1919.11.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 1η

τῆς 21ης Νοεμβρίου 1919

Προεδρία κ. Κ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

Προσωρινοῦ Προέδρου (Ὥρᾳ 10 π. μ.)

§1Κ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ (Προσωρινὸς Πρόεδρος). Παρακαλῶ νὰ προσέλθωσιν εἰς τὸ Προεδρεῖον ὡς προσωρινοὶ γραμματεῖς οἱ κ. κ. Ι. Ξηρός, Γ. Μαρκαντωνάκης, Ν. Τερμετζῆς καὶ Ι. Φαρμάκης. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀνακοινῶ ὅτι ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς Ἡμερησίας Διατάξεως εἶνε ἡ ἐκλογὴ τοῦ ὁριστικοῦ Προέδρου. Ὁ κ. Κ. Ζαβιτζιάνος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ψηφοφορίας.

§2Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε· ἐφ’ ὅσον καλῶς ἢ κακῶς κατὰ τὰ κοινοβουλευτικὰ ἡμῶν ἔθιμα ἡ ἐκλογὴ τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς ἀποτελεῖ ζήτημα ἐμπιστοσύνης διὰ τὴν Κυβέρνησιν, αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν, δικαιολογῶν, τὴν ψῆφον μου, νὰ γνωρίσω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι τὸ ψηφοδέλτιόν μου θέλει περιλάβῃ τὸ ὄνομα τοῦ κυβερνητικοῦ ὑποψηφίου· καὶ τοῦτο διότι νομίζω, ὅτι διὰ τῆς ψήφου ταύτης ἐνισχύει τὸ ἔργον αὐτῆς ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, μόνη ἁρμοδία νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὰ ἐκκρεμῆ ἐξωτερικὰ ζητήματα κατὰ τὴν διαχείρισιν τῶν ὁποίων εἶνε στοιχειωδῶς ἐπιβεβλημένον τὸ ἡμέτερον ἔθνος νὰ παρίσταται σύσσωμον καὶ τελείως ὁμονοοῦν. Περιοριζομένη οὕτω ἡ ἐμπιστοσύνη μου εἰς ὅ,τι ἀποβλέπει τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, εἶνε φανερὸν ὅτι οὐδόλως ἐπηρεάζεται ἡ ἀνεξαρτησία τῆς γνώμης μου ἐπὶ πάντων τῶν λοιπῶν ζητημάτων, ζητημάτων βεβαίως οὐσιωδῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὑφίσταται ἀκεραία ἡ διαφωνία μου, πάντως ὅμως ἐχόντων ἐσωτερικὸν χαρακτῆρα. (Χειροκροτήματα).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σοκόλης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ψηφοφορίας.

§4Κ. ΣΟΚΟΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε· ὁ βίος τῆς Βουλῆς παρετάθη ἐπὶ ἑξάμηνον. Οἱ λόγοι οἵτινες ἐπέφερον τὴν ἀνάγκην τῆς παρατάσεως τοῦ βίου τῆς παρούσης Βουλῆς, ἐξετέθησαν λεπτομερῶς ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει τοῦ Διατάγματος. Εἶχε πιθανόν, καὶ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἤθελον παρακαλέσει τὴν Κυβέρνησιν ὅπως εὐαρεστουμένη προβῇ εἰς δηλώσεις, διότι δυνατὸν νὰ ὑποτεθῇ ὅτι δὲν συντρέχουσιν ἀκόμη οἱ ἴδιοι λόγοι οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τὴν ἀνάγκην τῆς παρατάσεως τῆς Βουλῆς, διότι ἐν τῷ μεταξὺ συνέβησαν γεγονότα μεγάλα πολιτικά, ἡ ὑπογραφὴ τῆς εἰρήνης, ἡ διάλυσις τῶν Συμμαχικῶν Βουλῶν καὶ ἡ κλῆσις μεταπολεμικῶν Βουλῶν ....

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῆς ψηφοφορίας Κύριε Βουλευτά. Δὲν κατηρτίσθη εἰσέτι τὸ Σῶμα, ὥστε νὰ κάμητε πολιτικὴν συζήτησιν....

§6Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργός). Βεβαίως· πολὺ ὀρθῶς παρατηρεῖτε, Κύριε Πρόεδρε, ὅτι δὲν κατηρτίσθη ἀκόμη τὸ Σῶμα, ὥστε νὰ ἀρχίσωμεν πολιτικὴν συζήτησιν. Λαμβάνω ὅμως τὴν τιμὴν νὰ δηλώσω ἀπὸ τοῦδε εἰς τὴν Βουλήν, καὶ διὰ νὰ καθησυχάσω τὸν κ. Βουλευτήν, ὅτι μόλις ὡς καταρτισθῇ τὸ Σῶμα ἐπιφυλάσσομαι νὰ κάμω δηλώσεις ἐπὶ τοῦ σημείου ἀκριβῶς αὐτοῦ, ὁπότε θὰ λάβῃ τὴν εὐκαιρίαν ὁ κ. βουλευτὴς νὰ ἀναπτύξῃ τὰς σκέψεις του.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ νὰ προσέλθωσιν ὡς ψηφολέκται οἱ κ. κ. Ν. Ξηρὸς καὶ Γ. Βαμβούρης. Ἄρχεται ἡ πρὸς ἐκλογὴν τοῦ ὁριστικοῦ Προέδρου μυστικὴ διὰ ψηφοδελτίων ψηφοφορία. (Διεξαχθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης τῆς διαλογῆς προέκυψε τὸ ἑξῆς ἀποτέλεσμα).

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψηφοφόρησαν ἐν ὅλῳ 185... Ὁ κύριος Θεμιστοκλῆς Σοφούλης ἔλαβε ψήφους 179. Ὁ κύριος Λεωνίδας Ἐμπειρῖκος ἔλαβε ψῆφον 1 Εὑρέθησαν καὶ 5 λευκὰ ψηφοδέλτια. Ἑπομένως ὁριστικὸς Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἐξελέγη ὁ ἐκ Σάμου Βουλευτὴς κ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΣΟΦΟΥΛΗΣ, ὁ ὁποῖος καὶ παρακαλεῖται νὰ καταλάβῃ τὴν ἕδραν τοῦ Προέδρου. (Ὁ κ. Κ. Ἀλαβᾶνος ἐγκαταλείπει τὴν ἕδραν τοῦ Προεδρείου τὴν ὁποίαν καταλαμβάνει ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Θ. Σοφούλης ὑπὸ τὰς ζωηρὰς ἐπιδοκιμασίας τῆς Βουλῆς).

§9Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ (Πρόεδρος). Μὲ βαθυτάτην εὐγνωμοσύνην ἀποδέχομαι τὴν τιμητικὴν ἐντολήν, τὴν ὁποίαν μοὶ ἐμπιστεύεται πάλιν ἡ ψῆφος τῆς Βουλῆς. Ἡ ἐμπιστοσύνη ὑμῶν αὕτη, τὸ τρίτον τώρα ἀνανεουμένη, παρέχει εἰς ἐμὲ τὸ εὐχάριστον καὶ ὑπερήφανον συναίσθημα, ὅτι ἐνέχει κἄπως καὶ τὴν σημασίαν ἐπιδοκιμασίας τοῦ τρόπου, μεθ’ οὗ διηύθυνα τὰς ἐργασίας τῆς Βουλῆς, κατὰ τὰς προγενεστέρας αὐτῆς Συνόδους. Ἡ Βουλὴ ἀναλαμβάνει σήμερον τὰς ἐργασίας αὐτῆς μετὰ μακρὰν σιγὴν καὶ κατὰ παράτασιν τοῦ κανονικοῦ της βίου, ὀφειλομένην ὄχι βεβαίως εἰς ἀντίληψιν τείνουσαν νὰ μειώσῃ τὸ κῦρος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἢ τὴν δύναμιν τῶν Φιλελευθέρων θεσμῶν τῆς χώρας, ἀλλ’ ἐπιβληθεῖσαν ὑπὸ ἐπιτακτικῆς ἀνάγκης, ὑπὸ ὑπερτάτης ἀνάγκης, ὑψίστων Ἐθνικῶν συμφερόντων. Ἀπεχωρήσαμεν πέρυσιν ἐντεῦθεν, μὲ χρηστὰς μόνον ἐλπίδας, μὲ τὴν προσδοκίαν ὅτι ἡ ἠθικὴ ἀρχή, ἡ ἰδέα δηλαδὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ρυθμίζουσα σήμερον τὰς σκέψεις καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, θὰ ἐκανόνιζε καὶ τὰς ἀποφάσεις αὐτῶν περὶ τῆς τύχης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ Λαοῦ ἐκείνου, ὅστις διὰ τοῦ πνεύματός του καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του, ἐξέθρεψε καὶ ὑπὲρ πάντα ἄλλον Λαὸν διὰ τοῦ μαρτυρικοῦ του αἵματος ἐπότισε τὴν ἰδέαν τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Δικαιοσύνης. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Εἴχομεν τὴν ἐλπίδα, ὅτι πόλεμος ὑπὲρ τοῦ Δικαίου, ὤφειλεν ἀσφαλῶς, νὰ ὁδηγήσῃ καὶ εἰς δικαίαν εἰρήνην, εἰρήνη δὲ Βαλκανική, δικαία καὶ παγία, εἶνε μόνον ἡ στηριζομένη ἐπὶ τῆς πλήρους ἀναγνωρίσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ Ἑλληνισμοῦ. (Χειροκροτήματα). Συναντώμενοι σήμερον, μετὰ μακρὰν ἀπουσίαν, ἐνισχυόμεθα ὄχι μόνον ὑπὸ βασίμων διὰ τὴν αὔριον προσδοκιῶν, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ ζωηροῦ αἰσθήματος χαρᾶς, ἀγαλλιάσεως καὶ ὑπερηφανείας, διὰ τὰς συντελεσθείσας ἤδη μεγάλας Ἐθνικὰς ἐπιτυχίας, μεθ’ ὧν ηὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὰ πολεμικὰ κατορθώματα τοῦ Στρατοῦ μας, (ζητωκραυγαὶ ὑπὲρ τοῦ Στρατοῦ) καὶ τὰς ὑπερανθρώπους προσπαθείας, τὰς ἐμπνευσμένας ὑπὸ μιᾶς ἐνθέου θελήσεως καὶ ἐνθέου φιλοπατρίας, τοῦ μεγάλου ἡμῶν Κυβερνήτου. (Νέαι ζητωκραυγαὶ καὶ ἐπευφημίαι ὑπὲρ τοῦ κ. Βενιζέλου). Μὲ δικαιολογημένην δὲ χαρὰν καὶ δικαιολογημένην ὑπερηφάνειαν, ἀποβλέπομεν εἰς τὸν ἀληθῆ θρίαμβον τῆς Ἐθνικῆς του πολιτικῆς, διότι δι’ αὐτῆς ἐκ τοῦ βαράθρου τῆς ἀδοξίας καὶ ἀτιμώσεως, εἰς ὃ εἶχε κατακρημνίσει τὴν πατρίδα, πολιτικὴ κακόβουλος καὶ κακόπιστος, πολιτικὴ δουλεύουσα εἰς ξένα κελεύσματα, ἀντίθετα καὶ πρὸς τὴν τιμὴν καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους, ἐκ τοῦ βαράθρου τούτου προεβιβάσθη καὶ πάλιν ἡ Ἑλλάς, εἰς μεσουράνημα νέας δόξης καὶ τιμῆς ὄχι δὲ μόνον ἀνεκτήθησαν αἱ καταπροδοθεῖσαι χῶραι τοῦ Κράτους, ὄχι μόνον ἀπεκατεστάθη μετὰ τῆς τιμῆς καὶ ἡ ἀκεραιότης αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπανταχοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν κληρονομίας, εἰς ὅλα τὰ κέντρα τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν ζωῆς, εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, εἰς τὴν Θράκην, εἰς τὴν Ἤπειρον κυματίζει σήμερον ὑπερήφανος, στεφανωμένη μὲ δάφνας, ἡ σημαία τοῦ στρατοῦ μας, ἐπαγγελλομένη εἰς τοὺς ἀλυτρώτους, τὴν ὁριστικὴν πραγμάτωσιν τῶν προαιωνίων πόθων, καὶ τὴν ἐπιβράβευσιν τῶν προαιωνίων μαρτυρικῶν ἀγώνων των. (Νέαι ζητωκραυγαί). Τὴν χαράν μας αὐτήν, τὴν χαρὰν τὴν Πανελλήνιον, δὲν ἔχουσι τὴν δύναμιν νὰ συμμερισθῶσι μόνον οἱ στερούμενοι Ἑλληνικῆς ψυχῆς, μόνον ὅσοι ἐστήριξαν κακούργους ἐλπίδας ἐπὶ μιᾶς Ἐθνικῆς ἀποτυχίας, ὅσοι ἐπεθύμησαν τὴν Ἐθνικὴν συμφορὰν καὶ ηὔχοντο αὐτὴν τὴν Ἐθνικὴν καταστροφήν, ἤρκει μόνον δι’ αὐτοὺς νὰ στηθῇ ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῆς Ἑλλάδος πάγιος ὁ θρόνος τοῦ ἀπολυταρχισμοῦ, ἤρκει μόνον ὑπὸ τὰ ἐρείπια τῆς Ἑλλάδος νὰ ταφῇ καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος... (Ζωηραὶ ἀποδοκιμασίαι κατὰ τῶν συνωμοτῶν). Τὸ κυριώτερον βεβαίως ἔργον τῆς Βουλῆς, κατὰ τὴν Σύνοδον ταύτην, εἶναι ἡ κύρωσις τῶν συνθηκῶν εἰρήνης μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ μετὰ τῆς Βουλγαρίας συνθήκη, τοῦτο δὲ προσδίδει ἐξαιρετικὴν ἱστορικὴν σημασίαν εἰς τὴν Σύνοδον ταύτην. Ἡ Βουλγαρικὴ συνθήκη δὲν ἀποτελεῖ βεβαίως κοσμοϊστορικὸν γεγονός, μέγιστον ὅμως καὶ κρισιμώτατον ἐν τῇ ἱστορικῇ ἐξελίξει τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς. Διὰ τῆς Συνθήκης αὐτῆς, τῆς ἐλευθερούσης τὸ Αἰγαῖον, τίθεται τέρμα εἰς σκληροὺς ἀγῶνας ἐκ μακροτάτου παρελθόντος, τερματίζεται μία ὑπερχιλιετὴς πάλη, πάλη ἀνηλεής, τῆς ὁποίας ἡ κυριωτέρα ψυχολογία ὑπῆρξεν ἡ διηνεκὴς προσπάθεια τοῦ Βουλγαρισμοῦ πρὸς κάθοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον, τὸ Ἑλληνικώτατον αὐτὸ ἀπὸ χιλιετηρίδων πέλαγος. Διὰ τῆς Συνθήκης τῆς Βουλγαρικῆς παρέχονται καὶ μείζονες διὰ τὸ μέλλον ἐγγυήσεις παγιώσεως τῆς ἀσφαλείας καὶ ἀκεραιότητος τοῦ Κράτους. Διὰ τῆς Συνθήκης τέλος αὐτῆς ἀπαμβλύνεται καὶ ὁ κίνδυνος τῶν Βουλγαρικῶν ἐπιβουλῶν κατὰ τῆς ἁγιωτέρας καὶ ἱερωτέρας κληρονομίας τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς. (Ζητωκραυγαὶ ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους). Κύριοι Βουλευταί, Αἰσθάνομαι μίαν ἱερὰν ὑποχρέωσιν, εἶμαι δὲ βέβαιος ὅτι διερμηνεύω καὶ τὸ αἴσθημα ὅλων ὑμῶν, ἀπευθύνω ἀπὸ τῆς ἕδρας ταύτης τὸν χαιρετισμόν, τὸν θαυμασμὸν καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, πρὸς τοὺς δύο κυριωτέρους παράγοντας τοῦ Ἐθνικοῦ μεγαλείου, πρὸς τὸν γενναῖον στρατόν μας, τὸν μετὰ δόξης καὶ τιμῆς νῦν ἀποστρατευόμενον καὶ τὸν ἐν ὅπλοις ἔτι φρουροῦντα, καὶ πρὸς τὸν Κυβερνήτην ἡμῶν, τὸν ὁποῖον ἀτενίζομεν καὶ πάλιν ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν μὲ παλμοὺς ἐνθέρμου ἀγάπης, χαρᾶς καὶ ὑπερηφανείας. (Ζωηρόταται ζητωκραυγαὶ ὑπὲρ τοῦ Στρατοῦ καὶ τοῦ κ. Βενιζέλου). Δὲν ἀπευθύνεται ὅμως ὁ χαιρετισμὸς ἡμῶν πρὸς τὸν Μεγάλον Πρωθυπουργόν, δὲν ἀπευθύνεται οὔτε πρὸς τὸν πεφιλημένον ἀρχηγόν μας, τὸν ἡγέτην τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἀλλὰ πρὸς τὸν μεγάλον Ἕλληνα, τὸν ἥρωα καὶ μάρτυρα τῶν Ἐθνικῶν ἀγώνων, τὸν ἐμφανίζοντα τὴν μεγαλοφυΐαν τῆς Ἑλληνικῆς φιλοπατρίας καὶ τὴν μεγαλουργίαν τῆς Ἑλληνικῆς φιλοπατρίας. Ἐνανθρωπήσας αὐτὴν τὴν ἰδέαν τῆς αἰωνίας Ἑλλάδος, κατώρθωσεν εἰς διάστημα βραχύτερον τῆς δεκαετίας, ὁδηγῶν ἀπὸ σταθμοῦ εἰς σταθμὸν δόξης, κατώρθωσε, νὰ πραγματοποιήσῃ ὅ,τι εἰς μάτην ἀπὸ αἰώνων ἐπόθει τὸ Γένος ὡς ἀνέφικτον ὄνειρον. Μὲ τὸ φωτεινὸν βλέμμα ἐμπνευσμένου προφήτου διεῖδε καθαρὰ τὸ μέλλον καὶ μὲ τὴν ἀκλόνητον πίστιν, μὲ τὴν ἀλύγιστον θέλησιν προφήτου καθωδήγησε καὶ καθοδηγεῖ τὸ Ἔθνος εἰς τὸ τέρμα τῶν ἱστορικῶν αὐτοῦ πεπρωμένων. Ἐρρύθμισε τὴν μικρὰν Ἑλλάδα, ἀναζωογονήσας τὰ νεκρὰ καὶ ναρκωμένα μέλη αὐτῆς, ἐδημιούργησε τὴν μείζονα Ἑλλάδα καὶ δημιουργεῖ τώρα, μεγαλουργεῖ τώρα τὴν μεγάλην Ἑλλάδα. Εἷς καὶ αὐτὸς ἐκ τῶν μεγαλειτέρων δημιουργῶν μεταξὺ τῶν Ἀθανάτων τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. (Παρατεταμμένα χειροκροτήματα καὶ Ζητωκραυγαί). Δόξα καὶ τιμὴ πρὸς τὸν ἄνδρα, πρὸς ὃν μετὰ σεβασμοῦ ἀτενίζει ὅλη ἡ πεπολιτισμένη Ἀνθρωπότης, μετὰ πεποιθήσεως καὶ ὑπερηφανείας ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος καὶ μετὰ φόβου καὶ τρόμου, μόνον οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ἐντὸς αὐτῆς καὶ ἐκτὸς αὐτῆς (Ζωηρόταται ἐπευφημίαι). Διὰ τοῦ ἔργου τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου συντελεῖται μία ἄλλη περίοδος τῆς ζωῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἡ περίοδος τῶν ἀγώνων ὑπὲρ τῶν Ἐθνικῶν Δικαιωμάτων καὶ τῆς Ἐθνικῆς ἀποκαταστάσεως, καὶ διανοίγεται μία νέα, ἡ τῆς εἰρηνικῆς ἐκπολιτιστικῆς ἐργασίας, περίοδος κυρίως ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας ἐπιβάλλει εἰς ἡμᾶς ἡ ἱστορικὴ ἀποστολὴ τοῦ Ἔθνους, ὑποχρεώσεων πρὸς ἡμᾶς αὐτούς, πρὸς τοὺς μεγάλους Συμμάχους ἡμῶν καὶ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα ὅλην. Κλείει τὸ Ἔθνος μετὰ δόξης καὶ τιμῆς μίαν περίοδον τῆς Ἱστορίας του καὶ ἐπὶ τῆς τελευταίας σελίδος, καταθέτει στέφανον δάφνης, μὲ τὰς ὀλίγας αὐτὰς λέξεις «Ἡ Ἑλλὰς εὐγνωμονοῦσα πρὸς τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον». (Οἱ Βουλευταὶ ὄρθιοι, ἀνευφημοῦν καὶ ζητωκραυγάζουν). (Παρατεταμμέναι ζητωκραυγαὶ καὶ ἐπευφημίαι, καὶ ἀπὸ τὰ θεωρεῖα). Κύριοι Συνάδελφοι· Παρακαλῶ νὰ ἐγερθεῖτε καὶ συνοψίζοντες τὰ αἰσθήματα, τὰ συνέχοντα ὅλους ἡμᾶς κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην, ν’ ἀναφωνήσητε μετ’ ἐμοῦ, Ζήτω τὸ Ἔθνος, Ζήτω ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος. (Οἱ βουλευταί, ἐγειρόμενοι ζητωκραυγάζουν). Ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν ἂν δέχεται ὅπως ἡ ἐκλογὴ τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Προεδρείου ὡς καὶ τῆς ἐπὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ Ἐπιτροπῆς ἀναβληθῇ διὰ τὴν 5 μ.μ. τῆς αὔριον.

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις ἵνα ἐπαναληφθῇ αὕτη τὴν 5 μ.μ. αὔριον. (Ὥρᾳ 11 π. μ.).