1913.03.01

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 18

Τῆς 1ης Μαρτίου 1913.

(Παρασκευὴ ὥρᾳ 4 καὶ 45′ μ. μ.)

Προεδρία Κ. Ζαβιτσιάνου.

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Νὰ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ κ. Γραμματεὺς νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν Πρακτικῶν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως. (Ἀναγινώσκονται τὰ Πρακτικὰ τῆς 28 Φεβρουαρίου ἐ. ἔ.).

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἀντίρρησις κατὰ τῶν Πρακτικῶν; Τὰ Πρακτικὰ ἐπικυροῦνται. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς· Ὁ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργὸς κ. Ἀ. Διομήδης ὑποβάλλει δήλωσιν «περὶ αὐξήσεως τῆς ἐν τῷ εἰδικῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, χρήσεως 1913, ἀναγεγραμμένης ὑπὸ κεφ. Αʹ, ἄρθρ. 5, πιστώσεως. Οἱ κύριοι Ἰ. Δελλίου, Ἰ. Θεοδωρίδης, Ἰ. Παπαπαύλου, Δ. Ταξῆς, Κ. Φλέσσας καὶ Ἀ. Ῥουσόπουλος, ὡς ἀντιπρόσωποι τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θρᾴκης, ὑποβάλλουσιν ὑπόμνημα περὶ τῆς ἑλληνικότητος τῶν ἄνω ἐπαρχιῶν καὶ τῶν θυσιῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ πρὸς ἀπελευθέρωσιν αὐτῶν. Ὁ Πρόεδρος τῆς Ῥωσικῆς Δούμας ἀπαντῶν εἰς τὸ συγχαρητήριον τηλεγράφημα τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς ἐπὶ τῇ 300ῇ ἐπετείῳ τῶν Ῥωμανὼφ ἀπέστειλε τὸ κάτωθι τηλεγράφημα· «Βουλήν Ἀθήνας Θεωρῶ ἐμαυτὸν εὐτυχῆ διαβιβάζων εἰς τὴν Βουλὴν τὴν εὐγνωμοσύνην τῆς Δούμας τῆς Αὐτοκρατορίας διὰ τὰ ἐγκάρδια συγχαρητήρια ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τῆς τριακοσιετηρίδος τῆς ἐνδόξου δυναστείας τῶν Ῥωμανώφ, ἑορταῖς συμπεσούσαις τῇ ἡμέρᾳ τῆς λαμπρᾶς νίκης τῶν Ἑλληνικῶν ὅπλων. Αἱ ἀναλλοίωτοι συμπάθειαι τοῦ Ῥωσικοῦ Ἔθνους πρὸς τὸ ὁμόθρησκον αὐτῷ Ἑλληνικὸν Ἔθνος γίνονται μετ’ ἰδιαζούσης δυνάμεως αἰσθηταὶ κατὰ τὴν ὥραν τῶν ἀλκίμων ἐν τῷ προαιωνίῳ ἀγῶνι ἑλληνικῶν ἄθλων, οἵτινες εὑρίσκουσιν ἰσχυρὰν ἠχὼ ἐν ταῖς καρδίαις τοῦ Ῥωσικοῦ λαοῦ. Ὁ Πρόεδρος τῆς Δούμας τῆς Αὐτοκρατορίας Rodzianko». Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων. Καλεῖται ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Βελέντζας, ὅστις ἐρωτᾷ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν πότε θὰ διατάξῃ τὴν ἀπόλυσιν τῶν ἐφέδρων ἐθνοφρουρῶν τῶν κληθέντων πρὸς φύλαξιν τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Πειραιῶς–Λαρίσης, ν’ ἀναπτύξῃ τὴν ἐρώτησίν του.

§3Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Ἀπουσιάζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται δι’ αὔριον.

§5Γ. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Ἔλαβον τηλεγράφημα ἐκ Σπάρτης παρὰ τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, τὸ ὁποῖον παρακαλῶ νὰ φέρητε εἰς γνῶσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ τὸ ὑποβάλητε διὰ τοῦ Γραφείου, θὰ ἀνακοινωθῇ δὲ αὔριον εἰς τὴν Βουλήν. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας. Πρῶτον ἀντικείμενον εἶναι «ψηφοφορία πρὸς ἐκλογὴν μελῶν τοῦ συμβουλίου ἐργασίας». Καλοῦνται ὡς ψηφολέκται οἱ κύριοι Εὐθ. Βελλιανίτης καὶ Σ. Παπαχατζῆς. (Ἐνεργεῖται ἐνταῦθα μυστικὴ διὰ ψηφοδελτίων ψηφοφορία, μεθ’ ὃ γενομένης διαλογῆς ὑπὸ τὴν ἐπιτήρησιν ὡς ψηφολεκτῶν τῶν κυρίων Εὐθ. Βελλιανίτου καὶ Σ. Παπαχατζῆ, ἀπαγγέλλεται τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου ὡς ἑξῆς):

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 138. Ἐκ τοῦ ἀθροίσματος προκύπτει ὅτι ἐξελέγησαν μέλη τοῦ συμβουλίου τῆς ἐργασίας οἱ κύριοι Μ. Νεγροπόντης διὰ ψήφων 116, Ν. Λεωνίδας διὰ ψήφων 118 καὶ Σ. Θεοδωρόπουλος διὰ ψήφων 90. Ἔλαβον ἕκαστος ψήφους· Ἀρ. Σακελλαρίου 11, Σπυρ. Παπαχατζῆς 3, Π. Ἀραβαντινὸς 5, Ν. Στράτος 1, Ἰ. Τομπάζης 1, Ἀ. Ἀλεξανδρῆς 1, Θ. Κουτούπης 5, Λουκᾶς Νάκος 4, Κ. Σοκόλης 1, Ἰ. Μπουρνιᾶς 2, Ἐ. Μπενάκης 5, Κ. Σπυρίδης 9, Γ. Καζανόβας 1, Γ. Στρατούλης 1 καὶ Ἰ. Βέρροιος 2. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν ὑποβάλλει δήλωσιν, δι’ ἧς ἐπέρχονται τροποποιήσεις εἰς τὸν ὑποβληθέντα εἰδικὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ναυτικῶν τῆς χρήσεως 1913. Προχωροῦμεν ἤδη εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ὁλλανδίας συνυποσχετικοῦ». (Γίνεται δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον ὡς καὶ τὸ σύνολον. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τῶν προσελθόντων κατὰ τὸν παρόντα πόλεμον ἐφέδρων, ἐθνοφρουρῶν καὶ ἀνυποτάκτων». Ἄρθρον 1 (ἀναγινώσκεται).

§8ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργός). Ὅπως ἐξεπονήθη ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς, κύριε Πρόεδρε, διότι ἔχω νὰ φέρω μερικὰς τροποποιήσεις.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Ὁ κ. Βελέντζας ἔχει τὸν λόγον.

§10Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε· τὸ ἄρθρον πρῶτον τῆς ἐπιτροπῆς εἶναι αὐστηρότερον τῆς διατάξεως τοῦ ὑφισταμένου νόμου. Ἀφοῦ οἱ ἀνυπότακτοι οἱ μέχρι τοῦ 1898 προσελθόντες εἰς τὰς τάξεις τοῦ στρατοῦ ὑπηρέτησαν ἐπὶ τετράμηνον καὶ κατέβαλον καὶ 400 δραχ., διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου τῆς ἐπιτροπῆς αὐξάνεται ἡ ὑπηρεσία εἰς 6 μῆνας καὶ 500 δραχμάς. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ψηφισθῇ τὸ κυβερνητικὸν νομοσχέδιον ὡς ἔχει.

§11Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργὸς καὶ Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν). Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ ἄρθρον τοῦτο τῆς ἐπιτροπῆς εἶναι αὐστηρότερον τοῦ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλ’ ἔχω καθῆκον νὰ ἀποδεχθῶ τὸ τῆς ἐπιτροπῆς, διότι εἶναι συμφωνότερον πρὸς τὰ πράγματα. Δὲν διστάζω νὰ ὁμολογήσω ὅτι ἐνταῦθα ἠστόχησε τὸ κυβερνητικὸν νομοσχέδιον. Δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε, ὅτι ὁ ὑπάρχων νόμος προνοεῖ, ὅτι μέχρι τοῦ ἔτους 1909 οἱ ἀνυπότακτοι κληρωτοί, μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τετραμήνου ὑπηρεσίας, δύνανται ν’ ἀπολυθῶσι καταβάλλοντες δραχ. 400. Σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς θέσιν νὰ προνοήσωμεν καὶ περὶ τῶν ὕστερον προσελθόντων. Περὶ αὐτῶν δὲν ἐλήφθη μέριμνα ἐν τῷ παρελθόντι. Ἀλλ’ ὀφείλω νὰ παρατηρήσω, ὅτι αὐτοὶ οἱ Κύριοι ἀπὸ τοῦ 1909 μέχρι τοῦ πολέμου δὲν ἔσπευσαν νὰ ἐπωφεληθῶσι τῆς διατάξεως ἐκείνης, διὰ νὰ ὑπηρετήσωσι τοὺς 4 μῆνας καὶ νὰ πληρώσωσι τὸ ὀφειλόμενον διὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς περαιτέρω ὑπηρεσίας. Καὶ τί συμβαίνει σήμερον; Οἱ μὴ προσελθόντες τότε καὶ μόνον τώρα προσελθόντες εὑρίσκονται εἰς ταύτην τὴν πλεονεκτικὴν θέσιν, ὅτι, ἐνῷ οἱ τότε προσελθόντες ὑπηρέτησαν 4 μῆνας καὶ ἦλθον καὶ εἰς τὸν πόλεμον καὶ ἐπολέμησαν, αὐτοὶ δὲν ὑπηρέτησαν τοὺς 4 μῆνας, ἀλλὰ μόνον ὑπηρέτησαν ἐν πολέμῳ. Νομίζω λοιπὸν ὅτι εἶναι δικαία ἡ πρότασις τῆς ἐπιτροπῆς.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 1 παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Ἄρθρον 2 (ἀναγινώσκεται).

§13Κ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ. Ἐν τῇ τελευταίᾳ παραγράφῳ τοῦ ἄρθρου 2 παρακαλῶ ἡ προθεσμία 1 Δεκεμβρίου νὰ γίνῃ 1 Ὀκτωβρίου.

§14Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μάλιστα· νὰ γίνῃ 1 Ὀκτωβρίου, διότι παρέχεται εἰς αὐτοὺς δεκατεσσάρων ἡμερῶν αὔξησις.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πολὺ καλά. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 2, ὡς ἐτροποποιήθη). Ἄρθρον 3 (ἀναγινώσκεται).

§16Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΗΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 ἐπιβάλλονται ποιναὶ τῶν ἄρθρων 152 καὶ 156 τοῦ στρατολογικοῦ νόμου. Θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἐλαττωθῇ τὸ κατώτατον ὅριον τῆς ποινῆς. Ἐν καιρῷ πολέμου οἱ μὴ προσελθόντες ὑφίστανται τὴν ποινὴν τῆς φυλακίσεως ἀπὸ 2 ἐτῶν μέχρι 5 ἐτῶν. Δι’ ἐκείνους ὅθεν, οἱ ὁποῖοι διὰ λόγους φύσει ἀδυνάτους δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προσέλθωσι, νὰ ἀφεθῇ ἐλεύθερον τὸ στάδιον εἰς τὸν δικάζοντα δικαστὴν ἢ τὸ δικάζον δικαστήριον νὰ ἐπιβάλῃ ποινὴν φυλακίσεως καὶ νὰ ὁρίζηται τότε τὸ κατώτατον ὅριον, αἰρομένου τοῦ κατωτάτου ὁρίου τῶν 2 ἐτῶν.

§17Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Συμμερίζομαι ἐντελῶς τὰς σκέψεις τοῦ κ. Βουλευτοῦ ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, τοῦ νὰ ἀφαιρεθῇ τὸ κατώτατον ὅριον τῶν 2 ἐτῶν. Τοῦτο εἶναι συμφωνότερον πρὸς τὰ πράγματα, ἀποβαίνει δὲ καὶ αὐστηρότερον, διότι ὁ δικαστὴς πολλάκις ἀναγκάζεται νὰ ἀπαλλάξῃ τὸν κατηγορούμενον, διότι νομίζει ὅτι ἡ ποινὴ εἶναι μεγάλη. Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει τροπολογία ὑποβεβλημένη, αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲ δὲν εἶναι εὔκολον νὰ ἀνακόψωμεν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἄλλως τε ὁ στρατολογικὸς νόμος ἔχει ἀνάγκην πολλῶν τροποποιήσεων. Ὅταν προσεχῶς θὰ ὑποβάλω τὰς τροπολογίας ταύτας, ἐν αὐτῷ τῷ μεταξὺ δὲν θὰ ἔχωσι γίνει καταδιώξεις καὶ δίκαι ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ νόμου καὶ ἐπιφυλασσόμεθα τότε μὲ τὰς ἄλλας τροπολογίας, αἵτινες θὰ εἰσαχθῶσι, νὰ καταργήσωμεν τὸ κατώτατον ὅριον καὶ νὰ ὁρίσωμεν ὅτι «τιμωροῦνται διὰ φυλακίσεως». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 3).

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 4 (ἀναγινώσκεται).

§19Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Εἰς τὴν τελευταίαν παράγραφον, «εἰς τοὺς τυχόντας ἀναβολῆς κατατάξεως κλπ.», νὰ προστεθῇ «τοὺς ὑπέχοντας διετῆ ὑποχρέωσιν». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 5 (ἀναγινώσκεται).

§21Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Τὸ «Δεκεμβρίου» γίνεται «Ὀκτωβρίου». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἐτροπολογήθη, καθὼς καὶ τὸ ἄρθρον 6).

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 7 (ἀναγινώσκεται).

§23Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Καὶ ἐνταῦθα τὸ «Δεκεμβρίου» γίνεται «Ὀκτωβρίου». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 7, ὡς ἐτροπολογήθη).

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 8 (ἀναγινώσκεται).

§25Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἐπίσης καὶ ἐνταῦθα τὸ «Δεκεμβρίου» γίνεται «Ὀκτωβρίου». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἐτροπολογήθη).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 9 (ἀναγινώσκεται). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου ὑπάρχει τροπολογία ὑποβληθεῖσα ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ Ἀχαΐας καὶ Ἤλιδος κυρίου Δ. Γκλαβᾶ.

§27Δ. ΓΚΛΑΒΑΣ. Τὴν ἀποσύρω. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9 καὶ τὸ ἄρθρον 10, ἀναγινώσκεται δὲ τὸ ἄρθρον 11).

§28Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Παρακαλῶ ἐκ τοῦ τέλους τῆς πρώτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου τούτου νὰ ἀφαιρεθῶσιν αἱ λέξεις «ἢ ἐντὸς ἓξ μηνῶν ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς τυχὸν ἐξαιρέσεως αὐτοῦ ἐκ τοῦ στρατοῦ λόγῳ σωματικῆς ἀνικανότητος».

§29Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Διὰ τοῦ ἄρθρου 11, κύριε Πρόεδρε, ἀπηλλάγησαν τῶν ἀντισηκωμάτων οἱ ἀνυπότακτοι κληρωτοί, τῶν ὁποίων ἀδελφοὶ ἀπέθανον ὑπηρετοῦντες ἀπὸ τῆς 17 Σεπτεμβρίου 1912 ἐν τῷ στρατῷ. Παρακαλῶ ἡ διάταξις αὕτη νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τοὺς ἐν πολέμῳ ἐφέδρους καὶ ἐθνοφρουρούς, τῶν ὁποίων ἀδελφοὶ ἐφονεύθησαν ἐν πολέμῳ. Νὰ ἀπαλλαχθῶσι καὶ οὗτοι τῶν ἀντισηκωμάτων.

§30Σ. ΚΡΟΚΙΔΑΣ. Ἡ διάταξις θὰ ἐφαρμοσθῇ ἐν εἰρήνῃ· ἑπομένως σήμερον οὔτε οἱ ἔφεδροι οὔτε οἱ ἐθνοφρουροὶ οὔτε οἱ κληρωτοὶ δύνανται νὰ ἐπικαλεσθῶσι τὴν διάταξιν ταύτην. Θὰ ἐπικαλεσθῶσιν αὐτὴν μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐπιστρατεύσεως.

§31Ν. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ. Νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἄρθρον, προστιθεμένων τῶν λέξεων «καὶ οἱ ἐν πολέμῳ ὑπηρετοῦντες».

§32Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Τοῦτο δὲν γίνεται· θὰ παραλύσῃ τὸ στράτευμα. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 11, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ).

§33Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μετὰ τὸ ἄρθρον 11 νὰ προστεθῇ ὡς ἄρθρον 12 τοῦτο· Ἄρθρον 12.— Εἰς τὸ τέλος τῆς 2ας παραγράφου τοῦ ἄρθρου 165 τοῦ νόμου περὶ στρατολογίας προστίθενται τὰ ἑξῆς· «Ἐπίσης δὲν λογίζεται ὡς χρόνος πραγματικῆς ὑπηρεσίας ὁ χρόνος πάσης πειθαρχικῆς ποινῆς ἐπιβαλλομένης εἰς κληθέντας ἐν ἐπιστρατεύσει ἢ πρὸς ἄσκησιν ἢ δι’ ὑπηρεσίαν ἐφέδρους καὶ ἐθνοφρουροὺς ὡς καὶ εἰς τοὺς ὁπωσδήποτε ἐθελουσίως ὑπηρετοῦντας εἰς τὰς τάξεις τοῦ στρατοῦ. Θέλουσι δὲ διανύσει οὗτοι τὸν χρόνον τῆς ποινῆς αὐτῶν μετὰ τὴν ἐκ τοῦ στρατοῦ ἀπόλυσιν τῆς σχετικῆς αὐτῶν κλάσεως, εἰς ἣν ἀνήκουσιν, ἢ τὴν λῆξιν τῆς ἐθελουσίας αὐτῶν ὑποχρεώσεως. Ἡ διάταξις τοῦ παρόντος ἄρθρου ἐφαρμοσθήσεται καὶ εἰς τοὺς ὑπηρετοῦντας ἐν τῷ στρατῷ κατὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ παρόντος νόμου. Πᾶσα προγενεστέρα διάταξις ἀντιβαίνουσα εἰς τὸν παρόντα νόμον καταργεῖται».

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ προστεθῇ ὡς ἄρθρον 12.

§35Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μάλιστα.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πολὺ καλά. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 12, ὡς διετυπώθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ σύνολον καὶ ἡ ψήφισις ἀναβάλλεται. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου «περὶ συστάσεως Δικαστηρίου λειῶν». Ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν ἂν στέργει νὰ κηρυχθῇ κατεπεῖγον τὸ νομοσχέδιον.

§38ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη.

§40Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ναυτικῶν). Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ ὑποβληθῇ ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Βουλῆς τὸ σχέδιον τῆς ἐπιτροπῆς.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. (Ἀναγινώσκεται τὸ ἄρθρον 1).

§42Κ. ΣΟΚΟΛΗΣ. Τὸ προκείμενον νομοσχέδιον, κύριοι Βουλευταί, προνοεῖ κυρίως περὶ τῆς δικονομίας ἑνὸς σπουδαιοτάτου θέματος, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν, ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐν τῇ ἀρχαιότητι, παρουσιάζει μεγίστην καὶ σπουδαιοτάτην σημασίαν. Ἡ μεταβολὴ τῆς ὑπαρχούσης νῦν δικονομίας τῶν τακτικῶν δικαστηρίων θὰ εἶχεν ἕνα καὶ μόνον λόγον, ἵνα αἱ λεῖαι πολέμου καθίστανται κτῆμα τοῦ Δημοσίου καὶ τὸ Δημόσιον ἀπαλλάσσηται τῶν ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας δύναται νὰ ἔχῃ ἀπέναντι τῶν τρίτων, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶχον δικαιώματα. Ἀλλ’ ἀκριβῶς διότι πρόκειται περὶ τρίτων, εἶναι ἀνάγκη χάριν τῶν φιλελευθέρων ἰδεῶν, αἵτινες ἀείποτε διέπουσι τὸ Ἑλληνικόν, νὰ τονισθῇ ὅτι προκειμένου περὶ τῶν λειῶν πολέμου, ἰδίως ὅσον ἀφορᾷ τὰς λείας, τὰς ὁποίας σκέπει ἡ οὐδετέρα σημαία, θὰ ἦτο προτιμότερον ἴσως νὰ δώσωμεν μεγαλειτέραν προσοχήν, διότι ἀκριβῶς εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο εὑρίσκεται τὸ θέμα, διὰ τὸ ὁποῖον διεφώνησαν εἰς τὴν ἐπιτροπήν, ὅτε ἐπρόκειτο νὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τῶν δικαστηρίων τῶν τακτικῶν καὶ νὰ ἀνατεθῇ εἰς τὴν κρίσιν εἰδικοῦ ὅλως δικαστηρίου τὸ ζήτημα τῆς λείας. Ἔχομεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου τὸ παράδειγμα ὅτι προκειμένου βεβαίως περὶ ἑνὸς πολεμικοῦ πλοίου, προκειμένου περὶ λαφύρου, περὶ πλοίου τὸ ὁποῖον σκέπει ἡ ἐχθρικὴ σημαία, οὐδὲν ζήτημα δύναται νὰ γεννηθῇ, διότι πρόκειται περὶ τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἑπομένως ἐμφανίζεται τὸ ζήτημα τῆς δυνάμεως τοῦ ἰσχυροτέρου, ἡ ὁποία θὰ δώσῃ τελικῶς τὸ δίκαιον καὶ οὐδεμία ἀπόφασις χρειάζεται, ἵνα θεωρηθῇ ὅτι ἀνήκουσιν εἰς τὸ Κράτος λεῖαι πολέμου, αἱ ὁποῖαι ἤθελον συλληφθῆ ἐπὶ ἐχθρικοῦ πλοίου. Εἰδικὴ ἀπόφασις χρειάζεται προκειμένου περὶ πλοίων ἢ ἐμπορευμάτων, τὰ ὁποῖα σκέπει σημαία οὐδετέρα, ἥτις προβαίνει εἰς τοιαύτας ἐνεργείας συμφώνως πρὸς τὴν ἀρχὴν ὅτι τὸ ἐμπόριον δὲν ἔχει πατρίδα, ἀλλ’ ἔχει μόνον συμφέρον. Πρόκειται λοιπὸν νὰ προστατεύσωμεν τὰ συμφέροντα τῶν τρίτων, οἱ ὁποῖοι παραβαίνοντες τὰς ἀρχὰς τῆς οὐδετερότητος θέλουσι νὰ κρατύνωσι τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ ἐπὶ ζημίᾳ προφανεῖ ἡμῶν. Ἀλλὰ τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν πρόκειται περὶ οὐδετέρων, εἶναι ἀνάγκη νὰ καταδείξωμεν ἀκριβῶς ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δὲν ἐπιχειρεῖ πόλεμον κατακτητικὸν καὶ ὅτι τὸ συμφέρον δὲν εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον τὸ διέπει, ἵνα ἀκριβῶς θέτῃ χεῖρα ἐπ’ ἐκείνων, οἵτινες θίγουσι τὰ συμφέροντα αὐτοῦ τὰ πολεμικά. Οὐδέποτε ἡ Ἑλλὰς ἐποιήσατο πόλεμον κατακτητικόν, ἀλλὰ πάντοτε ἐκπολιτιστικόν, νῦν δὲ ἐκπολιτιστικώτερον τῶν παρελθόντων, δεδομένου ὅτι πρόκειται περὶ ἀπολυτρώσεως ἀδελφῶν. Ἑπομένως τὸ συμφέρον εἶναι μακρὰν ἡμῶν. Ἐὰν δὲ θέλωμεν νὰ θέσωμεν τὴν χεῖρα ἐπ’ ἐκείνων, οἵτινες θίγουσι τὸν ἡμέτερον ἀγῶνα, βεβαίως δὲν ἔχομεν ἀνάγκην τῆς περιουσίας αὐτῶν. Ἁπλῶς ἡ κατάσχεσις τῶν πλοίων των καὶ τῶν ἐμπορευμάτων των εἶναι μία τιμωρία, τὴν ὁποίαν τοῖς ἐπιβάλλομεν διὰ τὸ ἄδικον, τὸ ὁποῖον θέλουσι νὰ μᾶς κάμωσιν. Ἀλλ’ ἡ τιμωρία αὐτὴ προϋποθέτει ἐγκληματίαν καὶ αὐτὸν ἔχομεν συμφέρον ν’ ἀνεύρωμεν. Φρονῶ, ὅτι ἀκριβῶς διότι πρόκειται περὶ τόσον λεπτοῦ ζητήματος ὀφείλομεν νὰ καταδείξωμεν τὸ ἀφιλοκερδὲς τῶν ἡμετέρων προσπαθειῶν καὶ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δικαίου. Τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ εἰμὴ μόνον διὰ τῶν τακτικῶν δικαστηρίων, εἰμὴ μόνον διὰ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὡς ἐκ τοῦ ἐπαγγέλματος καταγινόμενοι περὶ τὰς λεπτεπιλέπτους ἐντελῶς διαφορὰς, αἵτινες μᾶς ἐμφανίζονται ἐν τῷ δημοσίῳ βίῳ, μόνον αὐτοὶ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ κατορθώσωσιν, ὥστε νὰ εὑρίσκηται ἡ ἀλήθεια καὶ νὰ μὴ περιπλανώμεθα εἰς ζητήματα, τὰ ὁποῖα νὰ μᾶς παρουσιάζωσι πρὸ τῶν ἀλλοδαπῶν ὅτι εὑρισκόμεθα ἐν πλήρει ἀδίκῳ, ἐνῷ εἶναι προφανέστατον ὅτι πάντοτε εὑρισκόμεθα ἐν τῷ δικαίῳ. Αὐτὸς εἶναι ὁ δικαιολογητικὸς λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπρότεινα εἰς τὴν ἐπιτροπήν, ὅπως εὐαρεστουμένη δεχθῇ τὴν γνώμην μου, καὶ μὴ φύγῃ τὸ ζήτημα ἀπὸ τὰ τακτικὰ δικαστήρια. Εἶναι λόγος, κύριοι Βουλευταί, ἐντελῶς προσαρμοζόμενος πρὸς τὸν τρόπον τοῦ σκέπτεσθαι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, λόγος ἀκριβῶς συμπαρεδρεύων ἀνέκαθεν μὲ τὴν Ἑλληνικὴν ἱστορίαν, ἡ ὁποία πάντοτε ὑπῆρξε φιλελευθέρα καὶ ἡ ὁποία οὐδέποτε ἠθέλησε ν’ ἀποβλέψῃ εἰς εἰδικὰ συμφέροντα εἰμὴ μόνον εἰς ἠθικά. Τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν θέλομεν νὰ συστήσωμεν εἰδικὸν δικαστήριον, δύναταί τις εἰπεῖν, χωρὶς βεβαίως οὐδένα νὰ θέλῃ νὰ θίξῃ, ὅτι σπεύδομεν προκειμένου περὶ λείας πολέμου νὰ κηρυχθῇ αὐτὴ λεία, ἵνα μὴ ζημιωθῇ τὸ Κράτος, ἐνῷ ὁ δικαιολογητικὸς λόγος τῆς λείας τοῦ πολέμου, τοὐλάχιστον προκειμένου περὶ Ἑλλήνων, δὲν εἶναι αὐτός. Εἶναι ἡ τιμωρία ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ θίξῃ τὰ ἡμέτερα συμφέροντα, καὶ δὲν δύναται νὰ ἐπέλθῃ εἰμὴ μόνον διὰ τῆς στερήσεως μέρους τῆς περιουσίας αὐτοῦ. Τὴν στιγμὴν λοιπόν, καθ’ ἣν ἔχομεν ὑπ’ ὄψει τὸν λόγον αὐτόν, θὰ ἐπρότεινον, ὅπως τὸ εἰδικὸν τοῦτο δικαστήριον μὴ συσταθῇ. Προκειμένου περὶ ὑποθέσεως τόσον πολὺ σοβαρᾶς αὐτὰ τὰ τακτικὰ δικαστήρια θεωροῦνται ἁρμόδια ἢ τοὐλάχιστον ἱκανά, ὅπως κρίνωσι τοιαῦτα ζητήματα καὶ παραπέμπωσι τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς εἰς τὸ Ἐφετεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι δυνατὸν προκειμένου περὶ ναυτικῶν ζητημάτων νὰ παρεδρεύσωσι καὶ ἀξιωματικοὶ τοῦ ναυτικοῦ διὰ τὰ παρουσιαζόμενα ζητήματα ἀσχέτως τῶν νομικῶν, διότι τὰ νομικὰ ζητήματα εἶναι πολὺ λεπτὰ, εἶναι τοιαύτης φύσεως, ὥστε νὰ δύνανται νὰ κρίνωσι τὰς ἰδέας ἡμῶν ἀντιστρόφως ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν ἰδέαν ἐκείνην, τὴν ὁποίαν συνήθως ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες δίδομεν εἰς τὰς σκέψεις ἡμῶν. Ἐκτὸς τούτου δὲν εἶναι ἴσως δυνατὸν νὰ ὑπάρχωσι παρ’ ἡμῖν τὰ διάφορα συστήματα, τὰ ὁποῖα ἔχομεν ἐν τῷ Ἐξωτερικῷ, ἰδίως δὲ τὰ ναυτικὰ Κράτη, ὅπως εἶναι ἡ Ἀγγλία, τὰ Σκανδιναυικὰ κράτη, ὅπως εἶναι ἡ Ἀμερική, τὰ ὁποῖα ζητήματα τῶν λειῶν πολέμου δίδουσιν εἰς τὰ διάφορα Board, τὰ ὁποῖα ἔχουσιν. Αὐτὰ εἶναι διοικητικὰ δικαστήρια, τὰ ὁποῖα ἐξασκοῦσι μεγίστην ἐπιρροὴν καὶ ἔχουσι μεγάλην σημασίαν. Ἀλλὰ τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς δὲν ἔχομεν τοιαῦτα δικαστήρια, δὲν φρονῶ ὅτι εἶναι ὀρθὸν ἰδίως περὶ λείας πολέμου, περὶ τόσον σπουδαίου θέματος, νὰ συστήσωμεν εἰδικὸν δικαστήριον καὶ νὰ μὴ ἀποδώσωμεν τὰς ὑποθέσεις αὐτὰς εἰς τοὺς τακτικοὺς δικαστάς, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ μόνοι φυσικοὶ δικασταὶ προκειμένου περὶ θεμάτων τόσον πολὺ λεπτῶν καὶ σπουδαίων εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς ἡμετέρας ἱστορίας. Αὐτὸς εἶναι ὁ δικαιολογητικὸς λόγος ἀσχέτως τῶν τεχνικῶν, ἀσχέτως τῶν νομικῶν, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπέμενεν ἡ ἐπιτροπή, ὅπως μὴ καθορισθῇ εἰδικὸν δικαστήριον, ἀλλὰ τὰ ζητήματα αὐτὰ παραπέμπωνται εἰς τὸ ἐν Ἀθήναις Ἐφετεῖον.

§43Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ναυτικῶν). Ἡ ἀνάγκη τῆς ὑπάρξεως εἰδικοῦ δικαστηρίου διὰ τὴν ἐκδίκασιν τῶν λειῶν εἶναι προφανής, καὶ ταύτην ἀνεγνώρισαν πάντα τὰ Κράτη. Εἶναι δὲ ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ἀπαραίτητος καὶ ἐπιβλητική, καθόσον τὸ δικαστήριον τῶν λειῶν δὲν κέκληται, ἵνα ἐφαρμόζῃ τοὺς νομικοὺς κανόνας ὑπὸ τὴν τυπικωτέραν αὐτῶν ἐκδήλωσιν, ὑφ’ ἣν ἐφαρμόζουσι τούτους οἱ τακτικοὶ δικασταί. Τὰ ζητήματα τῶν λειῶν εἶναι ζητήματα ὑπαγόμενα εἰς τεχνικὰς γνώσεις. Ἵνα μὴ ἡ διαδικασία ἀποβαίνῃ μακρά, ἵνα τὸ δικαστήριον μετέχῃ εὐρυτέρας ἀντιλήψεως τῶν ὑπὸ τὴν κρίσιν του θεμάτων, ἐγένετο δεκτὴ πανταχοῦ ἡ ἀρχὴ τῆς συγκροτήσεως δικαστηρίου καθαρῶς διοικητικῆς μορφῆς. Ἀποδέχομαι ἐν τούτοις ἐν μέρει τὴν γνώμην τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Κερκύρας συναδέλφου καί, ἵνα καταστήσω μείζονα τὴν συμβολὴν τοῦ δικαστικοῦ σώματος ἐν τῷ δικαστηρίῳ λειῶν, ἀποδέχομαι, ἵνα τῶν τριῶν ἀνωτέρων ἀξιωματικῶν ἢ διπλωματικῶν ὑπαλλήλων ὁ ἀριθμὸς μειωθῇ εἰς δύο καὶ προστεθῇ εἷς ἔτι ἀρεοπαγίτης. Οὕτω θὰ συσταθῇ τὸ Δικαστήριον ἐκ δύο ἀρεοπαγιτῶν, δύο ἀξιωματικῶν τοῦ ναυτικοῦ διὰ τὰ τεχνικὰ ζητήματα καὶ ἑνὸς καθηγητοῦ τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου, ὁ ὁποῖος ὡς γνώστης τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου θὰ εἶναι χρησιμώτατος. Ἐν τῷ νομοσχεδίῳ θὰ ἦτο ἐπιθυμητὸν νὰ ὡρίζετο ὡς μέλος τοῦ δικαστηρίου ὁ καθηγητὴς τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, ἀλλ’ ἀφέθη ἐξ ἀνάγκης ὁ προσδιορισμὸς τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου εἰς τὴν ἐκλογὴν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διότι, ὡς γνωστόν, νῦν καθηγητὴς τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου δὲν ὑπάρχει. Τοιαύτην τροπολογίαν προτείνω εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νομίζω ὅτι ἡ τροπολογία αὐτὴ συμβιβάζει τὴν γνώμην πάντων. Ἔχει λοιπὸν οὕτως ἡ σχετικὴ περικοπὴ τοῦ ἄρθρου τροποποιουμένη· «Συνεδριάζον ἐν τῷ Ὑπουργείῳ τῶν Ναυτικῶν καὶ συγκείμενον ἐκ δύο ἀρεοπαγιτῶν, ὧν ὁ ἀρχαιότερος προεδρεύει τοῦ δικαστηρίου, δύο ἀξιωματικῶν τοῦ Β. Ναυτικοῦ καὶ ἑνὸς τῶν καθηγητῶν τῆς νομικῆς Σχολῆς τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου».

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 1, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσι. (Ψηφίζονται τὰ ἄρθρα 1–3 καὶ ἀναγινώσκεται τὸ 4).

§45Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 4 δὲν συμφωνῶ μετὰ τῆς ἐπιτροπῆς εἰς τὸ τελευταῖον ἐδάφιον καὶ παρακαλῶ νὰ παραμείνῃ διὰ τὰ ὑπομνήματα ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, διαγραφῶσι δὲ ἡ Γαλλικὴ καὶ ἡ Ἀγγλική.

§46Κ. ΣΟΚΟΛΗΣ. Τὸ ἐναντίον θὰ περιέμενον.

§47Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Θὰ ἔχωμεν ἀνάγκην διερμηνέων.

§48Κ. ΣΟΚΟΛΗΣ. Πρέπει νὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα νὰ ὑπερασπίζωνται· πρέπει νὰ εἴμεθα περισσότερον τοῦ δέοντος φιλελεύθεροι. Εἶμαι τῆς ἰδέας ὅτι πρέπει νὰ ἐπιτρέψωμεν πᾶσαν ξένην γλῶσσαν, ἵνα δώσωμεν τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ξένους νὰ ὑπερασπίσωσιν ἑαυτούς. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 4, ὡς ἐτροποποιήθη, εἶτα δὲ ἀναγινώσκονται καὶ γίνονται δεκτὰ καὶ τὰ ἄρθρα 5–8).

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 9 (ἀναγινώσκεται).

§50Γ. ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ. Δὲν ὁρίζει τί θὰ γίνῃ, ἐάν τις διάδικος ἀπαλειφθῇ, ἐν περιπτώσει ἐρημοδικίας. Νομίζω ὅτι καλὸν θὰ εἶναι νὰ διατυπωθῇ διάταξίς τις ὅτι καὶ ἐρήμην τινὸς τῶν διαδίκων προβαίνει αὐτεπαγγέλτως τὸ Δικαστήριον εἰς τὴν ἀνάκρισιν τῆς ὑποθέσεως, ἐπειδὴ ἀκριβῶς πρόκειται περὶ διαιτητικοῦ Δικαστηρίου.

§51Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Δύναται νὰ προστεθῇ τοιαύτη τροπολογία, ἡ ὁποία ὅμως θὰ εἶναι καθαρῶς ἀποσαφητική.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θέλετε νὰ κάμητε δήλωσιν εἰς τὰ Πρακτικά;

§53Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Μάλιστα· θὰ κάμω δήλωσιν εἰς τὰ Πρακτικά. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9 ὡς καὶ τὰ ἄρθρα 10–16).

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 17 (ἀναγινώσκεται).

§55Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ναυτικῶν). Ἡ ἄλλη διάταξις διασαφηνίζει περισσότερον τὴν ὅλην φρασεολογίαν τοῦ ἄρθρου. Ἐνταῦθα χωροῦσι δύο ἀνατρεπτικαὶ προθεσμίαι προκειμένου περὶ αἰτήσεων ἀποζημιώσεων, αἵτινες ἐπακολουθοῦσι τὴν ἐκδίκασιν τῆς λείας. Πρώτη εἶναι ἡ περίπτωσις, καθ’ ἣν ἡ περὶ ἀποζημιώσεως αἴτησις ἐπακολουθεῖ τὴν περὶ τῆς λείας ἀπόφασιν τοῦ διοικητικοῦ Δικαστηρίου. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίπτωσις τοῦ ἄρθρου 13. Κατ’ αὐτὴν χωρεῖ προθεσμία τριακονθήμερος ἀπὸ τῆς κοινοποιήσεως τῆς ἀποφάσεως, δύο μηνῶν δὲ ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως. Δευτέρα περίπτωσις εἶναι καθ’ ἣν ὑπάρχουσιν ὑποθέσεις λειῶν εἰσαχθεῖσαι ἤδη ἐνώπιον τῶν τακτικῶν Δικαστηρίων καὶ τελεσιδίκως κριθεῖσαι, περὶ τῶν ὁποίων δὲν ἐγένετο αἴτησις περὶ ἀποζημιώσεως. Διὰ ταύτας τὰς ὑποθέσεις διαλαμβάνει τὸ ἄρθρον 14, τὸ ὁποῖον ὁρίζει τριακονθήμερον προθεσμίαν. Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἄλλη περίπτωσις, ἤτοι ἐκείνη, καθ’ ἣν δὲν προέβη τὸ Δημόσιον εἰς τὴν κοινοποίησιν τῆς ἀποφάσεως. Διὰ τὴν περίπτωσιν δὲ ταύτην ἐτέθη ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 17 ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου τάσσεται παραγραφὴ ἑξάμηνος. Τὸ ζήτημα ἄρα ἔχει οὕτως. Ἐφ’ ὅσον ἔχει κοινοποιηθῇ ἡ ἀπόφασις, χωροῦσιν αἱ προθεσμίαι τῶν ἄρθρων 13 καὶ 14, ἐφ’ ὅσον δὲ τὸ Δημόσιον δὲν ἐφρόντισε περὶ τῆς κοινοποιήσεως τῆς ἀποφάσεως, προστατεύεται δι’ ἑξαμήνου παραγραφῆς. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 17, ὡς ἐτροποποιήθη, εἶτα δὲ καὶ τὰ ἄρθρα 18 καὶ 19, ἀναβαλλομένου τοῦ συνόλου. Γίνονται εἶτα δεκτὰ εἰς αʹ κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον συζήτησιν τὰ ἑξῆς νομοσχέδια· 1) «περὶ προσωρινῆς βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους τῆς χρήσεως 1913 περὶ χορηγίας πιστώσεως πρὸς πληρωμὴν τῶν διὰ τοὺς τέσσαρας πρώτους μῆνας τῆς ἰδίας χρήσεως ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 23 Ἰανουαρίου 1913 σχετικοῦ Β. Διατάγματος»· 2) «περὶ ἀναγραφῆς πιστώσεως ἐν τῷ εἰδικῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν τῆς χρήσεως 1913 δραχ. 3,000,000 δι’ ἔξοδα διοικήσεως τῶν καταληφθεισῶν χωρῶν»· 3) «περὶ χορηγίας ἐκτάκτου πιστώσεως ἐκ δραχ. 350,000 ἐπὶ τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν τῆς χρήσεως τοῦ ἔτους 1912», ἀπορριφθείσης τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Σπ. Θεοδωροπούλου· 4) «περὶ ἀναγραφῆς ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς χρήσεως τοῦ ἔτους 1913 καὶ ὑπὸ Κεφ. Βʹ, ἄρθρον 8, πιστώσεως 10,000 φρ. διὰ τὸ ἐνοίκιον τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει πρεσβευτικοῦ μεγάρου τοῦ ἔτους 1913»).

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αʹ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου μόνου τοῦ νόμου ͵ΔΙΔʹ, τοῦ ἀφορῶντος τοὺς δήμους Κερκύρας, καὶ εἰς τοὺς δήμους Λευκάδος». (Γίνεται δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ). Ἡ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τῆς Βουλῆς, ὁ ὁποῖος θέλει τυπωθῆ καὶ διανεμηθῆ μετὰ τῆς σχετικῆς ἐκθέσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος κ. Ἀραβαντινὸς ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἀναμνηστικοῦ μεταλλείου τοῦ πολέμου 1912–1913». Ὁ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργὸς κ. Λ. Κορομηλᾶς ὑποβάλλει τροπολογίας ἐπὶ τῶν κάτωθι νομοσχεδίων· 1) «Περὶ ἀναμνηστικοῦ μεταλλείου ἐπὶ τῇ 50ῇ ἐπετείῳ τῆς ἀναρρήσεως εἰς τὸν θρόνον τῆς Α. Μ. τοῦ Βασιλέως Γεωργίου τοῦ Αʹ»· 2) «Περὶ μεταλλείου ἀνδρείας»· 3) «Περὶ ἀναμνηστικοῦ μεταλλείου τοῦ πολέμου 1912– 1913»· 4) «Περὶ ἀναμνηστικοῦ μεταλλείου τοῦ Κρητικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς Ἀττικῆς κ. Πολ. Λαγοπάτης ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ προσθήκης εἰς τὰ ἄρθρα 138 καὶ 141 τῆς Στρατ. Ποιν. Νομοθεσίας». Θέλουσιν ἐκτυπωθῆ καὶ διανεμηθῆ. (Ὅρα Ἀρχεῖον Βουλῆς). Μὴ ὑπάρχοντος ἑτέρου ἀντικειμένου πρὸς συζήτησιν λύεται ἡ συνεδρίασις, διὰ νὰ ἐπαναληφθῇ αὔριον ὥρᾳ 4 μ. μ. (Λύεται ἡ συνεδρίασις ὥρᾳ 6 μ. μ.).