1915.02.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 79

Τῆς 16 Φεβρουαρίου 1915.

Προεδρία κ. Κ. Ζαβιτσιάνου.

(Ὥρᾳ 5.25′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ κ. Γραμματεὺς νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. (Ἀναγινώσκονται καὶ ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως). Γνωρίζω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι: —Τὸ Δημοτικὸν Συμβούλιον Κερκύρας παρακαλεῖ ὅπως ἡ δρᾶσις τῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ ἀεριόφωτος ἐπεκταθῇ καὶ ἐκεῖ. —Οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου Μεγάλο Κεσερλὶ τῆς Λαρίσσης ζητοῦσι τὴν ἀποξήρανσιν τοῦ χειμάρρου τοῦ χωρίου των. —Ἡ Κοινότης Μπρούφλιανης παρακαλεῖ ὅπως ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀναλήψεως τῶν δαπανῶν τῆς ἐκπαιδεύσεως ὑπὸ τοῦ Κράτους. —Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον Καλλιθέας–Σπερχειάδος παρακαλεῖ ὅπως ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀναλήψεως; τῶν δαπανῶν τῆς ἐκπαιδεύσεως ὑπὸ τοῦ Κράτους. — Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον Παπαδάτων παρακαλεῖ ὅπως ληφθῇ μέριμνα περὶ τῆς ἐκεῖ λίμνης, ἥτις γίνεται πρόξενος πολλῶν ἀσθενειῶν. — Οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητος Σκουροχωρίου παρακαλοῦσιν ὅπως ὁρισθῶσι τὰ ὅρια τῆς κοινότητός των. — Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον Σέλιανης παρακαλεῖ ὅπως ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀναλήψεως τῆς δαπάνης τῆς δημοτικῆς ἐκπαιδεύσεως ὑπὸ τοῦ Κράτους. — Οἱ παντοπῶλαι Φιλιππιάδος παρακαλοῦσιν ὅπως πληρωθῇ ἡ κατὰ τὸ 1912 ἐπιταχθεῖσα βρώμη. — Ὁ Κωνστ. Κώττας ὑπόδικος τῶν φυλακῶν Λαρίσσης παρακαλεῖ ὅπως ληφθῇ πρόνοια περὶ αὐτοῦ. — Οἱ ἐν τῷ Διδασκαλείῳ Τριπόλεως φοιτῶντες ὑποδιδάσκαλοι παρακαλοῦσιν ὅπως ἡ τριετὴς φοίτησις ἐλαττωθῇ εἰς διετῆ. — Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον Μάνεσι τῆς Μεσσηνίας παρακαλεῖ ὅπως κατασκευασθῇ γέφυρα ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Μουρτιᾶ. — Οἱ κάτοικοι Ἁγίου Βασιλείου τῆς Μαντινείας παρακαλοῦσιν ὅπως ὁ ἱερεὺς Νικόλαος Τζιανόπουλος λειτουργῇ εἰς τὸ χωρίον των. — Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον Ἁγίου Κωνσταντίνου Δαφνησίων παρακαλεῖ ὅπως διαταχθῇ ἡ ἔξωσις τῶν βλαχοποιμένων ἐκ τῶν ἐκεῖ ἐθνικῶν γαιῶν. — Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Ναυτομαγείρων παρακαλεῖ ὅπως ληφθῇ πρόνοια περὶ βελτιώσεως τῆς θέσεώς των. — Οἱ κάτοικοι Νικούσης παραπονοῦνται κατὰ τοῦ Συμβολαιογραφοῦντος εἰρηνοδίκου Ἀντωνιάδου εἰσπράττοντος περισσότερα τῶν κεκανονισμένων. — Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Ἁγίου Βασιλείου τοῦ τέως δήμου Πατρέων παρακαλεῖ ὅπως ληφθῇ μέριμνα περὶ τοῦ πλημμυροῦντος ἐκεῖ χειμάρρου «Ξυλοκέρα». — Τὸ ἐργατικὸν Κέντρον Χανίων διαμαρτύρεται κατὰ πάσης ἀποπείρας μεταβολῆς τοῦ νόμου περὶ ἀγροφυλακῆς. — Οἱ δῆμοι Παμφίλων ὑποβάλλουσι διαφόρους παρακλήσεις πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεώς των. — Οἱ κολλῆγοι Λασποχωρίου παραπονοῦνται κατὰ τοῦ τσιφλικούχου Χρίστου Πήχτου. — Οἱ κατάδικοι τῶν φυλακῶν Τρικκάλων παρακαλοῦσιν ὅπως ἐπιτραπῇ εἰς αὐτοὺς νὰ ἐργάζωνται. — Οἱ κάτοικοι Φτέρης παρακαλοῦσιν ὅπως ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον «περὶ διαπυλίων τελῶν». — Οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητος Μηλιώτης τῆς Πυλίας παρακαλοῦσιν ὅπως ψηφισθῇ νόμος ἀπαλλάσσων αὐτοὺς τῶν προσθέτων φόρων. — Αἱ ἐκ Κρήτης Ἀθηνᾶ καὶ Μαρίνα ὀρφαναὶ Ἐμμανουὴλ Παπαδημητροπούλου παρακαλοῦσιν ὅπως ταῖς χορηγηθῇ βοήθημά τι. — Οἱ ἐνοικιασταὶ τοῦ φόρου τῆς δεκάτης τῆς ἐπαρχίας Καστορίας παρακαλοῦσιν ὅπως ληφθῇ πρόνοια περὶ εἰσπράξεως αὐτοῦ. — Οἱ κάτοικοι Καβασίλων Ἠλείας παρακαλοῦσιν ὅπως ληφθῇ μέριμνα περὶ τῆς συγκοινωνίας των. — Διάφοροι ἀνυπότακτοι κάτοικοι Γαργαλιάνων παρακαλοῦσιν ὅπως παραταθῇ ἡ προθεσμία τῆς καταβολῆς τῶν 250 δραχμῶν. — Οἱ κάτοικοι Κρεσταίνης τοῦ τέως δήμου Σκυλλοῦντος παρακαλοῦσιν ὅπως διαταχθῇ ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ μετατεθέντος ἀστυνομικοῦ σταθμάρχου Κρεσταίνης. — Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Βακράτσας ζητεῖ ὀκταήμερον ἀπουσίας ἄδειαν. (Ἡ ἄδεια χορηγεῖται). —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Ἰγγλέσης καὶ Ν. Ἀλιβιζᾶτος ὑποβάλλουσι τὰς ἑξῆς τροπολογίας: 1) Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ νόμου ΓϠΟΓʹ «περὶ δικηγόρων». 2) Ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ διαχειρίσεως τῆς ἐγχωρίου περιουσίας Κεφαλληνίας» καὶ 3) Ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ διαχειρίσεως τῆς ἐγχωρίου περιουσίας τῆς Κεφαλληνίας καὶ ἱδρύσεως δι’ αὐτῆς φιλανθρωπικῶν καταστημάτων ἐν Κεφαλληνίᾳ, ὡς ἐτροποποιήθη διὰ τοῦ νόμου ΓΨΚΗʹ τῆς 30 Μαρτίου 1910». —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Χαριτᾶτος, Λ. Τ. Μπασιᾶς καὶ Ν. Ραυτόπουλος ὑποβάλλουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ΑΦΚΖʹ νόμου «περὶ διαχειρίσεως τῆς ἐγχωρίου περιουσίας Κεφαλληνίας». —Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Βαφειαδάκης ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ Συμβάσεως μετὰ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης». —Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Θεοδωρόπουλος καὶ Ι. Φαρμάκης ὑποβάλλουσι πρότασιν νόμου «περὶ χρονικῶν ὁρίων ἐργασίας τοῦ προσωπικοῦ τῶν ξενοδοχείων». —Ἡ ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὑπηρεσίας τῶν φάρων» ὑποβάλλει τὴν θέσιν αὐτῆς. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων. Ὁ κ. Ν. Γαρδικιώτης ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Βατσινιᾶς.

§2Ν. ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ ὅπως ἀποσταλῇ ἡ ἀναφορὰ εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργὸν καὶ τὸν παρακαλῶ ὅπως παραπέμψῃ ταύτην εἰς τὸ ἁρμόδιον τμῆμα.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποστέλλεται εἰς τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον. Ὁ κ. Ι. Μπουρνιᾶς ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ ἐκ Χίου Γ. Μπουρνιᾶ.

§4Ι. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Παρακαλῶ νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργὸν ὅπως μεριμνήσῃ.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποστέλλεται εἰς τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον. Οἱ κ. κ. Ν. Βελέντζας καὶ Α. Εὐταξίας ἐπ’ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Σπερχειάδος.

§6Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας, εἰς τὸν ὁποῖον παρακαλῶ νὰ παραπεμφθῇ ἡ ἀναφορά, νὰ λάβῃ ταύτην ὑπ’ ὄψει, προκειμένου περὶ κατασκευῆς γεφύρας εἰς τὸν Σπερχειὸν ποταμόν, περὶ τῆς ὑποθέσεως τῆς ὁποίας καὶ ἄλλοτε εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ὑπενθυμίσω εἰς αὐτὸν ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ κατασκευὴ τοῦ ἔργου τούτου καὶ νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὴν ἀναφορὰν ταύτην.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποστέλλεται εἰς τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον. Ἐπίσης ὁ κ. Ν. Βελέντζας ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν ἐπαγγελματιῶν Λαμίας.

§8Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Αὐτὴ ἡ ἀναφορὰ εἶναι τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Λαμίας, ἀφορᾷ τὴν ἀπομάκρυνσιν ἐκ Λαμίας τοῦ ταμίου καὶ τοποθέτησιν ἀντ’ αὐτοῦ ἑτέρου. Παρακαλῶ νὰ παραπεμφθῶσιν αἱ ἀναφοραὶ αὗται εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργὸν καὶ λάβῃ ταύτην ὑπ’ ὄψει του καὶ ἐνεργήσῃ τὰ δέοντα.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Ὁ κ. Σ. Ἰγγλέσης ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Ν. Γεωργάτου,

§10Σ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀναφορὰν τοῦ ἐφέδρου ἀνθυπολοχαγοῦ Ν. Γεωργάτου, ὅστις ζητεῖ μονιμοποίησιν, συντρέχει δὲ ἰδιαίτερος λόγος, τὸ ὅτι ὁ σωματάρχης τοῦ σώματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνῆκεν, ἐκ παραδρομῆς παρέλειψεν αὐτόν.

§11ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Ἔκλεισεν ἡ πόρτα.

§12Ν. ΧΑΡΙΤΑΤΟΣ. Καὶ ἐγὼ θὰ συστήσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν τὴν ἀναφορὰν ταύτην.

§13Α. Τ. ΜΠΑΣΙΑΣ. Συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀνόρθωσιν τοῦ ἀδικήματος τούτου.

§14Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Καὶ ἐγώ.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Χατζηγιάννης ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Νέα Ἀμπελάκια.

§16Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου Νέα Ἀμπελάκια ἐξωσθέντες ὑπὸ τοῦ γαιοκτήμονος τῆς περιφερείας ἐκείνης ἀπετέλεσαν πληθυσμὸν εἰς τὰς ἀμπέλους ὑπὸ τὸ ὄνομα Νέα Ἀμπελάκια. Ὑπάρχουσιν ἐκεῖ καὶ γαῖαι τινὲς ἀνήκουσαι εἰς τὸ δημόσιον, τὰς ὁποίας ὁ γαιοκτήμων ἑνὸς χωρίου θέλει νὰ καταπατήσῃ, ὅπως ἐξαναγκάσῃ τοὺς κατοίκους νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ χωρίον ἐκεῖνο. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν εἰς τὸ τμῆμα Κτημάτων, διότι εἶναι γαῖαι ἐθνικαὶ ἀνήκουσαι εἰς τὸ Δημόσιον, καθ’ ὅσον προέρχονται ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀπέθανον καὶ δὲν ἄφησαν κληρονόμους, ὁ δὲ τσιφλικοῦχος τὰς καταπατεῖ καὶ ἀροτριᾷ μέχρι τῶν θυρῶν τῶν οἰκιῶν των διὰ νὰ τοὺς ἐκδιώξῃ, ἐνῷ ἂν τὰς πάρητε σεῖς, κ. Ὑπουργέ, δὲν θὰ τοὺς διώξητε, ἀλλὰ θὰ τὰς δώσητε εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους.

§17Γ. ΒΛΑΧΟΣ. Εἶναι δίκαιον τὸ αἴτημά των, κ. Ὑπουργέ.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποστέλλεται εἰς τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον. Ὁ κ. Ι. Μπουρνιᾶς ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Σκοπέλου.

§19Ι. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Τὸ βορειοανατολικὸν μέρος τῆς Εὐβοίας μόνον διὰ τῆς γραμμῆς αὐτῆς τῆς ἀτμοπλοϊκῆς συγκοινωνεῖ μετὰ τοῦ λοιποῦ κόσμου, ἤδη ὡς μανθάνω, ἡ ἑταιρία κατήργησε τὴν γραμμήν. Νομίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν διακοπήν, ὅπως καὶ πολλάκις παρεκαλέσαμεν καὶ ἰδιαιτέρως.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὰ αὐτὰ συνιστοῦν καὶ οἱ κ. κ. Ν. Σταματιάδης καὶ Ε. Τομπάζης. Ὁ κ. Α. Τ. Μπασιᾶς ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Κεφαλληνίας.

§21Α. Τ. ΜΠΑΣΙΑΣ. Ὑπάρχει τηλεγράφημα ἐπιτροπῆς τῶν συμπολιτῶν μου, οἱ ὁποῖοι παραπονοῦνται διὰ τὴν ἔλλειψιν σίτου καὶ ἐπικαλοῦνται τὴν ἀντίληψιν τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἀποστείλῃ σῖτον. Δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ τὸ ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν.

§22Σ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ. Καὶ ἡμεῖς παρακαλοῦμεν.

§23Ν. ΧΑΡΙΤΑΤΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, εἰς τὸν ὁποῖον συνεστήσαμεν μᾶς ὑπεσχέθη ὅτι θὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει του καὶ θὰ ἀποστείλῃ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον σῖτον.

§24ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Βεβαιότατα θὰ ἀποσταλῇ.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Ἀθανασάκης ἐρωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, τί ἐννοεῖται διὰ τοῦ νόμου 188 «περὶ ἀναστολῆς ἐκτελέσεως κατὰ τῶν ἐπιμόρτων καλλιεργητῶν» καὶ τῆς ἐν αὐτῷ φράσεως: «Ἀπαγορεύεται πᾶσα μεταβολὴ ἐν τοῖς τσιφλικίοις, ὅσον ἀφορᾷ τὰς μεταξὺ ἰδιοκτητῶν καὶ ἐπιμόρτων καλλιεργητῶν σχέσεις καὶ τὴν ὑφισταμένην αὐτόθι πραγματικὴν κατάστασιν». Ἐρωτᾷ ὡσαύτως ἐὰν ἀπαγορεύεται εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας νὰ πωλήσωσι τὰ κτήματά των, διότι τοιαῦταί τινες ὑποδείξεις ἐγένοντο πρὸς γεωργοὺς τοῦ χωρίου Καζνέσι.

§26Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Παρετηρήθη, κύριε Πρόεδρε, ἐσχάτως ποιά τις κίνησις ἐν Θεσσαλίᾳ πρὸς ἀγορὰν γαιῶν ἐκ μέρους τῶν γεωργῶν, ἡ κίνησις αὕτη ἐξηγεῖται ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὅτι οἱ ἰδιοκτῆται, βαρυνθέντες αὐτὸν τὸν συστηματικὸν πόλεμον, ὅστις διεξάγεται ἐναντίον των πρὸς ὑποτίμησιν τῆς ἰδιοκτησίας των, εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ πωλήσωσι καὶ μὲ ζημίαν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι οἱ γεωργοὶ πωλήσαντες εἰς εὐνοϊκὰς τιμὰς τοὺς καρπούς των καὶ μὴ πληρώσαντες τὰ χρέη των ἕνεκα τοῦ περὶ ἀναστολῆς νόμου εὐκολύνονται σήμερον οἰκονομικῶς. Δυστυχῶς ἡ κίνησις αὐτὴ δὲν ἤρεσεν εἴς τινας καὶ ἐνέργειαι κατεβλήθησαν ὅπως ματαιωθῶσιν αἱ πωλήσεις. Δύναμαι νὰ ἀναφέρω ὡρισμένον γεγονὸς εἰς τὸ χωρίον Καζνέσι. Ὁ ἰδιοκτήτης ἐκ τοῦ κτήματός του ἐπώλησε 6000 στρέμματα εἰς τοὺς γεωργούς, ἀλλὰ μόλις ἐγνώσθη ἡ πώλησις προσπάθειαι κατεβλήθησαν ὅπως ματαιωθῇ αὕτη λόγῳ ὅτι ὁ νόμος 138, ὅστις ἐθέσπισε τὴν ἀναστολὴν τῆς ἐκτελέσεως καὶ ἀπηγόρευσε τὴν μεταβολὴν τῆς πραγματικῆς καταστάσεως, ἀπαγορεύει τὴν πώλησιν καὶ ἑπομένως δὲν ἐγένετο ἡ πώλησις. Καὶ δὲν περιωρίσθησαν εἰς τοῦτο μόνον οἱ τοιαῦτα διαδίδοντες, ἀλλ’ ἐβεβαίωσαν προεξοφλοῦντες τὴν γνώμην καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Βουλῆς, ὅτι ἡ ἀναστολὴ αὕτη θὰ παραταθῇ ἐπὶ μίαν ἔτι πενταετίαν. Κατανοεῖτε λοιπὸν εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκονται γεωργοὶ καὶ ἰδιοκτῆται ὑπὸ τοιούτους ὅρους. Νομίζω ὅθεν ὅτι ἐπιβάλλεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ δηλώσῃ ἐντεῦθεν, ἵνα φθάσῃ ἡ φωνὴ αὐτῆς μέχρι τῶν ἀτυχῶν ἐκείνων γεωργῶν, ἂν πράγματι ὑπάρχῃ νόμος τις, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τὸν ἰδιοκτήτην νὰ πωλῇ τὰ κτήματά του καὶ ἂν δὲν ὑπάρχῃ νὰ δοθῶσι ὁδηγίαι εἰς τὰ ὄργανα τῆς διοικήσεως, ἵνα ἐξάγωσι τῆς πλάνης αὐτῆς τοὺς γεωργοὺς καὶ μὴ ἐμποδίζεται ἡ φυσιολογικὴ λύσις τοῦ ἀγροτικοῦ ζητήματος.

§27Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπολύτως νόμος εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος νὰ ἀπαγορεύῃ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν κτημάτων. Εἶναι γνωστὸν ὅτι μόνον διὰ τὴν Νέαν Ἑλλάδα ἐγένετο νόμος τοιοῦτος καὶ μάλιστα ἡ ὕπαρξις τοῦ νόμου τούτου, μόνον διὰ τὰς Νέας Χώρας ἰσχύοντος, εἶναι ἓν ἐπιχείρημα πρόσθετον, ὅτι δὲν ἐσκοπεύομεν ποτὲ νὰ ἀφαιρέσωμεν τὸ δικαίωμα τῆς ἀπαλλοτριώσεως κτημάτων εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα. Ὁ νόμος δὲ ἐκεῖνος, ὁ 138, εἶναι γνωστὸν πῶς ἔγινε καὶ τίνα σκοπὸν εἶχεν. Ἐδόθη μία παράτασις προσωρινὴ τῆς ὑπαρχούσης εἰς τὰ τσιφλίκια πραγματικῆς καταστάσεως· οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ, δὲν θὰ δύνανται νὰ ἐξωσθῶσιν ἐπί τινα χρόνον, ὥστε δὲν εἶναι δυνατὴ καμμία ἄλλη ἑρμηνεία ὁσονδήποτε καὶ ἂν θελήσῃ τις νὰ στρεβλώσῃ τὴν διάνοιαν καὶ τὸ γράμμα τοῦ νόμου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσῃ εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ νόμος ἀπαγορεύει τὴν πώλησιν. Ἂν ὑπάρχωσιν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὀρρωδοῦσι πρὸ τοιαύτης ἑρμηνείας, αὐτοὶ μεταβαίνοντες εἰς τὸν συμβολαιογράφον ἵνα συντάξωσι συμβόλαιον, ἂν ἦτο ἀληθὴς ἡ παρερμηνεία ἐκείνη θὰ εὕρισκον αὐτὸν ἀρνούμενον, ἀφοῦ οἱ συμβολαιογράφοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἀρνῶνται τὴν σύμπραξιν αὐτῶν· ἂν δὲ οἱ συμβολαιογράφοι ἀμφιβάλλουν καὶ διστάζουν νὰ κάμουν τοιαύτας δικαιοπραξίας, θὰ ἐρωτήσουν κατ’ εὐθεῖαν τὰς προϊσταμένας των δικαστικὰς ἀρχὰς καὶ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφόν μου ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης. Ὑποθέτω ὅτι αἱ δηλώσεις αὗται εἶναι ἐπαρκεῖς συνδυαζόμεναι μὲ τὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νόμου, διὰ νὰ πείσωσι πάντα, ὅτι οὐδέποτε περιελήφθη ἐν τῷ νόμῳ, οὐδ’ ὑπῆρχεν οὐδὲ πόρρωθεν εἰς τὴν διάνοιαν τοῦ νομοθέτου ἡ ἰδέα, ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ ἀπαλλοτρίωσις ἰδιωτικῶν κτημάτων εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα.

§28Α. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ὑποβληθὲν παρὰ τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας συναδέλφου κ. Ἀθανασάκη ἐρώτημα θίγει τὸ Θεσσαλικὸν ζήτημα, ἰδιαιτέρως δὲ ἐμὲ καὶ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφόν μου κ. Μπούσδραν.

§29Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Δὲν ἔθιξα κανὲν πρόσωπον, εἶπον ἁπλῶς τὰ πράγματα.

§30Α. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Περιμείνατε, κύριε Ἀθανασάκη, καὶ θὰ λάβητε τὴν ἀπάντησιν, διότι ἐγὼ καὶ ὁ κ. Μπούσδρας εἴμεθα οἱ δώσαντες τὰς συμβουλὰς εἰς τὸ Καζνέσι Μαγούλα, ἀλλ’ ἐδώσαμεν συμβουλὰς ὄχι οἷαι παρεστάθησαν ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου, ἵνα διαστρεβλωθῇ ἡ ἀλήθεια. Ἡμεῖς εἴπομεν εἰς τοὺς καλλιεργητάς, ὅταν ἔκτασις στρεμμάτων τινων γῆς ἐπρόκειτο νὰ ἀγορασθῇ ἀπὸ τοὺς μικροϊδιοκτήτας πλησίον τινὸς χωρίου τοῦ Καζνέσι–Μαγούλα, εἴπομεν ὅτι καὶ ἂν πωληθῶσιν αἱ γαῖαι εἰς τοὺς ἄλλους μικροϊδιοκτήτας, ἴσως δυνάμει τοῦ νόμου 138 ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ καλλιεργήσουν μέχρι τῆς 31 Αὐγούστου 1915. Τοιαύτας συμβουλὰς ἐδώσαμεν, οὐδὲ συνεβουλεύσαμεν ἡμεῖς ὅτι ἀπαγορεύεται ἡ ἀπαλλοτρίωσις.

§31ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργός). Εἶναι εὐχάριστον ὅτι ἐγένετο ἀφορμὴ νὰ γίνωσιν αἱ δηλώσεις καὶ νὰ τὸ ἀκούσουν ἐκεῖ, ὅτι εἰμποροῦν νὰ ἀγοράζουν.

§32Α. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἐπίσης ἀληθὲς ὡσαύτως, ὅτι ἐθίξαμεν τὸ ζήτημα τῆς ἀγορᾶς τῶν κτημάτων καὶ ἰδοὺ διατί· διάφοροι ἰδιοκτῆται, θέλοντες νὰ δώσωσιν ἀξίαν εἰς τὴν γῆν, ἔρχονται εἰς συμφωνίας μὲ μικροὺς ἰδιοκτήτας καὶ πωλοῦν μέρος ἐλάχιστον γῆς εἰς μικροὺς ἰδιοκτήτας καὶ ἐνῷ κατ’ ἰδίαν γίνεται συμφωνία νὰ πωλῶνται 40 καὶ 45 δραχ. κατὰ στρέμμα, εἰς τὰ συμβολαιογραφεῖα πωλοῦσι πρὸς 150 δρχ. Τοιαύτη εἶναι ἡ διαστρέβλωσις, τοιαύτη εἶναι ἡ ἐνέργεια τῶν ἀξιοτίμων κ. ἰδιοκτητῶν.

§33Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Πόσα στρέμματα ἐπωλήθησαν; 6.000 στρέμματα εἶναι μικρὸν τεμάχιον;

§34Α. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι 6.000 στρέμματα, ἀξιότιμε κύριε συνάδελφε, εἶναι μόλις 150 στρέμματα. Ἀλλ’ ἀπορῶ πῶς ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐξ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας ἔλαβεν ἀφορμὴν νὰ ἐξετάσῃ τὸ ζήτημα τοῦτο. Ὁ λόγος εἶναι εὐνόητος. Ἀποτελεῖ μέλος καὶ μέλος δρῶν ἐκ τῶν πρώτων τῆς κτηματικῆς ἑνώσεως, ὁ πόλεμος διεξάγεται ὑπὸ τὰς ὁδηγίας τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας βουλευτοῦ, ὅστις δι’ ἐφημερίδος τινὸς ἐκλήθη καὶ ὀλίγον μαϊντανός. (Ἱλαρότης).

§35Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε....

§36Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Ἀπεδείχθη ὅτι εἰς καμμίαν μερίδα δὲν ὑπάρχει ἀντίθετος γνώμη περὶ τῆς ἑρμηνείας τοῦ νόμου. Τὸ ζήτημα ἐξηντλήθη.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι ἐξηντλημένον ὅμως τὸ ζήτημα τοῦ Κανονισμοῦ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κύριε Θανόπουλε, νὰ παρατηρήσω ὅτι δὲν εἶναι φράσεις αὐταί.

§38Α. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ. Δὲν ἀνῆλθον, κύριοι, εἰς τὸ βῆμα, ἵνα ἐξυβρίσω τὸν κ. συνάδελφον, ἀλλὰ νὰ ἐπαναλάβω ὅσα ἀνεγράφησαν εἰς τὰς ἐφημερίδας ἐν σχέσει πρὸς τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον.

§39Δ. ΜΠΟΥΣΔΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ....

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχετε τὸν λόγον.

§41Δ. ΜΠΟΥΣΔΡΑΣ. Ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε.

§43Δ. ΜΠΟΥΣΔΡΑΣ. Ὁ Κανονισμός, κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι χορηγεῖ τὸ δικαίωμα εἰς πάντα βουλευτὴν θιγόμενον εἴτε ἐγγράφως εἴτε προφορικῶς ἐντὸς τοῦ Σώματος του, τὸ δικαίωμα τοῦ ἀμύνεσθαι. Ἄν σεῖς νομίζετε ὅτι ὁ Κανονισμὸς δὲν ἐμπνέεται ὑπὸ τοιούτων σκέψεων εἶναι δικαίωμά σας νὰ μὴ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Ἀθανασάκην, δὲν θὰ παύσω ὅμως νὰ εἶμαι ἐκ τῶν διαμαρτυρομένων....

§44Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Δὲν εἶπόν τι διὰ σᾶς.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῦ εὑρίσκετε, κύριε βουλευτά, τὸ προσωπικὸν ζήτημα;

§46Ν. ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ. Πρὸ ὀλίγου, κύριε Πρόεδρε, ὁ προλαλήσας κ. Θανόπουλος εἶπεν ὅτι ὁ κ. Ἀθανασάκης ὑπενόει τὸν κ. Μπούσδραν καὶ τὸν κ. Θανόπουλον ὡς ἀντιδρῶντας εἰς τὴν πώλησιν τῶν κτημάτων. Ἐπὶ τούτου λοιπὸν εἶναι ἀνάγκη νὰ καθορισθῇ τὸ ζήτημα, κατὰ πόσον οἱ βουλευταὶ Θεσσαλίας ἀντιδρῶσιν εἰς τὰς πραγματικὰς πωλήσεις τῶν κτημάτων καὶ ὄχι εἰς τὰς εἰκονικάς, αἵτινες ἐγένοντο εἰς τὸ Καζνέσι–Μαγούλα διὰ νὰ αὐξήσουν τὰς τιμάς.

§47Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Εἶπον ὅτι οὐδένα ὑπηνίχθην καὶ οὐδένα ὠνόμασα. Ἄν κανεὶς ἀναγνωρίζῃ τὸν ἑαυτόν του ὡς ὑπεύθυνον ἂς ἀμυνθῇ. Ἐγὼ δὲν ἔχω νὰ ὀνομάσω κανένα. Τὰ πράγματα συνέβησαν ὡς ἐξέθεσα καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Βουλῆς.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μπούσδρα, ἐφ’ ὅσον ὁ ἐρωτήσας κ. συνάδελφος δηλοῖ ὅτι δὲν ὑπενόει ὑμᾶς οὔτε πόρρωθεν, ποῦ εὑρίσκετε ὑμεῖς τὸ προσωπικὸν ζήτημα, τὸ ὁποῖον θέλετε νὰ φέρητε;

§49Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Τοὺς ὑπαινιγμούς, κύριε Πρόεδρε, τοὺς ἄλλους δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀφήσητε.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἐνόει οὔτε προετίθετο νὰ σᾶς προσβάλῃ.

§51ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργός). Ἐὰν ἐθίγετο ὁ κ. Ἀθανασάκης, θὰ ἐλάμβανε τὸν λόγον, ἵνα ἀπαντήσῃ. Ὅσον δ’ ἀφορᾷ τὴν ἀνάμιξίν του παντοῦ, δυστυχῶς συχνότατα μᾶς συμβαίνει εἰς τὰς διαφόρους Ἐπιτροπὰς νὰ λέγωμεν, ὅτι θὰ βάλωμεν καὶ τὸν κ. Ἀθανασάκην, διότι εἶναι γνωστὸν μετὰ πόσης ἐνεργητικότητος ἐκτελεῖ τὰ ἔργα αὐτά, καὶ ἑκάστοτε ἡ Πολιτεία εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ζητῇ τὴν συνδρομήν του.

§52Ι. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ. Εὐχαριστῶ, κύριε Πρόεδρε, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀξιοπρέπειαν τῆς Βουλῆς αἱ συζητήσεις πρέπει νὰ εἶναι σοβαραί.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐδήλωσεν ὁ κ. συνάδελφος ὅτι δὲν ἐνόει νὰ σᾶς προσβάλῃ οὔτε πόρρωθεν. Ὁ κ. ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Ὑπουργὸς ἔχει τὸν λόγον.

§54ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Κύριε Πρόεδρε, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ εἰσαγάγω σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῶν νόμων περὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Ὑπάρχουσι σώματά τινα, εἰς τὰ ὁποῖα ὁ ἀνώτερος βαθμὸς εἶναι ὁ τοῦ ἀντισυνταγματάρχου ἢ συνταγματάρχου, ὅπως εἰς τὸ κτηνιατρικὸν ὁ τοῦ ἀντισυνταγματάρχου, εἰς τὸ ὑγειονομικὸν ὁ τοῦ συνταγματάρχου. Ἕν παλαιὸν Διάταγμα, μὴ στηριζόμενον ὅμως εἰς νόμον, εἶχεν ἀναγνωρίσει ὅτι ἐν ἀποστρατείᾳ ὑπάρχει καὶ βαθμὸς ἀνώτερος, δηλαδὴ διὰ τὸ ὑγειονομικὸν ὁ βαθμὸς τοῦ γενικοῦ ἀρχιάτρου, ὁ βαθμὸς τοῦ στρατηγοῦ δηλαδή, διὰ δὲ τὸ κτηνιατρικὸν ὁ βαθμὸς τοῦ συνταγματάρχου, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου Διατάγματος ἀπενεμήθησαν συντάξεις. Εὑρέθην εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀνακαλέσω τὸ Διάταγμα τοῦτο, διότι δὲν ἐστηρίζετο εἰς τὸν νόμον καὶ διότι εἶναι δίκαιον νὰ ἔλθωμεν νομοθετικῶς νὰ πληρώσωμεν τὸ χάσμα τοῦτο καὶ νὰ ἀναγνωρίσωμεν ὅτι οἱ ὑπηρετήσαντες εἰς τὸν ἀνώτερον τοῦτον βαθμὸν ἐν ἐνεργείᾳ ἐπὶ ὀκταετίαν ἢ ἐπὶ 40ετίαν ἐν συνόλῳ καὶ ἔχοντες πενταετίαν ἐν τῷ τελευταίῳ βαθμῷ, ἔχουσι τὸ δικαίωμα νὰ λαμβάνωσι σύνταξιν ἀνωτέρου βαθμοῦ, καίπερ μὴ ὑπάρχοντος ἐν τῷ στρατεύματι τοιούτου βαθμοῦ. Ἕτερον νομοσχέδιον «περὶ τοῦ ἀπαιτουμένου χρόνου πρὸς προβιβασμὸν τῶν μονιμοποιηθέντων ἐφέδρων, ὑπολοχαγῶν, ἀνθυπολοχαγῶν, ἀνθυπασπιστῶν, ὑπιάτρων καὶ ἀνθυπιάτρων». Ὑπάρχει κἄποιο κενὸν εἰς τὸν νόμον καὶ πρόκειται νὰ πληρωθῇ, ὥστε ἀφοῦ ἅπαξ ὡρίσθη ἡ σειρὰ νὰ ὁρισθῇ ὅτι ἡ τάξις αὕτη δὲν πρόκειται νὰ χαλασθῇ, ἐκτὸς ἂν μείνῃ εἰς τὸ μέλλον μὴ προβιβάσιμος. Ἐπίσης ἕτερον νομοσχέδιον «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 357 Νόμου τῆς 6ης Νοεμβρίου π. ἔ. «περὶ στρατιωτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ὑπηρετῶν», δι’ οὗ ἐλαττοῦμεν τὰ προσόντα, τὰ ἀπαιτούμενα διὰ τοῦ ψηφισθέντος νόμου, διότι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προσόντων ἐκείνων δὲν προσῆλθον ὅσοι ἔπρεπε νὰ προσέλθωσι καὶ ὅσων εἴχομεν ἀνάγκην. Ἐπίσης σχέδιον νόμου «περὶ Ἀσύλου ἀνιάτων» διὰ τοὺς στρατιωτικούς, τοὺς παθόντας ἐν πολέμῳ. Δὲν ἔχομεν δυστυχῶς κατάστημα ἵνα στείλωμεν τούτους, ἐν δὲ τῷ ὑπάρχοντι τοιούτῳ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἰδιωτικὸν καὶ τὸ ὁποῖον λειτουργεῖ ἄριστα, δὲν ὑπάρχει τόπος. Ἱδρύομεν λοιπὸν διὰ τοῦτο, ἐκτὸς τοῦ Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου, Ἄσυλον ἀνιάτων διὰ τοὺς ἐν πολέμῳ παθόντας ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας. Τὰ νομοσχέδια ταῦτα παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ παραπεμφθῶσιν εἰς τὴν ἁρμοδίαν ἐπιτροπὴν τῆς Βουλῆς.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Παραπέμπονται εἰς τὴν ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Ἐπιτροπὴν τῆς Βουλῆς. Ἐπίσης λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν ἔγγραφον τοῦ συναδέλφου μου κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν μετὰ ἐκθέσεως τοῦ παρὰ τῷ Ἐλεγκτικῷ Συνεδρίῳ ἐλεγκτοῦ κ. Σπαρτίδου, ἀφορώσης τὸν ἔλεγχον τῆς ὑπ’ ἐμοῦ διαχειρίσεως τῶν χρημάτων, τῶν ἀποσταλέντων μοι διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ πολέμου. Εἰσάγω εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἔκθεσιν μὲ τὴν παράκλησιν, ὅπως παραπεμφθῇ εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία νὰ ἐξετάσῃ, ἂν ἡ διάθεσις τῶν χρημάτων ἐγένετο συμφώνως πρὸς τὰς προθέσεις τῶν ἀποστειλάντων τὰ χρήματα ταῦτα.

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γνωρίζω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι ὅλα τὰ ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως κατατεθέντα ἔγγραφα παραπέμπονται εἰς Ἐπιτροπὴν ἐκ τῶν κ. κ. Κ. Λομβάρδου, Σ. Κροκιδᾶ, Π. Μερλοπούλου, Α. Τ. Μπασιᾶ, Γ. Καραντάρη, Π. Πολυχρονιάδου, Π. Τσαλδάρη, Σ. Ἰγγλέση, Π. Βουρλούμη καὶ Α. Ἀναστασιάδου. Ὁ κ. Β. Πουλιάσης παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται ἡ ὑπόθεσις τῆς κληρονομίας τῆς ἐν Ἀθήναις ἀποθανούσης Ἀδελαΐδος Φωκᾶς δ’ Ἴστρια, τῆς ὁποίας ἡ κληρονομία ἀνέρχεται εἰς 200.000 δραχμῶν περίπου καὶ ἡ ὁποία οὐδένα ἐγκατέλιπεν, ἡ δὲ περιουσία αὕτη περιῆλθεν εἰς τὸ Δημόσιον.

§57Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἡ δικογραφία μελετᾶται ἀκόμη καὶ διὰ τοῦτο δὲν δύναμαι νὰ ἀπαντήσω τί ἐξήχθη ἐκ τῆς μελέτης ταύτης. Ὅταν ἔλθῃ τὸ πόρισμα τῆς μελέτης θὰ σᾶς τὸ ἀνακοινώσω.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ κ. κ. Σ. Τσακόπουλος, Π. Ἀλεξάκης καὶ Π. Σπυράκης παρακαλοῦσι τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς τῶν Ἐσωτερικῶν, Οἰκονομικῶν, Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καὶ Συγκοινωνίας, νὰ πληροφορήσωσι τὴν Βουλήν, ἂν ἔλαβον γνῶσιν τῶν ἐπελθουσῶν καταστροφῶν ἐν Ἀρκαδίᾳ καὶ ἰδίᾳ ἐν Μαντινείᾳ, Κορυθίῳ καὶ Τεγέᾳ, λόγῳ τῶν τελευταίων βροχῶν καὶ ἐν καταφατικῇ ἀπαντήσει παρακαλοῦσιν αὐτοὺς νὰ λάβωσι μέτρα πρὸς ἀνακούφισιν τῶν καταστραφέντων πληθυσμῶν ἐκ τῆς θεομηνίας.

§59Σ. ΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας, ὅπως ληφθῇ μέριμνα περὶ τῶν καταστραφέντων πληθυσμῶν ἐκ τῆς θεομηνίας ὡς καὶ διὰ τὴν διόρθωσιν τοῦ κακοῦ εἰς τὸ μέλλον, διότι μὲ τὴν ἐλαχίστην βροχὴν ἐκχειλίζουσιν οἱ χείμαρροι καὶ κατακλύζουσι ὅλας τὰς πεδιάδας.

§60Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Ἐδόθη διαταγὴ ὅπως ἐξετασθῇ ἡ ζημία ἡ γενομένη αὐτόθι, ἔλαβον δὲ τὴν πληροφορίαν, ὅτι αἱ ζημίαι προέρχονται ἐκ τοῦ ὅτι οἱ παρόχθιοι κατέλαβον τὰς παρακειμένας γαίας, εἰς τρόπον ὥστε δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ χείμαρροι νὰ δεχθῶσι τὰ ὕδατα, τὰ κατερχόμενα ἐκ τῶν ὀρέων. Εἶμαι διατεθειμένος νὰ διαθέσω πᾶσαν σχετικὴν δαπάνην, ἵνα κατασκευασθοῦν ἔργα ἀμύνης. Ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἐνεργηθῶσι τὰ δέοντα.

§61Σ. ΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρακαλέσω ἐπίσης τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως εὐαρεστηθῇ καὶ διατάξῃ τὸν αὐτόθι ταμίαν, ἵνα μὴ ἐκδίδῃ ἐντάλματα συλλήψεως κατὰ τῶν ἀτυχῶν αὐτῶν κατοίκων, ἀφοῦ ὑπέστησαν τελείαν καταστροφήν.

§62Θ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ καταστροφὴ ἡ ἐπελθοῦσα εἶναι πλήρης καὶ μεγάλη καὶ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας, ὅπως ἀποστείλῃ μηχανικοὺς καὶ μελετήσωσι πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διευθετηθῶσιν ὁριστικῶς αἱ κοῖται τῶν χειμάρρων, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἕκαστον ἔτος προξενοῦσι μεγάλας καταστροφάς. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας εἶχε πράγματι τὴν καλωσύνην νὰ βεβαιώσῃ ὅτι ἀπέστειλε τὰ αἰτηθέντα διὰ τοιαῦτα ἔργα τῶν χειμάρρων, ἀλλὰ μέχρις ὥρας τὰ ἀποσταλέντα δὲν ἔφθασαν εἰς τὸν πρὸς ὃν ὅρον. Θὰ παρακαλέσω ἐπίσης τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ὅπως διατάξῃ τὰς οἰκονομικὰς ἀρχὰς τοῦ Κράτους νὰ ἐξετάσωσιν ἐὰν πράγματι εἶναι ἀληθῆ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀναγγέλλονται εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ προτείνῃ τότε ὅπως ἐλαττώσῃ τὸν φόρον τῶν ἀροτριώντων κτηνῶν τῶν συμπολιτῶν μου.

§63Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διέταξα ἤδη τὰς ἀρχὰς ὄχι συνεπείᾳ τοῦ ἐρωτήματος, τὸ ὁποῖον ἐγένετο πρὸς τὴν Βουλήν, ἀλλὰ διότι καθῆκον ἐνόμισα νὰ ἐξακριβώσωσι ταύτας, μεθ’ ὃ νὰ λάβωμεν μέτρα ἀνάλογα.

§64Θ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Εὐχαριστῶ πολύ.

§65Π. ΣΠΥΡΑΚΗΣ. Καὶ ἐγὼ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας ἐκτὸς τῆς μερίμνης, τὴν ὁποίαν ἔλαβε, τῆς ἐπιτοπίου ἐξετάσεως ἐκ μέρους μηχανικῶν διὰ τὴν καταστροφήν, ἡ ὁποία συνετελέσθη, ἐν ταὐτῷ νὰ λάβῃ, ἀφοῦ μεταβῇ ἐκεῖ μηχανικὸς καὶ ἐξακριβώσῃ τὰ γινόμενα, νομοθετικὴν πρόνοιαν οὕτως ὥστε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατέλαβον παρὰ τὸν νόμον τὰ τῆς κοίτης τοῦ ποταμοῦ νὰ ἀπομακρυνθῶσι, διότι ἐκεῖνοι ἐπῆγαν παρανόμως καὶ κατέλαβον τὴν κοίτην καὶ θέλουσι νὰ θεωρηθῇ ἰδιοκτησία των καὶ περὶ τούτου θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ λάβῃ μέριμναν καὶ νὰ ὑποβληθῇ τὸ πόρισμα τῆς ἐπιτοπίου ἐξετάσεως καὶ νὰ ὑποβληθῇ μία πρότασις νόμου, ὥστε νὰ μὴ ἀποκτήσωσι δικαιώματα αὐτοὶ οἱ κύριοι.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τοῦ κ. Ν. Ξηροῦ ἀναβάλλονται. Ὁ κ. Σ. Ἰγγλέσης. Παρέλκει αὐτὴ ὑποθέτω.

§67Σ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ. Παρέλκει διότι ὅταν ἔγινε τὸ ἐρώτημα δὲν εἶχεν ὑποβάλλει ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ νομοσχέδιον.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Μαλλιόπουλος παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας ὅπως πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν εἰς ποίας προέβη ἐνεργείας διὰ τὴν ὁδὸν Καρδίτσης– Σμοκόβου καὶ διὰ τὴν γέφυραν Χαλαμβρεζίου, ἥτις κινδυνεύει νὰ καταστραφῇ πρὸς μεγάλην ζημίαν τοῦ Δημοσίου, δι’ οὓς λόγους καὶ ἄλλοτε ἐξέθηκε εἰς τὴν Βουλήν.

§69Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Μετ’ ὀλίγας ἡμέρας θὰ ἀποσταλῇ ὁ ἁρμόδιος μηχανικὸς καὶ θὰ ἐνεργήσω τὰ δέοντα.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Σπυρομήλιος.

§71Σ. ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀναχωρῶν νὰ ἀναβληθῶσιν αἱ ἀφορῶσαι αὐτόν.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Ἀναβάλλεται. Ἐπίσης καὶ ἡ ὑπ’ ἀριθμὸν 25 τοῦ κ. Θ. Φίλιου. Ὁ κ. Γ. Βλάχος παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας ὅπως πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν διατί ἡ Ἑταιρία τοῦ σιδηροδρόμου Ἀθηνῶν–Λαρίσσης κατήργησε τὴν στάσιν ἐν τῷ χωρίῳ Χατζόμπασι–Κεσερλῆ, ἐκ τῆς καταργήσεως τῆς ὁποίας καταστρέφονται ὁλόκληρα χωρία, καθ’ ὅσον οὐδόλως θέλει ζημιωθῇ ἡ ἑταιρία ἐὰν δημιουργήσῃ στάσιν μόνον διὰ δύο ἢ τρία λεπτά.

§73Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Ἠναγκάσθημεν νὰ κάμωμεν μικρὰν τροποποίησιν τοῦ δρομολογίου ἐξ ἀνάγκης διὰ τὴν μεταφορὰν τοῦ ὑλικοῦ τοῦ Λαρισσαϊκοῦ. Ἤδη θὰ ἐπανέλθῃ τὸ πρῶτον δρομολόγιον.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τοῦ κ. Θ. Φίλιου ἀναβάλλεται. Ὁ κ. Ν. Βελέντζας ἐρωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ παρακαλεῖ αὐτὸν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν ἂν δὲν εἶναι σκόπιμον ὅπως λάβῃ πρόνοιαν καὶ ἀρθῇ ἡ διάταξις τοῦ νόμου, καθ’ ἣν δὲν εἶναί τις δεκτὸς εἰς διαγωνισμὸν πρὸς κατάληψιν θέσεως ἐμμίσθου παρέδρου παρὰ Πρωτοδίκαις ἂν βαρύνεται μὲ δύο πειθαρχικὰς ποινὰς οἱασδήποτε φύσεως καὶ εἰς οἱονδήποτε χρόνον καὶ ἂν ἐπεβλήθησαν αὗται, ἀφοῦ δι’ ἄλλης διατάξεως τοῦ νόμου ἐπιτρέπεται εἰς δικαστικὰ πρόσωπα νὰ κατέχουν τὰς θέσεις των, ἀρκεῖ νὰ μὴ βαρύνωνται μὲ σοβαρὰς ποινὰς τρεῖς καὶ ἐντὸς πενταετίας ἐπιβληθείσας, παραγραφομένων τῶν πρὸ αὐτῆς.

§75Κ. ΡΑΚΤΙΒΑΝ. (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης). Πρόκειται, νομίζω, περὶ νομοθετικῆς ὑποδείξεως, ἡ ὁποία δύναται νὰ σχετισθῇ καὶ πρὸς νομοσχέδιον ὑποβληθὲν ἤδη εἰς τὴν Βουλήν.

§76Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Εὑρίσκετε ὅμως ὀρθὴν τὴν παρατήρησιν;

§77Κ. ΡΑΚΤΙΒΑΝ. Εὑρίσκω ὀρθὸν ὅτι ἀπαιτεῖται μετριασμὸς ὄχι αὐτός, τὸν ὁποῖον ὑποδεικνύετε, ἀλλὰ μᾶλλον ἀντίστοιχος πρὸς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶνε δεκτὸς εἰς τὸν νόμον 147.

§78Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Αὐτὸ ἀκριβῶς· διότι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ τοὐλάχιστον πενταετὴς παραγραφή.

§79Κ. ΡΑΚΤΙΒΑΝ. Μάλιστα· πενταετὴς παραγραφὴ τῶν ἄλλων ποινῶν πλὴν μιᾶς περιπτώσεως τὴν ὁποίαν θὰ καθορίσω. Θὰ τὸ προσθέσω καὶ αὐτό.

§80ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ κ.κ. Ι. Ξηρός, Ι. Δελμοῦζος, Θ. Παπαϊωάννου καὶ Ν. Ξηρὸς παρακαλοῦσι τὸν κ. ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργὸν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν τί ἐνήργησεν ἐπὶ τῆς τηλεγραφικῆς ἀναφορᾶς τῶν ἐπιτηδευματιῶν Ἀμφίσσης, διαμαρτυρομένων διὰ τὸν αὐτόχρημα παράλογον διπλασιασμὸν τοῦ ἐπιτηδεύματός των διὰ τὰ ἔτη 1913–1914 καὶ 1915, γενόμενον τῇ εἰσηγήσει τοῦ οἰκονομικοῦ ἐφόρου Παρνασσίδος, παρὰ τὴν ῥητὴν τοῦ Ὑπουργείου σύστασιν, ὅπως σεβασθῇ προηγουμένην τοιαύτην ἀναφορὰν χάριν τῶν περιστάσεων, ἂν ἐνέκρινε τὴν τοιαύτην ἐνέργειαν τῶν ἐν Ἀμφίσσῃ ἀρχῶν καὶ τί μέτρα πρόκειται νὰ λάβῃ πρὸς ἐπανόρθωσιν ἀδίκου ἐπιγινομένου τὸ πλεῖστον εἰς ἐπιτηδευματίας ἐπιστράτους καὶ γονεῖς ἐπιστράτων.

§81Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὰ παράπονα, τὰ ὁποῖα ὑπέβαλον οἱ ἐπιτηδευματίαι Ἀμφίσσης ἐξητάσθησαν ἐν ἐκτάσει. Ἐγένετο ἀλληλογραφία μεταξὺ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐφόρου Ἀμφίσσης καὶ τοῦ Ὑπουργείου λεπτομερειακὴ καὶ εὑρέθη ὅτι ἡ κατάταξις ἐγένετο ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀποφάσεων τῆς ἐπιτροπῆς. Ἐγένετο ἔλεγχος καὶ ἄλλων ἐμειώθησαν, ἄλλων ἔμειναν, καὶ εἰς τὸ τέλος κατέληξεν ἡ ἐπιτροπὴ εἰς ἕνα κατάλογον, ὁ ὁποῖος ἤδη εἶναι ὁριστικός. Ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ καταλόγου δὲν ὑπάρχουσιν ἄλλα ἔνδικα μέσα παρὰ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μετεχειρίσθησαν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐπιτηδευματίαι. Ἑπομένως τὰ παράπονά των ἐξηλέγχθησαν. Τί παραπάνω νὰ γίνῃ; Σημειώσατε δὲ ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ τῆς δευτέρας κατηγορίας εἶναι σχετικῶς ἐλάχιστον. Ἑπομένως δὲν νομίζω ὅτι τὰ παράπονά των εἶναι δεδικαιολογημένα.

§82Ι. ΞΗΡΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι ἀδικωτάτη ἡ ἀπόφασις τῆς ἐπιτροπῆς καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ λάβητε νομοθετικὴν πρόνοιαν, τοὐλάχιστον διὰ τὰ ἔτη 1913 καὶ 1914, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀτυχῆ λόγῳ τῶν περιστάσεων, διότι τοὺς ζητοῦσι νὰ πληρώσωσι διὰ τρία ἔτη, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι ἀδύνατον.

§83Θ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι οἱ ὑπαίτιοι τῆς πράξεως αὐτῆς πρέπει νὰ δώσωσι λόγον. Μόνον θὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μοὶ εἴπῃ ἂν εἰς κανὲν ἄλλο μέρος τοῦ Κράτους παρουσιάζεται αὐτὸς ὁ διπλασιασμὸς τοῦ φόρου ἐπιτηδευμάτων. Τὸ γενόμενον ἐκεῖ εἶναι πραξικόπημα. Εἶναι δίκαιον διὰ τὸ 1912, τὸ 1913 καὶ 1914, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ πληρώσωσι διπλοῦν φόρον ἐπιτηδεύματος, ἐνῷ εἶναι πάγκοινον πλέον τί ὑπέστησαν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπιτηδευματίαι κατὰ τὸ διάστημα αὐτῶν τῶν ἐτῶν καὶ εἶναι πραξικόπημα αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐνήργησεν ὁ οἰκονομικὸς ἔφορος Παρνασίδος καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἐρωτήσητε, διότι εἶναι πασίγνωστον ὅτι τὰ ἔτη αὐτὰ ἦσαν ἔτη καταστροφῆς καὶ ἔπαθον οἱ ἄνθρωποι. Δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ παραδεχθῶμεν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται νὰ πληρώσωσι τὸν φόρον τοῦ ἐπιτηδεύματος. Νομίζω ὅτι πρὸ παντὸς πρέπει νὰ ζητήσῃ ἀπολογίαν ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον, διότι κατὰ τὸ ἔτος 1913 εὑρισκόμεθα εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ εἰκὼν τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠκούσθησαν ποτὲ ἄλλοτε παραπονούμενοι. Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐξετάσητε λεπτομερέστερον τὸ ζήτημα καὶ νὰ τιμωρήσητε τοὺς ὑπευθύνους.

§84Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐζήτησα λεπτομερέστερον τὸ ζήτημα, δὲν πρέπει δὲ νὰ ζητῶμεν ἀπολογίαν ἀπὸ τοὺς οἰκονομικοὺς ἐφόρους, ὅταν οὗτοι ἐνεργῶσιν ἐντὸς τῶν ὁρίων. Εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι διὰ τὸν φόρον αὐτὸν τοῦ ἐπιτηδεύματος δύνανται νὰ καταβάλωσιν ἐλάχιστα καὶ ἀσήμαντα ποσά. Δὲν δύνανται νὰ πληρώσωσι.

§85Ι. ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ. Εἶναι δίκαια τὰ αἰτήματα τῶν Ἀμφισσέων καὶ πρέπει νὰ τύχωσι μερίμνης.

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Βελλιανίτης παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ἂν διετάχθη ὁ μηχανικὸς Λευκάδος νὰ μεταβῇ εἰς Μεγανήσιον κατόπιν ἀναφορᾶς τοῦ Πάνου Κονιδάρη καὶ ἐὰν διετάχθη, διατί μέχρι σήμερον δὲν μετέβη, οἱ δὲ κάτοικοι Μεγανησίου κινδυνεύουν λόγῳ τῆς πλημμύρας.

§87Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). δὲν ἐλήφθη ἡ ἀναφορά, ἅμα διαβιβασθῇ θὰ ἐξετάσω.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Βελέντζας ἐρωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Παιδείας καὶ παρακαλεῖ αὐτὸν νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ἂν κατόπιν τοῦ φόνου τῆς πενθερᾶς τοῦ σχολάρχου Βελίτσης, τοῦ διαπραχθέντος ὑπὸ τῆς συζύγου τοῦ ἑλληνοδιδασκάλου Παπαζησίμου, ἐκρίθη ἀδύνατος παρὰ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συμβουλίου ἡ μεταξὺ αὐτῶν συνεργασία, ἂν παρὰ τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Συμβουλίου προὐτάθη ἡ μετάθεσις τοῦ ἑλληνοδιδασκάλου καὶ ἂν ἐξετελέσθη αὕτη παρὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§89Ι. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ (Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας). Ἡ μετάθεσις τοῦ διδασκάλου τούτου ἐκ Βελίτσης εἰς Ἀράχωβαν προὐτάθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 70 ἐ. ἔ. πράξεως τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Συμβουλίου καὶ ἐξετελέσθη, τοῦ σχετικοῦ Β. Διατάγματος δημοσιευθέντος ἐν τῷ ἀπὸ 4 Φεβρουαρίου ὑπ’ ἀριθ. 31 φύλλῳ τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως.

§90Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Κατόπιν τοῦ φόνου τῆς πενθερᾶς τοῦ σχολάρχου κατέστη ἀδύνατος ἡ συνεργασία τῶν δύο αὐτῶν ὑπαλλήλων, τὸ Ἐκπαιδευτικὸν δὲ Συμβούλιον ὀρθῶς ἐζήτησε τὴν ἀπομάκρυνσίν του, ἔχω δὲ ἕνα φόβον μήπως ὁ σχολάρχης, ὁ ὁποῖος φιλικῶς εἶναι διατεθειμένος πρὸς ἐμέ, ἔχει τὴν αὐτὴν τύχην μὲ τοὺς δημοδιδασκάλους.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αἱ λοιπαὶ ἀναβάλλονται δι’ αὔριον. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων Ὁ κ. Σ. Σπυρομήλιος ἔχει τὸν λόγον.

§92Σ. ΣΠΥΡΟΜΗΛΙΟΣ. Νὰ ἀναβληθῇ.

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. Οἱ κ. κ. Π. Ἀγγελίδης καὶ Δ. Χατζηγιάννης.

§94Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Νὰ διαγραφῇ.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διαγράφεται. Ὁ κ. Γ. Καντιάνης παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας, ὅπως λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του τὴν πρὸ μηνῶν ὑποβληθεῖσαν σύστασίν του περὶ κατασκευῆς γεφυρῶν ἐπὶ τῶν χειμάρρων Τζανὲ καὶ Καρυᾶς τῆς Πυλίας καὶ διατάξῃ ἐπειγόντως τὰ δέοντα, καθ’ ὅσον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑπέδειξε τότε ὡς ἐνδεχόμενον νὰ συμβῇ ἕνεκεν ἐλλείψεως γεφυρῶν, συνέβη τῳόντι ἐσχάτως, παρασυρθέντων ἐκ τοῦ ῥεύματος καὶ πνιγέντων τῶν Θεοδώρου Σκαφιδᾶ καὶ Ὄλγας Πέτρου Σκαφιδᾶ, ἐκ Πεταλιδίου, εἶναι δὲ ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι καὶ ἄλλα θύματα θὰ θρηνήσωμεν ἂν μὴ ληφθῶσι σύντονα μέτρα διὰ τὴν κατασκευὴν τῶν εἰρημένων γεφυρῶν.

§96Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς ιῆς Συγκοινωνίας). Ἡ μελέτη ἐγένετο.

§97Γ. ΚΑΝΤΙΑΝΗΣ. Σᾶς εἶπον καὶ πρὸ ἡμερῶν, ὅτι ὁ Θεόδωρος Σκαφιδᾶς καὶ ἡ Ὄλγα Πέτρου Σκαφιδᾶ ἐπνίγησαν. Ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτελεσθῶσι τὰ δύο ἔργα, τοὐλάχιστον νὰ ἐκτελεσθῇ ἡ κατασκευὴ τῆς γεφύρας ἐπὶ τῶν χειμάρρων Τζανὲ καὶ Καρυᾶς τῆς Πυλίας.

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ κ. κ. Δ. Γαλαδᾶς καὶ Ι. Βέρροιος....

§99Ι. ΒΕΡΡΟΙΟΣ. Ἀναβάλλεται.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. Οἱ κ. κ. Κ. Γόντικας καὶ Ν. Συριόπουλος συνιστῶσιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὅπως προβῇ εἰς σύστασιν εἰδικοῦ Πταισματοδικείου ἐν Ἀμαλιάδι χάριν τῆς ὑπηρεσίας.

§101Κ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ. Ἐν Ἀμαλιάδι, κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει ἀνάγκη συστάσεως εἰδικοῦ Πταισματοδικείου διὰ τὴν ὑπηρεσίαν, γνωρίζει δὲ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης τὰς ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας ἐκδίδει τὸ ἐκεῖ Εἰρηνοδικεῖον. Ἀφ’ ἑτέρου ἡ Ἀμαλιὰς εἶναι μία πόλις κατοικουμένη ὑπὸ 10.000 κατοίκων, ὁ δὲ εἰρηνοδίκης ἐλλείψει χρόνου εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπαρκέσῃ διὰ τὴν τρέχουσαν ὑπηρεσίαν. Ἰδιαιτέρως θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ὅπως ζητήσῃ ἄδειαν καὶ ἐπιτραπῇ ἡ σύστασις Πταισματοδικείων ἐκεῖ ἔνθα ἡ ὑπηρεσία νομίζει τοῦτο ἀναγκαῖον. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἐν Ἀμαλιάδι τὸ Εἰρηνοδικεῖον ἀργεῖ ἐλλείψει χρόνου.

§102Κ. ΡΑΚΤΙΒΑΝ (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης). Ἡ σύστασις τοῦ κ. βουλευτοῦ θὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Στράτος.

§104Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Παρακαλῶ νὰ ἀναβληθῇ.

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. Ἐπίσης ἀναβάλλονται τῇ αἰτήσει των αἱ τῶν κ. κ. Ι. Μπρισιμιτζάκη, Δ. Βρατσάνου, Κ. Σοκόλη, Ν. Μουζάκη καὶ Η. Κοπανίτσα. Τοῦ κ. Μ. Στελλάκη νὰ ἀναβληθῇ διότι ἀπουσιάζουσι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν.

§106Μ. ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ. Πολὺ καλά, ἀλλ’ ἦτο δυνατὸν νὰ δοθῇ ἀπάντησις.

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τῶν κ. κ. Σ. Ἰγγλέση καὶ Ν. Ἀλεβιζάτου ἀναβάλλεται, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν.

§108Σ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ. Πρέπει νὰ δοθῇ χρηματικὸν βοήθημα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι κατεστράφησαν, ἀφοῦ ἐδόθη βοήθημα εἰς τοὺς Λευκαδίους διατί νὰ μὴ δοθῇ καὶ εἰς τοὺς Ἰθακησίους;

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Βελέντζας συνιστᾷ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ὅπως κατὰ τὴν γενησομένην διακήρυξιν ἐνοικιάσεως τῶν ἰαματικῶν λουτρῶν Πλατυστόμου, ἐξαιρεθοῦν αἱ πρὸς αὐτὴν κείμεναι ἐθνικαὶ γαῖαι, ἂν δὲ τοῦτο ἀντίκειται εἰς τὸ Β. Διάταγμα τῆς 4 Ὀκτωβρίου 1871, τότε νὰ ἀπαγορευθῇ διὰ τῆς διακηρύξεως εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν ἡ καλλιέργεια τῶν γαιῶν τούτων, καθ’ ὅσον οὗτος, χρησιμοποιῶν τὸ ὕδωρ τῶν πηγῶν τῶν λουτρῶν τούτων πρὸς ποτισμὸν αὐτῶν, γίνεται πρόξενος μεγάλων ζημιῶν τῶν ὑποκειμένων εἰς ταύτας γαιῶν τῶν κατοίκων τῆς κοινότητος Πλατυστόμου τῆς Φθιώτιδος.

§110Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Εἰς τὴν Φθιώτιδα ὑπάρχουσι δύο ἰαματικαὶ πηγαί, ἡ τοῦ Πλατυστόμου καὶ ἡ τῆς Ὑπάτης, τὴν ὁποίαν ἐπιφυλάσσομαι νὰ συστήσω εἰς ἄλλην συνεδρίασιν. Ἡ κοινότης Πλατυστόμου ἀποτελεῖται ἀπὸ ἐθνικὴν γῆν, ἡ δὲ πηγὴ περιβάλλεται ἀπὸ τοιαύτην. Κατὰ τὸ Διάταγμα τοῦ 1871 περίμετρος μέχρι 500 μέτρων παραχωρεῖται εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν λουτρῶν. Τοῦτο ἐγένετο καὶ διὰ τὰ λουτρὰ Πλατυστόμου. Ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ γείνῃ Διάταγμα παραχωροῦν τὴν ἔκτασιν ταύτην πρὸς καλλιέργειαν εἰς τοὺς κατοίκους θὰ ἦτο εὐκταῖον, ἄλλως ἄν πρόκειται τὰ λουτρὰ νὰ ἔχωσι περίμετρον, οἵαν ἀναφέρει τὸ Διάταγμα, θὰ συστήσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, κατὰ τὴν νέαν ἐνοικίασιν τῶν λουτρῶν νὰ ἀπαγορευθῇ εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν ἡ καλλιέργεια τῆς ἐκτάσεως ταύτης. Διότι συμβαίνει τὸ ἄτοπον, τὸ ὕδωρ τῶν λουτρῶν ἐξερχόμενον ἐκ τῆς πηγῆς ἐχρησιμοποιεῖτο εἰς τὸν ποτισμὸν τῶν γαιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπόκεινται. Ἀλλ’ ὁ ἐνοικιαστὴς τῶν λουτρῶν ἀντὶ νὰ χρησιμοποιῇ τὴν περίμετρον τῶν 500 μέτρων, τὴν ὁποίαν ἀφῆκε τὸ Διάταγμα διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν λουομένων, σπείρει ταύτην χρησιμοποιῶν τὸ ὕδωρ τῶν λουτρῶν καὶ στερῶν τὰς ὑποκειμένας γαίας, αἱ ὁποῖαι ἐποτίζοντο ἐξ αὐτοῦ. Θὰ παρακαλέσω, λοιπόν, τὸν κ. Ὑπουργὸν ἢ νὰ μεταρρυθμίσῃ τὸ Διάταγμα τοῦ 1871, ἀφήνων περίμετρον μικροτέραν, ἢ νὰ ἀπαγορεύσῃ εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν τὴν καλλιέργειαν. Ἐπειδὴ δὲ προκύπτει τὸ ἄτοπον τοῦτο καὶ διὰ τὴν κοινότητα Πλατυστόμου, ἥτις δὲν δύναται νὰ ποτίσῃ τὰς γαίας, διὰ τὰς ὁποίας πληρώνει δόσεις, θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν, ἵνα ἐν τῇ νέᾳ διακηρύξει ἐξαιρέσῃ τὴν ἔκτασιν, ἡ ὁποία παραχωρεῖται εἰς τὰ λουτρά, ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς κοινότητος. Διὰ τῆς τοιαύτης ἐξαιρέσεως οὐδεμία βλάβη θὰ ἐπέλθῃ εἰς τὸ Δημόσιον, διότι οἱ ἐνοικιασταὶ τῶν λουτρῶν ἀποβλέπουν ὄχι εἰς τὴν σπορὰν τῆς περιμέτρου ἀλλὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν αὐτῶν.

§111Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Ὅσα ἤθελεν ὁ κ. συνάδελφος συμπίπτουν μὲ τὰς ἰδέας τὰς ὁποίας ἔχω. Ἐζήτησα πληροφορίας παρὰ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐφόρου ἵνα ἔχω κατὰ τὴν λύσιν τῆς ὑποθέσεως, ὑπὸ τὸ πνεῦμα ὑπὸ τὸ ὁποῖον ὡμιλήσατε, ἔχω καὶ πληροφορίας τῆς ὑπηρεσίας.

§112Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Δὲν ἔχετε ἀνάγκην νὰ ἀναμείνητε πληροφορίας παρὰ τοῦ ἐφόρου, ὅστις θὰ ἔχῃ τὸ στενὸν πνεῦμα τῶν οἰκονομικῶν ὑπαλλήλων, οἵτινες νομίζουν ὅτι οὕτω προστατεύουν τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου. Προτιμώτερον θὰ εἶναι νὰ ἐνεργήσητε ἀμέσως. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἑπομένην ἐπερώτησίν μου, τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν εἶχεν ἀναγράψει πίστωσιν 50.000 δρχ. πρὸς διαρρύθμισιν τῆς κοίτης τοῦ Ἰνάχου τῆς Φθιώτιδος, ὅστις ἐκχυλίζων κατὰ τὴν ἐποχὴν αὐτὴν ἐπιφέρει μεγάλας ζημίας. Γενομένης δημοπρασίας ὅμως τὸ 1912 οὐδεὶς ἐργολάβος προσῆλθε, διότι αἱ τιμαὶ ἃς καθώρισεν ὁ νομομηχανικὸς ἦσαν ἀσύμφοροι.

§113Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Θὰ γείνῃ νέα δημοπρασία.

§114Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Εἶναι ἡ τρίτη.

§115Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ. Τότε θὰ αὐξήσω τὴν τιμὴν μέχρι 30% ἐπὶ τοῦ ἀρχικοῦ ποσοῦ.

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Χρηστόπουλος συνιστᾷ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας ὅπως ἐπεκταθῇ ἡ δημοσία ὁδὸς Κιάτου–Κλημέντι μέχρι Γκούρας τοῦ Φενεοῦ καὶ ἱδρυθῇ ἐκεῖ τηλεγραφεῖον, καθ’ ὅσον ὁ δῆμος οὗτος ὡς καὶ ὁ δῆμος Στυμφαλίας, ὅστις ἐπίσης θέλει ἐξυπηρετηθῇ διὰ τῆς κατασκευῆς τῆς ὁδοῦ ταύτης, εἶναι ἀποκεκλεισμένος πάσης συγκοινωνίας.

§117Α. ΧΡΗΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ τὴν ἐπερώτησίν μου ταύτην.

§118Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Θὰ μελετήσω τὸ ζήτημ.

§119ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Καρπετόπουλος παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν πρὸς δήλωσιν τῶν βοσκησίμων γαιῶν.

§120Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ γείνῃ.

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Φίλιος παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ συστήσῃ εἰς τὸν κ. Εἰσαγγελέα Τρικκάλων νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς συγγενεῖς τῶν φυλακισμένων νὰ ἐπισκέπτωνται αὐτοὺς εἰς τὰς φυλακάς, πρὸς δὲ νὰ ἐπιστρέψῃ τὰ διάφορα ἐργαλεῖα, δι’ ὧν εἰργάζοντο καὶ προσεπορίζοντο τὰ πρὸς τὸ ζῆν.

§122Θ. ΦΙΛΙΟΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ συστήσῃ εἰς τὸν κ. Εἰσαγγελέα Τρικκάλων νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς συγγενεῖς τῶν φυλακισμένων νὰ ἐπισκέπτωνται αὐτοὺς εἰς τὰς φυλακάς, διότι, ἀφ’ ὅτου συνέβη τὸ γνωστὸν γεγονός, δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε εἰς τὰς κιγκλίδας τῆς φυλακῆς νὰ πλησιάζουν οὔτε χρήματα οὔτε ῥοῦχα οὔτε τίποτε νὰ τοὺς δώσουν. Τοῦτο εἶναι ἀπάνθρωπον, διότι μὲ μίαν δεκάραν δὲν δύνανται νὰ συντηρῶνται οἱ φυλακισμένοι.

§123Κ. ΡΑΚΤΙΒΑΝ (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης). Θὰ ἐξετάσω τὰ παράπονα.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τοῦ κ. Δ. Γαλαβᾶ ἡ ἐπερώτησις ἀναβάλλεται. Ὁ κ. Γ. Καρπετόπουλος παρακαλεῖ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας νὰ διατάξῃ τὴν ἐπισκευὴν τῆς γεφύρας τῆς ὁδοῦ Ἀλέας.

§125Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Θὰ διατάξω τὸν νομομηχανικὸν νὰ ὑποβάλῃ ἔκθεσιν.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξηντλήθη ἡ Ἡμερησία Διάταξις τῶν ἐπερωτήσεων. Ὁ κ. ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας Ὑπουργὸς ἔχει τὸν λόγον.

§127Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου «περὶ διατιμήσεως θείου καὶ θειϊκοῦ χαλκοῦ καὶ ἄλλων χρησίμων εἰς τὰς γεωργικὰς ἐπιχειρήσεις εἰδῶν καὶ περὶ ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως αὐτῶν». (Ἐπιδοκιμασίαι). Ἐγὼ ἐνόμιζον ἐξ ἀρχῆς, κύριοι, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀφίσωμεν καὶ τὸ ἐμπόριον ἐλεύθερον, παρακωλύοντες τὴν ὑπέρμετρον αὔξησιν τῶν τιμῶν ἁπλούστατα διὰ τῆς προμηθείας παρακαταθηκῶν ἐκ μέρους ὀργανισμοῦ τινος πρὸς τὸν ὁποῖον θὰ ἠγγυᾶτο τὸ Δημόσιον. Καὶ τοῦτο ἐγένετο διὰ τῆς Γεωργικῆς Ἑταιρείας. Ἡ Γεωργικὴ Ἑταιρεία δυνάμει νόμου, τὸν ὁποῖον ἐψηφίσαμεν πρὸ δύο ἐτῶν, εἶχεν ἐνταῦθα παρακαταθήκην θειϊκοῦ χαλκοῦ. Τὸ ἀτύχημα ὅμως εἶναι ὅτι ἔσπευσαν ἔμποροι νὰ ἀγοράσωσι τὸν θειϊκὸν χαλκὸν ἀπὸ τὴν Γεωργικὴν Ἑταιρείαν, ἐπὶ τῇ προόψει ἀπαγορεύσεως ἐξαγωγῆς ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλίας καὶ μάλιστα, φαίνεται, ἦσαν διατεθειμένοι νὰ ἐξαγάγωσι τὸν θειϊκὸν χαλκὸν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ ἐσπεύσαμεν ἀμέσως μετὰ τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου μου Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἀπαγορεύσωμεν διὰ Β. Διατάγματος τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ θειϊκοῦ χαλκοῦ καὶ προελήφθη ἡ ἐξαγωγὴ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ὑπάρξῃ κἄπως ὀλιγωτέρα συγκέντρωσις ποσῶν θειϊκοῦ χαλκοῦ, καίτοι ἐλήφθησαν ὅλα τὰ μέτρα προνοίας πρὸς τοῦτο καὶ εὐτυχῶς σήμερον μᾶς ἀνηγγέλθη ὅτι ἡ Ἀγγλία ἔδωσε τὴν συγκατάθεσίν της ὥστε νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἐξαγωγή, διὰ τοῦτο ἐνόμισα ὅτι τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἐκ τῶν ἀπαραιτήτων, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἀπαλλοτριωθῇ ἀναγκαστικῶς τὸ ποσόν, τὸ ἀναγκαῖον πρὸς πρόληψιν πάσης αἰσχροκερδείας τοῦ ἐμπορίου. Παρακαλῶ δὲ τὴν Βουλὴν νὰ στέρξῃ νὰ κηρυχθῇ κατεπεῖγον.

§128ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§129Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑποβάλλω εἰς τὴν Βουλὴν καὶ σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανώσεως τῆς δασικῆς ὑπηρεσίας εἰς τὰς Νέας Χώρας». Τὴν δασικὴν ὑπηρεσίαν δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀφομοιώσωμεν ἀμέσως. Ἀτυχῶς καὶ ἡ ὑπηρεσία, ἡ ἐν τῇ Παλαιᾷ Ἑλλάδι ἤδη ἦτο καὶ εἶναι ἀνεπαρκής. Τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα προσελήφθησαν εἰς τὰς Νέας Χώρας, προσελήφθησαν προσωρινῶς καὶ ἔπρεπε νὰ μελετηθῇ πρῶτον τί θὰ ἐγίνετο ὁλόκληρον τὸ προσωπικὸν ἐκεῖνο. Ἀναγκαζόμεθα νὰ κάμωμεν ὀργάνωσιν κατά τι διάφορον τῆς ὀργανώσεως τῆς Π. Ἑλλάδος καὶ μάλιστα διάφορον ἐν Μακεδονίᾳ καὶ διάφορον ἐν Ἠπείρῳ. Ἀλλ’ εἶναι τοιαῦται αἱ συνθῆκαι, ὥστε θὰ ἐπιέζομεν πολὺ τοὺς κατοίκους ἐὰν ἠθέλομεν νὰ ἀκολουθήσωμεν ἓν ὁμοιόμορφον σχέδιον. Δημιουργοῦμεν λοιπὸν μίαν μεταβατικὴν κατάστασιν, ἐλάβομεν δὲ πρόνοιαν καὶ περὶ τοῦ προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον προσελήφθη ἐν τῷ μεταξὺ, ὥστε νὰ τὸ μορφώσωμεν εἰς τὴν εἰδικὴν σχολὴν καὶ μετὰ τοῦτο νὰ τὸ χρησιμοποιήσωμεν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν. Δὲν φρονῶ ὅτι ὑπάρχει ἀντίρρησις ὅτι καὶ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο εἶναι ἐπεῖγον καὶ θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν νὰ τὸ θεωρήσῃ τοιοῦτο, διότι θέλει νὰ ἀπαλλαγῇ τῆς ὑπηρεσίας ταύτης ἡ Γεν. Διοίκησις τῆς Μακεδονίας.

§130ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα.

§131Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄλλο νομοσχέδιον «περὶ ἀφομοιώσεως τῆς ἐν Χίῳ Ἐμπορικῆς Σχολῆς πρὸς τὰς Δημοσίας Ἐμπορικὰς Σχολὰς τοῦ Κράτους καὶ διαχειρίσεως τῆς περιουσίας αὐτῆς». Ὁ μακαρίτης Συγγρὸς εἶχεν ἀφήσει εἰδικὸν κληροδότημα διὰ νὰ ἱδρυθῇ καὶ λειτουργήσῃ ἐν Χίῳ Ἐμπορικὴ Σχολὴ καὶ ἦτο ἀναγκαῖον νὰ ἐπέλθῃ σήμερον ἀφομοίωσις τῆς ὑπηρεσίας τῆς Σχολῆς ταύτης πρὸς τὰς δημοσίας ἐμπορικὰς Σχολάς. Κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ Κοινωφελοῦς Ταμείου τῆς Κρήτης, καὶ δὴ τὴν ἐν τῷ συνόλῳ ψήφισιν αὐτοῦ, ἐκ τυπογραφικῆς ἀβλεψίας παρελείφθησαν δύο στίχοι ὁλόκληροι ἐξ ἑνὸς ἄρθρου. Τὸ πρᾶγμα εἶναι καταφανές, διότι δύναται ἡ Βουλὴ νὰ παραβάλῃ τὸ νομοσχέδιον ὅπως ὑπῆρχεν εἰς τὴν βʹ κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ τὸ νομοσχέδιον ὅπως ἐπαρουσιάσθη εἰς τὴν ἐπιψήφισιν, τὴν ἐν τῷ συνόλῳ. Ἀτυχῶς τὸ πρᾶγμα δὲν δύναται νὰ διορθωθῇ ἄλλως παρὰ μόνον διὰ νέου νομοσχεδίου καὶ ὑποβάλλω αὐτό.

§132Α. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. Νὰ κηρυχθῇ κατεπεῖγον καὶ νὰ ψηφισθῇ κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον περὶ θείου καὶ θειικοῦ χαλκοῦ.

§133Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ τὰ τέσσαρα ταῦτα νομοσχέδια, παρακαλῶ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω εἰς τὴν Βουλήν, βραδέως ἴσως, ἀλλ’ ἡ φύσις τοῦ νομοσχεδίου προεκάλεσε τὴν βραδύτητα αὐτήν, νομοσχέδιον «περὶ ἀγροτικῆς ἀστυνομίας» (Ἐπιδοκιμασίαι). Δὲν γνωρίζω ἐὰν ἡ Βουλὴ ἔχει τὴν διάθεσιν νὰ ἀκούσῃ ὀλίγα περὶ τοῦ νομοσχεδίου τούτου.

§134ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Νὰ ἀκούσωμεν.

§135Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ θέμα, κύριοι, ὁμολογῶ ὅτι εἶναι ἐκ τῶν δυσχερεστέρων κατὰ τὴν νομοθετικὴν αὐτοῦ διαρρύθμισιν, ἐκ τῶν δυσχερεστάτων. Τὸ καλλίτερον βεβαίως θὰ ἦτο ἐὰν κατηρτίζομεν, ὡς ἔχομεν διὰ τὴν δασοφυλακὴν ἴδιον σῶμα καὶ ἴδιον σῶμα διὰ τὴν ἀγροφυλακήν· ἀλλ’ αἱ κραυγαί, αἱ ὁποῖαι θὰ ἠκούοντο ἀπὸ τὸν συνάδελφόν μου ἀξιότιμον ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργόν, θὰ ἦσαν μέγισται, διότι αἱ δαπάναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀπῃτοῦντο διὰ τὴν κατάρτισιν ἑνὸς αὐτοτελοῦς σώματος μισθοδοτουμένου ἀπὸ τὸ δημόσιον ταμεῖον, θὰ ἀνήρχοντο κατὰ τοὺς μετριωτέρους ὑπολογισμοὺς εἰς δώδεκα περίπου ἑκατομμύρια δραχμάς. Ὁ θέλων λοιπὸν νὰ ἐπιληφθῇ τῆς λύσεως τοῦ ζητήματος τούτου ἔπρεπε νὰ ἔχῃ πάντως ὡς βάσιν ὅτι ὁ δημόσιος θησαυρὸς δὲν εἶναι δυνατόν, ὑπὸ τὰς σημερινὰς τοὐλάχιστον περιστάσεις, νὰ δώσῃ δώδεκα ἑκατομμύρια δραχμάς· δὲν ὑπάρχει ἔδαφος ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπεβάλλετο τοιαύτη φορολογία, δυναμένη, καὶ τονίζω τοῦτο ἰδιαιτέρως, νὰ ἀποδώσῃ ἀληθῶς, πραγματικῶς καὶ οὐχὶ μόνον ἐπὶ τοῦ χάρτου τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ ἔσοδα, τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦνται πρὸς κάλυψιν τῶν ἐξόδων αὐτοτελοῦς σώματος ἀγροφυλακῆς. Φορολογίαν ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων ἢ ἐξαγομένων προϊόντων δὲν νομίζω ὅτι θὰ ἦτο εὔκολον νὰ ἀνεχθῇ ὁ ἑλληνικὸς λαός. Ἔχομεν ἀληθῶς δύο παραδείγματα τοιαύτης φορολογίας, χρησιμευούσης πρὸς κάλυψιν τῶν δαπανῶν εἰδικοῦ σώματος ἀγροφυλακῆς, ἔχομεν τὸ παράδειγμα τῆς Κρήτης, περὶ τοῦ ὁποίου θὰ εἴπω εἰς ὑμᾶς βραδύτερον, ἔχομεν καὶ τὸ παράδειγμα Κεφαλληνίας, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσαμεν ἤδη· ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν τοῦτο, ὅτι ἐν μὲν τῇ Κρήτῃ δὲν ὑπῆρχεν ἡ Ἑλληνικὴ φορολογικὴ νομοθεσία, ὅτε εἰσήχθη τὸ σύστημα, ἐν δὲ Κεφαλληνίᾳ καὶ ἐν Κρήτῃ συντελεῖ ἡ μὴ ὕπαρξις τοῦ φορολογικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ἡμεῖς ἐν τῇ λοιπῇ Ἑλλάδι. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν εἰς τὴν Κεφαλληνίαν εἰδικὸν φορολογικὸν σύστημα ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐξαγομένων, δὲν γνωρίζω ἐὰν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἰσαγάγωμεν καὶ ἐκεῖ τοιοῦτον σύστημα. Ἀλλ’ ἐγώ, κύριοι, θὰ ἐδίσταζον νὰ εἰσαγάγω νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἐζήτουν τοὺς πόρους πρὸς κάλυψιν τῶν δαπανῶν τῆς ἀγροφυλακῆς ἐν τῇ Παλαιᾷ Ἑλλάδι ἀπὸ τὴν φορολογίαν τῶν εἰσαγομένων καὶ ἐξαγομένων προϊόντων, καὶ ἂν ἀκόμη ὑπῆρχεν εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα τὸ σύστημα, τὸ φορολογικόν, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει εἰς τὴν νῆσον Κεφαλληνίαν. Διατί; Διότι νομίζω ὅτι τοῦτο θὰ ἀντέκειτο εἰς στοιχειώδεις κανόνας τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης. Θὰ ἠδύναντο δικαίως οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων, τοὺς ὁποίους κυρίως θὰ ἐπεβάρυνεν ἡ φορολογία αὕτη, νὰ διαμαρτυρηθῶσι καὶ νὰ εἴπωσιν ὅτι αὐτοὶ συνεισφέρουν διὰ νὰ φυλάσσωνται τὰ κτήματα ἀνθρώπων, μὴ συνεισφερόντων διὰ τὰς δαπάνας τῆς ἀγροφυλακῆς.

§136Α. ΕΥΤΑΞΙΑΣ. Εἰς τὴν Κεφαλληνίαν εἶναι ἀπηλλαγμένοι οἱ ἀστοὶ τῶν κυριωτέρων φόρων, τοὺς ὁποίους πληρώνουν οἱ ἐν τῇ Π. Ἑλλάδι. Ἐὰν ἀπηλλάσσοντο καὶ οἱ ἀστικοὶ πληθυσμοὶ τῆς Π. Ἑλλάδος τῶν φόρων, τῶν ἀμέσων, τότε βεβαίως προθύμως θὰ ἠνείχοντο τὴν τοιαύτην φορολογίαν.

§137Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ δὲν θὰ τὸ ἔκαμνον καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν, τὴν ὁποίαν θίγετε. Βεβαίως ἡ θέσις των θὰ ἦτο εὐχερεστέρα τότε· ἀλλὰ μὴ λησμονεῖτε ὅτι πᾶς φόρος ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων προϊόντων βαρύνει τοὺς ἀστοὺς κυρίως. Καὶ ἤδη αἱ διαμαρτυρίαι αὐταὶ ὑπεβλήθησαν καὶ ἐν τῇ μικρᾷ νήσῳ τῆς Κεφαλληνίας.

§138ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἀλλὰ μήπως δὲν ὠφελοῦνται ὅλοι;

§139Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ εἴπω καὶ περὶ αὐτοῦ. Ἐνθυμοῦμαι ὅ,τι μοὶ εἶπεν εἷς εὐφυὴς Κεφαλλήν: ἐγὼ ἔχω ἓξ παιδιὰ καὶ ἀφοῦ τὰ εἰσαγόμενα προϊόντα ἐπιβαρύνονται, ἡ διατροφὴ τῆς οἰκογενείας μου καθίσταται δυσχερεστέρα, ἐνῷ ὁ Α, ὁ ὁποῖος ἔχει 6.000 στρέμματα, δὲν πληρώνει τίποτε διὰ τὴν ἀγροφυλακήν, τὴν ὁποίαν ἐδημιουργήσατε.

§140Ν. ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι ἀληθὲς τὸ πρᾶγμα, κύριε Ὑπουργέ.

§141Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ραυτόπουλε, ἔχετε τὴν γνώμην σας. Εἰς τὸ νομοσχέδιον δὲν πρόκειται νὰ θίξω τὴν ἀγροφυλακὴν τῆς Κεφαλληνίας.

§142Ν. ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔδωκε λαμπρὰ ἀποτελέσματα.

§143Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔδωκε λαμπρὰ ἀποτελέσματα. Καί, ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν εἴχομεν 12.000.000 δρ., θὰ ἔδιδεν ἐπίσης λαμπρὰ ἀποτελέσματα καὶ εἰς τὴν Π. Ἑλλάδα. Ἐξετάζω τὸ ζήτημα ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης. Θὰ ἠδύνατό τις ὅμως ν’ ἀντιτάξῃ: ὅταν τὰ πράγματα τῆς ἀγροφυλακῆς βαίνωσι θαυμάσια, δὲν νομίζετε ὅτι ὅλη ἡ οἰκονομία τῆς χώρας θὰ προαχθῇ; Ἀναμφισβητήτως· ἀλλ’ ἰδοὺ ποία θὰ εἶναι ἡ διαφορά: ὁ μὲν κάτοικος τῆς πόλεως, ὁ ἀστός, θὰ εἶχε μόνον τὴν ἔμμεσον ὠφέλειαν, τὴν γενικήν, τὴν ἐκ τῆς καθόλου προαγωγῆς τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, ἐνῷ ὁ ἔχων τὸ ἀγροτικὸν κτῆμα θὰ εἶχε καὶ τὴν ἔμμεσον ταύτην καὶ τὴν ἄμεσον ὠφέλειαν, τὴν ἐκ τῆς φυλάξεως τῶν κτημάτων του. Ἀλλ’ ἂς μὴ ἐπιμένωμεν εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, ἀφοῦ γνωρίζομεν ὅτι ἡ κατάστασις, ἡ φορολογικὴ ἐν τῇ Παλαιᾷ Ἑλλάδι, δὲν ἐπιτρέπει εἰς ἡμᾶς νὰ ἐπιβάλωμεν φόρους διὰ νὰ λάβωμεν τὰ 12.000.000. Κύριοι, τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω περὶ ἀγροφυλακῆς εἶναι ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους τὸ 27ον περὶ ἀγροφυλακῆς. Σχεδὸν κατὰ πενταετίαν ὑπεβάλοντο νομοσχέδια περὶ ἀγροφυλακῆς. Ἀρχίζομεν ἀπὸ τὸ 1833, θὰ ἀπαντήσωμεν τὸ 1835 ἄλλο, εἰς τὸ 1836 ἄλλο, εἰς τὸ 1838 ἄλλο, εἰς τὸ 1849 ἄλλο, εἰς τὸ 1849 ἐπίσης Διάταγμα σχετικόν, εἰς τὸ 1852 ἐπίσης, εἰς τὸ 1856 νόμον εἰδικὸν περὶ ἀγροφυλακῆς καὶ Διάταγμα ἐκτελεστικόν, εἰς τὸ 1876 νόμον εἰδικὸν περὶ ἀπαγορεύσεως τῆς ποιμνιοβοσκῆς εἰς τοὺς δήμους Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, εἰς τὸ 1880 ὅμοιον νομοσχέδιον, εἰς τὸ 1883 νομοσχέδιον περὶ ἀπαγορεύσεως τῆς ποιμνιοβοσκῆς εἰς τοὺς δήμους Ἰθάκης, Κεφαλληνίας καὶ Ζακύνθου. Εἰς τὰ 1882, 1883, 1884, 1887 καὶ 1889 διατάξεις τινὰς περὶ διοικητικῆς ἀστυνομίας καὶ τέλος εἰς τὸ 1907 τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος καὶ σήμερον ἰσχύει καὶ ὁ ὁποῖος ἐπεξειργάσθη τότε ἀπὸ ἐπιτροπὴν κοινοβουλευτικὴν μεγάλην καὶ ἐνομίσθη ὅτι θὰ παρεῖχεν ἀποτελέσματα εὐχαριστότατα, ἀλλ’ εἶναι βέβαιον ὅτι ἀπέτυχε. Ποία εἶναι ἡ βάσις τοῦ νόμου, τοῦ ἰσχύοντος; Ἡ βάσις τοῦ νόμου εἶναι ὅτι καθ’ ὃν τρόπον ὁ ἰδιώτης διορίζων μόνος τὸν φύλακά του ἐκλέγει τὸν καλύτερον, οὕτω καὶ ἂν ὅλοι οἱ κτηματίαι συνερχόμενοι ἐξέλεγον τὸν φύλακά των, ἠδύναντο νὰ ἐξασφαλίσωσι τὴν περιουσίαν των. Θεωρητικῶς ἐφαίνετο ὅτι τὸ σύστημα τοῦτο ἦτο τὸ καλύτερον, ἀλλ’ ἐν τῇ πράξει ἐξέπεσε. Καὶ ἐξέπεσε διότι πρῶτον δὲν ὑπῆρχεν οὐδεμία ἐγγύησις ὅτι θὰ ἐξελέγοντο οἱ καλύτεροι, δὲν ὑπῆρχεν οὐδεμία ἐξασφάλισις διὰ τὴν διαγωγήν των, δὲν ὑπῆρχεν οὐδεὶς μισθὸς ὡρισμένος καὶ ἐξησφαλισμένος, ἀλλ’ ἀφίνετο νὰ πληρωθῶσιν οἱ ἀγροφύλακες ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας, ὑποβάλλοντες πίνακα εἰς τὸν εἰρηνοδίκην. Ἐπὶ τέλους ὑπῆρχε δεσμὸς μεταξὺ ἀγροφυλάκων καὶ ἰδιοκτητῶν ὀλεθριώτατος, διότι ὀλέθριον εἶναι νὰ πληρώνῃ ὁ ἰδιώτης πρὸς ὃν παρέχεται δημοσία τις ὑπηρεσία ἀπ’ εὐθείας τὸν δημόσιον ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος παρέχει τὴν ὑπηρεσίαν. Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου ἔλειπε καὶ πρόσωπον ἐπιτετραμμένον τὴν ἐποπτείαν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου τούτου. Ἡ διαδικασία περὶ τὴν ἐκδίκασιν τῶν ἀγρονομικῶν πταισμάτων ἐχρόνιζε πολύ, τὸ δὲ ποιὸν τῶν ἀγροφυλάκων ἦτο ἀφ’ ἑτέρου τοιοῦτον, ὥστε οἱ δικασταὶ ἐδυσπίστουν πρὸς αὐτούς. Αὐτὰ ὅλα τὰ παρουσιασθέντα μειονεκτήματα ἔπρεπε νὰ ἔχῃ τις ὑπ’ ὄψει συντάσσων τὸ νέον νομοσχέδιον. Εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν, κύριοι, ἀναγράφω ὅτι ἡ σκέψις περὶ τῆς ἱδρύσεως ἰδίου σώματος, τὸ ὁποῖον νὰ μισθοδοτῆται ὑπὸ τοῦ Κράτους, δὲν ἠδύνατο νὰ γίνῃ δεκτή, ὄχι μόνον διότι τὰ οἰκονομικὰ σήμερον δὲν ἐπιτρέπουσι τοιαύτην τινὰ δαπάνην, ἀλλὰ καὶ διότι, ἐξ ὅσων τουλάχιστον ἐγὼ εἶδον, ἀνατρέξας εἰς ἀπειρίαν νομοθεσιῶν ξένων, οὐδαμοῦ οὐδὲν Κράτος ἀνέλαβε τὴν ἰδίαις δαπάναις ὀργάνωσιν τῆς ἀγροφυλακῆς διὰ σώματος στρατιωτικῶς ὠργανωμένου καὶ ἐξαρτωμένου ἐκ τοῦ Κράτους. Ποῖος εἶναι ὁ λόγος, ἕνεκα τοῦ ὁποίου τὰ ἄλλα Κράτη δὲν ἐσκέφθησαν νὰ ἱδρύσωσιν εἰδικὰ σώματα διὰ τὴν ἀγροφυλακὴν δὲν εἶναι εὔκολον εἰδικῶς νὰ εὕρῃ τις, ἀλλὰ κατ’ ἐμὲ ὁ λόγος εἶναι ὅτι εἰς τὰ ἄλλα Κράτη, ὡς γνωρίζετε, ἐν γένει τὰ τῆς ἀστυνομίας εἴτε ἀγροτικῆς, εἴτε τῶν πόλεων, ἐπροτίμησαν νὰ ἀφήσουν εἰς τοὺς δήμους καὶ ὄχι μόνον τὴν δρᾶσιν αὐτῆς ἐπροτίμησαν νὰ μὴ ἀφαιρέσωσιν ἀπὸ τοὺς δήμους καὶ ἀπὸ τὰς κοινότητας, ἀλλὰ τοὐναντίον βλέπει τις ὅτι διηνεκῶς βαρύνουν τοὺς δήμους καὶ τὰς κοινότητας μὲ ἄλλα θέματα, τὰ ὁποῖα εἶναι θέματα δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Ὑπάρχει δηλ. ἀπὸ μακρῶν ἐτῶν ἡ λεγομένη τάσις δημοποιήσεως τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Ἀφ’ οὗ λοιπὸν αὐτὴ ἡ τάσις ὑπῆρχε δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ φροντίσωσι νὰ ἀφαιρέσωσι τὴν ἀγροτικὴν ἀστυνομίαν ἀπὸ τοὺς δήμους καὶ τὰς κοινότητας καὶ νὰ τὴν δώσωσιν εἰς τὸ Κράτος, τόσῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον αἱ ἀνάγκαι τῆς ἀγροτικῆς ἀστυνομίας ποικίλλουσιν ἀναλόγως τῶν περιφερειῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουσιν εἰς ἕκαστον Κράτος, τῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων τῶν κατοίκων, ἐὰν θέλητε καὶ τῆς συστάσεως τοῦ ἐδάφους. Αἱ βάσεις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι, ὅτι ἡ ἀγροφυλακὴ ἐξασκεῖται διὰ τῶν ἀγροφυλάκων, διὰ τῶν ἀρχιφυλάκων, οἱ ὁποῖοι τίθενται ὑπὲρ τοὺς ἀγροφύλακας, τῶν κατὰ νομοὺς ἐπιθεωρητῶν τῆς ἀγροτικῆς ἀστυνομίας καὶ τῶν Ἐποπτικῶν Συμβουλίων. Ἀπομένει εἰς τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ δήμου ἢ τῆς κοινότητος νὰ ὁρίσωσι τὰς κτηματικὰς περιφερείας, ἢ μᾶλλον νὰ γνωμοδοτῶσι περὶ τῶν περιφερειῶν τούτων καὶ περὶ τοῦ ἀναγκαίου ἀριθμοῦ τῶν ἀγροφυλάκων, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἀναγκαῖοι διὰ τὴν φύλαξιν τῶν κτημάτων τῶν περιφερειῶν τῆς κοινότητος, ἀλλ’ ὁ διορισμὸς δὲν θὰ γίνηται πλέον ἀπὸ τὰς κοινότητας, θὰ γίνεται κατ’ ἐκλογὴν τοῦ Ἐποπτικοῦ Συμβουλίου. Ἔλεγον προηγουμένως ὅτι κατὰ τὸ 1917, ὅτε συνετάχθη τὸ νομοσχέδιον, ὅπερ νῦν ἰσχύει ὡς νόμος, ἐθεωρεῖτο ὡς ἰδανικῆς τελειότητος, ἀφοῦ ἀφίνετο δι’ αὐτοῦ εἰς τοὺς κτηματίας νὰ ἐκλέγωσι τοὺς φύλακας τῶν κτημάτων των, ἀλλ’, ἐὰν εἶχε τότε μελετηθῆ ἡ ἱστορία τῆς ἐξελίξεως τῆς ἀγροφυλακῆς εἰς ἄλλα μέρη, θὰ ἔβλεπον ὅτι πρὸ αἰώνων ὑπῆρχεν ἀνάλογον σύστημα εἰς ἄλλο Κράτος, εἰς τὴν Γαλλίαν, καὶ ἔσπευσαν νὰ τὸ καταργήσωσι, διότι ἀπεδείχθη ὅτι ἀπέτυχεν. Ὁ διορισμὸς λοιπὸν ἔπρεπε νὰ φύγῃ ἀπὸ τοὺς ἰδιώτας καὶ νὰ δοθῇ εἰς τὴν διοίκησιν, διότι τοῦτο ἀπεδείχθη χρήσιμον καὶ γίνεται καὶ εἰς ἄλλα μέρη. Ἐὰν παρ’ ἡμῖν οἱ νομάρχαι ἦσαν πρόσωπα μόνιμα καὶ πρόσωπα μὴ μετατιθέμενα, ὅπως σήμερον, μετὰ τὰς ἐγγυήσεις αἱ ὁποῖαι ἀπὸ τοῦ 1909 εἶναι διὰ τοὺς ἄλλους ὑπαλλήλους, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀναθέσωμεν εἰς τοὺς νομάρχας καὶ τῶν ἀγροφυλάκων τὸν διορισμόν, τούτου ὅμως ὄντος ἀδυνάτου σήμερον τοὐλάχιστον, ὁ διορισμός, κατὰ τὸ νομοσχέδιον, θὰ γίνεται διὰ τοῦ Ἐποπτικοῦ Συμβουλίου, τὸ ὁποῖον ὁρίζεται ἐν τῷ νόμῳ. Τὸ ἐποπτικὸν συμβούλιον ἐνομίσαμεν ὅτι ἔπρεπε νὰ συγκροτηθῇ ἐκ προσώπων, τὰ ὁποῖα ἔχουσιν ἄμεσον σχέσιν πρὸς τὴν ἀγροφυλακήν, δηλ. ἐκ προσώπων τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας καὶ τῆς ἀστυνομίας, διότι ἡ ἀγροτικὴ ἀστυνομία καὶ προληπτικὸν σκοπὸν ἔχει καὶ κατασταλτικόν. Τὰ πρόσωπα ταῦτα λοιπὸν ἀπαρτίζονται ἐν ἑκάστῳ νομῷ ἀπὸ τὸν Εἰσαγγελέα, τὸν ἁρμόδιον Νομάρχην καὶ τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἀστυνομίας. Εἰς τὰ πρόσωπα ταῦτα ὑποβάλλονται αἱ αἰτήσεις τῶν θελόντων νὰ διορισθῶσι καὶ τὸ Συμβούλιον θὰ διορίζῃ ἐκ τῶν ἐχόντων τὰ προσόντα τοὺς καταλληλοτέρους. Ὁμάδες ἀγροφυλάκων θὰ ἀπαρτίζωσι κατὰ περιοχὰς ἐνωμοτίαν, ὑπὲρ τὴν ὁποίαν προΐσταται εἷς ἀρχιφύλαξ. Θὰ ἠδύνατό τις νῦν νὰ ἐρωτήσῃ: ἡ δαπάνη διὰ τὰς μισθοδοσίας τῶν ἀγροφυλάκων πόθεν θὰ προκύπτῃ; Ἁπλούστατα· ἀπὸ τοὺς ὠφελουμένους καὶ τοὺς σήμερον πληρώνοντας αὐτὴν ἰδιοκτήτας, ἀλλὰ κανονίζονται ὅρια ἐν τῷ νόμῳ, ἐντὸς τῶν ὁποίων θὰ ἐπιτρέπηται ἵνα τὸ κοινοτικὸν συμβούλιον γνωμοδοτῇ καὶ τὸ Ἐποπτικὸν Συμβούλιον προσδιορίζει τὴν συνεισφορὰν ἑκάστου ἰδιοκτήτου καὶ τὰ ὅρια ταῦτα, ὡς θὰ ἴδητε ἐν τῷ σχετικῷ ἄρθρῳ τοῦ νομοσχεδίου, ὁρίζονται διαιρουμένων τῶν κτημάτων εἰς πέντε κατηγορίας, ἀναλόγως τῆς ποιότητος τῶν γαιῶν. Θὰ ἴδητε δηλ. ὅτι ὑπάρχει ἓν ὅριον διὰ τοὺς ἀγροὺς τοὺς ξηρικούς, ἄλλο διὰ τὰς φυτευμένας ἐκτάσεις, ἄλλο διὰ τοὺς κήπους, πέραν δὲ τῶν ἀνωτάτων τούτων ὁρίων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τεθῇ φορολογία.

§144Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Διὰ τὰ λειβάδια;

§145Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ συνεισφέρουν καὶ αὐτὰ ἕν ποσόν.

§146Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Αὐτὰ δὲν ἔχουν ἀνάγκην φυλάξεως.

§147Α. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θέσητε ὡς βάσιν ὅτι δὲν θὰ συνεισφέρουν ὅσοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην φυλάξεως, διότι τότε ἕκαστος θὰ ἠδύνατο νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκην φυλάξεως· ἀλλ’ ὅπως ὁ λέγων ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκην τῆς δικαιοσύνης, διότι δὲν ἔχει δίκας, ἢ ὁ λέγων ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκην τῆς χωροφυλακῆς, διότι δὲν ἔχει φόβον, δὲν ἀπαλλάσσεται τῆς φορολογίας, οὕτω καὶ ὁ κτηματίας δὲν θ’ ἀπαλλάσσεται, διότι θὰ ἰσχυρίζετο ὅτι τὸ κτῆμά του δὲν ἔχει ἀνάγκην φυλάξεως. Ἄλλως κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου θὰ φέρῃ ἕκαστος τὰς παρατηρήσεις του. Πρέπει δὲ νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ὅπως διατυποῦνται τὰ τοῦ νομοσχεδίου, δὲν ἐπιβαρύνονται ἐκεῖναι αἱ περιφέρειαι, αἱ ὁποῖαι δὲν θὰ ἔχουν ἀνάγκην τῆς ἀγροφυλακῆς· προτοῦ μελετηθῇ τὸ νομοσχέδιον εἶχον ζητήσει πληροφορίας ἀπὸ τὰς διοικητικὰς ἀρχὰς καὶ τοὺς Δημάρχους ὅλης τῆς Ἑλλάδος, παρετηρήθη δὲ ὅτι ὑπάρχουν περιφέρειαι, εἰς τὰς ὁποίας δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη τῆς ἀγροφυλακῆς, εἴτε διότι οἱ κάτοικοι ἔχουν συνειθίσει εἰς τὴν εὐνομίαν καὶ ἐκ παραδόσεως σέβονται τὴν ἀλλοτρίαν ἰδιοκτησίαν, εἴτε διότι μόνοι κατορθώνουν νὰ φυλάττουν τὰ κτήματά των. Ἡ διαρρύθμισις δὲ τοῦ συστήματος τῆς ἀγροφυλακῆς, οἵα ἐτέθη ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, ἐπιδιώκει, ἐπαναλαμβάνω, νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἐπιταγὰς τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης· ἐνῷ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι ἱδρύετο σῶμα ἀγροφυλακῆς, τὸ ὁποῖον θὰ συνετηρεῖτο ἀπὸ τὸ κράτος καὶ δαπάναις τοῦ κράτους, θὰ ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀπαλλάξῃ τοὺς εὐνόμους τῶν κατοίκων τῶν μερῶν ἐκείνων, κανονιζομένης ὅμως τῆς ἀγροφυλακῆς καὶ τῆς διὰ ταύτην ἀναγκαίας εἰσφορᾶς, ἀναλόγως τῶν τοπικῶν ἀναγκῶν, θὰ φορολογηθῇ ἕκαστος ἔχων κτῆμα ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν τῆς ἀγροφυλακῆς, αἱ ὁποῖαι θὰ ὑπάρχουν ἐν τῇ περιφερείᾳ. Εἰς τὰ μέχρι τοῦδε, κύριοι, ὑπάρξαντα νομοσχέδια περὶ τῆς ἀγροφυλακῆς, παρετήρησα ὅτι ὑπῆρχε μία ἔλλειψις οὐσιώδης, ἔλλειψις εἰδικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι νὰ προνοῶσι περὶ τῶν ἀγρονομικῶν παραβάσεων. Ὑπάρχουσι πράξεις τινές, ὅπως γνωρίζετε, αἱ ὁποῖαι αὐταὶ καθ’ ἑαυτὰς δὲν ἐπιφέρουν ζημίαν, ἀλλ’ ὡς ἐκ τῆς φύσεώς των εἶναι κινδυνώδεις καὶ δύνανται νὰ συνεπαγάγωσι ἀποτελέσματα ἐπιζήμια. Τὰς πράξεις ταύτας ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ἡ ἐπιστήμη χαρακτηρίζει ὑπὸ τὸ ὄνομα πταίσματα, ἐνῷ δὲ εἰδικὴ μέριμνα ἐν τῷ ποινικῷ ἡμῶν νόμῳ ἔχει ληφθῇ περὶ τοιούτων πράξεων δι’ ὁλοκλήρου σειρᾶς ἄρθρων, εἰς τοὺς νόμους περὶ ἀγροτικῆς ἀστυνομίας δὲν εἶχε ληφθῇ τοιαύτη πρόνοια περὶ κολασίμων πράξεων, αἵτινες αὐταὶ καθ’ ἑαυτὰς μὴ οὖσαι ἐπιζήμιοι δύνανται ὅμως νὰ εἶναι τοιαῦται καὶ διὰ τοῦτο ὑψοῦνται εἰς ἀνομήματα. Ὁλόκληρον τὸ τμῆμα τοῦ ὑπὸ τὴν ψῆφον ὑμῶν ὑποβαλλομένου νομοσχεδίου προνοεῖ περὶ τούτων, ἄλλο δὲ κεφάλαιον προνοεῖ περὶ τῆς διαδικασίας, ἡ ὁποία γίνεται ὅσον ἔνεστι ταχεῖα, θὰ ὑπάρχῃ δὲ ἀσφάλεια κατὰ τῆς καταχρήσεως ἐκ μέρους τῶν ἀγροφυλάκων, ὄχι μόνον διότι θὰ δύνανται οὗτοι νὰ ἀπολυθῶσιν ἀπὸ τὸ Ἐποπτικὸν Συμβούλιον διὰ πᾶσαν παράβασιν, ἀλλὰ καὶ διότι ποινικαὶ διατάξεις διὰ τὰς παραβάσεις των, αἱ ὁποῖαι ἄλλως τε καὶ ἐν τῷ παλαιῷ νόμῳ ὑπῆρχον, τίθενται, καὶ διότι, κυριώτατα, πᾶσαν ἔκθεσιν τοῦ ἀγροφύλακος θὰ ἐλέγχῃ προηγουμένως ὁ ἀρχιφύλαξ, μέχρις ὅτου φθάσῃ ἐνώπιον τοῦ δικαστοῦ. Ρυθμίζονται λοιπὸν τὰ τῆς διαδικασίας κατὰ τρόπον, ὅστις νὰ ἀποδίδῃ, διὰ τὰς μικρὰς πρὸ πάντων ζημίας, τάχιστα τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀποζημίωσιν εἰς τὸν παθόντα. Τοιοῦτον, κύριοι, εἶναι ἐν τῷ συνόλῳ τὸ νομοσχέδιον. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον ἂν τὸ Κράτος ἠδύνατο νὰ διαθέσῃ 12.000.000 δρχ. περίπου, τὰ ὁποῖα ὑπελογίσθησαν ὅτι χρειάζονται διὰ νὰ καταρτισθῇ ἴδιον σῶμα ἀγροφυλακῆς· ἀλλὰ δὲν δύναται σήμερον τὸ Κράτος οὐδὲ νὰ σκεφθῇ νὰ διαθέσῃ τὸ ποσὸν τοῦτο, καὶ δὲν δύναται μάλιστα κανεὶς νὰ εἶναι καὶ βέβαιος περὶ τοῦ ἀκριβοῦς τῶν ὑπολογισμῶν του καὶ περὶ τοῦ ἂν καὶ τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ ἦτο ἐπαρκές. Παρατηροῦμεν ὅτι ὁ θεσμός, ὁ ὁποῖος σήμερον ὑφίσταται ἐν Κρήτῃ, εἰσήχθη τὸ πρῶτον εἰς τὰ 1908 ὡς σχέδιον νόμου ὑπὸ τοῦ τότε συμβούλου τῆς Δικαιοσύνης, ἀπεκρούσθη δὲ τότε πρῶτον διὰ τὴν δαπάνην, ἔπειτα διότι ἐπλάσσοντο πρόσωπα, τὰ ὁποῖα κατεῖχον καὶ διοικητικὴν ἐξουσίαν, δηλ. ἦσαν προϊστάμενα τῶν ἀγροφυλάκων ἱεραρχικῶς, καὶ δικαστικὴν συνάμα, ὥστε ἐπήρχετο μία σύγχυσις τῆς διοικήσεως καὶ τῆς δικαιοσύνης, σύγχυσις, τὴν ὁποίαν μακρὰ πεῖρα εἰς ὅλα τὰ κράτη κατέδειξεν ἐπιβλαβῆ καὶ ἠθέλησε νὰ ἀποσοβήσῃ. Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἰς τὴν Κρήτην, ὑπελόγισαν, εἰσάγοντες τὸ νομοσχέδιον, ὅτι ἡ δαπάνη θὰ ἀνήρχετο εἰς 400.000 περίπου δρχ. δι’ ὅλην τὴν νῆσον. Τὸ νομοσχέδιον τότε δὲν κατέστη νόμος. Ἐπροσπάθησεν εἶτα ὁ μακαρίτης Πλουμίδης, ὡς Γενικὸς Διοικητὴς νὰ τὸ καταστήσῃ νόμον, ἀλλ’ ἐμεσολάβησεν ὁ θάνατος αὐτοῦ καὶ νόμος δὲν ἐγένετο. Ἡ μετὰ ταῦτα Γεν. Διοίκησις υἱοθέτησε τὸ σχέδιον ἐκεῖνο καὶ τὸ ἐφήρμοσεν. Ἡ ἐφαρμογή του ἀπέδειξεν ὅτι ἡ δαπάνη ἀνήρχετο εἰς 800 χιλ. δρ., ὅτι δηλαδὴ οἱ ὑπολογισμοί, τοὺς ὁποίους τότε, κατόπιν πληροφοριῶν, ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός, εἰσηγούμενος τὸ νομοσχέδιον εἰς τὴν Κρητικὴν Βουλήν, ἔκαμεν, ἀπεδείχθησαν ἐσφαλμένοι κατὰ 50%. Δὲν θὰ ἦτο λοιπὸν εὔκολον σήμερον, καὶ ἂν ἐνομίζομεν ὅτι ἔχομεν ἢ δυνάμεθα νὰ ἐξεύρωμεν τὰ 12 ἑκατομμύρια ἐκ πόρων τοῦ Δημοσίου, δὲν θὰ ἦτο συνετὸν ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡμεῖς, οἱ ἔχοντες ἐπὶ πολλὰ ἔτη τὸ πάθημα τῶν λανθανόντων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ ἐλλειμμάτων ἐκ τῶν δαπανῶν τῆς δημοτικῆς ἐκπαιδεύσεως, νὰ προεβαίνομεν εἰς τὴν σύστασιν σώματος συντηρουμένου ὑπὸ τοῦ Κράτους δι’ ἐπιβαρύνσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ μὲ ὡρισμένον ποσόν, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀποφύγωμεν κατόπιν καὶ ἂν ἔτι οἱ πόροι, οἱ προωρισμένοι διὰ τὴν κάλυψιν τῆς δαπάνης, δὲν εἰσεπράττοντο, καὶ τοῦ ὁποίου ποσοῦ τὴν ἔκτασιν δὲν θὰ ἐγνωρίζομεν ἐπακριβῶς, θὰ ἀνεμένομεν διὰ νὰ ἴδωμεν τὰς ἀκριβεῖς δαπάνας τοῦ συστήματος ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς, ἐν ᾗ θὰ ἦτο πιθανὸν νὰ ἀφήσῃ αὐτὴ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν χαίνοντα ἐλλείμματα. Τοὐναντίον διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ παρόντος νομοσχεδίου ἀναμφισβητήτως μὲν ἔχομεν μίαν βελτίωσιν σημαντικωτάτην τῆς ὑπαρχούσης σήμερον καταστάσεως, ἀλλὰ δυνάμεθα συγχρόνως ἐξ αὐτῆς νὰ ἀποκομίσωμεν καὶ τὴν ἀσφαλῆ πεῖραν περί τε τῶν καθόλου ἀναγκῶν τῆς ὑπαίθρου χώρας, τοῦ ἀναγκαίου προσωπικοῦ καὶ τῶν δαπανῶν τῆς ἀγροτικῆς ἀστυνομίας καὶ περὶ τῶν πόρων, οἵτινες ἐκ τῆς εἰδικῆς αὐτῆς στρεμματικῆς φορολογίας θὰ δύνανται νὰ εἰσρεύσωσι, τότε δὲ θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ πρόβλημα τῆς ἱδρύσεως ἰδίου ἀστυνομικοῦ σώματος, ἀλλὰ σώματος, κατὰ τὴν ἐμὴν τουλάχιστον ἀντίληψιν, μὴ προοριζομένου διὰ τὴν ἀγροφυλακὴν μόνον, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐν γένει φύλαξιν καὶ τὴν πρόληψιν οἱουδήποτε ἀδικήματος τῆς ὑπαίθρου χώρας, εἴτε ἀγροτικὸν θὰ ἦτο εἴτε ἄλλο ὅπερ θὰ ἐλάμβανε χώραν. Διότι, κατὰ τὴν ἰδικήν μου τουλάχιστον γνώμην, ἦτο χρήσιμον νὰ φθάσωμεν καὶ ἡμεῖς εἰς διχασμὸν τῆς ἀστυνομικῆς ὑπηρεσίας καὶ νὰ ἀποκτήσωμεν ἀστυνομίαν τῶν πόλεων, ἔχουσαν πολλὰ καὶ ποικίλα καθήκοντα, ἀπαιτοῦσαν προσωπικὸν ἰδιαίτατα ἐπιμεμελημένον καὶ μεμορφωμένον, ἐπιτετραμμένον δὲ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν πολλῶν καὶ ποικίλων νόμων, οἷοι οἱ τῆς δημοσίας ὑγιεινῆς, τῆς ἐργατικῆς νομοθεσίας, τῆς ἀγορανομίας καὶ ἄλλων τοιούτων καθηκόντων δυσχερεστάτων, καὶ χωριστὸν σῶμα ἐπιτετραμμένον τὴν ἀστυνομίαν τῆς ὑπαίθρου χώρας, βοηθούμενον ἰδίᾳ ὑπὸ ἐφίππου δυνάμεως, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ στοιχειωδέστατα καθήκοντα ἀστυνομικὰ ἐν γένει εἰς μικρὰς κωμοπόλεις καὶ συνοικισμοὺς ὑπαίθρους καὶ καθήκοντα ἀγροφυλακῆς. Θὰ μᾶς εἶναι λοιπὸν κατὰ τοῦτο πολύτιμος ἡ πεῖρα, τὴν ὁποίαν θὰ ἀποκομίσωμεν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἐλπίζω ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ῥύθμισιν τοῦ θέματος τούτου, τὸ ὁποῖον εἶναι δυσχερέστατον, ἐφ’ ὅσον οἱ πόροι δὲν εἶναι ἄφθονοι, ὥστε νὰ συμπληρωθῇ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ καταστῇ ὡς οἷόν τε ἐπαρκέστερον καὶ ἀνταποκρινόμενον πρὸς τοὺς πόθους καὶ τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς Κοινῆς Γνώμης, τῆς ἐπὶ τόσα ἔτη ἐπιζητούσης τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἀγροφυλακῆς. (Χειροκροτήματα).

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ὑποβάλλεται πρότασις, ὅπως τὰ νομοσχέδια: «Περὶ ἀφομοιώσεως τῆς ἐν Χίῳ κοινοτικῆς Ἐμπορικῆς Σχολῆς πρὸς τὰς δημοσίας Ἐμπορικὰς Σχολὰς τοῦ Κράτους καὶ διαχειρίσεως τῆς περιουσίας αὐτῆς». «Περὶ ὀργανώσεως τῆς δασικῆς ὑπηρεσίας ἐν Μακεδονίᾳ, Ἠπείρῳ, Κρήτῃ καὶ ταῖς Νήσοις τοῦ Αἰγαίου Πελάγους». «Περὶ διατιμήσεως θείου, θειϊκοῦ χαλκοῦ καὶ ἄλλων χρησίμων εἰς τὰς γεωργικὰς ἐπιχειρήσεις εἰδῶν καὶ περὶ ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως αὐτῶν» καὶ «Περὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 487 «περὶ κοινωφελοῦς ταμείου Κρήτης διὰ φράσεως ἐκ λάθους παραλειφθείσης», κηρυχθῶσι κατεπείγοντα. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν τοῦ κατεπείγοντος παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσι. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. — Ὁ κ. ἐπὶ τῆς Παιδείας Ὑπουργὸς ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ χορηγίας εἰς τὸ Ἀρχαιολογικὸν Ταμεῖον δρχ. 50.000», τὸ ὁποῖον παρακαλεῖ νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ἐπιτροπὴν τῆς Βουλῆς. — Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῶν Ἐκπαιδευτικῶν Ἐπιτροπήν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§149Α. ΜΙΑΟΥΛΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν). Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Βουλῆς τὰ ἑξῆς νομοσχέδια: 1) «Περὶ συστάσεως ναυτικῶν νοσοκομείων καὶ θεραπευτηρίων». 2) «Περὶ τῆς ὑπηρεσίας τῶν ὑποναυάρχων». 3) «Περὶ τοποθετήσεως καὶ ἐφέδρων ἀξιωματικῶν ὡς καθηγητῶν ἐν τῇ Σχολῇ τῶν Ναυτικῶν Δοκίμων». 4) «Περὶ τροποποιήσεως τοῦ ΒΧΝΒʹ νόμου «περὶ ναυτικῶν πειθαρχικῶν ποινῶν». 5) «Περὶ κανονισμοῦ συντάξεως εἰς τοὺς ἀγγελιοφόρους τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καὶ τροποποιήσεως τοῦ ΩϞΔʹ νόμου». 6) «Περὶ ἀποδοχῶν τῶν ἐν Ναυστάθμῳ ὑπηρετούντων ἀξιωματικῶν». καὶ 7) «Περὶ τροποποιήσεως τοῦ ΓΩΝΖʹ (3887) νόμου περὶ τροφοδοτικῆς μερίδος ἐν τῷ πολεμικῷ ναυτικῷ».

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας — Συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου «περὶ συστάσεως δικαστηρίων ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν). — Συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου «περὶ προμηθείας σίτου καὶ ἀλεύρων ὑπὸ τοῦ Δημοσίου δι’ ἐπιτάξεως». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν). Ὑπεβλήθη πρότασις, ὅπως τὸ νομοσχέδιον «περὶ ἁλιείας εἰς τὰ Ἑλληνικὰ παράλια» κηρυχθῇ κατεῖγον. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν τοῦ κατεπείγοντος παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. — Συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἁλιείας εἰς τὰ Ἑλληνικὰ παράλια». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν). — Συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τῆς ὑπηρεσίας τῶν φάρων». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν). — Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως συμβάσεως μεταξὺ Δημοσίου καὶ Ἐθνικῆς Τραπέζης περὶ ἐπεκτάσεως τῶν προνομίων αὐτῆς εἰς τὰς Νέας Χώρας».

§151Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Τῆς συμβάσεως ταύτης διενεμήθη τροπολογία τις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, τὴν ὁποίαν πλεῖστοι τῶν κυρίων βουλευτῶν δὲν ἔλαβον. Ἀλλ’ ἀνεξαρτήτως τούτου ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἡ τροπολογία αὕτη ἐγένετο παρὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ὑπάρχει καμμία δήλωσις; Διότι βλέπω ὅτι μᾶς διενεμήθη τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀναγράφει «ὡς ἐτροποποιήθη τοῦτο ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μετὰ τὴν ψήφισιν αὐτοῦ εἰς πρώτην κατ’ ἄρθρον ἀνάγνωσιν».

§152Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐπιτρέπεται νὰ ἀναπτύξω εἰς τί ἀναφέρονται αἱ ἐπενεχθεῖσαι μεταβολαί;

§153Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Πρόκειται περὶ τοῦ τυπικοῦ. Ἀναμφισβητήτως πρόκειται περὶ μεταβολῶν, τὰς ὁποίας καὶ ἐγὼ θεωρῶ οὐσιώδεις καὶ ἴσως καὶ βελτιούσας τὴν ἀρχὴν τῆς συμβάσεως. Ἀλλ’ αἱ τροπολογίαι αὗται δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀποτελέσωσι νέαν πρόσθετον σύμβασιν. Ἀναγκαίως πρέπει νὰ συνέλθῃ καὶ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης ἵνα ἐπιτρέψῃ τὴν σύνταξιν μιᾶς συμπληρωματικῆς συμβάσεως, διότι δὲν δύνασθε σεῖς μόνος νὰ τροποποιήσητε τὴν σύμβασιν.

§154Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, ἐπειδὴ ἠγέρθησαν διάφοροι διχογνωμίαι καὶ ἀπορίαι, προέβημεν μετὰ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης εἰς τὴν σύναψιν προσθέτου συμβάσεως, διὰ τῆς ὁποίας ἐτροποποιήθησαν αἱ διατάξεις ἐκεῖναι, τὰς ὁποίας τροποποιῶ διὰ τῆς συμβάσεως, ὡς ὑποβάλλεται ὑμῖν σήμερον. Ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη ὑποβολῆς καὶ τῆς προσθέτου συμβάσεως, τὴν ὁποίαν ὑπεγράψαμεν μετὰ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, καὶ ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὰς διατάξεις αὐτάς, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐδῶ σεσημειωμέναι. Ἀκριβῶς, ὑπαρχούσης ἤδη συμπτώσεως βουλήσεως μεταξὺ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης καὶ τοῦ Κράτους περὶ τῶν τροποποιητέων αὐτῶν διατάξεων, νομίζω ὅτι δυνάμεθα νὰ τροποποιήσωμεν τὴν σύμβασιν καὶ νὰ ὑποβληθῇ πρὸς ψήφισιν εἰς τὴν Βουλὴν ἡ σύμβασις, ὡς ἐτροποποιήθη σήμερον.

§155Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Μὲ συγχωρεῖτε. Νὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ κάμω τὴν ἑξῆς παρατήρησιν, ὅτι τὸ σχέδιον, τὸ ὁποῖον ὑποβάλλεται ὡς τροποποιηθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, μετὰ τὴν πρώτην κατ’ ἄρθρον συζήτησιν φέρει χρονολογίαν 6 Δεκεμβρίου 1914, δηλ. φέρει τὴν χρονολογίαν τῆς ἀρχικῆς συμβάσεως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀκριβῶς θέλω νὰ ζητήσω, εἶναι ὅπως ὑποβληθῇ ἡ πρόσθετος αὕτη σύμβασις, ἡ ὁποία συνωμολογήθη καὶ τὴν ὁποίαν δὲν δύνασθε νὰ μὴ τὴν προσαγάγητε εἰς τὴν Βουλήν, διότι πρόκειται περὶ κυρώσεως μιᾶς συμβάσεως συνωμολογηθείσης μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Ἡ σύμβασις αὕτη ἐψηφίσθη κατ’ ἀρχὴν καὶ εἰς πρώτην ἀνάγνωσιν, σήμερον δὲ παρουσιάζεται ἕν νέον σχέδιον τροποποιοῦν οὐσιώδεις διατάξεις τῶν ἄρθρων 3 καὶ 5, χωρὶς νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν μας μίαν νέαν σύμβασιν μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Αὐτὴν τὴν σύμβασιν, τὴν συμπληρωματικήν, παρακαλῶ νὰ τὴν προσαγάγητε καὶ δὲν σημαίνει τίποτε ἐὰν ἀναβληθῇ μέχρις αὔριον ἡ ψήφισις τῆς συμβάσεως εἰς δευτέραν ἀνάγνωσιν.

§156Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Πολὺ καλά. Δυνάμεθα νὰ ἀναβάλωμεν τὴν ψήφισιν δι’ αὔριον ἀφοῦ ὑπάρχει αὐτὸς ὁ τυπικὸς λόγος.

§157Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Παρακαλῶ νὰ προσαγάγητε τὴν νέαν αὐτὴν σύμβασιν, ἡ ὁποία νὰ τυπωθῇ καὶ νὰ διανεμηθῇ.

§158ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. —Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου «περὶ διοικήσεως τοῦ Ἐμπορικοῦ ναυτικοῦ».

§159Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Νὰ ἀναβληθῇ.

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται. —Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς φορολογίας τοῦ ζύθου».

§161Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ «περὶ ζύθου» παρακαλῶ νὰ ἀναβληθῇ, διότι προηγοῦντο ἄλλα νομοσχέδια, ὥστε δὲν ὑπελογίσαμεν ὅτι θὰ ἔλθῃ ἡ σειρά του.

§162Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ νομοσχέδιον ἔχει ἀναβληθῆ δεκάκις. Αὔριον θὰ ἔχωμεν τὴν σύμβασιν, ἡ ὁποία βεβαίως θὰ καταναλώσῃ πολλὴν ὥραν. Δὲν βλέπω τὸν λόγον διατί σήμερον, ποῦ δὲν εἰργάσθημεν τόσον πολύ, νὰ μὴ ἐξακολουθήσωμεν.

§163Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ. Πρόκειται περὶ τοῦ νομοσχεδίου διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχομεν τὰ σχετικὰ καὶ διαμαρτύρομαι ἂν θὰ ψηφισθῇ ἐξ ὑφαρπαγῆς.

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 1ον (Ἀναγινώσκεται).

§165Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι, τρία ζητήματα παρουσιάζει κεφαλαιώδη τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Πρῶτον τὸ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ ποσοστοῦ, τοῦ ἀναλογοῦντος, τῆς βύνης εἰς μίαν ὀκᾶν ζύθου, δεύτερον τὸ ζήτημα, ὁποία θὰ εἶναι ἡ σχέσις τῆς φορολογίας μεταξὺ τοῦ ζυθοποιείου ὁ «Ὄλυμπος» καὶ τοῦ ζυθοποιείου ἡ «Νιάουσα», τὸ ὁποῖον ἔχει ξένην βύνην καὶ τρίτον ὁποία θὰ εἶναι ἡ φορολογία αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν τῆς Νέας Ἑλλάδος ὡς πρὸς τὸν ζῦθον, ἂν θὰ ὑπάρξῃ ἀφομοίωσις ἢ διαφορὰ μεταξὺ τῆς Νέας Ἑλλάδος καὶ Παλαιᾶς Ἑλλάδος. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον, μέχρι τοῦδε κατὰ τὴν νομοθεσίαν, τὴν ὑπάρχουσαν, ἔπρεπε ἑκάστη ὀκᾶ ζύθου νὰ παράγεται ἀπὸ 90 δράμια βύνης. Ἀπεδείχθη ἐκ τοῦ χημικοῦ ἐργαστηρίου καὶ ἐκ τῆς πράξεως ὅτι ἡ ἀναλογία δὲν εἶναι ἡ προσήκουσα καὶ οὕτως ὄχι μόνον αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι κινδυνεύουσι νὰ καταδιωχθῶσι ποινικῶς ἀλλὰ ἐπέρχεται καὶ κάποια καταστρατήγησις ὡς πρὸς τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου τοῦ ζύθου, διότι ὁ φόρος εἰσπράττεται ἐπὶ τῆς βύνης καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ νομοθέτης λαμβάνει 1 καὶ 30½ δι’ ἑκάστην ὀκᾶν βύνης, μὲ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι 90 δράμια βύνης ἀναλογοῦν εἰς ἑκάστην ὀκᾶν ζύθου. Ἡ ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς δέχεται τὴν ἐλάττωσιν τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ κάτω τῶν 90 δραμίων, καὶ φθάνει μάλιστα νὰ μὴ ὑπάρξῃ οὐδὲν ὅριον ἐν τῇ ἀναλογίᾳ ταύτῃ. Ἀλλὰ ὁ συναγωνισμὸς τῶν διαφόρων ἐργοστασίων ἐπιβάλλει τὴν καλλιτέραν ποιότητα τοῦ ζύθου. Τὸ μέγα ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε τὴν ἐπιτροπὴν εἶναι ὁποία θὰ εἶναι ἡ φορολογικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν ζυθοποιείων τῆς Νέας Ἑλλάδος. Ὁ «Ὄλυμπος» ἀξιῶν νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ εἰς τὴν Νέαν Ἑλλάδα ἡ νομοθεσία περὶ ζύθου τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος, ζητεῖ τὴν διαφορὰν τῶν 60 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν βύνης μεταξὺ τῆς ἐγχωρίας βύνης καὶ τῆς ἐξωτερικῆς. Ἡ «Νιάουσα» προβάλλουσα ὅτι ἀμφότερα τὰ ἐργοστάσια ἱδρύθησαν καὶ ἐλειτούργουν μέχρι τοῦδε ὑπὸ τὸ κράτος ξένης νομοθεσίας, τῆς νομοθεσίας τῆς τουρκικῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἐγχωρία βύνη δὲν εἶχεν ἄλλον προστάτην παρὰ 11% τοῦ δασμοῦ, τὸν ὁποῖον ἐπλήρωνεν ἡ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένη βύνη τότε εἰς τὴν Τουρκίαν, ζητεῖ ἐλαχίστην διαφορὰν φορολογίας, μέχρις οὗ κατορθώσει καὶ αὐτὴ νὰ ἀποκτήσῃ ἴδιον βυνοποιεῖον. Ἡ ἐπιτροπὴ ὅπως μορφώσῃ γνώμην ἀσφαλῆ ἀπέστειλε δύο τρία ἐκ τῶν μελῶν αὐτῆς εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Μετὰ ἐρεύνας κατέληξαν εἰς τὸ ἑξῆς συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ νομοθεσία εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ εἰς τὴν Νέαν Ἑλλάδα ἀκάμπτως ἀπὸ τοῦδε, ἐφ’ ὅσον ἡ εἰσαγωγὴ θὰ ἐπέφερε τὴν συντριβὴν τοῦ ἄλλου ἐργοστασίου, τὸ ὁποῖον ἐργάζεται μὲ ἐξωτερικὴν βύνην, ἀλλ’ ὅτι εἶναι δίκαιον νὰ δοθῇ προθεσμία τις, κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ ὑποχρεωθῇ τὸ ἕτερον τῶν ζυθοποιείων, τὸ ἐργαζόμενον μὲ ἐξωτερικὴν βύνην νὰ ἀποκτήσῃ ἴδιον βυνοποιεῖον καὶ ἐκρίθη ὅτι αὕτη ἡ προθεσμία θὰ ἦτο 2 ἕως 3 ἐτῶν. Ἐπειδὴ δὲ ἡ ἐμπόλεμος κατάστασις ἐξακολουθεῖ καὶ εἶναι δύσκολος ἡ μεταφορὰ τῶν μηχανημάτων ἐξ Εὐρώπης, ἰδίως ἐξ Αὐστρίας καὶ Γερμανίας, καὶ δύσκολος ἡ ἐξεύρεσις κεφαλαίων, προτείνω ὅπως τὸ χρονικὸν τοῦτο διάστημα εἶναι τοὐλάχιστον διετές. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ νομοθεσία τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος εἰς τὴν Νέαν ὡς πρὸς τὸν ζύθον, ἀλλὰ θὰ μετερρυθμίζετο, ἔπρεπε νὰ ἐξευρεθῇ ὁποία διαφορὰ θὰ ὑπάρξῃ ὡς πρὸς τὴν φορολογίαν ζύθου τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου ζυθοποιείου, οὕτως ὥστε οἱ ὅροι τῆς παραγωγῆς νὰ εἶναι οἱ αὐτοί, διότι ἂν ἐπιβάλωμεν τὸ αὐτὸ ποσοστὸν τοῦ φόρου ἐπὶ τῆς βύνης καὶ τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου, ἔχομεν τὴν ἀντίρρησιν ὅτι ἡ ἐγχωρία βύνη ἔχει ἀπόδοσιν μικροτέραν τῆς ἐξωτερικῆς βύνης καὶ ὅτι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τὸ ἐργοστάσιον τὸ παράγον τὸν ζύθον ἐκ τῆς ἐγχωρίου βύνης θὰ εὑρίσκεται ὑπὸ ὅρους μειονεκτικωτέρους ἀπέναντι τῆς «Νιαούσης». Μετ’ ἐξέτασιν τῶν ἀριθμῶν τῶν πραγμάτων εὕρομεν ὅτι ἡ διαφορὰ αὐτὴ δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι ἀνωτέρα τῶν 10 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν βύνης, ὅτι δηλ. ἡ ἐγχωρία βύνη θὰ ἐφορολογεῖτο κατὰ 10 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν ὀλιγώτερον τῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένης βύνης, κατὰ τὸ διάστημα τὸ τριετές, μέχρις ὅτου ἀποκτήσῃ καὶ ἡ «Νιάουσα» ἐργοστάσιον βυνοποιΐας. Ὁ «Ὄλυμπος» ἰσχυρίζετο ὅτι ἐὰν ἀπαιτοῦνται 70 δράμια βύνης ἐξωτερικῆς διὰ νὰ παραχθῇ 1 ὀκᾶ ζύθου, ἀπαιτοῦνται 90 τοὐλάχιστον δράμια ἐγχωρίου βύνης διὰ μίαν ὀκᾶν ζύθου· διαφορὰ 20 δραμιῶν. Ἀλλὰ χημικὴ ἐξέτασις γενομένη ὑπὸ τοῦ χημικοῦ ἐργαστηρίου ἀπέδειξεν ὅτι ἂν ἀπαιτοῦνται 85 δράμια βύνης ἐγχωρίου διὰ μίαν ὀκᾶν ζύθου, ἀπαιτοῦνται 79 δράμια ἐξωτερικῆς βύνης διὰ 1 ὀκᾶν, διαφορὰ 6 δραμιῶν. Ἐὰν εὕρητε τὴν ἀξίαν τῶν 6 αὐτῶν δραμιῶν καὶ τὸν φόρον κατ’ ὀκᾶν, πάλιν θὰ καταλήξετε εἰς μίαν διαφορὰν 2½ λεπτῶν. Αὐτὰ ἐγράφοντο πρὸ δύο μηνῶν. Ἀλλὰ σήμερον—χθὲς δὲ ὑπεβλήθη καὶ σχετικὸν ὑπόμνημα—λόγῳ τοῦ πολέμου, οὔτε ἐξ Αὐστρίας, οὔτε ἐκ Γερμανίας, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐξ Ἀγγλίας εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφερθῇ βύνη, διότι ἀπηγορεύθη ἡ ἐξαγωγὴ αὐτῆς καὶ εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ «Νιάουσα» καὶ τὰ ἄλλα ζυθοποιεῖα τῆς Ἑλλάδος νὰ προμηθευθοῦν τὴν βύνην ἐξ Ἀμερικῆς. Μὴ λησμονεῖτε δὲ ὅτι εὐτυχῶς ἡ ἑλληνικὴ ζυθοποιΐα συναγωνίζεται ἀποτελεσματικῶς εἰς τὴν Ἀνατολὴν τὴν εὐρωπαϊκὴν ζυθοποιΐαν καὶ ὅτι τὰ ἀποθέματα, τὰ ὁποῖα ὑπῆρχον, διετέθησαν εἰς τὸν ζύθον, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθεν εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ λοιπὴν Ἀνατολήν. Ἡ βύνη δὲ τῆς Ἀμερικῆς εἶναι πολὺ κατωτέρα τῆς Αὐστρίας καὶ Γερμανίας καὶ Ἀγγλίας, ἡ δὲ τιμὴ αὐτῆς κατὰ 30 λεπτὰ ἀκριβωτέρα. Ἀπὸ τὸ τελευταῖον ὑπόμνημα τῆς «Νιαούσης» προκύπτει ὅτι 100 χιλιόγραμμα βύνης Ἀμερικανικῆς τιμῶνται 11 δολλάρια καὶ κἄτι, δηλαδὴ 60 λεπτὰ τὸ χιλιόγραμμον ἢ 70 λεπτὰ ἡ ὀκᾶ, ἐνῷ πρὸ δύο μηνῶν ὑπελογίζετο ἡ τιμὴ εἰς 67 λεπτὰ τὴν ὀκᾶν, δηλ. ηὐξήθη ἡ τιμὴ κατὰ 3 ὅλα λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν. Ἐὰν λοιπὸν μείνῃ αὐτὴ ἡ διαφορά, προφανῶς ἀδικεῖται τὸ κατάστημα αὐτό, τοὐλάχιστον ἐφ’ ὅσον διαρκεῖ ὁ Εὐρωπαϊκὸς πόλεμος. Λοιπὸν τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι πρέπει ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς φορολογίας τοῦ ἑνὸς ἐργοστασίου καὶ τοῦ ἄλλου νὰ εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν μικροτέρα, νὰ τεθῇ δηλ. ἐλάχιστον ποσοστὸν δι’ ἑκάστην ὀκᾶν ζύθου παραγομένου ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς βύνης. Πρέπει τὸ ποσοστὸν αὐτὸ νὰ τεθῇ τοὐλάχιστον διὰ 10 δράμια περισσότερον διὰ τὴν ἐγχώριον βύνην, ὥστε νὰ ἔχωμεν ἐξίσωσιν παραγωγικῶν ὅρων. Τὸ τρίτον ζήτημα εἶναι τὸ τῆς ἀφομοιώσεως. Ἐκ τῆς γενομένης ἐξετάσεως ἀπεδείχθη ὅτι τὸ ἥμισυ τοὐλάχιστον τῆς καταναλώσεως, τῆς γενομένης ἐν ταῖς νέαις χώραις ζύθου, πληρώνεται εἰς τόσην τιμήν, ὅσην καὶ ἐν παλαιᾷ Ἑλλάδι. Ἐνηργήσαμεν προσωπικὴν ἐξέτασιν, χωρὶς νὰ γνωρίζουν, καὶ εἴδομεν ὅτι καίτοι τὰ ἐνοίκια πολλῶν ζυθοπωλείων τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι πολὺ μικρότερα τῶν Ἀθηναϊκῶν ζυθοπωλείων, καίτοι ὁ ζύθος ἀγοράζεται εἰς λεπτὰ 46 τὴν ὀκᾶν, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐν παλαιᾷ Ἑλλάδι ἀγοράζεται πρὸς 85 λεπτὰ τὴν ὀκᾶν, τὸ ποτήριον πωλεῖται πρὸς 30 λεπτὰ. Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ ὅτι δὲν εἶναι ἀκόμη ἐπίκαιρος ἡ στιγμὴ νὰ ὑποστοῦν τὰ ζυθοπωλεῖα τῆς Νέας Ἑλλάδος τοιαύτην αὔξησιν τῆς φορολογίας, πρέπει νὰ τεθῇ ἓν ὅριον λογικόν, μέχρις οὗ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀφομοίωσιν, ἡ ὁποία ἄλλως τε καὶ ἐπιβάλλεται καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ Συντάγματος. Καὶ μία ἑτέρα παρατήρησις ὑπάρχει. Ἐφ’ ὅσον εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ φόρος, τὸν ὁποῖον εἰσπράττει τὸ Δημόσιον ἀπὸ τὴν βύνην διὰ τὴν παραγωγὴν ζύθου....

§166Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Αὐτὸ εἶναι ὀρθὸν καὶ παρακαλῶ, κ. βουλευτά, νὰ κάμετε μίαν τροπολογίαν.

§167Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ἡ διαφορὰ εἶναι μικρὰ καὶ ἡ φορολογία θὰ εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν μικρά, θὰ εἶναι δηλαδὴ 5 λεπτὰ μεταξὺ τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης φορολογίας.

§168Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο προεκλήθη ἐκ τῆς ἀνάγκης ταύτης, ὅτι ἐν τῇ Παλαιᾷ Ἑλλάδι τὸ ὅριον ἀνοχῆς, τὸ ὁποῖον ὥριζε ὁ νόμος ὁ καταστατικὸς περὶ ζύθου, ἦτο πολὺ ὀλιγώτερον τῆς πραγματικότητος. Ὡρίζοντο δὲ αἱ συνέπειαι τῆς παραβάσεως τῆς ἀνοχῆς ταύτης τόσον πολὺ τρομακτικαί, ὥστε ἡ διοίκησις δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ προβῇ εἰς τὴν δήμευσιν σχεδὸν καὶ τὸν ἀποκεφαλισμὸν οὕτως εἰπεῖν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος παρέβαινε τὸ ὅριον τοῦτο τὸ ἀκρότατον. Εἶναι ἀποδεδειγμένον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὑποδειγμάτων ὅλων τῶν χωρῶν, ὅτι ἡ ἀναλογία τῆς βύνης, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἐν τῷ ζύθῳ, πρέπει νὰ εἶναι κατωτέρα ἐκείνης, ἡ ὁποία ὡρίζετο. Ἐντεῦθεν προεκλήθη ἡ ὑποβολὴ τοῦ νομοσχεδίου τούτου, τὸ ὁποῖον ὁρίζει τὴν ἀνοχὴν ἀπὸ τοῦ ὁρίου 80 εἰς 75 δράμια. Ἡ ἀναλογία αὕτη εἶναι ἡ συνήθως ὑπάρχουσα εἰς τὰ εἴδη τοῦ ζύθου. Συγχρόνως δὲ τὸ μεῖζον ὅριον ἐπιτρέπει εἰς τὴν βιομηχανίαν νὰ δύναται νὰ προβῇ εἰς κατεργασίαν διαφόρων ζύθων. Ἑπομένως εἶναι πάντως ἐπιβεβλημένη ἡ ῥύθμισις τοῦ ζητήματος τούτου ὑπ’ αὐτὸ τὸ ὅριον. Ἀλλὰ προβάλλεται πολλαχόθεν ὅτι μείωσις τῆς ἀναλογίας βύνης ἐπὶ τοῦ ζύθου εἶναι μείωσις φορολογίας, καὶ ὅτι ἑπομένως ἡ βάσις ἐπὶ τῆς ὁποίας ὡρίζετο ἡ φορολογία τοῦ ζύθου διὰ τῆς φορολογίας τῆς πεφρυγμένης κριθῆς κατὰ τὴν εἰσαγωγήν, ὅτι ἡ βάσις αὕτη ἐκλείπει πλέον καὶ ἐπειδὴ ἡ βάσις τῆς φορολογίας ταύτης ἦτο βάσις προστατευτικὴ ὄχι βιομηχανίας τινός, ἀλλὰ τῆς παραγωγῆς, ἰσχυρίζονται ὅτι πρέπει νὰ μείνουν τὰ πράγματα εἰς τὸ ὅριον, εἰς τὸ ὁποῖον ἦσαν καὶ πρίν. Εἰς τὴν ἰδέαν ταύτην προῆλθεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πρέπει φρονοῦσα ὅτι οὐδεὶς συντρέχει λόγος, ὅπως ἐπέλθῃ μείωσις φορολογίας καὶ ὅτι καλὸν εἶναι νὰ μείνουν τὰ πράγματα εἰς τὸ καθεστώς, εἰς τὸ ὁποῖον ἦσαν. Φρονεῖ ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὴν ὑπάρχουσαν φορολογίαν νὰ προστεθῇ ποσὸν 5 λεπτῶν, δηλαδὴ ἀπὸ 1.30 γίνεται 1.35. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν θελήσωμεν νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ φορολογία αὕτη, θὰ καταντήσωμεν εἰς ἐντελῶς ἀντίθετα ἀποτελέσματα, διότι θὰ ἔχωμεν κρίσιν τῆς βιομηχανίας ταύτης, συνεπείᾳ ὑπερτιμήσεως τῶν πρώτων ὑλῶν, ὡς ἐκ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς εἰσαγωγῆς αὐτῶν, συνεπείᾳ τῆς ὑπερτιμήσεως τῶν διαφόρων ὑλῶν, ἕνεκα τῶν λόγων, οἱ ὁποῖοι σήμερον φέρουσι μίαν τοιαύτην ὑπερτίμησιν τῆς τιμῆς των· διὰ τοῦτο ἀνάγκη νὰ ὁρίζηται, ὅτι ὁ καθορισμὸς τῶν 5 λεπτῶν ἐπὶ τοῦ εἰσαγωγικοῦ τέλους θέλει ἰσχύσῃ διὰ Β. Διατάγματος. Καὶ ταῦτα ὅσον ἀφορᾷ τὴν φορολογίαν τοῦ ζύθου καὶ δὴ διὰ τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα, νὰ μείνῃ δηλαδὴ τὸ καθεστὼς ὁποῖον ἦτο. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν Νέαν Ἑλλάδα ἐγείρονται πολλὰ ζητήματα, διότι εἰς τὴν Νέαν Ἑλλάδα ἔχομεν δύο Ζυθοποιεῖα, τὰ ὁποῖα λειτουργοῦσιν ἄριστα, παράγοντα ζῦθον τέλειον. Εἰς τὰ δύο ταῦτα Ζυθοποιεῖα γεννᾶται τὸ ζήτημα, τί θὰ γίνουν. Θὰ ἐφαρμοσθῇ δηλαδὴ ἡ φορολογία, ἡ ἄκρως προστατευτικὴ καὶ εἰς τὰ ζυθοποιεῖα ταῦτα, τὰ ὁποῖα ἐλειτούργουν ἐπὶ τῇ βάσει ἄλλου φορολογικοῦ καθεστῶτος, ἢ θὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἐνταῦθα ἰσχύουσα φορολογία; Ἡ Κυβέρνησις δὲν φρονεῖ ὅτι εἶναι σκόπιμον νὰ θελήσωμεν νὰ εἰσαγάγωμεν τὴν φορολογίαν, τὴν ἰσχύουσαν ἐνταῦθα, νὰ θελήσωμεν νὰ εἰσαγάγωμεν ταύτην καὶ ἐκεῖ ἀμέσως. Τοῦτο δὲν εἶναι ὀρθὸν ἐκ δύο ἀπόψεων. Πρῶτον διότι ἡ φορολογία, ἡ ἰσχύουσα ἐνταῦθα, εἶναι βαρυτέρα ἐκείνης, τὴν ὁποίαν εἶχον ἐκεῖ. Εἶχον ἐλαφροτέραν φορολογίαν, ἐπλήρωνον δηλαδὴ 11% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν εἰσαγομένων ἐν γένει ἐμπορευμάτων. Ἀφ’ ἑτέρου ἂν ἐγίνετο ἀμέσως ἡ εἰσαγωγὴ τῆς φορολογίας ταύτης ἐκεῖ, θὰ εἴχομεν τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς ἔξωθεν εἰσαγομένης πεφρυγμένης βύνης καὶ τῆς ἐσωτερικῶς παραγομένης καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε προστασία τῆς ἐσωτερικῆς ἀπέναντι τῆς ἐξωτερικῶς εἰσαγομένης, ὅπερ θὰ ἐπέφερε τὴν κατάργησιν τῶν δύο ζυθοποιείων. Τί ἔπρεπε λοιπὸν νὰ γίνῃ; Διὰ τοῦτο ἐγκρίνομεν ὅτι δὲν δυνάμεθα ἐπὶ τοῦ παρόντος νὰ εἰσαγάγωμεν καὶ ἐκεῖ τὴν ἐνταῦθα φορολογίαν, ἀλλὰ νὰ ἀναβάλωμεν τὴν ἀφομοίωσιν μέχρι τοῦ 1918, ὅτε ἡ ἀφομοίωσις θὰ γίνῃ πλήρης. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν φορολογίαν τῶν ζυθοποιείων, ὁρίζομεν ὄχι τὴν φορολογίαν τοῦ 1.30, ἀλλὰ φορολογίαν κατωτέραν τοῦ 1.30, δηλαδὴ τὴν φορολογίαν τῶν ὀγδοήκοντα λεπτῶν, καὶ εὑρίσκομεν οὕτω ὅτι ἐκ τῆς ἀναλογίας ταύτης, ἐκ τῆς φορολογίας δηλαδὴ τῶν 80 λεπτῶν ἐπὶ τῆς ἔξωθεν εἰσαγομένης βύνης, ὅτι ἡ φορολογία αὕτη εἶναι ἐπαρκής, χωρὶς ἐξ ἄλλου νὰ βλάπτηται ἡ κατανάλωσις. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ μία διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἔξωθεν εἰσαγομένης καὶ τῆς ἐσωτερικῆς καὶ ἡ διαφορὰ αὕτη εὑρίσκομεν ὅτι εἶναι 10 λεπτά, δηλαδὴ 70 λεπτὰ ἐπὶ τῆς ἐσωτερικῆς. Φρονῶ οὕτω, ὅτι ἡ διαφορὰ αὕτη τῶν 10 λεπτῶν εἶναι ἐπαρκής, ὥστε νὰ γίνεται οὕτω προστασία καὶ εἰς τὴν μὲν καὶ εἰς τὴν δέ. Ἂν σήμερον ὑπάρχῃ μία αὐξομείωσις, τοῦτο δὲν δύναται νὰ ἔχῃ μεγάλην σημασίαν.

§169Θ. ΣΚΑΣΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, αὐξάνετε τὴν φορολογίαν κατὰ δέκα λεπτά;

§170Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Βεβαίως.

§171Θ. ΣΚΑΣΗΣ. Κατὰ δέκα ὁλόκληρα λεπτά;

§172Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Βεβαίως.

§173Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παρακαταθῆκαι ὑπάρχουσιν εἰς τὴν Μακεδονίαν;

§174Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Τώρα ἔχομεν καὶ τὰ ἀποθέματα. Τὸ ἐλησμόνησα. Μὲ συγχωρεῖτε. Γεννᾶται καὶ τὸ ζήτημα τῶν ἀποθεμάτων. Ἀποθέματα ἔχουσιν ὁ μὲν βύνην ἐγχωρίαν, ὁ δὲ ἐξωτερικήν. Νομίζομεν ὅτι ἡ δικαιοσύνη ἀπαιτεῖ τὴν ἐξίσωσιν φορολογικῶς ὅλων αὐτῶν τῶν ἀποθεμάτων διὰ νὰ ἐπέλθῃ μία ἐξίσωσις, δὲν νομίζομεν δὲ ὅτι ἐπὶ τῶν ἀποθεμάτων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα εὑρέθησαν ὑπάρχοντα τότε, ὅταν ἐγένετο ἡ εἰσαγωγή, αὐτὰ θὰ ἦτο δίκαιον νὰ ἐφορολογοῦντο μὲ τὴν ἰδικήν μας τὴν φορολογίαν, τὴν νέαν, δηλαδὴ τῶν 70 ἢ 80 λεπτῶν, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξακολουθήσῃ ἰσχύουσα ἡ Τουρκικὴ φορολογία, δηλαδὴ ἡ Τουρκικὴ ὡς εἶχε μεταρρυθμισθῆ ἅμα τῇ καταλήψει τῶν Νέων Χωρῶν ὅπου τὸ 11% ἔγινε 15%· ἑπομένως ἐπιβάλλομεν φορολογίαν ἐπὶ τῆς ἔξωθεν εἰσαγομένης βύνης τὸ 15%, τὸ ὁποῖον ἐπλήρωσεν ἡ ἔξωθεν εἰσαγομένη βύνη, τὸ βάζομεν νὰ τὸ πληρώσῃ καὶ ἡ ἐγχωρίως παραχθεῖσα βύνη, ἐπίσης δὲ καὶ ὁ ζῦθος ὁ ὁποῖος παρήχθη ἐξ αὐτῆς καὶ ὑπάρχει ἀπόθεμα, πληρώνων τὸ 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ παραχθέντος ζύθου.

§175Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παρακαλῶ, κύριε Ὑπουργέ. Τὸ νομοσχέδιον λέγει: (Ἀναγινώσκει) «Τὰ κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῆς φορολογίας τοῦ ζύθου ἐν ταῖς Νέαις Χώραις εὑρεθέντα ἀποθέματα βύνης, εἰσαχθείσης ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ παραχθείσης ἐντὸς τοῦ Κράτους....»

§176Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μάλιστα. Ἔχομεν καὶ δευτέραν, τὸ μὲν «παραχθεῖσαν» τὸ δὲ «εἰσαχθεῖσαν».

§177Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παρέλκει τὸ «παραχθείση».

§178Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ὄχι. Σᾶς παρακαλῶ. Ἡ πρώτη περίοδος ἀναφέρεται εἰς τὴν βύνην, δηλαδὴ ἡ βύνη ἡ εὑρεθεῖσα ἐκεῖ πέρα καὶ παραχθεῖσα ἐκ τῆς ἐγχωρίου κριθῆς.

§179Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Ἢ εὑρέθη ἐκεῖ ἢ παρήχθη ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

§180Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ἔχομεν δύο βύνας· εἶναι ἡ βύνη, ἡ ὁποία παρήχθη ἐκ τῆς κριθῆς τῆς ἐντοπίας καὶ ἡ βύνη, ἡ ὁποία εἰσήχθη ἔξωθεν. Καὶ αἱ δύο αὐταὶ λοιπὸν βύναι ὑποβάλλονται εἰς φορολογίαν 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας.

§181Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἔχετε τὰς δύο περιστάσεις.

§182Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Ἔχετε τὰς δύο περιστάσεις. Τὰ παρακάτω; Ἄλλη μία φορολογία!

§183Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ὄχι.

§184Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Ἀναγνώσατε ὁλόκληρον τὴν παράγραφον τοῦ ἄρθρου.

§185Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ὑπάρχει μία παραδρομή.

§186Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ὑπάρχει εἰς αὐτό, εἰξεύρετε, καὶ μία δίκη σχετικὴ καὶ περὶ αὐτοῦ πρόκειται.

§187Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ἡ δίκη αὐτή, ἡ ὁποία ὑπάρχει, εἶναι ὅτι ἀτυχῶς ἠθέλομεν νὰ φορολογήσωμεν, μὴ ἔχοντες τὸ νομοσχέδιον αὐτό, μὲ τὴν φορολογίαν τὴν ἰδικήν μας, τὴν ἰδίαν. Ἑπομένως αὐτὴν τὴν δίκην θέλομεν νὰ κανονίσωμεν. Αὐτὴ ἡ δίκη εἶναι τοῦ ἀποθέματος.

§188Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει αὐτὴ ἡ δίκη. Παρακαλοῦμεν νὰ διασαφισθῇ αὐτό.

§189Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ νομοσχέδιον λέγει: (Ἀναγινώσκει) «Τὰ κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῆς φορολογίας τοῦ ζύθου ἐν ταῖς Νέαις Χώραις εὑρεθέντα ἀποθέματα βύνης, εἰσαχθείσης ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ παραχθείσης ἐντὸς τοῦ Κράτους, ὑποβάλλονται εἰς τὴν πρὸ τῆς εἰσαγωγῆς τῆς φορολογίας ταύτης ὑφισταμένην ἐπὶ τῆς παραγωγῆς τοῦ ζύθου φορολογίαν 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ ζύθου». Αὐτὸ πηγαίνει καλά. Παρακάτω: (Ἀναγινώσκει) «Τὰ ἐκ βύνης παραχθείσης ἐντὸς τοῦ Κράτους προερχόμενα ἀποθέματα ταῦτα ὑποβάλλονται προσέτι εἰς φόρον 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τῆς βύνης καὶ εἰσπραττόμενον κατὰ τὰ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τοῦ Οἰκονομικῶν κανονισθησόμενα».

§190Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Λέγετε βύνας.

§191Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Τὸ πρῶτον ἀναφέρεται εἰς τὸν ζύθον.

§192Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Νὰ τὸ διασαφήσω; Ἀκούσατε. Ὁ ζῦθος παράγεται εἰς τὰς Νέας Χώρας ἀπὸ ἐγχωρίαν βύνην καὶ ἀπὸ ἐξωτερικήν. Ἡ φορολογία κατὰ τὴν Τουρκικὴν νομοθεσίαν ἦτο ἡ ἑξῆς: ἡ μὲν ἐγχωρία βύνη δὲν ἐπλήρωνε τίποτε, ἀλλ’ ὁ ζῦθος ὁ παραγόμενος ἐκ τῆς ἐγχωρίου βύνης ἐπλήρωνε 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ παραγομένου ζύθου· αὐτὸ τὸ ἄλλο ἐργοστάσιον ἐπλήρωσεν 11% ἐπὶ τῆς εἰσαχθείσης βύνης καὶ 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ παραγομένου ζύθου. Ἦλθεν ἡ Ἑλληνικὴ κατοχὴ καὶ εὗρεν ἀποθέματα καὶ ἐξ ἐγχωρίου κατασκευασθέντα καὶ ἐξ ἐντοπίας; Τί θὰ τὰ κάμῃ αὐτά; πῶς θὰ φορολογηθῇ διὰ νὰ ἔχωμεν ἐξίσωσιν ὅρων;

§193Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν πρόκειται περὶ τοῦ μηχανισμοῦ. Πρόκειται περὶ τῆς ἐκφράσεως, περὶ τῆς διατυπώσεως.

§194Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Τὸ νομοσχέδιον λέγει: (Ἀναγινώσκει) «Τὰ κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῆς φορολογίας τοῦ ζύθου ἐν ταῖς Νέαις Χώραις εὑρεθέντα ἀποθέματα βύνης, εἰσαχθείσης ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ παραχθείσης ἐντὸς τοῦ Κράτους». Ἀφοῦ εἰσήχθη ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, πῶς παρήχθη ἐντὸς τοῦ Κράτους;

§195Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Εἶναι δύο κατηγορίαι.

§196Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Εἶναι δύο ζητήματα.

§197Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἔχομεν βύνην εἰσαγομένην ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ βύνην παραγομένην ἐν τῷ Κράτει· ἀλλ’ ἔχομεν ἐδῶ καὶ μίαν τρίτην, εἰσαγομένην ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ παραγομένην ἐν τῷ Κράτει!

§198Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Λοιπὸν τὸ «καὶ» γίνεται «ἤ».

§199Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παραδρομὴ εἶναι. Δὲν ἀποδίδει καμμίαν ἔννοιαν.

§200Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Αὐταὶ εἶναι αἱ τροπολογίαι, τὰς ὁποίας περιέχει τὸ νομοσχέδιον.

§201Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἀναγκαίως πρέπει νὰ διορθωθῇ τὸ κείμενον.

§202Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Μάλιστα.

§203Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἀναγκαίως διὰ νὰ διορθωθῇ τὸ κείμενον θὰ ἀναβληθῇ δι’ αὔριον. Ὑπάρχει μία παραδρομή, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ ἐπανορθωθῇ.

§204Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Εἰς τὸ δεύτερον ἐδάφιον ἐγείρεται ἕν παράπονον διὰ μίαν φορολογίαν πρόσθετον, τὴν ὁποίαν εἰσηγάγετε διὰ τὰ ἐκ βύνης παραχθείσης ἐκτὸς τοῦ Κράτους προερχόμενα ἀποθέματα. Λέγετε ὅτι ταῦτα ὑποβάλλονται προσέτι εἰς φόρον 15%.

§205Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δέχομαι αὐτὸ νὰ διαγραφῇ.

§206Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Τὸ δεύτερον ἄρθρον ἐτροποποιήθη;

§207Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Μάλιστα.

§208Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Πῶς;

§209Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Ἰδοὺ πῶς εἶναι διατυπωμένον. Καὶ παρακαλῶ ἀκούσατε: (Ἀναγινώσκει) «Τὰ κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῆς φορολογίας τοῦ ζύθου ἐν ταῖς Νέαις Χώραις εὑρεθέντα ἀποθέματα βύνης, εἰσαχθείσης ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἢ παραχθείσης ἐντὸς τοῦ Κράτους, ὑποβάλλονται εἰς τὴν πρὸ τῆς εἰσαγωγῆς τῆς φορολογίας ταύτης ὑφισταμένην ἐπὶ τῆς παραγωγῆς τοῦ ζύθου φορολογίαν 15% ἐπὶ τῆς ἀξίας τοῦ ζύθου.

§210Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Ἀναγνώσατε παρακάτω.

§211Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Διαγράφεται.

§212Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Τὸ διαγράφετε;

§213Α. ΔΙΟΜΗΔΗΣ. Τὸ διαγράφω. Ναί.

§214Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἆ! Τὸ διαγράφετε!

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 1, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. (Ἀναγινώσκονται εἶτα καὶ ψηφίζονται τὰ ἄρθρα 2–5). —Τὸ σύνολον ἀναβάλλεται. Λύεται ἡ συνεδρίασις. (Ὥρᾳ 8 μ. μ.)