ τούτου πρόκειται νὰ ἀποτραποῦν ἢ μᾶλλον νὰ περιορισθοῦν ὅσον τὸ δυνατὸν οἱ ἐκ τοῦ αὐτοκινήτου κίνδυνοι παραμένουν δὲ τὰ ἄπειρα ὠφελήματα αὐτοῦ.

§35ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ κηρυχθῇ κατεπεῖγον.

§36Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου λαμβάνεται πρόνοια περὶ ἐκκαθαρίσεως τοῦ σώματος τῶν ὁδηγῶν, λαμβάνονται μέτρα περὶ πληρεστέρας ἐξακριβώσεως κατὰ τὴν παροχὴν τῶν ἀδειῶν ὅπως μὴ λαμβάνωσιν ταύτην οἱ μὴ ἐπαρκῶς ἐξησκημένοι, καθὼς νὰ μὴ λαμβάνωσιν τοιαύτην καὶ οἱ ἀνήλικες διότι ἐκ τῶν στατιστικῶν πληροφοριῶν ἀποδεικνύεται ὅτι τὰ μεγαλήτερα δυστυχήματα κάνουν οἱ ὁδηγοὶ οἱ ἔχοντες ἡλικίαν ἀπὸ 19–25 χρόνων καὶ ἐν γένει κανονίζεται ὅλη ἡ κυκλοφορία τοῦ αὐτοκινήτου. Γίνεται ἕνα εἶδος, ἂν ἐπιτρέπεται ἡ ἔκφρασις ἀποκεντρώσεως, διότι ἀνατίθενται περισσότερα δικαιώματα εἰς τὴν ἀστυνομίαν, ἡ ὁποία φέρει καὶ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης καὶ ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας θὰ ἔχετε ἐνώπιον ὑμῶν σχέδιον νόμου κατὰ τὸ δυνατὸν πλῆρες τὸ ὁποῖον συνιστῶ νὰ ψηφίσητε.

§37ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Περὶ ἐκκαθαρίσεως τοῦ σώματος τοῦ μηχανολογικοῦ τὸ ὁποῖον δίδει τὰς ἀδείας προνοεῖ τὸ νομοσχέδιον;

§38Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Καὶ περὶ αὐτοῦ λαμβάνεται μέριμνα καθὼς καὶ περὶ ἄλλων. Ἤδη λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ἐνώπιόν σας σχέδιον Νόμου «Περὶ καταστάσεως τῶν Δημοτικῶν ὑπαλλήλων». Διὰ τοῦ Νομοσχεδίου τούτου ἐπιδιώκεται ἡ προστασία μιᾶς τάξεως λησμονηθείσης τελείως παρὰ τὰς ὑπηρεσίας τὰς ὁποίας αὕτη συνεισφέρει, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ἐξασφαλίζεται ἡ πληρεστέρα ταξινόμισις, ἀναδιοργάνωσις καὶ ἀπόδοσις τῶν δημοτικῶν ὑπηρεσιῶν, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ καλοῦ προσωπικοῦ. Ὡς γνωρίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κειμένης Νομοθεσίας δὲν προστατεύονται διὰ τῆς μονιμότητος παρὰ μόνον οἱ Δημοτικοὶ ἐκεῖνοι ὑπάλληλοι, οἵτινες ἀνήκουσιν εἰς Δήμους ἔχοντας πληθυσμοὺς ἄνω τῶν 20.000 καὶ ἐφ’ ὅσον ἤθελον ὑπηρετήσει ἐπὶ πέντε ἔτη. Ἀλλ’ ἡ κατάστασις αὕτη ἐγέννησε τὴν ῥευστότητα ἐκείνην, ἕνεκα τῆς ὁποίας οὔτε καλὴν ὑπηρεσίαν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγγυηθῇ τις οὔτε προσέρχονται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Δήμου τὰ καλὰ στοιχεῖα ἰδίᾳ δὲ μετὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῆς μονιμότητος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἥτις μοιραίως ἔστρεψε τὴν προσοχὴν τῶν καλῶν στοιχείων μόνον πρὸς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας, ἔνθα ἀρκοῦνται καὶ εἰς μικροτέρας θέσεις. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ὑποβάλλω τὸ Νομοσχέδιον τοῦτο τὸ ὁποῖον συνετάχθη ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὑπὸ τῆς Διοικητικῆς Ἐπιτροπῆς συνταχθέντος σχεδίου Νόμου περὶ καταστάσεως τῶν Δημοσίων ὑπαλλήλων τῶν σχετικῶν νομικῶν διατάξεων περὶ συντάξεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἔλαβα δὲ ὑπ’ ὄψει καὶ εὐχάς τινας, τὰς ὁποίας οἱ δημοτικοὶ ὑπάλληλοι ἀπηύθυναν. Διὰ τοῦ Νομοσχεδίου τούτου ὁρίζεται πρῶτα ἀπ’ ὅλα ποῖοι εἶναι οἱ Δημοτικοὶ ὑπάλληλοι. Προβλέπεται δὲ ἡ περίπτωσις καὶ ὁρίζεται σύμφωνα πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς αὐτοδιοικήσεως ὅτι ὁ διορισμὸς θὰ γίνεται διὰ τοῦ ἐσωτερικοῦ κανονισμοῦ τῶν Δήμων, διὰ τοῦ ὁποίου ὡσαύτως θὰ ὁρίζωνται αἱ θέσεις, οἱ βαθμοί, οἱ μισθοί, τὸ ζήτημα τῆς προαγωγῆς κλπ. Διὰ τοῦ ἰδίου Νομοσχεδίου λαμβάνονται μέτρα περὶ μονιμότητος καὶ ὁρίζεται ὅτι γίνονται μόνιμοι οἱ δημοτικοὶ ὑπάλληλοι μόνον μετὰ τὴν γνωμοδότησιν τῆς Δημαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς. Λαμβάνονται ὡσαύτως μέτρα περὶ τῆς ποινικῆς καὶ ἀστικῆς εὐθύνης αὐτῶν, περὶ προαγωγῆς καὶ γενικῶς λαμβάνεται πρόνοια περὶ ἱδρύσεως Ταμείου συντάξεως τῶν Δημοτικῶν Ὑπαλλήλων. Εἶναι φανερὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ ὑποβαλλομένου νομοσχεδίου δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποστῇ τῶν ἀρχῶν τῆς αὐτοδιοικήσεως, ἐπὶ τῶν ὁποίων στερρῶς ἔχεται αὕτη. Καὶ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ νομοσχεδίου ὁρίζεται ὅτι εἰς οὐδεμίαν ἔγκρισιν ὑπάγεται ὁ ἐσωτερικὸς κανονισμὸς τῶν Δήμων ὁ ὁποῖος προβλέπει περὶ τόσων πολλῶν καὶ περὶ τῶν ὁποίων σᾶς εἶπον. Ἀλλὰ ὡς ἀσφαλιστικὴν δικλεῖδα μόνον ὁ νόμος ὁρίζει ὅτι δύνανται διὰ διατάγματος νὰ ὁρισθῶσι τὰ προσόντα τῶν ὑπαλλήλων καθὼς θὰ δικαιοῦνται οἱ ὑπάλληλοι καὶ προσφυγῆς ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἅμα τοῦτο γίνῃ.

§39Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Πότε θὰ γείνῃ;

§40Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Γρήγορα. Μέχρι δὲ τῆς συστάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἡ προσφυγὴ θὰ γίνεται ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν. Τοῦτο δὲ θὰ ἐπιλαμβάνηται τῶν παραπόνων τόσον ἐν περιπτώσει ἀπολύσεως ὅσον καὶ ἐν περιπτώσει ὑποβιβασμοῦ. Ἤδη ὑποβάλλω σχέδιον Νόμου «Περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Γενεύῃ καταρτισθείσης συμβάσεως τῆς 12)9)23 περὶ καταστολῆς τῆς κυκλοφορίας ἐκ τοῦ ἐμπορίου τῶν ἀσέμνων δημοσιευμάτων». Εἶναι γνωσταὶ αἱ προσπάθειαι τὰς ὁποίας ὅλα τὰ Κράτη καταβάλλουσι διὰ νὰ ἀποφύγωσι τὰ δημοσιεύματα τὰ ἔχοντα ἄσεμνον περιεχόμενον. Προπολεμικῶς ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις εἶχεν ἀναλάβει τὴν πρωτοβουλίαν καὶ συνεκάλεσε διεθνῆ Συνδιάσκεψιν ἐν Παρισίοις, ἥτις κατέληξεν εἰς προκαταρκτικήν τινα ἐργασίαν. Μετὰ τὸν πόλεμον, ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις ὑπέδειξεν εἰς τὴν Γαλλικὴν ὅτι ἔπρεπε νὰ συνεχίσῃ τὰς προσπαθείας της καὶ ἐκλήθη ἐν Γενεύῃ, ὑπὸ τὴν προστασίαν τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν ἡ Συνδιάσκεψις αὐτὴ εἰς τὴν ὁποίαν συμμετέσχε καὶ ἡ Ἑλλάς. Τὸ πόρισμα τῆς Συνδιασκέψεως αὐτῆς ὑποβάλλω ἐνώπιον ὑμῶν, ἀφοῦ σᾶς δώσω τὴν πληροφορίαν ὅτι προσεθέσαμεν καὶ διατάξεις ποινικοῦ περιεχομένου διὰ νὰ καταστῇ ἐφικτὴ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς συμβάσεως ταύτης.

§41ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ κηρυχθῇ κατεπείγουσα.

§42Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ σχεδίου τούτου θεωρῶ ἐπιτακτικὴν καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ εἶναι αὕτη ταχεῖα, διότι τελευταίως δυστυχῶς τὰ δημοσιεύματα τὰ ἔχοντα ἄσεμνον τὸ περιεχόμενον εἶναι ἄπειρα, οἱ δὲ ἐκ τούτων κίνδυνοι εἶναι μεγάλοι κυρίως εἰς βάρος τῶν νέων οἱ ὁποῖοι ἐπιδίδονται εἰς τὴν ἀνάγνωσιν δημοσιευμάτων προσβαλόντων τὴν αἰδὼ καὶ γενικῶς δημοσιευμάτων ἀνηθίκων. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας παρακαλῶ νὰ ἐπιληφθῆτε ταχέως καὶ νὰ ψηφίσετε τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Ἤδη σᾶς ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «Περὶ ἀπαγορεύσεως δημοσιεύσεως ἐντύπων ἐχόντων περιεχόμενον πράξεις ἢ κατορθώματα ληστῶν». Τὴν ἀνάγκην τῆς λήψεως αὐτοῦ τοῦ μέτρου ἐγέννησεν ἕνα φαινόμενον, τὸ φαινόμενον τῆς εὐρυτάτης κυκλοφορίας τὴν ὁποίαν ἔχουν τὰ δημοσιεύματα, τὰ ὁποῖα ἐξαίρουν τὰ κατορθώματα τῶν ληστῶν ἢ περιγράφουν τὸν βίον αὐτῶν. Τὰ κέρδη τῶν ἐκδοτικῶν ἑταιρειῶν εἶναι ἀληθῶς παμμέγιστα, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινωνικὴ ζημία τῶν ἠθῶν εἶναι μεγάλη ἰδίως παρ’ ἡμῖν ἔνθα ἡ ἀσθένεια τῆς ληστείας εἶναι βαθειὰ ριζωμένη. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ πνεῦμα ὑποβάλλω τὸ σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον διὰ νὰ θεωρήσῃ ἀξιόποινον τὴν δημοσίευσιν πρέπει διὰ ταύτης νὰ γίνεται καταφανῶς ἡ ἔξαρσις τῶν κατορθωμάτων τῶν ληστῶν καὶ ἡ ἔξαρσις νὰ δύναται κατὰ τρόπον ἄμεσον ἢ ἔμμεσον νὰ ἐπηρεάσῃ τοὺς ἀναγνώστας. Ὡς μέτρον ἐλήφθη ὁ μέτριος ἀναγνώστης καὶ οὐχὶ ὁ διανοούμενος. Ἐπίσης σᾶς ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «Περὶ ἀπαγορεύσεως πωλήσεως ἐλαιολάδων ἀναμεμιγμένων μετὰ σπορελαίων ἢ ἄλλων φυτικῶν ἐλαίων καὶ περὶ ἀπαγορεύσεως πωλήσεως ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἐμπόρων ἐλαίων καὶ σπορελαίων». — Τὸ σχέδιον αὐτὸ ὑπεβλήθη κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Βουλήν, ἐνεκρίθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, υἱοθετήθη ὑπὸ τῆς τότε Κυβερνήσεως, ἐψηφίσθη καὶ εἰς πρώτην ἀνάγνωσιν. Ἡ διάλυσις ὅμως τῆς Βουλῆς ἀφήρεσε τὴν ὁριστικὴν ψήφισιν καὶ δημοσίευσιν. Τὸ σχέδιον αὐτὸ τοῦ νόμου ὑποβάλλεται ἐκ νέου· δι’ αὐτοῦ δὲ δὲν ἐπιδιώκεται ἡ καταδίωξις τοῦ σπορελαίου ἀλλὰ μόνον καὶ μόνον ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς ἡ ὁποία σημαντικῶς ἐζημιώθη καὶ ζημιοῦται ἐκ τῆς ἀναμίξεως ταύτης. Εἶναι ἄλλωστε ἠθικῶς ἐπιτεταγμένον νὰ μὴ ἀναγνωρίζηται μία τοιαύτη ἀνάμιξις ἥτις τείνει εἰς τὴν ἐξαπάτησιν τοῦ κοινοῦ. Εἶναι δυστυχῶς ἀληθὲς ὅτι ἡ ἐξακρίβωσις τοῦ ἐὰν τὸ ἐλαιόλαδον περιέχει σπορέλαιον εἶναι δυσχερὴς ἀλλὰ ἐξ αὐτοῦ δὲν ἕπεται ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταληφθῇ τὸ ζήτημα εἰς τὴν τύχην του καὶ νὰ μὴ δοθῇ ἡ δέουσα προσοχή. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἀπαγορεύεται ἡ πώλησις ἐλαίου ἀναμεμιγμένου μετὰ σπορελαίου. Ἀπαγορεύεται εἰς τὸν ἔμπορον νὰ πωλῇ καὶ τὰ δύο ἢ τὸ ἕν θὰ πωλῇ ἢ τὸ ἕτερον. Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ εἰσαγωγὴ σπορελαίου εἰς τὰς περιφερείας τὰς ἐλαιοπαραγωγούς, διότι ὑπάρχει κίνδυνος δυσφημίσεως τοῦ προϊόντος ἐκ μόνης τῆς εἰσαγωγῆς. Ἐπὶ πλέον δὲ ζητεῖται νὰ ἐπιβληθῇ φορολογία εἰς τὸ σπορέλαιον διότι εἶναι τὸ μόνον ἐμπόρευμα τὸ ὁποῖον διαφεύγει πᾶσαν φορολογίαν. Ἤδη σᾶς ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 17 Σεπτεμβρίου 1926 Ν. Δ. περὶ συγκροτήσεως τοῦ κατὰ τὸ Σύνταγμα Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου κ.τ.λ.» Εἶναι ὑπηρεσιακὸν καὶ δὲν χρήζει καμμιᾶς ἀναπτύξεως. Ἔπειτα σᾶς ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «Περὶ ἱδρύσεως ἱστορικοῦ ἀρχείου Κρήτης». Δι’ αὐτοῦ σκοπεῖται ἡ ἐνίσχυσις καὶ ταξινόμησις παντὸς ὅτι σχετίζεται μὲ τὴν ἱστορίαν τῆς μεγαλονήσου. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κατασκευῆς ἔργων καὶ ὁδῶν» τὸ ὁποῖον δὲν χρήζει οὐδεμιᾶς ἀναπτύξεως. Ἐπίσης σχέδιον νόμου «Περὶ ἀνασυστάσεως τῆς ἐπαρχίας Παραμυθίας» ἡ ὁποία κατηργήθη κατὰ τὸ 1925. Ἡ ἀνασύστασις θεωρεῖται ἐπιβεβλημένη καὶ λόγῳ ἐθνολογικῆς σημασίας ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῆς μεγάλης περιφερείας τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ ἐπαρχία Ἰωαννίγων. Ὑποβάλλω ἐπίσης σχέδιον νόμου «Περὶ ἑορτασμοῦ τῆς ἑκατονταετηρίδος τοῦ θανάτου τοῦ ποιητοῦ Οὔγου Φοσκώλου» τὸ ὁποῖον ἐπίσης δὲν χρήζει οὐδεμιᾶς ἀναπτύξεως. Ἕτερον σχέδιον νόμου ὑποβάλλω «Περὶ εἰδικοῦ Ταμείου διὰ τὴν κατασκευὴν τῶν ἀπαραιτήτων ἔργων τῆς λίμνης τῶν Ἰωαννίνων». Οἱ κάτοικοι τῶν Ἰωαννίνων παρὰ τὴν λίμνην ταύτην ὑποφέρουν ἐκ τῶν ἑλῶν, ὡς καὶ ἐκ τῆς ἀναπτύξεως τῶν ἐν τῇ λίμνῃ ἰχθύων καὶ ὑδροβίων ζώων. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ νομιμοποιήσεως δαπάνης ἐπισκευῆς τοῦ πυρικαύστου διοικητηρίου Λαγκαδᾶ». Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ διοικήσεως τῶν ἐν τῷ Δήμῳ Κερκυραίων ἀγαθοεργῶν ἱδρυμάτων». Διὰ τούτων ἐπιδιώκεται τὸ μὲν ἡ κατάργησις τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων δυνάμει τῶν ὁποίων ἡ διοίκησις τῶν ἀγαθοεργῶν ἱδρυμάτων περιῆλθεν εἰς τὸν δῆμον Κερκύρας, ἐνῷ τὰ ἀγαθοεργὰ ταῦτα ἱδρύματα ἔχουσιν ἰδίαν μεγάλην περιουσίαν, τὸ δὲ προβλέπεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου, ὅπως εἰς τὴν διοίκησιν τούτων ὑπεισέλθουν καὶ αἱ κοινότητες αἱ ἀγροτικαί, αἱ ὁποῖαι συνεισφέρουν πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὸν δῆμον Κερκύρας, ὁ ὁποῖος εἶχε καὶ μίαν ἄλλην εὐφυΐαν νὰ ἐπιτύχῃ, ὅπως τὰ περισσεύματα ἐκ τῶν εἰσοδημάτων ὑπὲρ τῶν ἀγαθοεργῶν ἱδρυμάτων τὰ λαμβάνει αὐτός, φροντίσας συγχρόνως νὰ περιορίσῃ σχεδὸν ὅλην τὴν εὐεργετικὴν δρᾶσιν τῶν εἰρημένων ἱδρυμάτων διὰ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν νοσηλευομένων ἀσθενῶν, τῶν περιθαλπομένων ἀπόρων κ.λ.π. Κερκύρας. Κατ’ αὐτῆς τῆς ἀδικίας ὑποβάλλεται τὸ σχέδιον τοῦτο νόμου. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ ἐπιβολῆς τέλους διὰ τὴν ἐν Τεγέᾳ συντήρησιν τῆς ἐπαγγελματικῆς σχολῆς».

§43Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλοῦμεν νὰ κηρυχθῇ ἐπεῖγον εἶναι ὅλως ὑπηρεσιακόν.

§44Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 12)8)26 περὶ ἱδρύσεως ταμείου κοινοτικῶν ἔργων καὶ ὑπηρεσιῶν συνοικισμοῦ Ψυχικῷ. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 19)2)26 περὶ ἐπεκτάσεως εἰς τὸν δῆμον Παγασῶν τοῦ Ν.Δ. τῆς 16 Δ)βρίου 1925 περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Νόμου 2435 τοῦ 1920». Ἕτερον «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 4 8)βρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 2 Ἰουλίου 1926 περὶ τροποποιήσεως τοῦ σκοποῦ ὑφ’ ὃν κατελείφθη εἰς τὸν Δῆμον Τριπόλεως ἡ κληρονομία τοῦ Γρηγ. Δαρειώτου». Πρόκειται περὶ κυρώσεως Διατάγματος τυπικοῦ, τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη ἀναπτύξεως. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 13 Ν)βρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 21 Ἀπριλίου 1926 περὶ συστάσεως συνδέσμου κοινοτήτων Θάσου». Ἕτερον «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 15 Ὀκτωβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Διατάγματος τῆς 2 Σεπτεμβρίου 1926 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ δήμων καὶ κοινοτήτων νομοθεσίας». Αὐτὸ δὲν ἔχει ἀνάγκην οὐδεμιᾶς ἀναπτύξεως. Προσεχέστατα θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἄλλο σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον θὰ προκαλέσῃ μακρὰν συζήτησιν. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Διατάγματος τῆς 4 Μαρτίου 1926 περὶ ἐπιβολῆς δημοτικῶν φόρων». Δὲν χρήζει ἀναπτύξεως. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 15 –19 Ὀκτωβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 10–18 Νοεμβρίου 1925 Ν. Δ. περὶ συμπληρώσεως τοῦ Διατάγματος περὶ κανονισμοῦ δικαιοδοσίας Γεν. Διοικητῶν τῆς 26 Ἰανουαρίου 1925», τὸ ὁποῖον ὡσαύτως οὐδεμιᾶς ἀναπτύξεως χρήζει. Πλὴν αὐτῶν θὰ σᾶς ὑποβάλλω μερικὰ Διατάγματα, τὰ ὁποῖα σχετίζονται μὲ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Τὰ Διατάγματα ταῦτα ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ προεκρίθησαν παρ’ ὑμῶν εἶναι ὅμως καὶ ἄλλα. Σχέδιον Νόμου «Περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς ἀνωνύμου Ἑταιρείας Ἑλληνικῆς ἐριουργίας συμβάσεως τῆς 31ης Μαρτίου 1926». Διὰ τοῦ Νομοσχεδίου τούτου ἐπιδιώκεται ἡ ἀκύρωσις τῆς συμβάσεως κατὰ τὴν συνομολόγησιν τῆς ὁποίας τὸ μόνον τὸ ὁποῖον δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ἦτο τὸ συμφέρον τοῦ Δημοσίου. Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 3487 περὶ ταμείου ἀρωγῆς τῶν ἀξιωματικῶν τῆς Χωροφυλακῆς». Ἕτερον σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τῆς συμβάσεως μετακλήσεως τοῦ Ταγ)χου κ. Β. Τ. Ρὶγγ πρὸς ὀργάνωσιν τῆς Χωροφυλακῆς». Πρόκειται περὶ τοῦ Ταγματάρχου κ. Β. Τ. Ρὶγγ ὁ ὁποῖος ἦλθε καὶ ὑπέβαλλε πολύτιμον μελέτην τὴν ὁποίαν ἤδη ἐπεξεργάζεται ἐπιτροπὴ ἁρμοδίων καὶ τὰ πορίσματα τῆς μελέτης ὑπολογίζω πολὺ ταχέως νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς κατὰ τὴν ὑποβολὴν τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου περὶ μεταρρυθμίσεως τῆς Χωροφυλακῆς ὁπότε θὰ ἐξετασθοῦν καὶ τὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα θίγει ἡ μελέτη αὕτη. Ἔπειτα ἔχομεν σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Διατάγματος τῆς 25)9)27 περὶ αὐξήσεως τῶν ἡμερησίων ἀποζημιώσεων τῶν εἰς μεταβατικὴν ὑπηρεσίαν ἀσχολημένων ἀνδρῶν τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τοῦ Στρατεύματος» τὴν ὁποίαν ἡμεῖς προκαλέσαμεν. Ἄλλο σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 12)11)27 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 1)12)27 περὶ ἐφαρμογῆς καὶ διὰ τοὺς ὑπολόγους τῆς χωροφυλακῆς τοῦ ἀπὸ 26)7)27 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως διατάξεων τοῦ Νόμου 232 τοῦ 1914. Ἄλλο σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος τῆς 12ης Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 10)11)25 Ν. Δ. περὶ καθορισμοῦ τῆς παγείας προκαταβολῆς τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῶν ἐπιτροπῶν Δημοσ. Ἀσφαλείας». Ἄλλο σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 18)10)27 περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 18 Ὀκτωβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ παροχῆς ἐπιδόματος εἰς ἀπόρους καὶ ἀνικάνους πρὸς ἐργασίαν ἐκτοπιζομένους». Καὶ ἄλλο σχέδιον νόμου «Περὶ κυρώσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος τῆς 18)10)27 περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 16)2)26 περὶ στολῆς ὁπλιτῶν χωροφυλακῆς».

§45Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ὅσα νομοσχέδια θεωροῦνται τυπικὰ νὰ ζητοῦνται νὰ κηρυχθοῦν ὑπηρεσιακά.

§46Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα. Κύριοι. Τινὰ τῶν νομοσχεδίων τούτων εἶναι καθαρῶς ὑπηρεσιακὰ ἄλλα ὅμως ἀφοροῦν τὴν ἐπικύρωσιν Π. Διατάγματος προκληθέντα παρ’ ἡμῶν ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς ἐμπεδώσεως τῆς δημοσίας ἀσφαλείας καὶ τῆς καταδιώξεως τῆς ληστείας. Σὺν τῇ ὑποβολῇ ταύτῃ νομίζω ὅτι μοὶ εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ἐκθέσω πρὸς ὑμᾶς δι’ ὀλίγων τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔλαβεν ἀφ’ ἧς συνέστη πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας καὶ εἰδικώτερον πρὸς καταστολὴν τῆς ληστείας. Ἀλλὰ πρὸ τούτου δὲν πρέπει νὰ λησμονῇ τις ὅτι δυστυχῶς ἐν Ἑλλάδι ἡ ληστεία ἀποτέλεσε καὶ ἀποτελεῖ ἀσθένειαν βαθυτάτην ἐκ τῆς ὁποίας μαστίζονται ὡρισμέναι περιφέρειαι εἰς μεγαλυτέραν ἢ εἰς μικροτέραν κλίμακα. Εἶναι ἑπομένως ζήτημα διαπαιδαγωγήσεως τοῦ λαοῦ διὰ νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἐντελῶς τοῦ κακοῦ τούτου. Ἀλλὰ κύριοι ἀνεξαρτήτως τούτου εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι κυρίως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἡ δημοσία ἀσφάλεια εἰς τὴν ὕπαιθρον διεσαλεύφθη ἀληθῶς ἀπελπιστικά. Μία ἐκ τῶν αἰτιῶν ἕνεκα τῶν ὁποίων περιῆλθεν αὕτη ἡ παραλυσία ὑπῆρξεν ἡ συνέπεια τῆς ἀποστρατεύσεως κατὰ τὴν λῆξιν τοῦ μεγάλου πολέμου ἐπελθοῦσα ἀπότομος μείωσις τῶν δυνάμεων τῆς χωροφυλακῆς παρὰ τὰς ὑποδείξεις τὰς ὑπηρεσιακὰς καὶ παρὰ τὰς ὑποδείξεις τὰς ὁποίας ἔκαμε τότε ἡ Ἰταλικὴ ἀποστολὴ ἥτις πρὸς ἀναστολὴν τοῦ κακοῦ ὑπέδειξε καὶ ὡρισμένα μέτρα. Ἐκ τοῦ μέχρι δὲ τούτου, τῆς ἀποστρατεύσεως τὸ ἐξ 11 χιλιάδων ἀνδρῶν ἀποτελούμενον σῶμα τῆς χωροφυλακῆς, περιῆλθε εἰς 4 χιλιάδας μόνον. Ἔκτοτε δὲ παρ’ ὅλας τὰς προσπαθείας μας καίτοι ἀνῆλθεν σημαντικῶς ἀπὸ 4 χιλιάδας εἴμεθα ἀκόμη πολὺ μακρὰν ἀπὸ τοῦ νὰ συμπληρωθῇ ὁ ἀπαιτούμενος ἀριθμός. Τώρα ἐὰν εἰς τὰ χάλια ταῦτα προσθέσῃ τις τὴν γενικὴν ἀναστάτωσιν καὶ ἐσωτερικὴν χαλάρωσιν ὅλης τῆς ἐποχῆς ἀπὸ τότε ἕως σήμερον, προσθέσῃ τις τὰ διαρκῆ διατάγματα ἀμνηστείας, λάβῃ τις ὑπ’ ὄψιν τὰ μέτρα διὰ τῶν ὁποίων ἀνοίγοντο ἑκάστοτε αἱ φυλακαὶ εἰς ὅλους τοὺς καταδίκους, ἐκτιμηθῇ τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ ποινικαὶ ἀποφάσεις ἔμειναν ἀνεκτέλεστοι καὶ ἐκτιμήσῃ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐξ ὅλων τούτων τῶν μέτρων ἐσχηματίζετο ἡ ἐντύπωσις τῆς ἀτιμωρησίας τῶν κολασίμων πράξεων, ἅμα ὅλα ταῦτα ἐξετάσητε τότε θὰ ἔχετε τὰ αἴτια ἕνεκα τῶν ὁποίων ἡ ληστεία ἔφθασε κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη εἰς ὃ σημεῖον ἔφθασεν ἡ δὲ δημοσία ἀσφάλεια ἐκλονίσθη εἰς ὃ σημεῖον ἐκλονίσθη. Τὸ γεγονὸς εἶναι, Κύριοι, ὅτι ὅταν ἐσχηματίσθη ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἡ κατάστασις ἦτο ἀληθῶς ὀδυνηρὰ εἰς ὡρισμένας περιφερείας καὶ κυρίως εἰς τὴν Ἤπειρον καὶ δυτικὴν Μακεδονίαν ὡς καὶ τὴν Κεφαλληνίαν, ὅπου ἦτο ἀπελπιστική. Ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλας περιφερείας ὅπως εἶναι ἡ Θεσσαλία, μέρος τῆς Στερεᾶς καὶ ἡ Κρήτη ἡ κατάστασις δὲν εἶναι εὐχάριστος. Τί ἔκαμον, Κύριοι, αἱ προηγηθεῖσαι ἡμῶν Κυβερνήσεις διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν κατάστασιν; Οὐδεὶς ἀπολύτως οὐδέν, τὸ τονίζω διότι εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἐάν ἐλήφθησαν μέτρα διὰ νὰ καταδιωχθῇ ἡ ληστεία εἰς τὴν Κέρκυραν ὅπου οἱ κάτοικοι δὲν μαστίζονται ὑπὸ τῶν ληστῶν, ἐὰν ἐλήφθησαν μέτρα διὰ νὰ κατασταλῇ ἡ ληστεία εἰς τὴν Πελοπόννησον ὅπου οἱ κάτοικοι ἦσαν ἀνενόχλητοι, ἐλήφθησαν καὶ μέτρα διὰ νὰ καταδιωχθῇ ἡ ληστεία εἰς τὴν Ἤπειρον καὶ εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ τὰς λοιπὰς ληστοκρατουμένας περιφερείας. Αὐτὴ ἦτο ἡ κατάστασις. Ὄχι μόνον τοῦτο ἀλλὰ καὶ αἱ δυνάμεις αἱ προορισμέναι διὰ τὰς περιφερείας ἐκείνας ἦσαν κάτω τῶν κανονικῶν καὶ πολὺ κατώτεραι ἀπὸ τὰς λοιπὰς περιφερείας ὅπου δὲν ὑπάρχουν οἱ κίνδυνοι ἐκ τῶν ληστῶν καὶ τῆς ἀνωμάλου καταστάσεως, ἴσως διότι ἡ διαμονὴ εἰς τὴν Ἤπειρον δὲν ἦτο πολὺ εὐχάριστος. Ἐν πάσει περιπτώσει ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισε κατάστασιν ὀδυνηρὰν καὶ προέβη εἰς σειρὰν μέτρων τὰ ὁποῖα δι’ ὀλίγον θὰ σᾶς ἐκθέσω. Ἐν πρώτοις ἡ Κυβέρνησις ἐξετίμησεν ὅτι ὁ τρόπος τῆς διὰ καταδιωκτικῶν ἀπασπασμάτων καταδιώξεως τῶν ληστῶν, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ μοναδικὸς τρόπος, ὁ ὁποῖος ἐφηρμόζετο μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ἦτο τρόπος καὶ ἄστοχος καὶ ἐπιβλαβής. Τὰ καταδιωκτικὰ ἀποσπάσματα ὡς ἐκ τοῦ τρόπου τῆς συνθέσεως καὶ τῆς ἐνεργείας αὐτῶν οὐδέποτε ἔφερον ἀποτέλεσμα ἐκτὸς ἐὰν ἐνεργοῦσαν κατόπιν προηγηθείσης προδοσίας. Ἀλλὰ εἰς τὰ θέματα ταῦτα δὲν ὑπῆρχε ἀνάγκη μονίμου ὑπηρεσίας καταδιωκτικῶν ἀποσπασμάτων. Τοὐναντίον ταῦτα μετέβαινον εἰς τὰ χωρία τὰ λεγόμενα ληστοτροφικά, ἔμενον ἐκεῖ 2, 3 ἡμέρας, αἱ ἐνέργειαι εἰς τὰς ὁποίας προέβαινον ἦσαν κάθε ἄλλο παρὰ ἱκαναὶ νὰ προσελκύσουν τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ τὴν συμπάθειαν τῶν κατοίκων πρὸς τὴν ἐξουσίαν. Τοὐναντίον δὲ οἱ κάτοικοι διετίθεντο ἐχθρικῶς πρὸς αὐτά, ἅτινα προεκάλουν ὅλας τὰς ἀντιπαθείας. Ἕνεκα δὲ τούτου καθίστατο ἀντιπαθὲς καὶ τὸ κράτος τὸ ὁποῖον εἶχε τοιαῦτα ὄργανα. Αἱ πράξεις αὐτῶν προσεκάλουν τὴν ἀπέχθειαν διότι ὁμολογουμένως ἦσαν πράξεις προκλητικαί, μεταξὺ δὲ τούτων καὶ ὄχι ἡ ὀλιγώτερον ἀπρεπὴς ἦτο ἡ ἀξίωσις αὐτῶν καὶ νὰ διατρέφωνται δαπάναις τοῦ χωρίου, ἀλλὰ ὅπως εἶπον τὰ ἀποσπάσματα δὲν ἦσαν μόνον ἀνωφελῆ ἀλλὰ ἦσαν καὶ ἐπιβλαβῆ ἐκ τοῦ λόγου τούτου τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν μετέβαινον εἰς τὰ χωρία οἱ θεωρούμενοι ὕποπτοι ἔφευγον ἀπὸ τὰ χωρία διὰ νὰ μὴ συλληφθοῦν. Τὰ ἀποσπάσματα ἐπέδραμον εἰς τὰς οἰκίας καὶ ἐπετίθεντο κατὰ τῶν μελῶν τῶν οἰκογενειῶν των. Ἐπιστρέφοντες δὲ οἱ οἰκογενειάρχαι ἔπρεπε κατὰ τὰς ἀντιλήψεις τῶν χωρικῶν διὰ νὰ εἶναι ἐν τάξει μὲ τὴν τιμὴν νὰ φονεύουν ἢ ἕνα χωροφύλακα ἢ κανένα μέλος τῆς οἰκογενείας ἡ ὁποία συνέδραμε τὰ ἀποσπάσματα. Ἀλλὰ τὸ χειρότερον ἦτο ἡ ἐντύπωσις ἡ ὁποία παρήγετο ἐκ τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ ἀποσπάσματος ὁπότε ἐξέλιπε πᾶσα σκιὰ κράτους καὶ ἑπομένως δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἐμπιστοσύνη οἱαδήποτε πρὸς τὴν ἐξουσίαν. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ καταδιωκτικὰ ἀποσπάσματα τὰ κατηργήσαμεν, δὲν στηριζόμεθα πλέον εἰς αὐτά. Τούτων κάμνομεν χρῆσιν περιωρισμένην, στηριζόμεθα δὲ τοῦ λοιποῦ ἐπὶ μονίμων σταθμῶν τῶν ὁποίων πολλαπλασιάζομεν τὸν ἀριθμὸν ἱδρύσεως κατὰ τὸ δυνατὸν νέους τοιούτους καὶ δὴ εἰς λεγόμενα ληστοτρόφα χωρία προσπαθοῦντες ὅπως ἐπὶ κεφαλῆς αὐτοῦ ὑποδείξωμεν ἀξιολόγους. Ὑπάρχει ὅλη ἡ βεβαιότης ὅτι διὰ τῆς τακτικῆς αὐτῆς δυνάμεως θὰ ἀναπτυχθῇ εἰς τὰ χωρία ἐκεῖνα ἡ ἐμπιστοσύνη ἡ ἀπαραίτητος ἡ ὁποία ἀπαιτεῖται νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τῶν ὀργάνων τῆς τάξεως ἐξ αὐτοῦ δὲ θὰ ἀναπτυχθῇ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας καὶ ἡ πεποίθησις ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ λοιποῦ θὰ ἀνακοινώνουσιν τὰς ἀναγκαίας πληροφορίας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει διὰ τῆς δυνάμεως ἐκείνης θὰ διακοπῇ κάθε ἐπικοινωνία τῶν λῃστῶν μὲ τὰ ληστοτροφικὰ χωρία ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ διατήρησις τῆς ληστείας εἶναι ἀδύνατος. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὸ μέτρον αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐφηρμόσαμεν. Ηὐξήσαμεν σημαντικῶς τὴν δύναμιν ἡ ὁποία εἶναι προωρισμένη διὰ τὰ μέρη ἐκεῖνα τόσον εἰς χωροφύλακας ὅσον καὶ εἰς ἀξιωματικούς. Τὴν αὐξήσαμεν σημαντικῶς ἐνῷ δὲ εὕρωμεν δύναμιν κατωτέραν τῆς κανονικῆς ἡμεῖς ὡρίσαμεν δύναμιν μεγαλυτέραν τῆς συνήθους καὶ τῆς κανονικῆς. Ὄχι δὲ μόνον τοῦτο ἀλλὰ ἀπεμακρύναμεν ἐκεῖθεν τὸ ½ τῆς δυνάμεως τῶν χωροφυλάκων οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄνευ θητείας δηλαδὴ ἄχρηστοι ἂν ὄχι καὶ ἐπιζήμιοι ὅπως ἀπεμακρύναμεν καὶ ὅλους τοὺς ἐντοπίους. Πλὴν τούτου ἐφροντίσαμεν καὶ φροντίζομεν διὰ νὰ ἑνώσωμεν ὅλους τοὺς σταθμοὺς καὶ τὰ χωρία διὰ δικτύου τηλεφωνικοῦ, διὰ τὸ ὁποῖον τὸ ὑπουργεῖον Συγκοινωνίας παρέσχεν ἀληθῶς μίαν συνδρομήν, ἀρκετὰ μεγάλην. Ἐφροντίσαμεν ἐπίσης διὰ τὸν ὁπλισμὸν τῶν χωροφυλάκων, διότι μέχρι τῶν ἡμερῶν μας εἶχον ὁπλισμὸν κατώτερον τοῦ ὁπλισμοῦ τῶν ληστῶν. Πλὴν τούτου ἐφροντίσαμεν περὶ ἀποσπασμάτων ἐξ ἱππέων, διοργανώσαμεν ὁλόκληρον ὑπηρεσίαν νὰ παρακολουθῇ τοὺς ληστοφίλους, τοὺς ἀνθρώπους τοὺς εἰσερχομένους καὶ ἐξερχομένους, ὑπεχρεώσαμεν τὰ δημοτικὰ συμβούλια τῶν ὑπόπτων χωρίων κάθε ἑβδομάδα ἐπ’ ἀπειλῇ ποινῆς νὰ δίδουν κατάλογον τῶν ὑπόπτων προσώπων. Ἐλάβαμεν μέτρα περὶ βαθμιαίας ἀλλ’ ὁριστικῆς κατασκηνώσεως τῶν σκηνιτῶν διὰ νὰ ἴδωμεν εἰς ἑκάστην περιφέρειαν πόσους ἠμποροῦμεν νὰ ἐγκαταστήσωμεν.

§47Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Νὰ γίνῃ ἡ ἀποκατάστασις τῶν κτηνοτρόφων καὶ τότε θὰ δυνηθῇ νὰ γίνῃ τοῦτο.

§48Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Νὰ κάμῃ ὁ Θεός. Ἐάν, εἰς αὐτὰ τὰ μέτρα προσθέσαμεν καὶ ληφθέντα ἤδη ἄλλα ὅπως εἶναι ἡ αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἀποσπασμάτων εἰς αὐτὰ δὲ προσθέσαμεν καὶ ἄλλα ὀφειλόμενα εἰς τὴν πρωτοβουλίαν ἄλλων ὑπουργείων ὅπως εἶναι τὰ μέτρα τοῦ ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης, ἀληθῶς πολύτιμα περὶ ἀμέσου ἐκτελέσεως τῶν ἐπὶ ληστείᾳ ἀποφάσεων, ἐνισχύσεως τοῦ δικαστικοῦ προσωπικοῦ καὶ συντομεύσεως τῆς σχετικῆς διαδικασίας, ἅμα λέγω ἔχετε ὅλα ὑπ’ ὄψει θὰ ἔχετε πλήρη τινα εἰκόνα τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις καὶ θὰ συνομολογήσητε μετ’ ἐμοῦ ὅτι ἔγινε πᾶν ἔτι ἀνθρωπίνως ἦτο δυνατόν. Θὰ συνομολογήσω βεβαίως πρῶτος ἐγὼ ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐλάβομεν ἐνέχουν ἐν αὐτοῖς σχεδὸν ὅλα τὰ στοιχεῖα τῆς βίας, θὰ ἀναγνωρισθῇ δὲ καὶ κἄτι ἄλλο ὅτι ὄχι μόνον διὰ μέτρων βιαίων θὰ δυνηθῇ νὰ ἀπολυτρωθῇ ἡ χώρα ὁριστικῶς ἀπὸ τῆς σοβαρᾶς ἀσθενείας, ἀλλὰ θὰ συνομολογηθῇ ὅτι καὶ τὰ ἄλλα ληφθέντα μέτρα, ὡς ἡ πύκνωσις τῆς συγκοινωνίας, ἡ ἐνίσχυσις τῶν δυνάμεων τῆς δημοσίας τάξεως κλπ. κλπ. εἶναι μέτρα τὰ ὁποῖα δὲν γίνονται ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν, ἀλλὰ τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις μετὰ πάσης ἐπιμελείας ἐπισπεύδει ὅπως ἐπισπεύδει τὴν μετὰ ὁμόρου ἐπικρατείας συνομολόγησιν συνθήκης, ἡ ὁποία θὰ περιέχῃ διάταξιν περὶ ἀμοιβαίας ἐκδόσεως τῶν ἐγκληματιῶν. Εὐτυχῶς, Κύριοι, μετὰ εὐχαριστήσεως δύναμαι νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ἔχομεν καὶ ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων τούτων τὰ ὁποῖα ἐνώπιον ὑμῶν ἐξέθεσα. Ἐν πρώτοις ὡρισμένας περιφερείας ὑπόπτους ἐξεκαθαρίσαμεν ἐντελῶς ὅπως εἶναι ἡ Κεφαλληνία ἥτις ἐξεκαθαρίσθη διὰ τῆς ἐξοντώσεως τῶν συμμοριῶν, αἱ ὁποῖαι ἐλυμαίνοντο τὴν ὡραίαν ἐκείνην νῆσον. Ὡσαύτως παρατηρεῖται τοιαύτη βελτίωσις εἰς τὴν Θεσσαλίαν καὶ τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα. Εἰς τὰ μέρη ταῦτα ἡ βελτίωσις δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι δὲν εἶναι ἀναξία λόγου διότι μᾶς ἀπέτρεψεν ἄνευ δισταγμῶν ν’ ἀδυνατίσωμεν τῶν μερῶν ἐκείνων τὴν δύναμιν, διὰ νὰ ἐνισχύσωμεν τὰ μέρη εἰς τὰ ὁποῖα ἡ ἀνάγκη ἦτο μεγαλυτέρα. Εἶναι χαρακτηριστικὸν τῶν ἐνεργειῶν καὶ τῆς τακτικῆς αὐτῆς ἓν γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἀνεφάνη ἐν Κεφαλληνίᾳ ὅπου μετὰ τὴν καταστροφὴν καὶ τὴν ἐξόντωσιν τῆς συμμορίας Καρούσου ἐσχηματίσθη νέα συμμορία ἐκ τῶν συγγενῶν τῶν ληστῶν, καὶ τὴν ὁποίαν ἡ χωροφυλακὴ συνέλαβεν εἰς τὴν πρώτην αὐτῆς ἐκδήλωσιν. Ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα δὲν εἶναι αὐτὰ καὶ μόνα, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας ἐξοντώθησαν ἢ συνελήφθησαν μέχρι τοῦδε ἕνδεκα ἐπικεκηρυγμένοι λησταὶ πλὴν δὲ αὐτῶν καὶ ἄλλοι ὡσαύτως λησταὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον ἐπικηρυχθῆ μολονότι εἶχον διαπράξει σειρὰν ληστειῶν ὄχι μικρῶν. Οὕτω πως ἀπομένουν ἐν τῇ ὑπαίθρῳ 24 λησταὶ δρῶντες καὶ 30 ἄλλοι τῶν ὁποίων τὰ ἴχνη δὲν ὑπάρχουν καὶ περὶ τῶν ὁποίων λέγεται ὅτι διέφυγον τὰ σύνορα. Ἀναφέρω τὰ ἀποτελέσματα, θέλω δὲ νὰ τονίσω τοῦτο καὶ μόνον ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐξετέλεσε τὸ καθῆκόν της καὶ ὅτι ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων δύναται νὰ εἶναι ἀπολύτως ἱκανοποιημένη. Ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι ἡ κατάστασις ἔπαυσε νὰ εἶναι ἀφόρητος. Ναί, ἐξακολουθεῖ δυστυχῶς νὰ εἶναι ἀφόρητος. Ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ μὲ ὅλην τὴν δύναμιν καὶ μὲ τὰ μέσα τὰ ὁποῖα διαθέτει. Στηρίζεται βεβαίως ἐπὶ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔθεσαν εἰς ἐφαρμογὴν ἀλλὰ ἐὰν καὶ ταῦτα ἤθελον κριθῆ ἀνεπαρκῆ θὰ ἐφαρμόσῃ καὶ σκληρότερα, διότι οὐδὲν σκληρότερον τῆς δημιουργηθείσης καταστάσεως. Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς ὁμιλῶν ἐν Ἠπείρῳ εἶπε μετὰ τῆς διακρινούσης αὐτὸν εἰλικρινείας ὅτι ἡ κυβέρνησις δὲν θὰ εἶχε λόγον ὑπάρξεως ἐὰν δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν ταύτην. Τοῦτο ἀποτελεῖ τὴν τελευταίαν λέξιν τῆς Κυβερνήσεως ἀλλὰ Κυβερνήσεως ἀποφασισμένης πρὶν εἰπῇ τὴν τελευταίαν λέξιν νὰ μετέλθῃ τὸ πᾶν διὰ ν’ ἀποδώσῃ εἰς τὴν ὕπαιθρον τὴν ποθητὴν γαλήνην ἄνευ τῆς ὁποίας καὶ ἐκείνη θὰ δυστυχῇ καὶ τὸ κράτος θὰ θεωρῆται ὑποδεέστερον καὶ ἀνάξιον νὰ ὀνομάζεται κράτος πολιτισμένον. Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ καὶ πρὶν ἢ κατέλθω τοῦ βήματος ὀφείλω νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν ὅτι ἡ πεποίθησίς μου περὶ ταχείας ἀποκαταστάσεως τῆς δημοσίας ἀσφαλείας καὶ εἰδικότερον περὶ ἐξοντώσεως τῆς λῃστείας εἶναι ἀμέριστος, στηρίζεται δὲ αὕτη ἐπὶ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐλάβομεν, τῆς καλῆς ἡμῶν θελήσεως καὶ τῆς στερᾶς ἡμῶν ἀποφάσεως νὰ ἐργασθῶμεν ἀκόμη ἀσφαλέστερον. (χειροκροτήματα).

§49Τ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Διὰ τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλειαν τί γίνεται;

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν πρόκειται περὶ συζητήσεως ἀγροτικῆς ἀσφαλείας.

§51Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν ὑπέβαλε τὴν πρώτην σειρὰν τῶν νομοθετημάτων ὑπάρχουν καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα θὰ ὑποβληθοῦν.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ὑπέβαλε τὰ κάτωθι νομοσχέδια: 1) Περὶ συγκροτήσεως τῆς Γερουσίας. 2) Περὶ κυκλοφορίας αὐτοκινήτων. 3) Περὶ ἁρμοδιότητος τῆς ἀστυνομίας τῶν πόλεων. 4) Περὶ κατασκευῆς ἔργων ὑποστηρίξεως καὶ συντηρήσεως τοῦ κτιρίου τοῦ Νομαρχιακοῦ καταστήματος Λέσβου. 5) Περὶ ἱδρύσεως Ἱστορικοῦ ἀρχείου Κρήτης. 6) Περὶ νομιμοποιήσεως δαπάνης Γεν. Διοικήσεως Θεσσαλονίκης. 7) Περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 18)24 Σεπτεμβρίου 1928 Ν.Δ. «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 17)25 Σεπτεμβρίου 1928 Ν.Δ. περὶ συγκροτήσεως τοῦ κατὰ τὸ Σύνταγμα Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου κλπ. κυρωθέντος διὰ τοῦ ἀπὸ 13 Νοεμβρίου 1927 τοιούτου. 8) Περὶ ἀπαγορεύσεως πωλήσεως ἐλαιολάδων ἀναμεμιγμένων μετὰ σπορελαίων καὶ ἄλλων φυτικῶν ἐλαίων καὶ περὶ ἀπαγορεύσεως πωλήσεως ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἐμπόρων ἐλαίων καὶ σπορελαίων. 9) Περὶ ἀπαγορεύσεως δημοσιεύσεως ἐντύπων ἐχόντων περιεχόμενον πράξεις ἢ κατορθώματα ληστῶν. 10) Περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Γενεύῃ καταρτισθείσης συμβάσεως τῆς 12 Σεπτεμβρίου 1923 περὶ καταστολῆς τῆς κυκλοφορίας καὶ τοῦ ἐμπορίου τῶν ἀσέμνων δημοσιευμάτων. 11) Περὶ ἐγκαταστάσεως καὶ κινήσεως ἀλλοδαπῶν ἐν Ἑλλάδι, ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου διαβατηρίων καὶ ἀπελάσεων καὶ ἐκτοπίσεων. 12) Περὶ ἀναδιοργανώσεως τῆς πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους. 13) Περὶ καταστάσεως τῶν δημοτικῶν ὑπαλλήλων. 14) Περὶ νομιμοποιήσεως δαπάνης ἐπισκευῆς τοῦ πυρικαύστου Διοικητηρίου Λαγκαδᾶ. 15) Περὶ ἀνασυστάσεως τῆς ἐπαρχίας Παραμυθίας. 16) Περὶ ἑορτασμοῦ τῆς ἑκατονταετηρίδος τοῦ θανάτου τοῦ ποιητοῦ Οὔγου Φωσκόλου. 17) Περὶ συστάσεως εἰδικοῦ Ταμείου Παμβώτιδος. 18) Περὶ ἐπισκευῆς τοῦ διοικητικοῦ μεγάρου Χανίων. 19) Περὶ διοικήσεως τῶν ἐν τῷ Δήμῳ Κερκυραίων ἀγαθοεργῶν ἱδρυμάτων. 20) Περὶ ἐπιβολῆς κοινοτικοῦ φόρου ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν πωλουμένων ζώων κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐν Ἐπισκοπῇ τῆς κοινότητος Ἀχουρίων τελουμένης ἐμποροπανηγύρεως. 21) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 12)8)1926 περὶ ἱδρύσεως ταμείου κοινοτικῶν ἔργων καὶ ὑπηρεσιῶν συνοικισμοῦ Ψυχικό. 22) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 19)2)1926 περὶ ἐπεκτάσεως εἰς τὸν δῆμον Παγασῶν τοῦ Ν. Δ. τῆς 16 Δεκεμβρίου 1925 περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Νόμου 2435 τοῦ 1920. 23) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 4 Ὀκτωβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 2 Ἰουλίου 1926 περὶ τροποποιήσεως τοῦ σκοποῦ ὑφ’ ὃν κατελείφθη εἰς τὸν Δῆμον Τριπόλεως ἡ κληρονομία τοῦ Γρηγ. Δαρειώτου. 24) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 21 Ἀπριλίου 1926 περὶ συστάσεως συνδέσμου κοινοτήτων. 25) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 15 Ὀκτωβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 2)9)1926 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ δήμων καὶ κοινοτήτων νομοθεσίας. 26) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 13 Ν)βρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 4 Μαρτίου 1926 περὶ ἐπιβολῆς δημοτικῶν φόρων. 27) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 15–19 Ὀκτωβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 10–18 Νοεμβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ συμπληρώσεως τοῦ Διατάγματος περὶ κανονισμοῦ δικαιοδοσίας Γεν. Διοικητῶν τῆς 26 Ἰανουαρίου 1925. 28) Περὶ ἀκυρώσεως τῆς μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Ἀνωνύμου Ἑταιρείας «Ἑλληνικὴ Ἐριουργία» συμβάσεως τῆς 31 Μαρτίου 1926. 29) Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Νόμου 3487 περὶ ταμείου ἀρωγῆς ἀξιωματικῶν κλπ. χωροφυλακῆς. 30) Περὶ κυρώσεως τῆς συμβάσεως μετακλήσεως τοῦ ταγματάρχου κ. Β. Τ. Ρὶγγ πρὸς ὀργάνωσιν τῆς Ἑλλ. χωροφυλακῆς». 31) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 25 Σεπτεμβρίου 1927 περὶ αὐξήσεως τῶν ἡμερησίων ἀποζημιώσεων τῶν εἰς μεταβατικὴν ὑπηρεσίαν ἀσχολουμένων ἀνδρῶν τῆς χωροφυλακῆς καὶ τοῦ στρατεύματος. 32) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 12 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 1 Δεκεμβρίου 1927περὶ ἐφαρμογῆς καὶ διὰ τοὺς ὑπολόγους τῆς χωροφυλακῆς τοῦ ἀπὸ 26 Ἰουλίου 1927 Ν.Δ. περὶ τροποποιήσεως διατάξεων τοῦ Νόμου 232 τοῦ 1914. 33) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 12 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 10 Νοεμβρίου 1925 Ν.Δ. περὶ καθορισμοῦ τῆς παγίας προκαταβολῆς τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῶν Ἐπιτροπῶν Δημοσίας Ἀσφαλείας. 34) Περὶ κυρώσεως Ν. Δ. τῆς 18 Ὀκτωβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 18 Ὀκτωβρίου 1927 Ν.Δ. περὶ παροχῆς ἐπιδόματος εἰς ἀπόρους καὶ ἀνικάνους πρὸς ἐργασίαν ἐκτοπιζομένους. καὶ 35) Περὶ κυρώσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 18 Ὀκτωβρίου 1927 περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν.Δ. τῆς 16 Φεβρουαρίου 1926 περὶ στολῆς ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς. Ἀντικείμενον συζητήσεως δι’ αὔριον πλὴν τῆς ὑποβολῆς τῶν Νομοσχεδίων δὲν ὑπάρχει.

§53Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργὸς). Ἐὰν δὲν δυνάμεθα νὰ συζητήσωμεν αὔριον τότε νὰ συνέλθωμεν τὴν Πέμπτην διὰ νὰ κατορθωθῇ νὰ γίνῃ καὶ ἡ ἀνακοίνωσις τῶν ἐπιτροπῶν, καὶ παραπεμφθοῦν τὰ νομοσχέδια.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλοῦνται οἱ κύριοι ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων νὰ ἐπισπεύσουν τὴν ἀποστολὴν τῶν καταλόγων. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον τὴν 4½ μ. μ. (Ὥρα 7 μ. μ.)