1917.07.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 3Η

ΣΑΒΒΑΤΟΝ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ 1917

Προεδρία κ. Θ. ΣΟΦΟΥΛΗ

(Ὥρα 10 π.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὡς γνωρίζεται, κύριοι βουλευταί, μόνον ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς Ἡμερησίας Διατάξεως εἶναι ἡ ὁρκωμοσία τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως Ἀλεξάνδρου. Ἐπειδὴ δὲ αὕτη ἔχει ὁρισθῆ διὰ τὴν 10.30′ π.μ., προτείνω ὅπως διακοπῇ ἡ συνεδρίασις, μέχρις οὗ συμπληρωθῇ ἡ ὥρα. (Ἡ Βουλὴ ἀποδέχεται δι’ ἀναστάσεως τὴν πρότασιν τοῦ κ. Προέδρου).

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις.

(Ὥρα 10.5′ π.μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 10.30′ π.μ.)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. (Ὁ κλητὴρ εἰσέρχεται εἰς τὴν αἴθουσαν καὶ ἀναφωνεῖ: «Ὁ Βασιλεὺς ἔρχεται», πάραυτα δὲ πάντες οἱ βουλευταὶ καὶ τὸ παμπληθὲς ἀκροατήριον ἐγείρονται. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Κουριὲλ καταθέτει ἐκ μέρους τῶν σοσιαλιστῶν βουλευτῶν τὴν ἑξῆς δήλωσιν: «Οἱ σοσιαλισταὶ βουλευταί, ἐν ὀνόματι τοῦ Ἑλληνικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, φρονοῦντες ὅτι ἡ παροῦσα Βουλὴ δὲν εἶναι παντάπασιν ἁρμοδία νὰ ἐπισφραγίσῃ διὰ τῆς σημερινῆς ὁρκωμοσίας τὴν γενομένην πολιτειακὴν μεταβολήν· Ὅτι κατόπιν τοῦ διωγμοῦ τοῦ Κωνσταντίνου μόνον ὁ λαός, συγκαλούμενος ἀμέσως εἰς Ἐθνοσυνέλευσιν, εἶναι ἁρμόδιος—καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἐντελῶς ἐλεύθερος—νὰ ἐκλέξῃ τὸν καλύτερον τρόπον τοῦ νὰ ἐπωφεληθῇ τοῦ εὐχαρίστου τούτου γεγονότος, δίδων εἰς τὴν Χώραν τὴν μορφὴν τοῦ πολιτεύματος, ἡ ὁποία προσαρμόζεται πρὸς τὰ συμφέροντα αὐτοῦ· Ὅτι ὁ λαός, κατόπιν τῶν ἐν Ἑλλάδι συμβάντων, ἐννοεῖ νὰ λάβῃ ῥιζικὰ μέτρα, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐξασφαλισθῇ διὰ παντὸς ἐναντίον πάσης δεσποτικῆς ἐπιβουλῆς καὶ ὅτι τὸ πρῶτον ἀσφαλὲς μέτρον εἶναι ἡ κατάργησις τοῦ μοναρχικοῦ θεσμοῦ, τοῦ καταδικασμένου εἰς τὴν διεθνῆ λαϊκὴν συνείδησιν· Διαμαρτύρονται κατὰ τῆς διαπραττομένης ὑπὸ τῆς Βουλῆς καταχρήσεως ἑνὸς τόσον οὐσιαστικοῦ δικαιώματος τοῦ λαοῦ, καταλυομένης οὕτω τῆς κυριαρχίας αὐτοῦ καὶ ἀπέρχονται τῆς αἰθούσης ἀναφωνοῦντες: Ζήτω ἡ λαϊκὴ Δημοκρατία»! Εἰσέρχεται εἰς τὴν αἴθουσαν ἡ Α. Μ. ὁ Βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, ὁδηγούμενος ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς, τοῦ Προέδρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ τῶν μελῶν τοῦ Προεδρείου. Ὁ Βασιλεὺς ἵσταται πρὸ τοῦ παρεσκευασμένου βασιλικοῦ θώκου, ἔχων δεξιὰ αὐτοῦ τὸν Σεβασμιώτατον Ἐπίσκοπον Θεσσαλιώτιδος καὶ τὰ μέλη τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀριστερὰ δὲ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς καὶ τὰ μέλη τοῦ Προεδρείου. Τὰ λοιπὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου λαμβάνουν θέσιν ἔμπροσθεν, ἑκατέρωθεν τοῦ βήματος. Ὁ κ. Πρόεδρος, ἀποτεινόμενος πρὸς τὴν Α. Μ., λέγει: «Βασιλεῦ, ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς Ἡμερησίας Διατάξεως εἶναι ἡ κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 43 τοῦ Συντάγματος ὁρκωμοσία τῆς Ὑμετέρας Μεγαλειότητος». Ὁ Σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Θεσσαλιώτιδος ἀπαγγέλλει μετὰ τοῦτο τὰς καταλλήλους εὐχάς, ἡ δὲ Α. Μ. ὁ Βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, θεὶς τὴν δεξιὰν ἐπὶ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, δίδει τὸν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος τεταγμένον ὅρκον, ἔχοντα οὕτω: «Ὀμνύω εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος νὰ προστατεύω τὴν ἐπικρατοῦσαν θρησκείαν τῶν Ἑλλήνων, νὰ φυλάττω τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ νὰ διατηρῶ καὶ ὑπερασπίζω τὴν ἐθνικὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ ἀκεραιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους». Ἡ Α.Μ. ὁ Βασιλεὺς Ἀλέξανδρος, ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Θ. Σοφούλης, ἡ Α. Σ. ὁ Σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Θεσσαλιώτιδος, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν κ. Ἐλευθ. Βενιζέλος, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν κ. Ν. Πολίτης, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν κ. Μιλτ. Νεγροπόντης, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης κ. Ἰωάν. Τσιριμῶκος, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν κ. Ἐμμ. Ρέπουλης, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν καὶ τῆς Δημ. Ἐκπαιδεύσεως κ. Δ. Δίγκας, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας κ. Κ. Σπυρίδης, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας κ. Α. Παπαναστασίου, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας καὶ τῶν Δημ. Κτημάτων κ. Α. Μιχαλακόπουλος, ὁ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ναυτικῶν κ. Π. Κουντουριώτης καὶ οἱ Γραμματεῖς τῆς Βουλῆς κ.κ. Ν. Ξηρός, Ν. Τερμετζῆς, Ι. Φαρμάκης καὶ Μ. Βολουδάκης ὑπογράφουσι τὸ πρωτόκολλον τῆς ὁρκωμοσίας, ἐνῷ ζητωκραυγαὶ ζωηραὶ ἀντηχοῦσιν ἐκ τῆς αἰθούσης καὶ τῶν ἀκροατηρίων ὑπὲρ τοῦ Βασιλέως, τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ Προέδρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ἀκολούθως ἡ Α. Μ. ὁ Βασιλεὺς Ἀλέξανδρος λαμβάνει ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπαγγέλλει πρὸς τὴν Βουλὴν τὸν κάτωθι Βασιλικὸν Λόγον: Κύριοι βουλευταί, Μετ’ ἐγκαρδίου ἀγαλλιάσεως ἀπευθύνω τὸν πρῶτον χαιρετισμὸν πρὸς τὴν Ἀντιπροσωπείαν τοῦ Ἔθνους. Γνωστὰ εἰς ὑμᾶς γεγονότα εἶχον ἐπιφέρει ἀπὸ ἐννεαμήνου τὸν διχασμὸν τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Ἀλλὰ τὸ εὐμενὲς ἐνδιαφέρον τῶν Προστατίδων τῆς Ἑλλάδος Δυνάμεων ἐπέτυχε τὴν ἄνευ θυσιῶν καὶ ἐμφυλίων ἀγώνων ἀποκατάστασιν τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος διὰ τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ ἐλευθέρου πολιτεύματος. Αἱ συνθῆκαι καθ’ ἃς συνετελέσθη ἡ ἐπὶ τοῦ Θρόνου μεταβολὴ διέγραψαν σαφῶς τὴν πορείαν τοῦ μέλλοντος. Ἐνεδεικνύετο ἐκ τούτων ἡ ἔκκλησις πρὸς τὴν λαϊκὴν κυριαρχίαν, ὅπως ἀναθεωρήσῃ τὸ παρ’ αὐτῆς ἱδρυμένον πολίτευμα καὶ στερεώσῃ αὐτό, μετ’ αὐτοῦ δὲ καὶ τὸν Θρόνον, ἐπὶ τῶν βάσεων ἐφ’ ὧν ἀνέκαθεν ἠθέλησε, διασαφίζουσα θετικώτερον τὴν ἔκτασιν τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τοῦ λαοῦ καὶ τὸν καθωρισμένον διὰ τοῦ Συντάγματος κύκλον τῆς λειτουργίας τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας, καὶ ἐξαίρουσα τὸν δημοκρατικὸν αὐτοῦ χαρακτῆρα, ἐφ’ οὗ στηρίζεται καὶ τὸ μέλλον νὰ ἐνισχυθῇ τοιουτοτρόπως βασιλικὸν ἔμβλημα, καθ’ ὃ ἡ βασιλικὴ ἰσχὺς ἔγκειται εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ λαοῦ. Ἀλλ’ αἱ ἐξωτερικαὶ περιστάσεις δὲν ἐπέτρεπον τὴν ἄμεσον προσφυγὴν εἰς Ἐθνοσυνέλευσιν· καὶ ἀπετέλεσε τὴν ἀπαρχὴν τῆς νέας συνταγματικῆς περιόδου εἰς ἣν εἰσερχόμεθα ἡ ἀνάκλησις τοῦ Διατάγματος τῆς διαλύσεως τῆς Βουλῆς τῆς Κʹ Περιόδου, ὡς ἐκδοθέντος κατὰ παράβασιν τοῦ Συντάγματος, καὶ ἡ σύγκλησις αὐτῆς εἰς τὴν παροῦσαν δευτέραν τακτικὴν Σύνοδον, ὅπως ἐπακολουθήσῃ ἐν καιρῷ, οὐχὶ δὲ εἰς μακρόν, ἡ σύγκλησις τῆς Ἀναθεωρητικῆς Συνελεύσεως. Κύριοι βουλευταί, Εἶμαι εὐτυχὴς δυνάμενος νὰ γνωρίσω εἰς ὑμᾶς ὅτι ἡ Κυβέρνησίς Μου, πιστὴ εἰς τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις, ἐχάραξεν ἤδη εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τὴν ὁδὸν τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐγκρίνει ὁ λαὸς διὰ τῶν ἐκλογῶν τῆς 31 Μαΐου, εἶχε δὲ ἐπιδοκιμάσει ἡ Βουλή. Ποθοῦσα τὴν εἰρήνην ἡ Ἑλλὰς καὶ ἔχουσα ἀνάγκην αὐτῆς μετὰ τοὺς δύο ἐνδόξους πολέμους, ὅπως, ἀνακουφιζομένη ἐκ τῶν θυσιῶν, ἀναλάβῃ τὰς δυνάμεις της καὶ ὀργανώσῃ τὸ διπλασιασθὲν Κράτος ἱκανὸν πρὸς τὴν μεγάλην ἐν τῇ Ἀνατολῇ ἐκπολιτιστικὴν αὐτοῦ ἀποστολήν, μετὰ δυσφορίας εἶδε τὴν ἔκρηξιν τοῦ νέου πολέμου, ὁ ὁποῖος ἐπέπρωτο νὰ ἀπολήξῃ εἰς παγκόσμιον σχεδὸν σύρραξιν καὶ νὰ φέρῃ ἀντιμετώπους δύο διαφόρους τὴν ἐθνικὴν καὶ τὴν ἀνθρωπίνην ἀντίληψιν κόσμους καὶ πολιτισμούς. Ἀληθῶς θὰ ἤρκει εἰς τὴν μικρὰν ἄλλως Ἑλλάδα καὶ μόνον ἡ συνείδησις τῶν ἐκ τοῦ ἱστορικοῦ τῆς πολιτισμοῦ παραδόσεων καὶ ἡ ἐκ τούτων ἠθικὴ ὑποχρέωσις ὅπως μὴ διστάσῃ νὰ προσφέρῃ αὐθόρμητος τὴν μικράν της δύναμιν εἰς τὴν ὁμάδα ἐκείνην τῶν ἀντιμαχομένων Ἐθνῶν, εἰς τὴν σημαίαν τῆς ὁποίας ἀνεγράφη ὡς σκοπὸς τοῦ πολέμου ἡ ἄμυνα ὑπὲρ τοῦ δικαίου τῶν ἐθνοτήτων καὶ τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν. Ἀλλ’ εἰς τὸ ἴδιον στρατόπεδον ἐκάλουν τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπιτακτικώτεραι δι’ ἑαυτὴν ὑποχρεώσεις. Καὶ ἔλαβεν ἤδη αὕτη τὴν στάσιν τὴν ὁποίαν καὶ καθῆκον τιμῆς πρὸς γενναῖον καὶ φιλότιμον σύμμαχον ἐπιβάλλει καὶ ἡ προάσπισις τῶν δικαίων τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀξιοῖ, ἐν ἁρμονίᾳ καὶ πρὸς τὴν ὑποχρέωσιν τῆς εὐγνωμοσύνης ἣν ὀφείλει καὶ διὰ τὴν ἀρχικὴν αὐτῆς ἀπελευθέρωσιν καὶ διὰ τὴν ὅλην μέχρι τοῦδε προστασίαν. Ἄν δὲν ἐστάθη δυνατὸν νὰ χαραχθῇ ἡ πολιτικὴ αὕτη ἑνιαία διὰ τὴν ὅλην Ἑλλάδα ἐγκαιρότερον, ὅπως καὶ ταχυτέρα καὶ ἀποτελεσματικωτέρα ἐπέλθῃ ἡ ἄμυνα κατὰ τῶν ἀπὸ κληρονομίας φυσικῶν ἐχθρῶν, ἐδόθη ὅμως, εὐτυχῶς, εὐκαιρία εἰς μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ νὰ ἀποδείξῃ δι’ ὑπερόχου ἡρωϊσμοῦ εἰς τὸ Μέτωπον τοῦ πολέμου τὴν ἀξίαν τῆς ψυχῆς του, νὰ ἐξαρθῇ δὲ οὕτω καὶ εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν συμμαχομένων καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος Στρατῶν καὶ εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ ἔξω κόσμου, ἡ δεινῶς μειωμένη Ἑλλάς, περισταλῶσι δὲ καὶ αἱ ἀπειληθεῖσαι ἐθνικαὶ καταστροφαί. Ὁ δὲ ἡρωϊσμὸς καὶ ἡ αὐταπάρνησις τοῦ Στρατοῦ τοῦ Μετώπου ἀποτελοῦν τοὺς ἀρίστους οἰωνοὺς διὰ τὴν περαιτέρω τύχην τοῦ ἀγῶνος τῆς ἡνωμένης Ἑλλάδος, διότι ἐξεικονίζουν τὴν εὔρωστον φιλοτιμίαν καὶ τὴν ἀνδρείαν τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς. Συνεπὴς πρὸς τὴν πολιτικὴν ταύτην ἡ Κυβέρνησίς Μου, Κύριοι βουλευταί, ἀνεκάλεσεν ἤδη τοὺς ἀντιπροσώπους τῆς Ἑλλάδος ἐκ τῶν Κρατῶν τῆς ἀντιπάλου Συμμαχίας. Πρῶτον ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς ταύτης ὑπῆρξεν ἡ ἀποφασισθεῖσα κατὰ τὴν τελευταίαν Διάσκεψιν τῶν Παρισίων ἀποκατάστασις τῆς αὐτοτελείας τοῦ Κράτους δι’ ἄρσεως ὅλων τῶν μειούντων τὴν κυριαρχίαν του ἐλέγχων, οἵτινες εἶχον ἐπιβληθῆ τελευταῖον, καὶ ἡ ἐκκένωσις τῆς Ἠπείρου καὶ τῶν ἄλλων ἐκείνων περιφερειῶν, αἵτινες εἶχον καταληφθῆ ὑπὸ τῶν Συμμάχων. Καὶ δικαιοῦται πράγματι νὰ εἶναι ὑπερήφανος ἡ Ἑλλὰς ὅτι ηὐτύχησε νὰ παραστῇ κατὰ τὴν Διάσκεψιν ταύτην ὁμότιμος τῶν ἰσχυρῶν αὐτῆς προστατῶν καὶ Συμμάχων. Διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἀγῶνος θὰ ὑποβάλῃ εἰς ὑμᾶς ἡ Κυβέρνησίς Μου τὰ προσήκοντα νομοθετικὰ μέτρα, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι θέλουν τύχει ἀμερίστου τῆς συνδρομῆς ὑμῶν. Ἀλλ’ αἱ ἀνάγκαι, εἰς ἃς εὑρίσκεται ἡ Χώρα, δὲν εἶναι μόνον αἱ πηγάζουσαι ἐκ τῆς ἐμπολέμου καταστάσεως. Ἡ ἔκρυθμος πολιτικὴ κατάστασις τοῦ τελευταίου χρόνου, ἀπειλήσασα τελείαν τοῦ Κράτους κυβερνητικὴν ἀποσύνθεσιν, πολλὰ μὲν ἀφῆκε θέματα ἐκκρεμῆ, πλεῖστα δὲ καὶ μεγάλα ἐγέννησε ζητήματα, δεόμενα τῆς ἰδιαζούσης ὑμῶν ἀντιλήψεως καὶ μερίμνης. Ἐπιληφθεῖσα τῶν ζητημάτων τούτων ἡ Κυβέρνησίς Μου, εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην ὅπως πρὸ παντὸς ἄλλου μέτρου ἀναστείλῃ τὴν ἰσχὺν τῶν περὶ δικαστικῆς ἰσοβιότητος διατάξεων τοῦ Συντάγματος διὰ Βασιλικοῦ Διατάγματος. Ἡ Δικαιοσύνη, ἀποτελοῦσα τὴν πρώτην ἀνάγκην τῆς πολιτικῆς κοινωνίας, εἶναι τὸ θεμέλιον πάσης εὐνομουμένης Πολιτείας, καὶ ὁ κλονισμὸς αὐτῆς συνεπάγεται τῆς ὅλης Πολιτείας τὴν ἔκπτωσιν. Διὰ τοῦτο πάντα τὰ ἐλεύθερα πολιτεύματα ἐπεζήτησαν νὰ ἐξασφαλίσουν τὸ ἀνεπηρέαστον τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας ἀπὸ πάσης πολιτικῆς ἐπεμβάσεως, κατὰ δὲ τὴν τελευταίαν ἀναθεώρησιν τοῦ ἡμετέρου Συντάγματος συνεπληρώθη ἡ ἐξασφάλισις αὐτῆς διὰ τῆς συστάσεως τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου· ἐνῷ ἐκ παραλλήλου οὔτε οἰκονομικῶν θυσιῶν ἐφείσθη τὸ Κράτος ὅπως κατοχυρώσῃ αὐτὴν καὶ ἐν οἰκονομικῇ ἀνεξαρτησίᾳ, ὥστε νὰ δύναται νὰ λειτουργῇ ἀσφαλὴς ἀπὸ πάσης ἐπιδράσεως, ὅπως ἐν μηδεμιᾷ περιπτώσει διακινδυνεύωσι τὰ ἐμπιστευμένα εἰς αὐτὴν δίκαια τῶν πολιτῶν. Ἀτυχῶς ὁ βωμὸς τῆς Δικαιοσύνης δὲν ἀπέδειξε πάντας τοὺς λειτουργοὺς αὐτῆς ἀξίους τῆς ἱερᾶς ἐντολῆς, πολλοὶ δὲ τῶν φρουρῶν τοῦ Νόμου ἔρρηξαν πρῶτοι τοὺς δεσμοὺς αὐτοῦ, καὶ ἐνεφάνισαν στασιάζουσαν τὴν μόνην λεγομένην ἀστασίαστον Ἐξουσίαν, εἰς βάρος τῶν πολιτῶν. Ἐπεβάλλετο ἄρα ἡ ταχίστη ἐκκαθάρισις τοῦ δικαστικοῦ Σώματος ἐκ τῶν τοιούτων στοιχείων, ὅπως καὶ τοῦτο ἀποκατασταθῇ εἰς ἣν περιωπὴν τάσσεται ὑπὸ τοῦ πολιτεύματος, καὶ εἰς τὴν συνείδησιν τῆς κοινωνίας ἀνορθωθῇ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἐν Ἑλλάδι. Τὸ Διάταγμα τῆς ἀναστολῆς τῆς ἰσοβιότητος θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν κύρωσιν τῆς συγκληθησομένης Ἐθνοσυνελεύσεως, θὰ ὑποβληθῶσι δὲ ὑπὸ τὴν ψῆφον ὑμῶν ὅσα συναφῆ μέτρα θεωρεῖ ἡ Κυβέρνησίς Μου ἀναγκαῖα πρὸς ἀποκατάστασιν κανονικῆς καὶ εὐρύθμου λειτουργίας τῆς Δικαιοσύνης. Καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἀτυχῶς, τὸ κῦρος ἐμειώθη ἐξ ἐκτρόπων αὐτῆς πράξεων, ἀντικειμένων ὄχι μόνον εἰς τὸ πνεῦμα τοῦ χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἐγγράφους ἐκκλησιαστικοὺς νόμους, καὶ δι’ αὐτῆς δὲ τὴν ἀποκατάστασιν θὰ μεριμνήσῃ ἡ Κυβέρνησίς Μου, ἐντὸς τῶν Κανονικῶν ὁρίων. Ἐκ παραλλήλου πρὸς τὴν ἀναστολὴν τῆς δικαστικῆς ἰσοβιότητος ἐθεωρήθη ἐπίσης ἀναγκαία καὶ ἡ διὰ Νομοθετικοῦ Διατάγματος ἀναστολὴ τῶν νόμων περὶ μονιμότητος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ὅπως ἐκκαθαρισθῇ ἡ Διοίκησις ἀπὸ στοιχεῖα ἀνάξια τῆς θέσεώς των, ἐπαυξήσαντα, διὰ τῆς ἐκνόμου ἀναμίξεώς των, τὴν ἐπικρατοῦσαν κατὰ τὸ τελευταῖον ἑξάμηνον πολυαρχικὴν ἀναρχίαν. Θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν κύρωσιν ὑμῶν καὶ τὸ Διάταγμα τοῦτο. Ἀνάλογον δὲ μέτρον ἐλήφθη καὶ διὰ τὴν προσωρινὴν τῆς Ἀστυνομίας ἐκκαθάρισιν, εἰς ἣν θὰ ἐπακολουθήσῃ καὶ ὁριστικὴ τοιαύτη. Τὸ ἔργον τῆς ὅλης ἀνορθώσεως, ἐκτεινόμενον καὶ εἰς τὴν Ἐκπαίδευσιν καὶ περιλαμβάνον πάντας τοὺς κλάδους τῆς Διοικήσεως, εἶναι πράγματι δυσχερὲς καὶ πολύπλοκον. Στηρίζομαι ὅμως πεποιθότως εἰς τὴν ἐπικουρίαν τῆς ἐγνωσμένης ἀντιλήψεως τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, εἰς τὰ φῶτα καὶ τὴν πεῖραν καὶ τὸν πατριωτισμὸν αὐτῆς. Τὴν ἀντίληψιν ταύτην ἐπικαλοῦμαι, ἀπεκδεχόμενος ὁμόθυμον τὴν ὑμετέραν συνδρομήν, καὶ εἰς τὴν μελέτην τῶν ἐνδεικνυομένων ὑπὸ τῶν περιστάσεων μέτρων διὰ τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τοῦ Κράτους καὶ τῆς Χώρας. Δὲν εἶναι δὲ αἱ πολεμικαὶ θυσίαι καὶ αἱ ἐκ τῆς διεθνοῦς καταστάσεως συνέπειαι ὁ μόνος παράγων τῶν ὑφισταμένων δυσχερειῶν. Ἡ ἀνωμαλία τοῦ προσφάτου παρελθόντος καὶ ἡ κατ’ αὐτὸ ἐπικρατήσασα πολιτικὴ ἐπηύξησε καὶ τῆς κοινωνικῆς οἰκονομίας τὰς δυσχερείας, καθὼς ἐπηύξησε καὶ τοῦ Κράτους τὰ βάρη δι’ ἐπιζημίων δαπανῶν. Καθ’ ἣν δὲ ὥραν θὰ ἐζητοῦντο παρὰ τοῦ λαοῦ καὶ οἰκονομικαὶ θυσίαι πρὸς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀμύνης, ἐνδείκνυται ἡ φροντὶς πρὸς οἰκονομικὴν ἀνακούφισιν πασχούσης κοινωνίας. Δὲν δύναμαι δὲ νὰ μὴ δηλώσω πρὸς ὑμᾶς, ὅτι εἰς τὴν ἀναζήτησιν τῶν δυνατῶν νέων προσόδων προέχει ἡ φορολογία τῶν ἐκ τοῦ πολέμου κερδῶν, ὅπως δυνηθῇ τὸ Κράτος νὰ ἐπαρκέσῃ καὶ εἰς μείζονα προστασίαν τῶν ἀπόρων τάξεων, καὶ μάλιστα τῶν ἀπόρων οἰκογενειῶν τῶν στρατευμένων. Ἡ ἀνάγκη αὕτη ὑπηγόρευσε καὶ τὴν σύστασιν τοῦ Ὑπουργείου τῆς Περιθάλψεως. Ὅσον ὅμως ἂν ἀπορροφᾷ τὴν προσοχὴν ἡμῶν ἡ ἐμπόλεμος κατάστασις, ἡ Κυβέρνησίς μου δὲν θὰ παραλείψῃ νὰ μεριμνήσῃ ἐκ παραλλήλου καὶ διὰ τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν ὀργάνωσιν καὶ ἐνίσχυσιν τῶν παραγωγικῶν δυνάμεων τῆς Χώρας. Πρὸς ταύτην δὲ δὲν παραλείπεται ἡ φροντὶς ὅπως ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα τὸ ληφθὲν διὰ τὰς Νέας Χώρας προστατευτικὸν τῶν γεωργικῶν τάξεων μέτρον, δι’ ἀποκαταστάσεως τῶν ἀκτημόνων εἰς ἰδιοκτήτας, χάριν τῆς ὁποίας κυρίως συνεστάθη καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Δημοσίων Κτημάτων. Καὶ πρὸς ἐπάρκειαν τῶν ἀπαραιτήτων εἰδῶν διὰ τὰς βιωτικὰς ἀνάγκας τῆς Χώρας λαμβάνεται ἡ δυνατὴ πρόνοια. Περὶ πάντων τούτων καὶ ἄλλων συναφῶν ἀναγκῶν θὰ ἐπικαλεσθῇ ἡ Κυβέρνησίς Μου τὴν ἀρωγὴν τῆς Βουλῆς, ἣν ἀπεκδέχομαι ἀνταξίαν τῆς προελεύσεώς της, τῶν ἰδεῶν ὑφ’ ὧν ἐμπνέεται καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης τὴν ὁποίαν ἐπὶ τὴν ἱκανότητα καὶ φιλοπατρίαν αὐτῆς ἐστήριξε τὸ Ἔθνος. Κύριοι βουλευταί, Οὐδέποτε ἄλλοτε ἡ Πατρὶς ἡμῶν διῆλθε τοσοῦτο κρίσιμον περίοδον. Δὲν ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς βαρβάρους μόνον κατακτητάς, παλαίων διὰ τὰ ἐδάφη του. Ἂν δὲ κατ’ ἀτυχεῖς τοῦ παρελθόντος περιόδους ἡ ἐκπολιτιστικὴ δύναμις καὶ ἡ ψυχικὴ εὐρωστία τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς κατώρθωνε νὰ ἐπικρατῇ τοῦ κατακτητοῦ, ὥστε νὰ ἀναγγενᾶται ἐξ ἐρειπίων ἐλευθέρα, ὅ,τι ὅμως θὰ προέλθῃ ἐκ τοῦ σημερινοῦ κατακλυσμοῦ θὰ εἶναι πολὺ μᾶλλον ὁριστικὸν διὰ τὴν τύχην τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ ὅ,τι ἤθελεν ἀπολεσθῇ σήμερον δὲν θὰ ἠδύνατο πλέον νὰ ἀνακτηθῇ αὔριον. Ἀνάλογος πρὸς τὴν συνείδησιν τοῦ τοιούτου κινδύνου πέποιθα ὅτι θὰ εἶναι καὶ ἡ παρ’ ὑμῶν συνδρομὴ τῆς Κυβερνήσεώς Μου εἰς τὰ μεγάλα καὶ δύσκολα ἔργα ἅτινα ἀνέλαβεν, ἀνάλογος δὲ καὶ τοῦ λαοῦ ἡ αὐταπάρνησις εἰς ἐνίσχυσιν τοῦ ἀγῶνος τῆς ὑπερτάτης ἀμύνης, εἰς ὃν καλούμεθα καὶ δι’ ὅν, εὐχόμενος καὶ πιστεύων εἰς αἴσιον πέρας, ἐπικαλοῦμαι καὶ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ! (Ζητωκραυγαὶ παρατεταμέναι ὑποδέχονται τοὺς τελευταίους λόγους τῆς Α. Μεγαλειότητος. Μετὰ τὴν ἀπαγγελίαν τοῦ ἀνωτέρω λόγου ἡ Α. Μ. ὁ Βασιλεὺς Ἀλέξανδρος ἀπέρχεται ἐν μέσῳ τῶν ζητωκραυγῶν τῶν κ.κ. βουλευτῶν, προπεμπόμενος μέχρι τῶν προθύρων ὑπό τε τῶν μελῶν τοῦ Προεδρείου καὶ τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου).

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ νὰ ἀναγνωσθῶσι τὰ πρακτικὰ τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως. (Ἀναγινώσκονται καὶ ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως).

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις. (Ὥρᾳ 11.5′ π.μ.).