1913.03.06

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 21

Τῆς 6ης Μαρτίου 1913.

(Τετάρτη, ὥρᾳ 11 καὶ 15′ μ. μ.).

Προεδρία Κ. Ζαβιτσιάνου.

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κηρύσσω τὴν ἔναρξιν τῆς συνεδριάσεως. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§2ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μετὰ βαθυτάτης ὀδύνης ἀγγέλλω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος πληγεὶς ὑπὸ δολοφόνου χειρὸς ἐν Θεσσαλονίκῃ χθὲς τὸ ἀπόγευμα, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐπέστρεφεν ἐκ περιπάτου, ἐξέπνευσε μετ’ ὀλίγας στιγμάς. Πρὶν ἀκόμη καθιερωθῶσι καὶ διεθνῶς τ’ ἀποτελέσματα τῶν πολεμικῶν θριάμβων, εἰς οὓς ὡδήγησε τὸν ἐθνικὸν στρατὸν ὁ νικηφόρος αὐτοῦ Στρατηλάτης, ἔπεσεν ὁ ἀγαθώτατος Βασιλεὺς ἐν τῇ ἐκτελέσει τοῦ βασιλικοῦ του καθήκοντος, ὡς πρῶτος μεταξὺ τῶν τιμίων νεκρῶν τοῦ ἐνδόξου πολέμου. Ἀλλ’ ἔζησεν ἱκανῶς, ὅπως ἴδῃ σαφῶς διαγραφομένην τὴν νέαν Ἑλλάδα, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἐμόχθησε κατὰ τὸ πεντηκονταετὲς διάστημα τῆς βασιλείας αὐτοῦ, καὶ ἀπέρχεται μὲ τὴν ἀγαλλίασιν ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ βίου αὐτοῦ ἐξεπληρώθη. Ὑπῆρξεν ἡγεμὼν κατ’ ἐξοχὴν συνταγματικός. Πλήρης ἀνεξικακίας ἐλησμόνησε πάντοτε βασιλικῶς τὰς προσωπικὰς προστριβάς, εἰς ἃς ἤγαγεν αὐτὸν ἡ ἄσκησις τῶν βασιλικῶν καθηκόντων, καὶ παρέσχεν ἀμέριστον ἀείποτε τὴν συνδρομήν του εἰς τοὺς πολιτικοὺς ἄνδρας, οὓς ἀνεδείκνυεν ἑκάστοτε εἰς τὴν ἐμπιστοσύνην αὐτοῦ ἡ νομίμως ἐκδηλουμένη θέλησις τοῦ ἔθνους. Ὅσοι εἶχον τὴν τιμὴν νὰ συνεργασθῶσι μετ’ αὐτοῦ, γνωρίζουσι πόσον ἀσφαλὴς ἦτο ἡ κρίσις αὐτοῦ ἐπὶ παντὸς ζητήματος, οἱ ὑπεύθυνοι δὲ ἰδίᾳ αὐτοῦ σύμβουλοι ᾐσθάνοντο ὅτι οὐδένα ἠδύναντο νὰ εὐχηθῶσι δι’ ἑαυτοὺς πολυτιμότερον σύμβουλον παρὰ τὸν ἴδιον ἑαυτῶν Βασιλέα. Τὴν ἰσχύν του ἐστήριξεν εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ λαοῦ του, καὶ αὕτη δύναταί τις νὰ βεβαιώσῃ ὅτι οὐδέποτε ἀπέλιπε τὸν ἀπελθόντα Βασιλέα, οὐδὲ κατὰ τὰς περιπετειωδεστέρας στιγμὰς τῆς μακρᾶς βασιλείας του. Πόσον βαθὺ δὲ ἦτο τὸ ἀδιάπτωτον τοῦτο αἴσθημα τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Βασιλέα, κατέδειξε τὸ μέγεθος τῆς λαϊκῆς ὀδύνης ἐπὶ τῇ ἀγγελίᾳ τῆς συμφορᾶς. Εὐτυχῶς ὁ Βασιλεὺς ἀπέρχεται καταλείπων ἀμφιλαφὲς τὸ δένδρον τοῦ Βασιλικοῦ Οἴκου, ὅπερ βαθυτάτας ἔρριψε τὰς ῥίζας αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ ἐδάφους. Ἔθνος καὶ Βασιλικὸς Οἶκος κοινὸν ἄγοντες τὸ βαρύτατον πένθος ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ ἀγαθωτάτου καὶ δημοφιλεστάτου Βασιλέως καὶ γενάρχου θέλουσι χωρήσει ἐν ἀδιαπτώτῳ ἑνότητι ἐξεργαζόμενοι τὰς τύχας τῆς νέας Ἑλλάδος. Τὴν ἀνησυχίαν δὲ ἣν δοκιμάζει τὸ Ἔθνος, διότι στερεῖται ἐν μέσῳ τόσῳ κρισίμων περιστάσεων Βασιλέως τόσον συνετοῦ καὶ τόσον πολυπείρου, μετριάζει ἡ βαθεῖα πεποίθησις ὅτι ὁ νέος Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος, ὅστις διὰ τῶν πολεμικῶν αὐτοῦ θριάμβων ἐμεγάλυνε τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκάλυψεν αὐτὴν μὲ τὴν δάφνην τῆς στρατιωτικῆς δόξης, θὰ ὁδηγήσῃ αὐτὴν διὰ σταθερᾶς χειρὸς καὶ εἰς τοὺς καλλινίκους ἀγῶνας τῆς εἰρήνης.

§3Γ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. Βαθύτατα συγκεκινημένος ἐκ τοῦ δυστυχήματος, τὸ ὁποῖον ἔπληξε τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον, ἐκφράζω τὴν ἄφατον λύπην ἐπὶ τῷ θανάτῳ τοῦ δημοφιλοῦς ἡμῶν Βασιλέως, ὁ ὁποῖος ἐπὶ πεντηκονταετίαν βασιλεύσας ἀείποτε συνετέλεσεν ἐν τῷ κύκλῳ τῆς συνταγματικῆς του δράσεως εἰς τὴν πρόοδον τῆς χώρας, ἠγωνίσθη δὲ πάντοτε τὸν καλὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἐπεκτάσεως αὐτῆς, ὑπὲρ τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν δούλων ἀδελφῶν. Ἡ θεία Πρόνοια ἐπέτρεψεν, ὅπως κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας τοῦ βίου του ἴδῃ πολλὰ τῶν ὀνείρων του πραγματοποιούμενα, παρακολουθῶν δὲ τὰς νίκας τοῦ στρατοῦ τοῦ διοικουμένου ὑπὸ τοῦ δαφνοστεφοῦς στρατηλάτου υἱοῦ του ἤλπιζε μὲ τὰς ἑορτὰς τῆς πεντηκονταετηρίδος τῆς βασιλείας του νὰ ἑορτάσῃ τὴν ἐπέκτασιν τῶν ὁρίων τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἀπελευθέρωσιν δούλων ἀδελφῶν· ἀλλὰ δολοφόνος χεὶρ ἔκοψε τὸ νῆμα τῆς ζωῆς του βυθίσασα εἰς ὀδύνην καὶ λύπην καὶ εἰς βαθύτατον πένθος ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος ἐν ἡμέραις ἀγαλλιάσεως διὰ τὰς νίκας τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ στόλου. Τὴν λύπην καὶ τὸ πένθος τοῦ Ἔθνους διηρμήνευσεν ἄριστα ὁ ἀξιότιμος κ. Πρωθυπουργός, ἐγὼ δ’ ἐθεώρησα ὅτι εἶχον καθῆκον, ἵνα τὸ πένθος καὶ τὴν ὀδύνην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ δηλώσω ὅτι συμμερίζεται τὸ κόμμα τοῦ ὁποίου ἔχω τὴν τιμὴν νὰ διερμηνεύω τὸ φρόνημα.

§4Δ. ΡΑΛΛΗΣ. Τὸ πένθος καὶ τὴν ὀδύνην τὴν ἐθνικὴν ἐκδηλοῖ ἡ σιγὴ καὶ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τῆς πόλεως. Διότι ὁ μικρὸς κακοῦργος δὲν ἔπληξε τὰ στέρνα τοῦ ἀοιδίμου Βασιλέως· ἔπληξεν αὐτὸ τὸ Ἔθνος καὶ ἐν τῇ κακουργίᾳ αὐτοῦ ὑπερέβαλε τὸν Ἡρόστρατον καὶ τὸν Ἐφιάλτην. Ὁ ἀοίδιμος Βασιλεὺς ἀποκομίζει ὁλόκληρον τὴν εὐγνωμοσύνην τοῦ Ἔθνους δι’ ἃ διεπράξατο ὑπὲρ αὐτοῦ ἐπὶ 50ετίαν ὅλην. Ὁ ἀποχωρισμὸς δ’ αὐτοῦ εἶναι κατὰ τοσοῦτον ὀδυνηρότερος, καθόσον παρεσκευάζετο τὸ Ἔθνος νὰ πανηγυρίσῃ τὴν μεγάλην πανήγυριν τῆς 50ετοῦς βασιλείας του καὶ ἀκριβῶς κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς μεγάλης αὐτῆς πανηγύρεως ἦλθεν ἡ κακοῦργος χεὶρ νὰ πλήξῃ τὸν φρουρὸν τῶν ἐθνικῶν πόθων καὶ τῶν ἐθνικῶν ὀνείρων. Ἡ δόξα τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔσται ἀγήρως, ἐφ’ ὅσον θὰ ὑφίσταται ἀνθρωπότης, ὁ δὲ μαρτυρικὸς θάνατος αὐτοῦ τὸν κατατάσσει εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ Κόδρου, εἰς τὸ πλευρὸν τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου. Πρόκειται περὶ Βασιλέως ἐθνομάρτυρος ἀληθῶς, ὅστις ἐπιτελῶν τὸ καθῆκον αὑτοῦ, φρουρὸς ταχθεὶς ὑπὸ τῆς ἐθνικῆς ἰδέας, παρέμεινεν ἐκεῖ ἀκλόνητος, πρὸς αὐτὸν δὲ καὶ τὴν ἐκεῖ παρουσίαν αὐτοῦ ἀπέβλεπεν ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Εὐτυχῶς ὄπισθεν αὑτοῦ καταλείπει Διάδοχον περιβεβλημένον διὰ τοῦ στέμματος τῆς δόξης καὶ δαφνοστεφῆ. Ἐὰν τὸ κενὸν τὸ ὁποῖον ὁ θάνατος αὐτοῦ ἀφῆκεν ἐν τῷ Ἔθνει εἶναι μέγα, δύναται οὐχ ἧττον τὸ Ἔθνος ν’ ἀποβλέψῃ μετὰ πεποιθήσεως πρὸς ἐκεῖνον, ὅστις καλεῖται νὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ συμπληρώσῃ τὸ ἔργον τὸ πατριωτικὸν σεπτοῦ πατρός, δημοφιλοῦς Βασιλέως, ὅστις κατέστη τὸ ὑπόδειγμα, ὡς ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τῆς ἀνεξικακίας, τῆς ἀξιοπρεπείας καὶ τῆς εὐπρεπείας, ὅστις διὰ τοῦ ἀπερίττου ἤθους του κατώρθου νὰ σαγηνεύῃ καὶ τὰ θηρία, θαυμάζει δὲ πᾶς τις ὅτι εὑρέθη ἔχιδνα νὰ πλήξῃ τὰ στέρνα αὐτοῦ. Κατάρα καὶ ἀνάθεμά τον, διότι τὸ κακούργημα αὐτοῦ ἀποτελεῖ ὕβριν καὶ ὄνειδος ἐθνικόν. Ἡ χεὶρ τοῦ δημίου δὲν θὰ δυνηθῇ ν’ ἀποπλύνῃ τὸ ὄνειδος τὸ ἐθνικόν, καὶ θὰ ηὐχόμην ν’ ἀποδειχθῇ ὅτι πρόκειται περὶ παράφρονος, διότι κτῆνος πραγματικὸν ἦτο δυνατὸν νὰ διανοηθῇ καὶ νὰ ἐκτελέσῃ τοιοῦτον ἀνοσιούργημα πλῆττον αὐτὴν τὴν Πατρίδα αὐτοῦ. Ὤφειλεν εἰς τὰς ἑκατόμβας τῶν νεωτέρων ἡρώων ἡμῶν νὰ προστεθῇ ὡς κορωνὶς τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους καὶ ἡ ζωὴ τοῦ ἀοιδίμου Βασιλέως. Ἱκετεύσωμεν, ὅπως ἀπερχόμενος ἀφ’ ἡμῶν ἐπιβλέπῃ ἐπὶ τὴν Πατρίδα, τὴν ὁποίαν ὑπηρέτησε πιστῶς καὶ ἣν κατὰ τὴν μακρὰν καὶ εὐτυχῆ βασιλείαν του ἐμεγέθυνε κατὰ τρόπον ἀληθῶς ἀνέλπιστον, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ὁ γενναῖος υἱὸς αὐτοῦ θέλει συμπληρώσει τὸ ἔργον ἐκείνου συντελῶν τὴν ὅλην ἐθνικὴν ἀποκατάστασιν.

§5Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Ἄν ἡ ἀπώλεια οἱουδήποτε ἡγεμόνος βαθέως συνταράσσει τὰς κοινωνίας, εἰς τὰς ὁποίας οἱ ἡγεμόνες ἔζησαν καὶ ἔδρασαν ἐπωφελῶς, ἡ στυγερὰ δολοφονία τοῦ ἡμετέρου ἡγεμόνος συνεκλόνισεν ἐκ βάθρων τὴν ψυχὴν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καθόσον ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος δὲν ἦτο μόνον ὁ δεξιὸς καὶ μεγαλοφυὴς ἡγεμὼν τὸν ὁποῖον ἐγνωρίσαμεν, ἀλλ’ ὑπῆρξε καὶ ὁ δημοφιλέστατος τῶν ἡγεμόνων. Καὶ δι’ αὐτὸ ἡ ἀγανάκτησις διὰ τὸ μέγεθος τοῦ συντελεσθέντος ἐγκλήματος ὑπῆρξεν ἔτι μείζων. Σπεύδομεν ἐν τούτοις ἐν τῷ μέσῳ τοιαύτης συμφορᾶς μετὰ συντριβῆς καρδίας νὰ μνημονεύσωμεν τὸν Ἡγεμόνα ἐκεῖνον ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἡ Ἑλλὰς ἐμεγαλύνθη καὶ ἐδοξάσθη.

§6Ν. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄν τὸ ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον ἀνήγγειλεν εἰς τὴν Βουλὴν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, καθ’ ἑαυτὸ ἀποτρόπαιον, δεινότερον δ’ ἔτι ἀποβαῖνον ἐκ τῶν καθόλου ἐθνικῶν περιστάσεων ὑπὸ τὰς ὁποίας συνετελέσθη, συνταράσσει κατὰ τὰς στιγμὰς ταύτας ὁλόκληρον τὸν πεπολιτισμένον κόσμον, εὔκολον εἶναι νὰ ἐννοήσῃ τις τὸ βαθὺ πένθος εἰς τὸ ὁποῖον ἐβύθισε τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος. Ἀλλ’ ὅμως παρὰ τὴν συμφορὰν ταύτην τὸ Ἔθνος οὐδένα ἔχει λόγον νὰ ἀνησυχῇ δι’ ἑαυτὸ ὡς ἐκ τῆς ἐθνικότητος τοῦ ἐγκληματίου, οἱαδήποτε καὶ ἂν εἶναι αὕτη, διότι τέρατα τοιαῦτα οὔτε Πατρίδα ἔχουσιν οὔτε διάνοιαν. Οἱ λόγοι τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἀποβαίνουσι κατὰ τὴν κρισιμωτάτην ταύτην στιγμὴν πιστοὶ ἑρμηνεῖς τῶν ἀδιαιρέτων αἰσθημάτων τοῦ Ἔθνους ἀλλὰ καὶ τῆς ὀδύνης ἡ ὁποία συνέχει ἤδη πᾶσαν ἑλληνικὴν καρδίαν.

§7Θ. ΚΟΥΤΟΥΠΗΣ. Εἶναι τόσον βδελυρὸν τὸ ἔγκλημα διαπραττόμενον κατὰ πάσης ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ γενόμενον κατὰ προσώπου Ἡγεμόνος ὁ ὁποῖος ἀπετέλει πάντοτε καὶ ἰδίως ἐσχάτως τὸ ἴνδαλμα καὶ τὴν εὐτυχίαν ἑνὸς λαοῦ. Ἂν δικαιοῦται νὰ θρηνῇ πᾶς λαὸς διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ Ἀρχηγοῦ του ἕνεκα μόνον τῆς λάμψεως τῆς πορφύρας, δικαιοῦται πλειότερον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ θρηνῇ τὴν ἀπώλειαν Ἡγεμόνος ὁ ὁποῖος δύναται νὰ χρησιμεύσῃ ὡς παράδειγμα τοιούτου σεβασθέντος τὰ δίκαια τοῦ λαοῦ. Νομίζω ὅτι τὴν στιγμὴν αὐτὴν δύναταί τις νὰ ἐνθυμηθῇ τὴν προκήρυξιν τοῦ Βασιλέως πρὶν ἢ δώσῃ τὸν ὅρκον, ὅτι ἔλεγε· «Φέρω ὑμῖν πεποίθησιν καὶ ἀφοσίωσιν εἰλικρινῆ μετὰ βαθείας πίστεως εἰς τὴν ἐν τῷ μέλλοντι ταυτότητα τῆς τύχης ἐμοῦ τε καὶ ὑμῶν. Ὑπόσχομαι ὑμῖν ν’ ἀφιερώσω τὴν ζωήν μου σύμπασαν ὑπὲρ τῆς εὐτυχίας ὑμῶν». Τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκε, τὴν ἐτήρησε καὶ ἔπεσεν ὡς ὁ Κόδρος. Ἡ Βασιλεία τοῦ ἐκλιπόντος Ἡγεμόνος θ’ ἀπετέλει μέγα πολιτικὸν ἐφόδιον διὰ τὸ Ἔθνος μας, καὶ τοῦτο εἶναι ἀντικείμενον ἀγαθὸν πλησίον τόσων ἄλλων τὰ ὁποῖα ἐδαψίλευσεν ἰδικιτέρως ἐσχάτως αὐτὸς καὶ ὁλόκληρος ὁ Οἶκός του εἰς ἕνα λαὸν ὅστις δικαίως ἀγαπᾷ αὐτὸν καὶ ἀνταγαπᾶται ὑπ’ αὐτοῦ, ὥστε νὰ πιστεύηται ὅτι δυναστεία καὶ λαὸς ἐν Ἑλλάδι ἀποτελοῦσι μίαν ἀδιάσπαστον δύναμιν, ἡ ὁποία ἔχει τοὺς αὐτοὺς πόθους καὶ τὰ αὐτὰ ἰδανικά.

§8Α. ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ἂν, Κύριοι, ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς πενθεῖ διὰ τὴν ἀπώλειαν τοῦ Βασιλέως, ἰδιαιτέρως μέγα πένθος αἰσθάνεται σήμερον ὁ Θεσσαλικὸς λαός, διότι διὰ τῶν ἀτρύτων ἐνεργειῶν, τῆς πείρας καὶ τῆς διπλωματικῆς ἱκανότητος τοῦ ἀοιδίμου Βασιλέως μας ἀπηλευθερώθη οὗτος, καὶ δι’ αὐτὸ νομίζω ὅτι εἶχον ὑποχρέωσιν ἰδιαιτέραν ὡς ἀντιπρόσωπος Θεσσαλίας, ἵνα ἄφθιτον ἐκφράσω τὴν λύπην μου ἐπὶ τῷ ἀτυχήματι τούτῳ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ κακοῦργος ἔπληξε τὴν ὅλην ἑλληνικὴν φυλήν μας κατὰ τρόπον μυσαρώτατον καὶ φθονερώτατον, καθ’ ἣν ὥραν ἔβλεπεν ὅτι αὕτη προώδευε.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ ἤδη ὑμᾶς, κύριοι Βουλευταί, ὅπως παράσχητε εἰς τὸ Προεδρεῖον τὴν ἐντολήν, ἵνα παρουσιαζόμενον ἐνώπιον τῆς Α. Μεγαλειότητος τοῦ Βασιλέως ἡμῶν Κωνσταντίνου καὶ τῆς Αὐτῆς Μεγαλειότητος τῆς σεπτῆς Βασιλομήτορος διερμηνεύσῃ πρὸς ἀμφοτέρους τὴν βαθυτάτην ὀδύνην καὶ τὸ πένθος τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὴν πλήξασαν βαθύτατα τὴν ἐθνικὴν ψυχὴν μεγάλην ἀπώλειαν. Φρονῶ ἐπίσης ὅτι διερμηνεύω αἴσθημα καθολικὸν καὶ ὅτι ἀνταποκρίνομαι πρὸς τὰς ὑπαγορεύσεις ἐπιβεβλημένου εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος καθήκοντος, ἂν προτείνω, ὅπως ἀποφασίσῃ ἡ Βουλή, ἵνα προσκληθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ ὑποβάλῃ σχέδιον νόμου περὶ ἀνεγέρσεως μνημείου πρὸς διηνεκῆ ἀνάμνησιν τοῦ δολοφονηθέντος Βασιλέως μας. Προτείνω ἐπίσης εἰς τὴν Βουλὴν νὰ ὁρίσῃ τὴν διάρκειαν τοῦ πένθους αὐτῆς ἐπὶ ἓξ μῆνας. Νομίζω δ’ ὅτι πρὶν ἢ λυθῇ ἡ συνεδρίασις πρέπει νὰ ἀκουσθῇ ἐν τῇ αἰθούσῃ τῆς Βουλῆς ἡ φωνὴ ἥτις ἐκφεύγει κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην ἐξ ὅλων τῶν ἑλληνικῶν χειλέων· Ζήτω ὁ Βασιλεὺς Κωνσταντῖνος. (Ζητωκραυγαὶ ἐκ τῆς αἰθούσης καὶ τῶν ἀκροατηρίων). Λύεται ἡ συνεδρίασις. (Λύεται ἡ συνεδρίασις ὥρᾳ 11. καὶ 30′ μ.μ.)